bezpośrednia dystrybucja mięsa w postaci przygotowanych posiłków jest równie właściwym sposobem zapewnienia, że produkty osiągną przewidziane przeznaczenie; jednakże pod pewnymi warunkami można dopuścić dystrybucję wołowiny w stanie nieprzetworzonym po cenie nabycia netto;
produkty znajdujące się w posiadaniu agencji interwencyjnych i sprzedawane ze szczególnym przeznaczeniem ostatecznym są objęte rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3002/92 [7], ostatnio zmienionemu rozporządzeniem (EWG) nr 1938/93 [8];
przepisy niniejszego rozporządzenia zastępują i uzupełniają przepisy ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2848/89 [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 274/95 [10]; w związku z tym należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 2848/89;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Agencje interwencyjne mogą sprzedawać niektóre produkty sektora wołowiny i cielęciny, które znajdują się w ich posiadaniu, instytucjom i organom opieki społecznej nienastawionym na przynoszenie dochodu, zwanym dalej "instytucjami", znajdującym się we Wspólnocie, które o to zabiegają i które są wymienione w wykazie określonym w ust. 3.
Do wniosku instytucji dołącza się jej pisemne zobowiązanie do wykorzystania produktów wyłącznie zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 2.
2.
Sprzedaż jest dokonywana po cenach ustalonych z góry zgodnie z przepisami rozporządzeń (EWG) nr 2173/79, (EWG) nr 3002/92 oraz niniejszego rozporządzenia.
W drodze odstępstwa od art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79 minimalna sprzedawana ilość wynosi 500 kilogramów dla mięsa z kością i 250 kilogramów dla innych produktów.
3.
Każde Państwo Członkowskie sporządza wykaz instytucji określonych w ust. 1 i znajdujących na jego terytorium.
Wykaz ten zawiera nazwę i adres każdej instytucji oraz przybliżoną liczbę osób, za które jest odpowiedzialna.
Wykaz i wszystkie jego zmiany zgłaszane są Komisji.
W przypadku stwierdzenia poważnego naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia daną instytucję wycofuje się z wykazu na okres co najmniej dwunastu miesięcy.
Nie później niż do dnia 31 stycznia każdego roku Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji ilości zakupione przez każdą instytucję w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego.
4.
Każda instytucja, która chce zakupić produkty od agencji interwencyjnej znajdującej się w innym Państwie Członkowskim, przedstawia świadectwo wydane przez właściwe władze w Państwie Członkowskim, w którym się znajduje.
Sprzedająca agencja interwencyjna powiadamia agencję interwencyjną w Państwie Członkowskim, w którym mięso będzie spożyte, o ilościach przejętych przez nabywcę.
5.
Produkty określone w ust. 1 oraz ich ceny sprzedaży są określone w załączniku I.
Informację dotyczącą ilości i lokalizacji produktów w składach można uzyskać pod adresami podanymi w załączniku II.
Artykuł 2
1.
Odnośne produkty trzeba wykorzystać w ciągu sześciu miesięcy następujących po zawarciu umowy w postaci przygotowanych posiłków dostępnych wyłącznie dla osób, za które wyżej wymienione instytucje są odpowiedzialne.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odsprzedaż mięsa w stanie nieprzetworzonym, pod warunkiem że:
- jest ono sprzedawane po cenie nabycia netto,
- sprzedaż jest ograniczona do osób, których znaczną część przychodów stanowi finansowa pomoc od instytucji w celu zakupu takiego mięsa,
- ustalona jest maksymalna ilość zakupu na osobę,
- prowadzona jest ewidencja indywidualnych zakupów,
- nabywca zobowiązuje się, że mięso nie zostanie odsprzedane, lecz spożyte przez niego samego lub jego rodzinę.
Państwa Członkowskie chcące skorzystać z tej możliwości powiadamiają o tym wcześniej Komisję.
Powiadomienie zawiera następujące informacje:
- wykaz instytucji i przybliżona liczba osób, które mogą skorzystać ze sprzedaży,
- opis działania systemu i środki kontroli, które do niego się odnoszą,
- zastosowane ceny sprzedaży i ich składniki.
Maksymalna ilość może być ustalona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.
Państwa Członkowskie korzystające z tej możliwości informują Komisję na początku każdego miesiąca o ilościach w ten sposób sprzedanych w ciągu poprzedniego miesiąca.
Artykuł 3
1. Instytucje wymienione w wykazie określonym w art. 1 ust. 3 mogą korzystać z usług agenta lub innego pośrednika, który wniósł dodatkowe zabezpieczenie wymienione w art. 6 ust. 2, w szczególności w stosunku do operacji kupna, transportu, składowania, usunięcia kości i rozbioru mięsa.
2.
Pośrednicy, agenci i instytucje określone w powyższych ustępach prowadzą bieżącą rachunkowość, umożliwiającą ustalenie przeznaczenia i wykorzystania danych produktów, w szczególności w celu sprawdzenia, czy ilość produktów zakupionych odpowiada ilości spożytej.
Artykuł 4
Agencje interwencyjne dają pierwszeństwo sprzedaży produktów, które były najdłużej składowane.
Artykuł 5
Z uwagi na kontrolę operacji usunięcia kości i rozbioru mięsa, określonych w art. 3 ust. 1, dostawy i przyjęcia towaru przez instytucję będącą beneficjentem 100 kilogramów mięsa bez kości odpowiada 130 kilogramom mięsa z kośćmi.
Mięso bez kości jest prezentowane w sposób umożliwiający łatwą identyfikację kawałków.
Pośrednicy lub agenci określeni w art. 3 zapewniają, aby produkty dostarczane danej instytucji były zaopatrzone w świadectwo wskazujące:
- prezentację, wagę i klasę ćwierci,
- jeśli z mięsa usunięto kości lub poddano je rozbiorowi – liczbę, typ, i wagę różnych kawałków.
Świadectwo, podpisane przez pośrednika lub agenta oraz przez zainteresowaną instytucję, zostaje bezzwłocznie przekazane agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego, w którym wnoszone jest zabezpieczenie, określone w art. 6.
Artykuł 6
1.
Zabezpieczenie określone w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79 wnosi się w agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego, w którym mięso ma być wykorzystane.
2.
Dodatkowe zabezpieczenie w wysokości 110 ECU za 100 kilogramów wnosi pośrednik lub agent w tej samej agencji, na warunkach ustanowionych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79.
Zabezpieczenie to zostaje zmniejszone do 60 ECU za 100 kilogramów, jeżeli agent lub pośrednik wykonuje jedynie operacje transportowe.
3. W przypadku stosowania art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3002/92 umowa może być zawarta, jedynie gdy agencja interwencyjna posiadająca produkty otrzyma pisemne zawiadomienie, określone we wspomnianym ustępie.
4. W odniesieniu do zabezpieczenia, określonego w ust. 1, i w uzupełnieniu zobowiązań pierwotnych ustanowionych w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79 wykorzystanie produktów w ciągu sześciu miesięcy od zawarcia umowy przez osoby, za które odpowiedzialne są instytucje opieki społecznej określone w art. 1 ust. 1, jest zobowiązaniem pierwotnym w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [11], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3403/93 [12].
We wszystkich przypadkach, w których zabezpieczenie określone w ust. 2 nie zostało wniesione, fakt, że instytucje nie korzystają z usług agentów lub pośredników na podstawie art. 3 ust. 1, jest również zobowiązaniem pierwotnym.
5.
W odniesieniu do zabezpieczenia określonego w ust. 2 zobowiązanie pierwotne polega na dostawie całego przejętego mięsa, z którego, w miarę potrzeby, usunięto kości lub które poddano rozbiorowi.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 2848/89 niniejszym traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2362/95
z dnia 9 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 ustalające przed dniem 1 lutego 1995 r. kwotę pomocy dla produkcji miodu dla mniejszych wysp Morza Egejskiego, której wartość w ecu została przyjęta w związku ze zniesieniem czynnika korygującego rolniczego kursu przeliczeniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1363/95 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [4], w szczególności jego art. 13 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: wyrażona w ecu wartość niektórych cen i kwot została zmieniona z mocą od dnia 1 lutego 1995 r. na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 w celu uchylenia skutków zniesienia czynnika korygującego wynoszącego 1,207509, który stosuje się do kursów przeliczeniowych stosowanych w rolnictwie do dnia 31 stycznia 1995 r.; nowe wartości ecu danych cen i kwot zostały ustalone z dniem 1 lutego 1995 r. zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1053/95 [6];
zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 w celu uniknięcia niezgodności i ułatwienia stosowania wspólnej polityki rolnej niezbędna jest zmiana wartości danych cen i kwot w ecu tam, gdzie one nie są stosowane okresowo i gdzie dają się zastosować przynajmniej od:
- dnia 1 stycznia 1996 r. w odniesieniu do kwot niezwiązanych z rokiem gospodarczym,
- początku roku gospodarczego 1996 r. w przypadku cen lub kwot, dla których rok gospodarczy rozpoczyna się w styczniu 1996 r.,
- początku roku gospodarczego 1995/96 w pozostałych przypadkach,
które występują w rozporządzeniach, które weszły w życie przed dniem 1 lutego 1995 r.; dlatego dane rozporządzenie powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w ust. 1 akapit trzeci – kwotę 10 ECU zastępuje się kwotą 12,08 ECU;
2) w ust. 2 akapit drugi – kwotę 7 ECU zastępuje się kwotą 8,453 ECU.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2370/95
z dnia 10 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2280/95 w sprawie dostaw zbóż jako pomocy żywnościowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3972/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1930/90 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 1 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2280/95 [3] ogłoszono przetarg na dostawę 20274 ton zbóż jako pomocy żywnościowej; niektóre warunki określone w załączniku I do tego rozporządzenia powinny zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W partii B załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2280/95 pkt 10 otrzymuje brzmienie:
"10. Opakowanie zbiorcze i oznakowanie(8), (9), (10): Patrz Dz.U. C 114 z 29.4.1991, str. 1 (II.A.(2) c) i II.A. (3))
oznakowanie w języku angielskim
należy nanieść na worki przed wysyłką."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2390/95
z dnia 11 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r., w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3204/93 [2], w szczególności jego art. 7 i 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1538/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3239/94 [4], ustanawia szczegółowe zasady wykonania norm handlowych w sektorze mięsa drobiowego;
w świetle doświadczeń niektóre definicje dotyczące foie gras oraz prezentacji tusz drobiowych powinny zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1538/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 3 akapit trzeci tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— wątroby kacze ważą co najmniej 300 g netto."
2) W art. 2 ust. 1 tiret drugie i trzecie otrzymują brzmienie:
"— z podrobami,
— bez podrobów.
Może zostać dodany wyraz "patroszone"."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2401/95
z dnia 12 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1274/91 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3117/94 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1274/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 786/95 [4], ustanawia niezbędne przepisy stosowania norm handlowych;
w świetle niektórych obecnych praktyk handlowych oraz biorąc pod uwagę fakultatywne stosowanie oznakowań odnoszących się do systemów chowu, istnieje potrzeba włączenia oznaczenia systemu hodowli w klatkach bateryjnych do fakultatywnych oznaczeń na etykiecie;
dyrektywa Rady 88/166/EWG z dnia 7 marca 1988 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony kur niosek trzymanych w klatkach bateryjnych [5], określa system hodowli w klatkach bateryjnych oraz ustanawia środki wspólnotowe konieczne dla ochrony kur niosek; wspomniana dyrektywa dopuszcza bardziej restrykcyjne krajowe środki techniczne;
Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1274/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 18 wprowadza się następujące zmiany:
- w ust. 1 dodaje się lit. e) w brzmieniu:
"e)Huevos de gallinas criadas en batería _BAR_ batería _BAR_
Æg fra burhøns _BAR_ Buræg _BAR_
Eier aus Batteriehaltung _BAR_ Batterie _BAR_
Αυγά κλωβοστοιχίας _BAR_ κλωβοστοιχια _BAR_
Eggs from caged hens _BAR_ cage production _BAR_
Œufs de poules élevées en batterie _BAR_ Batterie _BAR_
Uova di galline allevate in batteria _BAR_ batteria _BAR_
Batterij-eieren _BAR_ Batterij _BAR_
Ovos de galinhas criadas em bateria _BAR_ Bateria _BAR_
Häkkikanalassa tuotettuja munia _BAR_ häkkikanalasta _BAR_
Ägg från burhöns _BAR_ burhöns". _BAR_
- dodaje się ust. 7a w brzmieniu:
"7a.
Przepisów ust. 2–6 nie stosuje się, gdy zastosowanie ma termin określony w ust. 1 lit. e)."
- ust. 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Przepisy ust. 1–7 stosuje się bez uszczerbku dla krajowych środków technicznych wykraczających poza minimalne wymagania ustanowione w załączniku II, które mają zastosowanie wyłącznie do producentów zainteresowanego Państwa Członkowskiego, i jeżeli przepisy te są zgodne z prawem wspólnotowym i wspólnymi normami handlowymi w odniesieniu do jaj."
2) W załączniku II wprowadza się następujące zmiany:
- tytuł otrzymuje brzmienie:
"Minimalne kryteria, jakie muszą spełniać fermy drobiu produkujące jaja określone w art. 18 ust. 1 lit. a), b), c), d) i e)"
,
- dodaje się lit. e) w brzmieniu:
- "e) Jaja w opakowaniach jednostkowych z napisem "jaja od kur hodowanych w klatkach" muszą być produkowane w fermach drobiu, w których stosuje się system hodowli w klatkach bateryjnych przewidziany w dyrektywie Rady 88/166/EWG."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2417/95
z dnia 13 października 1995 r.
aktualizujące i zmieniające rozporządzenia w sektorze wołowiny ustalające przed dniem 1 lutego 1995 r. niektóre ceny i kwoty, których wartości w ecu zostały dostosowane z powodu zniesienia czynnika korygującego w rolniczych kursach przeliczeniowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 424/95 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
z mocą od dnia 1 lutego 1995 r. art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 zmienia wartość niektórych cen i kwot w ecu w celu zneutralizowania skutków zniesienia czynnika korygującego wynoszącego 1,207509, który do dnia 31 stycznia 1995 r. wpływał na kursy przeliczeniowe stosowane w rolnictwie;
nowe wysokości cen i kwot w ecu zostały ustanowione od dnia 1 lutego 1995 r. zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych [5], ostatnio zmienionych rozporządzeniem (WE) nr 1053/95 [6];
zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, w celu uniknięcia nieporozumień i ułatwienia stosowania wspólnej polityki rolnej, konieczne jest zastąpienie wartości w ecu cen i kwot tam, gdzie nie są one stosowane okresowo i gdy są one stosowane najpóźniej od:
- dnia 1 stycznia 1996 r. w odniesieniu do kwot niezwiązanych z rokiem gospodarczym,
- początku roku gospodarczego 1996 w przypadku, gdy dla cen lub kwot rok gospodarczy rozpoczyna się w miesiącu styczniu 1996 r.,
- początku roku gospodarczego 1995/96 w innych przypadkach,
tam, gdzie pojawiają się w rozporządzeniach wchodzących w życie przed dniem 1 lutego 1995 r.; należy dlatego zmienić odpowiednie rozporządzenia;
dla zapewnienia przejrzystości nowe wartości w ecu w odniesieniu do zabezpieczeń wymaganych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2182/77 [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1759/93 [8], rozporządzeniem (EWG) nr 2173/79 [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1759/93, rozporządzeniem (EWG) nr 985/81 [10], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1759/93, rozporządzeniem (EWG) nr 2539/84 [11], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1759/93, rozporządzeniem (EWG) nr 2456/93 [12], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1999/95 [13], powinny zostać zaokrąglone do najbliższej liczby całkowitej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W konsekwencji dostosowania niektórych cen i kwot w ecu w sektorze wołowiny, które to zmiany wchodzą w życie z dniem 1 lutego 1995 r., zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, instrumenty prawne, określone w art. 2, zostają zmienione zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
W rozporządzeniu (EWG) nr 805/68 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 4b ust. 6 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— 90 ECU na rok kalendarzowy 1995,
— 108,7 ECU na rok kalendarzowy 1996 i późniejsze."
b) w art. 4c ust. 2:
- kwotę "60 ECU" zastępuje się kwotą "72,45 ECU",
- kwotę "45 ECU" zastępuje się kwotą "54,34 ECU",
- kwotę "30 ECU" zastępuje się kwotą "36,23 ECU",
- kwotę "15 ECU" zastępuje się kwotą "18,11 ECU";
c) w art. 4d ust. 7:
- w akapicie pierwszym tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
- "— 120 ECU na rok kalendarzowy 1995,
- — 144,9 ECU na rok kalendarzowy 1996 i później."
- w akapicie trzecim kwotę "25 ECU" zastępuje się kwotą "30,19 ECU",
- w akapicie czwartym kwotę "20 ECU" zastępuje się kwotą "24,15 ECU";
d) w art. 4h ust. 1 kwotę "30 ECU" zastępuje się kwotą "36,23 ECU";
e) w art. 4i ust. 2 kwotę "100 ECU" zastępuje się kwotą "120,8 ECU".
2. W art. 5 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2182/77 kwotę "25 ECU" zastępuje się kwotą "30 ECU" i w lit. b) kwotę "2,5 ECU" zastępuje się kwotą "3 ECU".
3. W art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79 kwotę "50 ECU" zastępuje się kwotą "60 ECU".
4. W art. 3 ust. 5 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 985/81 kwotę "25 ECU" zastępuje się kwotą "30 ECU" i w lit. b) kwotę "2,5 ECU" zastępuje się kwotą "3 ECU".
5.
W rozporządzeniu (EWG) nr 2539/84:
a) w art. 5 ust. 2 lit. d) pkt 1 kwotę "25 ECU" zastępuje się kwotą "30 ECU" oraz pkt 2 kwotę "2,5 ECU" zastępuje się kwotą "3 ECU"; i
b) w art. 5 ust. 3 lit. e) pkt 1 kwotę "25 ECU" zastępuje się kwotą "30 ECU" oraz pkt 2 kwotę "2,5 ECU" zastępuje się kwotą "3 ECU".
6.
W art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3763/91 [14] kwotę "40 ECU" zastępuje się kwotą "48,30 ECU" we wszystkich miejscach, w których się pojawia.
7. W art. 14 ust. 2 i 3 i art. 24 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1600/92 [15] kwotę "40 ECU" zastępuje się kwotą "48,30 ECU".
8. W art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/92 [16] kwotę "40 ECU" zastępuje się kwotą "48,30 ECU".
9. W art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 747/93 [17] kwotę "130 ECU" zastępuje się kwotą "157,0 ECU" we wszystkich miejscach, w jakich się pojawia.
10. W art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 [18] kwotę "40 ECU" zastępuje się kwotą "48,30 ECU" we wszystkich miejscach, w których się pojawia.
11.
W rozporządzeniu (EWG) nr 2456/93:
a) w art. 12 ust. 1 kwotę "30 ECU" zastępuje się kwotą "36 ECU"; i
b) w art. 14 ust. 1 kwotę "8 ECU" zastępuje się kwotą "10 ECU" i kwotę "5 ECU" zastępuje się kwotą "6 ECU".
12.
W art. 1 tiret drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 456/94 [19] kwotę "287,78 ECU" zastępuje się kwotą "347,50 ECU".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jednakże art. 2 ust. 1 i 6, 7, 8, 9 i 10 stosuje się od dnia, w którym po raz pierwszy będzie zastosowany rolniczy kurs przeliczeniowy ustalony dnia 1 lutego 1995 r. lub po tej dacie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2458/95
z dnia 19 października 1995 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1739/93 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej, a te zasady stosuje się również do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo na niej się opiera, lub dodaje do niej działy czy rozdziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowani taryf i innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wymienionych zasad ogólnych towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być sklasyfikowane według właściwych kodów CN wskazanych w kolumnie 2 na mocy uzasadnień przedstawionych w kolumnie 3;
wskazane jest, aby osoba, której udzielono wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, wydanej przez władze celne Państw Członkowskich, a niezgodnej z niniejszym rozporządzeniem nadal mogła nadal powoływać się na tę informację zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólny Kodeks Celny [3], przez okres trzech miesięcy;
Wydział nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie sklasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej według właściwych kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli:
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez władze celne Państw Członkowskich a niezgodną z prawem ustanowionym niniejszym rozporządzeniem można nadal powoływać się zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2479/95
z dnia 25 października 1995 r.
dostosowujące do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest wyeliminowanie możliwości nadużyć w zakresie użytkowania elektronicznych urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym;
w świetle doświadczeń i z punktu widzenia aktualnego stanu techniki możliwe jest zabezpieczenie kabli łączących urządzenie i nadajnik impulsów w celu zapewnienia ich nienaruszalności za pomocą środków innych niż zabezpieczony przed korozją, ciągły pancerz stalowy pokryty osłoną z tworzywa sztucznego i wyposażony w krępowane zakończenia, jak to jest obecnie przewidziane;
przy uwzględnieniu czasu użytkowania istniejących urządzeń rejestrujących zachodzi potrzeba wdrożenia tej nowej technologii we wspólnotowych normach budowy i instalacji elektronicznych urządzeń rejestrujących;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 do Postępu Technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Punkt 5 rozdziału V załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 otrzymuje brzmienie:
"5.
Kable łączące urządzenie rejestrujące z nadajnikiem impulsów muszą być zabezpieczone za pomocą ciągłego, pokrytego osłoną z tworzywa sztucznego, zabezpieczonego przed korozją stalowego pancerza wyposażonego w krępowane zakończenia, z wyjątkiem sytuacji, gdy jest zagwarantowana przy użyciu innych środków równoważna ochrona przed manipulacją (na przykład przy użyciu elektronicznego monitorowania, takiego jak kodowanie sygnału), zdolna wykryć obecność jakiegokolwiek urządzenia niepotrzebnego dla prawidłowej pracy urządzenia rejestrującego, a mającego za zadanie zakłócanie prawidłowej pracy urządzenia rejestrującego poprzez zwieranie, przerywanie lub modyfikację elektronicznych sygnałów z czujnika prędkości i drogi.
Połączenie, zawierające zaplombowane złącza, jest uważane za ciągłe w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.
Wymieniony wyżej system monitorowania elektronicznego może być zastąpiony przez układ elektroniczny, który zapewni, że urządzenie rejestrujące będzie w stanie zarejestrować każdy ruch pojazdu, niezależnie od sygnału z czujnika prędkości i odległości."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2480/95
z dnia 25 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1501/95 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/95 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 11 oraz art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3]; dla obliczenia refundacji wywozowej dla produktów przetworzonych niezbędna jest informacja dotycząca wielkości stosowanego współczynnika przetworzenia; współczynniki te są w istocie liczbami określonymi w załączniku I do wspomnianego rozporządzenia; ten fakt powinien zostać wyjaśniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1501/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 11 ust. 1 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Współczynniki przetworzenia odzwierciedlające stosunek między ilością produktu podstawowego a ilością tego produktu zawartą w produkcie przetworzonym ustanawia się w wysokości wymienionej w załączniku I".
2) w załączniku I tytuł ostatniej kolumny otrzymuje brzmienie:
"Współczynniki przetworzenia wskazujące liczbę kg zbóż na 1000 kg danego produktu".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95
z dnia 23 października 1995 r.
dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 109j Traktatu Komisja i EIW składają Radzie sprawozdanie w sprawie postępu osiągniętego przez Państwa Członkowskie w wykonywaniu zobowiązań dotyczących stworzenia unii gospodarczej i walutowej w odniesieniu do osiągnięcia wysokiego stopnia stabilności cen;
zgodnie z art. 1 Protokołu kryteriach w sprawie konwergencji określonych w art. 109j Traktatu wymagane osiągnięcie stabilności cen w Państwach Członkowskich obliczane jest na podstawie stopy inflacji, mierzonej się za pomocą wskaźnika cen konsumpcyjnych opartego na porównywalnej podstawie z uwzględnieniem różnych jego definicji w poszczególnych Państwach Członkowskich; istniejące wskaźniki cen konsumpcyjnych nie są sporządzane na bezpośrednio porównywalnej podstawie;
Wspólnota, w szczególności jej władze fiskalne i organy polityki pieniężnej istnieje potrzeba aby miały regularne i aktualne wskaźniki cen konsumpcyjnych w celu porównania stóp inflacji w kontekście makroekonomicznym i międzynarodowym; wskaźniki te różnią się od takich, które są sporządzane na potrzeby kraju i w celach mikroekonomicznych;
uznaje się, że inflacja jest zjawiskiem, które objawia się we wszystkich rodzajach transakcji rynkowych, włączając zakupy dóbr inwestycyjnych, zamówienia publiczne, wypłaty wynagrodzeń, a także zakupy dokonywane przez konsumentów; uznaje się, że do zrozumienia procesu inflacyjnego na płaszczyźnie krajowej, jak i między Państwami Członkowskimi niezbędne są liczne statystyki, wśród których zaś wskaźniki cen konsumpcyjnych odgrywają decydującą rolę;
porównywalne wskaźniki cen konsumpcyjnych mogą być przygotowywane w zamian lub jako uzupełnienie podobnych wskaźników cen konsumpcyjnych, które w chwili obecnej są sporządzane przez Państwa Członkowskie czy też będą musiały być sporządzane przez nie w przyszłości;
sporządzanie porównywalnych indeksów wiąże się z kosztami, które częściowo ponosi Komisja, a częściowo Państwa Członkowskie;
zgodnie z zasadą subsydiarności sporządzenie wspólnych standardów statystycznych dla wskaźników cen konsumpcyjnych jest zadaniem, które skutecznie można przeprowadzić jedynie na płaszczyźnie Wspólnoty; każde państwo, pod kierunkiem organizacji i instytucji odpowiedzialnych za sporządzanie statystyk na płaszczyźnie narodowej, zobowiązane jest do zbierania odpowiednich danych i obliczania porównywalnych wskaźników cen konsumpcyjnych;
ze względu na stworzenie unii gospodarczej i walutowej niezbędny jest jednolity dla Wspólnoty indeks cen konsumpcyjnych;
Komitet ds. Programu Statystycznego powołany na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [5], zaaprobował projekt niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest stworzenie niezbędnych podstaw statystycznych do obliczania porównywalnych wskaźników cen konsumpcyjnych na płaszczyźnie Wspólnoty.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) Zharmonizowany Wskaźnik Cen Konsumpcyjnych (ZWCK) to porównywalny wskaźnik cen konsumpcyjnych, sporządzany przez każde Państwo Członkowskie;
b) Europejski Wskaźnik Cen Konsumpcyjnych (EICP) indeks cen konsumpcyjnych, sporządzany przez Komisję (Eurostat) dla Wspólnoty na podstawie ZWCK Państw Członkowskich;
c) Wskaźnik Cen Konsumpcyjnych Europejskiej Unii Walutowej (ICP-EUW) wskaźnik cen konsumpcyjnych, sporządzany przez Komisję (Eurostat) w ramach unii gospodarczej i walutowej na podstawie ZWCK Państw Członkowskich nieobjętych derogacją z art. 109 lit. k) Traktatu, dopóty obowiązują jeszcze derogacje tego typu.
Artykuł 3
Zakres obowiązywania
ZWCK opiera się na cenach towarów i usług, które są oferowane do sprzedaży w celu bezpośredniego zaspokojenia potrzeb konsumenta na terytorium gospodarczym Państwa Członkowskiego.
Kwestie dotyczące ważenia statystycznego reguluje Komisja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
Artykuł 4
Porównywalność
ZWCK są uważane za porównywalne, jeżeli gdy odzwierciedlają tylko różnice w zmianach cen lub przyzwyczajeń konsumpcyjnych między krajami.
ZWCK, które z powodu różnego zastosowania koncepcji, metod czy praktyk wykorzystywanych do ich definiowania i obliczania, nie są uważane za porównywalne.
Komisja (Eurostat) ustanawia, zgodnie z procedurą zawartą w art. 14 zasady, których należy przestrzegać przy sporządzaniu porównywalnego ZWCK.
Artykuł 5
Harmonogram i odstępstwa od niego
1.
Działania konieczne do sporządzenia porównywalnego wskaźnika cen konsumpcyjnych przeprowadza się etapowo:
a) Etap I:
Najpóźniej do marca 1996 r. Komisja (Eurostat) we współpracy z Państwami Członkowskimi opracuje na potrzeby sprawozdania, określonego w art. 109 lit. j) Traktatu ("kryteria konwergencji") w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego tymczasowy zestaw wskaźników cen konsumpcyjnych.
Te wskaźniki całkowicie opierają się na danych, które stanowią podstawę istniejących, krajowych wskaźników cen konsumpcyjnych, a które w szczególności są dostosowane w następujący sposób:
i) nie uwzględniają mieszkań wykorzystywanych przez ich właścicieli;
ii) nie uwzględniają usług świadczonych w dziedzinie ochrony zdrowia i oświaty;
iii) nie uwzględniają określonych dalszych stanowisk, których nie ujmują Państwa Członkowskie lub traktują je w różny sposób;
b) Etap II:
ZWCK rozpoczyna się wskaźnikiem na styczeń 1997 r.
Wspólny okres odniesienia to rok 1996.
Wartości szacunkowe zmian cen na dwanaście miesięcy, licząc od stycznia 1997 r., jak też na następne miesiące oblicza się na podstawie wskaźników na rok 1996.
2.
W miarę potrzeb Komisja (Eurostat) może, na wniosek Państwa Członkowskiego i po konsultacji z EIW, zezwolić na niewypełnianie w okresie najwyżej jednego roku obowiązków zawartych w ust. 1, w przypadku gdy dane Państwo Członkowskie musi przeprowadzić liczne zmiany w swoim systemie statystycznym, aby sprostać swoim zobowiązaniom w sensie niniejszego rozporządzenia.
3.
Działania konieczne do zastosowania tego rozporządzenia, które mają na celu zapewnienie porównywalności ZWCK, a także utrzymania i podwyższenia ich niezawodności i przydatności, określa się po konsultacji EIW zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
Artykuł 6
Podstawowe informacje
Podstawowe to ceny i ważenia statystyczne towarów i usług, które są niezbędne do zapewnienia porównywalności wskaźników zgodnie z warunkami zawartymi w art. 4.
Dane te pochodzą z badań organów statystycznych, przeprowadzonych zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 696/93 z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie jednostek do celów obserwacji i analizy systemu produkcji we Wspólnocie [6] lub innych źródeł, które gwarantują przestrzeganie wymienionych w art. 4 niniejszego rozporządzenia, warunków odnośnie do porównywalności wskaźników.
Artykuł 7
Źródła
Organy statystyczne powołane przez Państwa Członkowskie do współpracy przy zbieraniu i przekazywaniu danych dotyczących cen zobowiązane są do udostępniania ewidencji cen, rzeczywiście żądanych, a także do udzielania rzetelnych i wyczerpujących informacji, gdy zostaną o to poproszone.
Artykuł 8
Częstotliwość
1.
ZWCK, EICP i MUICP sporządzane są co miesiąc.
2.
Informacje dotyczące cen zbierane są raz w miesiącu.
W przypadku gdy mniej częste badanie nie stanowi przeszkody w sporządzeniu ZWCK odpowiadającemu wymogom porównywalności określonym w art. 4, Komisja (Eurostat) może wyjątkowo odstąpić od comiesięcznych badań cen.
Ten ustęp nie stoi na przeszkodzie częstszemu badaniu cen.
3.
Ważenia statystyczne będą wystarczająco często aktualizowane, by mogły sprostać wymogom porównywalności określonym w art. 4.
Nie jest konieczne przeprowadzanie badań gospodarstw prywatnych częściej, niż co pięć lat; z wyjątkiem Państw Członkowskich, odnośnie do których stwierdza się, zgodnie z procedurą określona w art. 14, iż zmiany zachowania konsumpcyjnego wymagają częstszych badań.
Artykuł 9
Opracowanie wyników
Państwa Członkowskie opracowują zebrane dane w celu sporządzenia ZWCK na podstawie wskaźnika typu Laspeyres, który określa kategorie międzynarodowej klasyfikacji COICOP (Classification of Individual Consumption by Purpose) [7]. Kategorie te są dostosowane zgodnie z procedurą zawartą w art. 14 w celu sporządzania porównywalnych ZWCK.
Według tej samej procedury określa się metody, sposoby postępowania i formuły, które zapewniają spełnienie wymogów porównywalności.
Artykuł 10
Przekazywanie wyników
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) ZWCK w ciągu najwyżej trzydziestu dni po upływie miesiąca kalendarzowego, do którego odnosi się dany wskaźnik.
Artykuł 11
Publikacja
ZWCK, EICP, MUICP, jak też wskaźniki cen dla grupy kategorii według art. 9, które wybiera się zgodnie z procedurą określoną w art. 14, publikuje Komisja (Eurostat) w terminie najwyżej pięciu dni roboczych po upływie czasu określonego w art. 10.
Artykuł 12
Porównywalność danych
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) na wniosek informacje, łącznie z danymi zebranymi zgodnie z art. 6, w tak szczegółowy sposób, by możliwa była ocena obserwacji wymogów porównywalności z art. 4 i jakości ZWCK.
Artykuł 13
Finansowanie
Środki wykonawcze rozporządzenia przyjmowane są po szczególnie wnikliwej analizie efektywności pod względem kosztów i przy założeniu, że w danym Państwie Członkowskim nie są potrzebne znaczne, dodatkowe środki, chyba że Komisja (Eurostat) przejmie dwie trzecie dodatkowych kosztów do końca drugiego roku wykonania tego rozporządzenia.
Artykuł 14
Procedura
1.
Komisję wspiera Komitet ds. Programu Statystycznego, dalej nazywany "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet opiniuje projekt w terminie, który ustala przewodniczący, biorąc pod uwagę pilność danej kwestii.
Opinię tę wydaje się większością, która jest przewidziana w art. 148 ust. 2 Traktatu w sprawie decyzji podejmowanych przez Radę na wniosek Komisji.
Podczas głosowania Komitetu głosy przedstawicieli Państw Członkowskich mierzone są zgodnie z wymienionym artykułem.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja uchwala przewidywane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania do Rady Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 15
Kontrola
Po konsultacji z Komitetem Komisja (Eurostat) przedstawia Radzie w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i ponownie po upływie dwóch lat raport dotyczący HICP wyliczonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności odnośnie do ich wiarygodności, jak też zgodności z wymogami porównywalności.
W sprawozdaniach tych Komisja przedstawia swe poglądy w sprawie działania procedury przewidzianej w art. 14, a także proponuje zmiany, które uważa za właściwe.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2506/95
z dnia 25 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 2100/94 [4] powołuje system wspólnotowy, współistniejący z systemami krajowymi, który dopuszcza nadawanie praw własności przemysłowej na całym obszarze Wspólnoty;
wprowadzenie w życie i stosowanie wspomnianego systemu wspólnotowego jest realizowane przez Wspólnotowy Urząd posiadający osobowość prawną, znany jako "Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin";
uznając potrzebę zapewnienia spójności systemu procedury apelacyjnej w jurysdykcji wspólnotowej w różnych dziedzinach własności przemysłowej i handlowej właściwe jest ujednolicenie przepisów dotyczących skarg wniesionych przeciwko decyzjom Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin lub jego Izb Odwoławczych ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 2100/94 ze środkami przewidzianymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [5];
na mocy decyzji Rady 88/591/EWWiS, EWG, EURATOM z dnia 24 października 1988 r. ustanawiającej Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich [6] Sąd ten rozstrzyga w pierwszej instancji sprawy rozpatrywane przez Trybunał Sprawiedliwości na mocy Traktatów ustanawiających Wspólnoty – ze szczególnym uwzględnieniem odwołań wnoszonych na podstawie art. 173 akapit czwarty Traktatu WE – oraz przepisów przyjętych przy ich wykonywaniu, z zastrzeżeniem innych przepisów przewidzianych w akcie powołującym organ podlegający prawu wspólnotowemu; właściwość przyznana Trybunałowi Sprawiedliwości na mocy rozporządzenia (WE) nr 2100/94 w zakresie unieważnienia lub zmiany decyzji Izb Odwoławczych oraz, w szczególnych przypadkach, decyzji Urzędu jest odpowiednio wykonywana w pierwszej instancji przez Sąd wymieniony wyżej zgodnie z przywołaną decyzją,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 2100/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 67 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
- w niemieckiej wersji językowej "direkte Beschwerde" zastępuje się "unmittelbare Klage", a "eingelegt" zastępuje się "erhoben",
- w angielskiej wersji językowej "direct appeal" zastępuje się "direct action", a "lodged" zastępuje się "brought".
2) Artykuł 73 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 73
Skargi na decyzje Izby Odwoławczej
1.
Na decyzje Izby Odwoławczej przysługuje skarga do Trybunału Sprawiedliwości.
2.
Skargę można oprzeć na następujących podstawach: braku kompetencji, poważnego naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia Traktatu, niniejszego rozporządzenia lub jakiejkolwiek zasady prawnej związanej z ich stosowaniem, albo nadużycia władzy.
3.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do unieważnienia lub zmiany zaskarżonej decyzji.
4.
Skarga przysługuje każdej stronie postępowania odwoławczego, która nie uzyskała całkowitej lub częściowej satysfakcji ze swojego wniosku.
5.
Skargę wnosi się do Trybunału Sprawiedliwości w terminie dwóch miesięcy od doręczenia decyzji Izby Odwoławczej.
6.
Urząd jest zobowiązany do podjęcia niezbędnych środków, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości."
3) Artykuł 74 otrzymuje brzmienie:
"Unmittelbare Klage" , a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Die Entscheidungen des Amtes nach Artikel 29 und Artikel 100 Absatz 2 sind mit der unmittelbaren Klage beim Gerichtshof anfechtbar."
- w angielskiej wersji językowej tytuł otrzymuje brzmienie "Direct action", a w ust. 1 "A direct appeal to the Court of Justice of the European Communities may lie from" zastępuje się "A direct action may be brought before the Court of Justice against".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2522/95
z dnia 27 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1371/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (EWG) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2 oraz jego art. 8 ust. 13, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1371/95 [3] ustanowiło szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze jaj;
doświadczenie wykazało, że niezbędne jest skrócenie okresu ważności pozwoleń; ponadto należy zapewnić, że specjalne środki, jakie może zastosować Komisja w przypadku napływu nadmiernej liczby wniosków, mogą zostać dostosowane do kategorii produktu oraz miejsca jego przeznaczenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1371/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Pozwolenia na wywóz są ważne od dnia ich wydania, w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, do końca trzeciego miesiąca następującego po tej dacie.";
2) w art. 3 ust. 4 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Środki te mogą być dopasowane w zależności od kategorii produktu oraz miejsca przeznaczenia.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2523/95
z dnia 27 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1372/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2 i art. 8 ust. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1372/95 [3] ustanowiło szczegółowe zasady wprowadzania systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego;
specyficzne warunki dostępu do pozwoleń na wywóz na niektóre tradycyjne rynki w okresie przejściowym powinny zostać zmienione w celu ułatwienia dostępu dla niektórych produktów;
doświadczenie wykazało, że Komisja powinna mieć możliwość dostosowania niektórych szczególnych środków w przypadku nadmiernego napływu wniosków, stosownie do kategorii produktów i miejsca przeznaczenia;
Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1372/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3:
a) w ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W odniesieniu do wywozu całych kurcząt objętych kodami 0207 21 10 900 i 0207 21 90 190 nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych do państw określonych w załączniku IV, do dnia 30 czerwca 1996 r. o pozwolenia na wywóz mogą ubiegać się jedynie osoby fizyczne lub prawne, które są w stanie udowodnić w sposób zadowalający właściwe władze w Państwach Członkowskich, że w ciągu każdego z dwóch lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym został złożony wniosek o pozwolenie, dokonały wywozu nie mniej niż 1000 ton produktów objętych kodami CN 0207, 160220, 160231 i 160239."
b) W ust. 4 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Środki te mogą być dopasowywane w zależności od kategorii produktu oraz miejsca przeznaczenia."
2) załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1372/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2526/95
z dnia 27 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1439/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3013/89 w odniesieniu do przywozu i wywozu produktów w sektorze mięsa baraniego i koziego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1265/95 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2 i art. 12 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1439/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3013/89 w odniesieniu do przywozu i wywozu produktów w sektorze mięsa baraniego i koziego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2416/95 [4], wymaga okazania pozwolenia na wywóz produktów w sektorze mięsa baraniego i koziego; doświadczenie z funkcjonowaniem systemu pozwoleń na wywóz pokazuje, iż dostarczanie tego pozwolenia stwarza nieproporcjonalne obciążenie administracyjne, w szczególności mając na względzie fakt, że ze Wspólnoty wywozi się niewielkie ilości tych produktów; dlatego też właściwe jest usunięcie tego wymogu;
rozporządzenie (WE) nr 1439/95 ustanawia także wykaz organów w krajach wywozu upoważnionych do wystawiania dokumentów pochodzenia; Polska zmieniła organ upoważniony do wystawiania tych dokumentów z mocą od dnia 15 listopada 1995 r., dlatego też należy odpowiednio zmienić załącznik I do tego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Baraniego i Koziego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1439/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 3;
2) w art. 19 skreśla się ust. 4;
3) w załączniku I pkt 11 otrzymuje brzmienie:
"Polska: Polski Związek Owczarski"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2528/95
z dnia 27 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1423/95 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1101/95 [2], w szczególności jego art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [3] ustanawia w szczególności metodę, którą należy stosować do ustalania zawartości sacharozy i suchej masy stosowanej przy nakładaniu należności celnych przywozowych; w celu wyjaśnienia brzmienia przedmiotowych przepisów, należy wymienić produkty, do których stosuje się metodę; należy też wprowadzić przepis stanowiący, że przeliczenie na równoważnik sacharozy należności celnych stosowanych w odniesieniu do syropów inulinowych powinno odbywać się przez zastosowanie współczynnika 1,9 stosowanego zarówno do ustalenia opłat produkcyjnych jak i refundacji wywozowych oraz do ustalenia, przed 1 lipca 1995 r., przywozowych opłat wyrównawczych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1423/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W odniesieniu do produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 zawartość sacharozy, włącznie z innymi cukrami wyrażonymi jako sacharoza, oznaczana jest przez zastosowanie metody Lane’a i Eynona (metoda redukcji miedzi) do roztworu inwertowanego według Clerget-Herzfelda.
Całkowita zawartość cukru oznaczona w ten sposób wyrażana jest jako sacharoza przez pomnożenie przez 0,95.
Nienaruszając przepisów poprzedniego akapitu, zawartość sacharozy włącznie z innymi cukrami wyrażonymi jako sacharoza, produktów zawierających mniej niż 85 % sacharozy lub innych cukrów wyrażonych jako sacharoza, oraz cukier inwertowany wyrażony jako sacharoza oznacza się przez ustalenie zawartości suchej masy.
Zawartość suchej masy ustalana jest zgodnie z ciężarem właściwym roztworu rozcieńczonego w proporcji 1 do 1 wagowo, a w przypadku produktów w postaci stałej – przez wysuszenie.
Zawartość suchej masy wyrażana jest jako sacharoza przez pomnożenie przez współczynnik 1."
2) W art. 5 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:
"3. Dla produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. f) i g) rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, zawartość suchej masy ustala się zgodnie z ust. 2 akapit drugi.
4. Dla produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 do przeliczenia na równoważnik sacharozy, zawartość suchej masy ustaloną zgodnie z ust. 2 akapit drugi mnoży się przez współczynnik 1,9."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2535/95
z dnia 24 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3730/87 ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji, celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
uzgodnienia, ustanowione rozporządzeniem (EWG) nr 3730/87 [3] w sprawie dostaw żywności dla najbardziej poszkodowanych osób we Wspólnocie, oparte są na dostępności publicznych zapasów pochodzących ze skupu dokonywanego przez agencje interwencyjne, zgodnie z mechanizmami przyjętymi dla niektórych wspólnych organizacji rynkowych; wykonanie rocznego planu dostaw żywności może być trudne, ze względu na tymczasową niedostępność niektórych podstawowych produktów w danym roku; zagrożenie to może wzrosnąć na skutek środków podjętych w celu bardziej skutecznego kontrolowania rynków i dostosowania produkcji do wymogów; wydaje się właściwe, jako środek tymczasowy w takich okolicznościach i w celu nie spowodowania zagrożenia dla wykonania programów dostaw, umożliwienie przemieszczania danych produktów na rynku wspólnotowym, ale na warunkach, które nie powodują uszczerbku dla zasady dostawy produktów ze skupu interwencyjnego;
w celu zagwarantowania satysfakcjonującego zarządzania uzgodnieniami, właściwe jest także umożliwienie przemieszczania produktów na rynku wspólnotowym, jeżeli przy danym położeniu geograficznym zapasów publicznych we Wspólnocie, wykonanie rocznego planu dostaw wymagałoby przekazania niewielkich ilości produktów ze skupu interwencyjnego między dwoma lub więcej Państwami Członkowskimi;
należy ustanowić przepisy w celu stosowania niniejszego rozporządzenia od początku okresu wykonywania rocznego planu dostaw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3730/87 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"Jeżeli w okresie wykonywania rocznego planu, określonego w akapicie pierwszym, produkt jest tymczasowo niedostępny we wspólnotowych zapasach interwencyjnych, to w zakresie niezbędnym do umożliwienia wykonania planu w jednym lub więcej Państwach Członkowskich produkt może być przemieszczony na rynku wspólnotowym.
Przemieszczenie na rynku wspólnotowym możliwe jest również wtedy, gdy wykonanie planu pociągałoby za sobą przekazanie między Państwami Członkowskimi niewielkich ilości produktów ze skupu interwencyjnego Państwa Członkowskiego, innego niż to lub te, w których produkt jest wymagany.
Jeżeli w zapasach interwencyjnych brakuje wołowiny, można dokonać zakupu innego dowolnego produktu mięsnego na rynku wspólnotowym.
Warunki przemieszczania na rynku wspólnotowym należy ustanowić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2543/95
z dnia 30 października 1995 r.
ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie nr 136/66/EWG przewiduje, że od dnia 1 lipca 1995 r. cały wywóz, w odniesieniu do którego złożono wnioski o refundacje wywozowe, będzie podlegał obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na wywóz z wcześniej wyznaczoną refundacją; dlatego też należy ustanowić szczegółowe przepisy wykonawcze dla sektora oliwy z oliwek, które powinny w szczególności uwzględniać przepisy dotyczące składania wniosków oraz informacji, które należy podać we wniosku i pozwoleniu niezależnie od informacji określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń ma przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczaniu refundacji dla produktów rolnych [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2137/95 [4];
w celu zapewnienia właściwego administrowania systemem powinny być ustalone wysokość zabezpieczenia oraz termin ważności pozwoleń na wywóz zgodnie ze wspomnianym systemem;
artykuł 3 ust. 9 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że zgodność ze zobowiązaniami wynikającymi z umów zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej dotyczących wielkości wywozu jest zapewniana na podstawie pozwoleń na wywóz; dlatego należy ustanowić szczegółowy harmonogram składania wniosków i wydawania pozwoleń;
ponadto o decyzji dotyczącej wniosków o pozwolenia na wywóz należy powiadamiać dopiero po upływie okresu rozpatrywania; okres ten pozwoliłby Komisji na oszacowanie ilości, o które wnioskowano, jak i wiążących się z tym wydatków oraz, w razie potrzeby, na podjęcie szczególnych środków stosowanych w szczególności do rozpatrywanych wniosków; w interesie podmiotów gospodarczych jest zezwolenie na wycofywanie wniosku o pozwolenie po ustaleniu wskaźnika akceptacji;
w celu zapewnienia dokładnego przestrzegania ilości, które mają być wywożone, należy ustanowić odstępstwa od reguł dotyczących tolerancji ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 3719/88;
aby zarządzać systemem, Komisja musi dysponować dokładnymi informacjami dotyczącymi wniosków o pozwolenie i wykorzystania wydanych pozwoleń; w interesie efektywnego zarządzania, powiadomienia Państw Członkowskich dla Komisji powinny być przygotowywane według jednolitego wzoru;
przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2041/75 z dnia 25 lipca 1975 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustalaniu refundacji dla olejów i tłuszczów [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 557/91 [6], zastępuje się przepisami niniejszego rozporządzenia i dlatego rozporządzenie Komisji (WE) nr 1476/95 [7] powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 listopada 1995 r. wywóz produktów w sektorze oliwy z oliwek, w odniesieniu do których zwrócono się z wnioskiem o refundację, podlega obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na wywóz z wcześniej wyznaczoną refundacją.
Artykuł 2
1. Pozwolenia na wywóz są ważne od dnia ich wydania, w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, do końca trzeciego miesiąca następującego po tej dacie.
2.
Wnioski o pozwolenia i pozwolenia zawierają w sekcji 15 opis produktu, a w sekcji 16 - jedenastocyfrowy kod produktu nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych.
3.
Zabezpieczenie pozwolenia na wywóz powinno wynosić 12 ECU za 100 kilogramów netto.
Artykuł 3
1.
Wnioski o pozwolenie na wywóz mogą być składane do właściwych władz od poniedziałku do środy każdego tygodnia.
Wnioski złożone w czwartek lub piątek powinny być uważane za złożone w następny poniedziałek.
2.
Pozwolenia na wywóz są wydawane w poniedziałek po upływie okresu określonego w ust. 1, pod warunkiem że do tego czasu Komisja nie podjęła żadnego ze środków szczególnych, określonych w ust. 4.
3.
Tam, gdzie:
a) wydanie pozwoleń, o które zostały złożone wnioski, prawdopodobnie będzie rezultatem przekroczenia dostępnych kwot budżetowych lub wyczerpania łącznych ilości do rozdysponowania, uwzględniając limity ustanowione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG i/lub związane wydatki w czasie rozpatrywanego okresu; lub
b) wydanie pozwoleń, o które zostały złożone wnioski, nie pozwala na zagwarantowanie ciągłości wywozu podczas reszty roku obrotowego. W takich wypadkach należy uwzględnić w odniesieniu do wspomnianego produktu:
- sezonowy charakter handlu, sytuację rynkową oraz w szczególności tendencję cenową na rynku oraz warunki wywozu stąd wynikłe,
- potrzeba zapobiegania wnioskom spekulatywnym, prowadzącym do zakłóceń konkurencji miedzy podmiotami gospodarczymi,
Wspólnota może:
- ustalić jednolitą stawkę procentową, według której akceptowane są ilości objęte wnioskami,
- odrzucić wnioski, dla których pozwolenia na wywóz nie zostały jeszcze przyznane,
- zawiesić składanie wniosków o pozwolenia na wywóz na maksymalnie pięć dni roboczych. O zawieszeniu na dłuższy okres decyduje się zgodnie z procedurą, przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
W takich przypadkach wnioski o pozwolenia na wywóz złożone podczas okresu zawieszenia powinny być niedopuszczalne.
Środki te mogą być dostosowywane do produktu.
4.
Jeżeli ilości, o które się ubiegano, zostały odrzucone lub zmniejszone, zabezpieczenie jest niezwłocznie zwalniane dla wszystkich ilości nieobjętych pozwoleniem.
5.
Bez względu ma przepisy ust. 2, jeżeli jednolity odsetek akceptacji ustalono poniżej 80 %, pozwolenie jest wydawane najpóźniej 11 dnia roboczego po opublikowaniu tego procentu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
W okresie 10 dni roboczych po jej opublikowaniu podmiot gospodarczy może:
- wycofać swój wniosek, w którym to przypadku zabezpieczenie zostaje niezwłocznie zwolnione,
- albo zwrócić się o natychmiastowe wydanie pozwolenia, w którym to przypadku właściwe władze wydają je niezwłocznie, lecz nie wcześniej niż w poniedziałek następujący po złożeniu wniosku o pozwolenie.
Artykuł 4
Ilości wywiezione w granicach tolerancji określonej w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, nie uprawniają do wypłaty refundacji.
W sekcji 22 pozwolenia zostanie umieszczone przynajmniej jedno spośród następujących określeń:
- Restitución válida por..toneladas (cantidad por la que se expida el certificado)
- Restitutionen omfatter..tons (den mængde, licensen vedrører)
- Erstattung gültig für..Tonnen (Menge, für welche die Lizenz ausgestellt wurde)
- Επιστροφή ισχύουσα για… τόνους (ποσότητα για την οποία έχει εκδοθεί το πιστοποιητικό)
- Refund valid for.tonnes (quantity for which the licence is issued)
- Restitution valable pour.tonnes (quantité pour laquelle le certificat est délivré)
- Restituzione valida per.t (quantitativo per il quale il titolo è rilasciato)
- Restitutie geldig voor.ton (hoeveelheid waarvoor het certificaat wordt afgegeven)
- Restituição válida para…toneladas (quantidade relativamente à qual é emitido o certificado)
- Tuki on voimassa…tonnille (määrä, jolle todistus on myönnetty)
- .
Niniejszy artykuł stosuje się tylko do pozwoleń na wywóz produktów, za które refundacja jest należna.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję do godziny 14 w każdy czwartek, faksem, o:
a) o wnioskach o pozwolenia na wywóz określonych w art. 1, które zostały złożone od poniedziałku do środy tego samego tygodnia;
b) o ilościach, na które pozwolenia na wywóz zostały wydane w poprzedni poniedziałek;
c) o ilościach, na które wnioski o pozwolenia na wywóz zostały wycofane zgodnie z art. 3 ust. 5 w poprzednim tygodniu.
2.
Powiadomienie o wnioskach, określonych w ust. 1 lit. a), określa:
- ilość każdej jakości oraz rodzaj pakowania,
- podział według miejsca przeznaczenia w przypadku gdy wysokość refundacji różni się zależnie od miejsca przeznaczenia,
- wysokość stosowanej refundacji,
- całkowitą kwotę refundacji w ecu według kategorii.
3.
Państwa Członkowskie, co miesiąc powiadamiają Komisję, po wygaśnięciu ważności pozwoleń na wywóz, o niewykorzystanej ilości pozwoleń na wywóz.
4.
Wszelkie powiadomienia, określone w ust. 1 i 3, włącznie z powiadomieniami "zerowymi" sporządzane są zgodnie ze wzorem ustanowionym w Załączniku.
Artykuł 6
Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [8] i (EWG) nr 3719/88 stosuje się z wyłączeniem przypadków, kiedy niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 2041/75 traci moc.
Jednakże rozporządzenie (EWG) nr 2041/75 nadal stosuje się w odniesieniu do uprzedniego wydawania świadectw wydanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przed dniem 1 lipca 1995 r.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2546/95
z dnia 30 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 3199/93 w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych [1], w szczególności jej art. 27 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania [2], ostatnio zmieniona dyrektywą 94/74/WE [3], w szczególności jej art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3199/93 z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego [4],
po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Podatku Akcyzowego,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 92/83/EWG Państwa Członkowskie zobowiązane są zwalniać z podatku akcyzowego alkohol denaturowany zgodnie z wymogami każdego Państwa Członkowskiego pod warunkiem że wymagania te zostały należycie podane do wiadomości i przyjęte zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 3 i 4 tego artykułu;
Portugalia, Finlandia, Austria i Szwecja przekazały informacje o środkach stosowanych do denaturacji alkoholu, które zamierzają stosować;
Włochy przekazały informację o zmianie środka stosowanego do denaturacji alkoholu zatwierdzonego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3199/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3199/93 wprowadza się następujące zmiany:
a) w Załączniku dodaje się, co następuje:
"Portugalia:
Do każdego hektolitra alkoholu etylowego, zawierającego na hektolitr przynajmniej 5 litrów metanolu i wyższych alkoholi, o zawartości alkoholu wynoszącej nie mniej niż 90 % i nie więcej niż 96 % objętości, dodaje się:
- 2 litry olejku terpentynowego lub ropy naftowej, oraz
- 2 gramy zieleni malachitowej lub błękitu metylenowego.
Finlandia:
Na hektolitr alkoholu etylowego:
1.
2 litry metyloetyloketonu oraz 3 litry metyloizobutyloketonu,
2.
2 litry acetonu oraz 3 litry metyloizobutyloketonu,
3.
3 litry acetonu oraz 2 gramy benzoesanu denaturujące.
Austria:
1.
Na hektolitr alkoholu etylowego: 0,5 kg oleju fuzlowego (produkt uboczny rektyfikacji alkoholu), 0,05 kg oleju napędowego o kodzie CN2710 oraz 1 kg metyloetyloketonu; lub
2. na hektolitr alkoholu etylowego w postaci surowej jako produktu rektyfikacji alkoholu etylowego rolniczego:
1 kg oleju fuzlowego (produkt uboczny rektyfikacji alkoholu),
0,01 kg 0,05 kg oleju napędowego o kodzie CN 2710 oraz 0,2 kg metyloetyloketonu.
Szwecja:
Na hektolitr alkoholu etylowego:
1.
2 litry metyloetyloketonu i 3 litry metyloizobutyloketonu"
b) ustęp o stosowanym we Włoszech środku stosowanym do denaturacji alkoholu otrzymuje brzmienie:
"Włochy:
Na hektolitr alkoholu etylowego o zawartości alkoholu wynoszącej nie mniej niż 90 % obj., dodaje się:
- 125 g tiofenu,
- 0,8 g benzoesanu denaturującego,
- 0,4 g czerwieni kwasowej CI 51 (barwnik czerwony),
- 2 litry metyloetyloketonu."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2564/95
z dnia 27 października 1995 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1739/95 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wydziału Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Klasyfikacja produktu nr 2 w załączonej tabeli nie ma wpływu na zastosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 1556/95 [4].
Artykuł 3
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można powoływać się przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2597/95
z dnia 23 października 1995 r.
w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na niektórych obszarach, innych niż północny Atlantyk, danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
Wspólnota Europejska uzyskała członkostwo w Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO);
Protokół zawarty między Radą Unii Europejskiej a Komisją Wspólnot Europejskich przewiduje obowiązek przekazywania przez Komisję do FAO wymaganych danych statystycznych;
zgodnie z zasadą pomocniczości cele proponowanego działania mogą być osiągnięte wyłącznie w oparciu o akt prawny Wspólnoty, ponieważ tylko Komisja może koordynować niezbędny proces harmonizacji informacji statystycznych na poziomie wspólnotowym, podczas gdy gromadzenie danych statystycznych dotyczących rybołówstwa oraz zapewnienie niezbędnej infrastruktury do przetwarzania i kontroli wiarygodności powyższych danych jest pierwszym i podstawowym obowiązkiem Państw Członkowskich;
szczególna metoda sporządzania właściwych statystyk Wspólnoty, które są oparte na krajowych systemach statystycznych, wymaga wyjątkowo ścisłej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi, szczególnie w ramach Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych, powołanego na mocy decyzji 72/279/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji dane dotyczące nominalnych połowów dokonywanych przez statki zarejestrowane w danym Państwie Członkowskim lub pływające pod jego banderą, prowadzące połowy na niektórych obszarach, innych niż północny Atlantyk, w poszanowaniu rozporządzenia Rady (EURATOM, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych będących przedmiotem poufności informacji statystycznych [4].
Dane dotyczące nominalnych połowów obejmują wszelkie produkty rybołówstwa wyładowane lub przeładowywane na morzu, niezależnie w jakiej postaci, lecz nie obejmują ilości, które po złowieniu zostały usunięte za burtę, spożyte na pokładzie lub wykorzystane podczas połowów jako przynęta.
Dane zapisuje się jako równowartość w relacji pełnej wyładunków lub przeładunków, w zaokrągleniu do pełnej tony.
Artykuł 2
1.
Dane podlegające przekazaniu są danymi dotyczącymi nominalnych połowów na każdym z głównych obszarów połowowych oraz podrejonach tych obszarów wymienionych w załączniku 1, opisanych w załączniku 2 oraz zilustrowanych w załączniku 3.
Dla każdego głównego obszaru połowowego gatunki, w odniesieniu do których dane są wymagane, określa załącznik 4.
2.
Dane za każdy rok kalendarzowy są przekazywane w ciągu sześciu miesięcy od końca roku.
3.
Jeśli statki Państw Członkowskich na mocy art. 1 nie prowadziły połowów na głównych obszarach połowowych w danym roku kalendarzowym, Państwo Członkowskie powiadamia o tym Komisję.
Jednakże jeśli połowy miały miejsce na głównych obszarach połowowych, przekazywanie jest wymagane jedynie w stosunku do danych dotyczących kombinacji gatunki/podrejon, w odniesieniu do których połowy zostały zarejestrowane w rocznym okresie sprawozdawczym.
4.
Dane dotyczące gatunków o mniejszym znaczeniu złowionych przez statki Państw Członkowskich nie muszą być indywidualnie wykazywane w sprawozdaniach, lecz mogą być włączone do danych uśrednionych, pod warunkiem że masa produktów nie przekracza 5 % ogólnego rocznego połowu na danym głównym obszarze połowowym.
5.
Wykazy statystycznych obszarów połowowych lub ich podrejonów i gatunków mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5.
Artykuł 3
O ile przepisy przyjęte w ramach wspólnej polityki rybołówstwa nie stanowią inaczej, Państwo Członkowskie może wykorzystywać techniki pobierania próbek w celu uzyskiwania danych dotyczących połowów dla tych części floty, w odniesieniu do których przekazanie bardziej szczegółowych danych wymagałoby nadmiernego zastosowania procedur administracyjnych.
Szczegóły dotyczące procedur pobierania próbek, wraz ze szczegółami dotyczącymi udziału ogólnych danych uzyskanych za pomocą takich technik, muszą być włączone przez Państwo Członkowskie do sprawozdania przekazywanego zgodnie z art. 6 ust. 1.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wykonują swoje zobowiązania na mocy art. 1 i 2 poprzez przekazywanie danych na nośniku magnetycznym, którego forma jest podana w załączniku 5.
Za uprzednią zgodą Komisji Państwa Członkowskie mogą przekazywać dane w innej formie lub na innym nośniku.
Artykuł 5
1.
W przypadku odniesienia do procedury określonej w niniejszym artykule przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przekazuje sprawę Stałemu Komitetowi ds. Statystyk Rolniczych, zwanemu dalej "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przekazania Radzie sprawy Rada nie podejmuje działania, proponowane środki przyjmowane są przez Komisję.
Artykuł 6
1.
W ciągu dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie przekazują Komisji szczegółowe sprawozdanie opisujące sposób, w jaki dane dotyczące połowów są otrzymywane, oraz określające stopień reprezentatywności i wiarygodności tych danych.
Komisja opracowuje podsumowanie powyższych sprawozdań dla ich omówienia w ramach właściwej Grupy Roboczej Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w informacjach przekazanych zgodnie z ust. 1 w ciągu trzech miesięcy od ich wprowadzenia.
3.
W przypadku gdy sprawozdania metodologiczne określone ust. 1 wykazują, że Państwo Członkowskie nie może niezwłocznie spełnić wymogów niniejszego rozporządzenia oraz że zmiany w technikach i metodologii badań są konieczne, Komisja może, w porozumieniu z Państwem Członkowskim w ramach Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych, ustanowić okres przejściowy na okres nie dłuższy niż dwa lata, podczas którego program określony w niniejszym rozporządzeniu ma zostać zrealizowany.
4.
Sprawozdania metodologiczne, ustalenia dotyczące okresu przejściowego, dostępność i wiarygodność danych oraz inne właściwe kwestie związane ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia są raz w roku poddawane kontroli dokonywanej przez właściwą Grupę Roboczą Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2610/95
z dnia 30 października 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2965/94 ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: głównym zadaniem Centrum Tłumaczeń ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 2965/94 [3] pozostaje zaspokojenie potrzeb tłumaczeniowych agencji i biur wymienionych w tym rozporządzeniu; za wszelką cenę unikać należy obciążania Centrum nadmierną ilością pracy, gdyż może to wywrzeć negatywne skutki na działalność tych agencji i biur, jak również na personel faktycznie potrzebny do racjonalnego funkcjonowania Centrum;
zasadniczym celem Centrum jest poszukiwanie najbardziej racjonalnego i ekonomicznego wykorzystania dostępnych środków przy jednoczesnym utrzymaniu koniecznego poziomu i jakości tłumaczeń, bez wykluczania pod żadnym pozorem możliwości dostępu do rynku;
konieczne jest wzmocnienie współpracy administracyjnej pomiędzy instytucjami i organami Unii w celu racjonalizacji metod pracy i uzyskania całościowych oszczędności poprzez unikanie niepotrzebnej pracy i tworzenia kosztownych struktur równoległych;
tłumaczenia stanowią jedną z dziedzin działalności, w których taka współpraca międzyinstytucjonalna może zostać wzmocniona;
celem współpracy międzyinstytucjonalnej powinno być umożliwienie Centrum realizacji, w wymiarze średnioterminowym, wszelkich działań, o połączeniu których postanowiono zgodnie z obowiązującymi przepisami;
konieczne jest więc rozszerzenie zakresu usług świadczonych przez Centrum tak, aby umożliwić tym instytucjom i organom Unii, które mają już obsługę tłumaczeniową, dostęp do usług Centrum na zasadzie dobrowolności i w celu wchłonięcia wszelkich nadwyżek pracy jakie mogą zaistnieć;
w celu uniknięcia jakichkolwiek niejasności co do zakresu rozszerzenia zakresu rozporządzenia (WE) nr 2965/94 konieczne jest zastąpienie w nim wszędzie tam, gdzie to konieczne, wyrazu "organy" wyrażeniem "agencje i biura";
Traktat nie przewiduje konkretnych uprawnień do działania w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia, innych niż zawarte w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2965/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Centrum obsługuje działalność następujących agencji i biur w zakresie niezbędnych tłumaczeń:
- Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska,
- Europejskiej Fundacji Kształcenia,
- Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii,
- Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych,
- Agencji ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy,
- Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Jednolitego (znaki towarowe, wzory przemysłowe);
- Europejskiego Urzędu Policji (Europol) i Jednostki Europolu ds. Narkotyków.
Centrum oraz każda z wyżej wymienionych agencji i biur zawierają ustalenia dotyczące sposobów ich współpracy.
2.
Agencje i biura utworzone przez Radę, inne niż te określone w ust. 1, mogą mieć dostęp do usług Centrum na podstawie ustaleń zawartych z Centrum.
3.
Instytucje i organy Unii, które mają już obsługę tłumaczeniową, mogą korzystać z dostępu do Centrum na zasadzie dobrowolności, zgodnie z ustaleniami dokonanymi pomiędzy stronami w celu uzyskania dostępu do jego usług.
4.
Centrum w pełnym zakresie uczestniczy w pracach Międzyinstytucjonalnego Komitetu ds. Tłumaczeń."
2) Artykuł 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Centrum posiada Zarząd, w skład którego wchodzą:
a) przedstawiciel każdej z agencji i biur wymienionych w art. 2 ust. 1; ustalenia określone w art. 2 ust. 2 mogą przewidywać udział w Zarządzie przedstawiciela organu będącego stroną ustaleń;
b) przedstawiciel każdego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej;
c) dwaj przedstawiciele Komisji; oraz
d) po jednym przedstawicielu każdej z instytucji i organów, które mają własną obsługę tłumaczeniową, ale zawarły z Centrum porozumienia dotyczące współpracy za zasadzie dobrowolności."
3) Artykuł 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. a) Budżet Centrum powinien być zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
b) Z zastrzeżeniem postanowień zawartych w lit. c), dotyczących okresu początkowego, dochody pochodzą z płatności dokonywanych przez agencje i biura obsługiwane przez Centrum oraz instytucje i organy, co do współpracy z którymi zawarte zostały porozumienia, stanowiących wynagrodzenie za prace wykonywane przez Centrum.
c) W okresie początkowym, nieprzekraczającym trzech okresów budżetowych:
- biura i agencje, instytucje i organy obsługiwane przez Centrum na początku okresu budżetowego wpłacają sumę ryczałtową, stanowiącą pewien procent ich budżetu, ustaloną w oparciu o możliwie najrzetelniejsze informacje; suma podlega dostosowaniu w świetle faktycznie wykonanych prac,
- dla zapewnienia jego funkcjonowania na rzecz Centrum mogą również zostać przeznaczone środki z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich."
4) Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Przed dokonaniem oceny przewidzianej w art. 19, każda agencja i biuro określone w art. 2 ust. 1, napotykające na szczególne trudności w związku ze świadczeniem usług przez Centrum, może zwrócić się do Centrum w celu znalezienia najbardziej odpowiednich rozwiązań tych trudności.
2.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy znalezienie takiego rozwiązania okaże się niemożliwe, agencja lub biuro, o których mowa, może przesłać do Komisji właściwie umotywowany komunikat tak, by Komisja mogła podjąć niezbędne środki i, w stosownym przypadku, zorganizować pod patronatem Centrum i z jego pomocą bardziej systematyczną współpracę ze stronami trzecimi w sprawie tłumaczenia danych dokumentów."
5) W art. 13 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Zarząd przyjmuje preliminarz wraz z planem działań i niezwłocznie przekazuje je Komisji, która, na tej podstawie uchwali szacunkowe kwoty odpowiadające subsydiom przyznanym agencjom i biurom wymienionym w art. 2 we wstępnym projekcie budżetu, który przedstawia ona Radzie zgodnie z art. 203 Traktatu.
3.
Zarząd przyjmuje ostateczny budżet Centrum przed rozpoczęciem roku budżetowego, w miarę potrzeb dostosowując go do płatności dokonanych przez agencje i biura, instytucje i organy wymienione w art. 2."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2626/95
z dnia 10 listopada 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1014/90 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii oraz Szwecji, w szczególności jego art. 1 ust. 4 lit. i) pkt 1 lit. b) oraz art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1014/90 z dnia 24 kwietnia 1990 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1712/95 [3], zwiększył maksymalną zawartość alkoholu metylowego w niektórych spirytusach owocowych do 1500 gramów na hektolitr alkoholu 100 % objętościowo, z zastrzeżeniem poddania ocenie stosowania tego przepisu przez Komisję, na podstawie wnikliwych badań nad możliwością obniżenia maksymalnej dopuszczalnej zawartości alkoholu metylowego;
badanie przeprowadzone przez Komisję wykazuje, że możliwe jest zmniejszenie maksymalnej zawartości alkoholu metylowego do poziomów podobnych do ustanowionych dla spirytusów owocowych w rozporządzeniu (EWG) nr 1576/89, aczkolwiek taka redukcja jest trudna w szczególności dla mniejszych gorzelni nieposiadających środków finansowych i technicznych pozwalających na szybkie dostosowanie się do maksymalnego limitu ustalonego na niższym poziomie; ze względów zdrowotnych pożądane byłoby zmniejszenie zawartości alkoholu metylowego w spirytusach owocowych do najniższego możliwego poziomu; dlatego proponuje się stopniowe wprowadzenie oraz wprowadzanie etapami nowego maksymalnego limitu dla alkoholu metylowego w spirytusach owocowych wymienionych w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1014/90;
konieczne jest wprowadzenie środków przejściowych w celu dopuszczenia do sprzedaży produktów, które zostały zabutelkowane przed wejściem w życie nowego poziomu maksymalnej zawartości alkoholu metylowego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wykonawczego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1014/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Maksymalna zawartość alkoholu metylowego w spirytusach owocowych, otrzymywanych z owoców wymienionych w ust. 1, wynosi:
- 1350 gramów na hektolitr alkoholu 100 % objętościowo, od dnia 1 stycznia 1998 r., oraz
- 1200 gramów na hektolitr alkoholu 100 % objętościowo, od dnia 1 stycznia 2000 r., z wyjątkiem spirytusu otrzymywanego z gruszek odmiany Williams (Pyrus communis Williams)."
2) Dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Produkty pochodzące ze Wspólnoty oraz przywożone, określone w ust. 1, zabutelkowane przed dniem 1 stycznia 1998 r. lub dniem 1 stycznia 2000 r., które odpowiadały zasadom dotyczącym zawartości alkoholu metylowego obowiązującym przed wymienionymi wyżej datami, można przechowywać w celu sprzedaży, wprowadzać do obrotu oraz wywozić."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2627/95
z dnia 10 listopada 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2273/93 określające centra skupu interwencyjnego dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/95 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
centra skupu interwencyjnego są wymienione w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2273/93 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1307/95 [4]; niektóre Państwa Członkowskie zażądały zmiany tego Załącznika; należy uwzględnić te żądania;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2273/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w "BUNDESREPUBLIK DEUTSCHLAND":
- w "Land Baden-Wüerttemberg" skreśla się Ilshofen dla pszenicy zwyczajnej, jęczmienia i żyta,
- w "Land Sachsen-Anhalt" skreśla się Coswig dla żyta, dodaje się Rosslau jako centrum skupu interwencyjnego dla pszenicy zwyczajnej oraz żyta, dodaje się Vahldorf jako centrum skupu interwencyjnego dla pszenicy zwyczajnej, jęczmienia i żyta,
- w "Land Nordrhein-Westfalen" skreśla się Siegen dla pszenicy zwyczajnej,
- w "Land Bayern" skreśla się wyraz Straubing dla żyta i dodaje się Neustadt/Saale jako centrum skupu interwencyjnego dla żyta;
2) w "ÖSTERREICH":
- "Absdorf" otrzymuje brzmienie "Absdorf-Hippersdorf",
- Geinberg skreśla się dla jęczmienia, ale otrzymuje brzmienie centrum skupu interwencyjnego dla pszenicy zwyczajnej,
- "Wien-Albern" otrzymuje brzmienie "Wien",
- "Dobermannsdorf" otrzymuje brzmienie "Palterndorf-Dobermannsdorf",
- "Untersiebenbrunn" otrzymuje brzmienie "Siebenbrunn-Leopoldsdorf".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2694/95
z dnia 21 listopada 1995 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2588/95 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź takiej, która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z prawami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem, które natomiast nie są zgodne z prawami ustalonym w niniejszym rozporządzeniu, mogą być nadal przywoływane przez posiadacza zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 [4], przez okres trzech miesięcy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wydziału Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z prawami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można nadal powoływać się zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2695/95
z dnia 21 listopada 1995 r.
zastępujące kody ustanowione na podstawie nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej obowiązujące w dniu 31 grudnia 1987 r. kodami ustanowionymi na podstawie Nomenklatury Scalonej w niektórych rozporządzeniach dotyczących klasyfikacji towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury celnej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2588/95 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 950/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], uchylone rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87, ustanowiło nomenklaturę Wspólnej Taryfy Celnej na podstawie Konwencji z dnia 15 grudnia 1950 r. o nomenklaturze klasyfikacji towarów w taryfie celnej;
przyjęto pewną ilość rozporządzeń dotyczących klasyfikacji towarów według nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej w oparciu o rozporządzenie podstawowe Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [4], uchylone rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło nomenklaturę towarową zwaną Nomenklaturą Scaloną, która jednocześnie spełnia wymogi Wspólnej Taryfy Celnej oraz statystyk zewnętrznej wymiany handlowej Wspólnoty, oraz jest oparta na Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, zastępującej Konwencję z dnia 25 grudnia 1950 r.;
artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 ustanawia, że kody i opisy towarów ustanowione na podstawie Nomenklatury Scalonej powinny zastąpić kody ustanowione na podstawie nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej obowiązującej w dniu 31 grudnia 1987 r., stanowi również, że akty Wspólnoty, które zawierają nomenklaturę taryfową, powinny zostać zmienione przez Komisję;
te rozporządzenia, które mają ciągle praktyczne znaczenie i których transpozycja nie spowoduje istotnych zmian, powinny zostać odpowiednio zmienione, w celu uzupełnienia wstępnej serii rozporządzeń, które zostały przyjęte przez rozporządzenia Komisji (EWG) nr 646/89 [5], (EWG) nr 2723/90 [6] oraz (EWG) nr 2080/91 [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniach wymienionych w kolumnie 1 Załącznika, które odnoszą się do towarów opisanych w kolumnie 2, kody oparte na nomenklaturze Wspólnej Taryfy Celnej w kolumnie 3 zastępuje się kodami opartymi na Nomenklaturze Scalonej wymienionymi w kolumnie 4.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2696/95
z dnia 21 listopada 1995 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2588/95 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wydziału Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2700/95
z dnia 22 listopada 1995 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 1802/95 zmieniające rozporządzenia ustalające, przed dniem 1 lutego 1995 r., niektóre ceny i kwoty na rynku mleka i przetworów mlecznych, których wartość w ecu została dostosowana w wyniku zniesienia współczynnika poprawkowego dla rolniczych kursów przeliczeniowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1538/95 [2], w szczególności jego art. 5c ust. 7, a także mając na uwadze, co następuje:
należy skorygować jedno przeoczenie w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1802/95 [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1802/95 po rozporządzeniu (EWG) nr 1158/91 i przed rozporządzeniem (EWG) nr 3378/91 dodaje się następujący wiersz:
"(w ecu) _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_
Rozporządzenie _BAR_ Odniesienia _BAR_ Poprzednia kwota ze współczynnikiem przejścia _BAR_ Nowa kwota bez współczynnika przejścia _BAR_ Nowa kwota stosowana od 1 września 1995 r. _BAR_
(EWG) nr 1637/91 _BAR_ artykuł 2 ust. 5 _BAR_ 10 _BAR_ 12,08 _BAR_ 12,08" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2739/95
z dnia 28 listopada 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1370/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji i rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2 i art. 13 ust. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1370/95 [3] ustanawia szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze wieprzowiny;
w celu zagwarantowania eksporterom równego dostępu do pozwoleń na wywóz okres składania wniosków biegnący od poniedziałku do środy powinien zostać przedłużony o jeden dzień, w przypadku gdy zawiera dni uznane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego za wolne od pracy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1370/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w przypadku gdy wymienione trzy dni są uznawane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego za dni wolne od pracy, wnioski można składać w danym Państwie Członkowskim w czwartek następujący po tym okresie.";
2) w art. 7 ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji w każdą środę od godziny 13.00 lub w przypadku gdy stosuje się art. 3 ust. 1 akapit drugi, w każdy czwartek od godziny 13.00 faksem informację za poprzedzający okres dotyczącą:";
3) w załączniku II skreśla się wyrazy "od poniedziałku… do środy…".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2744/95
z dnia 27 listopada 1995 r.
w sprawie statystyki dotyczącej struktury i podziału zarobków
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu wykonania powierzonych jej zadań Komisja musi być informowana o sytuacji i kształtowaniu się zarobków w Państwach Członkowskich, w odniesieniu z jednej strony do struktury siły roboczej, a z drugiej strony do podziału pracowników w stosunku do poziomu zarobków;
rozwój Wspólnoty oraz funkcjonowanie rynku wewnętrznego zwiększają potrzebę posiadania porównywalnych danych dotyczących struktury zarobków, które w szczególności służyłyby do badań postępu spójności gospodarczo-społecznej, a także do tworzenia rzetelnych i wiarygodnych zestawień porównujących Państwa Członkowskie oraz poszczególne regiony Wspólnoty;
najlepszą metodą oceny sytuacji pod względem struktury i podziału zarobków jest stworzenie we Wspólnocie statystyki struktury zarobków przy użyciu zharmonizowanych metod i definicji, tak jak to zostało przeprowadzone w latach: 1966, 1972, 1974 i 1978 zgodnie z rozporządzeniami odpowiednio nr 188/64/EWG [1], (EWG) nr 2395/71 [2], (EWG) nr 178/74 [3] oraz (EWG) nr 495/78 [4];
w wyniku zmian w strukturze siły roboczej oraz w podziale wynagrodzeń, w szczególności w zakresie działań gospodarczych, wyniki przeprowadzonych wcześniej badań nie są już aktualne oraz nie obejmują wszystkich Państw Członkowskich;
aktualnie dostępne dane dotyczące Państw Członkowskich dostarczają jedynie średnich wartości, a w związku z tym nie wskazują na związek pomiędzy wynagrodzeniem a indywidualną charakterystyką pracowników (szczególnie wiek, płeć, kwalifikacje zawodowe, staż pracy) ani na rozpiętość dochodów;
informacja statystyczna w tej dziedzinie dostępna jest jedynie w niektórych Państwach Członkowskich, a co za tym idzie niemożliwe jest przeprowadzenie pełnych porównań; w wyniku czego muszą być prowadzone statystyki struktury dochodów bazujące na wspólnych definicjach oraz zharmonizowanej metodologii;
zgodnie z zasadą pomocniczości stworzenie wspólnych standardów statystycznych umożliwiających stworzenie zharmonizowanej informacji jest działaniem, które może być efektywnie realizowane jedynie na poziomie Wspólnoty; standardy będą wdrażane we wszystkich Państwach Członkowskich przez urzędy i instytucje wyznaczone do opracowywania oficjalnych statystyk;
zgodnie z decyzją 93/464/EWG [5] przygotowanie statystyki Wspólnoty dotyczącej struktury zarobków jest jednym z działań priorytetowych programu statystycznego na lata 1993–1997;
właściwe wydaje się przyjęcie w przypadku niektórych Państw Członkowskich wyjątków, w celu uwzględnienia szczególnych trudności technicznych, jakie te Państwa napotykają przy gromadzeniu pewnych typów informacji, pod warunkiem że nie wpłynie to niekorzystnie na jakość informacji statystycznej;
Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowiony decyzją 89/382/EWG, Euratom [6], przyjął pozytywne stanowisko w związku z propozycją Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
Państwa Członkowskie oraz Komisja, w ramach swoich kompetencji, przygotują statystykę Wspólnoty dotyczącą struktury i dystrybucji zarobków wszystkich pracowników zatrudnionych w sektorach gospodarki określonych w art. 3.
Artykuł 2
Okres odniesienia
Statystyka zostanie przygotowana na podstawie informacji statystycznej za rok budżetowy 1995 i odpowiedni miesiąc reprezentatywny, który będzie podlegał szczegółowym przepisom, o których mowa w Załączniku.
Artykuł 3
Zakres
Statystyka obejmuje wszystkie działania określone w sekcjach C, D, E, F, G, H, I, J i K klasyfikacji działań gospodarczych we Wspólnocie Europejskiej, zwanej dalej "NACE Rev. 1", ustanowionej na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 3037/90 [7], podlegającej przepisom szczególnym, określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Jednostki statystyczne
Gromadzenie danych oraz opracowywanie statystyki dotyczącej struktury i podziału zarobków przeprowadza się w oparciu o którekolwiek jednostki statystyczne określone w rozporządzeniu (EWG) nr 696/93 [8] i dostarcza informacji pracownikom jednostek lokalnych, które zatrudniają przynajmniej dziesięciu pracowników, klasyfikowanych według ich wielkości oraz głównych przedmiotów działań.
Artykuł 5
Charakterystyka wymaganej informacji
Gromadzone dane dotyczą:
1. jednostki lokalnej, do której przydzieleni są badani pracownicy, w sposób następujący:
region miejsca pracy, wielkość, działalność gospodarcza sklasyfikowana zgodnie z NACE Rev. 1, forma kontroli finansowej i ekonomicznej w znaczeniu dyrektywy Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r., dotyczącej przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi [9] oraz typem obowiązującego zbiorowego układu o wynagrodzeniu;
2. każdego badanego pracownika, w sposób następujący:
a) zarobki brutto uzyskane za cały okres pracy reprezentatywnego miesiąca, łącznie z wszystkimi premiami regularnie wypłacanymi, dodatkowymi wypłatami za nadgodziny, pracę na zmiany, pracę w nocy, pracę w soboty i w niedziele oraz prowizjami; podobnie objęte jest wynagrodzenie za czas nieobecności pracownika w pracy (urlop lub choroba) wypłacane w całości przez pracodawcę oraz zasiłki rodzinne i inne korzyści określone przez układ zbiorowy lub dobrowolnie w ramach jednostki lokalnej; oddzielnie musi być wyszczególniona informacja dotycząca całości zarobków za nadgodziny oraz specjalne wypłaty z tytułu pracy zmianowej, pracy w nocy lub w weekendy;
b) roczne wynagrodzenie brutto w danym roku budżetowym, tj. zarobki brutto w znaczeniu ust. 2 lit. a) odnoszące się do całego roku, a także premie okolicznościowe (takie jak premie wakacyjne, trzynastki i podział dochodów); suma premii okolicznościowych musi być wyszczególniona oddzielnie;
c) ilość godzin płatnych lub ilość godzin standardowego tygodnia pracy bądź miesiąca pracy, za które zapłacono, liczba nadgodzin, za które zapłacono w okresie płacowym, oraz liczba dni wolnych, wyłączywszy święta państwowe w danym roku;
d) płeć, wiek oraz zawód sklasyfikowane zgodnie z Międzynarodową Znormalizowaną Klasyfikacją Zawodów, poziom wykształcenia oraz przebyte szkolenia, staż pracy w przedsiębiorstwie, system pracy, tj. pełny lub niepełny wymiar godzin pracy, oraz rodzaj umowy o pracę.
Artykuł 6
Gromadzenie danych
1.
Badanie opracowywane jest przez właściwe służby statystyczne Państw Członkowskich, które określają właściwe metody gromadzenia informacji.
2.
W stosunku do niektórych cech charakterystycznych, takich jak poziom wykształcenia czy odbytych szkoleń, rodzaj umowy o pracę, Państwa Członkowskie są upoważnione do prowadzenia dodatkowych badań na przykładzie próby pracowników wybranych do głównych badań statystycznych.
3.
Osoby zobowiązane do udzielania informacji na postawione pytania udzielają prawdziwych i wyczerpujących odpowiedzi w wyznaczonym czasie.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie kroki, aby zapobiegać naruszeniu zobowiązania udzielenia informacji, o których mowa w art. 5.
4.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie dysponują informacjami z innych właściwych źródeł, które są przynajmniej równoważne pod względem precyzji, jakości i aktualności, badanie nie musi być przeprowadzane.
5.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) na jej żądanie wszelkie informacje, szczególnie dotyczące metodologii, niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Reprezentatywność
Wiarygodność oraz porównywalność na najwyższym poziomie będzie osiągana poprzez zastosowanie próby losowo wybranych osób, której zasięg zezwala na znormalizowany błąd względny dla średniego wynagrodzenia brutto na godzinę pracy dla danej sekcji lub podsekcji, jeśli taka istnieje w NACE Rev. 1 na poziomie NUTS 1 nieprzekraczającym 3 %.
Artykuł 8
Przetwarzanie wyników
W celu uzyskania porównywalnych wyników służby statystyczne Państw Członkowskich zajmują się przetwarzaniem odpowiedzi na pytania, o których mowa w art. 6 ust. 3, lub informacji pochodzących z innych źródeł, o których mowa w art. 6 ust. 4.
Artykuł 9
Przekazywanie wyników
Wyniki będą przekazane w okresie 18 miesięcy, licząc od końca roku kalendarzowego okresu odniesienia, łącznie z danymi uznanymi przez Państwa Członkowskie za poufne zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub praktyką odnoszącą się do poufnego charakteru statystyki, zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania danych objętych poufnością informacji statystycznych do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich [10].
Artykuł 10
Uzgodnienia dotyczące wykonania
Uzgodnienia dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności:
- definicje, jakie będą stosowane,
- zasady precyzji i jakości,
- poziom odchylenia stosowany do zmiennych,
- właściwe formy przekazywanych zmiennych, oraz
- lista tabel, jakie będą przedstawione,
są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 11.
Artykuł 11
Procedura
Komisja wspomagana jest przez Komitet ds. Programu Statystycznego powołany decyzją 89/382/EWG, Euratom, zwany dalej "Komitetem".
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu w terminie, który może ustalić przewodniczący, w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, którą Rada zobowiązana jest uchwalić na wniosek Komisji, opinia będzie wydana większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu WE.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu ważone są zgodnie z postanowieniami określonymi w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja uchwala środki, które będą niezwłocznie stosowane.
Jednakże, jeżeli zastosowane środki nie będą zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie przedstawia je Radzie.
W tym przypadku Komisja odracza stosowanie ustanowionych przez siebie środków na okres trzech miesięcy, licząc od dnia przedstawienia ich Radzie.
Rada, działając kwalifikowaną większością głosów, może podjąć inną decyzję w terminie, o którym mowa w poprzednim akapicie.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2796/95
z dnia 4 grudnia 1995 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1442/95 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, konieczne jest stopniowe ustalanie maksymalnych dopuszczalnych limitów pozostałości dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych we Wspólnocie w leczniczych produktach weterynaryjnych przeznaczonych do podawania zwierzętom, od których pochodzą produkty spożywcze;
maksymalne dopuszczalne limity pozostałości powinny zostać ustalone tylko po zbadaniu w Komitecie ds. Medycznych Produktów Weterynaryjnych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danej substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu tych pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych;
ustalając maksymalne dopuszczalne limity pozostałości leczniczych produktów weterynaryjnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, konieczne jest określenie gatunków zwierząt, u których pozostałości mogą być obecne, limity jakie mogą być obecne w każdej istotnej tkance mięsnej uzyskanej od leczonych zwierząt (tkanka docelowa) oraz rodzaj pozostałości mającej istotne znaczenie dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa);
przy kontroli pozostałości, przewidzianej właściwym ustawodawstwem wspólnotowym, maksymalne dopuszczalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby i nerek; jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz zwierzęcych w handlu międzynarodowym i dlatego maksymalne dopuszczalne limity pozostałości należy zawsze ustalać dla tkanek mięśniowych i tłuszczowych;
w przypadku medycznych produktów weterynaryjnych przeznaczonych do stosowania u niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalne dopuszczalne limity pozostałości muszą zostać ustalone dla jaj, mleka lub miodu;
wiele substancji farmakologicznie czynnych ogólnie uważa się za bezpieczne; te substancje należy dodać do wykazu w załączniku II rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
substancje stosowane w homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych należy dodać do wykazu w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90, pod warunkiem że ich stężenia nie przekroczą jednej części na 10000;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć okres 60 dni przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, by stworzyć Państwom Członkowskim możliwości wprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą okazać się konieczne w związku z zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych, o których mowa, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw dotyczących zniesienia barier technicznych w handlu w sektorze weterynaryjnych produktów leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 60 dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2801/95
z dnia 29 listopada 1995 r.
zmieniające rozporządzenie nr 79/65/EWG ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [2], ustanawia dla niektórych Państw Członkowskich liczbę gospodarstw nadsyłających dane z zakresu badań;
zakres badania sieci danych musi obejmować wszystkie gospodarstwa rolne o pewnej wielkości ekonomicznej, bez względu na to, czy osoba prowadząca to gospodarstwo wykonuje jakieś prace na zewnątrz; zakres ten powinien być okresowo rozpatrywany na nowo w kontekście nowych danych z Badania Struktur Gospodarstw Rolnych;
gospodarstwa rolne nadsyłające dane muszą zostać dobrane zgodnie z zasadami ustanowionymi w kontekście planu doboru mającego na celu uzyskanie próby rachunkowej reprezentatywnej dla zakresu badań; liczba gospodarstw rolnych potrzebnych dla zapewnienia reprezentatywności próby powinna być zbadana po analizie danych z zakresu ostatniego badania;
Komitet Wspólnoty przyjmuje szczegółowe zasady stosowania, w szczególności progi dla wielkości ekonomicznej i liczby gospodarstw nadsyłających dane na okręg przyjmowane są zgodnie z procedurą Komitetu Wspólnoty; kryteria techniczne, takie jak odpowiednia wielkość próby, powinny być ustalone w szczegółowych zasadach stosowania; w celu zapewnienia jednolitego podejścia liczba gospodarstw nadsyłających dane powinna zostać ustalona zgodnie z procedurą dla wszystkich Państw Członkowskich;
po przystąpieniu Austrii, Finlandii oraz Szwecji do Unii Europejskiej Załącznik do rozporządzenia 79/65/EWG należy uzupełnić o wykaz okręgów dla tych Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Artykuł 4 rozporządzenia nr 79/65/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Zakres badania, określony w art. 1 ust. 2 lit. a), obejmuje gospodarstwa rolne o wielkości ekonomicznej równej lub większej od progu określonego w europejskich jednostkach wielkości (ESU), zdefiniowanych w typologii wspólnotowej.
2.
W celu zakwalifikowania jako gospodarstwa nadsyłającego dane gospodarstwo rolne:
a) posiada ekonomiczną wielkość równą lub większą niż próg określony zgodnie z ust. 1;
b) prowadzone jest przez rolnika prowadzącego księgowość lub gotowego i zdolnego do prowadzenia rachunkowości oraz gotowego do udostępniania danych rachunkowych Komisji;
c) jest reprezentatywne wraz z pozostałymi gospodarstwami i na poziomie każdego okręgu dla zakresu badań.
3.
Maksymalna liczba gospodarstw we Wspólnocie nadsyłających dane wynosi 80000 we Wspólnocie.
4.
Szczegółowe zasady stosowania tego artykułu, w szczególności próg dla wielkości ekonomicznej oraz liczby gospodarstw nadsyłających dane na okręg, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19."
2.
Załącznik do rozporządzenia nr 79/65/EWG uzupełnia się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2802/95
z dnia 4 grudnia 1995 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.
[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2588/95 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części na niej oparta lub która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, w celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, a które nie są zgodne z prawami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, mogą być nadal powoływane przez posiadacza zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], przez okres trzech miesięcy;
dział nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie dostarczył opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego w sprawie produktu nr 1 w załączonej tabeli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wydziału Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego w odniesieniu do produktu nr 2 w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z prawami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można nadal powoływać się zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2804/95
z dnia 5 grudnia 1995 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/95 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać węglowodory mineralne;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2805/95
z dnia 5 grudnia 1995 r.
ustanawiające refundacje wywozowe w sektorze wina i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2137/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1544/95 [2], w szczególności jego art. 55 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 55 rozporządzenia (EWG) nr 822/87, w zakresie koniecznym dla umożliwienia wywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a), b) i c) tego rozporządzenia po cenach tych produktów obowiązujących na rynku światowym oraz w ramach porozumień zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu, różnicę między tymi cenami a cenami we Wspólnocie można pokryć w drodze zastosowania refundacji wywozowych;
należy również uwzględnić koszty tych produktów, aspekty gospodarcze proponowanego wywozu oraz potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym; jednakże przy ustalaniu kwoty refundacji stosowanych do win likierowych należy wziąć pod uwagę różnicę między cenami wspólnotowymi a cenami rynku światowego jedynie w odniesieniu do wina i moszczów wykorzystywanych do produkcji win likierowych, ponieważ nie odnotowano takiej różnicy w odniesieniu do produktów wykorzystywanych w produkcji omawianych win;
sytuacja handlu międzynarodowego lub szczególne wymagania niektórych rynków może spowodować konieczność różnicowania refundacji w zależności od wykorzystania lub zróżnicowania konkretnego produktu;
porozumienie w sprawie Rolnictwa zawarte w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej przewiduje coroczne zobowiązania w odniesieniu do wydatków na refundacje wywozowe; art. 55 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 stanowi, że zobowiązania te powinny być przestrzegane na podstawie wydanych pozwoleń na wywóz; art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/95 z dnia 11 lipca 1995 r. w sprawie ustaleń dotyczących wydawania pozwoleń na wywóz dla produktów sektora winiarskiego oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3388/81 ustanawiającespecjalne szczegółowe zasady w odniesieniu do pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wina [3], określa ścisłe zasady dotyczące tych środków;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2137/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustalające refundacje wywozowe w sektorze winiarskim oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 646/86 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 582/95 [5], ustala kwotę refundacji dla niektórych produktów na hektolitr i na stopień zawartości alkoholu; możliwe jest ustalenie tego stopnia zawartości alkoholu jedynie w czasie wywozu w świadectwie analizy określonym w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3389/81 z dnia 27 listopada 1981 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące refundacji wywozowych w sektorze wina [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2730/95 [7]; w konsekwencji nie jest możliwe oszacowanie wydatku na wywóz na podstawie wydanych pozwoleń i podjęcie środków przewidzianych w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1685/95;
w związku z tym konieczne jest ustalenie kwoty refundacji wywozowej na hektolitr dla różnych rodzajów produktów w sektorze, niezależnie od ich stopnia zawartości alkoholu; do celów jasności, rozporządzenie (EWG) nr 2137/93 powinno zostać uchylone, a niektóre państwa należy usunąć z wykazu państw trzecich w odniesieniu do których stosuje się refundacje;
środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 55 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 ustala się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Rozporządzenie (EWG) nr 2137/93 niniejszym traci moc.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2810/95
z dnia 5 grudnia 1995 r.
w sprawie taryfowej klasyfikacji tusz i półtusz wieprzowych oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
stwierdzono, że klasyfikacja tusz i półtusz wieprzowych stwarza problemy wynikające z faktu, że sposób, w jaki półtusze pozyskiwane są z całych tusz w myśl nomenklatury taryfowej i statystycznej ustanowionej rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2588/95 [4], nie odpowiada dokładnie technicznym i handlowym praktykom; definicja ta musi zostać dostosowana w celu zapewnienia jednakowego stosowania ceł Wspólnej Taryfy Celnej w sektorze wieprzowiny;
artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 stanowi, że stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej mają być stosowane do produktów podlegających wspólnej organizacji rynku wieprzowiny;
zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania tego rozporządzenia jest włączona do Wspólnej Taryfy Celnej; dlatego powinna ona zostać zmieniona;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów stosowania opłat celnych w sektorze wieprzowiny poniższym określeniom przypisane zostają następujące definicje:
"tusze lub półtusze" do celów podpozycji 02031110 i 02032110: świnie poddane ubojowi w postaci tusz trzody chlewnej, które zostały wykrwawione i pozbawione wnętrzności i z których usunięto szczecinę i kopyta.
Półtusze pozyskane są z całych tusz przez podział kręgów szyjnych, lędźwiowych i krzyżowych, przez lub wzdłuż mostka i spojenia kulszowo-łonowego.
Takie tusze i półtusze mogą być pozbawione, lub nie, głowy, nóg, tłuszczu, nerek, ogona lub przepony.
Półtusze mogą być z kręgosłupem, mózgiem lub językiem, albo bez tych organów.
Tusze i półtusze loch mogą być z wymionami lub bez.
Artykuł 2
Dodatkowa uwaga 2.
A lit. a) w rozdziale 2 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 otrzymuje brzmienie:
"2.
A. Poniższe określenia otrzymują następujące przypisane im znaczenie:
a) "tusze lub półtusze" do celów podpozycji 02031110 i 02032110: świnie poddane ubojowi w postaci tusz trzody chlewnej, które zostały wykrwawione i pozbawione wnętrzności i z których usunięto szczecinę i kopyta.
Półtusze pozyskane są z całych tusz przez podział kręgów szyjnych, lędźwiowych i krzyżowych, przez lub wzdłuż mostka i spojenia kulszowo-łonowego.
Takie tusze i półtusze mogą być pozbawione, lub nie, głowy, nóg, tłuszczu, nerek, ogona lub przepony.
Półtusze mogą być z kręgosłupem, mózgiem lub językiem, albo bez tych organów.
Tusze i półtusze loch mogą być z wymionami lub bez;"
.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2840/95
z dnia 8 grudnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1371/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania systemu pozwoleń na wywóz w sektorze jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2 i art. 8 ust. 13, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1371/95 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2522/95 [4], ustanawia szczegółowe zasady realizacji systemu pozwoleń na wywóz w sektorze jaj;
w celu zagwarantowania eksporterom jaj równego dostępu do pozwoleń na wywóz, okres składania wniosków, biegnący od środy do piątku, powinien zostać wydłużony o jeden dzień, w przypadku gdy zawiera dni uznane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego za wolne od pracy;
kwota zabezpieczenia powinna zostać dostosowana w celu uwzględnienia zmienionej wielkości refundacji wywozowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1371/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w wypadku gdy wymienione trzy dni są uznawane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego za dni wolne od pracy, wnioski można składać w zainteresowanym Państwie Członkowskim w poniedziałek następujący po tym okresie.";
2) W art. 4 ust. 2 zdanie pierwsze wyraz "tygodniu" zastępuje się wyrazem "okresie".
3) W art. 7 ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"1.
W każdy poniedziałek do godziny 13.00 lub w przypadkach, do których stosuje się art. 3 ust. 1 akapit drugi, od godziny 13.00 Państwa Członkowskie przekazują Komisji faksem informacje dotyczące poprzedniego okresu:";
4) Załączniki I i IV zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
5) W załączniku II skreśla się wyrazy "od środy… do piątku…".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95
z dnia 13 grudnia 1995 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [1] zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3288/94/WE [2], w szczególności jego art. 140,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 (zwane dalej "rozporządzeniem") tworzy nowy system znaków towarowych, który pozwala na uzyskanie znaku towarowego wywołującego skutki w całej Wspólnocie na podstawie zgłoszenia do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory przemysłowe), zwanego dalej "Urzędem";
w tym celu rozporządzenie zawiera przepisy niezbędne dla procedury prowadzącej do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, jak też dla administracji wspólnotowymi znakami towarowymi, odwołań od decyzji Urzędu oraz dla postępowania dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego;
artykuł 140 rozporządzenia przewiduje, że zasady wykonawcze do rozporządzenia mają być przyjęte w rozporządzeniu wykonawczym;
rozporządzenie wykonawcze ma zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 141 rozporządzenia;
dlatego niniejsze rozporządzenie wykonawcze ustanawia zasady, które są niezbędne dla wykonania przepisów rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;
zasady te powinny zagwarantować płynne i sprawne działanie przed Urzędem procedur dotyczących znaku towarowego;
zgodnie z art. 116 ust. 1 rozporządzenia, wszystkie elementy zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego określone w art. 26 ust. 1, oraz wszystkie inne informacje, publikację których przewiduje niniejsze rozporządzenie wykonawcze, powinny być opublikowane we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty;
jednakże nie jest właściwe, aby wspólnotowy znak towarowy, nazwiska (nazwy), adresy, daty oraz inne podobne dane były tłumaczone i publikowane we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty;
Urząd powinien udostępnić znormalizowane formularze dla postępowania przed Urzędem we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 141 rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
Zasady wykonawcze do rozporządzenia są następujące:
TYTUŁ 1 PROCEDURA ZGŁASZANIA
Zasada 1 Treść zgłoszenia
1. Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zawiera:
a) wniosek o rejestrację znaku jako wspólnotowy znak towarowy;
b) nazwę (nazwisko), adres i przynależność państwową zgłaszającego oraz określenie Państwa, w którym zamieszkuje, ma siedzibę lub prowadzi działalność.
Osoby fizyczne oznaczone są przez nazwisko i imię (imiona).
Osoby prawne oraz podmioty wchodzące w zakres art. 3 rozporządzenia, oznaczone są ich oficjalną nazwą, która może być zwyczajowym skrótem; wskazuje się także ustawodawstwo Państwa, któremu one podlegają.
Można podać adres telegraficzny i teleksowy, numer telefonu i faksu oraz szczegóły dotyczące innych środków przekazywania danych.
Co do zasady, wskazuje się tylko jeden adres dla każdego zgłaszającego; jeżeli wskazano kilka adresów, jedynie adres wymieniony na pierwszym miejscu jest brany pod uwagę, z wyjątkiem przypadków, gdy zgłaszający wyznacza jako adres do doręczeń jeden z wymienionych adresów;
c) wykaz towarów i usług, dla których zgodnie z zasadą 2 ma nastąpić rejestracja wspólnotowego znaku towarowego;
d) sposób przedstawienia znaku towarowego zgodnie z zasadą 3;
e) jeżeli zgłaszający wyznaczył pełnomocnika, jego nazwisko oraz jego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z lit. b); jeżeli przedstawiciel ma kilka miejsc prowadzenia działalności lub jeżeli zgłaszający wyznaczył dwóch lub więcej pełnomocników mających różne miejsca prowadzenia działalności, to zgłoszenie wskazuje, którego adresu używa się jako adresu do doręczeń; w przypadku gdy brak jest takiego wskazania, jedynie pierwszy z wymienionych adresów jest brany pod uwagę jako adres do doręczeń;
f) w przypadku gdy na podstawie art. 30 rozporządzenia zastrzega się pierwszeństwo wcześniejszego zgłoszenia, oświadczenie w tej sprawie, określające datę dokonania zgłoszenia oraz Państwo, w którym lub do którego dokonano zgłoszenia;
g) w przypadku gdy na podstawie art. 33 rozporządzenia zastrzega się pierwszeństwo według wystawienia, oświadczenie w tej sprawie określające nazwę wystawy oraz datę pierwszego wystawienia towarów lub usług;
h) w przypadku gdy na podstawie art. 34 rozporządzenia zastrzega się zasadę starszeństwa jednego lub więcej wcześniejszych znaków towarowych zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, włącznie ze znakiem towarowym zarejestrowanym w krajach Beneluksu lub zarejestrowanym na podstawie przepisów międzynarodowych mających skutek w Państwie Członkowskim (zwanych dalej "wcześniej zarejestrowanymi znakami towarowymi określonymi art. 34 rozporządzenia"), oświadczenie w tej sprawie określające Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie, w których lub dla których wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany, datę, od której odpowiednia rejestracja stała się skuteczna, numer odpowiedniej rejestracji oraz towary i usługi, dla których znak towarowy został zarejestrowany;
i) gdy ma to zastosowanie, oświadczenie, że zgłoszenie dotyczy rejestracji wspólnego znaku wspólnotowego na podstawie art. 64 rozporządzenia;
j) określenie języka, w którym dokonano zgłoszenia oraz drugiego języka na podstawie art. 115 ust. 3 rozporządzenia;
k) podpis zgłaszającego lub jego pełnomocnika.
2.
Zgłoszenie wspólnego znaku wspólnotowego może zawierać regulamin jego używania.
3.
Zgłoszenie może zawierać oświadczenie zgłaszającego, że zrzeka się wyłącznego prawa do elementu znaku towarowego, który nie jest odróżniający, określonego przez zgłaszającego.
4.
Jeżeli jest więcej niż jeden zgłaszający, zgłoszenie może wyznaczać tylko jednego zgłaszającego lub pełnomocnika jako wspólnego pełnomocnika.
Zasada 2
Wykaz towarów i usług
1.
Wspólną klasyfikację określoną w art. 1 Porozumienia Nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług do celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r. ze zmianami i poprawkami stosuje się do klasyfikacji towarów i usług.
2.
Wykaz towarów i usług sporządza się w taki sposób, aby jasno wskazać charakter towarów i usług, oraz żeby dopuszczała ona klasyfikację każdego towaru i każdej usługi w tylko jednej klasie klasyfikacji nicejskiej.
3.
Towary i usługi są co do zasady zgrupowane zgodnie z klasami klasyfikacji nicejskiej, tak, aby każda grupa była poprzedzona numerem klasy tej klasyfikacji, do której ta grupa towarów lub usług należy, i przedstawione w porządku klas tej klasyfikacji.
4.
Klasyfikacja towarów i usług służy wyłącznie celom administracyjnym.
Towary i usługi nie mogą dlatego być uważane za podobne do siebie na takiej podstawie, że wykazane są w tej samej klasie w klasyfikacji nicejskiej, a towary i usługi nie mogą być uważane za odmienne od siebie na takiej podstawie, że wykazane są w różnych klasach w klasyfikacji nicejskiej.
Zasada 3
Sposób przedstawienia znaku
1.
Jeżeli zgłaszający nie zamierza zastrzec żadnej szczególnej formy graficznej znaku ani szczególnego koloru, znak przedstawia się za pomocą zwykłego pisma, na przykład przez wpisanie maszynowo liter, cyfr i znaków w zgłoszeniu.
Użycie małych i wielkich liter jest dozwolone i stosowane jest odpowiednio przy publikowaniu znaku i rejestracji przez Urząd.
2.
We przypadkach innych niż określone w ust. 1, znak przedstawia się na oddzielnym arkuszu niebędącym arkuszem, na którym znajduje się treść zgłoszenia.
Rozmiar arkusza, na którym przedstawiony jest znak, nie przekracza formatu A4 DIN (29,7 cm wysokości, 21 cm szerokości), a powierzchnia używana na przedstawienie (obszar druku) nie przekracza rozmiaru 26,2 cm wysokości i 17 cm szerokości.
Z lewej strony jest margines na co najmniej 2,5 cm.
Jeżeli nie jest to oczywiste, prawidłowa pozycja znaku wskazana jest przez dodanie wyrazu "góra" na każdym przedstawieniu.
Przedstawienie znaku jest takiej jakości, aby pozwalało to na jego zmniejszanie lub powiększanie do rozmiaru nieprzekraczającego 8 cm szerokości i 16 cm wysokości w celu opublikowania w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych.
Na oddzielnym arkuszu wskazuje się nazwę (nazwisko) i adres zgłaszającego.
Dołącza się cztery oddzielne egzemplarze arkusza z przedstawieniem.
3.
W przypadkach, do których stosuje się ust. 2, zgłoszenie zawiera o tym wzmiankę.
Zgłoszenie może też zawierać opis znaku.
4.
Jeżeli zgłoszenie dotyczy rejestracji trójwymiarowego znaku, zgłoszenie zawiera o tym wzmiankę.
Przedstawienie takiego znaku zawiera fotografię lub graficzny sposób przedstawienia znaku.
Może zawierać do sześciu różnych ujęć znaku.
5.
Jeżeli zgłasza się do rejestracji znak kolorowy, zgłoszenie zawiera o tym wzmiankę.
Kolory, z których składa się znak, są także wskazane.
Przedstawienie określone w ust. 2 zawiera kolorowe przedstawienie znaku.
6.
W przypadku wymagań ust. 2, Prezes Urzędu może ustalić, że znak może być przedstawiony w treści zgłoszenia, a nie na oddzielnym arkuszu i że liczba egzemplarzy przedstawienia znaku może być mniejsza od czterech.
Zasada 4
Opłaty za zgłoszenie
Opłatami za zgłoszenie są:
a) opłata podstawowa;
oraz
b) opłata klasowa, dla każdej klasy powyżej trzeciej, do której należą towary lub usługi zgodnie z zasadą 2.
Zasada 5
Dokonywanie zgłoszenia
1.
Urząd opatruje dokumenty, z których składa się zgłoszenie, datą jego otrzymania oraz numerem akt.
Wydaje on niezwłocznie zgłaszającemu pokwitowanie, na którym wskazane są co najmniej: numer akt, przedstawienie, opis lub inne określenie znaku, charakter i liczba dokumentów oraz data ich otrzymania.
2.
Jeżeli zgłoszenia dokonuje się w centralnym urzędzie zajmującym się ochroną własności przemysłowej Państwa Członkowskiego lub w Urzędzie Znaków Towarowych krajów Beneluksu zgodnie z art. 25 rozporządzenia, urząd, w którym dokonano zgłoszenia, numeruje wszystkie strony cyframi arabskimi.
Urząd, w którym dokonano zgłoszenia, przed przekazaniem oznacza dokumenty, z których składa się zgłoszenie, datą ich otrzymania oraz liczbą stron.
Urząd, w którym dokonano zgłoszenia, wydaje niezwłocznie zgłaszającemu pokwitowanie, wskazujące co najmniej charakter dokumentów i ich liczbę oraz datę ich otrzymania.
3.
Jeżeli Urząd otrzymuje zgłoszenie za pośrednictwem centralnego urzędu zajmującego się ochroną własności przemysłowej Państwa Członkowskiego lub Urzędu Znaków Towarowych krajów Beneluksu, opatruje on zgłoszenie datą jego otrzymania oraz numerem akt i zgodnie z ust. 1 zdanie drugie wydaje niezwłocznie zgłaszającemu pokwitowanie wskazujące datę otrzymania zgłoszenia przez Urząd.
Zasada 6
Zastrzeżenie pierwszeństwa
1.
W przypadku gdy w zgłoszeniu zastrzega się pierwszeństwo jednego lub kilku wcześniejszych zgłoszeń na podstawie art. 30 rozporządzenia, zgłaszający w terminie trzech miesięcy od daty zgłoszenia wskazuje numer akt wcześniejszego zgłoszenia i składa jego egzemplarz.
Egzemplarz poświadczony jest jako dokładna kopia wcześniejszego zgłoszenia przez władze, które otrzymały wcześniejsze zgłoszenie, do takiego egzemplarza dołączone jest świadectwo wydane prze te władze, wskazujące datę wcześniejszego zgłoszenia.
2.
W przypadku gdy zgłaszający zamierza zastrzec pierwszeństwo jednego lub kilku wcześniejszych zgłoszeń na podstawie art. 30 rozporządzenia po dokonaniu zgłoszenia, oświadczenie o pierwszeństwie wskazujące datę dokonania oraz państwo, w którym lub dla którego dokonano zgłoszenia, przedstawia się w terminie dwóch miesięcy od daty dokonania zgłoszenia.
Wskazania oraz dowody wymagane na mocy ust. 1 składa się w Urzędzie w terminie trzech miesięcy od otrzymania oświadczenia o pierwszeństwie.
3.
Jeżeli język wcześniejszego zgłoszenia nie jest jednym z języków Urzędu, Urząd wzywa zgłaszającego do przedstawienia, w terminie określonym przez Urząd, który nie może być krótszy niż trzy miesiące, tłumaczenia wcześniejszego zgłoszenia na jeden z tych języków.
4.
Prezes Urzędu może ustalić, że dowody, które ma przedstawić zgłaszający, nie muszą obejmować wszystkich informacji określonych ust. 1, pod warunkiem że wymagane informacje są dostępne dla Urzędu z innych źródeł.
Zasada 7
Pierwszeństwo według wystawienia
1.
W przypadku gdy w zgłoszeniu zastrzega się pierwszeństwo według wystawienia na podstawie art. 33 rozporządzenia, zgłaszający w terminie trzech miesięcy od daty dokonania zgłoszenia przedstawia świadectwo wydane podczas wystawy przez władze odpowiedzialne za ochronę własności przemysłowej na tej wystawie.
Takie świadectwo stwierdza, że znak był faktycznie używany w odniesieniu do towarów lub usług oraz stwierdza datę otwarcia wystawy i datę pierwszego publicznego użycia znaku, jeżeli data ta nie zbiega się z datą otwarcia wystawy.
Świadectwu towarzyszy opis faktycznego używania znaku, należycie poświadczony przez wyżej wymienione władze.
2.
W przypadku gdy zgłaszający zamierza zastrzec pierwszeństwo według wystawienia po dokonaniu zgłoszenia, oświadczenie o pierwszeństwie wskazujące nazwę wystawy oraz datę pierwszego wystawienia towarów lub usług przedstawia się w terminie dwóch miesięcy od daty dokonania zgłoszenia.
Wskazania oraz dowody wymagane na mocy ust. 1 składa się w Urzędzie w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania oświadczenia o pierwszeństwie.
Zasada 8
Zastrzeżenie zasady starszeństwa krajowego znaku towarowego
1.
W przypadku gdy zgodnie z art. 34 rozporządzenia w zgłoszeniu zastrzega się zasadę starszeństwa jednego lub kilku wcześniej zarejestrowanych znaków towarowych, zgłaszający w terminie trzech miesięcy od daty dokonania zgłoszenia przedstawia egzemplarz odpowiedniej rejestracji.
Egzemplarz poświadczony jest przez właściwe władze, że jest dokładną kopią odpowiedniej rejestracji.
2.
W przypadku gdy zgłaszający zgodnie z art. 34 rozporządzenia zamierza zastrzec zasadę starszeństwa jednego lub kilku wcześniej zarejestrowanych znaków po dokonaniu zgłoszenia, oświadczenie o zasadzie starszeństwa wskazujące Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie, w których lub dla których znak został zarejestrowany, datę, z którą odpowiednia rejestracja stała się skuteczna, numer odpowiedniej rejestracji oraz towary i usługi, dla których znak został zarejestrowany, przedstawia się w terminie dwóch miesięcy od daty dokonania zgłoszenia.
Dowody wymagane na mocy ust. 1 przedstawia się Urzędowi w terminie trzech miesięcy daty otrzymania oświadczenia o zasadzie starszeństwa.
3.
Urząd powiadamia Urząd Znaków Towarowych krajów Beneluksu lub centralne urzędy zajmujące się ochroną własności przemysłowej danego Państwa Członkowskiego o skutecznym zastrzeżeniu zasady starszeństwa.
4.
Prezes Urzędu może ustalić, że dowody, które ma przedstawić zgłaszający, nie muszą obejmować wszystkich informacji określonych ust. 1, pod warunkiem że wymagane informacje są dostępne dla Urzędu z innych źródeł.
Zasada 9
Badanie wymagań dotyczących daty dokonania zgłoszenia oraz wymagań formalnych
1.
Jeżeli zgłoszenie nie spełnia wymagań dotyczących przyznania daty dokonania złożenia, ponieważ:
a) zgłoszenie nie zawiera:
i) wniosku o rejestrację znaku jako wspólnotowego znaku towarowego;
ii) informacji identyfikujących zgłaszającego;
iii) wykazu towarów i usług, dla których zgłasza się znak do rejestracji;
iv) przedstawienia znaku towarowego, lub
b) podstawowa opłata za dokonanie zgłoszenia nie została uiszczona w terminie miesiąca od daty dokonania zgłoszenia w Urzędzie, lub jeżeli zgłoszenie zostało dokonane w centralnym urzędzie zajmującym się ochroną własności przemysłowej w danym Państwie Członkowskim lub w Urzędzie Znaków Towarowych krajów Beneluksu, w tym urzędzie,
Urząd zawiadamia zgłaszającego, że data dokonania zgłoszenia nie może zostać przyznana z uwagi na te braki.
2.
Jeżeli braki określone w ust. 1 zostaną usunięte w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania zawiadomienia, datą dokonania zgłoszenia jest data usunięcia braków.
Jeżeli braki nie zostały usunięte przed upływem tego terminu, zgłoszenie nie jest rozpatrywane jako zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego.
Wszelkie uiszczone opłaty są zwracane.
3.
W przypadku gdy mimo przyznania daty dokonania zgłoszenia badanie ujawnia, że:
a) wymagania zasad 1, 2 i 3, oraz inne wymagania formalne regulujące zgłoszenia ustanowione w rozporządzeniu lub w niniejszych zasadach nie są spełnione;
b) nie uiszczono w pełnej wysokości w Urzędzie opłat klasowych określonych w zasadzie 4 lit. b) stosowanej łącznie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2869/95 [3] (zwanym dalej "rozporządzeniem dotyczącym opłat");
c) w przypadku zastrzeżenia pierwszeństwa w zastosowaniu zasad 6 i 7 albo w zgłoszeniu, albo w terminie dwóch miesięcy od daty dokonania zgłoszenia, pozostałe wymagania wymienionych zasad nie są spełnione; lub
d) w przypadku zastrzeżenia zasady starszeństwa w zastosowaniu zasady 8 albo w zgłoszeniu, albo w terminie dwóch miesięcy daty dokonania zgłoszenia, pozostałe wymagania zasady 8 nie są spełnione,
Urząd wzywa zgłaszającego do usunięcia wszystkich stwierdzonych braków w terminie, który Urząd może ustalić.
4.
Jeżeli nieprawidłowości określone w ust. 3 lit. a) nie zostały usunięte przed upływem terminu, Urząd odrzuca zgłoszenie.
5.
Jeżeli pozostałe do uiszczenia opłaty klasowe nie zostały wniesione przed upływem terminu, zgłoszenie uważa się za wycofane, chyba że jest oczywiste, którą lub które klasy ma objąć zapłacona suma.
Wobec braku innych kryteriów pozwalających na ustalenie klas, które mają być objęte, Urząd przyjmuje klasy w porządku klasyfikacji.
Zgłoszenie uważa się za wycofane w odniesieniu do klas, co do których opłaty klasowe nie zostały wniesione lub nie zostały uiszczone w całości.
6.
Jeżeli braki określone w ust. 3 dotyczą zastrzeżenia pierwszeństwa, zgłoszenie traci prawo pierwszeństwa.
7.
Jeżeli braki określone w ust. 3 dotyczą zastrzeżenia zasady starszeństwa, zgłoszenie traci prawo do zasady starszeństwa.
8.
Jeżeli braki określone w ust. 3 dotyczą tylko niektórych towarów i usług, Urząd odrzuca zgłoszenie lub traci się prawo pierwszeństwa lub prawo do zasady starszeństwa jedynie w zakresie tych towarów i usług.
Zasada 10
Badanie warunków związanych z uprawnieniem do bycia właścicielem
Zasada 11
Badanie bezwzględnych podstaw odrzucenia
1.
W przypadku gdy wspólnotowy znak towarowy nie może zostać zarejestrowany na podstawie art. 7 rozporządzenia dla wszystkich lub jakiejkolwiek części zgłoszonych towarów lub usług, Urząd zawiadamia zgłaszającego o podstawach odmowy rejestracji.
Urząd określa termin, w którym zgłaszający może wycofać lub zmienić zgłoszenie lub przedstawić uwagi.
2.
W przypadku gdy na podstawie art. 38 ust. 2 rozporządzenia zarejestrowanie wspólnotowego znaku towarowego jest uzależnione od oświadczenia przez zgłaszającego, że zrzeka się on wyłącznego prawa do elementów znaku pozbawionych jakiegokolwiek charakteru odróżniającego, Urząd zawiadamia o tym zgłaszającego, określając podstawy i wzywa go do złożenia odpowiedniego oświadczenia w terminie, który może wyznaczyć.
3.
W przypadku gdy zgłaszający nie usunie podstaw do odmowy rejestracji lub nie spełni w terminie warunków ustanowionych w ust. 2, Urząd odrzuca zgłoszenie w całości lub w części.
Zasada 12
Publikacja zgłoszenia
Opublikowane zgłoszenie zawiera:
a) nazwę (nazwisko) i adres zgłaszającego;
b) gdy ma to zastosowanie, nazwisko i adres miejsca prowadzenia działalności pełnomocnika wyznaczonego przez zgłaszającego innego niż pełnomocnik objęty zakresem art. 88 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia; w przypadku gdy wyznaczono więcej niż jednego pełnomocnika i jeżeli ich adres prowadzenia działalności jest taki sam, publikuje się tylko nazwisko i adres prowadzenia działalności pierwszego wskazanego pełnomocnika, po których następują wyrazy "i inni"; jeżeli wyznaczono dwóch lub więcej pełnomocników i jeżeli ich adresy prowadzenia działalności są różne, publikuje się tylko adres do doręczeń ustalony w zastosowaniu zasady 1 ust. 1 lit. e); w przypadku gdy na mocy zasady 76 ust. 9 wyznaczono stowarzyszenie pełnomocników, publikuje się tylko nazwę i adres prowadzenia działalności stowarzyszenia;
c) przedstawienie znaku wraz ze wskazówkami i opisami w zastosowaniu zasady 3; w przypadku zgłoszenia do rejestracji kolorowego znaku, publikacja zawiera wskazanie "w kolorze" oraz wskazanie koloru lub kolorów, z jakich składa się znak;
d) wykaz towarów i usług zgrupowanych według klas klasyfikacji nicejskiej, w którym każdą grupę poprzedza numer klasy tej klasyfikacji, do której należy ta grupa towarów lub usług oraz grupy przedstawione w porządku klas tej klasyfikacji;
e) datę dokonania zgłoszenia oraz numer akt;
f) gdy ma to zastosowanie, dane szczegółowe zastrzeżenia pierwszeństwa na podstawie art. 30 rozporządzenia;
g) gdy ma to zastosowanie, dane szczegółowe zastrzeżenia pierwszeństwa według wystawienia na podstawie art. 33 rozporządzenia;
h) gdy ma to zastosowanie, dane szczegółowe zastrzeżenia zasady starszeństwa na podstawie art. 34 rozporządzenia;
i) gdy ma to zastosowanie, oświadczenie, że znak stał się odróżniający w wyniku jego używania na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia;
j) gdy ma to zastosowanie, oświadczenie, że zgłoszenie dotyczy wspólnego znaku wspólnotowego;
k) gdy ma to zastosowanie, oświadczenie złożone przez zgłaszającego, że zrzeka się wszystkich wyłącznych praw do elementu znaku na podstawie zasady 1 ust. 3 lub zasady 11 ust. 2;
l) język, w którym dokonano zgłoszenia oraz drugi język, który zgłaszający wskazał na podstawie art. 115 ust. 3 rozporządzenia;
Zasada 13
Zmiana wniosku
1.
Wniosek o zmianę zgłoszenia zgodnie z art. 44 rozporządzenia zawiera:
a) numer akt zgłoszenia;
b) nazwę (nazwisko) i adres zgłaszającego zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
c) w przypadku gdy zgłaszający wyznaczył pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności pełnomocnika zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e);
d) wskazanie elementu zgłoszenia, który ma zostać poprawiony lub zmieniony oraz ten element w wersji poprawionej lub zmienionej;
e) w przypadku gdy zmiana dotyczy przedstawienia znaku, zmienione przedstawienie znaku zgodnie z zasadą 3.
2.
Jeżeli wniosek o zmianę jest uzależniony od uiszczenia opłaty, wniosku nie uważa się za złożony, dopóki wymagana opłata nie zostanie uiszczona.
Jeżeli opłata nie została uiszczona lub nie została uiszczona w całości, Urząd powiadamia o tym zgłaszającego.
3.
Jeżeli wymagania, którym podlega zmiana wniosku, nie są spełnione, Urząd powiadamia zgłaszającego o brakach.
Jeżeli nie usunięto braków w terminie wyznaczonym przez Urząd, Urząd odrzuca wniosek o zmianę.
4.
Jeżeli zmiana została opublikowana na podstawie art. 44 ust. 2 rozporządzenia, zasady 15-22 stosuje się mutatis mutandis.
5.
Zgłaszający może wnieść jeden wniosek o zmianę tego samego elementu w dwu lub więcej zgłoszeniach.
W przypadku gdy wniosek o zmianę jest uzależniony od uiszczenia opłaty, wymagana opłata jest uiszczana za każde zgłoszenie, które ma zostać zmienione.
6.
Ustępy 1-5 stosuje się mutatis mutandis do wniosków o poprawienie nazwiska lub adresu prowadzenia działalności pełnomocnika wyznaczonego przez zgłaszającego.
Wnioski te nie są uzależnione od uiszczenia opłaty.
Zasada 14
Poprawa błędów oraz pomyłek w publikacjach
1.
W przypadku gdy opublikowane zgłoszenie zawiera błąd lub pomyłkę, którą można przypisać Urzędowi, Urząd poprawia ten błąd lub pomyłkę z urzędu lub na wniosek zgłaszającego.
2.
W przypadku gdy zgłaszający składa wniosek określony w ust. 1, zasadę 13 stosuje się mutatis mutandis.
Wniosek taki nie jest uzależniony od uiszczenia opłaty.
3.
Poprawki dokonane na mocy niniejszej zasady publikuje się.
4.
Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia oraz zasady 15-22 stosuje się mutatis mutandis, jeżeli poprawka dotyczy wykazu towarów lub usług, lub przedstawienia znaku.
TYTUŁ II PROCEDURA SPRZECIWU ORAZ DOWÓD UŻYWANIA ZNAKU
Zasada 15
Treść sprzeciwu
1. Sprzeciw może być wniesiony na podstawie jednego lub kilku wcześniejszych znaków w rozumieniu art. 8 ust. 2 rozporządzenia (zwanych dalej "wcześniejszymi znakami"), lub jednego lub kilku innych wcześniejszych praw w rozumieniu art. 8 ust. 4 rozporządzenia (zwanych dalej "wcześniejszymi prawami").
2.
Sprzeciw zawiera:
a) w odniesieniu do zgłoszenia, przeciw któremu sprzeciw został wniesiony:
i) numer akt zgłoszenia, przeciw któremu sprzeciw został wniesiony;
ii) wskazanie towarów i usług wykazanych w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego, przeciw którym sprzeciw został wniesiony;
iii) nazwę (nazwisko) zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy;
b) w odniesieniu do wcześniejszego znaku lub wcześniejszego prawa, na których opiera się sprzeciw:
i) w przypadku gdy sprzeciw został wniesiony na podstawie wcześniejszego znaku, oświadczenie w tej sprawie oraz wskazanie, że wcześniejszy znak jest znakiem wspólnotowym lub wskazanie Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, łącznie, gdy ma to zastosowanie, z krajami Beneluksu, w których wcześniejszy znak został zarejestrowany lub zgłoszono go do rejestracji, lub w przypadku gdy wcześniejszy znak jest znakiem zarejestrowanym międzynarodowo, wskazanie Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, łącznie, gdy ma to zastosowanie, z krajami Beneluksu, na które rozszerzona jest ochrona tego znaku;
ii) jeżeli są dostępne, numer akt lub numer rejestracji oraz datę dokonania zgłoszenia, włącznie z datą pierwszeństwa wcześniejszego znaku;
iii) w przypadku gdy sprzeciw opiera się na wcześniejszym znaku, który jest znakiem powszechnie znanym w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia, dotyczące tego wskazanie oraz wskazanie Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, w których wcześniejszy znak jest powszechnie znany;
iv) w przypadku gdy sprzeciw opiera się na wcześniejszym znaku cieszącym się renomą w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia, wskazanie tego dotyczące oraz wskazanie, gdzie wcześniejszy znak jest zarejestrowany lub zgłoszony zgodnie z ppkt i);
v) w przypadku gdy sprzeciw opiera się na wcześniejszym prawie, wskazanie tego dotyczące oraz wskazanie Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, w których to wcześniejsze prawo jest skuteczne;
vi) przedstawienie i, gdzie stosowne, opis wcześniejszego znaku lub wcześniejszego prawa;
vii) towary i usługi, w odniesieniu do których wcześniejszy znak został zarejestrowany lub zgłoszony, lub w odniesieniu do których wcześniejszy znak jest powszechnie znany w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia, lub cieszy się renomą w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia; wskazując wszystkie towary i usługi, dla których wcześniejszy znak jest chroniony, strona wnosząca sprzeciw wskazuje te towary i usługi, na których opiera się sprzeciw;
c) w odniesieniu do strony wnoszącej sprzeciw:
i) w przypadku gdy sprzeciw wnoszony jest przez właściciela wcześniejszego znaku lub wcześniejszego prawa, jego nazwa (nazwisko) i adres zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b) oraz wskazanie, że jest on właścicielem takiego znaku lub prawa;
ii) w przypadku gdy sprzeciw wnoszony jest przez licencjobiorcę, jego nazwę (nazwisko) i adres, zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b) i wskazanie, że miał on upoważnienie do wniesienia sprzeciwu;
iii) w przypadku gdy sprzeciw wnoszony jest przez następcę prawnego właściciela wspólnotowego znaku towarowego, który nie został jeszcze zarejestrowany jako nowy właściciel, wzmiankę tego dotyczącą, nazwę (nazwisko) i adres strony wnoszącej sprzeciw zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b) oraz wskazanie daty, z jaką wniosek o rejestrację nowego właściciela doręczono do Urzędu lub, jeśli taka informacja nie jest dostępna, datę wysłania wniosku do Urzędu;
iv) w przypadku gdy sprzeciw wnoszony jest na podstawie wcześniejszego prawa przez osobę, która nie jest właścicielem tego prawa, nazwę (nazwisko) i adres tej osoby zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b) oraz wskazanie, że odpowiednie prawo krajowe uprawnia ją do korzystania z tego prawa;
v) w przypadku gdy strona wnosząca sprzeciw wyznaczyła pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności pełnomocnika zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e);
d) szczegółowy opis podstaw, na których sprzeciw się opiera.
3.
Ustęp 1 i 2 stosuje się mutatis mutandis do sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia.
Zasada 16
Stan faktyczny, dowody oraz argumenty przedstawione na poparcie sprzeciwu
1.
Każdy sprzeciw może zawierać dane szczegółowe dotyczące stanu faktycznego, dowodów oraz argumentów przedstawionych na poparcie sprzeciwu oraz odpowiednie dokumenty uzupełniające.
2.
Jeżeli sprzeciw opiera się na wcześniejszym znaku, który nie jest wspólnotowym znakiem towarowym, do sprzeciwu dołącza się w szczególności dowody rejestracji lub zgłoszenia tego wcześniejszego znaku, takie jak świadectwo rejestracji.
Jeżeli sprzeciw opiera się na powszechnie znanym znaku określonym w art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia lub znaku cieszącym się renomą określonym w art. 8 ust. 5 rozporządzenia, do sprzeciwu dołącza się w szczególności dowody potwierdzające, że jest on powszechnie znany lub że cieszy się renomą.
Jeżeli sprzeciw opiera się na innym wcześniejszym prawie, do sprzeciwu dołącza się w szczególności dowody uzyskania oraz zakresu ochrony tego prawa.
3.
Dane szczegółowe stanu faktycznego, dowodów oraz argumentów, oraz pozostałych dokumentów uzupełniających określonych w ust. 1 oraz dowodów określonych w ust. 2, mogą być przedstawione, jeżeli nie zostały przedstawione razem ze sprzeciwem lub po nim, w terminie następującym po wszczęciu postępowania w sprawie sprzeciwu, który Urząd może wyznaczyć w zastosowaniu zasady 20 ust. 2.
Zasada 17
Języki postępowania w sprawie sprzeciwu
1.
W przypadku gdy sprzeciw nie został wniesiony w języku wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, jeżeli ten język jest jednym z języków Urzędu, ani w drugim języku, wskazanym w momencie dokonania zgłoszenia, strona wnosząca sprzeciw przedstawia, w terminie jednego miesiąca od daty upływu terminu sprzeciwu, tłumaczenie sprzeciwu w jednym z tych języków.
2.
W przypadku gdy dowody na poparcie sprzeciwu zgodnie z zasadą 16 ust. 1 i 2 nie zostały przedstawione w języku postępowania w sprawie sprzeciwu, strona wnosząca sprzeciw przedstawia tłumaczenie dowodów w tym języku, w terminie jednego miesiąca od daty upływu terminu na wniesienie sprzeciwu lub, gdy ma to zastosowanie, w terminie określonym przez Urząd w zastosowaniu zasady 16 ust. 3.
3. Jeżeli strona wnosząca sprzeciw lub zgłaszający powiadamiają Urząd przed datą, z jaką postępowanie w sprawie sprzeciwu uważa się za wszczęte w zastosowaniu zasady 19 ust. 1, że zgłaszający i strona wnosząca sprzeciw uzgodniły inny język dla postępowania w sprawie sprzeciwu na podstawie art. 115 ust. 7 rozporządzenia, strona wnosząca sprzeciw, w przypadku gdy sprzeciwu nie został złożony w tym języku, przedstawia tłumaczenie sprzeciwu w tym języku w terminie jednego miesiąca od wspomnianej daty.
Zasada 18
Odrzucenie sprzeciwu z powodu niedopuszczalności
1.
Jeżeli Urząd stwierdza, że sprzeciw nie jest zgodny z przepisami art. 42 rozporządzenia lub w przypadku gdy sprzeciw nie wskazuje jasno zgłoszenia, przeciw któremu sprzeciw został wniesiony, lub wcześniejszego znaku, lub wcześniejszego prawa, na podstawie którego sprzeciw został wniesiony, Urząd odrzuca sprzeciw z powodu niedopuszczalności, chyba że braki zostały usunięte przed upływem terminu na wniesienie sprzeciwu.
Jeżeli opłata za sprzeciw nie została uiszczona przed upływem terminu na wniesienie sprzeciwu, sprzeciwu uznaje się za niewniesiony.
Jeżeli opłata za sprzeciw została uiszczona po upływie terminu na wniesienie sprzeciwu, zwraca się ją stronie wnoszącej sprzeciw.
2.
Jeżeli Urząd stwierdza, że sprzeciw nie jest zgodny z innymi przepisami rozporządzenia lub niniejszymi zasadami, powiadamia o tym stronę wnoszącą sprzeciw, wzywając ją do usunięcia stwierdzonych braków w terminie dwóch miesięcy.
Jeżeli braki nie zostały usunięte przed upływem terminu, Urząd odrzuca sprzeciw z powodu niedopuszczalności.
3.
Każda decyzja w sprawie odrzucenia sprzeciwu jako niedopuszczalnego, wydana na mocy ust. 1 i 2, przekazywana jest zgłaszającemu.
Zasada 19
Wszczęcie postępowania w sprawie sprzeciwu
1.
Jeżeli Urząd nie odrzuca sprzeciwu zgodnie z zasadą 18, powiadamia zgłaszającego o sprzeciwie i wzywa go do wniesienia jego uwag w terminie, który może określić.
Urząd zwraca uwagę zgłaszającego na fakt, że postępowanie w sprawie sprzeciwu uważa się za wszczęte dwa miesiące po otrzymaniu odpowiedniego powiadomienia, chyba że zgłaszający powiadomi Urząd przed upływem tego terminu, że wycofuje swoje zgłoszenie lub ogranicza zgłoszenie do towarów i usług, których sprzeciw nie dotyczy.
2.
Urząd może, na podstawie zasady 71, udzielić przedłużenia terminu określonego w ust. 1 zdanie drugie w przypadku gdy taki wniosek składany jest wspólnie przez zgłaszającego i przez stronę wnoszącą sprzeciw.
3.
Jeżeli wniosek zostaje wycofany lub ograniczony w terminie określonym w ust. 1 zdanie drugie lub w okresie udzielonego przedłużenia tego terminu zgodnie z ust. 2, Urząd powiadamia o tym stronę wnoszącą sprzeciw i zwraca jej opłatę za sprzeciw.
Zasada 20
Rozpatrywanie sprzeciwu
1.
Jeżeli zgłoszenie nie jest wycofane ani ograniczone na podstawie zasady 19, zgłaszający przedstawia swoje uwagi w terminie określonym przez Urząd w jego powiadomieniu określonym w zasadzie 19 ust. 1 zdanie pierwsze.
2.
Jeżeli sprzeciw nie zawiera danych szczegółowych stanu faktycznego, dowodów oraz argumentów określonych w zasadzie 16 ust. 1 i 2, Urząd wzywa stronę wnoszącą sprzeciw do przedstawienia takich danych szczegółowych Urzędowi w terminie określonym przez Urząd.
Wszystko, co przedstawia strona wnosząca sprzeciw, przekazuje się zgłaszającemu, który ma możliwość odpowiedzi w terminie określonym przez Urząd.
3.
Jeżeli zgłaszający nie przedstawia żadnych uwag, Urząd może wydać orzeczenie w sprawie sprzeciwu opierając się na dowodach, jakimi dysponuje.
4.
Uwagi wniesione przez zgłaszającego przekazuje się stronie wnoszącej sprzeciw, a Urząd może wezwać ją, jeżeli uważa to za niezbędne, do udzielenia odpowiedzi w terminie określonym przez Urząd.
5.
Jeżeli zgłaszający ogranicza wykaz towarów i usług na podstawie art. 44 ust. 1 rozporządzenia, Urząd powiadamia o tym stronę wnoszącą sprzeciw i wzywa ją do określenia w terminie, który może jej wyznaczyć, czy podtrzymuje sprzeciw i, jeśli tak, w stosunku do których pozostałych towarów i usług.
6.
Urząd może zawiesić każde postępowanie w sprawie sprzeciwu, w którym sprzeciw opiera się na wniosku o rejestrację na podstawie art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia, do momentu podjęcia prawomocnej decyzji w takim postępowaniu lub jeżeli inne okoliczności uzasadniają takie zawieszenie.
Zasada 21
Wielokrotne sprzeciwy
1.
W przypadku gdy zostanie wniesionych kilka sprzeciwów w odniesieniu do tego samego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, Urząd może rozpatrzyć je w ramach jednego postępowania.
Urząd może następnie zrezygnować z rozpatrywania ich w ten sposób.
2.
Jeżeli ze wstępnego rozpatrzenia jednego lub kilku sprzeciwów wynika, że wspólnotowy znak towarowy, dla którego złożono wniosek o rejestrację, nie może zostać zarejestrowany w odniesieniu do niektórych lub wszystkich towarów lub usług, dla których wnioskuje się o rejestrację, Urząd może zawiesić inne postępowania w sprawie sprzeciwu.
Urząd powiadamia pozostałe strony wnoszące sprzeciw o każdej odpowiedniej decyzji podjętej w trakcie postępowań, które są prowadzone.
3.
Jeżeli decyzja o odrzuceniu zgłoszenia jest prawomocna, sprzeciwy, w sprawie których decyzja została odroczona zgodnie z ust. 2, uważa się za umorzone, a zainteresowane strony wnoszące sprzeciw powiadamia się odpowiednio.
Umorzenie w tym przypadku jest jednoznaczne z postępowaniem, które nie prowadzi do wydania orzeczenia w rozumieniu art. 81 ust. 4 rozporządzenia.
4.
Urząd zwraca 50 % opłaty za sprzeciw uiszczonej przez każdą ze stron wnoszących sprzeciw, których sprzeciw uważany jest za umorzony zgodnie z ust. 1, 2 oraz 3.
Zasada 22
Dowód używania
1.
W przypadku gdy strona wnosząca sprzeciw musi na podstawie art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia przedstawić dowód używania lub istnienia usprawiedliwionych powodów nieużywania, Urząd wzywa ją do przedstawienia wymaganego dowodu w terminie, który określa.
Jeżeli strona wnosząca sprzeciw nie przedstawi tego dowodu przed upływem terminu, Urząd odrzuca sprzeciw.
2.
Wskazania oraz dowody do celów przedstawienia dowodów używania zawierają wskazania miejsca, czasu, zakresu oraz charakteru używania znaku towarowego będącego podstawą sprzeciwu dla towarów i usług, w odniesieniu do których jest on zarejestrowany oraz co do których wniesiono sprzeciw, oraz dowody na poparcie tych wskazań zgodnie z ust. 3.
3.
Dowody te ograniczają się, co do zasady, do przedstawienia dokumentów uzupełniających, takich jak opakowania, etykiety, cenniki, katalogi, faktury, fotografie, ogłoszenia w gazetach oraz pisemne oświadczenia określone w art. 76 ust. 1 lit. f) rozporządzenia.
4.
Jeżeli dowody przedstawione na podstawie ust. 1, 2 oraz 3 nie są w języku postępowania w sprawie sprzeciwu, Urząd może wezwać stronę wnoszącą sprzeciw do przedstawienia w wyznaczonym przez niego terminie tłumaczenia tych dowodów w tym języku.
TYTUŁ III PROCEDURA REJESTRACJI
Zasada 23
Rejestracja znaku towarowego
1.
Opłata rejestracyjna przewidziana w art. 45 rozporządzenia składa się z:
a) opłaty podstawowej;
oraz
b) opłaty klasowej, dla każdej klasy powyżej klasy trzeciej, w odniesieniu do której znak ma zostać zarejestrowany.
2.
Jeżeli nie wniesiono żadnego sprzeciwu lub w przypadku gdy wniesiony sprzeciw umorzono z powodu wycofania, odrzucenia lub innego orzeczenia, Urząd wzywa zgłaszającego do uiszczenia opłaty rejestracyjnej w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wniosku.
3.
Jeżeli opłata rejestracyjna nie zostanie uiszczona w wyznaczonym terminie, może ona jeszcze zostać skutecznie uiszczona w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia wskazującego niedotrzymanie terminu, pod warunkiem że opłata dodatkowa przewidziana w rozporządzeniach dotyczących opłat zostanie uiszczona w tym terminie.
4.
Po otrzymaniu oplaty rejestracyjnej zgłoszony znak towarowy oraz dane szczegółowe określone w zasadzie 84 ust. 2 podlegają zgłoszeniu do Rejestru Wspólnotowych Znaków Towarowych.
5.
Rejestrację publikuje się w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych.
6.
Opłatę rejestracyjną zwraca się, jeżeli zgłoszony znak towarowy nie zostanie zarejestrowany.
Zasada 24
Świadectwo rejestracji
1.
Urząd wydaje właścicielowi znaku towarowego świadectwo rejestracji, które zawiera dane z Rejestru przewidziane w zasadzie 84 ust. 2 oraz oświadczenie, że te dane zostały wpisane do Rejestru.
2.
Właściciel znaku towarowego może wnioskować o wydanie poświadczonych lub niepoświadczonych odpisów świadectwa rejestracji, za opłatą.
Zasada 25
Zmiana rejestracji
1.
Wniosek o zmianę rejestracji na podstawie art. 48 ust. 2 rozporządzenia zawiera następujące informacje:
a) numer rejestracji;
b) nazwę (nazwisko) oraz adres właściciela znaku zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
c) w przypadku gdy właściciel znaku wyznaczył pełnomocnika, nazwisko oraz adres prowadzenia działalności pełnomocnika zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e);
d) wskazanie elementu przedstawienia znaku, który ma zostać zmieniony oraz ten element w wersji zmienionej;
e) przedstawienie zmienionego znaku zgodnie z zasadą 3.
2.
Wniosek uznaje się za niewniesiony dopóki nie uiszczono wymaganej opłaty.
Jeżeli opłata nie została uiszczona lub nie została uiszczona w całości, Urząd powiadamia o tym zgłaszającego.
3.
Jeżeli wymagania regulujące zmianę rejestracji nie są spełnione, Urząd powiadamia zgłaszającego o brakach.
Jeżeli zgłaszający nie usuwa braków w terminie wyznaczonym przez Urząd, Urząd odrzuca wniosek.
4.
W przypadku gdy rejestracja zmiany jest kwestionowana na podstawie art. 48 ust. 3 rozporządzenia, stosuje się mutatis mutandis przepisy rozporządzenia oraz niniejsze zasady dotyczące sprzeciwu.
5.
Jeden wniosek może być złożony dla zmian tego samego elementu w dwu lub więcej rejestracjach tego samego właściciela.
Wymaganą opłatę uiszcza się dla każdej rejestracji mającej podlegać zmianie.
Zasada 26
Zmiana nazwy (nazwiska) lub adresu właściciela wspólnotowego znaku towarowego lub jego zarejestrowanego pełnomocnika
1.
Zmiana nazwy (nazwiska) lub adresu właściciela wspólnotowego znaku towarowego, która nie jest zmianą wspólnotowego znaku towarowego na podstawie art. 48 ust. 2 rozporządzenia i która nie wynika z całkowitego lub częściowego przeniesienia zarejestrowanego znaku, na wniosek właściciela znaku wpisywana jest do rejestru.
2.
Wniosek o zmianę nazwy (nazwiska) lub adresu właściciela zarejestrowanego znaku zawiera:
a) numer rejestracji znaku;
b) nazwę (nazwisko) i adres właściciela znaku, które wpisane są do rejestru;
c) zmienioną nazwę (nazwisko) i adres właściciela znaku zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e);
d) w przypadku gdy właściciel znaku wyznaczył pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności pełnomocnika zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e).
3.
Wniosek nie jest uzależniony od uiszczenia opłaty.
4.
Jeden wniosek może być wniesiony w celu zmiany nazwy (nazwiska) lub adresu w dwóch lub kilku rejestracjach tego samego właściciela.
5.
Jeżeli wymagania regulujące rejestrację zmiany nie są spełnione, Urząd powiadamia zgłaszającego o brakach.
Jeżeli zgłaszający nie usuwa braków w terminie wyznaczonym przez Urząd, Urząd odrzuca wniosek.
6.
Ustępy 1-5 stosuje się mutatis mutandis do zmiany nazwiska lub adresu zarejestrowanego pełnomocnika.
7.
Ustępy 1-6 stosuje się mutatis mutandis do zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych.
Zmianę rejestruje się w aktach Urzędu w sprawie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.
Zasada 27
Poprawianie błędów oraz pomyłek w rejestrze i w opublikowanej rejestracji
1.
W przypadku gdy rejestracja znaku lub opublikowana rejestracja zawiera błąd lub pomyłkę dające się przypisać Urzędowi, Urząd poprawia z urzędu lub na wniosek właściciela stwierdzony błąd lub pomyłkę.
2.
W przypadku gdy wniosek o poprawienie wniesiony jest przez właściciela znaku stosuje się mutatis mutandis zasadę 26.
Wniosek nie jest uzależniony od uiszczenia opłaty.
3.
Urząd publikuje poprawki dokonane na mocy niniejszej zasady.
Zasada 28
Zastrzeżenie zasady starszeństwa po zarejestrowaniu wspólnotowego znaku towarowego
1.
Wniosek na podstawie art. 35 rozporządzenia w celu uzyskania zasady starszeństwa jednego lub kilku wcześniej zarejestrowanych znaków towarowych określonej w art. 34 rozporządzenia zawiera:
a) numer rejestracji wspólnotowego znaku towarowego;
b) nazwę (nazwisko) i adres właściciela wspólnotowego znaku towarowego zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
c) w przypadku gdy właściciel znaku wyznaczył pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności pełnomocnika zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e);
d) wskazanie Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, w których lub dla których wcześniejszy znak został zarejestrowany, datę, z jaką odpowiednia rejestracja stała się skuteczna, numer odpowiedniej rejestracji oraz towary i usługi, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany;
e) wskazanie towarów i usług, dla których zastrzega się zasadę starszeństwa;
f) egzemplarz odpowiedniej rejestracji; zgodność z oryginałem odpowiedniej rejestracji poświadczona 2jest za przez właściwe władze.
2.
Jeżeli wymagania regulujące zastrzeżenie zasady starszeństwa nie są spełnione, Urząd powiadamia zgłaszającego o brakach.
Jeżeli braki nie są usunięte w wyznaczonym przez Urząd terminie, Urząd odrzuca wniosek.
3.
Urząd powiadamia o zastrzeżeniu zasady starszeństwa Urząd Znaków Towarowych krajów Beneluksu oraz centralny urząd zajmujący się ochroną własności przemysłowej odpowiedniego Państwa Członkowskiego.
4.
Prezes Urzędu może ustalić, że materiały, które mają być przedstawione przez zgłaszającego, nie muszą obejmować wszystkich informacji określonych w ust. 1 lit. f) pod warunkiem że wymagane informacje dostępne są dla Urzędu z innych źródeł.
TYTUŁ IV PRZEDŁUŻENIE
Zasada 29
Zawiadomienie o wygaśnięciu
Zasada 30
Przedłużenie rejestracji
1.
Wniosek o przedłużenie rejestracji zawiera:
a) w przypadku gdy wniosek wniesiony jest przez właściciela znaku, jego nazwę (nazwisko) i adres zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
b) w przypadku gdy wniosek wniesiony jest przez osobę wyraźnie upoważnioną do tego celu przez właściciela znaku, nazwę (nazwisko) oraz adres tej osoby oraz dowód upoważnienia do wniesienia wniosku;
c) w przypadku gdy zgłaszający wyznaczył pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności pełnomocnika zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e);
d) numer rejestracji;
e) wskazanie, że wnioskuje się o przedłużenie rejestracji dla wszystkich towarów i usług objętych rejestracją lub, jeżeli nie wnioskuje się o przedłużenie rejestracji dla wszystkich towarów i usług objętych zarejestrowanym znakiem, wskazanie tych klas lub tych towarów i usług, dla których wnioskuje się przedłużenie, lub tych klas lub towarów i usług, dla których nie wnioskuje się o przedłużenie rejestracji, zgrupowanych według klas klasyfikacji nicejskiej, każda grupa poprzedzona jest numerem klasy tej klasyfikacji, do której ta grupa towarów lub usług należy oraz przedstawiona w porządku klas tej klasyfikacji.
2.
Opłaty należne na mocy art. 47 rozporządzenia w celu przedłużenia rejestracji wspólnotowego znaku towarowego składają się z:
a) opłaty podstawowej;
b) opłaty klasowej, dla każdej klasy powyżej trzeciej w wykazie klas, w odniesieniu do których wnioskuje się przedłużenie zgodnie z ust. 1 lit. e);
oraz c) gdy ma to zastosowanie, dodatkowej opłaty za opóźnioną opłatę za przedłużenie na podstawie art. 47 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z rozporządzeniem dotyczącym opłat.
3.
W przypadku gdy wniosek o przedłużenie wnosi się w terminach przewidzianych w art. 47 ust. 3 rozporządzenia, ale gdy inne przepisy regulujące przedłużenie przewidziane w art. 47 rozporządzenia oraz niniejsze zasady nie są przestrzegane, Urząd powiadamia wnioskodawcę o stwierdzonych brakach.
Jeżeli wniosek został złożony przez osobę wyraźnie upoważnioną do tego celu przez właściciela znaku towarowego, właściciel znaku towarowego otrzymuje egzemplarz tego zawiadomienia.
4.
W przypadku gdy wniosek o przedłużenie nie został wniesiony, lub wniesiono go po upływie terminu przewidzianego w art. 47 ust. 3 zdanie trzecie rozporządzenia, lub jeżeli nie uiszczono opłat lub zostały one uiszczone dopiero po upływie odpowiedniego terminu, lub nie usunięto w tym terminie braków, Urząd ustala, że rejestracja wygasła i powiadamia o tym właściciela wspólnotowego znaku towarowego oraz, gdzie stosowne, wnioskodawcę oraz osoby zapisane w rejestrze jako mające prawa na znaku.
W przypadku gdy uiszczone opłaty nie wystarczają na pokrycie wszystkich klas towarów i usług, dla których wnioskuje się o przedłużenie, nie ustala się wygaśnięcia, jeśli oczywiste jest, która klasa lub klasy mają być objęte.
Wobec braku innych kryteriów, Urząd przyjmuje klasy w porządku klasyfikacji.
5.
Jeżeli ustalenie dokonane przez Urząd na podstawie ust. 4 jest prawomocne, Urząd wykreśla znak z rejestru.
Wykreślenie to staje się skuteczne następnego dnia po wygaśnięciu obowiązującej rejestracji.
6.
W przypadku gdy opłaty za przedłużenie przewidziane w ust. 2 zostały uiszczone, a rejestracja nie zostaje przedłużona, opłaty zwraca się.
TYTUŁ V PRZENIESIENIE, LICENCJE I INNE PRAWA, ZMIANY
Zasada 31
Przeniesienie
1.
Wniosek o rejestrację przeniesienia na mocy art. 17 rozporządzenia zawiera:
a) numer rejestracji wspólnotowego znaku towarowego;
b) dane szczegółowe nowego właściciela zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
c) dane szczegółowe wszystkich zarejestrowanych towarów i usług, do których odnosi się przeniesienie, w przypadku gdy przeniesienie nie dotyczy wszystkich zarejestrowanych towarów i usług;
d) dokumenty należycie ustanawiające przeniesienie zgodnie z art. 17 ust. 2 i 3 rozporządzenia.
2.
Wniosek może zawierać, gdy ma to zastosowanie, nazwisko i adres prowadzenia działalności pełnomocnika nowego właściciela, ustanowione zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e).
3.
Przeniesienie dokonane na korzyść osoby fizycznej lub prawnej, która nie może zostać właścicielem wspólnotowego znaku towarowego na podstawie art. 5 rozporządzenia, nie jest rejestrowane.
4.
Wniosek uznaje się za złożony dopiero po uiszczeniu przewidzianej opłaty.
Jeżeli opłata nie zostanie uiszczona lub zapłacona w całości, Urząd powiadamia o tym wnioskodawcę.
5.
Wystarczający dowód przeniesienia na mocy ust. 1 lit. d) stanowi:
a) wniosek o rejestrację przeniesienia podpisany przez zarejestrowanego właściciela znaku lub jego pełnomocnika oraz przez jego następcę prawnego lub pełnomocnika następcy; lub
b) wnioskowi, jeśli wnoszony jest przez następcę prawnego, towarzyszy oświadczenie podpisane przez zarejestrowanego właściciela lub jego pełnomocnika, że wyraża on swoją zgodę na rejestrację następcy prawnego; lub
c) wnioskowi towarzyszy wypełniony formularz lub dokument przeniesienia określony w zasadzie 83 ust. 1 lit. d), podpisany przez zarejestrowanego właściciela lub jego pełnomocnika, oraz przez następcę prawnego lub pełnomocnika następcy.
6.
W przypadku gdy warunki mające zastosowanie do rejestracji przeniesienia, ustanowione w art. 17 ust. 1-4 rozporządzenia, w ust. 1-4 powyżej oraz w innych zasadach mających zastosowanie nie zostały spełnione, Urząd powiadamia zgłaszającego o brakach.
Jeśli braki nie zostaną usunięte w terminie wyznaczonym przez Urząd, Urząd odrzuca wniosek o rejestrację przeniesienia.
7.
Możliwe jest przedstawienie jednego wniosku o rejestrację przeniesienia dla dwóch lub kilku znaków pod warunkiem że zarejestrowany właściciel oraz jego następca prawny są ci sami we wszystkich przypadkach.
8.
Ustępy 1-7 stosuje się mutatis mutandis do zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych.
Przeniesienie rejestruje się w przechowywanych przez Urząd aktach zgłoszenia.
Zasada 32
Przeniesienia częściowe
1.
W przypadku gdy wniosek o rejestrację przeniesienia odnosi się tylko do niektórych towarów i usług, dla których znak jest zarejestrowany, wniosek wskazuje towary i usługi, których dotyczy przeniesienie częściowe.
2.
Towary i usługi w pierwotnej rejestracji, dzieli są między pozostającą w mocy rejestrację i nową rejestrację tak, aby uniknąć pokrywania się zakresów towarów i usług pozostającej w mocy rejestracji i towarów i usług nowej rejestracji.
3.
Zasadę 31 stosuje się mutatis mutandis do wniosków o rejestrację przeniesienia częściowego.
4.
Urząd sporządza oddzielne akta dla nowej rejestracji, które składają się z kompletnego egzemplarza akt dotyczących pierwotnej rejestracji i z wniosku o rejestrację przeniesienia częściowego; egzemplarz wniosku dołącza się do akt dotyczących pozostającej w mocy rejestracji.
Urząd przydziela także nowy numer rejestracji dla nowej rejestracji.
5.
Każdy wniosek przedstawiony przez pierwotnego właściciela i nie rozstrzygnięty co do pierwotnej rejestracji uważa się za nierozstrzygnięty co do pozostającej w mocy rejestracji oraz nowej rejestracji.
W przypadku gdy wniesienie wniosku uzależnione jest od uiszczenia opłaty i jeżeli te opłaty zostały już uiszczone przez pierwotnego właściciela, nowy właściciel nie musi uiszczać nowych opłat w związku z tym wnioskiem.
Zasada 33
Rejestracja licencji i innych praw
1.
Zasada 31 ust. 1 lit. a), b) i c) oraz ust. 2, 4 i 7 stosuje się mutatis mutandis do rejestracji udzielenia lub przeniesienia licencji, ustanowienia lub przeniesienia prawa rzeczowego w odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego, oraz rejestracji środków egzekucyjnych.
Jednakże w przypadku gdy wspólnotowy znak towarowy objęty jest postępowaniem upadłościowych lub podobnym, wniosek właściwych krajowych władz w celu wpisania do rejestru o tym wzmianki nie podlega opłacie.
2.
W przypadku gdy wspólnotowy znak towarowy jest przedmiotem licencji tylko dla części towarów i usług, dla których znak jest zarejestrowany, lub tylko w części Wspólnoty, lub tylko na czas określony, wniosek o rejestrację wskazuje towary i usługi, lub część Wspólnoty, lub czas na jaki licencja została udzielona.
3.
W przypadku gdy warunki rejestracji ustanowione w art. 19, 20 lub 22 rozporządzenia, w ust. 1 i 2 powyżej oraz przez inne zasady mające zastosowanie nie zostały spełnione, Urząd powiadamia zgłaszającego o nieprawidłowościach.
Jeżeli nieprawidłowości nie zostaną usunięte w terminie wyznaczonym przez Urząd, Urząd odrzuca wniosek o rejestrację.
4.
Ustępy 1, 2 oraz 3 stosuje się mutatis mutandis do zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego.
Licencje, prawa rzeczowe oraz środki egzekucyjne rejestruje się w przechowywanych przez Urząd aktach zgłoszenia.
Zasada 34
Szczególne przepisy dotyczące rejestracji licencji
1.
Licencja na wspólnotowy znak towarowy zapisywana jest w rejestrze jako licencja wyłączna na wniosek właściciela znaku towarowego lub licencjobiorcy.
2.
Licencja na wspólnotowy znak towarowy zapisywana jest w rejestrze jako sublicencja, jeżeli została ona udzielona przez licencjobiorcę, którego licencja zapisana jest w rejestrze.
3.
Licencja na wspólnotowy znak towarowy zapisywana jest w rejestrze jako licencja ograniczona w odniesieniu do towarów i usług lub licencja ograniczona terytorialnie, jeżeli udzielono jej tylko na część towarów i usług, dla których znak jest zarejestrowany, lub udzielono jej tylko dla części Wspólnoty.
4.
Licencja na wspólnotowy znak towarowy zapisywana jest w rejestrze jako licencja czasowa, jeżeli udzielono jej na czas ograniczony.
Zasada 35
Odwołanie lub zmiana rejestracji licencji i innych praw
1.
Rejestracja określona w zasadzie 33 ust. 1 może być odwołana na wniosek jednej z zainteresowanych osób.
2.
Wniosek zawiera:
a) numer rejestracji wspólnotowego znaku towarowego;
oraz
b) dane szczegółowe dotyczące prawa, którego rejestracja ma zostać odwołana.
3.
Wniosek o odwołanie rejestracji licencji lub innych praw uznaje się za wniesiony dopiero po uiszczeniu wymaganej opłaty.
Jeśli opłata nie została uiszczona lub nie została uiszczona w całości, Urząd powiadamia o tym wnioskodawcę.
Jednakże wniosek o odwołanie, wniesiony przez właściwe władze krajowe w przypadku gdy wspólnotowego znaku towarowego dotyczy postępowanie upadłościowe lub podobne, nie podlega opłacie.
4.
Do wniosku dołącza się dokumenty wykazujące, że zarejestrowane prawo wygasło lub oświadczenie, w którym licencjobiorca lub posiadacz innego prawa zgadzają się na odwołanie rejestracji.
5.
W przypadku gdy warunki odwołania rejestracji nie są spełnione, Urząd powiadamia wnioskodawcę o nieprawidłowościach.
Jeżeli nie usunięto nieprawidłowości w terminie wyznaczonym przez Urząd, Urząd odrzuca wniosek o odwołanie.
6.
Ustępy 1, 2, 4 oraz 5 stosuje się mutatis mutandis do każdego wniosku o zmianę rejestracji dokonanej zgodne z zasadą 33 ust. 1.
7.
Ustępy 1-6 stosuje się mutatis mutandis do wzmianek wpisanych do akt na podstawie zasady 33 ust. 4.
TYTUŁ VI ZRZECZENIE SIĘ
Zasada 36
Zrzeczenie się
1.
Oświadczenie o zrzeczeniu się na podstawie art. 49 rozporządzenia zawiera:
a) numer rejestracji wspólnotowego znaku towarowego;
b) nazwę (nazwisko) i adres właściciela zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
c) w przypadku gdy wyznaczono pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności pełnomocnika zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e);
d) w przypadku gdy zrzeczenie się dotyczy tylko niektórych towarów i usług, dla których znak jest zarejestrowany, wykaz towarów i usług, których to zrzeczenie się dotyczy lub wykaz towarów i usług, dla których znak ma pozostać zarejestrowany.
2.
W przypadku gdy prawo osoby trzeciej odnoszące się do wspólnotowego znaku towarowego zostało wpisane do rejestru, oświadczenie podpisane przez właściciela prawa lub jego pełnomocnika o zgodzie na zrzeczenie się jest wystarczającym dowodem jej zgody.
W przypadku gdy licencja jest zarejestrowana, zrzeczenie się rejestrowane jest trzy miesiące po tym jak właściciel wspólnotowego znaku towarowego zapewnił Urząd, że powiadomił on licencjobiorcę o swoim zamiarze zrzeczenia się.
Jeżeli właściciel udowodni Urzędowi przed upływem tego terminu, że licencjobiorca wyraził zgodę, zrzeczenie się rejestruje się niezwłocznie.
3.
Jeżeli warunki regulujące zrzeczenie się nie są spełnione, Urząd powiadamia składającego oświadczenie o brakach.
Jeśli nie usunięto braków w terminie wyznaczonym przez Urząd, Urząd odmawia wpisania zrzeczenia się do rejestru.
TYTUŁ VII STWIERDZENIE WYGAŚNIĘCIA I UNIEWAŻNIENIE
Zasada 37
Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie
Wniosek do Urzędu o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie na podstawie art. 55 rozporządzenia zawiera:
a) w przypadku rejestracji, w odniesieniu do której wnioskuje się o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie;
i) numer rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, w odniesieniu do którego wnioskuje się o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie;
ii) nazwę (nazwisko) i adres właściciela wspólnotowego znaku towarowego, w odniesieniu do którego wnioskuje się o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie;
iii) wykaz zarejestrowanych towarów i usług, w odniesieniu do których wnioskuje się o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie;
b) w przypadku podstaw, na których oparty jest wniosek:
i) w przypadku wniosku na podstawie art. 50 lub 51 rozporządzenia, oświadczenie określające podstawy, na których oparty jest wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie;
ii) w przypadku wniosku na podstawie art. 52 ust. 1 rozporządzenia, dane szczegółowe prawa, na którym oparty jest wniosek o unieważnienie oraz, gdzie konieczne, dane szczegółowe wskazujące, że wnioskodawca jest uprawniony do powoływania się na wcześniejsze prawo jako podstawę unieważnienia;
iii) w przypadku wniosku na podstawie art. 52 ust. 2 rozporządzenia, dane szczegółowe prawa, na którym oparty jest wniosek o unieważnienie, oraz dane szczegółowe wskazujące, że wnioskodawca jest właścicielem wcześniejszego prawa zgodnie z art. 52 ust. 2 rozporządzenia lub że jest on uprawniony na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego do dochodzenia tego prawa;
iv) wskazanie stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych na poparcie tych podstaw;
c) w przypadku wnioskodawcy:
i) jego nazwę (nazwisko) i adres zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
ii) jeżeli wnioskodawca wyznaczył pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności pełnomocnika zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e).
Zasada 38
Języki używane w postępowaniach w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia
1.
W przypadku gdy wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie nie został złożony w języku zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, jeżeli ten język jest jednym z języków Urzędu, ani w drugim języku wyznaczonym podczas dokonywania zgłoszenia, wnioskujący o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie przedstawia tłumaczenie jego wniosku w jednym z tych dwóch języków w terminie jednego miesiąca, licząc od daty złożenia wniosku.
2.
W przypadku gdy dowody na poparcie wniosku nie zostały przedstawione w języku postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie, wnioskodawca przedstawia tłumaczenie dowodów w tym języku w terminie dwóch miesięcy, licząc od daty przedstawienia dowodów.
3. W przypadku gdy wnioskujący o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie, lub właściciel wspólnotowego znaku towarowego powiadomią Urząd, przed upływem terminu dwóch miesięcy od daty otrzymania przez właściciela wspólnotowego znaku towarowego zawiadomienia określonego w zasadzie 40 ust. 1, że zgadzają się co do używania innego języka postępowania na podstawie art. 115 ust. 7 rozporządzenia, a wnioskodawca, jeżeli wniosek nie został złożony w tym języku, przedstawi tłumaczenie w tym języku w terminie dwóch miesięcy od wyznaczonej daty.
Zasada 39
Odrzucenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie z powodu niedopuszczalności
1.
Jeżeli Urząd stwierdza, że wniosek nie odpowiada przepisom art. 55 rozporządzenia, zasadzie 37 lub każdemu innemu przepisowi rozporządzenia lub niniejszych zasad, powiadamia o tym wnioskodawcę i wzywa go do usunięcia stwierdzonych braków w terminie, który może wyznaczyć.
Jeżeli braki nie zostaną usunięte przed upływem wyznaczonego terminu, Urząd odrzuca wniosek z powodu niedopuszczalności.
2.
W przypadku gdy Urząd stwierdza, że wymagane opłaty nie zostały uiszczone, powiadamia o tym odpowiednio wnioskodawcę i powiadamia go, że wniosek zostanie uznany za złożony dopiero po tym uiszczeniu wymaganych opłaty w terminie wyznaczonym przez Urząd.
Jeżeli przewidziane opłaty zostaną uiszczone po upływie terminu określonego przez Urząd, zwraca się je wnioskodawcy.
3.
Każda decyzja o odrzuceniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie na mocy ust. 1 przekazywana jest wnioskodawcy.
Jeżeli wniosek został uznany za niewniesiony na podstawie ust. 2, powiadamia się o tym wnioskodawcę.
Zasada 40
Rozpatrywanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie
1.
Jeżeli Urząd nie odrzuca wniosku zgodnie z zasadą 39, powiadamia on o takim wniosku właściciela wspólnotowego znaku towarowego i wzywa go do przedstawienia swoich uwag w terminie, który może wyznaczyć.
2.
Jeżeli właściciel wspólnotowego znaku towarowego nie przedstawia żadnych uwag, Urząd może orzekać w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia na podstawie dowodów, jakimi dysponuje.
3.
Urząd powiadamia wnioskodawcę o każdej uwadze właściciela wspólnotowego znaku towarowego i wzywa go, jeżeli uważa to za konieczne, do przedstawienia odpowiedzi w terminie określonym przez Urząd.
4.
Wszystkie powiadomienia na mocy art. 56 ust. 1 rozporządzenia, oraz wszystkie uwagi, które do nich się odnoszą, wysyła się do zainteresowanych stron.
5.
Jeżeli, na mocy art. 56 ust. 2 lub 3 rozporządzenia, wnioskodawca musi przedstawić dowód używania znaku lub istnienia usprawiedliwionych powodów nieużywania znaku, stosuje się zasadę 22 mutatis mutandis.
Zasada 41
Wielokrotne wnioski o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie
1.
Jeżeli zostało wniesionych kilka wniosków o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie tego samego wspólnotowego znaku towarowego, Urząd może rozpatrzyć je w połączonym postępowaniu.
Urząd może następnie zrezygnować z rozpatrywania ich w ten sposób.
2.
Zasada 21 ust. 2, 3 oraz 4 stosuje się mutatis mutandis.
TYTUŁ VIII WSPÓLNOTOWE ZNAKI WSPÓLNE
Zasada 42
Zastosowanie przepisów
Zasada 43
Regulaminy dotyczące wspólnotowych znaków wspólnych
1.
W przypadku gdy zgłoszenie wspólnego wspólnotowego znaku towarowego nie zawiera regulaminu jego używania na podstawie art. 65 rozporządzenia, regulamin przekazuje się Urzędowi w terminie dwóch miesięcy od daty dokonania zgłoszenia.
2.
Regulaminy używania wspólnotowych znaków wspólnych określają:
a) nazwę (nazwisko) zgłaszającego i adres jego siedziby;
b) cel stowarzyszenia lub cel, dla którego osoba prawna prawa publicznego została stworzona;
c) organy uprawnione do reprezentowania stowarzyszenia lub wspomnianej osoby prawnej;
d) warunki członkostwa;
e) osoby uprawnione do używania znaku;
f) gdzie stosowne, zasady regulujące używanie znaku, włącznie z sankcjami;
g) gdzie stosowne, upoważnienie określone w art. 65 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia.
TYTUŁ IX ZMIANA
Zasada 44
Wniosek o zmianę
1.
Wniosek o zmianę zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego na krajowy znak towarowy na podstawie art. 108 rozporządzenia zawiera:
a) nazwę (nazwisko) i adres wnioskującego o zmianę zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
b) w przypadku gdy wnioskodawca wyznaczył pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności pełnomocnika zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e);
c) numer akt zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub numer rejestracji wspólnotowego znaku towarowego;
d) datę dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub wspólnotowego znaku towarowego i, gdy ma to zastosowanie, dane szczegółowe zastrzeżenia pierwszeństwa zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub wspólnotowego znaku towarowego na podstawie art. 30 i 33 rozporządzenia oraz dane szczegółowe zastrzeżenia zasady starszeństwa na podstawie art. 34 i 35 rozporządzenia;
e) przedstawienie znaku takie jak zawarte w zgłoszeniu lub zarejestrowane;
f) wskazanie Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, w odniesieniu do których wnosi się o zmianę;
g) w przypadku gdy wniosek nie dotyczy wszystkich towarów i usług, dla których dokonano zgłoszenia lub dla których znak jest zarejestrowany, wykaz towarów i usług, dla których wnioskuje się o zmianę oraz w przypadku gdy zmiana dotyczy więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, i gdy wykaz towarów i usług nie jest jednakowy dla wszystkich Państw Członkowskich, wykaz towarów i usług odpowiadający każdemu Państwu Członkowskiemu;
h) w przypadku gdy wnioskuje się o zmianę na podstawie art. 108 ust. 4 rozporządzenia, wskazanie tego dotyczące;
i) w przypadku gdy wnioskuje się o zmianę na podstawie art. 108 ust. 5 rozporządzenia w następstwie wycofania wniosku o rejestrację, wskazanie tego dotyczące oraz datę wycofania wniosku o rejestrację;
j) w przypadku gdy wnioskuje się o zmianę na podstawie art. 108 ust. 5 rozporządzenia w następstwie nieudanego przedłużenia rejestracji, wzmiankę tego dotyczącą oraz datę, z którą upłynął okres ochrony; termin trzech miesięcy przewidziany w art. 108 ust. 5 rozporządzenia zaczyna biec następnego dnia po ostatnim dniu, w którym wniosek o przedłużenie może być wniesiony na podstawie art. 47 ust. 3 rozporządzenia;
k) w przypadku gdy wnioskuje się o zmianę na podstawie art. 108 ust. 6 rozporządzenia, wzmiankę tego dotyczącą, datę, z którą orzeczenie sądu krajowego stało się prawomocne oraz egzemplarz tego orzeczenia.
2.
W przypadku gdy na podstawie ust. 1 lit. k) wymaga się egzemplarza orzeczenia sądu krajowego, może być on przedstawiony w języku, w którym orzeczenie zostało wydane.
Zasada 45
Rozpatrywanie wniosku o zmianę
1.
W przypadku gdy wniosek o zmianę nie spełnia warunków określonych w art. 108 ust. 1 rozporządzenia lub nie został wniesiony w przewidywanym terminie trzech miesięcy, Urząd odrzuca wniosek.
2.
W przypadku gdy opłata za zmianę nie została uiszczona odpowiednio w terminie trzech miesięcy, Urząd powiadamia wnioskodawcę, że wniosek o zmianę uważa się za niewniesiony.
3.
W przypadku gdy pozostałe warunki regulujące zmianę przewidziane w zasadzie 44 i w innych zasadach regulujących te wnioski nie są spełnione, Urząd powiadamia o tym wnioskodawcę i wzywa go do usunięcia braków w wyznaczonym przez Urząd terminie.
Jeżeli braki nie zostaną usunięte w wyznaczonym terminie, Urząd odrzuca wniosek o zmianę.
Zasada 46
Publikacja wniosku o zmianę
1.
W przypadku gdy wniosek o zmianę odnosi się do zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, które zostało już opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych na podstawie art. 40 rozporządzenia lub w przypadku gdy wniosek odnosi się do wspólnotowego znaku towarowego, wniosek o zmianę publikuje się w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych.
2.
Publikacja wniosku o zmianę zawiera:
a) numer akt lub numer rejestracji znaku towarowego, w odniesieniu do którego wnioskuje się o zmianę;
b) odniesienie do wcześniejszej publikacji zgłoszenia lub rejestracji w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych;
c) wskazanie Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, w odniesieniu do których wnioskuje się o zmianę;
d) w przypadku gdy wniosek nie odnosi się do wszystkich towarów i usług, dla których dokonano zgłoszenia, lub dla których znak towarowy jest zarejestrowany, wykaz towarów i usług, dla których wnioskuje się o zmianę;
e) w przypadku gdy wnioskuje się o zmianę w odniesieniu do więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, a wykaz towarów i usług nie jest taki sam dla wszystkich Państw Członkowskich, wykaz towarów i usług w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego;
f) datę wniosku o zmianę.
Zasada 47
Przekazanie centralnym urzędom zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwach Członkowskich
TYTUŁ X ODWOŁANIA
Zasada 48
Treść odwołania
1.
Odwołanie zawiera:
a) nazwę (nazwisko) i adres skarżącego zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
b) jeżeli skarżący wyznaczył pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności pełnomocnika zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e);
c) oświadczenie określające zaskarżaną decyzję i wskazujące w jakim stopniu ta decyzja powinna być zmieniona lub uchylona.
2.
Odwołanie wnosi się w języku, w którym decyzja będąca przedmiotem odwołania została wydana.
Zasada 49
Odrzucenie odwołania z powodu niedopuszczalności
1.
Jeżeli odwołanie nie jest zgodne z art. 57, 58 oraz 59 rozporządzenia i zasadą 48 ust. 1 lit. c), Izba Odwoławcza odrzuca je z powodu niedopuszczalności, chyba że braki zostaną usunięte przed upływem odpowiedniego terminu ustanowionego w art. 59 rozporządzenia.
2.
Jeżeli Izba Odwoławcza stwierdzi, że odwołanie nie spełnia innych przepisów rozporządzenia lub innych przepisów niniejszych zasad, w szczególności zasady 48 ust. 1 lit. a) i b), powiadamia odpowiednio skarżącego i wzywa go do usunięcia stwierdzonych braków w terminie, który może wyznaczyć.
Jeżeli odwołanie nie zostanie poprawione w określonym terminie, Izba Odwoławcza odrzuca je z powodu niedopuszczalności.
3.
Jeżeli opłata za odwołanie została uiszczona po upływie terminu wniesienia odwołania na podstawie art. 59 rozporządzenia, odwołanie uważa się za niewniesione, a opłatę za odwołanie zwraca się skarżącemu.
Zasada 50
Rozpatrywanie odwołania
1.
Jeżeli nie postanowiono inaczej, przepisy odnoszące się do postępowania przed instancją, która wydała decyzję, od której wnosi się odwołanie, stosuje się mutatis mutandis do postępowania odwoławczego.
2.
Orzeczenie Izby Odwoławczej zawiera:
a) oświadczenie, że zostało wydane przez Izbę;
b) datę wydania orzeczenia;
c) nazwiska przewodniczącego oraz pozostałych członków Izby Odwoławczej, którzy uczestniczyli w postępowaniu;
d) nazwisko właściwego sekretarza;
e) nazwiska (nazwy) stron i ich pełnomocników;
f) wykaz spraw, których ma dotyczyć orzeczenie;
g) zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego;
h) powody;
i) rozstrzygnięcie Izby Odwoławczej, w miarę potrzeby łącznie z decyzją w sprawie kosztów.
3.
Orzeczenie podpisuje przewodniczący oraz pozostali członkowie Izby Odwoławczej, a także sekretarz Izby Odwoławczej.
Zasada 51
Zwrot opłat za odwołania
TYTUŁ XI PRZEPISY OGÓLNE
Część A Decyzje oraz powiadomienia Urzędu
Zasada 52
Forma decyzji
1.
Decyzje Urzędu mają formę pisemną i określają powody, na których są oparte.
W przypadku postępowania ustnego przed Urzędem, decyzje mogą być ogłaszane ustnie.
Następnie stronom przekazuje się decyzję na piśmie.
2.
Do decyzji Urzędu, które dopuszczają możliwość odwołania, dołącza się pisemną informację wskazującą, że odwołanie wnosi się w Urzędzie w formie pisemnej w terminie dwóch miesięcy od daty zawiadomienia o decyzji dopuszczającej możliwość odwołania.
Informacja obejmuje także wskazania mające zwrócić uwagę stron na przepisy ustanowione w art. 57, 58 oraz 59 rozporządzenia.
Strony nie mogą powoływać się na zaniechanie zawiadomienia o dostępności postępowania.
Zasada 53
Poprawianie błędów w decyzjach
Zasada 54
Zawiadomienie o utracie praw
1.
Jeżeli Urząd stwierdza, że utrata jakichkolwiek prawa wynika z rozporządzenia lub niniejszych zasad bez podejmowania jakiejkolwiek decyzji, powiadamia o tym osobę zainteresowaną zgodnie z art. 77 rozporządzenia, zwracając jej uwagę na brzmienie ust. 2 niniejszej zasady.
2.
Jeżeli osoba zainteresowana uważa, że ustalenia Urzędu są niewłaściwe, może ona, w terminie dwóch miesięcy od przekazania powiadomienia określonego w ust. 1, wnioskować o decyzję Urzędu w tej sprawie.
Taką decyzję wydaje się tylko w przypadku gdy Urząd nie zgadza się z osobą wnioskującą o decyzję; w przeciwnym przypadku Urząd poprawia swoje ustalenia i powiadamia o tym osobę wnioskującą o decyzję.
Zasada 55
Podpis, nazwisko i pieczęć
1.
Każda decyzja, powiadomienie lub zawiadomienie Urzędu wskazuje instancję lub wydział Urzędu oraz nazwisko lub nazwiska odpowiedzialnych urzędników.
Opatrzona jest podpisem urzędnika lub urzędników, lub zamiast podpisu, pieczęcią Urzędu, wydrukowaną lub przyłożoną.
2.
Prezes Urzędu może jednakże dopuścić użycie innych środków określających instancję lub wydział Urzędu, oraz nazwiska odpowiedzialnych urzędników, lub użycie określenia innego niż pieczęć, jeżeli decyzje, powiadomienia lub zawiadomienia przekazywane są faksem lub innym technicznym środkiem komunikacji.
Część B Postępowanie ustne i zbieranie dowodów
Zasada 56
Wezwania do postępowania ustnego
1.
Strony wzywa się do postępowania ustnego przewidzianego w art. 75 rozporządzenia i zwraca się ich uwagę na ust. 3 niniejszej zasady.
Wezwanie to zawiera co najmniej miesięczny termin stawienia się, chyba że strony zgadzają się na krótszy termin.
2.
Wydając wezwanie, Urząd zwraca także uwagę stron na punkty, które muszą, jego zdaniem, być rozpatrzone, w celu wydania orzeczenia.
3.
Jeżeli jedna ze stron należycie wezwana do postępowania ustnego przed Urzędem nie stawia się, postępowanie może być prowadzone pod jej nieobecność.
Zasada 57
Zbieranie dowodów przez Urząd
1.
W przypadku gdy Urząd uznaje za niezbędne przesłuchanie stron, świadków lub biegłych, lub przeprowadzenie kontroli, podejmuje on w tym celu decyzję, która przedstawia środki, przy pomocy który zamierza on zebrać dowody, odpowiedni stan faktyczny do udowodnienia oraz datę, godzinę i miejsce przesłuchań lub kontroli.
Jeżeli jedna ze stron wnioskuje o przesłuchanie świadków i biegłych, decyzja Urzędu ustala termin, w którym strona ta musi zawiadomić Urząd o nazwiskach i adresach świadków i biegłych, co do których życzy sobie ona przesłuchania.
2.
Termin stawienia się wskazany w wezwaniu stron, świadków lub biegłych, jest nie krótszy niż miesiąc, chyba zgadzają się oni na krótszy termin.
Wezwanie zawiera:
a) wyciąg z decyzji określonej w ust. 1, wskazujący w szczególności datę, godzinę oraz miejsce zarządzonego przesłuchania oraz przedstawiający stan faktyczny, co do którego strony, świadkowie i biegli mają być przesłuchiwani;
b) nazwiska stron w postępowaniu oraz szczegółowe dane praw, na które mogą się powołać świadkowie i biegli, na mocy przepisów zasady 59 ust. 2-5.
Zasada 58
Powoływanie biegłych
1.
Urząd decyduje o formie, w jakiej składane są sprawozdania biegłych, których sam wyznaczył.
2.
Warunki powołania biegłego zawierają:
a) dokładny opis jego zadania;
b) termin ustanowiony na przedstawienie sprawozdanie biegłego;
c) nazwy (nazwiska) stron postępowania;
d) szczegółowe dane roszczeń, na jakie może się powołać na mocy zasady 59 ust. 2-4.
3.
Egzemplarz pisemnego sprawozdania wręcza się stronom.
4.
Strony mogą wyłączyć biegłego na podstawie jego niekompetencji lub na jednej z podstaw wyłączenia eksperta lub członka Wydziału lub Izby Odwoławczej na podstawie art. 132 ust. 1 i 3 rozporządzenia.
Odpowiednia instancja Urzędu orzeka o wyłączeniu.
Zasada 59
Koszty zbierania dowodów
1.
Urząd może uzależnić zbieranie dowodów od złożenia w Urzędzie, przez stronę, która wnioskowała o zbieranie dowodów, depozytu, którego wysokość ustala się na podstawie oszacowania kosztów.
2.
Świadkowie i biegli, którzy zostali wezwani przez Urząd i stawiają się przed nim, są uprawnieni do otrzymania zwrotu uzasadnionych kosztów przejazdu i pobytu.
Zaliczka na te wydatki może być im przyznana przez Urząd.
Zdanie pierwsze niniejszego ustępu stosuje się również do świadków i biegłych, którzy stawiają się przed Urzędem bez wcześniejszego wezwania i którzy przesłuchiwani są w charakterze świadków lub biegłych.
3.
Świadkowie uprawnieni do zwrotu kosztów na mocy ust. 2, mają poza tym prawo do stosownego odszkodowania za utracony zarobek, a biegli mają prawo do wynagrodzenia za swoją pracę.
Te płatności przekazywane są świadkom i biegłym po wypełnieniu ich obowiązków i zadań, jeżeli ci świadkowie i biegli zostali wezwani przez Urząd z jego własnej inicjatywy.
4.
Sumy oraz zaliczki na koszty, płacone na podstawie ust. 1, 2 i 3, ustalane są przez Prezesa Urzędu i publikowane w Dzienniku Urzędowym Urzędu.
Sumy obliczane są na tej samej podstawie co wynagrodzenia oraz pensje urzędników od stopnia A4 do A8, ustanowione przez regulamin pracowniczy urzędników Wspólnoty Europejskiej i jego załącznik VII.
5.
Ostateczna odpowiedzialność do zapłacenia sum na podstawie ust. 1-4 należy do:
a) Urzędu, w przypadku gdy Urząd z własnej inicjatywy uznał za właściwe przesłuchanie świadków i biegłych;
lub
b) zainteresowanej strony, w przypadku gdy ta strona wnioskowała o przesłuchanie świadków i biegłych, z zastrzeżeniem decyzji dotyczącej podziału oraz ustalenia kosztów na podstawie art. 81 i 82 rozporządzenia oraz zasady 94.
Strona zwraca Urzędowi wszystkie zapłacone w należytej formie zaliczki na poczet kosztów.
Zasada 60
Protokoły z postępowania ustnego i z dowodów
1.
Sporządza się protokół z postępowania ustnego lub ze zbierania dowodów zawierający najważniejsze ustalenia postępowania ustnego lub zebranych dowodów, odpowiednich oświadczeń stron, zeznania stron, świadków i biegłych, oraz wynik ewentu alnych kontroli.
2.
Protokół z zeznania świadka, biegłego lub strony jest im odczytywany lub jest im przekazywany, aby mogli się z nim zapoznać.
W protokole zapisuje się, że ta czynność została dokonana i że protokół został zatwierdzony przez osobę, która złożyła zeznania.
W przypadku gdy osoba ta nie zatwierdza protokołu, zapisuje się jej sprzeciw.
3.
Protokół podpisuje urzędnik, który go sporządził oraz urzędnik, który prowadził postępowanie ustne lub zbierał dowody.
4.
Egzemplarz protokołu wręcza się stronom.
5.
Urząd udostępnia stronom, na ich wniosek, stenogram zarejestrowanego postępowania ustnego w formie maszynopisu lub w każdej innej formie czytelnej dla urządzeń.
Przekazanie określone w zdaniu pierwszym, podlega opłacie według kosztów poniesionych przez Urząd na sporządzenie takiego stenogramu.
Suma do uiszczenia określana jest przez Prezesa Urzędu.
Część C Zawiadomienia
Zasada 61
Przepisy ogólne dotyczące zawiadomień
1.
W postępowaniu przed Urzędem wszelkie zawiadomienia dokonywane przez Urząd mają formę dokumentu oryginalnego, jego kopii uwierzytelnionej przez lub opatrzonej pieczęcią Urzędu, lub formę komputerowego wydruku opatrzonego pieczęcią.
Kopie dokumentów pochodzących od stron nie wymagają takiego uwierzytelnienia.
2.
Zawiadomienia dokonuje się:
a) pocztą zgodnie z zasadą 62;
b) przez doręczenie do rąk własnych zgodnie z zasadą 63;
c) przez złożenie w skrytce pocztowej w Urzędzie zgodnie z zasadą 64;
d) przez przesłanie faksem lub innym środkiem technicznym zgodnie z zasadą 65;
e) przez publiczne zawiadomienie zgodnie z zasadą 66.
Zasada 62
Zawiadomienie pocztą
1.
O decyzjach, od których przysługuje odwołanie w określonym terminie, wezwaniach do stawienia się i innych dokumentach, określonych przez Prezesa Urzędu zawiadamia się listem poleconym z potwierdzeniem odbioru.
O decyzjach i powiadomieniach, które nadają bieg innemu terminowi, zawiadamia się listem poleconym, chyba że Prezes Urzędu postanowi inaczej.
Wszystkie pozostałe powiadomienia wysyła się zwykłym listem.
2.
Zawiadomienia, których adresaci nie mają miejsca stałego zamieszkania, ani głównego miejsca prowadzenia działalności, ani siedziby na terytorium Wspólnoty i którzy nie wyznaczyli pełnomocnika zgodnie z art. 88 ust. 2 rozporządzenia, wysyła się przez nadanie dokumentów wymagających zawiadomienia zwykłym listem na ostatni adres adresata znany Urzędowi.
Zawiadomienie uważa się za wykonane z chwilą wysłania go przez pocztę.
3.
Jeżeli zawiadomienie wysłane jest listem poleconym z lub bez potwierdzenia odbioru, jest ono uważane za doręczone do właściwego adresata dziesiątego dnia po wysłaniu go pocztą, chyba że list nie doszedł do adresata, lub doszedł do niego dopiero w późniejszym terminie.
W przypadku jakiegokolwiek sporu Urząd ma obowiązek udowodnienia, że list dotarł do miejsca przeznaczenia lub, w zależności od przypadku, ustalania daty jego doręczenia adresatowi.
4.
Zawiadomienie listem poleconym z lub bez potwierdzenia odbioru uważa się za doręczone, nawet jeśli adresat odmówił przyjęcia listu.
5.
W zakresie, w jakim zawiadomienie pocztą nie jest objęte ust. 1-4, stosuje się ustawodawstwo Państwa, na terytorium którego zawiadomienie zostało dokonane.
Zasada 63
Zawiadomienie przez doręczenie do rąk własnych
Zasada 64
Zawiadomienie poprzez włożenie do skrytki pocztowej w Urzędzie
Zasada 65
Zawiadomienie faksem lub innym środkiem technicznym
1.
Zawiadomienie faksem odbywa się poprzez przekazanie albo oryginału, albo kopii, jak przewidziano w zasadzie 61 ust. 1, dokumentu zawiadomienia.
Warunki tego przekazania określa Prezes Urzędu.
2.
Szczegóły zawiadomienia poprzez inne środki komunikacji określa Prezes Urzędu.
Zasada 66
Publiczne zawiadomienie
1.
Jeżeli określenie adresu odbiorcy jest niemożliwe lub jeżeli zawiadomienie, zgodnie z zasadą 62 ust. 1 okazało się niemożliwe nawet po drugiej próbie ze strony Urzędu, zawiadomienia dokonuje się poprzez publiczne ogłoszenie, co najmniej w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych.
2.
Prezes Urzędu określa warunki zawiadomienia publicznego oraz początek jednomiesięcznego terminu, z upływem którego dokument uważa się za doręczony.
Zasada 67
Zawiadomienie pełnomocników
1.
Jeżeli wyznaczono pełnomocnika lub w przypadku gdy zgłaszający wymieniony na pierwszym miejscu we wspólnym zgłoszeniu uważany jest za wspólnego pełnomocnika na podstawie zasady 75 ust. 1, zawiadomienia kieruje się do wyznaczonego lub do wspólnego pełnomocnika.
2.
Jeżeli wyznaczono kilku pełnomocników do reprezentowania tej samej zainteresowanej strony, zawiadomienie jednego z nich jest wystarczające, chyba że wskazany jest szczególny adres do doręczeń zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e).
3.
Jeżeli kilka zainteresowanych stron wyznaczyło wspólnego pełnomocnika, wystarczające jest zawiadomienie wspólnego pełnomocnika w formie pojedynczego dokumentu.
Zasada 68
Nieprawidłowości w zawiadomieniu
Zasada 69
Zawiadomienia w przypadku kilku stron
Część D Terminy
Zasada 70
Obliczanie terminów
1.
Terminy ustanawia się w pełnych latach, miesiącach, tygodniach lub dniach.
2.
Termin rozpoczyna bieg następnego dnia po dacie odpowiedniego zdarzenia, którym może być albo czynność procesowa, albo upływ innego terminu.
Jeżeli nie postanowiono inaczej, w przypadku gdy czynność procesowa jest zawiadomieniem, odpowiednim zdarzeniem jest otrzymanie doręczanego dokumentu.
3.
W przypadku gdy termin wyrażany jest jako jeden rok lub określona liczba lat, upływa on w odpowiednio kolejnym, roku, w miesiącu o tej samej nazwie oraz w dniu mającym tę samą datę, jak miesiąc i dzień, kiedy wspomniane zdarzenie miało miejsce.
W przypadku gdy miesiąc nie ma dnia z tą samą datą, termin upływa ostatniego dnia tego miesiąca.
4.
W przypadku gdy termin wyrażany jest jako jeden miesiąc lub określona liczba miesięcy, upływa on w odpowiednim kolejnym miesiącu, w dniu mającym tę samą datę jak dzień, kiedy wspomniane zdarzenie miało miejsce.
W przypadku gdy dzień, w którym zdarzenie miało miejsce, jest ostatnim dniem miesiąca, lub odpowiedni miesiąc nie zawiera dnia mającego tę samą datę, termin upływa ostatniego dnia tego miesiąca.
5.
W przypadku gdy termin wyrażany jest jako jeden tydzień lub określona liczba tygodni, upływa on w odpowiednim kolejnym tygodniu, w dniu o tej samej nazwie jak dzień, kiedy wspomniane zdarzenie miało miejsce.
Zasada 71
Czas trwania terminu
1.
W przypadku gdy rozporządzenie lub niniejsze zasady przewidują wyznaczenie terminu przez Urząd, jeżeli zainteresowana strona ma miejsce stałego zamieszkania, główne miejsce prowadzenia działalności lub siedzibę we Wspólnocie, termin ten nie może być krótszy niż jeden miesiąc lub, jeżeli warunki te nie są spełnione, krótszy niż dwa miesiące, ani dłuższy niż sześć miesięcy.
Jeżeli okoliczności to usprawiedliwiają, termin może zostać przedłużony przez Urząd na wniosek przedstawiony przez zainteresowaną stronę przed upływem wspomnianego terminu.
2.
W przypadku gdy są dwie lub więcej stron postępowania Urząd może uzależnić przedłużenie terminu od zgody pozostałych stron.
Zasada 72
Upływ terminu w szczególnych przypadkach
1.
Jeżeli termin upływa w dniu, w którym Urząd nie przyjmuje dokumentów lub w dniu, w którym zwykłe listy nie są dostarczane w miejscowości, w której Urząd ma swoją siedzibę, z przyczyn innych niż określone w ust. 2, termin przedłuża się do pierwszego dnia, w którym Urząd przyjmuje dokumenty oraz w którym dostarczane są zwykłe listy.
Dni określone w zdaniu pierwszym ustala Prezes Urzędu przed rozpoczęciem każdego roku kalendarzowego.
2.
Jeżeli termin upływa w dniu, w którym ma miejsce powszechna przerwa w doręczaniu poczty w Państwie Członkowskim lub między Państwem Członkowskim i Urzędem lub w dniu kiedy ma miejsce zakłócenie wynikające z tej przerwy, termin przedłuża się do pierwszego dnia następującego po końcu tego okresu przerwy lub zakłócenia dla stron, które mają swoje miejsce zamieszkania lub swoją siedzibę statutową w tym Państwie Członkowskim, lub którzy wyznaczyli pełnomocników mających swoje miejsce prowadzenia działalności w tym Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy to Państwo Członkowskie jest Państwem, w którym Urząd ma swoją siedzibę, niniejszy przepis stosuje się do wszystkich stron.
Czas trwania wyżej wymienionego okresu ustala Prezes Urzędu.
3.
Ustęp 1 i 2 stosuje się mutatis mutandis do terminów przewidzianych w rozporządzeniu lub w niniejszych zasadach w przypadku czynności przed właściwymi władzami w rozumieniu art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia.
4.
W przypadku opóźnienia, w następstwie nadzwyczajnych zdarzeń, takich jak klęska żywiołowa lub strajk, które przerywają lub zakłócają normalne działanie Urzędu w ten sposób, że powiadomienia stron przez Urząd dotyczące upływu terminów są opóźnione, czynności, które mają być dokonane w tych terminach, mogą być skutecznie dokonane w terminie jednego miesiąca, licząc od daty doręczenia tych opóźnionych powiadomień.
Początek i koniec przerwy i zakłócenia ustala Prezes Urzędu.
Część E Przerwanie postępowania
Zasada 73
Przerwanie postępowania
1.
Postępowanie przed Urzędem przerywa się:
a) w przypadku śmierci lub braku zdolności do czynności prawnych zgłaszającego lub właściciela wspólnotowego znaku towarowego, lub osoby uprawnionej na mocy ustawodawstwa krajowego do działania w jego imieniu.
W zakresie, w jakim powyższe okoliczności nie wpływają na uprawnienia pełnomocnika wyznaczonego na mocy art. 89 rozporządzenia postępowanie przerywa się jedynie na wniosek takiego pełnomocnika;
b) w przypadku gdy zgłaszający lub właściciel wspólnotowego znaku towarowego napotyka na przeszkody prawne dla kontynuowania postępowania przed Urzędem z powodu powództwa wniesionego w sprawie jego własności;
c) w przypadku śmierci lub braku zdolności do czynności prawnych pełnomocnika zgłaszającego lub właściciela wspólnotowego znaku towarowego, lub jeżeli pełnomocnik napotyka na przeszkody prawne dla kontynuowania postępowania przed Urzędem z powodu powództwa wniesionego w sprawie jego własności.
2.
Jeżeli w przypadkach określonych w ust. 1 lit. a) i b) Urząd został powiadomiony o tożsamości osoby uprawnionej do kontynuowania postępowania przed Urzędem, Urząd powiadamia tę osobę i wszystkie zainteresowane strony trzecie o wznowieniu postępowania od daty, którą określa Urząd.
3.
W przypadku określonym w ust. 1 lit. c), postępowanie wznawia się, jeżeli Urząd zostanie powiadomiony o wyznaczeniu nowego pełnomocnika zgłaszającego lub jeżeli Urząd zawiadomił pozostałe strony o wyznaczeniu nowego pełnomocnika właściciela wspólnotowego znaku towarowego.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy od początku przerwania postępowania Urząd nie został powiadomiony o wyznaczeniu nowego pełnomocnika, powiadamia zgłaszającego lub właściciela wspólnotowego znaku towarowego, że:
a) w przypadku gdy stosuje się art. 88 ust. 2 rozporządzenia, zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego uważa się za wycofane, jeżeli powiadomienie nie zostanie dokonane w terminie dwóch miesięcy, które następują po tym powiadomieniu, lub
b) w przypadku gdy nie mają zastosowania przepisy art. 88 ust. 2 rozporządzenia, postępowanie wznawia się w obecności zgłaszającego lub właściciela wspólnotowego znaku towarowego od daty tego powiadomienia.
4.
Terminy inne niż terminy uiszczenia opłat za przedłużenie, biegnące względem zgłaszającego lub właściciela wspólnotowego znaku towarowego z datą przerwania postępowania, zaczynają ponownie biec licząc od dnia wznowienia postępowania.
Część F Odstąpienie od egzekucji należności
Zasada 74
Odstąpienie od egzekucji należności
Część G Pełnomocnictwo
Zasada 75
Wyznaczenie wspólnego pełnomocnika
1.
Jeżeli jest kilku zgłaszających, a zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nie określa wspólnego pełnomocnika, zgłaszający wymieniony na pierwszym miejscu w zgłoszeniu uważany jest za wspólnego pełnomocnika.
Jednakże jeżeli jeden ze zgłaszających podlega obowiązkowi wyznaczenia zawodowego pełnomocnika, pełnomocnik ten uważany jest za wspólnego pełnomocnika, chyba że zgłaszający wymieniony na pierwszym miejscu sam już wyznaczył zawodowego pełnomocnika.
Przepisy te stosuje się mutatis mutandis do stron trzecich działających wspólnie w celu wniesienia sprzeciwu lub w celu wniesienia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie oraz do współwłaścicieli wspólnotowego znaku towarowego.
2.
Jeżeli w trakcie postępowania następuje przeniesienie na rzecz więcej niż jednej osoby i jeżeli te osoby nie wyznaczyły wspólnego pełnomocnika, stosuje się ust. 1.
Jeżeli wspomniany ustęp nie może mieć zastosowania, Urząd wzywa te osoby do wyznaczenia wspólnego pełnomocnika w terminie dwóch miesięcy.
Jeżeli wezwanie to pozostaje bez odpowiedzi, Urząd sam wyznacza wspólnego pełnomocnika.
Zasada 76
Udzielenie pełnomocnictwa
1.
Pełnomocnicy przed Urzędem składają w nim podpisane pełnomocnictwo, które włącza się do akt.
Pełnomocnictwa udziela się w odniesieniu do jednego lub kilku zgłoszeń lub do jednego lub kilku zarejestrowanych znaków towarowych.
2.
Można złożyć ogólne pełnomocnictwo uprawniające pełnomocnika do wykonywania wszystkich czynności dotyczących znaku towarowego na rachunek strony udzielającej pełnomocnictwa.
3.
Pełnomocnictwo może być złożone w jednym z języków Urzędu oraz w języku postępowania, jeśli ten język nie jest jednym z języków Urzędu.
4.
Jeżeli Urząd powiadamia się o wyznaczeniu pełnomocnika, pełnomocnictwo składa się w terminie wyznaczonym przez Urząd.
Jeżeli pełnomocnictwo nie zostanie złożone w tym terminie, postępowanie odbywa się wobec osoby reprezentowanej.
Działania dokonane przez pełnomocnika, z wyjątkiem dokonania zgłoszenia, uważa się za niebyłe, jeśli osoba reprezentowana ich nie potwierdza.
Niniejszy przepis nie wpływa na zastosowanie art. 88 ust. 2 rozporządzenia.
5.
Ustęp 1, 2 i 3 stosuje się mutatis mutandis do odwołania pełnomocnictwa.
6.
Każdy pełnomocnik, którego pełnomocnictwo ustało, jest uważany za pełnomocnika dopóki Urząd nie zostanie powiadomiony o wygaśnięciu jego pełnomocnictwa.
7.
Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień pełnomocnictwa, pełnomocnictwo nie wygasa wobec Urzędu wraz ze śmiercią osoby reprezentowanej.
8.
Jeżeli strona wyznacza kilku pełnomocników, mogą oni, bez względu na odmienne postanowienia ich pełnomocnictw, działać albo wspólnie, albo oddzielnie.
9.
Wyznaczenie stowarzyszenia pełnomocników uważa się za udzielenie pełnomocnictwa każdemu pełnomocnikowi, który może udowodnić, że wykonuje swoją działalność w tym stowarzyszeniu.
Zasada 77
Pełnomocnictwo
Zasada 78
Zmiana listy zawodowych pełnomocników
1.
Wpis zawodowego pełnomocnika na listę zawodowych pełnomocników określoną w art. 89 rozporządzenia skreśla się na jego wniosek.
2.
Wpis zawodowego pełnomocnika skreśla się z mocy prawa:
a) w przypadku śmierci lub braku zdolności do czynności prawnych zawodowego pełnomocnika;
b) w przypadku gdy zawodowy pełnomocnik nie posiada już obywatelstwa Państwa Członkowskiego, chyba że Prezes Urzędu udzielił wyłączenia na mocy art. 89 ust. 4 lit. b) rozporządzenia;
c) w przypadku gdy zawodowy pełnomocnik nie posiada już miejsca prowadzenie działalności lub zatrudnienia we Wspólnocie;
d) w przypadku gdy pełnomocnik zawodowy nie posiada już uprawnienia w rozumieniu art. 89 ust. 2 lit. c) zdanie pierwsze rozporządzenia.
3.
Urząd zawiesza z własnej inicjatywy wpis zawodowego pełnomocnika, którego uprawnienie do reprezentowania osób fizycznych lub prawnych przed centralnym urzędem zajmującym się ochroną własności przemysłowej Państwa Członkowskiego określone w art. 89 ust. 2 lit. c) jest zawieszone.
4.
Osoba, której wpis skreślono na wniosek na podstawie art. 89 ust. 3 rozporządzenia, może być przywrócona na listę zawodowych pełnomocników, jeżeli nie istnieją już powody skreślenia.
5.
Urząd Znaków Towarowych krajów Beneluksu oraz centralny urząd zajmujący się ochroną własności przemysłowej Państw Członkowskich powiadamiają niezwłocznie Urząd o każdym zdarzeniu określonym w ust. 2 i 3, o których się dowiedzą.
6.
Każda zmiana listy zawodowych pełnomocników publikowana jest w Dzienniku Urzędowym Urzędu.
Część H Powiadomienia pisemne oraz formularze
Zasada 79
Powiadamianie w formie pisemnej lub innymi środkami
Wnioski o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, oraz pozostałe wnioski przewidziane w rozporządzeniu, a także wszystkie inne powiadomienia skierowane do Urzędu, przekazywane są w następujący sposób:
a) poprzez przekazanie Urzędowi podpisanego oryginału odpowiedniego dokumentu drogą pocztową, w drodze doręczenia osobistego lub w każdy inny sposób; załączniki do dokumentów dostarczonych nie muszą być podpisane;
b) poprzez przekazanie podpisanego oryginału faksem zgodnie z zasadą 80;
c) teleksem lub telegramem zgodnie z zasadą 81;
d) poprzez przekazanie treści powiadomienia środkami elektronicznymi zgodnie z zasadą 82.
Zasada 80
Powiadomienie faksem
1.
W przypadku gdy wniosek o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego przekazuje się do Urzędu faksem oraz jeśli wniosek zawiera przedstawienie znaku na podstawie zasady 3 ust. 2, które nie spełnia wymagań wspomnianej zasady, wymaganą liczbę egzemplarzy oryginalnego przedstawienia znaku przekazuje się do Urzędu zgodnie z zasadą 79 lit. a).
W przypadku gdy przedstawienia znaku zostaną doręczone do Urzędu w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania faksu przez Urząd, wniosek uważany jest za doręczony do Urzędu z datą otrzymania faksu przez Urząd.
W przypadku gdy przedstawienia zostaną doręczone do Urzędu po upływie tego terminu i przedstawienie jest niezbędne do nadania daty dokonania zgłoszenia, wniosek uważa się za doręczony do Urzędu z datą, z jaką Urząd otrzymał przedstawienia.
2.
W przypadku gdy powiadomienie otrzymane faksem jest niekompletne lub nieczytelne lub w przypadku gdy Urząd ma poważne wątpliwości co do dokładności przekazanych danych, Urząd powiadamia o tym nadawcę i wzywa go, w terminie który mu wyznacza, do ponownego przekazania oryginału faksem lub przekazania oryginału zgodnie z zasadą 79 lit. a).
W przypadku gdy to wymaganie jest spełnione w wyznaczonym terminie, data doręczenia nowego przekazu lub oryginału uważana jest za datę otrzymania pierwotnego powiadomienia pod warunkiem że w przypadku gdy brak dotyczy nadania daty wniesienia wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, stosuje się przepisy, którym podlega data dokonania zgłoszenia.
W przypadku gdy to wymaganie nie jest spełnione w określonym terminie, powiadomienie uważa się za nieotrzymane.
3.
Każde powiadomienie przekazane do Urzędu faksem jest uważane za należycie podpisane, jeżeli podpis widoczny jest na dokumencie wydrukowanym przez faks.
4.
Prezes Urzędu może określić dodatkowe wymagania dla powiadamiania faksem, takie jak używany sprzęt, szczegółowy techniczne powiadomienia oraz metody identyfikacji wysyłającego.
Zasada 81
Powiadomienia teleksem lub telegramem
1.
W przypadku gdy wniosek o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego przekazywany jest do Urzędu teleksem lub telegramem i jeżeli wniosek ten zawiera przedstawienie znaku na podstawie zasady 3 ust. 2, zasadę 80 ust. 1 stosuje się mutatis mutandis.
2.
W przypadku gdy powiadamia się teleksem lub telegramem stosuje się zasadę 80 ust. 2 mutatis mutandis.
3.
W przypadku gdy powiadamia się teleksem lub telegramem, wskazanie nazwiska wysyłającego uważa się za równoważne podpisowi.
Zasada 82
Przekazanie środkami elektronicznymi
1.
W przypadku gdy wniosek o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego przekazywany jest środkami elektronicznymi i jeżeli wniosek ten zawiera przedstawienie znaku na podstawie zasady 3 ust. 2, zasadę 80 ust. 1 stosuje się mutatis mutandis.
2.
W przypadku gdy powiadamia się środkami elektronicznymi stosuje się zasadę 80 ust. 2 mutatis mutandis.
3.
W przypadku gdy powiadamia się Urząd środkami elektronicznymi, wskazanie nazwiska wysyłającego uważa się za równoważne podpisowi.
4.
Prezes Urzędu ustala warunki powiadamiania środkami elektronicznymi dotyczące w szczególności używanego sprzętu, szczegółów technicznych przekazu oraz metod identyfikacji wysyłającego.
Zasada 83
Formularze
1.
Urząd udostępnia bezpłatnie formularze w celu:
a) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego;
b) wniesienia sprzeciwu wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego;
c) wniesienia wniosku o zmianę zgłoszenia lub rejestracji, lub o sprostowanie nazwy (nazwiska), adresu, pomyłek i błędów;
d) wniesienia wniosku o rejestrację przeniesienia oraz formularz oświadczenia o przeniesieniu i dokument przeniesienia przewidziany w zasadzie 31 ust. 5;
e) wniesienia wniosku o rejestrację licencji;
f) wniesienia wniosku o przedłużenie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego;
g) wniesienia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego;
h) wniesienia wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego;
i) odwołania się od decyzji Urzędu;
j) wyznaczenia pełnomocnika w formie udzielenia szczególnego pełnomocnictwa lub pełnomocnictwa ogólnego.
2.
Urząd może udostępnić bezpłatnie inne formularze.
3.
Urząd udostępnia formularze określone w ust. 1 i 2 we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.
4.
Urząd udostępnia bezpłatnie formularze Urzędowi Znaków Towarowych krajów Beneluksu oraz centralnym urzędom zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwach Członkowskich.
5.
Urząd może także udostępnić formularze w formie czytelnej dla urządzeń.
6.
Strony postępowania przed Urzędem korzystają z formularzy udostępnionych przez Urząd lub kopii tych formularzy, lub formularzy przedstawiających taką samą treść i formę co formularze Urzędu, takich jak formularze stworzone środkami elektronicznego przetwarzania danych.
7.
Formularze wypełnia się w sposób, który pozwala na automatyczne wprowadzenie ich treści do komputera, na przykład poprzez system rozpoznawania znaków lub skanowanie.
Część I Informowanie opinii publicznej
Zasada 84
Rejestr wspólnotowych znaków towarowych
1.
Rejestr wspólnotowych znaków towarowych może być prowadzony w formie elektronicznej bazy danych.
2.
Rejestr wspólnotowych znaków towarowych zawiera następujące wpisy:
a) datę dokonania zgłoszenia;
b) numer akt zgłoszenia;
c) datę publikacji zgłoszenia;
d) nazwę (nazwisko), adres oraz przynależność państwową zgłaszającego, oraz Państwo, w którym ma miejsce zamieszkania, siedzibę, lub w którym prowadzi działalność;
e) nazwisko i adres prowadzenia działalności pełnomocnika innego niż pełnomocnik objęty zakresem art. 88 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia; w przypadku gdy jest więcej niż jeden pełnomocnik, wpisuje się tylko nazwisko i adres prowadzenia działalności pierwszego wymienionego pełnomocnika, po których następują słowa "i inni"; w przypadku stowarzyszenia pełnomocników wpisuje się tylko nazwę oraz adres stowarzyszenia;
f) przedstawienie znaku oraz wskazanie jego charakteru, chyba że jest to znak objęty zakresem zasady 3 ust. 1; w przypadku rejestracji znaku w kolorze, wskazanie "w kolorze" oraz wskazanie koloru lub kolorów, z których ma się składać znak; gdy ma to zastosowanie, opis znaku;
g) wskazanie nazw towarów i usług, zgrupowanych według klas klasyfikacji nicejskiej; każda grupa poprzedzona jest numerem klasy tej klasyfikacji, do której ta grupa towarów i usług należy, oraz przedstawiona w porządku klas tej klasyfikacji;
h) dane szczegółowe zastrzeżenia pierwszeństwa na podstawie art. 30 rozporządzenia;
i) dane szczegółowe zastrzeżenia pierwszeństwa według wystawienia na podstawie art. 33 rozporządzenia;
j) dane szczegółowe zastrzeżenia zasady starszeństwa wcześniej zarejestrowanego znaku towarowego określonej w art. 34 rozporządzenia:
k) oświadczenie, że po okresie jego używania, znak uzyskał odróżniający charakter na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia;
l) oświadczenie zgłaszającego, w którym zrzeka się on powoływania się na wyłączne prawo do określonego elementu znaku na podstawie art. 38 ust. 2 rozporządzenia;
m) wskazanie, że znak jest wspólnym znakiem;
n) język, w którym dokonano zgłoszenia oraz drugi język wskazany przez zgłaszającego w jego zgłoszeniu na podstawie art. 115 ust. 3 rozporządzenia;
o) data wpisania znaku do rejestru oraz numer rejestracji.
3.
Rejestr znaków towarowych Wspólnoty zawiera także następujące wpisy, zawsze z datą dokonania takiego wpisu:
a) zmiany nazwy (nazwiska), adresu lub przynależności państwowej właściciela wspólnotowego znaku towarowego, lub Państwa, w którym ma on miejsce zamieszkania, siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności;
b) zmiany nazwiska lub adresu zawodowego pełnomocnika innego niż pełnomocnik objęty zakresem art. 88 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia;
c) w przypadku wyznaczenia nowego pełnomocnika, nazwisko oraz adres prowadzenia działalności tego pełnomocnika;
d) zmiany znaku, na podstawie art. 48 rozporządzenia, oraz każde poprawienie błędów lub pomyłek;
e) wzmiankę o zmianie regulaminu używania wspólnego znaku na podstawie art. 69 rozporządzenia;
f) dane szczegółowe zastrzeżenia zasady starszeństwa wcześniej zarejestrowanego znaku towarowego określonej w art. 34 rozporządzenia, na podstawie art. 35 rozporządzenia;
g) przeniesienie całkowite lub częściowe na podstawie art. 17 rozporządzenia;
h) ustanowienie lub przeniesienie prawa rzeczowego na podstawie art. 19 rozporządzenia oraz charakter prawa rzeczowego;
i) wszczęcie egzekucji na podstawie art. 20 rozporządzenia oraz postępowania upadłościowego lub podobnego na podstawie art. 21 rozporządzenia;
j) udzielenie lub przeniesienie licencji na podstawie art. 22 rozporządzenia oraz, gdy ma to zastosowanie, typ licencji na podstawie zasady 34;
k) przedłużenie rejestracji na podstawie art. 47 rozporządzenia oraz datę nabycia skuteczności, oraz każde ograniczenie na podstawie art. 47 ust. 4 rozporządzenia;
l) zapis dotyczący daty wygaśnięcia rejestracji na podstawie art. 47 rozporządzenia;
m) oświadczenie właściciela znaku o zrzeczeniu się na podstawie art. 49 rozporządzenia;
n) datę wniesienia wniosku na podstawie art. 55 rozporządzenia lub roszczenia wzajemnego na podstawie art. 96 ust. 4 rozporządzenia, o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie;
o) datę oraz treść orzeczenia w sprawie wniosku na podstawie art. 56 ust. 6 rozporządzenia lub w sprawie roszczenia wzajemnego, na podstawie art. 96 ust. 6 zdanie trzecie rozporządzenia;
p) zapis o doręczeniu wniosku o zmianę na podstawie art. 109 ust. 2 rozporządzenia;
q) wykreślenie pełnomocnika wpisanego na podstawie ust. 2 lit. e) niniejszej zasady;
r) wykreślenie zasady starszeństwa znaku krajowego;
s) zmianę lub wykreślenie pozycji określonych w lit. h), i) oraz j).
4.
Prezes Urzędu może ustalić, że wpisuje się do rejestru pozycje inne niż określone w ust. 2 i 3.
5.
Właściciela znaku towarowego zawiadamia się o każdej zmianie wpisanej do rejestru.
6.
Urząd wydaje na wniosek i odpłatnie poświadczone lub niepoświadczone wyciągi z rejestru.
Część J Biuletyn Wspólnotowych Znaków Towarowych oraz Dziennik Urzędowy Urzędu
Zasada 85
Biuletyn Wspólnotowych Znaków Towarowych
1.
Biuletyn Wspólnotowych Znaków Towarowych publikowany jest okresowo.
Urząd może udostępnić opinii publicznej wydania Biuletynu na płycie kompaktowej lub w każdej innej formie czytelnej dla urządzeń.
2.
Biuletyn Wspólnotowych Znaków Towarowych zawiera publikacje zgłoszeń oraz wpisów dokonanych w rejestrze oraz wszystkie inne dane szczegółowe odnoszące się do zgłoszeń lub rejestracji znaków towarowych, których publikacja przewidziana jest przez rozporządzenie lub przez niniejsze zasady.
3.
W przypadku gdy dane szczegółowe, których publikacja przewidziana jest przez rozporządzenie lub przez niniejsze zasady, publikowane są w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych, datę publikacji wskazaną na Biuletynie przyjmuje się za datę publikacji danych szczegółowych.
4.
W zakresie, w jakim dane szczegółowe dotyczące rejestracji znaku towarowego nie zawierają żadnej zmiany w stosunku do opublikowanego zgłoszenia, publikacji wspomnianych wpisów dokonuje się poprzez odniesienie do danych szczegółowych wskazanych w opublikowanym zgłoszeniu.
5.
Elementy zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego określone w art. 26 ust. 1 rozporządzenia oraz każda inna informacja, której opublikowanie przewidziane jest przez zasadę 12, gdy ma to zastosowanie, są publikowane we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.
6.
Urząd bierze pod uwagę każde tłumaczenie przedstawione przez zgłaszającego.
Jeżeli język używany w zgłoszeniu nie jest jednym z języków Urzędu, jego tłumaczenie w drugim języku wskazanym przez zgłaszającego przekazywane jest zgłaszającemu.
Zgłaszający może wnieść o zmiany w tłumaczeniu w terminie wyznaczonym przez Urząd.
Jeżeli zgłaszający nie odpowiada w tym terminie lub jeżeli Urząd uważa, że wnioskowane zmiany są niewłaściwe, publikuje się tłumaczenie zaproponowane przez Urząd.
Zasada 86
Dziennik Urzędowy Urzędu
1.
Dziennik Urzędowy Urzędu publikowany jest okresowo.
Urząd może udostępnić opinii publicznej wydania Dziennika na płycie kompaktowej lub w każdej innej formie czytelnej dla urządzeń.
2.
Dziennik Urzędowy Urzędu publikowany jest w językach Urzędu.
Prezes Urzędu może zadecydować o publikacji niektórych informacji we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.
Zasada 87
Bank danych
1.
Urząd prowadzi elektroniczny bank danych, w którym zarejestrowane są dane szczegółowe wniosków o rejestrację wspólnotowych znaków towarowych oraz wpisy w rejestrze.
Urząd może także udostępnić treść tego banku danych na płycie kompaktowej lub w każdej innej formie czytelnej dla urządzeń.
2.
Prezes Urzędu określa warunki dostępu do banku danych oraz sposoby udostępniania treści tego banku danych w formie czytelnej dla urządzeń, włącznie z opłatami za te działania.
Cześć K Kontrola akt oraz przechowywanie akt
Zasada 88
Części akt wyłączone z kontroli
Na podstawie art. 84 ust. 4 rozporządzenia częściami z akt wyłączonymi z kontroli są:
a) dokumenty odnoszące się do wyłączenia oraz sprzeciwu na podstawie art. 132 rozporządzenia;
b) projekty orzeczeń oraz opinii, oraz pozostałe dokumenty wewnętrzne, które służą do przygotowania orzeczeń oraz opinii;
c) części akt, których zainteresowana strona chce zachować poufność, jeszcze przed wniesieniem wniosku o kontrolę, chyba że kontrola tej części dokumentów jest usprawiedliwiona nadrzędnym uzasadnionym interesem strony, która wnioskuje o kontrolę.
Zasada 89
Procedury kontroli akt
1.
Kontrola akt zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych oraz zarejestrowanych wspólnotowych znaków towarowych dotyczy albo dokumentów oryginalnych, albo kopii tych dokumentów, albo środków technicznych przechowywania tych danych, w przypadku gdy akta są w ten sposób przechowywane.
Środki kontroli określa Prezes Urzędu.
Wniosek o przeprowadzanie kontroli uważa się za złożony dopiero po uiszczeniu wymaganej opłaty.
2.
W przypadku gdy wnosi się o kontrolę akt zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, wniosek zawiera wskazanie i dowody, że zgłaszający:
a) wyraził zgodę na kontrolę; lub
b) oświadczył, że po zarejestrowaniu znaku towarowego, powoła się na prawa na mocy rejestracji przeciwko stronie, która wnosi o kontrolę.
3.
Kontrola akt ma miejsce w lokalu Urzędu.
4.
Na wniosek, kontroli akt dokonuje się poprzez wydanie kopii dokumentów załączonych do akt.
Za takie kopie pobiera się opłaty.
5.
Na wniosek, Urząd wydaje poświadczone lub niepoświadczone kopie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub dokumentów załączonych do akt, których kopie mogą być wydane na podstawie ust. 4, po uiszczeniu opłaty.
Zasada 90
Przekazywanie informacji zawartych w aktach
Zasada 91
Przechowywanie akt
1.
Urząd przechowuje akta odnoszące się do zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego oraz do zarejestrowanych wspólnotowych znaków towarowych przez okres co najmniej pięciu lat od końca roku, w którym:
a) zgłoszenie zostało odrzucone, wycofane, lub zostało uznane za wycofane;
b) rejestracja wspólnotowego znaku towarowego wygasa całkowicie na podstawie art. 47 rozporządzenia;
c) całkowite zrzeczenie się wspólnotowego znaku towarowego zostało zarejestrowane na podstawie art. 49 rozporządzenia;
d) wspólnotowy znak towarowy został całkowicie wykreślony z rejestru na podstawie art. 56 ust. 6 lub art. 96 ust. 6 rozporządzenia.
2.
Prezes Urzędu ustala sposób przechowywania akt.
Część L Współpraca administracyjna
Zasada 92
Wymiana informacji oraz powiadomień między Urzędem i władzami Państw Członkowskich
1.
Urząd oraz centralne urzędy zajmujące się ochroną własności przemysłowej w Państwach Członkowskich przekazują sobie, na wniosek, istotne informacje dotyczące zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego lub znaków krajowych, oraz o postępowaniach odnoszących się do tych zgłoszeń i znaków zarejestrowanych w ich wyniku.
Takie powiadomienia nie podlegają ograniczeniom przewidzianym w art. 84 rozporządzenia.
2.
Urząd i sądy lub władze Państw Członkowskich wymieniają się bezpośrednio informacjami, które wynikają ze stosowania rozporządzenia oraz niniejszych zasad.
Takie powiadomienia mogą być także dokonywane za pośrednictwem centralnych urzędów zajmujących się ochroną własności przemysłowej w Państwach Członkowskich.
3.
Wydatkami poniesionymi z tytułu powiadomień określonych w ust. 1 i 2 obciąża się władze, które ich dokonują i nie wiąże się to z uiszczaniem opłat.
Zasada 93
Kontrola akt wykonywana przez sądy lub przez władze Państw Członkowskich lub za ich pośrednictwem
1.
Kontrola akt odnoszących się do zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego lub do zarejestrowanych wspólnotowych znaków towarowych, wykonywana przez sądy lub władze Państw Członkowskich, odnosi się do oryginalnych dokumentów lub do kopii tych dokumentów; w innych przypadkach zasada 89 nie ma zastosowania.
2.
Sądy oraz prokuratury Państw Członkowskich mogą, podczas toczących się przed nimi postępowań, zezwolić stronom trzecim na wgląd w akta lub kopie akt, które zostały im przekazane przez Urząd.
Do takiej kontroli ma zastosowanie art. 84 rozporządzenia.
Urząd nie obciąża żadnymi opłatami z tego tytułu.
3.
Urząd wskazuje sądom oraz prokuraturom Państw Członkowskich, w momencie przekazywania im akt lub kopii tych akt ograniczenia, jakim na podstawie art. 84 rozporządzenia oraz zasady 88, podlega kontrola akt odnoszących się do zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego lub do zarejestrowanych wspólnotowych znaków towarowych.
Część M Koszty
Zasada 94
Podział oraz ustalanie kosztów
1.
Podziału kosztów na podstawie art. 81 ust. 1 i 2 rozporządzenia dokonuje się w orzeczeniu w sprawie sprzeciwu, orzeczeniu w sprawie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego lub w orzeczeniu w sprawie odwołania.
2.
Podziału kosztów na podstawie art. 81 ust. 1 i 2 rozporządzenia dokonuje się w decyzji w sprawie kosztów wydanej przez Wydział Sprzeciwów, Wdział Unieważnień lub Izbę odwoławczą.
3.
Rachunek kosztów wraz z dowodami na poparcie dołącza się do wniosku o ustalenie kosztów przewidzianego w art. 81 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia.
Wniosek jest dopuszczalny tylko, jeżeli decyzja, w odniesieniu do której wymagane jest ustalenie kosztów, jest prawomocna.
Koszty mogą być ustalone od momentu, kiedy została ustalona ich wiarygodność.
4.
Wniosek określony w art. 81 ust. 6 zdania drugie rozporządzenia, mający na celu rozpatrzenie decyzji sekretariatu w sprawie ustalenia kosztów, określający powody, na których jest oparty wnosi się w Urzędzie w terminie jednego miesiąca od zawiadomienia o przyznaniu kosztów.
Uważa się, że nie jest on wniesiony, dopóki nie zostanie uiszczona opłata za zbadanie wysokości kosztów.
5.
Wydział Sprzeciwów, Wydział Unieważnień lub Izba Odwoławcza, w zależności od przypadku, podejmują decyzję w sprawie wniosku określonego w ust. 4 bez postępowania ustnego.
6.
Opłaty, które strona przegrywająca proces musi uiścić na podstawie art. 81 ust. 1 rozporządzenia, ograniczone są do opłat, które zostały poniesione przez drugą stronę za sprzeciw, wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego lub odwołanie.
7.
Koszty niezbędne do celów postępowań, które zostały faktycznie poniesione przez stronę wygrywającą proces, ponosi strona przegrywającą proces zgodnie z art. 81 ust. 1 rozporządzenia, na podstawie następujących stawek maksymalnych:
a) koszty podróży jednej ze stron, za podróż w obie strony między miejscem zamieszkania lub miejscem prowadzenia działalności i miejscem, gdzie odbywa się postępowanie ustne, gdzie zbierane są dowody, jak następuje:
i) koszt transportu kolejowego w pierwszej klasie, włącznie ze zwyczajowymi opłatami dodatkowymi, jeśli całkowita odległość drogą kolejową nie przekracza 800 km;
ii) koszt transportu lotniczego w klasie turystycznej, jeśli całkowita odległość drogą kolejową przekracza 800 kilometrów, lub jeśli trasa obejmuje przeprawę przez morze;
b) koszty pobytu jednej ze stron są traktowane na równi z dzienną dietą służbową stosowaną dla urzędników stopni od A4 do A8 ustanowioną w art. 13 załącznika VII regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnoty Europejskiej;
c) koszty podróży pełnomocników w rozumieniu art. 89 ust. 1 rozporządzenia oraz świadków i biegłych, według stawek przewidzianych w lit. a);
d) koszty pobytu pełnomocników w rozumieniu art. 89 ust. 1 rozporządzenia oraz świadków i biegłych według stawek przewidzianych w lit. b);
e) koszty z tytułu zbierania dowodów, w formie przesłuchania świadków, opinii biegłych lub kontroli:
w wysokości do 300 ECU od postępowania;
f) koszty pełnomocnictwa w rozumieniu art. 89 ust. 1 rozporządzenia:
i) strony wnoszącej sprzeciw w postępowaniu w sprawie sprzeciwu:
w wysokości do 250 ECU;
ii) zgłaszającego w postępowaniu w sprawie sprzeciwu:
w wysokości do 250 ECU;
iii) wnioskodawcy w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego:
w wysokości do 400 ECU;
iv) właściciela znaku w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego:
w wysokości do 400 ECU;
v) skarżącego w postępowaniu odwoławczym:
w wysokości do 500 ECU;
vi) pozwanego w postępowaniu odwoławczym:
w wysokości do 500 ECU;
W przypadku gdy zbieranie dowodów w jednym z wyżej wymienionych postępowań wymaga przesłuchania świadków, opinii biegłych lub kontroli, przyznaje się dodatkową sumę, na pokrycie kosztów pełnomocnictwa w wysokości do 600 ECU od postępowania;
g) w przypadku gdy strona wygrywająca proces jest reprezentowana przez więcej niż jednego pełnomocnika w rozumieniu art. 89 ust. 1 rozporządzenia, strona przegrywająca proces ponosi koszty określone w lit. c), d) oraz f) tylko w odniesieniu do jednego pełnomocnika;
h) strona przegrywająca proces nie jest zobowiązana do zwrócenia stronie wygrywającej proces kosztów, wydatków oraz wynagrodzeń innych niż określone w lit. od a) do g).
Część N Języki
Zasada 95
Wnioski i oświadczenia
Bez uszczerbku dla art. 115 ust. 5 rozporządzenia:
a) każdy wniosek lub oświadczenie odnoszące się do zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego może być sporządzony w języku używanym przy dokonywaniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub w drugim języku, który zgłaszający wskazał w zgłoszeniu;
b) każdy wniosek lub oświadczenie odnoszące się do zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego, może być sporządzony w jednym z języków Urzędu.
Jednakże jeżeli wniosek wnosi się na formularzu udostępnionym przez Urząd na podstawie zasady 83, formularz może zostać wypełniony w jednym z języków urzędowych Wspólnoty z zastrzeżeniem jednak, że formularz ten zostanie wypełniony w jednym z języków Urzędu w części dotyczącej pisemnych wyjaśnień.
Zasada 96
Postępowanie pisemne
1.
Bez uszczerbku dla art. 115 ust. 4 i 7 rozporządzenia oraz jeżeli nie przewidziano inaczej w niniejszych zasadach, w postępowaniach pisemnych przed Urzędem każda strona może używać jednego z języków Urzędu.
Jeżeli wybrany język nie jest językiem postępowania, strona ta musi przedstawić tłumaczenie w tym języku, w terminie jednego miesiąca od daty złożenia oryginalnego dokumentu.
W przypadku gdy zgłaszający wspólnotowy znak towarowy jest jedyną strona w postępowaniach przed Urzędem i jeżeli język używany przy dokonaniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nie jest jednym z języków Urzędu, tłumaczenie może być przedstawione w drugim języku, który zgłaszający wskazał w swoim wniosku.
2.
Jeżeli nie przewidziano inaczej w niniejszych zasadach, dokumenty, które muszą być używane w postępowaniu przed Urzędem, mogą być przekazywane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
W przypadku gdy język tych dokumentów nie jest językiem postępowania, Urząd może wymagać, żeby tłumaczenie zostało przedstawione w tym języku lub, według uznania strony postępowania, w jednym z języków Urzędu, w wyznaczonym przez Urząd terminie.
Zasada 97
Postępowanie ustne
1.
Każda strona w postępowaniu ustnym przed Urzędem może w miejsce języka postępowania używać jednego z pozostałych języków urzędowych Wspólnoty pod warunkiem że zapewni tłumaczenie na język postępowania.
W przypadku gdy postępowanie ustne ma miejsce w ramach postępowania w sprawie wniosku o rejestrację znaku towarowego, zgłaszający może używać albo języka używanego w zgłoszeniu, albo drugiego języka, który wskazał w swoim zgłoszeniu.
2.
W postępowaniu ustnym w sprawie wniosku o rejestrację znaku towarowego, pracownicy Urzędu mogą używać albo języka używanego we wniosku, albo drugiego języka, wskazanego przez zgłaszającego.
W pozostałych postępowaniach ustnych pracownicy Urzędu mogą używać w miejsce języka postępowania innego języka Urzędu, z zastrzeżeniem zgody strony lub stron w postępowaniu.
3.
W przypadku zbierania dowodów strony, świadkowie lub biegli, którzy mają być przesłuchani, lecz nie znają w stopniu wystarczającym języka postępowania, mogą używać jednego z języków urzędowych Wspólnoty.
Jeżeli zebranie dowodów zostało zarządzone na wniosek jednej ze stron postępowania, strony, świadkowie lub biegli, których przesłuchanie jest wymagane i którzy wypowiadają się w języku innym niż język postępowania, zostają przesłuchani tylko w przypadku gdy strona, która przedstawiła wniosek o przesłuchanie, zapewni tłumaczenie na język postępowania.
W ramach postępowań w sprawie wniosków o rejestrację znaku towarowego drugi język wskazany przez zgłaszającego może być używany w miejsce języka zgłoszenia.
W każdym postępowaniu, w którym bierze udział tylko jedna strona, Urząd może zezwolić, na wniosek tej strony, na odstępstwa od przepisów niniejszego ustępu.
4.
Jeżeli strony oraz Urząd się na to zgadzają, to jakikolwiek język urzędowy Wspólnoty może być używany w postępowaniu ustnym.
5.
Jeżeli jest to niezbędne, Urząd zapewnia na własny koszt, tłumaczenie na język postępowania lub, w miarę potrzeb, na inne języki Urzędu, chyba że obowiązek tłumaczenia ma jedna ze stron w postępowaniu.
6.
Oświadczenia składane w postępowaniu ustnym przez pracowników Urzędu, przez strony postępowania, przez świadków oraz przez biegłych w jednym z języków Urzędu protokołuje się w używanym języku.
Oświadczenia składane w każdym innym języku protokołuje się w języku postępowania.
Zmiany tekstu zgłoszenia lub rejestracji wspólnotowego znaku towarowego protokołuje się w języku postępowania.
Zasada 98
Poświadczanie tłumaczeń
1.
W przypadku gdy musi być przedstawione tłumaczenie dokumentu, Urząd może wymagać przedstawienia, w terminie przez siebie wyznaczonym, poświadczenia, że tłumaczenie jest wierne tekstowi oryginalnemu.
W przypadku gdy takie poświadczenie dotyczy tłumaczenia wcześniejszego zgłoszenia na podstawie art. 30 rozporządzenia, termin ten nie może być krótszy niż trzy miesiące, licząc od daty dokonania tego zgłoszenia.
W przypadku gdy poświadczenie nie zostanie przedstawione w tym terminie, dokument uważa się za niedoręczony.
2.
Prezes Urzędu może określić sposoby poświadczania tłumaczeń.
Zasada 99
Autentyczność tłumaczeń
Część O Organizacja Urzędu
Zasada 100
Podział obowiązków
1.
Prezes Urzędu powołuje ekspertów i ustala ich liczbę, powołuje członków Wydziałów Sprzeciwów i Wydziałów Unieważnień oraz członków Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Prawnego.
Dzieli obowiązki między ekspertów i Wydziały.
2.
Prezes Urzędu może postanowić, że eksperci mogą być także członkami Wydziałów Sprzeciwów i Wydziałów Unieważnień oraz Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Prawnego, oraz że członkowie tych Wydziałów mogą być ekspertami.
3.
Niezależnie od obowiązków powierzonych im przez rozporządzenie, Prezes Urzędu może powierzyć dalsze obowiązki ekspertom oraz członkom Wydziałów Sprzeciwów i Wydziałów Unieważnień oraz Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Prawnego.
4.
Prezes Urzędu może powierzyć innym pracownikom Urzędu, którzy nie są ekspertami ani członkami jednego z Wydziałów określonych w ust. 1, wykonanie poszczególnych obowiązków należących do ekspertów, Wydziałów Sprzeciwów, Wydziałów Unieważnień oraz Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Prawnemu, i nieprzedstawiających żadnych szczególnych trudności.
TYTUŁ XII WZAJEMNOŚĆ
Zasada 101
Publikacja wzajemności
1. Jeżeli jest to niezbędne, Prezes Urzędu wnioskuje do Komisji o ustalenie, czy państwo, które nie jest stroną Konwencji paryskiej lub Umowy ustanawiającej Światową Organizację Handlu, przyznaje wzajemne traktowanie w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. d), art. 5 ust. 3 oraz art. 29 ust. 5 rozporządzenia.
2.
Jeżeli Komisja ustali, że wzajemne traktowanie określone w ust. 1, jest przyznawane, publikuje ona w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich komunikat w tej sprawie.
3. Artykuł 5 ust. 1 lit. d), art. 5 ust. 3 oraz art. 29 ust. 5 rozporządzenia są skuteczne wobec obywateli zainteresowanych państw, od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich komunikatu określonego w ust. 2, chyba że komunikat przewiduje wcześniejszą datę, od której jest stosowany. Przestają być skuteczne z dniem publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich komunikatu Komisji wskazującego, że wzajemne traktowanie nie jest przyznane, chyba że komunikat przewiduje datę, od której jest stosowany.
4.
Komunikaty określone w ust. 2 i 3 publikowane są także w Dzienniku Urzędowym Urzędu.
Artykuł 2
Przepisy przejściowe
1.
Na każdym wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, złożonym w terminie trzech miesięcy przed datą ustaloną na podstawie art. 143 ust. 3 rozporządzenia, Urząd oznacza datę dokonania zgłoszenia ustaloną na podstawie tego przepisu oraz datę rzeczywistego otrzymania wniosku.
2.
W odniesieniu do zgłoszenia, termin pierwszeństwa liczący sześć miesięcy przewidziany w art. 29 oraz 33 rozporządzenia, liczony jest od daty ustalonej na podstawie art. 143 ust. 3 rozporządzenia.
3.
Urząd może wydać zgłaszającemu pokwitowanie przed datą ustaloną na podstawie art. 143 ust. 3 rozporządzenia.
4.
Urząd może rozpatrzyć zgłoszenia przed datą ustaloną na podstawie art. 143 ust. 3 rozporządzenia oraz powiadomić zgłaszającego w celu usunięcia przed upłynięciem tej daty ewentualnych braków.
Każda decyzja w odniesieniu do takich zgłoszeń może być podjęta dopiero po tej dacie.
5.
W odniesieniu do zgłoszenia, Urząd nie może rozpocząć poszukiwania na podstawie art. 39 ust. 1 rozporządzenia, niezależnie od istnienia lub braku zastrzeżenia pierwszeństwa tego zgłoszenia na podstawie art. 29 i 33 rozporządzenia.
6.
W przypadku gdy data otrzymania wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego przez Urząd, centralny urząd zajmujący się ochroną własności przemysłowej Państwa Członkowskiego lub przez Urząd Znaków Towarowych krajów Beneluksu, jest wcześniejsza od daty, z którą rozpoczyna się termin trzech miesięcy określony w art. 143 ust. 4 rozporządzenia, zgłoszenie uważa się za niezłożone.
Zgłaszającego powiadamia się o tym i odsyła się mu zgłoszenie.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95
z dnia 13 grudnia 1995 r.
w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3288/94 [2], w szczególności jego art. 139,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r., wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 139 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (zwanego dalej "rozporządzeniem") przewiduje, że rozporządzenia dotyczące opłat są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 141 rozporządzenia;
artykuł 139 ust. 1 rozporządzenia przewiduje, że rozporządzenia dotyczące opłat ustalają w szczególności wysokość opłat i sposoby ich płatności;
artykuł 139 ust. 2 rozporządzenia przewiduje, że wysokość opłat ustala się na poziomie, który zapewnia, że przychody są w zasadzie wystarczające dla zrównoważenia budżetu Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (zwanego dalej "Urzędem");
jednakże w fazie uruchamiania Urzędu, równowaga ta może być osiągnięta tylko w przypadku przyznania subwencji z ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich, zgodnie z art. 134 ust. 3 rozporządzenia;
opłata podstawowa z tytułu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego obejmuje kwotę, jaką Urząd musi wpłacić na rzecz każdego centralnego urzędu zajmującego się ochroną własności przemysłowej za każde sprawozdanie z poszukiwań sporządzone przez taki urząd zgodnie z art. 39 ust. 4 rozporządzenia;
aby zapewnić niezbędną elastyczność, przewodniczący Urzędu (zwany dalej "przewodniczącym") powinien być upoważniony, z zastrzeżeniem niektórych warunków, do określenia należności, które mogą być płacone na rzecz Urzędu w odniesieniu do wykonywanych przez niego usług, należności za dostęp do baz danych Urzędu i udostępnianie danych z tych baz w formie czytelnej dla urządzeń, oraz do ustalania należności z tytułu sprzedaży publikacji Urzędu;
w celu ułatwienia wnoszenia opłat i należności, przewodniczący powinien zostać upoważniony do zatwierdzania sposobów płatności innych niż te wyraźnie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu;
właściwym jest ustalenie opłat na rzecz Urzędu w tej samej jednostce pieniężnej, jaka jest używana do celów budżetu Urzędu;
budżet Urzędu jest ustalany w ecu;
ponadto, ustalenie tych kwot w ecu pozwala uniknąć rozbieżności, które mogą wynikać ze zmian kursów walutowych;
płatności w gotówce powinny być dokonywane w walucie Państwa Członkowskiego, na terenie którego Urząd ma swoją siedzibę;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 141 rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy ogólne
Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pobiera się:
a) opłaty na rzecz Urzędu, przewidziane w niniejszym rozporządzeniu oraz w rozporządzeniu (WE) nr 2868/95;
b) należności określone przez przewodniczącego na podstawie art. 3 ust. 1 i 2.
Artykuł 2
Opłaty przewidziane w rozporządzeniu oraz w rozporządzeniu (WE) nr 2868/95
Opłaty na rzecz Urzędu, na mocy art. 1 lit. a), ustala się następująco:
(w ecu) _BAR_
1. _BAR_ Opłata podstawowa za zgłoszenie znaku indywidualnego [art. 26 ust. 2; zasada 4 lit a)] _BAR_ 975 _BAR_
2. _BAR_ Opłata za każdą klasę towarów i usług przekraczających trzy za znak indywidualny [art. 26 ust. 2; zasada 4 lit. b)] _BAR_ 200 _BAR_
3. _BAR_ Opłata podstawowa za zgłoszenie znaku zbiorowego [art. 26 ust. 2 oraz art. 64 ust. 3; zasada 4 lit. a) i zasada 42] _BAR_ 1675 _BAR_
4. _BAR_ Opłata za każdą klasę towarów i usług, jeśli przekraczają trzy klasy za znak zbiorowy [art. 26 ust. 2 oraz art. 64 ust. 3; zasada 4 lit. b) oraz zasada 42] _BAR_ 400 _BAR_
5. _BAR_ Opłata za sprzeciw [art. 42 ust. 3; zasada 18 ust. 1] _BAR_ 350 _BAR_
6. _BAR_ Opłata za zmianę sposobu przedstawienia znaku towarowego [art. 140 ust. 2 lit. 1 oraz art. 44 ust. 2; zasada 13 ust. 2] _BAR_ 200 _BAR_
7. _BAR_ Opłata podstawowa za rejestrację znaku indywidualnego [art. 45; zasada 23 ust. 1 lit. a)] _BAR_ 1100 _BAR_
8. _BAR_ Opłata za każdą klasę towarów i usług, jeśli przekraczają trzy klasy za znak indywidualny [art. 45; zasada 23 ust. 1 lit. b)] _BAR_ 200 _BAR_
9. _BAR_ Opłata podstawowa za rejestrację znaku zbiorowego [art. 45 oraz art. 64 ust. 3; zasada 23 ust. 1 lit. a) oraz zasada 42] _BAR_ 2200 _BAR_
10. _BAR_ Opłata za każdą klasę towarów i usług jeśli przekraczają trzy klasy za znak zbiorowy [art. 45 oraz art. 64 ust. 3; zasada 23 ust. 1 lit. b) oraz zasada 42] _BAR_ 400 _BAR_
11. _BAR_ Dodatkowa opłata za opóźnione uiszczenie opłaty rejestracyjnej (art. 140 ust. 2 pkt 2; zasada 23 ust. 3) _BAR_ 25 %opłaty rejestracyjnej uiszczonej z opóźnieniem, maksymalnie do 750 _BAR_
12. _BAR_ Opłata podstawowa za przedłużenie rejestracji znaku indywidualnego [art. 47 ust. 1; zasada 30 ust. 2 lit. a)] _BAR_ 2500 _BAR_
13. _BAR_ Opłata za każdą klasę towarów i usług jeśli przekraczają trzy klasy za znak indywidualny [art. 47 ust. 1; zasada 30 ust. 2 lit. b)] _BAR_ 500 _BAR_
14 _BAR_ Opłata podstawowa za przedłużenie rejestracji znaku zbiorowego [art. 47 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3; zasada 30 ust. 2 lit. b) oraz zasada 42] _BAR_ 5000 _BAR_
15. _BAR_ Opłata za każdą klasę towarów i usług jeśli przekraczają trzy klasy za znak zbiorowy [art. 47 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3; zasada 30 ust. 2 lit. b) oraz zasada 42] _BAR_ 1000 _BAR_
16. _BAR_ Dodatkowa opłata za opóźnione uiszczenie opłaty z tytułu przedłużenia lub za opóźnione przedłożenie wniosku o przedłużenie [art. 47 ust. 3; zasada 30 ust. 2 lit. c)] _BAR_ 25 %opłaty z tytułu przedłużenia uiszczonej z opóźnieniem, maksymalnie do 1500 _BAR_
17. _BAR_ Opłata za wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub o unieważnienie (art. 55 ust. 2; zasada 39 ust. 2) _BAR_ 700 _BAR_
18. _BAR_ Opłata z tytułu odwołania (art. 59; zasada 49 ust. 1) _BAR_ 800 _BAR_
19. _BAR_ Opłata za przywrócenie do stanu poprzedniego (art. 78 ust. 3) _BAR_ 200 _BAR_
20. _BAR_ Opłata za konwersję zgłoszenia znaku na zgłoszenie krajowego znaku towarowego (art. 109 ust. 1; zasada 45 ust. 2) _BAR_ 200 _BAR_
21. _BAR_ Opłata za rejestrację całkowitego lub częściowego przeniesienia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego (art. 24 oraz art. 140 ust. 2 lit.
4; zasada 31 ust. 4 i 8) _BAR_ 200od wpisu; ale, w przypadku gdy wiele wniosków zostaje złożonych w ramach zgłoszenia lub w tym samym czasie, opłata nie przekracza w sumie 1000 _BAR_
22. _BAR_ Opłata za rejestrację całkowitego lub częściowego przeniesienia zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego (art. 140 ust. 2 lit.
4; zasada 31 ust. 4) _BAR_ 200od wpisu; ale, w przypadku gdy wiele wniosków zostaje złożonych w ramach zgłoszenia lub w tym samym czasie, opłata nie przekracza w sumie 1000 _BAR_
23. _BAR_ Opłata za rejestrację licencji lub innego prawa dotyczącego zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego (art. 140 ust. 2 lit. 5; zasada 33 ust. 1) lub dotyczącego wniosku o wspólnotowy znak towarowy (art. 140 ust. 2 lit. 6; zasada 33 ust. 4) a)przyznanie licencjib)przeniesienie licencjic)ustanowienie prawa rzeczowegod)przeniesienie prawa rzeczowegoe)nałożenie egzekucji przymusowej _BAR_ 200od wpisu; ale, w przypadku gdy wiele wniosków zostaje złożonych w ramach zgloszenia lub w tym samym czasie, opłata nie przekracza w sumie 1000 _BAR_
24. _BAR_ Opłata za wykreślenie rejestracji licencji lub innego prawa (art. 140 ust. 2 lit.
7; zasada 35 ust. 3) _BAR_ 200od wykreślenia; ale, w przypadku gdy wiele wniosków zostaje złożonych w ramach zgloszenia lub w tym samym czasie, opłata nie przekracza w sumie 1000 _BAR_
25. _BAR_ Opłata za zmianę zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego (art. 140 ust. 2 lit.
8; zasada 25 ust. 2) _BAR_ 200 _BAR_
26. _BAR_ Opłata za wydanie kopii wniosku o wspólnotowy znak towarowy (art. 140 ust. 2 lit. 12; zasada 89 ust. 5), kopii świadectwa rejestracji (art. 140 ust. 2 lit. 3; zasada 24 ust. 2) lub wyciągu z rejestru (art. 140 ust. 2 lit. 9; zasada 84 ust. 6): _BAR_ _BAR_
a)nieuwierzytelniona kopia lub wyciąg _BAR_ 10 _BAR_
b)uwierzytelniona kopia lub wyciąg _BAR_ 30 _BAR_
27. _BAR_ Opłata za kontrolę akt (art. 140 ust. 2 lit. 10; zasada 89 ust. 1) _BAR_ 30 _BAR_
28. _BAR_ Opłata za wydanie kopii dokumentów z akt (art. 140 ust. 2 lit. 11; zasada 89 ust. 5): _BAR_ _BAR_
a)nieuwierzytelniona kopia _BAR_ 10 _BAR_
b)uwierzytelniona kopia _BAR_ 30 _BAR_
dopłata od strony, po przekroczeniu 10 _BAR_ 1 _BAR_
29. _BAR_ Opłata za przekazanie informacji z akt (art. 140 ust. 2 lit.
13; zasada 90) _BAR_ 10 _BAR_
dopłata od strony, po przekroczeniu 10 _BAR_ 1 _BAR_
30. _BAR_ Opłata za przegląd ustalenia kosztów proceduralnych podlegających zwrotowi (art. 140 ust. 2 lit.
14; zasada 94 ust. 4) _BAR_ 100 _BAR_
Artykuł 3
Należności ustanowione przez przewodniczącego
1.
Przewodniczący ustanawia kwoty należności poniesione za te usługi wykonywane przez Urząd, inne niż te wymienione w art. 2.
2.
Przewodniczący ustanawia wysokość kwoty należności poniesionych za wydawanie Biuletynu Wspólnotowego Znaku Towarowego i Dziennika Urzędowego Urzędu jak również wszelkich innych publikacji wydawanych przez Urząd.
3.
Kwoty należności ustanowione są w ecu.
4.
Kwoty należności ustanowione przez przewodniczącego zgodnie z ust. 1 i 2 opublikowane są w Dzienniku Urzędowym Urzędu.
Artykuł 4
Termin wymagalności dla opłat i należności
1.
Opłaty i należności, w odniesieniu do których termin wymagalności nie jest określony w rozporządzeniu lub rozporządzeniu (WE) nr 2868/95, stają się wymagalne w dniu otrzymania wniosku o usługę, za którą dokonywana jest opłata lub należność.
2.
Przewodniczący może zdecydować, aby usługi wymienione w ust. 1 nie były uzależnione od wpłaty zaliczki na poczet odpowiadających opłat lub należności.
Artykuł 5
Wnoszenie opłat i należności
1.
Opłaty i należności należne Urzędowi wnoszone są:
a) w drodze wpłaty lub przelewu na rachunek bankowy Urzędu;
b) w drodze przesłania lub dostarczenia czeków wystawionych na Urząd, lub
c) wpłatę w gotówce.
2.
Przewodniczący może dopuszczać metody płatności inne niż te wymienione w ust. 1, w szczególności poprzez wykorzystanie depozytów na bieżącym rachunku Urzędu.
3.
Ustalenia dokonane na mocy ust. 2 zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Urzędu.
Artykuł 6
Waluta płatności
1. Płatności lub przelewy na konto bankowe określone w art. 5 ust. 1 lit. a), przesłanie lub dostarczenie czeków określone w art. 5 ust. 1 lit. b) lub wszelkie inne sposoby płatności dopuszczone przez przewodniczącego na podstawie art. 5 ust. 2, są dokonywane w ecu.
2.
Płatności dokonywane w gotówce określone w art. 5 ust. 1 lit. c) są dokonywane w walucie Państwa Członkowskiego, na terenie którego Urząd ma swoją siedzibę.
Przewodniczący Urzędu ustala równowartość ecu w tej walucie, na podstawie obowiązującego kursu walutowego, który jest codziennie ustalany przez Komisję i publikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 3320/94 [4].
Artykuł 7
Dane szczegółowe dotyczące płatności
1.
Każda płatność musi wskazywać nazwisko osoby dokonującej płatność i musi zawierać informacje niezbędne do niezwłocznego ustalenia przez Urząd celu płatności.
W szczególności, dostarcza się następujące informacje:
a) jeżeli płatność dotyczy opłaty za wniosek, cel płatności, mianowicie: "opłata za wniosek";
b) jeżeli płatność dotyczy opłaty rejestracyjnej, numer akt wniosku, który stanowi podstawę rejestracji oraz cel płatności, mianowicie: "opłata rejestracyjna";
c) jeżeli płatność dotyczy opłaty za sprzeciw, numer akt wniosku oraz nazwisko wnioskodawcy o wspólnotowy znak towarowy, przeciwko któremu wnosi się sprzeciw oraz cel płatności, mianowicie: "opłata za sprzeciw";
d) jeżeli płatność dotyczy opłaty za cofnięcie lub unieważnienie, numer rejestracji oraz nazwisko posiadacza wspólnotowego znaku towarowego, przeciwko któremu skierowany jest wniosek oraz cel płatności, mianowicie: "opłata za cofnięcie" lub "opłata za unieważnienie".
2.
Jeżeli celu płatności nie można niezwłocznie ustalić, Urząd wymaga od osoby dokonującej płatności pisemnego powiadomienia go o tym celu w ustalonym przez siebie terminie.
Jeżeli osoba nie stosuje się do tego żądania w odpowiednim czasie, płatność zostaje uznana za niedokonaną.
Kwota już zapłacona zostaje zwrócona.
Artykuł 8
Uznana data płatności
1.
Dzień uznawany za ten, w którym nastąpiła płatność na rzecz Urzędu, ustala się następująco:
a) w przypadkach określonych w art. 5 ust. 1 lit. a), dzień, w którym płatność lub przelew faktycznie wpływa na rachunek bankowy Urzędu;
b) w przypadku określonym w art. 5 ust. 1 lit. b), data otrzymania czeku w Urzędzie, pod warunkiem że czek ma pokrycie;
c) w przypadkach określonych w art. 5 ust. 1 lit. c), data otrzymania kwoty opłaty w gotówce.
2. W przypadku gdy przewodniczący dopuszcza, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 2, inne sposoby wnoszenia opłat niż te określone w art. 5 ust. 1; ustanawia on także dzień uznawany za ten, w którym nastąpiła płatność.
3.
W przypadku gdy w zastosowaniu ust. 1 i 2, wniesienie opłaty uznane zostaje za niedokonane po wygaśnięciu okresu, w którym była ona należna, uznaje się, że okres został dochowany, jeśli Urzędowi zostaje dostarczony dowód, że osoba, która dokonała wpłaty –
a) w Państwie Członkowskim, w ciągu okresu, w którym opłata powinna zostać wniesiona:
i) dokonała wpłaty za pośrednictwem instytucji bankowej;
ii) należycie wydała placówce bankowej dyspozycję przelewu kwoty płatności; lub;
iii) wysłała w urzędzie pocztowym lub w inny sposób list zaadresowany do Urzędu i zawierający czek, w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. b), pod warunkiem że czek ma pokrycie;
oraz –
b) zapłaciła opłatę dodatkową równą 10 % właściwej opłaty lub opłat, ale nie przekraczającą 200 ECU; nie należy się żadna dodatkowa opłata, jeżeli jeden z warunków określonych w lit. a), został spełniony najpóźniej dziesięć dni przed wygaśnięciem terminu płatności.
4.
Urząd może zażądać od osoby, która dokonała płatności, przedstawienia dowodów co do dnia, w którym warunek według ust. 3 lit. a) został spełniony, oraz, w przypadku istnienia takiego wymogu, dokonania dopłaty, określonej w ust. 3 lit. b), w określonym przez siebie okresie.
Jeżeli osoba nie spełnia tego żądania lub dowody są niewystarczające lub wymagana dopłata nie zostaje dokonana w odpowiednim czasie, okres płatności uznaje się za niedotrzymany.
Artykuł 9
Niewystarczająca kwota zapłacona
1.
Termin płatności uznaje się, zasadniczo, za dotrzymany, wyłącznie jeżeli cała kwota opłaty została zapłacona w odpowiednim czasie.
Jeżeli opłata nie zostaje wpłacona w całości, kwota już zapłacona zostaje zwrócona po wygaśnięciu okresu płatności.
2.
Urząd może, jednakże w zakresie w jakim jest to możliwe, w czasie pozostałym do upłynięcia okresu, stworzyć osobie dokonującej płatności możliwość zapłacenia brakującej kwoty lub, w przypadku gdy uznaje się to za uzasadnione, zrzec się drobnych brakujących kwot bez uszczerbku dla praw osoby dokonującej płatności.
Artykuł 10
Zwrot nieznacznych kwot
1.
W przypadku gdy w celu pokrycia opłaty lub należności zostaje wpłacona zawyżona kwota, nadwyżka nie zostaje zwrócona, jeśli jej kwota jest nieznaczna i strona zainteresowana wyraźnie nie zażądała zwrotu.
Przewodniczący ustala, co stanowi kwotę nieznaczną.
2.
Ustalenia poczynione przez przewodniczącego w zastosowaniu ust. 1 zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Urzędu. Artykuł 11
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2870/95
z dnia 8 grudnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli nad wspólną polityką rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/95 z dnia 15 czerwca 1995 r. ustanawiające system zarządzania nakładem połowowym odnoszący się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [4] ustala maksymalne roczne poziomy nakładu połowowego dla niektórych obszarów;
zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 685/95 z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym odnoszącym się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [5] należy uwzględnić środki kontroli i monitorowania w celu zapewnienia, że system zarządzania nakładem połowowym jest przestrzegany;
artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 685/95 przewiduje, że Państwa Członkowskie powinny podjąć działania niezbędne w celu wprowadzenia obowiązkowego przekazywania danych przez statki pływające pod ich banderą, dotyczących wejścia lub wyjścia z części połowowych zlokalizowanych na tych obszarach, do których mają zastosowanie ograniczenia w zakresie nakładu połowowego lub ograniczenia w zakresie zdolności połowowych, a także wejścia i wyjścia z obszaru leżącego na południe od 56° 30′ szerokości geograficznej północnej, na wschód od 12° długości geograficznej zachodniej i na północ od 50° 30′ szerokości geograficznej północnej, zwanego dalej "Irish Box";
Rada podejmuje decyzję najpóźniej do dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wniosku Komisji z dnia 12 czerwca 1995 r. w sprawie wspólnotowej infrastruktury zarządzania danymi w zakresie połowów na wodach Wspólnoty;
właściwym jest zezwolenie na odstępstwa w odniesieniu do statków prowadzących działania na szczególnych warunkach;
Państwa Członkowskie powinny mieć dlatego możliwość przyjęcia uproszczonych metod komunikowania w odniesieniu do statków prowadzących działalność połowową na wodach będących pod władzą lub jurysdykcją Państwa Członkowskiego, pod którego banderą pływają lub w którym są zarejestrowane;
dla uproszczenia kapitanom statków Wspólnoty, które spędzają mniej niż 72 godziny na morzu, powinno się zezwolić na przekazywanie, przed wypłynięciem statku, jednolitego raportu połowowego zawierającego wszelkie informacje wymagane w niniejszym rozporządzeniu;
powyższe środki nie mogą być w żadnym przypadku mniej skuteczne w monitorowaniu nakładu połowowego niż środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu i w konsekwencji nie mogą działać na niekorzyść jakiegokolwiek statku wspólnotowego;
konieczne jest monitorowanie liczby dni spędzonych w obrębie obszarów przez statki rybackie pływające pod banderami Państw Członkowskich; dlatego istotne jest, aby kapitanowie statków rybackich odnotowywali w swoich dziennikach połowowych liczbę dni spędzonych w każdym obszarze połowowym; konieczne jest, aby właściwe organy w Państwach Członkowskich były o tym informowane w celu zapewnienia monitorowania ich działalności połowowej;
każde Państwo Członkowskie musi podjąć niezbędne środki w celu sprawdzenia, poprzez pobieranie próbek, działalności połowowej statków rybackich wyłączonej z zobowiązania do prowadzenia dziennika połowowego;
dostęp do obszarów połowowych oraz do Irish Box powinien być kontrolowany zarówno przez Państwo Członkowskie bandery, jak i przez Państwo Członkowskie odpowiedzialne za monitorowanie wód będących pod jego jurysdykcją lub władzą i objętych obszarem połowowym; w tym celu należy uwzględnić przekazywanie Komisji przez Państwo Członkowskie bandery, w drodze elektronicznej, wykazu nazw statków upoważnionych do prowadzenia działalności w obszarach połowowych i w ramach Irish Box oraz zapewnienie Komisji, aby Państwa Członkowskie odpowiedzialne za kontrolę miały dostęp do takich danych;
ograniczenia w zakresie nakładu połowowego powinny być zarządzane zarówno na poziomie Państwa Członkowskiego, jak i na poziomie wspólnotowym; Państwa Członkowskie muszą rejestrować nakład połowowy dla każdego obszaru połowowego i muszą przekazywać Komisji zbiorcze dane w odniesieniu do nakładu połowowego;
należy uwzględnić zakończenie działań statków rybackich pływających pod banderą danego Państwa Członkowskiego w danym obszarze połowowym, jeśli ogólny nakład połowowy dla tego Państwa Członkowskiego w tym obszarze został wyczerpany;
konieczne jest przyjęcie przepisów dotyczących używania narzędzi połowowych w celu zapewnienia, że statki rybackie respektują ograniczenia w zakresie nakładu połowowego;
dlatego rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 [6] powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2847/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) Po art. 19 dodaje się tytuł w brzmieniu:
"TYTUŁ IIA
Kontrola nakładu połowowego
Artykuł 19a
1. Przepisy niniejszego tytułu stosuje się do wspólnotowych statków rybackich, które są upoważnione przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 2, art. 3 ust. 5 i art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 685/95 z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym odnoszącym się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [7] do prowadzenia działalności połowowej na obszarach połowowych zdefiniowanych z załączniku I do tego rozporządzenia i do takich statków uprawnionych przez Państwa Członkowskie do prowadzenia działalności połowowej ukierunkowanej na gatunki przydenne na obszarze zlokalizowanym na południe od 56° 30′ szerokości geograficznej północnej, na wschód od 12° długości geograficznej zachodniej i na północ od 50° 30′ szerokości geograficznej północnej, zwanym dalej "Irish Box".
2.
Do celów niniejszego tytułu statki o całkowitej długości powyżej 18 metrów są uważane za równoważne statkom o długości między pionami wynoszącej więcej niż 15 metrów.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wybranych metodach pomiaru.
Statki powyżej odpowiedniej długości, które nie są upoważnione przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 2, art. 3 ust. 5 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 685/95, nie prowadzą działalności połowowej na obszarach określonych w ust. 1.
3.
Nie naruszając przepisów ust. 1, art. 19b i art. 19c stosuje się jedynie do wspólnotowych statków rybackich uprawnionych do prowadzenia działalności połowowej ukierunkowanej na gatunki przydenne.
Artykuł 19b
1.
Kapitanowie wspólnotowych statków rybackich przekazują następujące informacje w formie "raportu połowowego":
- nazwę, znak identyfikacji zewnętrznej, radiowy sygnał wywoławczy i nazwisko kapitana statku,
- pozycję geograficzną statku, którego dotyczy komunikat,
- datę i godzinę:
- każdego wejścia na teren i opuszczenia terenu części zlokalizowanej w danym obszarze,
- każdego wejścia w obszar,
- każdego opuszczenia obszaru.
2.
Bez względu na ust. 1 statki prowadzące połowy międzystrefowe, które przekraczają linię dzielącą obszar więcej niż raz w ciągu 24 godzin, pod warunkiem że pozostają w ograniczonej strefie pięciu mil po każdej stronie linii między obszarami, przekazują informacje o ich pierwszym wejściu na teren i ostatnim opuszczeniu w ciągu 24 godzin.
3.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że kapitanowie statków rybackich pływających pod ich banderą lub ich przedstawiciele wypełniają obowiązek składania raportów.
Artykuł 19c
1.
Kapitanowie statków rybackich lub ich przedstawiciele przekazują za pomocą teleksu, faksu, wiadomości telefonicznej należycie zarejestrowanej przez otrzymującego lub drogą radiową poprzez radiostację zatwierdzoną zgodnie z regułami wspólnotowymi dla otrzymywania takich raportów lub wszelką inną metodą uznaną, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36, równocześnie do właściwych organów, informacje, określone w art. 19b dotyczące:
- Państwa Członkowskiego bandery, oraz
- Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich odpowiedzialnych za monitorowanie obszaru, na którym statek zamierza prowadzić lub prowadził swoją działalność połowową na wodach będących pod władzą lub jurysdykcją tego Państwa Członkowskiego lub tych Państw Członkowskich.
Takie informacje są przekazywane niezwłocznie przed każdym wejściem na terytorium lub jego opuszczeniem.
Jeśli z powodu działania siły wyższej nie ma możliwości przekazania wiadomości przez statek, może ona zostać nadana w jego imieniu przez inny statek.
2.
Nie naruszając ust. 1, jeśli kapitanowie wspólnotowego statku rybackiego:
- prowadzą połowy międzystrefowe, zdefiniowane w art. 19b, kapitanowie lub ich przedstawiciele sporządzają raport połowowy dla pierwszego wejścia na teren i ostatniego opuszczenia dla każdego okresu 24 godzin,
- prowadzą działalność połowową na wodach będących pod władzą lub jurysdykcją Państwa Członkowskiego, pod którego banderą pływają lub Państwa Członkowskiego, w którym statki są zarejestrowane, kapitanowie lub ich przedstawiciele przekazują wymagane w art. 19b informacje do właściwych organów Państwa Członkowskiego bandery zgodnie z uzgodnieniami przyjętymi przez to Państwo.
Takie uzgodnienia nie są w żadnym wypadku mniej skuteczne w zakresie monitorowania nakładu połowowego niż środki przewidziane w ust. 1.
Państwo Członkowskie bandery informuje Komisję w odpowiednim czasie o przewidywanych uzgodnieniach,
- spędzają mniej niż 72 godziny na morzu, ale w tym czasie podejmują działalność połowową na wodach będących pod władzą lub jurysdykcją innego Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, kapitanowie lub ich przedstawiciele przekazują przed wypłynięciem statków, informacje wymagane na mocy art. 19b właściwym organom danego Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, a także Państwa Członkowskiego bandery, z zastosowaniem metod określonych w ust. 1.
Wspomniane powyżej właściwe organy rejestrują tę informację w formie komputerowej.
W przypadku wystąpienia zmian w dostarczanych informacjach, kapitan lub jego przedstawiciel niezwłocznie powiadamiają o nich wspomniane powyżej właściwe organy.
3.
Systemy automatyczne działające w czasie rzeczywistym uznane na mocy prawodawstwa wspólnotowego stanowią jednakże uznaną metodę komunikacji do celów ust. 1.
Artykuł 19d
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 1997 r. Rada podejmie decyzję w sprawie przepisów zaproponowanych przez Komisję w sprawie sprawozdawczości połowowej i zintegrowanego systemu komputerowego dla kontroli danych określonych w art. 19b.
Artykuł 19e
1.
Kapitanowie wspólnotowych statków rybackich rejestrują i odnotowują w swoich dziennikach połowowych czas spędzony w danym obszarze zgodnie z poniższym:
w odniesieniu do ciągnionych narzędzi połowowych:
- datę i godzinę wejścia statku w obszar lub opuszczenia portu zlokalizowanego w tym obszarze,
- datę i godzinę opuszczenia tego obszaru lub wejścia do portu zlokalizowanego w tym obszarze;
w odniesieniu do umocowanych na stałe narzędzi połowowych:
- datę i godzinę wejścia statku stosującego umocowane na stałe narzędzia połowowe w obszar lub opuszczenia portu zlokalizowanego w tym obszarze,
- datę i godzinę umieszczenia lub ponownego umieszczenia umocowanych na stałe narzędzi połowowych na danym obszarze,
- datę i godzinę zakończenia działań połowowych prowadzonych przy użyciu umocowanych na stałe narzędzi połowowych,
- datę i godzinę opuszczenia przez statek tego obszaru lub wejścia do portu zlokalizowanego w tym obszarze.
2.
Bez względu na ust. 1 kapitanowie wspólnotowych statków rybackich prowadzący połowy międzystrefowe zdefiniowane w art. 19b odnotowują datę i godzinę ich pierwszego wejścia na terytorium i ostatniego opuszczenia terytorium.
3.
Kapitanowie wspólnotowych statków rybackich prowadzący działalność połowową ukierunkowaną na połów gatunków przydennych rejestrują w swoich dziennikach połowowych informacje wymagane na mocy art. 19b.
4.
W odniesieniu do statków zwolnionych z obowiązku prowadzenia dzienników połowowych Państwo Członkowskie bandery przeprowadza kontrole poprzez pobranie próbek w celu oszacowania ogólnego nakładu zrealizowanego w czasie połowu.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36.
Artykuł 19f
1.
Państwo Członkowskie bandery wypełnia rejestr(-y) opracowany(-e) zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 109/94 z dnia 19 stycznia 1994 r. odnośnie do rejestru statków rybackich Wspólnoty [8] w celu włączenia do niego/do nich danych zawartych w wykazie statków nazwanych jak określono w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 685/95.
2.
Państwo Członkowskie bandery przekazuje dane określone w ust. 1 w formie komputerowej, najlepiej poprzez pocztę elektroniczną, zgodnie z procedurą przewidzianą w rozporządzeniu (WE) nr 109/94.
3.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w rozporządzeniu (WE) nr 109/94 Komisja zapewnia, że Państwa Członkowskie odpowiedzialne za kontrolę mają dostęp do danych dotyczących identyfikacji statków korzystających z dostępu do ich wód.
Artykuł 19g
Każde Państwo Członkowskie rejestruje nakład połowowy zrealizowany przez statki pływające pod jego banderą w każdym obszarze połowowym określonym w art. 19a oraz w ramach Irish Box w odniesieniu do obszarów połowów przydennych na podstawie dostępnych informacji zawartych w dziennikach połowowych statków oraz informacji zebranych zgodnie z art. 19e ust. 4.
Artykuł 19h
Każde Państwo Członkowskie szacuje na warunkach ogólnych nakład połowowy wykorzystywany przez statki pływające pod jego banderą, które mają długość mniejszą niż 15 metrów między pionami lub 18 metrów ogólnej długości zgodnie z przepisami art. 19a ust. 2 w obszarach połowowych określonych w art. 19a oraz w ramach Irish Box.
Artykuł 19i
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję przy użyciu skomputeryzowanych środków, zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu (WE) nr 109/94, o zbiorczych danych w zakresie zrealizowanego nakładu połowowego:
- w poprzednim miesiącu dla każdego obszaru połowowego, określonego w art. 19a oraz Irish Box w odniesieniu do gatunków przydennych, przed piętnastym dniem każdego miesiąca,
- w poprzednim kwartale dla każdego obszaru połowowego określonego w art. 19a w odniesieniu do gatunków pelagicznych, przed końcem pierwszego miesiąca każdego kwartału kalendarzowego."
2) Po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu:
"Artykuł 20a
1.
Jeśli statki rybackie, do których stosuje się tytuł IIa, prowadzą działalność połowową w obszarach połowowych określonych w art. 19a oraz w ramach Irish Box, mogą one przewozić i stosować jedynie odpowiednie narzędzia połowowe.
2.
Jednakże statki rybackie, które również prowadzą połowy na obszarach innych niż te, określone w ust. 1, w trakcie tej samej wyprawy mogą przewozić narzędzia odpowiadające ich działaniom w danym obszarze, pod warunkiem że narzędzia trzymane na pokładzie i niezatwierdzone do stosowania w obszarze połowowym lub obszarach połowowych określonych w art. 19a oraz w ramach Irish Box są przechowywane w ten sposób, aby nie mogły być użyte w każdej chwili, zgodnie z art. 20 ust. 1 akapit drugi.
3.
Przepisy odnoszące się do identyfikacji umocowanych na stałe narzędzi połowowych przyjmuje się najpóźniej do dnia 31 grudnia 1996 r., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36."
3) Po art. 21 dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 21a
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 2 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 685/95 oraz art. 4 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 2027/95 z dnia 15 czerwca 1995 r. dotyczącego niektórych obszarów połowowych i zasobów Wspólnoty [9] każde Państwo Członkowskie ustala datę, od której maksymalny poziom nakładu połowowego w danym obszarze połowu statków pływających pod jego banderą lub zarejestrowanych na jego terytorium uważa się za osiągnięty, jak ustanowiono w powyższym rozporządzeniu. Od tej daty powinno się tymczasowo zakazać działalności połowowej tych statków na tym obszarze. Komisja powiadamiana jest niezwłocznie o podjęciu tego środka, a następnie powiadamia ona pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 21b
Jeśli uzna się, że statki pływające pod banderą danego Państwa Członkowskiego wyczerpały 70 % maksymalnego nakładu połowowego ustalonego w rozporządzeniu (WE) nr 2027/95, dane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o środkach podjętych zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 685/95.
Artykuł 21c
1.
Na podstawie informacji określonych w art. 19i Komisja zapewnia, że maksymalny nakład połowowy ustalony w rozporządzeniu (WE) nr 2027/95 jest przestrzegany.
2.
Po powiadomieniu, na mocy art. 21a lub z własnej inicjatywy, Komisja ustala na podstawie dostępnych informacji datę, od której uważa się poziom maksymalnego nakładu połowowego danego Państwa Członkowskiego za osiągnięty.
Od tej daty statki pływające pod banderą tego Państwa Członkowskiego nie podejmują działalności połowowej na danych obszarach.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2898/95
z dnia 15 grudnia 1995 r.
dotyczące weryfikacji zgodności z normami jakości bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 2–4 rozporządzenia (WE) nr 404/93, rozporządzenie Komisji (WE) nr 2257/94 [3] ustanawia normy jakości bananów, które mają być dostarczane konsumentom w stanie świeżym; te normy jakości stosuje się do bananów przywożonych z państw trzecich na etapie wprowadzania do swobodnego obrotu, do bananów pochodzących ze Wspólnoty na etapie pierwszego wyładunku we wspólnotowym porcie oraz do świeżych bananów dostarczanych konsumentom w regionie produkcyjnym na etapie opuszczenia pakowalni;
należy przyjąć środki w celu zapewnienia jednolitego stosowania zasad, w szczególności dotyczących kontroli zgodności;
uwzględniając dużą nietrwałość produktu i praktyki handlowe oraz procedury kontroli stosowane w handlu, należy przyjąć, że kontrole zgodności zasadniczo należy przeprowadzać na etapie, do którego stosuje się normy ustanowione w art. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2257/94;
produkt, który przejdzie kontrolę na tym etapie jest uznawany za zgodny z normami; ocena ta powinna pozostawać bez uszczerbku dla niezapowiedzianych kontroli przeprowadzanych na kolejnych etapach, aż do etapu dojrzewalni;
kontrola zgodności nie musi być systematyczna, ale powinna być wyrywkowa i polegać na ocenie ogólnej próbki pobranej wyrywkowo z partii wybranej do kontroli przez właściwy organ i uznanej za reprezentatywną dla tej partii; w tym celu, w świetle praktyki i doświadczeń nabytych w tym sektorze, powinny być stosowane odpowiednie przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2251/92 z dnia 29 lipca 1992 r. w sprawie kontroli jakości świeżych owoców i warzyw [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3148/94 [5];
w handlu bananami istnieje duża konkurencja; zainteresowane podmioty gospodarcze same wprowadziły rygorystyczne kontrole; w związku z tym kontrole nie powinny być przeprowadzane na etapie dotyczącym podmiotów gospodarczych, które przedstawiają odpowiednie gwarancje w odniesieniu do personelu i do urządzeń technicznych oraz które mogą zagwarantować, że banany, które wprowadzają one na wspólnotowy rynek, spełniają wspólnotowe normy; wyłączenia takie muszą być przyznawane przez Państwo Członkowskie, na terytorium którego taka kontrola w zasadzie powinna być przeprowadzana; wyłączenia takie należy cofnąć w przypadku, gdy normy i odpowiadające im warunki nie są spełniane;
w celu przeprowadzenia kontroli zainteresowane podmioty gospodarcze muszą dostarczyć informacje do właściwych agencji;
świadectwo zgodności wydawane po zakończeniu kontroli nie powinno stanowić dokumentu towarzyszącego bananom do ostatniego etapu obrotu, lecz powinno być dowodem spełniania przez banany wspólnotowych norm do etapu wejścia do dojrzewalni i zgodnie z zakresem tych norm, okazywanym na każde żądanie właściwych władz; ponadto należy podkreślić, że banany nie spełniające norm ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2257/94 nie mogą być przeznaczone do spożycia w stanie świeżym we Wspólnocie;
Komitet Zarządzający ds. Bananów nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w celu weryfikacji, czy banany objęte kodem CN ex0803, przeznaczone do dostawy konsumentom w stanie świeżym, spełniają normy jakości ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 2257/94.
Artykuł 2
Banany produkowane we Wspólnocie podlegają kontroli zgodności ze wspólnotowymi normami jakości przed załadunkiem na środek transportu w celu wprowadzenia do obrotu w stanie świeżym.
Takie kontrole mogą być przeprowadzane w pakowalni.
Banany, które są wprowadzane do obrotu poza regionem ich produkcji, podlegają niezapowiedzianym kontrolom w momencie, gdy są po raz pierwszy wyładowywane w jakimkolwiek miejscu we Wspólnocie.
Kontrole, określone w akapicie poprzednim, przeprowadza się z zastrzeżeniem zastosowania przepisów art. 7.
Artykuł 3
Przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu banany przywożone z państw trzecich podlegają kontrolom zgodności ze wspólnotowymi normami jakości w Państwie Członkowskim pierwszego wyładunku we Wspólnocie, z zastrzeżeniem zastosowania przepisów art. 7.
Artykuł 4
1.
Weryfikację zgodności przeprowadza się zgodnie z art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2251/92, z wyjątkiem art. 3. ust. 7.
2.
W przypadku produktów, których zgodności, z powodów technicznych, nie można sprawdzić przy pierwszym wyładunku we Wspólnocie, kontrole przeprowadza się w późniejszym terminie, najpóźniej po dostarczeniu do dojrzewalni i w każdym przypadku w odniesieniu do produktów przywożonych z państw trzecich, przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu.
3.
Po zakończeniu kontroli zgodności wydawane jest świadectwo sporządzone zgodnie z załącznikiem I dla towarów, których zgodność z normami została ustalona.
Świadectwo kontroli wydane dla bananów pochodzących z państw trzecich okazuje się władzom celnym w celu wprowadzenia tych produktów do swobodnego obrotu we Wspólnocie.
4. W przypadku niezgodności stosuje się art. 3 ust. 9 i następne rozporządzenie (EWG) nr 2251/92.
5.
W przypadku gdy właściwe władze nie dokonały kontroli niektórych towarów, umieszczają one swoją pieczęć na powiadomieniu przewidzianym w art. 5 lub, w przypadku niedopełnienia tego obowiązku, w odniesieniu do produktów przywożonych, informują należycie organy celne za pomocą innych odpowiednich środków.
6.
Podmioty gospodarcze zapewniają wszystkie niezbędne urządzenia wymagane przez właściwą agencję do przeprowadzania kontroli, stosownie do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Zainteresowany podmiot gospodarczy lub jego przedstawiciel, którzy nie kwalifikują się do skorzystania z wyłączenia przewidzianego w art. 7, dostarczają w odpowiednim czasie właściwej agencji wszelkich informacji niezbędnych do identyfikacji partii oraz szczegółowych informacji o miejscu i dacie pakowania oraz wysyłania bananów zebranych we Wspólnocie, planowanym miejscu i dacie wyładunku we Wspólnocie bananów pochodzących z państw trzecich lub ze wspólnotowych regionów produkcji oraz o dostawach do dojrzewalni bananów, które nie mogą być sprawdzone przy ich pierwszym wyładunku we Wspólnocie.
Artykuł 6
1.
Kontrole zgodności przeprowadzane są przez wydziały lub agencje wyznaczone przez właściwe władze krajowe.
Agencje muszą dawać odpowiednie gwarancje przeprowadzenia takich kontroli, w szczególności w odniesieniu do wyposażenia, szkolenia oraz doświadczenia.
2.
Właściwe władze krajowe mogą przekazać odpowiedzialność za przeprowadzenie kontroli zatwierdzonym w tym celu organizacjom prywatnym, które:
a) posiadają inspektorów, którzy ukończyli kurs szkoleniowy uznawany przez właściwy organ;
b) posiadają wyposażenie i urządzenia niezbędne do przeprowadzania weryfikacji i analiz wymaganych do kontroli; oraz
c) posiadają odpowiednie urządzenia do przekazywania informacji.
3.
Właściwe władze sprawdzają okresowo wykonanie i skuteczność kontroli.
Cofają zatwierdzenie, w przypadku gdy wykryją nieprawidłowości, które mogą wpływać na prawidłowe przeprowadzanie kontroli lub w przypadku, gdy wymogi nie są już spełniane.
Artykuł 7
1.
Podmioty gospodarcze wprowadzające do obrotu banany zebrane we Wspólnocie lub banany przywożone z państw trzecich nie podlegają kontrolom zgodności z normami jakości na etapach określonych w art. 2 i 3, w przypadku gdy:
a) posiadają personel doświadczony w zakresie norm jakości i urządzenia techniczne do przeprowadzania kontroli;
b) prowadzą rejestr wykonywanych działań; oraz
c) dają gwarancje, że jakość bananów, które wprowadzają do obrotu, jest zgodna z normami wspólnotowymi.
Podmioty gospodarcze wyłączone z kontroli otrzymują świadectwo o wyłączeniu, zgodne ze wzorem przedstawionym w załączniku II.
2.
Wyłączenie z kontroli przyznawane jest na wniosek zainteresowanego podmiotu gospodarczego przez wydziały kontroli lub agencje wyznaczone przez właściwe władze Państwa Członkowskiego produkcji dla bananów wprowadzanych do obrotu we wspólnotowym regionie produkcyjnym lub przez władze Państwa Członkowskiego miejsca wyładunku dla wspólnotowych bananów wprowadzanych do obrotu w innych regionach Wspólnoty oraz dla bananów przywożonych z państw trzecich.
Wyłączenia spod kontroli przyznawane są najdłużej na okres trzech lat i są odnawialne.
Wyłączenie takie stosuje się do całego rynku wspólnotowego dla produktów wyładowywanych w Państwie Członkowskim, które przyznało wyłączenie.
Wymienione wydziały i agencje cofają wyłączenie w przypadku, gdy wykryją nieprawidłowości, które mogą mieć wpływ na zgodność bananów z normami lub w przypadku, gdy warunki ustalone w ust. 1 nie są już spełniane.
Cofnięcie jest czasowe lub stałe, odpowiednio do znaczenia wykrytych naruszeń.
Państwa Członkowskie sporządzają rejestr podmiotów gospodarczych wyłączonych spod kontroli, przyznają im numer rejestracyjny oraz podejmują odpowiednie kroki w celu rozpowszechnienia takich informacji.
3.
Właściwe wydziały lub agencje Państw Członkowskich weryfikują okresowo jakość bananów wprowadzanych przez podmioty gospodarcze, określone w ust. 1, oraz przestrzeganie określonych tam warunków.
Wyłączone podmioty gospodarcze zapewniają również wszystkie urządzenia wymagane do przeprowadzenia takich weryfikacji.
Powiadamiają one Komisję o liście podmiotów gospodarczych, którym przyznano wyłączenie, przewidzianej w niniejszym artykule, oraz o każdym cofniętym wyłączeniu.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla niezapowiedzianych kontroli na miejscu, przeprowadzanych w kolejnych etapach aż do etapu dojrzewalni.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2916/95
z dnia 18 grudnia 1995 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia dotyczące wspólnej organizacji rynków drobiu i jaj oraz wspólnego systemu obrotu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3209/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [3], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 4, art. 6 ust. 4 oraz art. 18 ust. 13,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2775/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [5], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94, w szczególności jego art. 5 ust. 4 oraz art. 8 ust. 12,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka [6], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzenie (WE) nr 3290/94, w szczególności jego art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 4 oraz art. 4 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 715/90 z dnia 5 marca 1990 r. w sprawie ustaleń mających zastosowanie do produktów rolnych i niektórych towarów pochodzących z przetworzenia produktów rolnych pochodzących z krajów AKP lub krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2484/94 [8], w szczególności jego art. 27 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3491/93 z dnia 13 grudnia 1993 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Republiką Węgierską [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3379/94 [10], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3492/93 z dnia 13 grudnia 1993 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Rzecząpospolitą Polską [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3379/94, w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3296/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Republiką Czeską [12], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3379/94, w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3297/94 z dnia 19 grudnia 1993 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Republiką Słowacką [13], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3379/94, w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [14], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2537/95 [15], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [16], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2198/95 [17],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3641/93 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Republiką Bułgarii [18], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3379/94, w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3642/93 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Rumunią [19], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3379/94, w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1275/95 z dnia 29 maja 1995 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali z a Republiką Estońską [20], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1276/95 z dnia 29 maja 1995 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Republiką Łotewską [21], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1277/95 z dnia 29 maja 1995 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Republiką Litewską [22], w szczególności jego art. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2448/95 z dnia 10 października 1995 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [23] określa podpodziały kodów CN 01051910, 01059100, 02073990, 02075010, 02075090 oraz 160239, a także całkowitą zmianę pozycji CN 0207 i CN 3502 z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r.; niektóre rozporządzenia dotyczące sektorów mięsa drobiowego i jaj oraz wspólnego systemu handlu albuminą jaja i albuminą mleka powinny zostać dostosowane do tych zmian;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Kod CN 020731 otrzymuje brzmienie kodu CN 020734; kody 02073990 oraz 020750 otrzymują brzmienie kodów CN 02071391, 02071491, 02072691, 02072791, 02073591, 02073681, 02073685 oraz 02073689; kod 160232 dodaje się po kodzie 160231:
- w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75,
- w art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 109/80 [24].
2.
Kod CN 010512 dodaje się przed kodem CN 010519:
- w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 109/80,
- w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2782/75 [25].
3.
Kod CN 160232 dodaje się przed kodem CN 160239:
- w art. 6 ust. 2 rozporządzenia 715/90,
- w art. 1 i art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 903/90 [26].
4.
W załączniku I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1729/92 [27] kod CN 020723 otrzymuje brzmienie kod CN 020733.
5.
Kody CN podane w załącznikach do rozporządzeń wymienionych poniżej otrzymują brzmienie odpowiednich kodów CN zgodnie z tabelą korelacji w załączniku do niniejszego rozporządzenia:
- rozporządzenie (EWG) nr 2771/75,
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2699/93 [28],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 [29],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1559/94 [30],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1474/95 [31],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [32],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1866/95 [33].
6.
Artykuł 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2783/75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej stosuje się do następujących produktów:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
3502 _BAR_ Albuminy (nawet koncentraty z dwu lub więcej protein z serwatki, zawierające w masie powyżej 80 % białek z serwatki, wyliczanych dla suchej masy), albuminiany i pozostałe pochodne albuminy: _BAR_
_BAR_ – Albumina jaja: _BAR_
ex350211 _BAR_ – – Suszona: _BAR_
35021190 _BAR_ – – – Pozostała (niż niezdatna lub uznana jako niezdatna do konsumpcji przez ludzi) _BAR_
ex350219 _BAR_ – – Pozostała: _BAR_
35021990 _BAR_ – – – Pozostała (niż niezdatna lub uznana jako niezdatna do konsumpcji przez ludzi) _BAR_
ex350220 _BAR_ – Albumina mleka, włącznie z koncentratami złożonymi z dwóch lub więcej białek serwatki: _BAR_
_BAR_ – – Pozostała (niż niezdatna lub uznana jako niezdatna do konsumpcji przez ludzi): _BAR_
35022091 _BAR_ – – – Suszona (na przykład w arkuszach, łuskach, płatkach, w proszku) _BAR_
35022099 _BAR_ – – – Pozostała" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2917/95
z dnia 18 grudnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2147/95 [2], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
przy dostosowywaniu refundacji należy uwzględnić kwotę równą miesięcznemu wzrostowi ceny interwencyjnej za ryż niełuskany w miesiącach od października do lipca;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1162/95 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:
"4. Kwota refundacji stosowanej zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) tego rozporządzenia jest dostosowywana w miesiącach od października do lipca włącznie przez kwotę równą miesięcznej podwyżce ceny interwencyjnej za ryż niełuskany ustalonej na ten rok gospodarczy, oparty na etapie przetworzenia oraz odpowiednim współczynniku przetworzenia.
5.
Gdy termin ważności pozwolenia wykracza poza koniec roku gospodarczego, refundacje są zmniejszone przez rozbicie ceny interwencyjnej dla ryżu niełuskanego na dwa lata gospodarcze, opartej na etapie przetworzenia oraz współczynniku przetworzenia.
To rozbicie ceny zostanie dokonane w dniu 1 września i jest określone następująco:
a) różnica między ceną interwencyjną za ryż niełuskany bez jakichkolwiek miesięcznych podwyżek cen za poprzedni i nowy rok gospodarczy,
b) kwota równa miesięcznej podwyżce pomnożona przez liczbę miesięcy, jakie upłynęły od października do miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, włącznie.
Wymienione dwa czynniki należy skorygować współczynnikiem przetworzenia, stosowanym w czasie, gdy produkt jest wywożony.
Refundacje mogą być zmniejszane o kwoty wynikające z powyższych lit. a) i b) na podstawie etapu mieleniai mogą zostać zwiększone od października nowego roku gospodarczego przez miesięczne podwyżki stosowane do nowego roku gospodarczego, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 4."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2931/95
z dnia 19 grudnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 804/68, (EWG) nr 2730/75, (EWG) nr 776/78, (EWG) nr 570/88, (EWG) nr 584/92, (EWG) nr 2219/92, (WE) nr 2883/94, (WE) nr 1466/95, (WE) nr 1598/95, (WE) nr 1600/95 i (WE) nr 1713/95 w wyniku zmiany Nomenklatury Scalonej w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3209/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1538/95 [4], w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 15 ust. 4, art. 16 ust. 1 i 4 oraz art. 17 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 518/92 z dnia 27 lutego 1992 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Rzeczpospolitą Polską [5], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2233/93 [6], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 519/92 z dnia 27 lutego 1992 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Republiką Węgierską [7], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2234/93 [8], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 520/92 z dnia 27 lutego 1992 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Federacyjną Republiką Czech i Słowacji [9], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2235/93 [10], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2537/95 [12], w szczególności jego art. 10 i art. 24 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [13], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2537/95, w szczególności jego art. 3 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1275/95 z dnia 29 maja 1995 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Republiką Estońską [14],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1276/95 z dnia 29 maja 1995 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Republiką Łotewską [15],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1277/95 z dnia 29 maja 1995 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Republiką Litewską [16], a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2448/95 z dnia 10 października 1995 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [17] ustanawia zmiany w odniesieniu do niektórych produktów z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r.; niektóre inne kody CN odnoszące się do przetworów mlecznych zostały dostosowane wcześniej;
w związku z powyższym należy zmienić następujące rozporządzenia, których dotyczy zmiana podpozycji wymienionych powyżej kodów CN:
- rozporządzenie (EWG) nr 804/68,
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2730/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie glukozy i laktozy [18], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 222/88 [19],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 776/78 z dnia 18 kwietnia 1978 r. w sprawie stosowania najniższej stawki refundacji na wywóz produktów mleczarskich oraz uchylające i zmieniające niektóre rozporządzenia [20], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1586/95 [21],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 570/88 z dnia 16 lutego 1988 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania dopłat do śmietany, masła i koncentratu masła przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [22], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1802/95 [23],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 584/92 z dnia 6 marca 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych uzgodnień przewidzianych w Umowach przejściowych między Wspólnotą a Rzeczypospolitą Polską, Republiką Węgierską oraz Federacyjną Republiką Czech i Słowacji [24], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2416/95 [25],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2219/92 z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw dla Madery, odnoszących się do przetworów mlecznych oraz ustalające prognozę bilansu dostaw [26], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2835/95 [27],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 2883/94 z dnia 28 listopada 1994 r. ustanawiające prognozę bilansu dostaw na Wyspy Kanaryjskie produktów rolnych objętych szczególnymi środkami przewidzianymi w art. 2–5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/92 [28], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1820/95 [29],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1466/95 z dnia 27 czerwca 1995 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [30], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2452/95 [31],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1598/95 z dnia 30 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących dodatkowych należności przywozowych w sektorze mleka i przetworów mlecznych [32],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1600/95 z dnia 30 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu i otwarcia kontyngentów taryfowych dla mleka i przetworów mlecznych [33], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2537/95 [34],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1713/95 z dnia 13 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych uzgodnień przewidzianych w Układach o Stowarzyszeniu między Wspólnotą a Krajami Bałtyckimi [35];
celem zachowania jasności należy uwzględnić wszystkie zmiany, jakie będą skuteczne od dnia 1 stycznia 1996 r.;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 804/68 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 informacje wyszczególnione w lit. c), e) i g) otrzymują brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ _BAR_
c) _BAR_ 04031011 do 3904039011 do 69 _BAR_ Maślanka, mleko zsiadłe i śmietana kwaśna, jogurt, kefir i inne sfermentowane lub zakwaszone mleko i śmietana, także zagęszczone lub zawierające dodatek cukru albo innego środka słodzącego lub aromatycznego lub zawierające dodatek owoców, orzechów lub kakao. _BAR_
e) _BAR_ ex0405 _BAR_ Masło i inne tłuszcze oraz oleje otrzymane z mleka; produkty mleczarskie do smarowania o zawartości tłuszczu w masie większej niż 75 %, ale mniejszej niż 80 %. _BAR_
g) _BAR_ 17021900 _BAR_ Laktoza i syrop laktozowy niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących, zawierające wagowo 99 % laktozy lub więcej, wyrażonej jako laktoza bezwodna, w przeliczeniu na suchą masę"." _BAR_
2) W art. 17 ust. 12 kod CN 21069099 zastępuje się kodem 21069098.
3) W art. 26 ust. 5 kod CN 040500 zastępuje się kodem 0405.
4) W Załączniku:
- po informacji odnoszącej się do kodu CN
0403
dodaje się następujące informacje:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ – Produkty mleczarskie do smarowania: _BAR_
04052010 _BAR_ – – o zawartości tłuszczu w masie 39 % i więcej, ale mniej niż 60 % _BAR_
04052030 _BAR_ – – o zawartości tłuszczu w masie 60 % i więcej, ale mniej niż 75 %." _BAR_
- informacja odnosząca się do kodu CN
170210
otrzymuje brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex1702 _BAR_ Laktoza i syrop laktozowy: _BAR_
17021100 _BAR_ – – zawierające wagowo 99 % laktozy lub więcej, wyrażonej jako laktoza bezwodna, w przeliczeniu na suchą masę." _BAR_
- informacja odnosząca się do kodu CN
ex19019090
otrzymuje brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
19019099 _BAR_ – – – pozostałe." _BAR_
- informacja odnosząca się do kodu CN
ex1904
otrzymuje brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
1904 _BAR_ Przetwory spożywcze otrzymane przez spęcznianie lub prażenie zbóż lub produktów zbożowych (np.: płatki kukurydziane); zboża (inne niż kukurydza) w postaci ziarna lub w postaci płatków lub inaczej przetworzonego ziarna (z wyjątkiem mąki lub mączki), wstępnie obgotowane lub inaczej przygotowane, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone." _BAR_
- informacja odnosząca się do kodu CN
19059050
otrzymuje brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
19059045 _BAR_ – – – Herbatniki (biskwity) _BAR_
19059055 _BAR_ – – – Produkty wytłaczane lub ekspandowane, pikantne lub solone." _BAR_
- informacje odnoszące się do kodów CN ex200892 i ex200899 skreśla się,
- informacje odnoszące się do kodów CN
ex210110
i
ex210120
otrzymują brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex2101 _BAR_ Ekstrakty, esencje i koncentraty kawy, herbaty lub herbaty paragwajskiej oraz przetwory na bazie tych produktów lub na bazie kawy, herbaty lub herbaty paragwajskiej; cykoria palona i inne palone namiastki kawy oraz ich ekstrakty, esencje i koncentraty: _BAR_
21011298 _BAR_ – – – pozostałe _BAR_
21012098 _BAR_ – – – pozostałe." _BAR_
- informacja odnosząca się do kodu CN
ex2106
otrzymuje brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex2106 _BAR_ Przetwory spożywcze, nigdzie indziej niewymienione ani niewłączone, z wyjątkiem złożonych preparatów alkoholowych objętych podpozycją 21069020 oraz syropów cukrowych aromatyzowanych lub barwionych objętych podpozycjami 21069030, 21069051, 21069055 i 21069059." _BAR_
- informacja odnosząca się do kodu CN
2208
otrzymuje brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
2208 _BAR_ Alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80 % obj.: wódki, likiery i pozostałe napoje alkoholowe: _BAR_
220870 _BAR_ – Likiery _BAR_
ex220890 _BAR_ – Pozostałe: _BAR_
– – pozostałe wódki i inne napoje alkoholowe, w pojemnikach zawierających: _BAR_
– – – 2 litry lub mniej: _BAR_
– – – – pozostałe: _BAR_
22089069 _BAR_ – – – – – pozostałe napoje alkoholowe _BAR_
– – – 2 litry bądź więcej: _BAR_
22089078 _BAR_ – – – – pozostałe napoje alkoholowe." _BAR_
- przed kodem CN
3501
:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex3302 _BAR_ Mieszaniny substancji zapachowych i mieszaniny (włącznie z roztworami alkoholowymi) oparte na jednej lub na wielu takich substancjach, stosowane jako surowce w przemyśle; inne preparaty oparte na substancjach zapachowych, stosowane do produkcji napojów: _BAR_
330210 _BAR_ w rodzaju stosowanych w przemyśle spożywczym lub do produkcji napojów: _BAR_
– – w rodzaju stosowanych do produkcji napojów: _BAR_
33021029 _BAR_ – – – – – pozostałe." _BAR_
- informacja odnosząca się do kodu CN
ex3502
otrzymuje brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex3502 _BAR_ Albuminy, albuminiany i pozostałe pochodne albumin: _BAR_
350220 _BAR_ – albumina mleka, włącznie z koncentratami złożonymi z dwóch lub więcej białek serwatki: _BAR_
– – pozostała: _BAR_
35022091 _BAR_ – – – suszona (np. w arkuszach, łuskach, płatkach, w proszku) _BAR_
25022099 _BAR_ – – – pozostałe." _BAR_
Artykuł 2
W art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2730/75:
- kod CN 17021010 zastępuje się kodem 17021100,
- kod CN 17021090 zastępuje się kodem 17021900.
Artykuł 3
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 776/78 informacja odnosząca się do kodu CN 0405 otrzymuje brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Miejsce przeznaczenia _BAR_
ex0405 _BAR_ Masło i inne tłuszcze oraz oleje otrzymane z mleka; produkty mleczarskie do smarowania o zawartości tłuszczu w masie większej niż 75 %, ale mniejszej niż 80 % _BAR_ 400." _BAR_
Artykuł 4
W rozporządzeniu (EWG) nr 570/88 wprowadza się następujące zmiany:
- W art. 4 ust. 2 lit. b) kod CN 21069099 zastępuje się kodem 21069098.
- W art. 4 ust. 4:
- tiret pierwsze: kod CN 19022090 zastępuje się kodem 19022099,
- tiret drugie: kod CN 21041000 zastępuje się kodem 210410.
Artykuł 5
W załączniku I.A Polska, I.B.1 Republika Czeska i I.B.2 Republika Słowacka do rozporządzenia (EWG) nr 584/92 kody CN 04050011 i 04050019 zastępuje się odpowiednio kodami 04051011 i 04051019.
Artykuł 6
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2219/92 oraz w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 2883/94 informacja odnosząca się do kodu CN 0405 otrzymuje brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex0405 _BAR_ Masło i inne tłuszcze oraz oleje otrzymane z mleka" _BAR_
Artykuł 7
W art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1466/95 kody CN 04050090 i 04050019 zastępuje się kodami 04051090, 04059010, 04059090 i 04051019.
Artykuł 8
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1598/95 informacje odnoszące się do kodów CN 040310, 040490 i 0405 zastępuje się informacjami odnoszącymi się do kodów CN 040310, 040490 i 0405, podanymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
W rozporządzeniu (WE) nr 1600/65 wprowadza się następujące zmiany:
- w numerze porządkowym 28 załącznika I kody CN ex04050011 i ex04050019 zastępuje się odpowiednio kodami ex04051011 i ex04051019,
- w numerze porządkowym 1 załącznika IV kody CN ex04049053 i ex04049093 zastępuje się kodem 04049083,
- w załączniku VI.A, kody CN ex04049053 i ex04049093 zastępuje się kodem 04049083,
- w załączniku VII:
- w sekcji odnoszącej się do Nowej Zelandii kody CN 04050011 i 04050019 zastępuje się odpowiednio kodami 04051011 i 04051019;
- w sekcji odnoszącej się do Szwajcarii kody CN ex04049053 i ex04049083 zastępuje się kodem 04049083.
- w tabeli zbiorczej:
- informacje odnoszące się do pozycji CN 040310 do 04031036 zastępuje się informacjami odnoszącymi się do pozycji CN 040310 do 04031039, podanymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia,
- informacje odnoszące się do pozycji CN 040490 do 04050090 zastępuje się informacjami odnoszącymi się do pozycji CN 040490 do 04059090, podanymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia,
- informacje odnoszące się do pozycji CN 170210 zastępuje się informacją odnoszącą się do pozycji CN 17021100 do 17021900, podaną w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
W załączniku I.A, B i C do rozporządzenia (WE) nr 1713/95, kody CN 04050011 i 04050019 zastępuje się odpowiednio kodami 04051011 i 04051019.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2943/95
z dnia 20 grudnia 1995 r.
ustalające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94 ustanawiającego ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiające ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych [1], w szczególności jego art. 13 ust. 2 i art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje: powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady przekazywania Komisji istotnych informacji dotyczących statków rybackich Wspólnoty w związku z wydawaniem specjalnych zezwoleń połowowych, a także należy określić kryteria stosowane przez Komisję podczas badania wniosków o wydanie zezwolenia;
w przypadku naruszenia dokonanego przez statek rybacki pływający pod banderą państwa trzeciego właściciel tego statku powinien mieć możliwość wyrażenia swojego zdania w sprawie przyjętych środków;
należy ustanowić procedury współpracy między właściwymi władzami Państw Członkowskich w celu ułatwienia wymiany informacji w sytuacjach, gdy nieprzestrzegane są reguły wspólnotowe;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe zasady stosowania art. 7, 8, 10 i 13 rozporządzenia (WE) nr 1627/94.
ROZDZIAŁ 1
Uprawnienia do połowów na wspólnotowych wodach połowowych oraz na pełnym morzu
Artykuł 2
1.
Co najmniej na miesiąc przed rozpoczęciem operacji połowowych Państwa Członkowskie przekazują Komisji projekt wykazu statków rybackich Wspólnoty, które będą prowadzić działalność połowową na zasadach i warunkach określonych w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1627/94, jak również informacje, które umożliwiają sprawdzenie, czy wykaz jest zgodny z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego, łącznie z danymi dotyczącymi oceny nakładu połowowego.
2.
Wykaz statków zawiera w szczególności informacje określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1627/94.
3.
Wykaz statków oraz informacje dodatkowe są przekazywane Komisji, preferowana jest skomputeryzowana forma przesyłania danych lub poczta elektroniczna.
4. Termin określony w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1627/94 rozpoczyna się w dniu otrzymania wszystkich istotnych informacji.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji ostateczny wykaz statków, które otrzymały specjalne zezwolenie najpóźniej w ciągu 30 dni od dnia wydania zezwoleń.
Ostateczny wykaz jest ważny aż do odwołania przez Państwo Członkowskie wprost bądź w sposób domniemany.
2.
W przypadku zmian w ostatecznym wykazie informacje, które są wymagane stosownie do przepisów art. 2 ust. 1, Komisja musi otrzymać najpóźniej w ciągu 12 dni roboczych przed rozpoczęciem operacji połowowych.
3.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie zawiadamiają Komisję o wszelkich cofniętych lub zawieszonych, w całości lub w części, specjalnych zezwoleniach, wraz z podaniem uzasadnienia takiego działania.
Artykuł 4
Najpóźniej do dnia 15 listopada każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje o specjalnych systemach krajowych zezwoleń, określone w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1627/94, o ile ustanowiły takie systemy.
ROZDZIAŁ 2
Cofnięcie i zawieszenie zezwoleń wydanych dla statków państw trzecich
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zawiadamiają o wszelkich wykrytych naruszeniach określonych w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1627/94, wskazując co najmniej nazwę statku, jego zewnętrzne oznakowania, międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy, państwo trzecie, pod którego banderą pływa, nazwiska i adresy kapitana i właściciela, szczegółowy opis stanu faktycznego danej sprawy, szczegóły wszelkich postępowań sądowych i administracyjnych oraz wszelkich innych podjętych działań oraz ostateczne rozstrzygnięcia prawne dotyczące naruszenia.
Artykuł 6
1.
Komisja bada wszystkie zgłoszone naruszenia dokonane przez statki państw trzecich, oceniając powagę każdej sprawy w świetle podjętych przez właściwe władze Państw Członkowskich decyzji sądowych i administracyjnych, w szczególności korzyści ekonomiczne, które mógł odnieść właściciel statku, oraz wpływ naruszenia na zasoby połowowe.
W odniesieniu do danego statku i bez uszczerbku dla przepisów porozumień połowowych zawartych z państwem trzecim bandery Komisja może w zależności od powagi sprawy — po umożliwieniu właścicielowi statku wyrażenia swojego zdania odnośnie do zarzucanego naruszenia — podjąć decyzję o:
- zawieszeniu specjalnego zezwolenia połowowego,
- cofnięciu specjalnego zezwolenia połowowego,
- usunięciu danego statku z wykazu statków kwalifikujących się do otrzymania specjalnego zezwolenia połowowego na następny rok kalendarzowy.
2.
Komisja nie może podjąć decyzji przed upływem czternastodniowego terminu po otrzymaniu przez właściciela zawiadomienia o zarzucanym naruszeniu.
ROZDZIAŁ 3
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 7
1. Właściwe władze wykrywające jakiekolwiek naruszenie zapewniają wszelką niezbędną pomoc władzom Państwa Członkowskiego bandery w celu umożliwienia im wszczęcia procedury określonej w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1627/94.
2.
Pomoc taka może polegać w szczególności na przekazywaniu dokumentacji dowodowej, zapewnieniu dostępu do dowodów naruszenia i ułatwianiu występowania urzędników w charakterze świadków w postępowaniu sądowym w Państwie Członkowskim bandery.
3.
Właściwe władze wykrywające jakiekolwiek naruszenie informują władze Państwa Członkowskiego bandery o wszelkich statkach nieprzestrzegających wymogów nałożonych na nie pod groźbą kar wynikających z dokonania naruszenia.
4.
Państwa Członkowskie informują Komisję oraz Państwo Członkowskie bandery o wszelkich postępowaniach sądowych i administracyjnych oraz innych podjętych działaniach, a także o ostatecznych rozstrzygnięciach prawnych odnoszących się do statków pływających pod banderą, w odniesieniu do której stwierdzono dokonanie naruszenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2945/95
z dnia 20 grudnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2807/83 ustanawiające szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 [1] z dnia 12 października 1993 r., zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2870/95 [2], ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności jego art. 19e ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 19e ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 należy ustanowić szczegółowe zasady zapisywania w dzienniku połowowym nakładów połowowych, dla umożliwienia wprowadzenia w życie systemu zarządzania nakładami połowowymi, określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 685/95 z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie zarządzania nakładami połowowymi odnoszącego się do niektórych obszarów połowowych i zasobów Wspólnoty [3];
w przypadku przekroczenia przez uprawniony statek rybacki łowiska bez prowadzenia działalności w zakresie rybołówstwa, należy wpisać tę informację do dziennika połowowego;
w okresie przed wprowadzeniem nowego dziennika połowowego należy podjąć, w formie środków tymczasowych, działania uzupełniające przepisy dotyczące wpisu tych informacji w istniejącym dzienniku połowowym skierowane do kapitanów statków, od których wymaga się wpisywania nakładów połowowych umiejscowionych w łowisku od dnia 1 stycznia 1996 r.;
w przypadku przekazywania do właściwych władz przez radiooperatorów informacji o ruchach statku, przekaz musi być prowadzony poprzez stację radiową znajdującą się w wykazie radiostacji zatwierdzonych przez Komisję;
dla ułatwienia przekazu informacji za pośrednictwem teleksu, faksu, telefonu lub radia do władz odpowiedzialnych za monitorowanie, należy sporządzić wykaz tych władz wraz z ich numerami teleksu, faksu i telefonu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. rybołówstwa i akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2807/83 [4] wprowadza się następujące zmiany:
1.
Po art. 1 dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
1.
Kapitanowie statków rybackich Wspólnoty uprawnionych do prowadzenia działalności w zakresie rybołówstwa w obszarach zwanych dalej strefami nakładów połowowych, określonych w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 685/95 [5], wpisują do swoich dzienników połowowych informacje określone w art. 19e rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 [6] zgodnie ze wzorem określonym w załączniku I.
2.
W przypadku gdy kapitanowie statków rybackich Wspólnoty przekraczają bez prowadzenia połowów strefę nakładów połowowych, w której są uprawnieni do połowu, wpisują do swoich dzienników połowowych datę i czas wpłynięcia do tej strefy i wypłynięcia z niej.
3.
Powyższy wpis dokonywany jest zgodnie z instrukcjami określonymi w załączniku IVa."
2.
Po art. 3 dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
W przypadkach gdy na mocy art. 19c rozporządzenia (WE) nr 2847/93 kapitan statku rybackiego nadaje przez radio komunikat dotyczący nakładu połowowego, przekaz odbywa się za pośrednictwem jednej ze stacji radiowych określonych w załączniku VIIIa.
Nazwy, adresy, numery teleksu, telefonu i faksu właściwych władz wskazanych w art. 19c ust. 1 tiret drugie określone są w załączniku VIIIb."
3.
Dodaje się załącznik IVa w brzmieniu określonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
4.
Dodaje się załącznik VIa w brzmieniu określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
5.
Dodaje się załącznik VIIIa w brzmieniu określonym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
6.
Dodaje się załącznik VIIIb w brzmieniu określonym w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie rady (WE) NR 2964/95
z dnia 20 grudnia 1995 r.
wprowadzające rejestrację przywozu i dostaw ropy naftowej we Wspólnocie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzenie wspólnej polityki energetycznej jest jednym z celów Wspólnoty; zadaniem Komisji jest zaproponowanie środków do osiągnięcia powyższego celu;
bezpieczeństwo dostaw o stabilnych cenach jest głównym celem tej polityki;
przejrzystość na rynku jest pożądana;
w świetle sytuacji dostaw oraz w celu stabilizacji rynku Wspólnoty i zabezpieczenia przed niekorzystnym wpływem na rynek Wspólnoty nienormalnych wahań rynku światowego Państwa Członkowskie wraz z Komisją powinny być informowane, w regularnych odstępach czasu, o koszcie dostaw ropy naftowej;
w drodze rozporządzenia (EWG) nr 1893/79 [1] Rada przedstawiła ustalenia dotyczące rejestracji przywozu ropy naftowej we Wspólnocie;
w drodze rozporządzenia (EWG) nr 2592/79 Rada ustanowiła zasady przebiegu rejestracji przywozu ropy naftowej we Wspólnocie, przewidziane rozporządzeniem (EWG) nr 1893/79 [2];
jako że powyższe rozporządzenia straciły moc z dniem 31 grudnia 1991 r., ustanowione przez nie przepisy powinny zostać wprowadzone ponownie, przystosowując je do warunków wymiany handlowej na międzynarodowych rynkach handlu ropą i zamierzenia utrzymania lub przeglądu jakości środowiska; wymagania sprawozdawcze powinny zostać ujednolicone, tak dalece jak to możliwe, na mocy wymagań władz krajowych i Międzynarodowej Agencji Atomowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każda osoba albo przedsiębiorstwo przywożące ropę naftową z państw trzecich albo otrzymujące dostawę ropy z innego Państwa Członkowskiego są zobowiązane do poinformowania o przywozie lub dostawie Państwa Członkowskiego, w którym prowadzą działalność gospodarczą.
Artykuł 2
Na podstawie informacji określonej w art. 1 Państwo Członkowskie w regularnych odstępach czasu przesyła Komisji informacje, które umożliwiają uzyskanie prawdziwego obrazu warunków, na jakich miały miejsce przywóz lub dostawy.
Informacja ta jest przekazywana wszystkim Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Informacja zebrana i przekazana na mocy rozporządzenia jest poufna.
Ten przepis nie stanowi przeszkody dla opublikowania informacji ogólnych lub w postaci skróconej, niezawierającej szczegółów dotyczących przedsiębiorstwa.
Artykuł 4
1.
Informacja, którą osoby lub przedsiębiorstwa mają obowiązek przekazać Państwu Członkowskiemu, w którym prowadzą działalność gospodarczą, dotyczy każdego przywozu lub dostaw ropy naftowej po konkretnej cenie.
2.
"Przywóz" oznacza każdą ilość ropy naftowej, która dostaje się na obszar celny Wspólnoty dla celów innych niż tranzyt.
"Dostawy" oznaczają każdą ilość ropy naftowej pochodzącą z innego Państwa Członkowskiego dla celów innych niż tranzyt.
Nie dotyczy to przywozu lub dostaw prowadzonych z ramienia firm znajdujących się poza granicami kraju przywozu, z zamiarem rafinowania objętego umową wraz z następowym wywozem całości pod postacią produktów rafinowanych.
3.
Natomiast ropa wydobyta z dna morskiego, w stosunku do którego Państwo Członkowskie ma wyłączne prawo eksploatacji, przy wprowadzeniu na obszar celny Wspólnoty nie jest uznawana za przywożoną w rozumieniu ust. 2.
Artykuł 5
Do celów art. 1 charakterystyka każdego przywozu lub dostawy ropy naftowej do Państwa Członkowskiego uwzględnia:
- oznaczenie ropy naftowej, w tym ciężar API,
- ilość w baryłkach,
- cenę cif baryłki,
- zawartość procentową siarki.
Artykuł 6
Informacja określona w art. 4 i 5 jest przekazywana do każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego w terminie każdorazowo nieprzekraczającym jednego miesiąca.
Artykuł 7
Informacje, które Państwa Członkowskie mają obowiązek przekazać Komisji na podstawie art. 2, są przekazywane w terminie miesiąca od końca każdego miesiąca określonego w art. 6.
Ta informacja składa się, dla każdego rodzaju ropy naftowej, z zestawienia danych otrzymanych przez Państwo Członkowskie od osób i przedsiębiorstw.
Dla każdego rodzaju ropy naftowej informacja zawiera:
- oznaczenie ropy naftowej, w tym ciężar API,
- ilość baryłek,
- średnią cenę cif,
- liczbę firm zgłaszających,
- procentową zawartość siarki.
Artykuł 8
1.
Komisja poddaje ocenie informacje zebrane na podstawie art. 7 i przekazuje je Państwu Członkowskiemu co miesiąc.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja konsultują się w regularnych odstępach czasu na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji.
Konsultacje te odnoszą się w szczególności do komunikatów określonych w ust. 1.
Konsultacje mogą zostać zorganizowane razem z organizacjami międzynarodowymi i państwami trzecimi, które dysponują podobnymi systemami informacji.
Artykuł 9
1.
Informacje przekazane na podstawie art. 4 oraz informacje przewidziane w art. 7 są poufne.
Przepis ten nie staje na przeszkodzie przekazywaniu informacji bez ujawniania szczegółów dotyczących poszczególnych przedsiębiorstw, to znaczy dotyczące co najmniej trzech przedsiębiorstw.
2. Informacja przedłożona Komisji na podstawie art. 7 i komunikaty określone w art. 8 ust. 1 mogą być stosowane jedynie do celów określonych w art. 8 ust. 2.
3.
Jeśli Komisja odkryje w informacji przekazanej do Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 7 istnienie nieprawidłowości i brak spójności, które uniemożliwiają uzyskanie prawdziwego obrazu warunków przywozu lub dostaw, może zwrócić się do Państwa Członkowskiego o zgodę na dostęp do istotnych niezebranych informacji o przedsiębiorstwie oraz obliczeń i szacunków potrzebnych, aby uzyskać całościową informację.
Artykuł 10
Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, przyjmuje szczegółowe zasady wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95
z dnia 18 grudnia 1995 r.
w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: ogólny budżet Wspólnoty Europejskiej jest finansowany ze środków własnych i zarządzany przez Komisję w ramach zatwierdzonych środków oraz zgodnie z zasadami rzetelnego zarządzania finansami; w tym celu Komisja współpracuje ściśle z Państwami Członkowskimi;
ponad połowę wydatków Wspólnoty przeznacza się dla beneficjentów za pośrednictwem Państw Członkowskich;
szczegółowe zasady regulujące to zdecentralizowane zarządzanie oraz monitorowanie wykorzystywania środków podlegają szczegółowym przepisom, które są zróżnicowane w zależności od dziedziny polityki Wspólnoty; we wszystkich dziedzinach należy przeciwstawiać się działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym Wspólnot;
skuteczność zwalczania oszustw wymierzonych w interesy finansowe Wspólnot wymaga ustalenia wspólnych zasad prawnych we wszystkich obszarach polityki Wspólnot;
nieprawidłowe postępowanie oraz środki administracyjne i kary odnoszące się do tego postępowania są przewidziane w zasadach sektorowych, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
wymienione postępowania obejmują oszukańcze działania w rozumieniu Konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich;
kary administracyjne Wspólnoty muszą zapewniać właściwą ochronę wymienionych interesów; konieczne jest określenie ogólnych zasad mających zastosowanie do tych sankcji;
w prawie wspólnotowym zostały określone sankcje administracyjne Wspólnoty w ramach wspólnej polityki rolnej; sankcje tego rodzaju należy również wprowadzić w innych obszarach;
środki wspólnotowe i kary ustanowione zgodnie z celami wspólnej polityki rolnej stanowią integralną część programów pomocy; mają one własny cel, który nie wpływa na to, jak właściwe władze Państw Członkowskich oceniają postępowanie odpowiednich podmiotów gospodarczych z punktu widzenia prawa karnego; ich skuteczność musi być zapewniona przez nadanie natychmiastowej skuteczności zasadom Wspólnoty i zapewnienie nieograniczonego stosowania wszystkich środków wspólnotowych, jeżeli za pomocą środków zapobiegawczych nie udało się osiągnąć tego celu;
nie tylko zgodnie z ogólną zasadą słuszności i zasadą proporcjonalności, ale również z uwzględnieniem zasady ne bis in idem , właściwe przepisy muszą zostać przyjęte z zachowaniem
acquis communautaire
oraz specyficznych przepisów Wspólnoty obowiązujących w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, które pozwolą uniknąć sytuacji, w jakiej na tę samą osobę i za ten sam czyn nakłada się kary finansowe Wspólnoty i krajowe sankcje karne;
do celów stosowania niniejszego rozporządzenia postępowanie karne można uznać za zakończone, gdy odpowiednie władze krajowe i zainteresowana osoba doszły do porozumienia;
niniejsze rozporządzenie obowiązuje bez uszczerbku dla prawa karnego Państw Członkowskich;
prawo wspólnotowe nakłada na Komisję i Państwa Członkowskie obowiązek badania, czy środki z budżetu Wspólnoty są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem; istnieje potrzeba wprowadzenia wspólnych zasad uzupełniających obowiązujące regulacje;
Traktaty nie przewidują specjalnych uprawnień wymaganych do przyjęcia przepisów materialnych obejmujących kontrole, środki i kary w celu zapewnienia ochrony interesów finansowych Wspólnot; należy w związku z tym odwołać się do art. 235 Traktatu WE i art. 203 Traktatu Euratom;
dodatkowe postanowienia ogólne dotyczące kontroli i inspekcji prowadzonej na miejscu zostaną ustalone w późniejszym terminie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Zasady ogólne
Artykuł 1
1.
W celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich niniejszym przyjmuje się ogólne zasady dotyczące jednolitych kontroli oraz środków administracyjnych i kar dotyczących nieprawidłowości w odniesieniu do prawa wspólnotowego.
2.
Nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem.
Artykuł 2
1.
Kontrole administracyjne, środki i kary wprowadza się w takim zakresie, w jakim jest to konieczne dla zapewnienia właściwego stosowania prawa wspólnotowego.
Muszą one być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony interesów finansowych Wspólnot.
2.
Sankcji administracyjnej nie nakłada się, jeżeli nie zostało to przewidziane w akcie prawnym Wspólnoty obowiązującym przed datą dopuszczenia się nieprawidłowości.
Jeśli po dokonaniu nieprawidłowości nastąpi zmiana przepisów nakładających kary administracyjne i zawartych w zasadach Wspólnoty, stosowane będą z mocą wsteczną mniej surowe przepisy.
3.
W postanowieniach prawa wspólnotowego zostaną określone charakter oraz zakres środków administracyjnych i sankcji, jakie są niezbędne dla prawidłowego stosowania danych zasad, z uwzględnieniem charakteru i wagi nieprawidłowości, przyznanej lub uzyskanej korzyści oraz stopnia odpowiedzialności.
4.
Z zastrzeżeniem stosowanego prawa wspólnotowego, procedury dotyczące zastosowania wspólnotowych kontroli, środków i kar będą podlegały prawu Państw Członkowskich.
Artykuł 3
1.
Okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1.
Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata.
W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała.
W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu.
Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości.
Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo.
Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1.
2.
Okres wykonania decyzji nakładającej karę administracyjną wynosi trzy lata.
Okres ten biegnie od dnia uprawomocnienia się decyzji.
Przypadki przerwania i zawieszenia okresu przedawnienia zostaną uregulowane we właściwych przepisach prawa krajowego.
3.
Państwa Członkowskie zachowują możliwość stosowania dłuższego okresu niż okres przewidziany odpowiednio w ust. 1 i 2.
TYTUŁ II
Środki i kary administracyjne
Artykuł 4
1.
Każda nieprawidłowość będzie pociągała za sobą z reguły cofnięcie bezprawnie uzyskanej korzyści:
- poprzez zobowiązanie do zapłaty lub zwrotu kwot pieniężnych należnych lub bezprawnie uzyskanych,
- poprzez całkowitą lub częściową utratę zabezpieczenia złożonego dla wniosku o przyznanie korzyści lub w momencie otrzymania zaliczki.
2.
Stosowanie środków wymienionych w ust. 1 ogranicza się do wycofania uzyskanej korzyści łącznie – jeśli to zostało przewidziane – z odsetkami, które mogą być ustalane w oparciu o stawkę ryczałtową.
3.
Działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści.
4.
Środków przewidzianych w niniejszym artykule nie uznaje się za kary.
Artykuł 5
1.
Nieprawidłowości dokonane celowo lub będące skutkiem zaniedbania mogą prowadzić do następujących kar administracyjnych:
a) zapłaty kary pieniężnej;
b) zapłaty kwoty większej od bezprawnie uzyskanej lub od zapłaty której uchyliła się dana osoba, gdzie sytuacja tego wymaga, łącznie z odsetkami; wysokość tej dodatkowej kwoty będzie ustalana zgodnie z oprocentowaniem do ustalenia w przepisach szczególnych i nie może przekraczać wysokości niezbędnej do stworzenia kary odstraszającej;
c) całkowitego lub częściowego odebrania korzyści przyznanej zgodnie z zasadami wspólnotowymi, nawet jeżeli podmiot gospodarczy bezprawnie korzystał tylko z jej części;
d) wyłączenia bądź wycofania korzyści za okres po dokonaniu nieprawidłowości;
e) tymczasowego cofnięcia zezwolenia lub uznania, które jest niezbędne do udziału w programie pomocy Wspólnoty;
f) utraty zabezpieczenia lub depozytu złożonego w celu spełnienia warunków przewidzianych w szczególnych przepisach lub dostarczenia kwoty zabezpieczenia niesłusznie zwróconej;
g) innych kar wyłącznie ekonomicznych, o równoważnym charakterze i zakresie, przewidzianych w szczególnych przepisach sektorowych przyjętych przez Radę w świetle szczególnych wymagań odpowiednich sektorów i w zgodzie z uprawnieniami wykonawczymi przyznanymi Komisji przez Radę.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów określonych w zasadach sektorowych istniejących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, inne nieprawidłowości mogą skutkować nałożeniem jedynie tych kar przewidzianych w ust. 1, które nie są równoważne z sankcją karną, pod warunkiem że tego rodzaju sankcje są niezbędne dla zapewnienia prawidłowego stosowania tych zasad.
Artykuł 6
1.
Bez uszczerbku dla administracyjnych środków i kar Wspólnoty przyjętych na podstawie zasad sektorowych istniejących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, nakładanie kar finansowych, takich jak grzywny, może zostać zawieszone decyzją właściwego organu władzy, jeżeli przeciw danej osobie wszczęte zostało postępowanie karne w związku z tym samym stanem faktycznym.
Wstrzymanie postępowania administracyjnego spowoduje zawieszenie okresu przedawnienia przewidzianego w art. 3.
2.
Jeżeli postępowanie karne nie będzie kontynuowane, podejmie się zawieszone postępowanie administracyjne.
3.
Gdy postępowanie karne zostanie zakończone, to zawieszone postępowanie administracyjne podejmuje się, chyba że wykluczają to ogólne zasady prawa.
4.
Gdy postępowanie administracyjne zostanie podjęte, władze administracyjne dopilnują, by nałożona została kara przynajmniej równoważna z karą przewidzianą przez zasady wspólnotowe, przy czym organy wymiaru sprawiedliwości mogą uwzględnić jakąkolwiek karę nałożoną na tę samą osobę w odniesieniu do tego samego stanu faktycznego.
5.
Ustępy 1–4 nie mają zastosowania do kar finansowych, które stanowią integralną część systemów wsparcia finansowego i mogą być stosowane niezależnie od wszelkich sankcji karnych, jeżeli i o ile nie są równoważne z tymi karami.
Artykuł 7
Środki administracyjne i kary Wspólnoty mogą być stosowane wobec podmiotów gospodarczych wymienionych w art. 1, tzn. wobec osób fizycznych lub prawnych i innych jednostek posiadających zdolność prawną na mocy prawa krajowego, które popełniły nieprawidłowość.
Mogą być także stosowane wobec osób, które uczestniczyły w nieprawidłowości oraz wobec tych osób, na których ciąży obowiązek poniesienia odpowiedzialności za nieprawidłowości lub obowiązek zapobiegania im.
TYTUŁ III
Kontrole
Artykuł 8
1.
Zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne dla zapewnienia prawidłowości i rzeczywistej realizacji transakcji związanych z interesami finansowymi Wspólnot.
2.
Środki kontroli powinny być właściwe ze względu na charakter danego sektora i proporcjonalne do realizowanych celów.
Powinny uwzględniać istniejącą praktykę i struktury Państw Członkowskich, powinny być ustalone tak, by nie pociągać za sobą nadmiernych ograniczeń ekonomicznych i kosztów administracyjnych.
Charakter i częstotliwość przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie kontroli i inspekcji miejscowych, jak również procedura ich realizacji, zostaną ustalone, o ile to konieczne, w zasadach sektorowych, w sposób, który zapewni jednolite i skuteczne zastosowanie właściwych zasad, a w szczególności zapobieganie i wykrywanie nieprawidłowości.
3.
Zasady sektorowe zawierają przepisy niezbędne dla zapewnienia równoważnej kontroli poprzez dostosowanie procedur i metod kontroli.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie, zgodnie ze swoimi krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi i bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych przez instytucje Wspólnoty, zgodnie z Traktatem WE, a w szczególności zgodnie z jego art. 188c, Komisja na własną odpowiedzialność będzie organizowała kontrole w celu weryfikacji:
a) zgodności praktyk administracyjnych z zasadami wspólnotowymi;
b) istnienia niezbędnych dokumentów towarzyszących i ich zgodności z dochodami i wydatkami Wspólnot w rozumieniu art. 1;
c) okoliczności realizacji i kontroli transakcji finansowych.
2.
Może ponadto przeprowadzać kontrole i inspekcje na miejscu na warunkach określonych w zasadach sektorowych.
Przed przeprowadzeniem takich kontroli i inspekcji, zgodnie z obowiązującymi zasadami, Komisja poinformuje o tym zainteresowane Państwo Członkowskie w celu zapewnienia niezbędnego wsparcia.
Artykuł 10
Dodatkowe przepisy ogólne dotyczące kontroli i inspekcji na miejscu zostaną ustalone w późniejszym terminie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 235 Traktatu WE i w art. 203 Traktatu EWEA.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2993/95
z dnia 19 grudnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1518/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1418/76 i (EWG) nr 1766/92 w zakresie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz w sektorze zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w zakresie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/95 [2], w szczególności jego art. 11, 13 i 16,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1418/76 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1530/95 [5] i (EWG) nr 1766/92, odpowiednio w odniesieniu do systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2448/95 [6] zostaje zmienione z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r. rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [7], w odniesieniu do niektórych produktów zbożowych objętych kodem CN 1104;
rozporządzenie (WE) nr 1518/95 powinno zostać zmienione w celu uwzględnienia tych zmian z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1518/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) Kod produktu "1104 22 10 100" zastępuje się kodem produktu "1104 22 20 100".
2) Skreśla się kod produktu "1104 22 99 100" i dane odnoszące się do niego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3010/95
z dnia 18 grudnia 1995 r.
zawieszające całkowicie lub częściowo cła mające zastosowanie do niektórych produktów pochodzących z Malty i Turcji (1995), objętych działami 1-24 oraz działem 27 Nomenklatury Scalonej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 3448/93 [1] ustanawia porozumienia handlowe mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych;
zgodnie z załącznikiem I do Porozumienia ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Maltą [2] Wspólnota musi częściowo zawiesić cła Wspólnej Taryfy Celnej mające zastosowanie do niektórych produktów; wydaje się właściwe zmienić lub uzupełnić czasowo niektóre preferencje celne przewidziane w wymienionym załączniku; stosownie w odniesieniu do produktów pochodzących z Malty i wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia Wspólnota powinna od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1995 r. zawiesić do poziomów pokazanych obok każdej pozycji albo stały składnik opłaty mającej zastosowanie do towarów objętych rozporządzeniem (WE) nr 3448/93, albo cło mające zastosowanie do innych produktów;
zgodnie z załącznikiem 6 do Protokołu dodatkowego ustanawiającego warunki, zasady i harmonogram realizacji etapu przejściowego, określonego w art. 4 Porozumienia ustanawiającego stowarzyszenie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją [3] oraz w art. 9 Protokołu dodatkowego do Układu Stowarzyszeniowego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, wynikającego z przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnoty [4], podpisanego w Ankarze w dniu 30 czerwca 1973 r. i obowiązującego od dnia 1 marca 1986 r. [5], Wspólnota musi całkowicie lub częściowo zawiesić cła wspólnej taryfy celnej mające zastosowanie do niektórych produktów; ponadto wydaje się stosowne zmienić lub uzupełnić czasowo niektóre preferencje celne przewidzianych w wymienionym załączniku.
6; stosownie w odniesieniu do produktów pochodzących z Turcji wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, Wspólnota powinna od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1995 r. zawiesić do poziomów pokazanych obok każdej pozycji albo stały składnik cła mającego zastosowanie do towarów objętych rozporządzeniem (WE) nr 3448/93, albo cło mające zastosowanie do innych produktów;
artykuł 7 wyżej wymienionego Protokołu dodatkowego do Układu Stowarzyszeniowego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Turcją, wynikającego z przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnoty, określonego powyżej, przewiduje pełne zawieszenie ceł mających zastosowanie do niektórych produktów naftowych objętych działem 27 Wspólnej Taryfy Celnej i rafinowanych w Turcji, w granicach rocznego kontyngentu taryfowego Wspólnoty wynoszącego 340000 ton; kontyngent ten został zastąpiony pułapem, który w następstwie kolejnych przyrostów wynosi 740250 ton; dalsze dostosowania do takich preferencji celnych, polegających na pełnym zawieszeniu, od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1995 r., ceł mających zastosowanie do produktów pochodzących z Turcji i wymienionych w załączniku. III do niniejszego rozporządzenia, powinny być przewidziane na tymczasowej podstawie;
należy wprowadzić przepisy umożliwiające przywrócenie ceł na dane produkty w wyjątkowych okolicznościach; należy regularnie informować Komisję o tendencjach przywozowych takich produktów; w tym celu przywóz tych produktów powinien podlegać systemowi nadzoru;
preferencje celne przewidziane w ramach danych środków powinny być przynajmniej równoważne tym przyznawanym przez Wspólnotę krajom rozwijającym się według Ogólnego Systemu Preferencji (GSP);
okres ważności środków taryfowych według GSP w odniesieniu do produktów rolnych jest ograniczony do jednego roku, podczas gdy środki według GSP dotyczące produktów naftowych są wieloletnie; ze względu na ilość i znaczenie gospodarcze danych produktów rolnych okres ważności środków taryfowych dla Malty i Turcji powinien być równy temu, jaki ma zastosowanie do środków rolnych według GSP; jednocześnie dla jasności takie środki powinny być zebrane w jednym rozporządzeniu;
do Wspólnoty należy decydowanie o zawieszaniu takich ceł,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Następujące produkty są dopuszczone do przywozu do Wspólnoty i podlegają cłom podanym dla każdego z nich, od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1995 r.:
- produkty objęte działami 1-24 Nomenklatury Scalonej i pochodzące z Malty i z Turcji oraz wymienione w załącznikach I i II, a także
- produkty naftowe rafinowane w Turcji, objęte działem 27 Nomenklatury Scalonej i wymienione w załączniku III.
Artykuł 2
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia regułami pochodzenia są te, które obowiązują w danym momencie do celów Porozumień ustanawiających stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Maltą oraz Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Turcją odpowiednio.
Metody współpracy administracyjnej zmierzające do zapewnienia, że produktom pochodzącym z Turcji i wymienionym w załącznikach II i III przyznano całkowite lub częściowe zawieszenie ceł, są ustanowione decyzją 5/72 Rady Stowarzyszenia, załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 428/93 [6].
Artykuł 3
Obowiązujące cła mogą być przywrócone w całości lub części w odniesieniu do produktów objętych zasadami określonymi w art. 1, importowanych w ilościach lub po cenach takich, że wyrządzają one lub mogą wyrządzić szkodę majątkową producentom Wspólnoty podobnych produktów lub produktów, z którymi one bezpośrednio konkurują.
Taki środek można również zastosować w przypadku szkody majątkowej lub zagrożenia szkodą majątkową ograniczoną do pojedynczego regionu Wspólnoty.
Artykuł 4
W celu wykonania art. 3 Komisja może przyjąć rozporządzenie przywracające na pewien okres pobieranie ceł.
Taki środek jest zatwierdzany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 ust. 2.
Artykuł 5
1. Uwzględniając procedurę przewidzianą w rozporządzeniu (WE) nr 3448/93, przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia, w szczególności:
a) zmiany i techniczne dostosowania wymagane w wyniku zmiany Nomenklatury Scalonej i kodów taryfowych;
b) poszerzenie środków taryfowych na mocy porozumień objętych niniejszym rozporządzeniem;
c) dostosowania wymagane w wyniku zawarcia przez Radę protokołów lub wymiany listów między Wspólnotą i danymi krajami;
d) zmiany do niniejszego rozporządzenia wynikające z jakiegokolwiek innego aktu przyjętego przez Radę na podstawie porozumień lub rozporządzeń zawartych w niniejszym rozporządzeniu;
2.
Przepisy uchwalone na mocy ust. 1 nie upoważniają Komisji do:
- przenoszenia preferencyjnych ilości z jednego okresu obowiązywania kontyngentu do innego,
- uzupełniania harmonogramów ustanowionych w porozumieniach lub protokołach,
- przenoszenia ilości z jednego kontyngentu do innego,
- otwierania i zarządzania kontyngentami wynikającymi z nowych porozumień,
- uchwalania przepisów wpływających na zarządzanie kontyngentami podlegającymi certyfikatom importowym.
Artykuł 6
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony na mocy art. 247 rozporządzenia (EWG) 2913/92 [7].
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o tym projekcie w określonym terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest wydawana przez większość ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji wymaganych do podjęcia przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja uchwala środki, które stosuje się natychmiast.
Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja przekazuje je bezzwłocznie Radzie.
W takim wypadku Komisja odracza stosowanie środków, które ustanowiła, o trzy miesiące od dnia takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w okresie wskazanym w akapicie drugim.
3.
Komitet może badać każdą kwestię dotyczącą stosowania tego rozporządzenia, która jest wniesiona przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy albo na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
Komisja, ściśle współpracując z Państwami Członkowskimi, podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby niniejsze rozporządzenie było stosowane.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3017/95
z dnia 20 grudnia 1995 r.
ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3036/94 ustanawiającego zasady gospodarczego uszlachetniania biernego stosowane do niektórych wyrobów włókienniczych i odzieżowych przywożonych powtórnie do Wspólnoty po obróbce lub uszlachetnieniu w niektórych państwach trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3036/94 z dnia 8 grudnia 1994 r. ustanawiające zasady gospodarczego uszlachetniania biernego stosowane do niektórych wyrobów włókienniczych i odzieżowych przywożonych powtórnie do Wspólnoty po obróbce lub uszlachetnieniu w niektórych państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 3 ust. 8 i art. 12,
a także mając na uwadze co następuje:
artykuł 4 niniejszego rozporządzenia stanowi, że właściwe władze Państw Członkowskich wydają pozwolenia uprzednie wnioskodawcom spełniającym warunki uzgodnień dla gospodarczego uszlachetniania biernego niektórych wyrobów włókienniczych i odzieżowych;
sprawne funkcjonowanie uregulowań jednolitego rynku wymaga stosowania ujednoliconych procedur wydawania i sprawdzania takich pozwoleń uprzednich;
wprowadzenie standardowych formularzy wniosków oraz pozwoleń uprzednich ułatwia stosowanie tych uzgodnień na jednolitym rynku, w szczególności współpracę administracyjną między Państwami Członkowskimi;
należy umożliwić wydawanie pozwoleń uprzednich w każdym Państwie Członkowskim, ważnych w całej Wspólnocie bez względu na wystawiające Państwo Członkowskie; jednakże powinny być przyjęte przepisy dla zcentralizowanej kontroli w celu uniemożliwienia podmiotom gospodarczym przydzielenia większych ilości, niż są do tego uprawnione, przy czym kontrola taka przyjmie formę konsultacji z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca ma siedzibę lub gdzie ma miejsce jego produkcja wspólnotowa;
należy ustalić termin dla zakończenia wszelkich konsultacji, które mogą okazać się konieczne między Państwami Członkowskimi;
wnioski, pozwolenia uprzednie i dokumenty należące do nich powinny być przechowywane przez określony czas;
podmioty gospodarcze muszą być informowane, które władze są właściwe do wydawania pozwoleń uprzednich w każdym Państwie Członkowskim; z tego powodu Państwa Członkowskie powinny przekazać taką informację do Komisji w celu ogłoszenia jej w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich;
zarządzanie kontyngentami powinno być ułatwione poprzez wydawanie pozwoleń uprzednich tylko na jedną kategorię produktu kompensacyjnego oraz jeden kraj przetwarzania;
należy wprowadzić procedury wydawania pozwoleń uprzednich oraz kontroli takich podstawowych aspektów, jak pochodzenie towarów;
powinny być wprowadzone procedury w celu zarządzania ograniczeniami ilościowymi;
w przypadkach innych niż przewidziane w art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3036/94 przyznawanie uprzednich pozwoleń zależy od ilości dostępnych zgodnie z procedurami ustanowionymi w załączniku VII do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przy przywozie niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1616/95 [3]; dostępne ilości są przydzielane w porządku chronologicznym otrzymywania wniosków przez Komisję;
należy ustalić termin wywozu towarów wywożonych w celu zapewnienia, że kwoty zapisane w ciężar ograniczeń ilościowych nie zostaną niewykorzystane;
w celu zagwarantowania sprawnego funkcjonowania procedury muszą być ustanowione środki stosowane w przypadku wykrywanych naruszeń prawa;
procedury czasowego wywozu i dopuszczenia do swobodnego obrotu są stosowane możliwie jak najbardziej ściśle z przepisami określonymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [4] oraz w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1762/95 [6];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zasad Biernego Uszlachetnia Wyrobów Włókienniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3036/94 ustanawiające zasady gospodarczego uszlachetniania biernego stosowane do niektórych wyrobów włókienniczych i odzieżowych przywożonych powtórnie do Wspólnoty po obróbce lub uszlachetnieniu w niektórych państwach trzecich, zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym", w szczególności w odniesieniu do wydawania i kontroli wstępnych pozwoleń.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego wyrazy "ilości dostępne w ramach całkowitego kontyngentu wspólnotowego dla całej kategorii i danego państwa trzeciego" oznaczają ilości dostępne w ramach kontyngentu ustanowionego na rok podczas trwania, którego wnioskowane przez podmiot ilości zostały zgłoszone Komisji przez właściwe władze, które otrzymały wniosek o wstępne pozwolenie.
2. Do celów art. 3 ust. 4 ppkt i) rozporządzenia podstawowego wyrazy "całkowita ilość, dla której przeprowadził on obrót uszlachetniający bierny" oznaczają powtórny przywóz produktów kompensacyjnych danej kategorii oraz państwo w ramach uzgodnień dotyczących gospodarczego uszlachetniania biernego w roku 1993 lub roku 1994, przy czym wybór roku jest pozostawiony wnioskodawcy. Kategoria, ilość oraz państwo trzecie odpowiednie dla danego roku będą odniesieniem na następne lata, z uwzględnieniem dostosowania w razie potrzeby ilości określonych w art. 3 ust. 4 akapit drugi i trzeci i art. 3 ust. 5 akapit piąty i szósty rozporządzenia podstawowego.
3. Do celów art. 3 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego równoważne ilości należy odszukać w tabeli równowartości w załączniku I rozporządzenia (EWG) nr 3030/93.
4.
Do celów art. 3 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego wartość produkcji wspólnotowej jest obliczana na podstawie normalnej ceny fabrycznej, bez podatku VAT, produktów wymienionych w załączniku II rozporządzenia podstawowego, które zostały wytworzone we Wspólnocie w roku poprzednim, zarówno w fabryce wnioskodawcy jak i na jego rachunek przez innego producenta w stopniu, w jakim w ramach tej ostatniej działalności nie przedkłada wniosku o uprzednie pozwolenie na tą samą produkcję wspólnotową, na ten sam okres.
5. Dodatkowe ilości przewidziane w art. 3 ust. 4 akapit drugi i ust. 5 akapit czwarty rozporządzenia podstawowego są przydzielane według kwot maksymalnych przedstawionych w załączniku III, pod warunkiem że wnioskodawca faktycznie dokonał powrotnego przywozu co najmniej 50 % lub wywiózł równoważną ilość z co najmniej 80 % ilości uprzednio przyznanej w ramach uzgodnień dotyczących gospodarczego uszlachetniania biernego dla danej kategorii i dla danego państwa.
6.
Do celów art. 3 ust. 5 akapit piąty i szósty rozporządzenia podstawowego "ilości produktów kompensacyjnych", które są przydzielone wnioskodawcy jako wcześniejszemu beneficjentowi dla każdej kategorii i dla każdego państwa trzeciego, są ilościami powtórnie przywiezionymi przez wnioskodawcę w roku poprzednim w ramach uzgodnień dotyczących gospodarczego uszlachetniania biernego, proporcjonalnie zmniejszonym, tam gdzie to właściwe, do spadku tej produkcji wspólnotowej spowodowanego procesami gospodarczego uszlachetniania biernego realizowanymi w ciągu roku odniesienia.
7.
Do celów art. 5 ust. 3 rozporządzenia podstawowego "wydajność produkcji" oznacza ilość lub odsetek produktów kompensacyjnych uzyskanych podczas uszlachetniania danej ilości czasowo wywiezionych towarów.
PRZYZNAWANIE POZWOLEŃ UPRZEDNICH
Artykuł 3
Wniosek o pozwolenie
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia uprzedniego składa właściwym władzom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie z wykorzystaniem formularza przedstawionego w załączniku I osoba spełniająca warunki na mocy w art. 2 rozporządzenia podstawowego lub jest on składany w jej imieniu.
Właściwe władze, zgodnie z ustalonymi przez nie warunkami, mogą zezwolić na złożenie wniosku w formie przesłanej lub wydrukowanej drogą elektroniczną, które do celów uproszczenia mogą odbiegać od formatu zawartego w załączniku I. Jednakże wszystkie dokumenty i dowody wymagane zgodnie z ust. 3 muszą być udostępnione właściwym władzom.
2.
Wniosek oraz całą dalszą korespondencję należy wypełnić w języku lub w jednym z urzędowych języków Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek i który będzie stosowany wobec wnioskodawcy w czasie całej procedury.
3.
Do wniosku są załączone wszystkie dokumenty lub dowody, oryginały lub kopie, których wystawienie jest niezbędne dla ich sprawdzenia, w szczególności umowy zawarte z przedsiębiorstwami odpowiedzialnymi za przeprowadzenie procesów uszlachetniania w państwie trzecim lub wszelkie pisemne dowody uważane za równoważne.
Do wniosku mogą być załączone dodatkowe pisma, w przypadku gdy istnieje potrzeba uzupełnienia niektórych wymaganych danych szczegółowych.
Wszelkie dokumenty, dowody lub pisma załączone do wniosku stanowią jego integralną część.
We wniosku wymienia się liczbę załączonych dokumentów.
Właściwe władze mogą zażądać dalszych informacji, jeżeli są one wymagane do rozpatrzenia wniosku.
Właściwe władze w miarę potrzeb mogą zaakceptować odniesienia do wcześniej złożonego wniosku jako uzupełnienie do nowego wniosku.
4.
Wniosek o wstępne pozwolenie może dotyczyć tylko jednej kategorii produktów kompensacyjnych oraz jednego państwa trzeciego.
5.
Jeżeli wniosek dotyczy produktów podlegających w wymienionym państwie trzecim szczególnym ograniczeniom ilościowym odnoszącym się do gospodarczego uszlachetniania biernego, wnioskodawca musi oświadczyć, że nie przedłożył i nie będzie przedkładał innych wniosków dotyczących tej samej kategorii oraz państwa trzeciego do innych właściwych władz Państwa Członkowskiego do chwili otrzymania decyzji w sprawie swojego wniosku o pozwolenie uprzednie.
Jeżeli wnioskodawca przedkłada kolejny wniosek po otrzymaniu pozwolenia uprzedniego na kategorię i określone państwo trzecie na ten sam okres obowiązywania kontyngentu, musi poinformować o otrzymanym pozwoleniu uprzednim.
6. Wnioski przedłożone na podstawie art. 3 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego mogą nie obejmować ilości przewyższającej całkowitą ilość, dla której wnioskodawca przeprowadził uszlachetnianie bierne zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi gospodarczego uszlachetniania biernego dla danej kategorii i danego państwa w okresie odniesienia, korekty ilości zostaną dokonane, tam gdzie to stosowne, zgodnie z art. 3 ust. 4 akapit drugi i trzeci i art. 3 ust. 5 akapit piąty i szósty rozporządzenia podstawowego.
Wnioski przedłożone na podstawie art. 3 ust. 5 akapit pierwszy, drugi i trzeci rozporządzenia podstawowego mogą nie obejmować, dla każdego danego państwa, ilości przewyższającej ilość ustaloną dla określonej kategorii wymienionej w załączniku 3. Zgłoszona we wniosku całkowita wartość uszlachetniania w państwach trzecich, odpowiednio uwzględniająca wcześniejsze pozwolenia na ten sam okres obowiązywania kontyngentu, nie może jednakże przewyższać 50 % wartości wspólnotowej produkcji wnioskodawcy zgodnie z art. 2 ust. 4.
7.
Wnioskodawca musi zobowiązać się do prowadzenia we Wspólnocie ewidencji towarowej, która pozwoli nadzorującemu urzędowi celnemu na kontrolę ilości czasowo wywożonych towarów oraz powrotny przywóz produktów kompensacyjnych.
8.
Składając wniosek podpisany przez wnioskodawcę lub przez jego upoważnionego przedstawiciela, wnioskodawca wyraża zamiar korzystania z uzgodnień bez uszczerbku dla wszelkich sankcji, które mogą być stosowane zgodnie z obowiązującymi w Państwach Członkowskich zasadami i poświadcza, że:
- dane szczegółowe podane we wniosku są prawidłowe,
- załączone dokumenty lub dowody są autentyczne, oraz
- wszystkie zobowiązania dotyczące wydania i wykorzystania pozwolenia uprzedniego według rozporządzenia podstawowego lub niniejszego rozporządzenia zostały spełnione lub, w razie potrzeby, będą honorowane.
Artykuł 4
Rozpatrzenie wniosku
1.
Po otrzymaniu wniosku z załączonymi wszystkimi dokumentami i dowodami właściwe władze sprawdzają jego zawartość.
Władze te mogą zażądać dodatkowych informacji, jeżeli uznają, że wniosek jest niedokładny lub niekompletny lub nie pozwala stwierdzić, że są spełnione wszystkie warunki dla udzielenia pozwolenia.
2.
Jeżeli wnioskodawca składa wniosek do właściwych władz w innym Państwie Członkowskim niż tam, gdzie ma siedzibę jego przedsiębiorstwo lub ma miejsce jego produkcja we Wspólnocie, władze te zasięgają opinii u właściwych władz odpowiedniego Państwa Członkowskiego. Władze te przekażą bezzwłocznie wszelkie wymagane informacje, lecz nie później niż dwa tygodnie po dniu otrzymania wniosku o otrzymaniu informacji.
Takie konsultacje mogą być przeprowadzane w razie potrzeby w innych przypadkach.
3.
Jeżeli warunki dla udzielenia pozwolenia uprzedniego nie są spełnione, właściwe władze odrzucają wniosek.
Decyzja o odrzuceniu wniosku jest sporządzona na piśmie i przesłana do wnioskodawcy z podaniem powodów.
Jeżeli szczegółowe informacje dostarczone przez wnioskodawcę są niekompletne, właściwe władze określają ostateczny termin uzupełnienia wniosku, w którym to przypadku odrzucenie wniosku nie może nastąpić przed upływem tego terminu.
4.
Jeżeli właściwe władze uznają, że zostały spełnione wszystkie warunki dla przyznania pozwolenia uprzedniego, informują one Komisję o ilości, kategorii i danym państwie trzecim, w przypadku kiedy uszlachetnianie bierne obejmuje wytworzenie z przędzy całkowicie wykończonych wyrobów dziewiarskich, o wadze czasowo wywiezionej przędzy.
Artykuł 5
Wydawanie, unieważnienie lub cofnięcie pozwolenia uprzedniego
1.
Pozwolenie jest wydawane przez właściwe władze, do których złożono wniosek na formularzu przedstawionym w załączniku II.
Formularz pozwolenia uprzedniego jest sporządzony w trzech egzemplarzach.
Pierwszy, oznaczony jako "oryginał", o numerze 1, jest wydawany wnioskodawcy, a drugi, oznaczony jako "egzemplarz dla właściwego organu", o numerze 2, jest przechowywany przez organ wystawiający, natomiast trzeci egzemplarz, oznaczony jako "egzemplarz dla nadzorującego urzędu celnego", o numerze 3, jest przekazywany do nadzorującego urzędu celnego, określonego w art. 13.
W przypadku gdy czynności nadzorującego urzędu celnego są przeprowadzane przez właściwe władze, do których złożono wniosek, egzemplarz nr 3 nie jest wymagany.
Pozwolenie uprzednie może być wydane drogą elektroniczną, o ile zaangażowane urzędy celne mają dostęp do tego pozwolenia w sieci komputerowej.
2.
Jeżeli pozwolenie dotyczy kategorii produktów, których dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie jest przedmiotem środków przewidzianych w art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, pozwolenie uprzednie jest wydawane przez właściwe władze jedynie wtedy, gdy Komisja potwierdzi dostępność ilości zgłoszonych przez władze rozpatrujące wniosek zgodnie z procedurą ustanowioną w załączniku VII do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93.
Komisja udzieli bezzwłocznych odpowiedzi na wszystkie wnioski, tam gdzie to możliwe, drogą elektroniczną.
Jeżeli wniosek dotyczy kategorii produktów niepodlegających ograniczeniom ilościowym określonym w art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, pozwolenie uprzednie jest wydawane natychmiast po zgłoszeniu ilości Komisji.
3.
Pozwolenie uprzednie może dotyczyć tylko jednej kategorii produktów kompensacyjnych oraz jednego określonego państwa trzeciego.
4.
W zakresie, w jakim Komisja potwierdza dostępność wnioskowanych ilości w ramach danego kontyngentu, właściwe władze wydają pozwolenia uprzednie w ciągu nie więcej, niż pięciu dni roboczych, licząc od dnia otrzymania potwierdzenia z Komisji.
5.
Właściwe władze będą rejestrować wnioskowane i przyznane beneficjantom ilości oraz zapewnią, w razie potrzeby, we współpracy z właściwymi władzami innych zainteresowanych Państw Członkowskich, że te ilości nie przewyższają ilości określonych w art. 3 ust. 4 i 5 rozporządzenia podstawowego.
6. Artykuł 497 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 stosuje się mutatis mutandis, jeżeli wnioskodawca występuje o zmianę pozwolenia uprzedniego.
7.
Jeżeli właściwe władze stwierdzą, że jeden z warunków przyznania pozwolenia nie jest lub nie został spełniony, do pozwoleń uprzednich stosuje się art. 8, 9 i 10 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 dotyczące unieważnienia i cofnięcia decyzji.
Artykuł 6
Częściowe pozwolenie uprzednie
1.
Na prośbę posiadacza pozwolenia uprzedniego oraz po przedłożeniu egzemplarza nr 1 tego pozwolenia może być wydane jedno lub kilka częściowych pozwoleń uprzednich przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, które wydały to pozwolenie uprzednie.
Władze te mogą umocować nadzorujący urząd celny do wydawania częściowych pozwoleń.
2.
Władze wydające częściowe pozwolenia zapisują dane ilości do egzemplarza nr 1, 3 i ewentualnie do egzemplarza 2 przyznanego początkowo pozwolenia uprzedniego.
W takich przypadkach jest dokonany zapis "pozwolenie częściowe" na egzemplarzach nr 1, 3 i ewentualnie 2 w odniesieniu do ilości, który odnosi się do numeru we wstępnym pozwoleniu.
W przypadku gdy egzemplarz nr 3 został już wysłany do nadzorującego urzędu celnego, właściwe władze informują nadzorujący urząd celny o częściowym pozwoleniu uprzednim.
Jeżeli przez wydanie jednego lub kilku częściowych pozwoleń, pozwolenie uprzednie zostanie wyczerpane, właściwe władze zatrzymają egzemplarz nr 1 tego wstępnego pozwolenia i poinformują o tym nadzorujący urząd celny.
3.
Częściowe pozwolenie jest oznaczone jako "Częściowe pozwolenie uprzednie" i jest traktowane według tych samych reguł, co zwykłe pozwolenie uprzednie.
4.
Bez uszczerbku dla art. 10 jedno częściowe pozwolenie uprzednie nie może być podstawą do wydania innego częściowego pozwolenia.
Artykuł 7
Ważność terytorialna
Pozwolenia wstępne są ważne we wszystkich Państwach Członkowskich i mogą być przedkładane w dowolnym urzędzie celnym właściwym w zakresie obsługi uzgodnień dotyczących gospodarczego uszlachetniania biernego.
Pozwolenia wstępne przekazane drogą elektroniczną mogą być wykorzystane w urzędach celnych mających dostęp do tych pozwoleń w sieci komputerowej.
Artykuł 8
Przekazywanie
Pozwolenia wstępne nie mogą być przekazywane i mogą być wykorzystane wyłącznie przez osobę wymienioną w pozwoleniu lub przez jego umocowanego przedstawiciela.
Artykuł 9
Zatrzymywanie dokumentów
1.
Właściwe władze przechowują wnioski oraz dokumenty towarzyszące razem z egzemplarzem nr 2 każdego wydanego pozwolenia uprzedniego.
2.
W przypadku udzielanego wstępnego pozwolenia oryginał lub kopia wniosku, dokumenty towarzyszące oraz pozwolenie są przechowywane przez wnioskodawcę i właściwe władze przez okres co najmniej trzech lat od zakończenia roku kalendarzowego, w którym pozwolenie zostało wydane.
3.
Jeżeli wniosek został odrzucony lub pozwolenie uprzednie zostało unieważnione lub cofnięte, pozwolenie lub decyzja o odrzuceniu wniosku oraz wszelkie dokumenty dodatkowe są przechowywane przez okres co najmniej trzech lat od zakończenia roku kalendarzowego, w którym wniosek został odrzucony lub pozwolenie zostało unieważnione lub cofnięte.
Artykuł 10
Utrata i pozwolenie zastępcze
1.
Jeżeli pozwolenie uprzednie zostało utracone, właściwe władze, które wydały oryginał pozwolenia, mogą wydać na prośbę jego posiadacza pozwolenie zastępcze.
Wniosek o pozwolenie zastępcze zawiera podpisane oświadczenie, zapewniające władze, że wstępne pozwolenie zostało utracone oraz że w razie odnalezienia nie będzie wykorzystywane i zostanie bezzwłocznie zwrócone władzom wystawiającym.
2.
Pozwolenie zastępcze zawiera takie same informacje i zapisy, co zastępowany dokument.
Pozwolenie to wydaje się na ilość towaru odpowiadającą ilości dostępnej na dokumencie utraconym.
Jeżeli ta ilość nie może być udowodniona, nie może być wydane żadne pozwolenie zastępcze.
Pozwolenie zastępcze oznaczone jest albo jako "Zastępcze pozwolenie uprzednie" albo jako "Zastępcze częściowe pozwolenie uprzednie" i jest traktowane według tych samych zasad, co zwykłe pozwolenia uprzednie.
3.
W przypadku utraty zastępczego pozwolenia nie może być wydane żadne dodatkowe pozwolenie zastępcze, chyba że wystąpią wyjątkowe okoliczności.
Artykuł 11
Właściwe władze
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe władze do wydawania pozwoleń uprzednich i odpowiednio informują o tym Komisję.
Komisja opublikuje tę informację w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 12
Terminy
1.
W czasie wydawania pozwolenia uprzedniego właściwe władze Państw Członkowskich określą termin, w jakim towary muszą być objęte formalnościami czasowego wywozu.
Termin ten nie przekracza sześciu miesięcy.
Niemniej jednak na wniosek posiadacza pozwolenia właściwe władze mogą przedłużyć ten termin do dziewięciu miesięcy łącznie.
2.
Właściwe władze ustalą ostateczny termin powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych uwzględniając okres niezbędny dla uszlachetnienia towarów.
Termin ten jest obliczony od dnia zakończenia formalności czasowego wywozu.
Okres ten może być przedłużony na prośbę posiadacza pozwolenia, jeżeli uzasadniają to okoliczności.
3.
Posiadacz pozwolenia uprzedniego zwraca pozwolenie właściwym władzom natychmiast po całkowitym wykorzystaniu lub natychmiast po stwierdzeniu, że nie będzie ono całkowicie wykorzystane.
Jeżeli posiadacz potrzebuje pozwolenie na zaległy powrotny przywóz produktów kompensacyjnych, kontaktuje się on z właściwymi władzami, które podejmą właściwe środki i poinformują nadzorujący urząd celny.
FUNKCJONOWANIE UZGODNIEŃ
Artykuł 13
Nadzorujący urząd celny
1.
Bez uszczerbku dla art. 14 ust. 5 urząd celny wskazany w pozwoleniu uprzednim, właściwy do obsługi systemu uzgodnień dotyczących gospodarczego uszlachetniania biernego oraz nazywany "nadzorującym urzędem celnym", kontroluje funkcjonowanie systemu uzgodnień, w szczególności na podstawie:
a) egzemplarza nr 3 wstępnego pozwolenia;
b) kopii zgłoszeń wywozowych i przywozowych;
c) ewidencji towarowej, wymienionej w art. 3 ust. 7.
2.
Nadzorujący urząd celny informuje właściwe władze, o ile stwierdzi, że zostały wywiezione mniejsze ilości w stosunku do ilości przydzielonych.
3.
Państwa Członkowskie mogą zobowiązać właściwe władze do wydawania pozwoleń uprzednich do pełnienia niektórych lub wszystkich funkcji nadzorującego urzędu celnego.
Artykuł 14
Objęcie towarów procedurą czasowego wywozu i wprowadzenie do swobodnego obrotu
1.
Jeżeli nie istnieją żadne szczególne przepisy w niniejszym rozporządzeniu lub w rozporządzeniu podstawowym, stosuje się odpowiednie przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 oraz rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2.
Urząd celny dokonujący formalności czasowego wywozu informuje nadzorujący urząd celny, przekazując kopię zgłoszenia wywozowego.
3.
Urząd celny dokonujący formalności wprowadzenia do swobodnego obrotu:
- zapisuje powrotnie przywiezione ilości na poczet pozwolenia uprzedniego, oraz
- informuje nadzorujący urząd celny przekazując kopię zgłoszenia przywozowego.
4.
Wymagane informacje mogą być przekazywane drogą elektroniczną, dopóki zapewniają identyczną gwarancję funkcjonowania oraz pod warunkiem że zaangażowany urząd celny ma dostęp do pozwolenia uprzedniego w sieci komputerowej.
5. W przypadku gdy pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego zgodne z rozporządzeniem (EWG) nr 2913/92 istnieje równolegle z pozwoleniem uprzednim w ramach niniejszego rozporządzenia, właściwe władze mogą zastosować odpowiednie przepisy rozporządzeń (EWG) nr 2913/92 i (EWG) nr 2454/93 dla kontroli tej procedury, zamiast ust. 1—4 i art. 13 ust. 1.
NARUSZENIA PRZEPISÓW
Artykuł 15
1.
Urzędy celne ujawniające naruszenia zasad ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu lub rozporządzeniu podstawowym niezwłocznie powiadamiają władze, które wydały wstępne pozwolenie.
2.
Każde Państwo Członkowskie ustali sankcje stosowane w przypadkach, gdy właściwe władze stwierdzą, że wniosek o wydanie wstępnego pozwolenia zawiera nieprawdziwe dane zapisane zarówno celowo, jak również w wyniku poważnego zaniedbania, lub że został naruszony jakikolwiek inny przepis ustanowiony w niniejszym rozporządzeniu lub rozporządzeniu podstawowym.
WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA
Artykuł 16
1.
Właściwe władze w Państwie Członkowskim przekazują Komisji, na jej wniosek, o ile to możliwe drogą elektroniczną, dane statystyczne dotyczące powrotnie przywożonych na ich obszar towarów na mocy niniejszego rozporządzenia.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim, o ile to możliwe, drogą elektroniczną.
2.
W przypadku stwierdzenia przez właściwe władze, że ilości zostały całkowicie niewykorzystane, częściowo niewykorzystane lub że dokonano zrzeczenia się ich w rozumieniu art. 3 ust. 4 i 6 rozporządzenia podstawowego, bezzwłocznie o tym informują, o ile to możliwe, za pomocą zintegrowanej sieci elektronicznej niezwłocznie, lecz nie później niż 20 dni po dniu upływu terminu wywozu lub wygaśnięcia pozwolenia.
3. Stosując art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję do dnia 15 stycznia każdego roku o całkowitych ilościach zarezerwowanych dla byłych beneficjentów oraz o ilościach dostosowanych zgodnych z art. 3 ust. 4 akapit drugi i trzeci i art. 3 ust. 5 akapit piąty i szósty rozporządzenia podstawowego, według podziału na kategorie i państwa trzecie.
4.
Stosując art. 2 ust. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego, Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz towarów, które wykorzystały podmioty gospodarcze w poprzednim roku w wysokości powyżej 14 %, wskazując każdą kategorię włókienniczą towaru, pochodzenie oraz ilość (masę i w razie potrzeby jednostki uzupełniające).
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 17
Rozporządzenia (EWG) nr 1828/83 [7] i (WE) nr 1816/95 [8] niniejszym tracą moc.
Nie wpływa to na ważność żadnego pozwolenia uprzedniego wydanego podczas stosowania tych rozporządzeń.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
Istniejące formularze wniosków i wstępnych pozwoleń mogą być nadal stosowane do dnia 30 czerwca 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3050/95
z dnia 22 grudnia 1995 r.
zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przeznaczone do konstruowania, konserwacji i napraw statków powietrznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja we Wspólnocie produktów określonych w niniejszym rozporządzeniu jest obecnie niewystarczająca lub nieistniejąca; producenci nie są w stanie z tego powodu zaspokajać potrzeb przemysłów odbiorców ich produktów we Wspólnocie;
w interesie Wspólnoty leży całkowite zawieszenie ceł autonomicznych Wspólnej Taryfy Celnej na te produkty;
decyzja o zawieszeniu takich autonomicznych ceł powinna zostać podjęta przez Wspólnotę;
rozporządzenia zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na statki powietrzne nie zostały w ostatnich latach zmodyfikowane co do istoty; z uwagi na ten fakt, w dążeniu do zracjonalizowania wejścia w życie danych środków wydaje się właściwe nieograniczanie okresu ważności niniejszego rozporządzenia, gdyż w razie potrzeby jego zakres może być zmieniany rozporządzeniem Rady;
decyzje Rady lub Komisji zmieniające Nomenklaturę Scaloną i kody taryfowe nie powodują żadnej istotnej zmiany; w celu uproszczenia, należy ustanowić przepisy upoważniające Komisję, po konsultacji z Komitetem Kodeksu Celnego, do wprowadzania niezbędnych zmian i technicznych dostosowań do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia zawiesza się całkowicie, pod warunkiem że wspomniane produkty są przeznaczone do konstruowania, konserwacji i naprawy statków powietrznych o masie bez ładunku ponad 2000 kilogramów.
Wykonuje się kontrolę końcowego przeznaczenia, zgodnie z treścią art. 291-304 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [1].
Artykuł 2
Przepisy niezbędne w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia, mianowicie zmiany i dostosowania techniczne, których potrzeba wynika ze zmian w zakresie Nomenklatury Scalonej i kodów taryfowych, przyjmuje Komisja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3.
Artykuł 3
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego utworzony na mocy art. 247 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/91 [2].
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekty środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie określonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu WE, wymaganą w przypadkach decyzji przyjętych przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie waży się w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się natychmiast.
Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, są one bezzwłocznie przekazywane Radzie przez Komisję.
W takim wypadku, Komisja odracza stosowanie środków, które przyjęła, o trzy miesiące od dnia takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w poprzednim akapicie.
3.
Komitet może zbadać każdą kwestię dotyczącą stosowania niniejszego rozporządzenia, która jest wniesiona przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy albo na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3051/95
z dnia 8 grudnia 1995 r.
w sprawie zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo na promach pasażerskich (typu ro-ro)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 189 lit. c) Traktatu [3],
Wspólnota wyraża głęboki żal w związku z katastrofami morskimi, w których giną ludzie;
Międzynarodowy Kodeks Zarządzania Zapewniającego Bezpieczeństwo, wprowadzając bezpieczną eksploatację statków i zapobieganie zanieczyszczeniom, dalej zwany "Kodeksem ISM", został przyjęty przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) rezolucją Zgromadzenia Ogólnego A.741(18) z dnia 4 listopada 1993 r. w obecności Państw Członkowskich i, poprzez włączenie go do Międzynarodowej Konwencji Bezpieczeństwa Życia na Morzu 1974 r., będzie dotyczył statków pasażerskich typu ro-ro od dnia 1 lipca 1998 r.;
stanowi on jedno z serii przedsięwzięć mających na celu poprawę bezpieczeństwa na morzu; Kodeks ISM nie ma jeszcze mocy obowiązującej, lecz jest zalecany do stosowania;
bezpieczeństwo życia ludzkiego na morzu może być skutecznie podwyższone przez stosowanie Kodeksu ISM w sposób ścisły i na zasadzie obowiązywania;
najpilniejszą sprawą dla Wspólnoty jest zarządzanie zapewniające bezpieczeństwo na promach pasażerskich typu ro-ro; wprowadzenie Kodeksu ISM przez wszystkie Państwa Członkowskie w sposób jednolity i konsekwentny może stanowić krok na drodze do zarządzania bezpieczeństwem na promach pasażerskich typu ro-ro;
w swojej rezolucji z dnia 22 grudnia 1994 r., dotyczącej bezpieczeństwa promów pasażerskich typu ro-ro [4], Rada zachęciła Komisję do przedstawienia propozycji zgodnego z prawem międzynarodowym, wcześniejszego obowiązkowego zastosowania Kodeksu ISM do wszystkich promów pasażerskich typu ro-ro, uprawiających żeglugę do lub z portów europejskich;
wymagane jest ścisłe i obowiązkowe wprowadzenie Kodeksu ISM, tak aby zapewnić stworzenie i właściwe utrzymanie przez armatorów eksploatujących morskie promy pasażerskie typu ro-ro systemów zarządzania zapewniających bezpieczeństwo zarówno na poziomie statku, jak i na poziomie przedsiębiorstwa;
najlepszym sposobem zapewnienia wcześniejszego obowiązkowego wprowadzenia przepisów Kodeksu ISM i skutecznej kontroli jego stosowania bez zakłócania konkurencji pomiędzy różnymi portami Wspólnoty i promami typu ro-ro jest działanie na poziomie Wspólnoty; rozporządzenie, które może być stosowane bezpośrednio, może zapewnić takie wprowadzenie; wcześniejsze wprowadzenie wymaga, aby rozporządzenie to obowiązywało od dnia 1 lipca 1996 r.;
wcześniejsze obowiązkowe wprowadzenie Kodeksu ISM na wszystkich promach typu ro-ro, niezależnie od ich bandery, bierze także pod uwagę wymaganie zawarte w ust. 2 rezolucji IMO A.741(18), w którym usilnie nakłania się rządy do jak najszybszego wprowadzenia Kodeksu, dając pierwszeństwo, między innymi, statkom pasażerskim;
bezpieczeństwo statków jest podstawowym obowiązkiem państwa bandery; Państwa Członkowskie mogą zapewnić spełnienie odpowiednich zasad zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo przez promy podnoszące ich banderę i armatorów eksploatujących te promy; jedyną drogą do zapewnienia przez Państwa Członkowskie bezpieczeństwa wszystkich promów typu ro-ro, niezależnie od ich bandery, zatrudnionych lub planowanych do zatrudnienia na regularnych liniach z ich portów, jest wymaganie skutecznego wdrożenia zasad bezpieczeństwa jako warunku do uprawiania żeglugi na liniach regularnych z ich portów;
armatorzy eksploatujący promy typu ro-ro wyłącznie na wodach osłoniętych między portami tego samego Państwa Członkowskiego w warunkach mniejszego ryzyka, ale zmuszeni do podjęcia proporcjonalnie większego wysiłku organizacyjnego niż inni armatorzy, powinni skorzystać z czasowego zwolnienia;
należy ustalić wymagania, zgodnie z którymi przepisy Kodeksu ISM są wprowadzane w życie, i określić warunki do wydawania i potwierdzania dokumentu zgodności i świadectwa zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo;
Państwa Członkowskie, celem wypełniania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia, mogą uznać za konieczne udzielenie pełnomocnictw lub oparcie się na wyspecjalizowanych organizacjach; właściwą drogą do zapewnienia jednolitego i właściwego poziomu kontroli jest wymóg, aby organizacjami tymi były tylko te organizacje, które spełniają wymagania dyrektywy Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [5];
Państwo Członkowskie musi mieć możliwość zawieszenia żeglugi pewnych promów typu ro-ro ze swoich portów, jeżeli stwierdzi, że istnieje ryzyko poważnego zagrożenia bezpieczeństwa życia lub mienia lub zagrożenie środowiska, zależnie od decyzji podjętej w ramach komitetu regulaminowego, do której Państwo Członkowskie musi się zastosować;
konieczne jest stworzenie uproszczonej procedury wprowadzania przez komitet regulaminowy zmian do niniejszego rozporządzenia, wynikłych z rozwoju sytuacji na forum międzynarodowym;
szybkie wprowadzenie tych zasad bezpieczeństwa stwarza Grecji szczególne techniczne i administracyjne problemy, spowodowane bardzo dużą ilością działających w Grecji armatorów, którzy eksploatują promy pod grecką banderą i wyłącznie między greckimi portami; z tego powodu powinno być udzielone ograniczone w czasie zwolnienie, uwzględniając to, że regularna żegluga pasażerska i promowa między greckimi portami została, na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski) [6], wyłączona do dnia 1 stycznia 2004 r. spod zasady swobody świadczenia usług,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Celem niniejszego rozporządzenia jest podniesienie poziomu bezpiecznego zarządzania i bezpiecznej eksploatacji oraz zapobieganie zanieczyszczeniom z promów pasażerskich typu ro-ro uprawiających żeglugę regularną do lub z portów Państw Członkowskich Wspólnoty przez zapewnienie, że armatorzy eksploatujący promy typu ro-ro spełniają wymagania Kodeksu ISM poprzez:
- ustanowienie i właściwe utrzymywanie przez armatorów systemów zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo na statkach i na lądzie, oraz
- kontrolę tych systemów przez administrację państwa bandery i państwa portu.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia i z myślą o wprowadzeniu Kodeksu ISM:
a) "prom typu ro-ro" oznacza morski statek pasażerski z urządzeniami umożliwiającymi wtaczanie na i wytaczanie ze statku pojazdów drogowych i szynowych, przewożący więcej niż 12 pasażerów;
b) "żegluga regularna" oznacza szereg połączeń promowych tak zorganizowanych, aby obsłużyć połączenia między dwoma lub większą liczbą tych samych portów:
1) zgodnie z opublikowanym rozkładem rejsów; lub
2) w taki sposób, że połączenia te są na tyle regularne lub częste, że stanowią dający się wyróżnić systematyczny szereg połączeń;
c) "armator" oznacza właściciela promu typu ro-ro lub jakąkolwiek organizację lub osobę, jak zarządca lub czarterujący statek, która przyjęła od właściciela odpowiedzialność za eksploatację promu typu ro-ro;
d) "uznana organizacja" oznacza organizację uznaną zgodnie z przepisami dyrektywy 94/57/WE;
e) "Kodeks ISM" oznacza Międzynarodowy Kodeks Zarządzania Bezpieczną Eksploatacją Statków i Zapobiegania Zanieczyszczeniom, który został przyjęty przez IMO rezolucją Zgromadzenia A.741(18) z dnia 4 listopada 1993 r., stanowiący załącznik do niniejszego rozporządzenia;
f) "administracja" oznacza rząd państwa, którego banderę prom typu ro-ro ma prawo podnosić;
g) "dokument zgodności" oznacza dokument wydany armatorowi zgodnie z ust. 13.2 Kodeksu ISM;
h) "świadectwo zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo" oznacza świadectwo wystawione dla promu typu ro-ro zgodnie z ust. 13.4 Kodeksu ISM;
i) "wody osłonięte" oznaczają obszary, na których roczne prawdopodobieństwo wystąpienia znacznej wysokości fali przekraczającej 1,5 m jest mniejsze niż 10 % i na których prom ro-ro w żadnym momencie nie jest dalej niż 6 mil morskich od miejsca schronienia, gdzie rozbitkowie mogą wylądować.
Artykuł 3
Rozporządzenie stosuje się do wszystkich armatorów eksploatujących w żegludze regularnej do lub z portu Państwa Członkowskiego Wspólnoty przynajmniej jeden prom typu ro-ro, bez względu na jego banderę.
Artykuł 4
1.
Warunkiem uprawiania żeglugi regularnej do lub z portu Państwa Członkowskiego Wspólnoty jest, aby wszyscy armatorzy odpowiadali wszystkim przepisom ust. 1.2-13.1 i ust. 13.3 Kodeksu ISM, tak jak gdyby przepisy niniejszego Kodeksu miały moc obowiązującą.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 armatorzy eksploatujący prom lub promy typu ro-ro w żegludze regularnej wyłącznie na wodach osłoniętych między portami tego samego Państwa Członkowskiego mogą opóźnić dostosowanie się do przepisów niniejszego rozporządzenia do dnia 1 lipca 1997 r.
Artykuł 5
1.
W odniesieniu do armatorów i promów typu ro-ro Państwa Członkowskie spełniają przepisy ust. 13.2, 13.4 i 13.5 Kodeksu ISM, tak jak gdyby przepisy niniejszego Kodeksu miały moc obowiązującą.
2.
Do celów określonych w ust. 1 Państwa Członkowskie mogą bądź tylko upoważnić, bądź też polegać całkowicie lub częściowo na uznanej organizacji.
Do celów określonych w ust. 13.2 Kodeksu ISM Państwo Członkowskie może wydać dokument zgodności tylko armatorowi, którego główna siedziba znajduje się na jego własnym terytorium.
Przed wydaniem Państwo Członkowskie radzi się administracji państwa, którego banderę promy typu ro-ro tego armatora mają prawo podnosić, jeśli ta administracja nie jest administracją Państwa Członkowskiego wydającego.
3.
Dokument zgodności jest ważny tylko przez pięć lat od daty wydania, pod warunkiem że zawsze jest przeprowadzana coroczna ocena mająca na celu potwierdzenie właściwego funkcjonowania systemu zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo, a także potwierdzenie, że ewentualne zmiany wprowadzone od czasu ostatniej oceny są zgodne z przepisami Kodeksu ISM.
4.
Świadectwo zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo jest ważne tylko przez pięć lat od daty wydania, pod warunkiem że zawsze jest przeprowadzana, co najmniej co 30 miesięcy lub częściej, pośrednia ocena mająca na celu potwierdzenie właściwego funkcjonowania systemu zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo oraz potwierdzenie, że ewentualne zmiany wprowadzone od czasu ostatniej oceny są zgodne z przepisami Kodeksu ISM.
5.
Do celów określonych w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności w art. 6, każde Państwo Członkowskie uznaje dokument zgodności lub świadectwo zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo wystawione przez administrację jakiegokolwiek innego Państwa Członkowskiego lub przez uznaną organizację działającą w jego imieniu.
6.
Państwo Członkowskie uznaje dokument zgodności i świadectwo zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo wystawione przez lub w imieniu administracji państw trzecich, jeżeli zapewnia ono zgodność tych dokumentów z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Dokumenty zgodności i świadectwa zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo wydane w imieniu administracji państw trzecich mogą być uznane tylko wtedy, jeżeli są wydane przez uznane organizacje.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie upewniają się, że wszyscy armatorzy uprawiający żeglugę regularną promami typu ro-ro do lub z ich portów spełniają wymagania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Jeśli Państwo Członkowskie uzna, że armator, niezależnie od posiadania dokumentu zgodności, nie może uprawiać żeglugi regularnej promem ro-ro do lub z jego portów, ponieważ zaistniało ryzyko poważnego zagrożenia bezpieczeństwa życia lub mienia lub zagrożenie środowiska, żegluga taka jest zawieszona do czasu usunięcia zagrożenia.
W takich okolicznościach postępuje się w sposób następujący:
a) Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje Komisję i inne Państwa Członkowskie, podając powody uzasadniające takie postępowanie;
b) Komisja sprawdza, czy zawieszenie jest usprawiedliwione przyczynami stanowiącymi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i środowiska;
c) na podstawie art. 10 ust. 2 podjęta zostaje decyzja, czy postanowienie Państwa Członkowskiego o zawieszeniu żeglugi z przyczyn stanowiących zagrożenie dla życia, mienia bądź też środowiska jest usprawiedliwione, a jeśli nie, to Państwu Członkowskiemu stawia się żądanie cofnięcia zawieszenia.
Artykuł 8
Trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, celem oceny ogólnych warunków Kodeksu ISM, Komisja przeprowadzi przegląd jego wdrożenia i zaproponuje odpowiednie kroki.
Artykuł 9
Celem oceny rozwoju sytuacji na forum międzynarodowym, w szczególności w IMO,
a) określenie: "Kodeks ISM" w art. 2;
b) okresy ważności dokumentu zgodności i/lub świadectwa zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo i częstotliwość ich oceny określone w art. 5 ust. 3 i 4;
c) Załącznik;
d) określenie: "uznana organizacja" w art. 2;
Artykuł 10
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet powołany zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 93/75/EWG [7].
2.
Przedstawiciel Komisji dostarcza Komitetowi propozycje środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię co do tych środków w terminie, który określa przewodniczący w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada musi podjąć w odniesieniu do propozycji Komisji, opinia jest wydawana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przedstawione środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli przedstawione środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub gdy opinii takiej nie dostarczono, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycje w odniesieniu do środków, które mają być podjęte.
Rada podejmuje decyzję większością kwalifikowaną.
c) Jeśli po upływie 40 dni od daty wystąpienia do Rady Rada nie podjęła żadnej decyzji, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1996 r.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, niniejsze rozporządzenie nie jest do dnia 31 grudnia 1997 r. stosowane w stosunku do armatorów działających w ramach prawa greckiego, którzy mają swoje główne siedziby w Grecji i którzy eksploatują promy typu ro-ro zarejestrowane w Grecji i podnoszące jej banderę, uprawiające żeglugę regularną wyłącznie pomiędzy portami greckimi.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3061/95
z dnia 22 grudnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 992/95 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i rybołówstwa pochodzące z Norwegii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 992/95 [1] otwarte zostały kontyngenty taryfowe Wspólnoty na niektóre produkty rolne i rybołówstwa pochodzące z Norwegii; kontyngenty zostały przyznane na podstawie porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, zawartego w dniu 14 maja 1973 r. [2]; po przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii do Wspólnoty zawarte zostało Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą a Norwegią, zatwierdzone decyzją 86/557/EWG [3];
powyższe Porozumienie zostało zmienione i uzupełnione Porozumieniem w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Porozumieniem dwustronnym w formie wymiany listów z Norwegią i zatwierdzonym decyzją 93/737/WE [4];
po przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji powyższe kontyngenty muszą być skorygowane tak, by uwzględniały, między innymi, istniejące porozumienia handlowe w zakresie produktów rybołówstwa między Austrią, Finlandią i Szwecją z jednej strony, a Norwegią z drugiej strony;
dlatego podpisany został Protokół dodatkowy do powyższego porozumienia między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii i zatwierdzony decyzją 95/312/WE [5], na mocy tego protokołu Wspólnota zobowiązała się otworzyć, każdego roku i z zastrzeżeniem niektórych warunków, kontyngenty taryfowe Wspólnoty z zerową stawką celną na określoną liczbę produktów rybołówstwa pochodzących z Norwegii;
dane kontyngenty taryfowe powinny być otwarte odpowiednio od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia każdego roku; nie było możliwe wprowadzenie tych koncesji przed dniem 1 lipca tego roku i dlatego, wyjątkowo na 1995 r., należy przyjąć, że kontyngenty taryfowe, otwarte na okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia, powinny obejmować całą roczną wielkość;
Porozumienie w formie wymiany listów dla niektórych produktów rolnych zostało zawarte między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Królestwem Norwegii z drugiej strony oraz zatwierdzone decyzją 95/582/WE [6]; w powyższym Porozumieniu Wspólnota zobowiązała się otworzyć, od dnia 1 stycznia 1995 r., roczne kontyngenty taryfowe Wspólnoty z zerową stawką celną na niektóre produkty rolne z Norwegii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 992/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Stosuje się Protokół w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej [7] załączony do porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, zmieniony postanowieniami art. 3 Protokołu dodatkowego do porozumienia."
2) załączniki I i II zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3067/95
z dnia 21 grudnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1956/88 przyjmujące przepisy w sprawie stosowania Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli przyjętego przez Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1956/88 [3] wprowadza w życie System Wspólnej Międzynarodowej Kontroli przyjęty przez Komisję Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO) 10 lutego 1988 r.;
w interesie usprawnienia jego kontroli i stosowania w Obszarze Regulowanym NAFO, Wspólnota Europejska zgodziła się zarówno w ramach Umowy w sprawie rybołówstwa z Kanadą z dnia 20 kwietnia 1995 r., jak i na ostatnim posiedzeniu Komisji Rybołówstwa w dniach 11–15 września 1995 r. na modyfikację wspomnianego powyżej Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli;
zgodnie z art. IX Konwencji NAFO zmiany te, w przypadku braku zastrzeżeń, staną się wiążące dla Umawiających się Stron od listopada 1995 r.;
dlatego konieczne jest wprowadzenie zmian do rozporządzenia (EWG) nr 1956/88,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1956/88 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W ust. 2 ii) Załącznika dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Kontrole statków są prowadzone w sposób niedyskryminujący.
Liczba kontroli jest oparta na wielkości floty, z uwzględnieniem zapisów w zakresie przestrzegania przepisów.
Umawiające się Strony zapewnią, że ich inspektorzy dokładają specjalnych starań, aby uniknąć uszkodzenia ładunku lub kontrolowanych narzędzi.
Należy zminimalizować zakłócenia zarówno w działalności połowowej, jak i w działalności niezwiązanej z połowami.
Załogi i statki działające zgodnie ze Środkami Ochrony i Egzekwowania NAFO nie są szykanowane.
Kontrole przeprowadza się wyłącznie w celu ustalenia, że wskazane powyżej reguły NAFO są przestrzegane."
2.
W Załączniku dodaje się jako nowe ust. 9 i 10, a istniejące ustępy oznaczone 9–15 otrzymują odpowiednio numerację 11–17.
"9.
Następujące jawne naruszenia podlegają procedurom określonym w ust. 10:
i) błędne sprawozdania o połowach;
ii) naruszenia przepisów o rozmiarze oczek sieci;
iii) naruszenia systemu przywoływania;
iv) zakłócenia satelitarnego systemu lokacyjnego;
v) uniemożliwianie inspektorowi lub obserwatorowi wykonywania jego lub jej obowiązków;
vi) ukierunkowanie połowów na zasoby podlegające moratorium lub takie, których połów jest zakazany.
10.
Bez względu na ust. 7 i 8:
i) Jeśli inspektor NAFO wymienia statek jako popełniający w znacznym stopniu jawne naruszenie, jak określono w ust. 9, Umawiająca się Strona, do której statek należy, zapewnia przeprowadzenie w ciągu 72 godzin kontroli danego statku przez inspektora należycie przez tę Umawiającą się Stronę upoważnionego.
W celu zabezpieczenia dowodów inspektor NAFO przyjmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa i trwałości dowodów oraz może pozostać na pokładzie statku przez okres niezbędny do dostarczenia należycie upoważnionemu inspektorowi informacji dotyczącej jawnego naruszenia.
ii) W uzasadnionych przypadkach właściwy organ Państwa Członkowskiego bandery lub inspektor upoważniony przez organ danego statku żąda, będąc należycie upoważnionym do tego, niezwłocznego skierowania statku do najbliższego, jednego z następujących portów wybranych przez kapitana, a mianowicie St. John's, Halifax, portu macierzystego statku lub portu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie bandery, dla szczegółowej kontroli z upoważnienia Państwa Członkowskiego bandery i w obecności inspektora NAFO z jakiejkolwiek innej Umawiającej się Strony, która chce uczestniczyć w kontroli.
Jeśli statek nie zostanie wezwany do portu, Umawiająca się Strona musi przedstawić we właściwym czasie odpowiednie uzasadnienie sekretarzowi wykonawczemu, który udostępnia je na żądanie każdej z Umawiających się Stron.
iii) Jeśli inspektor NAFO wymieni statek jako popełniający w znacznym stopniu jawne naruszenie, jak określono w ust. 9, to niezwłocznie zgłasza to właściwemu organowi Państwa Członkowskiego bandery i sekretarzowi wykonawczemu, który z kolei niezwłocznie zawiadamia pozostałe Umawiające się Strony mające statek inspekcyjny w obszarze Konwencji.
iv) Jeśli od statku zażądano skierowania się do portu dla przeprowadzenia szczegółowej kontroli zgodnie z ii), inspektor NAFO z innej Umawiającej się Strony może, z zastrzeżeniem zgody Umawiającej się Strony, do której należy statek, wejść na jego pokład, gdy statek kieruje się do portu, może pozostać na jego pokładzie podczas tego kursu i być obecny w czasie kontroli statku w porcie.
v) W przypadku wykrycia jawnego naruszenia środków Ochrony i Egzekwowania, które w opinii należycie upoważnionego inspektora Umawiającej się Strony, do której należy statek, jak określono w ii), jest dostatecznie poważne, inspektor podejmuje wszelkie niezbędne działania dla zapewnienia bezpieczeństwa i trwałości dowodów, łącznie w razie potrzeby z zaplombowaniem ładowni dla ewentualnej kontroli nadbrzeżnej."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3068/95
z dnia 21 grudnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 189/92 przyjmujące przepisy w sprawie stosowania niektórych środków kontrolnych przyjętych przez Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 189/92 [3] przyjęło przepisy w celu zastosowania niektórych środków kontroli przyjętych przez Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO);
Wspólnota Europejska i Kanada uzgodniły w Umowie w sprawie rybołówstwa z dnia 20 kwietnia 1995 r. wprowadzenie dodatkowych środków kontrolnych mających zastosowanie do statków rybackich działających na obszarze regulowanym NAFO;
Komisja Rybołówstwa NAFO przyjęła dnia 15 września 1995 r. wniosek dotyczący zmiany systemu przywoływania;
na mocy art. XI Konwencji NAFO wniosek ten przy braku sprzeciwu staje się środkiem wiążącym dla Umawiających się Stron od dnia 15 listopada 1995 r.;
zmodyfikowany system jest możliwy do zaakceptowania przez Wspólnotę;
niezbędna jest zmiana rozporządzenia (EWG) nr 189/92 w celu zobowiązania wspólnotowych statków rybackich do przestrzegania tych nowych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 189/92 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W ppkt 1.1 i 1.4 dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— Gatunki (kod 3 Alfa) w kilogramach (w zaokrągleniu do najbliższych 100 kilogramów).
Łączna wielkość gatunków, dla których łączna zaokrąglona waga według gatunków wynosi poniżej jednej tony, może być przekazana według kodu 3 Alfa "MZZ". (Ryba morska nieokreślona).".
2.
We wprowadzeniu do ppkt 1.4 odpowiednie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Sprawozdania te sporządza się na co najmniej sześć godzin przed wyjściem statku z obszaru regulowanego, zawierają one poniższe szczegóły w następującym porządku.".
3.
Dodaje się ppkt 1.5 w brzmieniu:
"1.5. Przeładunek na obszarze regulowanym.
To sprawozdanie zostaje sporządzone 24 godziny wcześniej i zawiera poniższe szczegóły w następującym porządku:
- Nazwa statku,
- Sygnał wywoławczy,
- Zewnętrzne litery i liczby identyfikacyjne,
- Data, godzina i pozycja geograficzna,
- Wskazanie kodu wiadomości: "TRANS".,
- Łączna waga w kilogramach (w zaokrągleniu do najbliższych 100 kilogramów) według gatunków (kod 3 Alfa) do przeładunku,
- Nazwisko kapitana.
1.6. Statki wyposażone w urządzenia umożliwiające automatyczne przekazywanie swoich pozycji są wyłączone z wymogów przywoływania przedstawionych w ppkt 1.2 i 1.3.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3069/95
z dnia 21 grudnia 1995 r.
ustanawiające wspólnotowy system obserwacji na statkach rybackich Wspólnoty Europejskiej na obszarze objętym regulacją Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Konwencja o przyszłej współpracy wielostronnej w dziedzinie rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku została zatwierdzona przez Radę na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3179/78 [3] i weszła w życie z dniem 1 stycznia 1979 r.;
Organizacja Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO), utworzona na mocy Konwencji NAFO, przyjęła Wspólny System Inspekcji i Nadzoru, który został zatwierdzony na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1956/88 [4];
NAFO przyjęła pilotażowy system obserwacji na okres 1993–1995, który został wykonany we Wspólnocie na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3928/92 [5];
w celu poprawy kontroli i stosowania przepisów na obszarze objętym regulacją NAFO oraz uzupełnienia obowiązującego Systemu Wspólnych Międzynarodowych Inspekcji i Nadzoru Wspólnota uzgodniła w ramach NAFO oraz Umowy w sprawie rybołówstwa z Kanadą rozmieszczenie obserwatorów Wspólnoty na pokładach wspólnotowych statków rybackich podczas połowów prowadzonych na wyżej wymienionym obszarze objętym regulacją NAFO;
dnia 15 września 1995 r. Komisja ds. Rybołówstwa NAFO przyjęła wniosek dotyczący wprowadzenia globalnego systemu obserwacji;
stosownie do art. XI Konwencji NAFO w przypadku braku zastrzeżeń wniosek ten stanie się środkiem wiążącym Umawiające się Strony od dnia 15 listopada 1995 r.;
system może zostać zaakceptowany przez Wspólnotę;
właściwe jest uregulowanie systemu obserwacji jednym rozporządzeniem i w związku z tym uchylenie rozporządzenia (EWG) nr 3928/92;
uchwala się przepisy dotyczące przyjmowania szczegółowych zasad stosowania powyższego systemu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie naruszając przepisów art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1956/88, Komisja Europejska deleguje obserwatorów Wspólnoty do wszystkich wspólnotowych statków rybackich prowadzących lub zamierzających prowadzić połowy na obszarze objętym regulacją NAFO. Należycie wyznaczeni obserwatorzy pozostają na pokładzie statków rybackich, do których są przypisani, do czasu zastąpienia ich przez innych obserwatorów.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej statki rybackie bez obserwatora na pokładzie nie zostaną dopuszczone do rozpoczęcia lub kontynuowania połowów na obszarze objętym regulacją NAFO.
Artykuł 2
Kapitanowie wspólnotowych statków rybackich działających na obszarze objętym regulacją NAFO zaokrętują obserwatorów Wspólnoty oraz będą z nimi współpracować w celu umożliwienia im wykonywania ich obowiązków na pokładzie powyższych statków.
Artykuł 3
Szczegółowe zasady regulujące wyznaczanie obserwatorów, ich obowiązki oraz obowiązki kapitanów statków ustanowione są w załączniku I.
Artykuł 4
Komisja ponosi koszty wynikające z systemu obserwacji zgodnie z zasadami ustanowionymi w załączniku II.
Artykuł 5
Właściwe organy Państw Członkowskich otrzymujące sprawozdanie końcowe obserwatora po zakończeniu okresu obserwacji oceniają treść i konkluzje zawarte w omawianym sprawozdaniu.
W przypadku gdy sprawozdanie wskazuje, że obserwowany statek prowadził połowy niezgodnie ze środkami ochronnymi, wyżej wymienione organy podejmą wszelkie stosowne działania w celu przeprowadzenia dochodzenia w sprawie w celu zapobieżenia takim praktykom.
Artykuł 6
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 3928/92 traci moc.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3072/95
z dnia 22 grudnia 1995 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Nowa orientacja wspólnej polityki rolnej powinna prowadzić do lepszej równowagi na rynkach i poprawić konkurencyjność rolnictwa Wspólnoty.
(2) Wspólna organizacja rynku ryżu musi obejmować wspólny system cen dla Wspólnoty; system ten można ustanowić przez ustalenie ceny interwencyjnej na ryż niełuskany, obowiązującej w całej Wspólnocie, po której to cenie właściwe agencje są zobowiązane skupywać oferowany im ryż.
(3) Podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych Wspólnota podjęła się stopniowego zmniejszania opłat celnych wynikających z taryfikacji poprzedniego systemu opłat; aby umożliwić utrzymanie konkurencyjności produktów Wspólnoty, zmniejszeniu opłat celnych musi towarzyszyć spadek cen we Wspólnocie; aby zapobiec stratom dochodów producentów, wynikającym z wyżej wymienionego zmniejszenia cen instytucjonalnych, należy ustanowić system płatności wyrównawczych dla produkcji przyznawanych na hektar, których celem jest utrzymanie obecnych poziomów dochodowości plonów, których kwota ustalana jest na podstawie proponowanej redukcji cen i plonów agronomicznych notowanych w różnych Państwach Członkowskich w okresie uważanym za reprezentatywny; w tym celu należy wybrać wynik najwyższy spośród:
- średniej z trzech lat otrzymanej przez wyeliminowanie tego, w którym zbiory są najwyższe, i tego, w którym zbiory były najniższe w okresie 1990/91 do 1994/95,
- średniej z trzech lat 1992/93, 1993/94 i 1994/95.
(4) Konieczne jest określenie pewnych warunków dotyczących roszczeń o płatności wyrównawcze i sprecyzowanie daty ich wypłaty producentom.
(5) Wprowadzenie wyżej wymienionego systemu płatności wyrównawczych na hektar rodzi potrzebę określenia obszaru bazowego w skali produkującego Państwa Członkowskiego; określenie to powinno odzwierciedlać obszar uprawiany przez ostatni rok produkcji dostępny w kategoriach statystycznych; jednakże w celu uwzględnienia suszy, w przypadku Hiszpanii i Portugalii, należy uwzględnić ostatni dostępny rok w skali regionu z wyłączeniem regionów dotkniętych suszą, gdzie bierze się pod uwagę ostatni rok sprzed suszy; odnośnie Gujany Francuskiej, należy określić obszar bazowy stosownie do obszaru, który jest przedmiotem ustaleń przewidzianych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91, wprowadzającego specjalne środki dla niektórych produktów rolniczych z francuskich departamentów zamorskich [3]; takie określenie umożliwia utrzymanie celów produkcji zgodnych z wymogami rynkowymi i wykonanie zobowiązań przyjętych podczas Urugwajskiej Rundy wielostronnych negocjacji handlowych dotyczących wywozu handlowego; zgodność z obszarem bazowym można zapewnić, w przypadku przekroczenia, przez zmniejszenie pomocy w stopniu wystarczającym do odwiedzenia producentów od przekraczania maksymalnej wielkości.
(6) W celu zrównoważenia rynku powinno się stworzyć system interwencji; okres interwencyjny powinien być ograniczony do czterech miesięcy w celu zachowania pierwotnego celu interwencji i zapobieżenia temu, aby ona sama stała się rynkiem zbytu.
(7) Cena interwencyjna powinna nadal podlegać pewnej ilości miesięcznych wzrostów w celu uwzględnienia między innymi kosztów składowania i opłat finansowych za składowanie ryżu we Wspólnocie, oraz potrzeby zapewnienia, że zbyt zapasów jest zgodny z wymogami rynkowymi.
(8) Powinno się przyznawać zwrot kosztów produkcji skrobi ryżowej i produktów z niej uzyskiwanych przez analogię do zwrotu ustanowionego dla produktów określonych w art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [4], z którymi one konkurują.
(9) Utworzenie jednolitego rynku ryżu Wspólnoty pociąga za sobą wprowadzenie jednolitego systemu handlowego na zewnętrznych granicach Wspólnoty; system handlowy obejmujący opłaty celne i refundacje wywozowe, obok środków interwencyjnych, powinien w zasadzie stabilizować rynek Wspólnoty; system handlowy oparty jest na zobowiązaniach przyjętych w czasie Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych; pewne typy ryżu na różnych etapach produkcji, w szczególności ryż indica i ryż japonica, określone są przez kody CN; umożliwienie przedsiębiorcom poznania wysokości opłaty, jaka zostanie pobrana, przed przybyciem danych przesyłek, mogłoby ułatwić wykonanie umów międzynarodowych.
(10) W celu umożliwienia ciągłego kontrolowania ruchów handlowych, powinno się umożliwić wydawanie pozwoleń przywozowych i wywozowych, którym towarzyszyć powinno złożenie zabezpieczenia zapewniającego dokonywanie transakcji, dla których takie pozwolenia są wnioskowane.
(11) W celu uniknięcia lub eliminacji szkodliwych skutków dla rynku Wspólnoty, które mogą wynikać z przywozu pewnych produktów, przywóz jednego lub więcej z tych produktów może być uzależniony od uiszczenia dodatkowych opłat celnych w razie spełnienia pewnych warunków; powinno się więc wydać przepisy regulujące tę sprawę.
(12) Komisję należy uczynić odpowiedzialną za otwieranie i zarządzanie kontyngentami taryfowymi, wynikającymi z umów międzynarodowych.
(13) Możliwość przyznania, przy wywozie do państw trzecich, zwrotów równych różnicy między cenami we Wspólnocie i na rynku światowym, w granicach określonych w zobowiązaniach przyjętych podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, może zachować udział Wspólnoty w międzynarodowym handlu ryżem; możliwość ta podlega ograniczeniom wyrażonym w kategoriach ilości i wartości.
(14) Przestrzeganie ograniczeń wyrażonych w kategoriach wartości można zapewnić w momencie, gdy zwroty są ustalone i przez monitorowanie płatności na zasadach odnoszących się do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej; monitorowanie można usprawnić przez obowiązkowe ustalanie zwrotów z wyprzedzeniem, jednocześnie dopuszczając możliwość, w przypadku zróżnicowanych zwrotów, zmiany określonego miejsca przeznaczenia w granicach obszaru geograficznego, na którym stosuje się jednolitą stawkę zwrotów; w przypadku zmiany miejsca przeznaczenia, powinien zostać wypłacony zwrot stosowany do aktualnego miejsca przeznaczenia o górnym pułapie na poziomie kwoty stosowanej do miejsca przeznaczenia, ustalonej z wyprzedzeniem.
(15) Zapewnienie przestrzegania ograniczeń w kategoriach ilości wymaga wprowadzenia pewnego i efektywnego systemu monitorowania; w tym celu przyznanie zwrotów powinno zostać uzależnione od pozwolenia na wywóz; zwroty powinny być przyznawane do wysokości obowiązujących limitów, zależnie od indywidualnej sytuacji każdego danego produktu; na wyjątki od tej zasady można zezwolić jedynie w przypadku produktów przetworzonych nie wymienionych w załączniku II do Traktatu, do których nie mają zastosowania górne pułapy ilościowe, i w przypadku operacji pomocy żywnościowej, które nie podlegają żadnym ograniczeniom; należy umożliwić odstępstwa od ścisłego przestrzegania zasad zarządzania, jeżeli nie jest prawdopodobne, że wywóz korzystający ze zwrotów przekroczy ustalone górne pułapy ilościowe; monitorowanie ilości wywożonych ze zwrotem w trakcie lat gospodarczych wymienionych w wyżej wspomnianych zobowiązaniach międzynarodowych jest prowadzone na podstawie pozwoleń wywozowych wydawanych na każdy rok gospodarczy.
(16) Oprócz systemu opisanego powyżej i w stopniu koniecznym dla jego prawidłowego funkcjonowania, należy umożliwić regulowanie wykorzystania wewnętrznych i zewnętrznych ustaleń dotyczących przetwórstwa lub, jeżeli sytuacja na rynku tego wymaga, zakazania stosowania takich ustaleń.
(17) System opłat celnych umożliwia obycie się bez wszystkich innych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty; jednakże mechanizm ceny i opłaty celnej może w wyjątkowych okolicznościach okazać się zawodny; w takich przypadkach, aby nie pozostawiać rynku Wspólnoty bez obrony przed zakłóceniami, które mogą z tego wyniknąć po zlikwidowaniu poprzednio istniejących przeszkód wywozowych, Wspólnota powinna być w stanie podjąć wszelkie konieczne środki; środki takie muszą być zgodne ze zobowiązaniami przyjętymi w Rundzie Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych.
(18) Powinno się zapewnić możliwość podejmowania środków w przypadkach, w których rynek Wspólnoty zostaje zakłócony lub mógłby być zakłócony w taki sposób, który w wyniku przywozu lub wywozu zagraża osiągnięciu celów art. 39 Traktatu.
(19) Istnieje ryzyko, że redukcja wspólnych cen od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia mogłaby powodować zakłócenia na rynku wewnętrznym; w wyniku tego należy zapewnić Komisji możliwość podjęcia wszelkich koniecznych środków w celu zapobieżenia takim zakłóceniom.
(20) Konieczne jest aby, w miarę rozwoju wspólnego rynku ryżu, Państwa Członkowskie i Komisja wzajemnie przekazywały sobie informacje konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia; ta wymiana informacji jest szczególnie niezbędna w przypadku zobowiązań międzynarodowych.
(21) Realizacja jednolitego rynku opartego na wspólnym systemie cen zostałaby zagrożona przez udzielanie pewnych form pomocy; tak więc przepisy Traktatu, które dopuszczają ocenę pomocy udzielanej przez Państwa Członkowskie i zakaz udzielania tych form pomocy, które są niezgodne z jednolitym rynkiem, powinny mieć zastosowanie do ryżu.
(22) W celu ułatwienia wykonania wyżej wymienionych przepisów, należy ustalić procedurę określającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż.
(23) Wspólna organizacja rynku ryżu musi we właściwym stopniu uwzględnić w tym samym czasie cele określone w art. 39 i 110 Traktatu.
(24) Koszty ponoszone przez Państwa Członkowskie w wyniku zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia są finansowane przez Wspólnotę zgodnie z art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 [5] w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej.
(25) Wspólna organizacja rynku ryżu określona w rozporządzeniu (EWG) nr 1418/76 [6] była zmieniana kilka razy; ze względu na ich liczbę, złożoność oraz rozproszenie w kilku Dziennikach Urzędowych, trudno jest korzystać z tych tekstów i dlatego są one pozbawione jasności, która powinna być zasadniczą cechą wszystkich aktów prawnych; w tych okolicznościach powinny one zostać skonsolidowane w nowym rozporządzeniu i wyżej wymienione rozporządzenie (WE) nr 1418/76 powinno zostać uchylone; duża liczba rozporządzeń Rady wywodzących się z tego podstawowego rozporządzenia, które nie mają już żadnej podstawy prawnej, powinna być uchylona.
(26) System opłat wyrównawczych wprowadza konieczność monitorowania; w celu zapewnienia efektywnej kontroli, należy zapewnić wprowadzenie tego systemu pomocy do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, określonego w rozporządzeniu (EWG) nr 3508/92 [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólna organizacja rynku ryżu składa się z systemu cenowego i handlowego, który obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ Ryż w łusce (niełuskany lub surowy) _BAR_
100620 _BAR_ Ryż łuskany (brązowy) _BAR_
100630 _BAR_ Ryż całkowicie lub częściowo bielony oczyszczony, zarówno polerowany, jak i glazurowany _BAR_
_BAR_ Ryż łamany _BAR_
_BAR_ Mąka ryżowa _BAR_
11031400 _BAR_ Kasze i mączki ryżowe _BAR_
11032950 _BAR_ Granulki ryżu _BAR_
11041991 _BAR_ Płatki ryżowe _BAR_
11081910 _BAR_ Skrobia ryżowa _BAR_
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, pojęcia "ryż niełuskany", "ryż łuskany", "ryż półbielony", "ryż w pełni oczyszczony", "ryż okrągłoziarnisty", "ryż średnioziarnisty", "ryż długoziarnisty" i "ryż łamany" zdefiniowane są w załączniku A.
TYTUŁ I
CENY
Artykuł 2
Rok gospodarczy dla wszystkich produktów wymienionych w art. 1 rozpoczyna się 1 września i kończy 31 sierpnia następnego roku.
Artykuł 3
1.
Cena interwencyjna ryżu niełuskanego wynosi:
- 351,00/t ECU na rok gospodarczy 1996/97,
- 333,45/t ECU na rok gospodarczy 1997/98,
- 315,90/t ECU na rok gospodarczy 1998/99,
- 298,35/t ECU na rok gospodarczy 1999/2000 i następne lata gospodarcze.
Cena interwencyjna ustalana jest dla standardowej jakości określonej przez Radę, stanowiącą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
2.
Cena interwencyjna ulega miesięcznym podwyżkom podczas każdego z czterech miesięcy przewidzianych w art. 4 ust. 1.
W ten sposób otrzymana cena na lipiec obowiązuje do 31 sierpnia.
Kwoty miesięcznych podwyżek określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
3.
Cena interwencyjna odnosi się do towaru na etapie sprzedaży hurtowej, dostarczonego do hurtowni, przed wyładowaniem.
Stosowana jest we wszystkich ośrodkach interwencyjnych wyznaczonych zgodnie z art. 8.
Artykuł 4
1.
W okresie od 1 kwietnia do 31 lipca agencje interwencyjne skupują oferowane im ilości ryżu niełuskanego pod warunkiem, że oferty spełniają określone później warunki, w szczególności odnośnie ilości i jakości.
2.
Jeżeli jakość oferowanego ryżu niełuskanego jest różna od standardowej jakości, dla jakiej ustalona została cena interwencyjna, cena interwencyjna zostanie dostosowana przez stosowanie podwyżek bądź redukcji cenowych.
W celu zapewnienia, że produkcja jest zorientowana na pewne odmiany, mogą zostać ustalone podwyżki bądź redukcje cen, jakie będą stosowane do ceny interwencyjnej.
3.
Na warunkach pozostających do określenia, agencje interwencyjne oferują na sprzedaż, na wywóz do państw trzecich lub na zaopatrzenie rynku wewnętrznego ryż niełuskany skupowany stosownie do ust. 1.
Artykuł 5
Specjalne środki mogą być podjęte w celu:
- zapobieżenia stosowaniu na dużą skalę art. 4 w pewnych regionach Wspólnoty,
- skompensowania niedoborów ryżu niełuskanego występujących po klęskach naturalnych.
Artykuł 6
1.
Producenci ryżu we Wspólnocie mogą zwracać się o płatność wyrównawczą na warunkach określonych w niniejszym artykule i zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które zostaną określone.
2.
Płatność wyrównawczą ustala się na hektar ziemi obsianej ryżem i jest ona zróżnicowana przez Państwo Członkowskie.
3.
Kwoty płatności wyrównawczych wynoszą:
ECU/ha _BAR_ 1997/98 _BAR_ 1998/99 _BAR_ 1999/2000 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 111,44 _BAR_ 222,89 _BAR_ 334,33 _BAR_
Francja
—terytorium metropolii _BAR_ 96,35 _BAR_ 192,70 _BAR_ 289,05 _BAR_
—Gujana _BAR_ 131,80 _BAR_ 263,60 _BAR_ 395,40 _BAR_
Grecja _BAR_ 131,27 _BAR_ 262,55 _BAR_ 393,82 _BAR_
Włochy _BAR_ 106,00 _BAR_ 212,00 _BAR_ 318,01 _BAR_
Portugalia _BAR_ 106,18 _BAR_ 212,36 _BAR_ 318,53 _BAR_
W celu dążenia do osiągnięcia lepszej orientacji produkcji, kwoty płatności wyrównawczych mogą być zmieniane przez stosowanie podwyżek lub redukcji cen zależnie od odmiany.
Płatności wyrównawcze są wypłacane między 16 października a 31 grudnia po rozpoczęciu danego roku gospodarczego.
4.
Niniejszym ustanawia się krajowy obszar bazowy dla każdego Państwa Członkowskiego będącego producentem.
Jednakże dla Francji ustanowione są dwa obszary bazowe, jeden dla terytorium metropolii, drugi dla Gujany.
Są to następujące obszary bazowe:
Hiszpania: _BAR_ 104973 ha, _BAR_
Francja:
—terytorium metropolii: _BAR_ 24500 ha, _BAR_
—Gujana: _BAR_ 5500 ha; _BAR_
Grecja: _BAR_ 24891 ha _BAR_
Włochy: _BAR_ 239259 ha _BAR_
Portugalia: _BAR_ 34000 ha _BAR_
5.
Jeżeli obszary przekazane pod uprawę ryżu w danym roku przekraczają jeden z obszarów bazowych wskazanych w ust. 4, do wszystkich producentów na danym obszarze bazowym na ten sam rok produkcji jest stosowana redukcja kwoty płatności wyrównawczej równa:
- trzykrotnej stawce przekroczenia, jeżeli jest ona mniejsza niż 1 %,
- czterokrotnej stawce przekroczenia, jeżeli jest ona równa lub większa niż 1 %, ale mniejsza niż 3 %,
- pięciokrotnej stawce przekroczenia, jeżeli jest ona równa lub większa niż 3 %, ale mniejsza niż 5 %,
- sześciokrotnej stawce przekroczenia, jeżeli jest ona równa lub większa niż 5 %.
Komisja określa skalę redukcji, jakie będą stosowane zgodnie z procedurą określoną w art. 22 niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji szczegółowe informacje o każdym obszarze bazowym, według odmiany, podając dane o obszarach, plonach i produkcji, i zasobach u producentów i przetwórców.
Takie informacje muszą opierać się na systemie zapewniającym składanie przez producentów i przetwórców obowiązkowych deklaracji, utworzonym, zarządzanym i monitorowanym przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 7
1.
Na warunkach, które pozostają do określenia, zwrot kosztów produkcji może zostać przyznany dla skrobi i pewnych produktów pochodnych, otrzymywanych z ryżu i ryżu łamanego, wykorzystywanych do wytworzenia pewnych produktów.
2.
Zwrot wymieniony w ust. 1 ustala się okresowo.
Artykuł 8
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 22, w szczególności:
a) lista ośrodków interwencyjnych przewidzianych w art. 3 ust. 3.
Listę tę przyjmuje się po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi i obejmuje ona w szczególności ośrodki interwencyjne na obszarach stanowiących nadwyżkę, które mają odpowiednie pomieszczenia i wyposażenie techniczne i są w korzystnej sytuacji pod względem środków transportu;
b) szczegółowe zasady stosowania art. 4.
Obejmują one w szczególności:
- minimalną jakość i ilość wymaganą do interwencji,
- podwyżki i redukcje cen stosowane do interwencji,
- procedury i warunki przejmowania przez agencje interwencyjne i wszelkie inne zasady odnoszące się do interwencji,
- procedury i warunki zbytu przez agencje interwencyjne,
c) typ i stosowanie środków przewidzianych w art. 5;
d) szczegółowe zasady stosowania art. 6 i podwyżki i redukcje cen stosowane do płatności wyrównawczej;
e) szczegółowe zasady stosowania art. 7 i ustalania zwrotów i sporządzania listy produktów przewidzianej w tym artykule.
TYTUŁ II
HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 9
1.
Przywóz do Wspólnoty lub wywóz ze Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 jest uzależniony od przedstawienia pozwolenia przywozowego lub wywozowego.
Pozwolenia są wydawane przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy, niezależnie od tego, gdzie we Wspólnocie znajduje się jego siedziba, i bez uszczerbku dla środków podjętych dla zastosowania art. 13 i 14.
Pozwolenia przywozowe i wywozowe są ważne w całej Wspólnocie.
Pozwolenia te wydawane są po złożeniu zabezpieczenia gwarantującego, że produkty są przywożone lub wywożone w okresie ważności pozwolenia; poza przypadkami siły wyższej, zabezpieczenie przepada w całości lub w części, jeżeli przywóz lub wywóz nie został przeprowadzony lub został przeprowadzony jedynie częściowo w tym okresie.
2.
Okres ważności pozwoleń i inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
Artykuł 10
1.
Dla wysyłek do zamorskiego francuskiego departamentu Reunion przeznaczonych do spożycia w tym departamencie produktów wchodzących w zakres kodu CN 1006 (z wyjątkiem kodu 10061010), które pochodzą z Państw Członkowskich i znajdują się w jednej z sytuacji wymienionych w art. 9 ust. 2 Traktatu, może zostać ustalone subsydium.
Subsydium to ustala się z uwzględnieniem wymogów podaży rynku Reunion, na podstawie różnicy między notowaniami lub cenami stosownych produktów na rynku światowym a notowaniami lub cenami tych produktów na rynku Wspólnoty i, w razie konieczności, ceną tych produktów dostarczonych do Reunion.
Subsydium udziela się na wniosek zainteresowanej strony.
Subsydium może zostać ustalone w razie potrzeby w drodze procedury przetargowej.
Taka procedura przetargowa odnosi się do kwoty subsydium.
Subsydium ustala się okresowo zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
Jednakże w razie potrzeby Komisja może czasem, na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zmienić wysokość subsydium.
2.
Zasady finansowania wspólnej polityki rolnej mają zastosowanie do pomocy przewidzianej w ust. 1.
3.
Szczegółowe zasady wykonania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
Artykuł 11
1.
Jeżeli rozporządzenie nie stanowi inaczej, stawki celne we Wspólnej Taryfie Celnej stosuje się do produktów wymienionych w art. 1.
2.
Niezależnie od ust. 1, cło przywozowe na:
a) ryż łuskany wchodzący w zakres kodu CN 100620 jest równe cenie interwencyjnej obowiązującej w dniu przywozu, powiększonej o:
- 80 % w przypadku ryżu łuskanego wchodzącego w zakres kodów CN 10062017 i 10062098,
- 88 % w przypadku ryżu łuskanego wchodzącego w zakres kodów CN innych niż 10062017 i 10062098,
pomniejszonej o cenę importową; i
b) dla ryżu całkowicie bielonego wchodzącego w zakres kodu CN 100630 jest równe cenie interwencyjnej obowiązującej w dniu przywozu, powiększonej o procent, który zostanie wyliczony później i pomniejszonej o cenę importową.
Jednakże cło to nie może przekraczać stawki celnej we Wspólnej Taryfie Celnej.
Procent wymieniony w lit. b) jest obliczany przez dostosowanie odpowiedniego procentu wymienionego w lit. a) przez odniesienie do kursu przeliczeniowego, kosztów przetwórstwa i wartości produktów ubocznych, i następnie przez dodanie kwoty przeznaczonej na ochronę przemysłu.
3.
Niezależnie od ust. 1:
a) nie zostanie nałożone cło na przywóz produktów wchodzących w zakres kodów CN 100610, 100620 lub 10064000 do francuskiego zamorskiego departamentu Reunion, przeznaczonych do spożycia w tym departamencie;
b) cło, jakie zostanie nałożone na przywóz produktów wchodzących w zakres kodu CN 100630 do francuskiego zamorskiego departamentu Reunion, przeznaczonych do spożycia w tym departamencie, zostanie pomnożone przez współczynnik 0,30.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
Takie szczegółowe zasady w szczególności:
- ustalają kursy przeliczeniowe dla ryżu na różnych etapach produkcji, koszty przetwórstwa i wartość produktów ubocznych wymienionych w ust. 2,
- ustalają kwotę przeznaczoną na ochronę przemysłu i obejmują przepisy konieczne dla określenia i wyliczenia cen przywozowych i sprawdzenia ich autentyczności,
- obejmują w razie potrzeby ewentualność, w szczególnych przypadkach, umożliwienia przedsiębiorcom poznania wysokości opłaty, jaka jest stosowana, przed danymi przesyłkami.
Artykuł 12
1. Bez uszczerbku dla zastosowania art. 11 ust. 2, w celu zapobieżenia lub przeciwdziałania niepomyślnym konsekwencjom dla rynku we Wspólnocie, które mogą wynikać z przywozu pewnych produktów wymienionych w art. 1, przywóz jednego lub więcej takich produktów ze stawką celną określoną w art. 11 podlega płatności dodatkowego cła przywozowego, jeżeli zostaną spełnione warunki określone w art. 5 Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego zgodnie z art. 228 Traktatu w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, chyba że nie jest prawdopodobne, aby przywóz ten zakłócił rynek Wspólnoty, lub jeżeli konsekwencje te byłyby nieproporcjonalne do zamierzonego celu.
2.
Ceny spustowe, poniżej których może zostać nałożone dodatkowe cło, są cenami przekazanymi przez Wspólnotę Światowej Organizacji Handlu.
Wartość spustowa, która musi zostać przekroczona, aby zostało nałożone dodatkowe cło przywozowe, jest określona szczególnie na podstawie przywozu do Wspólnoty w ciągu trzech lat poprzedzających rok, w którym zaistnieją lub mogą zaistnieć niepomyślne konsekwencje wymienione w ust. 1.
3.
Ceny przywozowe, które należy rozważyć przy nakładaniu dodatkowego cła importowego, są określone na podstawie cen przywozowych cif danej przesyłki.
Ceny przywozowe cif, które należy rozważyć w tym celu, są określone na podstawie reprezentatywnych cen danego produktu na rynku światowym lub na przywozowym rynku produktu we Wspólnocie.
4.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
Takie szczegółowe zasady są dotyczą w szczególności:
a) produktów, do których mogą być stosowane dodatkowe cła przywozowe na warunkach art. 5 Porozumienia w sprawie Rolnictwa i specjalnych przepisów, które są stosowane do produktów wymienionych w art. 11 ust. 2 ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących określania cen przywozowych, jakie należy rozważyć do celów zastosowania dodatkowego cła przywozowego;
b) ustalenia reprezentatywnych cen i innych kryteriów, niezbędnych dla zapewnienia stosowania ust. 1 zgodnie z art. 5 wspomnianego Porozumienia.
Artykuł 13
1.
W zakresie koniecznym, aby umożliwić wywiezienie produktów wymienionych w art. 1 bez dalszego przetwarzania lub w formie towarów wymienionych w załączniku B na podstawie notowań lub cen tych produktów na rynku światowym i w granicach wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu, różnica między tymi notowaniami lub cenami a cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
Refundacje wywozowe produktów wymienionych w art. 1 w formie towarów wymienionych w załączniku B nie mogą być wyższe, niż refundacje stosowane do takich produktów wywiezionych bez dalszego przetwarzania.
2.
Przyjęta metoda przydziału ilości, które można wywieźć z refundacją jest metodą, która:
a) najbardziej odpowiada charakterowi produktu i sytuacji na danym rynku, pozwalając na możliwie najbardziej skuteczne wykorzystanie dostępnych zasobów, uwzględniając skuteczność i strukturę wywozu Wspólnoty, bez jednakże tworzenia dyskryminacji między dużymi i małymi przedsiębiorcami;
b) jest najmniej nieporęczna dla przedsiębiorców pod względem administracyjnym, uwzględniając wymogi administracyjne;
c) zapobiega dyskryminacji między zainteresowanymi przedsiębiorcami.
3.
Refundacje są takie same dla całej Wspólnoty.
Mogą one różnić się zależnie od miejsca przeznaczenia, jeżeli sytuacja rynku światowego lub specyficzne wymogi pewnych rynków stworzą taką konieczność.
Refundacje są ustalane zgodnie z procedurą określoną w artykule 22.
Refundacje mogą być ustalane:
a) w regularnych odstępach;
b) przez zaproszenie do przetargu na produkty, dla których ustanowiono tę procedurę w przeszłości.
Refundacje ustalane w regularnych odstępach mogą w razie konieczności być dostosowywane w okresie między kolejnymi ustaleniami przez Komisję na żądanie Państwa Członkowskiego lub z jej własnej inicjatywy.
Refundacje ustalane w regularnych odstępach dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) są ustalane przynajmniej raz w miesiącu.
4.
Podczas ustalania refundacji należy uwzględnić następujące czynniki:
a) istniejącą sytuację i przyszłe tendencje pod względem:
- cen i dostępności ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty,
- cen ryżu i ryżu łamanego na rynku światowym;
b) cele wspólnej organizacji rynku ryżu, które mają zapewnić równowagę i naturalny rozwój cen i handlu na tym rynku;
c) granice wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu;
d) potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty;
e) ekonomiczne aspekty proponowanych wywozów.
Podczas wyznaczania kwoty refundacji należy wziąć pod uwagę w szczególności potrzebę ustanowienia równowagi między wykorzystaniem podstawowych produktów rolnych Wspólnoty jako towarów przetworzonych na wywóz do państw trzecich a wykorzystaniem podstawowych produktów rolnych z tych państw dopuszczonych do przetworzenia wewnątrz Wspólnoty.
5.
Refundacje do produktów wymienionych w artykule 1 ust. 1 lit. a) i b) są ustalane zgodnie z następującymi specyficznymi kryteriami:
a) cenami za te produkty na różnych reprezentatywnych rynkach wywozowych Wspólnoty;
b) najbardziej korzystnymi notowaniami odnotowanymi na różnych rynkach wywozowych państw trzecich; oraz
c) kosztami rynkowymi i najbardziej korzystnymi opłatami transportowymi z rynków Wspólnoty wymienionych w lit. a) do portów lub innych punktów wywozowych we Wspólnocie obsługujących te rynki, jak również kosztami poniesionymi podczas wprowadzania towarów na rynek światowy.
6.
Jeżeli refundacje ustalane są w drodze procedury przetargowej, taka procedura przetargowa odnosi się do kwoty refundacji.
7.
Refundacje produktów wymienionych w art. 1 i wywiezionych bez dalszego przetwarzania przydziela się jedynie na wniosek i po okazaniu odpowiedniego pozwolenia na wywóz.
8.
Refundacja stosowana do wywozu produktów wymienionych w art. 1 wywiezionych bez dalszego przetwarzania jest refundacją obowiązującą w dniu złożenia wniosku o pozwolenie i, w przypadku refundacji zróżnicowanych, refundacją stosowaną w tym samym dniu dla:
a) miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu;
lub
b) faktycznego miejsca przeznaczenia, jeżeli różni się ono od miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.
W tym przypadku stosowana kwota nie może przekroczyć kwoty stosowanej dla miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.
W celu zapobieżenia nadużywaniu elastyczności przewidzianej w niniejszym ustępie mogą zostać podjęte stosowne środki.
9.
Ustępy 7 i 8 mogą być stosowane do produktów wymienionych w art. 1 i wywożonych w formie towarów wymienionych w załączniku B zgodnie z procedurą określoną w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93 [8].
10.
Ustępy 7 i 8 mogą zostać uchylone w przypadku produktów wymienionych w art. 1, dla których wypłacane są zwroty z operacji pomocy żywnościowej, zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
11.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów zgodnie z procedurą określoną w artykule 22, refundacja dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b), mająca zastosowanie zgodnie z ust. 4, jest dostosowana do kwoty miesięcznych podwyżek stosowanych do ceny interwencyjnej i, w razie potrzeby, zmian tej ceny, zależnie od stopnia przetworzenia i przy wykorzystaniu obowiązującego kursu wymiany.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 22 może zostać ustalona kwota korygująca.
Jednakże Komisja może w razie konieczności zmienić kwoty korygujące.
Akapity pierwszy i drugi mogą być stosowane w całości lub w części do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) i do produktów wymienionych w art. 1 i wywiezionych w formie towarów wymienionych w załączniku B. W tym przypadku dostosowanie, określone w akapicie pierwszym, jest skorygowane przez zastosowanie współczynnika wyrażającego stosunek między ilością produktu podstawowego a jego ilością zawartą w produkcie przetworzonym wywiezionym lub wykorzystanym w produktach wywiezionych.
12.
Refundacja dla produktów wymienionych w art. 1 lit. a) i b) jest wypłacana po okazaniu dowodu na to, że:
- produkty, w przypadku ryżu niełuskanego i ryżu łuskanego, pochodzą ze Wspólnoty, z wyłączeniem sytuacji, do których stosuje się ust. 13,
- produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty,
oraz - w przypadku refundacji zróżnicowanej, produkty dotarły do punktu przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub do innego punktu przeznaczenia, dla którego została ustalona ta refundacja, bez uszczerbku dla zastosowania ust. 8 lit. b).
Od zasady tej można czynić wyjątki zgodnie z procedurą określoną w art. 22, pod warunkiem, że zostaną ustanowione warunki, które oferują równoważne gwarancje.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 22 mogą zostać przyjęte dodatkowe przepisy.
13.
Żadna refundacja wywozowa nie zostanie udzielona dla ryżu niełuskanego i ryżu łuskanego przywożonego z państw trzecich i powrotnie wywiezionego do państw trzecich, chyba, że eksporter udowodni, że:
- produkt przeznaczony do wywiezienia i produkt uprzednio przywieziony jest jednym i tym samym produktem, i
- wszystkie cła przywozowe zostały pobrane przy przywozie.
W takich przypadkach refundacja dla każdego produktu jest równa cłom pobranym przy przywozie, jeżeli cła te są niższe niż stosowana refundacja; jeżeli cła pobrane przy przywozie są wyższe niż ta refundacja, jest stosowana ta refundacja.
14.
Przestrzeganie limitów ilościowych wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu zapewnia się w oparciu o pozwolenia wywozowe, wydawane na przewidziane w nich okresy odniesienia i mające zastosowanie do produktów, o których mowa.
Ze względu na przestrzeganie zobowiązań wynikających z umów zawartych jako część Rundy Urugwajskiej, koniec okresu odniesienia nie wpłynie na ważność pozwoleń wywozowych.
15.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu łącznie z przepisami dotyczącymi ponownego przydzielenia ilości wywiezionych nie przydzielonych lub nie wykorzystanych, w szczególności odnośnie dostosowania wymienionego w ust. 11, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
Załącznik B zmienia się zgodnie z tą samą procedurą. Jednakże szczegółowe zasady stosowania ust. 7 do produktów wymienionych w art. 1 i wywiezionych w formie towarów wymienionych w tym Załączniku przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93.
Artykuł 14
1.
W zakresie koniecznym do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku ryżu Rada, działając na wniosek Komisji zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, może w szczególnych przypadkach zakazać w całości lub w części stosowania wewnętrznych lub zewnętrznych ustaleń dotyczących przetwórstwa odnośnie produktów wymienionych w art. 1.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, jeżeli nagle zaistnieje sytuacja wymieniona w ust. 1 i rynek Wspólnoty będzie zakłócony lub narażony na zakłócenie przez wewnętrzne lub zewnętrzne ustalenia dotyczące przetwórstwa Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję o zastosowaniu koniecznych środków; Rada i Państwa Członkowskie zawiadamia się o tych środkach, które obowiązują przez nie dłużej niż sześć miesięcy i są stosowane bezzwłocznie.
Jeżeli Komisja otrzyma wniosek Państwa Członkowskiego, podejmuje wyżej wymienioną decyzję w ciągu tygodnia od wpłynięcia wniosku.
3.
Każde Państwo Członkowskie może przedstawić decyzję Komisji do rozpatrzenia Radzie w ciągu tygodnia od dnia, w którym zostało o niej powiadomione.
Rada, działając kwalifikowaną większością głosów, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję Komisji.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy, decyzję Komisji uważa się za uchyloną.
Artykuł 15
1.
Ogólne zasady interpretacji w Nomenklaturze Scalonej i szczególne zasady jej stosowania mają zastosowanie do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia łącznie z definicjami wymienionymi w załączniku A zostaje włączona do Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia lub przepisów wydanych na jego podstawie, zakazuje się, co następuje:
- ściągania jakichkolwiek opłat mających skutek równoważny do opłaty celnej,
- stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych do przywozu lub środka mającego skutek równoważny.
Artykuł 16
1.
Jeżeli notowania lub ceny na rynku światowym jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 lit. a) i b) osiągną poziom cen Wspólnoty i jeżeli jest prawdopodobne, że sytuacja ta będzie trwać i pogarszać się, zakłócając w ten sposób lub grożąc zakłóceniem rynku Wspólnoty, mogą zastać podjęte stosowe środki.
2.
Notowania lub ceny na rynku światowym są uważane za takie, które osiągnęły poziom cen Wspólnoty, jeżeli zbliżą się one do lub przekroczą cenę interwencyjną, powiększoną o:
- 80 % w przypadku ryżu łuskanego wchodzącego w zakres kodów CN 10062017 i 10062098,
i
- 88 % w przypadku ryżu łuskanego wchodzącego w zakres kodów CN innych niż 10062017 i 10062098.
3.
Sytuacja, o której mowa w ust. 1, prawdopodobnie utrzyma się lub pogorszy, jeżeli zaistnieje brak równowagi między podażą a popytem i jeżeli w świetle możliwej do przewidzenia produkcji i tendencji cen rynkowych jest prawdopodobne, że ten brak równowagi będzie się utrzymywać.
4.
Rynek Wspólnoty uważa się za zakłócany lub zagrożony zakłóceniami w wyniku sytuacji wspomnianej w poprzednim ustępie, jeżeli międzynarodowe ceny handlowe są tak wysokie, że utrudniają przywóz produktów wymienionych w art. 1 do Wspólnoty lub powodują wywożenie ich ze Wspólnoty, przez to narażając na niebezpieczeństwo stabilność rynku lub bezpieczeństwo zasobów.
5.
Jeżeli spełnione są warunki niniejszego artykułu, mogą zostać wprowadzone następujące środki:
- stosowanie opłat wywozowych; oprócz tego, odnośnie ustalonej ilości może zostać wprowadzona w procedurze przetargowej specjalna opłata wywozowa,
- ustalenie limitu czasowego na wydanie pozwoleń wywozowych,
- całkowite lub częściowe zawieszenie wydawania pozwoleń wywozowych,
- całkowite lub częściowe odrzucenie nie rozpatrzonych wniosków o wydanie pozwoleń wywozowych.
Środki te uchyla się najpóźniej po stwierdzeniu, że przez okres trzech kolejnych tygodni warunek określony w ust. 2 nie jest już spełniany.
6.
Podczas ustalania opłaty wywozowej dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) należy uwzględnić następujące czynniki:
a) istniejącą sytuację i przyszłe tendencje pod względem:
- cen i dostępności ryżu na rynku Wspólnoty;
- cen ryżu i produktów przetwarzanych w sektorze ryżu na rynku światowym;
b) cele wspólnej organizacji rynku w sektorze ryżu, które mają zapewnić równowagę zarówno podaży, jak i popytu;
c) potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty;
d) gospodarczy aspekt wywozu.
7.
Przy ustalaniu opłaty wywozowej dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) są stosowane czynniki wymienione w ust. 6.
Oprócz tego należy uwzględnić następujące szczególne czynniki:
a) ceny otrzymywane za ryż łamany na różnych rynkach Wspólnoty;
b) ilość ryżu łamanego niezbędną do wytworzenia rozważanych produktów i w razie potrzeby wartość produktów ubocznych;
c) możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym.
8.
Jeżeli wymaga tego sytuacja na rynku światowym i szczególne wymogi pewnych rynków, opłata wywozowa może zostać zróżnicowana.
9.
Pobierana opłata wywozowa jest opłatą obowiązującą w dniu wywozu.
Jednakże opłata obowiązująca w dniu złożenia wniosku o pozwolenie wywozowe jest stosowana, jeżeli wnioskodawca tego żąda w czasie wnioskowania o pozwolenie, do wywozu prowadzonego w okresie ważności pozwolenia.
10.
Żadna opłata nie może być stosowana przy wywozie prowadzonym w ramach uzgodnień pomocy żywnościowej zgodnie z art. 13 ust. 10.
11.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
Zgodnie z tą samą procedurą i dla każdego z produktów:
- podejmuje się decyzję wprowadzającą środki wymienione w ust. 5 i znoszącą środki wymienione w drugim i trzecim akapicie tego ustępu,
- ustala się okresowo opłatę wywozową.
W razie konieczności Komisja może wprowadzić lub zmodyfikować opłatę wywozową.
12.
W pilnych przypadkach, Komisja może zastosować środki wymienione w ust. 5 tiret trzecie i czwarte.
Zawiadamia ona o swojej decyzji Państwa Członkowskie i publikuje ją na tablicach informacyjnych w swojej siedzibie.
Środki te, na mocy takiej decyzji, są stosowane do odpowiednich produktów począwszy od daty określonej w tym celu, która jest datą następującą po dacie notyfikacji.
Decyzja w sprawie środków wymienionych w ust. 5 tiret trzecie obowiązuje przez okres nie przekraczający siedmiu dni.
Artykuł 17
1.
Jeżeli z powodu przywozu lub wywozu rynek jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 we Wspólnocie jest dotknięty lub zagrożony poważnymi zakłóceniami, które mogą narazić na niebezpieczeństwo cele określone w art. 39 Traktatu, w handlu z państwami trzecimi można zastosować odpowiednie środki do czasu ustąpienia takiego zakłócenia lub groźby zakłócenia.
Rada, działając na wniosek Komisji zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego ustępu i określa, w jakich przypadkach i w jakich granicach Państwa Członkowskie mogą podjąć środki ochronne.
2.
W razie zaistnienia sytuacji opisanej w ust. 1, Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy podejmuje decyzję o zastosowaniu koniecznych środków. Państwa Członkowskie są powiadamiane o takich środkach, które są zastosowane bezzwłocznie.
Jeżeli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, wydaje decyzję w wyżej wymienionej kwestii w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania wniosku.
3.
Każde Państwo Członkowskie może przedstawić Radzie do rozpatrzenia środki ustanowione przez Komisję w ciągu trzech dni roboczych od dnia, w którym zostały one podane do wiadomości.
Rada zbiera się niezwłocznie.
Może ona, działając kwalifikowaną większością, zmienić lub anulować dany środek.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się, uwzględniając zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 228 ust. 2 Traktatu.
TYTUŁ III
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 18
Towary wymienione w art. 1, które są wytwarzane lub otrzymywane z produktów nie wymienionych w art. 9 ust. 2 lub art. 10 ust. 1 Traktatu, nie są dopuszczone do swobodnego przepływu we Wspólnocie.
Artykuł 19
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 92, 93 i 94 Traktatu mają zastosowanie do produkcji i wytwarzania produktów wymienionych w art. 1.
Artykuł 20
Artykuł 40 ust. 4 Traktatu i przepisy przyjęte w celu wykonania tego artykułu mają zastosowanie odnośnie Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji do francuskich departamentów zamorskich pod względem produktów wymienionych w art. 1.
Artykuł 21
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Ustalenia dotyczące przekazywania i rozpowszechniania tych informacji przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
Artykuł 22
W przypadku, gdy należy stosować procedurę określoną w niniejszym artykule, przewodniczący przedstawia sprawę Komitetowi Zarządzającemu ds. Zbóż powołanemu na mocy art. 22 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, zwanemu dalej "Komitetem", albo z własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Mają zastosowanie wszystkie przepisy art. 22 i 23 wyżej wymienionego rozporządzenia, dotyczące Komitetu.
Artykuł 23
Komitet może rozpatrywać wszystkie inne sprawy, przedstawione mu przez przewodniczącego albo z własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 24
Niniejsze rozporządzenie jest stosowane tak, aby należycie i równocześnie brać pod uwagę cele określone w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 25
1.
Załącznik B do rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 od 1 stycznia 1996 r. zostanie zastąpiony załącznikiem B do niniejszego rozporządzenia.
2.
Rozporządzenie (EWG) nr 1418/76 traci moc od roku gospodarczego 1996/97.
3.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego przez ust. 1 są traktowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i powinny być czytane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku C.
4.
Od roku gospodarczego 1996/97 tracą moc następujące rozporządzenia:
- rozporządzenie (EWG) nr 1422/76 [9],
- rozporządzenie (EWG) nr 1424/76 [10],
- rozporządzenie (EWG) nr 1425/76 [11],
- rozporządzenie (EWG) nr 1426/76 [12],
- rozporządzenie (EWG) nr 3878/87 [13],
5.
Aby ułatwić przejście z obecnej wspólnej organizacji rynku ryżu na organizację przewidzianą w niniejszym rozporządzeniu lub aby ułatwić przejście z jednego roku gospodarczego na drugi podczas lat gospodarczych 1996-97 i 1997-98, Komisja może zastosować wszystkie środki przejściowe, jakie uważane są za konieczne, zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
6. Do art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 dodaje się następujące tiret:
"— system pomocy dla producentów ryżu, ustanowiony przez art. 6 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
[14]
Artykuł 26
Środki wyszczególnione w tytule I niniejszego rozporządzenia są uważane za interwencję w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 27
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku gospodarczego 1996/97, z wyjątkiem art. 5 i 25 ust. 1 i 5, które stosuje się od dnia 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3073/95
z dnia 22 grudnia 1995 r.
określające normę jakości ryżu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3072 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: cena interwencyjna ryżu niełuskanego powinna odpowiadać określonej normie jakości; jakość tę określa rozporządzenie Rady (EWG) nr 1423/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. określające normy jakości ryżu i ryżu łamanego [2];
tendencje popytu na ryż, w odniesieniu do jakości, na rynku Wspólnoty, a także wytyczne realizowane w ramach wspólnej organizacji rynku sprawiają, że jest właściwe ponowne określenie norm jakości z uwzględnieniem zarówno cech jakościowych produkcji Wspólnoty, jak i najbardziej reprezentatywnych cech jakościowych ryżu przywożonego; z czynników tych, a także z innych elementów reformy wspólnej organizacji rynku wynika, że należy zaostrzyć wymogi oraz zastąpić system wprowadzony wyżej wymienionym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Norma jakości ryżu niełuskanego, dla którego ustalana jest cena interwencyjna, zostaje określona w sposób następujący:
a) ryż o dobrej i właściwej jakości handlowej, bez zapachu;
b) zawartość wilgoci: 14 % w roku 1996/97 oraz 13 % w roku 1997/98 i w latach następnych;
c) uzysk ryżu całkowicie bielonego – 63 % w masie całych ziaren (z tolerancją 3 % dla ziaren uszkodzonych), który to procent odnosi się do wagi ziaren całkowicie bielonego ryżu niepogorszonej jakości:
_BAR_ _BAR_ rok 1996/97 _BAR_ 1997/98 i później _BAR_
—kredowe ziarna ryżu niełuskanego (CN 100610) _BAR_ _BAR_ _BAR_
— w ryżu objętym kodem CN 10061027 _BAR_ 2 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
— w ryżu objętym kodami CN innymi niż CN 10061027 oraz CN 10061098 _BAR_ 2,5 % _BAR_ 2 % _BAR_
—ziarno czerwono prążkowane: _BAR_ 1 % _BAR_ _BAR_ _BAR_
—ziarno kropkowane: _BAR_ 0,50 % _BAR_ _BAR_ _BAR_
—ziarno plamkowane: _BAR_ 0,25 % _BAR_ _BAR_ _BAR_
—ziarno żółte: _BAR_ 0,02 % _BAR_ _BAR_ _BAR_
—ziarno bursztynowe: _BAR_ 0,05 %. _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicję ziaren o niepogorszonej jakości zawartą w Załączniku.
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 1423/76 traci moc.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) 1423/76 należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3093/95
z dnia 22 grudnia 1995 r.
ustanawiające stawki celne, które mają być stosowane przez Wspólnotę, wynikające z negocjacji w ramach art. XXIV.6 GATT w następstwie przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 28,
uwzględniając wniosek Komisji,
na podstawie art. 2 Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, te Państwa Członkowskie stosowały Wspólną Taryfę Celną od dnia 1 stycznia 1995 r.;
Wspólnota rozpoczęła negocjacje na mocy art. XXIV ust. 6 Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu w 1994 r.
(GATT 1994) w celu rozwiązania przypadków, w których stosowanie Wspólnej Taryfy Celnej przez nowe Państwa Członkowskie prowadzi do zmiany lub wycofania wcześniej wiążących je ulg celnych;
stosowanie Wspólnej Taryfy Celnej przez nowe Państwa Członkowskie doprowadziło w niektórych przypadkach do wzrostu, a w innych do obniżki taryf wcześniej stosowanych przez każde z tych państw;
w kontekście negocjacji prowadzonych z niektórymi państwami trzecimi, właściwe jest stosowanie, począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r., w zakresie większości produktów nierolnych, konwencyjnych stawek celnych odpowiadających trzeciemu etapowi obniżek ceł przewidzianych w harmonogramie GATT 1994 dla Wspólnoty dwunastu co, zgodnie z tym harmonogramem, powinno nastąpić dnia 1 stycznia 1997 r.;
z tych samych powodów właściwe jest także obniżenie począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r. konwencyjnych stawek celnych w odniesieniu do niektórych produktów chemicznych, w stosunku do których autonomiczna stawka celna jest obecnie zawieszona;
w zakresie niektórych komponentów elektronicznych, objętych kodami CN 8541 i 8542, właściwe jest obniżenie począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r. zarówno konwencyjnych, jak i autonomicznych stawek celnych do poziomu finalnych stawek przewidzianych w harmonogramie GATT 1994 dla Wspólnoty dwunastu oraz, w niektórych przypadkach, poniżej tego poziomu;
w odniesieniu do niektórych innych produktów właściwe jest wprowadzanie w życie kolejnych etapów obniżek konwencyjnych stawek celnych przewidzianych w harmonogramie GATT 1994 dla Wspólnoty dwunastu oraz, w niektórych przypadkach, obniżenie konwencyjnych stawek celnych (w określonych przypadkach w formie kontyngentów celnych) poniżej poziomu finalnej stawki ustalonej w tym harmonogramie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota stosuje począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r. konwencyjne stawki celne odpowiadające trzeciemu etapowi obniżek przewidzianych w harmonogramie GATT 1994 dla Wspólnoty dwunastu.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się w odniesieniu do produktów rolnych, określonych w załączniku I do Porozumienia WTO w sprawie Rolnictwa, oraz dla tych produktów nierolnych, które są wymienione w załącznikach I, II i III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Od dnia 1 stycznia 1996 r. konwencyjnymi stawkami celnymi dla produktów wymienionych w załączniku I są stawki wykazane w kolumnie 3 tego załącznika.
Artykuł 3
Od dnia 1 stycznia 1996 r. autonomicznymi i konwencyjnymi stawkami celnymi dla produktów wymienionych w załączniku II są stawki wykazane odpowiednio w kolumnie 3 i 4 tego załącznika.
Artykuł 4
1.
Dla produktów wymienionych w załączniku III sekcja 1, konwencyjnymi stawkami celnymi obowiązującymi od dnia 1 stycznia 1996 r. są stawki wykazane w kolumnie 3.
2.
Dla produktów wymienionych w załączniku III sekcja 2, konwencyjne stawki celne są stopniowo obniżane zgodnie z harmonogramem zawartym w kolumnie 3.
3.
Dla produktów wymienionych w załączniku III sekcja 3 oraz w ramach limitów ilościowych wykazanych w kolumnie 3, konwencyjnymi stawkami celnymi stosowanymi od dnia 1 stycznia 1996 r. są stawki wykazane w kolumnie 4.
Artykuł 5
Dla produktów rolnych Komisja przyjmie szczegółowe zasady stosowania art. 4 ust. 3 zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1] oraz odpowiednimi przepisami innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3094/95
z dnia 22 grudnia 1995 r.
w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 92 ust. 3 lit. e), art. 94 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze co następuje: dyrektywa 90/684/EWG Rady z dnia 21 grudnia 1990 r. w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego [4] traci moc z dniem 31 grudnia 1995 r.;
w ramach Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), Wspólnota Europejska i niektóre państwa trzecie zawarły porozumienie o normalnych warunkach konkurencji w komercyjnym przemyśle stoczniowym i remontu statków [5];
obecne przepisy dyrektywy będą musiały być przedłużone ad interim, jeżeli Porozumienie OECD nie wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.;
Porozumienie to powinno wejść w życie z dniem 1 stycznia 1996 r. po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych i zaakceptowaniu lub zatwierdzeniu przez wszystkie strony Porozumienia;
Porozumienie to przewiduje zniesienie wszelkiej pomocy bezpośredniej w przemyśle stoczniowym z wyłączeniem pomocy socjalnej i dopuszczonej pomocy w dziedzinie badań i rozwoju w granicach określonych pułapów;
pośrednie środki wsparcia dla przemysłu stoczniowego w postaci narzędzi kredytowych lub gwarancji kredytowych dla armatorów są dozwolone przez wspomniane wyżej Porozumienie pod warunkiem że środki te są zgodne z ustaleniami OECD w sprawie kredytów eksportowych dla statków;
Porozumienie OECD w sprawie normalnych warunków konkurencji w komercyjnym przemyśle stoczniowym i remontu statków oraz prawodawstwo wspólnotowe z niego wynikające są sprawą wysokiej wagi;
uprawnienia Komisji na mocy art. 85, 86, 92 i 93 Traktatu umożliwiają jej podejmowanie działań na wypadek wystąpienia środków lub praktyk antykonkurencyjnych; działania podjęte przez Komisję w odniesieniu do tego rodzaju środków lub praktyk ze strony stoczni będą stanowiły integralną część rocznego sprawozdania składanego Państwom Członkowskim;
wymienione wyżej Porozumienie może być ponownie przejrzane trzy lata po jego wejściu w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "przemysł stoczniowy" oznacza budowanie we Wspólnocie pełnomorskich statków handlowych z własnym napędem, mianowicie:
- statków o nie mniej niż 100 tonach brutto używanych do transportu pasażerskiego i/lub towarowego;
- statków o nie mniej niż 100 tonach brutto używanych do zapewniania specjalistycznych usług (na przykład pogłębiarek i lodołamaczy z wyłączeniem pływających doków i jednostek mobilnych działających w strefie przybrzeżnej);
- holowników o mocy nie mniejszej niż 365 kW;
- statków rybackich o nie mniej niż 100 tonach brutto używanych do wywozu poza obszar Wspólnoty; oraz
- niewykończonych kadłubów wyżej wymienionych statków, utrzymujących się na wodzie i mobilnych.
Wyłączone są statki wojenne i wprowadzone zmiany lub urządzenia dodane do innych statków w celach wyłącznie wojskowych pod warunkiem że środki lub praktyki zastosowane w odniesieniu do tych statków zmian lub urządzeń nie stanowią ukrytych działań sprzyjających komercyjnemu przemysłowi stoczniowemu, niezgodnych z niniejszym rozporządzeniem;
b) "remont statków" oznacza remont lub naprawę we Wspólnocie pełnomorskich statków handlowych z własnym napędem, zdefiniowanych w lit. a);
c) "adaptacja statków" oznacza, z zastrzeżeniem przepisów art. 5, adaptację we Wspólnocie pełnomorskich statków handlowych z własnym napędem określonych w lit. a) pod warunkiem że działania konwersyjne pociągają za sobą radykalną zmianę sztauplanu, kadłuba, systemu napędu lub infrastruktury przeznaczonej dla pasażerów;
d) "statek pełnomorski z własnym napędem" oznacza każdy statek, który dzięki własnemu stałemu systemowi napędu i sterowania posiada wszystkie cechy umożliwiające mu samodzielną żeglugę na pełnym morzu;
e) "Porozumienie OECD" oznacza Porozumienie w sprawie normalnych warunków konkurencji w komercyjnym przemyśle stoczniowym i remontu statków;
f) "pomoc" oznacza pomoc państwa w rozumieniu art. 92 i 93 Traktatu.
Pojęcie to obejmuje nie tylko pomoc przyznaną przez samo państwo, lecz także pomoc przyznaną przez władze regionalne lub lokalne lub inne instytucje publiczne, a także wszystkie elementy pomocowe zawarte w środkach finansowania stosowanych pośrednio lub bezpośrednio przez Państwa Członkowskie wobec przedsiębiorstw stoczniowych, przebudowy lub remontu statków, których nie można uznać za rzeczywiste dostarczenie kapitału ryzyka zgodnie ze standardowymi praktykami inwestowania w gospodarce rynkowej;
g) "jednostka spokrewniona" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną która:
i) posiada lub kontroluje budowniczego statków; lub
ii) należy do budowniczego okrętów lub podlega jego kontroli, bezpośrednio lub pośrednio poprzez posiadanie akcji lub w jakikolwiek inny sposób.
Zakłada się, że dochodzi do kontroli w momencie, gdy dana osoba lub budowniczy wchodzi w posiadanie lub obejmuje kontrolę ponad 25 % udziałów drugiej strony.
Artykuł 2
1.
Pomoc przyznana, bezpośrednio lub pośrednio dla przemysłu stoczniowego, przebudowy i remontu statków, tak jak została ona określona na podstawie niniejszego rozporządzenia, finansowana przez Państwa Członkowskie lub ich władze regionalne lub lokalne przy użyciu zasobów państwowych, w jakiejkolwiek formie jest uważana za zgodną ze wspólnym rynkiem jedynie pod warunkiem spełnienia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Dotyczy to nie tylko przedsiębiorstw zajmujących się wyżej wymienioną działalnością, lecz także jednostek spokrewnionych.
2.
Pomocy przyznanej na mocy niniejszego rozporządzenia nie mogą towarzyszyć praktyki dyskryminacyjne w stosunku do produktów pochodzących z innych Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ II
ZGODNE ŚRODKI
Artykuł 3
Pomoc społeczna
1.
Za zgodną ze wspólnym rynkiem może być uważana taka pomoc, której celem jest pokrycie kosztów środków, z których korzystają wyłącznie pracownicy tracący prawa do świadczeń emerytalnych, zwalniani lub w inny i ostateczny sposób tracący miejsce zatrudnienia w danym przedsiębiorstwie stoczniowym, przebudowy i remontu statków w przypadku gdy pomoc ta jest związana z zaprzestaniem lub ograniczeniem działalności stoczni, jej upadłością lub przestawieniem na działalność inną niż budowa, przebudowa lub remont statków.
2.
Koszty uprawniające do ubiegania się o pomoc określoną w niniejszym artykule obejmują w szczególności:
- płatności na rzecz pracowników zwalnianych lub odchodzących na wcześniejszą emeryturę,
- koszty usług konsultacyjnych na rzecz pracowników zwolnionych lub tych, którzy mają być zwolnieni lub odchodzących na wcześniejszą emeryturę, w tym wpłaty dokonywane przez stocznie na rzecz ułatwienia tworzenia małych przedsiębiorstw niezależnych od tychże stoczni i których podstawowa działalność nie polega na budowie, przebudowie lub remoncie statków,
- płatności na rzecz pracowników z tytułu przekwalifikowania zawodowego.
Artykuł 4
Pomoc na badania i rozwój
1.
Pomoc publiczna przyznana na rzecz badań i rozwoju w przemyśle stoczniowym, przebudowy i remontu statków może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, jeżeli dotyczy:
i) badań podstawowych;
ii) podstawowych badań przemysłowych pod warunkiem że wielkość pomocy nie przekroczy 50 % uprawnionych kosztów;
iii) badań stosowanych pod warunkiem że wielkość pomocy nie przekroczy 35 % uprawnionych się kosztów;
iv) rozwoju pod warunkiem że wielkość pomocy nie przekroczy 25 % uprawnionych kosztów.
2.
Maksymalna dopuszczalna wielkość pomocy na rzecz badań i rozwoju w małych i średnich przedsiębiorstwach [6] jest o 20 punktów procentowych większa niż procenty podane w ust. 1 ppkt ii), iii) i iv).
3.
Dla celów niniejszego artykułu, stosują się następujące definicje dotyczące pomocy w zakresie badań i rozwoju:
a) kosztami uprawnionymi są jedynie te odnoszące się do:
i) kosztów narzędzi, sprzętu, terenów i budynków o ile są one używane do określonych projektów badań i rozwoju;
ii) kosztów pracowników naukowych, techników i innego personelu o ile osoby te są przydzielone do określonych projektów badań i rozwoju;
iii) usług doradczych i usług równoważnych w tym także badań naukowych pozyskiwanych z zewnątrz, wiedzy technicznej, patentów itd.;
iv) kosztów ogólnych (infrastruktury i usług pomocniczych) związanych z projektami badań i rozwoju pod warunkiem że nie przekroczą one 45 % całkowitych kosztów projektu podstawowych badań przemysłowych, 20 % badań stosowanych i 10 % prac rozwojowych;
b) "badania podstawowe" oznaczają działalność badawczą wykonywaną niezależnie przez zakłady szkolnictwa wyższego lub badawcze w celu poszerzenia ogólnej wiedzy naukowej i technicznej nie powiązaną z celami przemysłowymi lub handlowymi;
c) "podstawowe badania przemysłowe" oznaczają oryginalne prace teoretyczne lub doświadczalne mające na celu lepsze zrozumienie ogólnych praw naukowych i technicznych, które mogą być stosowane do określonego sektora przemysłu lub do działalności określonego przedsiębiorstwa;
d) "badania stosowane" oznaczają prace studialne lub doświadczalne przeprowadzane na podstawie wyników badań podstawowych, których przeznaczeniem jest ułatwienie realizacji określonych celów praktycznych, takich jak opracowanie nowych wyrobów, procesów produkcyjnych lub usług.
Badania stosowane doprowadzają z reguły do opracowania pierwszego prototypu nie obejmują natomiast wysiłków, których celem jest projektowanie, rozwój lub badania produktów lub usług, których sprzedaż jest brana pod uwagę;
e) "prace rozwojowe" oznaczają systematyczne wykorzystywanie wiedzy naukowej i technicznej w celu projektowania, rozwoju, badania lub oceny nowych wyrobów, procesów produkcyjnych lub usług, bądź też w celu poprawy istniejących wyrobów lub usług, tak aby były zgodne z określonymi wymogami dotyczącymi funkcjonalności lub celami.
Prace te obejmują zwykle wykonanie modeli przedprodukcyjnych, takich jak projekty doświadczalne lub pokazowe, jednak nie mają za przedmiot zastosowań przemysłowych ani eksploatacji handlowej;
f) pomoc na rzecz badań i rozwoju przyznana wyłącznie przemysłowi stoczniowemu, przebudowy i remontu statków obejmuje, ale nie jest ograniczone do następujących projektów:
i) badania i rozwój realizowane przez przemysł budowy, przebudowy lub remontu statków lub realizowane przez instytuty badawcze kontrolowane lub finansowane przez ten przemysł;
ii) badania i rozwój realizowane przez branżę żeglugi morskiej lub przez instytuty badawcze kontrolowane lub finansowane przez ten sektor w przypadku gdy projekty te są bezpośrednio związane z przemysłem stoczniowym, przebudowy lub remontu statków;
iii) badania i rozwój realizowane przez uniwersytety, publiczne instytuty badawcze lub niezależne prywatne instytuty badawcze i inne sektory przemysłu we współpracy z przemysłem stoczniowym, przebudowy lub remontu statków;
iv) badania i rozwój realizowane przez uniwersytety, publiczne instytuty badawcze lub niezależne prywatne instytuty badawcze i inne sektory przemysłu w przypadku gdy w chwili przeprowadzania tych projektów można racjonalnie spodziewać się, że wyniki będą miały określone kluczowe znaczenie dla przemysłu stoczniowego, przebudowy lub remontu statków.
4.
Informacje dotyczące wyników badań i rozwoju są natychmiast publikowane, przynajmniej raz w roku.
Artykuł 5
Pomoc pośrednia
1.
Pomoc w przemyśle stoczniowym i adaptacji statków z wyłączeniem przemysłu remontowego, przyznawana armatorom lub osobom trzecim w postaci pożyczek i gwarancji państwowych, może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, jeśli jest zgodna z ustaleniami OECD w sprawie kredytów eksportowych dla statków [7] lub każdą inną umową zmieniającą lub zastępującą te ustalenia.
2.
Pomoc w przemyśle stoczniowym i adaptacji statków, przyznawana z rzeczywistych powodów jako pomoc na rzecz rozwoju danego kraju rozwijającego się może być uznana za zgodną z zasadami wspólnego rynku, jeśli jest zgodna z odpowiednimi warunkami ustaleń OECD lub każdą inną umową zmieniającą lub zastępującą te ustalenia, jak określono w ust. 1.
3.
W trakcie składania zamówień, pomoc przyznawana przez dane Państwo Członkowskie na rzecz swoich armatorów lub stron trzecich w tym Państwie dla przemysłu stoczniowego lub adaptacji statków nie może zniekształcić ani zagrażać zniekształceniu konkurencji między stoczniami w tym Państwie Członkowskim i stoczniami innych Państw Członkowskich.
4.
Dla celów niniejszego artykułu, "adaptacja statków" oznacza adaptację we Wspólnocie pełnomorskich statków handlowych z własnym napędem, tak jak zostało to określone w art. 1 lit. a) o pojemności nie mniejszej niż 1000 ton brutto pod warunkiem że działania konwersyjne pociągają za sobą radykalną zmianę sztauplanu, kadłuba, systemu napędu lub infrastruktury przeznaczonej dla pasażerów.
Artykuł 6
Hiszpania, Portugalia, Belgia
Pomoc na rzecz restrukturyzacji przyznawana w Hiszpanii, w Portugalii i w Belgii w postaci pomocy inwestycyjnej i każdej innej pomocy z tytułu środków socjalnych nie objęta na mocy art. 3 wypłacona po dniu 1 stycznia 1996 r., może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Pomoc ta podlega indywidualnemu zgłoszeniu i uprzedniej zgodzie Komisji, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1996 r. oraz przestrzega następujących maksymalnych pułapów i terminów płatności:
Kwota pomocy _BAR_ Nieprzekraczalny termin płatności _BAR_
_BAR_ _BAR_
Hiszpania: _BAR_ 10 miliardów pesetów hiszpańskich _BAR_ dnia 31 grudnia 1998 r. _BAR_
Portugalia: _BAR_ 5,2 miliarda escudos portugalskich _BAR_ dnia 31 grudnia 1998 r. _BAR_
Belgia: _BAR_ 1320 milionów franków belgijskich _BAR_ dnia 31 grudnia 1997 r. _BAR_
Artykuł 7
Inne środki
1.
W wyjątkowych przypadkach i z zastrzeżeniem art. 92 Traktatu, inna pomoc może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Jeżeli Komisja uzna, że taka sytuacja rzeczywiście ma miejsce, może wystąpić po zasięgnięciu opinii specjalnego Komitetu ustanowionego w ramach art. 113 Traktatu o przyznanie odstępstwa grupie stron na podstawie art. 5 ust. 5 Porozumienia OECD.
2.
W odniesieniu do projektów badań i rozwoju dotyczących bezpieczeństwa i ochrony środowiska i z zastrzeżeniem zgodności z warunkami określonymi w art. 92 Traktatu, większa intensywność pomocy niż przewidziana w art. 4 ust. 1 pkt ii), iii) i iv) może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Jeżeli Komisja uzna, że taka sytuacja rzeczywiście ma miejsce jest ona upoważniona do wystąpienia do grupy stron o zatwierdzenie projektu, zgodnie z załącznikiem I B 3 (2) Porozumienia OECD.
3.
W przypadku gdy pomoc przyznana na mocy niniejszego rozporządzenia podlega postępowaniu przed Izbą ds. Sporów na mocy art. 8 Porozumienia OECD lub w przypadku kredytów eksportowych, mechanizmom konsultowania ustanowionym w ustaleniach OECD w sprawie kredytów eksportowych dla statków, Komisja przyjmuje stanowisko Wspólnoty, po konsultacji specjalnego Komitetu ustanowionego na mocy art. 113 Traktatu.
ROZDZIAŁ III
PROCEDURA MONITOROWANIA
Artykuł 8
1.
W uzupełnieniu postanowień art. 93 Traktatu, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom stoczniowym i przedsiębiorstwom remontu statków objętych niniejszym rozporządzeniem, podlega szczególnym zasadom przewidzianym w ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie zgłaszają uprzednio Komisji i wprowadzają w życie dopiero po uzyskaniu jej zgody:
a) każdy system pomocy, nowy bądź już istniejący lub też każdą zmianę w istniejącym systemie pomocy będącym przedmiotem niniejszego rozporządzenia;
b) każdą decyzję stosowaną do ogólnie stosowanego wobec przedsiębiorstw objętych niniejszym rozporządzeniem systemu pomocy, w tym również ogólnie stosowanych systemów pomocy o przeznaczeniu regionalnym, w celu zweryfikowania zgodności z art. 92 Traktatu;
c) każdy indywidualny przypadek stosowania systemów pomocy określonych w art. 5 ust. 2 lub w przypadku gdy Komisja wyraźnie to przewidziała w ramach procesu wydawania zezwolenia na dany system pomocy.
Artykuł 9
1.
W celu umożliwienia Komisji monitorowania stosowania zasad pomocy przewidzianych w rozdziale II, Państwa Członkowskie dostarczają jej:
a) miesięcznych sprawozdań w sprawie narzędzi kredytowych wspieranych pomocą publiczną i przyznawanych dla każdej umowy na budowę lub adaptację statków. Sprawozdania te powinny być zgodne ze schematem 1 znajdującym się w Załączniku i składane przed końcem miesiąca następującego po miesiącu podpisania każdej umowy;
b) w przypadku gdy istnieją w Państwach Członkowskich urzędowe systemy gwarancyjne i ubezpieczeniowe dla statków, sprawozdania, składane do dnia 1 kwietnia roku następującego po roku sprawozdawczym, zawierające wyniki stosowania tych systemów, wypłacone odszkodowania, dochód z premii, prowizji, dochód z wpływów pochodzących ze zwrotów oraz wszelkie inne właściwe informacje wymagane przez Komisję;
c) sprawozdania o ukończeniu, dotyczące każdej umowy na budowę i adaptację statku podpisanego przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia; sprawozdania te należy składać według schematu 2 znajdującego się w Załączniku przed końcem miesiąca następującego po miesiącu ukończenia;
d) sprawozdania roczne składane według schematu 3 znajdującego się w Załączniku do dnia 1 marca roku następującego po roku sprawozdawczym, zawierające dane dotyczące ogólnej kwoty pomocy przyznanej każdej stoczni krajowej w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego;
e) w przypadku stoczni mogących budować statki handlowe powyżej 5000 ton brutto, roczne sprawozdania, składane zgodnie ze schematem 4 znajdującym się w Załączniku nie później niż dwa miesiące po zatwierdzeniu rocznego sprawozdania stoczni przez coroczne zgromadzenie ogólne, przedstawiające jawne informacje dotyczące rozwoju zdolności produkcyjnej i struktury własności.
2.
Na podstawie informacji przekazanych jej zgodnie z art. 8 i ust. 1 niniejszego artykułu, Komisja opracowuje raz w roku ogólne sprawozdanie mające stanowić podstawę dla dyskusji z ekspertami krajowymi.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od daty wejścia w życie Porozumienia OECD [8].
W przypadku gdyby powyższe Porozumienie nie weszło w życie z dniem 1 stycznia 1996 r., właściwe przepisy dyrektywy 90/684/EWG stosuje się do czasu wejścia w życie wymienionego Porozumienia, najpóźniej do dnia 1 października 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3095/95
z dnia 22 grudnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, rozporządzenie (EWG) nr 1247/92 zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenie (EWG) nr 1945/93 zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1247/92
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 51 i art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji, sporządzony po konsultacji z Komisją Administracyjną ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istnieje potrzeba wprowadzenia zmian do rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 [4] i (EWG) nr 574/72 [5]; niektóre z tych zmian odnoszą się do zmian dokonanych przez Państwa Członkowskie w dziedzinie ustawodawstwa w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, inne to zmiany natury technicznej mające na celu udoskonalenie wyżej wymienionych rozporządzeń.
(2) W celu ułatwienia czasowego zamieszkania i dostępu do opieki na terytorium Unii Europejskiej z upoważnieniem właściwej instytucji, korzyści wynikające z art. 22 ust. 1 lit. a) i art. 22 ust. 1 lit. c) powinny zostać rozciągnięte na wszystkich obywateli Państw Członkowskich, którzy są ubezpieczeni zgodnie z przepisami prawnymi Państwa Członkowskiego, a także na członków ich rodzin zamieszkujących z nimi, nawet jeśli nie są pracownikami najemnymi ani nie pracują na własny rachunek.
(3) Bezrobotny w pełnym wymiarze, określony w art. 71 ust. 1 lit. a) ppkt ii) lub lit. b) ppkt ii), jest uprawniony do świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa, a także do świadczeń rodzinnych przyznawanych przez właściwą instytucję Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zamieszkuje, uprawnień w okresie bezrobocia w pełnym wymiarze, wynikających z inwalidztwa i starości, przyznawanych przez wspomnianą instytucję zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez te państwo (art. 25 ust. 2, art. 39 ust. 6, art. 45 ust. 6 i art. 72a rozporządzenia (EWG) nr 1408/71), wynika z tego, że Państwo Członkowskie zamieszkania powinno móc odprowadzić składki na te świadczenia tam, gdzie to konieczne, w konsekwencji powinny zostać wprowadzone przepisy umożliwiające państwu takie odprowadzanie, jeśli jego ustawodawstwo tak stanowi.
(4) Wydaje się konieczne zapewnienie, że rodzina nie traci prawa do świadczeń rodzinnych z powodu zbyt krótkiego okresu przedawnienia i że w tym celu art. 86 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 powinien zostać zmieniony.
(5) Ze względów skuteczności wydaje się odpowiednim zestawienie razem wszystkich przepisów przejściowych dotyczących poszczególnych świadczeń o charakterze nieskładkowym w nowym art. 95b rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
(6) Określone zmiany powinny zostać wprowadzone do rubryki "G. IRLANDIA" i "O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO" w części II załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, uwzględniając wykładnię pojęcia "członek rodziny", przekazaną przez władze Irlandii i Wielkiej Brytanii.
(7) Istnieje potrzeba dodania do rubryki "B. DANIA" w załączniku IIa do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 zryczałtowanego zasiłku rehabilitacyjnego, który stanowi nie podlegające wywozowi świadczenie specjalne o charakterze nieskładkowym.
(8) Istnieje potrzeba skreślenia pozycji "zasiłek wyrównujący koszty utrzymania" w załączniku IIa znajdującej się w rubryce "I. LUKSEMBURG", z powodu niezapisania takiego zasiłku w obecnym ustawodawstwie Luksemburga.
(9) W rezultacie umowy zawartej między władzami Grecji i Niemiec należy uzupełnić część B pkt 30 załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
(10) Wydaje się koniecznym dostosowanie rubryki "F. GRECJA" załącznika VI do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 ze względu na restrukturyzację zabezpieczenia społecznego i różnych zmian wniesionych do greckiego ustawodawstwa.
(11) Przewidując możliwość zmiany przez osobę ubezpieczoną instytucji ubezpieczeń na wypadek choroby, istnieje potrzeba zmiany art. 17 ust. 2 i art. 30 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 w celu rozszerzenia zastosowania w stosunku do instytucji Niemiec, Włoch i Portugalii szczególnego przepisu już przewidzianego w stosunku do instytucji francuskich.
(12) Artykuł 95 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 powinien zostać zmieniony, aby zbliżyć stałą kwotę podlegającą zwrotowi oraz kwotę aktualnych wydatków ponoszonych przez instytucje Państw Członkowskich; powinien zostać sformułowany przepis dotyczący okresu przejściowego odnoszącego się do stosunków z Republiką Francuską ze względu na problemy administracyjne, które może napotkać ten kraj.
(13) Sformułowanie art. 107 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 powinno zostać zmienione, uwzględniając zmiany dokonane przez rozporządzenie (EWG) nr 2195/91 [6], (EWG) nr 1248/92 [7] i (EWG) nr 1249/92 [8].
(14) W związku ze zmianami administracyjnymi w Danii, rubryka "B. DANIA" w załącznikach 2, 3, 4 i 10 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(15) Punkty "13.
DANIA — HISZPANIA" i "15.
DANIA — GRECJA" w załączniku 5 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 należy dostosować, biorąc pod uwagę umowy zawarte między Państwami Członkowskimi.
(16) Wspomniany załącznik 5 powinien także zostać zmieniony w rezultacie umów między Niderlandami i Grecją i między Niderlandami i Zjednoczonym Królestwem, zgodnie z art. 36 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
(17) Konieczne jest dostosowanie rubryki "A. BELGIA" w załączniku 10 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 w celu wymienienia właściwej instytucji, określonej w art. 10b wspomnianego rozporządzenia.
(18) W rezultacie reorganizacji administracyjnej ubezpieczeń na wypadek choroby, pozycje w załącznikach 2, 3, 4, 9 i 10 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72, znajdujące się w rubryce "I. LUKSEMBURG" powinny zostać zmienione.
(19) W rezultacie zmiany nazwy Niderlandzkiej Rady Pracy, konieczne jest dostosowanie załączników 2, 3 i 4 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 zawartych w rubryce "J. NIDERLANDY".
(20) Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 1247/92 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1945/93 powinny zostać skreślone, jako że ich treść jest zawarta w rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71; w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1945/93 konieczne jest skreślenie pkt 10, w którym zawarte jest odniesienie do skreślonych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 wprowadza się następujące zmiany:
1. po art. 22 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 22a
Szczególne zasady dotyczące określonych kategorii osób:
Nie naruszając art. 2 niniejszego rozporządzenia, art. 22 ust. 1 lit. a) i c) stosuje się również do osób, które są obywatelami Państwa Członkowskiego i są ubezpieczone zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, i do członków ich rodzin zamieszkujących z nimi.";
2. po art. 25 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 25a
Składki płacone przez całkowicie bezrobotnych
Instytucja odpowiedzialna za udzielanie bezrobotnym świadczeń rzeczowych i świadczeń pieniężnych, określonych w art. 25 ust. 2, która należy do Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo określa potrącenia od składek płaconych przez bezrobotnych, aby pokryć świadczenia z tytułu choroby lub macierzyństwa, jest upoważniona do dokonywania takich potrąceń zgodnie z przepisami swojego ustawodawstwa.";
3. w art. 39 ust. 6 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy wyżej wymieniona instytucja stosuje ustawodawstwo przewidujące potrącanie składek płaconych przez bezrobotnych na pokrycie świadczeń z tytułu inwalidztwa, jest ona upoważniona do dokonywania takich potrąceń zgodnie z przepisami swojego ustawodawstwa.";
4. w art. 45 ust. 6 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy wyżej wymieniona instytucja stosuje ustawodawstwo przewidujące potrącanie składek płaconych przez bezrobotnych, pokrywających emerytury i śmierć, jest ona upoważniona do dokonywania takich potrąceń zgodnie z przepisami swojego ustawodawstwa.";
5. w art. 72a dodaje się ustęp w brzmieniu:
"W przypadku gdy wyżej wymieniona instytucja stosuje ustawodawstwo przewidujące potrącanie składek płaconych przez bezrobotnych na pokrycie świadczeń rodzinnych, jest ona upoważniona do dokonywania potrąceń zgodnie z przepisami swojego ustawodawstwa.";
6. w art. 86 istniejący tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1 i dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Jeśli osoba uprawniona do tego według ustawodawstwa Państwa Członkowskiego złoży wniosek o przyznanie jej świadczenia rodzinnego, nawet jeżeli państwo to nie jest właściwe według prawa pierwszeństwa, data pierwszego wystąpienia z wnioskiem jest uznawana za datę wystąpienia z wnioskiem do właściwych władz, instytucji czy sądów, jeśli nowy wniosek został złożony w państwie właściwym według prawa pierwszeństwa przez osobę uprawnioną do tego przez ustawodawstwo tego państwa.
Drugi wniosek musi zostać złożony w terminie do jednego roku od zawiadomienia o odrzuceniu pierwszego wniosku lub zaprzestania wypłacania świadczenia przez pierwsze Państwo Członkowskie.";
7. po art. 95a dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 95b
Przepisy przejściowe do stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1247/92
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 1247/92 nie ustala żadnych uprawnień za okres przed dniem 1 czerwca 1992 r.
2.
Okresy zamieszkania i okres zatrudnienia lub pracy na własny rachunek wykonywanej na terytorium Państwa Członkowskiego przed dniem 1 czerwca 1992 r. jest brany pod uwagę przy ustalaniu praw nabytych według przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1247/92.
3.
Zgodnie z ust. 1 prawo jest nabyte na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1247/92 nawet, jeśli dotyczy przypadku sprzed dnia 1 czerwca 1992 r.
4.
Wszystkie specjalne świadczenia o charakterze nieskładkowym, które nie zostały przyznane lub zostały zawieszone ze względu na obywatelstwo osoby zainteresowanej, są na wniosek osoby zainteresowanej ustalone lub przywrócone z mocą od dnia 1 czerwca 1992 r., pod warunkiem że prawa wcześniej ustalone nie doprowadziły do opłaty ryczałtowej.
5.
Prawa osób, którym została przyznana emerytura przed dniem 1 czerwca 1992 r., mogą na wniosek osoby zainteresowanej zostać poddane rewizji z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1247/92.
6.
Jeśli wniosek, określony w ust. 4 lub 5, jest przedstawiony w terminie dwóch lat od dnia 1 czerwca 1992 r., prawa nabyte na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1247/92 wywierają skutek od tego dnia, jednocześnie ustawodawstwo każdego Państwa Członkowskiego dotyczące utraty lub przedawnienia praw nie może zostać zastosowane przeciwko osobie zainteresowanej.
7.
Jeśli wniosek, określony w ust. 4 lub 5, zostaje przedstawiony po upływie dwuletniego okresu, po dniu 1 czerwca 1992 r., prawa, które nie zostały utracone lub nie są ograniczone czasowo, stają się skuteczne od dnia, w którym został złożony wniosek, oprócz sytuacji, w której obowiązuje bar dziej korzystne ustawodawstwo Państwa Członkowskiego.
8.
Zastosowanie art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1247/92 nie może spowodować wycofania środków, które zostały przyznane przed dniem 1 czerwca 1992 r. przez właściwe instytucje Państwa Członkowskiego, według tytułu III rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, do którego stosuje się art. 10 tego rozporządzenia.
9.
Zastosowanie art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1247/92 nie może spowodować odrzucenia wniosku o specjalne nieskładkowe świadczenie przyznawane jako dodatek do emerytury, który został przedstawiony przez osobę zainteresowaną, która spełniła warunki przyznania tego świadczenia przed dniem 1 czerwca 1992 r., jeśli nawet osoba ta zamieszkuje na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym ma siedzibę właściwa instytucja, pod warunkiem że wniosek o świadczenie został przedstawiony w okresie pięciu lat od dnia 1 czerwca 1992 r.
10.
Nie naruszając przepisów w ust. 1, każde specjalne świadczenie nieskładkowe, przyznane jako dodatek do emerytury, które nie zostało przyznane lub które zostało zawieszone ze względu na zamieszkiwanie osoby zainteresowanej na obszarze innego państwa niż właściwe Państwo Członkowskie, jest na podstawie wniosku osoby zainteresowanej przyznane lub wznowione z mocą od dnia 1 czerwca 1992 r., w pierwszym przypadku od dnia, w którym świadczenie powinno było być przyznane, a w drugim przypadku w dniu, w którym zostało zawieszone.
11.
Specjalne świadczenie nieskładkowe, określone w art. 4 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, może zostać przyznane, w tym samym czasie i tej samej osobie, zgodnie z art. 10a niniejszego rozporządzenia, przez właściwą instytucję Państwa Członkowskiego, na terytorium którego ta osoba zamieszkuje, i zgodnie z ust. 1-10 niniejszego artykułu, przez właściwą instytucję innego Państwa Członkowskiego. Osoba zainteresowana może zsumować te świadczenia do granicy górnej kwoty specjalnego świadczenia, którego mogłaby się domagać na podstawie jednego z określonych ustawodawstw.
12.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 11, w szczególności stosowanie odnośnie do świadczeń, określonych w tym ustępie, klauzul zmniejszania, zawieszania lub znoszenia, określonych w ustawodawstwie jednego lub więcej Państw Członkowskich, i przeznaczenie zróżnicowanych dodatkowych kwot jest określone decyzją Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących i, w odpowiednim przypadku, za wspólną zgodą zainteresowanych Państw Członkowskich i ich właściwych władz.";
8. w załączniku I część II rubryka
"G. IRLANDIA"
otrzymuje brzmienie:
"G. IRLANDIA
W celu ustalenia praw do rzeczowych świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa w stosowaniu rozporządzenia, przez określenie "członek rodziny"; rozumie się każdą osobę uznaną za pozostającą na utrzymaniu pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek do celów stosowania ustaw o zdrowiu z lat 1947-1970 r.";
9. w załączniku I część II rubryka
"O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO"
otrzymuje brzmienie:
"O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO
W celu ustalenia uprawnień do świadczeń rzeczowych, określenie "członek rodziny"; oznacza:
1. w odniesieniu do ustawodawstwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii:
1) małżonka, pod warunkiem że:
a) osoba, będąca zarówno pracownikiem najemnym, jak i prowadząca działalność na własny rachunek, lub inna osoba uprawniona na podstawie rozporządzenia:
i) zamieszkuje z małżonkiem; lub
ii) przyczynia się do utrzymania małżonka;
i
b) małżonek:
i) nie zarabia jako pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek lub nie posiada dochodów jako osoba uprawniona na podstawie rozporządzenia; lub
ii) nie otrzymuje świadczenia zabezpieczenia społecznego ani emerytury lub renty na podstawie ubezpieczenia małżonka;
2) osobę sprawująca opiekę nad dzieckiem, pod warunkiem że:
a) pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek lub uprawniona na podstawie rozporządzenia:
i) zamieszkuje razem z tą osobą jako mąż i żona; lub
ii) przyczynia się do utrzymania tej osoby;
i
b) osoba ta:
i) nie zarabia jako pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, lub nie posiada dochodów jako osoba uprawniona na podstawie rozporządzenia; lub
ii) nie otrzymuje świadczenia zabezpieczenia społecznego ani emerytury lub renty na podstawie ubezpieczenia tej osoby;
3) dziecko, dla którego temu pracownikowi najemnemu lub osobie prowadzącej działalność na własny rachunek lub uprawnionej na podstawie rozporządzenia wypłaca się lub może być jej wypłacany zasiłek na dziecko;
2. w odniesieniu do ustawodawstwa Gibraltaru:
każdą osobę uchodzącą za pozostającą na utrzymaniu zgodnie ze znaczeniem Ordynacji Programu Zajęć Grupowych z 1973 r.";
10.
W załączniku IIa wprowadza się następujące zmiany:
a) rubryka
"B. DANIA"
otrzymuje brzmienie:
"B. DANIA
Zryczałtowany zasiłek rehabilitacyjny mający stałą stawkę przyznany według Ustawy o Opiece Społecznej dla utrzymania osób podlegających rehabilitacji.";
b) w rubryce "I. LUKSEMBURG", skreśla się lit. a), a lit. b) i c) otrzymują odpowiednio oznaczenia a) i b);
11.
W części A załącznika III do rubryki
"30.
NIEMCY — GRECJA"
dodaje się, co następuje:
"c) Protokół z dnia 7 października 1991 r. łącznie z porozumieniem zawartym dnia 6 lipca 1984 r. między Rządem Niemieckiej Republiki Demokratycznej a Rządem Republiki Greckiej w sprawie uregulowania problemu dotyczącego emerytur.";
12.
W części B załącznika III do rubryki
"30.
NIEMCY — GRECJA"
dodaje się, co następuje:
"30.
NIEMCY — GRECJA
Protokół z dnia 7 października 1991 r. łącznie z porozumieniem zawartym dnia 6 lipca 1984 r. między Rządem Niemieckiej Republiki Demokratycznej a Rządem Republiki Greckiej w sprawie uregulowania problemu dotyczącego emerytur.";
13.
Do załącznika VI wprowadza się następujące zmiany:
a) w rubryce
"C. NIEMCY"
pkt 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) W celu uwzględnienia niemieckich okresów emerytalnych ubezpieczenia emerytalnego górników ma zastosowanie tylko niemieckie ustawodawstwo.";
b) w rubryce
"F. GRECJA"
skreśla się pkt 1 i dodaje się dwa punkty w brzmieniu:
"5.
Jeżeli z zasad dotyczących greckich dodatkowych funduszy emerytalnych (
"επχουριχά ταμεία";
) wynikają przepisy o uznawaniu okresów obowiązkowych ubezpieczenia spełnionych zgodnie z przepisami greckich instytucji ubezpieczeniowych (
"χύριας ασφάλισης";
) zasady te stosuje się także do okresów podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, spełnionych zgodnie z ustawodawstwem innych Państw Członkowskich, objętych zakresem rozporządzenia.
6.
Pracownicy najemni, którzy do dnia 31 grudnia 1992 r. są obowiązkowymi członkami programu ubezpieczeń emerytalnych innego Państwa Członkowskiego niż Grecja i którzy podlegają po raz pierwszy obowiązkowemu greckiemu ubezpieczeniu społecznemu (podstawowy system ustawowy) po dniu 1 stycznia 1993 r., uznawane są za "osoby uprzednio ubezpieczone"; zgodnie z przepisami Ustawy nr 2084/92.";
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 574/72 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 17 ust. 2 zdanie drugie i w art. 30 ust. 1 zdanie ostatnie otrzymują brzmienie:
"Jednakże, jeśli wyżej wymienione zaświadczenie zostało wydane przez instytucje niemiecką, francuską, włoską lub portugalską, jest ono ważne tylko przez rok od dnia wydania i musi być odnawiane każdego roku.";
2.
Artykuł 95 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 95
Zwrot kosztów świadczeń rzeczowych, udzielonych stosownie do ubezpieczeń na wypadek choroby i macierzyństwa emerytom lub rencistom i członkom ich rodzin, którzy nie zamieszkują w Państwie Członkowskim, według ustawodawstwa którego otrzymują emerytury lub renty i są uprawnieni do świadczeń
1.
Kwota świadczeń rzeczowych udzielonych na podstawie art. 28 ust. 1 i art. 28a rozporządzenia jest zwracana przez właściwą instytucję instytucji, która udzieliła wymienionych świadczeń, na podstawie ryczałtu, który jest najbardziej zbliżony do rzeczywiście poniesionych wydatków.
2.
Ryczałt ustala się mnożąc przeciętne roczne wydatki przypadające na osobę przez średnią roczną liczbę emerytów lub rencistów i członków ich rodzin uwzględnianych przy obliczeniach i zmniejszenie otrzymanej kwoty o 20 %.
3.
Czynniki niezbędne do obliczenia wyżej wymienionego ryczałtu określa się zgodnie z następującymi zasadami:
a) średni roczny wydatek przypadający na osobę uzyskuje się dla każdego Państwa Członkowskiego przez dzielenie rocznych kosztów wszystkich świadczeń rzeczowych udzielonych przez instytucje Państwa Członkowskiego wszystkim emerytom lub rencistom i członkom ich rodzin, których emerytury lub renty wypłacane są zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, stosownie do uwzględnianego systemu zabezpieczenia społecznego, przez średnią roczną liczbę emerytów lub rencistów i członków ich rodzin; systemy zabezpieczenia społecznego, które uwzględnia się w tym celu, określa załącznik 9;
b) w rozliczeniach między instytucjami dwóch Państw Członkowskich średnia roczna liczba uwzględnianych w rozliczeniu emerytów lub rencistów i członków ich rodzin jest równa średniej rocznej liczbie emerytów lub rencistów i ich rodzin, określonych w art. 28 ust. 2 rozporządzenia, którzy, zamieszkując na terytorium jednego z Państw Członkowskich, są uprawnieni do świadczeń rzeczowych obciążających instytucję innego Państwa Członkowskiego.
4.
Liczba emerytów lub rencistów i członków ich rodzin, którą uwzględnia się zgodnie z ust. 3 lit. b), jest ustalana na podstawie wykazu posiadanego w tym celu przez instytucję miejsca zamieszkania, sporządzonego na podstawie dokumentacji dowodowej dostarczonej przez odpowiednią instytucję, dotyczącej uprawnień osoby zainteresowanej.
W przypadku sporu stanowiska instytucji będącej stroną są przedstawiane Komisji Obrachunkowej zgodnie z art. 101 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego.
5.
Komisja Administracyjna ustanawia sposoby i procedury określania czynników obliczania, określonych w ust. 3 i 4.
6.
Dwa lub więcej Państw Członkowskich lub właściwe władze tych państw mogą po otrzymaniu opinii Komisji Administracyjnej zgodzić się na wprowadzenie innych sposobów określania refundowanych kwot."
3.
W art. 107 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów następujących przepisów:
a) Rozporządzenie: art. 12 ust. 2, 3 i 4, art. 14d ust. 1, art. 19 ust. 1 lit. b) ostatnie zdanie, art. 22 ust. 1 ii) ostatnie zdanie, art. 25 ust. 1 lit. b) zdanie przedostatnie, art. 41 ust. 1 lit. c) i d), art. 46 ust. 4, art. 46a ust. 3, art. 50, art. 52 lit. b) zdanie ostatnie, art. 55 ust. 1 ii) zdanie ostatnie, art. 70 ust. 1 akapit pierwszy 1, art. 71 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i lit. b) ppkt ii) zdanie przedostatnie;
b) rozporządzenie wykonawcze: art. 34 ust. 1, 4 i 5;
kurs wymiany na walutę krajową kwot określonych w innej walucie krajowej jest obliczany przez Komisję na podstawie średniego — w okresie referencyjnym określonym w ust. 2– miesięcznego kursu wymiany walut, które zostały podane do wiadomości Komisji w celu wprowadzenia w życie Europejskiego systemu walutowego.";
4.
W załączniku 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w rubryce
"B. DANIA"
pkt 2 lit. a) i pkt 3 lit. a), tekst w kolumnie po prawej stronie otrzymuje brzmienie:
"Direktoratet for Social Sikring og Bistand (Krajowy Urząd ds. Zabezpieczenia Społecznego i Opieki Społecznej), Køebenhavn.";
b) w rubryce "I. LUKSEMBURG":
i) pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.Choroba i macierzyństwo
a) Świadczenia rzeczowe: _BAR_ Caisse de maladie compétente et/ou union des caisses de maladie (właściwy fundusz chorobowy i/lub zrzeszenie funduszy chorobowych) _BAR_
b) Świadczenia pieniężne: _BAR_ Caisse de maladie compétente (właściwy fundusz chorobowy)"; _BAR_
ii) pkt 6 otrzymuje brzmienie:
"6.Świadczenia z tytułu śmierci:
Do celów wykonania art. 66 niniejszego rozporządzenia: _BAR_ Union des caisses de maladie (zrzeszenie funduszy chorobowych), Luxembourg."; _BAR_
c) w pkt 5 lit. a) i b) rubryka "J. NIDERLANDY", "Raad van Arbeid" w każdym przypadku otrzymuje brzmienie "Districtskantoor van de Sociale Verzekeringsbank" (biuro lokalne Banku Ubezpieczeń Społecznych);
5.
W załączniku 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w rubryce
"B. DANIA"
sekcja I lit. b) i c) i), tekst w kolumnie po prawej stronie otrzymuje brzmienie:
"Direktoratet for Social Sikring og Bistand (Krajowy Urząd ds. Zabezpieczenia Społecznego i Opieki Społecznej), Koebenhavn.";
b) w tytule
"I. LUKSEMBURG"
pkt 1, tekst w kolumnie po prawej stronie otrzymuje brzmienie:
"Caisse de maladie des ouvriers et/ou union des caisses de maladie (fundusz chorobowy dla pracowników fizycznych i/lub zrzeszenie funduszy chorobowych).
Caisse de maladie compétente, selon la législation luxembourgeoise, pour la pension partielle luxembourgeoise et/ou union des caisses de maladie (fundusz chorobowy, który według ustawodawstwa Luksemburga jest właściwy dla luksemburskich emerytur lub rent w niepełnym wymiarze i/lub zrzeszenie funduszy chorobowych)";
c) w rubryce "J. NIDERLANDY" wprowadza się następujące zmiany:
i) w pkt 3 lit. c), tekst w kolumnie po prawej stronie otrzymuje brzmienie:
"Bureau voor Duitse zaken (Departament Spraw Niemieckich), Nijmegen";
ii) w pkt 5, tekst w kolumnie po prawej stronie, "Raad van Arbeid" otrzymuje brzmienie "Districtskantoor van de Sociale Verzekeringsbank (biuro lokalne Banku Ubezpieczeń Społecznych)";
6.
W załączniku 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w rubryce
"B. DANIA"
, w pkt 1, 2, 3 i 5, tekst w kolumnie po prawej stronie otrzymuje brzmienie:
"Direktoratet for Social Sikring og Bistand (Urząd Narodowy ds. Zabezpieczenia Społecznego i Opieki Społecznej), Køebenhavn.";
b) w rubryce "I. LUKSEMBURG":
i) pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.Choroba i macierzyństwo: _BAR_ Union des caisses de maladie (Zrzeszenie Funduszy Chorobowych), Luxembourg."; _BAR_
ii) pkt 6 otrzymuje brzmienie:
"6.Świadczenia z tytułu śmierci:
a) w celu stosowania art. 66 niniejszego rozporządzenia: _BAR_ Union des caisses de maladie (Zrzeszenie Funduszy Chorobowych), Luxembourg. _BAR_
b) w innych przypadkach: _BAR_ Instytucja, określona w 1 lub 3, w zależności od tego, który dział ubezpieczenia, jest zobowiązany do wypłacenia świadczenia."; _BAR_
c) w rubryce
"J. Niderlandy"
, pkt 2 lit. c), tekst w kolumnie po prawej stronie otrzymuje brzmienie:
"Bureau voor Duitse zaken (Departament Spraw Niemieckich), Nijmegen";
7. w załączniku 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 16
"DANIA — HISZPANIA"
otrzymuje brzmienie:
"16.
DANIA — HISZPANIA
Umowa z dnia 1 lipca 1990 r. w sprawie częściowego wzajemnego zaniechania zwrotów przewidzianych w art. 36 ust. 3 i art. 63 ust. 3 rozporządzenia i wzajemnego zaniechania zwrotów przewidzianych w art. 105 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (Częściowe wzajemne zaniechanie zwrotów świadczeń rzeczowych z tytułu choroby, macierzyństwa, wypadków przy pracy i chorób zawodowych i wzajemne zaniechanie ze zwrotów z tytułu kontroli administracyjnych i badań lekarskich).";
b) punkt 18
"DANIA — GRECJA"
otrzymuje brzmienie:
"18 DANIA — GRECJA
Umowa z dnia 8 maja 1986 r. w sprawie częściowego wzajemnego zaniechania zwrotów przewidzianych w art. 36 ust. 3 i art. 63 ust. 3 rozporządzenia i wzajemnego zaniechania zwrotów przewidzianych w art. 105 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (Częściowe wzajemne zaniechanie zwrotów świadczeń rzeczowych z tytułu choroby, macierzyństwa, wypadków przy pracy i chorób zawodowych i wzajemne zaniechanie zwrotów z tytułu kontroli administracyjnych i badań lekarskich)";
c) punkt 62
"GRECJA — NIDERLANDY"
otrzymuje brzmienie:
"62.
GRECJA — NIDERLANDY
Wymiana listów z dnia 8 września 1992 r. i z dnia 30 czerwca 1993 r. w sprawie sposobów zwrotów między instytucjami.";
d) w pkt 93
"NIDERLANDY-ZJEDNOCZNE KRÓLESTWO"
lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) Wymiana listów z dnia 25 kwietnia i z dnia 26 maja 1986 r. dotycząca art. 36 ust. 3 rozporządzenia (zwrot lub zaniechanie zwrotu wydatków na świadczenia rzeczowe), ze zmianami.";
8. w załączniku 9 rubryka
"I. LUKSEMBURG"
, otrzymuje brzmienie:
"I. LUKSEMBURG
Wszystkie fundusze chorobowe i zrzeszenia funduszy chorobowych są brane pod uwagę przy obliczaniu średnich rocznych kosztów świadczeń rzeczowych.";
9. w załączniku 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) w rubryce
"A. BELGIA"
przed pkt 1 dodaje się punkt w brzmieniu:
"Do celów stosowania art. 10b rozporządzenia wykonawczego:
Pracownik najemny: _BAR_ Instytucja ubezpieczeniowa, w której pracownik najemny był ubezpieczony _BAR_
Osoby prowadzące działalność na własny rachunek: _BAR_ Institut national d'assurances sociales pour travailleurs indépendants (Narodowy Instytut Ubezpieczeń Społecznych Osób Prowadzących Działalność Na Własny Rachunek), Bruksela"; _BAR_
b) w rubryce "B. DANIA":
i) w pkt 1, 2 i 3, tekst w kolumnie po prawej stronie otrzymuje brzmienie:
"Direktoratet for Social Sikring og Bistand (Urząd Narodowy ds. Zabezpieczenia Społecznego i Opieki Społecznej), Køebenhavn.";
ii) punkt 7 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) świadczenia pieniężne zgodnie z tytułem III rozdział 1 rozporządzenia i świadczenia zgodnie z tytułem III rozdziały 2, 3, 7 i 8 rozporządzenia: Direktoratet for Social Sikring og Bistand (Urząd Narodowy ds. Zabezpieczenia Społecznego i Opieki Społecznej), Køebenhavn.";
c) w rubryce
"I. LUKSEMBURG"
pkt 8 lit. a) i pkt 9 lit. a), tekst w kolumnie po prawej stronie otrzymuje brzmienie:
"Union des caisses de maladie (Zrzeszenie Funduszy Chorobowych), Luxembourg".
Artykuł 3
W rozporządzeniu (EWG) nr 1247/92 skreśla się art. 2.
Artykuł 4
W rozporządzeniu (EWG) nr 1945/93 wprowadza się następujące zmiany:
1. skreśla się art. 3;
2. w art. 4, skreśla się pkt 10.
Artykuł 5
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 grudnia 1995 r.
zmieniająca decyzje 93/387/EWG, 93/436/EWG, 93/437/EWG, 93/494/EWG, 93/495/EWG, 94/198/WE, 94/200/WE, 94/269/WE, 94/233/WE, 94/324/WE, 94/325/WE, 94/448/WE, 94/766/WE, 94/777/WE i 94/778/WE ustanawiające szczególne wymagania stosowane przy przywozie produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z niektórych państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/31/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota przyjęła szereg decyzji ustanawiających wymagania stosowane przy przywozie produktów rybołówstwa pochodzących z niektórych państw trzecich; decyzje te obejmują wzór świadectwa zdrowia, które powinno towarzyszyć przesyłkom;
inspektor urzędowy podpisujący świadectwo musi być zdolny do poświadczenia zgodności produktów rybołówstwa ze szczególnym przepisami prawa wspólnotowego określonymi w tym świadectwie;
wzorcowe świadectwo zdrowia określone w ostatnich decyzjach zawiera oświadczenie podpisującego, że jest on świadom przepisów prawa wspólnotowego w nim określone; oświadczenie to powinno być dodane do tych świadectw zdrowia sporządzonych wcześniej, do których nie zostało dołączone;
w celu uniknięcia przerw w handlu powinien zostać przewidziany wystarczająco długi okres czasu przed wejściem w życie tej decyzji w celu umożliwienia państwom trzecim dokonania zmian w ich świadectwach zdrowia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 93/387/EWG z dnia 7 czerwca 1993 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Maroka [2] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów dyrektywy 91/492/EWG." .
Artykuł 2
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 93/436/EWG z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiającej specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Chile [3] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów a) dyrektywy 92/48/EWG i b) dyrektywy 91/493/EWG oraz decyzji wykonawczych do tych dyrektyw." .
Artykuł 3
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 93/437/EWG z dnia 30 listopada 1993 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Argentyny [4] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów a) dyrektywy 92/48/EWG i b) dyrektywy 91/493/EWG oraz decyzji wykonawczych do tych dyrektyw." .
Artykuł 4
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 93/494/EWG z dnia 23 lipca 1993 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Wysp Owczych [5], dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów a) dyrektywy 92/48/EWG, b) dyrektywy 91/492/EWG i c) dyrektywy 91/493/EWG oraz decyzji wykonawczych do tych dyrektyw." .
Artykuł 5
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 93/495/EWG z dnia 26 lipca 1993 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Kanady [6] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów a) dyrektywy 92/48/EWG, b) dyrektywy 91/492/EWG i c) dyrektywy 91/493/EWG oraz decyzji wykonawczych do tych dyrektyw." .
Artykuł 6
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 93/198/EWG z dnia 7 kwietnia 1994 r. ustanawiającej specjalne warunków przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Brazylii [7] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów a) dyrektywy 92/48/EWG i b) dyrektywy 91/493/EWG oraz decyzji wykonawczych do tych dyrektyw." .
Artykuł 7
W ust. IV załącznik A do decyzji Komisji 94/200/EWG z dnia 7 kwietnia 1994 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Ekwadoru [8] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów a) dyrektywy 92/48/EWG i b) dyrektywy 91/493/EWG oraz decyzji wykonawczych do tych dyrektyw." .
Artykuł 8
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 94/269/EWG z dnia 8 kwietnia 1994 r. ustanawiającej specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Kolumbii [9] dodaje się zdanie w brzemieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów a) dyrektywy 92/48/EWG i b) dyrektywy 91/493/EWG oraz decyzji wykonawczych do tych dyrektyw." .
Artykuł 9
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 94/323/WE z dnia 19 maja 1994 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Singapuru [10] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów a) dyrektywy 92/48/EWG i b) dyrektywy 91/493/EWG oraz decyzji wykonawczych do tych dyrektyw." .
Artykuł 10
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 94/324/EWG z dnia 19 maja 1994 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Indonezji [11] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów a) dyrektywy 92/48/EWG, b) dyrektywy 91/492/EWG i c) dyrektywy 91/493/EWG oraz decyzji wykonawczych do tych dyrektyw." .
Artykuł 11
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 94/325/WE z dnia 19 maja 1994 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Tajlandii [12] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów a) dyrektywy 92/48/EWG, b) dyrektywy 91/492/EWG i c) dyrektywy 91/493/EWG oraz decyzji wykonawczych do tych dyrektyw." .
Artykuł 12
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji nr 94/448/WE z dnia 20 czerwca 1994 r. ustanawiającej specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Nowej Zelandii [13] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów a) dyrektywy 92/48/EWG, b) dyrektywy 91/492/EWG i c) dyrektywy 91/493/EWG oraz decyzji wykonawczych do tych dyrektyw." .
Artykuł 13
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 94/766/WE z dnia 21 listopada 1994 r. ustalającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Tajwanu [14] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów a) dyrektywy 92/48/EWG i b) dyrektywy 91/493/EWG oraz decyzji wykonawczych do tych dyrektyw." .
Artykuł 14
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 94/777/WE z dnia 30 listopada 1994 r. ustalającej specjalne warunki przy przywozie żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Turcji [15] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów dyrektywy 91/492/EWG." .
Artykuł 15
W ust. IV załącznika A do decyzji Komisji 94/778/WE z dnia 30 listopada 1994 r. ustalającej specjalne warunki przy przywozie mrożonych lub przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Turcji [16] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niżej podpisany urzędowy inspektor oświadcza niniejszym, że jest świadom przepisów dyrektywy 91/492/EWG i dyrektywy 91/493/EWG." .
Artykuł 16
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 1996 r.
Artykuł 17
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 19 grudnia 1995 r.
zmieniająca decyzję 93/13/EWG ustanawiającą procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych posterunkach kontroli granicznej, dotyczącą produktów pochodzących z państw trzecich
(96/32/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich1, ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 14 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 93/13/EWG2, ostatnio zmieniona decyzją 94/305/WE3, ustanawia niektóre procedury kontroli weterynaryjnych produktów przywożonych z państw trzecich, przeprowadzanych we wspólnotowych punktach kontroli granicznej;
obecnie obowiązujące zasady dotyczące limitów wagowych w odniesieniu do produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych i przeznaczonych do spożycia przez osoby prywatne muszą zostać zmienione, aby uwzględnić niektóre szczególne sytuacje dotyczące ryb złowionych w ramach wędkarstwa rekreacyjnego w Norwegii lub Rosji i przewożonych do Szwecji lub Finlandii;
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 1995 r.
w sprawie zawieszenia postępowania na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 w sprawie barier handlowych, dotyczącego piractwa nagrań dźwiękowych Wspólnoty w Tajlandii i jego skutków dla handlu Wspólnoty w dziedzinie nagrań dźwiękowych
(96/40/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r., ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu [1], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 365/95 [2], w szczególności jego art. 11 i 14,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
w dniu 5 czerwca 1991 r.
Komisja otrzymała skargę złożoną na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2641/84 z dnia 17 września 1984 r. w sprawie wzmocnienia wspólnej polityki handlowej w szczególności odnośnie do ochrony przed niedozwolonymi praktykami handlowymi [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 522/94 [4], od Europejskiego Biura Międzynarodowej Federacji Przemysłu Fonograficznego, reprezentujący właściwie wszystkich producentów nagrań dźwiękowych we Wspólnocie.
Skarga utrzymuje, iż w Tajlandii ma miejsce piractwo nagrań dźwiękowych Wspólnoty na ogromną skalę oraz że piractwo to wyrządza szkody dla przemysłu Wspólnoty, w szczególności wywiera ono wpływ na wywóz nagrań dźwiękowych Wspólnoty do Tajlandii, jak również na niektóre rynki trzecie;
skarga przedstawiła dostateczne dowody w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2641/84 co do istnienia niedozwolonej praktyki handlowej przypisywanej Tajlandii i co do wynikłej szkody, Komisja ogłosiła w powiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5] wszczęcie postępowania śledczego w sprawie piractwa nagrań dźwiękowych Wspólnoty w Tajlandii;
po wszczęciu postępowania, Komisja zbadała stan prawny i faktyczny sprawy oraz przedłożyła sprawozdanie ze śledztwa Komitetowi Doradczemu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2641/84.
Z powyższego wynikało, iż w trakcie omawianego okresu, zasadniczo wskutek zaniechania przez władze tajskie prawidłowego egzekwowania ówczesnego ustawodawstwa tajskiego o prawach autorskich, poziom piractwa nagrań dźwiękowych (z repertuaru międzynarodowego) prawdopodobnie osiągnął 90 %, a sytuacja ta spowodowała istotne szkody dla przemysłu Wspólnoty, w szczególności w postaci utraconej sprzedaży na rynku tajskim (jak również na niektórych innych rynkach trzecich).
W konsekwencji wynikało, iż Tajlandia naruszyła swoje międzynarodowe zobowiązanie do udzielenia producentom nagrań dźwiękowych Wspólnoty skutecznej ochrony przed piractwem ich produktów.
Obowiązek ten wynikał z przepisy o traktowaniu narodowym przewidzianym w art. 4 Aktu Berlińskiego Konwencji Berneńskiej o Ochronie Dzieł Literackich i Artystycznych, której sygnatariuszem jest Tajlandia;
następnie Komisja przeprowadziła konsultacje z władzami tajskimi, w wyniku których rząd tajski zobowiązał się we wrześniu 1992 r. do zmniejszenia piractwa nagrań dźwiękowych WE do nieznacznych poziomów w możliwie najkrótszym okresie czasu oraz do osiągnięcia znacznego zmniejszenia w pierwszym stadium w przeciągu jednego roku;
na bazie niniejszego zobowiązani, przy życzliwej opinii Komitetu Doradczego oraz z zastrzeżeniem dokonywania regularnej oceny sytuacji, wynikało, iż dalsze działania w ramach postępowania nie są konieczne w najbliższej przyszłości;
w grudniu 1993 r. w Tajlandii przebywała misja w celu dokonania oceny uzyskanych postępów.
Po zakończeniu misji Komisja ponownie przedłożyła sprawozdanie Komitetowi utworzonemu na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2641/84.
Pierwszym stwierdzeniem misji było to, iż rzeczywisty poziom piractwa kaset dźwiękowych spadł do około 50 % w pierwszym roku po podjęciu zobowiązania przez rząd tajski, potwierdzając tym sposobem wolę rządu tajskiego wywiązania się ze swojego zobowiązania.
Jednakże dalsze postępy uznano za powolne oraz wyrażono ponadto zatroskanie, co do możliwości odrodzenia się piractwa nagrań dźwiękowych, w szczególności w wyniku sprzedaży pirackich kompakt dysków (CD).
W tym kontekście, prozy życzliwej opinii Komitetu Doradczego wynikało, iż należy dać Tajlandii więcej czasu, aby stworzyć sposobność przyjęcia nowego ustawodawstwa o ochronie praw autorskich, które już istniało w postaci projektu i było przedmiotem dyskusji w Komisji parlamentarnej, a zarazem zawiera on bardziej odpowiednie przepisy służące zwalczaniu piractwa i skutecznemu egzekwowaniu;
informacje zgromadzone przez Komisję od początku 1994 r. wskazują, iż nie nastąpiła dalsza istotna poprawa rzeczywistego poziomu piractwa nagrań dźwiękowych WE.
Nastąpił jednak bardzo pozytywny postęp w zakresie ustawodawstwa.
Nowa tajska ustawa o ochronie praw autorskich weszło w życie dnia 21 marca 1995 r.
Wprowadziła ona liczne przepisy mające na celu uproszczenia postępowania przeciwko piratom, włączając w to niezbędne skutki odstraszające dla potencjalnych i rzeczywistych sprawców naruszeń, w szczególności poprzez znacznie podwyższone kary;
zważywszy na powyższe okoliczności oraz uwzględniając utrzymywanie się znacznego poziomu piractwa, w szczególności w odniesieniu do CD oraz w świetle perspektyw jego redukcji do znikomego poziomu na stałe w drodze skutecznego egzekwowania nowego ustawodawstwa tajskiego – Komisja uważa, iż na tym etapie nie byłoby właściwe ani umorzenie postępowania ani przyjęcie środków polityki handlowej.
Istnieje jednakże konieczność bliskiego śledzenia sytuacji;
od dnia 1 stycznia 1995 r. rozporządzenie (WE) nr 3286/94, które uchyliło rozporządzenie (EWG) nr 2641/84 ma zastosowanie wobec niniejszego postępowania;
rozporządzenie (WE) nr 3286/94 wprowadziło w art. 11 ust. 1 lit. b) możliwość formalnego zawieszenia postępowania. W takim przypadku na Komisji spoczywa zadanie nadzorowania prawidłowego zastosowania środków podjętych przez zainteresowane państwo trzecie, zgodnie z przepisami art. 11 ust. 2 lit. b) rozporządzenia, o którym mowa;
na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3286/94, niniejsza decyzja o zawieszeniu zostaje przyjęta zgodnie z art. 14 tego rozporządzenia. art. 14 przewiduje w szczególności, iż Komisja przyjmuje decyzję, która zostanie zakomunikowana Państwom Członkowskim i będzie ona miała zastosowanie po upływie okresu 10 dni, o ile żadne z Państw Członkowskich nie przekaże sprawy Radzie;
należy również przypomnieć, iż art. 11 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3286/94 przewiduje, że jeżeli środki podjęte przez państwo trzecie zostaną uchylone, zawieszone lub niewłaściwie wdrażane, albo Komisja ma podstawy sądzić że taka sytuacja ma miejsce, albo wreszcie nieuwzględniono wniosku Komisji o przedłożenie informacji, to wówczas mogą zostać przyjęte wszelkie środki polityki handlowej zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia;
Postępowanie w sprawie piractwa nagrań dźwiękowych Wspólnoty w Tajlandii zostaje niniejszym zawieszone. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 18 stycznia 1996 r.
określająca warunki zbioru i przerobu niektórych małży pochodzących z obszarów, w których poziom powodującej porażenie trucizny pochodzącej ze skorupiaków przekracza poziom określony w dyrektywie Rady 91/492/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/77/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. określającą warunki zdrowotne produkcji i wprowadzania na rynek żywych małży [1], zmienioną Aktem przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności rozdz. V pkt 8 akapit ostatni jej Załącznika, a także mając na uwadze, co następuje:
przekroczenie poziomu "powodującej porażenie trucizny pochodzącej ze skorupiaków" (PSP) wynoszącego 80 μg na 100 g, określonego w dyrektywie 91/492/EWG w sprawie ochrony zdrowia publicznego, jest niedopuszczalne w małżach przeznaczonych do spożycia przez ludzi;
badania naukowe wskazują, że odpowiednia obróbka cieplna małży z gatunku Acanthocardia tuberculatum gwarantuje obniżenie wskaźnika substancji toksycznej PSP do niewykrywalnego poziomu w przypadku, gdy wyjściowy poziom skażenia nie przekracza 300 μg na 100 g;
zasięgnięto opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, który pozytywnie ocenił stosowanie metody obróbki termicznej, o której mowa, do tego rodzaju substancji trującej i tego gatunku mięczaków;
w świetle opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego obecnie ważne jest, aby przewidzieć, w szczególnej decyzji ograniczonej to tego jednego celu, poziom PSP wyższy od limitu określonego dla zbioru oraz odpowiednią obróbkę cieplną wyłącznie dla małży z gatunku, o którym mowa powyżej;
procedury kontrolne "własne zdrowie", określone w decyzji Komisji 94/356/EWG z dnia 20 maja 1994 r. ustanawiającej szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/493/EWG w zakresie kontroli "własne zdrowie" produktów rybołówstwa [2], są w stanie zapewnić zadowalające stosowanie odpowiedniej obróbki cieplnej;
szczególne zatwierdzanie przedsiębiorstw, w których prowadzi się obróbkę tych małży i sprawdzanie właściwego stosowania procedur kontrolnych "własne zdrowie", leży w gestii właściwych organów Państw Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ma zastosowanie wyłącznie do małży należących do gatunku Acanthocardia tuberculatum.
Artykuł 2
1.
Hiszpania może wydać zgodę na zbiór małży, o których mowa w art. 1, na obszarach, gdzie poziom PSP w jadalnych częściach wyżej wymienionych mięczaków jest wyższy niż 80 μg na 100 g, lecz nie przekracza 300 μg na 100 g.
W odniesieniu do zebranych mięczaków obowiązują następujące warunki:
- transport w pojemnikach lub pojazdach zapieczętowanych przez właściwy organ, bezpośrednio do zatwierdzonego przedsiębiorstwa posiadającego specjalne zezwolenie na prowadzenie ich przerobu,
- dołączenie dokumentu wydanego przez właściwy organ, zezwalającego na transport, poświadczającego charakter i ilość produktu, obszar pochodzenia i zakład przeznaczenia,
- poddanie ich obróbce termicznej, określonej w załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Produkty końcowe uzyskane z mięczaków, o których mowa w ust. 1, nie mogą, po zastosowaniu takiej obróbki cieplnej, zawierać PSP na poziomie wykrywalnym metodą biologicznej analizy próby.
Badaniu podlega każda partia.
Niniejszy przepis zostanie poddany analizie po sześciu miesiącach od daty wejścia w życie niniejszej decyzji i po przedstawieniu przez władze Hiszpanii sprawozdania.
Artykuł 3
Właściwe organy sprawdzają stosowanie procedur kontrolnych "własne zdrowie" przewidzianych w art. 6 dyrektywy Rady 91/493/EWG [3], opracowanych i wdrożonych przez osobę odpowiedzialną za zakład, który uzyskał zezwolenie zgodnie z decyzją 94/356/WE, w szczególności w zakresie obróbki termicznej, o której mowa w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 stycznia 1996 r.
ustanawiająca kryteria wpisu i rejestracji zwierząt z rodziny koniowatych w księgach stadnych do celów hodowlanych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/78/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 90/427/EWG należy ustalić zharmonizowane kryteria wpisu zwierząt z rodziny koniowatych do ksiąg stadnych do celów hodowlanych;
konieczne jest więc ustanowienie kryteriów wpisu zwierząt z rodziny koniowatych do ksiąg stadnych do celów hodowlanych;
przed wpisem do księgi stadnej należy spełnić określone warunki odnoszące się do linii hodowlanej i identyfikacji;
należy zezwolić na podział ksiąg hodowlanych na różne działy i klasy w taki sposób, by niektóre typy zwierząt nie zostały wykluczone;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Zootechnicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Aby zakwalifikować się do wpisu do głównego działu księgi stadnej swojej rasy, zarejestrowane zwierzęta z rodziny koniowatych muszą:
- pochodzić od rodziców wpisanych do głównego działu księgi stadnej tej samej rasy i posiadać rodowód ustalony zgodnie z zasadami tej księgi stadnej,
- być zidentyfikowane jako chodzące źrebięta zgodnie z zasadami tej księgi stadnej, co powinno wymagać co najmniej świadectwa pokrycia.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 tiret pierwsze zwierzę może zostać wpisane do głównego działu księgi stadnej w celu uczestnictwa w programie hodowlanego krzyżowania zatwierdzonym przez organizację lub stowarzyszenie zgodnie z zasadami tej księgi stadnej.
Program hodowlanego krzyżowania określa rasy, które dopuszcza się do udziału w tym programie.
Artykuł 2
1.
Główny dział księgi stadnej może dzielić się zgodnie z nr 3 lit. b) tiret piąte Załącznika do decyzji Komisji 92/353/EWG [2] ustanawiającym kryteria zatwierdzania lub uznawania organizacji i stowarzyszeń, które prowadzą lub zakładają księgi stadne dla rejestrowanych koniowatych w kilku klasach zgodnie z zaletami zwierząt.
Tylko zwierzęta z rodziny koniowatych spełniające kryteria ustanowione w art. 1 mogą być wpisane do tych klas.
2.
W przypadku gdy księga stadna zawiera kilka klas w głównym dziale, zwierzę z innej księgi stadnej jest wpisywane do tej klasy księgi stadnej, której kryteria spełnia.
Artykuł 3
1.
Organizacja lub stowarzyszenie, które prowadzi księgę stadną, może postanowić, że zwierzę, które nie spełnia kryteriów ustanowionych w art. 1 może zostać wpisane w dodatkowym dziale tej księgi stadnej.
Zwierzę to musi spełnić następujące wymagania:
- być zidentyfikowane zgodnie z zasadami księgi stadnej,
- być uznane za zgodne ze standardem rasy,
- cechować się pewną minimalną wydajnością zgodnie z zasadami księgi stadnej.
2.
Organizacja lub stowarzyszenie określa zasady umożliwiające potomstwu takiego zwierzęcia wpis do działu głównego.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 stycznia 1996 r.
ustanawiająca świadectwa zootechniczne dotyczące nasienia, komórek jajowych i zarodków od rejestrowanych koniowatych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/79/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
szczególne dane szczegółowe muszą widnieć na świadectwie zootechnicznym w celu ustalenia pochodzenia i zidentyfikowania zwierzęcia, z którego pochodzą nasienie, komórki jajowe lub zarodki;
samo świadectwo może nie być wymagane, pod warunkiem że dane szczegółowe wymienione w niniejszej decyzji znajdują się już w dokumentacji referencyjnej, odnoszącej się do nasienia, komórek jajowych i zarodków;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niżej wymienione dane szczegółowe muszą być podane w świadectwie dotyczącym nasienia od rejestrowanych koniowatych:
1) Dane dotyczące ogiera-dawcy:
- organ wydający,
- nazwa i adres księgi stadnej pochodzenia,
- rasa hodowlana,
- numer ewidencyjny księgi stadnej (o ile występuje),
- imię zwierzęcia,
- data wystawienia świadectwa,
- system identyfikacji (np. mikroprocesor, tatuaż, piętno, zdjęcie),
- identyfikacja,
- informacja o przeprowadzeniu oznaczenia grupy krwi lub testu dającego porównywalną gwarancję naukową dla weryfikacji prowadzenia rodowodu,
- data urodzenia,
- nazwisko i adres właściciela,
- nazwa i numery księgi stadnej odnoszące się do rodziców i do ojca matki, jak również nazwa ksiąg stadnych,
- wyniki testu wydolności oraz ocen wartości genetycznej (opcjonalnie).
2) Dane dotyczące nasienia:
- identyfikacja,
- liczba dawek,
- data pobrania,
- nazwisko i adres punktu (punktów) pobierania nasienia, w tym numer rejestracyjny,
- nazwa i adres odbiorcy.
Artykuł 2
Dane szczegółowe przewidziane w art. 1 mogą być wskazane:
1) w formie świadectwa według wzoru podanego w załączniku I;
2) w dokumentacji towarzyszącej nasieniu zwierząt z rodziny koniowatych.
W takim przypadku, posługując się poniższą formułką, właściwe organy muszą poświadczyć, że szczegóły wymienione w art. 1 są podane w tych dokumentach:
"Niżej podpisany poświadcza, że niniejsze dokumenty zawierają dane szczegółowe wspomniane w art. 1 decyzji Komisji 96/79/WE."
Artykuł 3
Niżej wymienione dane szczegółowe muszą być podane w świadectwie dotyczącym komórek jajowych pobranych od rejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych:
1) Dane dotyczące klaczy-dawcy:
- wszystkie dane określone w art. 1 nr 1.
2) Dane dotyczące komórek jajowych:
- identyfikacja,
- data pobrania,
- nazwa i adres zespołu (zespołów) pobierającego komórki jajowe, w tym numer rejestracyjny,
- nazwa i adres odbiorcy.
Jeżeli znajduje się więcej niż jedna komórka jajowa w pojedynczej probówce, musi to być wyraźnie stwierdzone, a ponadto wszystkie komórki jajowe muszą mieć tę samą matkę.
Artykuł 4
Dane szczegółowe przewidziane w art. 3 mogą być podane:
1) w formie świadectwa według wzoru podanego w załączniku II;
2) w dokumentacji towarzyszącej komórkom jajowym zwierząt z rodziny koniowatych.
W takim przypadku, posługując się poniższą formułką, właściwe organy muszą poświadczyć, że dane wymienione w art. 3 są podane w tych dokumentach:
"Niżej podpisany poświadcza, że niniejsze dokumenty zawierają dane szczegółowe wymienione w art. 3 decyzji Komisji 96/79/WE."
Artykuł 5
Niżej wymienione dane szczegółowe muszą być podane w świadectwie dotyczącym zarodków zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych:
1) Dane dotyczące ogiera-dawcy oraz klaczy-dawcy:
- wszystkie dane szczegółowe określone w art. 1 nr 1.
2) Dane dotyczące embrionów:
- identyfikacja,
- data pobrania,
- data inseminacji lub pokrycia,
- nazwa i adres zespołu (zespołów) pobierających zarodki, w tym numer rejestracyjny,
- nazwa i adres odbiorcy.
Jeżeli w pojedynczej probówce znajduje się więcej niż jeden zarodek, musi to być wyraźnie stwierdzone, a ponadto wszystkie zarodki muszą pochodzić od tych samych rodziców.
Artykuł 6
Dane szczegółowe przewidziane w art. 5 mogą być podane:
1) w formie świadectwa według wzoru podanego w załączniku III;
2) w dokumentacji towarzyszącej zarodkowi (zarodkom) zwierząt z rodziny koniowatych.
W takim przypadku, posługując się poniższą formułką, właściwe organy muszą poświadczyć, że dane wymienione w art. 5 są podane w tych dokumentach:
"Niżej podpisany poświadcza, że niniejsze dokumenty zawierają dane szczegółowe wymienione w art. 5 decyzji Komisji 96/79/WE."
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 stycznia 1996 r.
ustanawiająca wzory świadectw rodowodowych dla komórek jajowych zwierząt hodowlanych z gatunku bydła i szczegółowe dane, które mają być zawarte w tych świadectwach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/80/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [1], ostatnio zmienioną Traktatem o Przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 5 i art. 6 ust. 1 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 ust. 1 tiret piąte wyżej wymienionej dyrektywy nakłada na Komisję obowiązek ustalenia, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 tej dyrektywy, danych szczegółowych, jakie mają być zawarte w świadectwie rodowodowym, które może towarzyszyć komórkom jajowym zwierząt hodowlanych z gatunku bydła wprowadzanych do handlu wewnątrzwspólnotowego;
świadectwa te mogą okazać się zbędne w przypadku, gdy szczegółowe dane przewidziane w niniejszej decyzji znajdują się już w dokumentacji referencyjnej dotyczącej komórek jajowych zwierząt hodowlanych gatunków bydła wprowadzanych do handlu wewnątrzwspólnotowego;
wzory i szczegółowe dane, które powinny zawierać świadectwa rodowodowe czystorasowych zwierząt hodowlanych gatunków bydła, zostały już ustanowione w decyzji Komisji 86/404/EWG [2], a dotyczące nasienia i zarodków zostały ustanowione w decyzji Komisji 88/124/EWG [3]; dane dotyczące zwierząt hodowlanych gatunków bydła powinny być włączone do świadectwa dotyczącego komórek jajowych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Świadectwa dla wewnątrzwspólnotowego handlu komórkami jajowymi zwierząt hodowlanych z gatunków bydła muszą zawierać następujące dane szczegółowe:
- aktualne dane wymienione w art. 1 decyzji 86/404/EWG dotyczące dawczyni komórek jajowych, jak również jej grupy krwi,
- informacje pozwalające na identyfikację komórki jajowej, datę pobrania oraz nazwę i adres ośrodka, który pobrał komórkę jajową, oraz odbiorcy.
W przypadku gdy na jednej płytce znajduje się większa liczba komórek jajowych, musi to być wyraźnie stwierdzone, a komórki jajowe muszą pochodzić od tej samej matki dawczyni.
Artykuł 2
Szczegółowe dane przewidziane w art. 1 mogą być przedstawione:
1) w formie świadectwa odpowiadającego wzorowi zawartemu w Załączniku;
2) w dokumentacji towarzyszącej komórkom jajowym bydła.
W takim przypadku właściwe organy muszą zaświadczyć, że szczegółowe dane określone w art. 1 zostały zawarte w tych dokumentach za pomocą następującej formuły:
"Niżej podpisany zaświadcza, że dokumenty te zawierają szczegółowe dane wymienione w art. 1 decyzji Komisji 96/80/WE".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 stycznia 1996 r.
zmieniająca decyzje 92/260/EWG, 93/196/EWG, 93/197/EWG i 94/467/WE w odniesieniu do kategorii ogierów, do których stosuje się wymagania dotyczące wirusowego zapalenia tętnic koni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/81/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 15 lit. b) ii), art. 16 i 19 ii),
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [2], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 9 ust. 1 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
stosując się do opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, decyzja Komisji 95/329/WE [3] ustanowiła kategorie ogierów, do których powinny mieć zastosowanie wymagania dotyczące wirusowego zapalenia tętnic koni;
warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne przy odprawie czasowej koni zarejestrowanych i przywóz rejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do hodowli i produkcji zostały ustanowione odpowiednio w decyzjach Komisji 92/260/EWG [4] i 93/197/EWG [5], ostatnio zmienionych decyzją Komisji 95/323/WE [6], a na przywóz zwierząt z rodziny koniowatych do uboju w decyzji Komisji 93/196/EWG [7], ostatnio zmienioną decyzją 95/322/WE [8];
decyzja Komisji 94/467/WE [9] ustanawia gwarancje zdrowotne przy transporcie zwierząt z rodziny koniowatych z jednego państwa trzeciego do drugiego zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 91/496/EWG;
decyzje 92/260/EWG, 93/196/EWG, 93/197/EWG i 94/467/WE muszą zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W każdym świadectwie zdrowia A, B, C, D i E załącznika II do decyzji 92/260/EWG rozdział "III.
Informacja o stanie zdrowia" lit. e) v) otrzymuje brzmienie:
"v) w przypadku ogiera w wieku powyżej 180. dnia życia, albo wirusowe zapalenie tętnic koni zostało urzędowo stwierdzone w ciągu ostatnich sześciu miesięcy (3)
lub
- próbka krwi zwierzęcia pobrana w ciągu 21 dni przed wywozem została zbadana (4) w kierunku wirusowego zapalenia tętnic koni, za pomocą testu neutralizacji wirusa w dniu… (5), z wynikiem negatywnym przy rozcieńczeniu 1:4;
lub
nasienie zwierzęcia pobrane w ciągu 21 dni przed wywozem zostało zbadane w kierunku wirusowego zapalenia tętnic koni za pomocą testu izolacji wirusa w dniu… (5) z wynikiem negatywnym (3) (4);
lub
- zwierzę zostało zaszczepione przeciw wirusowemu zapaleniu tętnic koni w dniu… (5) pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii szczepionką zatwierdzoną przez właściwy organ, zgodnie z następującym programem wstępnych szczepień, i było ponownie szczepione w regularnych odstępach czasu (3) (4).
Programy szczepień wstępnych przeciw wirusowemu zapaleniu tętnic koni:
Instrukcja:
Należy wykreślić programy szczepień, które nie dotyczą zwierzęcia opisanego powyżej.
a) Szczepienie zostało przeprowadzone w dniu pobrania próbki krwi, która po przeprowadzeniu testu neutralizacji przy rozcieńczeniu 1:4 dała wynik negatywny; lub
b) Szczepienie zostało przeprowadzone w okresie odosobnienia trwającym nie dłużej niż 15 dni pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii, rozpoczynającym się w dniu pobrania próbki krwi, która została zbadana w tym czasie testem neutralizacji wirusa z wynikiem negatywnym przy rozcieńczeniu 1:4; lub
c) Szczepienie zostało przeprowadzone między 180. A 270. dniem życia zwierzęcia, w okresie odosobnienia pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii.
W okresie odosobnienia dwie próbki krwi pobrane co najmniej w dziesięciodniowym odstępie czasu potwierdziły stałą lub zmniejszającą się liczbę przeciwciał podczas przeprowadzonego testu neutralizacji wirusa w kierunku wirusowego zapalenia tętnic koni;"
.
Artykuł 2
W decyzji 93/196/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I rozdział "III.
Informacja o stanie zdrowia" skreśla się lit. e) pkt v).
2) w załączniku II rozdział
"III.
Informacja o stanie zdrowia"
lit. e) pkt v) otrzymuje brzmienie:
"v) w przypadku gdy w wyżej opisanej przesyłce zwierząt z rodziny koniowatych znajdują się ogiery powyżej 180. dnia życia, to albo nie stwierdzono urzędowo wirusowego zapalenia tętnic koni w ciągu ostatnich sześciu miesięcy (4);
lub
- próbki krwi ogierów pobrane w ciągu 21 dni przed wywozem zostały zbadane (5) w kierunku wirusowego zapalenia tętnic koni, przy pomocy testu neutralizacji wirusa w dniu… (4), z wynikiem negatywnym przy rozcieńczeniu 1:4;
lub
ich nasienie pobrane w ciągu 21 dni przed wywozem w dniu… (5) zostało zbadane w kierunku wirusowego zapalenia tętnic koni za pomocą testu izolacji wirusa w dniu (3) z wynikiem negatywnym (4);
lub
- ogiery zostały zaszczepione przeciw wirusowemu zapaleniu tętnic koni w dniu… (5) pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii szczepionką zatwierdzoną przez właściwy organ, zgodnie z następującym programem wstępnych szczepień i były ponownie szczepione w regularnych odstępach czasu (4).
Programy szczepień wstępnych przeciw wirusowemu zapaleniu tętnic koni:
Instrukcja:
Należy wykreślić programy szczepień, które nie dotyczą zwierząt opisanych powyżej.
Należy zweryfikować zaświadczenia o badaniach przeprowadzonych przed pierwszym szczepieniem, o pierwszym szczepieniu i ponownych szczepieniach.
Wyszczególnić, w miarę potrzeb, indywidualny program szczepień dla opisanych zwierząt.
a) Szczepienia zostały przeprowadzone w dniu pobrania próbki krwi, która po przeprowadzeniu testu neutralizacji przy rozcieńczeniu 1:4 dała wynik negatywny; lub
b) Szczepienia zostały przeprowadzone w okresie odosobnienia trwającym nie dłużej niż 15 dni pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii, rozpoczynającym się w dniu pobrania próbki krwi, która została zbadana w tym czasie testem neutralizacji wirusa z wynikiem negatywnym przy rozcieńczeniu 1:4; lub
c) Szczepienia zostały przeprowadzone między 180. a 270. dniem życia zwierzęcia, w okresie odosobnienia pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii.
W okresie odosobnienia dwie próbki krwi pobrane co najmniej w dziesięciodniowym odstępie czasu potwierdziły stałą lub zmniejszającą się liczbę przeciwciał podczas przeprowadzonego testu neutralizacji wirusa w kierunku wirusowego zapalenia tętnic koni;".
Artykuł 3
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w każdym świadectwie zdrowia A, B, C, D i E w załączniku II rozdział
"III.
Informacja o stanie zdrowia"
lit. e) pkt v) otrzymuje brzmienie:
"v) w przypadku ogiera w wieku powyżej 180. dnia życia, albo wirusowe zapalenie tętnic koni nie zostało urzędowo stwierdzone w ciągu ostatnich sześciu miesięcy (10);
lub
- próbka krwi zwierzęcia pobrana w ciągu 21 dni przed wywozem została zbadana w kierunku wirusowego zapalenia tętnic koni, za pomocą testu neutralizacji wirusa w dniu… (4), z wynikiem negatywnym przy rozcieńczeniu 1:4 (#);
lub
nasienie zwierzęcia pobrane w ciągu 21 dni przed wywozem zostało zbadane w kierunku wirusowego zapalenia tętnic koni za pomocą testu izolacji wirusa w dniu… (4) z wynikiem negatywnym (#);
lub
- zwierzę zostało zaszczepione przeciw wirusowemu zapaleniu tętnic koni w dniu… (4) pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii szczepionką zatwierdzoną przez właściwy organ, zgodnie z następującym programem wstępnych szczepień i było ponownie szczepione w regularnych odstępach czasu (#).
Programy szczepień wstępnych przeciw wirusowemu zapaleniu tętnic koni:
Instrukcja:
Należy wykreślić programy szczepień, które nie dotyczą zwierzęcia opisanego powyżej.
Należy zweryfikować zaświadczenia o badaniach przeprowadzonych przed pierwszym szczepieniem, o pierwszym szczepieniu i ponownych szczepieniach.
a) Szczepienie zostało przeprowadzone w dniu pobrania próbki krwi, która po przeprowadzeniu testu neutralizacji przy rozcieńczeniu 1:4 dała wynik negatywny; lub
b) Szczepienie zostało przeprowadzone w okresie odosobnienia trwającym nie dłużej niż 15 dni pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii, rozpoczynającym się w dniu pobrania próbki krwi, która została zbadana w tym czasie testem neutralizacji wirusa z wynikiem negatywnym przy rozcieńczeniu 1:4; lub
c) Szczepienie zostało przeprowadzone między 180. a 270. dniem życia zwierzęcia, w okresie odosobnienia pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii.
W okresie odosobnienia dwie próbki krwi pobrane co najmniej w dziesięciodniowym odstępie czasu potwierdziły stałą lub zmniejszającą się liczbę przeciwciał podczas przeprowadzonego testu neutralizacji wirusa w kierunku wirusowego zapalenia tętnic koni;";
2) w przypadku świadectw A i B znak warunkowy "(#)" zastępuje się znakiem "(2)", a w świadectwach C, D i E zastępuje się go znakiem "(3)".
Artykuł 4
W art. 1 ust. 2 decyzji 94/467/WE wyrazy "Świadectwo to musi zawierać sekcje I, II i III świadectwa zdrowia,…" zastępuje się wyrazami "Świadectwo to musi zawierać sekcje I, II i III świadectwa zdrowia z wyjątkiem lit. e) pkt v),…".
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od piętnastego dnia po jej notyfikacji Państwom Członkowskim.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 stycznia 1996 r.
zmieniająca decyzje 93/196/EWG i 93/197/EWG dotyczące świadectw zdrowia zwierząt przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych na ubój, zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych, w odniesieniu do babeszjozy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/82/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 15 i 16,
a także mając na uwadze, co następuje: warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych na ubój zostały ustanowione w decyzji Komisji 93/196/EWG [2], a przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz zwierząt hodowlanych i rzeźnych z rodziny koniowatych, w decyzji Komisji 93/197/EWG [3], obu ostatnio zmienionych decyzją 96/81/WE [4];
babeszjoza (B. equi i B. caballi) występuje w niektórych Państwach Członkowskich Wspólnoty Europejskiej; w niektórych Państwach Członkowskich występują zwierzęta z rodziny koniowatych o pozytywnym wyniku testu serologicznego na babeszjozę;
dlatego negatywne wyniki badań serologicznych, wymagane przy przywozie niektórych kategorii zwierząt z rodziny koniowatych z niektórych państw trzecich, nie są już właściwe;
leczenie zwierząt z rodziny koniowatych w celu eliminacji infekcji może być szkodliwe dla zwierząt; jednakże po przeprowadzeniu leczenia krótkotrwałe uzyskanie negatywnego wyniku badań serologicznych nie wyklucza zakażalności przez kleszcze będące wektorami choroby;
wyżej wspomniane decyzje muszą zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do decyzji 93/196/EWG rozdział "III. Informacje zdrowotne" lit. j) skreśla się tiret czwarte.
Artykuł 2
W załączniku II do decyzji 93/197/EWG, w świadectwach zdrowia D i E rozdział "III. Informacje zdrowotne" lit. j) skreśla się tiret czwarte.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od piętnastego dnia po jej notyfikacji Państwom Członkowskim.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 stycznia 1996 r.
dotycząca zatwierdzenia zmiany art. VII Konwencji o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt
(96/91/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 wraz z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Konwencja o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt podpisana w Gdańsku dnia 13 września 1973 r., została zmieniona Protokołem z Konferencji Przedstawicieli Państw Stron Konwencji, podpisanym w Warszawie dnia 11 listopada 1982 r.;
Wspólnota przystąpiła do Konwencji o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt dnia 18 marca 1984 r. [3];
negocjacje miały miejsce w trakcie dwudziestej Sesji Międzynarodowej Komisji Rybołówstwa Bałtyckiego, mającej na celu zmianę art. VII Konwencji dla ustanowienia ściślejszego powiązania między udziałami finansowymi Umawiających się Stron Konwencji a wielkością zasobów połowowych przydzielonych tym państwom zgodnie z Konwencją;
proponowana zmiana wejdzie w życie 90 dni po otrzymaniu przez rząd depozytariusza zawiadomienia o przyjęciu tej zmiany przez wszystkie Umawiające się Strony;
w świetle możliwości połowowych przypadających Wspólnocie w ramach Konwencji w interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie proponowanej zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zmiana art. VII Konwencji o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt zostaje niniejszym zatwierdzona przez Wspólnotę.
Decyzja Komisji
z dnia 25 stycznia 1996 r.
zmieniająca rozdział 14 załącznika I do dyrektywy Rady 92/118/EWG ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/103/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienionej decyzją 95/339/WE [2], w szczególności jej art. 15 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: stosowanie ustanowionych przepisów spowodowało trudności w handlu i przywozie obornika, w szczególności dla gospodarstw z obszarów przygranicznych; w świetle doświadczeń należy zmienić wymagania dotyczące handlu i przywozu obornika;
handel i przywóz nieprzetworzonego obornika może być źródłem chorób zwierząt; należy wprowadzić zakaz handlu i przywozu obornika pochodzącego od niektórych gatunków zwierząt;
należy jednak zezwolić na handel niektórymi rodzajami obornika na ściśle określonych warunkach; ten handel musi być prowadzony pod nadzorem właściwych organów w Państwach Członkowskich;
w celu zachowania jasności rozdział 14 załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG powinien zostać przeformułowany;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rozdział 14 załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 2 lutego 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 stycznia 1996 r.
zmieniająca decyzję 94/360/WE w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/104/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/52/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w decyzji 94/360/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 95/270/WE [4], Komisja przyjęła środki w sprawie zmniejszenia częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich; częstotliwość kontroli powinny być stosowane od dnia 1 lutego 1996 r., po dokonaniu przeglądu częstotliwości na podstawie wyników wszystkich kontroli wwożonych przesyłek produktów;
niezbędny jest dalszy postęp harmonizacji warunków przywozu sprowadzanych produktów;
niezbędne jest zdobycie przez Państwa Członkowskie większego doświadczenia dotyczącego kontroli sprowadzanych przesyłek produktów w celu dokonania przeglądu częstotliwości przewidzianego w art. 3 ust. 3; konieczne jest więc odroczenie daty zastosowania częstotliwości na dzień 1 stycznia 1997 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 94/360/WE wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 3 ust. 1 datę "dnia 1 grudnia 1995 r." zastępuje się datą "dnia 1 stycznia 1996 r.",
- w art. 3 ust. 3 datę "dnia 1 lutego 1996 r." zastępuje się datą "dnia 15 maja 1996 r.",
- w art. 7 datę "dnia 1 lutego 1996 r." zastępuje się datą "dnia 1 stycznia 1997 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 stycznia 1996 r.
zmieniająca decyzje 94/187/WE, 94/309/WE, 94/344/WE, 94/446/WE, 95/341/WE i 95/343/WE ustanawiające wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectw przy przywozie niektórych produktów oraz zmieniająca decyzję 95/340/WE ustalającą tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mleka i przetworów mlecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/106/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w pkt I załącznika A do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 96/103/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. c),
uwzględniając dyrektywę Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 23 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzje Komisji 94/187/WE [4], 94/309/WE [5], 94/344/WE [6] i 94/446/WE [7], ostatnio zmienione decyzją 95/230/WE [8], ustanawiają odpowiednio warunki dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjnego przy przywozie z państw trzecich osłonek zwierzęcych, niektórych pokarmów dla zwierząt domowych oraz niektórych niegarbowanych produktów jadalnych dla zwierząt domowych, zawierających materiały zwierzęce o niskim stopniu ryzyka, przetworzonego białka zwierzęcego, w tym produktów zawierających takie białko przeznaczonych do spożycia przez zwierzęta, kości i produktów kostnych, rogów i produktów z rogów oraz kopyt i produktów z kopyt do dalszego przetwarzania nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta; decyzja 95/230/WE zmienia te decyzje, przewidując ich stosowanie od dnia 2 lutego 1996 r.;
decyzja Komisji 95/340/WE [9] ustala tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mleka i produktów na bazie mleka; decyzja Komisji 95/341/WE [10] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjnego przy przywozie z państw trzecich mleka i produktów na bazie mleka nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi; decyzja Komisji 95/343/WE [11] określa warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne przy przywozie mleka i produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi; terminem stosowania tych decyzji jest dzień 2 lutego 1996 r.;
wydaje się, że państwa trzecie nie będą w stanie spełnić nowych warunków przywozu do tego czasu; aby uniknąć zakłóceń w handlu należy odroczyć termin stosowania tych decyzji;
decyzje 94/187/WE, 94/309/WE, 94/344/WE, 94/446/WE, 95/340/WE, 95/341/WE i 95/343/WE muszą zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2 decyzji 94/187/WE datę 2 lutego 1996 r. zastępuje się datą 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 2
W art. 2 decyzji 94/309/WE datę 2 lutego 1996 r. zastępuje się datą 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 3
W art. 2 decyzji 94/344/WE datę 2 lutego 1996 r. zastępuje się datą 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 4
W art. 4 decyzji 94/446/WE datę 2 lutego 1996 r. zastępuje się datą 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 5
W art. 5 decyzji 95/340/WE datę 2 lutego 1996 r. zastępuje się datą 1 maja 1996 r.
Artykuł 6
W art. 3 decyzji 95/341/WE datę 2 lutego 1996 r. zastępuje się datą 1 maja 1996 r.
Artykuł 7
W art. 8 decyzji 95/343WE datę 2 lutego 1996 r. zastępuje się datą 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 stycznia 1996 r.
zmieniająca decyzję 91/448/EWG dotyczącą wytycznych klasyfikacji, określonej w art. 4 dyrektywy Rady 90/219/EWG w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/134/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/219/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. [1] w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie, zmienioną dyrektywą 94/51/WE [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: do celów dyrektywy 90/219/EWG mikroorganizmy zmodyfikowane genetycznie klasyfikowane są w dwóch grupach według kryteriów załącznika II; ustalono, że do takiej klasyfikacji należy opracować wytyczne;
decyzją 91/448/EWG [3] Komisja ustaliła wytyczne interpretacji załącznika II do dyrektywy 90/219/EWG;
na podstawie wcześniejszych doświadczeń uznano za właściwe dostosowanie kryteriów klasyfikacji z załącznika II do postępu w technice; dlatego też niezbędny jest przegląd wytycznych takiej klasyfikacji;
przepisy niniejszej decyzji uzyskały pozytywną opinię Komitetu Państw Członkowskich zgodnie z procedurą określoną w art. 21 dyrektywy 90/219/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 91/448/EWG zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 stycznia 1996 r.
zmieniająca decyzję 94/86/WE ustalającą tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa zwierząt łownych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/137/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt, odnoszącą się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 16 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 94/86/EWG [2] ustaliła tymczasowy wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz mięsa zwierząt łownych;
należy dostosować decyzję 94/86/WE z uwzględnieniem odpowiednich zmian w prawodawstwie wspólnotowym;
otrzymano inne pisemne zapewnienia z Tunezji; rozpatrzenie tych zapewnień wykazało, że ten kraj spełnia wymagania Wspólnoty;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część I Załącznika do decyzji 94/86/WE otrzymuje brzmienie:
"CZĘŚĆ I Wykaz krajów, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa dzikiego ptactwa łownego:
- wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego umieszczony w decyzji Komisji 94/85/WE [3],
- Grenlandia,
- Tunezja."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 stycznia 1996 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w następstwie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej
(96/147/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w imieniu Wspólnoty Komisja wynegocjowała Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [1], podpisanej dnia 22 lipca 1972 r. w Brukseli; w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej; Protokół dodatkowy powinien zostać zatwierdzony, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 1993 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską dotyczącego zmiany Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. w sprawie uproszczenia formalności w handlu towarami
(96/154/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 11 ust. 2 Konwencji między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w sprawie uproszczenia formalności w handlu towarami [1] upoważnia Wspólny Komitet, ustanowiony przez tę Konwencję, do udzielania zaleceń zmian w Konwencji;
Konwencja została zmieniona tak, by umożliwić przystępowanie do niej nowych Umawiających się Stron;
dane zmiany zawarte są w zaleceniu nr 1/93 Wspólnego Komitetu; należy zatwierdzić Porozumienie w formie wymiany listów odnoszące się do tego zalecenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Wspólnoty, Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską, dotyczące zmian Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. w sprawie uproszczenia formalności w handlu towarami.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia tak, by było ono wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 1993 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w sprawie zmiany Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. w sprawie wspólnej procedury tranzytowej
(96/155/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 15 ust. 2 Konwencji między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w sprawie wspólnej procedury tranzytowej [1] upoważnia Wspólny Komitet ustanowiony przez tę Konwencję do opracowania zaleceń do zmian w Konwencji;
Konwencja została zmieniona w celu umożliwienia przystąpienia do niej nowych Umawiających się Stron;
dane zmiany stanowią przedmiot zalecenia Wspólnego Komitetu nr 1/93; należy przyjąć Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące tego zalecenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym przyjmuje się Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w sprawie zmiany Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. w sprawie wspólnej procedury tranzytowej.
Tekst Porozumienia załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia wiążącego Wspólnotę.
Decyzja Komisji
z dnia 6 lutego 1996 r.
dotycząca wprowadzenia do obrotu produktu składającego się z organizmu genetycznie zmodyfikowanego, mieszańca nasion rzepaku odpornego na herbicydy (Brassica napus L. oleifera Metzq.
MS1Bn x RF1Bn), zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/158/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 94/15/WE [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 10–18 dyrektywy 90/220/EWG istnieje procedura wspólnotowa umożliwiająca właściwym organom Państwa Członkowskiego wydanie zgody na wprowadzenie do obrotu produktów żywych, składających się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych;
właściwym organom Zjednoczonego Królestwa przedstawione zostało zgłoszenie dotyczące wprowadzenia do obrotu takiego produktu (mieszańca rzepaku odpornego na herbicydy, sprzedawanego jako materiał siewny) do celów uprawy dla uzyskania materiału siewnego, lecz nie do sprzedaży w charakterze żywności dla ludzi lub pasz dla zwierząt;
właściwe organy Zjednoczonego Królestwa przekazały następnie do Komisji dokumentację dotyczącą tego, wraz z przychylną opinią;
Komisja przekazała dokumentację do właściwych organów wszystkich Państw Członkowskich; właściwe organy innych Państw Członkowskich zgłosiły sprzeciwy w stosunku do wymienionej dokumentacji;Podniesione sprzeciwy dotyczą:
- oceny skutków działania produktu na strukturę wykorzystania herbicydów chemicznych i niepewność dotyczącą wszelkich wynikających z tego długoterminowych konsekwencji dla środowiska,
- oceny działań zdrowotnych (toksykologicznych) produktu, gdyby miał on zostać użyty jako żywność dla ludzi lub pasza dla zwierząt,
- etykietowania produktu;
dlatego, zgodnie z art. 13 ust. 3, od Komisji wymaga się podjęcia decyzji, zgodnie z procedurą określoną w art. 21 dyrektywy 90/220/EWG;
upoważnienie do wykorzystania herbicydów chemicznych w środowisku podlega innemu prawodawstwu Wspólnoty, w szczególności dyrektywie Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 94/43/WE [4]; dlatego kwestie odnoszące się do zatwierdzenia herbicydów nie są objęte dyrektywą 90/220/EWG;
w zgłoszeniu złożonym na mocy dyrektywy 90/220/EWG oszacowano ryzyko dla zdrowia zwierząt i otoczenia, pochodzące z przetrwania i rozprzestrzeniania się tego rzepaku odpornego na herbicydy, jak również oszacowano przeniesienie genu odporności na herbicydy lub innych zmodyfikowanych genów na zgodne gatunki; podsumowano, że ryzyko doprowadzenia do tego jest niskie i że wszelkie rozprzestrzenianie się czy przenoszenie genu odpornego na herbicydy może być kontrolowane z wykorzystaniem istniejących strategii zarządzania;
Komisja, zbadawszy dokumentację przedłożoną na mocy dyrektywy 90/220/EWG oraz uwzględniając wszelkie informacje przedłożone przez Państwa Członkowskie, uznała, iż informacja na temat ryzyka dla otoczenia, zawarta w dokumentacji, jest wystarczająca, aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji pozytywnej odnośnie do wprowadzenia do obrotu wymienionego produktu jako materiału siewnego, pod warunkiem że będzie się postępować według określonych warunków w sprawie stosowania i oznakowania;
artykuł 11 ust. 6 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG przewidują dodatkowe środki bezpieczeństwa, jeśli nowe informacje dotyczące ryzyka produktu staną się dostępne;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Uwzględniając przepisy ustanowione w dyrektywie Rady 69/208/EWG [5] i warunki wymienione w ust. 2, władze Zjednoczonego Królestwa zezwalają na wprowadzenie do obrotu następującego produktu, zgłoszonego przez Plant Genetic Systems (Odniesienie C/UK/94/M1/1), na mocy art. 13 dyrektywy 90/220/EWG.
Produkt składa się z żywych nasion mieszańca rzepaku (Brassica napus L. oleifera Metzq.), pochodzącego z wykorzystania:
a) potomstwa męskiej sterylnej linii rzepaku MS1Bn (B91–4) kultywar Drakkar, zawierającej gen. barnazę pochodzący od bacillus amyloliquefaciens kodujący inhibitor rybonukleazy, gen. bar pochodzący od streptomyces hygroscopius kodujący acetylotransferazę fosfinotrycyny, neogen pochodzący od Escherichia coli kodujący fosfotransferazę neomycyny II, promotor PSsuAra pochodzący od arabidopsis thaliana, promotor PNos pochodzący od agrobacterium tumefaciens, promotor PTA29 od nicotiana tabacum; oraz
b) potomstwa rzepaku o przywróconej płodności linii RF1BN (B93–101) odmiany Drakkar, zawierającej gen. barstar pochodzący od Bacillus amyloliquefaciens kodujący inhibitor rybonukleazy, gen. bar pochodzący od Streptomyces hygroscopius kodujący transferazę acetylu fosfinotrycyny, neogen pochodzący od Escherichia coli kodujący fosfotransferazę neomycyny II, promotor PSsuAra pochodzący od Arabidopsis thaliana, promotor PNos pochodzący od agrobacterium tumefaciens, promotor PTA29 od nicotiana tabacum.
2.
Warunki takiej zgody są następujące:
a) zgoda obejmuje nasiona wszystkich mieszańców między rzepakiem niemodyfikowanym genetycznie a rzepakiem modyfikowanym genetycznie, opisane w ust. 1, lecz nie obejmuje nasion jakichkolwiek mieszańców powstających z połączenia jakichkolwiek roślin modyfikowanych genetycznie, innych niż opisane w ust. 1;
b) zgoda obejmuje jedynie zgłoszone wykorzystanie produktu do celów wzrostu i uzyskania materiału siewnego, ale nie rozszerza się na stosowanie do żywności dla ludzi albo do pasz dla zwierząt, bez uszczerbku dla jakiejkolwiek przyszłej oceny tego produktu do takiego zastosowania;
c) dodatkowo, do każdego innego etykietowania, na etykietach opakowania nasion wskaże się, że produkt jest odporny na herbicyd glufozynatoamonowy oraz że produkt ten ma być stosowany jedynie w celu uzyskiwania materiału siewnego, a nie do żywności dla ludzi lub do pasz dla zwierząt.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 stycznia 1996 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Mołdowy, z drugiej strony
(96/161/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w oczekiwaniu na wejście w życie Układu o Partnerstwie i Współpracy podpisanego dnia 28 listopada 1994 r. w Brukseli, należy zatwierdzić Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Republiką Mołdowy z drugiej strony, podpisanej dnia 2 października 1995 r. w Luksemburgu, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
DECYZJA RADY
z dnia 26 lutego 1996 r.
zmieniająca decyzję 91/115/EWG ustanawiającą Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego
(96/174/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając projekt decyzji przedłożony przez Komisję1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego3,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 109f Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 2 Protokołu w sprawie statutu Europejskiego Instytutu Walutowego (EIW), EIW przyczynia się do tworzenia warunków koniecznych dla przejścia do trzeciego etapu Unii Gospodarczej i Walutowej poprzez wzmocnienie koordynacji polityki pieniężnej w celu zapewnienia stabilności cenowej, czyniąc przygotowania wymagane do ustanowienia Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC), do prowadzenia jednolitej polityki pieniężnej i do ustanowienia w trzecim etapie wspólnej waluty oraz do nadzorowania rozwoju ECU;
zgodnie z art. 109f ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1996 r.
EIW powinien sprecyzować ramy regulacyjne, organizacyjne i logistyczne konieczne do wykonywania w trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej przez ESBC jego zadań, w tym promocji harmonizacji, tam gdzie jest ona konieczna, przepisów i praktyk regulujących gromadzenie, tworzenie i upowszechnianie statystyk w dziedzinie podlegającej jego kompetencji;
zgodnie z art. 5 statutu ESBC, Europejski Bank Centralny (EBC) wspomagany przez krajowe banki centralne, zbiera konieczne informacje statystyczne oraz współpracuje z Komisją; w drugim etapie istnieje zatem potrzeba przygotowania właściwej współpracy w ramach dochodzenia do Unii Gospodarczej i Walutowej;
uwzględniając powyższe, decyzja 91/115/EWG4 powinna zostać zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Do decyzji 91/115/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Komitet może wyrażać opinie na temat swoich własnych inicjatyw w sprawie jakichkolwiek zagadnień odnoszących się do tych statystyk, które są przedmiotem wspólnego zainteresowania Komisji i krajowych władz statystycznych z jednej strony, a Europejskiego Instytutu Walutowego (EIW) z drugiej.
Przy wykonywaniu swoich zadań Komitet prezentuje swoje opinie wszystkim zainteresowanym stronom.
2.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
W skład Komitetu wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich (po jednym, dwóch lub trzech z każdego państwa), reprezentujący instytucje zajmujące się głównie statystyką finansową, walutową i w zakresie bilansu płatniczego, przedstawiciele Komisji (do trzech osób) i przedstawiciele EIW (do trzech osób).
Ponadto jeden przedstawiciel Komitetu Walutowego może uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu, jako obserwator.
Każde Państwo Członkowskie, Komisja i EIW będą mieli po jednym głosie.
Przedstawiciele innych organizacji, jak również osoby będące w stanie wnieść wkład do dyskusji, mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu, na podstawie decyzji Komitetu.
3.
Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Komitet wybiera swojego przewodniczącego, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w jego regulaminie".
Decyzja Rady
z dnia 26 lutego 1996 r.
dotycząca zawarcia Konwencji w sprawie ochrony Alp (Konwencji alpejskiej)
(96/191/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 i 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja wzięła udział, w imieniu Wspólnoty, w negocjacjach mających na celu zawarcie Konwencji w sprawie ochrony Alp (Konwencji alpejskiej); Konwencja ta została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 7 listopada 1991 r.;
zawarcie Konwencji stanowi część zaangażowania Wspólnoty w międzynarodową działalność dotyczącą ochrony środowiska zaleconą w rezolucji Rady z dnia 16 grudnia 1992 r. w sprawie piątego programu działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska;
ochrona Alp jest ważnym wyzwaniem dla wszystkich Państw Członkowskich z uwagi na transgraniczny charakter problemów ekonomicznych, socjalnych i ekologicznych w rejonie Alp;
dlatego też, Wspólnota powinna zatwierdzić wymienioną Konwencję;
w celu umożliwienia szybkiego wejścia w życie tej Konwencji, konieczne jest, aby Państwa Członkowskie, które podpisały wymienioną Konwencję zakończyły w możliwie najszybszym terminie związane z Konwencją procedury ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia w celu umożliwienia Wspólnocie i tym Państwom Członkowskim złożenia dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja w sprawie ochrony Alp (Konwencja alpejska) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Konwencji załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) upoważnionych do złożenia Republice Austrii, w imieniu Wspólnoty, dokumentu zatwierdzenia zgodnie z art. 12 Konwencji.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lutego 1996 r.
zmieniająca decyzję 94/198/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Brazylii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/193/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/71/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 5,
Artykuł 1 Załącznik B do decyzji 94/198/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA RADY
z dnia 4 marca 1996 r.
w sprawie procedury postępowania w sytuacjach nagłych i niecierpiących zwłoki, w odniesieniu do podziału obowiązków w związku z przyjmowaniem i zezwalaniem na pobyt czasowy wysiedleńców
(96/198/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K3 ust. 2 lit. a),
uwzględniając rezolucję Rady z dnia 25 września 1995 r. w sprawie podziału obowiązków w odniesieniu do przyjmowania i zezwalania na pobyt czasowy wysiedleńców[1],
a także mając na uwadze, co następuje: wyżej wymieniona rezolucja musi zostać uzupełniona, jeśli zasady w niej określone mają być stosowane skutecznie w sytuacjach kryzysowych wymagających szybkiego działania;
w tym celu konieczne jest wprowadzenie procedury postępowania w sytuacjach nagłych i niecierpiących zwłoki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Rozpoczęcie procedury
Z inicjatywy Urzędu Przewodniczącego, Państwa Członkowskiego lub Komisji zwołane może zostać pilne posiedzenie Komitetu Koordynującego określonego w art. K.4, członkowie tego Komitetu wspierani są przez osoby odpowiedzialne w Państwach Członkowskich za sprawy azylu i imigracji w dokonywaniu oceny, czy zaistniała sytuacja wymagająca wspólnego działania Unii Europejskiej w celu przyjęcia i zezwolenia na pobyt czasowy wysiedleńców.
W przypadku gdy rozważane jest działanie tego typu, muszą zostać spełnione warunki ustanowione w ust. 1 i 2 rezolucji Rady z dnia 25 września 1995 r.
Okresowo oraz w każdym przypadku przed posiedzeniem Urząd Przewodniczącego, w porozumieniu z Komisją, w świetle opinii Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz we współpracy z Sekretariatem Generalnym Rady, przygotowuje sprawozdanie na temat sytuacji.
Sprawozdanie to jest przekazywane Państwom Członkowskim.
2.
Harmonogram posiedzenia
Harmonogram posiedzenia może w szczególności obejmować następujące elementy:
- analiza sytuacji oraz ocena zasięgu ruchów ludności,
- ocena celowości pilnej interwencji na poziomie Unii Europejskiej,
- analiza innych możliwości, w tym wszelkich działań lokalnych,
- sporządzenie harmonogramu działań i progresywnego planu przewidywanych wymogów związanych z przyjmowaniem wysiedleńców,
- określenie przez każde Państwo Członkowskie liczby osób, które zostaną przyjęte, i kiedy takie przyjęcie nastąpi, na mocy ust. 4 rezolucji Rady z dnia 25 września 1995 r.,
- koordynacja z działaniami Komisji w sferze pomocy humanitarnej,
- wymiana informacji z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz koordynacja planu przyjmowania wysiedleńców,
- koordynacja z państwami trzecimi.
3.
Decyzja w sprawie podziału obowiązków
W świetle wyników postępowania posiedzenia wyżej wspomnianego Komitetu Koordynacyjnego przygotowana zostanie propozycja do zatwierdzenia przez Radę.
Jeśli okaże się to konieczne, to zgodnie z ust. 3 rezolucji Rady z dnia 25 września 1995 r., a także jeśli upłynie miesiąc, w czasie którego w ramach Komitetu Koordynującego nie zostanie osiągnięte porozumienie, zastosowane mogą zostać przepisy przewidziane w regulaminie Rady w odniesieniu do nagłych przypadków.
4.
Monitorowanie sytuacji
Szczegółowe regulacje w sprawie przyjmowania wysiedleńców określane są przez każde Państwo Członkowskie.
W czasie trwania kryzysu wyżej wspomniany Komitet Koordynujący może odbywać częste spotkania z przerwami określonymi przez siebie na podstawie ust. 2 niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 20 listopada 1995 r.
w sprawie tymczasowego stosowania niektórych przepisów Międzyregionalnej Ramowej Umowy o Współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Wspólnym Rynkiem Ameryki Południowej i jego państwami-stronami, z drugiej strony [1]
(96/205/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i Wspólny Rynek Ameryki Południowej (Mercosur) podjęły działania w celu przyjęcia procedur wczesnego stosowania niektórych przepisów Międzyregionalnej ramowej umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Wspólnym Rynkiem Ameryki Południowej i jego państwami-stronami z drugiej strony; przepisy te dotyczą współpracy handlowej między stronami umowy oraz ram instytucjonalnych takiej współpracy;
do czasu zakończenia procedur wymaganych do wprowadzenia w życie tej Umowy, tymczasowe stosowanie niektórych przedmiotowych przepisów przyczyni się do ułatwienia i wspierania bliższych stosunków handlowych między Wspólnotą a Mercosur,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się wymianę listów między Wspólnotą a Mercosur, która przewiduje tymczasowe stosowanie niektórych przepisów Międzyregionalnej Ramowej Umowy o Współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Wspólnym Rynkiem Ameryki Południowej i jego państwami-stronami z drugiej strony.
Tekst wymiany listów załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja reprezentuje Wspólnotę w organach określonych w art. 27 i 29 Umowy.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 1995 r.
w sprawie tymczasowego stosowania dwóch Umów w formie uzgodnionych protokołów między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi
(96/207/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w związku z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w imieniu Wspólnoty Europejskiej Komisja zawarła dwie Umowy w formie uzgodnionych protokołów, zmieniające obowiązującą dwustronną Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi parafowaną dnia 15 grudnia 1992 r., zmienioną Porozumieniem w formie wymiany listów parafowanym dnia 20 grudnia 1994 r.;
te dwustronne Umowy, parafowane odpowiednio dnia 11 listopada 1993 r. i dnia 1 sierpnia 1995 r. powinny być stosowane tymczasowo, do czasu zakończenia procedur wymaganych do ich zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego tymczasowego stosowania przez Socjalistyczną Republikę Wietnamu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Umowy w formie uzgodnionych protokołów między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu zmieniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi stosuje się tymczasowo, do czasu ich formalnego zawarcia, z zastrzeżeniem tymczasowego wzajemnego stosowania przez Socjalistyczną Republikę Wietnamu.
Teksty tych Umów w formie uzgodnionych protokołów są załączone do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 26 lutego 1996 r.
dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Kanadą
(96/219/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130m, w połączeniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
Wspólnota Europejska i Kanada prowadzą specjalistyczne programy badawcze w dziedzinach wspólnego zainteresowania;
na podstawie poprzednich doświadczeń w ramach Umowy ramowej o współpracy handlowej i gospodarczej między Wspólnotami Europejskimi a Kanadą [3] obydwie strony wyraziły pragnienie ustanowienia bardziej formalnych ram prowadzenia współpracy w dziedzinie nauki i technologii;
swoją decyzją z dnia 19 kwietnia 1993 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Kanadą;
swoją decyzją z dnia 15 czerwca 1995 r. Rada upoważniła Komisję do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej;
Umowa została podpisania 17 czerwca 1995 r.;
Umowa o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Kanadą powinna zostać zatwierdzona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Umowę w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Kanadą.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, notyfikacji przewidzianej w art. 12 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 1995 r.
w sprawie tymczasowego stosowania niektórych umów między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(96/223/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja przeprowadziła w imieniu Wspólnoty negocjacje dotyczące dwustronnych porozumień w formie wymiany listów w celu zmiany istniejących dwustronnych umów, porozumień i protokołów w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z niektórymi państwami trzecimi, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, jak przewidziano w art. 75, 100 i 127 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia i dostosowania do Traktatów stanowiących podstawę Unii załączonych do Traktatu o Przystąpieniu z 1994 r.;
te dwustronne porozumienia będą tymczasowo stosowane od dnia 1 stycznia 1995 r., do czasu zakończenia procedur koniecznych do ich zawarcia, pod warunkiem wzajemnego tymczasowego stosowania przez kraje partnerskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dwustronne porozumienie w formie wymiany listów w celu zmiany istniejących dwustronnych umów, porozumień i protokołów w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z niektórymi państwami trzecimi, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji między Wspólnotą Europejską z jednej strony a odpowiednimi państwami trzecimi wymienionymi w Załączniku do niniejszej decyzji z drugiej strony, stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 1995 r. do czasu ich formalnego zawarcia pod warunkiem wzajemnego tymczasowego stosowania przez kraje partnerskie.
Artykuł 2
Teksty parafowanych porozumień załączone są do niniejszej Decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 12 marca 1996 r.
w sprawie zawarcia, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Mołdowy, z drugiej strony, w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem
(96/241/Euratom, EWWiS)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: do czasu wejścia w życie Umowy o partnerstwie i współpracy podpisanej w Brukseli dnia 28 listopada 1994 r., niezbędne jest zatwierdzenie Umowy przejściowej miedzy Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Mołdowy, z drugiej strony, w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, podpisanej w Brukseli dnia 2 października 1995 r.;
zawarcie Umowy przejściowej jest niezbędne do osiągnięcia celów Wspólnoty określonych w szczególności w art. 2 i 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali; Traktat nie regulował wszystkich przypadków objętych niniejszą decyzja;
po konsultacjach z Komitetem Konsultacyjnym i za zgodą Rady,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem miedzy Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Mołdowy, z drugiej strony, razem z Protokołem i deklaracjami, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Wymienione teksty są załączone do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Przewodniczący Komisji dokonuje, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, notyfikacji przewidzianej w art. 35 Umowy przejściowej.
Decyzja Rady
z dnia 25 marca 1996 r.
przewidująca dalszą pomoc finansową dla Mołdawii
(96/242/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
Mołdawia wprowadza fundamentalne reformy polityczne i gospodarcze oraz podejmuje wzmożone wysiłki w kierunku wdrożenia modelu gospodarki rynkowej;
Mołdawia, z jednej strony, i Wspólnoty Europejskie oraz ich Państwa Członkowskie, z drugiej strony, podpisały Umowę o partnerstwie i współpracy, która pomoże w rozwoju pełnej współpracy;
władze Mołdawii wystąpiły do międzynarodowych instytucji finansowych, Wspólnoty Europejskiej oraz innych dwustronnych dawców z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej; oprócz szacowanego finansowania, które może zostać zapewnione przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) i Bank Światowy, pozostaje do pokrycia luka finansowa w wysokości 50 mln USD w 1995 r. aby udzielić wsparcia celom politycznym związanym z wysiłkami reformatorskimi rządu Mołdawii;
Mołdawia uzgodniła z MFW porozumienie w sprawie promesy kredytowej w ramach wsparcia programu gospodarczego tego państwa; porozumienie to zostało zatwierdzone przez Radę MFW w dniu 22 marca 1995 r.;
decyzją 94/346/WE [3], Rada zatwierdziła makroekonomiczną pomoc finansową dla Mołdawii, w wysokości 45 mln ecu; niezbędna jest jednakże dalsza oficjalna pomoc celem wspierania bilansu płatniczego, umocnienia pozycji rezerwowej oraz zapewnienia koniecznych dostosowań strukturalnych tego państwa;
dodatkowy instrument kredytowy Wspólnoty dla Mołdawii jest właściwym środkiem pomagającym w zmniejszeniu zewnętrznych ograniczeń finansowych;
instrument kredytowy Wspólnot powinien być zarządzany przez Komisję;
do celów przyjęcia niniejszej decyzji Traktat nie przewiduje środków innych poza ustanowionymi w jego art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota udostępnia Mołdawii długoterminowy instrument kredytowy w maksymalnej sumie głównej 15 milionów ECU na okres nie dłuższy niż 10 lat, celem zapewnienia zrównoważonego bilansu płatniczego, wzmocnienia pozycji rezerwowej tego państwa oraz umożliwienia wdrożenia niezbędnych reform strukturalnych.
2.
W tym celu, Komisja jest upoważniona do przekazania Mołdawii w imieniu Wspólnoty, niezbędnych środków, które zostaną udostępnione Mołdawii w formie kredytu.
3.
Kredytem zarządza Komisja przy ścisłej konsultacji z Komitetem Walutowym w sposób zgodny z każdym porozumieniem zawartym między MFW a Mołdawią.
Artykuł 2
1.
Komisja jest uprawniona do dokonania uzgodnień z władzami Mołdawii, po konsultacji z Komitetem Walutowym, w odniesieniu do warunków polityki gospodarczej, związanych z udzieleniem kredytu.
Te warunki są zgodne z porozumieniem wymienionym w art. 1 ust. 3.
2.
Komisja, w regularnych odstępach czasu oraz przy współpracy z Komitetem Walutowym i ścisłym współdziałaniu z MFW, przeprowadza weryfikacje, celem stwierdzenia, że polityka gospodarcza Mołdawii jest zgodna z celami tego kredytu, oraz że jego warunki są wypełniane.
Artykuł 3
1.
Kredyt udostępnia się Mołdawii w jednej transzy, która zostaje zwolniona z zastrzeżeniem przestrzegania przepisów art. 2 oraz zadowalającego postępu Mołdawii w wykonaniu porozumienia w sprawie promesy kredytowej uzgodnionego z MFW.
2.
Środki są wypłacane na rzecz Narodowego Banku Mołdawii.
Artykuł 4
1.
Operacje zaciągania i udzielania kredytów wymienione w art. 1 są dokonywane według wartości w dniu ich dokonania i nie mogą pociągać za sobą konieczności angażowania się Wspólnoty w zmianę okresu trwania kredytu, w ryzyko walutowe, ryzyko stopy procentowej, ani w inne ryzyko handlowe.
2.
Komisja, na wniosek Mołdawii, podejmuje niezbędne czynności celem zapewnienia, że do warunków umowy kredytowej zostanie włączona klauzula dotycząca wcześniejszej spłaty zadłużenia, oraz że będzie możliwe jej zastosowanie.
3.
Na wniosek Mołdawii, oraz jeśli okoliczności pozwolą na poprawę stopy procentowej od kredytów, Komisja może refinansować całość lub część początkowej kwoty kredytu lub dokonać restrukturyzacji jego odpowiednich warunków finansowych.
Operacje refinansowania lub restrukturyzacji są dokonywane zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 i nie wywierają skutku w postaci wydłużenia średniego okresu trwania kredytu, o którym mowa, ani zwiększenia, według aktualnego kursu walutowego, kwoty pozostającej do spłaty w dniu refinansowania lub restrukturyzacji.
4.
Wszelkie związane koszty poniesione przez Wspólnotę w związku z zawarciem umów i dokonywaniem operacji przewidzianych w niniejszej decyzji są pokrywane przez Mołdawię.
5.
Komitet Walutowy przynajmniej raz w roku jest informowany postępie działań, o określonych w ust. 2 i 3.
Artykuł 5
Przynajmniej raz do roku, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, które zawiera ocenę stosowania niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 1996 r.
zmieniająca decyzję 94/448/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Nowej Zelandii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/254/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz przedsiębiorstw i statków przetwórni zatwierdzonych przez Nową Zelandię dokonującą przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do Wspólnoty, został opracowany w decyzji Komisji 94/448/WE [2], ostatnio zmienionej decyzją 96/31/WE [3]; wykaz ten może zostać zmieniony w następstwie przekazania nowego wykazu przez właściwy organ w Nowej Zelandii;
właściwy organ w Nowej Zelandii przekazał nowy wykaz 164 przedsiębiorstw i 205 statków przetwórni;
należy zmienić wykaz przedsiębiorstw oraz statków przetwórni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zostały opracowane zgodnie z procedurą ustanowioną w decyzji Komisji 90/13/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik B do decyzji 94/448/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 1996 r.
zmieniająca decyzję 94/766/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Tajwanu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/255/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz przedsiębiorstw zatwierdzonych przez Tajwan do przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do Wspólnoty został sporządzony w decyzji Komisji 94/766/WE [2], zmienionej decyzją 96/31/WE [3]; wykaz może ulec zmianie stosownie do przekazanego nowego wykazu sporządzonego przez właściwy organ na Tajwanie; właściwy organ na Tajwanie przekazał nowy wykaz zatwierdzonych 17 przedsiębiorstw; konieczne jest dokonanie odpowiedniej zmiany wykazu zatwierdzonych przedsiębiorstw; środki przewidziane w niniejszej decyzji zostały opracowane zgodnie z procedurą przewidzianą w decyzji Komisji 90/13/EWG [4], PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Załącznik B do decyzji 94/766/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 1996 r.
zmieniająca decyzję Komisji 95/190/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Filipin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/256/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. [1] ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa, ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz zakładów zatwierdzonych przez Filipiny do przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do Wspólnoty został sporządzony w decyzji Komisji 95/150/WE [2]; wykaz może ulec zmianie stosownie do przekazanego nowego wykazu sporządzonego przez właściwy organ na Filipinach;
właściwy organ na Filipinach przekazał nowy wykaz, uzupełniając go o 17 zakładów i zmieniając dane 2 zakładów;
konieczne jest dokonanie odpowiedniej zmiany wykazu zatwierdzonych zakładów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zostały sporządzone zgodnie z procedurą ustanowioną decyzją Komisji 90/13/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik B do decyzji 95/190/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 marca 1996 r.
zmieniająca decyzję Komisji 93/437/EWG ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Argentyny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/262/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. [1], ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa, ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz zakładów i statków przetwórni zatwierdzonych przez Argentynę do przywozu produktów rybołówstwa do Wspólnoty został sporządzony na mocy decyzji Komisji 93/437/EWG [2], ostatnio zmienionej decyzją 96/31/WE [3]; wykaz może ulec zmianie stosownie do przekazanego nowego wykazu sporządzonego przez właściwy organ w Argentynie;
Decyzja Rady
z dnia 22 kwietnia 1996 r.
w sprawie zawarcia Trzeciego Protokołu Dodatkowego do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony
(96/275/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając Układ Europejski między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony [1], podpisany w dniu 8 marca 1993 r. ze zmianami wprowadzonymi Drugim Protokołem Dodatkowym [2], podpisanym w dniu 30 grudnia 1994 r.,
uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze co następuje:
w ramach negocjacji prowadzonych w dniach 27 i 28 listopada 1995 r. zgodnie z art. 1 ust. 3 Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii, Bułgaria oświadczyła, iż jest gotowa do przyspieszenia o jeden rok całkowitego zniesienia cła na wyroby z działów 50–63 Bułgarskiej Taryfy Celnej, wymienione w załączniku VI do Układu Europejskiego, tak aby osiągnąć zerowe stawki celne w dniu 1 stycznia 2001 r.; w zamian Bułgaria wystąpiła do Wspólnoty Europejskiej o obniżenie należności celnych przywozowych stosowanych w stosunku do przywozu wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI (działy 50–63) Nomenklatury Scalonej i pochodzących z Bułgarii zgodnie z Protokołem 4 Układu Europejskiego, do stawki równej dwóm siódmym podstawowej stawki celnej od dnia 1 stycznia 1996 r.;
niezbędne jest zatwierdzenie niniejszego Trzeciego Protokołu Dodatkowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Trzeci Protokół Dodatkowy zmieniający Układ Europejski między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Trzeciego Protokołu Dodatkowego dołączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Trzeciego Protokołu Dodatkowego w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji w imieniu Wspólnoty Europejskiej, że wszystkie niezbędne procedury zostały zakończone.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lutego 1996 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG i decyzje Komisji 92/260/EWG, 93/195/EWG, 93/196/EWG i 93/197/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/279/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 12, 13, 14, 15, 16, 18 i art. 19 i) i ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzją Rady 79/542/EWG [2], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 96/132/WE [3], został ustanowiony wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają między innymi przywóz zwierząt z rodziny koniowatych;
decyzją Komisji 92/160/EWG [4], ostatnio zmienioną decyzją 95/536/WE [5], została ustanowiona regionalizacja niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych;
warunki zdrowotne i świadectwo weterynaryjne dotyczące odprawy czasowej zarejestrowanych koni, przywozu zwierząt z rodziny koniowatych na ubój i przywozu zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych do celów hodowli i produkcji zostały ustanowione odpowiednio w decyzjach Komisji 92/260/EWG [6] ostatnio zmienionej decyzją 96/81/WE [7], 93/196/EWG [8] i 93/197/EWG [9], obydwie ostatnio zmienione decyzją 96/82/WE [10], i powtórnego przywozu zarejestrowanych koni po wywozie czasowym w decyzji 93/195/EWG [11], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 95/323/WE [12];
zmiany w sytuacji zdrowotnej w państwach trzecich zostały wzięte pod uwagę w drodze zmian wcześniej wymienionych decyzji; jednakże zdarzało się czasami, że zmiany te były niekompletne i miały miejsce pewne pominięcia i niezbędne jest skorygowanie tej sytuacji i odpowiednia zmiana tych decyzji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Skreśla się art. 1 ust. 3 lit. c) decyzji 79/542/EWG.
Artykuł 2
W decyzji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I wykaz państw w grupie B otrzymuje brzmienie:
"Australia, Bułgaria, Białoruś, Bośnia-Hercegowina, Cypr, Republika Czeska, Estonia, Chorwacja, Węgry, Litwa, Łotwa, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Nowa Zelandia, Polska, Rumunia, Rosja (1), Słowenia, Republika Słowacka, Ukraina";
2) w załączniku I wykaz państw w grupie D otrzymuje brzmienie:
"Argentyna, Barbados, Bermudy, Boliwia, Brazylia (1), Chile, Kuba, Jamajka, Meksyk, Paragwaj, Urugwaj";
3) w załączniku II tytuł świadectwa B otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
dla odprawy czasowej zarejestrowanych koni na terytorium Wspólnoty z Australii, Bułgarii, Białorusi, Bośni-Hercegowiny, Cypru, Republiki Czeskiej, Estonii, Chorwacji, Węgier, Litwy, Łotwy, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Nowej Zelandii, Polski, Rumunii, Rosji (1), Słowenii, Republiki Słowackiej i Ukrainy na okres krótszy niż 90 dni" ;
4) w załączniku II rozdział III lit. d) tiret trzecie świadectw A, B, C, D i E otrzymuje brzmienie:
"— Australia, Bułgaria, Białoruś, Kanada, Szwajcaria, Cypr, Republika Czeska, Estonia, Grenlandia, Hongkong, Chorwacja, Węgry, Islandia, Japonia, Litwa, Łotwa, Była Jugosłowiańska Republika Macedonia, Makau, Malezja (półwysep), Norwegia, Nowa Zelandia, Polska, Rumunia, Rosja (1), Singapur, Słowenia, Republika Słowacka, Ukraina, Stany Zjednoczone Ameryki".
Artykuł 3
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I wykaz państw w grupie A otrzymuje brzmienie:
"Szwajcaria, Grenlandia, Islandia";
2) w załączniku I wykaz państw w grupie B otrzymuje brzmienie:
"Australia, Bułgaria, Białoruś, Bośnia-Hercegowina, Cypr, Republika Czeska, Estonia, Chorwacja, Węgry, Litwa, Łotwa, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Nowa Zelandia, Polska, Rumunia, Rosja (1), Słowenia, Republika Słowacka, Ukraina";
3) w załączniku II wykaz państw w grupie A w tytule świadectwa zdrowia otrzymuje brzmienie:
"Szwajcaria, Grenlandia, Islandia";
4) w załączniku II wykaz państw w grupie B w tytule świadectwa zdrowia otrzymuje brzmienie:
"Australia, Bułgaria, Białoruś, Bośnia-Hercegowina, Cypr, Republika Czeska, Estonia, Chorwacja, Węgry, Litwa, Łotwa, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Nowa Zelandia, Polska, Rumunia, Rosja (1), Słowenia, Republika Słowacka, Ukraina.".
Artykuł 4
W decyzji 93/196/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I przypis 5 wykaz państw otrzymuje brzmienie:
"Australia, Kanada, Szwajcaria, Grenlandia, Islandia, Nowa Zelandia i Stany Zjednoczone Ameryki Północnej";
2) w załączniku II przypis 3 wykaz państw w grupie A otrzymuje brzmienie:
"Szwajcaria, Grenlandia, Islandia";
3) w załączniku II przypis 3 wykaz państw w grupie B otrzymuje brzmienie:
"Australia, Bułgaria, Białoruś, Bośnia-Hercegowina, Cypr, Republika Czeska, Estonia, Chorwacja, Węgry, Litwa, Łotwa, Była Jugosłowiańska Republika Macedonia, Nowa Zelandia, Polska, Rumunia, Rosja (1), Słowenia, Republika Słowacka, Ukraina.".
Artykuł 5
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I wykaz państw w grupie A otrzymuje brzmienie:
"Szwajcaria, Grenlandia, Islandia";
2) w załączniku I wykaz państw w grupie B otrzymuje brzmienie:
"Australia, Bułgaria, Białoruś, Bośnia-Hercegowina, Cypr, Republika Czeska, Estonia, Chorwacja, Węgry, Litwa, Łotwa, Była Jugosłowiańska Republika Macedonia, Nowa Zelandia, Polska, Rumunia, Rosja (1), Słowenia, Republika Słowacka, Ukraina.";
3) w załączniku II tytuł świadectwa A otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
przy przywozie na terytorium Wspólnoty ze Szwajcarii, Grenlandii i Islandii zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatychdo hodowli i produkcji"
;
4) w załączniku II tytuł świadectwa B otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
przy przywozie na terytorium Wspólnoty zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatychdo hodowli i produkcji z Australii, Bułgarii, Białorusi, Bośni-Hercegowiny, Cypru, Republiki Czeskiej, Estonii, Chorwacji, Węgier, Litwy, Łotwy, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Nowej Zelandii, Polski, Rumunii, Rosji (1), Słowenii, Republiki Słowackiej i Ukrainy." .
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 kwietnia 1996 r.
dotycząca wprowadzania do obrotu genetycznie zmodyfikowanej soi (Glycine max. L.) o zwiększonej odporności na herbicyd oparty na glifosacie, na mocy dyrektywy Rady 90/220/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/281/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 94/15/WE [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 10-18 dyrektywy 90/220/EWG w obrębie Wspólnoty istnieje procedura umożliwiająca właściwym organom Państwa Członkowskiego wyrażenie zgody na wprowadzenie do obrotu produktów składających się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych;
notyfikacja dotycząca wprowadzania do obrotu takiego produktu została przedłożona właściwym organom Państwa Członkowskiego (Zjednoczonego Królestwa);
właściwe organy Zjednoczonego Królestwa przesłały następnie Komisji dokumentację z przychylną opinią w powyższej sprawie;
właściwe organy innych Państw Członkowskich zgłosiły zastrzeżenia do omawianej dokumentacji;
w związku z powyższym, zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 90/220/EWG, Komisja zobowiązana jest podjąć decyzję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 wspomnianej dyrektywy;
produkt został zgłoszony do wprowadzenia do obrotu i obchodzenia się z nim w środowisku w trakcie przywozu oraz przed i podczas magazynowania i przetwarzania go na niezdolne do życia frakcje soi, a nie do wysiewu;
po przeanalizowaniu wszystkich zastrzeżeń zgłoszonych w świetle dyrektywy 90/220/EWG i informacji przedstawionych w dokumentacji Komisja doszła do następujących wniosków:
- nie istnieją żadne powody, aby stwierdzić jakikolwiek niekorzystny wpływ na zdrowie ludzi i środowisko naturalne na skutek wprowadzenia do soi genów kodujących pod kątem odporności na glifosat i trifosforanu cytydyny;
- brak jest jakichkolwiek przesłanek ze względu na bezpieczeństwo, które uzasadniałyby segregację produktu od innych gatunków soi;
- brak jest jakichkolwiek przesłanek ze względu na bezpieczeństwo, które uzasadniałyby umieszczanie etykiet ze wskazaniem, iż produkt został otrzymany za pomocą technik modyfikacji genetycznej;
artykuł 11 ust. 6 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG przewidują dodatkowe zabezpieczenia w razie uzyskania nowych informacji na temat ryzyka związanego z udostępnieniem produktu;
zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym decyzja niniejsza nie wyklucza stosowania przepisów Państw Członkowskich w sprawie bezpieczeństwa żywności dla ludzi czy paszy dla zwierząt w zakresie, w którym nie są one szczególnie powiązane z genetyczną modyfikacją produktu bądź jego składników;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla innego prawodawstwa wspólnotowego i z zastrzeżeniem ust. 2 i ust. 3 zgoda na wprowadzenie do obrotu następującego produktu zgłoszonego przez koncern Monstanto Europe (odniesienie C/UK/94/M3/1) zgodnie z art. 13 dyrektywy 90/220/EWG zostanie udzielona przez właściwe organy Zjednoczonego Królestwa.
Produkt składa się z soi pochodzącej z soi (40–3–2) (Glycine max. L. cv A5403), do której wprowadzono następujące sekwencje:
- pojedyncza kopia genu kodującego odporność na herbicyd oparty na glifosacie CP4 syntetazy enolpyruvylshikimate-3-fosforanu (CP4 EPSPS) od szczepu bakteryjnego Agrobacterium sp. CP4 i sekwencja trifosforanu cytydyny (CTP) Petunia hybrida z promotorem P-E35S wirusa kalafiorowego i terminator genu syntetazy nopalinowej Agrobacterium tumefaciens.
2.
Zgoda obejmuje potomstwo powstałe na skutek skrzyżowania produktu ze wszelkimi tradycyjnymi szeregami gatunków soi czerwonej.
3.
Zgoda obejmuje następujące zastosowania produktu: obchodzenie się z produktem w środowisku w trakcie przywozu oraz przed i podczas magazynowania i przetwarzania go na produkty niezdolne do życia.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 kwietnia 1996 r.
w sprawie reorganizacji Wspólnego Centrum Badawczego
(96/282/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 8 i art. 131 ust. 2,
uwzględniając opinię Rady Gubernatorów WCB, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z decyzją Komisji 85/593/Euratom z dnia 20 listopada 1985 r. w sprawie reorganizacji Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) [1], ostatnio zmienioną decyzją 93/95/Euratom [2] oraz decyzją 94/809/Euratom [3], Wspólnotowemu Centrum Badawczemu (WCB) nadaje się strukturę właściwą do powierzonych mu zadań;
strukturę tę modyfikuje się w każdym przypadku, gdy Komisja uznaje to za konieczne dla zapewnienia maksymalnej efektywności działań WCB oraz ich pełnej zgodności z priorytetowymi celami Komisji;
dnia 16 stycznia 1996 r. Komisja podjęła decyzję, na mocy której WCB otrzymuje status niezależnej Dyrekcji Generalnej Komisji w celu nadania mu autonomii w zakresie zarządzania, niezbędnej do właściwej realizacji jego zadań;
w związku z powyższym decyzja 85/593/Euratom i zmiany do niej powinny zostać zastąpione niniejszą decyzją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólne Centrum Badawcze, zwane dalej "WCB", składa się z instytucji utworzonych przez Komisję w celu realizowania programów badawczych Wspólnoty i innych zadań powierzanych im przez Komisję.
Artykuł 2
W skład WCB wchodzą następujące organy:
- Dyrektor Generalny,
- Rada Gubernatorów,
- Komitet Naukowy.
Artykuł 3
WCB podlega Dyrektorowi Generalnemu, mianowanemu przez Komisję.
Dyrektor Generalny wraz z częścią bezpośrednio podległych mu służb rezyduje w Brukseli.
Dyrektor Generalny podejmuje wszelkie działania niezbędne dla skutecznego funkcjonowania WCB, zgodnie z obowiązującymi przepisami wykonawczymi i posiadanymi kompetencjami.
Zgodnie z określonymi poniżej procedurami Dyrektor Generalny:
- opracowuje wstępne programy dotyczące wszystkich dziedzin działalności WCB z uwzględnieniem aspektów finansowych; programy te następnie przedkłada Komisji,
- określa strategię działalności WAB, w szczególności w zakresie działań konkurencyjnych oraz podejmuje właściwe środki dla zapewnienia ich realizacji,
- negocjuje i zawiera umowy o badaniach z osobami trzecimi,
- odpowiada za wdrażanie programów i za ich administrację finansową,
- określa wewnętrzną organizację WCB, uwzględniając w szczególności wymogi budżetowe,
- w granicach przydzielonych uprawnień sprawuje władzę przyznaną władzy mianującej, przez regulamin pracowniczy i władzy uprawnionej do zawierania kontraktów przez warunki zatrudnienia innych pracowników.
Artykuł 4
1.
Niniejszym powołuje się Radę Gubernatorów WCB.
W jej skład wchodzą następujący członkowie:
a) przedstawiciel wysokiego szczebla z każdego z Państw Członkowskich, mianowany przez Komisję na podstawie nominacji otrzymanej od władz swojego państwa;
b) przewodniczący, wybierany przez przedstawicieli Państw Członkowskich, określonych w lit. a).
Wszyscy członkowie Rady Gubernatorów wybierani są na odnawialne kadencje trzyletnie.
2.
Rada Gubernatorów wspiera Dyrektora Generalnego w jego pracach i wydaje opinie, które mają zostać przedłożone Komisji, w kwestiach dotyczących:
- roli WCB w ramach wspólnotowej strategii rozwoju naukowo-technologicznego,
- zarządzania naukowymi/technicznymi i finansowymi aspektami działalności WCB i wykonywania powierzanych mu zadań.
Odnośnie do spraw przekazywanych do kompetencji Dyrektora Generalnego przez Komisję i zgodnie z wszelkimi kwestiami dotyczącymi w szczególności Rady Gubernatorów przed przedstawieniem swoich wniosków Dyrektor Generalny zasięga opinii Rady Gubernatorów na ich temat.
Wydanie opinii przez Radę Gubernatorów jest konieczne we wszelkich sprawach przedkładanych do decyzji Komisji.
Do zadań Rady Gubernatorów należy w szczególności:
i) formułowanie propozycji programów szczególnych, które mają być realizowane przez WCB, oraz propozycji dotyczących nowych zadań, jakie mają być powierzone WCB;
ii) opracowywanie wieloletnich planów strategicznych, obejmujących całość działalności WCB i corocznie, nie później niż do dnia 31 grudnia każdego roku, przedstawianie odpowiedniego rocznego planu określającego cele każdego programu pracy na następny rok, wraz ze zwięzłą charakterystyką programu i podaniem głównych dat, założeń naukowych i szacowanych wydatków;
iii) nadzór nad konkretnymi badaniami i programami rozwoju technologicznego przez WCB:
- nad ich realizacją, ze szczególnym uwzględnieniem ich spójności z potrzebami Wspólnoty,
- nad spójnością ich opracowywania z konkretnymi, pośrednimi programami działań w ramach programów ramowych; w tym celu Rada Gubernatorów zorganizuje raz w roku wymianę poglądów z przedstawicielami komitetów odpowiednich programów,
- nad wszelkimi ewentualnymi korektami tych programów;
iv) nadzór nad stosunkami z innymi służbami Komisji i stronami trzecimi, na zasadzie klient/kontrahent;
v) strategia działań konkurencyjnych WCB i nadzór nad tymi działaniami;
vi) formułowanie wniosków dotyczących rocznego budżetu WCB i monitorowanie jego realizacji;
vii) - organizacja WCB,
- zarządzania jego finansami,
- głównych inwestycji,
- prowadzenia działalności badawczej,
- oceny tej działalności przez "grupy wizytacyjne", złożone z niezależnych ekspertów i nadzór nad realizacją zaleceń tych grup;
viii) polityka kadrowa, ze szczególnym naciskiem na:
- formułowanie propozycji dotyczących polityki kadrowej WCB,
- aspekty związanie z mobilnością personelu oraz wymianą personelu naukowego i technicznego z instytucjami publicznymi i prywatnymi w Państwach Członkowskich;
ix) mianowanie i przedłużanie lub skracanie urzędowania pracowników wysokiego szczebla w WCB.
3.
Rada Gubernatorów wydaje opinie na zasadzie większości głosów, wymaganej art. 118 ust. 2 Traktatu Euratom, przy czym głosy waży się zgodnie z tym artykułem.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja w najwyższym stopniu uwzględni opinie przedstawione przez Radę Gubernatorów.
W wypadku braku zgody Rady Gubernatorów na propozycję wysuniętą przez dyrektora Generalnego propozycję tę przedkłada się Komisji, która podejmuje ostateczną decyzję w tej sprawie.
O decyzji Komisji zawiadamia się Radę Gubernatorów.
Jeżeli decyzja ta jest niezgodna z opinią Rady Gubernatorów, bezzwłocznie zawiadamia się o tym Radę.
Informowana jest ona także o motywach podjęcia decyzji.
Jeżeli Komisja nie akceptuje opinii przedstawionej przez Radę Gubernatorów w sprawach wymagających podjęcia decyzji przez Komisję, realizację działań związanych z tymi sprawami odracza się o jeden miesiąc; w ciągu tego miesiąca sprawy te przekazuje się z powrotem do Rady Gubernatorów, zwracając się do niej o wydanie nowej opinii.
Po otrzymaniu tej opinii lub po upływie rzeczonego miesięcznego okresu Komisja podejmuje ostateczną decyzję i powiadamia o niej Radę Gubernatorów.
Jeżeli Komisja nie może się zgodzić z opinią przedstawioną przez Radę Gubernatorów, bezzwłocznie powiadamia Radę o swojej decyzji i o motywach jej podjęcia.
Komisja stale informuje Radę Gubernatorów o swoich decyzjach dotyczących WCB w zakresie wszystkich spraw względem, których Rada Gubernatorów przedstawiła swoją opinię.
Rada Gubernatorów ma prawo, za pośrednictwem Komisji, przedkładać Radzie i Parlamentowi Europejskiemu swoje opinie we wszystkich sprawach dotyczących WCB.
4.
Rada Gubernatorów przedstawia swoje uwagi na temat corocznego sprawozdania w sprawie zarządzania, opracowywanego przez Dyrektora Generalnego.
Obserwacje te, wraz z samym corocznym raportem z zarządzania, po jego zatwierdzeniu przez Komisję, przesyła się do Rady i do Parlamentu Europejskiego.
Rada Gubernatorów udziela dyrektorowi Generalnemu rad na temat organizacji oceny zadań realizowanych przez WCB, zarówno w związku z wynikami naukowymi i technicznymi, jak i z zarządzaniem administracyjnym i finansowym Centrum; Rada Gubernatorów udziela też rad w sprawie doboru niezależnych ekspertów, powoływanych do uczestnictwa w pracach nad tymi ocenami.
Rada Gubernatorów przedstawia własne uwagi na temat wyników tych ocen.
5.
Rada Gubernatorów zbiera się co najmniej cztery razy w roku.
Rada Gubernatorów opracowuje swój regulamin wewnętrzny, w tym zasady dotyczące organizacji swojej pracy.
WCB zapewnia Radzie Gubernatorów sekretariat i udostępnia jej wszelkie żądane informacje.
Artykuł 5
Niniejszym powołuje się Komitet Naukowy WCB, który ma wspierać Dyrektora Generalnego w jego pracach.
Połowę składu osobowego Komitetu Naukowego stanowią członkowie wyznaczeni przez Dyrektora Generalnego spośród szefów poszczególnych jednostek lub kierowników projektów i innych pracowników personelu naukowego wyższego szczebla, drugą połowę tego składu stanowią przedstawiciele personelu naukowego i technicznego, wybierani przez ten personel.
Komitet Naukowy odbywa regularne konsultacje z Dyrektorem Generalnym na temat wszelkich spraw o charakterze naukowym lub technicznym, związanych z działalnością WAB.
W tym kontekście Komitet Naukowy w szczególności uczestniczy w opracowywaniu wstępnych programów.
Artykuł 6
1.
Uwzględniając w należytym stopniu ogólną politykę przyjętą przez Radę i Parlament Europejski oraz ogólne wytyczne wydane przez Komisję, Dyrektor Generalny opracowuje wstępne programy dla różnych dziedzin działalności WCB.
2.
Rada Gubernatorów uczestniczy w konsultacjach na temat wstępnych programów.
3.
Komisja bada wstępne programy ze względu na ich zgodność z ogólnymi założeniami polityki Wspólnoty oraz z uwzględnieniem jej sytuacji budżetowej.
Komisja przyjmuje przedstawione propozycje zgodnie z przepisami Traktatu, a następnie przedkłada je Radzie.
Artykuł 7
1.
Dyrektor Generalny odpowiada za prawidłową realizację programów powierzonych WCB.
Dyrektor Generalny za pośrednictwem wydawanych przez siebie decyzji kieruje pracami poszczególnych instytutów i służb i w szczególności podejmuje decyzje w sprawie wyboru spośród alternatywnych metod osiągania celów tych programów.
2.
Dyrektor Generalny udziela Komisji wszelkich informacji niezbędnych do opracowywania raportów, wymaganych art. 11 Traktatu Euratom.
3.
W miarę potrzeb Dyrektor Generalny zapewnia właściwą koordynację kolejnych programów i relację między tymi programami w okresie ich opracowywania i wykonania, uwzględniając w szczególności infrastrukturę naukową i techniczną WCB.
Dyrektor Generalny organizuje rewizję realizowanych programów, która odbywa się co dwa lata.
Artykuł 8
1.
Dyrektor Generalny sporządza co roku kosztorys funduszy wymaganych do realizacji programów, czym umożliwia opracowanie odpowiedniej części wstępnych założeń budżetu Wspólnot.
Kosztorys ten zawiera szacunki dotyczące dochodów i wydatków związanych z pracami realizowanymi przez WCB w ramach działań konkurencyjnych.
Artykuł 6 stosuje się mutatis mutandis do opracowywania wstępnych projektów budżetu na działalność badawczą.
2.
Dyrektor Generalny zatwierdza wydatki WCB, podpisuje polecenia zapłaty i rachunki, zawiera umowy i zatwierdza przelewy środków.
3.
Do końca roku budżetowego Dyrektor Generalny przedkłada Komisji zestawienie bilansowe dochodów i wydatków za dany rok budżetowy.
4.
Komisja mianuje urzędnika odpowiedzialnego za kontrolę zobowiązań i zatwierdzanie wydatków, jak również za kontrolę rachunku przychodów.
5.
Komisja mianuje pracownika działu rachunkowości odpowiedzialnego za pokrywanie wydatków i przyjmowanie przychodów oraz za obsługę funduszy i papierów wartościowych, w szczególności za opiekę nad nimi i za ich bezpieczeństwo.
Artykuł 9
1.
W granicach przekazanych mu kompetencji Dyrektor Generalny ma taką władzę nad personelem WCB, jaką przyznają mu mianujące go władze.
2.
Jednakże w odniesieniu do urzędników i innych pracowników stopni A1 i A2 kompetencje ustanowione w art. 29, 49, 50 i 51 oraz w tytule VI regulaminu pracowniczego egzekwowane są przez Komisję na wniosek Dyrektora Generalnego.
3.
Dyrektor Generalny podejmuje w imieniu Komisji wszelkie kroki niezbędne do zagwarantowania bezpieczeństwa osób i urządzeń, za które jest odpowiedzialny.
Artykuł 10
Dyrektor Generalny ma prawo przekazywać Wicedyrektorowi Generalnemu i dyrektorom powierzone mu uprawnienia.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 1996 r.
zmieniająca decyzję 92/486/EWG w odniesieniu do formy współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/296/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu umożliwienia szczegółowego zbadania różnych opcji w zakresie rozwoju struktury systemu Animo funkcjonowanie obecnego systemu powinno być przedłużone na rok z możliwością dalszego przedłużenia na jeden rok; w tym celu decyzja Komisji 92/486/EWG z dnia 25 września 1992 rustanawiająca formę współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi [3], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji musi zostać zmieniona;
opłaty stosowane od dnia 1 kwietnia 1996 r. muszą uwzględniać ilość jednostek podłączonych do systemu;
ilość jednostek podłączonych do systemu na dzień 1 kwietnia 1996 r. powinna stanowić podstawę; z tego względu należy nawiązać do decyzji Komisji 96/295/WE [4] określającej i ustalającej wykaz jednostek Animo;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 92/486/EWG dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1.
1.Współpracujące władze przewidziane w art. 1 gwarantują, że kontrakty określone w niniejszym artykule:
- są przedłużone na jeden rok,
- uwzględniają możliwość dalszego przedłużenia o jeden rok.
2.
W odniesieniu do ust. 1 należy stosować następujące opłaty:
386 ECU na jednostkę (jednostka centralna, jednostka lokalna, posterunek graniczny), wymienioną w decyzji 96/295/WE [5]." .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 lutego 1996 r.
zmieniająca decyzję 94/984/WE ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/298/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/121/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 94/984/WE [3], zmieniona decyzją 95/302/WE [4], ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne w zakresie przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich;
obecnie można dokonać rewizji wykazu państw poprzez włączenie Argentyny, Bułgarii, Litwy, Madagaskaru i Słowenii, a także ustanowienie regionalizacji dla Chin, zgodnie z informacjami otrzymanymi z tych krajów, w pewnych przypadkach uzupełnionych wynikami inspekcji na miejscu, przeprowadzonych przez odpowiednie służby Komisji; jednakże Madagaskar może spełnić tylko wymogi wzoru A odnośnie do wątróbek gęsich i kaczych;
należy założyć pewne opóźnienie we wprowadzeniu powyższych zmian w celu umożliwienia właściwym organom w Państwach Członkowskich wykonania niniejszej decyzji; dalsze opóźnienie jest niezbędne dla przywozów z Chin, z uwagi na regionalizację tego kraju;
należy generalnie rozszerzyć zakres niniejszej decyzji na państwa trzecie i usunąć odniesienie do niektórych państw trzecich;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 94/984/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule skreśla się wyraz "niektórych";
2) załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 kwietnia 1996 r.
ustanawiająca formularz, na którym należy dostarczać informacje zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/302/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [1], zmienioną dyrektywą 94/31/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
wyżej wymieniony przepis nakłada na Komisję obowiązek ustanowienia formularza, na którym należy dostarczać informacje zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy;
w zadaniu tym Komisja jest wspomagana przez Komitet, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji, powołany zgodnie z art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 91/692/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wyrażoną przez wyżej wymieniony Komitet,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokument załączony do niniejszej decyzji jest formularzem, na którym należy dostarczać informacje zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 maja 1996 r.
zmieniająca decyzję 93/231/EWG upoważniającą w zakresie obrotu sadzeniakami ziemniaków na całym lub części terytorium niektórych Państw Członkowskich do podjęcia bardziej rygorystycznych środków przeciwko niektórym chorobom niż przewidziane w załącznikach I i II do dyrektywy Rady 66/403/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/332/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/403/EWG z dnia 14 czerwca 1996 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaka [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 96/16/WE [2], w szczególności jego art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy decyzji Komisji 93/231/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 95/21/WE [4], Komisja upoważniła niektóre Państwa Członkowskie odnośnie do wymienionych regionów do ograniczenia obrotu sadzeniakami ziemniaka do elitarnych sadzeniaków ziemniaka w ramach niektórych klas wspólnotowych;
w Niemczech region Bundesland Mecklenburg-Vorpommern był jednym z takich wymienionych regionów;
w wyniku zjednoczenia Niemiec zmiany w strukturze administracyjnej niektórych regionów w Niemczech wymagają zmiany zapisu dotyczącego Niemiec w wymienionej decyzji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 93/231/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 maja 1996 r.
ustanawiająca świadectwa zdrowia dla żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z państw trzecich, które nie zostały dotychczas objęte szczególną decyzją
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/333/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną Aktem przystąpienia Austrii, Szwecji i Finlandii, w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja ustanowiła specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z niektórych państw trzecich;
w celu uniknięcia zakłóceń w handlu pożądane jest wstępne ustanowienie standardowego wzoru świadectwa w odniesieniu do przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z niektórych państw trzecich nieobjętych jeszcze taką decyzją;
przyjęcie standardowego świadectwa zdrowia byłoby korzystne dla podmiotów gospodarczych oraz dla służb kontrolnych, a także ułatwiłoby swobodny obrót żywymi małżami, szkarłupniami, osłonicami i ślimakami morskimi we Wspólnocie;
wzór świadectwa zdrowia ustanowionego niniejszą decyzją ma charakter tymczasowy, na okres dwóch lat, podczas których mogą zostać przyjęte indywidualne decyzje; w związku z tym świadectwo tymczasowe przestanie być stosowane w odniesieniu do państwa trzeciego w przypadku objęcia go decyzją indywidualną;
kontrole weterynaryjne przywożonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich muszą być przeprowadzane zgodnie z dyrektywą Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/52/WE [3]; przedmiotowe kontrole pociągają za sobą przedstawienie świadectwa zdrowia towarzyszącego przywożonym produktom;
przyjęcie standardowego wzoru świadectwa zdrowia nie powinno naruszać specyficznych warunków przywozu, jakie mogą zostać przyjęte w odniesieniu do państwa trzeciego w następstwie przeprowadzonej na miejscu przez ekspertów oceny sytuacji sanitarnej;
zgodnie z art. 8 dyrektywy 91/492/EWG świadectwo zdrowia powinno stanowić potwierdzenie, że warunki produkcji, oczyszczania, przechowywania, pakowania i transportu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty są przynajmniej równoważne warunkom ustanowionym dla produktów wspólnotowych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji nie powinny naruszać środków przyjętych w terminie późniejszym w celu ochrony zdrowia zwierząt;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Stanowiące zawartość przesyłek żywe małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie, wprowadzane na terytoria określone w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG i przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi są łowione na obszarach produkcyjnych zatwierdzonych i pozostających pod kontrolą właściwych władz państwa trzeciego, pochodzą z zakładu kontrolowanego i zatwierdzonego przez właściwe władze państwa trzeciego oraz towarzyszy im oryginał numerowanego świadectwa zdrowia, potwierdzającego, że warunki sanitarne produkcji, przeładunku, oczyszczania, w miarę potrzeb, pakowania oraz identyfikacji przedmiotowych produktów są przynajmniej równoważne warunkom określonym w dyrektywie 91/492/EWG.
Załącznik I do niniejszej decyzji ustanawia wzór przedmiotowego świadectwa.
Artykuł 2
Stanowiące zawartość przesyłek żywe małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie, wprowadzane na terytoria określone w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG i przeznaczone do oczyszczenia w zatwierdzonym do tego celu punkcie lub do przechowywania w strefie przejściowej albo do przetworzenia w zatwierdzonym zakładzie przetwórczym, są łowione na obszarach produkcyjnych zatwierdzonych i pozostających pod kontrolą właściwych władz państwa trzeciego oraz towarzyszy im oryginał numerowanego świadectwa zdrowia, potwierdzającego, że warunki sanitarne produkcji, połowu oraz transportu partii są przynajmniej równoważne warunkom określonym w dyrektywie 91/492/EWG.
Załącznik II do niniejszej decyzji ustanawia wzór przedmiotowego świadectwa.
Artykuł 3
1.
Świadectwo zdrowia określone w art. 1 i 2 składa się z pojedynczego arkusza papieru i sporządzone jest przynajmniej w jednym z języków urzędowych kraju wprowadzenia na terytorium Wspólnoty oraz, w razie konieczności, w jednym z języków urzędowych kraju przeznaczenia.
2.
Świadectwa zdrowia zawierają nazwisko, stanowisko i podpis urzędowego inspektora oraz opatrzone są urzędową pieczęcią właściwego organu, naniesionymi w kolorze innym niż kolor pozostałych adnotacji na świadectwie.
Artykuł 4
Świadectwa zdrowia przewidziane niniejszą decyzją nie mają zastosowania do żywych małży, szkarłupni, osłonic ani ślimaków morskich z państw trzecich objętych innymi ustanowionymi warunkami indywidualnymi.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od 1 lipca 1996 r. przez okres dwóch lat.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 maja 1996 r.
ustanawiająca wykaz i powszechne nazewnictwo składników stosowanych w produktach kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/335/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], zmienioną dyrektywą Komisji 95/34/WE [2], w szczególności jej art. 5a i art. 7 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Kosmetologii,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz składników stosowanych w produktach kosmetycznych musi zawierać sekcję dotyczącą surowców zapachowych i aromatycznych oraz sekcję dotyczącą innych substancji;
wykaz ten musi zawierać informacje dotyczących tożsamości każdego składnika, w szczególności nazw związków chemicznych, INCI (eks CFTA), Farmakopei Europejskiej, INN i IUPAC, numerów EINECS/ELINCS, CAS i Colour Indeks, nazwę powszechną określoną w art. 7 ust. 2 dyrektywy 76/768/EWG, a także funkcje składnika oraz, gdzie stosowne, wszelkie ograniczenia i warunki stosowania oraz ostrzeżenia jakie muszą być wydrukowane na etykiecie;
oprócz zapewnienia niezbędnych informacji o składnikach stosowanych w produktach kosmetycznych, wykaz należy rozpatrywać w kontekście obowiązku przewidzianego w art. 6 ust. 1 dyrektywy 76/768/EWG, zgodnie z którym wymagane jest podanie na produkcie i/lub na opakowaniu funkcji produktu i wykazu składników od dnia 1 stycznia 1997 r. w przypadku produktów kosmetycznych wprowadzanych do obrotu;
proponowany wykaz musi być wystarczająco kompletny aby umożliwić podanie na etykiecie składników produktów kosmetycznych;
jednakże wykaz jest indykatywny i nie stanowi wykazu substancji dopuszczonych do stosowania w produktach kosmetycznych;
wykaz musi być okresowo uaktualniany;
powszechne nazewnictwo składników umożliwi identyfikację substancji przez stosowanie jednej nazwy we wszystkich Państwach Członkowskich, w wyniku czego konsumenci będą z łatwością rozpoznawali substancje, z którymi kontakt im odradzano (na przykład z powodu alergii), niezależnie od miejsca zakupu produktów kosmetycznych we Wspólnocie;
nazwy INCI (Międzynarodowe Nazewnictwo Składników Kosmetycznych) najlepiej spełniają te wymogi, ponadto są stosunkowo proste i, ponadto, już stosowane na poziomie międzynarodowym;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wykaz składników stosowanych w produktach kosmetycznych przewidziany w art. 5a dyrektywy 76/768/EWG i powtórzony w załączniku zostaje przyjęty.
Artykuł 2
Nazwy INCI (Międzynarodowe Nazewnictwo Składników Kosmetycznych) zawarte w wykazie stanowią powszechne nazewnictwo do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 76/768/EWG.
Decyzja Komisji
z dnia 10 maja 1996 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy Rady 92/118/EWG ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/340/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 96/103/WE [2], w szczególności jej art. 15 akapit drugi i załącznik II rozdział 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapobieżenia zagrożeniu zdrowia konsumentów należy ustanowić szczególne warunki zdrowia publicznego, stosowane do ślimaków i żabich udek;
niektóre warunki zdrowotne zawarte w dyrektywie Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [3] mają istotne znaczenie dla handlu ślimakami i żabimi udkami;
zasady zawarte w decyzji Komisji 94/356/WE z dnia 20 maja 1994 r. ustanawiającej szczegółowe zasady wykonania dyrektywy Rady 91/493/EWG w zakresie kontroli sanitarnychproduktów rybołówstwa [4] są odpowiednie dla kontroli sanitarnych przeprowadzanych przez przedsiębiorstwa produkujące ślimaki i żabie udka określone w art. 4 pkt 2 dyrektywy 92/118/EWG;
gotowane, przetworzone ślimaki należy uważać za gotowe dania podlegające przepisom rozdziału IX załącznika B do dyrektywy Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych i niektórych innych produktów pochodzenia zwierzęcego [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 95/68/WE [6];
równoważne warunki należy stosować w odniesieniu do ślimaków i żabich udek przywożonych z państw trzecich; w szczególności należy opracować wzory świadectw zdrowia przewidzianych w art. 10 ust. 2 lit. c) dyrektywy 92/118/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozdziale 2 tiret trzecie załącznika II do dyrektywy 92/118/EWG skreśla się wyrazy "żabich udek i ślimaków".
Artykuł 2
Załącznik do niniejszej decyzji dodaje się jako rozdział 3 do załącznika II do dyrektywy 92/118/EWG.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 maja 1996 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia flurtamonu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/341/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/12/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w pestycydach;
w dniu 15 lutego 1994 r. została przedstawiona władzom francuskim przez Rhône-Poulenc Agro France dokumentacja w celu uzyskania włączenia substancji czynnej flurtamonu do załącznika I do dyrektywy; władze francuskie przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim;
Komisja przekazała dokumentację Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin podczas spotkania grupy roboczej "prawodawstwo" w dniach 23–24 listopada 1995 r., podczas którego Państwa Członkowskie potwierdziły przyjęcie dokumentacji;
artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Francja przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji oraz przekaże wnioski z tego badania wraz z zaleceniem włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tego sprawozdania, prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacja przedłożona przez Rhône-Poulenc Agro France Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia flurtamonu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG zostaje uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 maja 1996 r.
dostosowująca załączniki IIA i IIB do dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/350/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską;
uwzględniając dyrektywę Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [1], zmienioną dyrektywą 91/692/EWG [2], w szczególności jej art. 17,
wymieniony wcześniej przepis umożliwia Komisji dostosowanie załączników IIA i IIB do dyrektywy 75/442/EWG;
w wykonaniu zadania Komisja wspierana jest przez Komitet ustanowiony na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią przedstawioną przez wyżej wymieniony Komitet,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki IIA i IIB do dyrektywy 75/442/EWG zastępuje się załącznikami IIA i IIB do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 maja 1996 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu
(96/351/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y, w połączeniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 130u Traktatu stanowi, że polityka Wspólnoty w zakresie współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, sprawnej i stopniowej integracji tych krajów z gospodarką światową oraz zwalczaniu ubóstwa w tych krajach;
Wspólnota, dla osiągnięcia tego celu w dziedzinie stosunków zewnętrznych, powinna zatwierdzić Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Republiką Wietnamu zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst tej Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikacji przewidzianej w art. 20 Umowy.
Artykuł 3
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie określonym w art. 14 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 maja 1996 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Nepalu
(96/354/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 130u Traktatu stanowi, że polityka Wspólnoty w zakresie współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, sprawnej i stopniowej integracji tych krajów z gospodarką światową oraz zwalczaniu ubóstwa w tych krajach;
Wspólnota, dla osiągnięcia tego celu w dziedzinie stosunków zewnętrznych, powinna zatwierdzić Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Nepalu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Nepalu zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst tej Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikacji przewidzianej w art. 22 Umowy.
Artykuł 3
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 15 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 maja 1996 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony
(96/365/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w oczekiwaniu na wejście w życie Umowy o partnerstwie i współpracy podpisanej dnia 23 stycznia 1995 r. w Brukseli, konieczne jest zatwierdzenie Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony.
Teksty te załączone są do niniejszej Decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 33 Umowy przejściowej, w imieniu Wspólnoty Europejskiej [2].
Decyzja Rady
z dnia 11 czerwca 1996 r.
w sprawie wykonania art. 8 Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory
(96/366/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 ust. 1 lit. a) Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory [1] podpisanego w Luksemburgu 28 czerwca 1990 r. stanowi, że w okresie pięciu lat i dłuższym, jeżeli nie dojdzie do podpisania umowy określonej w ust. 1 lit. b) Księstwo Andory upoważni Wspólnotę do wprowadzania do swobodnego obrotu, w imieniu i na rzecz Księstwa Andory, towarów wysłanych z państw trzecich do Księstwa Andory;
artykuł 8 ust. 1 lit. b) stanowi, iż po upływie tego okresu oraz zgodnie z art. 20 Księstwo Andory może korzystać z prawa wprowadzania towarów do swobodnego obrotu, po uzyskaniu zgody Umawiających się Stron;
Księstwo Andory zwróciło się z wnioskiem o korzystanie z prawa wprowadzenia towarów do swobodnego obrotu;
w deklaracji przyjętej 30 października 1995 r. Rada wyraziła, zasadniczo, zgodę na wniosek Księstwa Andory o korzystanie z danego prawa;
Rada powinna określić oficjalne stanowisko Wspólnoty jako Umawiającej się Strony;
należy przyjąć termin na przygotowanie się do korzystania z danego prawa,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Od 1 lipca 1996 r. Wspólnota Europejska zaprzestaje wprowadzania do swobodnego obrotu, w imieniu i na rzecz Księstwa Andory, towarów wysłanych z państw trzecich do Księstwa Andory.
Decyzja Rady
z dnia 26 lutego 1996 r.
dotycząca zawarcia protokołów ustaleń między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu oraz między Wspólnotą Europejską a Republiką Indii w sprawie uzgodnień w dziedzinie dostępu do rynku wyrobów włókienniczych
(96/386/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach negocjacji GATT w sprawie dostępu do rynku Komisja prowadziła negocjacje z Republiką Indii i Islamską Republiką Pakistanu w dziedzinie dostępu do rynku wyrobów włókienniczych;
protokoły ustaleń między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu oraz między Wspólnotą Europejską a Republiką Indii w sprawie uzgodnień we wspomnianej dziedzinie zostały parafowane odpowiednio dnia 15 października i dnia 31 grudnia 1994 r.;
protokoły te powinny zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokoły ustaleń między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu oraz między Wspólnotą Europejską a Republiką Indii w sprawie uzgodnień w dziedzinie dostępu do rynku wyrobów włókienniczych, zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Teksty protokołów są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania protokołów określonych w art. 1, aby stały się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 28 marca 1996 r.
ustanawiająca zbiór środków mających na celu stworzenie bardziej korzystnych warunków dla rozwoju sieci transeuropejskich w sektorze energetycznym
(96/391/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 129d akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje: stworzenie bardziej korzystnych warunków dla rozwoju transeuropejskich sieci energetycznych stanowi część ogólnych kierunków środków w rozumieniu art. 129c Traktatu i jest przewidziane w decyzji nr 1254/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 1996 r. ustanawiającej zbiór wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych [5];
w celu dopełnienia wewnętrznego rynku energetycznego, środki te muszą zostać włączone do ogólnej strategii energetycznej, która nie tylko określa główne kryteria i cele Wspólnoty w tej dziedzinie, ale również określa bardziej szczegółowo warunki liberalizacji rynku produktów energetycznych;
ustanowienie i rozwój sieci transeuropejskich w sektorze energetycznym musi pomóc w obniżeniu kosztów zaopatrzenia w energię, przyczyniając się w ten sposób do wyższej stopy wzrostu gospodarczego oraz większego zatrudnienia i zwiększenia konkurencyjności gospodarki europejskiej;
stworzenie bardziej korzystnych warunków musi mieć na celu głównie dostarczenie bodźca do współpracy technicznej między podmiotami odpowiedzialnymi za sieci oraz ułatwianie wykonywania procedur zatwierdzających stosowanych w odniesieniu do projektów sieci w Państwach Członkowskich w celu zmniejszenia opóźnień;
w celu przyspieszenia realizacji projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, określonych decyzją nr 1254/96/WE, niezbędne jest zapewnienie Wspólnocie możliwości wspierania wysiłków finansowych czynionych na rzecz tych projektów zgodnie z rozporządzeniem Rady ustanawiającym ogólne zasady przyznawania wspólnotowej pomocy finansowej w dziedzinie sieci transeuropejskich;
inne instrumenty finansowe będące w dyspozycji Wspólnoty, takie jak fundusze strukturalne, Europejski Fundusz Inwestycyjny, wsparcie z Europejskiego Banku Inwestycyjnego oraz programy na rzecz państw trzecich, mogą wnosić wkład, w niektórych przypadkach decydujący, w realizację projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, określonych decyzją nr 1254/96/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja określa działania, które należy podjąć w związku z tworzeniem bardziej korzystnych warunków dla realizacji projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania w związku z transeuropejskimi sieciami energetycznymi oraz dla interoperacyjności tych sieci w skali całej Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
W celu przyczynienia się do stworzenia bardziej korzystnych warunków dla rozwoju transeuropejskich sieci energetycznych, Wspólnota przywiązuje największą wagę do następujących środków i wspiera je w miarę potrzeby:
- realizacja projektów współpracy technicznej między podmiotami odpowiedzialnymi za transeuropejskie sieci energetyczne zaangażowanymi w sprawne funkcjonowanie wzajemnych połączeń europejskich określonych w art. 2 decyzji nr 1254/96/WE,
- współpraca między Państwami Członkowskimi poprzez wzajemne konsultacje podejmowane w celu ułatwienia wykonywania procedur zatwierdzania projektów dotyczących transeuropejskich sieci energetycznych w celu zmniejszenia opóźnień.
2.
Komisja, w ścisłej współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, podejmuje wszelkie stosowne inicjatywy w celu wspierania koordynacji działalności określonej w ust. 1.
Artykuł 3
W celu przyczynienia się do stworzenia bardziej korzystnych warunków dla rozwoju transeuropejskich sieci energetycznych, Wspólnota:
1. może zapewniać wsparcie finansowe jako część działania dotyczącego transeuropejskich sieci energetycznych.
Środki te są przyjmowane przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem Rady ustanawiającym ogólne zasady przyznawania wspólnotowej pomocy finansowej w dziedzinie sieci transeuropejskich.
2. uwzględnia projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania określone w decyzji nr 1254/96/WE przy zapewnianiu pomocy ze swoich funduszy, instrumentów i programów finansowych stosowanych w odniesieniu do tych sieci, zgodnie z warunkami ich własnych zasad i celów.
Artykuł 4
W wykonywaniu środków określonych w art. 2, Komisja wspomagana jest przez Komitet ustanowiony na podstawie art. 9 ust. 1 decyzji nr 1254/96/WE, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9 ust. 2 i 3 tej decyzji.
Artykuł 5
Komisja co dwa lata opracowuje sprawozdanie z wykonywania niniejszej decyzji, które przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 czerwca 1996 r.
zmieniająca decyzję 85/377/EWG ustanawiającą wspólnotową typologię gospodarstw rolnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/393/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione decyzją Rady Unii Europejskiej [2] 95/1/WE, EURATOM, EWWiS z dnia 1 stycznia 1995 r., w szczególności jego art. 4 ust. 4 i art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: wspólnotowa typologia gospodarstw rolnych ustanowiona decyzją Komisji 85/377/EWG [3], w szczególności standardowa marża brutto (SMB), jest podstawą klasyfikacji gospodarstw rolnych zarówno według wielkości ekonomicznej, jak i rodzaju gospodarki rolnej w badaniach struktury gospodarstw, jak i w ramach Sieci Danych Rachunkowych Gospodarstw Rolnych (FADN); typologia wspólnotowa jest również podstawą obliczania europejskiej jednostki wielkości (ESU) oraz progów stosowanych do ograniczania obszaru obserwacji i sporządzania planu wyboru dochodowych gospodarstw rolnych włączonych lub które zostaną włączone do Sieci Danych Rachunkowych Gospodarstw Rolnych (FADN);
wyniki badań struktury gospodarstw, sklasyfikowanych według ESU oraz rodzaju gospodarki rolnej, służą jako podstawa do podejmowania decyzji w polityce struktury gospodarstw rolnych w ramach wspólnej polityki rolnej oraz do określania obszaru obserwacji FADN, który służy jako podstawa wyboru i przyznawania wagi próbkom gospodarstw FADN; wybór dochodowych gospodarstw rolnych musi być reprezentatywny ze względu na cele każdej z planowanych analiz;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 [4], ostatnio zmienione decyzją Komisji 96/170/WE [5], przewiduje przeprowadzenie serii badań statystycznych dotyczących struktury gospodarstw rolnych w latach 1988–1997 i wymienia cechy charakterystyczne, które mają zostać objęte badaniami;
artykuł 11 decyzji Komisji 85/377/EWG stwierdza, że Komisja, wspierana przez Państwa Członkowskie, dokonuje przynajmniej raz na dziesięć lat przeglądu doświadczeń zdobytych podczas stosowania niniejszej decyzji, a także wszelkich nowych potrzeb wspólnotowych powstających w terenie. Po takim przeglądzie przepisy tej decyzji mogą być zmieniane stosownie do potrzeb;
struktura i zawartość listy cech charakterystycznych poddawanych badaniom w latach 1988–1997 zostały zmienione, tak że cechy charakterystyczne objęte nową listą różnią się od tych, jakie rejestrowano w poprzednich badaniach; konieczne były dalsze poprawki, aby uwzględnić środki stosowane ostatnio w ramach wspólnej polityki rolnej; wspólnotowa typologia gospodarstw rolnych zależy od tego wykazu i dlatego konieczne jest dostosowanie decyzji 85/377/EWG do listy cech charakterystycznych poddawanych badaniom przewidzianej w rozporządzeniu (EWG) nr 571/88 pod kątem badań przeprowadzonych między rokiem 1988 a 1997;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych (FADN) oraz z opinią Stałego Komitetu Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do decyzji 85/377/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 czerwca 1996 r.
zmieniająca rozdział 7 załącznika I do dyrektywy Rady 92/118/EWG ustanawiającej wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i ludzi, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A do punktu I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/405/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i ludzi, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A do punktu Ido dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 96/340/WE [2], w szczególności jej art. 15 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
stosowanie ustanowionych zasad doprowadziło do pewnych trudności przy przywozie krwi oraz produktów krwiopochodnych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi;
należy ustanowić bardziej szczegółowe zasady dotyczące różnych kategorii produktów krwiopochodnych pochodzenia zwierzęcego;
w celu większej przejrzystości rozdział 7 załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG należy przeredagować;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rozdział 7 załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Deyzja Rady
z dnia 25 czerwca 1996 r.
w sprawie usprawnienia wspólnotowych statystyk rolniczych
(96/411/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając decyzję Rady 93/464/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. w sprawie programu ramowego dla działań priorytetowych w zakresie informacji statystycznej w latach 1993–1997 [3], w szczególności jej art. 4 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: program ramowy 1993–1997 przewidziany decyzją 93/464/EWG zakłada, między innymi, potrzebę lepszego wykorzystania środków służących prowadzeniu statystyki rolniczej poprzez zastosowanie wyników operacji "przeglądu prawa" przeprowadzonej zgodnie z poprzednim programem statystycznym przewidzianym uchwałą Rady z dnia 19 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia w życie planu działań priorytetowych w zakresie informacji statystycznej: program statystyczny Wspólnot Europejskich (1989 do 1992) [4];
ten przegląd prawa wskazał główne aspekty zmian do wprowadzenia w statystykach rolniczych Wspólnoty;
zmiany te zawierają niektóre z głównych dziedzin gdzie można dokonać oszczędności, a gdzie występują nowe bądź wzrastające potrzeby; wspomniane zmiany powinny być zgodne z przyjętymi zasadami ogólnymi;
dostosowania krajowe muszą być skoordynowane na poziomie Wspólnoty, w celu zagwarantowania, że:
a) dane pozostają wystarczająco rzetelne w przypadku każdego Państwa Członkowskiego oraz porównywalne pomiędzy Państwami Członkowskimi;
b) zmiany do przepisów Rady, które mogą okazać się potrzebne, mogą zostać wskazane, przygotowane i zaproponowane przez Komisję we właściwym terminie a ponadto, Komisja przyjmuje w odpowiednim czasie przepisy wykonawcze dla przepisów Rady;
c) metodologiczne prace studyjne przeprowadzane przez różne Państwa Członkowskie dotyczące sprawnych sposobów spełniania zapotrzebowań na nowe informacje są odpowiednie;
d) harmonogram działań krajowych uwzględnia zbiorowy interes Wspólnoty;
e) wspólnotowe środki finansowe Wspólnoty ułatwiające realizację tego programu są wykorzystywane w uzupełnieniu do innych środków krajowych i w sposób najbardziej efektywny;
najlepszymi środkami osiągnięcia tej koordynacji są granice formalnej struktury pozwalające grupowo rozważyć techniczne ograniczenia i preferencje oraz wybory czynione w uzgodnionych interesach kraju i Wspólnoty;
udział finansowy Wspólnoty wobec Państw Członkowskich jest niezbędny, stosownie do ich obiektywnych potrzeb, w celu ułatwienia wprowadzania wymaganych dostosowań;
w celu osiągnięcia pożądanych oszczędności mogą być konieczne dostosowania do implementacji technicznej niektórych badań statystycznych; dostosowania takie powinny być dozwolone z zastrzeżeniem odpowiednich klauzuli ochronnych;
konieczne jest przyjęcie przepisu o możliwości przedłużenia obowiązywania niniejszej decyzji w kontekście następnego programu ramowego dla działań priorytetowych w zakresie informacji statystycznej odnoszącej się do okresu po 1997 r.;
podział zadań między Komisją a Państwami Członkowskimi jest w pełni zgodny z zasadą subsydiarności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel
W celu poprawy sposobu, w jaki wspólnotowe statystyki rolnicze spełniają zapotrzebowania informacyjne wynikające z reform polityki rolnej Wspólnoty, Państwa Członkowskie, w granicach dostępnych zasobów, podejmują właściwe środki by przystosować swe krajowe systemy statystyk rolniczych.
Uwzględniają w tym dziedziny pracy określone w załącznikach I i II do niniejszej decyzji oraz cele, cechy charakterystyczne i kryteria określone w załączniku III.
Artykuł 2
Rola Komisji
Komisja, działająca w uzgodnieniu z Państwami Członkowskimi:
a) uchwala powszechny plan koordynacji pracy i ogólne ramy dla koniecznych metodologicznych opisów;
b) sprawdza charakter i porównywalność danych;
c) wskazuje i podejmuje działania istotne dla celów niniejszej decyzji na poziomie Wspólnoty.
Artykuł 3
Ramy czasowe i procedura
Proces dostosowywania wspólnotowych statystyk rolniczych przewidzianych w art. 1 rozpoczyna się w okresie 1996–1997.
Jest on koordynowany przez Komisję w drodze technicznych planów działania jak określono w art. 4.
Po tym okresie Rada może zdecydować o przedłużeniu zgodnie z wnioskami Komisji przewidzianymi w art. 11.
Artykuł 4
Techniczne plany działań dla statystyk rolniczych
1.
Corocznie Komisja ustala techniczny plan działania dla statystyk rolniczych zgodnie z procedurą ustaloną w art. 10.
Zgodnie z art. 1 plany te obejmują działania, które mają być przeprowadzone przez Państwa Członkowskie.
Dostępne środki mają zostać wykorzystane w taki sposób, aby uzyskać największy możliwy postęp w efektywności pod względem kosztów wspólnotowych statystyk rolniczych w celu spełniania wymogów prawa wspólnotowego, nieformalnych umów i zapotrzebowań na nową informację.
2.
Każdy doroczny techniczny plan działań zawiera szczegółowe obwieszczenie działań na następny rok oraz zakładany harmonogram na kolejne dwa lata.
Podczas formułowania tego planu, muszą być wzięte pod uwagę:
a) zobowiązania istniejące w odnośnych latach, np. wykaz częstotliwość badań wspólnotowych, które mają być przeprowadzone przez Państwa Członkowskie oraz inne dane, które mają być przedłożone na ręce Komisji;
b) pisemna informacja od Państw Członkowskich jak określono w art. 5 lit. b) i c);
c) środki wymagane dla każdego z branych pod uwagę działań oraz dostępne zasoby.
Artykuł 5
Sprawozdania Państwa Członkowskiego
Państwa Członkowskie przedkładają najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku (rok n):
a) skrócone sprawozdanie dotyczące wprowadzenia działań uzgodnionych na rok poprzedni, (rok n – 1);
b) zwięzły opis różnych działań proponowanych do planu na rok następny (rok n + 1);
c) zawiadomienie o głównych działaniach planowanych lub proponowanych na kolejne dwa lata (lata n + 2 oraz n + 3), związanych z założeniami niniejszej decyzji.
Opis obejmuje przewidywane zmiany do metodologii realizacji, praca do wykonania, przewidywane trudności oraz propozycje ich przezwyciężenia, wpływ na zasoby krajowe i wspólnotowe oraz propozycje poprawy na poziomie Wspólnoty.
Opis identyfikuje działania, dla których potrzebne jest wsparcie finansowe Wspólnoty.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10, Komisja opracowuje uproszczone standardowe formularze w celu ułatwienia sporządzenia wymienionych przedłożeń.
Artykuł 6
Postanowienia finansowe
1.
Wspólnota wnosi wkład do wydatków realizowanych przez Państwa Członkowskie w przystosowaniach krajowych systemów statystyk rolniczych bądź do takich wydatków na prace przygotowawcze, związane z nowymi czy wzrastającymi potrzebami, które są częścią technicznego planu działań.
2.
Wielkość wkładu dla Państw Członkowskich ustanawiana jest corocznie przez Komisję w powiązaniu z technicznym planem działań oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
3.
Udział zostaje udostępniony dla Państw Członkowskich każdego roku po przedłożeniu i zatwierdzeniu przez Komisję sprawozdania rocznego dotyczącego wykonania, w ciągu poprzedniego roku, przewidzianego działania.
Komisja dokona na miejscu dowolnych kontroli, które uzna za konieczne we współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich.
Artykuł 7
Elastyczność
Gdzie konieczne, aby osiągnąć cele niniejszej decyzji oraz w okresie realizowania technicznego planu działań, Komisja, postępując zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10, może zatwierdzić wniosek Państwa Członkowskiego o dopuszczeniu do przyjęcia jednej lub więcej z następujących cech badań statystycznych wymienionych w załączniku IV: objętych regionów, pod-podziałów terytorialnych, definicji, metodologii badania, dat badania, wykazu cech charakterystycznych i rozmiaru klas.
Artykuł 8
Dostosowanie do zmieniających się okoliczności
Komisja może zmienić załącznik I (obszary statystyczne, w których zidentyfikowano potencjalne oszczędności) i załącznik II (obszary statystyczne, w których występują nowe lub wzrastające potrzeby) zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
Komisja poinformuje Parlament Europejski i Radę o tych zmianach.
Artykuł 9
Rola Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej
Stały Komitet ds. Statystyki Rolniczej ustanowiony decyzją 72/279/EWG [5] zbiera się co najmniej raz w roku w celu omówienia:
a) raportów sporządzonych przez Państwa Członkowskie w sprawie realizacji programu w poprzednim roku;
b) działań proponowanych przez Państwa Członkowskie na następny rok oraz prognozy na dwa kolejne lata;
c) technicznego planu działań na następny rok;
d) finansowego wkładu wspólnoty określonego w art. 6;
e) ewentualnych zmian do załączników I i II.
Artykuł 10
Środki działania niezbędne do realizacji
Komisja przyjmuje środki działania niezbędne do realizacji niniejszej decyzji.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Statystyki Rolniczej, zwany dalej "Komitetem".
Przedstawiciel Komisji składa Komitetowi projekt środków działania, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię na temat projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest wydawana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada ma podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu liczone są w sposób ustalony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje proponowane środki działania o ile są zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli proponowane środki działania nie są zgodne z opinią Komitetu, bądź jeżeli żadna opinia nie została wydana, Komisja składa niezwłocznie na ręce Rady propozycję w sprawie środków działania, które mają być zastosowane.
Rada rozstrzyga przez głosowanie większością kwalifikowaną.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy od daty przedstawienia Radzie Rada nie podejmie żadnych działań, proponowane środki działania przyjmuje Komisja.
Artykuł 11
Sprawozdanie
Przed dniem 1 listopada 1997 r. Komisja, po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Statystyki Rolniczej, przedstawia sprawozdanie na temat postępu o realizacji niniejszej decyzji Parlamentowi Europejskiemu i Radzie z towarzyszącymi im w razie potrzeby wnioskami jej przedłużenia.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 czerwca 1996 r.
dotycząca podsumowania w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w zakresie jej kompetencji, wyników negocjacji Światowej Organizacji Handlu dotyczących usług finansowych oraz przepływu osób fizycznych
(96/412/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 54, 57, 63, 66, 73b–73f, 99, 100, 100a i 113, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie drugie i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu i związane z nią porozumienia, jak również decyzje i deklaracje ministerialne oraz protokół porozumienia w sprawie zobowiązań w zakresie usług finansowych zostały zatwierdzone decyzją Rady z dnia 22 grudnia 1994 r. [3];
ogólne zobowiązania w zakresie usług finansowych, wynegocjowane przez Komisję w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, stanowią zadawalający i zrównoważony wynik w odniesieniu do okresu przejściowego;
Komisja wynegocjowała, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, niektóre zobowiązania w sprawie przepływu osób fizycznych do celów świadczenia usług;
w dniu 26 lipca 1995 r. Rada upoważniła Komisję do zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, decyzji Komitetu ds. Handlu Usługami Finansowymi przyjmującej Drugi Protokół załączony do Układu Ogólnego w sprawie handlu usługami, decyzji Rady Handlu Usługami w sprawie zobowiązań w zakresie usług finansowych oraz drugiej decyzji Rady Handlu Usługami w sprawie usług finansowych jak również decyzji Rady Handlu Usługami w sprawie zobowiązań dotyczących przepływu osób fizycznych przyjmującej Trzeci Protokół do Układu ogólnego w sprawie handlu usługami;
kompetencje Wspólnoty do zawierania umów międzynarodowych wynikają nie tylko z wyraźnego przepisu Traktatu przyznającego uprawnienia, ale może również wynikać z innych postanowień Traktatu oraz z aktów przyjętych na podstawie tych przepisów przez instytucje Wspólnoty;
w przypadku gdy przyjęto reguły wspólnotowe do osiągnięcia celów Traktatu, Państwa Członkowskie nie mogą poza ramami wspólnych instytucji zaciągać zobowiązań mogących mieć wpływ na te reguły lub zmienić ich zakres;
niektóre zobowiązania w zakresie usług finansowych wchodzą w zakres kompetencji Wspólnoty na mocy art. 113 Traktatu; ponadto inne zobowiązania w zakresie usług finansowych, jak również zobowiązania w zakresie przepływu osób fizycznych mają wpływ na reguły wspólnotowe przyjęte na podstawie art. 54, 57, 63, 66, 99, 100 i 100a, i mogą zatem być zaciągnięte jedynie przez Wspólnotę;
w szczególności wykorzystanie art. 100 Traktatu jako podstawy prawnej niniejszej decyzji jest uzasadnione w zakresie, w jakim wyżej wymienione zobowiązania w zakresie usług finansowych mają wpływ na dyrektywę Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich [4] oraz na dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [5], na podstawie art. 100 Traktatu;
w odniesieniu do zobowiązań w zakresie przepływu kapitału, znajdujących się w wykazie zobowiązań szczególnych Wspólnoty i Państw Członkowskich, oraz przy obecnym stanie prawa wspólnotowego, Państwa Członkowskie zachowują kompetencje do działania w ramach ograniczeń ustanowionych w postanowieniach art. 73c Traktatu;
nie jest prawdopodobne, aby przed sądami Wspólnoty lub Państw Członkowskich można było bezpośrednio się powołać, z racji swojego charakteru, na Układ ustanawiający Światową Organizację Handlu oraz protokoły do Układu ogólnego w sprawie handlu usługami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Drugi Protokół do Układu ogólnego w sprawie handlu usługami dotyczący usług finansowych, w odniesieniu do tej części, która wchodzi w zakres kompetencji Wspólnoty Europejskiej.
2.
Tekst Drugiego Protokołu wraz z listą zobowiązań szczególnych oraz wykazem wyłączeń dotyczących Wspólnoty i Państw Członkowskich, są załączone do niniejszej decyzji, podobnie jak niżej wymienione decyzje:
- decyzja Komitetu ds. Handlu Usługami Finansowymi przyjmująca Drugi Protokół do Układu ogólnego w sprawie handlu usługami,
- decyzja Rady Handlu Usługami w sprawie zobowiązań w zakresie usługa finansowych,
- druga decyzja Rady Handlu Usługami w sprawie usług finansowych.
3.
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Drugiego Protokołu do Układu ogólnego w sprawie handlu usługami, by stał się on wiążący dla Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do tej części Protokołu, która wchodzi w zakres jej kompetencji.
Artykuł 2
1.
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Trzeci Protokół do Układu ogólnego w sprawie handlu usługami dotyczący przepływu osób fizycznych, w odniesieniu do tej części, która wchodzi w zakres kompetencji Wspólnoty Europejskiej.
2.
Tekst Trzeciego Protokołu, wraz z listą zobowiązań szczególnych Wspólnoty i Państw Członkowskich, oraz decyzja Rady Handlu Usługami w sprawie zobowiązań dotyczących przepływu osób fizycznych są załączone do niniejszej decyzji.
3.
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Trzeciego Protokołu do Układu ogólnego w sprawie handlu usługami, by stał się on wiążący dla Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do tej części Protokołu, która wchodzi w zakres jej kompetencji.
Decyzja Rady
z dnia 25 czerwca 1996 r.
w sprawie wdrożenia wspólnotowego programu działań na rzecz wzmocnienia konkurencyjności przemysłu europejskiego
(96/413/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Szefowie państw lub rządów, w trakcie spotkania Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 10 i 11 grudnia 1993 r. udzielili poparcia dla białej księgi "Wzrost, konkurencyjność i zatrudnienie" w zakresie uprawnień do działań Unii Europejskiej i jej Państw Członkowskich, wspierając sposób podejścia do rozwoju przemysłowego oparty na globalnej konkurencyjności, czynniku generującym wzrost i zatrudnienie.
(2) W dniu 22 kwietnia 1994 r. Rada przyjęła wnioski w sprawie poprawy konkurencyjności przemysłu europejskiego na podstawie wymienionej białej księgi.
(3) Na podstawie komunikatu Komisji z września 1994 r. Rada przyjęła rezolucję z dnia 21 listopada 1994 r. [4] w sprawie wzmocnienia konkurencyjności przemysłu wspólnotowego, która podkreśliła w szczególności, iż konkurencyjny, innowacyjny przemysł jest warunkiem wstępnym trwałego wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy; warunki ramowe konkurencyjności i konkurencji muszą być poprawione na tyle, by Unia Europejska pozostała atrakcyjną lokalizacją dla przedsiębiorczości sprzyjającej powstawaniu nowych firm i nowych miejsc pracy.
(4) Dnia 10 października 1994 r. Rada przyjęła rezolucję popierającą zintegrowany program Komisji na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw oraz rzemiosła.
(5) Rada Europejska w Cannes w dniach 26 i 27 czerwca 1995 r. z wielkim zainteresowaniem przyjęła raport Grupy Doradczej ds. Konkurencyjności (Grupa Ciampi).
(6) Dnia 29 czerwca 1995 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję dotyczącą komunikatu Komisji w sprawie polityki konkurencyjności przemysłowej dla Unii Europejskiej.
(7) Produkcja przemysłowa i usługi uzupełniają się w coraz większym stopniu; w konsekwencji konkurencyjny sektor przemysłu jest niezbędny w celu pełnego wykorzystania możliwości tworzenia miejsc pracy w sektorze usług.
(8) Wewnętrzne rynki energii i telekomunikacji muszą być uzupełnione z punktu widzenia szybkiego wzmocnienia konkurencyjności tego sektora oraz przemysłu jako całości.
(9) Spójność gospodarcza i społeczna oraz konkurencyjność przemysłu europejskiego są powiązane tak, by konkurencyjny przemysł europejski wspierał tę spójność, a spójność z kolei zapewniała przemysłowi korzyści z coraz szerszej bazy handlowej i geograficznej.
(10) Utrzymanie i poprawa konkurencyjności przemysłowej jest podstawowym zadaniem przedsiębiorczości i zapewnieniem dla Wspólnoty i Państw Członkowskich istnienia niezbędnych ku temu warunków; szczególnie pilnym dla Wspólnoty i Państw Członkowskich w ramach ich odpowiednich uprawnień jest podejmowanie środków w tym celu.
(11) Przyspieszony postęp techniczny, wzrastająca globalizacja rynków, intensyfikacja międzynarodowej konkurencji i wzrastające znaczenie ochrony środowiska wymagają zwiększonych wysiłków ze strony wszystkich, którzy ponoszą odpowiedzialność za sferę gospodarczą, polityczną i społeczną w celu wprowadzenia strukturalnych dostosowań między innymi celem zapewnienia stałego rozwoju i tworzenia nowych miejsc pracy.
(12) Coraz większej uwagi wymagają potrzeby rynku wyrażone polityką w zakresie prac badawczych i stworzenia społeczeństwa informacyjnego, które będą miały decydujący wpływ na wszystkie rodzaje działalności przemysłowej Unii Europejskiej.
(13) Niezbędne jest unikanie zakłócenia konkurencji i wspieranie otwarcia rynków zarówno w ramach, jak i poza Wspólnotą.
(14) Rozwój zasobów ludzkich, szczególnie poprzez kształcenie zawodowe, stwarza istotny aspekt dostosowań strukturalnych, które są niezbędne dla wzrostu konkurencyjności przemysłowej.
(15) Niezbędne jest wyjaśnienie podstaw prawnych środków podejmowanych w dziedzinie przemysłu w celu realizacji działań ogłoszonych w komunikacie w sprawie polityki konkurencyjności przemysłowej dla Unii Europejskiej.
(16) Inwestycje pełnią rolę strategiczną we wzmacnianiu współpracy w zakresie przemysłu, która uwzględniwszy jej efekt mnożnikowy, tworzy pierwszorzędny instrument rozwoju społecznego i gospodarczego oraz zbliża narody,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wytyczne programu działań wymienionego w Załączniku zostały przyjęte w celu wzmocnienia konkurencyjności przemysłu europejskiego, co jest warunkiem wstępnym dla trwałego wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy oraz przyczyni się do spójności gospodarczej i społecznej; program ma następujące cele:
a) unowocześnić rolę władz państwowych w zakresie przemysłu w celu wyeliminowania niepotrzebnych prawnych i administracyjnych ograniczeń przedsiębiorstw w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw;
b) zapewnić niezakłóconą konkurencję zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz Wspólnoty;
c) wzmocnić współpracę przemysłową;
d) wspierać niematerialne czynniki konkurencyjności.
Artykuł 2
Każdego roku Komisja przesyła do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz do Komitetu Regionów sprawozdanie oceniające osiągnięte wyniki wraz z odpowiednimi wnioskami, gdzie będzie to konieczne.
Decyzja Komisji
z dnia 4 lipca 1996 r.
dotycząca środków ochronnych w odniesieniu do przywozu zwierząt i produktów zwierzęcych z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii z uwagi na ogniska pryszczycy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/414/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/52/WE [2], w szczególności jej art. 19 ust. 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
ogniska pryszczycy wystąpiły w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii; na podstawie kontroli Komisji na miejscu ustalono, że władze Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii nie są w stanie wyegzekwować wykonania niezbędnych kontroli w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby;
sytuacja w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii stanowi poważne zagrożenie dla stad w Państwach Członkowskich w kontekście handlu niektórymi produktami zwierzęcymi;
należy podjąć niezbędne środki mające na celu ochronę Wspólnoty przed ryzykiem wprowadzenia tej choroby;
decyzja Komisji 93/242/EWG z dnia 30 kwietnia 1993 r. dotycząca przywozu do Wspólnoty niektórych żywych zwierząt i ich produktów pochodzących z niektórych państweuropejskich w odniesieniu do pryszczycy [4], ostatnio zmieniona decyzją 95/295/WE [5], zabrania przywozu żywych zwierząt podatnych gatunków z terytoriów i przez terytoria niektórych państw, w tym Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii; jednakże niniejsza decyzja pozwala na przywóz żywych zwierząt i niektórych produktów mięsnych z terytoriów i przez terytoria niektórych państw na określonych warunkach;
decyzja Komisji 95/340/WE [6], ostatnio zmieniona decyzją 96/325/WE [7], sporządza wykaz państw trzecich włącznie z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz surowego mleka, mleka poddanego obróbce cieplnej i produktów na bazie mleka; należy zapewnić, że wszelkie przywożone przetwory mleczne są poddawane wystarczającej obróbce, aby zniszczyć wirus;
dyrektywa Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [8], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 96/405/WE [9], ustanawia warunki przywozu skór surowych i wyprawionych, kości i produktów z kości, rogów i produktów z rogów, kopyt i produktów z kopyt, trofeów myśliwskich oraz nieprzetworzonej wełny i włosia zwierzęcego; produkty te mogą być przywożone jedynie po odpowiedniej obróbce niszczącej wirus; jednakże inne produkty mogą wciąż być przywożone, nawet jeśli stanowią zagrożenie;
konieczne jest, aby zabronić przywozu niektórych produktów zwierzęcych z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii; jednakże niektóre produkty mogą być przywożone, jeżeli zostały poddane specjalnej obróbce;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 93/242/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. W załączniku A skreśla się przypis dolny 1 dotyczący Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
2. W załączniku B skreśla się wyrazy "Była Jugosłowiańska Republika Macedonii".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu mleka i produktów na bazie mleka pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, o ile nie zostały poddane obróbce zgodnie z wymogami art. 3 decyzji 95/340/WE.
2.
Dodatkowo w stosunku do przepisów decyzji 93/242/EWG Państwa Członkowskie zakazują przywozu następujących produktów pochodzenia bydlęcego, owczego, koziego i innych gatunków zwierząt parzystokopytnych pochodzących z terytorium Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii:
- krwi i produktów krwiopochodnych zgodnie z opisem w rozdziale 7 załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG,
- surowców do produkcji pasz zwierzęcych, produktów farmaceutycznych lub produktów technicznych zgodnie z opisem w rozdziale 10 załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG,
- obornika zwierzęcego zgodnie z opisem w rozdziale 14 załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG.
3. Zakazu określonego w ust. 2 tiret pierwsze nie stosuje się do produktów krwiopochodnych, które zostały poddane obróbce przewidzianej w rozdziale 7 pkt 3 lit. b) załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, że świadectwa towarzyszące produktom zwierzęcym poddanym obróbce zgodnie z ust. 1 lub 3, które uzyskały pozwolenie na wywóz z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, będą zawierały następujące wyrazy:
"Produkty zwierzęce zgodne z decyzją Komisji 96/414/WE dotyczącą środków ochronnych w odniesieniu do przywozu zwierząt i produktów zwierzęcych z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii z uwagi na ogniska pryszczycy"
.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zmienią środki stosowane w handlu w celu ich dostosowania do niniejszej decyzji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 maja 1996 r.
w sprawie zawarcia porozumień administracyjnych dotyczących handlu produktami tekstylnymi między Wspólnotą Europejską a niektórymi członkami Światowej Organizacji Handlu
(96/415/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja zawarła z niektórymi członkami Światowej Organizacji Handlu porozumienia administracyjne dotyczące handlu produktami tekstylnymi, w postaci uzgodnionych protokołów lub wymiany not, które jako "porozumienia administracyjne" w rozumieniu art. 2 ust. 17 Porozumienia WTO odtwarzają odpowiednie postanowienia poprzednich dwustronnych porozumień dotyczących handlu produktami tekstylnymi na mocy Porozumienia w sprawie międzynarodowego handlu tekstyliami (MFA);
niniejsze porozumienia administracyjne w sprawie handlu produktami tekstylnymi powinny zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienia administracyjne w sprawie handlu produktami tekstylnymi między Wspólnotą Europejską a państwami trzecimi wymienionymi w Załączniku do niniejszej decyzji są zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Teksty porozumień administracyjnych w sprawie handlu produktami tekstylnymi są dołączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby(-ób) upełnomocnionych do podpisania porozumień administracyjnych określonych w art. 1, które są wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 20 maja 1996 r.
dotycząca wprowadzania do obrotu genetycznie zmodyfikowanej cykorii męskosterylnej (Cichorium intybus L.) z częściową tolerancją na herbicyd glufosynat amonowy zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/424/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 94/15/WE [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 10–18 dyrektywy 90/220/EWG ustanowiono procedurę wspólnotową umożliwiającą właściwemu organowi Państwa Członkowskiego wydanie zgody na wprowadzanie do obrotu produktów zawierających organizmy genetycznie zmodyfikowane;
powiadomienie dotyczące wprowadzania do obrotu takiego produktu zostało przedłożone właściwym organom Państwa Członkowskiego (Niderlandów);
właściwy organ Niderlandów następnie przekazał dokumentację w tej sprawie Komisji wraz z pozytywną opinią; właściwe organy pozostałych Państw Członkowskich wniosły zastrzeżenia do wspomnianej dokumentacji;
dlatego, zgodnie z art. 13 ust. 3, Komisja musi podjąć decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 dyrektywy 90/220/EWG;
Komisja, po zbadaniu każdego zastrzeżenia wniesionego w świetle zakresu dyrektywy 90/220/EWG i informacji przedstawionych w dokumentacji, doszła do następujących wniosków:
- nie ma powodów, żeby przypuszczać, że wystąpi jakikolwiek niekorzystny skutek przeniesienia genu bar do populacji dzikiej cykorii, wiedząc, że takie przeniesienie mógłby jedynie przynieść konkurencyjne lub selektywne korzyści dzikim populacjom, jeżeli herbicyd glufosynat amonowy jest jedynym środkiem kontrolowania tych populacji, co w tym przypadku nie ma miejsca,
- zgoda na wprowadzanie do obrotu produktu nie powinna obejmować jego wykorzystania jako żywność dla ludzi lub pasza dla zwierząt, ponieważ przedłożone powiadomienie nie obejmuje tych aspektów,
- nie istnieją względy bezpieczeństwa powodujące konieczność wskazywania na etykietach, że produkt został otrzymany w drodze zastosowania technik modyfikacji genetycznej,
- ponieważ 50 % nasion mieszańców posiada tolerancję na herbicyd, na etykiecie powinno zostać wskazane, że produkt może wykazywać tolerancję na herbicyd glufosynat amonowy, aby hodowcy mieli świadomość, że może nie być możliwe kontrolowanie samosiewek glufosynatem amonowym;
zezwolenie na stosowanie chemicznych herbicydów w odniesieniu do roślin i ocena wpływu ich stosowania na zdrowie ludzi i środowisko jest objęte zakresem dyrektywy Rady 91/414/EWG z lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 96/12/WE [4], a nie jest objęte zakresem dyrektywy 90/220/EWG;
artykuł 11 ust. 6 i art. 16 ust. 1 dyrektywy przewiduje dodatkowe środki ochronne, jeżeli dostępne staną się nowe informacje dotyczące zagrożeń tego produktu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu przedstawicieli Państw Członkowskich powołanego na mocy art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 2, 3 i 4, organy Niderlandów wydają zgodę na wprowadzenie do obrotu następującego produktu, zgłoszonego przez Bejo-Zaden BV (Ref. C/NL/94/25), na mocy art. 13 dyrektywy 90/220/EWG.
Produkt zawiera nasiona i rośliny otrzymane z linii (RM3–3, RM3–4 i RM3–6) cykorii (Cichorium intybus L. podgatunek radicchio rosso), które zostały przekształcone przy wykorzystaniu Agrobacterium tumefaciens pozbawionych Ti-plazmidu zawierających między granicami T-DNA:
i) gen. barnase z Bacillus amyloliquefaciens (rybonukleaza) z promotorem PTA29 z Nicotiana tabacum i terminatorem genu syntazy nopaliny z Agrobacterium tumefaciens;
ii) gen. bar ze Streptomyces hygroscopicus (acetyltransferaza fosfinotrycyny) z promotorem PSsuAra-tp z Arabidopsis thaliana i terminatorem genu TL-DNA 7 z Agrobacterium tumefaciens;
iii) gen. neo z Esscherichia coli (fosfotransferaza neomycyny II) z promotorem genu syntazy nopaliny z Agrobacterium tumefaciens i terminatorem genem syntazy oktopiny z Agrobacterium tumefaciens.
2.
Zgoda ta obejmuje wszystkie plony uzyskane z krzyżówek tego produktu z każdą uprawianą tradycyjnie cykorią.
3.
Niniejsza zgoda obejmuje wykorzystanie produktu do działalności hodowlanej.
4.
Bez uszczerbku dla etykietowania wymaganego na mocy innego prawodawstwa wspólnotowego, na etykiecie umieszczonej na każdym opakowaniu nasion wskazuje się, że produkt:
- ma być wykorzystany do działalności hodowlanej,
- i może wykazywać tolerancję na herbicyd glufosynatu amonowego.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 czerwca 1996 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Mauretanii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/425/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/71/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: grupa ekspertów Komisji przeprowadziła inspekcję w Mauretanii w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Mauretanii w zakresie inspekcji sanitarnej i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
"Ministère des Pêches et de l’Économie Maritime – Centre National de Recherches Océanographiques et des Pêches – Département Valorisation et Inspection Sanitaire (MPEM – CNROP – DVIS)" są właściwymi organami w Mauretanii zdolnymi do skutecznej kontroli stosowania obowiązującego prawa;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka(-ów), w jakim(-ich) musi być sporządzone oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, do opakowań produktów rybołówstwa powinien być przytwierdzony znak z nazwą państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny zakładu i statku zamrażalni, z którego pochodzą produkty;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów i statków zamrażalni; wykaz musi być sporządzony na podstawie informacji przekazanych Komisji przez MPEM – CNROP – DVIS do Komisji; do MPEM – CNROP – DVIS należy zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
MPEM – CNROP – DVIS złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania zakładów i statków zamrażalni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Ministère des Pêches et de l’Économie Maritime – Centre National de Recherches Océanographiques et des Pêches – Département Valorisation et Inspection Sanitaire (MPEM – CNROP – DVIS)" w Mauretanii jest właściwym organem w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Mauretanii muszą spełniać następujące warunki:
1. każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany, datowany i składający się z jednego arkusza papieru zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw i statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowej, na wszystkich opakowaniach należy umieścić nieusuwalny napis "Mauretania" oraz numer zezwolenia/rejestracyjny zakładu lub statku zamrażalni, z których produkty pochodzą.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 pkt 1 muszą być sporządzone, w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzone są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, kompetencje i podpis przedstawiciela "Ministère des Pêches et de l’Économie Maritime – Centre National de Recherches Océanographiques et des Pêches – Département Valorisation et Inspection Sanitaire (MPEM – CNROP – DVIS)" oraz jego urzędową pieczęć w kolorze innym, niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 lipca 1996 r.
dotycząca odstępstwa od przepisów załącznika III do dyrektywy Rady 91/439/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/427/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy [1], w szczególności jej art. 7, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 7 ust. 3 zastrzega, że Państwa Członkowskie mogą, za zgodą Komisji, odstąpić od przepisów załącznika III, określającego minimalne warunki sprawności fizycznej i umysłowej niezbędne do kierowania pojazdami silnikowymi;
odstępstwa muszą uwzględniać rozwój nauk medycznych oraz zasady ustanowione w załączniku III;
załącznik III pozycja 6.3 określa, że kandydaci do uzyskania lub wznowienia prawa jazdy muszą posiadać ostrość widzenia, o ile to konieczne z soczewkami korekcyjnymi, co najmniej 0,8 w lepiej widzącym i co najmniej 0,5 w słabiej widzącym oku;
jeśli używa się soczewek korekcyjnych dla osiągnięcia wartości 0,8 i 0,5, niekorygowana ostrość widzenia musi osiągać 0,05, inaczej minimalna ostrość (0,8 i 0,5) musi być uzyskiwana albo za pomocą okularów o sile nieprzekraczającej plus lub minus cztery dioptrie, albo za pomocą szkieł kontaktowych (niekorygowana ostrość = 0,05), a korekcja musi być dobrze tolerowana;
ponadto pozycja 6.3 określa, że nie można wydać lub wznowić prawa jazdy dla kandydatów lub kierowców bez normalnego obuocznego pola widzenia lub cierpiących na podwójne widzenie;
zgodnie z pozycją 6.3 załącznika III, maksymalna dopuszczalna siła soczewek dla kierowców grupy 2 wynosi plus lub minus 4 dioptrie, gdyż przy użyciu silniejszych soczewek następuje zniekształcenie pola widzenia; jednakże zastosowanie nowoczesnej techniki i materiałów daje obecnie możliwość produkcji soczewek do plus lub minus 8 dioptrii bez takich zniekształceń;
Komisja, biorąc pod uwagę żądania kilku Państw Członkowskich, stwierdza, że postęp nauk medycznych uzasadnia zmniejszenie wymagań określonych w pozycji 6.3 załącznika III do dyrektywy, odnoszących się do liczby dioptrii dla soczewek używanych przez kierowców grupy 2,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie mogą dopuścić wartość plus lub minus 8 dioptrii zamiast plus lub minus 4 dioptrie, gdy minimalną ostrość 0,8 i 0,5 uzyskuje się przez korekcję za pomocą okularów.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 czerwca 1996 r.
w sprawie przyjęcia przez Wspólnotę Porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu
(96/428/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: międzynarodowa współpraca ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia ochrony oraz racjonalnego, odpowiedzialnego i zrównoważonego wykorzystywania zasobów biologicznych na pełnym morzu;
Wspólnota podpisała Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza, która wymaga współpracy wszystkich członków społeczności międzynarodowej na rzecz ochrony i zarządzania biologicznymi zasobami na pełnym morzu;
w odniesieniu do rybołówstwa morskiego Wspólnota posiada upoważnienie do przyjmowania środków ochrony i zarządzania zasobami połowowymi oraz do zawierania umów w tej dziedzinie z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi, jak to ustalono w oświadczeniu o kompetencjach, które Wspólnota przedłożyła z chwilą przystąpienia do Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa;
praktyka wnioskowania o przydział lub zmianę bandery przez statki w celu obejścia międzynarodowych środków ochrony i zarządzania żywymi zasobami morskimi powinna być odradzana;
w związku z tym każde Państwo Członkowskie musi wypełniać swoje zobowiązania w celu zapewnienia, że statki rybackie upoważnione do pływania pod jego banderą przestrzegają międzynarodowych środków w zakresie ochrony i zarządzania, poprzez odpowiednie i efektywne środki koordynowane na poziomie międzynarodowym;
w tym celu Wspólnota uczestniczyła w międzynarodowych negocjacjach, które zakończyły się zatwierdzeniem przez Konferencję Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa podczas jej dwudziestej siódmej sesji w listopadzie 1993 r. Porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu;
Porozumienie stanowi korzystne ramy dla wzmocnienia współpracy międzynarodowej w celu zapewnienia, że efektywność międzynarodowych środków ochrony i zarządzania nie jest obniżana;
Porozumienie będzie stanowić integralną część Międzynarodowego Kodeksu Postępowania Odpowiedzialnych Połowów, wymienionego w Deklaracji z Cancún z maja 1992 r.;
rybacy wspólnotowi dokonują połowów na pełnym morzu, stąd w interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tego Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Wspólnota Europejska zatwierdza Porozumienie o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznaczy osobę upoważnioną do złożenia dokumentu przyjęcia u Dyrektora Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa, zgodnie z art. X ust. 2 Porozumienia.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 25 czerwca 1996 r.
dotycząca prowadzenia przez Państwa Członkowskie i Komisję działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących przedsięwzięć Funduszu Spójności na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94
(96/455/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności[1], w szczególności jego art. 14, ustanawiający przepisy o informacji i reklamie dotyczącej działalności Funduszu Spójności, a także mając na uwadze, co następuje:
w art. 14 ust. 1 akapit ostatni rozporządzenia (WE) nr 1164/94 stanowi, że Komisja zapewnia powiadamianie Państw Członkowskich o działalności Funduszu;
artykuł 14 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1164/94 stanowi, że Państwa Członkowskie odpowiadające za wprowadzanie środka w życie otrzymujące finansowy wkład z Funduszu Spójności zapewniają właściwą reklamę takiego środka, aby ogół społeczeństwa był świadomy roli, jaką odgrywa Wspólnota w odniesieniu do tego środka, a także aby potencjalnym beneficjentom i organizacjom zawodowym znane były możliwości, jakie oferuje ten środek;
zgodnie z art. 14 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1164/94 Państwa Członkowskie informują Komisję o inicjatywach podejmowanych zgodnie z niniejszym ustępem;
zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1164/94 Komisja przyjmuje szczegółowe zasady dotyczące informacji i reklamy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Szczegółowe przepisy mające zastosowanie do informacji i reklamy, dotyczących działalności Funduszu Spójności, określono w poniższych załącznikach.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lipca 1996 r.
zmieniająca decyzję 94/984/WE ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/456/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/121/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 94/984/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 96/298/WE [4] ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich;
informacje otrzymane z Izraela wskazują, że od dnia 1 października 1996 r. kraj ten będzie spełniać wymogi wzoru A w odniesieniu do wszystkich kategorii mięsa drobiowego; jest zatem możliwe wprowadzenie odpowiednich zmian do decyzji 94/984/WE;
niezbędne jest również dokonanie przeglądu przepisów odnoszących się do Chin w następstwie kontroli przeprowadzonej na miejscu przez służby Komisji; kontrola ta ujawniła, że wydane świadectwa są niedokładne i niewłaściwe; należy przewidzieć pewne opóźnienie na wprowadzenie w życie niniejszego zawieszenia w celu umożliwienia właściwym władzom w Państwach Członkowskich wykonanie niniejszej decyzji i przyzwolenia na przywóz przesyłek wysłanych przed dniem wejścia w życie niniejszej decyzji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji Komisji 94/984/WE:
"(3) Przywóz zawieszony od dnia 1 sierpnia 1996 r.";
b) od dnia 1 października 1996 r. w zdaniu odnoszącym się do Izraela, skreśla się przypis 4;
c) od dnia 1 października 1996 r., przypis 4 otrzymuje brzmienie:
"(4) Tylko wątróbki gęsie i kacze".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1996 r.
Jednakże przez okres 60 dni od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego z Chin, które zostało wyprodukowane i posiada świadectwa zgodnie z przepisami obowiązującymi przed tą datą.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 czerwca 1996 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia chinoksyfenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/457/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/12/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych, dopuszczonych do stosowania w pestycydach;
w dniu 1 sierpnia 1995 r. została przedstawiona, władzom Zjednoczonego Królestwa przez DowElanco Europe dokumentacja w celu uzyskania włączenia substancji czynnej chinoksyfenu do załącznika I do dyrektywy; władze Zjednoczonego Królestwa przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji, pod względem wymogów dotyczących danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin, zawierającego daną substancję czynną w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim;
Komisja przekazała dokumentację Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin, podczas spotkania grupy roboczej "prawodawstwo" w dniu 20 marca 1996 r., podczas którego Państwa Członkowskie potwierdziły przyjęcie dokumentacji;
artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji, przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne, w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja taka nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Zjednoczone Królestwo przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji oraz przekaże wnioski z tego badania wraz z zaleceniem włączenia bądź nie włączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tego sprawozdania, prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacja przedłożona przez DowElanco Europe Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia chinoksyfenu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG zostaje uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 lipca 1996 r.
wyznaczająca organ referencyjny odpowiedzialny za współpracę w zakresie ujednolicania metod badania i oceny wyników w odniesieniu do czystorasowych zwierząt hodowlanych z gatunku bydła
(96/463/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając dyrektywę Rady 87/328/EWG z dnia 18 czerwca 1987 r. w sprawie dopuszczania zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła do celów hodowlanych [1], w szczególności jej art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu ujednolicenia metod badania i oceny wyników przy dopuszczaniu zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła do celów hodowlanych należy wyznaczyć organ referencyjny;
należy określić uprawnienia i obowiązki tego organu;
w świetle posiadanego doświadczenia, do pełnienia funkcji organu referencyjnego, odpowiedzialnego za ujednolicenie metod badania i oceny wyników badań w odniesieniu do czystorasowych zwierząt hodowlanych z gatunku bydła, należy powołać Ośrodek Interbull,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Organ określony w załączniku I wyznacza się do roli organu referencyjnego, odpowiedzialnego za współpracę w zakresie ujednolicenia metod badania i oceny wyników badań w odniesieniu do czystorasowych zwierząt hodowlanych z gatunku bydła.
2.
Obowiązki organu powołanego w ust. 1 określa załącznik II.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 lipca 1996 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Zapobiegania Rakowi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/469/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota przyczynia się do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego zachęcając do współpracy Państwa Członkowskie i, jeśli to konieczne, wspierając ich działania;
działanie Wspólnoty jest nakierowane na zapobieganie chorobom, w tym rakowi, poprzez popieranie badań nad ich przyczynami i drogą ich przenoszenia, jak również poprzez informację zdrowotną i edukację;
od 1986 r. w ramach Europejskiego Programu Zwalczania Raka organizowane są spotkania wysokiej klasy ekspertów zajmujących się rakiem; eksperci ci utworzyli grupę doradzającą Komisji w naukowych kwestiach związanych z rakiem;
rezolucja Rady z dnia 7 lipca 1986 r. [1] zwraca uwagę na wnioski Komitetu Ekspertów ds. Raka służące przygotowaniu pierwszego planu działań [2];
na mocy decyzji 90/238/Euratom, EWWiS, EWG Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich spotykających się w ramach Rady w dniu 17 maja 1990 r., która przyjmuje plan działań na lata 1990–1994 w ramach programu Europa Przeciw Rakowi [3], Komisja włączy ekspertów zajmujących się zapobieganiem rakowi w wykonanie przyjętego planu działań;
decyzja 646/96/WE [4] Parlamentu Europejskiego i Rady, ustanawiająca trzeci plan działań na lata 1996–2000, jest ukierunkowana na zapobieganie rakowi, zgodnie z wymaganiami art. 3 lit. o) i art. 129 Traktatu;
preambuła stanowi, że aby mieć dostęp do wszelkich niezbędnych informacji naukowych, Komisja współpracuje z ekspertami w dziedzinie nauki;
istotne jest wzmocnienie bazy naukowej, w oparciu o którą Rada podejmuje decyzje;
konieczne jest, do celów przejrzystości i pewności prawnej, sformalizowanie funkcjonowania grupy;
ustalić należy listę członków grupy, biorąc pod uwagę rozwój kierunków i zakresu programu "Europa Przeciwko Rakowi" w kontekście wykonania trzeciego planu działania;
doradztwo naukowe ze strony wysokiej klasy ekspertów europejskich zajmujących się zapobieganiem rakowi powinno być stale dostępne w formie Komitetu o charakterze doradczym utworzonego przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komisja powołuje niniejszym Doradczy Komitet ds. Zapobiegania Rakowi, zwany dalej "Komitetem".
Komitet składa się z nie więcej niż 15 członków.
Artykuł 2
Komisja zasięga opinii Komitetu we wszystkich sprawach związanych z:
- danymi o raku, włączając dane epidemiologiczne,
- wczesnym wykrywaniem i kontrolowaniem raka,
- informowaniem społeczeństwa o profilaktyce raka,
- tematyką dotyczącą raka w edukacji zdrowotnej w szkołach,
- procedurami zapewnienia jakości w profilaktyce, wykrywaniu i leczeniu raka (włączając zagadnienia jakości życia i opieki paliatywnej nad pacjentami chorymi na raka),
- działaniami zapobiegawczymi opartymi na wynikach badań podstawowych i klinicznych, prowadzonych według programu Biomed i innych inicjatyw badawczych,
- szkoleniem personelu medycznego w sprawach związanych z rakiem.
Artykuł 3
1.
Obrady Komitetu dotyczą wniosków o opinie, z którymi występują przedstawiciele służb Komisji.
Występując o opinię Komitetu przedstawiciele służb Komisji mogą ustalić termin, w którym opinię należy sporządzić.
2.
Komitetowi nie wolno z własnej inicjatywy wydawać opinii w sprawach właściwych dla innych Komitetów naukowych powołanych przez Komisję.
3.
Komitet podejmie starania w celu wydania opinii podjętej na podstawie konsensusu..
Obrady Komitetu nie mogą kończyć się głosowaniem.
4.
Jeśli opinia powstała w drodze jednomyślnego porozumienia członków Komitetu, Komitet przedstawi wspólne wnioski.
W przypadku braku jednomyślnego porozumienia, różne stanowiska zajmowane podczas obrad muszą zostać przedstawione w sprawozdaniu sporządzonym pod auspicjami przedstawicieli służb Komisji.
Artykuł 4
Członkowie Komitetu powoływani są przez Komisję spośród wysokiej klasy ekspertów posiadających kompetencje w dziedzinach określonych w art. 2.
Artykuł 5
Komitet wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących.. Wyboru dokonuje się większością dwóch trzecich głosów obecnych członków.
Artykuł 6
1.
Kadencja członka Komitetu trwa trzy lata.
Kadencja jest odnawialna.
Jednakże przewodniczący i wiceprzewodniczący nie mogą być niezwłocznie wybrani, jeżeli pełnili funkcje przez dwa następujące po sobie kolejno trzyletnie okresy.
Po wygaśnięciu mandatu członkowie Komitetu mogą pełnić swoje funkcje do czasu ich zatwierdzenia lub zastąpienia przez innego członka.
Pełnione funkcje nie dają podstaw do jakiegokolwiek wynagrodzenia.
2.
W przypadku gdy członek Komitetu nie jest zdolny do wypełniania swoich obowiązków lub w przypadku jego dobrowolnej rezygnacji, powinien on zostać zastąpiony na okres pozostały do zakończenia kadencji zgodnie ze stosowną procedurą przewidzianą w art. 4 lub 5.
Artykuł 7
Lista członków publikowana jest co trzy lata przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w celach informacyjnych.
Artykuł 8
1.
Komitet może tworzyć grupy robocze, pod przewodnictwem jednego ze swoich członków, złożone z maksimum pięciu wysoko wykwalifikowanych osobistości naukowych, zajmujące się zagadnieniami szczególnymi w ramach kompetencji określonych w art. 2.
Liczba grup roboczych jest ograniczona do maksimum pięciu w danym okresie.
2.
Mandat grup roboczych ustalany jest przez Komitet.
Artykuł 9
1.
Komitet i grupy robocze spotykają się na wezwanie przedstawiciela służb Komisji, zwykle w jej lokalu.
2.
Przedstawiciele służb Komisji, jak również inni urzędnicy i zainteresowani agenci, mogą brać udział w spotkaniach Komitetu i grup roboczych.
3.
Przedstawiciele służb Komisji mogą zapraszać osoby posiadające szczególne doświadczenie w zagadnieniach będących przedmiotem obrad do udziału w obradach w charakterze tymczasowych lub stałych obserwatorów.
4.
Służby Komisji utworzą sekretariat Komitetu i grup roboczych.
Artykuł 10
Bez uszczerbku dla art. 214 Traktatu, członkowie Komitetu są zobowiązani do nieujawniania informacji uzyskanych w wyniku prac Komitetu, jeśli przedstawiciel służby Komisji poinformuje ich, że wymagana opinia odnosi się do kwestii natury poufnej.
W takim przypadku w spotkaniach uczestniczyć mogą jedynie członkowie Komitetu i przedstawiciele służb Komisji.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lipca 1996 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu drobiu i jaj wylęgowych innych gatunków niż ptaki bezgrzebieniowe i ich jaj pochodzących z państw trzecich z uwzględnieniem środków zdrowotnych stosowanych po ich przywozie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/482/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 23 ust. 1, art. 24 i 26 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [2], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 95/233/WE [3] ustaliła wykaz państw trzecich, z których przywóz żywego drobiu i jaj wylęgowych jest zasadniczo dopuszczony;
państwa lub ich części pojawiające się na wykazie zapewniają wystarczające gwarancje, żeby być uznane za wolne od influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu, zgodnie z decyzją Komisji 93/342//EWG [4], zmienioną decyzją 94/438/WE [5];
powinny zostać ustalone ogólne i specjalne warunki zdrowotne zwierząt oraz wzory świadectw weterynaryjnych dla przywozu drobiu lub jaj wylęgowych; powinny także być określone procedury pobierania próbek i przeprowadzania testów; wszystkie powyższe wymagania muszą być przynajmniejrównoważne wymaganiom ustanowionym w dyrektywie 90/539/EWG oraz we wszystkich wprowadzających ją w życie decyzjach, dotyczących handlu wewnątrzwspólnotowego;
wykaz państw trzecich, upoważnionych do używania świadectw ustanowionych w niniejszej decyzji, zostanie ustalony w decyzji Komisji 96/483/WE [6];
dla małych wysyłek drobiu zarówno warunki zdrowotne, jak też i świadectwa powinny się różnić od wymienionych powyżej; te warunki i świadectwa dla małych wysyłek powinny zostać ustanowione w oddzielnej decyzji;
ogólna sytuacja zdrowotna państw trzecich powinna być wzięta pod uwagę; pewne państwa trzecie umieszczone w wyżej wymienionym wykazie będą upoważnione wyłącznie do przywozu pewnych kategorii drobiu i jaj wylęgowych;
w odniesieniu do ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj wylęgowych, różniących się biologicznie od innych gatunków drobiu, niezbędne jest odłożenie ustalenia warunków zdrowotnych i wzorów świadectw weterynaryjnych do czasu wydania opinii przez Weterynaryjny Komitet Naukowy o ryzyku związanym z takim przywozem;
w odniesieniu do pewnych kategorii produktów oraz ze względu na potrzebę uniknięcia jakiegokolwiek ryzyka pogorszenia statusu zdrowotnego terytorium Wspólnoty niezbędnym jest ustalenie okresu izolacji i obserwacji, po którym nastąpi badanie kliniczne drobiu;
Komisja może w każdym czasie poddać przeglądowi niniejszą decyzję, jeśli status zdrowotny krajów, których ona dotyczy, ulegnie zmianie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Przepisy niniejszej decyzji stosuje się do przywozu drobiu i jaj wylęgowych, jak zostało to określone w art. 2 pkt 1 i 2 dyrektywy 90/539/EWG, z wyjątkiem ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj wylęgowych.
2.
Przepisów niniejszej decyzji nie stosuje się do przywozu pojedynczych wysyłek zawierających mniej niż 20 sztuk drobiu lub jaj wylęgowych.
3.
Do celów niniejszej decyzji stosuje się, jeśli to konieczne, definicje zawarte w art. 1 decyzji 93/342/EWG.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie upoważniają do przywozu:
a) drobiu zarodowego i drobiu przeznaczonego do produkcji, który odpowiada wymaganiom określonym we wzorze świadectwa zdrowia zwierząt umieszczonego w załączniku I jako wzór A i który pochodzi z państw trzecich lub ich części wymienionych w kolumnie A Załącznika do decyzji 96/483/WE;
b) jaj wylęgowych, które odpowiadają wymaganiom określonym we wzorze świadectwa zdrowia zwierząt określonego w załączniku I wzór B i które pochodzą z państw trzecich lub ich części wymienionych w kolumnie B Załącznika do decyzji 96/483/WE;
c) piskląt jednodniowych, które odpowiadają wymaganiom określonym we wzorze świadectwa zdrowia zwierząt określonego w załączniku I wzór C i które pochodzą z państw trzecich lub ich części wymienionych w kolumnie C Załącznika do decyzji 96/483/WE;
d) drobiu rzeźnego i drobiu przeznaczonego do uzupełnienia stad ptactwa łownego, który odpowiada wymaganiom określonym we wzorze świadectwa zdrowia zwierząt określonego w załączniku I wzór D i który pochodzi z państw trzecich lub ich części wymienionych w Załączniku do decyzji 96/483/WE kolumna D;
pod warunkiem że towarzyszy im odpowiednie świadectwo, należycie wypełnione i podpisane.
2.
Drób zarodowy i drób przeznaczony do produkcji, jaja wylęgowe oraz jednodniowe pisklęta muszą pochodzić z zakładów zatwierdzonych przez właściwe władze zainteresowanego państwa trzeciego, zgodnie z wymaganiami, które są przynajmniej równoważne wymaganiom ustanowionym w załączniku II do dyrektywy 90/539/EWG, pod warunkiem że zatwierdzenie tych zakładów nie jest zawieszone lub wycofane.
Artykuł 3
1.
Po dokonaniu przywozu drób zarodowy i drób przeznaczony do produkcji lub pisklęta jednodniowe są trzymane w gospodarstwach przeznaczenia albo przez przynajmniej sześć tygodni od dnia przybycia lub do dnia uboju, jeśli są one poddawane ubojowi przed upływem wymienionych sześciu tygodni.
Po dokonaniu przywozu jaj wylęgowych wykluty z nich drób jest trzymany przez przynajmniej trzy tygodnie od dnia wylęgu w gospodarstwach, do których pisklęta zostały wysłane po wylęgu.
2.
W okresie wymienionym w ust. 1 oraz podczas wylęgu jaj przywożony drób lub przywożone jaja i wyklute z nich pisklęta są trzymane osobno od drobiu lub jaj niepochodzących z przywozu.
Dlatego drób jest trzymany w kurnikach, w których nie ma innego drobiu, a jaja muszą być wylęgane w oddzielnych inkubatorach lub komorach klujnikowych.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie przywożonego drobiu lub jaj do drobiu czy jaj będących już w kurniku czy inkubatorze/komorze klujnikowej.
W tym wypadku okresy wskazane w ust. 1 zaczynają być liczone odpowiednio od wprowadzenia ostatniego przywożonego jaja lub ptaka.
Drób musi przejść badanie kliniczne przeprowadzone przez urzędowego lekarza weterynarii, i, gdy to niezbędne, muszą być pobrane próbki dla sprawdzenia ich stanu zdrowia, przynajmniej pod koniec okresu wymienionego w ust. 1.
Wymienione w ust. 1 okresy są przedłużane, jeśli nie można wykluczyć podejrzenia o influenzę drobiu lub rzekomy pomór drobiu.
Artykuł 4
Jeżeli drób, jaja wylęgowe lub pisklęta jednodniowe i/lub stada, z których one pochodzą, muszą być poddane badaniu, zgodnie z wymaganiami świadectw ustanowionych w załączniku I, pobieranie próbek do badania i samo badanie musi być przeprowadzone zgodnie z wytycznymi ustanowionymi w załączniku II.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1996 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 marca 1996 r.
dotycząca podpisania oraz tymczasowego stosowania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Międzynarodowej Umowy w sprawie Drewna Tropikalnego z 1994 r.
(96/493/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Międzynarodowa Umowa w sprawie Drewna Tropikalnego z 1994 r. negocjowana na podstawie rezolucji nr 93 (IV) dokumentu zatytułowanego "Nowe partnerstwo dla rozwoju: zobowiązanie z Kartageny" oraz odpowiednich celów zawartych w dokumencie końcowym "Duch Kartageny" przyjętych na Konferencji Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju, została otwarta do podpisu od dnia 1 kwietnia 1994 r. do miesiąca po jej wejściu w życie;
wyżej wymieniona umowa jeszcze nie weszła w życie;
na podstawie art. 42 ust. 3 Międzynarodowe Umowy w sprawie Drewna Tropikalnego z 1983 r., przedłuża się ważność tej umowy do czasu tymczasowego lub ostatecznego wejścia w życie nowej umowy;
cele nowej umowy mieszczą się w ramach wspólnej polityki handlowej;
Państwa Członkowskie uczestniczą, poprzez wkłady finansowe, w działaniach przewidzianych w umowie;
wszystkie Państwa Członkowskie wyraziły zamiar podpisania umowy oraz przyczynienia się do jej tymczasowego stosowania; Wspólnota powinna więc podpisać umowę, złożoną do depozytu Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz jak najszybciej notyfikować o swoim zamiarze tymczasowego stosowania umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota podpisuje Międzynarodową Umowę w sprawie Drewna Tropikalnego z 1994 r., złożoną do depozytu Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
2.
Wspólnota notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych swój zamiar tymczasowego stosowania umowy określonej w ust. 1, zgodnie z jej art. 40 i art. 41 ust. 2.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty i dokonania notyfikacji o jej tymczasowym stosowaniu w imieniu Wspólnoty, oraz złożenia deklaracji załączonej do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 25 lipca 1996 r.
dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael
(96/505/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130m wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i Izrael prowadzą specjalne programy badawcze w dziedzinach wspólnego zainteresowania;
na podstawie doświadczeń nabytych wcześniej, w ramach Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Państwem Izrael z 1975 r. [2], obie strony wyraziły chęć ustanowienia głębszych i szerszych ram dla współpracy prowadzonej w dziedzinie nauki i techniki;
Państwo Izrael z jednej strony oraz Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie z drugiej strony podpisały Układ eurośródziemnomorski o Stowarzyszeniu przewidujący wynegocjowanie Umowy o współpracy w dziedzinie nauki i techniki;
na mocy decyzji z dnia 29 września 1994 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania Umowy w sprawie współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael;
na mocy decyzji z dnia 18 marca 1996 r. Rada zdecydowała, że Umowa w sprawie współpracy naukowo-technicznej powinna zostać podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej;
Umowa w sprawie współpracy naukowo-technicznej została podpisana dnia 25 marca 1996 r.;
Umowa w sprawie współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa w sprawie współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 13 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 1996 r.
ustanawiająca wymogi rodowodowe i zootechniczne w odniesieniu do przywozu nasienia niektórych zwierząt
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/509/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/28/WE z dnia 23 czerwca 1994 r. ustanawiająca zasady odnoszące się do warunków genealogicznych i zootechnicznych stosowanych w przywozie z państw trzecich zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków [1], w szczególności jej art. 5 tiret drugie i trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z dyrektywą Rady 87/328/EWG [2] z dnia 18 czerwca 1987 r. w sprawie dopuszczania zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła do celów hodowlanych, decyzją Komisji 90/257/EWG [3] z dnia 10 maja 1990 r. ustanawiającą kryteria dopuszczania czystorasowych owiec i kóz hodowlanych do hodowli i wykorzystania ich nasienia, komórek jajowych lub zarodków oraz z dyrektywą Rady 90/118/EWG [4] z dnia 5 marca 1990 r. w sprawie dopuszczania czystorasowych świń hodowlanych do hodowli, Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać lub utrudniać dopuszczania do urzędowych badań nasienia pochodzącego od nie badanych samców w granicach ilościowych niezbędnych do przeprowadzenia takich urzędowych badań;
zasady, na których opierają się takie urzędowe badania, zostały ustanowione decyzją Komisji 86/130/EWG [5] z dnia 11 marca 1986 r. ustanawiającą metody monitorowania osiągnięć i metody oceny wartości genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła, zmienionej decyzją Komisji 94/515/WE [6], w decyzji Komisji 90/256/EWG [7] ustanawiającej metody monitoringu wydajności i oceny wartości genetycznej owiec i kóz hodowlanych czystorasowych oraz w decyzji Komisji 89/507/EWG [8] ustanawiającej metody monitoringu osiągnięć i oceny wartości genetycznej świń hodowlanych czystorasowych i mieszańców;
niezbędne jest ustanowienie warunków przywozu nasienia niebadanych samców; konieczne jest ustalenie świadectw dla tego nasienia;
nasieniu zwierzęcia, poddawanego badaniu osiągnięć i ocenie wartości genetycznej musi towarzyszyć świadectwo rodowodowe i zootechniczne ustanowione decyzją Komisji 96/510/WE [9];
właściwe władze Państw Członkowskich muszą zapewnić, by nasienie niebadanych samców było dopuszczane do sztucznej inseminacji w granicach ilościowych niezbędnych do przeprowadzania urzędowych badań przez zatwierdzone organizacje i stowarzyszenia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Nasienie określone w art. 1 dyrektywy 94/28/WE, pochodzące od zwierzęcia, którego nie poddano badaniu osiągnięć i ocenie wartości genetycznej w oparciu o zasady przewidziane w przepisach wspólnotowych może być przywożone jedynie w granicach ilościowych niezbędnych do przeprowadzenia takich urzędowych badań przez zatwierdzone organizacje i stowarzyszenia.
Artykuł 2
Nasieniu określonemu w art. 1, muszą towarzyszyć
- świadectwo rodowodowe i zootechniczne zgodne ze wzorem zawartym w załączniku I i wydane przez właściwe organy państwa trzeciego,
- świadectwo zgodne ze wzorem zawartym w załączniku II, wydane przez właściwe organy Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia.
Świadectwa wymienione w tiret pierwszym i drugim są przedstawiane jednocześnie, w chwili dokonywania przywozu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1997 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 1996 r.
ustanawiająca zaświadczenia hodowlane i zootechniczne w przywozie zwierząt hodowlanych, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/510/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/28/WE z dnia 23 czerwca 1994 r. ustanawiającą zasady odnoszące się do warunków genealogicznych i zootechnicznych stosowanych w przywozie z państw trzecich zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków [1], w szczególności jej art. 4 tiret drugie i trzecie, art. 5 tiret drugie i trzecie, art. 6 tiret drugie i art. 7 tiret drugie, a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja sporządza zaświadczenia hodowlane i zootechniczne, które muszą towarzyszyć zwierzętom hodowlanym, ich nasieniu, komórkom jajowym i zarodkom przywożonym do Wspólnoty; informacje zamieszczone w tych zaświadczeniach są podstawą do dokonania wpisu lub rejestracji we wspólnotowej księdze zwierząt zarodowych lub wspólnotowym rejestrze;
zgodnie z art. 1 dyrektywy Rady 94/28/WE zwierzęta hodowlane można przywozić jedynie wówczas, gdy są wpisane lub zarejestrowane w księdze zwierząt zarodowych lub w rejestrze, prowadzonych przez organ wymieniony w wykazie określonym w art. 3 dyrektywy Rady 94/28/WE; jednakże podczas sporządzania takiego wykazu należy ustanowić zaświadczenia hodowlane i zootechniczne;
z uwagi na cechy szczególne dla każdego gatunku, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków należy sporządzić zaświadczenia dla zwierząt hodowlanych czystorasowych, mieszańców świń hodowlanych, samic ciężarnych, nasienia, komórek jajowych i zarodków;
do czasu wydania decyzji zgodnie z art. 5 tiret drugie dyrektywy 94/28/WE jedynie nasienie pochodzące od zwierząt poddanych uprzednio badaniom wartości użytkowej i ocenie wartości hodowlanej może być przedmiotem przywozu;
niektóre informacje dotyczące odbiorcy są już zawarte w świadectwach zdrowia wymaganych przy przywozie zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków; z tego względu informacji tych nie umieszcza się już w zaświadczeniach hodowlanych i zootechnicznych;
wzorce i dane szczegółowe zamieszczane w rodowodzie i na świadectwie zootechnicznym dotyczącym zwierząt hodowlanych, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków, przeznaczonychdo handlu wewnątrzwspólnotowego są już, w odniesieniu do określonych gatunków, ustanowione w decyzji Komisji 86/404/EWG [2], decyzji Komisji 88/124/EWG [3], decyzji Komisji 89/503/EWG [4], decyzji Komisji 89/506/EWG [5], decyzji Komisji 90/258/EWG [6], decyzji Komisji 93/623/EWG [7] oraz decyzji Komisji 96/80/WE [8];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu. ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zaświadczenie wymienione w art. 4 tiret drugie dyrektywy 94/28/WE musi być zgodne:
- w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny krętorogich, świń hodowlanych czystorasowych, hodowlanych owiec i kóz maciorek ze wzorem zamieszczonym w załączniku I,
- w przypadku mieszańców świń hodowlanych – ze wzorem zamieszczonym w załączniku II,
- w przypadku zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych – z dokumentem identyfikacyjnym ustanowionym w decyzji 93/623/EWG.
Artykuł 2
Ponadto, jeżeli zwierzęta określone w art. 1 są ciężarne, zaświadczenie musi zostać uzupełnione o zaświadczenie zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku III.
Artykuł 3
Zaświadczenie dotyczące nasienia, określone w art. 5 tiret trzecie dyrektywy 94/28/WE, musi być zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV.
Artykuł 4
Zaświadczenie dotyczące komórek jajowych, określone w art. 6 tiret drugie dyrektywy 94/28/WE, musi być zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku V.
Artykuł 5
Zaświadczenie dotyczące zarodków, określone w art. 7 tiret drugie dyrektywy 94/28/WE musi być zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku VI.
Artykuł 6
Dane określone w zaświadczeniu przewidzianym w art. 1–5 mogą być zawarte w dokumentach towarzyszących zwierzętom, nasieniu, komórkom jajowym i zarodkom.
W takim przypadku władze muszą zaświadczyć, że określone dane są zawarte w tych dokumentach, przy użyciu następującego sformułowania:
"Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że niniejsze dokumenty zawierają dane wymienione w decyzji Komisji 96/510/WE" .
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 sierpnia 1997 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 1996 r.
dotycząca kwestionariuszy przewidzianych w dyrektywach Rady 80/779/EWG, 82/884/EWG, 84/360/EWG oraz 85/203/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/511/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/779/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie dopuszczalnych i zalecanych wartości jakości powietrza dla dwutlenku siarki i pyłów zawieszonych [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 8,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 82/884/EWG z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie wartości dopuszczalnej dla ołowiu w powietrzu [2], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności art. 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 84/360/EWG z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie zwalczania zanieczyszczeń powietrza przez zakłady przemysłowe [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 15a,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/203/EWG z dnia 7 marca 1985 r. w sprawie norm jakości powietrza w odniesieniu do dwutlenku azotu [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/692/EWG [5], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywy: 80/779/EWG, 82/884/EWG, 84/360/EWG oraz 85/203/EWG zostały zmienione art. 4 dyrektywy 91/692/EWG, wymagającej od Państw Członkowskich przekazywania Komisji, w formie sprawozdania sektorowego, informacji dotyczącej wykonywania niektórych dyrektyw;
sprawozdanie takie musi być sporządzone na podstawie kwestionariusza lub projektu przygotowanego przez Komisję zgodnie z procedurą określoną art. 6 dyrektywy 91/692/EWG;
środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią komitetu utworzonego zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/692/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się kwestionariusze określone w Załączniku, które odnoszą się do dyrektyw 80/779/EWG, 82/884/EWG, 84/360/EWG i 85/203/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wykorzystują kwestionariusze określone w Załączniku jako podstawę przygotowania sprawozdań sektorowych wymaganych do przedłożenia Komisji na mocy art. 4 dyrektywy 91/692/EWG.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 1996 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia chlorfenapyru do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/521/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/12/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w pestycydach;
w dniu 7 lipca 1995 r. została przedstawiona władzom hiszpańskim przez Cyanamid Agro SA dokumentacja w celu uzyskania włączenia substancji czynnej chlorfenapyru do załącznika I do dyrektywy; władze hiszpańskie przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim;
Komisja przekazała dokumentację Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin podczas spotkania grupy roboczej "prawodawstwo" w dniu 30 stycznia 1996 r., podczas którego Państwa Członkowskie potwierdziły przyjęcie dokumentacji;
artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Hiszpania przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji oraz przekaże wnioski z tego badania wraz z zaleceniem włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tego sprawozdania prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacja przedłożona przez Cyanamid Agro SA Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia chlorfenapyru jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 30 stycznia 1996 r. zostaje uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 1996 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowej kontroli w celu możliwego włączenia azoksystrobiny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/523/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/12/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w pestycydach;
w dniu 15 września 1995 r. została przedstawiona niemieckim władzom przez Zeneca Agrochemicals dokumentacja w celu uzyskania włączenia substancji czynnej azoksystrobiny do załącznika I do dyrektywy; władze niemieckie przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim;
Komisja przekazała dokumentację Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin podczas spotkania grupy roboczej "prawodawstwo" w dniu 22 kwietnia 1996 r., podczas którego Państwa Członkowskie potwierdziły przyjęcie dokumentacji;
artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji, przewidzianych w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne w celu kontynuacji szczegółowej kontroli dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, o ile spełnione są warunki ustanowione w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja taka nie narusza zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się, podczas szczegółowej kontroli, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Niemcy przeprowadzą szczegółową kontrolę dokumentacji oraz przekażą wnioski z tej kontroli wraz z zaleceniami włączenia lub nie włączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tego sprawozdania, prowadzona będzie dalej szczegółowa kontrola przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacja przedłożona przez Zeneca Agrochemicals Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia azoksystrobiny jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 22 kwietnia 1996 r., zostaje uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 1996 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia izoksaflutolu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/524/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/12/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w pestycydach;
w dniu 6 marca 1996 r. została przedstawiona władzom niderlandzkim przez Rhône-Poulenc Secteur Agro dokumentacja w celu uzyskania włączenia substancji czynnej izoksaflutolu do załącznika I do dyrektywy; władze niderlandzkie przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim;
Komisja przekazała dokumentację Stałemu Komitetowi ds. zdrowia roślin podczas spotkania grupy roboczej "prawodawstwo" w dniu 22 kwietnia 1996 r., podczas którego Państwa Członkowskie potwierdziły przyjęcie dokumentacji;
artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Niderlandy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji oraz przekażą wnioski z tego badania wraz z zaleceniem włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tego sprawozdania, prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacja przedłożona przez Rhône-Poulenc Secteur Agro Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia izoksaflutolu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. zdrowia roślin w dniu 22 kwietnia 1996 r. zostaje uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 1996 r.
ustanawiająca wykaz produktów na bazie mleka, odnośnie do których Państwa Członkowskie są upoważnione do udzielania indywidualnych lub ogólnych odstępstw zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/46/EWG oraz charakter tych odstępstw stosowanych przy wytwarzaniu takich produktów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/536/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/46/EWG z 16 czerwca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [1] ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
Państwa Członkowskie przekazały Komisji wykaz produktów w stosunku, do których wnioskują o zastosowanie art. 8 ust. 2 akapitu pierwszego powyższej dyrektywy, a także określiły charakter wnioskowanych odstępstw;
do celów niniejszej decyzji konieczne jest zdefiniowanie terminu produktu na bazie mleka o tradycyjnych cechach, tak jak jest stosowany w art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/46/EWG;
niektóre wymagania tej dyrektywy prawdopodobnie mają wpływ na produkcję takich produktów na bazie mleka o tradycyjnych cechach;
mając na uwadze zróżnicowany charakter odstępstw przewidzianych w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy konieczne jest ustanowienie ogólnych lub szczególnych warunków stosowanych do każdego produktu, uwzględniając należycie ryzyko zdrowia publicznego;
odstępstwa, o które wnioskują Państwa Członkowskie, dotyczą przepisów w sprawie mleka surowego, materiałów mających kontakt z produktami, piwnic do dojrzewania i produktów gotowych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dla celów art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/46/EWG oraz niniejszej decyzji produkty na bazie mleka o tradycyjnych cechach oznaczają produkty na bazie mleka, które:
- są uznawane historycznie,
lub
- są wytwarzane zgodnie z zaleceniami technicznymi lub metodami produkcyjnymi skodyfikowanymi lub zarejestrowanymi w Państwie Członkowskim, w którym produkt ten jest tradycyjnie wytwarzany,
lub
- są chronione na mocy prawa krajowego, regionalnego lub lokalnego w Państwie Członkowskim, w którym produkt ten jest tradycyjnie wytwarzany.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie są upoważnione do udzielania zakładom, wytwarzającym niektóre produkty na bazie mleka o tradycyjnych cechach, indywidualnych lub ogólnych odstępstw od wymagań wymienionych w rozdziale I pkt 6 załącznika B, oraz rozdziale III pkt 2 załącznika C do dyrektywy 92/46/EWG dotyczących charakteru materiałów wchodzących w skład instrumentów i sprzętu używanego specjalnie do przygotowywania, pakowania jednostkowego i pakowania pośredniego tych produktów.
Jednakże, instrumenty oraz sprzęt muszą być stale utrzymywane w zadawalającym stanie czystości oraz regularnie czyszczone i dezynfekowane.
Wykaz produktów objętych niniejszym artykułem jest wymieniony w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie są upoważnione do udzielania zakładom wytwarzającym sery o tradycyjnych cechach, jak podano w art. 1, indywidualnych lub ogólnych odstępstw od wymogów ustanowionych w rozdziale I pkt 2 lit. a)-d) załącznika B do dyrektywy 92/46/EWG dotyczących piwnic lub pomieszczeń do dojrzewania dla takich produktów.
Takie piwnice lub pomieszczenia do dojrzewania mogą składać się z naturalnych ścian geologicznych oraz ścian, podłóg, sufitów i drzwi, które nie są gładkie, są nieprzepuszczalne, trwałe, pokryte powłoką w kolorze z jasnym pokryciem lub z materiału odpornego na korozję.
Częstotliwość i charakter czyszczenia oraz dezynfekcji w takich piwnicach i pomieszczeniach będzie dostosowany do tego typu działalności w celu uwzględnienia szczególnej dla nich flory znajdującej się w otoczeniu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 września 1996 r.
w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie do Wspólnoty nasienia koni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/539/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych tymi wymaganiami ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A (I) do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 95/176/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 2, art. 17 i 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy decyzji 94/63/WE [3], Komisja sporządziła wykaz państw trzecich, z których dozwolony jest przywóz nasienia, komórek jajowych i zarodków owiec, kóz i koni oraz komórek jajowych i zarodków świń;
konieczne jest ustanowienie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt oraz świadectw weterynaryjnych przy przywozie do Wspólnoty świeżego, chłodzonego i mrożonego nasienia koni, zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 92/65/EWG;
niektóre choroby zakaźne zwierząt z rodziny koniowatych mogą być przenoszone przez nasienie; w związku z tym, konieczne są szczególne badania zdrowia zwierząt w celu rozpoznania takich chorób, które muszą być przeprowadzane zgodnie ze specyficznymi programami badań wykazującymi przemieszczanie ogiera – dawcy przed pobraniem od niego nasienia oraz w trakcie tego okresu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego, chłodzonego lub mrożonego nasienia koni spełniającego wymagania określone we wzorze świadectwa zdrowia zwierząt zamieszczonego w Załączniku oraz pod warunkiem załączenia do przesyłki należycie wypełnionego takiego świadectwa.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 września 1996 r.
w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie do Wspólnoty komórek jajowych i zarodków zwierząt z gatunku koniowatych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/540/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w pkt I załącznika A do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 95/176/WE [2], w szczególności jej artykuł 17 i 18, a także mając na uwadze, co następuje:
w decyzji 94/63/WE [3] Komisja sporządziła tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą przywozić nasienie, komórki jajowe i zarodki zwierząt z gatunku owiec, kóz i koniowatych oraz komórki jajowe i zarodki trzody chlewnej;
w załączniku D do dyrektywy 92/65/EWG Rada ustanowiła warunki sanitarne wymagane przy pobieraniu, przetwarzaniu, przechowywaniu oraz transporcie komórek jajowych i zarodków, a także warunki zdrowotne stosowane do klaczy dawców; dla przywozu do Wspólnoty komórek jajowych i zarodków zwierząt z gatunku koniowatych niezbędne jest jednakże uzyskanie dodatkowych gwarancji, w szczególności jeśli chodzi o urzędowy nadzór weterynaryjny nad zespołami pobierania komórek jajowych i zarodków;
wymagania dotyczące zdrowia zwierząt przy przywozie komórek jajowych i zarodków zwierząt z gatunku koniowatych muszą uwzględniać różne warunki pobierania komórek jajowych i zarodków oraz warunki ich przetwarzania i przechowywania lub produkowania zarodków;
niektóre choroby zakaźne zwierząt z rodziny koniowatych są przenaszalne poprzez komórki jajowe i zarodki; dlatego dla rozpoznania takich chorób wymagane są szczególne badania weterynaryjne i muszą one być przeprowadzane przed pobieraniem komórek jajowych i zarodków;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz komórek jajowych i zarodków zwierząt z gatunku koniowatych, które spełniają wymagania określone we wzorze świadectwa zdrowia zwierząt zamieszczonego w Załączniku i którym towarzyszy takie należycie wypełnione świadectwo.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 września 1996 r.
zmieniająca decyzje Komisji 91/270/EWG i 92/471/EWG w sprawie przywozu zarodków bydła domowego z Argentyny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/572/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 94/113/WE [2], w szczególności jej art. 7, 9 i 10, a także mając na uwadze, co następuje:
wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz zarodków bydła domowego, znajduje się w decyzji Komisji 91/270/EWG [3], zmienionej decyzją 94/453/WE [4];
decyzja Komisji 92/471/EWG [5], ostatnio zmieniona decyzją 94/453/WE, ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne w celu przywozu zarodków bydła z państw trzecich;
właściwe władze Argentyny zobowiązały się do powiadamiania Komisji i Państw Członkowskich teleksem lub faksem, w ciągu 24 godzin od potwierdzenia, o wystąpieniu jednej z następujących chorób: księgosuszu, pryszczycy, zarazy płucnej bydła, choroby niebieskiego języka, epizootycznej choroby krwotocznej, gorączki doliny Rift i zakaźnego pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej, lub o zmianach w zakresie polityki szczepień przeciwko powyższym chorobom;
sytuacja zdrowotna zwierząt w Argentynie jest zadowalająca z punktu widzenia przywozu zarodków bydlęcych;
służby weterynaryjne w Argentynie są dobrze zorganizowane, a właściwe władze w tym kraju udzieliły gwarancji w zakresie zgodności z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 89/556/EWG;
właściwe władze Argentyny zobowiązały się zapewnić, że zarodki są zbierane, produkowane lub przetwarzane przez zatwierdzone i nadzorowane zespoły pobierania lub produkowania zarodków oraz, jeśli to właściwe, że zarodki były otrzymywane od zwierząt o zadowalającym stanie zdrowia oraz były magazynowane i transportowane zgodnie z zasadami pozwalającymi na zachowanie ich stanu zdrowia, oraz aby w czasie transportu towarzyszyło im świadectwo zdrowia zwierzęcia, będące dowodem na wywiązanie się z danych zobowiązań;
powinien zostać zmieniony wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz zarodków bydła domowego, oraz powinny zostać ustanowione warunki zdrowotne dotyczące przywozu zarodków z Argentyny;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do wykazu państw przedstawionych w Załączniku do decyzji 91/270/EWG dodaje się państwo:
"Argentyna."
Artykuł 2
Do wykazu państw przedstawionych w części II załącznika A do decyzji 92/471/EWG dodaje się państwo:
"Argentyna."
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 1996 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie stałych systemów przeciwpożarowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/577/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności oraz, czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury muszą być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura, określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się zgodnie z procedurą, zgodnie z którą, oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest upoważniona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 1996 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie urządzeń sanitarnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/578/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura, określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów, wymienionych w załączniku II, zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 1996 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie urządzeń ulicznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/579/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu na mocy art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności oraz, czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym w załączniku III sekcja 2 ppkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za systemu fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 1996 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie ścian osłonowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/580/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności oraz, czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
art. 13 ust. 4 wymagają, aby określona w ten sposób procedura, była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obydwie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 (ii), a procedura, określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 (i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 (ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy, której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za systemu fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie, z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 1996 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG, w zakresie geotekstyliów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/581/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmieniona dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13, ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymogami bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji odnośnie do danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest niezbędnym i wystarczającym warunkiem dla zaświadczenia zgodności lub czy z uwagi na potrzebę zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja upoważnionej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; dlatego pożądane jest zdefiniowanie pojęcia wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są szczegółowo opisane w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne określenie metod stosowania obu procedur dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, z uwzględnieniem załącznika III z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez ciągłego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z ciągłym nadzorem, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I ustala się stosując procedurę, na mocy której producent sam odpowiada za system kontroli produkcji w fabryce, zapewniający, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II jest ustala się stosując procedurę, na mocy której, oprócz systemu kontroli produkcji w fabryce stosowanego przez producenta, upoważniona jednostka certyfikująca włączona jest w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach na opracowanie zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 1996 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na mocy art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie budowlanych systemów oszklenia klejonego i kotw metalowych do betonu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/582/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać spośród dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianych w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności albo czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym jako pierwsza możliwość, bez stałego nadzoru, oraz jako możliwość druga i trzecia przedstawione w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz jako pierwsza możliwość, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się zgodnie z procedurą, zgodnie z którą oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest upoważniona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskiego zatwierdzania technicznego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 kwietnia 1996 r.
dotycząca cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające profam jako substancję czynną
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/586/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 491/95 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [3] z dnia 27 kwietnia 1994 r., zmienione rozporządzeniem (WE) nr 491/95, określa substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznacza Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92;
profam był jedną z 90 substancji czynnych objętych pierwszym etapem programu pracy przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG [4];
w odniesieniu do tej substancji wyznaczone Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy poinformowało Komisję, że zainteresowany powiadamiający poinformował je formalnie, że nie przedłoży informacji wymaganych na mocy art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 na poparcie włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG;
żadne Państwo Członkowskie nie poinformowało Komisji, zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia, o swoim zainteresowaniu uzyskaniem włączenia tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG;
dlatego należy uznać, że dane wymagane do ponownej oceny tej substancji nie zostaną przedłożone w ramach programu pracy i dlatego też ocena tej substancji nie jest możliwa w tych ramach; w konsekwencji należy podjąć decyzję wycofującą obecne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną;
niniejsza decyzja nie wyklucza przyszłej możliwości przeprowadzenia oceny w ramach postępowań w odniesieniu do nowych substancji czynnych przewidzianych w art. 6 dyrektywy 91/414/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie stanowią, że:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające profam zostaną cofnięte w ciągu 12 miesięcy od daty niniejszej decyzji;
2) od daty niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające profam nie będą udzielane ani odnawiane na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 września 1986 r.
w sprawie publikacji wykazu uznanych organizacji, które zostały notyfikowane przez Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą Rady 94/57/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/587/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [1], w szczególności jej art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
Państwa Członkowskie notyfikowały uznane przez nie organizacje na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 94/57/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Organizacje uznane przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 94/57/WE zostały wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 września 1996 r.
zmieniająca decyzję Komisji 93/402/EWG dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw Ameryki Południowej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/595/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/426/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa i produktów mięsnych [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 14, 15 i 16,
a także mając na uwadze, co następuje: warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa z Kolumbii, Paragwaju, Chile i Argentyny ustanowiono w decyzji Komisji 93/402/EWG [2], ostatnio zmienionej decyzją 95/443/EWG [3];
bardziej rygorystyczne warunki zdrowotne zwierząt ustalono dla podrobów przeznaczonych do spożycia przez ludzi i produkcji karmy dla zwierząt domowych; w oparciu o dotychczasowe doświadczenie celowe wydaje się wzmocnienie kontroli powyższych produktów poprzez wyszczególnienie nazwy i adresu zakładu przetwórstwa, gdzie prowadzi się obróbkę termiczną w wydawanych świadectwach zdrowia;
władze Brazylii zażądały, aby Komisja włączyła część stanu Mato Grosso do terytorium Brazylii, z którego Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa bez kości;
kontrola przeprowadzona na miejscu przez Komisję w czerwcu 1996 r. wykazała, że sytuacja zdrowotna zwierząt, służby weterynaryjne i program kontroli pryszczycy są zadowalające w tej części Mato Grosso; stąd wydaje się właściwym włączenie tej części Mato Grosso do tych regionów Brazylii, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa wołowego bez kości;
władze weterynaryjne Brazylii i Mato Grosso przedstawiły odpowiednie gwarancje;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 93/402/EWG zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji. załącznik III część 1 do decyzji 93/402/EWG zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
a) Państwa Członkowskie zezwalają, aby w ciągu 60 dni następujących po dacie notyfikacji niniejszej decyzji Państwom Członkowskim realizowany był przywóz świeżego mięsa z Brazylii, wyprodukowanego i certyfikowanego zgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji 93/402/EWG przed wejściem w życie niniejszej decyzji.
b) Państwa Członkowskie zezwalają, aby w ciągu 60 dni następujących po dacie notyfikacji niniejszej decyzji Państwom Członkowskim realizowany był przywóz podrobów z Kolumbii, Urugwaju, Brazylii, Chile i Argentyny, wyprodukowanych i certyfikowanych zgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji 93/402/EWG przed wejściem w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dziesiątego dnia po jej notyfikacji Państwom Członkowskim.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 października 1996 r.
ustanawiająca wykaz produktów należących do klasy A "Materiały niepalne" przewidziany w decyzji 94/611/WE wykonującej art. 20 dyrektywy Rady 89/106/EWG w sprawie wyrobów budowlanych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/603/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2],
uwzględniając decyzję Komisji 94/611/WE z dnia 9 września 1994 r. wykonującą art. 20 dyrektywy Rady 89/106/EWG w sprawie wyrobów budowlanych [3], w szczególności jej art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 89/106/EWG stanowi, że w celu uwzględnienia różnic w poziomach zabezpieczeń robót budowlanych, występujących w skali krajowej, regionalnej bądź lokalnej, dla każdego zasadniczego wymogu można ustanawiać klasy w dokumentach interpretacyjnych i w specyfikacjach technicznych;
ppkt 4.2.1 dokumentu interpretacyjnego nr 2 "Bezpieczeństwo pożarowe", ujętego w komunikacie Komisji w odniesieniu do dokumentów interpretacyjnych dyrektywy Rady 89/106/EWG [4], uzasadnia potrzebę ustalania różnych poziomów zasadniczych wymogów, w zależności od rodzaju, użytkowania i usytuowania robót budowlanych, ich rozmieszczenia oraz dostępności urządzeń ratowniczych;
ppkt 2.2 dokumentu interpretacyjnego nr 2 wymienia szereg powiązanych ze sobą środków, mających zaspokoić zasadniczy wymóg "Bezpieczeństwo pożarowe", które wspólnie przyczyniają się do określenia strategii bezpieczeństwa przeciwpożarowego, jaka może zostać opracowana na różne sposoby w Państwach Członkowskich;
ppkt 4.2.3.3 dokumentu interpretacyjnego nr 2 wymienia jako jeden ze środków dominujących w Państwach Członkowskich ograniczanie powstawania i rozprzestrzenia się ognia i dymu w pomieszczeniu, w którym powstał pożar (lub określonym obszarze), przez ograniczenie przyczyniania się wyrobów budowlanych do pełnego rozprzestrzenienia się pożaru;
określenie klas wymogów zasadniczych zależy po części od stopnia takiego ograniczenia;
stopień ograniczenia można wyrazić jedynie w formie różnej reakcji wyrobów na ogień w warunkach ich docelowego użytkowania;
ppkt 4.3.1.1 dokumentu interpretacyjnego nr 2 precyzuje, że w celu oceny reakcji wyrobów na ogień zostanie opracowane zharmonizowane rozwiązanie, które będzie polegało na przeprowadzaniu pełnych bądź wzorcowych prób, skorelowanych z rzeczywistymi scenariuszami pożarowymi;
przedmiotowe rozwiązanie wchodzi w zakres systemu klas, które nie zostały ujęte w dokumencie interpretacyjnym, ale które zostały przyjęte w decyzji 94/611/WE;
w systemie klas ujętym w decyzji 94/611/WE ustanowiono kategorię "Materiałów niepalnych" w odniesieniu do wyrobów, które nie muszą być poddawane próbom w zakresie reakcji na ogień i które określa się jako klasa A w tabeli 1 i 2 oraz dodatkowo, w tabeli 1, jako "wykaz wyrobów niepalnych";
w art. 20 ust. 2 dyrektywy 89/106/EWG wskazano procedurę przyjmowania przepisów koniecznych do ustanowienia klas wymogów, o ile nie są one zawarte w dokumentach interpretacyjnych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Materiały i wytwarzane z nich wyroby, wymienione w załączniku do niniejszej decyzji, uwzględniając ich niski poziom palności oraz z zastrzeżeniem warunków określonych w załączniku, zalicza się do klasy A ("Materiały niepalne") przewidzianej w załączniku do decyzji 94/611/WE tabela 1 i 2.
Do celów niniejszej klasyfikacji, przedmiotowe materiały i wytwarzane z nich wyroby nie podlegają wymogowi prób w zakresie reakcji na ogień.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 października 1996 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Urugwaju
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/606/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/71/WE [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytę inspekcyjną w Urugwaju w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa urugwajskiego w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
Ministerio de Ganaderia, Agricultura y Pesca – Instituto Nacional de Pesca (INAPE) w Urugwaju jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz taki musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez INAPE; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem INAPE;
INAPE złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania przedsiębiorstw;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ministerio de Ganadería, Agricultura y Pesca – Instituto Nacional de Pesca (INAPE) uznaje się za organ właściwy w Urugwaju w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Urugwaju muszą spełniać następujące warunki:
1. do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza, zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Uruguay" oraz numerem zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 pkt 1 muszą zostać sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela INAPE oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 grudnia 1996 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 października 1996 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Afryki Południowej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/607/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/71/WE [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytację kontrolną w Afryce Południowej w celu sprawdzenia warunków w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Afryki Południowej w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
"South African Bureau of Standards (SABS)" w Afryce Południowej jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia przedsiębiorstwa, statku przetwórni lub statku zamrażalni pochodzenia produktu;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni i statków zamrażalni; wykaz ten musi zostać sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez SABS; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem SABS;
SABS złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania przedsiębiorstw, statków przetwórni i statków zamrażalni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"South African Bureau of Standards (SABS)" uznaje się za właściwy organ w Afryce Południowej w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Afryki Południowej muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni lub statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Afryka Południowa" oraz numerem zatwierdzenia przedsiębiorstwa, statku przetwórni lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 pkt 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela "South African Bureau of Standards (SABS)" oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 1996 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 października 1996 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Malezji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/608/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/71/WE [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Wspólnoty przeprowadziła wizytację kontrolną w Malezji w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Malezji w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
Ministry of Health - Food Quality Control Division w Malezji jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
na mocy art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny zakładu pochodzenia produktów;
na mocy z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz ten musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez Ministry of Health; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem Ministry of Health;
Ministry of Health złożyło oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone we wspomnianej dyrektywie w zakresie zatwierdzania przedsiębiorstw;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ministry of Health - Food Quality Control Division jest uznane za właściwy organ w dla sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Malezji muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Malaysia" i numerem identyfikacyjnym zakładu pochodzenia produktów.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 pkt 1 musi zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwo musi zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela Ministry of Health - Food Quality Control Division oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 1996 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 października 1996 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Wybrzeża Kości Słoniowej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/609/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/71/WE [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytę kontrolną na Wybrzeżu Kości Słoniowej w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) "Ministère de l’Agriculture et des Ressources Animales-Direction Générale des Ressources Animales (MARA-DGRA)" na Wybrzeżu Kości Słoniowej jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw.
(4) Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania.
(5) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG musi zostać sporządzony wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw; wykaz ten musi być sporządzony na podstawie komunikatu z MARA-DGRA do Komisji; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem MARA-DGRA.
(7) MARA-DGRA złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania przedsiębiorstw.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Ministère de l’Agriculture et des Ressources Animales-Direction Générale des Ressources Animales (MARA-DGRA)" uznaje się za właściwy organ na Wybrzeżu Kości Słoniowej, w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Wybrzeża Kości Słoniowej muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Wybrzeże Kości Słoniowej" oraz numerem zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 pkt 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela Ministère de l’Agriculture et des Ressources Animales-Direction Générale des Ressources Animales (MARA-DGRA) oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 września 1996 r.
dotycząca zatwierdzenia wyników negocjacji z niektórymi państwami trzecimi na podstawie art. XXIV: 6 GATT i innych związanych z tym spraw (Argentyna)
(96/611/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja rozpoczęła negocjacje na mocy art. XXIV: 6 Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT); negocjacje te zakończyły się zawarciem Umowy z Argentyną;
etapy obniżki ceł przewidziane w tej Umowie powinny zostać określone;
Wspólnota rozpoczęła negocjacje z Argentyną w odniesieniu do systemu przywozu zbóż Wspólnoty; wynik tych dyskusji został zawarty w Porozumieniu w formie wymiany listów;
zatwierdzenie tej Umowy i tego Porozumienia leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się:
- Umowę w sprawie zakończenia negocjacji między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyny na podstawie art. XXIV:6 GATT (załącznik I),
- Wymianę listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyny w sprawie zbóż (załącznik II).
Teksty aktów określonych w niniejszym artykule są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Etapy obniżki ceł przewidziane w Umowie są określone w załączniku III.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy i Porozumienia, aby stały się wiążące dla Wspólnoty [1].
Decyzja Rady
z dnia 1 października 1996 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka ustalającego z dniem 1 stycznia 1994 r. dodatkowe kwoty, które mają być potrącane z opłat lub należności celnych w przywozie do Wspólnoty nieprzetworzonej oliwy z oliwek pochodzącej z Maroka
(96/620/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka [1], która weszła w życie z dniem 1 listopada 1978 r., w szczególności załącznik B do wyżej wymienionej Umowy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka ustalające dodatkowe kwoty, które mają zostać potrącone z opłat lub należności celnych w przywozie do Wspólnoty w odniesieniu do nieprzetworzonej oliwy z oliwek objętej kodami CN 15091010, 15091090 i 15100010, pochodzącej z Maroka powinna zostać zatwierdzona;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [2] znosi stosowanie czynnika korygującego w wysokości 1,207509 stosowanego do rolniczego kursu przeliczeniowego do 31 stycznia 1995 r.; niezbędne jest, uwzględniając użycie w przypadku rolniczego kursu przeliczeniowego zdarzenia operacyjnego, ustalenie kwoty na okres kończący się 31 stycznia 1995 r., jak również kwoty stosowanej od 1 lutego 1995 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka ustalające z dniem 1 stycznia 1994 r. dodatkowe kwoty, które mają zostać potrącone z opłat lub należności celnych w przywozie do Wspólnoty nieprzetworzonej oliwy z oliwek pochodzącej z Maroka.
Tekst Porozumienia załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia w celu związania nim Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 października 1996 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji ustalającego z dniem 1 stycznia 1994 r. dodatkową kwotę do odliczenia od opłat lub należności celnych w przywozie do Wspólnoty nieprzetworzonej oliwy z oliwek pochodzącej z Turcji
(96/621/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, łącznie z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając decyzję nr 1/77 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie nowych koncesji przy przywozie tureckich produktów rolnych do Wspólnoty, w szczególności jej załącznik IV,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji ustalające z dniem 1 stycznia 1994 r. dodatkową kwotę do odliczenia od opłat lub należności celnych w przywozie do Wspólnoty nieprzetworzonej oliwy z oliwek pochodzącej z Turcji powinno zostać zatwierdzone;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], znosi stosowanie czynnika korygującego w wysokości 1,207509 stosowanego w rolniczych kursach przeliczeniowych do dnia 31 stycznia 1995 r.; dlatego też konieczne jest, biorąc pod uwagę terminy operacyjne do zastosowania rolniczego kursu przeliczeniowego, ustalenie kwoty na okres kończący się w dniu 31 stycznia 1995 r., jak również kwoty stosowanej od dnia 1 lutego 1995 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji ustalające z dniem 1 stycznia 1994 r. dodatkową kwotę do odliczenia od opłat lub należności celnych w przywozie do Wspólnoty nieprzetworzonej oliwy z oliwek pochodzącej z Turcji.
Treść Porozumienia załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia w celu uczynienia go wiążącym dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 października 1996 r.
zmieniająca decyzję Komisji 79/542/EWG ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/624/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Rady 72/462/EWG [2] z dnia 12 grudnia 1972 r., ostatnio zmieniona decyzją Komisji 96/605/WE [3], ustala wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych;
władze Argentyny i Urugwaju dostarczyły Komisji zadowalające informacje na temat sytuacji zdrowotnej i służb weterynaryjnych odpowiedzialnych za kontrolę w obu powyższych państwach dziczyzny parzystokopytnych;
władze Republiki Czeskiej dostarczyły Komisji zadowalające informacje dotyczące sytuacji zdrowotnej i służb weterynaryjnych odpowiedzialnych za prewencję klasycznego pomoru świń u dzików;
w związku z tym decyzja 79/542/EWG musi zostać zmieniona;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 79/542/EWG zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 października 1996 r.
wykonująca art. 2 dyrektywy Rady 77/311/EWG z dnia 29 marca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego kołowymi ciągnikami rolniczymi lub leśnymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/627/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/311/EWG z dnia 29 marca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego kołowymi ciągnikami rolniczymi lub leśnymi [1], w szczególności jej art. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest ustalenie daty zakończenia okresu przejściowego przewidzianego dyrektywą 77/311/EWG tak, aby granice poziomu hałasu odczuwanego przez kierujących określone w art. 2 ust. 1 tej dyrektywy mogły wejść w życie;
jest to konieczne w celu stworzenia stabilnych i przewidywalnych ram regulacyjnych oraz zapewnienia, że te same granice poziomu hałasu są stosowane jednolicie we wszystkich Państwach Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wydaną przez Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Mających na Celu Usunięcie Barier Technicznych w Handlu Ciągnikami Rolniczymi i Leśnymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Okres przejściowy określony w art. 2 ust. 1 i 2 dyrektywy 77/311/EWG wygasa dnia 1 października 1999 r.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej decyzji przed dniem 30 września 1999 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 października 1996 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu, zmieniającego uzgodnienia w zakresie przywozu ryżu do Wspólnoty pochodzącego i dostarczanego z Egiptu
(96/640/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 łącznie z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 19 Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Arabską Republiką Egiptu [1] przewiduje obniżkę opłaty wyrównawczej w odniesieniu do przywozu ryżu pochodzącego i dostarczanego z tego kraju do Wspólnoty w ramach rocznego limitu 32000 ton, pod warunkiem że będzie pobrana wywozowa opłata wyrównawcza; powyższa umowa zakłada, że Wspólnota może zmienić niniejsze uzgodnienia, biorąc pod uwagę interesy strony egipskiej w przypadku jakichkolwiek zmian jej odpowiednich przepisów;
w Porozumieniu Rundy Urugwajskiej w sprawie rolnictwa Wspólnota zobowiązała się zastąpić zmienne opłaty wyrównawcze opłatami celnymi; powoduje to konieczność odpowiedniej zmiany powyższej umowy z Egiptem;
Wspólnota powinna w tym celu wynegocjować z Arabską Republiką Egiptu nowe Porozumienie w formie wymiany listów, zmieniające przedmiotowe uzgodnienia;
to Porozumienie powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu, zmieniające uzgodnienia w zakresie przywozu ryżu do Wspólnoty pochodzącego i dostarczanego z Egiptu.
Tekst Porozumienia załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Upoważnia się niniejszym Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia w celu związania nim Wspólnoty [2].
Artykuł 3
Przepisy wprowadzające niniejsze Porozumienie łącznie ze środkami nadzorczymi przyjmuje się zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 [3].
W przypadku gdy zastosowanie powyższego Porozumienia wymaga ścisłej współpracy z Arabską Republiką Egiptu, Komisja podejmie wszelkie niezbędne kroki dla zapewnienia takiej współpracy.
Decyzja Rady
z dnia 28 października 1996 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Arabską Republiką Egiptu z drugiej strony w sprawie dostosowania systemu przywozu do Wspólnoty pomarańczy pochodzących i przywożonych z Egiptu
(96/641/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
w kontekście wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, system przywozu pomarańczy został zmieniony;
nowy system może mieć negatywny wpływ na tradycyjny przywóz wspólnotowy z Egiptu;
artykuł 22 Umowy o Współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu [1] stanowi, że jeżeli istniejące zasady ulegają zmianie, Wspólnota może zmienić system określony w Umowie dla danych produktów;
Wspólnota uzgodniła z Arabską Republiką Egiptu, że do czasu zawarcia nowej umowy eurośródziemnomorskiej, wspomniany system będzie dostosowany w oparciu o porozumienie w formie wymiany listów;
powyższe porozumienie powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu w sprawie dostosowania systemu przywozu do Wspólnoty pomarańczy pochodzących i przywożonych z Egiptu.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, tak aby stało się wiążące dla Wspólnoty [2].
Artykuł 3
W razie potrzeby, Komisja dostosowuje szczegółowe zasady stosowania porozumienia zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 [3].
Decyzja Rady
z dnia 11 listopada 1996 r.
w sprawie rozszerzenia ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych na osoby z Wyspy Man
(96/644/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 87/54/EWG [1] z dnia 16 grudnia 1986 r. w sprawie ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych, w szczególności jej art. 3 ust. 7,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: prawo do ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych we Wspólnocie stosuje się do osób mogących uzyskać ochronę na mocy art. 3 ust.1-5 dyrektywy 87/54/EWG;
prawo to może być rozszerzone decyzją Rady na osoby, które nie korzystają z ochrony na podstawie wymienionych przepisów;
rozszerzenie określonej ochrony powinno być przedmiotem decyzji Wspólnoty jako całości;
od dnia 7 listopada 1987 r. Wspólnota rozszerzyła taką ochronę na osoby z Wyspy Man przez przyjęcie kolejnych, podjętych w oparciu o przejściową podstawę, decyzji Rady, z których ostatnią jest decyzja 94/828/WE [2];
niniejsza decyzja stosowana była do dnia 31 grudnia 1995 r.;
wyspa Man posiada odpowiednie ustawodawstwo [3] w sprawie ochrony topografii produktów półprzewodnikowych; weszło one w życie dnia 1 stycznia 1994 r.; na wyspie Man stosuje się przepisy dyrektywy 87/54/EWG oraz wprowadza w życie poprzednią decyzję Rady w tym zakresie; Wyspa Man rozszerza zakres zastosowania tych aktów na obywateli Państw Członkowskich Wspólnoty;
Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, zawarte dnia 15 kwietnia 1994 r., wymaga od członków Światowej Organizacji Handlu udzielania ochrony topografii układów scalonych zgodnie z wymogami własnych przepisów oraz postanowień Traktatu w sprawie ochrony własności intelektualnej w odniesieniu do układów scalonych, których on dotyczy;
Porozumienie to, wraz z Porozumieniem ustanawiającym Światową Organizację Handlu, którego jest załączone, weszło w życie dnia 1 stycznia 1995 r.;
przewiduje się, że rząd Zjednoczonego Królestwa będzie stosował Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu do Wyspy Man oraz, że Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej będzie wprowadzone w życie w odniesieniu do Wyspy Man;
przepisy gwarantujące ochronę topografii na Wyspie Man podmiotom ze Wspólnoty nadal obowiązują;
ochrona powinna być dalej rozszerzana na podstawie dyrektywy 87/54/EWG na Wyspę Man, z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r. i powinna obowiązywać do chwili, gdy Wyspa Man zostanie związana przepisami Porozumienia o handlowych aspektach praw własności intelektualnej, w wyniku rozszerzenia na nią Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie rozszerzają prawo do ochrony prawnej na podstawie dyrektywy 87/54/EWG w następujący sposób:
a) osoby fizyczne będące obywatelami Wyspy Man lub mające zwyczajowe miejsce zamieszkania na jej terytorium, traktowane są w ten sam sposób, co obywatele Państwa Członkowskiego;
b) spółki lub inne osoby prawne z Wyspy Man posiadające na niej faktycznie istniejące i dochodowe przedsiębiorstwo produkcyjne lub handlowe, traktowane są tak, jakby posiadały faktycznie istniejące i dochodowe przedsiębiorstwo produkcyjne lub handlowe na terytorium Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1996 r.
Państwa Członkowskie rozszerzają ochronę na podstawie niniejszej decyzji na osoby określone w art. 1 do czasu, gdy Wyspa Man związana jest przepisami Porozumienia o handlowych aspektach praw własności intelektualnej, w związku z rozszerzeniem Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu na Wyspę Man.
Wszelkie wyłączne prawa nabyte na podstawie dyrektyw 87/532/EWG, 90/511/EWG, 94/828/WE lub na podstawie niniejszej decyzji, pozostają skuteczne przez okres ustanowiony na podstawie dyrektywy 87/54/EWG.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 listopada 1996 r.
ustanawiająca specjalne warunki zatwierdzania zakładów zlokalizowanych na rynkach hurtowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/658/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych przy produkcji i wprowadzaniu do obrotu świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/23/WE [2], w szczególności jej art. 13 tiret trzecie,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie na rynek świeżego mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji z 1994 r., w szczególności jej art. 20 tiret pierwsze,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/68/WE [5], w szczególności jej art. 17 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
istnieje wieloletnia tradycja rynków hurtowych mięsa i produktów mięsnych we Wspólnocie;
zakłady zlokalizowane na rynkach hurtowych, do których stosuje się dyrektywy 64/433/EWG, 71/118/EWG oraz 77/99/EWG, posiadają specyficzne cechy techniczne; zakłady te wykorzystują wspólnie niektóre pomieszczenia, na przykład pomieszczenia rozbioru mięsa;
istnieje konieczność uwzględniania tych cech technicznych w celu ustalenia warunków zatwierdzania tych zakładów zlokalizowanych na rynkach hurtowych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia specjalne warunki zatwierdzania zakładów zgodnie z dyrektywami Rady 64/433/EWG, 71/118/EWG oraz 77/99/EWG zlokalizowanych na rynkach hurtowych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji określenie "rynek hurtowy" oznacza: rynek skupiający pewną liczbę odrębnych zakładów, które mogą wykorzystywać wspólnie pomieszczenia i urządzenia, włącznie ze wspólnymi pomieszczeniami, w których odbywa się rozbiór, składowanie, wystawianie oraz wprowadzanie na rynek świeżego mięsa lub świeżego mięsa drobiowego lub w których odbywa się produkcja, składowanie, wystawianie oraz wprowadzanie na rynek produktów mięsnych.
Rynek hurtowy może być związany z innymi zatwierdzonymi zakładami.
Artykuł 3
1.
Zakład zlokalizowany na rynku hurtowym nie może znajdować się w wykazie zatwierdzonych zakładów przewidzianym w art. 10 ust. 1 dyrektywy 64/433/EWG, chyba że spełnia warunki zawarte w załączniku I.
2.
Zakład zlokalizowany na rynku hurtowym nie może znajdować się w wykazie zatwierdzonych zakładów przewidzianym w art. 6 ust. 1 dyrektywy 71/118/EWG, chyba że spełnia warunki zawarte w załączniku II.
3.
Zakład zlokalizowany na rynku hurtowym nie może znajdować się w wykazie zatwierdzonych zakładów przewidzianym w art. 8 ust. 1 dyrektywy 77/99/EWG, chyba że spełnia warunki zawarte w załączniku III.
Artykuł 4
1.
Zakład lub połączenia zakładów, działający na rynku hurtowym, może otrzymać weterynaryjny numer identyfikacyjny.
2.
Weterynaryjny numer identyfikacyjny określony w ust. 1 może być tymczasowo zawieszony lub wycofany przez właściwe władze krajowe w przypadku, gdy zakład lub połączenie zakładów przestało spełniać warunki określone w regułach wspólnotowych.
Takie zawieszenie lub wycofanie niekoniecznie ma bezpośredni wpływ na zatwierdzanie innych zakładów rynku hurtowego.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 listopada 1996 r.
w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do krymsko-kongijskiej wirusowej gorączki krwotocznej w Afryce Południowej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/659/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE, w szczególności jej art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
potwierdzono występowanie krymsko-kongijskiej wirusowej gorączki krwotocznej w Afryce Południowej;
pojawienie się krymsko-kongijskiej wirusowej gorączki krwotocznej w Afryce Południowej stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego i zwierząt w Państwach Członkowskich;
niezbędne jest wprowadzenie zakazu przywozu żywych ptaków bezgrzebieniowych i ich mięsa z Afryki Południowej aż do wyjaśnienia sytuacji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wprowadzają zakaz przywozu żywych ptaków bezgrzebieniowych i ich mięsa z Afryki Południowej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane wobec Afryki Południowej w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie ponownie rozpatrzona przed dniem 15 lutego 1997 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 listopada 1996 r.
zmieniająca decyzję 93/436/EWG ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Chile
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/674/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz przedsiębiorstw i statków przetwórni zatwierdzonych przez Chile do przywozu produktów rybołówstwa do Wspólnoty został sporządzony w decyzji Komisji 93/436/EWG z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiającej specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Chile [2], ostatnio zmienionej decyzją 96/220/WE [3]; wykaz ten może ulec zmianie stosownie do przekazanego nowego wykazu sporządzonego przez właściwy organ władzy w Chile; nazwa właściwego organu w Chile uległa zmianie; w konsekwencji w załączniku A do decyzji 93/436/EWG należy wprowadzić zmiany; właściwy organ władzy w Chile przekazał nowy wykaz 103 przedsiębiorstw i 19 statków przetwórni; konieczne jest dokonanie odpowiedniej zmiany wykazu zatwierdzonych przedsiębiorstw i statków przetwórni; środki przewidziane w niniejszej decyzji zostały opracowane zgodnie z procedurą ustaloną w decyzji Komisji 90/13/EWG [4], PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Servicio Nacional de Pesca (Sernapesca) jest właściwym organem w Chile w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG. Artykuł 2 Załącznik A do decyzji 93/436/EWG zastępuje się załącznikiem A do niniejszej decyzji. Artykuł 3 Załącznik B do decyzji 93/436/EWG zastępuje się załącznikiem B do niniejszej decyzji. Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 listopada 1996 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Chile
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/675/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: ustawodawstwo Chile czyni "Servicio Nacional de Pesca (Sernapesca)" odpowiedzialnym za kontrolę stanu zdrowia żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz monitorowanie warunków higieniczno-sanitarnych produkcji; to samo ustawodawstwo upoważnia Sernapesca do wydawania zezwoleń lub zakazywania odławiania żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w niektórych strefach;
Sernapesca i jej laboratoria są w stanie skutecznie weryfikować stosowanie obowiązujących ustaw w Chile;
właściwe władze w Chile zobowiązały się do regularnego i szybkiego przekazywania Komisji informacji na temat obecności zwierającego toksyny planktonu w strefach odłowu;
właściwe władze w Chile przedstawiły urzędowe zapewnienia dotyczące przestrzegania wymogów określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG oraz wymogów równoważnych tym, które są zapisane w tej dyrektywie w odniesieniu do klasyfikacji produkcji i stref przejściowych, zatwierdzania ośrodków wysyłki i oczyszczania oraz kontroli zdrowotnej i monitorowania produkcji; w szczególności Wspólnocie mają być przekazywane informacje na temat wszelkich ewentualnych zmian w strefach odłowu;
Chile kwalifikuje się do wpisania do wykazu państw trzecich spełniających warunki równoważności określone w art. 9 ust. 3 lit. a) dyrektywy 91/492/EWG;
Chile pragnie wywozić do Wspólnoty mrożone lub przetworzone małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie;
w tym celu, zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. b) ppkt ii) dyrektywy 91/492/EWG, należy wyznaczyć obszary produkcyjne, z których małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie mogą być odławiane i wywożone do Wspólnoty;
bez uszczerbku dla decyzji podjętych zgodnie z dyrektywą Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/22/EWG [3], stosuje się specjalne warunki przywozu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 25 listopada 1996 r.
zmieniająca decyzję 77/144/EWG ustanawiającą standardowy kod i zasady dotyczące przekształcania danych z badań statystycznych plantacji niektórych gatunków drzew owocowych na formę czytelną dla urządzeń i ustanawiająca granice obszarów upraw dla tych badań
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(96/689/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/625/EWG z dnia 20 lipca 1976 r. dotyczącą badań statystycznych, które mają być prowadzone przez Państwa Członkowskie w celu ustalenia potencjału produkcyjnego plantacji niektórych gatunków drzew owocowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1057/91 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4 i art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
doświadczenie uzyskane przy przeprowadzaniu ostatniego podstawowego badania statystycznego wymaga wprowadzenia pewnych zmian do wspólnego wykazu odmian, które mają podlegać badaniu i w konsekwencji niezbędna jest zmiana załącznika II do decyzji Komisji 77/144/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 95/531/WE [4];
cechy charakterystyczne badania statystycznego zostały ustanowione w art. 2 dyrektywy 76/625/EWG, a szczegółowe zasady stosowania tego artykułu zostały określone zgodnie z procedurą przewidzianą na mocy art. 9 tej dyrektywy;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 77/144/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 1996 r.
dotycząca tymczasowego stosowania przez Wspólnotę Międzynarodowego Porozumienia w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1995 r.
(96/704/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1995 r. negocjowane w kontekście rezolucji 93 art. IV, dokumentu zatytułowanego "nowe partnerstwo dla rozwoju: zobowiązanie z Kartageny" oraz odpowiednich celów zawartych w dokumencie końcowym "Duch Kartageny" przyjętych na ósmej sesji Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju, zostało podpisane przez 14 Państw Członkowskich [1] w grudniu 1995 r. zgodnie z decyzją Rady z dnia 22 grudnia 1995 r.;
w celu tymczasowego wejścia w życie Porozumienia, konieczne jest, aby Wspólnota i jej Państwa Członkowskie ratyfikowały, przyjęły, zatwierdziły lub tymczasowo stosowały to Porozumienie, przyjmując na siebie w całości zobowiązania finansowe wynikające z Porozumienia;
Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1987 r. wygasło dnia 28 grudnia 1995 r., a zatem nowe Porozumienie powinno wejść w życie w możliwie najkrótszym czasie w celu uniknięcia przerwy w działaniu mechanizmów interwencyjnych zawartych w tych dwóch Porozumieniach;
cele nowego Porozumienia wchodzą w zakres wspólnej polityki handlowej;
źródła finansowania przewidziane w celu realizacji Porozumienia są następujące:
- składki państw - stron do budżetu administracyjnego,
- składki państw - stron do zapasów buforowych;
stosowanie przedmiotowego Porozumienia wymaga wniesienia wkładów finansowych ze strony Państw Członkowskich;
Państwa Członkowskie Wspólnoty wyraziły swój zamiar tymczasowego stosowania przedmiotowego Porozumienia, znajdującego się w depozycie Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych; dlatego właściwe jest, aby Wspólnota jak najszybciej notyfikowała o swoim zamiarze stosowania Porozumienia na zasadzie tymczasowości,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota notyfikuje niniejszym Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych swój zamiar tymczasowego stosowania Międzynarodowego Porozumienia w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1995 r., złożonego jemu do depozytu, zgodnie z postanowieniami Porozumienia.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do dokonania notyfikacji, określonej w art. 1, w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 6 grudnia 1996 r.
dotycząca przyjęcia wytycznych do programów indykatywnych dotyczących środków finansowych i technicznych towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego (MEDA)
(96/706/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1488/96 z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest uwzględnienie przez Komisję ustaleń i zaleceń zawartych w sprawozdaniach Trybunału Obrachunkowego dotyczących współpracy z partnerami śródziemnomorskimi;
artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1488/96 stanowi, że Rada przyjmuje na wniosek Komisji wytyczne do programów indykatywnych, które określają główne cele współpracy z partnerami śródziemnomorskimi;
dnia 8 marca 1995 r. Komisja przedłożyła Komunikat zatytułowany "Wzmocnienie polityki śródziemnomorskiej Unii Europejskiej: propozycje realizacji partnerstwa euro-śródziemnomorskiego";
Partnerstwo euro-śródziemnomorskie przyjęto w Deklaracji Barcelońskiej w celu sprostania wyzwaniom stojącym przed tym regionem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się wytyczne do programów indykatywnych dotyczących środków finansowych i technicznych towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego (programów indykatywnych MEDA), zawarte w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wytyczne te podlegają przeglądowi wraz z rozporządzeniem (WE) nr 1488/96, jak przewidziano w jego art. 15 ust. 6.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 listopada 1996 r.
zmieniająca decyzję 93/467/EWG upoważniającą Państwa Członkowskie do ustanowienia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 77/93/EWG w odniesieniu do kłód dębowych (Quercus L.) z korą, pochodzących z Kanady lub Stanów Zjednoczonych Ameryki
(96/724/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przed ich rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie [1],ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/14/WE [2], w szczególności jej art. 14 ust. 1,
uwzględniając wnioski Belgii, Danii, Niemiec, Grecji, Hiszpanii, Francji, Włoch, Luksemburga, Portugalii i Niderlandów,
a także mając na uwadze, co następuje: stosownie do przepisów dyrektywy 77/93/EWG, kłody dębowe (Quercus L.) z korą, pochodzące z krajów Ameryki Północnej, nie mogą być w zasadzie wprowadzane do Wspólnoty z powodu ryzyka wprowadzenia Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt., powodującego usychanie dębu;
decyzja Komisji 93/467/EWG [3], zmieniona ostatnio decyzją 94/812/WE [4], dopuszcza odstępstwa dotyczące kłód dębowych (Quercus L.) z korą, pochodzących z Kanady i Stanów Zjednoczonych Ameryki, pod warunkiem spełnienia specjalnych warunków;
zmieniona decyzja 93/467/EWG przewiduje, że zezwolenie wygasa z dniem 31 grudnia 1996 r.;
na podstawie obecnie dostępnych informacji warunki dotyczące odstępstw w wymienionej powyżej decyzji powinny zostać utrzymane;
okoliczności uzasadniające zezwolenie ciągle utrzymują się;
dlatego też zezwolenie to powinno zostać przedłużone na dalszy ograniczony okres;
Komisja zapewni, aby Kanada i Stany Zjednoczone Ameryki udostępniły wszelkie informacje techniczne niezbędne do dalszego monitoringu funkcjonowania środków ochronnych wymaganych na podstawie wymienionych powyżej warunków technicznych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/467/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 2 lit. b) po wyrazie "- Wismar" dodaje się wyraz "- Zeebrugge";
2. w art. 2 lit. b) wyrazy "[…] dotrą do portów rozładunku nie później niż dnia 30 kwietnia" zastępuje się wyrazami "dotrą do miejsc ostatecznego składowania nie później niż dnia 30 kwietnia";
3. w art. 3 datę "31 grudnia 1996 r." zastępuje się datą "31 grudnia 1998";
4. w części 7 załącznika I numer "94/812/WE" zastępuje się numerem "96/724/WE".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 grudnia 1996 r.
w sprawie monitorowania stosowania przyjętych przez Radę instrumentów dotyczących nielegalnej imigracji, readmisji, nielegalnego zatrudniania obywateli państw trzecich oraz współpracy w zakresie wykonywania decyzji o wydaleniu
(96/749/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3. ust. 2 lit. a),
uwzględniając program zadań priorytetowych, przyjęty przez Radę dnia 30 listopada 1993 r. w Brukseli, wzywający w szczególności do przygotowania rocznego sprawozdania dotyczącego osiągnięć w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, a także rezolucję Rady z dnia 14 października 1996 r. ustanawiającą priorytety współpracy w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych w okresie od dnia 1 lipca 1996 r. do dnia 30 czerwca 1998 r. [1], a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł K.1. ust. 3 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej stwierdza, że Państwa Członkowskie postrzegają walkę z nielegalną imigracją, pobytem i pracą obywateli państw trzecich na terytorium Państw Członkowskich jako przedmiot wspólnego zainteresowania;
monitorowanie stosowania przez Państwa Członkowskie instrumentów przyjętych przez Radę w tej dziedzinie ujawni rzeczywiste skutki pracy Rady w tej kwestii i dostarczy pożytecznych wskazówek dla jej pracy w przyszłości,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przygotowanie kwestionariusza
Urząd Przewodniczącego corocznie przekazuje Państwom Członkowskim kwestionariusz, którego zadaniem jest wykazanie, jak stosują one instrumenty przyjęte przez Radę, dotyczące nielegalnej imigracji, readmisji, nielegalnego zatrudniania obywateli państw trzecich oraz współpracy w zakresie realizacji nakazów wydalenia.
Artykuł 2
Treść kwestionariusza
Kwestionariusz dotyczy następujących spraw:
- przepisów przyjętych przez Państwa Członkowskie w roku ubiegłym, a dotyczących dziedzin objętych instrumentami określonymi w art. 1,
- wszelkich trudności, jakie napotkano podczas przyjmowania takich przepisów,
- prawdopodobieństwa przyjęcia w najbliższej przyszłości przepisów dotyczących dziedzin określonych w tiret pierwszym,
- praktycznego zastosowania wspomnianych powyżej instrumentów i przepisów.
Artykuł 3
Ocena odpowiedzi
Na podstawie odpowiedzi otrzymanych od Państw Członkowskich Sekretariat Generalny Rady przygotowuje sprawozdanie, które przedstawia Radzie.
Artykuł 4
Stosowanie po raz pierwszy
Pierwszy kwestionariusz zostaje przesłany Państwom Członkowskim najpóźniej do dnia 30 czerwca 1997 r. i obejmuje okres od momentu wejścia w życie Traktatu o Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 6 grudnia 1996 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Królestwem Norwegii, z drugiej strony, w sprawie Protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii
(96/753/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Królestwem Norwegii, z drugiej strony, w sprawie Protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [1] było negocjowane w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wprowadzenia w życie przepisów Porozumienia Rundy Urugwajskiej;
Porozumienie powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, i Królestwem Norwegii, z drugiej strony, w sprawie Protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Szczegółowe zasady stosowania niniejszej decyzji przyjmuje Komisja przy wsparciu Komitetu, określonego w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 3448/93 [2], zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, określonego w art. 1, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja nr 1692/96 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 lipca 1996 r.
w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego artykuł 129d ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w artykule 189b Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Stworzenie i rozbudowa sieci transeuropejskich przyczynia się do osiągnięcia głównych celów Wspólnoty, takich jak sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego i zwiększenie spójności gospodarczej i społecznej.
(2) Stworzenie i rozbudowa sieci transeuropejskich na terytorium Wspólnoty ma również szczególne cele polegające na zapewnieniu przewozów rzeczy i osób w najlepszych warunkach, uwzględniając aspekty społeczne, ochronę środowiska i bezpieczeństwo, oraz na integrowaniu wszystkich form transportu, z uwzględnieniem porównywalnych korzyści; tworzenie miejsc pracy jest jedną z możliwych korzyści ubocznych rozwoju sieci transeuropejskiej.
(3) Biała Księga Komisji w sprawie rozwoju wspólnej polityki transportowej wzywa do optymalnego wykorzystania istniejących zdolności przewozowych sieci oraz do integracji wszystkich sieci związanych z różnymi formami transportu w transeuropejską sieć transportu drogowego, kolejowego, śródlądowego, morskiego i lotniczego w przewozach pasażerskich i towarowych oraz transportu kombinowanego.
(4) Przewozy morskie na krótkich trasach mogą między innymi zmniejszyć tłok na trasach przewozów w żegludze śródlądowej.
(5) Integracja sieci na poziomie europejskim może być progresywnie rozwijana poprzez powiązanie różnych form transportu w celu pełniejszego wykorzystania zalet właściwych dla każdej z tych form.
(6) W celu osiągnięcia tych założeń konieczne jest wspólnotowe działanie ustalające wytyczne zgodnie z zasadą pomocniczości; konieczne jest ustalenie ogólnych wytycznych i priorytetów działań Wspólnoty proponowanych w zakresie transeuropejskich sieci transportowych.
(7) Konieczna jest identyfikacja projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, które przyczynią się do osiągnięcia tych celów i które są zgodne z priorytetami działań już podjętych; pod uwagę powinny być brane wyłącznie projekty potencjalnie ekonomicznie opłacalne.
(8) Przy wprowadzaniu projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania Państwa Członkowskie muszą brać pod uwagę aspekty ochrony środowiska, poprzez przeprowadzanie analiz oddziaływania na środowisko naturalne stosownie do dyrektywy Rady 85/337/EWG z 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne [5] i poprzez stosowanie dyrektywy Rady 92/43/EWG z 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony naturalnych siedlisk oraz dzikiej fauny i flory [6].
(9) Zatwierdzenie poszczególnych prywatnych i publicznych przedsięwzięć, które mogą mieć znaczny wpływ na środowisko naturalne powinno być finansowane wyłącznie po wstępnym oszacowaniu ich potencjalnego oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie.
(10) Konieczna jest identyfikacja projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, dotyczących nie tylko różnych form transportu przy multimodalnym podejściu, ale również dotyczących systemów zarządzania ruchem i informacji dla użytkowników oraz systemów ustalania pozycji i nawigacji.
(11) Jednym z celów niniejszej decyji jest identyfikacja projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania; projekty te są określone w załączniku I, załączniku II oraz w przepisach wykonawczych do niniejszej decyzji; Rada Europejska na posiedzeniu w Essen nadała szczególne znaczenie czternastu z tych projektów.
(12) Komisja powinna przedstawiać co dwa lata sprawozdanie z wykonania niniejszej decyzji oraz co pięć lat sprawozdanie wskazujące, czy te wytyczne wymagają rewizji.
(13) Należy powołać Komitet, którego zadaniem będzie wspieranie Komisji przy badaniu wykonania i rozwoju tych wytycznych,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszej decyzji jest ustalenie wytycznych dotyczących zadań, priorytetów i ogólnych kierunków przewidywanych działań w obszarze transeuropejskiej sieci transportowej; wytyczne te identyfikują projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania, których realizacja powinna mieć swój udział w rozwoju sieci we Wspólnocie.
2.
Wytyczne, o których mowa w ust. 1 wyznaczają ogólne ramy działań mające zachęcić Państwa Członkowskie i, jeśli to konieczne, Wspólnotę do realizacji projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, celem których jest zapewnienie spójności, wewnętrznych połączeń i interoperacyjności transeuropejskiej sieci transportowej, jak również zagwarantowanie dostępu do tej sieci.
Projekty te stanowią wspólny cel, którego realizacja jest uzależniona od stopnia zaawansowania i dostępności środków finansowych, bez naruszenia finansowych zobowiązań Państwa Członkowskiego lub Wspólnoty.
Wytyczne te mogą również ułatwić zaangażowanie sektora prywatnego.
3.
Niezbędne wymagania dotyczące:
- interoperacyjności transeuropejskiej sieci transportowej,
- usług transportowych typu "telematyka" i pomocniczych,
są określone zgodnie z Traktatem i niezależnie od niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Założenia
1.
Transeuropejska sieć transportowa jest tworzona etapami do 2010 r. poprzez integrację infrastruktury sieci transportu lądowego, morskiego i lotniczego we Wspólnocie zgodnie z zarysem planów przedstawionych na mapie w załączniku I i wymogami technicznymi w załączniku II.
2.
Sieć powinna:
a) zapewnić odpowiednią zdolność przemieszczania się osób i rzeczy na terenie bez granic wewnętrznych i w najlepszych z możliwych warunkach socjalnych i bezpieczeństwa, pomagając jednocześnie w osiągnięciu założeń Wspólnoty, szczególnie w zakresie ochrony środowiska i konkurencji oraz przyczyniać się do wzmocnienia spójności społecznej i gospodarczej;
b) zaoferować użytkownikom wysokiej jakości infrastrukturę na możliwych do zaakceptowania warunkach ekonomicznych;
c) obejmować wszystkie formy transportu, biorąc pod uwagę ich zalety w stosunku do form konkurencyjnych;
d) umożliwić optymalne wykorzystanie istniejących zdolności przewozowych;
e) być interoperacyjną w stopniu w jakim to możliwe, w ramach poszczególnych form transportu i zachęcać do intermodalności pomiędzy różnymi formami transportu;
f) być ekonomicznie opłacalną w stopniu w jakim jest to możliwe;
g) obejmować całe terytorium Państw Członkowskich Wspólnoty, tak by ułatwić ogólny dostęp do różnych miejsc, połączyć wyspy, obszary bez dostępu do morza i regiony peryferyjne z regionami centralnymi i wewnętrznie połączyć, bez "wąskich gardeł", główne zespoły miejskie i regiony we Wspólnocie;
h) mieć możliwość połączenia z sieciami państw należących do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), państwami Centralnej i Wschodniej Europy i państwami Basenu Morza Śródziemnego oraz równocześnie promować interoperacyjność i dostęp do tych sieci, o ile jest to uzasadnione interesem Wspólnoty.
Artykuł 3
Zasięg sieci
1.
Sieć transeuropejska obejmuje infrastrukturę transportową, systemy zarządzania ruchem oraz systemy ustalania pozycji i nawigacji.
2.
Infrastruktura transportowa obejmuje sieci drogowe, kolejowe i śródlądowe, porty morskie, porty żeglugi śródlądowej i inne punkty wewnętrznych połączeń.
3.
Systemy zarządzania ruchem i systemy ustalania pozycji i nawigacji obejmują niezbędne instalacje techniczne oraz systemy informacji i telekomunikacji, mające zapewnić harmonijność funkcjonowania sieci i sprawne zarządzanie ruchem.
Artykuł 4
Ogólne kierunki działań
Ogólne kierunki działań Wspólnoty obejmują:
a) sporządzanie i korektę planu przebiegu sieci;
b) identyfikację projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania;
c) adaptację istniejącej sieci;
d) promocję interoperacyjności sieci;
e) optymalne połączenie form transportu, między innymi poprzez tworzenie centrów wewnętrznych połączeń, które w przypadku przewozów rzeczy powinny być usytuowane, jeśli jest to możliwe, daleko od centrów miejskich, w celu zapewnienia możliwie najefektywniejszego funkcjonowania intermodalności;
f) zapewnienie spójności i komplementarności pomocy finansowej, zgodnie z zasadami obowiązującymi dla każdego instrumentu finansowego;
g) badania i rozwój;
h) współpracę z państwami trzecimi dotyczącą rozbudowy sieci i zawierania odpowiednich porozumień z nimi;
i) zachęcanie Państw Członkowskich i organizacji międzynarodowych do promowania celów, do których dąży Wspólnota;
j) promocję stałej współpracy pomiędzy zainteresowanymi stronami;
k) wszystkie inne kroki, których podjęcie jest konieczne do osiągnięcia założeń, o których mowa w art. 2.
Artykuł 5
Priorytety
Priorytety, biorąc pod uwagę założenia przedstawione w art. 2, są następujące:
a) stworzenie i rozbudowa połączeń, głównych linii i linii połączeń wewnętrznych koniecznych do eliminacji "wąskich gardeł", uzupełnienie brakujących odcinków i dokończenie głównych tras;
b) stworzenie i rozbudowa infrastruktury dostępu do sieci, by umożliwić połączenie wysp, obszarów bez dostępu do morza i regionów peryferyjnych z centralnymi regionami Wspólnoty;
c) optymalne dostosowanie i integracja z różnymi formami transportu;
d) integracja zagadnień związanych ze środowiskiem naturalnym z projektowaniem i rozbudową sieci;
e) stopniowe osiąganie interoperacyjności składowych elementów sieci;
f) optymalizacja pojemności i wydajności istniejącej infrastruktury;
g) stworzenie i poprawa punktów połączeń wewnętrznych i platform intermodalnych;
h) większe bezpieczeństwo i niezawodność sieci;
i) rozbudowa i stworzenie systemu zarządzania i kontroli ruchem w sieci i systemu informacji dla użytkowników w celu optymalizacji wykorzystania infrastruktury;
j) badania przyczyniające się do poprawy projektowania i lepszej realizacji transeuropejskiej sieci transportowej.
Artykuł 6
Sieci państw trzecich
Promowanie przez Wspólnotę projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania oraz interoperacyjności i sieci połączeń wewnętrznych w celu zapewnienia kompatybilności transeuropejskiej sieci transportowej z sieciami państw trzecich musi być rozpatrywane oddzielnie dla każdego przypadku i zgodnie z odpowiednimi procedurami przewidzianymi w Traktacie.
Artykuł 7
Projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania
1.
Stosownie do postanowień Traktatu, w szczególności w zakresie konkurencyjności, za projekt stanowiący przedmiot wspólnego zainteresowania uznaje się każdy projekt, który:
- spełnia cele określone w art. 2,
- dotyczy sieci opisanej w art. 3,
- odpowiada jednemu lub więcej z priorytetów przedstawionych w art. 5, i
- jest potencjalnie ekonomicznie opłacalny na podstawie analizy społeczno-ekonomicznych kosztów i zysków.
2.
Projekty muszą odnosić się do elementów sieci opisanych w art. 9-17, a w szczególności muszą:
- być związane z trasami przedstawionymi na mapie w załączniku I, i
- odpowiadać specyfikacji lub kryteriom załącznika II.
3.
Państwa Członkowskie podejmują kroki, które uważają za stosowne w ramach zasad przedstawionych w art. 1 ust. 2.
Artykuł 8
Ochrona środowiska
1.
W trakcie prac nad projektem i jego realizacji Państwo Członkowskie musi brać pod uwagę zagadnienia związane z ochroną środowiska naturalnego, poprzez dokonanie oceny wpływu na środowisko naturalne projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, które będą realizowane, stosownie do dyrektywy 85/337/EWG i dyrektywy 92/43/EWG.
2.
Komisja:
a) opracuje właściwe metody analizy strategicznego wpływu całej sieci na środowisko;
b) opracuje właściwe metody analizy korytarzy obejmujących wszystkie istotne formy transportu bez zmiany definicji tych korytarzy.
W rozwoju koncepcji korytarzy jest brana pod uwagę potrzeba łączenia w transeuropejską sieć transportową wszystkich Państw Członkowskich i regionów, a w szczególności potrzeba połączania wysp, obszarów bez dostępu do morza i regionów peryferyjnych z centralnymi regionami Unii.
Wynik tej pracy jest, w miarę potrzeby, brany pod uwagę przez Komisję podczas przygotowywania raportu na temat wytycznych określonych w art. 21, w celu osiągnięcia założeń zawartych w art. 2.
SEKCJA 2
SIEĆ DROGOWA
Artykuł 9
Charakterystyka
1.
Transeuropejska sieć drogowa obejmuje autostrady i drogi o wysokiej jakości, jeśli takie istnieją, nowe lub możliwe do zaadaptowania, które:
- odgrywają ważną rolę w przewozach na dalekie odległości, lub
- omijają główne aglomeracje miejskie na trasach identyfikowanych w sieci, lub
- zapewniają połączenia wewnętrzne z innymi formami transportu, lub
- łączą pozbawione dostępu do morza i peryferyjne regiony z centralnymi obszarami Wspólnoty.
2.
Sieć zapewnia użytkownikom wysoki, jednolity i stały poziom usług, komfort i bezpieczeństwo.
3.
Sieć obejmuje infrastrukturę zarządzania ruchem i informacje dla użytkowników, opierając się na aktywnej współpracy pomiędzy systemami zarządzania ruchem na europejskim, krajowym i regionalnym poziomie.
SEKCJA 3
SIEĆ KOLEJOWA
Artykuł 10
Charakterystyka
1.
Sieć kolejowa obejmuje sieć kolejową pociągów dużych prędkości i sieć trakcyjną.
2.
Sieć kolejowa pociągów dużych prędkości obejmuje:
- specjalnie wybudowane linie dużych prędkości przystosowane do szybkości równej lub większej niż 250 km/h wykorzystujące aktualne lub nowe technologie,
- specjalnie rozbudowane linie dużych prędkości przystosowane do prędkości rzędu 200 km/h,
- specjalnie rozbudowane linie dużych prędkości, które posiadają specyficzne cechy wynikające z przeszkód topograficznych lub planowania miejskiego, tam gdzie szybkość musi być przystosowywana do każdego przypadku.
Niniejsza sieć jest definiowana według linii przedstawionych w załączniku I, jako linie dużych prędkości lub linie przystosowane do dużych prędkości.
3.
Tradycyjna sieć kolejowa składa się z linii dla tradycyjnego transportu kolejowego, w tym dla kolejowych segmentów w transporcie kombinowanym, o którym mowa w art. 14.
4.
Sieć ta:
- odgrywa ważną rolę w ruchu towarowym i pasażerskim na długich trasach,
- odgrywa ważną rolę w transporcie kombinowanym na długich trasach,
- zapewnia połączenia wewnętrzne z sieciami innych form transportu i dostęp do regionalnych i podmiejskich sieci kolejowych.
5.
Sieć oferuje użytkownikom wysoki standard usług pod względem jakości i bezpieczeństwa, wynikający z jej ciągłości i stopniowego wprowadzania interoperacyjności, wynikający w szczególności z technicznego współdziałania i harmonizacji systemu kontroli i zarządzania.
SEKCJA 4
SIEĆ WODNA ŚRÓDLĄDOWA I PORTY ŚRÓDLĄDOWE
Artykuł 11
Charakterystyka
1.
Transeuropejska sieć śródlądowa obejmuje rzeki, kanały oraz różne odgałęzienia i ogniwa, które je łączą.
W szczególności obejmuje ona wzajemne połączenia pomiędzy ośrodkami przemysłowymi i aglomeracjami miejskimi oraz łączy je z portami.
2.
Minimalne wymagania techniczne dla dróg wodnych tworzących część sieci muszą odpowiadać normom ustalonym dla drogi wodnej IV klasy, to znaczy pozwalającej na przepłynięcie statku lub barki o długości 80-85 metrów i szerokości 9,5 m.
Jeśli droga wodna wchodząca w skład sieci jest modernizowana lub budowana, wymagania techniczne muszą odpowiadać przynajmniej IV klasie i pozwalać w przyszłości na osiągnięcie poziomu klasy Va/Vb oraz stwarzać dogodne warunki do przepłynięcia statków używanych w transporcie kombinowanym.
Klasa Va zezwala na przepłynięcie statku lub barki o długości 110 m i szerokości 11,4m a klasa Vb odpowiednio 172 do 185 m długości i 11,4 m szerokości.
3.
Porty śródlądowe stanowią część sieci, w szczególności jako punkty wzajemnych połączeń wewnętrznych pomiędzy drogami wodnymi, o których mowa w pkt 2 i innymi formami transportu.
4.
Sieć obejmuje infrastrukturę zarządzania ruchem.
SEKCJA 5
PORTY MORSKIE
Artykuł 12
Charakterystyka
Porty morskie pozwalają na rozwój transportu morskiego oraz tworzą ogniwa umożliwiające połączenia żeglugowe z wyspami i stanowią punkty wzajemnych połączeń pomiędzy transportem morskim a innymi formami transportu.
Udostępniają one sprzęt i świadczą usługi przedsiębiorstwom transportowym.
Ich infrastruktura umożliwia świadczenie szerokiego wachlarza usług w dziedzinie transportu pasażerskiego i towarowego, w tym usługi promowe oraz usługi (żeglugowe) krótkiego i dalekiego zasięgu, w tym w zakresie żeglugi przybrzeżnej zarówno w obrębie Wspólnoty, jak i pomiędzy nią a państwami trzecimi.
SEKCJA 6
PORTY LOTNICZE
Artykuł 13
Charakterystyka
1.
Transeuropejska sieć lotnicza obejmuje porty lotnicze zlokalizowane w obrębie terytorium Wspólnoty, które są otwarte dla komercyjnego ruchu powietrznego i które spełniają kryteria przedstawione w załączniku II.
Te porty lotnicze są sklasyfikowane oddzielnie w zależności od wolumenu i rodzaju ruchu jaki realizują oraz zgodnie z funkcją jaką pełnią w sieci.
Zapewniają one rozwój połączeń lotniczych i połączenia wewnętrzne pomiędzy transportem lotniczym a innymi formami transportu.
2.
Międzynarodowe punkty połączeń lotniczych i wspólnotowe punkty połączeń lotniczych tworzą podstawę transeuropejskiej sieci lotniczej.
Połączenie Wspólnoty z resztą świata jest realizowane głównie przez międzynarodowe punkty połączeń lotniczych.
Wspólnotowe punkty połączeń lotniczych zapewniają głównie połączenia w obrębie Wspólnoty, podczas gdy usługi świadczone poza Wspólnotą stanowią znikomą część pakietu ich usług.
Regionalne punkty połączeń lotniczych i punkty dostępu ułatwiają korzystanie z sieci i komunikację z peryferyjnymi i niedostępnymi regionami.
SEKCJA 7
SIEĆ TRANSPORTU KOMBINOWANEGO
Artykuł 14
Charakterystyka
1.
Transeuropejska sieć transportu kombinowanego obejmuje:
- linie kolejowe i śródlądowe drogi wodne, nadające się do transportu kombinowanego i żeglugi, które pozwalają na transport towarów na duże odległości, w połączeniu, tam gdzie jest to możliwe, z przewozami drogowymi,
- urządzenia umożliwiające dokonywanie przeładunków tranzytowych pomiędzy liniami kolejowymi, śródlądowymi drogami wodnymi, morskimi szlakami żeglugowymi i drogami,
- prowizorycznie odpowiedni tabor kolejowy, tam gdzie wymaga tego nieprzystosowana jeszcze infrastruktura.
SEKCJA 8
ZARZĄDZANIE ŻEGLUGĄ I SIEĆ INFORMACJI
Artykuł 15
Charakterystyka
Zarządzanie żeglugą transeuropejską i siecią informacji dotyczy systemów zarządzania żeglugą przybrzeżną i portową:
- systemu ustalania pozycji statków,
- systemu sprawozdawczości dla statków przewożących towary niebezpieczne i trujące,
- systemów komunikacji w sytuacjach zagrożenia i bezpieczeństwa na morzu, celem zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa i wydajności przewozów oraz ochronę środowiska naturalnego w strefach przewozów należących do Państw Członkowskich Wspólnoty.
SEKCJA 9
SIEĆ ZARZĄDZANIA PRZEWOZAMI LOTNICZYMI
Artykuł 16
Charakterystyka
Transeuropejska sieć zarządzania ruchem lotniczym obejmuje przestrzeń powietrzną zarezerwowaną dla lotnictwa cywilnego, szlaki powietrzne, środki pomocnicze w nawigacji powietrznej, systemy planowania i zarządzania ruchem oraz systemy kontroli ruchu powietrznego (ośrodki kontroli, urządzenia do śledzenia lotów i komunikacji), które są niezbędne do bezpiecznej i efektywnej awiacji w europejskiej przestrzeni powietrznej.
SEKCJA 10
SIEĆ NAWIGACJI I USTALANIA POZYCJI
Artykuł 17
Charakterystyka
Transeuropejska sieć systemów ustalania pozycji i nawigacji składa się z satelitarnych systemów ustalania pozycji i nawigacji oraz systemów, które będą zdefiniowane w przyszłości zgodnie z Europejskim Planem Nawigacji Radiowej.
Systemy te zapewniają wiarygodne i efektywne usługi w zakresie nawigacji i ustalania pozycji, które mogą być stosowane we wszystkich formach transportu.
SEKCJA 11
PRZEPISY WSPÓLNE
Artykuł 18
Komitet ds. Wymiany Informacji i Sprawozdawczości
1.
Państwa Członkowskie regularnie informują Komisję o krajowych planach i programach, które są przygotowywane w celu rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej, a w szczególności o projektach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, określonych w niniejszej decyzji.
2.
Komitet Transeuropejskiej Sieci Transportowej, zwany dalej "Komitetem" jest powoływany przez Komisję; składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich a przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
Komitet dokonuje wymiany informacji na temat planów i programów podejmowanych przez Państwa Członkowskie i może rozpatrywać wszelkie kwestie związane z rozwojem transeuropejskiej sieci transportowej.
3.
Komisja przygotowuje co dwa lata sprawozdania na temat wdrażania wytycznych opisanych w niniejszej decyzji i przedstawia je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
Komitet, o którym mowa w ust. 2, pomaga Komisji w przygotowywaniu tego sprawozdania.
Artykuł 19
Projekty szczególne
Załącznik III zawiera projekty, o których mowa w załącznikach I i II i innych przepisach niniejszej decyzji, które Rada Europejska na posiedzeniu w Essen określiła jako szczególnie ważne.
Artykuł 20
Transport multimodalny i zarządzanie ruchem
Wśród projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania wymienionych w załącznikach I i II specjalną uwagę zwraca się na projekty dotyczące transportu multimodalnego i nowoczesnych technik zarządzania ruchem.
Artykuł 21
Rewizja wytycznych
1.
Co pięć lat, po raz pierwszy przed 1 lipca 1999 r., Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie wskazujące czy wytyczne powinny zostać dostosowane ze względu na gospodarczy i technologiczny rozwój w sektorze transportu, a w szczególności w transporcie kolejowym.
Komitet, o którym mowa w art. 18 pomaga Komisji w przygotowywaniu tego sprawozdania.
2.
W następstwie sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, Komisja przedkłada, jeśli to konieczne, stosowne wnioski.
Artykuł 22
Uchylenie
Uchyla się decyzję Rady 78/174/EWG z dnia 22 lutego 1978 r. ustalająca procedurę konsultacyjną i powołująca Komitet ds. infrastruktury transportowej [7].
Artykuł 23
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 24
Wspólne stanowisko
z dnia 26 lutego 1996 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii (96/184/WPZiB)
(96/184/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając rezolucję nr 1021 przyjętą dnia 22 listopada 1995 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie w dniu 5 lipca 1991 r. zdecydowały o nałożeniu embarga na broń i sprzęt wojskowy, które dotyczy całej Jugosławii,
OKREŚLA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
1.
Mając na uwadze ustanowienie pokoju i stabilizację sytuacji ludności regionu byłej Jugosławii, w szczególności biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa międzynarodowym oddziałom wojskowym oraz personelowi cywilnemu rozmieszczonym w Bośni i Hercegowinie oraz Chorwacji podczas wdrażania porozumienia pokojowego, Unia Europejska uważa, że państwa wywożące będą musiały wykazać się powściągliwością nawet po zniesieniu embarga ONZ na broń dla państw byłej Jugosławii zgodnie z rezolucją nr 1021 Rady Bezpieczeństwa ONZ.
2.
Rada Unii Europejskiej w związku z tym postanawia, że:
i) w okresie rozmieszczania wojsk IFOR i UNTAES, jak również podczas innych działań, w tym również Międzynarodowych Zadaniowych Sił Policyjnych (IPTF), embargo UE na broń, amunicję i sprzęt wojskowy [1] zostanie utrzymane wobec Bośni i Hercegowiny, Chorwacji oraz Federalnej Republiki Jugosławii.
Embargo nie obejmuje transferu sprzętu potrzebnego do rozminowywania.
Państwa Członkowskie powiadomią Radę o takich transferach;
ii) z zastrzeżeniem przepisów rezolucji nr 1021 [2] Rady Bezpieczeństwa ONZ, wnioski o pozwolenie wywozowe dla Słowenii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (Fyrom) będą rozpatrywane dla każdego przypadku oddzielnie.
Niniejsze postanowienie zostaje przyjęte pod warunkiem, że Państwa Członkowskie wykażą powściągliwość w swojej polityce wywozu broni do Słowenii i byłej Republiki Macedonii (Fyrom), opartą na wspólnych kryteriach wywozu broni zawartych w konkluzjach ze spotkania Rady Europejskiej w Luksemburgu w dniach 28 i 29 czerwca 1991 r. oraz w Lizbonie w dniach 26 i 27 czerwca 1992 r.
Wezmą również pod uwagę cele polityki Unii Europejskiej w tym regionie, ukierunkowane głównie na pokój i stabilizację, w tym również potrzebę kontroli i ograniczenia zbrojeń do minimum, oraz środki budowy zaufania;
iii) Unia Europejska dołoży starań, aby zachęcić inne państwa do przyjęcia podobnej polityki powściągliwości.
3.
Niniejsze wspólne stanowisko zostanie zrewidowane przed zakończeniem rozmieszczania sił IFOR i Untaes.
4.
Niniejsze wspólne stanowisko wchodzi w życie z dniem 13 marca 1996 r.
5.
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 25 czerwca 1996 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie Timoru Wschodniego
(96/407/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
OKREŚLA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Unia Europejska, powołując się na swoje wcześniejsze deklaracje w sprawie sytuacji w Timorze Wschodnim, zamierza dążyć do następujących celów:
1) przyczynić się do osiągnięcia w drodze dialogu sprawiedliwego, wszechstronnego i akceptowanego na forum międzynarodowym rozwiązania kwestii Timoru Wschodniego, które będzie w pełni respektować interesy i uprawnione aspiracje narodu Timoru, zgodnie z prawem międzynarodowym;
2) poprawy sytuacji w Timorze Wschodnim w zakresie poszanowania praw człowieka na tym obszarze.
Artykuł 2
Dążąc do celów określonych w art. 1, Unia Europejska:
1) popiera inicjatywy podjęte w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych, które mogą przyczynić się do rozwiązania tej kwestii;
2) popiera w szczególności obecne rozmowy pod auspicjami sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w celu osiągnięcia rozwiązania określonego w art. 1 pkt 1, tj. efektywnego postępu, który jest nadal hamowany przez poważne przeszkody;
3) zachęca do kontynuowania spotkań wewnętrznych w Timorze w kontekście procesu dialogu pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych;
4) wzywa rząd indonezyjski do przyjęcia skutecznych środków prowadzących do znaczącej poprawy sytuacji w zakresie praw człowieka w Timorze Wschodnim, w szczególności poprzez pełną realizację stosownych decyzji przyjętych w związku z tą sytuacją przez Komisję Praw Człowieka Narodów Zjednoczonych;
5) popiera wszystkie właściwe działania mające na celu ogólne wzmocnienie poszanowania praw człowieka w Timorze Wschodnim i znaczącą poprawę sytuacji jego mieszkańców, przy wykorzystaniu środków dostępnych Unii Europejskiej i środków pomocy na działania dla organizacji pozarządowych.
Artykuł 3
Rada będzie odpowiedzialna za kontynuowanie działań określonych we wspólnym stanowisku.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko stosuje się od daty jego przyjęcia.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 25 czerwca 1996 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące przygotowań do czwartej konferencji przeglądowej Konwencji o zakazie badań, produkcji i magazynowania broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC)
(96/408/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
OKREŚLA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Celem niniejszego wspólnego stanowiska jest umocnienie zgodności z międzynarodowym systemem nierozprzestrzeniania broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej przez propagowanie ogólnoświatowego charakteru Konwencji o zakazie badań, produkcji i magazynowania broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC) i pomyślne zakończenie negocjacji, których celem jest wzmocnienie Konwencji BTWC prawnie wiążącym i skutecznym systemem kontroli.
Artykuł 2
1.
Do celów ustanowionych w art. 1 Państwa Członkowskie, przygotowując się do i z okazji czwartej konferencji przeglądowej Konwencji BTWC, będą aktywnie propagować postępy w pracach grupy ad hoc, która została powołana przez Specjalną Konferencję Państw Stron Konwencji BTWC (Genewa, 19-30 września 1994 r.) w celu rozważenia właściwych środków, łącznie ze środkami kontroli oraz sporządzenia projektów propozycji wzmocnienia Konwencji, która ma stać się częścią prawnie wiążącego dokumentu, który zostanie przedstawiony do rozpatrzenia Państwom — Stronom Konwencji.
2.
Państwa Członkowskie będą w związku z tym dążyły do osiągnięcia jak największego postępu w pracach nad środkami kontroli przez grupę ad hoc oraz na konferencji przeglądowej Konwencji.
Podczas konferencji Państwa Członkowskie będą w szczególności dążyły do:
- zatwierdzenia głównych wyników osiągniętych do tego czasu przez grupę ad hoc,
- podjęcia decyzji o zintensyfikowaniu prac grupy ad hoc w celu jak najszybszego zakończenia negocjacji dotyczących Protokołu kontrolnego Konwencji BTWC, przed następną specjalną konferencją Państw — Stron Konwencji BTWC, która odbędzie się nie później niż w połowie 1998 r.
W tej sytuacji należy znacznie zwiększyć czas przewidziany na prace nad BTWC w 1997 r. i 1998 r., niezależnie od innych priorytetów na międzynarodowej liście zagadnień rozbrojeniowych.
Artykuł 3
Działania podjęte na rzecz celów określonych w powyższych art. 1 i 2 obejmują:
- działania dyplomatyczne prezydencji, na warunkach ustanowionych w art. J.5 ust. 3 Traktatu, w odniesieniu do Państw — Stron Konwencji,
- działania dyplomatyczne prezydencji, na warunkach ustanowionych w art. J.5 ust. 3 Traktatu, w odniesieniu do państw, które jeszcze nie podpisały Konwencji BTWC i państw, które już podpisały, ale jeszcze nie ratyfikowały Konwencji BTWC, w celu propagowania ogólnoświatowego charakteru Konwencji BTWC.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko wchodzi w życie z dniem przyjęcia.
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne działanie
z dnia 22 listopada 1996 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. J.3 i K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące środków chroniących przed skutkami eksterytorialnego stosowania ustawodawstwa przyjętego przez państwa trzecie oraz przed działaniami opartymi na nim lub z niego wynikającymi
(96/668/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.3 i art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając ogólne wytyczne przyjęte przez Radę Europejską zebraną we Florencji w dniach 21 i 22 czerwca 1996 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: państwa trzecie przyjęły niektóre przepisy ustawowe, wykonawcze oraz inne instrumenty prawne mające na celu regulację działalności osób fizycznych lub prawnych, podlegającej jurysdykcji Państw Członkowskich;
fakt, że poprzez ich eksterytorialne zastosowanie te ustawy, regulaminy i inne dokumenty legislacyjne naruszają prawo międzynarodowe;
takie przepisy ustawowe, wykonawcze oraz inne instrumenty prawne, a także czynności podejmowane na ich podstawie lub z nich wynikające, mają lub mogą mieć wpływ na ustalony porządek prawny i mają niekorzystne skutki dla interesów Unii Europejskiej i wspomnianych wyżej osób fizycznych i prawnych;
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2271/96 [1], mając na celu ochronę interesów Wspólnoty i osób fizycznych i prawnych wykonujących swoje prawa w ramach Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;
w wyjątkowych okolicznościach Państwa Członkowskie powinny podejmować niezbędne działania w celu ochrony interesów wspomnianych wyżej osób fizycznych i prawnych, jeśli ochrona taka nie jest przewidziana przez rozporządzenie (WE) nr 2271/96;
niniejsze wspólne działanie i rozporządzenie (WE) nr 2271/96 stanowią razem zintegrowany system, w którym Wspólnota i Państwa Członkowskie uczestniczą w ramach swoich uprawnień,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Każde Państwo Członkowskie przyjmuje środki, które uznaje za niezbędne, w celu ochrony osób określonych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2271/96, których dotyczy eksterytorialne stosowanie przepisów ustawowych, wykonawczych oraz innych instrumentów prawnych, określonych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2271/96, jak również działania podejmowane w oparciu o nie lub z nich wynikające, jeśli ochrona taka nie jest przewidziana przez to rozporządzenie.
Artykuł 2
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne działanie
z dnia 22 listopada 1996 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. J.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie Regionu Wielkich Jezior
(96/669/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.3,
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej zebranej we Florencji 21 i 22 czerwca 1996 r.,
uwzględniając wspólne stanowisko z dnia 24 października 1994 r. w sprawie celów i priorytetów Unii Europejskiej w stosunku do Ruandy,
uwzględniając deklaracje przyjęte na spotkaniu 28 października 1996 r. oraz na specjalnym spotkaniu ministrów, mającym na celu współpracę na rzecz rozwoju i pomocy humanitarnej, dnia 7 listopada 1996 r., poświęconemu sytuacji we wschodnim Zairze, a także mając na uwadze, co następuje:
odpowiednio dnia 9 i 15 listopada 1996 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucje 1078 i 1080; rezolucje te muszą być wykonane;
uznając wagę udziału państw afrykańskich w rozwiązywaniu kryzysu w Regionie Wielkich Jezior;
Unia Europejska jest już zaangażowana w poszukiwanie rozwiązania kryzysu poprzez konstruktywne działania jej specjalnego wysłannika w Regionie Wielkich Jezior;
Unia Europejska musi zintegrować swoje wysiłki w celu rozwiązania kryzysu działaniami podejmowanymi przez międzynarodową wspólnotę zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa;
Rada przyjęła dzisiaj towarzyszącą decyzję, wnioskując od Unii Zachodnioeuropejskiej o opracowanie i wykonanie szczególnych aspektów niniejszego wspólnego działania, mających wpływ na kwestie obronne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Unia Europejska wspiera pilne wykonanie odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w celu umożliwienia dostarczenia pomocy humanitarnej do wschodniego Zairu i ułatwienia, na zasadzie dobrowolnej zgody, powrotu uchodźców oraz wysiedleńców do ich kraju pochodzenia.
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie przyczyniają się do wykonania tych rezolucji sposobami, które uznają za właściwe i które koordynują na warunkach określonych w niniejszym wspólnym działaniu.
Unia Europejska potwierdza priorytet, jaki musi być przyznany powrotowi uchodźców do kraju ich pochodzenia, oraz potrzebę przezwyciężenia wszystkich przeszkód w osiągnięciu tego celu.
Potwierdza również swoją gotowość pomocy Ruandzie w tworzeniu niezbędnych warunków dla powrotu ruandyjskich uchodźców.
Artykuł 2
W kontekście poparcia dla koordynacji Narodów Zjednoczonych Rada stwierdza, że Komisja zapewnia koordynację wysiłków Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w związku ze świadczeniem i dostarczeniem pomocy humanitarnej dla uchodźców i wysiedleńców we wschodnim Zairze, traktując to jako sprawę niecierpiącą zwłoki.
Artykuł 3
Biorąc pod uwagę dobrowolne wkłady w niesienie pomocy humanitarnej i wojskowej, Państwa Członkowskie będą zasięgać opinii Rady i współpracować z Radą w kwestii ich dobrowolnych wkładów we wspieranie uczestnictwa Afryki w siłach wielonarodowych, zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 4
W zakresie finansowania wkładu Wspólnoty w cele niniejszego wspólnego działania Rada stwierdza, że Komisja zbada istniejące możliwości i złoży odpowiednie wnioski.
Artykuł 5
Unia Europejska zwiększy swoje wysiłki w celu przywrócenia stabilności w Regionie Wielkich Jezior, w szczególności poprzez zachęcanie do ustanawiania instytucji demokratycznych i poszanowania praw człowieka.
Potwierdza raz jeszcze, że zorganizowanie międzynarodowej konferencji w sprawie pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju w Regionie Wielkich Jezior, pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych i Organizacji Jedności Afrykańskiej, ma do odegrania decydującą rolę w znalezieniu trwałego rozstrzygnięcia kryzysu w regionie.
Unia wzywa wszystkie strony do zdwojenia wysiłków, aby taka konferencja mogła zostać zorganizowania.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowanie w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 2 grudnia 1996 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie Kuby
(96/697/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
OKREŚLA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
1.
Celem Unii Europejskiej w jej stosunkach z Kubą jest zachęcenie Kuby do podjęcia procesu przejścia do demokracji pluralistycznej i poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, jak również trwałego przywrócenia i poprawy poziomu życia społeczeństwa kubańskiego.
Przejście to byłoby najprawdopodobniej pokojowe, jeżeli obecny reżim sam zainicjowałby taki proces lub zezwolił na niego.
Polityka Unii Europejskiej nie polega na próbach dokonywania zmian środkami przymusu, których skutkiem będą jeszcze większe trudności ekonomiczne społeczeństwa kubańskiego.
2.
Unia Europejska przyjmuje do wiadomości podjęte do tej pory przez Kubę próby otwarcia gospodarczego.
Niezmiennym pragnieniem Unii jest bycie partnerem Kuby w postępującym i nieodwracalnym procesie otwarcia gospodarki kubańskiej.
Unia Europejska uważa, że pełna współpraca z Kubą będzie zależała od poprawy sytuacji w zakresie praw człowieka i wolności politycznych, na co wskazała Rada Europejska we Florencji.
3.
Aby ułatwić pokojowe zmiany na Kubie, Unia Europejska:
a) zintensyfikuje obecny dialog z władzami Kuby i wszystkimi grupami społeczeństwa kubańskiego w celu promowania poszanowania praw człowieka i realnego postępu w kierunku demokracji pluralistycznej;
b) będzie szukała możliwości – nawet bardziej aktywnie niż do tej pory – przypominania władzom kubańskim, zarówno publicznie, jak i prywatnie, o podstawowych obowiązkach odnośnie do praw człowieka, w szczególności o wolności słowa i zrzeszania się;
c) będzie zachęcała do podjęcia reformy ustawodawstwa wewnętrznego dotyczącego praw politycznych i obywatelskich, również kubańskiego kodeksu karnego, i w efekcie do zniesienia wszystkich przestępstw politycznych, zwolnienia wszystkich więźniów politycznych i zakończenia szykanowania i karania dysydentów;
d) będzie oceniać rozwój wypadków w sferze kubańskiej polityki wewnętrznej i zagranicznej według tych samych norm, jakie obowiązują w relacjach Unii Europejskiej z innymi państwami, w szczególności ratyfikacji i przestrzegania międzynarodowych konwencji praw człowieka;
e) będzie skłonna zapewnić poprzez Państwa Członkowskie doraźną pomoc humanitarną, z zastrzeżeniem wcześniejszych porozumień odnośnie do dystrybucji; obecnie stosowane środki zapewniające dystrybucję poprzez organizacje pozarządowe, kościoły i organizacje międzynarodowe zostaną utrzymane, a tam gdzie stosowne, wzmocnione.
Komisja postępuje na tej samej podstawie;
f) będzie również skłonna przeprowadzić przy pomocy Państw Członkowskich ukierunkowane działania w zakresie współpracy gospodarczej na rzecz realizacji otwarcia gospodarczego.
Komisja postępuje na tej samej podstawie.
4.
W miarę postępów władz kubańskich na drodze do demokracji Unia Europejska będzie udzielać wsparcia temu procesowi i będzie badać odpowiednie wykorzystanie środków znajdujących się w jej dyspozycji do realizacji tego celu, w tym:
- intensyfikację konstruktywnego, ukierunkowanego na wynik dialogu politycznego między Unią Europejską a Kubą,
- intensyfikację współpracy, w szczególności współpracy gospodarczej,
- pogłębienie dialogu z władzami kubańskimi, za pośrednictwem odpowiednich instancji, w celu zbadania dalszych możliwości prowadzenia przyszłych negocjacji w sprawie umowy o współpracy z Kubą, na podstawie odpowiednich konkluzji ze spotkań Rady Europejskiej w Madrycie i Florencji.
Wspólne stanowisko
z dnia 9 grudnia 1996 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące zakończenia ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Federacyjną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą), Obszarami Chronionymi Organizacji Narodów Zjednoczonych w Republice Chorwacji oraz obszarami Republiki Bośni i Hercegowiny pozostającymi pod kontrolą sił Serbów bośniackich (96/708/WPZiB) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
Wspólne stanowisko
z dnia 4 marca 1996 r.
określone przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie jednolitego stosowania definicji pojęcia "uchodźca" w art. 1 Konwencji genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców
(96/196/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. K.1 Traktatu polityka azylowa jest uważana za przedmiot wspólnego zainteresowania;
na posiedzeniu w Strasburgu w dniach 8 i 9 grudnia 1990 r. Rada Europejska postawiła za cel harmonizację polityki azylowej Państw Członkowskich, co rozwinięto na posiedzeniach Rady Europejskiej w Maastricht w dniach 9 i 10 grudnia 1991 r., w Brukseli w dniach 10 i 11 grudnia 1993 r. oraz w komunikacie Komisji w sprawie polityki imigracyjnej i azylowej z dnia 23 lutego 1994 r.;
podkreślając wagę, z jaką Państwa Członkowskie, wierne ich wspólnej tradycji humanitarnej, przywiązują do zagwarantowania właściwej ochrony uchodźcom zgodnie z postanowieniami Konwencji genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców, zmienionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r., zwanej dalej "Konwencją genewską";
uznawszy, że Podręcznik Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) jest cenną pomocą dla Państw Członkowskich w określeniu statusu uchodźcy;
zharmonizowane stosowanie kryteriów określających status uchodźcy stanowi podstawę do harmonizacji polityki azylowej Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
- Niniejszym zatwierdza się określone poniżej wytyczne stosowania kryteriów uznania i przyjmowania uchodźców.
- Wytyczne te podaje się do wiadomości organów administracyjnych odpowiedzialnych za przyznanie statusu uchodźcy, z zaleceniem przyjęcia ich za podstawę, bez uszczerbku dla orzecznictwa Państw Członkowskich w sprawach azylu i ich odpowiednich przepisów konstytucyjnych.
- Niniejsze wspólne stanowisko przyjmuje się w granicach konstytucyjnych uprawnień rządów Państw Członkowskich; nie wiąże władz ustawodawczych ani nie wpływa na decyzje organów sądowych Państw Członkowskich.
- Rada przegląda stosowanie wytycznych raz w roku i w miarę potrzeby przystosowuje je do nowych okoliczności we wnioskach o azyl.
1.
Uznanie za uchodźcę
Ustalenie statusu uchodźcy opiera się na kryteriach, zgodnie z którymi właściwe władze krajowe podejmują decyzję o przyznaniu ubiegającemu się o azyl ochrony przewidzianej Konwencją genewską.
Niniejszy dokument odnosi się do stosowania kryteriów określonych w art. 1 Konwencji genewskiej.
W żaden sposób nie wpływa on na warunki, na jakich Państwo Członkowskie może, zgodnie z jego prawem krajowym, zezwolić danej osobie na pobyt na jego terytorium, jeżeli jej bezpieczeństwo lub jej nietykalność cielesna byłyby zagrożone w przypadku powrotu do swojego kraju z powodu okoliczności nieobjętych Konwencją genewską, ale które stanowiłyby przeciwwskazania do odesłania jej do jej kraju pochodzenia.
2.
Indywidualne lub zbiorowe ustalenie statusu uchodźcy
Każdy wniosek o azyl rozpatruje się na podstawie przedstawionych stanów faktycznych i okoliczności osobno dla każdego przypadku, biorąc pod uwagę obiektywną sytuację, jaka ma miejsce w kraju pochodzenia.
W praktyce może się zdarzyć, że na prześladowania narażona jest cała grupa osób.
Również w takich przypadkach wnioski rozpatruje się indywidualnie, jednakże w szczególnych przypadkach rozpatrywanie to może zostać ograniczone do ustalenia, czy jednostka przynależy do takiej grupy.
3.
Ustanowienie dowodów wymaganych do przyznania statusu uchodźcy
Czynnikiem rozstrzygającym o przyznaniu statusu uchodźcy zgodnie z Konwencją genewską jest zaistnienie uzasadnionych obaw przed prześladowaniem z powodów rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej.
Kwestię, czy obawa przed prześladowaniami jest uzasadniona, ocenia się, biorąc pod uwagę okoliczności każdego przypadku.
Dowody potrzebne do oceny prawdziwości przedstawionych stanów faktycznych i okoliczności przedstawia ubiegający się o azyl.
Należy przez to rozumieć, że gdy tylko wiarygodność deklaracji ubiegającego się o azyl zostanie dostatecznie ustalona, nie ma potrzeby poszukiwania szczegółowego potwierdzenia przedstawionych stanów faktycznych i jeżeli nie ma poważnych powodów, aby postąpić inaczej, wszelkie wątpliwości powinny rozstrzygać się na korzyść ubiegającego się o azyl.
Fakt, że jednostka była już przedmiotem prześladowania lub bezpośrednich gróźb prześladowania poważnie wskazuje na ryzyko prześladowania, chyba że od tego czasu w jej kraju pochodzenia lub w jej stosunkach z jej krajem pochodzenia miała miejsce znacząca zmiana okoliczności.
Fakt, że jednostka przed jej wyjazdem z jej kraju pochodzenia nie była przedmiotem prześladowania lub bezpośrednio zagrożona prześladowaniem nie oznacza per se, że nie może w postępowaniu azylowym dowodzić istnienia uzasadnionych obaw przed prześladowaniem.
4.
"Prześladowanie" w rozumieniu art. 1A Konwencji genewskiej
Termin "prześladowanie", tak jak jest używany w niniejszym dokumencie, pochodzi z art. 1 ust.
A Konwencji genewskiej.
Termin ten nie jest zdefiniowany w Konwencji.
Nie można również znaleźć powszechnie uznanej definicji ani we wnioskach Komitetu Wykonawczego UNHCR, ani literaturze prawniczej na ten temat.
Wytyczne zawarte w niniejszym dokumencie nie stanowią definicji.
Jednakże ogólnie uznano, że aby zaistniało "prześladowanie" w rozumieniu art. 1 ust.
A, doznane cierpienie lub obawy muszą:
- być dostatecznie poważne, z ich istoty lub przez powtarzalność: muszą stanowić podstawowy atak na prawa człowieka, na przykład na życie, wolność, nietykalność cielesną lub w świetle wszystkich okoliczności faktycznych sprawy wyraźnie uniemożliwiać osobie, która ich doznała, dalszy pobyt w jej kraju pochodzenia [1], oraz
- wynikać z powodów wymienionych w art. 1A: rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych.
Powody prześladowań mogą się ze sobą pokrywać i często kumulują się, dotycząc tej samej osoby.
Jest obojętne, czy te powody są rzeczywiste, czy tylko przypisane danej osobie przez prześladowcę.
Kilka rodzajów prześladowań może występować równolegle i zespół takich przypadków, z których każdy z osobna nie stanowi prześladowania, może, zależnie od okoliczności, stanowić faktyczne prześladowanie lub być potraktowane jako poważne podstawy do obaw przed prześladowaniem.
W poniższych zasadach ogólnych termin "prześladowanie" należy rozumieć w odniesieniu do niniejszego punktu.
5.
Źródła prześladowań
5.1. Prześladowanie przez państwo
Prześladowanie jest zazwyczaj działaniem organu państwowego (państwa centralnego lub państw federacyjnych, władz regionalnych lub lokalnych), niezależnie od jego statusu w prawie międzynarodowym lub działania partii, lub organizacji kontrolujących państwo.
Niezależnie od przypadków, w których prześladowanie przybiera formy użycia brutalnej siły, może ono także przybierać formę środków administracyjnych i/lub sądowych, które mają znamiona legalności i użyte są niezgodnie z ich przeznaczeniem w celu prześladowania lub stosowane są z naruszeniem prawa.
5.1.1. Środki prawne, administracyjne i policyjne
a) Środki ogólne
Władze publiczne państwa są czasami zmuszone do stosowania ogólnych środków w celu utrzymania porządku publicznego, ochrony bezpieczeństwa państwowego, zachowania zdrowia publicznego itp.
W razie konieczności środki takie mogą obejmować ograniczenia niektórych swobód.
Może im również towarzyszyć użycie siły, ale takie ograniczenia ani użycie siły, same w sobie, nie stanowią dostatecznych podstaw do przyznania statusu uchodźcy jednostkom, wobec których takie środki są stosowane.
Jednakże jeśli okaże się, że środki te są stosowane w sposób dyskryminacyjny z jednego lub więcej powodów wymienionych w art. 1A Konwencji genewskiej i mogą mieć wystarczająco poważne konsekwencje, mogą wywołać uzasadnione obawy przed prześladowaniem w stosunku do części osób, które są ofiarami ich niewłaściwego stosowania.
W szczególności takim przypadkiem jest sytuacja, gdy środki ogólne służą za kamuflaż dla środków indywidualnych skierowanych przeciwko osobom, którym władze są skłonne zagrażać z powodów wymienionych w art. 1A.
b) Środki skierowane przeciwko niektórym kategoriom
Środki skierowane przeciwko jednej lub wielu określonym kategoriom ludności mogą być prawnie usankcjonowane w społeczeństwie, nawet jeżeli powodują szczególny ucisk lub ograniczenia niektórych swobód.
Jednakże mogą być one uważane za środki uzasadniające obawy przed prześladowaniem, szczególnie gdy cel, do którego zmierzają, jest potępiany przez wspólnotę międzynarodową lub gdy są wyraźnie niewspółmierne do zamierzonych celów albo też gdy ich wprowadzenie prowadzi do poważnych nadużyć mających na celu traktowanie niektórych kategorii w sposób inny i mniej korzystny niż całej ludności.
c) Środki indywidualne
Każdy środek administracyjny podjęty wobec jednostki, bez względu na przesłanki interesu ogólnego z tym związane, z powodów wymienionych w art. 1A, który jest wystarczająco groźny w świetle kryteriów wymienionych w pkt 4 niniejszego wspólnego stanowiska, może być uważany za prześladowanie w szczególności, gdy jest zamierzony, systematyczny i trwały.
Dlatego ważne jest, aby brać pod uwagę wszystkie okoliczności towarzyszące środkowi indywidualnemu, zgłoszone przez ubiegającego się o azyl w celu stwierdzenia, czy jego obawy przed prześladowaniem są uzasadnione.
We wszystkich wymienionych wyżej przypadkach należy rozważyć, czy jest skuteczny środek prawny lub środki, które położyłyby kres nadużyciom.
Co do zasady, na prześladowanie wskazuje fakt, że brak jest środków odwoławczych, lub jeżeli środki odwoławcze istnieją, to dana jednostka lub jednostki są pozbawione dostępu do nich, lub fakt, że decyzje właściwego organu nie są bezstronne (patrz ppkt 5.1.2) lub są nieskuteczne.
5.1.2. Dochodzenie sądowe
O ile dochodzenie lub wyroki sądowe noszą znamiona legalności, mogą stanowić prześladowanie, gdy zawierają element dyskryminacyjny i gdy są wystarczająco poważne w świetle kryteriów określonych w pkt 4 niniejszego wspólnego stanowiska.
Ma to miejsce w szczególności w następujących przypadkach:
a) Dyskryminacyjne ściganie
Dotyczy to sytuacji, w której przepis prawa karnego ma zastosowanie do wszystkich, w której jednakże tylko niektóre osoby są ścigane z powodu cech mogących doprowadzić do przyznania statusu uchodźcy.
Dlatego podstawą uznania osoby za uchodźcę jest element dyskryminacyjny w realizacji polityki w kwestii ścigania.
b) Dyskryminacyjne karanie
Kara lub jej groźba wynikająca z powszechnie obowiązującego przepisu prawa karnego jest dyskryminacyjna, jeżeli osoby, które naruszają prawo, są karane, ale niektóre osoby są surowiej karane z powodu cech mogących doprowadzić do przyznania statusu uchodźcy.
Podstawą jest element dyskryminacyjny w wymierzonej karze.
W przypadku wyroku niewspółmiernego można domniemywać istnienie prześladowania, pod warunkiem że istnieje związek z jednym z powodów prześladowania określonym w art. 1A.
c) Naruszenie przepisu prawa karnego w związku z powodami prześladowania
Umyślne naruszenie przepisu prawa karnego, zarówno obowiązującego powszechnie, jak i w stosunku do niektórych kategorii osób, w związku z powodami prześladowania musi wyraźnie być spowodowane wypowiedziami lub uczestnictwem w niektórych rodzajach działalności w kraju pochodzenia lub być obiektywnym następstwem cech ubiegającego się o azyl, mogących doprowadzić do przyznania statusu uchodźcy.
Decydującymi czynnikami są natura kary, surowość kary w stosunku do popełnionego przestępstwa, system prawny i sytuacja respektowania praw człowieka w kraju pochodzenia.
Należy rozważyć, czy umyślne naruszenie przepisu prawa karnego może zostać uznane za nieuniknione, biorąc pod uwagę indywidualną sytuację danej osoby i sytuację w kraju pochodzenia.
5.2. Prześladowanie przez strony trzecie
Uważa się, że prześladowanie przez strony trzecie wchodzi w zakres Konwencji genewskiej, w przypadku gdy wynika z jednego z motywów wymienionych w art. 1 ust.
A Konwencji, ma charakter indywidualny i jest popierane lub dozwolone przez władze.
W przypadku gdy władze publiczne powstrzymują się od działania, takie prześladowanie powinno spowodować indywidualne zbadanie każdego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy, zgodnie z krajową praktyką sądową, ze szczególnym uwzględnieniem faktu, czy zaniechanie działania było umyślne, czy nie.
W każdym razie zainteresowane osoby mogą kwalifikować się do właściwych form ochrony na mocy prawa krajowego.
6.
Wojna domowa i inne wewnętrzne lub ogólne konflikty zbrojne
Odniesienie do wojny domowej, konfliktu zbrojnego wewnętrznego lub ogólnego i niebezpieczeństwa, jakie za sobą pociągają, same w sobie nie są podstawą do przyznania statusu uchodźcy.
We wszystkich przypadkach obawy przed prześladowaniem muszą wynikać z jednego z motywów wymienionych w art. 1A Konwencji genewskiej i mieć charakter indywidualny.
W takich sytuacjach prześladowanie dokonywane przez legalne władze lub strony trzecie przez te władze popierane lub tolerowane, lub władze de facto kontrolujące część terytorium, na której państwo nie może udzielić ochrony swym obywatelom.
Zasadniczo użycie sił zbrojnych nie stanowi prześladowania, w przypadku gdy jest zgodne z międzynarodowymi zasadami wojennymi i uznaną w świecie praktyką, jednakże stanowi prześladowanie, w przypadku gdy na przykład władza ustanowiona jest na szczególnym obszarze i jej ataki wobec przeciwników lub wobec ludności spełniają kryteria wymienione w pkt 4.
W innych przypadkach na mocy ustawodawstwa krajowego można zapewnić inne formy ochrony.
7.
Powody prześladowania
7.1. Rasa
Pojęcie rasy należy rozumieć w szerokim znaczeniu i powinno ono obejmować przynależność do różnych grup etnicznych.
Jako regułę należy uznać, że prześladowanie wynika z powodów rasowych, w przypadku gdy prześladowca traktuje ofiarę swojego prześladowania jako przynależącą do innej grupy rasowej niż jego własna, z powodu rzeczywistej lub domniemanej różnicy i stanowi to powód jego działania.
7.2. Religia
Pojęcie religii może być rozumiane w szerokim znaczeniu i obejmować wierzenia teistyczne, nieteistyczne i ateizm.
Prześladowanie z powodów religijnych może przybierać różne formy, takie jak całkowity zakaz praktyk i nauczania religijnego czy ostre środki dyskryminujące wobec osób przynależących do określonej grupy religijnej.
Aby uznać, że występuje prześladowanie, doznane krzywdy i szykany muszą być dostatecznie poważne w świetle kryteriów określonych w pkt 4 niniejszego wspólnego stanowiska.
Taka sytuacja może wystąpić, w przypadku gdy poza środkami niezbędnymi do utrzymania porządku publicznego państwo zabrania i karze za działalność religijną, nawet w życiu prywatnym.
Prześladowanie z powodów religijnych może również wystąpić, w przypadku gdy takie szykany skierowane są do osoby, która nie chce być wyznawcą żadnej religii, odmawia przyjęcia szczególnej religii lub nie chce uczestniczyć we wszystkich lub w części ceremonii i zwyczajów związanych z daną religią.
7.3. Narodowość
Pojęcie to nie powinno ograniczać się wyłącznie do pojęcia obywatelstwa, ale powinno również obejmować przynależność do grupy, określoną przez jej kulturową lub językową tożsamość, lub jej związki z ludnością innego państwa.
7.4. Poglądy polityczne
Posiadanie poglądów politycznych odmiennych od poglądów rządu samo w sobie nie jest wystarczającym powodem do uzyskania statusu uchodźcy; składający wniosek musi wykazać, że:
- władze wiedzą o jego poglądach politycznych lub mu je przypisują,
- władze nie tolerują tych poglądów,
- w danej sytuacji, w jego kraju, za posiadanie takich poglądów mógłby być prześladowany.
7.5. Grupa społeczna
Określona grupa społeczna zazwyczaj obejmuje osoby z tego samego środowiska, z tymi samymi zwyczajami lub tym samym statusem społecznym itp.
Obawy przed prześladowaniem przytoczone w tym podtytule często mogą pokrywać się z obawami przed prześladowaniem z innych powodów, na przykład z powodu rasy, religii lub narodowości.
Przynależność do grupy społecznej może być łatwo przypisana przez prześladowcę osobie lub grupie, która jest ofiarą prześladowania.
W pewnych przypadkach grupa społeczna mogła nawet nie istnieć poprzednio, ale można ją określić ze względu na wspólne cechy osób, które są ofiarami prześladowań, ponieważ prześladowca uznaje je za przeszkodę w osiągnięciu swoich celów.
8.
Zmiana miejsca pobytu w ramach kraju pochodzenia
W przypadku gdy okazuje się, że prześladowanie jest wyraźnie ograniczone do określonej części terytorium kraju, może okazać się konieczne ustalenie, czy dana osoba nie może znaleźć skutecznej ochrony w innej części swojego własnego kraju, dokąd zgodnie z rozsądkiem mogłaby się przeprowadzić, w celu sprawdzenia, czy został spełniony warunek ustanowiony w art. 1A Konwencji genewskiej, a mianowicie, że dana osoba "nie może lub nie chce z powodu tych obaw (przed prześladowaniem) korzystać z ochrony tego państwa".
9.
Uchodźca sur place
Obawy przed prześladowaniem nie muszą koniecznie występować w momencie wyjazdu ubiegającego się o azyl ze swojego kraju pochodzenia.
Jednostka, która nie miała żadnego powodu do obaw przed prześladowaniem, opuszczając swój kraj pochodzenia, może później zostać uchodźcą sur place.
Uzasadnione obawy przed prześladowaniem mogą wynikać z faktu, że sytuacja w jego kraju pochodzenia zmieniła się od czasu jego wyjazdu, co ma dla niego lub dla jego działań poważne konsekwencje.
W każdym przypadku cechy jednostki upoważniające do ubiegania się o status uchodźcy muszą być władzom kraju pochodzenia znane lub władze te mogłyby się o nich dowiedzieć, aby można było uzasadnić obawy jednostki przed prześladowaniem.
9.1. Obawa wynikająca z nowej sytuacji w kraju pochodzenia powstałej po wyjeździe
Zmiany polityczne w kraju pochodzenia mogą uzasadniać obawę przed prześladowaniem, wyłącznie jeżeli ubiegający się o azyl może wykazać, że gdyby wrócił, w wyniku tych zmian miałby osobiste powody do obawy przed prześladowaniem.
9.2. Obawa w związku z działalnością poza krajem pochodzenia
Status uchodźcy może zostać przyznany, jeżeli działania, które spowodowały obawę ubiegającego się o azyl przed prześladowaniem, stanowią wyraz i kontynuację przekonań, które posiadał w swoim kraju pochodzenia lub obiektywnie mogą być uznane jako konsekwencja cech jednostki upoważniających do ubiegania się o status uchodźcy.
Jednakże taka kontynuacja nie może być wymagana, w przypadku gdy zainteresowana osoba nie była jeszcze w stanie wyrobić sobie przekonań z powodu wieku.
Z drugiej strony, jeżeli osoba jasno wyraża swoje przekonania głównie dla stworzenia koniecznych warunków do bycia uznanym za uchodźcę, jej działania nie mogą dostarczyć powodów do uznania jej za uchodźcę; nie pozbawia to jej prawa do uniknięcia przymusowego powrotu do kraju, gdzie jej życie, nietykalność cielesna lub wolność byłyby w niebezpieczeństwie.
10.
Sprzeciw sumienia, niestawienie się do służby wojskowej i dezercja
Obawy przed ukaraniem za sprzeciw sumienia, niestawienie się do służby wojskowej lub dezercję są rozpatrywane indywidualnie.
Same w sobie nie są wystarczające jako uzasadnienie do uznania statusu uchodźcy.
Kara musi zostać oceniona, w szczególności zgodnie z zasadami określonymi w pkt 5.
W przypadku niestawienia się do służby wojskowej lub dezercji status uchodźcy musi zostać przyznany zainteresowanej osobie, jeżeli warunki, w jakich odbywa się służbę wojskową, same w sobie stanowią prześladowanie.
Podobnie status uchodźcy może zostać przyznany w świetle wszystkich pozostałych wymogów definicji, w przypadkach kary za sprzeciw sumienia, rozmyślne niestawienie się do służby wojskowej lub dezercję z powodu sumienia, jeżeli wykonywanie obowiązków wojskowych przez zainteresowaną osobę miałoby wpływ na doprowadzenie jej do uczestniczenia w aktach objętych klauzulami wyłączającymi wymienionymi w art. 1 ust.
F Konwencji genewskiej.
11.
Pozbawienie statusu uchodźcy (art. 1C)
Ewentualne cofnięcie statusu uchodźcy, na mocy art. 1C Konwencji genewskiej, jest zawsze rozpatrywane indywidualnie.
Państwa Członkowskie powinny dołożyć wszelkich starań, poprzez wymianę informacji, aby wszędzie, gdzie jest to możliwe, ujednolicić ich praktykę stosowania klauzul pozbawiających z art. 1C.
Okoliczności, w jakich klauzule pozbawiające, wymienione w art. 1 ust.
C, mogą być stosowane, powinny mieć charakter zasadniczy i być ustalane obiektywnie i w sposób umożliwiający ich sprawdzenie.
Informacje dostarczane przez Ośrodek Informacji, Dyskusji i Wymiany Doświadczeń w Sprawach Azylu (Cirea) oraz UNHCR mogą być w tej sytuacji bardzo przydatne.
12.
Artykuł 1D Konwencji genewskiej
Każdy, kto umyślnie odmawia ochrony i pomocy określonej w art. 1D Konwencji genewskiej, automatycznie pozostaje poza tą Konwencją.
W takich przypadkach status uchodźcy jest zasadniczo ustalany zgodnie z art. 1A.
13.
Artykuł 1F Konwencji genewskiej
Klauzule wymienione w art. 1F Konwencji genewskiej opracowane są, aby wyłączyć spod ochrony Konwencji osoby, które nie mogą korzystać z ochrony międzynarodowej z powodu ciężaru zbrodni, jakich dokonały.
Można je stosować również w przypadku, gdy czyny ujawnią się po przyznaniu statusu uchodźcy (patrz pkt 11).
Wobec poważnych następstw takiej decyzji dla ubiegającego się o azyl art. 1F musi być stosowany z ostrożnością, po sumiennym rozważeniu i zgodnie z procedurami ustanowionymi w prawie krajowym.
13.1.
Artykuł 1F lit. a)
Zbrodnie określone w art. 1F lit. a) są zbrodniami określonymi w międzynarodowych dokumentach, przyjętych przez Państwa Członkowskie i w rezolucjach przyjętych przez Narody Zjednoczone lub przez inne międzynarodowe lub regionalne organizacje w zakresie, w jakim zostały przyjęte przez Państwa Członkowskie.
13.2.
Artykuł 1F lit. b)
Dotkliwość możliwego prześladowania będzie wzięta pod uwagę przy rozpatrywaniu natury przestępstwa, o które dana osoba jest podejrzewana.
Szczególnie okrutne działania, nawet jeżeli wykonywane w rzekomo politycznym celu, mogą zostać uznane jako poważne niepolityczne zbrodnie.
Dotyczy to zarówno uczestników zbrodni, jak i podżegaczy.
13.3.
Artykuł 1F lit. c)
Cele i zasady wymienione w art. 1F lit. c) są przede wszystkim celami i zasadami ustanowionymi w Karcie Narodów Zjednoczonych, która określa obowiązki Państw Stron we wzajemnych stosunkach, w szczególności w celu utrzymania pokoju i w odniesieniu do praw człowieka i podstawowych wolności.
Wspólne działanie
z dnia 4 marca 1996 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie rozwiązań dotyczących ruchu tranzytowego w portach lotniczych
(96/197/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej z dnia 23 lutego 1995 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: określenie warunków wjazdu oraz przemieszczania się obywateli państw trzecich na terytorium Państw Członkowskich oraz zwalczanie nielegalnej imigracji obywateli państw trzecich są przedmiotem wspólnego zainteresowania, zgodnie z art. K.1 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu;
trasa lotnicza, w szczególności gdy obejmuje wnioski o zezwolenie na wjazd lub faktyczny wjazd w trakcie tranzytu lotniskowego, stanowi istotną drogę napływu przybyszów w szczególności z punktu widzenia nielegalnego osiedlania się ich na terytorium Państw Członkowskich; należy poszukiwać sposobów poprawy kontrolowania tej trasy;
załącznik 9 do chicagowskiej Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym ustanawia zasadę wolnego tranzytu przez międzynarodowe obszary portów lotniczych; Państwa mogą jednak czynić wyjątki od tej ogólnej zasady, notyfikując to Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO) i wymagając posiadania lotniskowej wizy tranzytowej; korzystanie z tej możliwości należy w miarę możliwości ograniczać, by unikać zbędnych utrudnień dla rozwoju transportu lotniczego;
harmonizacja polityk Państw Członkowskich w tej dziedzinie jest zgodna z celami Traktatu dotyczącymi bezpieczeństwa i kontroli w odniesieniu do nielegalnej imigracji, przyczyniając się jednocześnie do harmonizacji warunków konkurencji między liniami lotniczymi a portami lotniczymi w Państwach Członkowskich;
sprawa ta nie dotyczy wiz wymaganych podczas przekraczania granic zewnętrznych Państw Członkowskich i dlatego też nie jest objęta postanowieniami art. 100c ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; jednakże leży ona we wspólnym interesie i mogłaby być załatwiana w sposób bardziej efektywny przy zastosowania środków objętych wspólnym działaniem;
Państwom Członkowskim niedysponującym rozwiązaniami dotyczącymi wiz lotniskowych należy zapewnić czas wystarczający na ich opracowanie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego wspólnego działania "tranzytowa wiza lotniskowa (ATV)" oznacza zezwolenie udzielane obywatelom niektórych państw trzecich, w drodze wyjątku od zasady wolnego tranzytu ustanowionej w załączniku 9 do chicagowskiej Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, dla tranzytu przez międzynarodowe obszary portów lotniczych Państw Członkowskich.
Artykuł 2
1.
Tranzytowa wiza lotniskowa jest wystawiana przez służby konsularne Państw Członkowskich.
2.
Warunki wydawania tranzytowych wiz lotniskowych są ustalane przez każde z Państw Członkowskich po przyjęciu przez Radę kryteriów w zakresie warunków wstępnych dla uzyskania i wydawania takich wiz.
Służby konsularne muszą w każdym przypadku zapewnić, że nie istnieje żadne zagrożenie dla bezpieczeństwa albo zagrożenie związane z nielegalną imigracją.
Muszą one przede wszystkim uzyskać pewność, że wniosek o wydanie tranzytowej wizy lotniskowej jest uzasadniony na podstawie dokumentów złożonych przez osobę składająca wniosek i że dokumenty te, na tyle, na ile jest to możliwe, gwarantują jej wjazd do państwa przeznaczenia, w szczególności poprzez okazanie wizy tam, gdzie jest to wymagane.
3.
Z mocą od wejścia w życie przepisów zawartych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. określającego jednolity formularz wizowy [1], Państwa Członkowskie wydają tranzytowe wizy lotniskowe stosując jednolity wzór formularza wizowego określony w tym rozporządzeniu.
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie wymaga przy przekraczaniu międzynarodowego obszaru w portach lotniczych usytuowanych na jego terytorium tranzytowej wizy lotniskowej od obywateli państw trzecich objętych wspólnym wykazem załączonym do niniejszego wspólnego działania, którzy nie posiadają jeszcze wizy wjazdowej lub tranzytowej danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie może przewidzieć wyjątki od wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej w odniesieniu do obywateli państw trzecich objętych wspólnym wykazem załączonym do niniejszego wspólnego działania, w szczególności w stosunku do:
- członków załóg statków powietrznych i morskich,
- posiadaczy paszportów dyplomatycznych, urzędowych lub służbowych,
- posiadających zezwolenie na pobyt lub równoważne dokumenty wydane przez Państwo Członkowskie,
- posiadaczy wiz wydanych przez Państwo Członkowskie lub przez państwo będące stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
Artykuł 5
Każde Państwo Członkowskie decyduje, czy powinno wymagać tranzytowych wiz lotniskowych od obywateli państw nie objętych wspólnym wykazem załączonym do niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 6
Każde Państwo Członkowskie określa rozwiązania dotyczące tranzytu lotniskowego stosowane wobec osób o statusie bezpaństwowców oraz uchodźców.
Artykuł 7
W ciągu 10 dni od wejścia w życie niniejszego wspólnego działania Państwa Członkowskie notyfikują innym Państwom Członkowskim i Sekretariatowi Generalnemu Rady środki podjęte na podstawie art. 4, 5 i 6.
Środki te zostają opublikowane, dla informacji, w Dzienniku Urzędowym. Artykuł 8
Wspólne działanie
z dnia 22 kwietnia 1996 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące podstaw dla wymiany sędziów łącznikowych w celu poprawy współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej
(96/277/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. K.3 ust. 2 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej,
uwzględniając inicjatywę Republiki Włoskiej,
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie uważają, że mają wspólny interes w przyjęciu środków dla poprawy współpracy sądowej, w sprawach zarówno karnych, jak i cywilnych;
wymiana sędziów lub urzędników dla prowadzenia współpracy między życzącymi sobie tego Państwami Członkowskimi stanowi przydatny i wskazany środek;
wymiana sędziów łącznikowych lub urzędników mogłaby przyspieszyć i podnieść skuteczność współpracy sądowej i jednocześnie ułatwić lepsze wzajemne zrozumienie między prawnymi i sądowymi systemami Państw Członkowskich;
skuteczniejsza współpraca sądowa w sprawach karnych mogłaby także dopomóc w skuteczniejszym zwalczaniu wszelkich form transnarodowej przestępczości, w szczególności przestępczości zorganizowanej i terroryzmu, jak również nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe Wspólnoty;
niniejsze wspólne działanie nie narusza istniejących zasad proceduralnych w zakresie współpracy sądowej lub wymiany informacji między Państwami Członkowskimi i Komisją, opartej na wykorzystaniu innych instrumentów;
zajmując pozytywne stanowisko wobec inicjatyw już podjętych przez kilka Państw Członkowskich w zakresie wysyłania sędziów lub urzędników łącznikowych lub przyjmowania ich od władz właściwych do prowadzenia współpracy sądowej oraz wobec aktualnie zgłaszanych inicjatyw odnośnie do ustanowienia skutecznie działającej sieci sądowych punktów kontaktowych w celu zwalczania międzynarodowej przestępczości zorganizowanej;
potrzebę określenia jasnych i funkcjonalnych ram dla inicjatyw już realizowanych w celu podniesienia ich skuteczności i wspierania działań koordynacyjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE;
Artykuł 1
Wymiana sędziów łącznikowych
1.
Niniejsze wspólne działanie stwarza ramy dla ustanawiania lub wysyłania sędziów lub urzędników o szczególnym doświadczeniu w zakresie procedur współpracy sądowej, zwanych dalej "sędziami łącznikowymi", mającego miejsce między Państwami Członkowskimi na podstawie porozumień dwustronnych lub wielostronnych.
2.
Państwa Członkowskie są zgodne co do tego, że wytyczne określone w niniejszym wspólnym działaniu będą służyły za punkt odniesienia, gdy będą one decydować o wysyłaniu sędziów łącznikowych do innego Państwa Członkowskiego lub o wymianie sędziów łącznikowych.
3.
Głównym celem stworzenia ram dla wymiany sędziów łącznikowych jest przyspieszenie i zwiększenie skuteczności współpracy sądowej oraz wspieranie wymiany informacji o systemach prawnych i sądowych Państw Członkowskich oraz dla działań poprawiających sposób ich funkcjonowania.
Artykuł 2
Funkcje sędziów łącznikowych
1.
Zadania sędziów łącznikowych obejmują zwykle wszelkie działania zmierzające do wspierania i nadawania szybszego tempa wszelkim formom współpracy sądowej w sprawach karnych i, tam gdzie jest to właściwe, sprawach cywilnych, w szczególności poprzez ustanawianie bezpośrednich powiązań z właściwymi ministerstwami i organami sądowymi państwa przyjmującego.
2.
Na mocy porozumień uzgodnionych między wysyłającym Państwem Członkowskim i przyjmującym Państwem Członkowskim zadania sędziego łącznikowego mogą również obejmować wszelkie działania związane z prowadzeniem wymiany informacji i danych statystycznych, skierowanej na rozwijanie wzajemnego zrozumienia systemów prawnych i baz danych prawnych zainteresowanych państw oraz na dalsze rozwijanie stosunków między zawodami prawniczymi każdego z państw.
Artykuł 3
Wymiana informacji
Państwa Członkowskie informują się wzajemnie w ramach Rady o inicjatywach już realizowanych oraz tych przyjętych do wykonania niniejszego wspólnego działania.
Zainteresowane Państwa Członkowskie corocznie przekazują Sekretariatowi Generalnemu Rady informacje o dokonywanej przez nie wymianie sędziów łącznikowych.
Artykuł 4
Przepisy końcowe
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym i wchodzi w życie z dniem jego opublikowania.
Wspólne działanie
z dnia 15 lipca 1996 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące działania w celu zwalczania rasizmu i ksenofobii
(96/443/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. K.3 ust. 2 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej,
uwzględniając inicjatywę Królestwa Hiszpanii,
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie uważają przyjęcie reguł związanych z działaniem na rzecz zwalczania rasizmu i ksenofobii za przedmiot wspólnego zainteresowania, w szczególności zgodnie z jego art. K.1 ust. 7 Traktatu;
uwzględnić należy wnioski w sprawie rasizmu i ksenofobii przyjęte przez Radę Europejską na Korfu w dniach 24 i 25 czerwca 1994 r., w Essen w dniach 9 i 10 grudnia 1994 r., w Cannes w dniach 26 i 27 czerwca 1995 r. oraz w Madrycie w dniach 15 i 16 grudnia 1995 r.;
Komisja Konsultacyjna ds. Rasizmu i Ksenofobii utworzona przez Radę Europejską na Korfu przyjęła zalecenia;
mimo wysiłków dokonanych w ciągu ostatnich lat przez Państwa Członkowskie, wciąż wzrasta ilość przestępstw spowodowanych rasizmem i ksenofobią;
zwracając uwagę na różnice pomiędzy niektórymi systemami prawa karnego dotyczące kary za określone rodzaje zachowań rasistowskich i ksenofobicznych, stanowiące przeszkodę dla międzynarodowej współpracy sądowej;
uznając, że współpraca międzynarodowa wszystkich państw, w tym także tych, które na poziomie krajowym nie są dotknięte problemem rasizmu i ksenofobii, jest konieczna dla zapobiegania wykorzystywaniu przez popełniających takie przestępstwa faktu, że działania rasistowskie i ksenofobiczne są sklasyfikowane w sposób różny w poszczególnych krajach, poprzez przenoszenie się z jednego kraju do drugiego w celu ucieczki przed sądową procedurą karną lub uniknięcia odbycia kary i tym samym prowadzenia w sposób bezkarny swojej działalności;
podkreślając, że prawo do wolności słowa oznacza także obowiązki, w tym gdy chodzi o poszanowanie praw innych, jak zostało to określone w art. 19 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych Narodów Zjednoczonych z dnia 19 grudnia 1966 r.;
zdecydowana, przy zachowaniu swej wspólnej tradycji humanitarnej, zagwarantować, by wykonywane były postanowienia art. 10 i 11 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r.;
pragnąc rozwijać prace rozpoczęte w ramach tytułu VI Traktatu w ciągu roku 1994 dotyczące karnych aspektów walki z rasizmem i ksenofobią,
PRZYJĘŁA NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
TYTUŁ I
A. W interesie zwalczania rasizmu i ksenofobii każde Państwo Członkowskie zobowiązuje się, zgodnie z procedurą ustanowioną w tytule II, do zapewnienia skutecznej współpracy sądowej w odniesieniu do przestępstw polegających na następujących rodzajach zachowań, i, jeżeli jest to konieczne dla potrzeb tej współpracy, podjęcia kroków dla zapewnienia, by takie zachowania były objęte sankcją karną lub, w braku takich rozwiązań i do czasu ustanowienia koniecznych przepisów, do odstąpienia od zasady dwukrotnego karania w odniesieniu do takich zachowań:
a) publiczne podburzanie do dyskryminacji, przemocy lub nienawiści rasowej w odniesieniu do grup osób lub członków takich grup określonych ze względu na kolor skóry, rasę, wyznawaną religię albo pochodzenie narodowe lub etniczne;
b) publiczne akceptowanie, z powodów rasowych lub ksenofobicznych, przestępstw przeciwko ludzkości i łamania praw człowieka;
c) publiczna negacja przestępstw określonych w art. 6 Karty Międzynarodowego Trybunału Wojskowego dołączonej do Porozumienia Londyńskiego z dnia 8 kwietnia 1945 r., na tyle, na ile obejmują one zachowania pogardliwe i poniżające w stosunku do grup osób określanych przez odniesienie do koloru skóry, rasy, wyznawanej religii lub pochodzenia narodowego lub etnicznego;
d) publiczne rozpowszechnianie lub dystrybuowanie opracowań, obrazów i innych materiałów będących wyrazem rasizmu i ksenofobii;
e) uczestnictwo w działalności grup, organizacji lub stowarzyszeń, dotyczącej dyskryminacji, przemocy lub nienawiści rasowej, etnicznej lub religijnej.
B. W przypadku dochodzeń lub postępowań sądowych prowadzonych w sprawach przestępstw polegających na rodzajach zachowań wyszczególnionych w ust. A każde Państwo Członkowskie, zgodnie z tytułem II, doskonali współpracę sądową w następujących obszarach i podejmuje właściwe środki dla:
a) zajmowania i konfiskowania opracowań, obrazów i innych materiałów zawierających treści rasistowskie i ksenofobiczne, przeznaczonych do ich publicznego rozpowszechniania, jeżeli takie materiały są prezentowane publicznie na terytorium Państwa Członkowskiego;
b) uznawania, że rodzaje zachowań wyszczególnionych w ust. A nie powinny być traktowane jako przestępstwa polityczne uzasadniające odrzucenie wniosków o wzajemne udzielanie pomocy prawnej;
c) dostarczanie innemu Państwu Członkowskiemu informacji pozwalających mu na wszczęcie, zgodnie z jego prawem, postępowania prawnego lub postępowania sądowego w celu dokonania konfiskaty w przypadkach, gdy okazuje się, że opracowania, obrazy lub inne materiały zawierające treści rasistowskie i ksenofobiczne są przechowywane w Państwie Członkowskim w celach dystrybuowania lub rozpowszechniania w innym Państwie Członkowskim;
d) ustanawianie punktów kontaktowych w Państwach Członkowskich odpowiedzialnych za gromadzenie i wymianę wszelkich informacji, jakie mogłyby być użyteczne w prowadzeniu dochodzeń i postępowań sądowych w sprawach przestępstw polegających na rodzajach zachowań wymienionych w ust. A.
C. Żaden z przepisów niniejszego wspólnego działania nie może być interpretowany jako naruszający zobowiązania, jakim Państwa Członkowskie mogą podlegać w ramach funkcjonowania instrumentów międzynarodowych wymienionych poniżej.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie niniejsze wspólne działanie w sposób spójny z takimi zobowiązaniami i, czyniąc to, odwołują się do definicji i zasad zawartych w nastepujących instrumentach:
- Europejska Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolnościach z dnia 4 listopada 1950 r.,
- Konwencja dotycząca Statusu Uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmieniona Protokołem Nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r.,
- Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Ludobójstwa z dnia 9 grudnia 1948 r.,
- Międzynarodowa Konwencja w Sprawie Likwidacji Wszelkich Form Dyskryminacji Rasowej z dnia 7 marca 1966 r.,
- Konwencja Genewska z dnia 12 sierpnia 1949 r. i protokoły I i II z dnia 12 grudnia 1977 r. do tej Konwencji,
- Rezolucje 827(93) i 955(94) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych,
- Rezolucja Rady z dnia 23 listopada 1995 r. w sprawie ochrony świadków w walce przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej [1], w przypadkach karnych postępowań sądowych w sprawach dotyczących rodzajów zachowań wymienionych w ust. A, jeżeli świadkowie zostali wezwani w innym Państwie Członkowskim.
TYTUŁ II
Każde Państwo Członkowskie przekazuje odpowiednie propozycje dotyczące wprowadzenia w życie niniejszego wspólnego działania do rozważenia ich przez właściwe organy w celu ich przyjęcia.
Do końca czerwca 1998 r. Rada dokona oceny wykonywania przez Państwa Członkowskie zobowiązań wynikających dla nich z niniejszego wspólnego działania, uwzględniając załączone do niego deklaracje.
Niniejsze wspólne działanie i załączone deklaracje, które zostały zatwierdzone przez Radę i które są bez uszczerbku dla stosowania niniejszego wspólnego działania przez Państwa Członkowskie inne niż te, których te deklaracje dotyczą, zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne działanie
z dnia 15 października 1996 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące utworzenia i utrzymywania spisu na temat szczególnych uprawnień antyterrorystycznych, umiejętności i wiedzy specjalistycznej ułatwiających współpracę antyterrorystyczną między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej
(96/610/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit b),
uwzględniając inicjatywę Zjednoczonego Królestwa,
powołując się na to, że na podstawie art. K.1 ust. 9 Traktatu współpraca policyjna do celów zapobiegania terroryzmowi i jego zwalczania jest uważana za przedmiot wspólnego zainteresowania Państw Członkowskich,
a także mając na uwadze, co następuje: w swej deklaracji w sprawie terroryzmu przyjętej w dniach 15 i 16 grudnia 1995 r. Rada Europejska oświadczyła, że w celu przeciwdziałania działalności terrorystycznej i jej skutecznego zwalczania zachodzi potrzeba dokładnego koordynowania działań między Państwami Członkowskimi;
Rada uważa, iż pomimo, że ma już miejsce rozległa i skuteczna współpraca między wszystkimi agencjami Państw Członkowskich odpowiedzialnymi za przeciwdziałanie terroryzmowi, to powinny one wciąż poszukiwać sposobów doskonalenia tej współpracy;
krajowe agencje antyterrorystyczne, w odpowiedzi na coraz to różne zagrożenia terrorystyczne, w obliczu których stoją Państwa Członkowskie, rozwinęły obszary szczególnych uprawnień, umiejętności i zasobów informacyjnych, które co do zasady powinny być udostępniane, na wniosek Państw Członkowskich, właściwym grupom we wszystkich innych Państwach Członkowskich, w takim zakresie i wówczas, gdy są im potrzebne;
utworzenie i utrzymanie spisu na temat tych obszarów szczególnych uprawnień, umiejętności i zasobów informacyjnych zapewniłoby szerszy i łatwiejszy dostęp do nich agencjom we wszystkich Państwach Członkowskich, wspomagając możliwości Państw Członkowskich w zakresie zwalczania terroryzmu;
spis, którego utworzenie przewiduje niniejsze wspólne działanie, nie jest pomyślany jako zastąpienie lub osłabienie jakichkolwiek już istniejących dwustronnych lub wielostronnych rozwiązań dotyczących współpracy w zakresie przeciwdziałania terroryzmowi, ani jako instrument wymiany informacji operacyjnych, ani też nie wymaga tworzenia żadnych nowych struktur w ramach Rady,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
Rada wyznacza niniejszym Zjednoczone Królestwo jako odpowiedzialne, w fazie wstępnej trwającej jeden rok, za kompletowanie, utrzymywanie i rozpowszechnianie spisu na temat szczególnych uprawnień antyterrorystycznych, umiejętności oraz ekspertyz, zwanego dalej "spisem".
W okresie późniejszym zadanie to będzie objęte zakresem zobowiązań Państwa Członkowskiego pełniącego funkcję przewodniczącego.
2.
Wyznaczone Państwo Członkowskie wyznacza konkretny urząd do zestawiania, utrzymywania i rozpowszechniania spisu, zwany dalej "zarządzającym spisem".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przesyłają zarządzającemu spisem swoje części tekstu celem włączenia ich do spisu.
2.
Zarządzający spisem zestawia treść spisu na podstawie części jego tekstu otrzymanych od Państw Członkowskich.
3.
Przygotowując swoje części tekstu do spisu Państwa Członkowskie w pełnym zakresie uwzględniają zasady bezpieczeństwa i ochrony ustanowione przez każde z Państw Członkowskich.
4.
Zarządzający spisem jest następnie odpowiedzialny za dokładne wprowadzanie do spisu wszelkich zmian i uzupełnień na podstawie dalszych informacji otrzymywanych od Państw Członkowskich oraz za zwracanie uwagi Państw Członkowskich na te zmiany i uzupełnienia.
5.
Zarządzający spisem jest odpowiedzialny za prowadzenie statystyki na użytek spisu i przygotowanie dwa razy do roku sprawozdania dla Rady ze skuteczności funkcjonowania tego programu.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje do zamieszczenia w spisie wykaz wszelkich szczególnych uprawnień antyterrorystycznych, umiejętności oraz wiedzy fachowej, jakie rozwinęło i których udostępnienie wszystkim Państwom Członkowskim uważa za wskazane.
2.
Uzyskane od Państw Członkowskich informacje, które mogłyby być najwygodniej sporządzane według wzoru uzgodnionego w ramach Rady, zawierają co najmniej dostatecznie dokładny opis każdego z poszczególnych uprawnień, umiejętności lub wiedzy fachowej, pozwalający właściwym agencjom w Państwach Członkowskich na dokonanie uzasadnionej oceny ich potencjalnej przydatności w wykonywaniu przez nie swych obowiązków związanych z walką z terroryzmem.
Informacje wskazują także dokładnie szybki i bezpośredni sposób nawiązywania odpowiednich kontaktów, wraz z podaniem placówki oferującej dane kompetencje, umiejętności lub zasoby wiedzy, albo centralnego punktu kontaktowego w danym Państwie Członkowskim.
3.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za aktualizowanie, jeżeli jest to konieczne, szczegółów dotyczących sposobu kontaktowania się.
4.
Państwa Członkowskie mogą w każdym czasie dostarczać dodatkowe dane do wprowadzenia do spisu, albo poprosić o wycofanie zapisów ze spisu.
5.
Żadne dane osobowe, poza nazwiskami osób kontaktowych i szczegółami dotyczącymi kontaktów wymaganych dla funkcjonowania programu, nie są zamieszczane w spisie.
Artykuł 4
1.
Każde Państwo Członkowskie posiada kopię spisu.
Każda z odpowiednich agencji w Państwie Członkowskim, która życzy sobie skorzystać z poszczególnych uprawnień wymienionych w spisie, zwraca się do właściwego punktu kontaktowego Państwie Członkowskim, które zamieściło stosowną informację.
2.
Państwo Członkowskie, które przekazało do spisu informacje na temat uprawnień, umiejętności lub zasobów informacyjnych, może w konkretnym przypadku uchylić się od ich udostępnienia, jeżeli wymagają tego okoliczności.
3.
Państwa Członkowskie uzgadniają, że nawiązując kontakt przy wykorzystaniu spisu, notyfikują zarządzającemu spisem podstawowe szczegóły ustalone przez Radę w celu umożliwienia mu skutecznego monitorowania użyteczności spisu.
Artykuł 5
Decyzje podejmowane przez Radę lub w jej ramach, w odniesieniu do spraw objętych przepisami art. 1, 3 i 4, podejmowane są na zasadzie jednomyślności.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania.
Wspólne stanowisko
z dnia 25 października 1996 r.
określone przez Radę na podstawie art. K.3 ust. 2 lit. a) Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie programów pomocy i szkolenia w strefach przygranicznych
(96/622/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: kontrole przeprowadzane w momencie wejścia na pokład samolotów w przypadku lotów do Państw Członkowskich Unii Europejskiej stanowią pożyteczny wkład w zwalczanie nielegalnej imigracji obywateli państw trzecich, co, w myśl art. K.1 ust. 3 lit. c) Traktatu, uznaje się za przedmiot wspólnego zainteresowania;
oddelegowanie do portów lotniczych odlotu urzędników Państw Członkowskich, którzy specjalizują się w takich kontrolach, w celu udzielania pomocy urzędnikom przeprowadzającym tego rodzaju kontrole w odprawach lotów lokalnych w imieniu władz lokalnych lub w imieniu linii lotniczych, stanowi środek pomocy służący poprawie tych kontroli, takim środkiem jest również organizacja programów szkolenia skierowanych do personelu linii lotniczych;
wspólne stanowisko mogłoby bardziej efektywnie rozwiązać te problemy; w związku z tym należy ustalić warunki takiego stanowiska,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Programy pomocy
1.
Wspólna organizacja programów pomocy w portach lotniczych państw trzecich jest prowadzona w ramach Rady przy pełnym wykorzystaniu możliwości oferowanej współpracy.
2.
Celem programów pomocy jest zapewnienie wsparcia dla urzędników odpowiedzialnych na poziomie lokalnym za kontrole w imieniu władz lokalnych albo w imieniu linii lotniczych.
3.
Programy pomocy są realizowane w porozumieniu z właściwymi organami zainteresowanego państwa trzeciego.
4.
Programy pomocy mogą mieć różny czas trwania.
W tym celu zostanie sporządzony wykaz portów lotniczych, w których wspólne programy mogłyby być prowadzone czasowo lub stale.
Artykuł 2
Programy szkolenia
1.
Wspólna organizacja programów szkolenia dla personelu linii lotniczych jest prowadzona w ramach Rady.
2.
Celem programów szkolenia jest między innymi określenie wymogów Państw Członkowskich w odniesieniu do dokumentów i wiz oraz przedstawienie metod kontroli ważności dokumentów i wiz.
3.
W tym celu opracowuje się:
- wykaz portów lotniczych, w których mogłyby być prowadzone programy szkolenia,
- sześciomiesięczny wspólny program szkolenia,
- zbiór informacji do użytku linii lotniczych,
- zbiór dokumentów podróży i dokumentów wizowych do użytku linii lotniczych.
4.
Programy są prowadzone w porozumieniu z właściwymi organami oraz z zainteresowanymi liniami lotniczymi.
Artykuł 3
Wspólne przepisy
1.
Wspólne programy pomocy lub szkolenia prowadzone są przy pomocy wyspecjalizowanych urzędników wyznaczonych przez Państwa Członkowskie, co stanowi część wspólnego programu.
2.
Państwa Członkowskie informują się wzajemnie o swojej woli uczestniczenia w programie objętym niniejszym wspólnym działaniem.
3.
W zakresie, w jakim koszty poniesione przez urzędników wyznaczonych przez Państwo Członkowskie nie są pokrywane przez państwo trzecie i/lub linię lotniczą, koszty takie pokrywa zainteresowane Państwo Członkowskie.
4.
Ambasady Państw Członkowskich działające w kraju, w którym prowadzony jest program, są informowane przez Prezydencję Rady w terminie umożliwiającym Państwom Członkowskim udzielenie wszelkiej pomocy.
5.
Państwa Członkowskie informują się wzajemnie w ramach Rady odnośnie do środków pomocy lub szkolenia prowadzonych poza ramami niniejszego wspólnego stanowiska.
6.
Co roku Sekretariat Generalny Rady opracowuje sprawozdanie odnośnie do działań prowadzonych na mocy niniejszego wspólnego stanowiska.
7.
Z zastrzeżeniem koniecznych dostosowań, programy przewidziane w niniejszym wspólnym stanowisku mogą również być prowadzone w portach morskich.
8.
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie konieczne kroki w celu wdrożenia niniejszego wspólnego stanowiska bez uszczerbku dla współpracy organizowanej w układzie dwustronnym lub w ramach innych organizacji; w tym kontekście prowadzona jest możliwie najszersza koordynacja działań między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne działanie
z dnia 29 listopada 1996 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie współpracy między organami celnymi a organizacjami biznesowymi w zwalczaniu handlu narkotykami
(96/698/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Irlandii,
uwzględniając sprawozdanie Grupy Ekspertów ds. Narkotyków, zatwierdzone przez Radę Europejską w Madrycie w 1995 r.,
dostrzegając, że obiekty i usługi prawnie uzasadnionych organizacji biznesowych mogą być wykorzystywane przez handlarzy narkotyków, a także mając na uwadze, co następuje:
istotny jest wysoki poziom współpracy między organami celnymi a organizacjami biznesowymi w zwalczaniu handlu narkotykami;
w czasie spotkań na szczycie w Londynie (1991 r.) i w Monachium (1992 r.) Grupa G7 wyraziła poparcie dla wzmocnienia współpracy między organami celnymi a organizacjami biznesowymi w walce z handlem narkotykami;
rezolucje Rady Społeczno-Gospodarczej ONZ nr 1993/41 z dnia 27 lipca 1993 r. i nr 1995/18 z dnia 24 lipca 1995 r. zatwierdziły wykorzystanie protokołów ustaleń jako praktycznego sposobu uzyskiwania wymiernych wyników w walce z narkotykami, przy utrzymaniu tempa ułatwień w handlu;
Światowa Organizacja Celna (WCO) przyjęła plan działania w celu systematycznego opracowywania protokołów ustaleń w dziedzinie ceł;
stwierdzając, że program protokołów ustaleń, zapoczątkowany przez WCO, odniósł sukces na całym świecie w utrwalaniu współpracy między organami celnymi a organizacjami biznesowymi;
stwierdzając ponadto, że niektóre Państwa Członkowskie Unii Europejskiej już rozpoczęły krajowe programy protokołów ustaleń z organizacjami biznesowymi, zarówno w odniesieniu do handlu narkotykami jak i innych wykroczeń celnych;
mając świadomość, że rozszerzanie tych programów na wszystkie Państwa Członkowskie i na większą liczbę organizacji biznesowych może przynieść dalsze korzyści płynące z egzekwowania tych programów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
W celu wzmocnienia istniejących już relacji w ramach współpracy między organami celnymi Państw Członkowskich a organizacjami biznesowymi działającymi w Unii Europejskiej w zakresie zwalczania handlu narkotykami, Państwa Członkowskie ustanowią lub dalej rozwiną programy protokołów ustaleń na poziomie krajowym, w ramach wytycznych ustanowionych w niniejszym wspólnym działaniu, i zachęcą do udziału w tego rodzaju programach.
Artykuł 2
Protokoły ustaleń między organami celnymi a organizacjami biznesowymi mogą zawierać, lecz nie muszą się tylko do tego ograniczać, zapisy dotyczące poniższych kwestii:
- wymianę nazwisk osób, z którymi można się kontaktować w organach celnych i w organizacji będącej sygnatariuszem,
- informacje wstępne przekazywane organom celnym przez sygnatariusza dotyczące danych odnoszących się do ładunku lub podróżnych, w zależności od przypadku,
- dostępu organów celnych do systemów informacyjnych sygnatariusza,
- oceny przez organy celne procedur zabezpieczeń sygnatariusza,
- opracowania i wdrożenia planów mających na celu poprawę omawianych zabezpieczeń,
- kontroli nowo zatrudnionego personelu przez sygnatariusza,
- zapewnienia przez organy celne szkolenia personelu sygnatariusza.
Artykuł 3
Organy celne okresowo dokonują przeglądu działania krajowych protokołów ustaleń, a także przeglądu wdrożenia poszczególnych protokołów ustaleń oraz, w uzgodnieniu z sygnatariuszami, dostosowują je w sposób zapewniający ich maksymalną skuteczność.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie powiadamiają Sekretariat Rady o środkach podjętych w celu wdrożenia przepisów niniejszego wspólnego działania po upływie jednego roku od jego wejścia w życie, a w okresie późniejszym stosownie do wymagań Prezydencji.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą według własnego uznania rozszerzyć zakres protokołów ustaleń ustanowionych w ramach programów określonych w art. 1 i objąć nimi inne wykroczenia, oprócz handlu narkotykami, mieszczące się w granicach kompetencji organów celnych.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania.
Wspólne działanie
z dnia 29 listopada 1996 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące wymiany informacji w sprawie ustalania chemicznego składu narkotyków w celu ułatwienia wzmożonej współpracy między Państwami Członkowskimi w zwalczaniu nielegalnego handlu narkotykami
(96/699/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Irlandii,
przywołując sprawozdanie ekspertów w sprawie narkotyków zatwierdzone przez Radę Europejską w Madrycie w dniach 15 i 16 grudnia 1995 r. oraz w szczególności zawartą w nim propozycję działania odnoszącą się do ustalania składu chemicznego narkotyków,
mając na uwadze wnioski z seminarium w Dublinie w dniu 30 lipca 1996 r. w sprawie ustalania składu chemicznego narkotyków, które obejmuje jakościowe i ilościowe określenie większości składników w próbce zajętego narkotyku, a także mając na uwadze, co następuje:
przedmiotem wspólnego zainteresowania Państw Członkowskich jest określenie tendencji w nielegalnej produkcji i wytwarzaniu kontrolowanych narkotyków, jak również wyznaczenie mapy tras ich dostaw;
przedmiotem wspólnego zainteresowania jest również poprawa informacji i wywiadu do celów egzekwowania prawa w odniesieniu do źródeł i tras nielegalnego handlu narkotykami;
przedmiotem wspólnego zainteresowania jest także uzyskanie najpełniejszego materiału dowodowego odnoszącego się do zajęcia narkotyków dla służb sądowych Państw Członkowskich;
laboratoria kryminalistyczne Państw Członkowskich rozwinęły swoje specjalistyczne kompetencje, umiejętności i wiedzę fachową w ustalaniu składu chemicznego narkotyków, co przynosi znaczące korzyści dla organów ścigania w poszczególnych Państwach Członkowskich w walce z nielegalną produkcją i handlem narkotykami;
uwzględniając fakt, że wymiana tych informacji stanowiłaby wkład w wysiłki Unii Europejskiej w rozwiązanie sprawy nielegalnej produkcji i handlu narkotykami;
uwzględniając fakt, że Jednostka Europolu ds. Narkotyków poprawiła swoje szczególne kwalifikacje w dziedzinie balistycznego kształtowania zajętych narkotyków;
celem wymiany informacji przewidzianej w niniejszym wspólnym działaniu nie jest zastąpienie lub zmiana dwustronnych czy wielostronnych uzgodnień dotyczących ustalania chemicznego składu narkotyków, ani też nie stanowi ona żądania ustanowienia nowych struktur w ramach Rady;
dostrzegając korzyści ze wzmocnienia współpracy między kryminalistycznymi laboratoriami Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Celem niniejszego wspólnego działania jest ustanowienie bardziej spójnego mechanizmu przekazywania i upowszechniania wyników ustalania składu narkotyków w Państwach Członkowskich.
Przewiduje ono wymianę informacji związanych z ustalaniem chemicznego składu kokainy, heroiny, LSD, amfetamin i ich pochodnych typu ecstasy: MDA, MDMA i MDEA oraz pozostałych narkotyków lub substancji psychotropowych, jeśli Państwa Członkowskie uznają to za stosowne.
Artykuł 2
Wyznacza się Jednostkę Europolu ds. Narkotyków jako organ, do którego mają być przekazywane informacje z Państw Członkowskich dotyczące ustalania składu chemicznego narkotyków.
Artykuł 3
Informacje przekazywane Jednostce Europolu ds. Narkotyków posiadają następujący układ:
i) analiza narkotyków w postaci tabletek:
a) parametry fizyczne próbki – wielkość, waga, kolor;
b) rysunki i oznaczenia – rodzaj i położenie logo;
c) rodzaj i ilość głównego narkotyku stwierdzonego w próbce;
d) rodzaj i ilość innych substancji składowych wykrytych w czasie analizy;
e) zdjęcie próbki;
f) numer ewidencyjny (identyfikacyjny) sprawy;
ii) analiza narkotyków w postaci innej niż tabletki:
a) rodzaj i ilość głównego narkotyku stwierdzonego w próbce;
b) rodzaj i ilość innych substancji składowych wykrytych w czasie analizy;
c) numer ewidencyjny (identyfikacyjny) sprawy.
Artykuł 4
Jednostka Europolu ds. Narkotyków przekazuje do wszystkich Państw Członkowskich informacje dostarczone zgodnie z art. 3.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
WSPÓLNE DZIAŁANIE
z dnia 29 listopada 1996 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące utworzenia i prowadzenia spisu szczególnych uprawnień, umiejętności i wiedzy specjalistycznej w walce z międzynarodową przestępczością zorganizowaną, w celu ułatwienia współpracy między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej w zakresie egzekwowania prawa
(96/747/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Prezydencji oraz Belgii,
uwzględniając wspólne działanie z dnia 10 marca 1995 r. przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące Jednostki Europolu ds. Narkotyków[1] i wspólne działanie z dnia 16 grudnia 1996 r. przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, rozszerzające mandat udzielony Jednostce Europolu ds. Narkotyków[2], a także mając na uwadze, co następuje:
powołując się na to, że na podstawie art. K.1 ust. 8 i art. K.1 ust. 9 Traktatu, współpraca celna i policyjna mająca na celu zapobieganie i zwalczanie przestępczości międzynarodowej jest uważana za przedmiot wspólnego zainteresowania Państw Członkowskich;
Rada uważa, że poważny charakter i rozwój niektórych form przestępczości międzynarodowej wymagają wzmocnienia współpracy między organami ścigania Państw Członkowskich, w szczególności w dziedzinie nauki i techniki;
aby odpowiedzieć na rozmaite zagrożenia, na jakie napotykają Państwa Członkowskie, krajowe organy ścigania zwalczające przestępczość zorganizowaną rozwinęły szczególne uprawnienia, umiejętności i wiedzę specjalistyczną, które z zasady powinny być udostępniane właściwym organom we wszystkich pozostałych Państwach Członkowskich na żądanie, zgodnie z ich potrzebami oraz we właściwym czasie;
utworzenie i prowadzenie spisu w zakresie szczególnych uprawnień, umiejętności i wiedzy specjalistycznej spowodowałoby szersze i łatwiejsze ich udostępnianie organom w Państwach Członkowskich, wzmacniając tym samym środki pozostające do dyspozycji Państw Członkowskich w walce z przestępczością;
spis przewidziany w niniejszym wspólnym działaniu nie oznacza ani zastąpienia lub wpływu na istniejące dwustronne czy wielostronne ustalenia w sferze nauki i techniki przy współpracy w egzekwowaniu prawa, ani użycia jako narzędzia wymiany informacji wywiadu operacyjnego, ani też nie wymaga ustanowienia nowych struktur w Radzie;
uznając, że pierwszym posunięciem Jednostki Europolu ds. Narkotyków powinno być utworzenie spisu obejmującego nielegalny handel narkotykami i handel ludźmi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Zadaniem Jednostki Europolu ds. Narkotyków jest utworzenie, prowadzenie i upowszechnianie spisu szczególnych uprawnień, umiejętności i wiedzy specjalistycznej w dziedzinie walki z przestępczością, mieszczących się w zakresie kompetencji Jednostki Europolu ds. Narkotyków (EDU) na mocy wspólnego działania z dnia 10 marca 1995 r. oraz z dnia 16 grudnia 1996 r.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przedkładają EDU swoje informacje w celu wprowadzenia jako ich wkładu do spisu.
2.
EDU zestawia treść spisu na podstawie informacji od Państw Członkowskich.
3.
Przygotowując swoje informacje jako wkład do spisu, Państwa Członkowskie uwzględniają zasady bezpieczeństwa i ochronę ustanowioną przez każde z Państw Członkowskich.
4.
EDU jest następnie odpowiedzialna za dokładne wprowadzenie do spisu wszelkich zmian i uzupełnień na podstawie dalszych informacji stanowiących wkład do spisu otrzymanych od Państw Członkowskich oraz za zwrócenie uwagi Państw Członkowskich na te zmiany i uzupełnienia.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje do zamieszczenia w spisie wykaz wszelkich szczególnych uprawnień, umiejętności i wiedzy specjalistycznej, które rozwinęło w walce z przestępczością zorganizowaną i których udostępnienie wszystkim Państwom Członkowskim uważa za wskazane.
2.
Uzyskane od Państw Członkowskich informacje, które mogłyby być najwygodniej sporządzane według wzoru uzgodnionego w ramach Rady, zawierają co najmniej dostatecznie dokładny opis każdego z poszczególnych uprawnień, umiejętności lub wiedzy specjalistycznej, pozwalający właściwym organom w Państwach Członkowskich na dokonanie uzasadnionej oceny ich potencjalnej przydatności w wykonywaniu przez nie swych obowiązków.
Informacje wskazują także dokładnie szybki i bezpośredni sposób nawiązywania kontaktów, wraz z podaniem organu oferującego dane uprawnienia, umiejętności lub wiedzę, albo centralnego punktu kontaktowego w danym Państwie Członkowskim.
3.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za aktualizowanie, jeżeli jest to konieczne, szczegółów dotyczących sposobu kontaktowania się.
4.
Państwa Członkowskie mogą w dowolnym czasie dostarczać dodatkowe dane do wprowadzenia do spisu, albo poprosić o wycofanie danych ze spisu.
5.
Żadne dane osobowe, poza nazwiskami osób, z którymi należy się kontaktować, i szczegółami dotyczącymi kontaktów wymaganych dla funkcjonowania programu, nie są zamieszczane w spisie.
Artykuł 4
1.
Każde Państwo Członkowskie posiada egzemplarz spisu.
Każdy z właściwych organów w Państwie Członkowskim pragnący skorzystać z poszczególnych uprawnień wymienionych w podręczniku występuje do właściwego punktu kontaktowego w Państwie Członkowskim, które wprowadziło tę informację.
Kwestia wszelkich zwrotów wydatków jest również rozwiązywana dwustronnie.
2.
Państwo Członkowskie, które przekazało do spisu informacje na temat uprawnień, umiejętności lub wiedzy, może w konkretnym przypadku uchylić się od ich udostępnienia, jeżeli wymagają tego okoliczności.
3.
Państwa Członkowskie uzgadniają, że nawiązując kontakt przy wykorzystaniu spisu, powiadamiają EDU o podstawowych szczegółach ustalanych przez Radę działającą jednomyślnie, w celu umożliwienia jej skutecznego monitorowania użyteczności spisu.
5.
Stosuje się przepisy art. 5 ust. 2 i art. 7 wspólnego działania z dnia 10 marca 1995 r.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania.
Wspólne działanie
z dnia 16 grudnia 1996 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, rozszerzające mandat udzielony Jednostce Europolu ds. Narkotyków
(96/748/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
przywołując wspólne działanie z dnia 10 marca 1995 r., przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące Jednostki Europolu ds. narkotyków [1], poprzez które Jednostka zobowiązana jest do prowadzenia niektórych działań, aby wspomagać Państwa Członkowskie w walce z niektórymi formami przestępczości transnarodowej,
przywołując akt Rady z dnia 26 lipca 1995 r. [2] ustanawiający tekst Konwencji o Europolu, podpisanej przez przedstawicieli rządów wszystkich Państw Członkowskich Unii Europejskiej,
przywołując, że Konwencja, w dniu wejścia w życie następującym po przyjęciu jej przez wszystkie Państwa Członkowskie, udzieli Europolowi mandatu wychodzącego poza obecny mandat Jednostki Europolu ds. Narkotyków i obejmującego inne formy przestępczości transnarodowej, w tym handel ludźmi, a także mając na uwadze, co następuje:
życzenie wyrażone przez Parlament Europejski w jego rezolucjach z dnia 19 września 1996 r., podkreślających znaczenie zwalczania handlu ludźmi i wnoszących o powierzenie roli w tej dziedzinie Jednostce Europolu ds. Narkotyków;
wnioski przyjęte na Konferencji wiedeńskiej dotyczącej handlu kobietami, zwołanej z inicjatywy Komisji Europejskiej oraz Rządu Austrii w czerwcu 1996 r.;
wnioski przyjęte przez Światowy Kongres Przeciwko Wykorzystywaniu Seksualnemu Dzieci do celów Komercyjnych, który odbył się w Sztokholmie w dniach od 26–31 sierpnia 1996 r.;
po uzgodnieniu rozszerzenia mandatu Jednostki Europolu ds. Narkotyków w celu włączenia do niego handlu ludźmi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 ust. 2 wspólnego działania z dnia 10 marca 1995 r. otrzymuje brzmienie:
"2.
Jednostka funkcjonuje jako zespół nieoperacyjny powołany do wymiany i analizy informacji i danych wywiadowczych, jeśli dotyczą one dwóch lub więcej Państw Członkowskich, z zakresu:
a) nielegalnego handlu narkotykami;
b) nielegalnego handlu materiałami radioaktywnymi i nuklearnymi;
c) przestępczości związanej z tworzeniem sieci nielegalnej imigracji;
d) handlu ludźmi;
e) nielegalnego handlu pojazdami;
jak również organizacji przestępczych uwikłanych w te formy przestępczości oraz prania brudnych pieniędzy związanego z tymi formami przestępczości.
Do celów niniejszego wspólnego działania pojęcie "handel ludźmi" jest definiowane zgodnie z postanowieniami Konwencji o Europolu" . Artykuł 2
Wspólne działanie
z dnia 17 grudnia 1996 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące zbliżenia ustawodawstw i praktyk Państw Członkowskich Unii Europejskiej w zakresie walki z narkomanią oraz zapobiegania i zwalczania nielegalnego handlu narkotykami
(96/750/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.1 ust. 4 i K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Francji,
powołując się na fakt, że Rada Europejska w Cannes w dniach 26 i 27 czerwca 1995 r. zatwierdziła zadanie odnoszące się do europejskiego planu działań w zakresie walki z narkotykami (1996–1999) i uznała potrzebę zintegrowanego podejścia w tym obszarze;
powołując się na fakt, że Rada Europejska w Madrycie w dniach 15 i 16 grudnia 1995 r. zatwierdziła sprawozdanie grupy ekspertów w zakresie narkotyków oraz że niektóre spośród 66 propozycji zostały już przekształcone w precyzyjne, skoordynowane działania operacyjne w ramach Unii Europejskiej, zgodnie ze wskazówkami Rady Europejskiej;
powołując się na fakt, że Rada Europejska zaprosiła również włoską oraz irlandzką Prezydencję do przygotowania, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, Komisją, Jednostką Europolu ds. Narkotyków oraz Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, programu działań uwzględniających sprawozdanie, których postęp byłby oceniony na posiedzeniu Rady Europejskiej w Dublinie w dniach 13 i 14 grudnia 1996 r.;
zważywszy, że Rada Europejska we Florencji w dniach 21 i 22 czerwca 1996 r. podkreśliła istotne znaczenie wzmocnionej współpracy między Państwami Członkowskimi w walce z narkotykami;
zważywszy, że ta sama Rada Europejska ponownie przedstawiła znaczenie szybkiego zakończenia badań nad harmonizacją ustawodawstw Państw Członkowskich i ich wpływu na zmniejszenie używania narkotyków oraz nielegalnego handlu narkotykami;
uwzględniając sprawozdanie w sprawie harmonizacji ustawodawstwa krajowego w zakresie narkotyków, jak zażądała Rada Europejska na posiedzeniach w Madrycie i Florencji;
powołując się na priorytet dodany przez irlandzką Prezydencję do walki z narkotykami oraz inicjatywy podjęte w następstwie wytycznych Rady Europejskiej w Madrycie i Florencji w celu nadania tej walce określonej treści, w szczególności rezolucję Rady w sprawie orzekania wyroków za handel narkotykami na dużą skalę;
zważywszy, że Państwa Członkowskie wypełniają swoje zobowiązania w ramach Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1961, 1971 i 1988 r. oraz że będą one badać sposoby zwiększenia skuteczności w dążeniu do ścisłej zgodności z tymi Konwencjami, w szczególności poprzez pomoc państwom trzecim w wypełnianiu ich zobowiązań;
zważywszy, że Państwa Członkowskie potwierdzają swoją wspólną determinację w dążeniu do położenia kresu nielegalnemu handlowi narkotykami w celu ochrony społeczeństwa przed jego niszczącymi skutkami i przed innymi głęboko ukrytymi przyczynami problemów nadużywania narkotyków, w szczególności popytowi na narkotyki i olbrzymim zyskom z nielegalnego handlu, oraz że zbliżanie ustawodawstw i praktyk zmierzających do uczynienia współpracy bardziej skuteczną przyczyniałoby się do osiągania tego celu;
uwzględniając memorandum "W sprawie europejskiego modelu społecznego" przedłożone przez Francję na posiedzeniu Rady Europejskiej w Turynie dnia 29 marca 1996 r., popierające harmonizację ustawodawstwa krajowego w zakresie walki z narkotykami;
uwzględniając zagrożenia nieodłącznie związane z powstawaniem narkotyków syntetycznych;
zważywszy, że sprawozdanie w sprawie harmonizacji sporządzone przez Radę i Komisję w odpowiedzi na wcześniej wspomniane wskazówki uznaje, że narkotyki syntetyczne mogą stanowić obszar priorytetowy, w którym sprawozdanie zostanie przełożone na działania praktyczne;
zważywszy, że, wobec braku zharmonizowanego ustawodawstwa, wzajemnie zgodne praktyki wzmocniłyby europejską współpracę w walce z narkomanią oraz zapobieganiu i zwalczaniu nielegalnego handlu narkotykami;
zważywszy, że wysoki poziom współpracy europejskiej i międzynarodowej policji, służb celnych oraz organów sądowych pomógłby w podniesieniu skuteczności walki z handlem narkotykami;
zważywszy, że walka z handlem narkotykami musi być połączona z aktywną polityką zapobiegania, leczenia narkomanii i rehabilitacji narkomanów;
uwzględniając program wspólnotowych działań w sprawie zapobiegania uzależnieniu od narkotyków, w szczególności piętnaście działań priorytetowych, które program ten obejmuje;
zważywszy, że przepisy niniejszego wspólnego działania pozostają bez uszczerbku dla ogólnej zasady, że Państwo Członkowskie może zachować lub rozwijać własną krajową politykę w dziedzinie walki z narkotykami na swoim terytorium;
bez uszczerbku dla kompetencji Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują pełną współpracę w walce z narkomanią i podejmują starania w celu zbliżenia swoich ustawodawstw, aby zapewnić ich wzajemną zgodność w stopniu niezbędnym do zapobiegania i zwalczania nielegalnego handlu narkotykami w Unii.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują starania, aby zapewnić większą wzajemną zgodność praktyk policji, służb celnych i organów sądowych, w ten sposób przyczyniając się do ściślejszej europejskiej współpracy w celu zapobiegania i zwalczania nielegalnego handlu narkotykami w Unii.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują walkę z nielegalnym przepływem środków odurzających i substancji psychotropowych we Wspólnocie, w tym również z "turystyką narkotykową".
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają, że w ich systemach prawnych kary nakładane za handel narkotykami na dużą skalę są jednymi z najbardziej surowych kar przewidzianych dla przestępstw o porównywalnej wadze.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują starania w celu opracowania zbieżnego ustawodawstwa w stopniu koniecznym do przygotowania podstawy prawnej lub wypełnienia luk prawnych w odniesieniu do narkotyków syntetycznych.
W szczególności wspierają tworzenie systemu szybkiego informowania umożliwiającego zidentyfikowanie takich narkotyków jako substancji zakazanych w momencie ich pojawienia się w jakimkolwiek miejscu na terytorium Państwa Członkowskiego.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla kompetencji Wspólnoty Państwa Członkowskie zobowiązują się do przyjęcia środków koniecznych do zacieśnienia współpracy operacyjnej policji, służb celnych i organów sądowych w walce z narkomanią oraz w zapobieganiu i zwalczaniu nielegalnego handlu narkotykami.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich zobowiązania wynikające z Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1961, 1971 i 1988 r. w sprawie środków odurzających i substancji psychotropowych są stosowane rygorystycznie i skutecznie.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie zobowiązują się do podjęcia najwłaściwszych kroków w celu zwalczania nielegalnych upraw roślin zawierających składniki aktywne o właściwościach narkotycznych.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zobowiązują się, z uwzględnieniem swoich zasad konstytucyjnych i podstawowych koncepcji systemów prawnych, do nadania charakteru czynów karalnych czynom popełnianym umyślnie w celu publicznego namawiania lub nakłaniania innych osób, przy pomocy dowolnych środków, do popełniania przestępstw nielegalnego używania lub produkcji środków odurzających.
Państwa Członkowskie zachowują szczególną czujność w odniesieniu do wykorzystywania usług przesyłania danych on-line, w szczególności internetu.
Artykuł 10
Przepisy niniejszego wspólnego działania nie uniemożliwiają Państwu Członkowskiemu, w poszanowaniu jego zobowiązań międzynarodowych, utrzymywania bądź wprowadzania na swoim terytorium jakiegokolwiek środka uzupełniającego, uznanego za właściwy do walki z narkomanią oraz zapobiegania i zwalczania nielegalnego handlu narkotykami.
Artykuł 11
Rządy Państw Członkowskich zobowiązują się do powzięcia wszelkich właściwych kroków w celu wprowadzenia w życie niniejszego wspólnego działania niezwłocznie po jego przyjęciu.
Corocznie Prezydencja składa Radzie sprawozdania w sprawie realizacji niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 12
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 13
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Dyrektywa Komisji 96/3/WE
z dnia 26 stycznia 1996 r.
przyznająca odstępstwo od niektórych przepisów dyrektywy Rady 93/43/EWG w sprawie higieny środków spożywczych w odniesieniu do transportu morskiego płynnych olejów i tłuszczów luzem
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: uzyskane informacje wskazują na to, że stosowanie przepisów rozdziału IV pkt 2 akapit drugi Załącznika do dyrektywy 93/43/EWG dotyczących transportu luzem środków spożywczych w postaci płynów, granulatu lub proszku, w pojemnikach i/lub kontenerach/zbiornikach przeznaczonych do transportu środków spożywczych, jest niepraktyczne oraz nakłada nadmiernie uciążliwe obciążenia na podmioty branży żywnościowej wówczas, gdy mają one zastosowanie do transportu statkami pełnomorskimi płynnych olejów i tłuszczów przeznaczonych do spożycia przez ludzi bądź możliwych do zastosowania w tym celu;
jednakże konieczne jest zapewnienie, że udzielenie odstępstwa przewiduje zapewnienie równoważnej ochrony zdrowia publicznego, poprzez dołączenie warunków do zasad takiego odstępstwa;
dostępność statków pełnomorskich przeznaczonych do przewożenia środków spożywczych jest niewystarczająca do obsługi nieprzerwanego handlu olejami i tłuszczami przeznaczonymi do spożycia przez ludzi bądź możliwymi do zastosowania w tym celu;
doświadczenie nabyte w ciągu ostatnich lat wskazuje na to, że uniknięcie zanieczyszczenia płynnych olejów i tłuszczów jest możliwe, jeżeli zbiorniki stosowane do ich transportu są wykonane z łatwo dających się utrzymać w czystości materiałów lub jeżeli charakter trzech wcześniejszych ładunków jest taki, że nie pozostawia on niemożliwego do przyjęcia zanieczyszczenia; z drugiej strony należy zapewnić, że zbiorniki, które były używane wcześniej do transportu, zostały skutecznie oczyszczone;
na mocy przepisów art. 8 dyrektywy 93/43/EWG na Państwach Członkowskich ciąży obowiązek przeprowadzania kontroli mających na celu zapewnienie stosowania niniejszej dyrektywy;
to szczególne odstępstwo powinno być stosowane bez uszczerbku dla przepisów ogólnych dyrektywy 93/43/EWG;
na podstawie przepisów art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/43/EWG omawiane odstępstwo nie powinno dotyczyć tej żywności, dla której stosują się bardziej szczegółowe wspólnotowe zasady higieny;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa wprowadza odstępstwo od przepisów rozdziału IV pkt 2 akapit drugi Załącznika do dyrektywy 93/43/EWG oraz ustanawia równoważne warunki zapewnienia ochrony zdrowia publicznego oraz bezpieczeństwa i wartości zdrowotnej środków spożywczych, których to dotyczy.
Artykuł 2
1.
Dozwolony jest transport luzem statkami pełnomorskimi płynnych olejów i tłuszczów, które mają zostać przetworzone i które są przeznaczone do spożycia przez ludzi bądź istnieje możliwość zastosowania ich do tego celu w zbiornikach, które nie są przeznaczone wyłącznie do przewozu środków spożywczych, z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) w przypadku gdy olej lub tłuszcz przewożony jest w zbiorniku wykonanym ze stali nierdzewnej lub w zbiorniku z powłoką z żywicy epoksydowej bądź jej technicznym odpowiednikiem, ładunkiem przewożonym bezpośrednio wcześniej w tym zbiorniku muszą być środki spożywcze bądź ładunek z wykazu dopuszczalnych ładunków poprzedzających, wymieniony w niniejszym Załączniku;
b) w przypadku gdy olej lub tłuszcz przewożony jest w zbiorniku wykonanym z materiałów innych niż wymienione w lit. a), trzy poprzedzające ładunki przewożone w takich zbiornikach muszą być środkami spożywczymi lub ładunkami wymienionymi w wykazie dopuszczalnych ładunków poprzedzających, wymieniony w niniejszym Załączniku.
2.
Dozwolony jest transport luzem statkami pełnomorskimi płynnych olejów lub tłuszczów, które nie mają zostać poddane dalszemu przetworzeniu oraz które są przeznaczone do spożycia przez ludzi bądź istnieje możliwość zastosowania ich do tego celu, w zbiornikach, które nie są przeznaczone wyłącznie do przewozu środków spożywczych, z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) zbiornik taki jest wykonany ze stali nierdzewnej bądź ma powłokę z żywicy epoksydowej bądź jej techniczny odpowiednik;
b) trzema poprzednimi ładunkami przewożonymi w takim zbiorniku były środki spożywcze.
Artykuł 3
1.
Kapitan statku pełnomorskiego przewożącego luzem, w zbiornikach, płynne oleje i tłuszcze, które są przeznaczone do spożycia przez ludzi bądź istnieje możliwość zastosowania ich do tego celu, przechowuje dokładną dokumentację dowodową odnoszącą się do trzech poprzednich ładunków przewożonych w zbiornikach, których to dotyczy, oraz skuteczności procesu czyszczenia zbiorników zastosowanego między tymi ładunkami.
2.
W przypadku przeładunku takiego ładunku, dodatkowo do dokumentacji dowodowej wymaganej w ust. 1, kapitan statku przyjmującego ładunek przechowuje dokładną dokumentację dowodową potwierdzającą, że transport luzem płynnego oleju lub tłuszczu spełniał przepisy art. 2 w czasie poprzednich przewozów oraz skuteczność procesu czyszczenia zbiorników zastosowanego między tymi ładunkami na innym statku.
3.
Kapitan statku dostarczy na żądanie właściwym władzom kontroli urzędowej dokumentację dowodową opisaną w ust. 1 i 2.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa zostanie przejrzana, jeżeli jedno bądź więcej Państw Członkowskich lub Komisja uzna, że zmiany są konieczne w celu uwzględnienia rozwoju naukowego lub technicznego.
W każdym przypadku Załącznik zostanie przejrzany w terminie jednego roku od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 12 lutego 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Dyrektywa Komisji 96/4/WE
z dnia 16 lutego 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 91/321/EWG w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: z uwagi na charakter preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych szczegółowe zasady podawania na etykietach składników odżywczych, muszą być wyjaśnione, aby uniknąć wszelkich problemów, które mogą wyniknąć ze stosowania innego odnośnego prawodawstwa Wspólnoty;
nowe dane naukowe usprawiedliwiają niektóre zmiany do obowiązkowych podstawowych składów preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych, wyszczególnionych w załącznikach I i II do dyrektywy Komisji 91/321/EWG [2], zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji;
nukleotydy, będące naturalnymi składnikami ludzkiego mleka, były używane przez wiele lat do uzupełnienia preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych w Państwach Członkowskich i państwach trzecich bez jakiegokolwiek negatywnego efektu; wobec tego nie ma powodów zakazu ich używania przy wytwarzaniu tych produktów;
postęp technologiczny spowodował produkcję preparatów dla niemowląt opartych o częściowe hydrolizaty białek, które ze względu na ich niską zawartość białek powodujących odczyn odpornościowy mogą być użyteczne; z tego powodu powinno być dozwolone podawanie tych szczególnych właściwości; produkty te różnią się od półproduktów dietetycznych opartych o produkty w wysokim stopniu zhydrolizowane, stosowane w prowadzeniu diety w przypadkach zdiagnozowanych stanów zdrowia, które nie są objęte niniejszą dyrektywą;
dyrektywa 91/321/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona;
zasięgnięto opinii Naukowego Komitetu ds. Żywności, zgodnie z art. 4 dyrektywy 89/398/EWG w sprawie przepisów mających wpływ na zdrowie publiczne;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/321/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Preparaty dla niemowląt i preparaty pochodne nie zawierają żadnej substancji w proporcjach mogących zaszkodzić zdrowiu niemowląt.
Należy niezwłocznie ustanowić najwyższe dopuszczalne poziomy.
Kryteria mikrobiologiczne zostaną także ustanowione w miarę potrzeby."
2.
W art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 2 lit. d) i e) otrzymują brzmienie:
"d) w przypadku preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych, dostępna wartość energetyczna wyrażona w kJ i w kcal oraz zawartość białek, węglowodanów i tłuszczu na 100 mililitrów produktu gotowego do użycia;
e) w przypadku preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych, średnia ilość każdego składnika mineralnego i każdej witaminy wymienionej w załączniku I i II oraz, w razie potrzeby, choliny, inozytolu, karnityny i tauryny wyrażone w postaci liczbowej na 100 mililitrów produktu gotowego do użycia;"
b) dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a Etykietowanie może podawać:
a) średnią ilość składników odżywczych wymienionych w załączniku III, jeżeli taka deklaracja nie jest objęta przepisami ust. 2 lit. e) niniejszego artykułu, wyrażone w postaci liczbowej na 100 ml produktu gotowego do użycia;
b) dla preparatów dla niemowląt, w dodatku do informacji liczbowej, informacje o witaminach i minerałach objętych załącznikiem VIII wyrażone jako odsetek podanych tam wartości odniesienia na 100 ml produktu gotowego do użycia, pod warunkiem że odpowiednie ilości są równe przynajmniej 15 procentom wartości odniesienia;"
3.
Załączniki zostają zmienione według niniejszego załącznika.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 marca 1997 r. i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Powyższe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne są stosowane w taki sposób, aby:
- zezwolić na handel produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą nie później niż w dniu 1 lipca 1995 r.,
- zakazać handlu produktami niezgodnymi z niniejszą dyrektywą z mocą od dnia 1 czerwca 1994 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia następującego po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 96/5/WE
z dnia 16 lutego 1996 r.
w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], w szczególności jej art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
środki wspólnotowe przewidziane w niniejszej dyrektywie nie przekraczają tego, co jest konieczne dla osiągnięcia celów, przewidzianych dyrektywą 89/398/EWG;
przetworzona żywność na bazie zbóż i żywność dla niemowląt i małych dzieci są stosowane jako część urozmaiconej diety i nie stanowią wyłącznego źródła pożywienia niemowląt i małych dzieci;
istnieje ogromna różnorodność wspomnianych produktów, odzwierciedlająca szeroko zróżnicowaną dietę niemowląt odstawionych od piersi i małych dzieci, z powodu społecznych i kulturalnych uwarunkowań istniejących we Wspólnocie;
zasadniczy skład wspomnianych produktów musi być odpowiedni do celów żywieniowych zdrowych niemowląt i małych dzieci zgodnie z ogólnie przyjętymi danymi naukowymi z uwzględnieniem wyżej wspomnianych czynników;
należy ustanowić zasadnicze potrzeby żywieniowe co do składu dwóch szerokich kategorii tych produktów, mianowicie przetworzonej żywności na bazie zbóż i żywności dla niemowląt i małych dzieci;
chociaż, w związku z właściwościami tych produktów, należy narzucić pewną liczbę obowiązkowych wymagań i innych ograniczeń dotyczących poziomu witamin, minerałów i innych składników pokarmowych, tego rodzaju składniki odżywcze mogą być dodawane dobrowolnie przez producentów pod warunkiem, że używają oni wyłącznie substancji wymienionych w załączniku IV do niniejszej dyrektywy;
nie wydaje się, aby dobrowolne dodanie takich składników odżywczych na poziomach obecnie obserwowanych we Wspólnocie powodowało nadmierną dawkę tych produktów podawaną niemowlętom i małym dzieciom; należy zwrócić uwagę na przyszły rozwój sytuacji oraz, jeśli to konieczne, podjąć odpowiednie środki;
przepisy odnoszące się do używania dodatków przy produkcji przetworzonej żywności na bazie zbóż i żywności dla dzieci zostaną ustanowione w dyrektywie Rady;
użyciem nowych składników żywnościowych ma zajmować się ustawodawstwo horyzontalne dla wszystkich środków spożywczych przy pomocy oddzielnego środka;
niniejsza dyrektywa odzwierciedla obecny stan wiedzy na temat tego rodzaju produktów; jakiekolwiek zmiany, celem pozwolenia na innowacje w oparciu o postęp naukowy i techniczny, zostaną rozpatrzone zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 13 dyrektywy 89/398/EWG;
z uwagi na osoby, dla których produkty są przeznaczone, należy bezzwłocznie ustanowić niezbędne kryteria mikrobiologiczne i najwyższe dopuszczalne poziomy substancji zanieczyszczających;
na podstawie art. 7 dyrektywy 89/398/EWG produkty objęte niniejsza dyrektywą podlegają ogólnym zasadom przewidzianym w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [2], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 93/102/WE [3];
w niniejszej dyrektywie przyjęto i rozszerzono dodatki i wyjątki od ogólnych zasad tam, gdzie stosowne;
w szczególności właściwości i przeznaczenie produktów, które obejmuje niniejsza dyrektywa wymagają etykietowania składników pokarmowych podających wartość energetyczną oraz podstawowe składniki odżywcze, jakie zawierają; oprócz tego należy szczegółowo podać sposób użycia zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 oraz art. 10 dyrektywy 79/112/EWG, w celu uniknięcia przypadków niewłaściwego użycia, co może ewentualnie zaszkodzić zdrowiu noworodków;
podczas gdy z jednej strony nie są generalnie zabronione wzmianki czy informacje, które nie zostały szczegółowo zabronione w odniesieniu do danych produktów, zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do wszystkich środków spożywczych, tego rodzaju informacje czy dane, w stosownych przypadkach, powinny brać pod uwagę kryteria dotyczące składu, które zostały wyszczególnione w niniejszej dyrektywie;
zgodnie z art. 4 dyrektywy 89/398/EWG zasięgnięto opinii Naukowego Komitetu ds. Żywności w sprawie przepisów mogących wpływać na zdrowie publiczne;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa to "dyrektywa szczególna" w rozumieniu art. 4 dyrektywy 89/398/EWG.
2.
Niniejsza dyrektywa obejmuje środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego spełniające szczególne wymagania zdrowych noworodków i małych dzieci we Wspólnocie i są przeznaczone do użytku przez noworodki w czasie, kiedy są odstawiane od piersi, a także małe dzieci jako dodatek do ich diety i/lub ich stopniowego przystosowania się do zwykłego pożywienia.
Obejmują one:
a) "Przetworzoną żywność na bazie zbóż", która jest podzielona na następujące cztery kategorie:
i) zwykłe zboża, które są lub powinny być odtworzone z mlekiem lub innymi odpowiednimi płynami żywieniowymi;
ii) zboża z dodatkiem wysokobiałkowej żywności, które są w gotowej postaci odtworzonej lub należy je odtworzyć z wodą lub innymi płynami niezawierającymi białka;
iii) makarony, których należy używać po ugotowaniu we wrzącej wodzie lub innych odpowiednich płynach;
iv) sucharki i herbatniki, których należy używać bezpośrednio lub po sproszkowaniu z dodatkiem wody, mleka lub innych właściwych płynów.
b) "Żywność dla dzieci" inną niż przetworzona żywność na bazie zbóż.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do mleka przeznaczonego dla małych dzieci.
4.
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "niemowlęta" oznaczają dzieci poniżej dwunastego miesiąca życia,
- "małe dzieci" oznaczają dzieci między pierwszym a trzecim rokiem życia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, by produkty, określone w art. 1 były wprowadzone do obrotu we Wspólnocie tylko, jeśli są zgodne z zasadami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
Przetworzona żywność na bazie zbóż i żywność dla dzieci są produkowane ze składników, których przydatność do specjalnego przeznaczenia żywieniowego dla niemowląt i małych dzieci została stwierdzona w oparciu o ogólnie przyjęte dane naukowe.
Artykuł 4
1.
Przetworzona żywność na bazie zbóż jest zgodna z kryteriami, co do składu, określonymi w załączniku I.
2.
Żywność dla dzieci, która jest opisana w załączniku II, jest zgodna z kryteriami, co do ich składu tam określonego.
Artykuł 5
Tylko substancje odżywcze wymienione w załączniku IV mogą być dodane do produkcji przetworzonej żywności na bazie zbóż i żywności dla dzieci.
W ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, zostaną ustanowione, w razie potrzeby, dodatkowo oprócz tych już wymaganych, najwyższe dopuszczalne poziomy.
Kryteria czystości dla tych substancji zostają ustanowione na późniejszym etapie.
Artykuł 6
Przetworzona żywność na bazie zbóż i żywność dla dzieci nie zawierają żadnej substancji w takiej ilości, która mogłaby narazić na niebezpieczeństwo zdrowie niemowląt i małych dzieci.
Należy niezwłocznie ustanowić najwyższe dopuszczalne poziomy.
Kryteria mikrobiologiczne zostają także ustanowione w miarę potrzeby.
Artykuł 7
1.
Oprócz szczegółów przewidzianych w art. 3 dyrektywy 79/112/EWG etykiety danych produktów zawierają następujące obowiązkowe informacje:
a) Wskazanie wieku, od którego produkt może być stosowany, jego skład, konsystencję oraz inne szczególne właściwości.
Podany wiek nie jest dla żadnego produktu niższy od czterech miesięcy.
Produkty polecane do użytku począwszy od czwartego miesiąca życia mogą podawać, że są odpowiednie począwszy od tego wieku, o ile osoby niezależne mające kwalifikacje medyczne, żywieniowe lub w dziedzinie farmacji lub inni specjaliści odpowiedzialni za opiekę nad matką i dzieckiem, nie zalecają inaczej.
b) Informacje dotyczące obecności lub nieobecności glutenu, jeśli określony wiek, od którego produkt może być używany, jest poniżej sześciu miesięcy.
c) Dostępna wartość energetyczna wyrażona w kJ oraz kcal oraz zawartość białka, węglowodanów i tłuszczów wyrażona w formie liczbowej na 100 g lub 100 ml sprzedawanego produktu oraz, tam gdzie stosowne, na określoną ilość produktu proponowaną do spożycia.
d) Średnia ilość każdej substancji mineralnej i każdej witaminy, które kolejno regulują załączniki I i II, wyrażona w formie liczbowej na 100g lub 100 ml sprzedawanego produktu oraz, tam gdzie tam gdzie stosowne, na określoną ilość produktu proponowaną do spożycia.
e) Jeśli to konieczne, instrukcje do właściwego przygotowania oraz stwierdzenie znaczenia postępowania zgodnie z tymi instrukcjami.
2.
Etykiety może podawać:
a) średnią ilość składników odżywczych wymienionych w załączniku IV, jeśli takiej deklaracji nie obejmują przepisy ust. 1 lit. d), wyrażoną w formie liczbowej na 100 g lub 100 ml sprzedawanego produktu oraz, tam gdzie stosowne, na określoną ilość produktu proponowaną do spożycia;
b) dodatkowo do informacji liczbowej, informacje o witaminach i minerałach wymienionych w załączniku V, wyrażone jako procent wartości referencyjnych tam określonych, na 100 g lub 100 ml sprzedawanego produktu oraz, tam gdzie stosowne, na określoną ilość produktu proponowaną do spożycia pod warunkiem, że przedstawione ilości są co najmniej równe 15 % wartości referencyjnych.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 września 1997 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Powyższe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne są stosowane w taki sposób, aby:
- zezwolić do dnia 1 października 1997 r. na prowadzenie handlu produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą;
- zabronić handlu produktami, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą z mocą od dnia 31 marca 1999 r.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Procedura dotycząca takiego odniesienia zostanie przyjęta przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 10
Dyrektywa Komisji 96/8/WE
z dnia 26 lutego 1996 r.
w sprawie żywności przeznaczonej do użycia w dietach o obniżonej energetyczności
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: środki wspólnotowe przewidziane niniejszą dyrektywą nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do realizacji celów już przewidzianych w dyrektywie 89/398/EWG;
produkty objęte niniejszą dyrektywą są różnorodne i zazwyczaj wyróżnione jako te, które przeznaczone są do całkowitego lub częściowego zastąpienia całodziennej diety;
produkty te powinny mieć taki skład, który pozwoli pokryć, w zależności od przypadku, dzienne zapotrzebowanie pokarmowe na podstawowe składniki odżywcze lub znaczną część tego zapotrzebowania osób, dla których są przeznaczone;
stworzono ostatnio wiele produktów w celu zastąpienia przekąsek, jak również w celu dostarczenia organizmowi pewnych ilości wybranych podstawowych makro- i mikroelementów; podstawowy skład tych produktów zostanie ustalony w późniejszym terminie;
ponadto wartość energetyczna produktów objętych niniejszą dyrektywą musi być ograniczona;
wartość energetyczna niektórych produktów przeznaczonych do całkowitego lub częściowego zastąpienia całodziennej diety jest bardzo niska; szczególne zasady zostaną przyjęte dla tych produktów o niskiej wartości energetycznej w późniejszym terminie;
niniejsza dyrektywa odzwierciedla aktualny stan wiedzy dotyczący tych produktów; wszelkie zmiany umożliwiające innowacje oparte na postępie naukowym i technicznym zostaną uchwalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 89/398/EWG;
zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/398/EWG przepisy odnoszące się do substancji o szczególnym przeznaczeniu odżywczym używanych przy wytwarzaniu produktów powinny zostać ustanowione w oddzielnej dyrektywie Komisji;
przepisy odnoszące się do używania dodatków przy wytwarzaniu produktów powinny być ustanowione w odpowiednich dyrektywach Rady;
zgodnie z art. 7 dyrektywy 89/398/EWG produkty objęte niniejszą dyrektywą podlegają ogólnym zasadom ustanowionym w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [2], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 93/102/WE [3]; niniejsza dyrektywa, gdzie właściwe, przyjmuje i rozszerza uzupełnienia do i wyjątki od tych ogólnych zasad;
w szczególności charakter i przeznaczenie produktów objętych niniejszą dyrektywą wymaga podania na etykiecie ich wartości energetycznej oraz najważniejszych składników odżywczych, które zawierają;
zgodnie z art. 4 dyrektywy 89/398/EWG zasięgnięto opinii Komitetu Naukowego ds. Żywności w sprawie przepisów mogących mieć znaczenie dla zdrowia publicznego;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa jest "dyrektywą szczegółową" w rozumieniu art. 4 dyrektywy 89/398/EWG. Ustala ona wymagania dotyczące składu i etykietowania żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego do użycia w dietach o ograniczonej zawartości energii w celu redukcji masy ciała i przedstawianych jako takie.
2.
Żywność przeznaczona do użycia w dietach o ograniczonej zawartości energii w celu redukcji masy ciała to żywność specjalnie przygotowana, która użyta zgodnie z instrukcją producenta zastępuje całkowicie lub częściowo całodzienną dietę.
Żywność ta dzieli się na dwie kategorie:
a) produkty przedstawiane jako zamienniki całodziennej diety;
b) produkty przedstawiane jako zamienniki jednego posiłku lub większej liczby posiłków w ciągu dnia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, aby produkty określone w art. 1 zostały wprowadzone do obrotu we Wspólnocie jedynie wówczas, gdy są zgodne z przepisami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
Skład żywności objętej niniejszą dyrektywą musi być zgodny z kryteriami dotyczącymi składu wymienionymi w załączniku I.
Artykuł 4
Wszystkie składniki tworzące produkty określone w art. 1 ust. 2 lit. a), muszą być wprowadzane do obrotu w jednym wspólnym opakowaniu.
Artykuł 5
1.
Nazwa, pod którą produkt jest wprowadzany do obrotu, brzmi:
a) dla produktów objętych art. 1 ust. 2 lit. a), "Całkowite zastąpienie diety w celu kontroli masy ciała";
b) dla produktów objętych art. 1 ust. 2 lit. b), "Zastąpienie posiłku w celu kontroli masy ciała".
2.
Etykiety wymienionych produktów muszą zawierać, poza informacjami przewidzianymi w art. 3 dyrektywy Rady 79/112/EWG następujące obowiązkowe dane szczegółowe:
a) wartość dostępnej energii wyrażoną w kJ i kcal oraz zawartość białka, węglowodanów i tłuszczu wyrażone liczbowo, na określoną ilość produktu gotowego do spożycia, proponowanego do konsumpcji;
b) średnią zawartość każdego składnika mineralnego i każdej witaminy, dla których obowiązkowe wymagania są wymienione w ust. 5 załącznika I, wyrażoną liczbowo na określoną ilość produktu gotowego do spożycia proponowanego do konsumpcji.
Ponadto w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b) informacja o witaminach i składnikach mineralnych wymienionych w tabeli zawartej w pkt 5 załącznika I musi także być wyrażona jako procent wartości określonych w Załączniku do dyrektywy Rady 90/496/EWG [4];
c) instrukcje właściwego przygotowania do spożycia oraz stwierdzenie ważności przestrzegania tej instrukcji;
d) jeśli produkt, zastosowany zgodnie z zaleceniami producenta, dostarcza dzienną dawkę polioli przekraczającą 20 g, musi być zamieszczona informacja, że produkt ten może mieć działanie przeczyszczające;
e) informację o ważności przyjmowania odpowiedniej ilości płynów w ciągu dnia;
f) w przypadku produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a):
i) informację o tym, że produkt dostarcza odpowiednie dzienne ilości wszystkich niezbędnych składników odżywczych;
ii) informację o tym, że produkt nie powinien być stosowany dłużej niż trzy tygodnie bez zasięgnięcia porady lekarskiej;
g) w przypadku produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b) – informację o tym, że produkty te stanowią tylko część diety o ograniczonej ilości energii oraz że niezbędną częścią takiej diety są inne środki spożywcze.
3.
Etykietowanie, reklama oraz prezentacja wymienionych produktów nie odnoszą się do tępa lub ilości ubytku masy ciała, które mogłoby wynikać ze stosowania tych produktów, lub do ich oddziaływania na zmniejszenie uczucia głodu lub wzrostu uczucia sytości.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej dnia 30 września 1997 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Te ustawowe, wykonawcze i administracyjne przepisy stosuje się tak, aby:
- dopuścić do obrotu produkty zgodne z niniejszą dyrektywą do dnia 1 października 1997 r.,
- zabronić obrotu produktami niezgodnymi z niniejszą dyrektywą od dnia 31 marca 1999 r.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 8
Dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 marca 1996 r.
w sprawie ochrony prawnej baz danych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 66 i 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: 1) Bazy danych są obecnie niedostatecznie chronione we wszystkich Państwach Członkowskich przez obowiązujące przepisy; taka ochrona, tam gdzie istnieje, ma różne właściwości.
2) Takie różnice w prawnej ochronie baz danych, udzielanej przez ustawodawstwo Państw Członkowskich, wywierają bezpośrednio negatywny wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego w odniesieniu do baz danych, w szczególności na swobodę osób fizycznych i prawnych w dostarczaniu on-line baz danych towarów i usług na podstawie ujednoliconych ustaleń prawnych w całej Wspólnocie; różnice takie mogą stać się znacznie wyraźniejsze, gdy Państwa Członkowskie wprowadzą nowe przepisy w tej dziedzinie, która obecnie nabiera coraz bardziej międzynarodowego wymiaru.
3) Należy usunąć istniejące różnice zakłócające funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz należy zapobiec powstawaniu nowych, natomiast nie należy usuwać ani zapobiegać powstawaniu różnic niewywierających negatywnego wpływu na funkcjonowanie rynku wewnętrznego ani na rozwój rynku informatycznego we Wspólnocie.
4) W Państwach Członkowskich ochrona praw autorskich baz danych istnieje w różnych formach, zgodnie z obowiązującymi przepisami lub orzecznictwem, oraz, jeśli między Państwami Członkowskimi utrzymają się różnice w ustawodawstwie w odniesieniu do zakresu oraz warunków ochrony, takie niezharmonizowane prawa własności intelektualnej mogą zapobiegać swobodnemu przepływowi towarów i usług we Wspólnocie.
5) Prawo autorskie pozostaje właściwą formą wyłącznego prawa autorów, którzy stworzyli bazy danych.
6) W braku zharmonizowanego systemu legislacji lub orzecznictwa odnoszącego się do nieuczciwej konkurencji potrzebne są inne środki w celu zapobiegania nieuprawnionemu pobieraniu danych i/lub wtórnemu ich wykorzystaniu.
7) Sporządzanie bazy danych wymaga zaangażowania znacznych zasobów ludzkich, środków technicznych i finansowych, podczas gdy takie bazy danych mogą być kopiowane lub można mieć do nich dostęp, ponosząc tylko ułamkową część kosztu potrzebnego do ich niezależnego sporządzenia.
8) Nieuprawnione pobieranie danych i/lub wtórne ich wykorzystywanie stanowi działanie mogące mieć poważne gospodarcze i techniczne konsekwencje.
9) Bazy danych są istotnym narzędziem w rozwoju rynku informatycznego we Wspólnocie; narzędzie to będzie również używane w wielu innych dziedzinach.
10) We Wspólnocie i na całym świecie wykładniczy wzrost ilości informacji zbieranych i przetwarzanych rocznie we wszystkich sektorach handlu i przemysłu wymaga inwestycji we wszystkich Państwach Członkowskich w zaawansowane systemy przetwarzania informacji.
11) Obecnie istnieją znaczne dysproporcje w poziomie inwestycji w sektorze baz danych, zarówno między Państwami Członkowskimi, jak i między Wspólnotą a największymi producentami baz danych w państwach trzecich.
12) Takie inwestycje w nowoczesne systemy przechowywania i przetwarzania danych nie będą dokonywane we Wspólnocie, jeżeli nie wprowadzi się stabilnego oraz jednolitego, prawnego systemu ochrony praw twórców baz danych.
13) Niniejsza dyrektywa obejmuje ochroną zbiory, zwane czasem "kompilacją", składające się z utworów, danych lub innych materiałów, które mogą być za pomocą różnych środków, w tym elektronicznych, elekromagnetycznych lub elektrooptycznych, a także analogicznych procesów porządkowane, przechowywane lub udostępniane.
14) Ochrona na mocy niniejszej dyrektywy powinna objąć również nieelektroniczne bazy danych.
15) Kryteria stosowane do określenia, czy baza danych powinna być chroniona przez prawo autorskie, powinny uwzględniać, że dobór lub układ zawartości bazy danych stanowi intelektualną twórczość autora; taka ochrona powinna objąć strukturę bazy danych.
16) W celu określenia, czy baza danych ma podlegać ochronie prawa autorskiego, nie powinno się stosować kryteriów innych niż oryginalność utworu, w sensie intelektualnej twórczości autora, w szczególności nie powinno się stosować kryteriów estetycznych lub jakościowych.
17) Pojęcie "baza danych" należy rozumieć tak, aby obejmowało zbiory utworów literackich, artystycznych, muzycznych oraz zbiory innych materiałów, takich jak teksty, dźwięk, obrazy, liczby, fakty oraz dane; pojęcie to powinno obejmować zbiory niezależnych utworów, danych lub innych materiałów uporządkowanych systematycznie lub metodycznie, dostępnych indywidualnie; zarejestrowanie utworu audiowizualnego, filmowego, literackiego lub muzycznego jako takie nie jest objęte zakresem niniejszej dyrektywy.
18) Niniejsza dyrektywa jest bez uszczerbku dla wolności autorów w zakresie decydowania, czy i w jaki sposób zezwolą na włączenie swoich utworów do bazy danych, w szczególności czy udzielone upoważnienie jest upoważnieniem wyłącznym; ochrona baz danych na mocy prawa sui generis jest bez uszczerbku dla istniejących praw w odniesieniu do ich zawartości, w szczególności w przypadku, gdy autor lub posiadacz praw pokrewnych, na podstawie niewyłącznej umowy, zezwala na włączenie do bazy danych niektórych swoich utworów lub przedmiotu, w stosunku do których służy mu prawo pokrewne, strona trzecia może te utwory lub przedmiot wykorzystać, pod warunkiem otrzymania wymaganej zgody autora lub posiadacza praw pokrewnych, bez odwołania się do prawa sui generis twórcy bazy danych, zakazującego takiego działania, pod warunkiem że te utwory lub przedmioty ani nie zostały pobrane z bazy danych, ani nie są w oparciu o bazę wtórnie wykorzystywane.
19) W zasadzie zestawienie kilku nagrań muzycznych wykonań na płycie kompaktowej nie jest objęte zakresem niniejszej dyrektywy, zarówno dlatego, że jako kompilacja nie spełnia warunków do ochrony praw autorskich, jak i dlatego, że nie przedstawia dość znacznych nakładów inwestycyjnych, aby kwalifikować się na mocy prawa sui generis.
20) Ochrona na mocy niniejszej dyrektywy może również stosować się do materiałów niezbędnych do funkcjonowania lub konsultowania niektórych baz danych, takich jak np. tezaurus i systemy indeksacji.
21) Ochrona przewidziana w niniejszej dyrektywie dotyczy baz danych, w których utwory, dane lub inne materiały zostały zgromadzone systematycznie lub metodycznie; nie jest konieczne, aby materiały te fizycznie były przechowywane w sposób zorganizowany.
22) Elektroniczne bazy danych, w rozumieniu niniejszej dyrektywy, mogą również obejmować nośniki takie, jak CD-ROM i płyty kompaktowe.
23) Pojęcie "baza danych" nie powinno obejmować programów komputerowych użytych do sporządzania lub funkcjonowaniu baz danych, które są chronione na mocy dyrektywy Rady 91/250/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych [4].
24) Wynajem i wypożyczanie baz danych w dziedzinie prawa autorskiego i praw pokrewnych jest objęte wyłącznie dyrektywą Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej [5].
25) Okres ochrony prawem autorskim jest objęty dyrektywą Rady 93/98/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych [6].
26) Utwory chronione prawem autorskim i przedmioty chronione prawami pokrewnymi włączone do bazy danych pozostają pomimo to chronione odpowiednimi prawami wyłącznymi i nie mogą być włączone lub pobrane z bazy danych bez zezwolenia uprawnionego albo jego następców prawnych.
27) Prawo autorskie do tych utworów i prawa pokrewne przedmiotów, które zostały włączone do bazy danych, nie jest w żaden sposób naruszone istnieniem oddzielnego prawa do wyboru lub układu utworów oraz przedmiotów w bazie danych.
28) Prawa do autorstwa utworu osoby fizycznej, która sporządziła bazę danych, należą do autora i powinny być wykonywane zgodnie prawem Państw Członkowskich oraz przepisów Konwencji Berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych; takie prawa do autorstwa utworu pozostają poza zakresem niniejszej dyrektywy.
29) Ustalenia stosowane do baz danych sporządzonych przez pracowników pozostawia się uznaniu Państw Członkowskich; dlatego żaden przepis w niniejszej dyrektywie nie stanowi przeszkody, aby Państwa Członkowskie zastrzegły w swoich przepisach, iż w przypadku gdy baza danych jest sporządzona przez pracownika, w ramach wykonywania obowiązków służbowych lub w wykonywaniu poleceń pracodawcy, pracodawca jest wyłącznie uprawniony do wykorzystywania wszystkich praw majątkowych dotyczących tak sporządzonej bazy danych, chyba że umowa stanowi inaczej.
30) Wyłączne prawa autora powinny również zawierać prawo do określania sposobu, w jaki utwór będzie wykorzystywany, i przez kogo, w szczególności prawo do kontrolowania rozpowszechniania jego utworu osobom nieuprawnionym.
31) Ochrona baz danych przez prawo autorskie obejmuje również udostępnianie baz danych w inny sposób niż rozpowszechnianie kopii.
32) Państwa Członkowskie zobowiązane są do zapewnienia, aby przepisy krajowe były co najmniej materialnie równoważne w przypadku czynności podlegającym ograniczeniom przewidzianym w niniejszej dyrektywie.
33) W przypadku bazy danych on-line, wchodzącej w zakres świadczenia usług, nie występuje kwestia wyczerpania prawa do rozpowszechniania; stosuje się to również do materialnych kopii takiej bazy danych, sporządzonych przez korzystającego z takiej usługi, za zgodą uprawnionego; inaczej niż w przypadku CD-ROM-ów lub płyt kompaktowych, gdzie własność intelektualna jest połączona z materialnym nośnikiem, mianowicie z towarem, każda usługa on-line jest w rzeczywistości czynnością, która musi podlegać upoważnieniu w przypadku, gdy prawo autorskie tak przewiduje.
34) Jednak gdy uprawniony decyduje się na udostępnienie kopii bazy danych użytkownikowi, czy to w formie usługi on-line, czy przy użyciu innych środków rozpowszechniania, legalny użytkownik musi mieć dostęp do i możliwość korzystania z bazy danych do celów oraz w sposób ustalony w umowie zawartej z uprawnionym, nawet jeżeli taki dostęp czy korzystanie wymaga wykonywania w inny sposób zastrzeżonych czynności.
35) Należy sporządzić wykaz wyjątków od zastrzeżonych czynności, uwzględniając fakt, iż prawo autorskie, objęte niniejszą dyrektywą, stosuje się jedynie do wyboru lub układu zawartości bazy danych; Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia takich wyjątków w niektórych przypadkach; jednakże taka możliwość powinna być wykorzystywana zgodnie z Konwencję Berneńską i tylko w takim zakresie, w jakim wyjątki dotyczą struktury bazy danych; należy dokonać rozróżnienia między wyjątkami dotyczącymi użytku osobistego i wyjątkami dotyczącymi kopiowania do użytku osobistego, które w niektórych Państwach Członkowskich objęte są zakresem ustawodawstwa krajowego dotyczącego opłat od niezapisanych nośników lub urządzeń nagrywających.
36) W rozumieniu niniejszej dyrektywy pojęcie "badania naukowe" obejmuje zarówno nauki przyrodnicze, jak i nauki humanistyczne.
37) Niniejsza dyrektywa nie narusza art. 10 ust. 1 Konwencji Berneńskiej.
38) Coraz częstsze korzystanie z technologii zapisu cyfrowego naraża producenta bazy danych na ryzyko elektronicznego kopiowania jej zawartości oraz zmiany układu danych bazy elektronicznie, bez jego zezwolenia, w celu sporządzenia bazy danych o identycznej zawartości, która jednakże nie narusza prawa autorskiego do układu bazy danych.
39) W uzupełnieniu do ochrony prawem autorskim oryginalnego wyboru lub zestawienia zawartości bazy danych niniejsza dyrektywa ma na celu zabezpieczenie pozycji producentów baz danych przed przywłaszczeniem rezultatów jego finansowych i zawodowych inwestycji, dokonanych w celu uzyskania i zgromadzenia zawartości bazy danych, poprzez ochronę całości lub istotnej części bazy danych przed niektórymi działaniami użytkownika lub konkurenta.
40) Celem prawa sui generis jest zapewnienie ochrony każdej inwestycji dokonanej w celu uzyskania, zweryfikowania lub przedstawienia zawartości bazy danych przez oznaczony czas trwania prawa; taka inwestycja może polegać na zaangażowaniu zasobów finansowych i/lub wydatkowaniu czasu, wysiłku i energii.
41) Celem prawa sui generis jest zapewnienie producentowi bazy danych możliwości zapobiegania nieuprawnionemu pobieraniu danych i/lub wtórnemu ich wykorzystaniu w całości lub w istotnej części; producent bazy danych podejmuje inicjatywę oraz ponosi ryzyko inwestowania; wyłącza to w szczególności podwykonawców z definicji producenta.
42) Szczególne prawo zapobiegania nieuprawnionemu pobieraniu danych i/lub wtórnemu ich wykorzystaniu dotyczy tych czynności użytkownika, które wykraczają poza jego uzasadnione prawnie uprawnienia i w związku z tym szkodzą inwestycji; prawo zakazania pobierania danych i/lub wtórnego ich wykorzystania w całości lub istotnej części zawartości bazy danych dotyczy nie tylko produkcji pirackiego produktu konkurencyjnego, ale również każdego użytkownika, który poprzez swoje czynności powoduje znaczne szkody, szacowane jakościowo lub ilościowo, w inwestycji.
43) W przypadku transmisji on-line prawo do zakazania wtórnego wykorzystania danych nie zostaje wyczerpane ani w odniesieniu do bazy danych, ani w odniesieniu do materialnej kopii bazy danych lub jej części, sporządzonej przez adresata transmisji za zgodą uprawnionego.
44) Gdy prezentacja na ekranie danych wymaga stałego lub czasowego przeniesienia całości lub jej istotnej części bazy danych na inny nośnik, czynność ta wymaga upoważnienia przez uprawnionego.
45) Prawo zapobiegania nieuprawnionemu pobieraniu danych i/lub wtórnemu ich wykorzystaniu nie może w żaden sposób prowadzić do rozszerzenia ochrony prawa autorskiego na same fakty lub dane.
46) Istnienie prawa do zapobiegania nieuprawnionemu pobieraniu i/lub wtórnemu wykorzystaniu w całości lub w istotnej części utworu, danych lub materiałów z bazy danych nie powinno prowadzić do stworzenia nowego prawa do utworów, danych i materiałów.
47) W interesie konkurencji między dostawcami produktów i usług informatycznych nie wolno zapewniać ochrony na mocy prawa sui generis w taki sposób, który ułatwiałby nadużywanie pozycji dominującej, w szczególności w odniesieniu do tworzenia i rozpowszechniania nowych produktów i usług mających wartość intelektualną, dokumentalną, techniczną, gospodarczą lub handlową; przepisy niniejszej dyrektywy są bez uszczerbku dla stosowania wspólnotowych lub krajowych reguł konkurencji.
48) Cel niniejszej dyrektywy, którym jest zapewnienie właściwego i jednakowego poziomu ochrony baz danych jako środków do zabezpieczenia wynagrodzenia producenta bazy danych, różni się od celu dyrektywy Parlamentu Europejskiego 95/46/WE oraz dyrektywy Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [7], która ma zapewniać swobodny obrót danymi osobowymi na podstawie zharmonizowanych zasad mających na celu ochronę podstawowych praw, mianowicie prawa do prywatności, które jest uznane przez art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; przepisy niniejszej dyrektywy są bez uszczerbku dla przepisów ochrony danych.
49) Bez względu na prawo zapobiegania pobieraniu danych i/lub wtórnemu ich wykorzystaniu w całości lub w istotnej części należy ustanowić, iż producent bazy danych lub uprawniony nie mogą zabronić legalnemu użytkownikowi bazy danych pobierania danych i wtórnego wykorzystania w nieistotnej części; jednakże ten użytkownik nie może w sposób nieuzasadniony naruszać słusznych interesów uprawnionego z tytułu prawa sui generis lub z tytułu prawa autorskiego albo praw pokrewnych w odniesieniu do utworu lub przedmiotu stanowiącego zawartość bazy danych.
50) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia wyjątków od prawa zapobiegania nieuprawnionemu pobieraniu danych i/lub wtórnemu ich wykorzystaniu w całości lub w istotnej części, w przypadku pobierania danych do użytku osobistego, w charakterze ilustracji do celów dydaktycznych lub badawczych lub w przypadku gdy pobieranie danych i/lub wtórne ich wykorzystanie dokonywane jest w interesie bezpieczeństwa publicznego lub do celów procedur administracyjnych lub sądowych; takie działania nie mogą mieć celu handlowego oraz nie mogą naruszać wyłącznego prawa producenta do korzystania z bazy danych.
51) Państwa Członkowskie mające możliwość zezwolenia legalnemu użytkownikowi bazy danych na pobieranie danych w istotnej części w charakterze ilustracji w celach dydaktycznych lub badawczych mogą ograniczyć takie zezwolenie do niektórych kategorii instytucji dydaktycznych lub naukowych.
52) Te Państwa Członkowskie, które mają szczególne zasady przewidujące prawo porównywalne do prawa sui generis, przewidzianego w niniejszej dyrektywie, powinny uzyskać zezwolenie na utrzymanie, w zakresie, w jakim to dotyczy nowego prawa, wyjątków tradycyjnie określonych przez te zasady.
53) Ciężar dowodu dotyczącego dnia ukończenia sporządzania bazy danych spoczywa na producencie bazy danych.
54) Ciężar dowodu, że spełnione są kryteria pozwalające uznawać istotną zmianę zawartości bazy danych za istotną nową inwestycję, spoczywa na producencie danej bazy danych.
55) Istotna nowa inwestycja, wymagająca nowego okresu ochrony, może również obejmować istotną weryfikację zawartości bazy danych.
56) Prawo zapobiegania nieuprawnionemu pobieraniu danych i/lub wtórnemu ich wykorzystaniu stosuje się do baz danych, których producenci są obywatelami państw trzecich lub zwykle zamieszkują w takich krajach, oraz do baz danych sporządzonych przez osoby prawne niemające siedziby, w rozumieniu Traktatu, w Państwie Członkowskim, jedynie gdy takie państwa trzecie zapewniają porównywalną ochronę baz danych sporządzonych przez obywateli lub osoby zwykle zamieszkujące na terytorium Wspólnoty.
57) Poza środkami zaradczymi przewidzianymi na mocy przepisów Państw Członkowskich, w przypadku naruszenia prawa autorskiego lub innych praw, Państwa Członkowskie powinny ustanowić odpowiednie środki zaradcze dotyczące nieuprawnionego pobierania danych i/lub wtórnego ich wykorzystania.
58) W uzupełnieniu ochrony przyznanej na mocy niniejszej dyrektywy dla struktury bazy danych na podstawie prawa autorskiego oraz ochrony jej zawartości przed nieuprawnionym pobieraniem danych i/lub wtórnym ich wykorzystaniem na mocy prawa sui generis inne przepisy prawne Państw Członkowskich odnośnie do dostarczania towarów i usług związanych z bazą danych stosuje się nadal.
59) Niniejsza dyrektywa jest bez uszczerbku dla stosowania przewidzianych przez ustawodawstwo Państw Członkowskich zasad dotyczących nadawania programów audiowizualnych, w odniesieniu do baz danych, których zawartość stanowią utwory audiowizualne.
60) Niektóre Państwa Członkowskie obecnie chronią, na mocy przepisów prawa autorskiego, bazy danych, które nie spełniają kryteriów kwalifikowania się do ochrony prawa autorskiego, ustanowionej w niniejszej dyrektywie; nawet jeżeli bazy danych, których to dotyczy, kwalifikują się do ochrony na mocy prawa ustanowionego w niniejszej dyrektywie w celu zapobiegania nieuprawnionemu pobieraniu danych i/lub wtórnemu ich wykorzystaniu, okres ochrony na mocy tego prawa jest znacznie krótszy niż okres, z którego korzystają na mocy obecnie obowiązujących przepisów krajowych; skutkiem harmonizacji kryteriów określenia, czy baza danych ma być chroniona na podstawie prawa autorskiego, nie może być skrócenie okresu ochrony, z którego obecnie korzystają uprawnieni, których to dotyczy; należy ustanowić w tym celu odstępstwo; skutki takiego odstępstwa muszą być ograniczone do terytoriów zainteresowanych Państw Członkowskich,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy ochrony prawnej bazy danych w każdej formie.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "baza danych" oznacza zbiór niezależnych utworów, danych lub innych materiałów uporządkowanych w sposób systematyczny lub metodyczny, indywidualnie dostępnych środkami elektronicznymi lub innymi sposobami.
3.
Ochrona na mocy niniejszej dyrektywy nie ma zastosowania do programów komputerowych użytych do sporządzania lub funkcjonowania baz danych dostępnych środkami elektronicznymi.
Artykuł 2
Ograniczenia w odniesieniu do zakresu
Niniejsza dyrektywa stosuje się bez uszczerbku dla wspólnotowych przepisów, dotyczących:
a) ochrony prawnej programów komputerowych;
b) prawa najmu i prawa wypożyczania oraz niektórych praw pokrewnych do prawa autorskiego w dziedzinie własności intelektualnej;
c) okresu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych.
ROZDZIAŁ II
PRAWO AUTORSKIE
Artykuł 3
Przedmiot ochrony
1.
Zgodnie z niniejszą dyrektywą bazy danych, które, z powodu wyboru lub uporządkowania ich zawartości, stanowią własną intelektualną twórczość autora, podlegają jako takie ochronie prawa autorskiego.
Żadnych innych kryteriów nie stosuje się do określenia ich kwalifikowania się do tej ochrony.
2.
Ochrona baz danych na podstawie prawa autorskiego przewidziana w niniejszej dyrektywie nie rozciąga się na ich zawartość i jest bez uszczerbku dla wszelkich praw dotyczących tej zawartości.
Artykuł 4
Autorstwo bazy danych
1.
Autorem bazy danych jest osoba fizyczna lub grupa osób fizycznych, które sporządziły bazę lub, w przypadku gdy przepisy Państw Członkowskich na to zezwalają, osoba prawna, wskazana jako uprawniony na mocy tych przepisów.
2.
W przypadku gdy przepisy Państwa Członkowskiego uznają utwory zbiorowe, prawa gospodarcze przysługują osobie, której przysługuje prawo autorskie.
3.
W odniesieniu do bazy danych sporządzonej wspólnie przez grupę osób fizycznych prawa wyłączne przysługują im wspólnie.
Artykuł 5
Czynności zastrzeżone
W odniesieniu do sposobu wyrażenia bazy danych, która jest chroniona prawem autorskim, autor bazy danych ma wyłączne prawo do dokonywania lub upoważniania do:
a) czasowego lub trwałego zwielokrotniania, w jakikolwiek sposób lub w jakiejkolwiek formie, w całości lub w części;
b) tłumaczenia, opracowania, porządkowania i wszelkich innych przeróbek;
c) publicznego rozpowszechniania w jakiejkolwiek formie bazy danych lub jej kopii.
Pierwsza sprzedaż kopii bazy danych we Wspólnocie przez uprawnionego lub za jego zgodą wyczerpuje prawo do kontrolowania odsprzedaży tej kopii we Wspólnocie;
d) każdego publicznego udostępniania, wyświetlania lub przedstawiania;
e) każdego publicznego zwielokrotniania, rozpowszechniania, udostępniania, wyświetlania lub przedstawiania wyników czynności określonych w lit. b).
Artykuł 6
Wyjątki od czynności zastrzeżonych
1.
Dokonanie którejkolwiek z czynności wymienionych w art. 5 przez legalnego użytkownika bazy danych lub jej kopii nie wymaga upoważnienia przez autora bazy danych, jeśli są one niezbędne do celów dostępu do zawartości baz danych i normalnego korzystania z tej zawartości przez legalnego użytkownika.
W przypadku gdy legalny użytkownik upoważniony jest do korzystania tylko z części baz danych, niniejszy przepis stosuje się jedynie do tej części.
2.
Państwa Członkowskie mają możliwość ustanowienia ograniczeń dotyczących praw określonych w art. 5 w następujących przypadkach:
a) zwielokrotniania do użytku osobistego innych niż elektroniczne bazy danych;
b) korzystania z baz danych wyłącznie w charakterze ilustracji w celach dydaktycznych lub badawczych, tak długo jak wskazane jest źródło oraz w zakresie uzasadnionym przez niehandlowy cel, który ma być osiągnięty;
c) korzystania do celów bezpieczeństwa publicznego albo do celów postępowania administracyjnego lub sądowego;
d) inne wyjątki w zakresie prawa autorskiego, tradycyjnie dopuszczane na mocy prawa krajowego, bez uszczerbku dla lit. a), b) i c).
3.
Zgodnie z Konwencję Berneńską o ochronie dzieł literackich i artystycznych niniejszy artykuł nie może być interpretowany tak, aby możliwe było jego stosowanie w sposób, który bez uzasadnienia narusza słuszne interesy uprawnionego lub pozostaje w sprzeczności z normalnym korzystaniem z bazy danych.
ROZDZIAŁ III
PRAWO SUI GENERIS
Artykuł 7
Przedmiot ochrony
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają prawo dla producenta bazy danych, wymagającej jakościowej i/lub ilościowej, istotnej inwestycji dla uzyskania weryfikacji lub prezentacji jej zawartości, prawo do ochrony przed pobieraniem danych i/lub wtórnym ich wykorzystaniem w całości lub w istotnej części, co do jakości i/lub ilości.
2.
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "pobieranie danych" oznacza stałe lub czasowe przeniesienie całej lub istotnej części zawartości bazy danych na inny nośnik danych, w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie;
b) "wtórne wykorzystanie" oznacza każdą formę publicznego udostępnienia całości lub istotnej części zawartości bazy danych, przez rozpowszechnianie kopii, przez najem, transmisję on-line lub w innej formie.
Pierwsza sprzedaż kopii bazy danych we Wspólnocie przez uprawnionego lub za jego zgodą wyczerpuje prawo do kontrolowania dalszej odsprzedaży tej kopii we Wspólnocie.
Wypożyczanie do użytku publicznego nie jest pobieraniem danych lub wtórnym ich wykorzystaniem.
3.
Prawo określone w ust. 1 może być przeniesione, odstąpione lub udzielone na podstawie licencji umownej.
4.
Prawo przewidziane w ust. 1 stosuje się niezależnie od tego, czy określona baza danych kwalifikuje się do ochrony na podstawie prawa autorskiego lub innych praw.
Ponadto prawo to stosuje się niezależnie od kwalifikowania się zawartości danej bazy danych do ochrony na podstawie prawa autorskiego lub innych praw.
Ochrona baz danych na mocy prawa określonego w ust. 1 jest bez uszczerbku dla praw istniejących w odniesieniu do ich zawartości.
5.
Niedozwolone jest powtarzające się i systematyczne pobieranie danych i/lub wtórne ich wykorzystanie w nieistotnej części, jeśli czynności te są sprzeczne z normalnym korzystaniem z tej bazy danych lub w sposób nieuzasadniony naruszają słuszne interesy producenta bazy danych.
Artykuł 8
Prawa i obowiązki legalnych użytkowników
1.
Producent bazy danych publicznie udostępnionej w jakikolwiek sposób nie może stać na przeszkodzie legalnemu użytkownikowi bazy danych do pobierania danych i/lub wtórnego ich wykorzystywania w nieistotnej części w jakimkolwiek celu, co do jakości i/lub ilości.
W przypadku gdy legalny użytkownik jest uprawniony do pobierania danych i/lub wtórnego ich wykorzystania jedynie w części, niniejszy ustęp stosuje się tylko do tej części.
2.
Legalny użytkownik bazy danych publicznie udostępnionej w jakikolwiek sposób nie może dokonywać czynności sprzecznych z normalnym korzystaniem z bazy danych ani w sposób nieuzasadniony naruszać słusznych interesów producenta bazy danych.
3.
Legalny użytkownik bazy danych publicznie udostępnionej w jakikolwiek sposób nie może powodować naruszeń praw posiadacza prawa autorskiego lub praw pokrewnych w odniesieniu do utworów lub przedmiotów stanowiących zawartość bazy danych.
Artykuł 9
Wyjątki od prawa sui generis
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że legalni użytkownicy bazy danych, publicznie udostępnionej w jakikolwiek sposób, mogą, bez upoważnienia przez producenta, pobierać dane lub wtórnie je wykorzystywać w istotnej części:
a) w przypadku pobierania danych do użytku osobistego nieelektronicznych baz danych;
b) w przypadku pobierania w charakterze ilustracji w celach dydaktycznych lub badawczych, tak długo jak wskazane jest źródło i o ile odbywa się to w zakresie uzasadnionym przez niehandlowy cel, który ma być osiągnięty;
c) w przypadku pobierania danych i/lub wtórnego ich wykorzystania do celów bezpieczeństwa publicznego, postępowania administracyjnego lub sądowego.
Artykuł 10
Okres ochrony
1.
Prawo przewidziane w art. 7 rozpoczyna bieg od dnia zakończenia sporządzania bazy danych.
Prawo to wygasa po piętnastu latach następujących po dniu 1 stycznia roku następującego po dniu zakończenia sporządzenia bazy danych.
2.
W przypadku bazy danych publicznie udostępnionej w jakikolwiek sposób przed wygaśnięciem terminu, przewidzianego w ust. 1, okres ochrony tego prawa upływa po piętnastu latach następujących po dniu 1 stycznia roku następującego po pierwszym publicznym udostępnieniu bazy danych.
3.
Każda istotna zmiana zawartości bazy danych, co do jakości lub ilości, w tym każda istotna zmiana wynikająca z nagromadzenia sukcesywnych uzupełnień, usunięć lub poprawek, w wyniku których baza danych może być uznana za istotną nową inwestycję, co do jakości lub ilości, kwalifikuje bazę danych stworzoną w wyniku tej inwestycji do własnego okresu ochrony.
Artykuł 11
Beneficjenci ochrony na mocy prawa sui generis
1.
Prawo przewidziane w art. 7 stosuje się do baz danych, których producenci albo uprawnieni są obywatelami Państwa Członkowskiego lub zwykle zamieszkują na terytorium Wspólnoty.
2.
Ustęp 1 stosuje się również do spółek utworzonych zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, które posiadają siedzibę, zarząd lub przedsiębiorstwo główne wewnątrz Wspólnoty; jednakże w przypadku gdy taka spółka ma jedynie swoją siedzibę na terytorium Wspólnoty, jej działalność musi mieć istotny związek z gospodarką Państwa Członkowskiego.
3.
Rada, na wniosek Komisji, może zawrzeć porozumienia rozciągające prawo przewidziane w art. 7 na bazy danych sporządzone w państwach trzecich, a nieobjęte przepisami ust. 1 i 2.
Okres jakiejkolwiek ochrony rozciągnięty na bazy danych na mocy tej procedury nie może przekroczyć tego dostępnego na podstawie art. 10.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY WSPÓLNE
Artykuł 12
Środki prawne
Państwa Członkowskie ustanawiają właściwe odpowiednie środki prawne w odniesieniu do naruszeń praw przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 13
Dalsze stosowanie innych przepisów prawnych
Niniejsza dyrektywa jest bez uszczerbku dla przepisów dotyczących w szczególności prawa autorskiego, praw pokrewnych do praw autorskich oraz wszelkich innych praw lub obowiązków dotyczących danych, utworów lub innych materiałów włączonych do baz danych, praw patentowych, znaków towarowych, praw wzorów przemysłowych, ochrony narodowych dóbr kultury, praw dotyczących praktyk ograniczających konkurencję oraz nieuczciwej konkurencji, tajemnic handlowych, obronności, poufności, ochrony danych osobowych oraz prywatności, dostępu do dokumentów publicznych oraz prawa umów.
Artykuł 14
Stosowanie w czasie
1.
Ochrona na podstawie niniejszej dyrektywy, odnośnie do prawa autorskiego, stosuje się również do baz danych sporządzonych przed dniem określonym w art. 16 ust. 1, a które w tym dniu spełniają wymagania ustanowione w niniejszej dyrektywie odnośnie do ochrony praw autorskich do baz danych.
2.
Bez względu na ust. 1 w przypadku gdy baza danych chroniona na mocy przepisów prawa autorskiego w Państwie Członkowskim w dniu opublikowania niniejszej dyrektywy nie spełnia kryteriów kwalifikujących ją do ochrony prawa autorskiego ustanowionej w art. 3 ust. 1, niniejsza dyrektywa nie ma skutku ograniczającego w Państwie Członkowskim pozostałego okresu ochrony udzielonego na mocy tych przepisów.
3.
Ochrona na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy, odnośnie do prawa przewidzianego w art. 7, jest również dostępna w odniesieniu do baz danych, których sporządzanie zostało ukończone nie wcześniej niż piętnaście lat przed dniem określonym w art. 16 ust. 1, a które w tym dniu spełniały wymagania ustanowione w art. 7.
4.
Ochrona przewidziana w ust. 1 i 3 jest bez uszczerbku dla wszelkich czynności, które zostały podjęte, oraz dla praw, które zostały nabyte przed dniem określonym w tych ustępach.
5.
W przypadku bazy danych, której sporządzenie zostało ukończone nie wcześniej niż piętnaście lat przed dniem określonym w art. 16 ust. 1, okres ochrony na mocy prawa przewidzianego w art. 7 wygasa po piętnastu latach od dnia 1 stycznia roku następującego po tym dniu.
Artykuł 15
Wiążący charakter niektórych przepisów
Wszelkie przepisy umowne sprzeczne z art. 6 ust. 1 oraz art. 8 są nieważne.
Artykuł 16
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1988 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Nie później niż do końca trzeciego roku po dniu określonym w ust. 1, a następnie co trzy lata, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy, w którym, między innymi, na podstawie szczególnych informacji przedstawionych przez Państwa Członkowskie, zbada w szczególności stosowanie prawa sui generis, w tym art. 8 i 9, oraz sprawdzi w szczególności, czy stosowanie tego prawa prowadzi do nadużycia pozycji dominującej lub do innego naruszenia wolnej konkurencji, które uzasadniałoby podjęcie właściwych środków, w tym ustanowienie ustaleń dotyczących licencji niedobrowolnych.
Tam gdzie to stosowne, Komisja przedkłada propozycje dostosowania niniejszej dyrektywy zgodnie z rozwojem w dziedzinie baz danych.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 96/12/WE
z dnia 8 marca 1996 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 95/36/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: załączniki II i III do dyrektywy 91/414/EWG określają wymogi dotyczące dokumentacji, która ma być przedłożona przez wnioskodawcę odpowiednio w celu włączenia substancji czynnej do załącznika I do wymienionej dyrektywy i w celu dopuszczenia środka ochrony roślin do obrotu;
konieczne jest wskazanie wnioskodawcom, w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG, możliwie jak najdokładniej, wszelkich danych szczegółowych dotyczących wymaganych informacji, takich jak okoliczności, warunki i protokoły techniczne, na podstawie których niektóre dane muszą być uzyskane; przepisy te powinny być wprowadzone możliwie jak najszybciej, aby umożliwić wnioskodawcom korzystanie z nich przy opracowywaniu dokumentacji;
obecnie istnieje możliwość dokładniejszego sprecyzowania wymogów w zakresie danych dotyczących badań ekotoksykologicznych substancji czynnej przewidzianych w części A pkt 8 załącznika II do dyrektywy 91/414/EWG;
obecnie istnieje również możliwość dokładniejszego sprecyzowania wymogów w zakresie danych dotyczących badań ekotoksykologicznych środka ochrony roślin przewidzianych w części A pkt 10 załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/414/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II cześć A pkt 8 "Badania ekotoksykologiczne substancji czynnej" zastępuje się załącznikiem I do niniejszej dyrektywy;
2) w załączniku III część A pkt 10 "Badania ekotoksykologiczne" i pkt 11 "Podsumowanie i ocena pkt 9 i 10" zastępuje się załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 marca 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dnia 1 kwietnia 1996 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/16/WE
z dnia 19 marca 1996 r.
w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 72/280/EWG z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie badań statystycznych, które obowiązują Państwa Członkowskie w sektorze mleka i przetworów mlecznych [3], była kilkakrotnie zmieniana; dlatego też ze względu na większą przejrzystość należy ponownie sformułować przepisy, o których stanowi wspomniana dyrektywa;
chcąc wykonywać zobowiązania wynikające z Traktatu i innych aktów prawnych ustanowionych przez Wspólnoty w zakresie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, Komisja powinna posiadać rzetelne informacje na temat produkcji i wykorzystania mleka oraz regularne i wiarygodne informacje na temat dostaw mleka do zakładów prowadzących jego obróbkę lub przetwórstwo, jak również na temat produkcji przetworów mlecznych w poszczególnych Państwach Członkowskich;
badania produkcji i wykorzystania mleka w gospodarstwie należy prowadzić zgodnie z jednolitymi kryteriami i bardziej szczegółowo niż dotychczas, natomiast w zakładach prowadzących przetwórstwo mleka na terenie Państw Członkowskich należy przeprowadzać takie badania co miesiąc;
w celu uzyskania porównywalnych rezultatów należy ustanowić wspólne kryteria w odniesieniu do zakresu badań oraz stosowanych parametrów i procedur;
z doświadczeń zdobytych przy realizacji wcześniejszych przepisów wynika, że wskazane byłoby uproszczenie przepisów w tym zakresie, a w szczególności zniesienie obowiązku dostarczania wyników raz w tygodniu;
należy podjąć właściwe środki w świetle rosnącego znaczenia zawartości białka mlecznego w przetworach mlecznych;
aby ułatwić realizację przepisów, o których stanowi niniejsza dyrektywa, Państwa Członkowskie powinny nadal ściśle współpracować z Komisją, w szczególności na forum Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnictwa, powołanego na mocy decyzji 72/279/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie:
1) obejmują badaniem jednostki określone w art. 2 i dane określone w art. 4 oraz informują Komisję o miesięcznych, rokrocznych i trzyletnich wynikach tych badań;
2) prowadzą coroczne badanie produkcji mleka oraz jego wykorzystania w gospodarstwach rolnych, na podstawie definicji przyjętej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7;
3) na podstawie porozumień z Komisją mogą posługiwać się danymi z innych oficjalnych źródeł.
Artykuł 2
Badania określone w art. 1 ust. 1 obejmują:
1) przedsiębiorstwa i gospodarstwa rolne, które skupują pełne mleko bądź też – w niektórych przypadkach – przetwory mleczne bezpośrednio od gospodarstw rolnych lub od przedsiębiorstw określonych w pkt 2, z zamiarem przetworzenia na przetwory mleczne;
2) przedsiębiorstwa, które skupują mleko lub śmietanę w celu przekazania w całości lub w części, bez jakiegokolwiek przetwarzania, przedsiębiorstwom określonym w pkt 1.
Państwa Członkowskie powinny dołożyć wszelkich starań, aby w jak największym stopniu zapobiec dublowaniu wyników.
Artykuł 3
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy "mleko" oznacza mleko krów, owiec, kóz i bawolic.
Comiesięczne badanie, określone w art. 4 ust. 1 lit. a), dotyczy jedynie mleka krowiego oraz przetworów wytworzonych wyłącznie z mleka krowiego.
2.
Wykaz przetworów mlecznych objętych badaniami przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 7.
Nowelizacji wykazu dokonuje się zgodnie z tą samą procedurą.
3.
Standardowe definicje stosowane przy przekazywaniu wyników w odniesieniu do różnych produktów przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.
Artykuł 4
1.
Badania, określone w art. 1 ust. 1, powinny umożliwiać uzyskanie co najmniej informacji określonych w lit. a), b) i c).
Kwestionariusze należy wypełniać w taki sposób, aby uniknąć duplikacji.
Informacje powinny określać:
a) co miesiąc:
i) ilość zebranego mleka i śmietany wraz z zawartością tłuszczu oraz – w odniesieniu do mleka krowiego – wraz z zawartością białka;
ii) ilość niektórych półproduktów mlecznych, które zostały przetworzone i są gotowe do dostawy, oraz ilość niektórych przetworzonych przetworów mlecznych;
b) corocznie:
i) ilość dostępnego mleka i śmietany wraz z zawartością tłuszczu i białka;
ii) ilość półproduktów mlecznych, które zostały przetworzone i są gotowe do dostawy, i przetworzonych przetworów mlecznych w rozłożeniu na poszczególne typy produktów;
iii) zużycie surowców w postaci mleka pełnego i mleka odtłuszczonego oraz zużycie tłuszczu przy wytwarzaniu przetworów mlecznych;
c) co trzy lata (od dnia 31 grudnia 1997 r.):
ilość jednostek objętych badaniem, określonym w art. 2, w rozłożeniu na kategorie według wielkości.
2.
Mając na względzie przystąpienie do analizy – w ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy – informacji statystycznych, określonych w lit. b), poszerzonych o informacje na temat zawartości białka w podstawowych przetworach mlecznych Państwa Członkowskie powinny w tym okresie prowadzić badania i studia pilotażowe, które pomogą w osiągnięciu tego celu.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 Komisja przyjmuje plan pracy na poszczególne lata w tym okresie.
Państwa Członkowskie powinny przedkładać Komisji coroczne sprawozdanie z realizacji tego planu pracy, włączając uzyskane dane statystyczne oraz informacje niezbędne do ich interpretacji.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla akapitu drugiego badania określone w art. 1 ust. 1 powinny mieć charakter wyczerpujący w odniesieniu do mleczarni przetwarzających łącznie co najmniej 95 % mleka krowiego skupowanego w danym Państwie Członkowskim według bilansu oszacowanego na podstawie próby reprezentacyjnej lub innych źródeł.
Państwa Członkowskie mogą prowadzić miesięczne badania, określone w art. 4 ust. 1 lit. a), w formie próby reprezentacyjnej.
W takim przypadku błąd przy danej próbie nie może przekraczać 1 % ogólnej ilości skupowanego mleka (przy marginesie zaufania 68 %).
2.
Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie stosowne środki, aby otrzymywać spójne i wystarczająco dokładne wyniki.
Ponadto przedkładają one Komisji – w formie sprawozdania na temat metodyki – wszelkie informacje umożliwiające ocenę rzetelności przekazanych wyników, a w szczególności:
a) zastosowane kwestionariusze;
b) zabezpieczenia, które zastosowano, aby uniknąć podwójnego liczenia;
c) metody przeliczania danych z kwestionariuszy do wspólnotowych tabel.
Sprawozdania dotyczące metodyki, dostępność i rzetelność danych, jak również wszelkie inne kwestie związane ze stosowaniem niniejszej dyrektywy, powinny być poddawane corocznej analizie grupy roboczej powołanej przez Stały Komitet ds. Statystyki Rolnictwa.
Pierwsze sprawozdanie na temat metodyki należy przedłożyć Komisji najpóźniej do końca następnego roku od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
1.
Tabele do przekazywania danych należy sporządzać zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.
Tabele te mogą być zmieniane zgodnie z tą samą procedurą.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wyniki określone w ust. 3, włącznie z danymi uznanymi za poufne na mocy przepisów krajowych bądź zasad zachowania tajemnicy w statystyce, zgodnie z przepisami, określonymi przez rozporządzenie Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich danych, których dotyczą zasady zachowania tajemnicy w statystyce [5].
3.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, tak wcześnie jak tylko jest to możliwe, po podsumowaniu danych, najpóźniej:
a) w czterdzieści pięć dni od zakończenia miesiąca, którego dotyczyło badanie – rezultaty miesięczne, określone przez art. 4 ust. 1 lit. a);
b) w czerwcu roku następnego po roku, którego dotyczyło badanie:
- coroczne wyniki, o których stanowi art. 4 ust. 1 lit. b),
- sprawozdanie na temat realizacji, o którym stanowi art. 4 ust. 2;
c) we wrześniu roku następnego po roku, którego dotyczyło badanie – wyniki, określone w art. 1 ust. 2 i art. 4 ust. 1 lit. c).
4.
Komisja weryfikuje informacje przesłane przez poszczególne Państwa Członkowskie i informuje je o wynikach ogólnych.
Artykuł 7
1.
W przypadkach, w których należy zastosować procedurę określoną w niniejszym artykule, przewodniczący Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnictwa (zwanego dalej "Komitetem") przedstawia daną sprawę na posiedzeniu Komitetu z własnej inicjatywy bądź też na wniosek przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji podejmowanych przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w wyżej wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje proponowane środki, jeżeli pozostają one w zgodzie z opinią Komitetu.
b) Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu bądź też jeżeli Komitet nie wydał opinii, Komisja przedkłada niezwłocznie Radzie wniosek na temat środków, które należy podjąć.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeżeli po upływie trzech miesięcy od zgłoszenia wniosku Rada nie ustosunkowała się do wniosku Komisji, proponowane środki przyjmuje Komisja.
Artykuł 8
Nie później niż dnia 1 lipca 1999 r. Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie na temat doświadczeń zgromadzonych przy wdrażaniu niniejszej dyrektywy.
W tym samym terminie Komisja składa również w szczególności wyniki analiz, określonych w art. 4 ust. 2, wraz z wnioskami na temat ostatecznego okresu, jeżeli zajdzie taka potrzeba.
Artykuł 9
1.
Dyrektywa 72/280/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 1997 r.
2.
Odniesienia do dyrektywy 72/280/EWG należy traktować jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1997 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 12
Dyrektywa Komisji 96/18/WE
z dnia 19 marca 1996 r.
zmieniająca niektóre dyrektywy Rady w sprawie obrotu materiałem siewnym i rozmnożeniowym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 21 lit. a),
uwzględniając dyrektywę Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [2], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 20 lit. a),
uwzględniając dyrektywę Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 40 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, dyrektywy 66/401/EWG, 69/208/EWG i 70/458/EWG powinny zostać zmienione;
niektóre przepisy międzynarodowe, w szczególności stosowane przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Oceny Nasion oraz Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju zostały zweryfikowane, w zakresie maksymalnej masy partii materiału siewnego niektórych gatunków; ta zmiana może być przyjęta przez Wspólnotę;
maksymalna masa dla partii materiału siewnego tych gatunków powinna zostać odpowiednio zweryfikowania w przepisach Wspólnoty;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany: w załączniku III kolumna 2 tabeli liczbę "20" zastępuje się liczbą "25" w przypadku
- Lupinus albus
- Lupinus angustifolius
- Lupinus luteus
- Pisum sativum
- Vicia faba
oraz
- Vicia sativa.
Artykuł 2
w załączniku III kolumna 2 tabeli liczbę "20" zastępuje się liczbą "25" we wszystkich przypadkach, kiedy się pojawia i liczbę "10" zastępuje się liczbą "25" w przypadku Carthamus tinctorius.
Artykuł 3
w załączniku III pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Maksymalna masa partii materiału siewnego:
a)nasiona Phaseolus vulgaris, Pisum sativum i Vicia faba _BAR_ 25 ton; _BAR_
b)nasiona o rozmiarze nie mniejszym niż ziarno pszenicy, inne niż Phaseolus vulgaris, Pisum sativum i Vicia faba _BAR_ 20 ton; _BAR_
c)nasiona o rozmiarze mniejszym niż ziarno pszenicy _BAR_ 10 ton. _BAR_
Maksymalna masa jednej partii nasion nie może być przekroczona o więcej niż 5 %."
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 1996 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 96/20/WE
z dnia 27 marca 1996 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/157/EWG odnoszącą się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 95/54/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/97/EWG [4], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/157/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw odnoszących się do procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w konsekwencji przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG odnoszące się do układów pojazdów, części i oddzielnych zespołów technicznych mają zastosowanie do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy załączony był dokument informacyjny zawierający istotne punkty załącznika I do tej dyrektywy, a także świadectwo homologacji typu oparte na załączniku VI do tej dyrektywy w celu włączenia homologacji typu do systemu komputerowego;
ostatnie osiągnięcia w dziedzinie technologii silników wymagają bardziej dosłownego określenia procesu badania, w szczególności w przypadku ciężkich pojazdów, w zakresie, w jakim dotyczy to możliwości przeprowadzenia oraz powtarzalności badań;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1 W artykułach do dyrektywy 70/157/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- zakończenie art. 1 otrzymuje brzmienie: "…szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych.",
- w art. 2 tiret drugie oraz w art. 2a ust. 2 "art. 9a" zastępuje się "art. 2",
- w art. 3 "Załącznika" zastępuje się "załączników".
2.
W załącznikach do dyrektywy 70/157/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1996 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu oraz układu wydechowego:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu lub typu układu wydechowego, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zabronić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdów lub zabronić sprzedaży lub dopuszczenia do eksploatacji układów wydechowych,
jeśli pojazdy lub układy wydechowe są zgodne z wymogami dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już dłużej homologacji typu WE, oraz
- odmawiają udzielania krajowej homologacji typu,
w odniesieniu do typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do jego dopuszczalnego poziomu hałasu i w odniesieniu do typu układu wydechowego, jeżeli nie są spełnione wymogi dyrektywy 70/157/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Bez względu na ust. 2, do celów części zamiennych Państwa Członkowskie nadal udzielają homologacji typu WE i zezwalają na sprzedaż oraz dopuszczenie do eksploatacji układów wydechowych zgodnych z poprzednimi wersjami dyrektywy 70/157/EWG, pod warunkiem że takie układy wydechowe:
- są przeznaczone do montowania pojazdach znajdujących się obecnie w użyciu, oraz
- spełniają wymogi tej dyrektywy, które miały zastosowanie, gdy pojazdy te były po raz pierwszy zarejestrowane.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1996 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 96/21/WE
z dnia 29 marca 1996 r.
zmieniająca dyrektywę Komisji 94/54/WE dotyczącą obowiązkowego umieszczania na etykietach niektórych środków spożywczych danych szczegółowych innych niż wymienione w dyrektywie 79/112/EWG
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 94/35/WE z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych, w szczególności jej art. 6 [2],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Komisji 94/54/WE z dnia 18 listopada 1994 r. dotycząca obowiązkowego umieszczania na etykietach niektórych środków spożywczych danych szczegółowych innych niż wymienione w dyrektywie 79/112/EWG [3], zawiera wykaz środków spożywczych, odnośnie do których etykieta musi zawierać jedną lub więcej dodatkowych danych szczegółowych;
celem niniejszej dyrektywy jest uzupełnienia wspomnianego Załącznika w odniesieniu do środków spożywczych zawierających słodziki;
uwzględniając zakres i oddziaływanie proponowanych działań, środki wprowadzane niniejszą dyrektywą są nie tylko konieczne, ale i niezmiernie ważne, jeżeli mają zostać osiągnięte wyznaczone cele; celów tych Państwa Członkowskie nie będą mogły osiągnąć działając indywidualnie; co więcej, dyrektywa 94/35/WE już przyczynia się do osiągnięcia tych celów na poziomie wspólnotowym;
w celu przekazywania konsumentom odpowiedniej informacji, etykietowanie środków spożywczych, w skład których wchodzą słodziki, muszą zawierać szczegółowe informacje na ten temat;
ponadto na etykietach środków spożywczych zawierających niektóre kategorie słodzików, powinny być zamieszczane stosowne ostrzeżenia;
zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 dyrektywy 79/112/EWG i w art. 7 dyrektywy 94/35/WE, projekt niniejszej dyrektywy przedłożono Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych; Komitet nie mógł wydać opinii; zgodnie z tą samą procedurą Komisja przedłożyła Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają zostać przyjęte,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 94/54/EWG wprowadza się następujące zmiany:
"Rodzaj lub kategoria środków spożywczych _BAR_ Dane szczegółowe _BAR_
Środki spożywcze zawierające substancję słodzącą lub substancje słodzące dozwolone dyrektywą 94/35/WE _BAR_ "z substancją(-ami) słodzącą(-mi)"Te dane szczegółowe towarzyszą nazwie, pod którą produkt jest sprzedawany, jak ustanowiono w art. 5 dyrektywy 79/112/EWG _BAR_
Środki spożywcze zawierające zarówno dodany cukier, lub cukry, jak i substancję słodzącą lub substancje słodzące dozwolone dyrektywą 94/35/WE _BAR_ "z cukrem(-ami) i substancją(-ami) słodzącą(-ymi)"Te dane szczegółowe towarzyszą nazwie, pod którą produkt jest sprzedawany, jak ustanowiono w art. 5 dyrektywy 79/112/EWG _BAR_
Środki spożywcze zawierające aspartam _BAR_ "zawiera źródło fenyloalaniny" _BAR_
Środki spożywcze zawierające więcej niż 10 % dodanych poliolów _BAR_ "nadmierne spożycie może działać przeczyszczająco" _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie w razie potrzeby dokonują zmian w swoich przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych do dnia 1 lipca 1996 r., tak aby:
- umożliwić handel produktami, które odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 1 lipca 1996 r.,
- od dnia 1 lipca 1997 r. zakazać handlu produktami, które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy.
Jednakże produkty wprowadzone do obrotu lub etykietowane przed tą datą, które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy, mogą być wprowadzane do obrotu do wyczerpania zapasów.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 96/22/WE
z dnia 29 kwietnia 1996 r.
dotycząca zakazu stosowania w gospodarstwach hodowlanych niektórych związków o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym i ß-agonistycznym i uchylająca dyrektywy 81/602/EWG, 88/146/EWG oraz 88/299/EWG
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 81/602/EWG [4] zakazuje stosowania niektórych substancji o działaniu hormonalnym i wszelkich substancji działających tyreostatycznie, a dyrektywa 88/146/EWG [5] zakazuje używania w hodowli zwierząt niektórych substancji o działaniu hormonalnym, zastrzegając jednocześnie określone wyjątki.
(2) Dyrektywa Rady 88/299/EWG [6] ustanawia warunki dla dopuszczania wyjątków od zakazu handlu niektórymi kategoriami zwierząt i mięsa, przewidzianych w art. 7 dyrektywy 88/146/EWG.
(3) W związku z odkładaniem się w mięsie i innych środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego pozostałości niektórych substancji mających działanie tyreostatyczne, estrogenne, androgenne i gestagenne mogą one być niebezpieczne dla konsumentów i mogą także wpływać na obniżenie jakości środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego.
(4) W hodowli inwentarza żywego są nielegalnie używane nowe substancje o działaniu anabolicznym, takie jak agoniści receptorów beta, w celu stymulowania wzrostu zwierząt i opłacalności ich hodowli.
(5) Rezultaty dochodzenia przeprowadzonego przez Komisję w Państwach Członkowskich w latach 1990–1992 wykazują, że agoniści receptorów beta są szeroko dostępni w sektorze hodowli inwentarza żywego, co prowadzi do ich sprzecznego z prawem stosowania.
(6) Nieodpowiednie używanie agonistów receptorów beta może stwarzać poważne zagrożenie dla ludzkiego zdrowia; w interesie konsumentów należy zabronić posiadania agonistów receptorów beta, podawania ich zwierzętom wszelkich gatunków i wprowadzania ich w tym celu na rynek; ponadto należy zabronić posiadania, podawania zwierzętom wszelkich gatunków i wprowadzania na rynek stylbenów i substancji tyreostatycznych, a sposób używania innych substancji należy uregulować.
(7) Należy jednak zezwolić na podawanie środków leczniczych bazujących na agonistach receptorów beta w ściśle określonych celach terapeutycznych, w przypadku niektórych kategorii bydła, zwierząt koniowatych i zwierząt domowych.
(8) Konieczne jest ponadto zapewnienie, by wszyscy konsumenci mogli nabywać mięso i produkowane z nich środki spożywcze dostarczane w takich samych warunkach i by produkty te odpowiadały możliwie ściśle ich zainteresowaniom i oczekiwaniom; z uwagi na wrażliwość konsumentów w tym względzie może to skutkować jedynie pewnym zwiększeniem spożycia omawianych produktów.
(9) Należy utrzymać zakaz używania do celów tuczu substancji hormonalnych; można natomiast zezwolić na używanie niektórych substancji do celów leczniczych lub zootechnicznych, ale musi być ono ściśle kontrolowane w celu zapobieżenia jakimkolwiek nadużyciom.
(10) Przepisy dotyczące okresów wydalania tych substancji z organizmu nie zostały zharmonizowane na poziomie Wspólnoty i istnieją istotne różnice między Państwami Członkowskimi w tym zakresie, szczególnie gdy chodzi o dozwolone weterynaryjne środki lecznicze zawierające substancje hormonalne lub agonistów receptorów beta; dlatego też, w celu zharmonizowania tych spraw, należy ustanowić maksymalne okresy wydalania z organizmów takich środków medycznych.
(11) Ponadto zwierzęta, którym podawano takie substancje w celach terapeutycznych lub zootechnicznych, oraz mięso pochodzące od takich zwierząt, nie powinny być, co do zasady, przedmiotem handlu, ponieważ mogłoby to osłabić skuteczność działania mechanizmów kontrolnych systemu jako całości; należy jednakże przewidzieć, pod pewnymi warunkami, wyjątki od tego zakazu w odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego i przywozu z państw trzecich zwierząt hodowlanych i zwierząt reprodukcyjnych, których okres aktywności jako reproduktorów dobiega końca.
(12) Na wyjątki takie można zezwolić wówczas, gdy zapewnione zostaną odpowiednie gwarancje dla zapobieżenia nadużyciom w handlu; gwarancje takie muszą obejmować produkty, których używanie zostaje dopuszczone, warunki określające sposób ich używania i sposoby kontroli dla zapewnienia, by warunki te były spełniane, szczególnie w odniesieniu do koniecznych okresów wydalania.
(13) Należy ustanowić przepisy umożliwiające skuteczną weryfikację stosowania przepisów wywodzących się z niniejszej dyrektywy.
(14) Należy uchylić dyrektywy 81/602/EWG, 88/146/EWG i 88/299/EWG.
(15) Jeżeli nielegalne stosowanie środków wspomagających przyrost wagi zwierząt i produktywność w hodowli zwierząt ma być rzeczywiście skutecznie zwalczane, to działania w tym zakresie powinny być organizowane na szczeblu Wspólnoty.
(16) W dniu 18 stycznia 1996 r. Parlament Europejski zwrócił się do Komisji i Rady o dalsze przeciwstawianie się przywozowi do Wspólnoty mięsa traktowanego przy zastosowaniu hormonów, prosił o utrzymanie całkowitego zakazu stosowania środków wspomagających przyrost wagi zwierząt w hodowli zwierząt i w tymże celu prosił Radę o niezwłoczne przyjęcie wniosku Komisji, w sprawie, którego Parlament dostarczył swoją opinię w dniu 19 kwietnia 1994 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej dyrektywy przyjmuje się definicje mięsa i produktów mięsnych podane w dyrektywach 64/433/EWG [7], 71/118/EWG [8], 77/99/EWG [9] i 91/495/EWG [10] definicje produktów akwakultury podane w dyrektywie 91/493/EWG [11] i definicje weterynaryjnych środków leczniczych podanych w dyrektywach 81/851/EWG [12] i 81/852/EWG [13].
2.
Dodatkowo stosowane będą następujące definicje:
a) "zwierzęta gospodarskie" oznaczają zwierzęta domowe z gatunków bydła, świń i kóz, domowych jednokopytnych, drobiu i królików, jak również dzikich zwierząt tych gatunków oraz dzikich zwierząt przeżuwających wyhodowanych w gospodarstwie;
b) "działanie lecznicze" oznacza podawanie – zgodnie z art. 4 niniejszej dyrektywy – pojedynczym zwierzętom gospodarskim dozwolonych substancji w celu leczenia, po zbadaniu przez lekarza weterynarii, problemu płodności – włącznie z przerwaniem niechcianej ciąży – i, w przypadku agonistów receptorów beta, dla wywoływania porodu u cielących się krów oraz leczenia trudności z oddychaniem i wywoływania porodu u koniowatych, hodowanych w celach innych niż produkcja mięsa;
c) "działanie zootechniczne" oznacza podawanie:
i) pojedynczemu zwierzęciu gospodarskiemu każdej substancji dozwolonej art. 5 niniejszej dyrektywy w celu synchronizowania rui oraz przygotowywania dawców i biorców implantowanych embrionów, po zbadaniu zwierzęcia przez lekarza weterynarii, lub, zgodnie z art. 5 ust. 2, na jego odpowiedzialność;
ii) w przypadku zwierząt akwakultury w grupie zwierząt hodowlanych w celu zmiany płci, na podstawie recepty lekarza weterynarii i na jego odpowiedzialność,
d) "nielegalne zabiegi" oznaczają używanie niedozwolonych substancji lub produktów, albo używanie substancji lub produktów dozwolonych w ustawodawstwie Wspólnoty do celów lub w warunkach innych niż te określone w ustawodawstwie Wspólnoty.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zabronią:
a) wprowadzania na rynek stylbenów, pochodnych stylbenów, ich soli i estrów oraz substancji tyreostatycznych z przeznaczeniem do podawania zwierzętom wszelkich gatunków;
b) wprowadzania na rynek agonistów receptorów beta, przeznaczonych do podawania zwierzętom, których mięso i z których wytworzone produkty są przeznaczone do spożywania przez ludzi, w celach innych niż przewidziane w art. 4 ust. 2.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zabronią:
a) podawania zwierzętom gospodarczym lub akwakultury, kiedykolwiek i w jakikolwiek sposób, substancji o działaniu tyreostatycznym, estrogenym, androgennym lub gestagennym;
b) trzymania w gospodarstwach, za wyjątkiem przypadków objętych kontrolą urzędową, zwierząt, określonych w lit. a), wprowadzania na rynek lub uboju do celów spożycia przez ludzi zwierząt gospodarskich lub zwierząt akwakultury, których organizm zawiera substancje, określone w lit. a), lub w których organizmach stwierdzono obecność takich substancji, chyba że można udowodnić, że omawiane zwierzęta były poddawane działaniom zgodnym z art. 4 lub 5;
c) wprowadzania na rynek do celów spożycia przez ludzi zwierząt akwakultury, którym podawano substancje, określone w lit. a), i produktów przetworzonych pochodzących od takich zwierząt;
d) wprowadzania na rynek mięsa zwierząt, określonych w lit. b);
e) przetwórstwa mięsa, określonego w lit. d).
Artykuł 4
Nie naruszając przepisów art. 2 i 3 Państwa Członkowskie zezwolą na:
1) podawanie zwierzętom gospodarskim, w celach leczniczych, estradiolu 17 ß, testosteronu i progesteronu oraz ich pochodnych, łatwo uwalniających w miejscu ich podawania związki macierzyste w wyniku procesu hydrolizy, zachodzącego po ich wchłonięciu.
Weterynaryjne środki lecznicze używane w działaniach terapeutycznych muszą spełniać wymagania dla wprowadzania na rynek ustanowione w dyrektywie 81/851/EWG i mogą być podawane tylko przez lekarza weterynarii, w postaci zastrzyków lub, dla leczenia dysfunkcji hormonów płciowych, w formie spirali dopochwowych, ale nie wszczepianych, i w stosunku do zwierząt dokładnie identyfikowanych.
Leczenie identyfikowanych zwierząt musi podlegać rejestrowaniu przez odpowiedzialnego za nie lekarza weterynarii.
Lekarz weterynarii ten musi odnotowywać w rejestrze, który może odpowiadać wzorowi określonemu w dyrektywie 81/85/EWG, co najmniej następujące szczegóły:
- rodzaj leczenia,
- rodzaj zastosowanych dozwolonych produktów,
- datę ich zastosowania,
- identyfikację leczonego zwierzęcia.
Rejestr musi być na życzenie udostępniany właściwym władzom;
2) podawanie w celach leczniczych dozwolonych weterynaryjnych środków leczniczych z zawartością:
i) trenbolonów alilu, podawanych doustnie, lub agonistów receptorów beta, koniowatym lub zwierzętom domowym, pod warunkiem że są one stosowane zgodnie ze wskazówkami producenta;
ii) agonistów receptorów beta w postaci zastrzyków w celu przyspieszenia porodu u krów podczas cielenia.
Substancje te muszą być podawane przez lekarza weterynarii lub, w przypadku weterynaryjnych środków leczniczych, określonych w pkt i), na jego osobistą odpowiedzialność; zabieg musi zostać zarejestrowany przez odpowiedzialnego za nie lekarza weterynarii, który odnotowuje co najmniej szczegóły wymienione w ust. 1.
Rolnikom zabrania się posiadania weterynaryjnych środków leczniczych z zawartością agonistów receptorów beta, które mogą być stosowane w celu przyspieszenia porodu.
Jednakże, nie naruszając przepisów ust. 2 pkt ii) akapit pierwszy, zabrania się dokonywania takich zabiegów na zwierzętach hodowlanych, włącznie ze zwierzętami reprodukcyjnymi, których okres aktywności jako reproduktorów dobiega końca.
Artykuł 5
Bez względu na art. 3 ust. 3 i nie naruszając przepisów art. 2 Państwa Członkowskie mogą zezwolić na podawanie zwierzętom gospodarskim, do celów działań zootechnicznych, weterynaryjnych środków leczniczych o działaniu estrogennym, androgennym lub gestagennym, dozwolonych zgodnie z dyrektywą 81/851/EWG i 81/852/EWG.
Takie weterynaryjne środki lecznicze muszą być podawane przez lekarza weterynarii dokładnie identyfikowanym zwierzętom; leczenie musi zostać zarejestrowane przez odpowiedzialnego za nie lekarza weterynarii, zgodnie z art. 4 ust. 1.
Państwa Członkowskie mogą jednak zezwolić na dokonywanie synchronizacji rui i przygotowywanie dawców i biorców implantowanych embrionów nie bezpośrednio przez lekarza weterynarii, jednak na jego odpowiedzialność.
W przypadku zwierząt akwakultury młode ryby można przez pierwsze trzy miesiące poddawać zabiegom mającym na celu spowodowania zmiany płci, przy zastosowaniu weterynaryjnych środków leczniczych o działaniu androgennym i dozwolonych zgodnie z dyrektywami 81/851/EWG i 81/852/EWG.
W przypadkach przewidzianych w niniejszym artykule lekarz weterynarii wystawia jednorazową receptę ze wskazaniem przedmiotowego zabiegu i wymaganej ilość środka leczniczego oraz odnotowuje w rejestrze przepisane środki.
Zabrania się jednak dokonywania zabiegów zootechnicznych wobec zwierząt hodowlanych, włącznie ze zwierzętami reprodukcyjnymi, również w okresie tuczenia, których okres aktywności jako reproduktorów dobiega końca.
Artykuł 6
1.
Produkty hormonalne i agoniści receptorów beta, których stosowanie na zwierzętach gospodarskich jest dozwolone, zgodnie z art. 4 i 5, muszą spełniać wymogi dyrektyw 81/851/EWG i 81/852/EWG.
2.
Na podstawie ust. 1 nie może jednak być dozwolone stosowanie następujących środków:
a) środków hormonalnych:
i) środków działających jako osad;
ii) środków o okresie wydalania dłuższym niż 15 dni po zakończeniu leczenia;
iii) środków:
- dozwolonych na postawie przepisów obowiązujących przed wprowadzeniem poprawek poczynionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2309/93 [14],
- których warunki stosowania nie są znane,
- dla których nie istnieją odczynniki lub urządzenia stosowane w technikach analitycznych, mających na celu wykrywanie obecności pozostałości w ilościach przekraczających dozwolony poziom;
b) weterynaryjnych środków leczniczych o zawartości agonistów receptorów beta o okresie wydalania dłuższym niż 28 dni po zakończenia leczenia.
Artykuł 7
1.
Do celów handlowych Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie na rynek zwierząt hodowlanych i zwierząt reprodukcyjnych, których okres aktywności jako reproduktorów dobiega końca, które w ostatnim okresie poddano zabiegom określonym w art. 4 i 5 i mogą zezwolić na umieszczanie stempla Wspólnoty na mięsie pochodzącym od zwierząt, w stosunku do których spełnione zostały warunki określone w art. 4 i 5 oraz w stosunku do których spełnione zostały wymagania odnośnie do minimalnego okresu wydalania określone w art. 6 ust. 2 lit. a) pkt ii) lub odpowiednio lit. b) lub okresu wydalania określonego w zezwoleniu na wprowadzanie na rynek.
Jednakże handel wysokowartościowymi końmi, w szczególności końmi wyścigowymi, końmi konkursowymi, końmi cyrkowymi lub końmi przeznaczonymi do celów rozpłodowych lub wystawienniczych, włącznie z zarejestrowanymi koniowatymi, którym podawano weterynaryjne środki lecznicze o zawartości trenbolonów alilu lub agonistów receptorów beta, w celach określonych w art. 4, może mieć miejsce przed końcem okresu wydalania, pod warunkiem że spełniane są warunki ich podawania i że rodzaj i datę zabiegów zapisano w certyfikacie lub paszporcie towarzyszącym tym zwierzętom.
2.
Mięsa lub produktów pochodzących od zwierząt, którym, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy dopuszczającymi wyjątki, podawano substancje o działaniu estrogennym, androgennym lub gestagennym nie wolno wprowadzać na rynek z przeznaczeniem do spożywania przez ludzi, jeżeli przedmiotowym zwierzętom nie podawano weterynaryjnych środków leczniczych spełniających wymogi art. 6 i jeżeli przed dokonaniem uboju zwierzęcia nie był przestrzegany przewidziany okres wydalania tych środków z ich organizmu.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1) podczas dokonywania przywozu i wytwarzania oraz składowania, dystrybucji, sprzedaży i stosowania substancji, określonych w art. 2 i 3 lit. a), dysponowanie nimi było ograniczone do kręgu osób upoważnionych na podstawie ustawodawstwa krajowego, zgodnie z art. 1 dyrektywy 90/676/EWG [15];
2) w uzupełnieniu kontroli przewidzianych w dyrektywie regulującej wprowadzanie na rynek różnych produktów będących przedmiotem niniejszego uregulowania właściwe władze krajowe dokonywały niezapowiadanych kontroli przewidzianych w art. 11 dyrektywy 96/23/WE [16] w celu zapobiegania przypadkom:
a) posiadania lub obecności substancji lub środków zabronionych zgodnie z art. 2, przeznaczonych do podawania zwierzętom w celu zwiększenia ich wagi;
b) nielegalnego leczenia zwierząt;
c) uchybień w przestrzeganiu okresów wydalania w organizmu, przewidzianych w art. 6;
d) uchybień w przestrzeganiu ograniczeń w stosowaniu niektórych substancji lub środków ustanowionych w art. 4 i 5;
3) przeprowadzane były testy na obecność:
a) substancji, określonych w ust. 1, w organizmach zwierząt, w wodzie podawanej do picia zwierzętom i we wszystkich miejscach, w których zwierzęta są hodowane bądź przetrzymywane;
b) pozostałości wymienionych poprzednio substancji w żywych zwierzętach, ich ekskrementach i płynach ustrojowych oraz w tkankach zwierząt i produktach zwierzęcych;
zgodnie z załącznikami III i IV do dyrektywy 96/23/WE.
4) w przypadkach, w których kontrole przewidziane w ust. 2 ujawnią:
a) obecność substancji lub produktów, których stosowanie lub posiadanie zostało zabronione, lub obecność substancji, których podawanie kwalifikuje się jako nielegalny zabieg, to takie substancje lub produkty ulegają konfiskacie, podczas gdy zwierzęta poddawane takim zabiegom oddaje pod nadzór urzędowy aż do chwili wymierzenia osobom odpowiedzialnym odpowiedniej kary;
b) uchybienia, gdy chodzi o spełnianie wymogów określonych w ust. 2 lit. b) i c), właściwe władze podejmują odpowiednie kroki stosownie do stopnia naruszenia obowiązującego prawa.
Artykuł 9
Nie naruszając przepisów dyrektywy 81/851/EWG, przedsiębiorstwa dokonujące zakupu lub wytwarzania substancji mających działanie tyreostatyczne, estrogenne, androgenne lub gestagenne oraz agonistów receptorów beta, przedsiębiorstwa upoważnione w jakimkolwiek zakresie do wprowadzania na rynek takich substancji lub środków i przedsiębiorstwa dokonujące zakupu lub wytwarzania z takich substancji środków farmaceutycznych i weterynaryjnych środków leczniczych, są zobowiązane do prowadzenia szczegółowego rejestru zawierającego, w porządku chronologicznym, dane na temat wyprodukowanych lub pozyskanych ilości, a także ilości sprzedanych lub zużytych do produkcji środków farmaceutycznych lub weterynaryjnych środków leczniczych oraz nazwiska osób, którym ilości takie zostały sprzedane lub od których zostały one zakupione.
Powyższe informacje muszą być udostępniane właściwym władzom na ich życzenie, zaś w przypadku prowadzenia ich w formie skomputeryzowanej, w formie odpowiedniego wydruku.
Artykuł 10
W przypadkach kiedy kontrola przeprowadzona w Państwie Członkowskim wykazuje uchybienia w stosowaniu się do wymagań dyrektywy w kraju pochodzenia zwierząt lub produktów, właściwe władze Państwa Członkowskiego odwołują się do przepisów dyrektywy Rady 89/608/EWG z dnia 21 listopada 1989 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa dotyczącego spraw weterynaryjnych i zootechnicznych [17].
Artykuł 11
1.
Państwa trzecie, których ustawodawstwo zezwala na wprowadzanie na rynek i podawanie stylbenów, pochodnych stylbenów oraz ich soli i estrów lub substancji tyreostatycznych do podawania zwierzętom wszelkich gatunków, nie mogą figurować na żadnym, prowadzonym zgodnie z ustawodawstwem Wspólnoty, wykazie krajów, z których Państwa Członkowskie mogą przywozić zwierzęta gospodarcze lub akwakultury albo produkty lub mięso pozyskiwane z takich zwierząt.
2.
Państwa Członkowskie zabronią także przywozu z państw trzecich figurujących na którymkolwiek z wykazów określonych w ust. 1:
a) zwierząt gospodarczych lub akwakultury:
i) którym kiedykolwiek i w jakikolwiek sposób podawano środki lub substancje określone w art. 2 lit. a);
ii) którym podawane były substancje lub środki, określone w art. 3 lit. a), jeżeli te substancje lub środki nie były podawane w sposób odpowiadający wymogom ustanowionym w art. 4, 5 i 7, i w stosunku do których nie były przestrzegane okresy ich wydalania z organizmu dozwolone w zaleceniach międzynarodowych;
b) mięsa lub produktów wytworzonych ze zwierząt, których przywozu zakazano przepisem pod lit. a).
3.
Jednakże zwierzęta hodowlane, zwierzęta reprodukcyjne, których okres aktywności reprodukcyjnej dobiega końca lub mięso pochodzące od nich mogą być przywożone z państw trzecich, pod warunkiem że dostarczą one gwarancji co najmniej równoważnych tym, jakie przewidziano w niniejszej dyrektywie, które zostały ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 33 dyrektywy 96/23/WE w celu zapewnienia skuteczności przepisów rozdziału V tej dyrektywy.
4. Kontrola przywozu z państw trzecich będzie prowadzona zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. c) dyrektywy Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r., ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [18] i art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [19].
Artykuł 12
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może na wniosek Komisji przyjąć rozwiązania przejściowe konieczne dla wprowadzenia rozwiązań przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 13
1.
Dyrektywy 81/602/EWG, 88/146/EWG i 88/299/EWG tracą moc z dniem 1 lipca 1997 r.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw są interpretowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacyjną zawartą w Załączniku.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, włącznie z wszelkimi karami, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1997, a dla beta-agonistów najpóźniej do dnia 1 lipca 1997 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Podczas stosowania przepisów niniejszej dyrektywy w zakresie beta-agonistów odnośne przepisy krajowe nadal są stosowane zgodnie z zasadami ogólnymi Traktatu.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/23/WE
z dnia 29 kwietnia 1996 r.
w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W dyrektywie 96/22/WE [4] Rada postanowiła utrzymać zakaz stosowania niektórych substancji o działaniu hormonalnym i tyreostatycznym, rozszerzając go na substancje beta-agonistyczne mające działanie anaboliczne.
(2) Dnia 9 marca 1995 r. Parlament Europejski podkreślił między innymi, że Wspólnota pilnie potrzebuje skutecznego i jednolitego systemu monitorowania, i zwrócił się do Państw Członkowskich o wzmocnienie nadzoru i monitorowania w odniesieniu do stosowania nielegalnych substancji w produkcji mięsa.
(3) W dyrektywie 85/358/EWG [5] Rada przyjęła niektóre zasady w sprawie wykrywania i monitorowania substancji mających działanie hormonalne i tyreostatyczne; zasady takie powinny zostać rozszerzone tak, aby obejmowały również inne substancje używane w hodowli zwierząt do stymulacji wzrostu i wydajności inwentarza żywego lub w celach leczniczych, a które mogą okazać się niebezpieczne dla konsumenta ze względu na ich pozostałości.
(4) Dyrektywą 86/469/EWG [6] Rada wprowadziła niektóre zasady w sprawie monitorowania niektórych pozostałości substancji farmakologicznych i skażających środowisko w zwierzętach gospodarskich oraz w świeżym mięsie pozyskanym od takich zwierząt; takiemonitorowanie powinno zostać rozszerzone tak, aby obejmowało również inne gatunki zwierząt i wszystkie produkty zwierzęce spożywane przez ludzi.
(5) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [7] ustanowiło w załącznikach limity dla niektórych medycznych produktów weterynaryjnych.
(6) Ustawodawstwo Wspólnoty dotyczące monitorowania pozostałości w mięsie nie jest przejrzyste i daje podstawę do różnych interpretacji w poszczególnych Państwach Członkowskich.
(7) Zachodzi potrzeba wzmocnienia kontroli przeprowadzanych przez i w Państwach Członkowskich.
(8) Producenci i inne podmioty działające w branży hodowli zwierząt powinni ponosić w przyszłości większą odpowiedzialność za jakość i bezpieczeństwo mięsa przeznaczonego do spożycia przez ludzi.
(9) W odrębnych przepisach dotyczących poszczególnych grup produktów mają zostać zawarte szczególne sankcje wobec hodowców zwierząt, którzy nie stosują się do ustawodawstwa Wspólnoty, w szczególności zakazu stosowania niektórych substancji hormonalnych i anabolicznych w hodowli zwierząt.
(10) Artykuł 4 dyrektywy 71/118/EWG [8] zobowiązuje Państwa Członkowskie do zapewnienia, że przeprowadzane są kontrole w celu wykrywania pozostałości substancji mających działanie farmakologiczne, a także ich pochodnych i innych substancji, które mogą być przenoszone do mięsa drobiowego i które mogą powodować, że spożycie świeżego mięsa drobiowego będzie niebezpieczne lub szkodliwe dla zdrowia ludzkiego.
(11) Dyrektywa 91/493/EWG [9] zobowiązuje Państwa Członkowskie do ustanowienia systemu monitorowania w celu wykrywania skażeń w środowisku wodnym.
(12) Dyrektywa 92/46/EWG [10] stanowi, że najpóźniej do dnia 30 czerwca 1993 r. Państwa Członkowskie przedstawią Komisji środki krajowe w zakresie wykrywania pozostałości w surowym mleku, mleku poddanym obróbce termicznej i produktach na bazie mleka, przy czym pozostałości, jakie mają zostać wykryte, zostały określone w grupie III część A i grupie II część B załącznika I do dyrektywy 86/469/EWG.
(13) Dyrektywa 89/437/EWG [11] zobowiązuje Państwa Członkowskie do zapewnienia, że przeprowadzane są kontrole w celu wykrywania pozostałości substancji o działaniu farmakologicznym lub hormonalnym, antybiotyków, pestycydów, detergentów oraz innych substancji szkodliwych lub mogących zmieniać cechy organoleptyczne produktów jajecznych lub powodujących, że spożycie takich produktów może być niebezpieczne lub szkodliwe dla zdrowia ludzkiego.
(14) Dyrektywa 92/45/EWG [12] zobowiązuje Państwa Członkowskie do rozszerzenia ich planów wykrywania pozostałości w taki sposób, żeby, w miarę potrzeby, obejmowały dziczyznę, w celu wykrywania w kontrolowanych pobranych próbkach obecności substancji skażających w środowisku, a także objęcia takim monitorowaniem królików i dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka.
(15) Jeżeli sprzeczne z prawem stosowanie w hodowli zwierząt stymulatorów wzrostu i wydajności ma być skutecznie zwalczane we wszystkich Państwach Członkowskich, działania takie muszą być organizowane na poziomie wspólnotowym.
(16) Istotną rolę w zwalczaniu niezgodnego z prawem stosowania stymulatorów wzrostu mogą odgrywać systemy samokontroli grup producentów; dla konsumentów istotne jest, żeby systemy te odpowiednio gwarantowały brak takich stymulatorów, a europejskie ogólne podejście jest niezbędne dla zabezpieczenia i wspierania systemów samokontroli.
(17) W tym celu grupom producentów należy udzielać pomocy w tworzeniu systemów samokontroli dla zapewnienia, że produkowane przez nich mięso jest wolne od niedozwolonych substancji lub produktów.
(18) Niektóre przepisy dyrektyw 86/469/EWG i 85/358/EWG oraz decyzji 89/187/EWG [13] i 91/664/EWG [14] wymagają wyjaśnienia w celu zapewnienia skutecznego przeprowadzania kontroli i wykrywania pozostałości we Wspólnocie; w celu natychmiastowego i jednolitego wprowadzenia przewidzianych kontroli obowiązujące przepisy i ich zmiany należy ująć w jednym tekście uchylającym wspomniane uprzednio regulacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I Zakres i definicje
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia środki dla monitorowania substancji i grup pozostałości wymienionych w załączniku I.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje zawarte w dyrektywie 96/22/WE.
Ponadto:
a) "niedozwolone substancje lub produkty" oznaczają substancje lub produkty, których podawanie zwierzętom jest zakazane przez ustawodawstwo Wspólnoty;
b) "nielegalne leczenie" oznacza stosowanie niedozwolonych substancji bądź produktów lub używanie substancji bądź produktów dozwolonych przez ustawodawstwo Wspólnoty do innych celów lub w innych warunkach, niż to zostało przewidziane w ustawodawstwie Wspólnoty, albo, gdzie jest to właściwe, w różnych ustawodawstwach krajowych;
c) "pozostałość" oznacza pozostałość substancji mających działanie farmakologiczne, ich metabolitów oraz innych substancji przenoszonych do produktów zwierzęcych, które mogą być szkodliwe dla ludzkiego zdrowia;
d) "właściwy organ" oznacza organ centralny Państwa Członkowskiego właściwy w zagadnieniach weterynaryjnych lub inny organ, na który organ centralny przeniósł takie kompetencje;
e) "urzędowa próbka" oznacza próbkę pobraną przez właściwy organ, stosownie oznakowaną, do celów badania pozostałości lub substancji wymienionych w załączniku I, odniesieniem do gatunku, rodzaju, ilości, metody pobrania próbki i szczegółowymi danymi dotyczącymi płci zwierzęcia oraz pochodzenia zwierzęcia lub produktu zwierzęcego;
f) "zatwierdzone laboratorium" oznacza laboratorium zatwierdzone przez właściwe władze Państwa Członkowskiego do badania urzędowych próbek w celu wykrycia obecności pozostałości;
g) "zwierzę" oznacza gatunki objęte dyrektywą 90/425/EWG [15];
h) "partia zwierząt" oznacza grupę zwierząt tego samego gatunku, w tej samej grupie wiekowej, chowanych w tym samym gospodarstwie, w tym samym czasie i w tych samych warunkach chowu;
i) "substancja beta-agonistyczna" oznacza substancję agonistyczną beta adrenoreceptora.
ROZDZIAŁ II Plany monitorowania dla wykrywania pozostałości lub substancji
Artykuł 3
Proces produkcyjny zwierząt i podstawowe produkty pochodzenia zwierzęcego są monitorowane zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału do celów wykrywania obecności pozostałości i substancji wymienionych w załączniku I w zwierzętach żywych, ich wydalinach, płynach ustrojowych i tkankach, w produktach pochodzenia zwierzęcego, paszach dla zwierząt oraz w wodzie pitnej.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie powierzają zadanie koordynowania wprowadzania w życie badań przewidzianych w niniejszym rozdziale, przeprowadzanych na ich terytorium, publicznej jednostce centralnej.
2.
Jednostka centralna, określona w ust. 1, odpowiada za:
a) sporządzenie planu przewidzianego w art. 5 w celu umożliwienia właściwym służbom przeprowadzania wymaganych badań;
b) koordynowanie działalności służb centralnych i regionalnych odpowiedzialnych za monitorowanie różnych pozostałości.
Koordynacja taka obejmuje działalność wszystkich służb zajmujących się zapobieganiem oszukańczemu stosowaniu substancji lub produktów w gospodarstwach hodowlanych;
c) gromadzenie danych niezbędnych do oceny stosowanych środków i uzyskanych wyników stosowania środków przewidzianych w niniejszym rozdziale;
d) przesyłanie do Komisji, nie później niż do 31 marca każdego roku, danych i wyników, określonych w lit. c), łącznie z wynikami każdego z przeprowadzanych badań.
3.
Niniejszy artykuł nie ma wpływu na bardziej szczegółowe uregulowania mające zastosowanie w zakresie monitorowania żywienia zwierząt.
Artykuł 5
1.
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 1997 r. Państwa Członkowskie przedkładają Komisji plan określający krajowe środki, które zostaną wprowadzone w życie w roku rozpoczęcia wykonania planu, a następnie przesyłają wszystkie plany, zatwierdzone uprzednio zgodnie z przepisami art. 8, zaktualizowane na podstawie nabytych doświadczeń z roku lub lat poprzednich, najpóźniej do 31 marca roku, w którym dokonano aktualizacji.
2.
Plan przewidziany w ust. 1 musi:
a) przewidywać wykrywanie grup pozostałości lub substancji, odpowiednio do rodzaju zwierzęcia, zgodnie z załącznikiem II;
b) określać w szczególności środki do wykrywania obecności:
i) substancji określonych w lit. a) w zwierzętach, w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz we wszystkich miejscach, w których zwierzęta są hodowane lub trzymane;
ii) pozostałości wyżej wymienionych substancji u żywych zwierząt, ich wydalinach, płynach ustrojowych, tkankach zwierzęcych oraz produktach, takich jak: mięso, mleko, jaja i miód;
c) spełniać wymogi dotyczące zasad pobierania i ilości pobieranych próbek ustanowionych w załącznikach III i IV.
Artykuł 6
1.
Plan musi być zgodny z wymogami dotyczącymi poziomów i częstotliwości pobierania próbek, ustanowionymi w załączniku IV.
Jednakże na wniosek Państwa Członkowskiego Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32, dostosować minimalne wymagania dotyczące kontroli, ustanowione w załączniku IV, pod warunkiem że zostanie wyraźnie określone, że takie dostosowania zwiększają ogólną skuteczność planu w odniesieniu do danego Państwa Członkowskiego, a także w żaden sposób nie obniży jego zdolności do wykrywania pozostałości lub przypadków nielegalnego leczenia z zastosowaniem substancji wymienionych w załączniku I.
2.
Ponowne badanie grup pozostałości będących przedmiotem kontroli zgodnie z załącznikiem II oraz określenie poziomów i częstotliwości pobierania próbek w odniesieniu do zwierząt i produktów określonych w art. 3 i które nie zostały jeszcze uwzględnione w załączniku IV, następuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33, po raz pierwszy zostanie przeprowadzone przy pierwszej sposobności, w ciągu maksymalnie 18 miesięcy od chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy.
W trakcie takiego badania brane są pod uwagę nabyte doświadczenia podczas stosowania krajowych środków oraz informacje przedłożone Komisji zgodnie z wymaganiami wspólnotowymi, poddającymi takie szczególne grupy produktów monitorowaniu występowania w nich pozostałości.
Artykuł 7
Wstępny plan uwzględnia szczególną sytuację każdego Państwa Członkowskiego i określa w szczególności:
- ustawodawstwo dotyczące substancji wymienionych w załączniku I, w szczególności przepisy zakazujące lub zezwalające na ich używanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu oraz zasady regulujące podawanie ich zwierzętom w zakresie, w jakim przepisy takie nie są zharmonizowane,
- strukturę organizacyjną właściwych jednostek (w szczególności w zakresie informacji co do rodzaju i wielkości jednostek zaangażowanych we wprowadzanie planów w życie),
- wykaz zatwierdzonych laboratoriów (z podaniem szczegółowych danych dotyczących ich zdolności do przetwarzania próbek),
- dopuszczalne tolerancje krajowe, jeżeli w rozporządzeniu (EWG) nr 2377/90 i dyrektywie 86/363/EWG [16] nie ustalono wspólnotowych najwyższych poziomów dopuszczalnych dla pozostałości danych substancji,
- wykaz substancji, jakie mają zostać wykryte, metody analiz, normy dotyczące interpretacji wyników badań oraz, w przypadku substancji wymienionych w załączniku I, liczbę próbek, jaka ma zostać pobrana, z podaniem powodów ustalenia takiej liczby,
- liczbę próbek urzędowych, jakie mają zostać pobrane w stosunku do liczby zwierząt danych gatunków poddanych ubojowi w latach poprzedzających zgodnie z poziomami i częstotliwościami pobierania próbek ustanowionymi w załączniku IV,
- szczegóły zasad regulujących pobieranie próbek urzędowych, w szczególności zasad dotyczących szczegółowych danych zamieszczanych na takich urzędowych próbkach,
- rodzaj środków ustanowionych przez właściwe władze w odniesieniu do zwierząt lub produktów, w których wykryto obecność pozostałości.
Artykuł 8
1.
Komisja bada wstępne plany przekazane jej na podstawie art. 5 ust. 1 w celu ustalenia ich zgodności z niniejszą dyrektywą.
Komisja może zwrócić się do Państwa Członkowskiego o dokonanie zmian lub uzupełnienie takich planów w celu dostosowania ich do niniejszej dyrektywy.
Z chwilą gdy Komisja stwierdzi zgodność planów, przekazuje je do zatwierdzenia, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33.
W celu uwzględnienia zmian zachodzących w danym Państwie Członkowskim lub jego regionie, wyników krajowych badań lub dochodzeń przeprowadzanych w ramach art. 16 i 17 Komisja może, na wniosek danego Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, postanowić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 o zatwierdzeniu zmiany lub uzupełnienia w planie, zatwierdzonym uprzednio na mocy ust. 2.
2.
Coroczne zmiany planów wstępnych przekazane przez Państwa Członkowskie, w szczególności te dokonane w świetle wyników określonych w art. 4 ust. 2 lit. d), są przekazywane przez Komisję innym Państwom Członkowskim z chwilą stwierdzenia przez Komisję ich zgodności z niniejszą dyrektywą.
Od chwili otrzymania informacji o tych zmianach Państwa Członkowskie mają dziesięć dni roboczych na powiadomienie Komisji o swoich uwagach.
Jeżeli Państwa Członkowskie nie zgłaszają uwag, zmiany planów uważa się za zatwierdzone.
Komisja niezwłocznie informuje Państwa Członkowskie o takim zatwierdzeniu.
Jeżeli Państwa Członkowskie zgłaszają uwagi lub jeżeli Komisja uważa aktualizacje za niezgodne lub niewystarczające, Komisja przekazuje uaktualnione plany Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, który musi stanowić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33.
Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się także do planów zaktualizowanych.
3.
Co sześć miesięcy Państwo Członkowskie w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego informuje Komisję oraz inne Państwa Członkowskie o wprowadzaniu w życie planów zatwierdzonych zgodnie z ust. 2 lub o rozwoju sytuacji.
Jeżeli jest to konieczne, stosuje się ust. 4.
Nie później niż do 31 marca każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wyniki wykonania planów wykrywania substancji i ich pozostałości oraz o ich środkach kontroli.
Państwa Członkowskie podają do wiadomości publicznej wyniki wprowadzenia w życie tych planów.
Komisja informuje Państwa Członkowskie w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego o rozwoju sytuacji w różnych regionach Wspólnoty.
4.
Komisja co roku lub, kiedy uzna to za niezbędne z uwagi na zdrowie publiczne, składa Państwom Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego sprawozdanie z wyników kontroli i badań określonych w ust. 3, w szczególności w zakresie:
- wprowadzania w życie planów krajowych,
- rozwoju sytuacji w różnych regionach Wspólnoty.
5.
Co roku Komisja przesyła do Parlamentu Europejskiego i do Rady komunikat o wynikach działań podejmowanych na poziomie regionalnym, krajowym i wspólnotowym, z uwzględnieniem sprawozdania i uwag zgłoszonych przez Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ III Monitorowanie prowadzone we własnym zakresie i współodpowiedzialność ze strony podmiotów gospodarczych
Artykuł 9
A. Państwa Członkowskie gwarantują, że:
1) każde gospodarstwo wprowadzające do obrotu zwierzęta gospodarskie oraz każda osoba fizyczna lub prawna zaangażowana w handel takimi zwierzętami zostaną zarejestrowane przez właściwe władze i zobowiążą się do przestrzegania odpowiednich przepisów wspólnotowych i krajowych, w szczególności przepisów ustanowionych w art. 5 i 12 dyrektywy 90/425/EWG;
2) właściciele lub osoby zarządzające zakładem wstępnego przetwarzania podstawowych produktów pochodzenia zwierzęcego podejmą wszystkie niezbędne środki, w szczególności przeprowadzają we własnym zakresie kontrole mające na celu:
a) przyjęcie – bezpośrednio od producenta lub przez pośrednika – tylko takich zwierząt, dla których producent jest w stanie zagwarantować, że przestrzegane były okresy karencji danej substancji;
b) upewnienie się, że zwierzęta gospodarskie lub produkty dostarczone do zakładu:
i) nie zawierają pozostałości, których poziom przekracza maksymalnie dopuszczalne poziomy pozostałości;
ii) nie zawierają żadnych śladów zakazanych substancji lub produktów;
3) a) właściciele lub osoby zarządzające określone w pkt 1 i 2 wprowadzą na rynek wyłącznie:
i) zwierzęta, którym nie podawano żadnych niedozwolonych substancji lub produktów lub które nie były poddane nielegalnemu leczeniu w rozumieniu niniejszej dyrektywy;
ii) zwierzęta, w stosunku do których w przypadku podawania im dozwolonych substancji lub produktów zachowane zostały okresy karencji określone dla takich produktów lub substancji;
iii) produkty pochodzące od zwierząt, określonych w ppkt i) i ii);
b) jeżeli zwierzę jest wprowadzone na teren zakładu przetwórczego przez osobę fizyczną lub prawną inną niż producent, zobowiązania ustanowione w lit. a) obciążają te osoby.
B. Do celów stosowania części A Państwa Członkowskie gwarantują, bez uszczerbku dla zgodności z zasadami ustanowionymi w dyrektywach regulujących wprowadzanie do obrotu różnych produktów danego rodzaju, że:
- w ich przepisach krajowych ustanowiona zostanie zasada objęcia monitorowaniem jakości cyklu produkcyjnego realizowanego przez różne podmioty,
- zaostrzone zostaną środki monitorowania we własnym zakresie, umieszczane w ramach specyfikacji dla znaków towarowych lub etykiet.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i na ich wniosek inne Państwa Członkowskie o ustanowionych odnośnych przepisach, w szczególności o przyjętych przepisach dotyczących kontroli określonych w części A pkt 3 lit. a) ppkt i) i ii).
Artykuł 10
Państwa Członkowskie gwarantują, że zakres uprawnień i obowiązki lekarzy weterynarii monitorujących gospodarstwa zostaną rozszerzone na monitorowanie warunków chowu i form leczenia, określonych w niniejszej dyrektywie.
W tych ramach lekarz weterynarii zapisuje w rejestrze prowadzonym w gospodarstwie datę i rodzaj przepisanego lub zastosowanego leczenia, identyfikację zwierząt poddanych leczeniu i odpowiednie okresy karencji.
Hodowca bydła zapisuje w rejestrze, który może być rejestrem przewidzianym w dyrektywie 90/676/EWG [17], datę i rodzaj zastosowanego leczenia.
Upewnia się on także, że zostały zachowane okresy karencji i przechowuje na dowód tego odpowiednie recepty przez okres pięciu lat.
Od hodowców bydła i lekarzy weterynarii wymaga się przekazania właściwym władzom, na ich wniosek, wszelkich informacji, w szczególności przekazania urzędowemu lekarzowi weterynarii w ubojni informacji dotyczących zgodności danego gospodarstwa z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
ROZDZIAŁ IV Urzędowe środki kontroli
Artykuł 11
1.
Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych w związku z wprowadzaniem w życie planów nadzoru, określonych w art. 5, lub kontroli przewidzianych w szczególnych dyrektywach Państwa Członkowskie mogą przeprowadzać wyrywkowe kontrole urzędowe:
a) w trakcie wytwarzania substancji należących do grupy A w załączniku I oraz w trakcie ich przeładunku, przechowywania, transportu, dystrybucji, sprzedaży i nabycia;
b) na każdym etapie procesu produkcji i dystrybucji pasz zwierzęcych;
c) w trakcie cyklu produkcyjnego zwierząt i surowców pochodzenia zwierzęcego objętych niniejszą dyrektywą.
2.
Kontrole przewidziane w ust. 1 muszą być przeprowadzane w szczególności w celu wykrycia posiadania lub obecności zakazanych substancji lub produktów przeznaczonych do podawania zwierzętom w celach ich tuczenia lub nielegalnego leczenia.
3.
W razie podejrzenia oszustwa i w przypadku pozytywnego wyniku którejkolwiek kontroli określonej w ust. 1 stosuje się art. 16–19 i środki przewidziane w rozdziale V.
Kontrole przeprowadzone w rzeźniach lub w punktach pierwszej sprzedaży zwierząt akwakultury i produktów rybołówstwa mogą być zredukowane, biorąc pod uwagę fakt, że gospodarstwo, z którego pochodzi lub z którego przybyło zwierzę, należy do sieci nadzoru epidemiologicznego lub jest objęte systemem monitorowania jakości określonym w art. 9 część B akapit pierwszy tiret pierwsze.
Artykuł 12
Kontrole przewidziane w niniejszej dyrektywie muszą być przeprowadzane przez właściwe władze krajowe bez uprzedniego zawiadomienia.
Właściciel, osoba uprawniona do zbywania zwierząt lub ich pełnomocnik są zobowiązani do ułatwiania czynności badania przedubojowego, w szczególności udzielania urzędowemu lekarzowi weterynarii lub upoważnionemu personelowi pomocy przy wszystkich działaniach, uznanych za niezbędne do przeprowadzenia.
Artykuł 13
Właściwy organ:
a) w razie podejrzenia zastosowania nielegalnego leczenia zwraca się do właściciela lub osoby odpowiedzialnej za zwierzęta lub do weterynarza odpowiedzialnego za gospodarstwo o dostarczenie dokumentacji uzasadniającej rodzaj zastosowanego leczenia;
b) w razie potwierdzenia zastosowania nielegalnego leczenia w ramach tego postępowania wyjaśniającego lub zastosowania niedozwolonych substancji lub produktów, albo, jeżeli istnieją podstawy do podejrzeń ich zastosowania, przeprowadza lub zleca przeprowadzenie:
- kontroli zwierząt na miejscu, w gospodarstwach ich pochodzenia lub wysyłki, w szczególności w celu wykrycia jakichkolwiek śladów po implantach; kontrole te mogą obejmować urzędowe pobieranie próbek,
- kontroli w celu wykrycia substancji, których stosowanie jest zakazane, lub niedozwolonych substancji, lub produktów w gospodarstwach, w których zwierzęta są chowane, trzymane lub tuczone (łącznie z gospodarstwami administracyjnie z nimi połączonymi) lub w gospodarstwach pochodzenia lub wysyłki zwierząt.
W tym celu niezbędne jest pobranie urzędowych próbek wody przeznaczonej do pojenia i pasz,
- kontroli na miejscu, w gospodarstwie pochodzenia lub wysyłki zwierząt, paszy dla zwierząt i wody przeznaczonej do pojenia lub dla zwierząt akwakultury – wody, w której zostały złowione,
- kontroli przewidzianych w art. 11 ust. 1 lit. a),
- wszelkich kontroli w celu wyjaśnienia pochodzenia niedozwolonych substancji lub produktów, a także zwierząt poddanych leczeniu;
c) w przypadku przekroczenia najwyższych dopuszczalnych poziomów przewidzianych w przepisach wspólnotowych lub do czasu wejścia w życie takich przepisów poziomów ustanowionych w ustawodawstwie krajowym podejmuje wszelkie odpowiednie środki lub postępowanie wyjaśniające, które można uznać za właściwe w stosunku do poczynionych ustaleń.
Artykuł 14
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza co najmniej jedno krajowe laboratorium referencyjne. Dana pozostałość lub grupa pozostałości nie może być przypisana do więcej niż jednego krajowego laboratorium referencyjnego.
Jednakże do dnia 31 grudnia 2000 r. Państwa Członkowskie mogą nadal powierzać badanie takich samych pozostałości lub grup pozostałości kilku krajowym laboratoriom, które zostały przez nie wyznaczone przed datą przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Wykaz takich wyznaczonych laboratoriów sporządza się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33.
Laboratoria te są odpowiedzialne za:
- koordynowanie pracy innych krajowych laboratoriów odpowiedzialnych za analizę pozostałości, w szczególności przez koordynowanie norm i metod analiz dla każdej pozostałości lub grup pozostałości, o których mowa,
- udzielanie pomocy właściwemu organowi w przygotowaniu planu monitorowania pozostałości,
- okresowe organizowanie badań porównawczych dla każdej przypisanej im pozostałości lub grupy pozostałości,
- zapewnianie, że laboratoria krajowe przestrzegają ustanowionych limitów,
- rozpowszechnianie informacji dostarczanych przez wspólnotowe laboratoria referencyjne,
- zapewnianie, że ich personel może uczestniczyć w kursach doszkalających organizowanych przez Komisję lub wspólnotowe laboratoria referencyjne.
2.
Wspólnotowe laboratoria referencyjne są wyznaczone w załączniku V rozdział 1.
Zakres uprawnień i warunki pracy laboratoriów są określone w załączniku V rozdział 2.
Artykuł 15
1.
Urzędowe próbki w celu ich zbadania w zatwierdzonych laboratoriach muszą być pobierane zgodnie z załącznikami III i IV.
Szczegółowe zasady pobierania urzędowych próbek oraz ich rutynowe i referencyjne metody zastosowane do analizy są określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33.
W razie udzielenia zezwolenia na wprowadzenie do obrotu medycznych produktów weterynaryjnych przeznaczonych do podawania gatunkom zwierząt, których mięso lub produkty wytwarzane z niego są przeznaczone do spożycia przez ludzi, właściwe władze przesyłają wspólnotowym i krajowym laboratoriom referencyjnym dla wykrywania pozostałości rutynowe metody analizy ustanowione w art. 5 akapit drugi pkt 8 dyrektywy 81/851/EWG [18] i w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
2.
Dla substancji należących do grupy A każdy pozytywny wynik badań odnotowany przy zastosowaniu metody rutynowej zamiast metody referencyjnej musi zostać potwierdzony przez zatwierdzone laboratorium stosujące metody referencyjne ustanowione zgodnie z ust. 1.
W przypadku wszystkich substancji zakwestionowanych na podstawie sprzecznych ze sobą wyników analiz wyniki te muszą zostać potwierdzone przez krajowe laboratorium referencyjne, wyznaczone dla danych substancji lub pozostałości zgodnie z art. 14 ust. 1.
W razie pozytywnego wyniku koszty przeprowadzenia tego potwierdzenia ponosi podmiot skarżący.
3.
Jeżeli badanie urzędowej próbki ujawnia nielegalne leczenie, stosuje się art. 16–19 oraz środki ustanowione w rozdziale V.
Jeżeli badanie ujawnia obecność pozostałości substancji dozwolonych lub substancji skażających przekraczających poziomy określone w przepisach wspólnotowych lub do chwili wprowadzenia w życie takich przepisów poziomy określone w ustawodawstwach krajowych, stosuje się art. 18–19.
Jeżeli badanie określone w niniejszym ustępie obejmuje zwierzęta lub produkty pochodzenia zwierzęcego z innego Państwa Członkowskiego, właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia na uzasadniony wniosek właściwego organu, który przeprowadził badanie, stosuje wobec gospodarstwa lub zakładu pochodzenia lub wysyłki art. 16 ust. 2, art. 17, 18 i 19 oraz środki określone w rozdziale V.
Jeżeli badanie obejmuje produkty lub zwierzęta przywożone z państw trzecich, właściwy organ, który przeprowadził to badanie, przekazuje sprawę Komisji, która podejmuje środki przewidziane w art. 30.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w przypadku otrzymania pozytywnych wyników badań określonych w art. 15:
1) właściwy organ uzyskiwał bezzwłocznie:
a) wszystkie informacje wymagane do zidentyfikowania zwierzęcia i gospodarstwa pochodzenia lub wysyłki;
b) wszystkie szczegóły dotyczące badania i jego wyników.
Jeżeli kontrole przeprowadzone w Państwie Członkowskim wykażą potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub innych czynności w jednym lub większej ilości Państw Członkowskich lub państwach trzecich, dane Państwo Członkowskie informuje o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Komisja koordynuje właściwe środki podjęte w Państwach Członkowskich, w przypadku gdy niezbędne okaże się przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego lub innych czynności;
2) właściwy organ przeprowadzał:
a) postępowanie wyjaśniające w gospodarstwie pochodzenia lub wysyłki w celu ustalenia powodów obecności pozostałości;
b) w razie nielegalnego leczenia odpowiednio postępowanie wyjaśniające w sprawie źródła lub źródeł danych substancji lub produktów na etapie produkcji, przeładunku, przechowywania, transportu, podawania, dystrybucji lub sprzedaży;
c) wszelkie inne postępowania wyjaśniające, które organ uzna za niezbędne;
3) zwierzęta, od których pobrano próbki, były wyraźnie oznakowane.
Nie mogą one w żadnym przypadku opuścić gospodarstwa do chwili uzyskania wyników kontroli.
Artykuł 17
W razie stwierdzenia nielegalnego leczenia właściwy organ musi zapewnić, że inwentarz żywy objęty postępowaniem wyjaśniającym, określonym w art. 13 lit. b), zostanie natychmiast umieszczony pod kontrolą urzędową.
Właściwy organ zapewnia ponadto, że wszystkie zwierzęta, których to dotyczy, zostają urzędowo oznakowane lub zidentyfikowane oraz że w pierwszej kolejności pobrane zostaną próbki urzędowe od statystycznie reprezentatywnej grupy na podstawie uznanych międzynarodowych norm naukowych.
Artykuł 18
1.
Jeżeli istnieje dowód na obecność pozostałości dozwolonych substancji lub produktów przekraczających maksymalny dopuszczalny poziom dla pozostałości, właściwy organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające w gospodarstwie pochodzenia lub wysyłki zwierzęcia dla ustalenia powodu przekroczenia tego poziomu.
Zgodnie z wynikami przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego właściwy organ podejmuje wszystkie środki niezbędne do ochrony zdrowia publicznego, które mogą obejmować zakaz opuszczania przez zwierzęta danego gospodarstwa lub opuszczania przez produkty danego gospodarstwa lub zakładu w wyznaczonym terminie.
2.
W razie ponownego naruszenia obowiązujących maksymalnych dopuszczalnych poziomów pozostałości, w przypadku gdy zwierzęta są wprowadzane do obrotu przez rolnika lub produkty są wprowadzane do obrotu przez rolnika lub zakład przetwórczy, w okresie co najmniej sześciu miesięcy właściwe władze muszą przeprowadzić zintensyfikowane kontrole zwierząt i produktów pochodzących z danego gospodarstwa lub zakładu, przy czym produkty i tusze powinny zostać zatrzymane do czasu uzyskania wyników analizy próbek.
Uzyskanie wyników wykazujących przekroczenie maksymalnego dopuszczalnego poziomu pozostałości musi powodować uznanie takich tusz lub produktów za nienadające się do spożycia przez ludzi.
Artykuł 19
1.
Koszt przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i kontroli, określonych w art. 16, ponosi właściciel lub osoba odpowiedzialna za zwierzęta.
Jeżeli postępowanie wyjaśniające potwierdza, że podejrzenie było uzasadnione, koszty analiz przeprowadzonych zgodnie z art. 17 i 18 ponosi właściciel lub osoba odpowiedzialna za zwierzęta.
2.
Bez uszczerbku dla sankcji karnych i administracyjnych koszt likwidacji zwierząt, których badanie dało wynik pozytywny, lub zwierząt, w stosunku do których wynik uznano za pozytywny zgodnie z art. 23, ponosi właściciel zwierząt, bez prawa do odszkodowania lub rekompensaty.
Artykuł 20
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się dyrektywę Rady 89/608/EWG z dnia 21 listopada 1989 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa dotyczącego spraw weterynaryjnych i zootechnicznych [19].
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że kontrole określone w niniejszej dyrektywie nie są przeprowadzane lub że zaprzestano ich przeprowadzania w innym Państwie Członkowskim, powiadamia o tym właściwy organ centralny tego państwa.
W następstwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 16 pkt 2 organ ten podejmuje wszystkie niezbędne środki i w możliwie najkrótszym czasie powiadamia właściwy organ centralny pierwszego Państwa Członkowskiego o podjętych decyzjach i ich powodach.
Jeżeli pierwsze Państwo Członkowskie obawia się, że środki takie nie zostały podjęte lub że są one niewystarczające, poszukuje ono wraz z Państwem Członkowskim, do którego się zwróciło, sposobów i środków poprawy sytuacji; jeżeli jest to właściwe, środki takie mogą obejmować przeprowadzanie badania na miejscu.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o zaistniałych sporach i przyjętych rozwiązaniach.
Jeżeli Państwa Członkowskie zaangażowane w spór nie mogą osiągnąć porozumienia, jedno z nich przedkłada sprawę w odpowiednim czasie Komisji, która poleca ekspertowi lub grupie ekspertów wydanie opinii.
W oczekiwaniu na opinię Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia może przeprowadzać kontrole produktów pochodzących z zakładów lub gospodarstw, których dotyczy spór, i, jeżeli otrzymane wyniki są pozytywne, może podejmować środki podobne do tych, które są przewidziane w art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/662/EWG [20].
Na podstawie opinii ekspertów mogą zostać podjęte właściwe środki, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32.
Środki te mogą zostać ponownie przeanalizowane, przy zastosowaniu tej samej procedury, na podstawie nowej opinii ekspertów, wydanej w ciągu 15 dni.
Artykuł 21
1.
W zakresie niezbędnym do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy oraz we współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich biegli lekarze weterynarii Komisji mogą weryfikować na miejscu, czy plany i systemy ich kontrolowania przez właściwe władze zostały jednolicie wprowadzone w życie.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium jest przeprowadzana weryfikacja, udziela ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków.
Komisja informuje zainteresowane Państwo Członkowskie o wynikach przeprowadzonej weryfikacji.
Zainteresowane Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej weryfikacji, i powiadamia Komisję o podjętych środkach.
Jeżeli Komisja uzna, że podjęte środki nie są wystarczające, podejmie właściwe środki, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32, po konsultacji z danym Państwem Członkowskim i uwzględniając środki niezbędne do ochrony zdrowia publicznego.
2.
Ogólne zasady wykonywania niniejszego artykułu, w szczególności w zakresie częstotliwości i metod przeprowadzania weryfikacji wskazanych w ust. 1 akapit pierwszy (łącznie ze współpracą z właściwymi władzami) zostają ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33.
ROZDZIAŁ V Środki podejmowane w razie naruszeń
Artykuł 22
W razie wykrycia posiadania przez osoby nieupoważnione niedozwolonych substancji lub produktów wymienionych w grupie A i grupie B pkt 1 i 2 załącznika I takie niedozwolone substancje lub środki muszą zostać umieszczone pod urzędową kontrolą do czasu podjęcia właściwych środków przez właściwy organ, bez uszczerbku dla możliwości nałożenia na sprawcę innej sankcji.
Artykuł 23
1.
W okresie, w którym zwierzęta są zatrzymane zgodnie z art. 17, zwierzęta znajdujące się w takim gospodarstwie nie mogą go opuszczać lub być przekazywane innej osobie, chybaże pod kontrolą urzędową.
Właściwy organ podejmuje właściwe środki ostrożności, zgodnie z rodzajem rozpoznanych substancji.
2.
Jeżeli po pobraniu próbek zgodnie z art. 17 nielegalne leczenie zostanie potwierdzone, zwierzę lub zwierzęta, które wykazują obecność substancji, zostają niezwłocznie poddane ubojowi na miejscu lub niezwłocznie zabrane, na podstawie urzędowego świadectwa weterynaryjnego, do wyznaczonej rzeźni lub rzeźni koni w celu poddania ubojowi.
Zwierzęta poddane w ten sposób ubojowi, zostają wysłane do zakładów przetwórczych wysokiego ryzyka w rozumieniu dyrektywy 90/667/EWG [21].
Ponadto na koszt gospodarstwa muszą zostać pobrane próbki od całej partii zwierząt z gospodarstwa, w którym przeprowadzono kontrole i które mogą być podejrzane.
3.
Jednakże jeżeli połowa lub więcej próbek pobranych przy zastosowaniu metody reprezentatywnej zgodnie z art. 17 wykaże obecność substancji, gospodarz może przebadać wszystkie zwierzęta znajdujące się w gospodarstwie, które mogą być podejrzane, albo poddać je ubojowi.
4.
Gospodarstwa należące do tego samego właściciela będą przez okres następnych 12 miesięcy poddane bardziej rygorystycznym kontrolom na obecność takich pozostałości.
W przypadku gdy wprowadzony był zorganizowany system monitorowania we własnym zakresie, zostaje on wycofany z gospodarstwa na ten okres.
5.
W związku ze stwierdzonymi naruszeniami w uzupełnieniu kontroli przewidzianych w art. 11 ust. 1 gospodarstwa lub zakłady zaopatrujące dane gospodarstwa są poddane kontrolom w celu ustalenia pochodzenia danej substancji.
To samo odnosi się do wszystkich gospodarstw i zakładów w tym samym cyklu dostawczym zwierząt i paszy dla zwierząt, do którego należy gospodarstwo pochodzenia lub wysyłki.
Artykuł 24
Urzędowy lekarz weterynarii rzeźni:
1) jeżeli podejrzewa lub ma dowody na to, że dane zwierzęta zostały poddane nielegalnemu leczeniu lub że zostały im podane niedozwolone substancje lub produkty:
a) musi zorganizować ich ubój oddzielnie od pozostałych partii zwierząt przywożonych do rzeźni;
b) musi zatrzymać tusze i podroby oraz przeprowadzić wszystkie procedury pobierania próbek, niezbędne do wykrycia danych substancji;
c) jeżeli uzyskane wyniki analiz będą pozytywne, musi wysłać mięso i podroby do zakładu przetwórczego wysokiego ryzyka w rozumieniu dyrektywy 90/667/EWG, bez prawa do odszkodowania lub rekompensaty.
W takim przypadku stosuje się art. 20–23;
2) jeżeli podejrzewa lub ma dowody na to, że dane zwierzęta były poddane legalnemu leczeniu, ale nie zostały dochowane okresy karencji, musi odroczyć ich ubój, do chwili stwierdzenia, że ilość pozostałości nie przekracza dozwolonych poziomów.
Okres ten nie może w żadnym przypadku być krótszy niż okresy karencji ustanowione dla danych substancji w art. 6 ust. 2 lit. b) dyrektywy 96/22/WE lub niż okresy karencji określone w zezwoleniu na wprowadzanie do obrotu.
Jednakże w nagłych przypadkach lub jeżeli jest to wymagane ze względu na dobro zwierząt, lub jeżeli wyposażenie rzeźni nie pozwala na odroczenie uboju, zwierzęta mogą zostać poddane ubojowi przed końcem obowiązywania zakazu lub okresu, na jaki odroczono ich ubój.
Mięso i podroby zostaną zatrzymane do czasu uzyskania wyników urzędowej kontroli przeprowadzonej przez urzędowego lekarza weterynarii w rzeźni.
Do spożycia przez ludzi może zostać użyte tylko mięso i podroby zawierające ilości pozostałości nieprzekraczające dozwolonych poziomów;
3) uznaje za nienadające się do spożycia przez ludzi tusze i produkty, w których poziom pozostałości przekracza poziomy dozwolone w przepisach wspólnotowych lub krajowych.
Artykuł 25
Bez uszczerbku dla sankcji karnych, jeżeli zostanie potwierdzone posiadanie, użycie lub wytwarzanie przez zakład produkcyjny niedozwolonych substancji lub produktów, jakiekolwiek udzielone zezwolenia lub urzędowe decyzje zatwierdzające, z których korzystał zakład, zostają zawieszone na okres, w którym zakład będzie poddawany bardziej rygorystycznym kontrolom.
W razie powtórnych naruszeń takie zezwolenia lub decyzje zatwierdzające zostają ostatecznie wycofane.
Artykuł 26
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa do odwołania przyznanego przez ustawodawstwa krajowe obowiązujące w Państwach Członkowskich od decyzji podjętych przez właściwe władze zgodnie z art. 23 i 24.
Artykuł 27
Bez uszczerbku dla sankcji karnych lub sankcji nakładanych przez organizacje zawodowe właściwe środki administracyjne muszą zostać podjęte w stosunku do wszelkich osób odpowiedzialnych, w zależności od przypadku, za przekazanie lub podanie zabronionych substancji lub produktów, albo podanie substancji lub produktów dozwolonych w celach innych niż te ustanowione w obowiązującym ustawodawstwie.
Artykuł 28
Jakikolwiek brak współpracy z właściwym organem i jakiekolwiek utrudnienia stwarzane przez pracowników lub nadzorcę rzeźni, lub w przypadku przedsiębiorstwa prywatnego przez właściciela, lub właścicieli rzeźni, lub właścicieli zwierząt, lub osoby za nie odpowiedzialne w trakcie badania i pobierania próbek wymaganych do wprowadzenia w życie krajowych planów monitorowania pozostałości, a także w trakcie postępowań wyjaśniających i kontroli przewidzianych w niniejszej dyrektywie powoduje nakładanie właściwych sankcji karnych lub administracyjnych przez właściwe władze krajowe.
Jeżeli zostanie udowodnione, że właściciel lub nadzorca rzeźni pomaga w ukryciu nielegalnego użycia zabronionych substancji, Państwo Członkowskie odmawia winnemu wszelkich możliwości otrzymania lub występowania z wnioskiem o przyznanie pomocy wspólnotowej przez okres 12 miesięcy.
ROZDZIAŁ VI Przywóz z państw trzecich
Artykuł 29
1.
Zamieszczenie i utrzymanie na przewidzianym w ustawodawstwie wspólnotowym wykazie państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą importować zwierzęta i produkty zwierzęce objęte niniejszą dyrektywą, uzależnione jest od przedłożenia przez dane państwo trzecie planu gwarancji w zakresie monitorowania grup pozostałości i substancji określonych w załączniku I. Na wniosek Komisji plan musi zostać uaktualniony, szczególnie jeśli kontrole, określone w ust. 3, wskażą taką potrzebę.
Przepisy art. 8 dotyczące terminów przedkładania i aktualizowania planów stosuje się do planów, jakie mają zostać przedłożone przez państwa trzecie.
Udzielane gwarancje muszą mieć skutki co najmniej równoważne do tych przewidzianych w niniejszej dyrektywie, w szczególności muszą spełniać wymagania art. 4 i określać szczegółowe dane ustanowione w art. 7 niniejszej dyrektywy i spełniać wymagania art. 11 ust. 2 dyrektywy 96/22/WE.
Komisja zatwierdza taki plan zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33.
Zgodnie z taką samą procedurą mogą być przyjęte gwarancje alternatywne wobec tych wynikających z wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisji umieszczenie państwa trzeciego na wykazie państw trzecich przewidzianym w ustawodawstwie wspólnotowym lub korzyści z tytułu wstępnego umieszczenia państwa trzeciego na wykazie mogą zostać zawieszone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33, jeżeli kraj taki nie spełnia wymagań ust. 1.
3.
Zgodność z wymaganiami i dochowanie gwarancji oferowanych w planach przedłożonych przez państwa trzecie są weryfikowane w drodze kontroli określonych w art. 5 dyrektywy 72/462/EWG [22] i w dyrektywach 90/675/EWG [23] i 91/496/EWG [24].
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają co roku Komisję o wynikach kontroli pozostałości przeprowadzanych na zwierzętach i produktach pochodzenia zwierzęcego przywożonych z państw trzecich, zgodnie z dyrektywami 90/675/EWG i 91/496/EWG.
Artykuł 30
1.
Jeżeli kontrole przewidziane w dyrektywach 90/675/EWG i 91/496/EWG ujawnią stosowanie niedozwolonych produktów lub substancji do leczenia zwierząt w danej partii – partii w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. e) dyrektywy 91/496/EWG – albo obecność takich produktów lub substancji we wszystkich bądź w części partii pochodzących z tego samego zakładu, właściwe władze podejmują w stosunku do zwierząt i produktów, których to dotyczy, następujące środki:
- powiadamiają Komisję o rodzaju zastosowanych produktów i partii, której to dotyczy; Komisja powiadamia o tym niezwłocznie wszystkie punkty kontroli granicznej,
- Państwa Członkowskie przeprowadzą bardziej rygorystyczne kontrole wszystkich partii zwierząt lub produktów pochodzących z tego samego źródła.
W szczególności dziesięć następnych partii pochodzących z tego samego źródła musi zostać zatrzymanych – i zabezpieczonych depozytem wniesionym na poczet kosztów przeprowadzenia badania – w punkcie kontroli granicznej do kontroli pozostałości w drodze pobrania reprezentatywnej próbki każdej partii lub części danej partii.
Jeżeli takie dodatkowe kontrole wykażą obecność niedozwolonych substancji lub produktów albo pozostałości takich substancji lub produktów:
i) dana partia lub jej część musi zostać odesłana do kraju pochodzenia na koszt wysyłającego lub jego agenta, z dokładnym wskazaniem w zaświadczeniu powodów odrzucenia partii;
ii) w zależności od rodzaju wykrytego naruszenia i ryzyka związanego z takim naruszeniem wysyłający decyduje, czy odesłać daną partię lub jej część, zniszczyć ją lub zużyć na inne cele dozwolone przez ustawodawstwo wspólnotowe, bez odszkodowania lub rekompensaty,
- Komisja jest informowana o wynikach bardziej rygorystycznych kontroli i na podstawie tych informacji przeprowadza niezbędne postępowania wyjaśniające w celu ustalenia powodów i źródła wykrytego naruszenia.
2.
Jeżeli kontrole przewidziane w dyrektywie 90/675/EWG ujawnią przekroczenie maksymalnego dopuszczalnego poziomu pozostałości, przeprowadza się kontrole, określone w ust. 1 akapit drugi.
3.
Jeżeli Komisja, w przypadkach dotyczących państw trzecich, które zawarły ze Wspólnotą umowy o równoważności, po zwróceniu się z zapytaniami do właściwych władz zainteresowanych państw trzecich, stwierdza, że nie spełniły one ich zobowiązań i gwarancji udzielonych w przedłożonych planach, określonych w art. 29 ust. 1, wycofuje w odniesieniu do takiego kraju, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32, zgodę na korzystanie z wymienionych umów w odniesieniu do danych zwierząt i produktów do chwili, aż kraj taki naprawi swoje niedociągnięcia.
Zawieszenie zostaje uchylone zgodnie z tą samą procedurą.
Jeżeli jest to konieczne dla przywrócenia korzyści zapewnionych przez powyższą umowę, delegacja Wspólnoty z udziałem ekspertów z Państw Członkowskich wizytuje dany kraj, na koszt tego państwa, w celu zweryfikowania, czy takie środki zostały podjęte.
ROZDZIAŁ VII Przepisy ogólne
Artykuł 31
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, zmienia przed dniem 1 lipca 1997 r. dyrektywę 85/73/EWG [25] w celu wprowadzenia przepisów dotyczących pobierania opłat na pokrycie kosztów monitorowania przeprowadzanego na mocy niniejszej dyrektywy.
Do chwili podjęcia takiej decyzji przez Radę Państwa Członkowskie są upoważnione do pobierania opłat krajowych za rzeczywiste koszty takiego monitorowania.
Artykuł 32
1.
Gdy ma być stosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia sprawy Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, ustanowionemu decyzją 68/361/EWG [26], z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, jakie mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię w tych sprawach w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć w zależności od pilności przedstawionej sprawy.
Opinie są przyjmowane większością 62 głosów.
3. a) Komisja przyjmuje i niezwłocznie stosuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada przyjmuje te środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w ciągu 15 dni od przedłożenia wniosku Radzie środki nie zostaną przez nią przyjęte, Komisja przyjmuje zaproponowane środki i niezwłocznie je stosuje, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością.
Artykuł 33
1.
W przypadku stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący niezwłocznie przedstawia sprawy Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, jakie mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię w tych sprawach w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć w zależności od pilności przedstawionej sprawy.
Opinie są przyjmowane większością 62 głosów.
3. a) Komisja przyjmuje środki i niezwłocznie je stosuje, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od przedłożenia wniosku Radzie środki nie zostaną przez nią przyjęte, Komisja przyjmuje zaproponowane środki i niezwłocznie je stosuje, chyba że Rada odrzuciła te środki zwykłą większością.
Artykuł 34
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 2 załączniki I, III, IV i V mogą zostać zmienione lub uzupełnione przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością na wniosek Komisji.
W szczególności wyżej wymienione załączniki mogą zostać zmienione w ciągu trzech lat od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy w związku z oceną ryzyka następujących czynników:
- potencjalna toksyczność pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego,
- prawdopodobieństwo wystąpienia pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego.
Artykuł 35
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, na wniosek Komisji może przyjąć przejściowe środki kontroli niezbędne do wykonania przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 36
1.
Dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG tracą moc z dniem 1 lipca 1997 r.
2.
Z tą samą datą uchyla się także następujące przepisy:
a) artykuł 4 ust. 3 dyrektywy 71/118/EWG;
b) artykuł 5 ust. 3 i 4 dyrektywy 89/437/EWG;
c) punkt II.3.B akapit ostatni rozdziału V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG;
d) artykuł 11 ust. 1 dyrektywy 92/45/EWG;
e) artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 92/46/EWG.
3.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw i decyzji uważa się za odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje się zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VI.
Artykuł 37
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1997 r.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 38
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 39
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/24/EWG
z dnia 29 kwietnia 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 77/101/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. w sprawie obrotu paszami jednego rodzaju [4], została uchylona dyrektywą Rady 96/25/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. o obrocie paszami, zmieniającą dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG i 93/74/EWG oraz uchylającą dyrektywę 77/101/EWG [5];
dyrektywa 96/25/WE ma na celu w szczególności usunięcie różnic pomiędzy ustawodawstwem krajowym dotyczącym pasz jednego rodzaju i paszami nieprzetworzonymi; do tego celu wprowadza ona wspólny termin "materiały paszowe" i definicję, że ten termin pokrywa pasze jednego rodzaju i pasze nieprzetworzone; konsekwentnie, terminy te i ich definicja w dyrektywie 79/373/EWG [6] z ostatnią poprawką przez dyrektywę powinny być zamienione przez nowy wspólny termin i przez jego definicję podaną w dyrektywie 96/25/WE; te zmiany kolidują z definicją mieszanek paszowych;
wykaz zawarty w Załączniku do dyrektywy 96/25/WE część B powinien być stosowany w obrocie materiałami paszowymi zgodnie z ich zastosowaniem oraz dla oznakowania materiałów paszowych używanych w mieszankach paszowych;
dyrektywa Komisji 92/87/EWG z dnia 26 października 1992 r. ustanawiająca niewyczerpującą listę głównych składników stosowanych i sprzedawanych do sporządzania mieszanek paszowych z przeznaczeniem dla zwierząt innych niż zwierzęta domowe [7] sporządza do celów etykietowania listę składników mieszanek paszowych; powinny być podjęte kroki dla zapewnienia, że dyrektywa 92/87/WE traci moc z wejściem w życie Załącznika do dyrektywy 96/25/WE część A i B.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie Rady 79/373/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 2 lit. a) termin "pasza jednego rodzaju" zastępuje się terminem "materiały paszowe";
2. termin "składnik(i)": zastępuje się terminem "materiały paszowe";
3. art. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) mieszanki paszowe: mieszanki materiałów paszowych zawierające lub n niezawierające dodatków paszowych, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt jako mieszanki paszowe pełnoporcjowe i uzupełniające;"
4. art. 2 lit. k) otrzymuje brzmienie:
"k) materiały paszowe: produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane oraz produkty pozyskane z ich przetwórstwa przemysłowego; substancje organiczne i nieorganiczne stosowane samodzielnie lub w mieszankach zawierających dodatki paszowe lub nie, przeznaczone do doustnego żywienia zwierząt bezpośrednio lub po przetworzeniu, w preparatach mieszanek paszowych lub jako nośniki w premiksach;"
5. w art. 10 skreśla się lit. b);
6. w art. 10a ust. 1 wyrazy "o którym mowa w art. 10 lit. b)" zastępuje się wyrazami: "mieszanki paszowe wymienione w Załączniku do dyrektywy Rady 96/25/WE część B z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie obrotu materiałami paszowymi zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG i 93/74/EWG oraz uchylająca dyrektywę 77/101/EWG [8]."
7. art. 10a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przepisy Załącznika, części A "Ogólny" do dyrektywy 96/25/WE pozycji I, II, III, IV są przestrzegane."
8. art. 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Do celów handlu we Wspólnocie wskazówki umieszczone w dokumencie towarzyszącym dotyczące opakowania i etykiet są podawane przynajmniej w jednym z narodowych lub urzędowych języków kraju przeznaczenia."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie nie później niż dnia 30 czerwca 1998 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Przyjęte przepisy stosuje się od dnia 1 lipca 1998 r.
Państwa Członkowskie stanowią jednakże, że mieszanki paszowe sprzedawane przed dniem 1 lipca 1998 r., nieodpowiadające niniejszej dyrektywie, mogą pozostać w obrocie do dnia 30 czerwca 1999 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 96/25/WE
z dnia 29 kwietnia 1996 r.
w sprawie obrotu materiałami paszowymi, zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG i 93/74/EWG oraz uchylająca dyrektywę 77/101/EWG
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W ramach produkcji, przetwarzania i spożycia produktów rolnych pasze odgrywają ważną rolę w rolnictwie.
(2) W świetle wzrastającego zainteresowania jakością, wydajnością i środowiskiem rola materiałów paszowych w rolnictwie będzie coraz ważniejsza.
(3) W tych okolicznościach zasady rządzące obrotem materiałami paszowymi są szczególnie użyteczne w zapewnieniu wystarczającej przejrzystości łańcucha pokarmowego w poprawie jakości produkcji rolnej, w szczególności produkcji zwierzęcej.
(4) Dyrektywa Rady 77/101/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. w sprawie obrotu paszami jednego rodzaju [4] ustanawia zasady obrotu paszami jednego rodzaju; Państwa Członkowskie nadal mają różne tradycje dotyczące regulacji obrotu paszami nieprzetworzonymi; z tego powodu dyrektywa 77/101/EWG zezwala Państwom Członkowskim na odstępstwa w niektórych przypadkach.
(5) Wynikiem tych odstępstw jest to, że w niektórych Państwach Członkowskich dyrektywa 77/101/EWG stosowana jest do obrotu paszami jednego rodzaju i materiałami paszowymi nieprzetworzonymi, a w innych Państwach Członkowskich tylko do obrotu paszami jednego rodzaju, co pozwala na sprzedaż pasz jednego rodzaju jako materiałów paszowych nieprzetworzonych, niepodlegających tym prawom.
(6) Mając na uwadze sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego, rozbieżności mogące dotąd występować między Państwami Członkowskimi powinny być usunięte; w świetle zagadnień dotyczących rozważanego obszaru dyrektywa 77/101/EWG powinna być zastąpiona nowymi przepisami.
(7) Pasze jednego rodzaju i pasze nieprzetworzone są tak podobne i zbliżone znaczeniowo, że aby zagwarantować zbliżenie zakresu zastosowania tej dyrektywy, pasze te powinny być zaliczone do jednej kategorii, a mianowicie "materiały paszowe".
(8) Nowa definicja dla "materiałów paszowych" zawiera przeznaczenie tych produktów, a mianowicie zastosowanie ich w bezpośrednim żywieniu zwierząt, jak przewidziano w obowiązującej definicji dla "pasze", "mieszanki paszowe"; w ten sposób zostaje zagwarantowane, że termin "pasze" może być teraz używany jako termin ogólny dla wszystkich "materiałów paszowych" i "mieszanek paszowych".
(9) Ta ogólna definicja dla "pasz" jest szczególnie ważna dla dyrektywy Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych [5] i dyrektywy Rady 74/63/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. dotyczącej niepożądanych substancji i produktów w żywieniu zwierząt [6]; w niektórych przypadkach obydwa terminy: "pasze" i "materiały paszowe", będą używane do specyfikowania przepisów, ponieważ w dyrektywie 74/63/EWG niektóre przepisy mają zastosowanie do materiałów paszowych, podczas gdy inne przepisy stosują się do wszystkich pasz, włącznie z materiałami paszowymi.
(10) W celu osiągnięcia pożądanej przejrzystości całego cyklu produkcji paszy dyrektywa niniejsza obejmuje "obrót" materiałami paszowymi.
(11) Zadowalające wyniki w produkcji zwierzęcej zależą w dużej mierze od prawidłowego użycia właściwych, dobrej jakości materiałów paszowych; materiały paszowe muszą więc być zawsze w dobrym stanie, autentyczne i o określonej jakości handlowej; nie mogą one nigdy być niebezpieczne dla zdrowia zwierząt i ludzi ani być sprzedawane w sposób narażający na wprowadzenie w błąd.
(12) Wiele produktów może być używanych zarówno do celów żywieniowych, jak też nieżywieniowych, przeznaczenie paszy na cele żywieniowe musi być wyszczególnione przez obowiązkowe, specjalne do tego celu, etykietowanie, gdy takie produkty wprowadzane są do obrotu w tych celach.
(13) Obrót materiałami paszowymi w licznych przypadkach ma miejsce w znacznych ilościach, rozdzielonych lub nie na kilka partii; takim materiałom towarzyszą zazwyczaj dokumenty, takie jak faktura lub list przewozowy; te papiery mogą służyć jako "dokumenty towarzyszące" w rozumieniu art. 5 niniejszej dyrektywy; jest to dozwolone, jedynie gdy identyfikacja (partii) wysyłanego towaru i istnienie wspólnego świadectwa i dokumentów towarzyszących jest właściwie zagwarantowane we wszystkich fazach obrotu, na przykład przez zastosowanie numerów referencyjnych lub odpowiednie oznakowanie.
(14) Ponieważ materiały paszowe mogą różnić się pod względem ich zdrowotności i właściwości odżywczych, powinno się dokonać wyraźnego rozróżnienia między różnymi materiałami paszowymi przez poddanie ich, gdy wprowadzane są one do obrotu, wymogom etykietowania, wskazującym ich specyficzne nazwy.
(15) Kupujący lub użytkownik materiałów paszowych powinien w powiązaniu z cyklem produkcji paszy otrzymać dokładną i obowiązującą dodatkową informację, taką jak ilość składników analitycznych mających bezpośredni wpływ na jakość materiału paszowego; zaniechanie przez sprzedawcę zadeklarowania ilości składników analitycznych powinno być unikane ze względu na ochronę drobnych kupców żądających tej informacji w celu uniknięcia niepotrzebnych kosztów mnożenia analiz tuż przed końcem cyklu produkcji; niektóre Państwa Członkowskie mają praktyczne trudności w przeprowadzaniu inspekcji na poziomie gospodarstw; w takich okolicznościach konieczne jest przyjęcie przepisów wymagających podania ilości składników analitycznych, aby były one zadeklarowane na początku cyklu produkcji.
(16) Etykietowanie danych szczegółowych dotyczących składu analitycznego materiałów paszowych nie jest wymagane, gdy, przed transakcją, kupujący uzna, że nie potrzebuje takiej informacji; takie zwolnienie od etykietowania może być stosowane w szczególności do produktów magazynowanych do czasu, gdy one są przedmiotem ponownej transakcji.
(17) Obrót materiałami paszowymi między rolnikami w ogromnej większości przypadków dotyczy produktów pochodzenia roślinnego bądź zwierzęcego, w ich naturalnym stanie, świeżych lub zakonserwowanych, poddanych lub nie prostej obróbce fizycznej lub mieleniu bez zastosowania dodatków, z wyjątkiem konserwantów; z ogólnych powodów nie powinna być wymagana deklaracja odnosząca się do niniejszej dyrektywy, dotycząca dokumentów towarzyszących, takich jak faktura; powinien on być jednak wymagany, gdy dany produkt był poddany obróbce takimi dodatkami, które mogły zmienić skład chemiczny i wartość pokarmową produktu.
(18) Materiały paszowe pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego są sprzedawane w małych ilościach przez wielu detalistów, często dla żywienia zwierząt domowych; ze względu na ogólny poziom wiedzy o charakterystyce takich produktów i ze względów praktycznych nie jest wymagane oznakowania takich produktów.
(19) W niektórych państwach trzecich nie zawsze są dostępne urządzenia do przeprowadzenia analiz, które dostarczyłyby informacji wymaganych przez niniejszą dyrektywę w zakresie składu analitycznego materiałów paszowych; powinno się zezwolić Państwom Członkowskim, na pewnych warunkach, na wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie na podstawie tymczasowych danych składu.
(20) W przypadku gdy nie są dostępne wiarygodne ostateczne dane dotyczące składników analitycznych, w szczególności materiałów paszowych z państw trzecich, wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie po raz pierwszy, w celu uniknięcia zbędnych przeszkód w portach lub na szlakach drogowych czy kolejowych powinna być dana możliwość dostarczenia końcowego potwierdzenia danych tymczasowo deklarowanych w ciągu dziesięciu dni roboczych.
(21) Kilka podstawowych rozporządzeń Wspólnoty podaje wykaz składników paszowych i pasz jednego rodzaju.
(22) Dla celów praktycznych i dla zapewnienia koniecznej prawnej spójności i skuteczności powinien być ustanowiony wykaz głównych materiałów paszowych, podobny do wykazu już ustalonego w porównywalnych obszarach.
(23) Taki wykaz nie może być wyczerpujący ze względu na ogromną różnorodność produktów i produktów ubocznych, które mogą być sprzedawane i używane, stały rozwój technologii pasz i potrzeba nieograniczonego wyboru wytwórcy i rolnika; możliwe jest zezwolenie na obrót materiałami paszowymi innymi niż te, które zawarte są we wspomnianych wyżej wykazach, pod warunkiem że są one oznakowane specyficznymi nazwami zapobiegającymi jakimkolwiek pomyłkom z nazwami materiałów nadanymi na poziomie Wspólnoty.
(24) Materiały paszowe nieprzetworzone o zawartościach niepożądanych substancji i produktów przekraczających wartości określone dla pasz jednego rodzaju w załączniku I do dyrektywy 74/63/EWG powinny być dostarczane do zatwierdzonych wytwórców mieszanek paszowych, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 95/69/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiającej warunki i uzgodnienia oraz rejestrującej niektóre zakłady i pośredników działających w sektorze żywienia zwierząt; dane dotyczące zawartości niepożądanych substancji i produktów powinny być zamieszczone na etykiecie wskazującej zamierzone użycie produktu, powyższe substancje i produkty powinny zostać włączone do części B załącznika II do dyrektywy 74/63/EWG z wyjątkiem aflatoksyny, kadmu, arszeniku i zawierających te substancje materiałów paszowych, które są już wymienione w części A załącznika II do dyrektywy 74/63/EWG.
(25) Zmiany w wykazie głównych materiałów paszowych ustanawiane są przez środki naukowe.
(26) Wykaz w części B Załącznika do niniejszej dyrektywy powinien być stosowany przy obrocie materiałami paszowymi niezależnie od przeznaczenia oraz do oznaczenia materiałów paszowych stosowanych w mieszankach paszowych.
(27) Dyrektywa Komisji 92/87/EWG z dnia 26 października 1992 r. ustanawiająca niewyczerpującą listę głównych składników stosowanych i sprzedawanych do sporządzania mieszanek paszowych z przeznaczeniem dla zwierząt innych niż zwierzęta domowe [7] sporządza do celów etykietowania listę składników mieszanek paszowych; wspomniana dyrektywa traci moc z zastosowaniem części A i B niniejszej dyrektywy.
(28) W celu poprawienia niejednoznaczności i porównywalności na poziomie międzynarodowym systemów identyfikacji i wymiany danych o materiałach paszowych Komisja powinna być zobowiązana do przyjęcia uzupełniających uzgodnień, w stosownych przypadkach, do wprowadzenia praktycznego systemu międzynarodowego kodu dla materiałów paszowych, opartego na glosariuszu różnych cech charakterystycznych pasz, takich jak pochodzenie, ich zadanie, poddanie procesom, dojrzałość/jakość.
(29) W celu ułatwienia przyjęcia środków wykonawczych należy zastosować procedurę wprowadzającą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Pasz.
(30) Ważne jest zapewnienie, że, zgodnie z niniejszą dyrektywą, dokładność składanych deklaracji może być urzędowo weryfikowana w jednakowy sposób w całej Wspólnocie, na wszystkich etapach obrotu materiałami paszowymi.
(31) Wprowadzenie tej dyrektywy pociąga za sobą usunięcie terminów "pasze jednego rodzaju", "paszowe nieprzetworzone (składniki)", "paszowe nieprzetworzone" i "składniki"; terminy te powinny być zastąpione w bieżącym ustawodawstwie Wspólnoty, w szczególności w dyrektywach Rady 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG [8] i 93/74/EWG [9] przez termin "materiały paszowe" i, gdzie to stosowne, definicja "materiały paszowe" winna być zastąpiona definicją daną w tej dyrektywie; to także ma zastosowanie do definicji "mieszanki paszowe"; dyrektywy Komisji 80/511/EWG [10] 82/475/EWG [11] i 91/357/EWG [12] i decyzja Komisji 91/516/EWG [13] powinny być z tego samego powodu zmienione aktem Komisji;
(32) Konieczne jest zapewnienie, aby przepisy załączników były stale dostosowywane do postępu w rozwoju naukowo-technicznym; takie poprawki będą musiałyby być wnoszone szybko, przy zastosowaniu procedur ustanowionych przez niniejszą dyrektywę w celu ustanowienia ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w Stałym Komitecie ds. Pasz.
(33) Przyjmując za podstawę skuteczną ochronę zdrowia zwierząt i ludzi i dla zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, powinny być podjęte działania na poziomie wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do obrotu materiałami paszowymi we Wspólnocie.
2.
Niniejsza dyrektywa stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego w zakresie żywienia zwierząt.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "materiały paszowe": różne produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, oraz produkty pozyskane z ich przetwórstwa przemysłowego; substancje organiczne i nieorganiczne stosowane samodzielnie lub w mieszankach zawierających inne dodatki lub ich niezwierających, przeznaczone do doustnego karmienia zwierząt bezpośrednio lub po przetworzeniu, w preparatach mieszanek paszowych lub jako nośniki w premiksach;
b) "wprowadzenie do obrotu": posiadanie wszelkiego rodzaju produktu przeznaczonego do żywienia zwierząt w celu sprzedaży, łącznie z oferowaniem do sprzedaży lub wszelkiej innej formy przekazania, nieodpłatnie lub odpłatnie stronom trzecim, a także sprzedaż i inne formy samego przekazania.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewnią, że materiały paszowe mogą być rozprowadzane we Wspólnocie, jedynie gdy są one w dobrym stanie, autentyczne (AA-1) i o określonej jakości handlowej.
Zapewnią one, że te materiały paszowe nie mogą powodować zagrożenia dla zdrowia zwierząt i ludzi i nie mogą być wprowadzone do obrotu w sposób umożliwiający wprowadzenie w błąd.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie nakazują, aby przepisy ogólne zawarte w części A Załącznika były stosowane do obrotu mieszankami paszowymi.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zabraniają wprowadzania na rynek mieszanek paszowych, które nie mają podanych w specjalnym do tego miejscu, na opakowaniu, na pojemniku lub na dołączonej etykiecie, wskazanych poniżej informacji szczegółowych, które winny być dobrze widoczne, czytelne i nieusuwalne i za które producent, konfekcjoner, importer, sprzedawca lub dystrybutor mający swoje przedstawicielstwo we Wspólnocie ponosi odpowiedzialność. Wymagane informacje szczegółowe to:
a) wyrazy "materiał paszowy";
b) nazwa materiału paszowego i, gdzie stosowne, inne dane szczegółowe określone w art. 7;
c) dla materiałów paszowych wymienionych w części B Załącznika – dane szczegółowe przewidziane w czwartej kolumnie części B Załącznika;
d) dla materiałów paszowych niewymienionych w części B Załącznika – dane szczegółowe przewidziane w drugiej kolumnie tabeli w części C Załącznika;
e) gdzie stosowne, dane szczegółowe przewidziane w części A Załącznika;
f) ilość netto wyrażona w jednostkach masy w przypadku produktów będących ciałami stałymi oraz w jednostkach masy lub objętości w przypadku produktów w stanie ciekłym;
g) nazwa lub nazwa handlowa oraz adres lub statutowa siedziba podmiotu odpowiedzialnego za informacje określone w niniejszym ustępie.
2.
Inne informacje mogą być podane na opakowaniu, zbiorniku, etykiecie i towarzyszących dokumentach pod warunkiem, że takie informacje odnoszą się do dopełniających lub określających ilościowo parametrów, które mogą być uzasadnione i nie mogą wprowadzać w błąd nabywcy.
Taka informacja musi być oddzielona od informacji określonej w ust. 1.
3.
Dla ilości materiałów paszowych mniejszych lub równych 10 kg, przeznaczonych dla użytkownika końcowego, dane szczegółowe przewidziane w ust. 1 i 2 mogą zostać przekazane nabywcy w formie notatki w punkcie sprzedaży.
4.
Jeżeli partia jest dzielona w czasie obrotu, to dane szczegółowe, określone w ust. 1, wraz z odniesieniem do wyjściowej partii, muszą być powtórzone na opakowaniu, zbiorniku lub dokumencie towarzyszącym każdej części partii.
5.
W przypadku gdy skład materiału paszowego ulega zmianie w trakcie obrotu, to dane szczegółowe określone w ust. 1 muszą być odpowiednio zmienione pod odpowiedzialnością osoby wprowadzającej nowe dane szczegółowe.
Artykuł 6
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 5 dane szczegółowe, określone w art. 5 ust. 1 lit. c) i d) oraz pkt 2 i 3 rozdziału V części A Załącznika, nie będą wymagane, gdy:
a) przed każdą transakcją kupujący oświadczy na piśmie, że nie potrzebuje takiej informacji;
b) bez uszczerbku dla dyrektywy 90/667/EWG [14] materiały paszowe pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego, świeże lub konserwowane, poddawane lub niepoddawane prostej fizycznej obróbce w ilościach mniejszych lub równych 10 kg, przeznaczone dla zwierząt domowych i dostarczane bezpośrednio do końcowego użytkownika przez sprzedawcę uznanego w tym Państwie Członkowskim, są wprowadzane do obrotu.
2. W przypadku gdy materiały paszowe z państwa trzeciego są w obrocie we Wspólnocie po raz pierwszy i dostarczenie gwarancji dotyczącej składu wymaganej w art. 5 ust. 1 lit. c) i d) i pkt 2 i 3 rozdziału V części A Załącznika nie było możliwe ze względu na brak urządzeń zapewniających niezbędne pomiary analityczne w państwie, którego to dotyczy, Państwo Członkowskie może zezwolić na dostarczenie przez osobę odpowiedzialną zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. g) tymczasowych danych dotyczących składu, pod warunkiem że:
a) właściwe władze odpowiedzialne za kontrolę zostaną poinformowane o tym przed dostarczeniem materiału paszowego;
b) ostateczne dane szczegółowe dotyczące składu zostaną dostarczone kupującemu i właściwym władzom w ciągu dziesięciu dni od dnia ich dostarczenia do Wspólnoty;
c) danym szczegółowym dotyczącym składu, zawartym w dokumentach, towarzyszy następujące oznakowanie pogrubioną czcionką:
"dane tymczasowe do potwierdzenia przez… (nazwa i adres laboratorium przystosowanego do wykonania analiz) dotyczące… (numer referencyjny analizowanej próby) przed… (data)";
d) Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o okolicznościach, w których nastąpiło odstępstwo określone w tym ustępie.
3.
Odstępując od przepisów art. 5:
a) dane szczegółowe określone w art. 5 ust. 1 nie są wymagane, bez uszczerbku dla dyrektywy 90/667/EWG, w przypadku produktów pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w ich stanie naturalnym, świeżych lub konserwowanych, poddanych lub niepoddanych prostej obróbce fizycznej i niepoddanych obróbce dodatkami, z wyjątkiem substancji konserwujących, które są dostarczane przez rolnika producenta dla rolnika hodowcy, obaj z nich są w tym samym Państwie Członkowskim;
b) dane szczegółowe określone w art. 5 ust. 1 lit. c)–f) i części A Załącznika nie są wymagane, gdy produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego pochodzące z przetwórstwa rolno-przemysłowego o zawartości wilgotności większej niż 50 % są wprowadzane do obrotu.
4.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 1 lit. a):
- w języku niemieckim oznakowanie "Futtermittel-Ausgangserzeugnis" otrzymuje brzmienie "Einzelfuttermittel",
- w języku włoskim oznakowanie "materie prime per alimenti degli animali" otrzymuje brzmienie "mangime semplice",
- w języku greckim oznakowanie "πρώτη ύλη ζωοτροφών" otrzymuje brzmienie "απλή ζωοτροφή".
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że materiały paszowe wymienione w części B Załącznika mogą być wprowadzone do obrotu jedynie pod nazwą tam wymienioną i pod warunkiem, że odpowiadają one opisanej tam jakości.
2.
Państwa Członkowskie pozwolą na obrót materiałami paszowymi innymi niż wymienione w wykazie określonym w ust. 1, pod warunkiem że takie materiały są w obrocie pod innymi nazwami i/lub pod nazwami innymi niż wymienione w Załączniku, które nie mogą wprowadzać w błąd nabywcy co do tożsamości oferowanego mu produktu.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie nakazują, aby:
a) materiały paszowe zawierające poziom niepożądanych substancji lub produktów w nadmiarze w stosunku do dozwolonego dla materiałów paszowych zgodnie z dyrektywą 74/63/EWG mogły być wprowadzone do obrotu jedynie, gdy przeznaczone są one i zatwierdzone do wyrobu mieszanek paszowych zamieszczonych w wykazie państwowym zgodnie z dyrektywą 95/69/EWG;
b) na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 1 lit. a) materiały paszowe w rozumieniu lit. a) tego artykułu musiały być oznaczone "materiał paszowy przeznaczony do wyrobu zatwierdzonych mieszanek paszowych". Stosuje się art. 6 ust. 4.
Artykuł 9
Do celów obrotu we Wspólnocie oznakowanie drukowane na towarzyszącym dokumencie, opakowaniu, zbiorniku lub etykiecie przymocowanej do nich jest napisane przynajmniej w jednym z języków, który kraj przeznaczenia wyznaczy z urzędowych języków Wspólnoty.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zapewniają, aby materiały paszowe nie były, z powodu dotyczących przepisów niniejszej dyrektywy, przedmiotem ograniczeń obrotu innych niż te, które określono w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 11
Zgodnie z procedurą określoną w art. 14:
a) może być przyjęty system kodu cyfrowego dla wymienionych w wykazie materiałów paszowych, oparty na specjalistycznym słowniku, dotyczący pochodzenia, partii użytego produktu/produktu ubocznego, obróbki i dojrzałości/jakości materiału paszowego, pozwalający na identyfikację paszy na poziomie międzynarodowym – w szczególności poprzez nazwę i opis;
b) Załącznik może być skorygowany ze względu na postęp naukowo-techniczny.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki konieczne, aby spełnianie wymagań niniejszej dyrektywy było urzędowo kontrolowane, przynajmniej przez pobieranie i analizę prób podczas obrotu produktami.
Artykuł 13
1.
Komisja wspierana jest przez Stały Komitet ds. Pasz, ustanowiony decyzją Rady 70/372/EWG [15], zwany dalej "Komitetem".
2.
Gdy procedura określona w niniejszym artykule ma być stosowana, przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet dostarcza swoją opinię na temat projektu w terminie, który wyznaczy przewodniczący zgodnie z pilnością sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada ma przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) gdy środki te nie są zgodne z opinią Komitetu lub brak jest jego opinii, Komisja przedstawia niezwłocznie Radzie wniosek dotyczący środków, jakie należy podjąć.
Jeżeli Rada nie podejmuje działań w ciągu trzech miesięcy od dnia, kiedy wniosek został jej przedstawiony, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem przypadków, kiedy Rada odrzuciła proponowane środki zwykłą większością głosów.
Artykuł 14
1.
Do dyrektywy 70/524/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) we wszystkich przypadkach termin "pasze jednego rodzaju" zostaje zastąpiony przez termin "materiały paszowe";
b) artykuł 2 lit. f) otrzymuje brzmienie:
"f) "materiały paszowe";: różne produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, oraz produkty pozyskane z ich przetwórstwa przemysłowego; substancje organiczne i nieorganiczne stosowane samodzielnie lub w mieszankach zawierających inne dodatki lub ich niezawierających, przeznaczone do doustnego karmienia zwierząt, bezpośrednio lub po przetworzeniu, w preparatach mieszanek paszowych lub jako nośniki w premiksach;";
c) artykuł 2 lit. g) otrzymuje brzmienie:
"g) "mieszanki paszowe".: mieszanki materiałów paszowych z dodatkami lub bez, przeznaczone do doustnego karmienia zwierząt, w postaci pasz pełnoporcjowych lub uzupełniających;".
2.
Dyrektywa 74/63/EWG otrzymuje brzmienie:
a) we wszystkich przypadkach termin "pasze jednego rodzaju" zostaje zastąpiony przez termin "materiały paszowe";
b) artykuł 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) "materiały paszowe";: różne produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, oraz produkty pozyskane z ich przetwórstwa przemysłowego; substancje organiczne i nieorganiczne stosowane samodzielnie lub w mieszankach zawierających inne dodatki lub ich niezawierających, przeznaczone do doustnego karmienia zwierząt, bezpośrednio lub po przetworzeniu, w preparatach mieszanek paszowych lub jako nośniki w premiksach;";
c) artykuł 2 lit. h) otrzymuje brzmienie:
"h) "mieszanki paszowe";: mieszanki materiałów paszowych z dodatkami lub bez, przeznaczone do doustnego karmienia zwierząt, w postaci pasz pełnoporcjowych lub uzupełniających;";
d) artykuł 2 lit. i) skreśla się;
e) we wszystkich przypadkach wyraz "surowce" zostaje zastąpiony przez wyrazy "materiały paszowe".
3.
Do art. 1 ust. 2 dyrektywy 82/471/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) słowa "mieszanki paszowe i" w pkt d) skreśla się;
b) dodaje się punkt w brzmieniu:
"g) obrót materiałami paszowymi.".
4.
Dyrektywa 93/74/EWG otrzymuje brzmienie:
a) wyraz "składniki" w art. 5 ust. 8 zostaje zastąpiony przez wyrazy "materiały paszowe";
b) art. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) "mieszanki paszowe".: mieszanki materiałów paszowych z dodatkami lub bez, przeznaczone do doustnego karmienia zwierząt, w postaci pasz pełnoporcjowych lub uzupełniających;".
Artykuł 15
Dyrektywa 77/101/EWG traci moc z dniem 1 lipca 1998 r.
Artykuł 16
Na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie Komisja przygotuje sprawozdanie dla Rady przed dniem 1 lipca 2001 r. z doświadczeń nabytych, a dotyczących stosowania art. 6 ust. 1 lit. a), ust. 2 i 3 lit. a) wraz z, jeśli konieczne, odpowiednimi wnioskami.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie z dniem 30 czerwca 1998 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 18
Przyjęte przepisy stosuje się od dnia 1 lipca 1998 r.
Państwa Członkowskie stanowią jednakże że materiały paszowe wprowadzone do obrotu przed dniem 1 lipca 1998 r., a które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy, mogą pozostać w obrocie do dnia 30 czerwca 1999 r.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/26/WE
z dnia 29 kwietnia 1996 r.
w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy i przewoźnika drogowego transportu osób oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, mająca na celu ułatwienie tym przewoźnikom korzystania z prawa swobody przedsiębiorczości w dziedzinie transportu krajowego i międzynarodowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 74/561/EWG z dnia 12 listopada 1974 r. w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy w zakresie krajowych i międzynarodowych operacji transportowych [4], dyrektywa Rady 74/562/EWG z dnia 12 listopada 1974 r. w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego transportu osób w zakresie krajowych i międzynarodowych operacji transportowych [5] oraz dyrektywa Rady 77/796/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji przewoźników drogowego transportu rzeczy oraz przewoźników drogowego transportu osób, uwzględniająca środki mające na celu skuteczne wsparcie takich przewoźników w wykonywaniu przez nich prawa swobody przedsiębiorczości [6], były w sposób zasadniczy wielokrotnie zmieniane; dla celów jasności i racjonalności należy te dyrektywy zebrać w jednym tekście;
organizacja rynku transportowego jest jednym z podstawowych elementów wprowadzanej w życie wspólnej polityki transportowej, przewidzianej w Traktacie;
podjęcie środków, mających na celu koordynację warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy i przewoźnika drogowego transportu osób (zwanych dalej "przewoźnikiem drogowym") sprzyjać będzie skutecznemu wykonywaniu prawa przedsiębiorczości przez tych przewoźników;
niezbędne jest wprowadzenie wspólnych zasad dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w transporcie krajowym i międzynarodowym, w celu zapewnienia lepszych kwalifikacji takich przewoźników drogowych, co przyczyni się do racjonalizacji rynku, poprawy jakości świadczonych usług w interesie użytkowników, przewoźników i całej gospodarki, a także do zwiększenia bezpieczeństwa drogowego;
zasady dostępu do zawodu przewoźnika drogowego powinny obejmować: nieposzlakowaną opinię, zdolność finansową i kwalifikacje zawodowe przewoźników;
nie jest niezbędne włączenie do tych wspólnych zasad niektórych rodzajów transportu o ograniczonym znaczeniu gospodarczym;
od dnia 1 stycznia 1993 r. dostęp do rynku transgranicznego drogowego transportu rzeczy jest regulowany systemem zezwoleń Wspólnoty, wydawanych na podstawie kryteriów jakościowych;
w zakresie wymogu nieposzlakowanej opinii niezbędne jest, w celu skutecznej reorganizacji rynku, ujednolicenie procedury dostępu do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, przy czym wnioskodawca nie może być karany za ciężkie przestępstwa kryminalne, włączając przestępstwa gospodarcze, nie może być uznany za niezdolnego do wykonywania zawodu i musi spełniać wymagania określone przepisami dotyczącymi zawodu przewoźnika drogowego;
w odniesieniu do wymogu odpowiedniej zdolności finansowej niezbędne jest, w szczególności w celu zapewnienia równego traktowania przedsiębiorstw w różnych Państwach Członkowskich, ustanowienie niektórych kryteriów, które muszą spełniać przewoźnicy drogowi;
w zakresie wymogu nieposzlakowanej opinii i zdolności finansowej, odpowiednie byłoby uznawanie właściwych dokumentów, wydawanych przez właściwe władze w kraju pochodzenia przewoźnika drogowego lub kraju przybycia jako wystarczający dowód umożliwiający dostęp do danej działalności w przyjmującym Państwie Członkowskim;
odnośnie wymogu kwalifikacji zawodowych, zalecane jest zastrzeżenie sprawdzenia kwalifikacji wnioskodawcy na przewoźnika drogowego poprzez przeprowadzenie egzaminu pisemnego, przy czym Państwa Członkowskie mogą zwolnić wnioskodawcę z takiego egzaminu, jeśli wykaże się on wystarczającym doświadczeniem praktycznym;
w zakresie kwalifikacji zawodowych, świadectwa wydawane zgodnie z przepisami Wspólnoty, regulującymi dostęp do zawodu przewoźnika drogowego, muszą być uznawane jako wystarczający dowód przez przyjmujące Państwo Członkowskie;
należy przyjąć przepisy dotyczące systemu wzajemnej pomocy między Państwami Członkowskimi w celu zastosowania niniejszej dyrektywy;
niniejsza dyrektywa nie może naruszać obowiązków Państw Członkowskich, dotyczących terminów wprowadzenia w życie lub stosowania dyrektyw przedstawionych w załączniku II część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Dostęp do zawodu przewoźnika drogowego
Artykuł 1
1.
Dostęp do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy i przewoźnika drogowego transportu osób regulowany jest przepisami przyjętymi przez Państwa Członkowskie zgodnie ze wspólnymi zasadami zawartymi w niniejszej dyrektywie.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
"zawód przewoźnika drogowego transportu rzeczy" oznacza działalność każdego przedsiębiorstwa odpłatnie dokonującego transportu rzeczy dla osób trzecich środkami takimi jak samodzielny pojazd silnikowy lub zespół pojazdów połączonych,
"zawód przewoźnika drogowego transportu osób" oznacza działalność każdego przedsiębiorstwa użytkującego pojazdy silnikowe o odpowiedniej konstrukcji i wyposażeniu oraz przeznaczone do przewozu ponad dziewięciu osób, łącznie z kierowcą, działalność przedsiębiorstwa organizującego osobowe usługi transportowe publicznie dostępne lub dostępne dla pewnych grup osób w zamian za opłatę poniesioną przez osobę transportowaną lub przez organizatora transportu,
"przedsiębiorstwo" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, nastawioną na osiągnięcie zysku lub nie, stowarzyszenie lub grupę osób bez osobowości prawnej, nastawioną na osiągnięcie zysku lub nie, lub jakikolwiek organ władzy publicznej, posiadający własną osobowość prawną lub uzależniony od władzy, która taką osobowość posiada.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do przedsiębiorstw wykonujących działalność przewoźnika drogowego transportu rzeczy pojazdami o dopuszczalnym ładunku handlowym do 3,5 tony lub dopuszczalnej całkowitej masie ładunkowej nieprzekraczającej 6 ton.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą obniżyć wymienione limity dla wszystkich lub wybranych kategorii transportu.
2.
Państwa Członkowskie, po konsultacji z Komisją, uprawnione są do zwalniania ze stosowania wszystkich lub części przepisów niniejszej dyrektywy przedsiębiorstw zajmujących się transportem drogowym rzeczy, które działają wyłącznie na krajowym rynku transportowym oraz mające jedynie niewielki wpływ na ten rynek z uwagi na:
- rodzaj przewożonych rzeczy, lub
- niewielką odległość.
W przypadku nieprzewidzianych okoliczności, Państwa Członkowskie mogą udzielić tymczasowego zwolnienia do zakończenia konsultacji z Komisją.
3.
Państwa Członkowskie, po konsultacji z Komisją, uprawnione są do zwalniania ze stosowania wszystkich lub części przepisów niniejszej dyrektywy przedsiębiorstw zajmujących się jedynie usługami drogowego transportu osób do celów niekomercyjnych lub o działalności podstawowej innej niż przewoźnik drogowego transportu osób wówczas, gdy ich operacje transportowe mają jedynie niewielki wpływ na rynek transportowy.
Artykuł 3
1.
Przedsiębiorstwa zainteresowane wykonywaniem działalności przewoźnika drogowego powinny:
a) posiadać nieposzlakowaną opinię;
b) posiadać odpowiednią zdolność finansową;
c) posiadać wymagane kwalifikacje zawodowe.
Jeśli wnioskodawca jest osobą fizyczną i nie spełnia wymogu z lit. c), właściwe władze mogą zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego pod warunkiem, że wskaże on wymienionym władzom inną osobę, spełniającą warunki z lit. a) i c), która w sposób ciągły i skuteczny zarządzać będzie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa.
Jeśli wnioskodawca nie jest osobą fizyczną:
- warunek przewidziany w lit. a) musi być spełniony przez osobę lub osoby, które w sposób ciągły i skuteczny zarządzać będą operacjami transportowymi przedsiębiorstwa.
Państwa Członkowskie mogą zażądać, aby również inne osoby w przedsiębiorstwie spełniały ten warunek,
- warunek przewidziany w lit. c) musi być spełniony przez osobę lub osoby, określone w tiret pierwszym.
2.
Państwa Członkowskie określą warunki, które muszą być spełnione przez przedsiębiorstwa utworzone na ich terytoriach, aby spełniony został wymóg nieposzlakowanej opinii.
Do ich obowiązków należy zdecydowanie o tym, że warunek ten nie jest spełniany lub przestał być spełniany, jeśli osoba fizyczna lub osoby, od których oczekuje się spełnienia tego warunku na mocy ust. 1:
a) zostały skazane za popełnienie ciężkich przestępstw kryminalnych, włączając w to przestępstwa gospodarcze;
b) zostały uznane za niezdolne do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego na podstawie któregokolwiek z obowiązujących przepisów prawnych;
c) zostały skazane za popełnienie ciężkich, powtarzających się przestępstw przeciwko obowiązującym przepisom prawnym, dotyczącym:
- płac i warunków zatrudnienia w zawodzie, lub
- transportu drogowego rzeczy i w zależności od przypadku, osób, w szczególności przepisów dotyczących czasu pracy i wypoczynku kierowców, masy i rozmiarów pojazdów handlowych, bezpieczeństwa drogowego i bezpieczeństwa pojazdów.
W przypadkach określonych w lit. a) — c), warunek nieposzlakowanej opinii pozostaje niespełniony aż do czasu rehabilitacji lub innych działań przynoszących równoważny skutek, odpowiednio do właściwych przepisów krajowych.
3. a) Odpowiednia zdolność finansowa oznacza dostęp do wystarczających zasobów zapewniających właściwe uruchomienie przedsiębiorstwa i właściwe administrowanie nim;
b) do celów oceny zdolności finansowej właściwe władze biorą pod uwagę: rozliczenia roczne przedsiębiorstwa, jeśli takie istnieją; dostępne fundusze, łącznie z gotówką w banku, kredyt przejściowy oraz przyznany limit kredytowy, wszelkie aktywa, włączając w to nieruchomości, które są dostępne dla zapewnienia zabezpieczenia przedsiębiorstwa; koszty, włączając w to koszty zakupów lub zaliczek na pojazdy, nieruchomości, zakład, wyposażenie i kapitał obrotowy;
c) przedsiębiorstwo musi dysponować kapitałem i rezerwą o wartości co najmniej:
- 3000 ECU na każdy użytkowany pojazd, lub
- 150 ECU na tonę maksymalnie dopuszczanej wagi pojazdów użytkowanych w transporcie drogowym rzeczy przez przedsiębiorstwo, lub
- 150 ECU na każde miejsce w pojazdach wykorzystywanych przez przedsiębiorstwo do transportu osób,
a wymaganą będzie kwota najniższa.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć stosowanie pierwszego akapitu w przypadku przedsiębiorstw transportowych, które prowadzą działalność wyłącznie na rynku krajowym;
d) do celów, określonych w lit. a), b) i c), właściwe władze, jako dowód zdolności finansowej, mogą przyjąć potwierdzenie lub zapewnienie przekazane przez bank lub inną odpowiednio uznawaną instytucje.
Takie potwierdzenie lub zapewnienie może być wydawane w formie gwarancji bankowej lub w innej podobnej formie.
e) litery b), c) i d) stosuje się jedynie do przedsiębiorstw uprawnionych do prowadzenia działalności przewoźnika drogowego w Państwie Członkowskim, na mocy przepisów krajowych, począwszy od dnia 1 stycznia 1990 r.
4.
Wymóg kwalifikacji zawodowych oznacza posiadanie umiejętności udokumentowanych pisemnym egzaminem, który może przybrać formę testu wielokrotnego wyboru, organizowanego przez władzę lub organ powołany do tego celu przez każde Państwo Członkowskie w zakresie dziedzin wymienionych w załączniku I.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić z egzaminu kandydatów na przewoźnika drogowego, którzy wykażą się praktycznym doświadczeniem nabytym w czasie co najmniej pięciu lat na szczeblu zarządzania.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić z egzaminów posiadaczy niektórych dyplomów wyższego stopnia lub dyplomów technicznych świadczących o wysokich kwalifikacjach, które są dokumentem potwierdzającym rzetelną wiedzę z dziedzin wymienionych w załączniku I, które będą określone przez Państwa Członkowskie przygotowujące egzaminy z danej dziedziny objętej dyplomami.
Świadectwa wydane przez władzę lub organ określony w akapicie pierwszym muszą być sporządzone jako dowód kwalifikacji zawodowych.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie określają okoliczności, w jakich przedsiębiorstwo transportowe może, bez względu na art. 3 ust. 1, działać tymczasowo maksymalnie przez okres jednego roku z z możliwością przedłużenia maksymalnie do sześciu miesięcy, w ściśle uzasadnionych przypadkach, w przypadku śmierci lub fizycznej czy też prawnej niezdolności osoby fizycznej wykonującej zawód przewoźnika drogowego lub osoby fizycznej, która spełnia wymogi art. 3 ust. 1 lit. a) i c).
Właściwe władze w Państwach Członkowskich mogą, w drodze wyjątku i w pewnych szczególnych przypadkach, w pełni zezwolić osobie niespełniającej wymogu kwalifikacji zawodowych określonego w art. 3 ust. 1 lit. c), na prowadzenie przedsiębiorstwa transportowego pod warunkiem, że taka osoba posiada co najmniej trzyletnie praktyczne doświadczenie w codziennym zarządzaniu przedsiębiorstwem.
Artykuł 5
1.
Przedsiębiorstwa przedstawiające dowód, że przed:
- dniem 1 stycznia 1978 r. w przypadku Belgii, Danii, Francji, Niderlandów, Irlandii, Luksemburga, Niemiec, Włoch i Zjednoczonego Królestwa,
- dniem 1 stycznia 1984 r. w przypadku Grecji,
- dniem 1 stycznia 1986 r. w przypadku Hiszpanii i Portugalii,
- dniem 3 października 1989 r. w przypadku terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej,
na mocy krajowych przepisów w danym Państwie Członkowskim otrzymały zezwolenie na działalność, odpowiednio, przewoźnika drogowego transportu rzeczy lub osób w zakresie transportu krajowego i/lub międzynarodowego, są zwolnione z wymogu dostarczenia dowodu na to, że spełniają warunki określone w art. 3.
2.
Jednakże te osoby fizyczne, które:
- po dniu 31 grudnia 1974 r. i przed dniem 1 stycznia 1978 r. w przypadku Belgii, Danii, Francji, Niderlandów, Irlandii, Luksemburga, Niemiec, Włoch i Zjednoczonego Królestwa,
- po dniu 31 grudnia 1980 r. i przed dniem 1 stycznia 1984 r. w przypadku Grecji,
- po dniu 31 grudnia 1982 r. i przed dniem 1 stycznia 1986 r. w przypadku Hiszpanii i Portugalii,
- po dniu 2 października 1989 r. i przed dniem 1 stycznia 1992 r. w przypadku terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej,
oraz które:
- otrzymały zezwolenie na prowadzenie działalności odpowiednio przewoźnika drogowego transportu rzeczy lub osób bez dostarczenia dowodów o ich kwalifikacjach zawodowych wymaganych przepisami krajowymi, lub
- zostały wyznaczone do skutecznego i ciągłego zarządzania operacjami transportowymi przedsiębiorstwa,
muszą spełniać warunek kwalifikacji zawodowych określone w art. 3 ust. 4 przed:
- dniem 1 stycznia 1980 r. w przypadku Belgii, Danii, Francji, Niderlandów, Irlandii, Luksemburga, Niemiec, Włoch i Zjednoczonego Królestwa,
- dniem 1 stycznia 1986 r. w przypadku Grecji,
- dniem 1 stycznia 1988 r. w przypadku Hiszpanii i Portugalii,
- dniem 1 lipca 1992 r. w przypadku terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej.
Ten sam wymóg stosuje się w przypadku wymienionym w art. 3 ust. 1 akapicie trzecim.
Artykuł 6
1.
Decyzje podejmowane przez właściwe władze Państw Członkowskich zgodnie ze środkami podjętymi na podstawie niniejszej dyrektywy i powodujące odrzucenie wniosku o dopuszczenie do zawodu przewoźnika transportu drogowego powinny określić podstawy, na jakich się opierają.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby właściwe władze wycofały zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, jeśli stwierdzą, że warunki z art. 3 ust. 1 lit. a), b) lub c) przestały być spełniane.
Jednakże w tym przypadku powinien zostać wyznaczony odpowiedni czas na mianowanie zastępcy.
3.
W odniesieniu do decyzji, określonych w ust. 1 i 2, obowiązkiem Państw Członkowskich jest zapewnienie, aby przedsiębiorstwa objęte niniejszą dyrektywą były zdolne do obrony swych interesów przy pomocy odpowiednich środków.
Artykuł 7
1.
W przypadku, gdy ciężkie przestępstwa lub lekkie powtarzające się przestępstwa przeciwko przepisom regulującym transport drogowy lub osobowy, gdzie stosowne, zostały popełnione przez przewoźników nie mających stałej siedziby w danym Państwie Członkowskim, i mogłoby to prowadzić do wycofania zezwolenia wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, Państwa Członkowskie dostarczą Państwu Członkowskiemu, w którym przewoźnik drogowy ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, wszelkich informacji będących w ich posiadaniu dotyczących przestępstw i nałożonych przez nie kar.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie wycofa zezwolenie na wykonanie zawodu przewoźnika drogowego w transporcie międzynarodowym, powinno ono poinformować o tym Komisję, która przekaże niezbędne informacje zainteresowanym Państwom Członkowskim.
3.
Państwa Członkowskie będą udzielać sobie nawzajem pomocy w celu zastosowania niniejszej dyrektywy.
TYTUŁ II
Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie, w odniesieniu do działalności określonej w niniejszej dyrektywie, podejmą środki określone w niniejszej dyrektywie i dotyczące podejmowanej i prowadzonej na ich terytoriach działalności osób fizycznych i przedsiębiorstw wymienionych w tytule I programu ogólnego w celu zniesienia ograniczeń prawa przedsiębiorczości [7].
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3 i 4, przyjmujące Państwo Członkowskie, w celu dopuszczenia do zawodu przewoźnika drogowego, zaakceptuje, jako wystarczający dowód spełnienia wymogów nieposzlakowanej opinii lub braku uprzednio ogłoszonej upadłości, wyciąg sądowy lub podobny dokument wydany przez właściwe władze sądowe lub administracyjne w kraju pochodzenia lub kraju przybycia przewoźnika drogowego.
3.
Jeśli przyjmujące Państwo Członkowskie nakłada na swoich własnych obywateli określone wymogi dotyczące nieposzlakowanej opinii, a dowody na spełnianie tego warunku nie mogą być uzyskane z dokumentów, określonych w ust. 2, Państwo to przyjmie, jako wystarczający dowód w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich, świadectwo wydane przez właściwe władze sądowe lub administracyjne w kraju pochodzenia lub przybycia, stwierdzające, że odnośne warunki zostały spełnione.
Świadectwa takie dotyczyć będą jedynie konkretnych faktów, uznanych przez kraj przyjmujący.
4.
W przypadku, gdy kraj pochodzenia lub przybycia obywatela innego Państwa Członkowskiego nie wyda wymaganego zgodnie z ust. 2 i 3 dokumentu, dokument taki może być zastąpiony oświadczeniem pod przysięgą lub uroczystą deklaracją złożoną przez osobę, o której mowa, odpowiednio przed właściwymi władzami sądowymi lub administracyjnymi, lub, gdzie stosowne, przed notariuszem w kraju pochodzenia lub przybycia tej osoby; władze lub notariusz, o których mowa, powinny wydać świadectwo potwierdzające autentyczność oświadczenia pod przysięgą lub uroczystej deklaracji.
Oświadczenie lub deklaracja dotycząca braku uprzedniej upadłości może być również złożona przed właściwym organem w tym samym kraju.
5.
Dokumenty wydane zgodnie z ust. 2 i 3 nie będą akceptowane, jeśli przedstawione zostaną w terminie późniejszym niż trzy miesiące od daty ich wydania.
Warunek ten ma zastosowanie się również do oświadczeń i deklaracji złożonych zgodnie z ust. 4.
Artykuł 9
1.
Jeśli w przyjmującym Państwie Członkowskim wymagane jest świadectwo, będące dowodem zdolności finansowej, Państwo to jako równoważne świadectwo wydane na jego własnym terytorium uznawać będzie analogiczne świadectwo wydane przez banki w kraju pochodzenia lub przybycia obywatela innego Państwa Członkowskiego lub wydane przez inne wyznaczone przez ten kraj organy finansowe.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie nakłada na swoich obywateli wymagania w zakresie zdolności finansowej i jeśli dowody, że takie wymogi są spełniane nie mogą być uzyskane na podstawie dokumentu, określonego w ust. 1, państwo to zaakceptuje jako wystarczający dowód w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich świadectwo wydane przez właściwe władze administracyjne w kraju pochodzenia lub przybycia obywatela innego Państwa Członkowskiego, stwierdzające, że warunki, o których mowa, zostały spełnione.
Świadectwo takie dotyczyć będzie jedynie faktów uznanych przez przyjmujący kraj za istotne.
Artykuł 10
1.
Od dnia 1 stycznia 1990 r.
Państwa Członkowskie uznawać będą jako wystarczający dowód w zakresie kwalifikacji zawodowych świadectwa, określone w art. 3 ust. 4 akapit czwarty, które są wydawane przez inne Państwo Członkowskie.
2.
Odnośnie przedsiębiorstw, które otrzymały zezwolenie na prowadzenie działalności w zawodzie przewoźnika drogowego transportu rzeczy lub przewoźnika drogowego transportu osób w dziedzinie transportu krajowego lub/i międzynarodowego w przypadku Grecji przed dniem 1 stycznia 1981 r. lub w innych Państwach Członkowskich przed dniem 1 stycznia 1975 r. na mocy przepisów krajowych, o ile przedsiębiorstwa, o których mowa, są spółkami w rozumieniu art. 58 Traktatu, Państwa Członkowskie zaakceptują w zakresie kwalifikacji zawodowych świadectwo stwierdzające, że działalność, o której mowa, jest od trzech lat w praktyce prowadzona w Państwie Członkowskim.
Działalność ta nie mogła ulec zawieszeniu w okresie pięciu lat przed datą złożenia świadectwa.
W przypadku osoby prawnej świadectwo stwierdzające, że działalność jest aktualnie prowadzona, będzie wydane w odniesieniu do jednej z osób fizycznych faktycznie odpowiedzialnych za działalność transportową przedsiębiorstwa.
3.
Świadectwa wydane przewoźnikom transportu drogowego przed 1 stycznia 1990 r., jako dowód ich kwalifikacji zawodowych zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, będą uznawane za równoważne ze świadectwami wydanymi zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
TYTUŁ III
Przepisy końcowe
Artykuł 11
Państwa Członkowskie wyznaczą władze i organy właściwe do wydawania dokumentów określonych w art. 8 ust. 2 i art. 9 oraz świadectwa, określonego w art. 10 ust. 2. Poinformują one o tym niezwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
Artykuł 12
Artykuły 8-11 stosuje się również do obywateli Państw Członkowskich, którzy, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [8], prowadzą działalność przewoźnika drogowego transportu rzeczy lub osób w charakterze pracowników najemnych.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki, niezbędne wykonania do przepisów niniejszej dyrektywy, nie później niż w terminach określonych w załączniku II część B, po konsultacji z Komisją.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji przepisy prawa krajowego, które przyjmą w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 14
Dyrektywy wymienione w załączniku II część A tracą moc bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich w zakresie ograniczeń czasowych w celu wykonania lub stosowania, określonych w załączniku II część B.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw są interpretowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i są odczytywane zgodnie z tabelą zgodności zawartą w załączniku III.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 96/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 maja 1996 r.
w sprawie ochrony użytkowników pojazdów silnikowych w przypadku zderzenia bocznego oraz zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189b Traktatu [4],
harmonizacja całkowita wymagań technicznych w odniesieniu do pojazdów silnikowych jest niezbędna w celu pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego;
w celu zmniejszenia liczby ofiar wypadków drogowych w Europie konieczne jest wprowadzenie środków legislacyjnych dla poprawy bezpieczeństwa użytkowników pojazdów silnikowych w przypadku zderzenia bocznego; niniejsza dyrektywa wprowadza wymagania dotyczące badań zderzenia bocznego, w tym kryteria biomechaniczne, mające na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu odporności na uderzenie boczne;
niniejsze wymagania należy traktować jako środki przejściowe, które będą musiały zostać poddane przeglądowi w świetle dalszych badań i doświadczenia zdobytego w czasie pierwszych dwóch lat przeprowadzania badań homologacyjnych zgodnie z niniejszą dyrektywą;. ustalenie bardziej rygorystycznych norm zapewni wyższy poziom bezpieczeństwa w przyszłości;
niniejsza dyrektywa będzie jedną ze szczegółowych dyrektyw, których przepisy muszą być spełnione w celu zapewnienia zgodności pojazdów z wymaganiami procedury homologacyjnej WE, ustanowionymi dyrektywą 70/156/EWG; dlatego przepisy dyrektywy 70/156/EWG dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdów stosują się do niniejszej dyrektywy;
procedura dotycząca określania punktu odniesienia siedzenia w pojazdach silnikowych znajduje się w załączniku III do dyrektywy Rady 77/649/EWG z dnia 27 września 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pola widzenia kierowców pojazdów silnikowych [5]; dlatego nie jest konieczne powtarzanie tego w niniejszej dyrektywie; w niniejszej dyrektywie należy dokonać odniesienia do dyrektywy Rady 70/387EWG z dnia 27 lipca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do drzwi pojazdów silnikowych i ich przyczep [6], dyrektywy Rady 74/483/EWG z dnia 17 września 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zewnętrznych wystających elementów pojazdów silnikowych [7], dyrektywy Rady 76/115/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych [8] oraz do normy ISO 6487:1987;
wymagania techniczne niniejszej dyrektywy są oparte na dokumencie Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ TRANS/SC1/WP29/396,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy termin "pojazd" posiada znaczenie nadane mu w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 2
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może, z przyczyn dotyczących ochrony użytkowników pojazdów, w odniesieniu do zderzenia bocznego:
- odmówić, w stosunku do typu pojazdu, udzielenia homologacji WE lub krajowej homologacji, lub
- zabronić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdu,
jeżeli spełnia on wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1998 r. Państwa Członkowskie nie będą już mogły udzielać:
- homologacji typu WE dla typu pojazdów zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/156/EWG,
- krajowej homologacji typu dla typu pojazdów,
jeżeli pojazd nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy.
3.
Ustęp 2 nie obowiązuje w stosunku do typów pojazdów homologowanych przed dniem 1 października 1998 r. na mocy którychkolwiek dwóch spośród następujących dyrektyw: 70/387/EWG (zamki i zawiasy drzwi), 74/483/EWG (zewnętrzne elementy wystające) i 76/115/EWG (kotwiczenia pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych) ani odpowiednio kolejnych rozszerzeń tych homologacji typu.
4.
Z mocą od dnia 1 października 2003 r.
Państwa Członkowskie uznają świadectwa zgodności, w które zaopatrzone są nowe pojazdy zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG, za nieważne do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, jeżeli nie stwierdzają one, że pojazdy spełniają wymagania załączników do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Tabela w części I załącznika IV do dyrektywy 70/156/EWG zostaje uzupełniona następująco:
Przedmiot _BAR_ Numer dyrektywy _BAR_ Odsyłacz do Dziennika Urzędowego _BAR_ Zastosowanie _BAR_
M1 _BAR_ M2 _BAR_ M3 _BAR_ N1 _BAR_ N2 _BAR_ N3 _BAR_ O1 _BAR_ O2 _BAR_ O3 _BAR_ O4 _BAR_
54.Ochrona przed zderzeniem bocznym _BAR_ 95/xxx/EWG _BAR_ L… _BAR_ x _BAR_ _BAR_ _BAR_ x _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 4
W ramach dostosowywania niniejszej dyrektywy do postępu technicznego Komisja przeprowadza przegląd w ciągu dwóch lat od dnia określonego w art. 2 ust. 2.
Jest on oparty na przeglądzie kryteriów technicznych, w szczególności kryterium lepkości, położenia siedzenia przedniego oraz prześwitu pod barierą.
Kryteria przeglądu obejmą m.in. dane z badań wypadków, wyniki badań zderzeń samochodów w warunkach naturalnych oraz relacje kosztów do korzyści.
W ramach przeglądu zbadane zostaną potencjalne korzyści w zakresie ochrony użytkowników oraz możliwości przemysłowe zwiększenia prześwitu pod barierą.
Wyniki tego przeglądu będą przedłożone Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawozdaniu sporządzonym przez Komisję.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 20 maja 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 96/28/WE
z dnia 10 maja 1996 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/116/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/530/EWG [2], w szczególności jej art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 7a Traktatu przewiduje utworzenie obszaru bez granic wewnętrznych, w którym zagwarantowany jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
dyrektywa 76/116/EWG ustanawia zasady wprowadzania nawozów na rynek wewnętrzny;
w załączniku I do dyrektywy 76/116/EWG należy uwzględnić nowe nawozy, aby umożliwić stosowanie do nich oznakowania WE przewidzianego w załączniku II do tej dyrektywy;
notatka 94/C 138/04 [3] ustanawia procedurę, która powinna być przestrzegana przez wszystkie osoby (producenta lub jego przedstawiciela) chcące stosować do nawozów sztucznych oznakowanie WE, przewidziane w załączniku II do dyrektywy 76/116/EWG, w drodze przedłożenia dokumentacji technicznej władzom Państwa Członkowskiego, które będą pełnić rolę sprawozdawcy w odniesieniu do tej dokumentacji przed Grupą Roboczą Komisji Europejskiej ds. nawozów sztucznych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Nawozami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/116/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1). nawóz sztuczny wymieniony w załączniku I do niniejszej dyrektywy dodaje się do części A pkt 1 pod tytułem "Nawozy azotowe"
2). nawozy wymienione w załączniku II do niniejszej dyrektywy dodaje się do części D pod tytułem "Nawozy z wtórnymi składnikami odżywczymi".
Artykuł 2
Do części A.1 załącznika III do dyrektywy 76/116/EWG dodaje się następujący produkt oraz dotyczącą go tolerancję:
"siarczan amonowomocznikowy _BAR_ 0,5 %" _BAR_
.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 maja 1997 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/29/euratom
z dnia 13 maja 1996 r.
ustanawiającą podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31 i 32,
uwzględniając wniosek Komisji, sporządzony po uzyskaniu opinii grupy osób mianowanych przez Komitet Naukowo-Techniczny spośród ekspertów naukowych Państw Członkowskich,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2b Traktatu przewiduje ustalenie jednolitych podstawowych norm bezpieczeństwa w celu ochrony zdrowia pracowników oraz ludności;
artykuł 30 Traktatu określa "podstawowe normy" ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed niebezpieczeństwem promieniowania jonizującego, oznaczające:
a) maksymalne dopuszczalne dawki niestanowiące zagrożenia;
b) maksymalne dopuszczalne poziomy narażenia na promieniowanie i skażenia;
c) podstawowe zasady opieki medycznej nad pracownikami;
artykuł 33 Traktatu wymaga od każdego Państwa Członkowskiego ustanowienia odpowiednich przepisów ustawodawczych, wykonawczych lub administracyjnych w celu zapewnienia zgodności z ustanowionymi podstawowymi normami oraz podjęcia niezbędnych środków w zakresie nauczania, kształcenia oraz szkolenia zawodowego;
w celu wykonania tego zadania, Wspólnota ustanowiła podstawowe normy po raz pierwszy w 1959 r. na podstawie art. 218 Traktatu za pomocą dyrektyw z dnia 2 lutego 1959 r. ustanawiających podstawowe normy ochrony zdrowia pracowników oraz ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego [3]; dyrektywy zostały poprawione w 1962 r. dyrektywą z dnia 5 marca 1962 r. [4], w 1966 r. dyrektywą 66/45/Euroatom [5], w 1976 r. dyrektywą 76/579/Euroatom [6], w 1979 r. dyrektywą 79/343/Euratom [7], w 1980 r. dyrektywą 80/836/Euratom [8] oraz w 1984 r. dyrektywą 84/467/Euratom [9];
dyrektywy dotyczące norm podstawowych zostały uzupełnione dyrektywą Rady 84/466/Euratom z dnia 3 września 1984 r. ustanawiającą podstawowe środki ochrony przed promieniowaniem osób podlegających badaniom medycznym lub leczeniu [10]; decyzja Rady 87/600/Euratom z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie wspólnotowych warunków wczesnej wymiany informacji w przypadku pogotowia radiologicznego [11]; rozporządzenie Rady (Euratom) nr 3954/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. ustanawiające maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku zagrożenia radiologicznego [12]; dyrektywa Rady 89/618 Euratom z dnia 27 listopada 1989 r. w sprawie informowaniu ogółu społeczeństwa o środkach ochrony zdrowia, które będą stosowane oraz działaniach, jakie należy podjąć w przypadku zagrożenia radiologicznego [13]; dyrektywa Rady 90/641/Euratom z dnia 4 grudnia 1990 r. sprawie praktycznej ochrony pracowników zewnętrznych, narażonych na promieniowanie jonizujące podczas pracy na terenie kontrolowanym [14]; dyrektywa Rady 92/3/Euratom z dnia 3 lutego 1992 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów radioaktywnych między Państwami Członkowskimi oraz do Wspólnoty i poza jej obszar [15]; oraz rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1493/93 z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie przesyłania substancji radioaktywnych między Państwami Członkowskimi [16];
z uwagi na rozwój wiedzy naukowej dotyczącej ochrony przed promieniowaniem, tak jak to określa w szczególności zalecenie nr 60 Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Radiologicznej, należy sprawdzić podstawowe normy oraz ustanowić je w nowym akcie prawnym;
podstawowe normy mają specjalne znaczenie, jeżeli chodzi o zagrożenie promieniowaniem jonizującym w odniesieniu do innych dyrektyw dotyczących innych ryzyk, oraz ważny jest postęp w ich zastosowaniu w sposób jednolity we Wspólnocie;
w zakresie podstawowych norm należy uwzględnić działalność lub czynności związane z pracą, które mogą spowodować znaczny wzrost narażenia na promieniowanie pracowników lub członków społeczeństwa. Nie można ich oddzielić od aspektu ochrony przed promieniowaniem, z uwagi na promieniowanie jonizujące ze sztucznych lub naturalnych źródeł promieniowania, jak również właściwą ochronę w przypadku interwencji;
w celu zapewnienia zgodności z podstawowymi normami, Państwa Członkowskie są zobowiązane objąć niektóre rodzaje działalności dotyczące zagrożenia promieniowaniem jonizującym systemem sprawozdawczości oraz wcześniejszymi zezwoleniami lub zakazami niektórej działalności;
system ochrony przed promieniowaniem dotyczący działalności powinien w dalszym ciągu opierać się na zasadach uzasadnienia narażenia na promieniowanie, optymalizacji ochrony oraz ograniczenia dawek; ograniczenia dawek należy ustalić biorąc pod uwagę szczególną sytuację różnych grup narażonych osób, takich jak pracownicy, praktykanci, studenci oraz członkowie społeczeństwa;
praktyczna ochrona narażonych pracowników, praktykantów lub studentów wymaga zastosowania w miejscu pracy odpowiednich środków; środki te muszą obejmować wcześniejszą ocenę występującego zagrożenia, klasyfikację miejsc pracy oraz pracowników, monitorowanie terenów i warunków pracy oraz nadzór medyczny;
Państwa Członkowskie powinny zostać zobowiązane do określenia czynności związanych z pracą, których dotyczą znacznie podwyższone poziomy narażenia pracowników lub członków społeczeństwa na źródła promieniowania naturalnego, których nie można oddzielić od aspektu ochrony przed promieniowaniem; Państwa Członkowskie powinny zastosować odpowiednie środki ochronne w stosunku do czynności związanych z pracą, które są przedmiotem szczególnej troski;
praktyczna ochrona ludności w normalnych warunkach wymaga ustalenia przez Państwa Członkowskie systemu kontroli w celu sprawdzania ochrony ludności przed promieniowaniem oraz zgodności z podstawowymi normami;
Państwa Członkowskie powinny być przygotowane na prawdopodobieństwo potencjalnego pogotowia radiologicznego na swoim terytorium oraz powinny współpracować z innymi Państwami Członkowskimi oraz z państwami trzecimi w celu ułatwienia gotowości oraz zarządzania w tych sytuacjach;
dyrektywy dotyczące norm podstawowych ostatnio poprawione dyrektywą 84/467/Euratom powinny zostać uchylone z mocą od dnia, w którym niniejszą dyrektywę stosuje się,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
DEFINICJE
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy, następujące terminy mają poniższe znaczenie:
Dawka pochłonięta (D): energia pochłonięta na jednostkę masy
+++++ TIFF +++++
Gdzie
+++++ TIFF +++++
- oznacza średnią wartość energii przekazaną przez promieniowanie jonizujące określonemu elementowi objętości materii,
- dm stanowi masę materii w tym elemencie objętości.
W niniejszej dyrektywie pochłonięta dawka określa średnią dawkę w tkance lub narządzie.
Jednostką pochłoniętej dawki jest grej.
Akcelerator: aparatura lub instalacja, w której cząstki są przyspieszane, emitując promieniowanie jonizujące o energii wyższej niż 1 megaelektron volt (MeV).
Przypadkowe narażenie na promieniowanie: narażenie jednostki w wyniku wypadku.
Nie obejmuje zagrożenia narażenia na promieniowanie.
Aktywacja: proces, za pomocą którego trwały nuklid jest przekształcany w radionuklid poprzez napromieniowanie wysokoenergetycznymi cząstkami promieni gamma materiału, w którym jest on zawarty.
Aktywność (A): aktywność, A, pewnej ilości radionuklidu w określonym stanie energetycznym w określonym czasie stanowi iloraz dN do dt, gdzie dN jest oczekiwaną wartością liczby spontanicznych przemian jądrowych z tego stanu energetycznego zachodzącego w ciągu czasu dt:
A =
dNdt
Jednostką aktywności jest bekerel.
Praktykant: osoba przechodząca szkolenie lub kształcona w danym przedsiębiorstwie w celu uzyskania szczególnych umiejętności.
Zatwierdzona służba dozymetryczna: organ odpowiedzialny za kalibrowanie, odczytywanie lub interpretację indywidualnych przyrządów do monitorowania, lub w celu pomiaru radioaktywności w ciele ludzkim, w próbkach biologicznych, lub w celu oceny dawek, którego do prowadzenia działalności uznały właściwe władze.
Uprawniony lekarz: lekarz odpowiedzialny za: nadzór medyczny pracowników kategorii A, w rozumieniu art. 21, którego zdolność do wykonywania odnośnej działalności uznały właściwe władze.
Zatwierdzona służba ochrony zdrowia pracowników: organ lub organy, które mogą przejąć odpowiedzialność za ochronę przed promieniowaniem narażonych pracowników i/lub nadzór medyczny pracowników kategorii A. Ich zdolność do wykonywania odnośnej działalności uznały właściwe władze.
Źródła sztuczne: źródła promieniowania inne niż naturalne źródła promieniowania.
Zezwolenie: dokument zawierający zezwolenie udzielone przez właściwą władzę, na wniosek lub udzielone przez ustawodawstwo krajowe w celu prowadzenia działalności lub innych działań w zakresie niniejszej dyrektywy.
Bekerel (Bq): specjalna nazwa jednostki aktywności.
Jeden bekerel równa się jednej przemianie jądrowej na sekundę:
1 Bq = 1 s
-1
Poziomy dopuszczalne: wartości ustalone przez właściwe władze krajowe, oraz wyrażone w stężeniach aktywności i/lub całkowitej aktywności, dla których, lub poniżej których substancje radioaktywne lub materiały zawierające substancje radioaktywne powstające z każdej działalności podlegającej wymogowi składania sprawozdań lub zezwoleniu, mogą zostać zwolnione z wymogów niniejszej dyrektywy.
Skuteczna dawka obciążająca: (E(τ)): suma obciążających dawek równoważnych w narządzie lub w równoważnej tkance (HT (τ)) w wyniku przyjęcia substancji radioaktywnych, każdy składnik sumy jest pomnożony przez odpowiedni współczynnik wagowy tkanki wT.
Określana jest w następujący sposób:
E
= ∑
w
H
Tτ
Określając E(τ), τ wyraża się w liczbie lat okresu objętego całkowaniem.
Jednostką skutecznej dawki obciążającej jest siwert.
Równoważna dawka obciążająca (HT(τ)): całka względem czasu (t) z mocy dawki równoważnej w tkance lub narządzie T, otrzymanej przez jednostkę w wyniku przyjęcia substancji radioaktywnej.
Przedstawiana jest w następujący sposób:
+++++ TIFF +++++
dla przyjęcia w czasie t0, gdzie
+++++ TIFF +++++
- oznacza moc dawki równoważnej w narządzie lub tkance T w czasie t,
- τ oznacza okres objęty całkowaniem.
Określając HT(τ), τ podano w latach.
Jeżeli nie podano τ, przyjmuje się okres 50 lat dla dorosłych i do 70 lat dla dzieci.
Jednostką równoważnej dawki obciążającej jest siwert.
Właściwe władze: wszelkie władze wyznaczone przez Państwo Członkowskie.
Teren kontrolowany: teren podlegający specjalnym przepisom w celu ochrony przed promieniowaniem jonizującym lub zapobieganiu rozprzestrzenianiu skażenia radioaktywnego, do którego dostęp jest kontrolowany.
Usuwanie: umieszczenie odpadów we właściwym miejscu lub w danym miejscu, nie w celu odzysku.
Usuwanie obejmuje również zatwierdzony, bezpośredni zrzut odpadów do środowiska, z dokonanym następnie rozproszeniem.
Ograniczenie dawki: ograniczenie przewidywanych dawek u osób, przy czym dawki te mogą pochodzić z określonego źródła. Stosowane na etapie planowania ochrony przed promieniowaniem w związku z optymalizacją.
Dawki graniczne: maksymalne odnośniki ustanowione w tytule IV dla dawek wynikających z narażenia na promieniowanie jonizujące pracowników, praktykantów oraz studentów i członków społeczeństwa, których dotyczy niniejsza dyrektywa, odnoszące się do sumy odpowiednich dawek z zewnętrznego narażenia w danym okresie oraz 50-letnie obciążające dawki (do 70 lat dla dzieci) przyjęte w tym samym okresie.
Dawka skuteczna (E): suma ważonych dawek równoważnych we wszystkich tkankach oraz narządach ciała, o których mowa w załączniku II, z napromieniowania wewnętrznego i zewnętrznego.
Wyraża to równanie:
E = ∑
w
H
= ∑
w
∑
w
D
T,R
gdzie
- DT,R oznacza dawkę pochłoniętą uśrednioną w tkance i narządzie T, w wyniku promieniowania R,
- wR oznacza współczynnik wagowy promieniowania, oraz
- wT oznacza współczynnik wagowy tkanki dla tkanki lub narządu T.
Właściwe wartości wT i wR określono w załączniku II.
Jednostką dawki skutecznej jest siwert.
Nagłe narażenie na promieniowanie: narażenie osób organizujących konieczną, szybką akcję w celu niesienia pomocy zagrożonym osobom, zapobieganiu narażenia dużej liczby osób lub uratowania cennych instalacji lub towarów, jeżeli jedna z dawek granicznych równa ustanowionej dla narażonych pracowników może zostać przekroczona.
Nagłe narażenie dotyczy jedynie ochotników.
Dawka równoważna (HT): dawka pochłonięta w tkance lub narządzie T ważona dla rodzaju i jakości promieniowania R. Określona w następujący sposób:
H
= w
D
T,R
gdzie
- DT,R oznacza pochłoniętą dawkę uśrednioną w tkance lub narządzie T w wyniku promieniowania R,
- wR oznacza współczynnik wagowy promieniowania.
Jeżeli pole promieniowania składa się z rodzajów i energii o różnych wartościach WR, całkowitą dawkę równoważną, HT, oblicza się w następujący sposób:
H
= ∑
w
D
T,R
Odpowiednie wartości wR określa załącznik II.
Jednostką dawki równoważnej jest siwert.
Narażeni pracownicy: osoby zarówno pracujące na własny rachunek, jak i dla pracodawcy, narażone w pracy, w wyniku działalności objętej niniejszą dyrektywą, która może spowodować narażenie na dawki przekraczające jeden lub inne poziomy dawki równe dawkom granicznym dla członków społeczeństwa.
Narażenie: proces narażenia na promieniowanie jonizujące.
Grej (Gy): specjalna nazwa jednostki pochłoniętej dawki.
Jeden grej równa się jednemu dżulowi na kilogram:
1 Gy = 1 J kg
-1
Uszczerbek na zdrowiu: ocena ryzyka ograniczenia długości i jakości życia ludności narażonej na promieniowanie jonizujące.
Obejmuje zmiany somatyczne, nowotwór i poważne zaburzenia genetyczne.
Przyjęcie: aktywność radionuklidów przyjmowanych przez ciało ze środowiska zewnętrznego.
Interwencja: działalność ludzka, która zapobiega lub zmniejsza narażenie osób na promieniowanie ze źródeł, które nie są częścią działalności, lub które są poza kontrolą, poprzez działanie na źródło, ścieżki przesyłowe lub osoby.
Poziom interwencji: wartość równoważnej dawki ostrzegawczej, skuteczna dawka ostrzegawcza lub odnośna wartość, dla której należy uwzględnić środki interwencyjne.
Dawka ostrzegawcza lub odnośna dawka jest jedyną dawką związaną ze ścieżką narażenia, dla której należy zastosować środki interwencyjne.
Promieniowanie jonizujące: przekazanie energii w formie cząstek lub fal elektromagnetycznych o długości fali 100 nanometrów lub mniejszej lub o częstotliwości 3 x 1015 Hz lub z możliwością bezpośredniej lub pośredniej produkcji jonów.
Członkowie społeczeństwa: osoby z wyłączeniem narażonych pracowników, praktykantów oraz studentów w czasie godzin pracy, oraz osoby narażone, określone w art. 6 ust. 4 lit. a), b) i c).
Źródła promieniowania naturalnego: źródła promieniowania jonizującego pochodzenia naturalnego, ziemskiego lub kosmicznego.
Potencjalne narażenie: narażenie, którego pojawienie się nie jest pewne, ale prawdopodobne, które można określić wcześniej.
Działalność: działalność ludzka, która może zwiększyć narażenie osób na promieniowanie ze sztucznego źródła, lub ze źródła naturalnego promieniowania, jeżeli naturalne radionuklidy są przetwarzane z uwagi na ich właściwości radioaktywne, rozszczepialne lub paliworodne, wyłączając przypadek nagłego narażenia na promieniowanie.
Wykwalifikowani eksperci: Osoby posiadające wiedzę i wyszkolenie potrzebne do przeprowadzenia testów fizycznych, technicznych lub radiochemicznych umożliwiających ocenę dawek oraz doradztwa w celu zapewnienia skutecznej ochrony osób oraz prawidłowej obsługi sprzętu ochronnego, których zdolność do działania jako wykwalifikowanych ekspertów uznały właściwe władze.
Wykwalifikowany ekspert może ponosić odpowiedzialność za aspekty techniczne zadań związanych z ochroną przed promieniowaniem pracowników oraz członków społeczeństwa.
Skażenie radioaktywne: skażenie wszelkich materiałów, powierzchni lub środowiska lub osób przez substancje radioaktywne.
W przypadku ciała ludzkiego, skażenie radioaktywne obejmuje zarówno zewnętrzne skażenie skóry, jak i skażenie wewnętrzne, niezależnie od drogi przyjęcia.
Substancja radioaktywna: każda substancja, która zawiera jeden lub więcej radionuklidów, których aktywności lub stężenia nie można zlekceważyć w ramach ochrony przed promieniowaniem.
Pogotowie radiologiczne: sytuacja, która wymaga pilnego działania w celu ochrony pracowników, członków społeczeństwa lub ludności zarówno grup, jak i całej ludności.
Referencyjna grupa ludności: grupa składająca się z osób, których narażenie na źródło jest w miarę jednolite i reprezentatywne dla sposobu narażenia osób bardziej narażonych na to źródło.
Sprawozdawczość: wymóg przedstawiania dokumentu właściwym władzom w celu powiadomienia o zamiarze podjęcia działalności lub wszelkiego innego działania w zakresie niniejszej dyrektywy.
Źródło zamknięte: źródło, którego struktura ma pozwolić na przeciwdziałanie w normalnych warunkach zastosowania wszelkiemu rozproszeniu substancji radioaktywnych w środowisku.
Siwert: specjalna nazwa jednostki dawki równoważnej lub skutecznej.
Jeden siwert odpowiada jednemu dżulowi na kilogram:
1 Sv = 1 J kg
-1
Źródło: aparatura, substancja radioaktywna lub instalacja zdolna do emitowania promieniowania jonizującego lub substancji radioaktywnych.
Teren strzeżony: teren podlegający odpowiedniemu nadzorowi w celu ochrony przed promieniowaniem jonizującym.
Przedsiębiorstwo: każda osoba fizyczna lub prawna, która wykonuje działalność lub czynności związane z pracą, określone w art. 2 niniejszej dyrektywy oraz która ponosi odpowiedzialność prawną na mocy prawa krajowego za tę działalność lub czynności.
TYTUŁ II
ZAKRES
Artykuł 2
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do każdej działalności, które wiążą się z ryzykiem promieniowania jonizującego emanującego ze sztucznego źródła lub ze źródła naturalnego promieniowania w przypadkach gdy naturalne radionuklidy są lub zostały przetworzone z uwagi na ich właściwości radioaktywne, rozszczepialne lub paliworodne, to znaczy:
a) produkcja, przetwarzanie, obsługiwanie, wykorzystanie, posiadanie, składowanie, transport, przywóz lub wywóz ze Wspólnoty oraz usuwanie substancji radioaktywnych;
b) obsługa każdego sprzętu elektrycznego emitującego promieniowanie jonizujące oraz zawierającego składniki działające przy różnicy potencjału większej niż 5 kV;
c) każda inna działalność określona przez Państwo Członkowskie.
2.
Zgodnie z tytułem VII jest ona również stosowana do działalności związanej z pracą, której nie obejmuje ust. 1, ale która wiąże się z obecnością naturalnych źródeł promieniowania oraz prowadzi do znacznego wzrostu narażenia pracowników lub członków społeczeństwa, czego nie można lekceważyć z punktu widzenia ochrony przed promieniowaniem.
3.
Zgodnie z tytułem IX jest ona również stosowana do każdej interwencji w przypadku zagrożeń radiologicznych lub w przypadkach długotrwałego narażenia wynikającego z efektów późniejszych zagrożenia radiologicznego, przeszłej lub dawnej działalności lub czynności związanych z pracą.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do narażenia na radon w lokalach mieszkalnych lub do naturalnego poziomu promieniowania, tzn. do radionuklidów zawartych w ciele ludzkim, do promieniowania kosmicznego na poziomie terenu lub do narażenia naziemnego na radionuklidy obecne w nienaruszonej powłoce ziemskiej.
TYTUŁ III
SPRAWOZDAWCZOŚĆ I ZEZWOLENIE NA DZIAŁALNOŚĆ
Artykuł 3
Sprawozdawczość
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga składania sprawozdań z prowadzonej działalności, określonej w art. 2 ust. 1, poza ustaleniami niniejszego artykułu.
2.
Nie musi być wymagane składanie sprawozdań dla czynności związanych z następującymi materiałami:
a) substancjami radioaktywnymi, jeżeli ich zastosowane ilości nie przekraczają łącznie wartości zwolnionych określonych w kolumnie 2 tabeli A załącznika i lub w wyjątkowych okolicznościach w danym Państwie Członkowskim, różne wartości dozwolone przez właściwe władze, które jednak spełniają podstawowe kryteria ogólne określone w załączniku I; lub
b) substancjami radioaktywnymi, jeżeli stężenia aktywności na masę jednostkową nie przekraczają wartości zwolnionych, określonych w kolumnie 3 tabeli A do załącznika 1 lub w wyjątkowych okolicznościach w danym Państwie Członkowskim, różne wartości dozwolone przez właściwe władze, które jednak spełniają podstawowe kryteria ogólne, określone w załączniku I; lub
c) aparaturą zawierającą substancje radioaktywne przekraczające ilości i wartości stężenia określone w lit. a) lub b) pod warunkiem, że:
(i) jest to rodzaj aparatury zatwierdzony przez właściwe władze Państwa Członkowskiego; oraz
(ii) jest skonstruowany w formie źródła zamkniętego; oraz
(iii) nie wytwarza w normalnych warunkach działania wielkości dawki przekraczającej 1 μSv h-1 w odległości 0,1 m z każdej dostępnej powierzchni aparatury; oraz
(iv) warunki usuwania zostały określone przez właściwe władze; lub
d) działanie każdej aparatury elektrycznej, której dotyczy niniejsza dyrektywa, innej niż określonej w lit) e, pod warunkiem, że:
(i) jej rodzaj został zatwierdzony przez właściwe władze Państwa Członkowskiego; oraz
(ii) nie wywoła w normalnych warunkach działalności wielkości dawki przekraczającej 1 μSv h-1 w odległości 0,1 m z każdej dostępnej powierzchni aparatury; lub
e) działanie każdej lampy elektronowej w celu przekazania obrazów lub innej aparatury elektrycznej działającej przy różnicy potencjału nieprzekraczającej 30 kV, zakładając, że działanie to nie wywoła w normalnych warunkach działalności wielkości dawki przekraczającej 1 μSv h-1 w odległości 0,1 m z każdej dostępnej powierzchni aparatury; lub
f) materiał skażony substancjami radioaktywnymi na podstawie autoryzowanych zwolnień, uznanych przez właściwe władze jako nie podlegające dalszym kontrolom.
Artykuł 4
Zezwolenia
1.
Poza ustaleniami przewidzianymi w niniejszym artykule, każde Państwo Członkowskie wymaga wcześniejszego zezwolenia na następującą działalność:
a) działanie i wycofanie z eksploatacji wszelkich urządzeń atomowego cyklu paliwowego oraz eksploatacji i zamknięcia kopalni uranu;
b) świadome dodanie radioaktywnych substancji przy produkcji i wyrobie produktów leczniczych oraz przywozie i wywozie tych towarów;
c) świadome dodanie substancji radioaktywnych przy produkcji oraz wyrobie dóbr konsumpcyjnych oraz przywozie i wywozie tych towarów;
d) świadome podawanie substancji radioaktywnych osobom oraz w takim stopniu w jakim dotyczy to ochrony przed promieniowaniem ludzi, zwierzętom, w celu diagnozy medycznej lub weterynaryjnej, leczenia lub badań;
e) zastosowanie aparatury rentgenowskiej lub źródeł radioaktywnych dla radiografii przemysłowej, przetwarzania produktów, badań lub narażenia osób w celu leczenia oraz wykorzystania akceleratorów z wyjątkiem mikroskopów elektronowych;
2.
Może być wymagane wcześniejsze zezwolenie dla innej działalności niż wymienione w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie mogą określić, że działalność nie wymaga zezwolenia, jeżeli:
a) w przypadku działalności opisanej w ust. 1 lit. a), lit. c) oraz lit. e), działalność jest zwolniona z obowiązku sprawozdawczości; lub
b) w przypadkach gdy ograniczone ryzyko narażenia ludzi nie wymaga zbadania przypadków indywidualnych, podejmowana jest działalność zgodnie z warunkami ustanowionymi w ustawodawstwie krajowym.
Artykuł 5
Zezwolenie i zatwierdzenie usuwania, ponownego przetwarzania oraz ponownego użycia
1.
Usuwanie, ponowne przetwarzanie lub ponowne użycie substancji radioaktywnych lub materiałów zawierających substancje radioaktywne dla każdej działalności objętej wymogami sprawozdawczości lub zezwoleń, podlegają uprzedniemu zezwoleniu.
2.
Jednakże usuwanie, ponowne przetwarzanie, ponowne użycie tych substancji lub materiałów może być zwolnione z wymogów niniejszej dyrektywy, zakładając, że są one zgodne z poziomami dopuszczalnymi ustanowionymi przez właściwe władze krajowe.
Wymienione poziomy dopuszczalne spełniają podstawowe kryteria stosowane w załączniku i oraz uwzględniają wszystkie inne wskazówki techniczne określone przez Wspólnotę.
TYTUŁ IV
UZASADNIENIE, OPTYMALIZACJA I OGRANICZENIE DAWKI DLA WYKONYWANEJ DZIAŁALNOŚCI
ROZDZIAŁ I
ZASADY OGÓLNE
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewniają uzasadnienie zastosowania wszystkich nowych klas oraz rodzajów działalności powodujących narażenie na promieniowanie jonizujące, przed ich przyjęciem lub zatwierdzeniem, powołując się na korzyści gospodarcze, społeczne lub inne korzyści, w związku z ich szkodliwością dla zdrowia.
2.
Można dokonać przeglądu uzasadnienia stosowania istniejących klas lub rodzajów działalności, jeżeli pojawią się nowe i ważne dowody dotyczące ich skuteczności lub skutków.
3.
Dodatkowo każde Państwo Członkowskie zapewnia, że:
a) w kontekście optymalizacji wszystkie narażenia na promieniowanie jonizujące są utrzymywane na możliwie najniższym poziomie, biorąc pod uwagę czynniki gospodarcze i społeczne;
b) bez uszczerbku dla art. 12, suma dawek dla każdej odnośnej działalności nie przekroczy dawek granicznych, ustanowionych w niniejszym tytule dla narażonych pracowników, praktykantów, studentów oraz członków społeczeństwa.
4. Zasadę wymienioną w ust. 3 lit. a) stosuje się do wszystkich narażeń na promieniowanie jonizujące wynikających z działalności określonych w art. 2 ust. 1. Zasada wymieniona w ust. 3 lit. b) nie ma zastosowania dla żadnego z następujących narażeń:
a) narażenie osób, w ramach diagnozy medycznej lub leczenia;
b) narażenie osób udzielających pomocy świadomie i z własnej woli (niezwiązane z ich zawodem) w celu wsparcia i zapewnienia wygody pacjentom, u których przeprowadza się diag nozy medyczne lub leczenie;
c) narażenie ochotników uczestniczących w medycznych lub biomedycznych programach badawczych.
5.
Państwa Członkowskie nie zezwalają na zamierzone dodanie substancji radioaktywnych przy produkcji środków spożywczych, zabawek, ozdób osobistych i kosmetyków oraz na przywóz lub wywóz tych towarów.
Artykuł 7
Ograniczenia dawki
1.
Ograniczenia dawki powinno się stosować, w miarę potrzeb w kontekście optymalizacji ochrony radiologicznej.
2.
Wskazówki ustalone przez każde Państwo Członkowskie dotyczące właściwych procedur, które mają być stosowane w stosunku do osób narażonych, zgodnie z art. 6 ust. 4 lit. b) i c) mogą obejmować ograniczenia dawki.
ROZDZIAŁ II
OGRANICZENIE DAWEK
Artykuł 8
Granica wieku dla narażonych pracowników
Z zastrzeżeniem art. 11 ust. 2, osobom w wieku poniżej 18 lat nie można powierzyć żadnej pracy, która spowodowałaby ich narażenie.
Artykuł 9
Dawki graniczne dla narażonych pracowników
1.
Dawka graniczna wyrażona jako dawka skuteczna dla narażonych pracowników wynosi 100 millisiwerts ("mSv") w kolejnym okresie pięciu lat, z maksymalną skuteczną dawką 50 mSv w każdym roku.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o rocznej wielkości.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1:
a) dawka graniczna wyrażona jako dawka równoważna dla soczewek oka wynosi 150 mSv rocznie;
b) dawka graniczna wyrażona jako dawka równoważna dla skóry wyniesie 500 mSv rocznie.
Wymieniona dawka graniczna jest stosowana do dawki średniej dla powierzchni 1 cm2, niezależnie od narażonej powierzchni;
c) dawka graniczna wyrażona jako dawka równoważna dla rąk, przedramion, stóp oraz kostek wynosi 500 mSv rocznie.
Artykuł 10
Specjalna ochrona w okresie ciąży i karmienia piersią
1.
Po poinformowaniu przedsiębiorstwa przez kobietę ciężarną o swoim stanie, zgodnie z ustawodawstwem i/lub praktyką krajową, ochrona dziecka, które ma się urodzić jest porównywalna z opieką zapewnioną członkom społeczeństwa.
Warunki zapewniane kobiecie ciężarnej w kontekście zatrudnienia są więc takie, że równoważna dawka dla dziecka, które ma się urodzić, będzie jak najniższa oraz będzie mało prawdopodobne, że dawka ta przekroczy 1 mSv, przynajmniej w pozostałym okresie ciąży.
2.
Po poinformowaniu przedsiębiorstwa przez karmiącą kobietę o jej stanie, nie zostanie ona zaangażowana do prac związanych ze znacznym ryzykiem skażenia radioaktywnego ciała.
Artykuł 11
Dawki graniczne dla praktykantów i studentów
1.
Dawki graniczne dla praktykantów w wieku 18 lat lub starszych oraz studentów w wieku 18 lat lub starszych, którzy w trakcie nauki są zobowiązani do korzystania ze źródeł, są takie same jak dawki graniczne dla narażonych pracowników, ustanowione w art. 9.
2.
Dawka graniczna wyrażona jako dawka skuteczna dla praktykantów w wieku od 16 do 18 lat oraz dla studentów w wieku od 16 do 18 lat, którzy w trakcie studiów są zobowiązani do korzystania ze źródeł, wynosi 6 mSv rocznie.
Bez uszczerbku dla wymienionej dawki granicznej:
a) dawka graniczna wyrażona jako dawka równoważna dla soczewek oka wynosi 50 mSv rocznie;
b) dawka graniczna wyrażona jako dawka równoważna dla skóry wynosi 150 mSv rocznie.
Wymieniona dawka graniczna jest stosowana do dawki średniej na każdej powierzchni 1 cm2, niezależnie od narażonej powierzchni.
c) dawka graniczna wyrażona jako dawka równoważna dla rąk, przedramion, stóp oraz kostek wynosi 150 mSv rocznie.
3.
Dawki graniczne dla praktykantów i studentów, którzy nie podlegają przepisom ust. 1 i 2, są takie same jak dawki graniczne dla członków społeczeństwa, które określa art. 13.
Artykuł 12
Narażenia na promieniowanie dozwolone w szczególnych okolicznościach
1.
W wyjątkowych okolicznościach, wyłączywszy pogotowie radiologiczne oraz sytuacje określone w danym przypadku, jeżeli wymaga tego jakieś szczególne działanie, właściwe władze mogą zezwolić na indywidualne, zawodowe narażenie na promieniowanie przekraczające dawki graniczne określone w art. 9 określonych pracowników, dla określonej działalności, jeżeli narażenia te są ograniczone w czasie, do danych terenów, na których wykonuje się pracę, oraz w ramach maksymalnych poziomów narażenia określonych dla poszczególnego przypadku przez właściwe władze.
Uwzględnia się następujące warunki:
a) jedynie pracownicy kategorii A, jak określa art. 21, mogą być podmiotem narażeń dozwolonych w szczególnych okolicznościach;
b) praktykanci, studenci, kobiety ciężarne i karmiące, w stosunku do których istnieje prawdopodobieństwo skażenia ciała, wyłącza się z takich narażeń;
c) przedsiębiorstwo wcześniej dokładnie uzasadnia takie narażenia na promieniowanie i szczegółowo dyskutuje ją z pracownikami ochotnikami, ich przedstawicielami, uprawnionym lekarzem, zatwierdzoną służbą ochrony zdrowia pracowników lub wykwalifikowanym ekspertem;
d) informacje dotyczące ryzyka oraz środków ostrożności, które należy zastosować dla tej działalności, przekazuje się odpowiednio wcześniej danym pracownikom;
e) wszystkie dawki odnoszące się do tych narażeń zostają odnotowane oddzielnie w rejestrze medycznym, określonym w art. 34 oraz rejestrze indywidualnym, określonym w art. 28.
2.
Dawki powyżej dawki granicznej, dozwolone w szczególnych okolicznościach, niekoniecznie stanowią przyczynę wyłączenia pracownika ze zwykle wykonywanych czynności lub przeniesienia go przez pracodawcę bez uzgodnienia z pracownikiem.
Artykuł 13
Dawki graniczne dla członków społeczeństwa
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 14, dawki graniczne dla członków społeczeństwa są ustanowione w ust. 2 i 3.
2.
Dawka graniczna wyrażona jako dawka skuteczna wyniesie 1 mSv rocznie.
Jednakże w specjalnych okolicznościach można zezwolić na wyższą dawkę skuteczną w danym roku, zakładając że średnia dawka w okresie pięciu kolejnych lat nie przekracza 1 mSv rocznie.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 2:
a) dawka graniczna wyrażona jako dawka równoważna dla soczewek oka wynosi 15 mSv rocznie;
b) dawka graniczna wyrażona jako dawka równoważna dla skóry wynosi 50 mSv rocznie przeciętnie dla każdego 1 cm2 powierzchni skóry, niezależnie od narażonej powierzchni.
Artykuł 14
Narażenie na promieniowanie całej ludności
Każde Państwo Członkowskie podejmuje racjonalne kroki w celu zapewnienia, że narażenie na promieniowanie całej ludności, w efekcie działalności, jest utrzymywane na jak najniższym poziomie, biorąc pod uwagę czynniki gospodarcze i społeczne.
Całkowite wielkości podlegają regularnej ocenie.
TYTUŁ V
OCENA DAWKI SKUTECZNEJ
Artykuł 15
Dla oceny skutecznych i równoważnych dawek są stosowane wartości i relacje, określone w niniejszym tytule.
Właściwe władze mogą zezwolić na zastosowanie metod równoważnych.
Artykuł 16
Bez uszczerbku dla przepisów art. 15:
a) dla promieniowania zewnętrznego, wartości i relacje podane w załączniku II są stosowane w celu oceny odnośnych dawek skutecznych i równoważnych;
b) dla wewnętrznego narażenia na radionuklid lub mieszaninę radionuklidów, można zastosować wartości oraz relacje podane w załącznikach II oraz III w celu oceny dawek skutecznych.
TYTUŁ VI
PODSTAWOWE ZASADY REGULUJĄCE PRAKTYCZNĄ OCHRONĘ PRACOWNIKÓW, PRAKTYKANTÓW I STUDENTÓW NARAŻONYCH W TRAKCIE WYKONYWANIA DZIAŁALNOŚCI
Artykuł 17
Praktyczna ochrona narażonych pracowników opiera się w szczególności na następujących zasadach:
a) wcześniejsza ocena charakteru i wielkości ryzyka radiologicznego dla narażonych pracowników oraz wprowadzenie optymalizacji ochrony przed promieniowaniem w każdych warunkach pracy;
b) klasyfikacja miejsc pracy na różne tereny, w miarę potrzeb, w odniesieniu do oceny oczekiwanych dawek rocznych, prawdopodobieństwa oraz wielkości potencjalnych narażeń;
c) klasyfikacja pracowników na różne kategorie;
d) wprowadzanie środków kontroli oraz monitoringu odnoszących się do różnych terenów oraz warunków pracy, w tym w miarę potrzeby indywidualny monitoring;
e) nadzór medyczny.
ROZDZIAŁ I
ŚRODKI W CELU OGRANICZENIA NARAŻENIA
Sekcja 1
Klasyfikacja oraz wyznaczenie terenów
Artykuł 18
Ustalenia w miejscach pracy
1.
W celu ochrony przed promieniowaniem określa się ustalenia stosowane w miejscach pracy, w których istnieje możliwość narażenia na promieniowanie jonizujące przekraczające 1 mSv rocznie dla dawki równoważnej jednej dziesiątej dawki granicznej dla soczewek oka, skóry i kończyn, ustanowionej w art. 9 ust. 2.
Takie ustalenia muszą być właściwe dla rodzajów instalacji i źródeł oraz wielkości i rodzajowi ryzyka.
Zakres środków ostrożności i monitoringu, jak również ich rodzaj i jakość, musi być właściwe dla ryzyka w pracy związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące.
2.
Dokonuje się podziału na tereny kontrolowane i nadzorowane.
3.
Właściwe władze określają wskazówki dotyczące klasyfikacji terenów kontrolowanych i nadzorowanych właściwe w danych okolicznościach.
4.
Przedsiębiorstwo poddaje przeglądowi warunki pracy na terenach kontrolowanych i nadzorowanych.
Artykuł 19
Wymagania dla terenów kontrolowanych
1.
Wymagania minimalne dla kontrolowanego terenu to:
a) zostaje wyznaczony kontrolowany teren, do którego dostęp przysługuje jedynie osobom, które otrzymały właściwe wskazówki oraz który jest kontrolowany zgodnie z pisemnymi procedurami określonymi przez przedsiębiorstwo.
Jeżeli istnieje duże ryzyko rozprzestrzenienia się skażenia radioaktywnego, zostają przyjęte szczególne uzgodnienia, obejmujące dostęp i opuszczenie miejsca przez osoby oraz towary;
b) biorąc pod uwagę charakter i zasięg ryzyka radiologicznego na kontrolowanym terenie, nadzór radiologiczny nad środowiskiem pracy jest zorganizowany zgodnie z przepisami art. 24.
c) zostają wprowadzone oznaczenia wskazujące na rodzaj terenu, charakter źródeł oraz związane z nimi ryzyko;
d) zostają ustanowione instrukcje działania właściwe dla zagrożenia radiologicznego związanego ze źródłami i odnośnymi działaniami.
2.
Za realizację tych obowiązków będzie odpowiedzialne przedsiębiorstwo, po konsultacjach z zatwierdzoną służbą ochrony zdrowia pracowników oraz wykwalifikowanymi ekspertami.
Artykuł 20
Wymagania dla terenów nadzorowanych
1.
Wymagania dla nadzorowanego terenu to:
a) w minimalnym stopniu, biorąc pod uwagę charakter i zasięg zagrożenia radiologicznego na nadzorowanym terenie, zostaje zorganizowany nadzór radiologiczny środowiska pracy zgodnie z przepisami art. 24;
b) jeżeli to właściwe, zostają wprowadzone oznaczenia wskazujące na rodzaj terenu, charakter źródeł oraz związane z nimi ryzyko;
c) o ile to właściwe, zostają ustanowione instrukcje działania właściwe dla ryzyka radiologicznego związanego ze źródłami i odnośnymi działaniami.
2.
Za realizację tych obowiązków będzie odpowiedzialne przedsiębiorstwo, po konsultacjach z wykwalifikowanymi ekspertami lub zatwierdzoną służbą ochrony zdrowia pracowników.
Sekcja 2
Klasyfikacja narażonych pracowników, praktykantów i studentów
Artykuł 21
Klasyfikacja narażonych pracowników
Do celów monitoringu i nadzoru rozróżnia się dwie kategorie narażonych pracowników:
a) kategoria A: pracownicy, którzy są narażeni na działanie dawki skutecznej wyższej od 6 mSv rocznie lub dawki równoważnej wyższej od 3/10 dawek granicznych dla soczewek oka, skóry i kończyn, ustanowionych w art. 9 ust. 2;
b) kategoria B: ci narażeni pracownicy, którzy nie są sklasyfikowani jako pracownicy kategorii A.
Artykuł 22
Informacja i szkolenie
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa informowały narażonych pracowników, praktykantów i studentów, którzy w trakcie studiów są zobowiązani korzystać ze źródeł o:
a) ryzyku dla zdrowia w związku z wykonywaną pracą:
- ogólnych procedurach ochrony przed promieniowaniem oraz środki ostrożności, które należy podjąć, w szczególności związanych z warunkami działania oraz pracy zarówno odnośnie ogólnej działalności oraz każdego rodzaju stanowiska pracy lub pracy, do której mogą zostać przydzieleni,
- znaczeniu, jakie ma spełnianie wymogów technicznych, medycznych i administracyjnych;
b) w przypadku kobiet, potrzebie wczesnego powiadomienia o ciąży z uwagi na ryzyko narażenia dziecka, które ma się urodzić oraz ryzyko skażenia karmionego dziecka w przypadku radioaktywnego skażenia ciała.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od przedsiębiorstwa zorganizowania odpowiedniego szkolenia w dziedzinie ochrony przed promieniowaniem dla narażonych pracowników, praktykantów i studentów.
Sekcja 3
Ocena i realizacja ustaleń dotyczących ochrony radiologicznej narażonych pracowników
Artykuł 23
1.
Przedsiębiorstwo jest odpowiedzialne za ocenę i realizację ustaleń dotyczących ochrony radiologicznej narażonych pracowników.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od przedsiębiorstwa zasięgnięcia opinii wykwalifikowanych ekspertów lub zatwierdzonych służb ochrony zdrowia pracowników w sprawie badań i testowania urządzeń ochronnych oraz przyrządów pomiarowych, w szczególności obejmujących:
a) wcześniejsze krytyczne badanie planów instalacji z punktu widzenia ochrony przed promieniowaniem;
b) wprowadzenie do użytku nowych lub zmienionych źródeł z punktu widzenia ochrony przed promieniowaniem;
c) regularne kontrole skuteczności urządzeń ochronnych i technik;
d) regularne kalibrowanie przyrządów pomiarowych oraz regularne kontrole ich przydatności i prawidłowego wykorzystania.
ROZDZIAŁ II
OCENA NARAŻENIA NA PROMIENIOWANIE
Sekcja 1
Monitoring miejsca pracy
Artykuł 24
1. Kontrola radiologiczna w środowisku pracy, określona w art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. a) obejmuje, w miarę potrzeb:
a) pomiary zewnętrznych wielkości dawek, wskazujących na rodzaj i jakość omawianego promieniowania;
b) pomiary stężenia aktywności w powietrzu i gęstości na powierzchni zanieczyszczających substancji radioaktywnych, wskazując na ich rodzaj oraz stan fizyczny i chemiczny.
2.
Wyniki tych pomiarów są rejestrowane oraz stosowane, o ile to konieczne w celu oceny indywidualnych dawek, jak przewiduje art. 25.
Sekcja 2
Monitoring indywidualny
Artykuł 25
Monitoring — Zasady ogólne
1.
Monitoring indywidualny jest przeprowadzany systematycznie dla narażonych pracowników kategorii A. Monitoring ten opiera się na indywidualnych pomiarach, które są ustalane przez zatwierdzoną służbę dozymetryczną.
W przypadkach gdy pracownicy kategorii A są narażeni na znaczne skażenie wewnętrzne, ustanawia się odpowiedni system monitoringu; właściwe władze mogą przedstawić ogólne wytyczne w celu określenia tych pracowników.
2.
Monitoring dla pracowników kategorii B jest co najmniej wystarczający w celu wykazania, że pracownicy ci zostali właściwie zaklasyfikowani do kategorii B. Państwa Członkowskie mogą wymagać indywidualnego monitoringu oraz, jeżeli jest to konieczne, indywidualnych pomiarów dla pracowników kategorii B, określonych przez zatwierdzoną służbę dozymetryczną.
3.
W przypadkach gdy indywidualne pomiary są niemożliwe lub nieodpowiednie, indywidualny monitoring opiera się na przybliżonej ocenie indywidualnych pomiarów przeprowadzonych u narażonych pracowników lub wyników nadzoru miejsca pracy, przewidzianego w art. 24.
Sekcja 3
Monitoring w przypadku narażenia nagłego lub przypadkowego
Artykuł 26
W przypadku przypadkowego narażenia przeprowadza się ocenę odnośnych dawek i ich rozmieszczenia w ciele.
Artykuł 27
W przypadku nagłego narażenia na promieniowanie, przeprowadza się indywidualny monitoring lub ocenę dawek indywidualnych stosownie do okoliczności.
Sekcja 4
Rejestracja i sprawozdawczość dotycząca wyników
Artykuł 28
1.
Dla wszystkich narażonych pracowników kategorii A sporządza się rejestr wyników indywidualnego monitoringu.
2.
Do celów ust. 1 zachowuje się następujące cechy w czasie okresu zatrudnienia związanego z narażeniem na promieniowanie jonizujące pracowników, oraz później do chwili, gdy osoba osiągnie wiek 75 lat, ale w żadnym przypadku nie mniej niż 30 lat od chwili zakończenia pracy związanej z narażeniem:
a) rejestr narażeń na promieniowanie mierzonych lub szacunkowych, w zależności od przypadku, dla indywidualnych dawek na podstawie art. 12, 25, 26 i 27.
b) w przypadku narażeń, określonych w art. 26 i 27, sprawozdania odnoszące się do okoliczności i podjętych działań;
c) wyniki monitoringu miejsca pracy stosowane do oceny indywidualnych dawek, w miarę potrzeby.
3.
Narażenia, określone w art. 12, 26 i 27, są rejestrowane oddzielnie w rejestrze dawek określonych w ust. 1.
Artykuł 29
1.
Wyniki monitoringu indywidualnego, zgodnie z wymogami art. 25, 26 i 27 są:
a) udostępniane właściwym władzom oraz przedsiębiorstwu;
b) udostępniane danemu pracownikowi zgodnie z art. 38 ust. 2;
c) przedstawiane uprawnionemu lekarzowi lub zatwierdzonej służbie ochrony zdrowia pracowników w celu oceny ich wpływu na ludzkie zdrowie, jak przewiduje art. 31.
2.
Państwa Członkowskie określają sposób przekazywania wyników indywidualnego monitoringu.
3.
W przypadku narażenia przypadkowego lub nagłego, wyniki indywidualnego monitoringu są przekazywane bezzwłocznie.
ROZDZIAŁ III
NADZÓR MEDYCZNY NARAŻONYCH PRACOWNIKÓW
Artykuł 30
Nadzór medyczny narażonych pracowników opiera się na zasadach, którym podlega ogólnie medycyna zawodowa.
Sekcja 1
Nadzór medyczny nad pracownikami kategorii A
Artykuł 31
Nadzór medyczny
1.
Bez względu na ogólną odpowiedzialności przedsiębiorstwa, za nadzór medyczny nad pracownikami kategorii A jest odpowiedzialny uprawniony lekarz lub zatwierdzona służba ochrony zdrowia pracowników.
Ten nadzór medyczny musi pozwolić na określenie stanu zdrowia pracowników podlegających nadzorowi, odnośnie ich zdolności do wykonywania powierzonych im zadań.
W tym celu uprawniony lekarz lub zatwierdzona służba ochrony zdrowia pracowników muszą mieć dostęp do istotnych wymaganych przez nich informacji, w tym dotyczących warunków środowiska istniejących w zakładzie pracy.
2.
Nadzór medyczny obejmuje:
a) badanie medyczne przed zatrudnieniem lub klasyfikacją jako pracownik kategorii A.
Celem dokładnego badania jest ustalenie zdolności pracownika do pracy na stanowisku jako pracownika kategorii A, do której zamierza się go zakwalifikować;
b) okresowe badania stanu zdrowia.
Stan zdrowia każdego pracownika kategorii A jest sprawdzany przynajmniej raz w roku, aby ustalić, czy jest on zdolny wykonywać swoje obowiązki.
Rodzaj badań, które mogą być przeprowadzane tak często jak uprawniony lekarz uzna to za niezbędne, zależy od rodzaju pracy oraz stanu zdrowia danego pracownika.
3.
Uprawniony lekarz lub zatwierdzona służba ochrony zdrowia pracowników mogą zalecić opiekę medyczną po zaprzestaniu pracy tak długo, jak uważają to za konieczne w celu ochrony zdrowia odnośnych osób.
Artykuł 32
Klasyfikacja medyczna
Przyjmuje się następującą klasyfikację medyczną odnoszącą się sprawności wykonywania pracy jako pracownik kategorii A:
a) zdolny;
b) zdolny, z zastrzeżeniem niektórych warunków;
c) niezdolny.
Artykuł 33
Żaden pracownik nie może zostać zatrudniony lub sklasyfikowany w danym okresie na konkretnym stanowisku jako pracownik kategorii A, jeżeli badania medyczne wykażą, że jest on niezdolny do pracy na tym stanowisku.
Artykuł 34
Rejestry medyczne
1.
Rejestr medyczny jest dostępny dla każdego pracownika kategorii A oraz aktualizowany, dopóki pozostanie on pracownikiem tej kategorii.
Następnie są przechowywane, do chwili aż dana osoba osiągnie lub osiągnęłaby wiek 75 lat, ale w żadnym wypadku nie mniej niż 30 lat od zakończenia pracy powodującej narażenie na promieniowanie jonizujące.
2.
Rejestr medyczny obejmuje informacje dotyczące rodzaju zatrudnienia, wyników badań medycznych przed zatrudnieniem lub zaklasyfikowaniem pracownika do kategorii A, okresowych badań zdrowia oraz rejestru dawek, tak jak tego wymaga art. 28.
Sekcja 2
Specjalny nadzór nad narażonymi pracownikami
Artykuł 35
1.
Zapewnia się specjalny nadzór medyczny w przypadku gdy jedna z dawek granicznych ustanowionych w art. 9 zostanie przekroczona.
2.
Dalsze warunki dotyczące narażenia na promieniowanie są przedmiotem porozumienia z uprawnionym lekarzem lub zatwierdzoną służbą ochrony zdrowia pracowników.
Artykuł 36
Poza nadzorem medycznym nad pracownikami narażonymi na promieniowanie, przewidzianym w art. 30 i 31, przyjmuje się przepisy ustanawiające dalsze działania w stosunku do ochrony zdrowia narażonej osoby, uznane za konieczne przez uprawnionego lekarza lub zatwierdzoną służbę ochrony zdrowia pracowników, takich jak dalsze badania, środki odkażające lub szybkie rozpoczęcie leczenia zapobiegawczego.
Sekcja 3
Odwołania
Artykuł 37
Każde Państwo Członkowskie określa procedurę odwoławczą od ustaleń i decyzji podjętych zgodnie z art. 32, 33 i 35.
ROZDZIAŁ IV
ZADANIA PAŃSTW CZŁONKOWSKICH DOTYCZĄCE OCHRONY NARAŻONYCH PRACOWNIKÓW
Artykuł 38
1.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia system lub systemy kontroli w celu wprowadzenia w życie przepisów wprowadzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz w celu zastosowania koniecznych środków nadzoru lub interwencyjnych.
2.
Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby pracownicy, na wniosek, mieli dostęp do wyników monitoringu indywidualnego, w tym wyników pomiarów, przeprowadzonych w celu ich oceny lub oceny dawek w miejscu pracy.
3.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje konieczne działania w celu uznania, o ile to właściwe, zdolności:
- uprawnionych lekarzy,
- zatwierdzonej służby ochrony zdrowia pracowników,
- zatwierdzonej służby dozymetrycznej,
- wykwalifikowanych ekspertów.
W tym celu każde Państwo Członkowskie zapewnia zorganizowanie szkolenia dla tych specjalistów.
4.
Każde Państwo Członkowskie wymaga udostępnienia odpowiedzialnym jednostkom koniecznych środków w celu odpowiedniej ochrony przed promieniowaniem.
Jeżeli chodzi o instalacje, gdy właściwe władze uznają to za konieczne, wymaga się zorganizowania wyspecjalizowanej jednostki ochrony przed promieniowaniem, innej niż jednostki produkcyjne i operacyjne w przypadku jednostki wewnętrznej, upoważnionej do wykonania zadań związanych z ochroną przed promieniowaniem oraz udzielenia konkretnych porad.
Jednostka ta może zajmować się kilkoma instalacjami.
5.
Każde Państwo Członkowskie ułatwia wymianę między właściwymi władzami lub uprawnionymi lekarzami bądź zatwierdzoną służbą ochrony zdrowia pracowników, wykwalifikowanymi ekspertami lub zatwierdzonymi służbami dozymetrycznymi we Wspólnocie Europejskiej, wszystkich istotnych informacji dotyczących dawek otrzymanych wcześniej przez pracownika w celu wykonania badań lekarskich przed podjęciem zatrudnieniem i zaklasyfikowaniem jako pracownik kategorii A, na podstawie art. 31 oraz kontrolę dalszego narażenia pracowników na promieniowanie.
ROZDZIAŁ V
PRAKTYCZNA OCHRONA PRAKTYKANTÓW I STUDENTÓW
Artykuł 39
1.
Warunki narażenia i praktycznej ochrony praktykantów i studentów w wieku 18 lat lub starszych, określonych w art. 11 ust. 1, jest równoważna ochronie narażonych pracowników kategorii A lub B, jeśli to właściwe.
2.
Warunki narażenia i praktyczna ochrona praktykantów i studentów w wieku od 16 do 18 lat, określonych w art. 11 ust. 2, jest równoważna ochronie narażonych pracowników kategorii B.
TYTUŁ VII
ZNACZNY WZROST NARAŻENIA NA PROMIENIOWANIE SPOWODOWANE NATURALNYMI ŹRÓDŁAMI PROMIENIOWANIA
Artykuł 40
Stosowanie
1.
Niniejszy tytuł stosuje się do czynności związanych z pracą nieobjętych art. 2 ust. 1, w ramach których obecność naturalnych źródeł promieniowania prowadzi do znacznego wzrostu narażenia pracowników lub członków społeczeństwa, czego nie można lekceważyć, mając na względzie ochronę przed promieniowaniem.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia określenie, poprzez badania lub inne właściwe środki, czynności związanych z pracą wymagających szczególnej uwagi.
Obejmują one w szczególności:
a) czynności związane z pracą, przy których pracownicy oraz, gdzie właściwe, członkowie społeczeństwa są narażeni na pochodne toronu, radonu lub promieniowanie gamma lub inne narażenia w miejscach pracy takich, jak źródła, zapadliska, kopalnie, podziemne miejsca pracy oraz naziemne miejsca pracy w na różnych obszarach;
b) czynności związane z pracą obejmujące działania z materiałami oraz magazynowanie materiałów, nie zawsze uważanych za radioaktywne, ale które zawierają naturalnie występujące radionuklidy, powodujące znaczne zwiększenie narażenia pracowników, oraz, gdzie właściwe, członków społeczeństwa;
c) czynności związane z pracą, które powodują wytworzenie pozostałości nie zawsze uważanych za radioaktywne, ale które zawierają naturalnie występujące radionuklidy, powodujące znaczny wzrost narażenia członków społeczeństwa oraz, gdzie właściwe pracowników;
d) obsługa samolotów.
3.
Artykuły 41 i 42 stosuje się w zakresie, w jakim Państwa Członkowskie oświadczają, że narażenie na naturalne źródła promieniowania w związku z czynnościami związanymi z pracą określonymi zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, wymaga uwagi i musi podlegać kontroli.
Artykuł 41
Ochrona przed narażeniem na naturalne źródła promieniowania ziemskiego
Dla każdej czynności związanej z pracą, którą uznają za wymagającą szczególnej uwagi, Państwa Członkowskie występują o ustanowienie odpowiednich środków w celu monitoringu narażenia oraz o ile to konieczne:
a) zastosowanie środków korygujących w celu ograniczenia narażenia na mocy całości lub części tytułu IX;
b) zastosowanie środków ochrony przed promieniowaniem na mocy wszystkich lub części tytułów III, IV, V, VI i VIII.
Artykuł 42
Ochrona załogi lotniczej
Każde Państwo Członkowskie dokonuje ustaleń dotyczących przedsiębiorstw lotniczych, uwzględniając narażenie na promieniowanie kosmiczne załogi lotniczej, która jest narażona na promieniowanie wyższe niż 1 mSv rocznie. Przedsiębiorstwa podejmują właściwe środki, w szczególności:
- ocenę narażenia danej załogi,
- uwzględnienie ocenionego stopnia narażenia przy organizowaniu harmonogramu pracy w celu ograniczenia dawek przyjmowanych przez bardzo narażoną załogę samolotu,
- informowanie danych pracowników o zagrożeniu dla zdrowia związanego z ich pracą,
- zastosowanie art. 10 do załogi żeńskiej.
TYTUŁ VIII
WPROWADZENIE OCHRONY LUDNOŚCI PRZED PROMIENIOWANIEM W NORMALNYCH WARUNKACH
Artykuł 43
Podstawowe zasady
Każde Państwo Członkowskie tworzy konieczne warunki w celu zapewnienia najlepszej możliwej ochrony ludności w oparciu o zasady określone w art. 6 oraz zastosowania podstawowych zasad regulujących ochronę operacyjną ludności.
Artykuł 44
Warunki dotyczące zezwolenia na działalność związaną z zagrożeniem ludności promieniowaniem jonizującym
Praktyczna ochrona ludności przed działalnością podlegającą wcześniejszemu zezwoleniu w normalnych warunkach oznacza wszystkie ustalenia i badania w celu wykrycia i wyeliminowania czynników, które w trakcie każdego działania związanego z narażeniem na promieniowanie jonizujące mogą stworzyć ryzyko narażenia ludności, którego nie można lekceważyć z punktu widzenia ochrony przed promieniowaniem.
Ochrona ta obejmuje następujące zadania:
a) zbadanie i zatwierdzenie planów instalacji powodujących zagrożenie narażeniem oraz proponowanej lokalizacji tych instalacji na danym terytorium z punktu widzenia ochrony przed promieniowaniem;
b) przyjęcie do eksploatacji nowych instalacji z zastrzeżeniem dostarczenia odpowiedniej ochrony przed narażeniem lub skażeniem radioaktywnym, które może rozciągnąć się poza granicę, biorąc pod uwagę odpowiednio warunki demograficzne, meteorologiczne, geologiczne, hydrologiczne oraz ekologiczne;
c) badanie i zatwierdzenie planów dotyczących zrzutu wycieków radioaktywnych.
Zadania te są realizowane zgodnie z zasadami przewidzianymi przez właściwe władze w oparciu o zasięg danego zagrożenia.
Artykuł 45
Szacunkowe oceny dawek u ludności
Właściwe władze:
a) zapewniają, że oceny dawek z działalności określonej w art. 44 są jak najbardziej realne dla całej ludności oraz grup referencyjnych ludności we wszystkich miejscach, gdzie grupy te mogą wystąpić;
b) decydują o częstotliwości ocen oraz podjęciu wszystkich koniecznych kroków w celu określenia referencyjnych grup ludności, biorąc pod uwagę efektywne ścieżki przesyłu substancji radioaktywnych;
c) zapewniają, biorąc pod uwagę zagrożenia radiologiczne, że oceny dawek u ludności obejmują:
- ocenę dawek w wyniku promieniowania zewnętrznego, wskazując, gdzie właściwe, jakość omawianego promieniowania,
- ocenę przyjęcia radionuklidów, wskazując rodzaj radionuklidów oraz, jeśli to konieczne, ich stan fizyczny i chemiczny, oraz określenie aktywności i stężenia radionuklidów,
- ocenę dawek, na których przyjęcie jest narażona grupa referencyjna ludności oraz specyfikację charakterystyki tych grup.
d) wymagają przechowywania rejestrów odnoszących się do pomiarów narażenia zewnętrznego, ocen przyjęcia radionuklidów i skażenia radioaktywnego, jak również wyników oceny dawek przyjętych przez grupy referencyjne oraz ludność.
Artykuł 46
Inspekcja
Odnośnie do ochrony zdrowia ludności, każde Państwo Członkowskie ustanawia system inspekcji w celu wprowadzenia w życie przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz rozpoczęcia nadzoru w zakresie ochrony przed promieniowaniem.
Artykuł 47
Obowiązki przedsiębiorstw
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga od przedsiębiorstwa odpowiedzialnego za działalność określoną w art. 2, aby przeprowadzało ją zgodnie z zasadami ochrony zdrowia ludności na terenie ochrony przed promieniowaniem, w szczególności realizacji następujących zadań w instalacjach:
a) uzyskania i utrzymania optymalnego poziomu ochrony środowiska i ludności;
b) sprawdzania skuteczności urządzeń technicznych do ochrony środowiska i ludności;
c) zatwierdzania do eksploatacji, w ramach nadzoru ochrony przed promieniowaniem, odpowiednio sprzętu i procedur pomiaru i oceny narażenia i skażenia radioaktywnego środowiska i ludności;
d) regularne kalibrowanie przyrządów pomiarowych oraz regularna kontrola, czy są one zdatne do użytku i prawidłowo obsługiwane.
2.
Wykwalifikowani eksperci i, jeśli to właściwe, wyspecjalizowana jednostka ochrony przed promieniowaniem, określona w art. 38 ust. 4, uczestniczą w wykonaniu tych obowiązków.
TYTUŁ IX
INTERWENCJA
Artykuł 48
Stosowanie
1.
Niniejszy tytuł stosuje się do interwencji w przypadkach pogotowia radiologicznego lub długiego narażenia na promieniowanie wynikającego z późniejszych efektów pogotowia radiologicznego, przeszłej lub dawnej działalności lub czynności związanych z pracą.
2.
Wprowadzenie i zakres każdej interwencji jest uznawany za zgodny z następującymi zasadami:
- interwencję podejmuje się jedynie, jeżeli ograniczenie szkodliwości z powodu promieniowania jest wystarczające w celu uzasadnienia szkody i kosztów, w tym kosztów społecznych interwencji,
- forma, skala i czas trwania interwencji jest zoptymalizowana, tak aby zysk z ograniczenia szkodliwości dla zdrowia minus szkody związane z interwencją zostały zmaksymalizowane,
- dawki graniczne, ustanowione w art. 9 i 13, nie mają zastosowania do interwencji; jednakże poziomy interwencji ustalone w zastosowaniu art. 50 ust. 2 stanowią wskazówki w sytuacjach, w których interwencja jest właściwa; poza tym w przypadkach długiego narażenia na promieniowanie określonego w art. 53, dawki graniczne określone w art. 9 powinny być zwykle właściwe dla pracowników zaangażowanych w interwencje.
Sekcja 1
Interwencja w przypadku pogotowia radiologicznego
Artykuł 49
Potencjalne narażenie
Państwa Członkowskie, tam gdzie jest to właściwe, wymagają:
- przeanalizowania możliwości pogotowia radiologicznego wynikającego z czynności podlegających systemowi składania sprawozdań lub zezwoleń, ustanowionych w tytule III,
- oceny przestrzennego i czasowego rozmieszczenia substancji radioaktywnych rozprzestrzenionych w przypadku możliwego pogotowia radiologicznego,
- oceny odpowiednich potencjalnych narażeń.
Artykuł 50
Przygotowanie do interwencji
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia uwzględnienie możliwości wystąpienia pogotowia radiologicznego w związku z działalnością, na lub poza własnym terytorium i wywierania na nie wpływu.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia przygotowanie na szczeblu krajowym lub lokalnym właściwych planów interwencyjnych, biorąc pod uwagę ogólne zasady ochrony przed promieniowaniem, w celu interwencji, określonych w art. 48 ust. 2 i właściwe poziomy interwencji ustalone przez właściwe władze, w tym w ramach instalacji, aby zająć się różnymi rodzajami pogotowia radiologicznego oraz aby plany te zostały przetestowane w odpowiednim zakresie w regularnych odstępach czasu.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, tam, gdzie jest to właściwe, przyjęcie przepisów dotyczących zorganizowania właściwego szkolenia specjalnych zespołów w celu interwencji technicznej, medycznej i ochrony zdrowia.
4.
Każde Państwo Członkowskie stara się współpracować z innymi Państwami Członkowskimi lub państwami trzecimi odnośnie możliwego pogotowia radiologicznego w instalacjach na swoim terytorium, aby ułatwić Państwom Członkowskim lub państwom trzecim zorganizowanie ochrony radiologicznej w tych państwach.
Artykuł 51
Wprowadzenie w życie interwencji
1.
Każde Państwo Członkowskie wprowadza przepis dotyczący natychmiastowego powiadomienia właściwych władz przez przedsiębiorstwo odpowiedzialne za odnośną działalność o wszelkim pogotowiu radiologicznym występującym na jego terytorium oraz wymaga właściwego działania w celu ograniczenia jej skutków.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że w przypadku pogotowia radiologicznego na jego własnym terytorium, przedsiębiorstwo odpowiedzialne za odnośną działalność wykona wstępną ocenę okoliczności i konsekwencji zagrożenia oraz pomoże w interwencji.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia wprowadzenie w życie przepisu, jeżeli wymaga tego sytuacja, dotyczącego interwencji w zakresie:
- źródła, w celu ograniczenia lub zatrzymania bezpośredniego promieniowania i emisji radionuklidów,
- środowiska naturalnego, w celu ograniczenia oddziaływania substancji radioaktywnych na osoby,
- osób, w celu ograniczenia narażenia i zorganizowania leczenia dla ofiar.
4.
W przypadku gdy pogotowie radiologiczne wystąpi na jego terytorium lub poza nim, każde Państw Członkowskie wymaga:
a) zorganizowania właściwej interwencji, biorąc pod uwagę realne cechy zagrożenia;
b) oceny i rejestru skutków pogotowia radiologicznego oraz skuteczności interwencji.
5.
Każde Państwo Członkowskie w przypadku sytuacji pogotowia radiologicznego występującego w instalacji na jego terytorium lub prawdopodobieństwa skutków radiologicznych na jego terytorium, nawiązuje współpracę z innym Państwem Członkowskim lub państwem trzecim, którego ta sytuacja może dotyczyć.
Artykuł 52
Nagłe narażenie zawodowe
1.
Każde Państwo Członkowskie wprowadza przepis dotyczący sytuacji, kiedy pracownicy lub personel interwencyjny zaangażowany w różne rodzaje interwencji może być poddany nagłemu narażeniu, powodującemu poddanie dawkom przekraczającym dawki graniczne dla narażonych pracowników.
W tym celu każde Państwo Członkowskie ustala poziomy narażenia, biorąc pod uwagę zobowiązania techniczne i ryzyko dla zdrowia.
Poziomy te stanowią wskazówki operacyjne.
Na narażenie przekraczające te poziomy specjalne można wyjątkowo zezwolić w celu ratowania życia ludzkiego oraz jedynie ochotnikom, którzy zostali poinformowani o ryzyku związanym z interwencją.
2.
Każde Państwo Członkowskie wymaga monitoringu radiologicznego oraz nadzoru medycznego specjalnych zespołów interwencyjnych.
Sekcja II
Interwencja w przypadkach długiego narażenia
Artykuł 53
Jeżeli Państwa Członkowskie określiły sytuację powodującą długotrwałe narażenie, wynikające z późniejszych skutków pogotowia radiologicznego lub przeszłej działalności, o ile to konieczne oraz w zakresie występującego narażenia na ryzyko zapewniają, że:
a) odnośny teren został oddzielony;
b) powzięto ustalenia dotyczące monitoringu narażenia.
c) realizowana jest każda odpowiednia interwencja, biorąc pod uwagę realne cechy sytuacji;
d) dostęp lub wykorzystanie terenu lub budynków położonych na oddzielonym terenie jest regulowany.
TYTUŁ X
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 54
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia podstawowe normy bezpieczeństwa dotyczące ochrony zdrowia pracowników oraz ogółu społeczeństwa przeciwko zagrożeniom wywołanym promieniowaniem jonizującym, mając na celu ich jednolite wprowadzenie przez Państwa Członkowskie.
Jeżeli Państwo Członkowskie zamierza przyjąć dawki graniczne bardziej rygorystyczne niż określone w niniejszej dyrektywie, powiadamia o tym Komisję i Państwa Członkowskie.
Artykuł 55
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 13 maja 2000 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 56
Uchylenia
Uchyla się dyrektywy z dnia 2 lutego 1959 r., dyrektywę z dnia 5 marca 1962 r., dyrektywy 66/45/Euroatom, 76/579/Euratom, 79/343/Euratom, 80/836/Euratom i 84/467/Euratom z mocą od dnia 13 maja 2000 r.
Artykuł 57
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/30/WE
z dnia 13 maja 1996 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 94/80/WE ustanawiającą szczegółowe warunki wykonywania prawa głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych przez obywateli Unii mających miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, którego nie są obywatelami
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 8b ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1]
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2]
a także mając na uwadze, co następuje: Załącznik do dyrektywy Rady 94/80/WE z dnia 19 grudnia 1994 r. ustanawiającej szczegółowe warunki wykonywania prawa głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych przez obywateli Unii mających miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, którego nie są obywatelami [3] zawiera listę wspólnot lokalnych stopnia podstawowego w każdym Państwie Członkowskim;
w wyniku przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, Załącznik do dyrektywy 94/80/WE należy zmienić, uwzględniając w nim wspólnoty lokalne stopnia podstawowego tych trzech państw;
zgodnie z Aktem Przystąpienia tych państw, dyrektywę 94/80/WE stosuje się do wysp Alandzkich, gdzie obywatele fińscy, którzy nie mają regionalnego obywatelstwa tych wysp, oraz obywatele innych Państw Członkowskich muszą przez pewien okres mieć miejsce zamieszkania, aby móc wykonywać prawo głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 94/80/WE dodaje się: "w Austrii:
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/33/WE
z dnia 21 maja 1996 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw 86/362/EWG i 86/363/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni oraz w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach dyrektyw 86/362/EWG oraz 86/363/EWG, Komisja otrzymała mandat do opracowania i przedstawienia Radzie do zatwierdzenia wykazu pozostałości pestycydów oraz ich najwyższych dopuszczalnych poziomów;
pozostałości pestycydów w zbożach i środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego mogą powstawać wskutek praktyk rolniczych; niezbędne jest uwzględnienie odpowiednich danych w odniesieniu zarówno do dozwolonych zastosowań pestycydów oraz, jeśli właściwe, do nadzorowanych prób i badań związanych z żywieniem zwierząt;
w celu dokładniejszego ustalenia poboru pestycydów z pokarmem zaleca się, aby w miarę możliwości określić równocześnie najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla poszczególnych pestycydów we wszystkich głównych składnikach diety; poziomy te odzwierciedlają zastosowanie minimalnych ilości pestycydów niezbędnych do osiągnięcia odpowiedniej kontroli, stosowanych w taki sposób, że ilość pozostałości jest możliwie jak najmniejsza z praktycznego punktu widzenia i możliwa do przyjęcia pod względem toksykologicznym;
w świetle postępu naukowo-technicznego oraz uwzględniając wymagania zdrowia publicznego i rolnictwa, dyrektywy 86/362/EWG i 86/363/EWG powinny zostać zmienione, przez dodanie przepisów odnoszących się do innych pozostałości pestycydów w zbożach i środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, a mianowicie chlormekwatu, diazinonu, dikofolu, disulfotonu, endosulfanu, tlenku fenbutatyny, fentyny, mekarbamu, foratu, propoksuru, propyzamidu, triazofosu oraz triforyny;
jednakże biorąc pod uwagę obecne normy, dostępne dane są niewystarczające do ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w odniesieniu do niektórych zestawień pozostałości pestycydów z produktami, w których one występują; w takich przypadkach okres na zgromadzenie niezbędnych danych nieprzekraczający czterech lat wydaje się być uzasadniony; dlatego najwyższe dopuszczalne poziomy, których ustalenie wymaga zebrania tego typu danych, powinny zostać ustanowione najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2000 r.; w przypadku braku dostatecznych/zadowalających danych, poziomy te zostaną ustanowione według właściwej granicy oznaczenia; odpowiednie zobowiązania mające na celu zgromadzenie niezbędnych danych muszą zostać podjęte w terminie jednego roku od chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy;
najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów ustanowione w niniejszej dyrektywie zostaną sprawdzone w ramach ponownej oceny substancji czynnych, przewidzianej w programie prac ustanowionym w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do załącznika II część A do dyrektywy 86/362/EWG dodaje się następujące pozostałości pestycydów:
(a) i (b)
Jeżeli do dnia 30 kwietnia 2000 r. poziomy nie zostaną przyjęte, stosuje się następujące najwyższe dopuszczalne poziomy:
(a) 0,05
(b) 0,02
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
_BAR_ _BAR_
TRIFORYNA _BAR_ 0,1 _BAR_ pszenica, żyto, pszenżyto, jęczmień, owies zwyczajny _BAR_
0,05 _BAR_ pozostałe zboża _BAR_
ENDOSULFAN pozostałość: suma alfa i beta siarczanu endosulfanu, wyrażona jako endosulfat _BAR_ 0,1 (a) _BAR_ pszenica, żyto, pszenżyto, jęczmień, owies zwyczajny _BAR_
0,2 (a) _BAR_ kukurydza _BAR_
0,05 _BAR_ pozostałe _BAR_
TLENEK FENBUTATYNY _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_
TRIAZOFOS _BAR_ (b) _BAR_ pszenica, żyto, pszenżyto, jęczmień, owies zwyczajny, kukurydza _BAR_
0,02 _BAR_ pozostałe _BAR_
DIAZINON _BAR_ 0,02 _BAR_ gryka, proso _BAR_
0,05 (b) _BAR_ pozostałe _BAR_
MEKARBAM _BAR_ 0,05 _BAR_ zboża _BAR_
FENTYNA pozostałość: fentyna wyrażona jako kation trifyltynowy _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_
FORAT pozostałość: suma foratu, jego analogu tlenowego oraz ich sulfotlenków i sulfonów, wyrażona jako forat _BAR_ (a) _BAR_ kukurydza _BAR_
0,05 _BAR_ pozostałe _BAR_
DIKOFOL pozostałość: suma izomerów P, P' oraz O, P' _BAR_ 0,02 _BAR_ _BAR_
CHLORMEKWAT _BAR_ 5 _BAR_ owies zwyczajny _BAR_
2 _BAR_ pszenica, żyto, pszenżyto, jęczmień _BAR_
(a) _BAR_ kukurydza _BAR_
0,05 _BAR_ pozostałe _BAR_
PROPYZAMID _BAR_ 0,02 _BAR_ _BAR_
PROPOKSUR _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_
DISULFOTON pozostałość: suma disulfotonu, sulfotlenku disulfotonu oraz sulfonu disulfotonu, wyrażona jako disulfoton _BAR_ 0,1 _BAR_ pszenica _BAR_
0,2 _BAR_ jęczmień, sorgo _BAR_
0,02 _BAR_ pozostałe _BAR_
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W części A dodaje się następujące pozostałości pestycydów:
(v)
Jeżeli do dnia 30 kwietnia 2000 r. poziomy nie zostaną przyjęte, stosuje się następujące najwyższe dopuszczalne poziomy:
(a) 0,05
(b) 0,01
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
ex02010202020302040205000002060207ex020802090002101601001602w tłuszczu zawartym w mięsie, wyrobach mięsnych, podrobach oraz w tłuszczach zwierzęcych wymienionych w załączniku I w pozycjach , , , , , , , , , , i _BAR_ w krowim mleku surowym oraz pełnotłustym, wymienionych w załączniku I w pozycji 0401; w przypadku pozostałych środków spożywczych, wymienionych w pozycjach nr 0401, 0402, 040500 i 0406 _BAR_ w świeżych jajach w skorupkach, w jajach ptasich oraz w żółtku jaj, wymienionych w załączniku I w pozycjach 040700 oraz 0408 _BAR_
_BAR_ _BAR_
ENDOSULFAN pozostałość: suma alfa i beta endosulfanu oraz siarczanu endosulfanu, wyrażona jako endosulfan _BAR_ (a) _BAR_ mięso drobiowe _BAR_ 0,004 _BAR_ a) _BAR_
0,1 _BAR_ pozostałe _BAR_
FENTYNA pozostałość: fentyna wyrażona jako kation trifenylofentynowy _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
TLENEK FENBUTATYNY _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
TRIAZOFOS _BAR_ (b) _BAR_ mięso drobiowe _BAR_ 0,01 _BAR_ b) _BAR_
0,01 _BAR_ pozostałe _BAR_
DIAZINON _BAR_ (a) _BAR_ wieprzowina i mięso drobiowe _BAR_ 0,01 _BAR_ a) _BAR_
DISULFOTON pozostałość: suma disulfotonu, sulfonu disulfotonu, wyrażona jako disulfoton _BAR_ 0,02 _BAR_ _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_
DIKOFOL pozostałość: suma izomerów P, P', oraz O, P' _BAR_ 0,5 _BAR_ wołowina, baranina oraz mięso kozie _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_
0,01 _BAR_ mięso drobiowe _BAR_
0,05 _BAR_ pozostałe _BAR_
2) W części B dodaje się następujące pozostałości pestycydów:
(a)
Jeżeli do dnia 30 kwietnia 2000 r. poziomy nie zostaną przyjęte, stosuje się najwyższy dopuszczalny poziom równy 0,05 [4].
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
ex02010202020302040205000002060207ex020802090002101601001602w mięsie, łącznie z tłuszczem, w wyrobach mięsnych, podrobach oraz w tłuszczach zwierzęcych, wymienionych w załączniku I w pozycjach , , , , , , , , , , i _BAR_ w mleku oraz przetworach mlecznych wymienionychw załączniku I w pozycjach 0401, 0402, 040500 i 0406 _BAR_ w świeżych jajach w skorupkach, jajach ptasich oraz w żółtku jaj, wymienionych w załączniku I w pozycjach 040700 oraz 0408 _BAR_
_BAR_ _BAR_
TRIFORYNA _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
PROPOXUR _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
PROPYZAMID pozostałość: suma propyzamidu oraz wszystkich metabolitów zawierających kwas 3,5-dichlorobenzoesowy, frakcja wyrażona jako propyzamid _BAR_ 0,05 _BAR_ tłuszcz, wątroba i nerki _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,02 _BAR_
0,02 _BAR_ pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
FORAT pozostałość: suma foratu, jego analogu tlenowego oraz ich sulfotlenków i sulfonów, wyrażona jako forat _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_
CHLORMEKWAT _BAR_ (a) _BAR_ _BAR_ (a) _BAR_ (a) _BAR_
DIKOFOL pozostałość: _BAR_ 1,0 _BAR_ wątroba wołowa, barania i kozia _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 kwietnia 1997 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
DYREKTYWA RADY 96/34/WE
z dnia 3 czerwca 1996 roku
w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Porozumienie w sprawie polityki społecznej załączone do Protokołu (nr 14) w sprawie polityki społecznej, stanowiącego Załącznik do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 4 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Na podstawie Protokołu w sprawie polityki społecznej załączonego do Traktatu, Państwa Członkowskie, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (zwane dalej "Państwami Członkowskimi") pragnąc wdrożyć Kartę Socjalną z 1989 roku, zawarły Porozumienie w sprawie polityki społecznej.
(2) Pracodawcy i pracownicy mogą zgodnie z art. 4 ust. 2 Porozumienia w sprawie polityki społecznej wspólnie wystąpić o realizację porozumienia na poziomie wspólnotowym na mocy decyzji Rady podjętej na wniosek Komisji.
(3) Ustęp 16 Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników w sprawie równego traktowania mężczyzn i kobiet stanowi między innymi, że "zostaną wypracowane środki umożliwiające mężczyznom i kobietom pogodzenie obowiązków zawodowych i rodzinnych".
(4) Pomimo istnienia szerokiego porozumienia, Rada nie mogła zająć się wnioskiem dotyczącym dyrektywy w sprawie urlopu rodzicielskiego z przyczyn rodzinnych1, zmienionej2 dnia 15 listopada 1984 r.
(5) Zgodnie z art. 3 ust. 2 Porozumienia w sprawie polityki społecznej, Komisja konsultowała z partnerami społecznymi możliwe kierunki działań Wspólnoty w odniesieniu do pogodzenia życia zawodowego i rodzinnego.
(6) Po przeprowadzeniu tych konsultacji, Komisja uznała, że wspólnotowe działanie jest pożądane i ponownie skonsultowała się z partnerami społecznymi co do istoty przewidywanego wniosku zgodnie z artykułem 3 ustęp 3 niniejszego porozumienia.
(7) Ogólne organizacje międzybranżowe (UNICE, CEEP oraz ETUC) poinformowały Komisję w swoim wspólnym piśmie z dnia 5 lipca 1995 r. o woli podjęcia postępowania przewidzianego w art. 4 wspomnianego porozumienia.
(8) Wymienione organizacje międzybranżowe zawarły dnia 14 grudnia 1995 r., Porozumienie ramowe w sprawie urlopu rodzicielskiego; przedłożyły one Komisji wspólną prośbę o wdrożenie niniejszego Porozumienia ramowego decyzją Rady wydaną na wniosek Komisji zgodnie z art. 4 ust. 2 tego porozumienia.
(9) Rada w swojej uchwale z dnia 6 grudnia 1994 r. w sprawie niektórych aspektów polityki społecznej Unii Europejskiej; przyczynienia się do gospodarczej i społecznej zbieżności w Unii3, zaprosiła partnerów społecznych do wykorzystania możliwości zawarcia porozumień, ponieważ z założenia są one bliższe rzeczywistości społecznej i problemom społecznym; w Madrycie członkowie Rady Europejskiej pochodzący z państw, które podpisały Porozumienie w sprawie polityki społecznej, przyjęli zawarcie niniejszego porozumienia ramowego.
(10) Strony-sygnatariusze chciały zawrzeć porozumienie ramowe ustalające minimalne wymogi dotyczące urlopu rodzicielskiego i czasu wolnego od pracy uzasadnionego działaniem siły wyższej i zwracając się ponownie do Państw Członkowskich i/lub partnerów społecznych o określenie warunków, w których urlop rodzicielski byłby wykorzystany, w celu uwzględnienia sytuacji, w tym również w zakresie polityki rodzinnej istniejącej dotychczas w poszczególnych Państwach Członkowskich, w szczególności do warunków przyznawania urlopu rodzicielskiego i wykorzystywania prawa do urlopu rodzicielskiego.
(11) Właściwym instrumentem do wykonania niniejszego porozumienia ramowego jest dyrektywa w rozumieniu art. 189 Traktatu; dlatego jest ona wiążąca dla Państw Członkowskich w odniesieniu do rezultatu jaki ma osiągnąć, pozostawia im jednak wybór form i metod działania.
(12) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 3b Traktatu, cele niniejszej dyrektywy nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez Państwa Członkowskie, dlatego mogą zostać osiągnięte przez Wspólnotę; niniejsza dyrektywa ogranicza się do minimalnego wymaganego działania i nie wykracza poza to, co jest dla tego celu niezbędne.
(13) Komisja opracowała projekt wniosku dotyczącego dyrektywy, biorąc pod uwagę reprezentatywny status stron-sygnatariuszy, ich mandat i zgodność z klauzulami porozumienia ramowego oraz zgodność z odpowiednimi przepisami dotyczącymi małych i średnich przedsiębiorstw.
(14) Komisja zgodnie ze swoim komunikatem z dnia 14 grudnia 1993 r., dotyczącym wykonania Protokołu w sprawie polityki społecznej, poinformowała Parlament Europejski, przesyłając tekst porozumienia ramowego wraz ze swoim wnioskiem w sprawie dyrektywy oraz jego uzasadnieniem.
(15) Komisja poinformowała również Komitet Ekonomiczno-Społeczny, przesyłając tekst porozumienia ramowego wraz ze swoim wnioskiem w sprawie dyrektywy i jego uzasadnieniem.
(16) Klauzula 4 pkt 2 porozumienia ramowego stanowi, że wprowadzenie w życie przepisów niniejszego porozumienia nie stanowi uzasadnionych podstaw do ograniczania ogólnego poziomu ochrony udzielonej pracownikom w zakresie niniejszego porozumienia.
Nie narusza to jednak praw Państw Członkowskich i/lub partnerów społecznych do przyjęcia innych przepisów prawnych i przepisów umownych w świetle zmieniających się okoliczności (w tym wprowadzenia zasady nieprzenoszalności), dopóki wypełniane są minimalne wymagania określone w porozumieniu.
(17) Wspólnotowa Karta Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników uznaje znaczenie zwalczania każdej formy dyskryminacji, w tym dyskryminacji ze względu na płeć, kolor skóry, rasę, poglądy i wyznanie.
(18) Artykuł F ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że "Unia szanuje prawa podstawowe zagwarantowane w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, podpisanej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich jako zasady ogólne prawa wspólnotowego".
(19) Państwa Członkowskie mogą powierzyć pracodawcom i pracownikom, na ich wspólny wniosek, wykonanie niniejszej dyrektywy, o ile podejmą oni wszelkie niezbędne kroki, aby zapewnić zawsze realizację celów niniejszej dyrektywy.
(20) Wykonanie porozumienia ramowego przyczynia się do osiągnięcia celów określonych w art. 1 Porozumienia w sprawie polityki społecznej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Wykonanie porozumienia ramowego
Celem niniejszej dyrektywy jest wdrożenie załączonego Porozumienia ramowego w sprawie urlopów rodzicielskich, zawartego dnia 14 grudnia 1995 r. między ogólnymi organizacjami międzybranżowymi (UNICE, CEEP i ETUC).
Artykuł 2
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 3 czerwca 1998 r. lub zapewniają, by najpóźniej do tej daty pracodawcy i pracownicy wprowadzili w drodze umowy niezbędne środki, przy czym Państwa Członkowskie zobowiązane są do podjęcia wszelkich środków, umożliwiających im stałą możliwość gwarantowania osiągania celów określonych w niniejszej dyrektywie.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie mogą skorzystać z dodatkowego maksymalnego rocznego terminu, jeśli jest to niezbędne dla uwzględnienia szczególnych trudności lub wykonania układu zbiorowego pracy.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie informują Komisję o takich okolicznościach.
3.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmują środki określone w ust. 1, włączają do nich odniesienie do niniejszej dyrektywy, bądź też odniesienie to towarzyszyć będzie ich oficjalnemu ogłoszeniu.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/35/WE
z dnia 3 czerwca 1996 r.
w sprawie wyznaczania i kwalifikacji zawodowych doradców do spraw bezpieczeństwa w transporcie drogowym, kolejowym i śródlądowym towarów niebezpiecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na prełomie lat znacznie wzrosła ilość krajowych i międzynarodowych transportów towarów niebezpiecznych, zwiększając ryzyko wypadków;
niektóre wypadki zdarzające się podczas transportu towarów niebezpiecznych mogą być spowodowane niewystarczającą wiedzą na temat zagrożenia właściwego dla tego rodzaju transportu;
w związku z realizacją jednolitego rynku transportu niezbędne jest przyjęcie środków mających na celu zapobieganie zagrożeniom właściwym dla takiego transportu:
dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [4] nie wprowadza środków zapobiegających zagrożeniom właściwym dla transportu towarów niebezpiecznych;
przedsiębiorstwa związane z transportem lub z załadunkiem lub rozładunkiem towarów niebezpiecznych powinno się wymagać stosowania przepisów dotyczących zapobiegania zagrożeniom właściwym w transporcie drogowym, kolejowym i śródlądowym towarów niebezpiecznych; w tym celu należy wprowadzić obowiązek mianowania doradców ds. bezpieczeństwa transportu towarów niebezpiecznych, którzy odbyli odpowiednie szkolenie zawodowe;
celem szkolenia zawodowego musi być dostarczenie niezbędnej wiedzy z zakresu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych stosowanych w odniesieniu do tych rodzajów transportu;
Państwa Członkowskie muszą określić wspólny minimalny zakres szkolenia zawodowego potwierdzonego zdanym egzaminem;
Państwa Członkowskie muszą wydawać świadectwa typu wspólnotowego poświadczające kwalifikacje zawodowe doradców, których właściciele będą mogli prowadzić działalność w całej Wspólnocie;
kwalifikacje zawodowe doradców ds. bezpieczeństwa przyczynią się do poprawy jakości świadczonych przez nich usług w interesie użytkowników; takie kwalifikacje zawodowe pomogą także zminimalizować ryzyko wypadków, które mogą spowodować nieodwracalne szkody w środowisku oraz poważne obrażenia u innych osób mogących mieć kontakt z towarami niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Państwa Członkowskie podejmą zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy niezbędne środki mające na celu zagwarantowanie, że nie później niż do dnia 31 grudnia 1999 r. każde przedsiębiorstwo, którego działalność obejmuje transport drogowy, kolejowy lub wodny śródlądowy, lub związany z tym załadunek lub rozładunek towarów niebezpiecznych, wyznaczy jednego lub więcej doradców ds. bezpieczeństwa transportu towarów niebezpiecznych, odpowiedzialnych za udzielenie pomocy służącej zapobieganiu zagrożeniom właściwym takiej działalności, w odniesieniu do osób, własności i środowiska.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "przedsiębiorstwo" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, bez względu na to, czy prowadzi ona działalność nastawioną na zysk czy nie, każde stowarzyszenie lub grupę osób nie posiadających osobowości prawnej, bez względu na to, czy prowadzą one działalność nastawioną na zysk czy nie, lub każdy organ urzędowy bez względu na to, czy posiada on osobowość prawną czy też jest zależny od organu władzy posiadającego taką osobowość, zajmującą się transportem, ładunkiem lub rozładunkiem towarów niebezpiecznych;
b) "doradca w zakresie bezpieczeństwa transportu towarów niebezpiecznych", zwany dalej "doradcą", oznacza każdą osobę wyznaczoną przez dyrektora przedsiębiorstwa, której rola polega na wykonywaniu zadań oraz spełnianiu obowiązków określonych w art. 4 oraz która posiada świadectwo przewidziane w art. 5;
c) "towary niebezpieczne" oznacza towary określone w załączniku A dyrektywy Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie drogowego transportu towarów niebezpiecznych [5];
d) "działalność" oznacza transport drogowy, kolejowy, wodny śródlądowy towarów niebezpiecznych, z wyjątkiem krajowej wodnej drogi śródlądowej niepołączonej z wodną drogą śródlądową innych Państw Członkowskich, wraz ze związanym z nim załadunkiem i rozładunkiem.
Artykuł 3
Wyjątki
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do przedsiębiorstw:
a) których działalność dotyczy transportu towarów niebezpiecznych środkami transportu, które należą do sił zbrojnych lub znajdują się w zakresie ich odpowiedzialności;
b) których działalność dotyczy ilości, w każdej jednostce transportu, mniejszych niż te określone w uzupełnieniach 10010 i 10011 w załączniku B do dyrektywy 94/55/WE; lub
c) których działalność główna lub drugorzędna nie polega na transporcie, załadunku lub rozładunku towarów niebezpiecznych, lecz które okazjonalnie zajmują się transportem krajowym, załadunku lub rozładunku towarów niebezpiecznych i stwarzających niewielkie niebezpieczeństwo lub ryzyko zanieczyszczenia środowiska.
Artykuł 4
Rola i mianowanie doradcy
1.
Głównym zadaniem doradcy, jako osoby podlegającej dyrektorowi przedsiębiorstwa, jest poszukiwanie wszelkich odpowiednich środków i podejmowanie wszelkich działań w ramach działalności przedsiębiorstwa, mających na celu ułatwienie przeprowadzenia tych działań zgodnie ze stosowanymi przepisami oraz w jak najbezpieczniejszy sposób.
Jego obowiązki, dostosowane do działalności przedsiębiorstwa, wymienione są w załączniku I.
2.
Doradcą może być również dyrektor przedsiębiorstwa, a także osoba wykonująca inne zadania w przedsiębiorstwie lub osoba niezatrudniona bezpośrednio w danym przedsiębiorstwie, pod warunkiem że jest ona zdolna do wykonywania obowiązków doradcy.
3.
Na wniosek właściwych władz lub organu wyznaczonego w tym celu przez dowolne Państwo Członkowskie każde przedsiębiorstwo przekaże dane dotyczące tożsamości doradcy.
Artykuł 5
Świadectwo szkolenia
1.
Doradca posiada świadectwo szkolenia zawodowego zgodne ze wzorem wspólnotowym, zwane dalej "świadectwem", ważne dla danego rodzaju lub rodzajów transportu.
Świadectwo to jest wydawane przez właściwe władze lub organ wyznaczony w tym celu przez każde Państwo Członkowskie.
2.
Aby otrzymać świadectwo, kandydat musi odbyć szkolenie oraz zdać egzamin zatwierdzony przez właściwe władze Państwa Członkowskiego.
3.
Głównym celem szkolenia jest przekazanie kandydatom wystarczającej wiedzy na temat zagrożeń dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych stosowanych do danego rodzaju transportu oraz obowiązków wymienionych w załączniku I.
4.
Egzamin powinien obejmować przedmioty wymienione w załączniku II.
5.
Świadectwo ma postać zgodną z przestawioną w załączniku III.
6.
Świadectwo jest uznawane przez wszystkie Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Ważność świadectwa
Świadectwo jest ważne przez pięć lat.
Okres ważności jest automatycznie przedłużany na następne pięć lat, jeśli w ostatnim roku przed jego wygaśnięciem posiadacz odbędzie ponowny kurs lub zda egzamin, zatwierdzony przez właściwe władze.
Artykuł 7
Sprawozdanie z wypadku
W sytuacji gdy wypadek dotyka osobę, mienie, środowisko lub jego wynikiem jest uszkodzenie mienia lub środowiska podczas transportu, załadunku lub rozładunku przeprowadzonego przez dane przedsiębiorstwo, doradca, po zgromadzeniu wszystkich niezbędnych informacji, sporządza sprawozdanie z wypadku odpowiednio dla zarządu przedsiębiorstwa lub dla lokalnych władz publicznych.
Sprawozdanie to nie zastępuje sprawozdania sporządzanego przez zarząd przedsiębiorstwa, który może być wymagany w Państwie Członkowskim zgodnie z jakimkolwiek innym prawem międzynarodowym, wspólnotowym lub krajowym.
Artykuł 8
Dostosowanie dyrektywy
Zmiany niezbędne do dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowego i technicznego w dziedzinach obejmujących zakres jej zastosowania zostaną uchwalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9.
Artykuł 9
1.
Komisję wspiera Komitet ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych ustanowiony na mocy art. 9 dyrektywy 94/55/WE, zwany dalej "Komitetem", który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt działań, które mają być podjęte.
Komitet przedstawi opinię na temat projektu w terminie, który może zostać określony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia zostanie wydana większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada musi podjąć w wyniku propozycji Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli komitet nie przedstawił opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek dotyczący podejmowanych środków.
Rada działa większością kwalifikowaną.
Jeśli w terminie trzech miesięcy od dnia wniesienia wniosku do Rady nie podejmie ona żadnych działań, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów dotyczących bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy, ustanowionych w dyrektywie 89/391/EWG oraz w szczegółowych dyrektywach je wykonujących.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 96/36/WE
z dnia 17 czerwca 1996 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/541/EWG odnoszącą się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/54/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/541/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 90/628/EWG [4], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 77/541/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedur homologacji EWG ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG odnoszące się do układów pojazdów, części i oddzielnych zespołów technicznych mają zastosowanie do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy dołączony był dokument informacyjny zawierający odpowiednie punkty załącznika I do tej dyrektywy oraz świadectwo homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do tej dyrektywy w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego;
w świetle postępu technicznego możliwa jest poprawa ochrony pasażerów poprzez wymaganie instalacji trzypunktowych pasów ze zwijaczami na tylnych bocznych siedzeniach pojazdów silnikowych kategorii M1;
do wszystkich miejsc siedzących z zamontowaną poduszką powietrzną powinno być dołączone ostrzeżenie informujące użytkowników pojazdu, że jest obecna poduszka powietrzna, a w następstwie tego nie powinno być montowane na tym siedzeniu, w kierunku odwrotnym do kierunku jazdy, żadne urządzenie przytrzymujące dla dziecka; niniejsza dyrektywa powinna być w terminie późniejszym zmieniona, jeżeli zostanie zaakceptowany na poziomie międzynarodowym optymalny projekt piktogramu;
możliwa jest poprawa ochrony pasażerów przed wyrzuceniem podczas wypadku poprzez wymaganie, jako minimum, pasów biodrowych ze zwijaczami dla wszystkich przednich i odwrotnych do kierunku jazdy miejsc siedzących w pojazdach silnikowych kategorii M2 oraz M3, a także, w przypadku niektórych pojazdów kategorii M2, pasów biodrowych oraz piersiowych, przewidzianych w dyrektywie 90/628/EWG (z wyjątkiem tych pojazdów, które są zaprojektowane zarówno do użytku miejskiego, jak i posiadających miejsca dla pasażerów stojących);
wejście w życie zmiany niniejszej dyrektywy, która narzuca wymóg istnienia takich pasów bezpieczeństwa w pojazdach kategorii M2 i M3, uzależnione jest od dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 76/115/EWG [5], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 90/629/EWG [6], w sprawie punktów mocowania pasów bezpieczeństwa oraz dyrektywy Rady 74/408/EWG [7] w sprawie wytrzymałości siedzeń;
ochrona pasażerów, w szczególności na środkowych tylnych miejscach siedzących samochodów osobowych, przed rzuceniem do przodu i wyrzuceniem podczas wypadku musi być poprawiona i w tym celu powinny być wprowadzone dalsze zmiany do tej dyrektywy;
skuteczność środków określonych w niniejszej dyrektywie w celu poprawy ochrony pasażerów w autobusach i autokarach zależy od zapinania opisanych pasów bezpieczeństwa; niniejsza dyrektywa musi być uzupełniona poprzez zmianę dyrektywy Rady 91/671/EWG [8] w sprawie zapinania pasów bezpieczeństwa;
wprowadzono odniesienie do dyrektywy Rady 74/60/EWG [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 78/632/EWG [10], odnoszącej się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/541/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. - W art. 2 akapit pierwszy skreśla się wyrazy "…lub jego upoważnionemu przedstawicielowi…",
- artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają się wzajemnie, z wykorzystaniem procedury określonej w art. 4 ust. 6 dyrektywy 70/156/EWG, o każdym typie pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących, którym udzieliły homologacji, odmówiły udzielenia homologacji lub ją wycofały." ,
- w art. 9 wyrazy "w załączniku I" zastępuje się wyrazami "w załączniku II A".
2.
Dodaje się wykaz załączników, a w załącznikach do dyrektywy 77/541/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
3.
W pozostałych językach termin stosowany poprzednio dla "homologacji" zastępuje się nowym terminem.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r. żadne Państwo Członkowskie nie może, z przyczyn odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego, udzielenia homologacji WE lub krajowej homologacji, lub
- zabronić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdów albo sprzedaży lub wprowadzenia do eksploatacji pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących,
jeżeli pasy bezpieczeństwa i urządzenia przytrzymujące są zgodne z wymogami dyrektywy 77/541/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z zastrzeżeniem postanowień ust. 5, z mocą od dnia 1 października 1999 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii M2 o masie 3,5 tony lub mniejszej oraz od dnia 1 października 1997 r. w odniesieniu do pozostałych pojazdów, Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji,
w odniesieniu do typu pojazdu, z przyczyn odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących, oraz dla typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego, jeżeli nie są spełnione wymogi dyrektywy 77/541/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
1. Z zastrzeżeniem przepisów ust. 5, z mocą od dnia 1 października 2001 r. w przypadku pojazdów kategorii M2 o maksymalnej masie nieprzekraczającej 3500 kg oraz z mocą od dnia 1 października 1999 r. w odniesieniu do pozostałych pojazdów kategorii M, Państwa Członkowskie:
- uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, oraz
- mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, którym nie towarzyszy świadectwo zgodności zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG, oraz
- mogą odmówić sprzedaży oraz wprowadzenia do eksploatacji nowych pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących,
z przyczyn odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących, jeżeli nie są spełnione wymogi dyrektywy 77/541/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2. Z mocą od dnia 1 października 1999 r. wymogi dyrektywy 77/541/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, odnoszące się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących jako części składowych, mają zastosowanie do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
Bez względu na ust. 2 oraz ppkt 3.2 powyżej, do celów części zamiennych, Państwa Członkowskie nadal udzielają homologacji WE oraz zezwalają na sprzedaż i wprowadzanie do eksploatacji pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących zgodnie z poprzednimi wersjami dyrektywy 77/541/EWG, z zastrzeżeniem, że takie pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące:
- są przeznaczone do zamontowania w pojazdach już użytkowanych, oraz
- są zgodne z wymogami tej dyrektywy, które miały do nich zastosowanie podczas pierwszej rejestracji pojazdów.
5.
Bez względu na ust. 2 oraz ppkt 3.1 powyżej, w odniesieniu do przepisu o ostrzegawczej etykiecie poduszki powietrznej, zgodnie z ppkt 3.1.11 załącznika I, przepisy tych ustępów stosuje się od dnia 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 96/37/WE
z dnia 17 czerwca 1996 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 74/408/EWG odnoszącą się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (wytrzymałość siedzeń i ich punktów mocowania)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 95/54/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/408/EWG z dnia 22 lipca 1974 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (wytrzymałość siedzeń i ich punktów mocowania) [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 81/577/EWG [4], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 74/408/EWG jest jedną z odrębnych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu EWG, ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w konsekwencji przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG w odniesieniu do układów pojazdu, elementów i odrębnych jednostek technicznych mają odniesienie do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają załączenia do każdej odrębnej dyrektywy dokumentu informacyjnego zawierającego istotne punkty załącznika I do tej dyrektywy oraz świadectwo homologacji typu w oparciu o załącznik VI, tak aby można było je zarejestrować w bazie komputerowej;
możliwe jest dalsze dostosowanie niniejszej dyrektywy w świetle postępu technicznego celem poprawy ochrony pasażerów pojazdów silnikowych pod względem wytrzymałości siedzeń oraz mocowania zagłówka poprzez egzekwowanie wymogu zgodności z przepisami technicznymi rozporządzenia 17.04 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych, w szczególności w odniesieniu do wysokości zagłówka przewidzianej w serii 05 zmian do powyższego rozporządzenia;
możliwy jest wymóg zamocowania zagłówka do zewnętrznych siedzeń przednich w pojazdach kategorii M1, N1 oraz M2 o masie brutto nieprzekraczającej 3500 kg w celu zminimalizowania ryzyka obrażeń szyi w przypadku kolizji tylnych;
procedura określania punktu H siedzenia podana jest w załączniku III do dyrektywy Rady 77/649/EWG [5], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 90/630/EWG [6], nie jest konieczne ponowne jej podawanie w niniejszej dyrektywie; w nawiązaniu do dyrektywy Rady 74/60/EWG [7], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 78/632/EWG [8], oraz do dyrektywy Komisji 78/932/EWG [9];
należy rozważyć dalszy rozwój wymogów odnośnie do wytrzymałości siedzeń właściwych pojazdom M2 na podstawie doświadczeń oraz badania wypadków; należy uwzględnić funkcjonowanie siedzeń w przyszłości w przypadku łącznego obciążenia pasażera korzystającego z zagłówka oraz pasażera bez zagłówka na siedzeniu tylnym; należy zainicjować program badań w ciągu dwóch lat, mając na celu opracowanie nowej procedury badań statycznych siedzeń, zapewniających ekwiwalentny poziom bezpieczeństwa w stosunku do obecnych badań dynamicznych;
należy uwzględnić w przyszłości dalszą poprawę ochrony, jaką zapewniają zagłówki, na podstawie badań przypadków obrażeń, łącznie z ewentualnymi obrażeniami szyi jako kryterium sprawności siedzenia w oparciu o badania z manekinami Hybrid III;
wejście w życie zmiany do dyrektywy Rady 77/541/EWG [10], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 90/628/EWG [11], dotyczącej wymogu posiadania pasów bezpieczeństwa w pojazdach z kategorii M2 i M3, zależy od dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 76/115/EWG [12], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 90/629/EWG [13] w sprawie punktów mocowania pasów bezpieczeństwa oraz niniejszej dyrektywy w sprawie wytrzymałości siedzeń;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowywania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Tytuł dyrektywy 74/408/EWG otrzymuje brzmienie: "Dyrektywa Rady 74/408/EWG odnosząca się do pojazdów silnikowych w odniesieniu do siedzeń, ich punktów mocowania oraz zagłówków".
2.
W artykułach dyrektywy 74/408/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 na końcu otrzymuje brzmienie "… z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników leśnych lub rolniczych oraz wszelkich maszyn samobieżnych".
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie: "… z powodów związanych z wytrzymałością siedzeń lub z ich punktami mocowania lub w celu przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu siedzenia, na podstawie wytrzymałości i zdolności ochrony pasażera, jeśli spełniają one wymogi wymienione w załącznikach II lub III, tam, gdzie stosowne, w przypadku gdy pojazd należy do kategorii M i jest wyposażony w pasy bezpieczeństwa, oraz spełnia wymogi wymienione w załączniku IV, jeśli pojazd niewyposażony w pasy bezpieczeństwa należy do kategorii M2 lub M3 lub do kategorii N. Kategorie pojazdów zostały zdefiniowane w załączniku IIA do dyrektywy 70/156/EWG".
3) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie "… z powodów związanych z wytrzymałością siedzeń lub z punktami mocowania, lub z zakazem sprzedaży, z dopuszczeniem do ruchu lub użytkowaniem jakiegokolwiek siedzenia na podstawie jego wytrzymałości oraz zdolności zabezpieczenia pasażera, jeśli spełniają wymogi istotnych załączników, w zależności od kategorii, do której należy pojazd jak określono w art. 2".
4) W art. 4, wyrazy "załącznik I, 2.2" zastępuje się wyrazami "załącznik II, 2.2, załącznik III, 2.3 lub załącznik III, 2.4 w stosownych przypadkach";
5) W art. 5, wyrazy "załączniki od I do IV" zastępuje się wyrazem "załączniki".
3.
W załącznikach do dyrektywy 74/408/EWG wprowadza się zmiany, zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r. żadne Państwo Członkowskie z powodów odnoszących się do siedzeń, punktów mocowania i zagłówków nie ma prawa:
- odmówić, ze względu na rodzaj pojazdu lub siedzenia, przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdów, lub sprzedaży, lub użytkowania siedzeń,
jeśli siedzenia, ich punkty mocowania oraz zagłówki odpowiadają wymogom dyrektywy 74/408/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1999 r. dla pojazdów z kategorii M2 o maksymalnej masie nieprzekraczającej 3500 kg oraz wszystkich innych pojazdów od dnia 1 października 1997 r. Państwa Członkowskie:
- zaprzestaną homologacji typu EWG, a także
- mogą odmówić krajowej homologacji typu,
dla typu pojazdu z powodów odnoszących się do siedzeń, ich punktów mocowania oraz zagłówków oraz dla typu siedzenia, jeśli nie spełniają one wymogów dyrektywy 74/408/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 2001 r. dla pojazdów kategorii M2 o maksymalnej masie nieprzekraczającej 3500 kg oraz wszystkich innych pojazdów z kategorii M i N1 od dnia 1 października 1999 r. Państwa Członkowskie:
- uznają świadectwa zgodności dołączone do nowych pojazdów zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG za nieważne w rozumieniu art. 7 ust. 1 niniejszej dyrektywy.
- mogą odmówić rejestracji, sprzedaży oraz dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów nieposiadających świadectwa zgodności zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG oraz
- mogą odmówić sprzedaży oraz dopuszczenia do ruchu nowych siedzeń,
z powodów odnoszących się do siedzeń, punktów mocowania oraz zagłówków, jeśli nie spełniają wymogów dyrektywy 74/408/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Z mocą od dnia 1 października 1999 r. wymogi dyrektywy 74/408/EWG odnoszące się do siedzeń rozumianych jako elementy, zmienionej niniejszą dyrektywą, obowiązują do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 3
W ciągu dwóch lat od daty wymienionej w art. 4 Komisja dokona przeglądu następujących kwestii:
- równoważności statycznych badań siedzeń do celów załącznika III,
- wymogów dotyczących zagłówków do celów załącznika II,
- szczegółowych wymogów dotyczących wytrzymałości siedzeń w pojazdach M2,
- wymogów wytrzymałości siedzeń poddanych łącznemu obciążeniu,
- stosowaniu pasów bezpieczeństwa do siedzeń bocznych.
Na podstawie wyników powyższego przeglądu, zaproponować będzie można kolejną zmianę do niniejszej dyrektywy zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 31 grudnia 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 96/38/WE
z dnia 17 czerwca 1996 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/115/EWG odnoszącą się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 95/54/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/115/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 90/629/EWG [4], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 76/115/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu EWG ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym, przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdu mają zastosowanie do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy załączony był dokument informacyjny zawierający wszystkie istotne punkty załącznika I do tej dyrektywy oraz świadectwo homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do tej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego;
możliwe jest podniesienie poziomu zabezpieczenia pasażerów przed wyrzuceniem w przypadkach zaistnienia wypadków, przez ustanowienie dla pojazdów kategorii M2 i M3 (z wyjątkiem pojazdów przeznaczonych do ruchu w strefach miejskich i do przewozu osób zajmujących miejsca stojące) wymogu instalowania, zarówno dla miejsc siedzących zwróconych przodem jak i miejsc siedzących zwróconych tyłem do kierunku jazdy, co najmniej biodrowych pasów bezpieczeństwa typu 1 wyposażonych w napinacze, jak przewiduje dyrektywa Komisji 90/628/EWG [5];
wejście w życie zmiany do dyrektywy Rady 77/541/EWG [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 90/628/EWG, ustanawiającej wymóg umieszczania takich pasów bezpieczeństwa w pojazdach kategorii M2 i M3 jest uzależnione od dostosowania dyrektywy Rady 74/408/EWG [7] do postępu technicznego, ostatnio zmienionej dyrektywą 81/577/EWG [8], w sprawie wytrzymałości siedzeń i niniejszej dyrektywy w sprawie punktów mocowania pasów bezpieczeństwa;
wprowadza się odniesienie do dyrektywy Rady 74/60/EWG [9], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 78/632/EWG [10], odnoszącej się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/115/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Niniejsza dyrektywa stosuje się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych przeznaczonych dla osób dorosłych zajmujących siedzenia zwrócone przodem lub zajmujących siedzenia zwrócone tyłem do kierunku jazdy."
2) w art. 2 wyrazy "załącznik I" zastępuje się wyrazami "załącznik II A";
3) w art. 3 i 4 dyrektywy 76/115/EWG wyrazy "załączniki I, III i IV" zastępuje się wyrazem "załączniki";
4) w załącznikach wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r. żadne Państwo Członkowskie nie może, z przyczyn odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, udzielenia homologacji typu EWG, lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczania do ruchu pojazdów,
jeżeli punkty mocowania w tym typie pojazdu lub w tych pojazdach są zgodne z wymogami dyrektywy 76/115/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1999 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii M2 o masie maksymalnej nieprzekraczającej 3500 kg i z mocą od 1 października 1997 r. w odniesieniu do wszystkich innych pojazdów, Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
dla typu pojazdu z przyczyn odnoszących się punktów mocowania pasów bezpieczeństwa, jeżeli nie są spełnione wymogi dyrektywy 76/115/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 2001 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii M2 o masie maksymalnej nieprzekraczającej 3500 kg i począwszy od dnia 1 października 1999 r. w odniesieniu do wszystkich innych pojazdów kategorii M, Państwa Członkowskie:
- uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, oraz
- mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczanie do ruchu nowych pojazdów, którym nie towarzyszy świadectwo zgodności zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG,
z przyczyn odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa, jeżeli nie są spełnione wymogi dyrektywy 76/115/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1996 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Kiedy Państwa Członkowskie przyjmą te przepisy, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 96/40/EWG
z dnia 25 czerwca 1996 r.
ustanawiająca wspólny wzór dowodu tożsamości dla inspektorów przeprowadzających kontrolę państwa portu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącą przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) [1], w szczególności jej art. 12 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 95/21/EWG przewiduje ustanowienie wspólnego wzoru dowodu tożsamości dla inspektorów przeprowadzających kontrolę państwa portu;
niezbędne jest, aby dowód tożsamości zawierał co najmniej następujące informacje: nazwę organu wydającego, pełne imię i nazwisko posiadacza dowodu tożsamości, zdjęcie posiadacza dowodu tożsamości, podpis posiadacza dowodu tożsamości oraz zaświadczenie, że posiadacz jest upoważniony do przeprowadzania inspekcji zgodnie z ustawodawstwem krajowym przyjętym zgodnie z dyrektywą;
w celu zidentyfikowania inspektora przez kapitana statku i członków załogi niezbędne jest, aby dowód tożsamości zawierał tłumaczenie na język angielski, jeżeli nie jest on głównym użytym językiem;
dokładny format dowodu tożsamości pozostaje w gestii Państw Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu powołanego zgodnie z art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dowód tożsamości określony w art. 12 ust. 4 dyrektywy 95/21/EWG spełnia wymagania określone w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w dniu 1 lutego 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dziewiętnasta dyrektywa Komisji 96/41/WE
z dnia 25 czerwca 1996 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 95/34/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Kosmetologii,
a także mając na uwadze, co następuje: dostępne dane naukowe wskazują, iż kwas urokaninowy i jego ester etylowy kolidują z procesem immunologicznym w obecności promieniowania ultrafioletowego i dlatego ich użycie powinno zostać zabronione;
wodorotlenek wapnia w połączeniu z solą guanidyny i wodorotlenkiem litu, stosowane do prostowania włosów, dają niepożądane działania przy wejściu w kontakt z oczami; dlatego ich użycie powinno być przedmiotem pewnych ograniczeń i warunków;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych chlorofenezyna, hydroksymetyloglicynian sodu oraz chlorek srebra osadzony na dwutlenku tytanu mogą być stosowane jako środki konserwujące w kosmetykach;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych polimer N-{-(2 i 4)-[(2-oksoborn-3-ylideno)metylo]benzylo}akryloamidu może być stosowany jako filtr ultrafioletowy w produktach kosmetycznych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z niniejszym Załącznikiem.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 1 lipca 1997 r. dla substancji wymienionych w Załączniku producenci ani importerzy z siedzibą we Wspólnocie nie będą wprowadzać na rynek produktów niespełniających warunków niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w ust. 1, zawierające substancje wymienione w Załączniku, nie będą sprzedawane ani dostarczane konsumentom końcowym po dniu 30 czerwca 1998 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 30 czerwca 1997 r., wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 96/42/WE
z dnia 25 czerwca 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 12 ust. 3 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG [3] stanowi, że przepisy dotyczące opodatkowania produktów rolnych z wyłączeniem produktów zaliczonych do kategorii 1 w załączniku H, mają zostać przyjęte jednomyślnie przez Radę do dnia 31 grudnia 1994 r. na wniosek Komisji; do tego momentu Państwa Członkowskie, które stosowały obniżoną stawkę, mogły ją stosować w dalszym ciągu, podczas gdy Państwa Członkowskie stosujące stawkę standardową nie mogły stosować stawki obniżonej; przepis ten umożliwiał odroczenie stosowania stawki standardowej o dwa lata;
praktyka wykazała, że brak równowagi w strukturze stawek podatku VAT stosowanych przez Państwa Członkowskie do produktów rolnych w branży uprawy kwiatów i warzyw, doprowadziła do zanotowania przypadków oszustw; ten brak równowagi w strukturze stawek jest bezpośrednim następstwem stosowania art. 12 ust. 3 lit. d) i powinien zostać odpowiednio skorygowany;
najwłaściwszym rozwiązaniem byłoby rozszerzenie możliwości tymczasowego stosowania obniżonej stawki w odniesieniu do dostaw produktów rolnych w branży uprawy kwiatów i warzyw i drewna używanego jako drewno opałowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 12 ust. 3 skreśla się lit. d);
2) w art. 28 ust. 2 dodaje się, co następuje:
"i) Państwa Członkowskie mogą stosować obniżoną stawkę w odniesieniu do dostaw żywych roślin (łącznie z bulwami, korzeniami i podobnymi produktami, kwiatami ciętymi i liśćmi ozdobnymi), jak również do drewna używanego jako drewno opałowe."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejszą dyrektywę stosuje się od dnia 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/43/WE
z dnia 26 czerwca 1996 r.
zmieniająca i konsolidująca dyrektywę 85/73/EWG w celu zapewnienia finansowania inspekcji i kontroli weterynaryjnych żywych zwierząt i niektórych produktów zwierzęcych oraz zmieniająca dyrektywy 90/675/EWG i 91/496/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: żywe zwierzęta i produkty zwierzęce są zawarte w wykazie w załączniku II do Traktatu; te zwierzęta i produkty zwierzęce stanowią źródło dochodów dla części ludności rolniczej;
dyrektywa Rady 85/73/EWG z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania inspekcji i kontroli weterynaryjnych produktów zwierzęcych objętych załącznikiem A dyrektywy 89/662/EWG oraz dyrektywą 90/675/EWG [4] ustanowiła zasady pobierania opłat za te kontrole;
dyrektywa Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych stosowanych w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi zwierzętami żywymi i produktami w celu utworzenia rynku wewnętrznego [5] ustaliła w szczególności wymagania stosowane przy kontrolach weterynaryjnych dokonywanych w Państwach Członkowskich wysyłających żywe zwierzęta i niektóre produkty zwierzęce;
dyrektywa Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiająca zasady organizacji kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [6] oraz dyrektywa Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [7] w szczególności ustanowiły wymagania niezbędne przy kontrolach dokumentów, tożsamości i kontroli fizycznych dokonywanych w odniesieniu do zwierząt pochodzących z państw trzecich;
finansowanie takich inspekcji i kontroli sanitarnych odbywa się w różny sposób w różnych Państwach Członkowskich, w szczególności przez pobierania opłat różnej wysokości; różnica ta może mieć wpływ na warunki konkurencji między produktami w większości przypadków objętymi wspólnymi organizacjami rynku;
w przypadku żywych zwierząt wprowadzonych do Wspólnoty z państw trzecich fakt pobierania opłat od podmiotów gospodarczych może prowadzić do zakłóceń w handlu;
w celu naprawy tej sytuacji należy przewidzieć harmonizację zasady finansowania tych inspekcji i kontroli;
odpowiedzialność za inspekcje i kontrole spada na władze publiczne; jednakże należy przewidzieć pobieranie opłat od podmiotów gospodarczych w celu zapewnienia finansowania tych inspekcji i kontroli;
dyrektywy 90/675/EWG i 91/496/EWG należy dostosować do tych zasad;
należy zapewnić finansowanie kontroli przewidzianych w dyrektywie Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u zwierząt żywych i w produktach pochodzenia zwierzęcego oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [8];
należy wykonać techniczne dostosowania istniejących załączników do dyrektywy 85/73/EWG z uwzględnieniem nabytego doświadczenia;
w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego innych niż mięso określonych w dyrektywach 64/433/EWG [9], 71/118/EWG [10] i 72/462/EWG [11] szczegółowe zasady niezbędne do finansowania kontroli weterynaryjnych powinny zostać jeszcze ustanowione;
w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania systemu kontroli produktów rybołówstwa oraz w celu uniknięcia zakłócenia konkurencji w tym sektorze takie szczegółowe zasady należy ustanowić dla produktów rybołówstwa określonych w dyrektywie Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [12];
proponowane szczegółowe zasady uwzględniają specyficzny charakter produktów rybołówstwa, charakter kontroli przewidzianych w dyrektywie 91/493/EWG oraz istotę ustalenia opłat wspólnotowych w odniesieniu do zasad konkurencji;
ustalenia nie powinny obejmować produktów rybołówstwa, których wprowadzenie do obrotu nie podlega przepisom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG;
dla produktów pochodzenia zwierzęcego z państw trzecich należy ustanowić związek z datą, od której powinny zostać podpisane równoważne umowy w zakresie gwarancji weterynaryjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tytuł, artykuły oraz załączniki do dyrektywy 85/73/EWG zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
W art. 3 lit. ii) dyrektywy 90/675/EWG słowa "przewidziane w dyrektywie 96/23/WE [13]" dodaje się w pierwszym wierszu po "ii) że kontrole weterynaryjne" przed… "zostały opłacone oraz że…".
2.
Artykuł 15 dyrektywy 91/496/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
Państwa Członkowskie pobierają, przy przywozie zwierząt określonych w niniejszej dyrektywie, opłaty za kontrole weterynaryjne i zdrowotne zgodnie z dyrektywą 96/23/WE [*] Dz.U. L 125 z 23.5.1996, str. 10."
Artykuł 3
Rada dokona, przed dniem 1 stycznia 1999 r., przeglądu niniejszej dyrektywy na podstawie sprawozdania Komisji z ewentualnymi wnioskami.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania:
i) przepisów art. 7 oraz rozdziału I pkt 1 lit. e) do dnia 1 lipca 1996 r.;
ii) przepisów rozdziału II, załącznika I rozdział III sekcja II oraz załącznika C rozdział II do dnia 1 lipca 1997 r.;
iii) innych zmian do dnia 1 lipca 1997 r.
Państwa Członkowskie dostosują swoje przepisy do przepisów załącznika A rozdział III sekcja I w dodatkowym terminie – najpóźniej do dnia 1 lipca 1999 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 96/44/WE
z dnia 1 lipca 1996 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 94/12/WE [2], w szczególności jej art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Rady 70/220/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu EWG ustanowionej dyrektywą Rady 70/156/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 95/54/WE [4], przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG odnoszące się do układów, części oraz oddzielnych zespołów technicznych pojazdów stosuje się do niniejszej dyrektywy;
dyrektywa 70/220/EWG ustanawia specyfikacje dla badania emisji z pojazdów silnikowych objętych jej zakresem, przy czym w świetle zebranych doświadczeń oraz stanu techniki laboratoryjnej wydaje się właściwym przyjęcie tych specyfikacji;
jest również właściwym dopasowanie warunków badania ujętych w dyrektywie 70/220/EWG z warunkami w dyrektywie Rady 80/1268/EWG z dnia 16 grudnia 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do emisji dwutlenku węgla i zużycia paliwa w pojazdach silnikowych [5], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/116/WE [6], w szczególności w zakresie stosowanej współzależności między masą odniesienia pojazdu a równoważną wielkością bezwładności;
niniejsza dyrektywa wprowadza przepisy dotyczące stosowania równoważnej bezwładności określonej dyrektywą 70/220/EWG zgodnie z przepisami dyrektywy 80/1268/EWG oraz sformułowaniem w dokumencie informacyjnym i świadectwem homologacji typu zgodnie z dyrektywą 70/220/EWG, w dostosowaniu do zapisu w dyrektywie 70/156/EWG;
wymienione zmiany odnoszą się jedynie do przepisów administracyjnych i techniki pomiaru emisji zawartych w tej dyrektywie; dlatego nie jest koniecznym unieważnianie istniejących już homologacji dokonanych na podstawie tej dyrektywy ani też zabraniania rejestracji, sprzedaży i dopuszczenie do ruchu nowych pojazdów objętych takimi homologacjami;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do dyrektywy 70/220/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Od dnia 1 stycznia 1997 r. Państwa Członkowskie nie mogą już udzielać:
- homologacji typu EWG zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, lub
- krajowej homologacji typu, z wyjątkiem przypadków powoływania się na przepisy art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG,
dla nowego typu pojazdu, z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczania powietrza przez spaliny, jeśli nie spełnia on przepisów określonych dyrektywą 70/220/EWG.
Niniejsza dyrektywa nie będzie unieważniać jakiejkolwiek homologacji udzielonej wcześniej na podstawie dyrektywy 70/220/EWG ani też zabraniać rozszerzenia homologacji zgodnie z dyrektywą, na podstawie której pierwotnie ich udzielono.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1996 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania tego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych procedur prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Siódma Dyrektywa Komisji 96/45/WE
z dnia 2 lipca 1996 r.
odnosząca się do metod analizy niezbędnych do kontroli składu produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 czerwca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 95/34/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 76/768/EWG przewiduje urzędowe badanie produktów kosmetycznych mające na celu zapewnienie, że spełnione zostały warunki ustanowione przez przepisy wspólnotowe dotyczące składu produktów kosmetycznych;
wszelkie niezbędne metody analizy muszą zostać ustanowione możliwie szybko; niektóre metody zostały już przyjęte w dyrektywie Komisji [3] 80/1335/EWG, zmienionej dyrektywą 87/143/EWG [4], dyrektywą Komisji [5] 82/434/EWG, zmienionej dyrektywą 90/207/EWG [6] i dyrektywami Komisji 83/514/EWG [7], 85/490/EWG [8], 93/73/EWG [9] i 95/32/WE [10];
identyfikowanie i oznaczanie w produktach kosmetycznych 2-fenoksyetanolu, 1-fenoksypropan-2-olu, 4-hydroxybenzoesanów metylu, etylu, propylu, butylu i benzylu stanowią siódmy etap;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Dyrektywy (EWG) 76/768 dotyczącej postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania dla zapewnienia, że podczas urzędowego badania produktów kosmetycznych, identyfikowanie i oznaczanie 2-fenoksyetanolu, 1-fenoksypropan-2-olu, 4-hydroksybenzoesanów metylu, etylu, propylu, butylu i benzylu jest przeprowadzane zgodnie z metodami opisanymi w załączniku.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 96/46/WE
z dnia 16 lipca 1996 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/12/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: załączniki II i III do dyrektywy 91/414/EWG ustanawiają wymogi dotyczące dokumentacji, która ma być przedłożona przez wnioskodawcę odpowiednio w celu włączenia substancji czynnej do załącznika I oraz w celu wydania zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu;
konieczne jest wskazanie wnioskodawcom w załącznikach II i III, możliwie jak najdokładniej, wszelkich danych szczegółowych dotyczących wymaganych informacji, takich jak okoliczności, warunki i protokoły techniczne, na podstawie których niektóre dane muszą być uzyskane; przepisy te powinny być wprowadzone możliwie jak najszybciej, aby umożliwić wnioskodawcom korzystanie z nich przy opracowywaniu dokumentacji;
obecnie możliwe jest dokładniejsze przedstawienie szczegółów w odniesieniu do wymogów w zakresie danych dotyczących metod analitycznych dla substancji czynnych przewidzianych w załączniku II sekcja 4 część A;
obecnie jest także możliwe dokładniejsze przedstawienie szczegółów w odniesieniu do wymogów w zakresie danych dotyczących metod analitycznych dla środków ochrony roślin przewidzianych w załączniku III sekcja 5 część A;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/414/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w części A załącznika II sekcję zatytułowaną "4.
Metody analityczne" zastępuje się niniejszym załącznikiem I;
2) w części A załącznika III sekcję zatytułowaną "5.
Metody analityczne" zastępuje się niniejszym załącznikiem II.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 kwietnia 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 maja 1996 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/47/WE
z dnia 23 lipca 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 91/439/EWG w sprawie praw jazdy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy [4], przewiduje, że krajowe prawa jazdy są wprowadzane zgodnie z modelem Wspólnoty opisanym w załączniku I do tej dyrektywy;
aby wziąć pod uwagę istniejącą praktykę oraz aby spełnić życzenia niektórych Państw Członkowskich, powinien zostać wprowadzony model alternatywny;
w kontekście wzajemnego uznawania praw jazdy istnieje potrzeba, aby zapewnić zgodność i wzajemne funkcjonowanie tego typu praw jazdy w całej Wspólnocie; w tym celu powinno się unikać indywidualnego wprowadzenia technologii komputerowej do wspólnotowego modelu prawa jazdy, pozostawiając jednakże miejsce na wprowadzenie zminiaturyzowanego układu scalonego lub podobnego urządzenia komputerowego;
należy pozostawić Państwom Członkowskim możliwość wprowadzenia, w określonym miejscu, informacji nieodnoszących się do zarządzania prawem jazdy lub do bezpieczeństwa drogowego, rozumiejąc, że takie pozycje są uzależnione od specjalnej pisemnej zgody posiadacza;
w odniesieniu do specyfikacji technicznej wspólnotowego modelu prawa jazdy, niniejsza dyrektywa stosuje "nowe podejście" do harmonizacji technicznej poprzez ustanowienie ogólnych ram dla specyfikacji, pozostawiając wymagania szczegółowe procedurom normalizacji przemysłowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/439/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 3 po wyrazie "załącznik I" dodaje się wyraz "lub Ia";
2) W art. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"4.
Bez uszczerbku dla przepisów przyjmowanych przez Radę w tym względzie, model prawa jazdy określony w załączniku I i Ia nie może zawierać żadnych komputerowych urządzeń elektronicznych.";
3) Dodaje się załącznik Ia określony w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Po konsultacji z Komisją, Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, przed dniem 1 lipca 1996 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Wymienione środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 96/48/WE
z dnia 23 lipca 1996 r.
w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 129d akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c [4],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu umożliwienia obywatelom Unii, podmiotom gospodarczym oraz władzom regionalnym i lokalnym korzystania w pełni z pozytywnych efektów ustanowienia pewnego obszaru bez granic wewnętrznych zaleca się w szczególności poprawienie powiązań między połączeniami i uzyskanie interoperacyjności krajowych systemów kolei dużych prędkości, jak również dostępu do nich;
grupa robocza wysokiego szczebla, składająca się z przedstawicieli rządów Państw Członkowskich oraz przedstawicieli kolei europejskich i europejskiego przemysłu kolejowego, została zwołana przez Komisję, aby zrealizować wniosek o opracowanie generalnego planu transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, który został wyrażony w rezolucji Rady z dnia 4 i 5 grudnia 1989 r.;
w grudniu 1990 r. Komisja przesłała do Rady komunikat na temat systemu kolei dużych prędkości, Rada odniosła się pozytywnie do komunikatu w swej uchwale z dnia 17 grudnia 1990 r. [5];
zgodnie z art. 129c Traktatu Wspólnota Europejska przyjmie wszystkie środki konieczne do zapewnienia interoperacyjności systemu, w szczególności na polu normalizacji technicznej;
komercyjne wykorzystanie systemu kolei dużych prędkości wymaga doskonałej zgodności charakterystyk infrastruktury i taboru kolejowego; wyniki działalności, bezpieczeństwo, jakość usług i koszty zależą od tej zgodności, co zapewnia w szczególności interoperacyjność europejskiego systemu kolei dużych prędkości;
stosownie do dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych [6] przedsiębiorstwa kolejowe muszą mieć zwiększony dostęp do systemów kolejowych Państw Członkowskich, a to z kolei wymaga interoperacyjności infrastruktury, wyposażenia i taboru kolejowego;
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie zgodności z zasadami bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz z prawami konsumenta, ogólnie stosowanymi do systemów kolejowych podczas projektowania, budowy, uruchamiania i eksploatacji tych kolei; wraz z władzami lokalnymi odpowiadają także za przestrzeganie prawa własności gruntów, planowania regionalnego i ochrony środowiska naturalnego; jest to bardzo istotne w przypadku systemów kolei dużych prędkości;
dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków pewnych projektów państwowych i prywatnych dla ochrony środowiska naturalnego [7] wymaga oceny oddziaływania na środowisko naturalne budowy linii obsługujących dalekobieżny ruch kolejowy;
krajowe przepisy prawne i wewnętrzne przepisy kolejowe oraz specyfikacje techniczne stosowane przez linie kolejowe znacznie różnią się między sobą; krajowe przepisy prawne i przepisy wewnętrzne włączają procedury właściwe dla krajowych gałęzi przemysłu; zalecają one określone wymiary zewnętrzne, urządzenia i charakterystyki; sytuacja ta uniemożliwia kolejom dużych prędkości swobodne kursowanie na całym terytorium Wspólnoty;
przez lata sytuacja ta stworzyła ścisłe powiązania między krajowymi gałęziami przemysłu kolejowego a krajowymi kolejami, co stanowi przeszkodę w zawieraniu prawdziwych umów; dla podniesienia konkurencyjności w skali światowej te gałęzie przemysłu wymagają otwartego, konkurencyjnego rynku europejskiego;
z tego powodu właściwe jest określenie zasadniczych wymagań dla całej Wspólnoty, które będą stosowane do transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości;
w obliczu zasięgu i złożoności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości wykazano, że z przyczyn praktycznych konieczne jest rozbicie go na podsystemy; dla każdego z tych podsystemów muszą być wyszczególnione zasadnicze wymagania, ustalone podstawowe parametry i wyznaczone warunki techniczne dla całej Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do części składowych i interfejsów, tak aby spełnić te zasadnicze wymagania; pewne podsystemy (środowisko naturalne, użytkownicy i eksploatacja) będą podlegać warunkom technicznym interoperacyjności (TSI) tylko w takim stopniu, w jakim jest konieczne zapewnienie interoperacyjności w sferze infrastruktury, energii, wydawania dyspozycji i kontroli oraz sterowania ruchem i taborem kolejowym;
wprowadzenie przepisów dotyczących interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości nie może stwarzać nieuzasadnionych barier w wielkości kosztów i korzyści dla zachowania istniejącej sieci kolejowej w każdym Państwie Członkowskim, ale musi dążyć do utrzymania celu kursowania kolei dużych prędkości na obszarze Wspólnoty;
poszczególnym Państwom Członkowskim powinno się zezwolić w szczególnych przypadkach na niestosowanie pewnych warunków technicznych interoperacyjności, pod warunkiem że istnienie procedur zapewniających możliwość takich uchyleń jest uzasadniona; art. 129c Traktatu wymaga, aby działalność Wspólnoty na rzecz interoperacyjności uwzględniała ekonomiczną efektywność projektów;
aby zapewnić przestrzeganie odpowiednich przepisów dotyczących państwowych procedur przetargowych w sektorze kolejowym, w szczególności dyrektywy 93/38/EWG [8], strony zawierające umowę muszą włączyć warunki techniczne do dokumentów ogólnych lub dokumentów umowy dla każdej umowy; konieczne jest powołanie organu ds. specyfikacji europejskich, który służyłby jako instancja odwoławcza w sprawach dotyczących warunków technicznych;
w rozumieniu dyrektywy 93/38/EWG specyfikacja europejska jest to powszechnie uznawana specyfikacja techniczna, europejskie zatwierdzenie techniczne lub krajowa norma wdrażająca normę europejską; zharmonizowane normy europejskie mają być określone przez organ normalizacji europejskiej, taki jak Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), Europejski Komitet Normalizacji Elektrotechniki (CENELEC) lub Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI) na polecenie Komisji, a odniesienia do nich opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
byłoby w interesie Wspólnoty, aby istniał międzynarodowy system normalizacji zdolny do tworzenia norm, które są faktycznie używane przez podmioty związane z handlem międzynarodowym i które spełniają wymagania polityki Wspólnoty; z tego powodu europejskie organy normalizacyjne muszą kontynuować swoją współpracę z międzynarodowymi organami normalizacyjnymi;
strony zawierające umowę określają dalsze wymagania, które są konieczne do uzupełnienia specyfikacji europejskich lub innych norm; warunki te nie mogą kolidować z zasadniczymi wymaganiami, które zostały zharmonizowane na poziomie Wspólnoty i które musi spełniać transeuropejski system kolei dużych prędkości;
procedury określające ocenę zgodności lub dostosowania wykorzystywanych części składowych muszą opierać się na zastosowaniu modułów objętych decyzją 93/465/EWG [9]; na ile to możliwe i w celu promowania rozwoju zainteresowanych gałęzi przemysłu właściwe jest rozwinięcie procedur zawierających system zapewnienia jakości; pojęcie części składowej obejmuje przedmioty materialne i niematerialne, takie jak oprogramowanie;
powinien zostać oceniony stopień przydatności do użytku najważniejszych części składowych w zakresie bezpieczeństwa, dostępności lub oszczędności systemu;
podmioty zawierające umowę ustalają w swoich dokumentach umowy, odnosząc się do specyfikacji europejskich, w szczególności w odniesieniu do części składowych, charakterystyki, które muszą być spełnione przez producentów w ramach warunków umowy; jest to przypadek, kiedy zgodność części składowych jest głównie związana z obszarem ich wykorzystywania, aby zapewnić i zagwarantować interoperacyjność systemu, a nie tylko ich swobodne przemieszczanie na rynku Wspólnoty;
z tego powodu nie jest konieczne umieszczanie przez producenta znaku WE na częściach składowych, które podlegają przepisom niniejszej dyrektywy, ponieważ na podstawie oceny zgodności i/lub przydatności do użytku przeprowadzonych zgodnie z procedurami zamieszczonymi w tym celu w tej dyrektywie wystarczająca jest deklaracja interoperacyjności składana przez producenta; nie wpływa to na zobowiązanie producentów do umieszczania znaku WE na pewnych częściach składowych, aby potwierdzić ich zgodność z innymi przepisami Wspólnoty, które się do nich odnoszą;
podsystemy tworzące transeuropejski system kolei dużych prędkości muszą podlegać procedurze weryfikacji; taka weryfikacja musi umożliwiać władzom odpowiedzialnym za ich uruchomienie uzyskanie pewności, że na etapach projektowania, budowy i uruchomienia wyniki odpowiadają obowiązującym przepisom ogólnym i przepisom techniczno-eksploatacyjnym; podsystemy te muszą stwarzać producentom możliwość liczenia na równorzędne traktowanie w każdym państwie; konieczne jest ustalenie pewnego modułu określającego zasady i warunki stosowane do weryfikacji podsystemów WE;
procedura weryfikacji WE opiera się na TSI; TSI są opracowane na polecenie Komisji przez wspólny organ reprezentujący zarządzających infrastrukturą, przedsiębiorstwa kolejowe i przemysł; odniesienie do TSI jest wymagane, aby zapewnić interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości; TSI podlegają przepisom art. 18 dyrektywy 93/38/EWG;
jednostki notyfikowane odpowiadające za sprawdzanie procedur oceny zgodności lub tych odnoszących się do stosowania części składowych oraz procedury oceny podsystemów muszą, w szczególności przy braku jakichkolwiek specyfikacji europejskich koordynować swoje decyzje na tyle ściśle, na ile to jest możliwe;
dyrektywa Rady 91/440/EWG wymaga rozdzielenia działalności księgowej między usługi transportowe i te dotyczące zarządzania infrastrukturą kolejową; jest to przypadek, kiedy wyspecjalizowane usługi świadczone przez zarządzających infrastrukturą kolejową, wyznaczonych jako jednostki notyfikowane powinny uzyskać strukturę zgodną z kryteriami, które muszą być stosowane do tego rodzaju organu; inne wyspecjalizowane organy mogą być powiadamiane, jeśli spełniają takie same kryteria;
interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości występuje w skali Wspólnoty; Państwa Członkowskie nie są w stanie, każde z osobna, podjąć działania potrzebnego dla osiągnięcia interoperacyjności; konieczne jest więc podjęcie takich działań, zgodnie z zasadą subsydiarności, na poziomie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Zgodnie z art. 129b i 129c Traktatu celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie warunków, które mają być spełnione, aby osiągnąć interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości na terytorium Wspólnoty, opisanej w załączniku I.
2.
Warunki te dotyczą projektów budowy, podnoszenia standardu i eksploatacji infrastruktury i taboru kolejowego, co przyczynia się do funkcjonowania systemu, którego uruchomienie ma nastąpić po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "transeuropejski system kolei dużych prędkości" oznacza strukturę opisaną w załączniku I, składającą się z infrastruktury kolejowej obejmującej linie i urządzenia stałe transeuropejskiego systemu transportowego, zbudowane lub o zwiększonym standardzie do jazdy z dużymi prędkościami oraz tabor kolejowy zaprojektowany do korzystania z tej infrastruktury;
b) "interoperacyjność" oznacza zdolność transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości do bezpiecznego i niezakłóconego przemieszczania pociągów szybkobieżnych, które uzyskują określone osiągi.
Zdolność ta opiera się na wszystkich warunkach sprawowania nadzoru i warunkach techniczno-eksploatacyjnych, które muszą zostać spełnione, aby uzyskać zgodność z zasadniczymi wymaganiami;
c) "podsystemy" oznaczają, że transeuropejski system kolei dużych prędkości jest wewnętrznie podzielony, tak jak opisano w załączniku II, na podsystemy strukturalne i funkcjonalne, dla których muszą być ustalone zasadnicze wymagania;
d) "części składowe interoperacyjności" oznaczają wszelkie podstawowe składniki, grupy składników, podzespoły lub zespoły, które są włączone lub które mają być włączone do podsystemu, od którego zależy bezpośrednio lub pośrednio interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości;
e) "zasadnicze wymagania" oznaczają wszystkie warunki podane w załączniku III, które muszą być spełnione przez transeuropejski system kolei dużych prędkości, podsystemy i ich interoperacyjne części składowe;
f) "specyfikacje europejskie" oznaczają powszechnie uznawane specyfikacje techniczne, europejskie zatwierdzenia techniczne lub normy krajowe wdrażające normę europejską, jak określono w art. 1 pkt 8–12 dyrektywy 93/38/EWG;
g) "wymagania techniczne interoperacyjności" (dalej zwane "TSI") oznaczają warunki, którymi objęty jest każdy podsystem, tak aby spełniał zasadnicze wymagania, przez ustanowienie niezbędnych wzajemnych powiązań funkcjonalnych z podsystemami transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości dla zapewnienia jego kompatybilności;
h) "wspólny organ przedstawicielski" oznacza organ skupiający przedstawicieli zarządzających infrastrukturą, przedsiębiorstw kolejowych i przemysłu, który odpowiada za opracowanie TSI.
"Zarządzający infrastrukturą" oznaczają tych, o których mowa w art. 3 i 7 dyrektywy 91/440/EWG;
i) "jednostki notyfikowane" oznaczają organy, które są odpowiedzialne za ocenę zgodności lub przydatności do użytku części składowych interoperacyjności lub za ocenę procedur WE dotyczących weryfikacji podsystemów.
Artykuł 3
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do przepisów dotyczących, dla każdego podsystemu, parametrów, interoperacyjnych części składowych, interfejsów i procedur, jak również warunków ogólnej kompatybilności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, który ma osiągnąć interoperacyjność.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się z zastrzeżeniem innych przepisów Wspólnoty.
Jednakże w przypadku interoperacyjnych części składowych zgodność z zasadniczymi wymaganiami tej dyrektywy może wymagać wykorzystania odrębnych specyfikacji europejskich opracowanych do tego celu.
Artykuł 4
1.
Transeuropejski system kolei dużych prędkości, podsystemy i jego interoperacyjne części składowe muszą spełniać odpowiednie zasadnicze wymagania.
2.
Dalsze specyfikacje techniczne, o których mowa w art. 18 ust. 4 dyrektywy 93/38/EWG, które są konieczne do uzupełnienia specyfikacji europejskich lub innych norm używanych w ramach Wspólnoty, nie mogą kolidować z zasadniczymi wymaganiami.
ROZDZIAŁ II
Specyfikacje techniczne interoperacyjności
Artykuł 5
1.
Każdy z podsystemów jest objęty TSI.
W przypadku podsystemów dotyczących środowiska, eksploatacji lub użytkowników TSI będą opracowane tylko w stopniu koniecznym do zapewnienia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości w zakresie infrastruktury, energii, nadzoru i kontroli, sterowania ruchem i taboru kolejowego.
2.
Podsystemy muszą być zgodne z TSI; zgodność ta musi być stale utrzymywana podczas wykorzystywania każdego podsystemu.
3.
Aby osiągnąć interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, TSI:
a) podają zasadnicze wymagania dla podsystemów i ich interfejsów;
b) ustalają podstawowe parametry opisane w załączniku II pkt 3, konieczne do spełnienia zasadniczych wymagań;
c) wyznaczają warunki do spełnienia dla uzyskiwania określonych osiągów dla każdej z następujących kategorii linii:
- linie specjalnie zbudowane do dużych prędkości,
- linie o specjalnie podwyższonym standardzie do dużych prędkości,
- linie o specjalnie podwyższonym standardzie do dużych prędkości, które mają szczególne cechy wynikające z rzeźby terenu lub ograniczeń w planowaniu miast;
d) ustanawiają możliwe przepisy wykonawcze w pewnych szczególnych przypadkach;
e) wyznaczają interoperacyjne części składowe, które muszą być objęte specyfikacjami europejskimi, włączając normy europejskie, które są potrzebne, aby osiągnąć interoperacyjność w ramach transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, spełniając zasadnicze wymagania;
f) stwierdzają w każdym rozpatrywanym przypadku, które z modułów określonych w decyzji 93/465/EWG lub, tam gdzie wskazane, które szczególne procedury mają zostać wykorzystane do oceny zarówno zgodności, jak i przydatności do użytku interoperacyjnych części składowych, a także procedur WE dotyczących weryfikacji podsystemów.
4.
TSI nie kolidują z decyzjami Państw Członkowskich dotyczącymi wykorzystania infrastruktury nowej lub o podwyższonym standardzie przeznaczonej do prowadzenia przewozów innymi pociągami.
5.
Zgodność ze wszystkimi TSI umożliwia zorganizowanie kompatybilnego transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, który zachowa, odpowiednio, kompatybilność z istniejącym systemem kolejowym każdego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 6
1.
Projekty TSI są opracowywane na polecenie Komisji, do ustanowienia zgodnie z procedurą ustaloną w art. 21 ust. 2 przez wspólny organ przedstawicielski.
TSI są przyjmowane i poprawiane według tej samej procedury.
Są publikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Wspólny organ przedstawicielski jest odpowiedzialny za przygotowywanie przeglądów i uaktualnianie TSI oraz opracowywanie zaleceń dla Komitetu, o którym mowa w art. 21, tak aby uwzględnić postęp techniczny i potrzeby społeczne.
3.
Przygotowanie, przyjęcie i przegląd TSI uwzględnia szacowane koszty rozwiązań technicznych, za pomocą których mogą być one spełnione, biorąc pod uwagę określenie i wykonanie większości efektywnych rozwiązań.
W tym celu wspólny organ przedstawicielski dołącza do każdego projektu TSI ocenę szacowanych kosztów i korzyści z tych rozwiązań technicznych dla wszystkich podmiotów gospodarczych i zainteresowanych przedsiębiorstw.
4.
Komitet jest regularnie informowany przez wspólny organ przedstawicielski o pracach przygotowawczych nad TSI.
Komitet może przekazać wspólnemu organowi wszelkie przydatne zalecenia lub zbiory dokumentów dotyczących przygotowywania TSI na podstawie zasadniczych wymagań lub w zakresie oceny kosztów.
5.
Kiedy każde TSI zostanie przyjęte, data jego wejścia w życie jest ustalana zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 21 ust. 2.
6.
Wspólny organ przedstawicielski musi pracować w sposób otwarty i przejrzysty, zgodnie z ogólnymi procedurami normalizacyjnymi Wspólnoty.
Artykuł 7
Państwo Członkowskie nie musi stosować pewnych TSI, włączając te z nich, które odnoszą się do taboru kolejowego, w następujących przypadkach i okolicznościach:
a) w przypadku projektu nowej linii lub podnoszenia standardu do dużych prędkości istniejących linii, które są na zaawansowanym etapie realizacji, kiedy TSI, o których mowa, zostaną opublikowane.
Zainteresowane Państwo Członkowskie z wyprzedzeniem powiadamia Komisję o zamierzonym przez siebie uchyleniu przepisów TSI, informuje Komisję o osiągniętym etapie projektu i przesyła jej zestaw dokumentów dotyczących TSI lub ich części, których nie zamierza stosować, przepisy, które ma zamiar stosować w realizacji projektu, tak aby promować jego ostateczną interoperacyjność oraz techniczne, administracyjne lub gospodarcze przyczyny, które uzasadniają takie uchylenie;
b) w przypadku projektu podwyższenia standardu istniejącej linii dużych prędkości, gdzie skrajnia ładunku, prześwit toru, czy odstęp między torami na linii różnią się od większości przypadków spotykanych w europejskim systemie kolejowym i gdzie ta linia nie tworzy bezpośredniego połączenia z systemem dużych prędkości innego Państwa Członkowskiego, należącym do systemu kolei dużych prędkości.
Zainteresowane Państwo Członkowskie z wyprzedzeniem powiadamia Komisję o swoim zamiarze uchylenia TSI lub ich części dotyczących parametru(-ów) fizycznego(-ych) odnoszącego(-ych) się do pierwszego punktu, którego(-ych) nie zamierza stosować, przepisów, które zamierza stosować w czasie realizacji projektu, tak aby promować jego ostateczną interoperacyjność, środków przejściowych, jakie zamierza zastosować, aby zagwarantować kompatybilność funkcjonowania, oraz wskazuje przyczyny techniczne, administracyjne czy gospodarcze, które uzasadniają takie uchylenie;
c) w przypadku projektów nowych linii lub przystosowywania istniejących linii do standardu dużych prędkości projekty prowadzone na terytorium zainteresowanego Państwa Członkowskiego, gdy jego system kolejowy nie jest połączony lub jest oddzielony morzem od systemu kolejowego dużych prędkości od pozostałej części Wspólnoty.
Zainteresowane Państwo Członkowskie z wyprzedzeniem powiadamia Komisję o zamierzonym przez siebie uchyleniu przepisów TSI i przesyła jej zestaw dokumentów, o którym mowa w lit. b) akapit drugi;
d) w przypadku projektu przystosowywania istniejących linii do standardu dużych prędkości, gdy zastosowanie takich TSI jest zgodne z ekonomiczną efektywnością projektu.
Zainteresowane Państwo Członkowskie z wyprzedzeniem powiadamia Komisję o swoim zamiarze i przesyła jej zestaw dokumentów wskazujący specyfikacje techniczne lub ich części dotyczące interoperacyjności, których nie zamierza stosować.
Komisja sprawdza, czy środki planowane przez Państwa Członkowskie są uzasadnione, i podejmuje decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
ROZDZIAŁ III
Interoperacyjność części składowych
Artykuł 8
Państwa Członkowskie podejmują konieczne kroki, aby zapewnić, że interoperacyjne części składowe:
- znajdowały się na rynku tylko wtedy, gdy umożliwiają osiągnięcie interoperacyjności w ramach transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, a jednocześnie spełniały zasadnicze wymagania;
- były wykorzystywane w zakresie zgodnym z założonym przeznaczeniem oraz były odpowiednio wprowadzane i utrzymywane.
Takie założenia nie wykluczają występowania na rynku takich części składowych do innych celów ani ich wykorzystywania w konwencjonalnych liniach kolejowych.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie nie mogą na swoim terytorium i na podstawie niniejszej dyrektywy zakazywać, ograniczać lub przeszkadzać we wprowadzaniu na rynek tych interoperacyjnych części składowych transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie uważają za zgodne z zasadniczymi wymaganiami niniejszej dyrektywy stosujące się do nich te interoperacyjne części składowe, które mają deklarację WE zgodności lub przydatności do użytku, których elementy są zamieszczone w załączniku IV.
2.
Zgodność interoperacyjnej części składowej z zasadniczymi wymaganiami stosującymi się do niej jest ustalana w odniesieniu do wszelkich stosownych wymagań europejskich, które mogą istnieć.
3.
Odniesienia do specyfikacji europejskich są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Państwa Członkowskie publikują odniesienia do norm krajowych przenoszących normy europejskie.
5.
Przy braku jakichkolwiek specyfikacji europejskich i nie naruszając art. 20 ust. 5, Państwa Członkowskie informują pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o normach i specyfikacjach technicznych stosowanych w celu spełnienia zasadniczych wymagań.
Artykuł 11
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, że specyfikacje europejskie nie spełniają zasadniczych wymagań, można podjąć decyzję o częściowym lub całkowitym wycofaniu danych specyfikacji z publikacji je zawierających lub o poprawkach do nich, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 2, po konsultacji z Komitetem powołanym dyrektywą Rady nr 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udostępniania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [10] w zakresie, w jakim dotyczy to norm europejskich.
Artykuł 12
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie potwierdza, że prawdopodobne jest, iż interoperacyjna część składowa, objęta deklaracją WE zgodności lub przydatności do użytku i wprowadzona na rynek, jeśli jest wykorzystywana zgodnie z przeznaczeniem, nie spełni zasadniczych wymagań, podejmuje wszelkie konieczne kroki, aby ograniczyć pole jej zastosowania, zakazać jej stosowania lub wycofać ją z rynku.
Takie Państwo Członkowskie bezzwłocznie informuje Komisję o przyjętych środkach i podaje przyczyny swojej decyzji, w szczególności stwierdzając, czy niespełnianie wymagań nastąpiło z powodu:
- niespełnienia zasadniczych wymagań,
- nieprawidłowego stosowania specyfikacji europejskich tam, gdzie stosowanie takich specyfikacji jest zalecane,
- niedoskonałości specyfikacji europejskich.
2.
Komisja jak najszybciej konsultuje się z zainteresowanymi stronami.
Jeżeli w następstwie konsultacji Komisja ustali, że środki te są uzasadnione, bezzwłocznie informuje o tym Państwo Członkowskie, które podjęło taką inicjatywę, oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
Jeżeli w następstwie konsultacji Komisja ustali, że te kroki są nieuzasadnione, bezzwłocznie informuje o tym Państwo Członkowskie, które podjęło taką inicjatywę, i producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela ustanowionego we Wspólnocie.
Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1, jest uzasadniona przez istnienie luki w specyfikacjach europejskich, stosuje się procedurę określoną w art. 11.
3.
Jeżeli interoperacyjna część składowa mająca deklarację zgodności WE nie spełnia stosownych przepisów, właściwe Państwo Członkowskie przyjmuje odpowiednie środki przeciwko temu, kto sporządził taką deklarację, oraz informuje o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewnia, że Państwa Członkowskie są stale informowane na temat postępów i wyników stosowania tej procedury.
Artykuł 13
1.
Aby sporządzić deklarację WE zgodności lub przydatności do użytku interoperacyjnej części składowej, jej producent lub jego upoważniony przedstawiciel ustanowiony we Wspólnocie musi zastosować przepisy ustanowione w TSI.
2.
Jeżeli tak wymagają TSI, ocena zgodności lub przydatności do użytku interoperacyjnej części składowej jest dokonywana przez jednostkę notyfikowaną, do której producent lub jego upoważniony przedstawiciel ustanowiony we Wspólnocie złożył wniosek.
3.
Jeśli interoperacyjne części składowe podlegają innym dyrektywom Wspólnoty, obejmującym inne aspekty, deklaracja WE zgodności lub przydatności do użytku stwierdza w tym przypadku, że interoperacyjne części składowe także spełniają wymagania tych dyrektyw.
4.
Jeżeli ani producent, ani jego upoważniony przedstawiciel ustanowiony we Wspólnocie nie wywiążą się z zobowiązań, jakie nakładają ust. 1,2 i 3, zobowiązania te ciążą na każdej osobie, która wprowadza interoperacyjną część składową na rynek.
Takie same zobowiązania są nakładane na każdą osobę, która dokonuje montażu interoperacyjnych części składowych lub elementów części składowych mających różne pochodzenie lub która wytwarza interoperacyjne części składowe na własny użytek, do celów zgodnych z niniejszą dyrektywą.
5.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 12:
a) w każdym przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że deklaracja zgodności WE została sporządzona niewłaściwie, producent lub jego upoważniony przedstawiciel ustanowiony we Wspólnocie są zobowiązani do zapewnienia przywrócenia zgodności interoperacyjnej części i do przerwania naruszenia na warunkach ustalonych przez to Państwo Członkowskie;
b) jeżeli niezgodność utrzymuje się, Państwo Członkowskie podejmuje wszystkie odpowiednie działania, aby ograniczyć lub zakazać wprowadzania na rynek danej części składowej lub spowodować jej wycofanie z rynku zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 12.
ROZDZIAŁ IV
Podsystemy
Artykuł 14
Każde Państwo Członkowskie zezwala na uruchomienie podsystemów strukturalnych tworzących transeuropejski system kolei dużych prędkości, które znajdują się na jego terytorium lub są eksploatowane przez przedsiębiorstwa kolejowe założone na tym obszarze.
W tym celu Państwa Członkowskie podejmują wszystkie konieczne działania, aby zapewnić, że te podsystemy mogą być uruchomione tylko wtedy, jeśli zostały zaprojektowane, skonstruowane i zainstalowane i/lub eksploatowane w taki sposób, który nie przeszkadza spełnieniu dotyczących ich zasadniczych wymagań po zintegrowaniu ich w ramach transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości.
Artykuł 15
Z zastrzeżeniem art. 19 Państwa Członkowskie nie mogą na swoim terytorium na podstawie niniejszej dyrektywy zakazać, ograniczać lub przeszkadzać w budowie, uruchomieniu i eksploatacji podsystemów strukturalnych tworzących transeuropejski system kolei dużych prędkości, jeżeli spełniają one zasadnicze wymagania.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie uważają podsystemy strukturalne, tworzące transeuropejski system kolei dużych prędkości za interoperacyjne, jeśli spełniają zasadnicze wymagania, które obejmuje deklaracja weryfikacji WE.
2.
Weryfikacja interoperacyjności, zgodnie z zasadniczymi wymaganiami, podsystemu strukturalnego tworzącego transeuropejski system kolei dużych prędkości jest przeprowadzana w odniesieniu do TSI, jeśli takie istnieją.
3.
Przy braku TSI Państwa Członkowskie przekazują pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji wykaz technicznych zasad stosowanych do spełnienia zasadniczych wymagań.
Artykuł 17
W sytuacji gdy TSI nie w pełni spełniają zasadnicze wymagania, Komitet, o którym mowa w art. 21, może być poproszony o konsultację na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji.
Artykuł 18
1.
Aby sporządzić deklarację weryfikacji WE, organ orzekający lub jego oficjalny przedstawiciel powoduje zastosowanie procedury sprawdzającej WE, która ma zostać oceniona przez jednostkę notyfikowaną wybraną w tym celu przez ten organ.
2.
Działalność jednostki notyfikowanej, odpowiedzialnej za weryfikację WE podsystemu rozpoczyna się na etapie projektowania i obejmuje wszystkie fazy produkcyjne, aż do etapu zatwierdzenia typu, zanim nastąpi uruchomienie podsystemu.
3.
Jednostka notyfikowana jest odpowiedzialna za zebranie dokumentacji technicznej, która ma być dołączona do deklaracji weryfikacji WE.
Dokumentacja techniczna musi zawierać wszystkie niezbędne dokumenty związane z charakterystykami podsystemu oraz, odpowiednio, wszystkie dokumenty potwierdzające zgodność interoperacyjnych części składowych.
Musi zawierać także wszystkie elementy odnoszące się do warunków i wykorzystywania oraz do instrukcji obsługi, stałego lub okresowego monitorowania, wzajemnego dopasowania i utrzymania.
Artykuł 19
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że podsystem strukturalny, objęty deklaracją weryfikacji WE wraz z dołączoną dokumentacją techniczną, nie jest w pełni zgodny z niniejszą dyrektywą, w szczególności nie spełnia zasadniczych wymagań, może wystąpić o przeprowadzenie dodatkowej kontroli.
2.
Państwo Członkowskie, dokonując takiego wystąpienia, niezwłocznie informuje Komisję o wnioskach dotyczących wszelkich dodatkowych kontroli oraz podaje przyczyny, które je uzasadniają.
Komisja natychmiast rozpoczyna procedurę przewidzianą w art. 21 ust. 2.
ROZDZIAŁ V
Jednostki notyfikowane
Artykuł 20
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o organach odpowiedzialnych za przeprowadzenie procedury oceny zgodności lub przydatności do użytku, o której mowa w art. 13, i procedury kontrolnej, o której mowa w art. 18, wskazując zakres odpowiedzialności każdego organu.
Komisja przydziela im numery identyfikacyjne.
Publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz organów, ich numery identyfikacyjne i powierzone im zadania oraz zapewnia stałe uaktualnianie tego wykazu.
2.
Państwa Członkowskie stosują kryteria przewidziane w załączniku VII do oceny organów, które mają być powiadamiane.
Organy spełniające kryteria oceny przewidziane odpowiednimi normami europejskimi są uważane za spełniające je.
3.
Państwo Członkowskie wycofuje zatwierdzenie organu, który już nie spełnia kryteriów wymienionych w załączniku VII.
Informuje o tym niezwłocznie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uznają, że jednostka notyfikowana innego Państwa Członkowskiego nie spełnia już odpowiednich kryteriów, sprawa ta jest przedstawiana Komitetowi, o którym mowa w art. 21, który przedstawia swoją opinię w ciągu 3 miesięcy; w świetle opinii Komitetu Komisja informuje zainteresowane Państwo Członkowskie o wszystkich niezbędnych zmianach, jeśli jednostka notyfikowana ma utrzymać nadany jej status.
5.
W uzasadnionych przypadkach koordynacja jednostek notyfikowanych jest wprowadzana zgodnie z art. 21 ust. 4.
ROZDZIAŁ VI
Komitet
Artykuł 21
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy przedsięwziąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala zależnie od stopnia pilności sprawy.
Opinia jest podejmowana większością ustanowioną w artykule 148 ustęp 2 Traktatu dla decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje do realizacji planowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli planowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli nie zostanie przedstawiona żadna opinia, Komisja bez opóźnień przedkłada Radzie wniosek w sprawie planowanych środków.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia Radzie nie podejmuje ona działań, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję, wyjąwszy przypadki, gdy Rada opowiedziała się przeciwko tym środkom zwykłą większością głosów.
3.
Komitet może omówić każdą sprawę dotyczącą interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości.
4.
Jeśli okaże się to potrzebne, Komitet może powoływać grupy robocze do pomocy w wykonywaniu swoich zadań, w szczególności w celu koordynowania jednostek notyfikowanych.
5.
Komitet jest ustanawiany natychmiast po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
ROZDZIAŁ VII
Przepisy końcowe
Artykuł 22
Wszelkie decyzje podejmowane zgodnie z niniejszą dyrektywą, dotyczące oceny zgodności lub przydatności do użytku interoperacyjnych części składowych, sprawdzania podsystemów tworzących transeuropejski system kolei dużych prędkości oraz wszelkie decyzje podejmowane stosownie do art. 11, 12, 17 i 19 podają szczegółowe przyczyny ich podjęcia.
Zainteresowana strona jest o tym jak najszybciej informowana, wraz ze wskazaniem dostępnych środków zaradczych w ramach prawa obowiązującego w zainteresowanych Państwach Członkowskich, oraz o terminach, w jakich mają być zastosowane takie środki.
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie dokonują nowelizacji i przyjmują nowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, tak aby zatwierdzić wykorzystanie interoperacyjnych części składowych oraz uruchomić i eksploatować podsystemy, które są zgodne z niniejszą dyrektywą, nie później niż 30 miesięcy po jej wejściu w życie.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie, przyjmując przepisy, o których mowa w ust. 1, zamieszczają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 24
Co dwa lata Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie o postępie w osiąganiu interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości.
Artykuł 25
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 21. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 26
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/49/WE
z dnia 23 lipca 1996 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W ostatnich latach kolejowy transport towarów niebezpiecznych znacznie się rozwinął, podnosząc w ten sposób ryzyko wystąpienia wypadków; dlatego muszą zostać podjęte działania w celu zagwarantowania, że taki transport odbywa się przy zachowaniu możliwie jak najlepszych warunków bezpieczeństwa.
(2) Wszystkie Państwa Członkowskie są Umawiającymi się Stronami Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), której dodatek B określa jednolite zasady dotyczące umowy międzynarodowego przewozu towarów kolejami (CIM), załącznik I ustala przepisy dotyczące międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID); zakres geograficzny Konwencji wykracza poza Wspólnotę.
(3) Konwencja nie obejmuje krajowego kolejowego przewozu towarów niebezpiecznych; ważne jest dlatego zagwarantowanie jednolitego stosowania ujednoliconych norm bezpieczeństwa w całej Wspólnocie; najbardziej właściwą dla osiągnięcia tego drogą, jest zbliżanie ustawodawstw Państw Członkowskich w sprawie RID;
(4) Zgodnie z zasadą pomocniczości, zbliżanie ustawodawstw musi być realizowane mając na celu zagwarantowanie wysokiego poziomu bezpieczeństwa międzynarodowego transportu krajowego i zagwarantowanie wyeliminowania zakłóceń konkurencji poprzez ułatwienie swobodnego przepływu towarów i usług w całej Wspólnocie oraz zagwarantowanie spójności z innymi przepisami wspólnotowymi.
(5) Przepisy niniejszej dyrektywy są bez uszczerbku dla zobowiązań Wspólnoty oraz jej Państw Członkowskich, zgodnie z celami ustalonymi w rozdziale 19 Agendy 21 podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie środowiska i rozwoju (UNCED) w czerwcu 1992 r. w Rio de Janeiro, dotyczącymi dążenia do przyszłej harmonizacji systemów klasyfikacji substancji niebezpiecznych.
(6) Nie istnieje jeszcze legislacja wspólnotowa regulująca warunki bezpieczeństwa, zgodnie z którymi powinny być transportowane czynniki biologiczne i mikroorganizmy modyfikowane genetycznie, objęte dyrektywami 90/219/EWG [4], 90/220/EWG [5] i 90/679/EWG [6].
(7) Przepisy niniejszej dyrektywy pozostają bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów wspólnotowych w dziedzinie bezpieczeństwa pracowników oraz ochrony środowiska naturalnego.
(8) Państwa Członkowskie muszą być zdolne do stosowania szczegółowych przepisów drogowych dotyczących kolejowego transportu towarów niebezpiecznych na ich terytoriach.
(9) Państwa Członkowskie muszą utrzymać, w odniesieniu do transportu towarów niebezpiecznych, prawo do tymczasowego stosowania przepisów, zgodnie z zaleceniami Narodów Zjednoczonych, dotyczących multimodalnego transportu towarów niebezpiecznych, tak dalece jak RID nie został jeszcze zharmonizowany z tymi przepisami, które powinny ułatwić intermodalny transport towarów niebezpiecznych.
(10) Każde Państwo Członkowskie musi utrzymać prawo do regulowania lub wprowadzania zakazu, z powodów wyraźnie innych niż bezpieczeństwo,krajowego kolejowego transportu niektórych towarów niebezpiecznych.
(11) Należy wziąć pod uwagę bardziej surowe przepisy bezpieczeństwa stosowane w przypadku tunelu pod Kanałem La Manche z powodu jego szczególnej charakterystyki, w szczególności jego przebiegu oraz długości; należy umożliwić Państwom Członkowskim wprowadzenie tego samego rodzaju środków w momencie wystąpienia podobnych sytuacji; określone Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość stosowania bardziej surowych norm dotyczących materiałów przeznaczonych do transportu z powodu temperatury otoczenia w tych państwach.
(12) Uwzględniając rozmiar inwestycji wymaganych w danym sektorze, należy ustanowić okres przejściowy, aby umożliwić Państwom Członkowskim tymczasowe utrzymanie niektórych szczególnych przepisów krajowych dotyczących wymagań konstrukcyjnych lub użycia cystern, zbiorników, opakowań lub kodu działania awaryjnego.
(13) Wprowadzanie nowych rozwiązań technicznych i przemysłowych nie może być utrudnione, muszą w tym celu zostać przewidziane tymczasowe odstępstwa.
(14) Przepisy RID upoważniają do zawierania umów zawierających postanowienia będące odstępstwem od wyżej wymienionych przepisów; duża liczba umów zawartych między Państwami Członkowskimi utrudnia swobodne stosowanie przepisów dotyczących transportu towarów niebezpiecznych; włączenie niezbędnych przepisów zawartych w załączniku do niniejszej dyrektywy pozwoli na uniknięcie takich odstępstw; należy przewidzieć okres przejściowy, w którym Państwa Członkowskie będą mogły kontynuować stosowanie istniejących umów zawartych między nimi.
(15) Kolejowy transport towarów niebezpiecznych do lub z państw trzecich jest dozwolony pod warunkiem, że jest przeprowadzony zgodnie z wymaganiami RID; jednakże w przypadku transportu z republik byłego Związku Radzieckiego, które nie są umawiającymi się stronami COTIF, Państwa Członkowskie są uprawnione do przyjęcia właściwych środków w odniesieniu do tego rodzaju transportu; gwarantują one stopień bezpieczeństwa równy temu przewidzianemu w RID.
(16) Należy umożliwić szybkie dostosowanie niniejszej dyrektywy do postępu technicznego, w szczególności poprzez przyjęcie nowych przepisów ustanowionych w ramach RID; w tym celu należy powołać komitet oraz ustanowić procedurę odnoszącą się do bliskiej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach tego komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zakres
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się wobec kolejowego transportu towarów niebezpiecznych w Państwach Członkowskich lub między Państwami Członkowskimi.
Państwa Członkowskie mogą jednakże wyłączyć z zakresu niniejszej dyrektywy transport towarów niebezpiecznych, prowadzony środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub na ich odpowiedzialność.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza jednakże prawa Państw Członkowskich do ustalania, w poszanowaniu prawa wspólnotowego, szczególnych wymagań bezpieczeństwa dotyczących krajowego lub międzynarodowego kolejowego transportu towarów niebezpiecznych, o ile danego obszaru nie obejmuje załącznik do niniejszej dyrektywy, w szczególności w zakresie, między innymi:
- ruchu kolejowego;
- ustawienia towarowych wagonów kolejowych w ruchu krajowym;
- przepisów eksploatacyjnych dotyczących podrzędnych działań do transportu, takiego jak przetaczanie wagonów i postój;
- szkolenia personelu i zarządzania informacjami dotyczącymi przetransportowanych towarów niebezpiecznych;
- szczegółowych przepisów dotyczących transportu towarów niebezpiecznych w pociągach pasażerskich.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "RID" oznacza przepisy dotyczące międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych, występujących jako załącznik I do dodatku B konwencji dotyczącej międzynarodowego przewozu kolejowego (COTIF), wraz ze zmianami;
- "CIM" oznacza jednolite zasady dotyczące umów w sprawie międzynarodowego przewozu towarów kolejami, występujących w dodatku B konwencji dotyczącej międzynarodowego przewozu kolejami (COTIF), wraz ze zmianami;
- "towary niebezpieczne" oznaczają te substancje i artykuły, których transport kolejowy jest zabroniony lub dozwolony jedynie po spełnieniu niektórych warunków ustanowionych w załączniku do niniejszej dyrektywy;
- "transport" oznacza każdy transport towarów niebezpiecznych, przeprowadzony całkowicie lub częściowo na terytorium Państwa Członkowskiego, łącznie z załadunkiem, rozładunkiem oraz przepływem do, lub z innego rodzaju transportu, a także postoje wymagane podczas transportu, objętych załącznikiem do niniejszej dyrektywy, bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w prawodawstwie Państw Członkowskich dotyczącym odpowiedzialności wynikającej z tych działań; nie obejmuje on transportu całkowicie przeprowadzonego w ramach przedsiębiorstwa.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6, towary niebezpieczne, których transport jest zabroniony na mocy przepisów zawartych w załączniku, nie mogą być transportowane koleją.
2.
Z zastrzeżeniem innych przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie i bez uszczerbku dla zasad dotyczących dostępu przedsiębiorstw kolejowych do rynku lub bez uszczerbku dla przepisów ogólnie stosowanych w stosunku do kolejowego transportu towarów, kolejowy transport towarów niebezpiecznych jest dozwolony, pod warunkiem, że jest on zgodny z przepisami ustanowionymi w załączniku.
ROZDZIAŁ II
Odstępstwa, ograniczenia i wyłączenia
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie może do celów krajowego transportu kolejowego na jego terytorium utrzymać przepisy prawa krajowego dotyczące kolejowego transportu towarów niebezpiecznych, które są zgodne z zaleceniami Narodów Zjednoczonych dotyczącymi transportu towarów niebezpiecznych, aż do momentu zmiany załącznika do niniejszej dyrektywy tak, aby odzwierciedlał te zalecenia.
W takich przypadkach dane Państwo Członkowskie powiadamia o tym Komisję.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych, każde Państwo Członkowskie utrzymuje prawo do regulowania lub do wprowadzenia zakazu transportu niektórych towarów niebezpiecznych na jego terytorium, ściśle z powodów innych niż bezpieczeństwo podczas transportu, a związanych szczególnie z bezpieczeństwem narodowym lub ochroną środowiska naturalnego.
2. a) W przypadku transportu w tunelu pod Kanałem La Manche, Francja i Zjednoczone Królestwo mogą nałożyć bardziej surowe przepisy niż te, które są przewidziane w załączniku.
Przepisy takie przekazywane są Komisji, która informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
b) W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, że powinno zastosować bardziej surowe przepisy w stosunku do transportu w tunelach na jego terytorium, mających takie same cechy jak transport tunelem pod Kanałem La Manche, musi powiadomić o tym Komisję.
Komisja stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9, podejmuje decyzję o tym czy dany tunel ma podobne cechy.
Przepisy przyjęte przez Państwo Członkowskie przekazywane są Komisji, która informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
c) Państwo Członkowskie, w którym temperatura otoczenia jest zazwyczaj niższa niż - 20 °C, może zastosować bardziej surowe normy dotyczące temperatury funkcjonowania materiałów przeznaczonych do zastosowania w krajowym kolejowym transporcie towarów niebezpiecznych na jego terytorium, o ile przepisy dotyczące właściwych temperatur odniesienia dla danych stref klimatycznych są wprowadzone do załącznika.
3.
Jeśli z powodu wypadku Państwo Członkowskie stwierdzi, że stosowane przepisy dotyczące bezpieczeństwa są niewystarczające dla ograniczenia zagrożenia istniejącego podczas transportu oraz jeśli istnieje nagła potrzeba podjęcia działań, Państwo Członkowskie w momencie planowania środków, które zamierza podjąć, powiadamia Komisję.
Działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9, Komisja decyduje o tym czy stosowanie danych środków powinno być dozwolone oraz określa czas jego trwania.
4.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać przepisy krajowe stosowane dnia 31 grudnia 1996 r., w stosunku do transportu oraz pakowania substancji zawierających dioksyny lub furany.
Artykuł 6
1.
Każde Państwo Członkowskie może zezwolić na kolejowy transport na jego terytorium towarów niebezpiecznych, sklasyfikowanych, pakowanych i oznakowanych zgodnie z międzynarodowymi wymogami dotyczącymi transportu morskiego lub lotniczego, jeśli transport ten obejmuje podróże morskie lub lotnicze.
W przypadku, gdy podróże krajowe lub międzynarodowe obejmują transport morski, Państwo Członkowskie może wprowadzić dodatkowe przepisy do tych zawartych w załączniku, biorąc pod uwagę przepisy międzynarodowe zarządzające transportem promowym.
2.
Przepisy zawarte w załączniku dotyczącym rozmiaru dokumentów transportowych oraz zastosowania języków przy oznaczaniu lub w wymaganej dokumentacji, nie mają zastosowania w stosunku do transportu ograniczonego do terytorium jednego Państwa Członkowskiego.
Państwo Członkowskie może zezwolić na zastosowanie dokumentacji i języków innych niż te przewidziane w załączniku dotyczącym transportu ograniczonego do jego terytorium.
3.
W ramach swojego terytorium, Państwo Członkowskie może zezwolić na zastosowanie wagonów kolejowych wybudowanych przed dniem 1 stycznia 1997 r., które nie spełniają przepisów niniejszej dyrektywy, lecz są wybudowane zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi dnia 31 grudnia 1996 r., pod warunkiem, że wagony te zapewniają wymagany poziom bezpieczeństwa.
4.
Państwo Członkowskie może utrzymać przepisy krajowe obowiązujące dnia 31 grudnia 1996 r. odnoszące się do konstrukcji, zastosowania oraz warunków przewozu nowych cystern, oraz nowych zbiorników określonych w klasie 2 załącznika, które różnią się od przepisów niniejszego załącznika chyba, że do załącznika dodane zostały odniesienia do norm dotyczących konstrukcji oraz zastosowania cystern i zbiorników, obowiązujące w równym stopniu, co niniejsze przepisy, lecz w żadnym przypadku niedodane później niż dnia 31 grudnia 1998 r.
Zbiorniki oraz cysterny wybudowane przed dniem 1 stycznia 1999 r. oraz utrzymane na wymaganym poziomie bezpieczeństwa mogą być nadal używane zgodnie z początkowymi warunkami.
5.
Państwo Członkowskie może utrzymać przepisy krajowe inne niż te zawarte w załączniku odnoszące się do temperatury odniesienia, dla transportu na jego terytorium gazów płynnych lub mieszanin gazów płynnych, o ile przepisy odnoszące się do odpowiednich temperatur odniesienia dotyczących wyznaczonych obszarów klimatycznych są wprowadzone do norm europejskich oraz wymienione w załączniku.
6.
Państwo Członkowskie może zezwolić w odniesieniu do transportu odbywającego się na jego terytorium, na zastosowanie opakowań, które zostały zbudowane, a nie uzyskały świadectwa zgodnie z RID przed dniem 1 stycznia 1997 r. pod warunkiem, że takie opakowania są opatrzone w datę ich wyprodukowania i są zdolne przejść testy przewidziane w przepisach krajowych obowiązujących dnia 31 grudnia 1996 r. oraz pod warunkiem, że są one utrzymane na odpowiednim poziomie bezpieczeństwa (łącznie z testem oraz kontrolą, jeśli to konieczne), zgodnie z następującym schematem: metalowe pośrednie kontenery oraz metalowe beczki o pojemności przekraczającej 50 litrów, mogą być wykorzystywane najwyżej przez 15 lat od daty ich wyprodukowania; inne opakowania metalowe oraz plastikowe mogą być wykorzystywane najwyżej przez pięć lat od daty ich wyprodukowania, lecz nie po dniu 31 grudnia 1998 r.
7.
Państwo Członkowskie może zezwolić na transport na jego terytorium niektórych towarów niebezpiecznych, zapakowanych przed dniem 1 stycznia 1997 r. aż do dnia 31 grudnia 1998 r. pod warunkiem, że towary te zostały sklasyfikowane, zapakowane oraz oznakowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w przepisach krajowych obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1997 r.
8.
Państwo Członkowskie może w przypadku krajowego kolejowego transportu na jego terytorium, utrzymać przepisy ustawodawstwa krajowego, obowiązujące dnia 31 grudnia 1996 r. i odnoszące się do umieszczenia kodu działania awaryjnego w miejsce identyfikacyjnego numeru ryzyka przewidzianego w załączniku.
9.
Każde Państwo Członkowskie może, po konsultacji z Komisją, utrzymać przepisy mniej surowe niż te zawarte w załączniku, dotyczące transportu kolejowego na jego terytorium mniejszych ilości niektórych towarów niebezpiecznych, za wyjątkiem substancji o średnim lub wysokim poziomie radioaktywności.
10.
Państwo Członkowskie może zezwolić na swoim terytorium na transport ad hoc towarów niebezpiecznych lub transport zabroniony na mocy przepisów załącznika lub transport wykonywany zgodnie z warunkami innymi niż te zawarte w załączniku.
11.
W poszanowaniu prawa wspólnotowego, niniejsza dyrektywa nie uchybia prawu Państwa Członkowskiego do zezwalania, po konsultacji z Komisją, na regularny transport, na wyznaczonych szlakach w ramach terytorium danego państwa, towarów niebezpiecznych tworzących część określonego procesu przemysłowego, który jest zabroniony zgodnie z załącznikiem lub prowadzony według warunków innych niż te ustanowione w załączniku, gdzie działania te mają charakter lokalny i są surowo kontrolowane na podstawie ściśle określonych warunków.
12.
O ile nie zagraża to bezpieczeństwu, Państwo Członkowskie może udzielić tymczasowego odstępstwa od przepisów załącznika, w celu przeprowadzenia na swoim terytorium prób koniecznych przed dokonaniem zmiany niniejszego załącznika, mającej na celu dostosowanie jego przepisów do postępu technicznego i przemysłowego.
Informacja o takim odstępstwie przekazywana jest Komisji, która informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Tymczasowe odstępstwa, ustalone przez właściwe organy Państw Członkowskich na podstawie załącznika, przyjmują formę wielostronnej umowy przedstawionej wszystkim właściwym organom Państw Członkowskich przez organy, które podejmują inicjatywę dotyczącą umowy.
Informuje się Komisję.
Odstępstwa określone w akapicie pierwszym i drugim są stosowane bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub siedzibę zakładu nadawcy, pośrednika lub odbiorcy; są ważne przez okres do pięciu lat i nie podlegają przedłużeniu.
13.
Państwo Członkowskie może, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r., zastosować istniejące umowy zawarte z innymi Państwami Członkowskimi, bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce zakładu nadawcy, pośrednika lub odbiorcy.
Wszystkie przyszłe odstępstwa muszą być zgodne z ust. 12.
14.
Zgodnie z prawem wspólnotowym, niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo Państwa Członkowskiego, po konsultacji z Komisją, do zezwalania na transport towarów niebezpiecznych zgodnie z warunkami, które są mniej surowe niż te ustanowione w załączniku do niniejszej dyrektywy w przypadku transportu lokalnego na krótkich dystansach w obrębie obwodów, lotnisk, miast przemysłowych.
Artykuł 7
1.
Zgodnie z krajowymi lub wspólnotowymi przepisami dotyczącymi dostępu do rynku, kolejowy transport towarów niebezpiecznych na terytorium Wspólnoty oraz państw trzecich jest dozwolony, o ile spełnia on wymagania RID.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państwa Członkowskiego, po poinformowaniu Komisji, do przyjęcia przepisów dotyczących kolejowego transportu towarów niebezpiecznych na swoim terytorium z oraz do tych republik byłego Związku Radzieckiego, które nie są umawiającymi się stronami COTIF.
Przepisy takie są stosowane jedynie w stosunku do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych (w paczkach, luzem lub w cysternach) w wagonach kolejowych dozwolonych w państwie, które nie jest umawiającą się stroną COTIF.
Za pomocą właściwych środków oraz obowiązków, dane Państwo Członkowskie gwarantuje utrzymanie poziomu bezpieczeństwa równego temu, który jest przewidziany w RID.
W przypadku określonych Państw Członkowskich wymienione w niniejszym ustępie przepisy są stosowane jedynie w stosunku do wagonów - cystern.
ROZDZIAŁ III
Postanowienia końcowe
Artykuł 8
Zmiany konieczne dla dostosowania załącznika do postępu naukowego i technicznego w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą, w szczególności biorąc pod uwagę zmiany dokonane w RID, przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9.
Artykuł 9
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych ustalonych w art. 9 dyrektywy 94/55/WE [7], zwany dalej "Komitetem", który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i którego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet dostarcza swoją opinię w czasie określonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia dotycząca decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji, jest przyjmowana większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
b) W przypadku gdy przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu, lub w przypadku braku takiej opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć.
Rada podejmuje działania kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przekazania sprawy Radzie, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1997 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
W przypadku, gdy Państwa Członkowskie przyjmują te środki, muszą one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takich odniesień są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjmowanych w dziedzinie, której dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/50/WE
z dnia 23 lipca 1996 r.
w sprawie harmonizacji warunków uzyskiwania krajowych patentów kapitanów łodzi do celów przewozu towarów i pasażerów śródlądowymi wodnymi drogami we Wspólnocie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą, określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy wprowadzić wspólne przepisy o kierowaniu statkami żeglugi śródlądowej na śródlądowych drogach wodnych Wspólnoty; pierwszy krok w tym kierunku został dokonany w postaci przyjętej dyrektywy Rady 91/672/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie wzajemnego uznawania krajowych patentów żeglarskich uprawniających do przewożenia towarów i osób żeglugą śródlądową [4];
z powodu różnic między krajowymi ustawodawstwami dotyczącymi warunków uzyskiwania świadectw kapitanów łodzi w żegludze śródlądowej oraz konieczności stopniowego zaostrzania wymogów bezpieczeństwa w branży żeglugi śródlądowej, należy przyjąć zasady Wspólnoty dotyczące wydawania takich świadectw, aby zapobiec zakłóceniom konkurencji;
w celu zagwarantowania niezbędnej jednolitości i przejrzystości zasad, Wspólnota powinna zdefiniować wzór pojedynczego krajowego świadectwa kapitana łodzi uznawanego wzajemnie przez Państwa Członkowskie bez obowiązku jego wymiany, za którego wydawanie odpowiedzialność spoczywałaby zgodnie z zasadą subsydiarności na Państwach Członkowskich;
krajowe śródlądowe żeglowne drogi wodne niepołączone z siecią żeglugową Państwa Członkowskiego nie podlegają międzynarodowej konkurencji, a zatem nie jest konieczne wprowadzanie na tych drogach wodnych wspólnych przepisów w zakresie wydawania świadectw kapitanom łodzi określonych w niniejszej dyrektywie;
głównym celem tych wspólnych przepisów musi być poprawa bezpieczeństwa żeglugi oraz ochrona życia ludzkiego; wydaje się zatem istotne, aby przepisy te ustalały minimalne wymagania, które wnioskodawca musi spełniać w celu uzyskania świadectwa kapitana łodzi w żegludze śródlądowej;
wymagania, o których mowa, muszą dotyczyć wieku wymaganego do prowadzenia statku, stanu zdrowia i warunków psychofizycznych wnioskodawców, ich zawodowego doświadczenia i wiedzy na niektóre tematy dotyczące kierowania statkiem; w interesie bezpieczeństwa statku i osób na pokładzie, Państwa Członkowskie mogą nałożyć dodatkowe wymagania dotyczące w szczególności wiedzy w zakresie niektórych lokalnych sytuacji; do żeglugi za pomocą radaru oraz do kierowania statkiem wiozącym pasażerów wymagana jest dodatkowa wiedza zawodowa;
należy przewidzieć odpowiednie procedury dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy; jest zatem stosowne, by Komitet utworzony zgodnie z art. 7 dyrektywy 91/672/EWG pomagał Komisji w dostosowaniu tych załączników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wydające świadectwa kapitanów łodzi służących do przewozu towarów i pasażerów wodnymi drogami śródlądowymi, zwane dalej "świadectwami", wydają je według wzoru wspólnotowego określonego w załączniku 1, zgodnego z niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie właściwe środki celem wykluczenia ryzyka fałszowania świadectw.
3.
Świadectwo jest wydawane przez właściwy organ Państw Członkowskich zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Uwzględnia ono szczególne cechy dróg wodnych oraz świadectw, określonych w art. 1 dyrektywy 91/672/EWG, mianowicie:
- świadectwo kapitana łodzi ważne na wszystkich drogach wodnych Państw Członkowskich, z wyjątkiem tych dróg wodnych, których dotyczy rozporządzenie w sprawie wydawania licencji na żeglugę po Renie (Grupa A),
- świadectwo kapitana łodzi ważne na wszystkich drogach wodnych Państw Członkowskich, za wyjątkiem dróg wodnych o charakterze morskim, o których mowa w załączniku II do dyrektywy 91/672/EWG, oraz z wyjątkiem dróg wodnych, których dotyczy rozporządzenie w sprawie wydawania licencji na żeglugę po Renie (Grupa B).
4.
Świadectwa Grupy A i Grupy B wydawane przez Państwa Członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą są ważne na wszystkich drogach wodnych Grupy A lub Grupy B we Wspólnocie.
5.
Z zastrzeżeniem art. 8 ust. 2 licencja na żeglugę po Renie wydana zgodnie z poprawioną Konwencją o Żegludze po Renie, będzie ważna na wszystkich drogach wodnych Wspólnoty.
6.
Krajowe świadectwa kapitana statku wzajemnie uznane na podstawie dyrektywy 91/672/EWG, przedstawione w załączniku I do niniejszej dyrektywy, wydane nie później niż w ciągu 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, pozostają ważne bez obowiązku wymiany.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "właściwy organ" oznacza organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie do wydawania świadectw po sprawdzeniu, czy wnioskodawcy spełniają odpowiednie wymagania;
b) "kapitan łodzi" oznacza osobę, która posiada niezbędne umiejętności i kwalifikacje do kierowania statkiem na drogach wodnych Państw Członkowskich i która ponosi odpowiedzialność nawigacyjną na pokładzie;
c) "członek załogi pokładowej" oznacza osobę, która regularnie uczestniczy w kierowaniu statkiem w żegludze śródlądowej, w tym kierując sterem.
Artykuł 3
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich kapitanów łodzi żeglugi śródlądowej: barek o własnym napędzie, holowników, pchaczy, barek, pchanych konwojów lub formacji burta przy burcie, przeznaczonych do transportu towarów lub pasażerów, z wyjątkiem:
- kapitanów statków przeznaczonych do transportu towarów, o długości poniżej 20 metrów,
- kapitanów statków przeznaczonych do transportu pasażerów, wiozących nie więcej niż 12 osób oprócz załogi.
2.
Państwo Członkowskie może po konsultacjach z Komisją wyłączyć ze stosowania niniejszej dyrektywy kapitanów łodzi pływających wyłącznie na krajowych drogach wodnych niepołączonych z siecią żeglugową innego Państwa Członkowskiego oraz może wydawać im krajowe świadectwa kapitanów łodzi na warunkach innych niż zdefiniowane w niniejszej dyrektywie.
Ważność takich krajowych świadectw będzie ograniczona wyłącznie to wyżej wymienionych dróg wodnych.
Artykuł 4
1.
W celu uzyskania świadectwa wnioskodawca musi spełnić minimalne wymagania określone w art. 5-8.
Świadectwo stwierdzać będzie, czy kapitan łodzi posiada świadectwo w grupie A czy w grupie B.
2.
Świadectwa wydawane przez Państwa Członkowskie, które spełniają minimalne wymagania wymienione w ust. 1 będą wzajemnie uznawane.
Artykuł 5
W celu uzyskania świadectwa, wnioskodawca musi mieć ukończone co najmniej 21 lat.
Państwa Członkowskie mogą jednak nadal wydawać świadectwa osobom w wieku 18 lat lub starszym.
Uznanie przez Państwo Członkowskie świadectwa grupy A lub B wydanego przez inne Państwo Członkowskie może podlegać tym samym warunkom co do minimalnego wieku, które są wymagane w danym Państwie Członkowskim przy wydawaniu świadectwa w tej samej Grupie.
Artykuł 6
1.
Wnioskodawca musi dostarczyć dowód spełnienia warunków zdrowotnych i psychofizycznych przechodząc badania medyczne u lekarza uznanego przez właściwy organ.
Badanie to obejmuje ostrość wzroku i słuchu, chromatopsję, władność górnych i dolnych kończyn oraz stan neuropsychiczny oraz naczynio-sercowe wnioskodawcy.
2.
Po osiągnięciu wieku 65 lat posiadacz świadectwa musi w terminie trzech miesięcy, a następnie co roku, przechodzić badania, o których mowa w ust. 1; właściwy organ odnotuje na świadectwie, że kapitan łodzi spełnił ten obowiązek.
Artykuł 7
1.
Wnioskodawca powinien przedstawić dowód posiadania co najmniej czteroletniego doświadczenia zawodowego w charakterze członka załogi pokładowej na statku żeglugi śródlądowej.
2.
Aby doświadczenie zawodowe było brane pod uwagę, musi ono zostać potwierdzone przez właściwy organ Państwa Członkowskiego poprzez wpisanie go do rejestru służby.
Doświadczenie to może być zdobyte na jakichkolwiek drogach wodnych Państw Członkowskich.
W przypadku dróg wodnych, których część biegu znajduje się na terytorium Wspólnoty, takich jak Dunaj, Elba czy Odra, pod uwagę brane będzie doświadczenie zawodowe zdobyte na wszystkich odcinkach tych wód.
3.
Minimalny czas trwania doświadczenia zawodowego, o którym mowa w ust. 1, może zostać zmniejszony maksymalnie o trzy lata:
a) jeżeli wnioskodawca posiada dyplom uznawany przez właściwy organ, potwierdzający specjalistyczne szkolenia w żegludze śródlądowej, obejmujące praktykę w żegludze; okres zmniejszenia nie może przekraczać czasu trwania specjalistycznego szkolenia; lub
b) jeżeli wnioskodawca może dostarczyć dowód zawodowego doświadczenia zdobytego na statku morskim jako członek załogi pokładowej; w celu uzyskania zmniejszenia o maksymalną ilość trzech lat wnioskodawca powinien dostarczyć dowód potwierdzający co najmniej czteroletnie doświadczenie w żegludze morskiej.
4.
Minimalny okres doświadczenia zawodowego przewidziany w ust. 1 może zostać zmniejszony maksymalnie o trzy lata, jeżeli wnioskodawca zda praktyczny egzamin z prowadzenia statku; świadectwo w takim przypadku obejmuje jedynie statki o cechach nawigacyjnych podobnych do statku, na którym zdawany był egzamin praktyczny.
Artykuł 8
1.
Wnioskodawca musi zdać egzamin z wiedzy zawodowej; egzamin ten musi obejmować co najmniej ogólne przedmioty wymienione w rozdziale A załącznika II.
2.
Pod warunkiem konsultacji z Komisją Państwo Członkowskie może wymagać od kapitana statku spełnienia dodatkowych wymagań dotyczących wiedzy na temat lokalnej sytuacji w żegludze na niektórych drogach wodnych, z wyjątkiem dróg wodnych o charakterze morskim, o których mowa w załączniku II do dyrektywy 91/672/EWG.
Pod tym samym warunkiem, Państwo Członkowskie może zobowiązać kapitana statku pasażerskiego w niektórych ograniczonych obszarach transportu do posiadania bardziej szczegółowej wiedzy zawodowej na temat szczególnych przepisów dotyczących bezpieczeństwa pasażerów, zwłaszcza w razie wypadku, pożaru czy rozbicia się statku.
Artykuł 9
1.
W celu uzyskania zezwolenia na żeglugę za pomocą radaru, kapitan statku musi posiadać specjalne zaświadczenie dostarczone przez właściwy organ na dowód, iż zdał egzamin obejmujący wiedzę zawodową w zakresie tematów, o których mowa w rozdziale B załącznika II.
Państwa Członkowskie uznają kwalifikacje wydane na podstawie rozporządzenia o wydawaniu kwalifikacji do kierowania statkiem za pomocą radaru po Renie.
2.
Kompetencje wnioskodawcy, spełniającego warunki określone w ust. 1 w zakresie żeglugi za pomocą radaru, zostaną poświadczone przez organ w formie adnotacji na świadectwie.
Artykuł 10
W celu uzyskania zezwolenia na kierowanie łodzią przewożącą pasażerów na drogach wodnych Państw Członkowskich, kapitan statku lub inny członek załogi musi posiadać specjalne zaświadczenie wydane przez właściwy organ w dowód zdania przez niego egzaminu z wiedzy zawodowej na tematy, o których mowa w rozdziale C załącznika II.
Artykuł 11
Komisja, działając w trybie określonym w art. 12, może, biorąc pod uwagę rozwój niezbędnej wiedzy zawodowej wymaganej do wydania świadectwa i określonej w załączniku II, podjąć konieczne kroki służące aktualizowaniu formularza świadectwa kapitana łodzi zawartego w załączniku I.
Artykuł 12
1.
Przy stosowaniu art. 11 Komisję wspiera Komitet utworzony zgodnie z art. 7 dyrektywy 91/672/EWG.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet dostarczy swoją opinię na temat tego projektu w terminie, który przewodniczący określi w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada musi przyjąć na podstawie wniosku Komisji, opinia zostaje przedstawiona przez większość określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy oddane przez przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie ma prawa głosu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki do natychmiastowego zastosowania.
b) Jeżeli jednak przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu, zostają one niezwłocznie przedstawione przez Komisję Radzie.
W takim przypadku Komisja może odroczyć stosowanie postanowionych przez siebie środków na okres co najwyżej jednego miesiąca od daty ich przedstawienia Radzie.
W tym samym terminie Rada może kwalifikowaną większością głosów podjąć przeciwną decyzję.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do zastosowania się do niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od daty jej wejś- cia w życie.
Następnie niezwłocznie informują o nich Komisję.
Przyjmując powyższe przepisy, Państwa Członkowskie zawierają w nich odniesienia do niniejszej dyrektywy lub załączają do nich takie odniesienia w momencie ich oficjalnej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposób dokonywania takich odniesień.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów, które wprowadzają w dziedzinie regulowanej przez niniejszą dyrektywę.
3.
W razie konieczności Państwa Członkowskie będą wspierać się we wdrażaniu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 15
Dyrektywa Rady 96/51/WE
z dnia 23 lipca 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisj [1]
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje (1) Zastosowanie dyrektywy Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych [4] wykazało, że niektóre podstawowe pojęcia muszą być poddane rewizji pod kątem potrzeby zapewnienia lepszej ochrony zdrowia zwierząt oraz ludzi, a także środowiska naturalnego.
(2) Doświadczenie wykazało, iż aktualne zasady dotyczące stosowania dodatków paszowych nie zapewniają należytego bezpieczeństwa dla ich użytkowników, czego szczególną przyczyną jest obieg na terenie Wspólnoty słabych kopii dodatków zootechnicznych; z tego powodu ważne jest powiązanie udzielania zezwoleń na ich stosowanie z osobą odpowiedzialną za wprowadzanie dodatków, dopuszczonych przez Wspólnotę, do obiegu.
(3) Należy odróżnić powszechnie używane dodatki, które nie stanowią zagrożenia w produkcji pasz, od nowoczesnych dodatków o bardzo specyficznym składzie, dla których osoba wprowadzająca je do obiegu musi uzyskać zezwolenie, dzięki czemu możliwe jest uniknięcie wprowadzenia do obiegu kopii tych dodatków, które mogą być niezgodne z oryginałem i w związku z tym mogą stanowić zagrożenie dla ich użytkowników.
(4) Powinien zostać sporządzony dokument, w formie załącznika do niniejszej dyrektywy, który przedstawi, po pierwsze, wykaz dodatków, odnośnie do których zezwolenie na wprowadzenie do obiegu uzyskała osoba odpowiedzialna za wprowadzenie ich do obiegu, po drugie, należy stworzyć listę innych dodatków, które mogą być wprowadzane do obiegu przez jakąkolwiek osobę, zakładając, że są to dodatki spełniające warunki określone w dokumentach, na podstawie których wydane zostało zezwolenie na ich stosowanie.
(5) Aby ułatwić zastosowanie dyrektywy 70/524/EWG, powinien zostać stworzony wykaz definicji, natomiast pewne definicje powinny być uzupełnione; w szczególności pojęcie dodatków powinno być zdefiniowane, przy czym powinien być wzięty pod uwagę ich możliwy wpływ na materiały paszowe, produkty zwierzęce, ochronę zwierząt lub środowisko naturalne; przetwórcze środki pomocnicze powinny zostać wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy tak długo, jak substancje te używane są w przetwórstwie materiałów paszowych lub paszy i nie mają już żadnego działania w gotowym produkcie.
(6) Mikroorganizmy zatwierdzone, jako takie, w grupie 0, służące do podniesienia poziomu produkcji zwierzęcej, a w szczególności wpływające na florę gastrojelitową, muszą tworzyć kolonie.
(7) Niektóre witaminy, pierwiastki śladowe lub substancje barwiące znajdujące się w niektórych surowcach w ich naturalnym stanie nie muszą być traktowane jako dodatki, chyba że brane są pod uwagę produkty znacznie wzbogacone substancjami odpowiadającymi dodatkom, które zatem nie mogą być traktowane jako surowce naturalnie zawierające substancje, o których mowa.
(8) Premiksy, określone w niniejszej dyrektywie, nie mogą być w żadnym razie traktowane jako preparaty objęte definicjami dodatków.
(9) Doświadczenie wykazało, iż wydawanie w drodze dyrektyw zezwolenia stosowania dodatków powoduje znaczne opóźnienia; niniejsze opóźnienia w transpozycji dyrektyw spowodowały nieuczciwą konkurencję, a nawet stworzyły ograniczenia w handlu; aby zadośćuczynić takiej sytuacji, zezwolenie na stosowanie dodatków powinno być wydawane w drodze rozporządzeń.
(10) Pobierane mogą być opłaty za badanie akt przez dane Państwo Członkowskie działające jako sprawozdawca; wysokość tych opłat powinna być zharmonizowana, co pozwoli na uniknięcie nieuczciwej konkurencji, niniejsza harmonizacja wejdzie w przyszłości w zakres ogólnych struktur Wspólnoty dotyczących kosztów lub opłat, które będą pobierane w sektorze pasz zwierzęcych; zważywszy, że wtedy konieczne jest przeprowadzenie kontroli celem zbadania, czy poziom opłat, które mają być pobierane, nie powinien być uzależniony od rodzaju wydanego zezwolenia na stosowanie dodatku, o które zabiega dana osoba, czy grupy dodatków, o których mowa; sprawiedliwe byłoby pobieranie wyższych opłat, na przykład, za badanie akt dotyczących stymulatorów wzrostu niż za badanie akt dotyczących witamin; sprawiedliwe byłoby niepobieranie żadnych opłat za dodatki lub badanie akt dotyczących bardzo prostych technologicznie dodatków; zważywszy, że opłata powinna być wypłacana Państwu Członkowskiemu działającemu w charakterze sprawozdawcy w czasie przedłożenia akt.
(11) Do momentu gdy Rada przyjmie przepisy prawne dotyczące opłat, Państwo Członkowskie działające w charakterze sprawozdawcy ma możliwość przyjęcia lub utrzymania w mocy przepisów prawnych, które do tej pory stosowało w tym zakresie.
(12) Wprowadzeniu opłat towarzyszyć musi zapewnienie, że decyzja dotycząca zastosowania zezwolenia na wprowadzenie do obiegu dodatku danej substancji zostanie podjęta na wniosek, przed upływem ustalonego i nieprzekraczalnego terminu.
(13) Niektóre dodatki paszowe mogą dostać się do ludzkiego łańcucha pokarmowego; konieczne jest, aby Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt mógł współpracować z Komitetem Naukowym ds. Żywienia w takich dziedzinach, które mogą mieć wpływ na zdrowie konsumenta.
(14) Wysokich nakładów inwestycyjnych wymagają poszukiwania nowych dodatków należących do grupy substancji, dla których wydanie zezwolenia na ich stosowanie wiąże się z osobami odpowiedzialnymi za wprowadzenie ich do obiegu; przez okres, którego długość ustalona została na lat 10, dane naukowe lub informacja zawarte w dokumentacji, na podstawie której wydawane jest pierwsze zezwolenie na stosowanie, powinny być chronione; przez krótszy okres, którego długość została ustalona na lat 5, chronione powinny być także nowe dane dostarczone celem odnowy lub zmiany warunków pierwotnego zezwolenia na stosowanie; podczas tych okresów ochronnych wszystkie nowe osoby zgłaszające się w sprawie wydania im zezwoleń na stosowanie dodatku zobowiązane są do przedstawienia akt przygotowanych zgodnie z zaleceniami dyrektywy Rady 87/153/EWG z dnia 16 lutego 1997 r., ustalającymi wytyczne dotyczące oszacowania dodatków w żywieniu zwierząt [5], chyba że obydwie strony osiągną porozumienie na temat wspólnego korzystania z danych zamieszczonych w dokumentacji; jeżeli dwie lub większa liczba osób osiągną korzyści z wydanego zezwolenia na stosowanie tego samego dodatku, osoby te, pod karą utraty tego zezwolenia, zobowiązane są do udzielenia Komisji, na jej życzenie, wspólnie lub w sposób indywidualny, odpowiedzi na pytania związane z informacją naukową.
(15) Aby zlikwidować pomiędzy Państwami Członkowskimi różnice dotyczące umów związanych z wprowadzeniem na ich terytorium dodatków wymienionych w załączniku II, tymczasowe zezwolenie dla dodatków spełniających minimalną liczbę warunków powinno zostać rozszerzone na całe terytorium Wspólnoty; niniejsze zezwolenia stają się ostatecznymi dla niektórych dodatków lub też ważne są przez okres 10 lat dla innych dodatków wtedy, kiedy wszystkie warunki związane z wydaniem zezwolenia są spełnione, jednakże przedstawione powyżej wypadki mogą wydarzyć się nie później niż w dniu upłynięcia terminu ważności tymczasowego zezwolenia.
(16) Dla wniosków o wydanie zezwolenia na stosowanie dodatków, o których mowa w art. 2 pkt aaa) i aaaa), wniesionych przed dniem 1 kwietnia 1998 r., a dla których tymczasowe zezwolenia na stosowanie dodatków wydane zostały przed dniem 1 października 1999 r., Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę, której okres nie może przekroczyć pięciu lat, licząc od dnia przyjęcia rozporządzeń dotyczących zezwoleń, na wprowadzenie do obiegu oraz na stosowanie dodatku na ich terytorium.
(17) Dla wniosków dotyczących dodatków, o których mowa w art. 2 pkt aaa) i aaaa), wniesionych przed dniem 1 kwietnia 1998 r., a dla których tymczasowe zezwolenia na stosowanie danych dodatków wydane zostały przed dniem 1 października 1999 r., Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na wprowadzenie do obiegu i stosowanie tych dodatków przez okres nieprzekraczający pięciu lat, licząc od dnia przyjęcia dotyczących niniejszej kwestii rozporządzeń.
(18) Konieczne jest przygotowanie przejściowych ustaleń dotyczących okresu zmiany ze starego na nowy system zezwoleń; w związku z tym musi być podana do wiadomości data wejścia w życie stosownych rozporządzeń.
(19) Pod uwagę powinien być wzięty rozwój metod stosowania dodatków; w niektórych przypadkach powinny zostać uchwalone przepisy umożliwiające stosowanie dodatków, w ramach pewnych warunków, dla innych celów włączenie ich do pasz.
(20) Na obecnym poziomie wiedzy naukowej i technicznej oraz biorąc pod uwagę metody kontroli, stosowanie antybiotyków, kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych, w tym stymulatorów wzrostu, zezwolenie nie powinno być wydawane na inny sposób ich stosowania poza włączeniem ich do paszy.
(21) Monografie dodatków zootechnicznych nie powinny być dłużej publikowane; zamiast identyfikowania dodatków podczas kontroli powinna zostać opublikowana notatka informacyjna na temat dodatków, o których mowa.
(22) Władze krajowe powinny zostać wyposażone w próbkę wzorcową, która pozwoli im na prowadzenie kontroli.
(23) Mieszanie dodatków należących do grup antybiotyków, kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych oraz stymulatorów wzrostu z mikroorganizmami musi być zabronione, chyba że specjalne zezwolenie wydane dla mikroorganizmów nie pozwala na takie mieszanie.
(24) Celem zapewnienia jasności usunięto z tekstu załączniki I i II, w związku z czym każdego roku powinna być publikowana lista osób upoważnionych do wprowadzania do obiegu dodatków, o których mowa w art. 2 pkt aaa), oraz lista producentów, którzy otrzymali od osoby upoważnionej prawo do produkcji tych dodatków, publikowana powinna być także lista wszystkich dodatków, na które zostały wydane zezwolenia na ich stosowanie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/524/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"ZAKRES
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do dodatków paszowych.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do dodatków przetwórczych użytych świadomie w przetwórstwie materiałów paszowych lub pasz dla osiągnięcia pewnego technologicznego celu podczas ich obróbki lub podczas poddawania ich procesowi przetwórczemu, w wyniku których może powstać niezamierzona, ale technicznie nie do uniknięcia obecność pozostałości substancji lub ich pochodnych w produkcie końcowym, pod warunkiem że pozostałości te nie przedstawiają żadnego zagrożenia dla zdrowia i nie mają żadnego technologicznego wpływu na produkt końcowy.
3.
Zakładając, że nie są one produktami umyślnie wzbogaconymi substancjami odpowiadającymi dodatkom, substancje obecne w ich naturalnym stanie w materiałach paszowych, które są częścią zwykłego składu paszy i któreodpowiadają substancji, na którą w ramach niniejszej dyrektywy zostało wydane zezwolenie, nie będą traktowane jako dodatki."
2) Między art. 1 i 2 dodaje się następujące tiret w brzmieniu:
"DEFINICJE"
.
3) W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) dodatki: substancje lub preparaty stosowane w żywieniu zwierząt celem:
- poprawienia cech materiałów paszowych lub mieszanek paszowych albo produktów zwierzęcych, lub
- zaspokojenia potrzeb żywieniowych zwierząt lub poprawa poziomu hodowli zwierząt, w szczególności poprzez wpływ na florę gastrojelitową lub na strawność paszy, lub
- wprowadzenie do pożywienia elementów, od których zależą szczególne cele żywieniowe, lub w celu zaspokojenia specyficznych potrzeb żywieniowych zwierząt w danym okresie, lub
- ochrona przed szkodliwymi efektami spowodowanymi przez wydzieliny zwierząt lub ich zmniejszenie, albo celem polepszenia środowiska zwierząt;
aa) "mikroorganizmy";: mikroorganizmy tworzące kolonie;
aaa) dodatki podlegające zezwoleniu powiązanemu z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obiegu; dodatki wymienione w części 1 załącznika C;
aaaa) inne dodatki: dodatki niepodlegające zezwoleniu powiązanym z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obiegu, o których mowa w części II załącznika C;";
ii) litera f) otrzymuje brzmienie:
"f) materiały paszowe: produkty pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego, w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane albo przetworzone oraz inne substancje organiczne i nieorganiczne, zawierające lub niezawierające dodatków, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt, bezpośrednio lub po poddaniu ich przetworzeniu podczas przygotowania mieszanek paszowych lub jako nośniki premiksów, dalej zwane "materiałami paszowymi""
iii) dodaje się następujące litery w brzmieniu:
"k) "wprowadzanie do obiegu". lub ‘obieg’: trzymanie produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt w celu sprzedaży, łącznie z oferowaniem do sprzedaży lub wszelkiej innej formy przekazania, nieodpłatnie lub odpłatnie stronom trzecim, a także sprzedaż i inne formy samego przekazania;
l) osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obiegu: osoba fizyczna lub osoba prawna, na której spoczywa odpowiedzialność za zgodność dodatku, na który uzyskała zezwolenie od Wspólnoty oraz za wprowadzenie tego dodatku do obiegu.".
4) Artykuły 3–9 otrzymują brzmienie:
"PROCEDURY DOTYCZĄCE WYDANIA ZEZWOLENIA NA STOSOWANIE DODATKÓW
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wymagają, aby żaden dodatek nie został wprowadzony do obiegu, jeśli Wspólnota nie wydała zezwolenia na jego wprowadzenie.
Zezwolenie na stosowanie wydawane jest w ramach rozporządzenia Komisji zgodnie z procedurą określoną w art. 4.
Artykuł 3a
Wspólnota wyda zezwolenie na stosowanie dodatku tylko w następujących wypadkach:
a) rezultat użycia dodatku w żywieniu zwierząt jest jednym z rezultatów, o których mowa w art. 2 lit. a);
b) biorąc pod uwagę warunki stosowania, dodatek nie wpływa ujemnie na zdrowie ludzi, zwierząt czy też na środowisko naturalne, nie szkodzi też konsumentowi poprzez pogorszenie cech produktów zwierzęcych;
c) jego obecność może być monitorowana:
- jako samego dodatku,
- w premiksach,
- w paszach, lub tam gdzie to stosowne, w materiałach paszowych;
d) na dozwolonym poziomie, leczenie lub zapobieganie chorobom zwierzęcym jest wykluczone; warunek ten nie dotyczy dodatków należących do grupy kokcydiostatyków oraz innych środków farmaceutycznych;
e) z poważnych przyczyn związanych ze zdrowiem ludzi lub zwierząt jego stosowanie nie musi być ograniczone do celów leczniczych lub weterynaryjnych.
Artykuł 4
1.
W celu otrzymania zezwolenia Wspólnoty na stosowanie substancji lub preparatu takiego jak dodatek lub aby otrzymać zezwolenia na inne jego stosowanie w przypadku dodatku, na którego stosowanie zostało wydane zezwolenie, osoba ubiegająca się o zezwolenie na stosowanie wybierze Państwo Członkowskie, które działało jako sprawozdawca podczas dokładnego badania dokumentacji, które dana osoba zebrała zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 87/153/EC z dnia 16 lutego 1987 r., określającymi wytyczne dotyczące szacowania dodatków w żywieniu zwierząt [6].
Kiedy osoba ubiegająca się o zezwolenie działa na terytorium kraju trzeciego, osobę tę na terenie Wspólnoty musi reprezentować jej przedstawiciel.
2.
Państwo Członkowskie działające jako sprawozdawca sprawdzi, czy:
a) dokumentacja zebrana została zgodnie z przepisami dyrektywy 87/153/EWG;
b) substancja lub preparat, zgodnie z otrzymaną informacją, wydają się spełniać warunki określone w art. 3a.
3.
Osoba wnioskująca o zezwolenie Wspólnoty na stosowanie danego dodatku przekaże na ręce Komisji, poprzez Państwo Członkowskie działające jako sprawozdawca, wniosek, do którego załączona jest dokumentacja, przy czym kopie tych dokumentów zostaną wysłane do innych Państwa Członkowskich, które w najkrótszym możliwie terminie potwierdzą ich otrzymanie.
Dokumentacja ta zostanie rozpatrzona nie później niż w rok po dacie przedłożenia przez osobę ubiegającą się o zezwolenie w Państwie Członkowskim, działającym w charakterze sprawozdawcy, chyba że zostaną odrzucone lub ich rozpatrzenie zostanie odroczone.
Państwo Członkowskie działające w charakterze sprawozdawcy poinformuje osobę ubiegającą się o zezwolenie na stosowanie dodatku, a także Państwa Członkowskie oraz Komisję o powodach odrzucenia lub odroczenia rozpatrzenia akt.
4.
Państwa Członkowskie mają sześćdziesiąt dni, licząc od dnia przekazania im akt, w okresie których zbadają, czy dokumentacja zebrana została zgodnie z przepisami dyrektywy 87/153/EWG i tam, gdzie to stosowne, przedstawią na piśmie Komisji oraz innym Państwom Członkowskim swoje uwagi na temat wyżej wspomnianych akt.
Jeśli po wygaśnięciu okresu, o którym mowa w ust. 1, nie zostały wniesione żadne sprzeciwy, przedstawiciel Komisji w ciągu trzydziestu dni włączy zezwolenie na stosowanie do programu prac Stałego Komitetu ds. Pasz.
5.
Jeśli z konsultacji Stałego Komitetu ds. Pasz wynika, że obowiązujące zasady prezentacji akt nie zostały spełnione, przedstawiciel Komisji powiadomi o tym fakcie osobę ubiegającą się o zezwolenie dotyczące wprowadzenia do obiegu dodatku, a także Państwo Członkowskie działające w charakterze sprawozdawcy; gdzie konieczne, przedstawiony musi być nowy wniosek zgodnie z powyższymi przepisami.
6.
Komisja zapewnia, że decyzja została podjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 23, dotyczącym wydawania zezwoleń na stosowanie dodatków, decyzja ta zostanie podjęta w okresie 320 dni następujących po włączeniu prośby, zgodnie z ust. 4 akapitem drugim, do programu prac Stałego Komitetu ds. Pasz.
Jednakże limit czasowy może być zmieniony, jeśli Państwo Członkowskie będące członkiem Stałego Komitetu ds. Pasz zażąda dodatkowych informacji lub jeśli Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt zażąda dodatkowych informacji.
W przypadku gdy wniosek o zezwolenie Wspólnoty na wprowadzenie do obiegu dodatku zostanie odrzucone lub decyzja dotycząca wydania zezwolenia zostanie odroczona, przedstawiciel Komisji poinformuje osobę starającą się o takie zezwolenie, przedstawiciel Komisji poinformuje także Państwo Członkowskie działające w charakterze sprawozdawcy o powodach odrzucenia wniosku lub też o powodach jakie wpłynęły na odroczenie decyzji.
Artykuł 5
Zmiany do dyrektywy 87/153/EWG:
- które wynikają z rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, i
- uwzględniają przepisy art. 9b ust. 1, art. 9c ust. 3, art. 9o i art. 9q ust. 5
zostaną uchwalone zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
Artykuł 6
1. Państwo Członkowskie, działające w charakterze sprawozdawcy badającego przedłożoną dokumentację, co jest zgodne z ustaleniami określonymi w art. 4 ust. 2, 9b ust. 1, 9c ust. 3 i 9g ust. 4, może pobierać opłaty za przeprowadzenie tych badań. Wysokość opłat uzależniona jest od grupy i rodzaju zezwolenia na stosowanie dodatku, o wydanie którego zwrócono się do Wspólnoty. Opłata pobierana jest w momencie przedłożenia dokumentacji.
2.
Przed dniem 1 października 1999 r. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, określi poziom opłaty, określony w ust. 1.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie oraz Komisja zapewniają, że każda informacja, która rozpowszechniona może wpłynąć na prawa dotyczące własności przemysłowej i handlowej, utrzymywana jest w tajemnicy.
2.
Poufność nie ma zastosowania do:
- fizyczno-chemicznych i biologicznych właściwości dodatku,
- fizykochemiczne i biologiczne cechy dodatku,
- interpretacji danych farmakologicznych toksykologicznych oraz ekotoksykologicznych dotyczących dodatku,
- analitycznych metod monitorowania dodatku jako takiego oraz dodatku w premiksach, paszach, a gdzie to stosowne, w materiałach paszowych,
- metody badania pozostałości dodatku lub jego metabolitów w produktach zwierzęcych.
Artykuł 7a
Jeśli dodatek zawiera lub składa się z genetycznie zmodyfikowanych organizmów w znaczeniu art. 2 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 90/220/EEC z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska genetycznie zmodyfikowanych organizmów [*] Dz.U. L 117 z 8.5.1990, str. 15. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 94/15/WE (DZ.U. L 103 z 22.4.1994, str. 20). oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG, przeprowadzony zostanie szacunek specyficznego środowiskowego ryzyka podobny do tego określonego w powyżej wspomnianej dyrektywie; aby zagwarantować zgodność z zasadami określonymi w art. 3a, następujące dokumenty zostaną dołączone do akt, przedłożonych zgodnie z art. 4 niniejszej dyrektywy:
- kopia pisemnej zgody wydanej przez właściwe władze, dotyczącej rozważania uwolnienia do środowiska genetycznie zmodyfikowanych organizmów w celach badawczych i w celach związanych z rozwojem, zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 90/220/EWG, a także skutki tego uwolnienia (uwolnień) w odniesieniu do ryzyka, określone dla każdego przypadku związanego ze zdrowiem ludzkim i środowiskiem naturalnym,
- kompletna dokumentacja techniczna zawierająca informacje, która wymagana jest zgodnie załączników II i III, do dyrektywy 90/220/EEC, a także szacunek niebezpieczeństwa dla środowiska wynikający z tej informacji; wyniki wszystkich badań przeprowadzonych w celach naukowych lub związanych z rozwojem.
Artykuły 11–18 dyrektywy 90/220/EWG nie stosują się do dodatków zawierających lub składających się z genetycznie modyfikowanych organizmów.
Artykuł 8
1. Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt, powołany do życia decyzją Komisji 76/791/EWG [**] DZ.U. L 279 z 9.10.1976, str. 35. Decyzja zmieniona decyzją 86/105/EWG (DZ.U. L 93 z 8.4.1986, str. 14)., odpowiedzialny jest za pomoc Komisji, która zostanie udzielona, na jej życzenie, a dotyczy wszystkich pytań naukowych związanych ze stosowaniem dodatków w żywieniu zwierząt.
2.
Na życzenie Komisji Państwo Członkowskie działające jako sprawozdawca zagwarantuje, że całość lub część akt, o których mowa w art. 4, jest formalnie przekazana na ręce członków Komitetu, o którym mowa w ust. 1.
WARUNKI I USTALENIA STOSUJĄCE SIĘ DO ZEZWOLEŃ NA STOSOWANIE DODATKÓW POWIĄZANE Z OSOBĄ ODPOWIEDZIALNĄ ZA WPROWADZENIE ICH DO OBIEGU
Zezwolenie na stosowanie dodatków wydawane na okres 10 lat
Artykuł 9
Na dodatki określone w art. 2 lit. aaa), które spełniają warunki określone w art. 3a, zostanie wydane zezwolenie na ich stosowanie, a same dodatki zostaną włączone do rozdziału I listy, o której mowa w art. 9t lit. b.
Tymczasowe zezwolenie na stosowanie dodatków wydawane na okres do czterech lat
Artykuł 9a
1. W przypadku dodatków, o których mowa w art. 2 lit. aaa), wydane może być, na poziomie Wspólnoty, tymczasowe zezwolenie na stosowanie nowych dodatków lub na nową metodę stosowania dodatku, na stosowanie którego zezwolenie zostało już wydane, zakładając, że warunki określone w art. 3a lit. b)–e) są spełnione i uzasadnione jest przypuszczenie, w świetle dostępnych wyników, że inny warunek określony w art. 3a lit. a) jest także spełniony. Dodatki te włączone są do rozdziału II listy, o której mowa w art. 9t lit. b).
2.
Okres ważności tymczasowego zezwolenia na stosowanie dodatku lub na nową metodę stosowania dodatku, na stosowanie którego wydano już zezwolenie, jak to omówiono w ust. 1, nie może przekroczyć okresu czterech lat, licząc od dnia wejścia w życie tego zezwolenia.
Odnowienie zezwolenia na stosowanie dodatku po upływie okresu 10 lat
Artykuł 9b
1.
Wydane przez Wspólnotę zezwolenie na stosowanie dodatków, o którym mowa w art. 2 lit. aaa) ważne jest przez okres dziesięciu lat, licząc od dnia wejścia w życie tego zezwolenia. Zezwolenie na stosowanie tego dodatku odnawiane jest na kolejne 10-letnie okresy.
W przypadku przedłużenia zezwolenia na stosowanie dodatku osoba, której to zezwolenie zostało przyznane, prześle na ręce Komisji, poprzez Państwo Członkowskie działające jako sprawozdawca, wniosek, do którego dołącza się dokumentację zgodne z przepisami, które zostaną określone dla przedłużania zezwoleń na stosowanie dodatków w dyrektywie nr 87/153/EEC.
Wniosek i dokumentacja zostaną wysłane Komisji co najmniej na rok przed upływem ważności posiadanego zezwolenia. Komisja, w najkrótszym możliwie terminie, potwierdzi otrzymanie wniosku i dokumentacji.
Kopia wniosku o przedłużenie razem z dokumentacją przesłana jest w sposób formalny przez osobę posiadającą zezwolenie na stosowanie dodatku poprzez Państwo Członkowskie działające jako sprawozdawca innym Państwom Członkowskim, które, w najkrótszym możliwie terminie, potwierdzą ich otrzymanie.
2.
Artykuły 3, 3a, 4, 7 i 7a będą miały zastosowanie, uwzględniając istniejące różnice, we wniosku o przedłużenie terminu ważności.
3.
Tam, gdzie z powodów, które są poza kontrolą osoby posiadającej zezwolenie na stosowanie dodatku, decyzja o przedłużeniu terminu zezwolenia nie zostanie podjęta przed upływem daty ważności danego zezwolenia, okres ważności posiadanego zezwolenia na stosowanie dodatków automatycznie przedłużony jest do czasu podjęcia decyzji przez Komisję.
OCHRONA DANYCH
Artykuł 9c
1.
W przypadku dodatków, o których mowa w art. 2 lit. aaa), dane naukowe oraz inne informacje zawarte w oryginalnych aktach przedłożonych w celu otrzymania pierwszego zezwolenia na stosowanie dodatku nie mogą być użyte przez okres 10 lat dla korzyści innych osób starających się o zezwolenie:
a) licząc od dnia, w którym pierwsze zezwolenie na stosowanie dodatku, wydane na drodze rozporządzenia, ma moc obowiązującą dla dodatków, o których mowa w art. 9g ust. 1, art. 9h ust. 1 i art. 9i ust. 1; lub
b) dla innych dodatków, licząc od dnia, w którym pierwsze zezwolenie na stosowanie dodatku, wydane w drodze rozporządzenia, ma moc obowiązującą, lub, licząc od dnia 1 października 1999 r., jeśli ta ostatnia data dotycząca nabrania mocy wypadnie wcześniej,
chyba że osoba ubiegająca się o zezwolenie na stosowanie dodatku weszła w porozumienie z osobą posiadającą takie zezwolenie, w związku z czym dane lub informacje zawarte w oryginalnych aktach mogą być przez nią wykorzystane.
Jednakże podczas tego okresu zezwolenia na wprowadzenie do obiegu dodatku mogą być udzielone osobom innym niż osoba odpowiedzialna za pierwsze wprowadzenie dodatku do obiegu, zakładając, że warunki określone w art. 3a i 4 zostały przez te osoby spełnione.
2.
Jeśli na temat dodatku, na stosowanie którego zostało wydane tymczasowe zezwolenie w ramach art. 9a, została przedstawiona dodatkowa informacja, której celem było uzyskanie zatwierdzenia na dodatek w ramach art. 3a, to informacja ta uważana jest za integralną część akt wstępnych i jest konsekwentnie chroniona przez okres, w jakim chroniona jest informacja zawarta we wstępnej dokumentacji.
3.
Po upływie okresu 10 lat, o którym mowa w ust. 1, częściowe lub wszystkie wyniki oceny przeprowadzonej na podstawie danych naukowych i informacji zawartych w dokumentacji, które doprowadziły do wydania zezwolenia na stosowanie dodatku, mogą być użyte przez Komisję lub przez Państwo Członkowskie z korzyścią dla innej osoby ubiegającej się o zezwolenie na wprowadzenie dodatku do obiegu, na który takie zezwolenie już zostało wydane.
W takim przypadku wniosek, do którego dołączona jest dokumentacja zgodnie z przepisami, które zostaną ustanowione w dyrektywie 87/153/EWG, składany jest przez nową osobę ubiegającą się o zezwolenie na stosowanie dodatku, poprzez Państwo Członkowskie działające jako sprawozdawca, na ręce Komisji, która w najkrótszym możliwie terminie potwierdzi ich otrzymanie.
Kopia wniosku wraz z dokumentacją przesyłaną drogą urzędową przez nową osobę ubiegającą się o zatwierdzenie, poprzez Państwo Członkowskie działające jako sprawozdawca, na ręce innych Państw Członkowskich, które w najkrótszym możliwie terminie potwierdzą otrzymanie wszystkich wyżej wspomnianych dokumentów.
Przepisy art. 3, 3a, 4, 7 i 7a, stosuje się z potrzebnymi zmianami.
4.
Przepisy ust. 3 stosuje się, jeśli chodzi o korzystanie z danych zamieszczonych w dokumentacji dotyczących dodatku, odnośnie do którego na życzenie osoby posiadającej zezwolenie na stosowanie tego dodatku zezwolenie to zostało cofnięte.
5.
Dodatkowe dane naukowe oraz informacja wymagana przy modyfikacji warunków dotyczących wciągnięcia na listę dodatku lub przy przedłużeniu zezwolenia zgodnie z przepisami art. 9b ust. 1, a także wszystkie nowe dane naukowe lub informacje przedstawione w okresie ważności zezwolenia na stosowanie dodatku nie mogą być użyte w okresie pięciu lat przez Komisję lub przez Państwo Członkowskie z korzyścią dla innej osoby starającej się o zezwolenie, licząc od dnia, w którym zezwolenie na nowy sposób użycia, odnowienie lub przedstawienie nowych danych naukowych lub informacji staje się skuteczne.
W przypadku gdy ochrona danych udzielona dla modyfikacji warunków zamieszczenia w wykazie dodatku wygasa przed upływem terminu przewidzianego w ust. 1, pięcioletni okres zostanie przedłużony w taki sposób, aby termin ważności obydwu okresów wygasł równocześnie.
6.
Bez uszczerbku dla ust. 1 osoba starająca się o uzyskanie zezwolenie na stosowanie dodatku, o którym mowa w art. 2 ust. 3 lit. aaa), sprawdzi przed rozpoczęciem badań toksykologicznych dotyczących kręgowców, czy na jej produkt lub na aktywne substancje tego produktu zezwolenie nie zostało już wydane.
Jeśli to okaże się konieczne, osoba ta porozumie się z właściwymi władzami danego Państwa Członkowskiego w sprawie, czy produkt lub jego substancje aktywne są takie same jak te, na które zezwolenie zostało już wydane.
Jeżeli na produkt lub na substancje aktywne, o których mowa, zezwolenie zostało już wydane, osoba starająca się o zezwolenie i osoba posiadająca takie zezwolenie podejmą wszelkie niezbędne kroki, których celem jest osiągnięcie porozumienia o wspólnym korzystaniu z informacji, porozumienie takie pozwoli na uniknięcie przeprowadzenia ponownych badań toksykologicznych na kręgowcach.
Jeżeli osobie wnioskującej o zezwolenie oraz osobie posiadającej takie zezwolenie nie uda się osiągnąć porozumienia o wspólnym korzystaniu z informacji, Państwa Członkowskie mogą przedsięwziąć środki krajowe celem zobowiązania osoby starającej się o zezwolenie oraz osoby posiadającej zezwolenie działającej na ich terytorium do wspólnego korzystania z informacji celem uniknięcia ponownych badań toksykologicznych na kręgowcach, które były już przeprowadzone na ich terytorium, a także mogą określić warunki korzystania z informacji, gwarantując przy tym należytą równowagę interesów zainteresowanych stron.
WARUNKI I USTALENIA STOSUJĄCE SIĘ DO ZEZWOLEŃ WYDAWANYCH DLA INNYCH DODATKÓW
Zezwolenia bezterminowe
Artykuł 9d
1.
Na dodatki, określone w art. 2 lit. aaaa), które spełniają warunki określone w art. 3a, zostaną wydane zezwolenia na ich stosowanie, a same dodatki zamieszczone są w rozdziale III listy, o której mowa w art. 9t lit. b).
2.
Na dodatki, określone w art. 2 lit. aaaa), włączone do załącznika I przed dniem 1 kwietnia 1998 r., wydane jest zezwolenie na ich stosowanie, a same dodatki włączone są do rozdziału III wykazu, o którym mowa w art. 9t lit. b).
Tymczasowe zezwolenie na stosowanie dodatków wydawane na maksymalny okres czterech lub pięciu lat
Artykuł 9e
1. W przypadku dodatków, o których mowa w art. 2 lit. aaaa), udzielone może być, na poziomie wspólnotowym, tymczasowe zezwolenie na stosowanie nowego dodatku lub na nowy sposób użycia dodatku, na stosowanie którego zezwolenie zostało już wydane, pod warunkiem że warunki określone w art. 3a lit. b)–e) są spełnione i że uzasadnione jest przyjęcie, że warunek określony w art. 3a lit. a) jest także spełniony. Dodatki te zostaną włączone do rozdziału IV wykazu, o którym mowa w art. 9t lit. b).
2.
Termin ważności tymczasowego zezwolenia, określony w ust. 1, nie może przekroczyć okresu czterech lat, licząc od dnia, w którym zezwolenie staje się skuteczne.
3.
Dodatki, określone w art. 2 lit. aaa), włączone do załącznika II przed dniem 1 kwietnia 1998 r., mogą być przedmiotem tymczasowego krajowego zezwolenia; będą one włączone do rozdziału IV wykazu, o którym mowa w art. 9t lit. b).
Okres ważności tymczasowego zezwolenia wydanego dla tych dodatków nie może przekroczyć pięciu lat, biorąc pod uwagę okres włączony do załącznika II, o którym mowa powyżej.
WARUNKI I USTALENIA PRZEJŚCIOWE STOSOWANE PRZY WYDAWANIU ZEZWOLEŃ NA STOSOWANIE DODATKÓW POWIĄZANYCH Z OSOBĄ ODPOWIEDZIALNĄ ZA WPROWADZENIE ICH DO OBIEGU
Artykuł 9f
Niezależnie od przepisów art. 3, Państwa Członkowskie zezwolą na wprowadzenie do obiegu dodatków wymienionych w załączniku B.
Dodatki włączone do załącznika I przed dniem 1 stycznia 1988 r.
Artykuł 9g
1.
Na dodatki, jak to określone w art. 2 lit. aaaa), włączone do załącznika 1 przed dniem 1 stycznia 1988 r., wydaje się, od dnia 1 kwietnia 1998 r., tymczasowe zezwolenie na ich stosowanie; dodatki te zostaną przeniesione do rozdziału 1 załącznika 8 celem zbadania ich jako dodatków powiązanych z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obiegu.
2.
W celu badania dodatków i ich ponownej oceny na dodatki, określone w ust. 1, muszą być złożone przed dniem 1 października 1998 roku nowe wnioski o zezwolenie na ich stosowanie; niniejsze wnioski, uzupełnione monografiami i notami indentyfikacyjnymi określonymi w art. 9n i 9o, skierowane są przez osobę odpowiedzialną za dokumentację, na podstawie której wydane zostało uprzednie zezwolenie, lub przez jej następcę lub następców, kierowane poprzez Państwa Członkowskie działające jako sprawozdawca do Komisji, przy czym kopie tych dokumentów wysyłane są do innych Państw Członkowskich, które, w możliwie najkrótszym terminie, potwierdzają ich otrzymanie.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 tymczasowe zezwolenie na stosowanie wycofane jest w drodze rozporządzenia, a przed dniem 1 października dodatki te skreśla się z wykazu rozdziału I, załącznika B:
a) jeśli dokumenty wymagane zgodnie z ust. 2 nie są przedłożone w określonym terminie; lub
b) jeśli po przeprowadzeniu kontroli przedłożonych dokumentów zostanie ustalone, że monografie i noty identyfikacyjne są niezgodne z danymi zamieszczonymi w dokumentacji, na podstawie której zostało wydane oryginalne zezwolenie.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby osoba odpowiedzialna za wprowadzenie, jak określono w ust. 1, dodatku do obiegu przedstawiła, tak jak przewidziano w art. 4 i nie później niż do dnia 30 września 2000 r., dokumentację, określoną w art. 4 celem ponownej oceny dodatku.
Jeśli dana osoba nie przedstawi wyżej wspomnianej dokumentacji, zezwolenie na stosowanie dodatku, o którym mowa, zostanie wycofane poprzez zastosowanie rozporządzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 23, natomiast dodatek, o którym mowa, jest także skreślony z wykazu rozdziału I załącznika B.
5.
Komisja podejmuje wszystkie niezbędne środki, które zagwarantują, że ponowna ocena akt, określonych w ust. 4, jest zakończona nie później niż w okresie trzech lat, licząc od daty przedłożenia akt.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 23 zezwolenie na stosowanie dodatków, o którym mowa w art. 1:
a) jest wycofane, a dodatki skreślone z listy rozdziału I załącznika B poprzez zastosowanie rozporządzenia; lub
b) zastąpione zezwoleniem powiązanym z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obiegu, którego okres ważności wynosi 10 lat i zastąpione poprzez zastosowanie rozporządzenia skutkujące nie później niż od dnia 1 października 2003 roku i włączone do rozdziału I listy, o której mowa w art. 9t lit. b).
6.
Przepisy art. 9b lit. b) stosuje się z potrzebnymi zmianami.
Dodatki włączone do załącznika I po dniu 31 grudnia 1987 r.
Artykuł 9h
1.
Na dodatki, określone w art. 2 lit. aaa), włączone do załącznika I po dniu 31 grudnia 1987 r., wydaje się od dnia 1 kwietnia 1998 r. zezwolenie tymczasowe; dodatki te zostaną przeniesione do rozdziału II załącznika B celem zezwolenia na ich stosowanie na okres dziesięciu lat jako dodatków powiązanych z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obiegu, zgodnie z ust. 2 i 3.
2.
Na stosowanie dodatków, określone w ust. 1, uzupełnione monografiami i notami indentyfikacyjnymi określonymi w art. 9n i 9o muszą być złożone nowe wnioski o wydanie zezwolenia na ich stosowanie, niniejsze wnioski muszą być złożone przed dniem 1 października 1998 r., niniejsze wnioski skierowane przez osobę odpowiedzialną za dokumentację, na podstawie której wydane zostało uprzednie zezwolenie lub przez jej następcę lub następców poprzez Państwa Członkowskie działające jako sprawozdawca do Komisji, przy czym kopie tych dokumentów wysłane są do innych Państw Członkowskich, które, w możliwie najkrótszym terminie, potwierdzają ich otrzymanie.
3.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 tymczasowe zezwolenie na stosowanie dodatków określonych w ust. 1:
a) jest wycofane, a dodatki, w drodze przyjęcia rozporządzenia, skreśla się z listy w rozdziale II załącznika B, jeśli dokumenty wymagane w ust. 2 nie zostaną przedłożone w ustalonym terminie lub jeśli po przejrzeniu przedłożonych dokumentów ustalone zostanie, że monografie i noty identyfikacyjne nie są zgodne z danymi zamieszczonymi w dokumentacji, na podstawie której zostało wydane oryginalne zezwolenie na stosowanie dodatku; lub
b) zastąpione jest zezwoleniem powiązanym z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obiegu, którego okres ważności wynosi dziesięć lat, i zastąpione jest w drodze rozporządzenia skutkującego nie później niż od dnia 1 października 1999 r. i włączone do rozdziału I wykazu określonego w art. 9t lit. b).
4.
Przepisy art. 9b ust. 3 stosuje się z potrzebnymi zmianami.
Dodatki włączone do załącznika II przed dniem 1 kwietnia 1998 r.
Artykuł 9i
1.
Dodatki, określone w art. 2 lit. aaa), włączone do załącznika II przed dniem 1 kwietnia 1998 r. mogą być przedmiotem tymczasowego zezwolenia prawa krajowego na stosowanie; są one włączone do rozdziału III załącznika B z zamiarem wydania zezwolenia jako dla dodatków powiązanych z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obiegu; okres ważności tymczasowego zezwolenia na stosowanie wydanego dla tych dodatków nie może przekroczyć pięciu lat, biorąc pod uwagę okres włączenia do załącznika II, o którym mowa powyżej.
2.
Na dodatki, określone w ust. 1, przed dniem 1 października 1998 r. muszą być złożone nowe wnioski o wydanie zezwolenia na ich stosowanie; wnioski takie, uzupełnione monografiami i notami indentyfikacyjnymi określonymi w art. 9n i 9o odpowiednio, skierowane są przez osobę odpowiedzialną za dokumentację, na podstawie której wydane zostało uprzednie zezwolenie, lub przez jej następcę lub następców poprzez Państwo Członkowskie działające jako sprawozdawca do Komisji, przy czym kopie tych dokumentów wysłane są do innych Państw Członkowskich, które w możliwie najkrótszym terminie potwierdzają ich otrzymanie.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 tymczasowe zezwolenie na stosowanie dodatków określonych w ust. 1:
a) wycofane jest, a dodatki skreślone z listy rozdziału III załącznika B, w drodze rozporządzenia, jeśli dokumenty określone w ust. 2 nie zostały przedłożone w ustalonym terminie lub jeśli po przeprowadzeniu kontroli przedłożonych dokumentów ustalone jest, że monografie i noty identyfikacyjne nie są zgodne z danymi zamieszczonymi w dokumentacji, na podstawie której zostało wydane oryginalne zezwolenie; lub
b) zastąpione jest tymczasowym zezwoleniem na dodatki powiązanym z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obiegu, którego okres ważności wynosi 10 lat, i zastąpione przez przyjęcie rozporządzenia skutkującego nie później niż od dnia 1 października 1999 r. i włączone do rozdziału II wykazu, określonego w art. 9t lit. b).
4.
Przepisy przewidziane w art. 9b ust. 3 stosuje się z potrzebnymi zmianami.
Artykuł 9j
Wniosek o wydanie zezwolenia na wprowadzenie dodatku do obiegu przedłożone pomiędzy dniem 1 kwietnia 1998 r. a dniem 30 września 1999 r., dla którego Komisja nie wydała postanowienia do tego czasu, badane jest zgodnie z art. 3, 3a, 7, 7a, 9, 9a, 9b, 9c, 9d, 9e, 9n i 9o.
DYSTRYBUCJA I STOSOWANIE DODATKÓW
Artykuł 9k
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w dziedzinie żywienia zwierząt wprowadzone do obiegu będą tylko te dodatki, na które zezwolenie zostało wydane zgodnie z niniejszą dyrektywą; a także pod warunkiem, że dodatki stosowane są częścią paszy, zgodnie z przepisami rozporządzenia dotyczącego zezwolenia na stosowanie dodatków.
2.
Bez względu na ust. 1 dodatki należące do grup innych niż "antybiotyki", "kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne" oraz do grupy stymulatorów wzrostu mogą być użyte przy zastosowaniu metody innej niż dodanie ich do paszy, pod warunkiem że niniejsza metoda określona jest w przepisie prawnym rozporządzenia dotyczącego udzielania zezwoleń na stosowanie dodatków.
3.
Państwa Członkowskie w szczególności zapewniają, że dodatki dodawane są do materiałów paszowych i do paszy tylko w takim wypadku, kiedy ich stosowanie jest zgodnie z przepisami rozporządzenia dotyczącego zezwolenia na stosowanie dodatków.
REJESTRACJA
Artykuł 9l
1.
Kiedy na stosowanie dodatków, określonych w art. 2 lit. aaa), zostało wydane zezwolenie, osoba lub osoby odpowiedzialne za wprowadzenie ich do obiegu otrzymają numer rejestracyjny, a dla dodatku ustala się wspólnotowy numer rejestracyjny.
2.
Dla dodatków, dla których zostało wydana zezwolenie na ich stosowanie, określonych w art. 2 lit. aaaa), ustala się wspólnotowy numer rejestracyjny.
WYCOFANIE DODATKÓW
Artykuł 9m
Rozporządzenie o wycofaniu zezwolenia na stosowanie dodatku przyjmuje się:
- na wniosek osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie dodatku do obiegu, jeśli dodatek jest jednym z tych określonych w art. 2 lit. aaa),
- jeśli jeden z warunków, określonych w art. 3a, związany z wyrażeniem zgody na jego stosowanie, nie jest dłużej spełniany,
- jeśli próbka wzorcowa dodatku nie jest dostarczona władzom urzędowym, które zażądały takiej próbki lub jeśli dodatek wprowadzony do obiegu nie odpowiada wzorcowej próbce zatwierdzonego dodatku,
- jeśli próbka substancji aktywnej nie jest dostarczona władzom urzędowym, które zażądały takiej próbki,
- jeśli osoba odpowiedzialna za wprowadzenie dodatku do obiegu nie dostarczy w określonym terminie informacji, której żąda osoba odpowiedzialna w ramach Komisji.
Jednakże zezwolenie na stosowanie niniejszych dodatków może być w dalszym ciągu udzielane w celu wykorzystania nagromadzonych zapasów tych dodatków, ale na okres nie dłuższy niż jeden rok, jeśli warunki określone w art. 3a lit. b) są w dalszym ciągu spełniane.
MONOGRAFIE I NOTY IDENTYFIKACYJNE
Artykuł 9n
1.
Zgodnie z dyrektywą 87/153/EWG Państwa Członkowskie zapewniają, że osoby wnioskujące o uzyskanie zezwolenia na stosowanie dodatku przedstawią monografię dodatków przedstawioną w dokumentacji przewidzianej w art. 2 lit. aaa).
2.
Podczas trwania procedur związanych z wydawaniem zezwoleń na stosowanie dodatku, określonego w art. 2 lit. aaa), Stały Komitet ds. Pasz wydaje opinię, jeśli to stosowne, po wniesieniu koniecznych zmian, dotyczącą monografii dodatku przedstawionej w dokumentacji przewidzianej w art. 4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 23 Komisja zatwierdza opinię dotyczącą monografii, przedstawioną przez Stały Komitet ds. Pasz, a także zmiany wniesione przez Komitet.
3.
Monografia może być także zatwierdzona dla dodatków innych niż te określone w ust. 1, zgodnie z procedurą określoną w ust. 2.
4.
Właściwe władze Państw Członkowskich odnoszą się do monografii:
a) aby ustalić, czy dodatek, odnośnie do którego zwrócono się o wydanie zezwolenia na wprowadzenie go do obiegu, jest innowacyjny, czy też powinien być traktowany jak kopia;
b) aby upewnić się, czy dodatek wprowadzony do obiegu rzeczywiście jest dodatkiem opisanym w dokumentacji, na podstawie której Wspólnota wydała zezwolenie na jego stosowanie.
5.
Kolejne zmiany, które zostaną wprowadzone do monografii w związku z rozwojem wiedzy naukowej i technicznej, składa się do Stałego Komitetu ds. Pasz celem uzyskania jego opinii, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 9o
1.
Zgodnie z dyrektywą 87/153/EWG Państwa Członkowskie zapewniają, że osoba ubiegająca się o uzyskanie zezwolenia na stosowanie dodatku przedstawi notę identyfikacyjną streszczającą cechy i właściwości dodatku.
W przypadku dodatków określonych w art. 2 lit. aaa) lub, jeśli stosowany art. 9n ust. 3, nota identyfikacyjna powinna zawierać streszczenie najważniejszych cech i właściwości dodatku przedstawionych w monografii, określonej w art. 9n.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 powinny zostać przyjęte:
- nota identyfikacyjna,
- kolejne zmiany do noty identyfikacyjnej powstałe w wyniku rozwoju wiedzy naukowej i technicznej.
3.
W celu ułatwienia identyfikacji dodatków, określonej w ust. 1, podczas przeprowadzania oficjalnych kontroli nota identyfikacyjna określona w tym ustępie opublikowana jest w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
PRÓBKA WZORCOWA
Artykuł 9p
1.
Do dodatków, określonych art. 2 lit. aaa), próbka wyjściowa posiadająca cechy i właściwości przedstawione w monografii, określonej w art. 9n, a także próbka referencyjna substancji aktywnej udostępniane są przez osobę odpowiedzialną za wprowadzenie tych dodatków do obiegu, krajowym władzom danego Państwa Członkowskiego odpowiedzialnym za kontrolę.
2.
Jeśli cechy lub właściwości dodatku zostały zmodyfikowane, dostarczona jest nowa próbka wyjściowa odpowiadająca nowej monografii.
3.
Szczegółowe zasady dotyczące dostarczenia i konserwacji próbek wyjściowych przyjęte są zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
MIESZANKI I POZIOMY DODATKÓW
Artykuł 9q
1.
Ponieważ specjalne postanowienia nie zostały określone w przepisach prawnych dotyczących wydawania zezwolenia na stosowanie dodatków, maksymalny i minimalny poziom ustalony dla niektórych dodatków dotyczy mieszanek paszowych pełnoporcjowych, o 12-procentowej wilgotności.
Jeśli substancja dozwolona jako dodatek istnieje także w stanie naturalnym w niektórych materiałach paszowych, to ilość dodatku, jaka może być dodana do paszy, obliczana jest w taki sposób, że ilość elementów dodanych i elementów obecnych w sposób naturalny nie przekracza maksymalnego poziomu określonego w rozporządzeniu dotyczącym wydawania zezwoleń na stosowanie dodatków.
2.
Mieszanie dodatków w premiksach i paszach dozwolone jest tylko wtedy, kiedy istnieje fizyczno-chemiczna i biologiczna zgodność pomiędzy składnikami mieszanki w stosunku do pożądanych rezultatów.
3.
O ile mieszanka, której to dotyczy, nie podlega specyficznemu zezwoleniu jako dodatek, Państwa Członkowskie wymagają, aby:
a) antybiotyki i stymulatory wzrostu nie były mieszane razem z substancjami z ich własnej grupy czy substancjami należącymi do innej grupy;
b) kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne nie były mieszane z antybiotykami i stymulatorami wzrostu, w przypadku gdy kokcydiostatyki działają także, dla tej samej kategorii zwierząt, jako antybiotyk lub jako stymulator wzrostu;
c) kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne nie mogą być razem mieszane, jeśli ich działanie jest podobne.
4.
Mieszanie antybiotyków, stymulatorów wzrostu, kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych z mikroorganizmami jest zabronione, chyba że mieszanka taka nie jest przedmiotem rozporządzenia dotyczącego zezwolenia mikroorganizmów.
5.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 i ust. 2 i 3 niniejszego artykułu Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę, ale tylko dla badań technicznych prowadzonych w celach naukowych i niehandlowych, na użycie produktów, które nie zostały zatwierdzone na poziomie Wspólnoty jako dodatki lub na użycie dodatków w warunkach innych niż te określone w przepisach prawnych dotyczących wydawania zezwoleń na stosowanie dodatków, pod warunkiem że:
- badania prowadzone są zgodnie z zasadami i warunkami ustanowionymi w dyrektywie 87/153/EWG, i
- przeprowadzona została odpowiednia urzędowa kontrola.
ZMIANY DO ZAŁĄCZNIKÓW
Artykuł 9r
Zmiany do załączników przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
INFORMACJA O PROCEDURACH DOTYCZĄCYCH DODATKÓW
Artykuł 9s
Państwo Członkowskie zapewnia, aby osoby odpowiedzialne za wprowadzenie dodatków, określonych w art. 2 lit. aaa) do obiegu przesyłały Komisji, tak szybko jak tylko jest to możliwe, nazwisko lub nazwę firmy i jej adres lub adres biura rejestracyjnego producentów, które udzieliło im prawa do produkcji dodatku oraz, jeśli producenci prowadzą działalność w krajach trzecich, nazwisko lub nazwę firmy i jej adres lub adres biura rejestracyjnego ich przedstawiciela reprezentującego ich na terenie Wspólnoty.
PUBLIKACJA W DZIENNIKU URZĘDOWYM WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
Artykuł 9t
Każdego roku, najpóźniej do dnia 30 listopada, Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, Seria "C":
a) listę osób odpowiedzialnych za wprowadzenie dodatków, określonych w art. 9s, do obiegu, nazwiska producentów, którzy otrzymali zezwolenie na produkcję dodatków oraz nazwiska ich przedstawicieli reprezentujących ich we Wspólnocie, jeśli producenci prowadzą działalność w państwie trzecim;
b) wykaz dodatków objętych zezwoleniem podzielony w sposób następujący:
- rozdział I: lista dodatków powiązanych z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obiegu, posiadającą zezwolenie wystawione na okres 10 lat,
- rozdział II: lista dodatków powiązanych z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obiegu, posiadającą tymczasowe zezwolenie na okres nie dłuższy niż 4 do 5 lat w przypadku dodatków, które były przedmiotem tymczasowego zezwolenia uzyskanego przed dniem 1 kwietnia 1998 r.,
- rozdział III: wykaz innych dodatków, na których stosowanie zostało udzielone zezwolenie bezterminowe,
- rozdział IV: wykaz innych dodatków podlegających zezwoleniu na zasadach tymczasowych na okres nie dłuższy niż 4 czy 5 lat w przypadku dodatków, dla których zostało wydane tymczasowe zezwolenie przed dniem 1 kwietnia 1998 r." .
5) Dodaje się tytuł między art. 9t i 10 w brzmieniu:
"OPAKOWANIA"
.
6) Dodaje się tytuł między art. 10 i 11 w brzmieniu:
"ZABEZPIECZENIE I ŚRODKI DZIAŁANIA"
.
7) W art. 11 ust. 1 "wymienione w załączniku I" zastępuje się przez "zatwierdzone".
8) Dodaje się tytuł między art. 11 i 12 w brzmieniu:
"POZIOMY DODATKÓW W MIESZANKACH PASZOWYCH UZUPEŁNIAJĄCYCH"
.
9) Dodaje się tytuł między art. 12 i 13 w brzmieniu:
"ZASADY DYSTRYBUCJI I DODAWANIA DODATKÓW I PREMIKSÓW DO PASZ"
.
10) Artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby niektóre dodatki objęte niniejszą dyrektywą, premiksy przygotowane z tych dodatków celem dodania ich do mieszanek paszowych i mieszanki paszowe, w których skład wchodzą te premiksy, mogły być wprowadzone do obiegu lub używane tylko przez zakłady lub pośredników, którzy spełniają warunki, jeśli to stosowne, ustanowione w dyrektywie Rady 95/69/WE z dnia 22 grudnia 1995 r., ustalającej warunki i ustalenia dotyczące udzielania zgody i rejestracji niektórych zakładów i pośredników działających w sektorze żywienia zwierząt [*] Dz.U. L 332 z 30.12.1995, str. 15..
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby:
a) dodatki, o których mowa w części A załącznika A, mogą być dostarczane tylko przez uprawnione zakłady:
i) do pośredników lub zakładów, które produkują premiksy i które zostały zatwierdzone zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 3 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 dyrektywy 95/69/WE; i
ii) w formie premiksów, tylko do pośredników lub zakładów, które produkują mieszanki paszowe celem wprowadzenia ich do obiegu lub też tylko na potrzeby ich gospodarstwa i zatwierdzone zostały zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 3 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 lit. c) lub e) wyżej wymienionej dyrektywy;
b) dodatki wymienione w części B załącznika A mogą być dostarczane tylko przez zatwierdzone zakłady:
i) do pośredników lub zakładów, które produkują premiksy i które zostały zatwierdzone zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 3 wyżej wymienionej dyrektywy; lub
ii) w formie premiksów, tylko do:
- pośredników, zatwierdzonych zgodnie z przepisami art. 3 wyżej wymienionej dyrektywy, lub
- zakładów, które produkują mieszanki paszowe celem wprowadzenia ich do obiegu lub tylko na potrzeby własne ich gospodarstwa i były zarejestrowane zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 7 ust. 2 lit. c) lub d) wyżej wymienionej dyrektywy lub, tam gdzie to stosowne, zatwierdzone zgodnie z ustanowionymi w art. 2 ust. 2 lit. c) lub e) niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie wymagają, aby dodatki wymienione w załączniku A część A i B mogły być dodawane do mieszanek paszowych tylko wtedy, kiedy zostały one przygotowane wcześniej w formie premiksów zawierających substancje nośne przez zakłady, które spełniają warunki określone w art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 95/69/WE.
Niniejsze premiksy mogą być dodawane do mieszanek paszowych tylko w proporcji co najmniej 0,2 % wagi.
Na zasadzie odstępstwa od pierwszego akapitu Państwa Członkowskie mogą zezwolić na włączenie mieszanek paszowych w proporcji w wysokości 0,05 % wagi, pod warunkiem że ilościowy i jakościowy skład premiksów do premiksu na to pozwala oraz po wcześniejszym ustaleniu, czy zakłady spełniają warunki wymienione w rozdziale I.2 lit. b) Załącznika, w celu osiągnięcia jednolitej dystrybucji premiksów oraz z zachowaniem poziomu dodatków ustalonego dla wszystkich pasz.
Producenci określeni w ustępie drugim są włączeni do krajowego wykazu pod następującą specjalną pozycją: "Producenci mieszanek paszowych upoważnieni do stosowania minimalnej proporcji w wysokości 0,05 % wagi premiksów"..
4.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, Państwa Członkowskie wymagają, aby:
a) dodatki określone w załączniku A część B mogły być dostarczane upoważnionym pośrednikom lub zarejstrowanym zakładom produkującym mieszanki paszowe dla zwierząt domowych oraz spełniającym warunki ustanowione, odpowiednio, w art. 3 ust. 1 lub art. 3 ust. 2 lit. c) lub d) dyrektywy 95/69/WE;
b) dodatki określone w załączniku A część A lub część B mogły być dostarczane, na ostatnim etapie obrotu, do zakładów produkujących mieszanki paszowe, pod warunkiem że:
- wspólnotowe rozporządzenie dotyczące udzielania zezwoleń na stosowanie dodatków przewidywało, w przypadku szczególnego przygotowania dodatku, bezpośrednie dodawanie do pasz, oraz
- producent mieszanek paszowych był zatwierdzony zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. c) powyższej dyrektywy, dotyczącym dodatków określonych w załączniku A części A lub był zarejestrowany zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. c) powyższej dyrektywy dotyczącym dodatków określonych w załączniku A części B, oraz
- sprawdzono na miejscu, że producent dysponuje właściwą technologią, określoną w rozdziale I pkt 3 lit. b) lub rozdziale II lit. c) Załącznika do powyższej dyrektywy, w celu dodania danego preparatu bezpośrednio do mieszanki paszowej.
Ci producenci znajdują się w krajowym wykazie pod następującą szczególną pozycją: "Producenci mieszanek paszowych określeni w lit. b) upoważnieni do dodawania antybiotyków, kokcydiostatykików i innych środków farmaceutycznych oraz stymulatorów wzrostu bezpośrednio do mieszanek paszowych". lub "Producenci mieszanek paszowych upoważnieni do dodawania miedzi, selenu oraz witamin A i D bezpośrednio do mieszanek paszowych"..
5.
W drodze odstępstwa od art. 7 dyrektywy 95/69/WE i ust. 1 i 2 niniejszego artykułu Finlandia, ponieważ część jej terytorium jest położona na północ od 60 stopnia szerokości geograficznej, a także Szwecja upoważnione są w związku ze specjalnymi warunkami dotyczącymi żywienia zwierząt w gospodarstwach wiejskich do dopuszczenia premiksów witamin, prowitamin i chemicznie dobrze określonych substancji posiadających podobny skutek dla rolników zajmujących się hodowlą zwierząt celem bezpośredniego ich dodania do materiałów paszowych pochodzenia roślinnego, pod warunkiem że:
- sposób użycia określa dokładnie dawkowanie, które musi być przestrzegane, biorąc pod uwagę gatunek lub kategorię zwierząt, a także rodzaj używanej paszy,
- specjalne działania zostały podjęte przez Finlandię i Szwecję, których celem jest monitorowanie niniejszych premiksów.".
11) Dostaje się tytuł między art. 13 i 14 w brzmieniu:
"ETYKIETOWANIE DODATKÓW" .
12) Artykuły 14–16 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby dodatki, odnośnie do których zostało wydane zezwolenie, jeśli chodzi o ich stosowanie, mogły być wprowadzone do obiegu celem użycia ich w paszy, tylko wtedy, kiedy następujące szczegółowe dane, które muszą być dokładnie widoczne, czytelne i nie do zmazania, a za które odpowiadają producenci, pakowacze, sprzedawcy lub dystrybutorzy działający na terenie Wspólnoty, zamieszczone są na pojemniku lub etykiecie na nim umocowanej:
A. dla wszystkich dodatków, z wyjątkiem enzymów i mikroorganizmów:
a) specyficznych nazw nadanych danemu dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie, numer rejestracyjny przypisany temu dodatkowi w rozumieniu art. 2, oraz w przypadku dodatku w znaczeniu art. 2 lit. aaa) nazwa firmy i numer rejestracyjny przypisany do osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie tego dodatku do obiegu;
b) nazwisko lub nazwa handlowa oraz adres statutowej siedziby osoby odpowiedzialnej za szczegółowe dane, o których mowa w niniejszym ustępie;
c) waga netto oraz, w przypadku płynnych dodatków, objętość netto lub waga netto;
d) jeśli stosowne, numer identyfikacyjny przypisany do zakładu lub pośrednika, zgodnie z art. 5 dyrektywy 95/69/WE, lub numer rejestracyjny przypisany do zakładu lub pośrednika, zgodnie z art. 10 wyżej wymienionej dyrektywy.
B. Dodatkowo, w odniesieniu do:
a) antybiotyków, stymulatorów wzrostu, kokcydiostatyki oraz innych środków farmaceutycznych: nazwisko lub nazwa firmy i jej adres lub zarejestrowany zakład producenta, jeśli nie jest on odpowiedzialny za szczegółowe dane na etykiecie, poziom aktywnych substancji, datę upływu ważności gwarancji lub okresu zdatności do użycia, licząc od daty produkcji, numer rejestracyjny partii produkcji i datę produkcji, instrukcje sposobu użycia I, tam gdzie to stosowne, rekomendacje dotyczące bezpiecznego użycia w przypadku dodatków, które są przedmiotem specjalnych przepisów przy ich zatwierdzaniu;
b) witamina E: poziom alfa-tokoferolu i data ważności gwarancji tego poziomu lub dozwolony okres składowania, licząc od dnia produkcji;
c) witaminy inne niż witamina E, prowitaminy i substancje o podobnym działaniu; poziom substancji aktywnej oraz okres upływu terminu ważności gwarancji tego poziomu lub dozwolony okres składowania licząc od dnia produkcji;
d) elementy śladowe, barwniki, włączywszy pigment oraz inne dodatki, z wyjątkiem tych należących do grup enzymów i mikroorganizmów; poziom substancji aktywnej.
C. Dla dodatków należących do grupy:
a) enzymów: specyficzna nazwa składnika lub składników aktywnych zgodnie z ich aktywnością i przyznanym zezwoleniem na ich stosowanie, numer identyfikacyjny Międzynarodowego Związku Biochemii, jednostki aktywności [*] Jednostki aktywności są wyrażane w mikromolach produktu wydzielanego na minutę, przez jeden gram preparatu enzymatycznego. (jednostki aktywności/1 gram jednostek aktywności/milimetr), numer rejestracyjny Wspólnoty Europejskiej nadany dodatkowi, nazwisko lub nazwa firmy i adres lub zarejestrowane miejsce prowadzenia działalności przez osobę odpowiedzialną za szczegółowe dane zamieszczane na etykiecie, nazwisko lub nazwa firmy i adres lub zarejestrowane miejsce prowadzenia działalności przez producenta, jeśli nie jest on odpowiedzialny za szczegółowe dane zamieszczane na etykiecie, numer rejestracyjny przypisany zakładowi lub pośrednikowi, zgodnie z art. 5 dyrektywy 95/69/WE, data ważności gwarancji lub dozwolonego okresu składowania, licząc od dnia produkcji, numer referencyjny partii produkcji oraz data produkcji; instrukcje dotyczące sposobu użycia, w szczególności określające rekomendowane dawkowanie, w formie "rozpiętości"., jeśli to stosowne, zgodnie z procentami na wagę danych materiałów paszowych przez kilogram całej paszy zgodnie z wymogami określonymi dla każdego przypadku przy wydawaniu zezwolenia na stosowanie dodatku I, tam, gdzie to stosowne, rekomendacje dotyczące bezpieczeństwa, jak to zostało określone przy wydawaniu zezwolenia na stosowanie dodatku, waga netto, a w przypadku dodatków płynnych albo objętość netto, albo waga netto, tam, gdzie to stosowne, identyfikacja specjalnych i znaczących cech związanych z procesem produkcji, zgodnie z przepisami dotyczącymi etykietowania określonymi w zezwoleniu dotyczącym dodatku;
b) mikroorganizmów: identyfikacja naprężenia (naprężeń), zgodnie z udzielonym zezwoleniem, numer ewidencyjny naprężenia (naprężeń), liczba formujących kolonię jednostek (CFU per gram), numer rejestracyjny WE nadany dodatkowi, nazwisko lub nazwa firmy i adres lub zarejestrowane miejsce prowadzenia działalności przez osobę odpowiedzialną za szczegółowe dane zamieszczane na etykiecie, nazwisko lub nazwa firmy i adres lub zarejestrowane miejsce prowadzenia działalności przez producenta, jeśli nie jest on odpowiedzialny za szczegółowe dane zamieszczane na etykiecie, numer rejestracyjny przypisany zakładowi lub pośrednikowi, zgodnie z art. 5 dyrektywy 95/69/WE, data ważności gwarancji lub dozwolonego okresu składowania, licząc od dnia produkcji, numer referencyjny partii produkcji oraz data produkcji; instrukcje dotyczące sposobu użycia i, tam, gdzie to stosowne, rekomendacje dotyczące bezpieczeństwa, jak przewidziano przy udzielaniu zezwolenia na stosowanie dodatku, waga netto, a w przypadku dodatków płynnych albo objętość netto, albo waga netto, tam, gdzie to stosowne, identyfikacja specjalnych i znaczących cech związanych z procesem produkcji, zgodnie z przepisami dotyczącymi etykietowania określonymi w zezwoleniu na stosowanie dodatku.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby specyficznej nazwie dodatku mogły towarzyszyć, w przypadku, kiedy identyfikacje nie są wymagane na mocy ust. 1:
a) nazwa handlowa;
b) nazwa firmy i adres zarejestrowanego miejsca działalności prowadzonej przez producenta, jeśli nie jest on odpowiedzialny za szczegółowe dane zamieszczane na etykiecie, informacje dotyczące sposobu użycia i, tam, gdzie to stosowne, rekomendacje dotyczące bezpieczeństwa związanego z użyciem dodatku.
3.
Państwa Członkowskie wymagają, żeby informacje inne niż wymagane lub zatwierdzone zgodnie z przepisami ust. 1 i 2 mogły pojawić się na opakowaniach, kontenerach i etykietach, są one jasno oddzielone od powyższych części znakowania.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby premiksy mogły być sprzedawane tylko jeśli następujące szczegółowe dane, które muszą być dokładnie widoczne, czytelne i nie do zmazania, za które ponoszą odpowiedzialność producent, pakowacz, sprzedawca lub dystrybutor działający na terenie Wspólnoty, zamieszczone są na pojemniku lub etykiecie na nim umocowanej:
A. Dla wszystkich premiksów:
a) opis "premiksu".;
b) informacje dotyczące sposobu użycia oraz informacje związane z bezpieczeństwem użycia premiksu;
c) gatunek zwierząt lub kategoria zwierząt, dla których premiks jest przeznaczony;
d) nazwisko osoby lub nazwa firmy i adres zarejestrowanego miejsca, z którego osoba odpowiedzialna za szczegółowe dane omówione w tym ustępie prowadzi działalność;
e) waga netto lub, w przypadku płynów albo objętość, albo waga netto;
f) jeśli stosowne, numer zatwierdzający przypisany do zakładu lub pośrednika, zgodnie z art. 5 dyrektywy 95/69/WE, lub numer rejestracyjny przypisany do zakładu lub pośrednika, zgodnie z art. 10 wyżej wymienionej dyrektywy.
B. Dodatkowo, dla premiksów łączących dodatki wymienione poniżej:
a) antybiotyki, stymulatory wzrostu, kokcydiostatyki oraz inne środki farmaceutyczne: nazwisko osoby lub nazwa firmy i jej adres lub zarejestrowany zakład producenta, jeśli nie jest on odpowiedzialny za szczegółowe dane na etykiecie, specyficzna nazwa dodatku nadana mu przy wydawaniu zezwolenia na jego stosowanie, poziom substancji aktywnej oraz data upływu ważności gwarancji tego poziomu lub dozwolonego okresu składowania, licząc od daty produkcji;
b) substancje mające antytoksynowe działanie: specyficzna nazwa dodatku nadana mu przy wydawaniu zezwolenia oraz poziom substancji aktywnej, zakładając, że maksymalny poziom dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych ustalony jest przy wydawaniu zezwolenia na stosowanie dodatku;
c) barwniki, włączywszy pigmenty: specyficzna nazwa dodatku nadana mu przy wydawaniu zezwolenia na jego stosowanie oraz poziom aktywnej substancji, zakładając, że maksymalny poziom dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych ustalony jest przy wydawaniu zezwolenia na stosowanie dodatku;
d) witamina E: specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie, poziom alfa-tokoferolu i data upływu ważności gwarancji tego poziomu lub dozwolony okres składowania dodatku, licząc od dnia od dnia jego produkcji;
e) witaminy inne niż witamina E, prowitaminy i substancje o podobnym działaniu; specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie, poziom substancji aktywnej oraz okres upływu terminu ważności gwarancji tego poziomu lub dozwolony okres przechowywania, licząc od dnia produkcji dodatku;
f) elementy śladowe: specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzieleniu zezwolenia na jego stosowanie oraz poziom różnych elementów, o ile został ustalony maksymalny poziom dla gotowych pasz przy udzielaniu zezwolenia na stosowanie dodatku;
g) środki konserwujące: specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie oraz poziom substancji aktywnej, zakładając, że maksymalny poziom dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych ustalony jest przy udzielaniu zezwolenia na stosowanie tego dodatku;
h) enzymy: specyficzna nazwa składnika lub składników aktywnych zgodnie z ich enzymatyczną aktywnością, zgodnie z przyznanym zezwoleniem, numer identyfikacyjny Międzynarodowego Związku Biochemii, jednostki aktywności (jednostki aktywności/1 gram jednostek aktywności/milimetr), numer rejestracyjny dodatku nadany mu przez Wspólnotę Europejską, nazwisko osoby lub nazwa firmy i adres albo zarejestrowane miejsce prowadzenia działalności przez producenta, jeśli nie jest odpowiedzialny za szczegółowe dane zamieszczane na etykiecie, data upłynięcia terminu ważności gwarancji lub dozwolonego okresu przechowywania, licząc od dnia produkcji, numer referencyjny partii produkcji oraz data produkcji; instrukcje dotyczące sposobu użycia, w szczególności określające rekomendowane dawkowanie, w formie "rozpiętości"., jeśli to stosowne, zgodnie z procentem (procentami) przez ciężar danych materiałów paszowych przez kilogram całej paszy, zgodnie z wymogami określonymi dla każdego przypadku przy wydawaniu zezwolenia na stosowanie dodatku oraz, tam, gdzie to stosowne, identyfikacja specjalnych i znaczących cech spowodowanych procesem produkcji, zgodnie z przepisami dotyczącymi etykietowania określonymi przy wydawaniu zezwolenia na stosowanie dodatku;
i) mikroorganizmy: identyfikacja naprężenia (naprężeń), zgodnie z udzielonym zezwoleniem na stosowanie dodatku, numer ewidencyjny naprężenia (naprężeń), numer rejestracyjny naprężenia (naprężeń), zgodnie z wydanym zezwoleniem, numer rejestracyjny naprężenia (naprężeń), liczba formujących kolonię jednostek (CFU/gram), numer rejestracyjny dodatku nadany mu przez Wspólnotę Europejską, nazwisko osoby lub nazwa firmy i adres lub zarejestrowane miejsce prowadzenia działalności przez producenta, jeśli nie jest on odpowiedzialny za szczegółowe dane zamieszczane na etykiecie, data upłynięcia terminu ważności gwarancji i dozwolonego okresu przechowywania, licząc od dnia produkcji, oraz tam, gdzie to stosowne, identyfikacja specjalnych i znaczących cech spowodowanych z procesem produkcji, zgodnie z przepisami dotyczącymi etykietowania określonymi przy wydawaniu zezwolenia na stosowanie dodatku;
j) inne dodatki należące do grup wymienionych w lit. b) lub i), dla których nie został określony maksymalny poziom, oraz dodatków należących do innych grup podlegających zezwoleniu: specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie oraz poziom substancji aktywnej, zakładając, że dodatki te spełniają funkcję, jako takie, w paszy, i ilość, w jakiej występują, może być określona poprzez zastosowanie oficjalnych metod analizy lub, gdy te zawiodą, poprzez odpowiednie metody naukowe.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby:
a) specyficznej nazwie dodatku mogła towarzyszyć nazwa handlowa;
b) zamieszczanie nazwy producenta dodatków, określonego w ust. 1 pkt B lit. a), mogło być brane pod uwagę przy etykietowaniu premiksów.
Jednakże Państwa Członkowskie powinny zastrzec, że wprowadzenie tej nazwy jest obowiązkowe;
c) specyficznej nazwie zatwierdzonych dodatków może towarzyszyć numer rejestracyjny nadany im przez Wspólnotę Europejską.
3.
Tam, gdzie zgodnie z ust. 1 oznaczone muszą być: data ważności gwarancji lub dozwolonego okresu przechowywania, licząc od dnia produkcji, dotyczący kilku dodatków należących do tej samej grupy lub do innych, Państwa Członkowskie będą domagać się, aby jedna data dotycząca gwarancji lub jedna adnotacja dotycząca okresu składowania mogła być określona dla wszystkich dodatków, mianowicie nieprzekraczalny termin, który pierwszy zbliży się do określonej granicy czasu.
4.
Państwa Członkowskie wymagają, aby informacje inne niż te wymagane lub zatwierdzone zgodnie z ust. 1–3 mogły być zamieszczane na opakowaniach, pojemnikach czy etykietach, zakładając, że są one wyraźnie oddzielone od powyżej wspomnianych szczegółowych dotyczących znakowania.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby pasze zawierające dodatki należące do grup poniżej wymienionych mogły być wprowadzone do obiegu tylko wtedy, kiedy następujące szczegółowe dane, które muszą być widoczne, czytelne i niedające się wymazać, a także muszą uczynić odpowiedzialnymi producenta, pakowacza, importera, sprzedawcę lub dystrybutora, których przedsiębiorstwa znajdują się na terenie Wspólnoty, za dane zamieszczone na opakowaniach, pojemnikach czy etykietach przymocowanych do nich:
a) dla antybiotyków, kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych oraz stymulatorów wzrostu: specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy wydawaniu zezwolenia na jego stosowanie, poziom aktywnej substancji oraz data wygaśnięcia ważności gwarancji na ten poziom lub dozwolonego okresu składowania, licząc od dnia produkcji, numer zezwolenia przydzielony przedsiębiorstwu zgodnie z art. 5 dyrektywy 95/69/WE;
b) dla substancji mających działanie przeciwutleniaczy:
- w przypadku pożywienia dla zwierząt domowych stosowanie napisu "z przeciwutleniaczem"., po którym zostanie wymieniona specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie,
- w przypadku mieszanek paszowych innych niż pożywienie dla zwierząt domowych: specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie;
c) dla barwników, włączywszy pigmenty, zakładając, że są one użyte w celu zabarwienia paszy lub produktów zwierzęcych:
- w przypadku pożywienia dla zwierząt udomowionych: stosowanie napisu "barwnik". lub "zabarwione barwnikiem"., po którym zostanie wymieniona specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie,
- w przypadku mieszanek paszowych innych niż pożywienie dla zwierząt domowych: specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie;
d) dla witaminy E: specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie, poziom alfa-tokoferolu oraz data upłynięcia terminu ważności gwarancji tego poziomu lub okresu składowania, licząc od daty produkcji;
e) dla witaminy A i dla witaminy D: specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie, poziom substancji aktywnej oraz data upłynięcia terminu ważności gwarancji tego poziomu lub okresu składowania, licząc od daty produkcji;
f) dla miedzi: specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie, oraz poziom wyrażony w Cu;
g) dla środków konserwujących:
- w przypadku pożywienia dla zwierząt domowych: stosowanie napisu "konserwant". lub "konserwowane przy użyciu"., po którym podana zostanie specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie,
- w przypadku mieszanek paszowych innych niż pożywienie dla zwierząt domowych: specyficzna nazwa nadana dodatkowi przy udzielaniu zezwolenia na jego stosowanie;
h) dla enzymów: specyficzna nazwa składnika lub składników aktywnych zgodnie z ich aktywnością enzymatyczną, zgodnie z przyznanym zezwoleniem, numer identyfikacyjny Międzynarodowego Związku Biochemii, jednostki aktywności (jednostki aktywności/1 gram jednostek aktywności/milimetr), numer rejestracyjny Wspólnoty Europejskiej nadany dodatkowi, data upłynięcia terminu ważności gwarancji lub okresu składowania, licząc od dnia produkcji, oraz tam, gdzie to stosowne, identyfikacja specjalnych i znaczących cech związanych z procesem produkcji, zgodnie z przepisami dotyczącymi etykietowania określonymi w zezwoleniu na stosowanie dodatku;
i) dla mikroorganizmów: identyfikacja naprężenia (naprężeń), zgodnie z udzielonym zezwoleniem dla dodatku, numer ewidencyjny naprężenia (naprężeń), numer rejestracyjny naprężenia (naprężeń), zgodnie z wydanym zezwoleniem, numer rejestracyjny naprężenia (naprężeń), liczba formujących kolonię jednostek (CFU/gram), numer rejestracyjny dodatku nadany mu przez Wspólnotę Europejską, data wygaśnięcia terminu ważności gwarancji lub okresu składowania, licząc od dnia produkcji, oraz tam, gdzie to stosowne, identyfikacja wszystkich specjalnych i znaczących cech spowodowanych z procesem produkcji, zgodnie z przepisami dotyczącymi etykietowania określonymi przy wydawaniu zezwolenia na stosowanie dodatku.
2.
Dodatkowo do szczegółowych danych określonych w ust. 1 szczegółowe dane dotyczące właściwego stosowania pasz mogą być określone przy udzielaniu zezwolenia na stosowanie dodatku, zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
Państwa Członkowskie wymagają, aby te szczegółowe dane były zamieszczone na opakowaniu, pojemniku lub na etykiecie do nich przymocowanych.
3.
Obecność elementów śladowych innych niż miedź oraz witamin innych niż witaminy A, D i E, prowitamin, a także dodatków posiadających podobne działanie, może być wykazana, jeśli zawartość tych substancji może być określona przy użyciu urzędowych metod analizy lub, gdy te zawiodą, przy użyciu ważnych metod naukowych analizy.
W takich przypadkach podaje się następujące dane:
a) dla elementów śladowych innych niż miedź: specyficzna nazwa dodatku zgodnie z udzielonym zezwoleniem oraz poziom różnych elementów;
b) dla witamin innych niż witaminy A, D i E, prowitamin oraz substancji posiadających podobne działanie chemiczne: specyficzna nazwa dodatku zgodnie z udzielonym zezwoleniem, poziom substancji aktywnej oraz data upływu terminu ważności gwarancji tego poziomu lub okresu składowania, licząc od dnia produkcji.
4.
Państwa Członkowskie wymagają, aby:
a) szczegółowe dane określone w ust. 1–3 były drukowane obok szczegółowych danych, które mają być zamieszczane na opakowaniach, pojemnikach lub etykietach do nich umocowanych, zgodnie z regułami wspólnotowymi dotyczącymi pasz;
b) tam, gdzie zgodnie z ust. 1–3 podany jest poziom lub ilość, informacja ta dotyczy ilości dodatku dodanego do paszy;
c) szczegółowym danym dotyczącym dodatków może towarzyszyć numer rejestracyjny dodatku nadany mu przez Wspólnotę lub nazwa handlowa, tam gdzie te szczegółowe dane nie są wymagane na mocy ust. 1.
5.
W przypadku gdy, zgodnie z ust. 1, data upływu terminu ważności gwarancji lub dozwolonego okresu składowania, licząc od dnia produkcji, dotycząca kilku dodatków należących do tej samej grupy lub do innych grup, muszą być wyznaczona, Państwa Członkowskie wymagają, aby jedna data dotycząca gwarancji lub jedna adnotacja dotycząca okresu składowania mogła być określona dla wszystkich dodatków, mianowicie nieprzekraczalny termin, który pierwszy zbliży się do określonej granicy czasu.
6.
W przypadku pasz dostarczanych przez samochód cysternę lub podobne pojazdy, lub gdy pasza dostarczana jest luzem, szczegółowe dane, określone w ust. 1–3, będą przekazane w dokumentach towarzyszących.
Kiedy w grę wchodzi niewielka ilość paszy przeznaczona dla końcowego odbiorcy, ilość ta jest ilością dostateczną, aby szczegółowe dane były przekazane nabywcy poprzez stosowną notatkę.
7.
Państwa Członkowskie wymagają, aby w przypadku pożywienia dla zwierząt domowych zawierającego barwniki, konserwanty lub substancje mające działanie antyutleniaczowe i są zapakowane w paczki, których waga netto nie przekracza 10 kilogramów, waga ta była wystarczająca, aby na paczkach zostały umieszczone napisy "zabarwione przy użyciu". lub "konserwowane przy użyciu"., lub napis "zawiera antyutleniacz"., tam, gdzie to stosowne, po których umieszczony zostanie napis "dodatki Wspólnoty Europejskiej"., zakładając, że:
a) na opakowaniu, pojemniku lub etykiecie zamieszczony jest numer referencyjny, dzięki któremu pasza może być zidentyfikowana; oraz
b) producent poda, na życzenie odbiorcy, specyficzną nazwę lub nazwy użytego dodatku lub użytych dodatków.
8.
Jakiekolwiek zapisy dotyczące dodatków podawane w formie innej niż ta określona w niniejszej dyrektywie są zabronione.".
13) W art. 17 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Informacja ta musi być zgodna z warunkami użytkowania określonymi przy wydawaniu zezwolenia na stosowanie dodatku.".
14) Między art. 20 i 21 dodaje się rozdział w brzmieniu:
"ŚRODKI KONTROLI"
.
15) Za art. 21 dodaje się, co następuje:
"MONITOROWANIE NIEPOŻĄDANYCH WZAJEMNYCH ODDZIAŁYWAŃ
Artykuł 21a
Tam, gdzie wyjdzie na jaw nieprzewidziane i niepożądane wzajemne oddziaływanie pomiędzy dodatkami, określone w art. 2 lit. aaa), a także pomiędzy innymi dodatkami i lekarstwami weterynaryjnymi, Państwa Członkowskie będą domagały się, aby osoba odpowiedzialna za wprowadzenie dodatku do obiegu lub jej przedstawiciel we Wspólnocie w przypadku, kiedy dodatki pochodzą z państw trzecich, zbierze całą posiadającą znaczenie informację dotyczącą tego zjawiska i przekaże ją na ręce właściwych władz." .
16) Między art. 21a i 22 dodaje się tytuł w brzmieniu:
"WYWÓZ DO PAŃSTW TRZECICH"
.
17) Między art. 22 i 23 dodaje się tytuł w brzmieniu:
"UPRAWNIENIA WYKONAWCZE KOMISJI"
.
18) Między art. 24 i 25 dodaje się tytuł w brzmieniu:
"PRZEPISY KOŃCOWE"
.
19) Skreśla się załączniki I, II i III.
20) Dodaje się załączniki A, B i C przedstawione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania:
a) następujących przepisów przewidzianych w art 1:
- punkt 4: art. 6 ust. 1, art. 9d ust. 2, art. 9e ust. 3, art. 9f, art. 9g, art. 9h, art. 9i, art. 9j, art. 9n, art. 9o,
- punkty 10, 12, 19 i 20,
w dniu 1 kwietnia 1998 r.;
b) innych przepisów niniejszej dyrektywy do dnia 1 października 1999 r.
i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/53/WE
z dnia 25 lipca 1996 r.
ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywą Rady 85/3/EWG z dnia 19 grudnia 1984 r. w sprawie ciężarów, wymiarów i niektórych innych parametrów technicznych niektórych pojazdów drogowych [4] w ramach wspólnej polityki transportowej ustalone zostały wspólne normy umożliwiające poprawę wykorzystania pojazdów drogowych w ruchu między Państwami Członkowskimi.
(2) Dyrektywa 85/3/EWG była znacząco zmieniana z wielu powodów; z powodu jej kolejnej zmiany, dla jasności i ze względów praktycznych, powinna ona zostać jednocześnie połączona w jednolity tekst z dyrektywą Rady 86/364/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. odnosząca się do dowodu zgodności pojazdów z dyrektywą 85/3/EWG [5];
(3) Różnice między normami Państw Członkowskich w odniesieniu do ciężarów i wymiarów pojazdów użytkowych mogą negatywnie wpływać na warunki konkurencji i stanowić przeszkodę w ruchu między Państwami Członkowskimi.
(4) Na podstawie zasady pomocniczości należy na poziomie wspólnotowym podejmować działania w celu usunięcia tej przeszkody.
(5) Powyższe normy odzwierciedlają równowagę między racjonalnym i gospodarczym wykorzystywaniem pojazdów użytkowych a wymaganiami dotyczącymi utrzymywania infrastruktury, bezpieczeństwa drogowego oraz ochrony środowiska naturalnego i jakości życia.
(6) Wspólne normy dotyczące wymiarów pojazdów przeznaczonych do przewozu rzeczy powinny być trwałe w perspektywie długoterminowej.
(7) W odniesieniu do pojazdów użytkowych zarejestrowanych lub znajdujących się już w ruchu zastosowanie mogą mieć dodatkowe wymagania techniczne określające ich ciężary i wymiary; wymagania te nie mogą stanowić przeszkody w ruchu pojazdów użytkowych między Państwami Członkowskimi.
(8) Definicję pojęcia "grubościenny pojazd izotermiczny" w art. 2 dyrektywy 85/3/EWG, zmienioną dyrektywą 89/388/EWG [6], należy rozszerzyć w celu zezwolenia Państwom Członkowskim na dopuszczenie do obrotu na swoim terytorium takich pojazdów izotermicznych, które nie odpowiadają już wymaganiom izolacji określonym w niniejszym artykule.
(9) Konieczne jest wyjaśnienie pojęcia "ładunku niepodzielnego" w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do dopuszczania do ruchu pojazdów lub zespołów pojazdów, które przewożą takie ładunki.
(10) Tona jest powszechnie używana i przyjmowana jako jednostka ciężaru pojazdu, dlatego jednostka ta jest stosowana przez niniejszą dyrektywę, podczas gdy formalną jednostką masy jest niuton.
(11) W ramach wprowadzania w życie rynku wewnętrznego zakres zastosowania niniejszej dyrektywy należy rozszerzyć na transport krajowy, w zakresie, w jakim dotyczy to parametrów znacząco określających warunki konkurencji w sektorze transportowym, w szczególności maksymalnie dopuszczalnej długości i szerokości pojazdów oraz zespołów pojazdów, które przeznaczone są do przewozu rzeczy.
(12) W odniesieniu do innych parametrów pojazdów Państwa Członkowskie mogą dopuścić do przyjęcia na swoim terytorium innych wartości niż określone w niniejszej dyrektywie jedynie wobec pojazdów poruszających się w ruchu krajowym.
(13) Maksymalna długość pociągów drogowych z wysuwanymi systemami sprzęgania osiąga w praktyce maksymalny wysuw wynoszący 18,75 m; w przypadku pociągów drogowych ze stałym systemem sprzęgania dopuszczalna powinna być ta sama długość maksymalna.
(14) Maksymalna dopuszczalna szerokość, wynosząca 2,50 m dla pojazdów przeznaczonych do przewozu rzeczy, pozostawia w tym przypadku niewystarczającą ilość wolnego miejsca do efektywnego załadunku paletami; prowadziło to do tego, iż w ustawodawstwie Państw Członkowskich w zakresie krajowego ruchu istnieją różne dodatkowe tolerancje; konieczne jest ogólne dostosowanie do obecnej sytuacji w celu stworzenia jasnych wymagań technicznych, mając na uwadze aspekty bezpieczeństwa drogowego.
(15) Jeżeli maksymalna szerokość pojazdu przeznaczonego do przewozu rzeczy zostanie podwyższona do 2,55 m, wówczas normę tę powinno się stosować także do autobusów; w odniesieniu do autobusów wymagany jest jednak okres przejściowy w celu umożliwienia odpowiednim producentom przestawienie swoich urządzeń produkcyjnych.
(16) Przy dopuszczeniu do ruchu i eksploatacji pojazdów należy w celu zapobieżenia nadmiernym uszkodzeniom dróg oraz w celu zapewnienia zdolności manewrowej przyznać priorytet stosowaniu zawieszenia pneumatycznego lub podobnego w stosunku do zawieszenia mechanicznego; należy zapobiegać przekraczaniu niektórych maksymalnie dopuszczalnych nacisków na oś, a pojazd musi mieć możliwość zawracania o 360° w granicach pewnego promienia zawracania.
(17) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość dopuszczania do krajowego transportu towarów na swoim terytorium pojazdów i zespołów pojazdów, których wymiary odbiegają od wartości ustanowionych w niniejszej dyrektywie, jeżeli zgodnie z niniejszą dyrektywą przewozy wykonywane za pomocą tych pojazdów nie wywierają istotnych skutków na międzynarodową konkurencję w sektorze transportu, tj. usługi te wykonywane są za pomocą pojazdów specjalnych lub zgodnie z koncepcją modułową.
(18) W przypadku wykonywania operacji zgodnie z koncepcja modułową należy uwzględnić okres przejściowy w celu umożliwienia Państwom Członkowskim dostosowania swojej infrastruktury drogowej.
(19) W okresie próbnym powinno być dozwolone korzystanie z osiągnięć postępu technicznego, należy więc dopuścić wykonywanie lokalnego transportu przez pojazdy i kombinacje pojazdów, których produkcja wykorzystuje nowe technologie i koncepcje, które odbiegają od norm przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
(20) Pojazdy, które weszły do użycia przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy i które z uwagi na uprzednio obowiązujące różnorodne krajowe przepisy lub metody pomiaru nie odpowiadają wymiarom ustanowionym w niniejszej dyrektywie, należy dopuścić w okresie przejściowym do kontynuowania świadczenia usług transportowych w Państwie Członkowskim, w którym pojazd jest zarejestrowany lub w którym dopuszczono go do ruchu.
(21) Dokonano postępu w kierunku przyjęcia dyrektyw dotyczących homologacji typu pięcio- i sześcioosiowych zespołów pojazdów; wymagania dotyczące zgodności z parametrami innymi niż ciężary i wymiary ustanowione w załączniku II do dyrektywy 85/3/EWG należy uchylić.
(22) Taka zmiana jest konieczna także w celu uniknięcia sprzeczności zasad z konwencjami międzynarodowymi w sprawie ruchu drogowego.
(23) W celu ułatwienia monitorowania zgodności z niniejszą dyrektywą niezbędne jest zapewnienie, aby pojazdy wyposażone były w dowód takiej zgodności.
(24) Niniejsza dyrektywa nie narusza obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw zastępowanych przez niniejszą dyrektywę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
a) wymiarów pojazdów silnikowych kategorii M2, M3 oraz N2 i N3 i przyczep samochodowych kategorii 03 i 04, zdefiniowanych w załączniku II do dyrektywy Rady 70/156/EWG [7] z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep;
b) ciężarów i niektórych innych parametrów pojazdów określonych w lit. a) oraz w załączniku I pkt 2 do niniejszej dyrektywy.
2.
Wszystkie wartości wymienione w załączniku I odnoszące się do ciężarów obowiązują jako normy transportowe i dlatego odnoszą się do warunków załadunku, a nie do norm produkcji, które zostaną określone w późniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "pojazd silnikowy" oznacza każdy pojazd z silnikiem napędowym, który porusza się po drogach dzięki własnemu napędowi,
- "przyczepa" oznacza każdy pojazd przeznaczony do doczepienia do pojazdu silnikowego, z wyjątkiem naczep, oraz skonstruowany i wyposażany do przewozu rzeczy,
- "naczepa" oznacza każdy pojazd, który jest przeznaczony do doczepienia do pojazdu silnikowego w ten sposób, że częściowo spoczywa na pojeździe silnikowym oraz istotna część jego ciężaru i ciężaru jego ładunku jest przenoszona przez pojazd silnikowy, oraz skonstruowany i wyposażany do przewozu rzeczy,
- "zespół pojazdów" oznacza albo
- pociąg drogowy składający się z pojazdu silnikowego i przyczepy, albo
- pojazd przegubowy składający się z pojazdu silnikowego i naczepy,
- "pojazd chłodnia" oznacza każdy pojazd, którego trwałe lub odłączalne części są przeznaczone w szczególności do przewozu towarów w określonej temperaturze, a ich ściany boczne włącznie z izolacją termiczną mają grubość nie mniejszą niż 45 mm,
- "autobus" oznacza pojazd silnikowy dysponujący więcej niż dziewięcioma miejscami siedzącymi włącznie z miejscem dla kierowcy, skonstruowany i wyposażany do przewozu osób i ich bagaży.
Może mieć dwa piętra i ciągnąć przyczepę na bagaże,
- "autobus przegubowy" oznacza pojazd silnikowy składający się z dwóch sztywnych części jezdnych, które są ze sobą połączone przez część przegubową.
W pojazdach tego typu istnieje przejście między pomieszczeniami dla pasażerów znajdujących się w obu sztywnych częściach pojazdu.
Część przegubowa pozwala pasażerom na swobodne przemieszczanie między obydwiema sztywnymi częściami pojazdu.
Obydwie części mogą zostać ze sobą połączone lub rozłączone tylko w warsztacie,
- "maksymalne dopuszczalne wymiary" oznaczają wymiary maksymalne do używania pojazdu ustanowione w załączniku I,
- "maksymalna dopuszczalna masa" oznacza masę maksymalną dla załadowanego pojazdu w ruchu międzynarodowym,
- "maksymalny dopuszczalny nacisk na oś" oznacza maksymalną masę na jedną obciążoną oś lub zestaw osi do używania w ruchu międzynarodowym,
- "ładunek niepodzielny" oznacza ładunek, który do celów przewozu drogą bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków i z powodu ich wymiarów lub ciężaru nie może zostać przewieziony przez jeden pojazd silnikowy, przyczepę, pociąg drogowy lub pojazd przegubowy, który pod każdym względem odpowiada wymaganiom niniejszej dyrektywy,
- "tona" oznacza ciężar spowodowany obciążeniem jednej tony, który odpowiada 9,8 kiloniutonom (kN).
Wszystkie maksymalne dopuszczalne wymiary określone w załączniku I są mierzone zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 70/156/EWG i nie jest dopuszczalna żadna tolerancja.
Artykuł 3
1.
Państwo Członkowskie nie może na swoim terytorium odmówić lub zabronić używania:
- w ruchu międzynarodowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych Państw Członkowskich, z przyczyn odnoszących się do masy lub wymiarów,
- w ruchu krajowym pojazdów służących do przewozu towarów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu krajowego w jednym z pozostałych Państw Członkowskich, z przyczyn odnoszących się do masy lub wymiarów,
pod warunkiem że pojazdy te odpowiadają wartościom maksymalnym określonym w załączniku I.
Niniejszy przepis stosuje się bez względu na fakt, że:
a) wymienione pojazdy nie są zgodne z wymaganiami stawianymi przez to Państwo Członkowskie w odniesieniu do niektórych, nieobjętych w załączniku I parametrów ciężaru i wymiarów;
b) właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym pojazdy są zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu, określił limity, nieokreślone w art. 4 ust. 1, przekraczające wartości ustanowione w załączniku I.
2.
Jednakże ust. 1 lit. a) nie narusza prawa Państw Członkowskich do wprowadzania przepisów, z poszanowaniem prawa wspólnotowego, ustanawiających obowiązek wykazywania przez pojazdy zarejestrowane na ich terytorium lub dopuszczone tam do ruchu nieobjętych w załączniku I parametrów ciężaru i wymiarów, które odpowiadają wymaganiom krajowym.
3.
W odniesieniu do pojazdów chłodni Państwa Członkowskie mogą wprowadzić obowiązek przewożenia świadectwa ATP lub tabliczki ATP, przewidziane w Umowie z dnia 1 września 1970 r. o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP).
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie na swoim terytorium nie dopuszczają normalnego ruchu pojazdów lub zespołów pojazdów służących krajowemu transportowi towarów, jeżeli pojazdy te nie odpowiadają parametrom wymienionym w załączniku I ppkt 1.1, 1.2, 1.4 do 1.8, 4.2 i 4.4.
2.
Państwa Członkowskie mogą jednak dopuścić na swoim terytorium ruch pojazdów lub zespołów pojazdów służących krajowemu transportowi towarów, które nie odpowiadają parametrom wymienionym w załączniku I ppkt 1.3, 2, 3, 4.1 i 4.3.
3.
Pojazdy i zestawy pojazdów, które przekraczają maksymalne wymiary, mogą na podstawie specjalnego zezwolenia, które wydawane jest przez właściwe organy w sposób niedyskryminujący lub na podstawie niedyskryminujących ustaleń, które są uzgadniane na zasadzie jednostkowych przypadków z tym organem, zostać dopuszczone do ruchu, jeżeli te pojazdy lub zestawy pojazdów przewożą ładunki niepodzielne lub przeznaczone są do ich przewożenia.
4.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić pojazdy lub zespoły pojazdów przeznaczonych do transportu towarów, które wykonują niektóre operacje transportu krajowego, które nie ograniczają w sposób znaczący międzynarodowej konkurencji w sektorze transportu, do ruchu na ich terytorium, jeżeli mają wymiary odbiegające od tych ustanowionych w załączniku I ppkt 1.1, 1.2, 1.4 do 1.8, 4.2 i 4.4.
Uznaje się, że operacje transportowe nie ograniczają w sposób znaczący międzynarodowej konkurencji w sektorze transportowym, jeżeli spełniony jest chociaż jeden z warunków wymienionych w lit. a) i b):
a) operacje transportowe są wykonywane na terytorium Państwa Członkowskiego przy użyciu specjalnych pojazdów lub zespołów pojazdów w takich warunkach, że normalnie nie mogą być wykonywane za pomocą pojazdów z innych Państw Członkowskich, np. operacje przy wycince drzew i w przemyśle leśnym.
b) Państwo Członkowskie, które zezwala na swoim terytorium na wykonywanie operacji transportowych za pomocą pojazdów lub zespołów pojazdów, które odbiegają od parametrów ustanowionych w załączniku I, zezwala także na używanie pojazdów, przyczep lub naczep, które odpowiadają wymiarom ustanowionym w załączniku I, w takich zespołach, za pomocą których osiągnięta być może przynajmniej długość ładunku dozwolona w tym Państwie Członkowskim, aby dzięki temu zaistniały warunki konkurencji równe dla wszystkich przedsiębiorców (koncepcja modułowa).
Dane Państwo Członkowskie, które musi dostosować swoją infrastrukturę drogową w celu bycia zdolnym do spełnienia warunku określonego w lit. b), może jednak w takiej sytuacji zabronić do dnia 31 grudnia 2003 r. ruchu na swoim terytorium przy użyciu pojazdów lub zespołów pojazdów, które przekraczają krajowe normy dotyczące wymiarów, o ile krajowe przepisy prawne nadal obowiązują w sposób niedyskryminujący wobec wszystkich przedsiębiorców z obszaru Wspólnoty.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach podjętych na podstawie niniejszego ustępu.
5.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, ażeby pojazdy lub zespoły pojazdów, które zbudowane zostały w oparciu o nowe technologie lub koncepcje i nie mogą spełnić jednego lub kilku wymagań niniejszej dyrektywy, w czasie określonego okresu próbnego były dopuszczone do wykonywania niektórych operacji transportu lokalnego.
Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.
6.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na okres do dnia 31 grudnia 2006 r. na transport towarów za pomocą pojazdów lub zespołów pojazdów, które przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy zostały zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu, a których wymiary zgodnie z różnorodnymi krajowymi przepisami i procedurami pomiarowymi przekraczają wartości ustanowione w załączniku I ppkt 1.1, 1.2, 1.4 do 1.8, 4.2 i 4.4.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 6:
a) do celów art. 3 pojazdy przegubowe, które zostały dopuszczone do ruchu przed dniem 1 stycznia 1991 r., uznawane są za pojazdy, które nie spełniają specyfikacji zawartych w załączniku I ppkt 1.6 i 4.4, jeżeli ich łączna długość nie przekracza 15,50 m;
b) do celów art. 3 pociągi drogowe, których pojazdy silnikowe zostały dopuszczone do ruchu przed dniem 31 grudnia 1991 r. i nie spełniają specyfikacji zawartych w załączniku I ppkt 1.7 i 1.8, uznawane są do dnia 31 grudnia 1998 r. za spełniające te specyfikacje, o ile ich łączna długość nie przekracza 18 m.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, aby pojazdy określone w art. 1, zgodne z niniejszą dyrektywą, posiadały dowody określone w lit. a), b) i c):
a) kombinacji następujących dwóch tablic:
- "tablica producenta", która jest sporządzana i umieszczana zgodnie z dyrektywą 76/114/EWG [8],
- tablicy odnoszącej się do danych o wymiarach, która jest sporządzana i umieszczana zgodnie z dyrektywą 76/114/EWG;
b) jednej tablicy sporządzonej i umieszczonej zgodnie z dyrektywą 76/114/EWG, która zawiera dane określone na obu tablicach określonych w lit. a);
c) jednego dokumentu, wydanego przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym pojazd ten został zarejestrowany lub dopuszczony do ruchu.
Dokument ten musi zawierać takie same nagłówki i dane, jak te na tablicach określonych w lit. a).
Musi zostać umieszczony w miejscu odpowiednio zabezpieczonym i łatwo dostępnym dla kontroli.
2.
Jeżeli parametry pojazdów nie odpowiadają dłużej tym, które podane są w dowodzie zgodności, Państwo Członkowskie, w którym pojazd jest zarejestrowany, podejmuje konieczne kroki do zapewnienia, aby dowód zgodności został zmieniony.
3.
Tablice określone w ust. 1 i dokumenty są uznawane przez Państwa Członkowskie za dowód zgodności tych pojazdów przewidziany w niniejszej dyrektywie.
4.
Pojazdy, mające dowód zgodności, mogą podlegać:
- kontrolom wyrywkowym w zakresie wspólnych norm ciężaru,
- kontrolom w zakresie wspólnych norm wymiarów jedynie w przypadku podejrzenia niezgodności z niniejsza dyrektywą.
5.
W środkowej kolumnie dowodu zgodności odnoszącej się do ciężaru podawane są, w miarę potrzeb, wspólnotowe normy ciężaru stosowane dla danego pojazdu.
W zakresie pojazdów, określonych w załączniku I ppkt 2.2.2 lit. c), pod maksymalnie dopuszczalną masą zespołu pojazdów dodaje się w nawiasach "44 tony".
6.
Każde Państwo Członkowskie może w odniesieniu do każdego pojazdu, który został zarejestrowany lub dopuszczony do ruchu na jego terytorium, postanowić, że maksymalne dopuszczalne masy na podstawie jego ustawodawstwa krajowego są podawane w lewej kolumnie, a technicznie dopuszczalna masa w prawej kolumnie dowodu zgodności.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim, ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów.
Artykuł 8
Artykuł 3 nie ma zastosowania w Irlandii i Zjednoczonym Królestwie do dnia 31 grudnia 1998 r.:
a) w zakresie norm określonych w załączniku I ppkt 2.2, 2.3.1, 2.3.3, 2.4 i 3.3.2:
- z wyjątkiem pojazdów przegubowych określonych w ppkt 2.2.2, których:
i) rzeczywista masa całkowita nie przekracza 38 ton;
ii) nacisk na każdą oś potrójną w zakresie określonym w ppkt 3.3.2 nie przekracza 22,5 tony,
- z wyjątkiem pojazdów określonych w ppkt 2.2.3, 2.2.4, 2.3 i 2.4, których rzeczywista masa całkowita nie przekracza:
i) 35 ton w przypadku pojazdów określonych w ppkt 2.2.3 i 2.2.4;
ii) 17 ton w przypadku pojazdów określonych w ppkt 2.3.1;
iii) 30 ton w przypadku pojazdów określonych w ppkt 2.3.3, z zastrzeżeniem zgodności z warunkami określonymi w niniejszym punkcie oraz w ppkt 4.3;
iv) 27 ton w przypadku pojazdów określonych w ppkt 2.4,
b) w zakresie normy określonej w załącznika I ppkt 3.4, z wyjątkiem pojazdów określonych w ppkt 2.2, 2.3 i 2.4, których ciężar na osi napędowej nie przekracza 10,5 tony.
Artykuł 9
W zakresie normy określonej w załączniku I ppkt 1.2 lit. a), Państwa Członkowskie mogą odmówić lub zakazać używania na swoim terytorium do dnia 31 grudnia 1999 r. autobusów, których szerokość przekracza 2,50 m.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach podjętych na mocy niniejszego artykułu.
Komisja powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Dyrektywy wymienione w załączniku IV część A niniejszym uchyla się z datą określoną w art. 11; niezależnie od obowiązków Państw Członkowskich w zakresie terminów implementacji i dostosowania określonych w załączniku IV część B.
Odesłania do dyrektyw, które utraciły moc, uznaje się za odesłania do niniejszej dyrektywy i odczytuje się je zgodnie z tabelą zgodności przedstawioną w załączniku V.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 17 września 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjmowanych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 96/55/WE
z dnia 4 września 1996 r.
dostosowująca po raz drugi do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (chlorowane rozpuszczalniki)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/769/EWG [1] z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych, ostatnio zmienioną dyrektywą 94/60/WE [2], w szczególności jej art. 2a, wprowadzonym dyrektywą Rady 89/678/EWG [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre chlorowane rozpuszczalniki są niebezpieczne dla zdrowia i/lub środowiska i nie należy ich wprowadzać do obrotu w ogólnodostępnych substancjach i preparatach;
dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 94/60/WE zmieniająca po raz czternasty dyrektywę 76/769/EWG określa, że osiem chlorowanych rozpuszczalników nie może być wykorzystywanych we wprowadzonych do obrotu ogólnodostępnych substancjach i preparatach;
okazało się, że te zawierające chlor rozpuszczalniki mogą również stanowić zagrożenie dla zdrowia i/lub środowiska, jeżeli stosuje się je zamiast zwykle używanych rozpuszczalników w przypadku niektórych zastosowań, w wyniku których się ulatniają, takich jak czyszczenie powierzchni i czyszczenie tkanin;
należy zakazać również używania tych ośmiu chlorowanych rozpuszczalników w substancjach i preparatach dopuszczonych do obrotu w celu takiego zastosowania;
ograniczenia ustanowione w niniejszej dyrektywie w sprawie użycia chlorowanych rozpuszczalników uwzględniają aktualny stan wiedzy i technik odnoszących się do bardziej bezpiecznych alternatyw;
niniejsza dyrektywa oparta jest na wstępnej analizie ryzyka, które stwarzają chlorowane rozpuszczalniki, jak również korzyści i niedogodności wynikających z ograniczenia ich użycia i sprzedaży; ogólną ocenę zagrożenia dla człowieka i środowiska chloroformem przeprowadzono zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 [4] i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1488/94 [5];
niniejsza dyrektywa nie narusza prawodawstwa wspólnotowego ustanawiającego minimalne wymagania ochrony pracowników zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG [6] i w dyrektywach szczegółowych opartych na niej, w szczególności w dyrektywie Rady 90/394/EWG [7];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw dotyczących usunięcia barier technicznych w handlu substancjami i preparatami niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG zostaje dostosowany do postępu technicznego zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zostaną wprowadzone od dnia 30 czerwca 1998 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 96/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 3 września 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą, ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w niektórych przepisach dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [4] pojawia się skrót "EWG";
w art. G Traktatu o Unii Europejskiej wyrazy "Europejska Wspólnota Gospodarcza" zastępuje się wyrazami "Wspólnota Europejska"; należy więc, w wyżej wymienionych przepisach, skrót "EWG" zastąpić skrótem "WE";
jednakże zwykle podmioty gospodarcze zaopatrują się w duże ilości etykiet; niektóre substancje niebezpieczne w prawidłowy sposób oznaczone etykietą, na której figuruje skrót "EWG", mogą być składowane w miejscach produkcji przed wprowadzeniem do obrotu przez stosunkowo długi okres; tego rodzaju zmiana skrótu mogłaby wiązać się z poniesieniem przez podmioty gospodarcze zwiększonych kosztów; należy więc wyznaczyć podmiotom gospodarczym rozsądny termin, w którym będą mogli wprowadzać do obrotu substancje niebezpieczne opatrzone etykietą noszącą "numer EWG" i napisem "etykieta EWG";
w związku z tym należy odpowiednio zmienić dyrektywę 67/548/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 21 ust. 2 wyrazy "numer EWG" zastępuje się wyrazami "numer WE";
b) w art. 23 ust. 2 lit. f) wyrazy "numer EWG" zastępuje się wyrazami "numer WE" i wyrazy "etykieta EWG" zastępuje się wyrazami "etykieta WE".
Jednakże Państwa Członkowskie zezwalają, do dnia 31 grudnia 2000 r., na wprowadzanie do obrotu substancji opatrzonych etykietą noszącą "numer EWG" i opatrzoną wyrazami "etykieta EWG".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 czerwca 1998 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 96/57/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 3 września 1996 r.
w sprawie wymagań efektywności energetycznej chłodziarek, chłodziarek-zamrażarek i zamrażarek typu domowego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą, przewidzianą w art. 189b Traktatu [3],
(1) Ważną rzeczą jest wspieranie środków mających na celu właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(2) Rada w swej uchwale z dnia 15 stycznia 1985 r. w sprawie polepszania programów oszczędzania energii w Państwach Członkowskich [4] zachęcała Państwa Członkowskie do kontynuowania i, gdzie konieczne, do zwiększenia wysiłków na rzecz wspierania bardziej racjonalnego wykorzystania energii dzięki dalszemu rozwijaniu zintegrowanej polityki oszczędności energii.
(3) Energia elektryczna zużywana przez domowe urządzenia chłodnicze ma znaczny udział w zużywanej we Wspólnocie domowej energii elektrycznej, stąd i w całościowym zużyciu energii elektrycznej; różne modele urządzeń chłodzących dostępne na rynku wspólnotowym mają bardzo różne zużycie przy tej samej objętości i zbliżonych cechach, czyli nadzwyczaj zmienną efektywność energetyczną.
(4) Niektóre Państwa Członkowskie zamierzają właśnie przyjąć przepisy dotyczące walorów domowych chłodziarek i zamrażarek, które mogą wywołać utrudnienia w handlu tymi produktami wewnątrz Wspólnoty.
(5) W propozycjach dotyczących zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego i ochrony konsumentów, należy przyjąć za podstawę wysoki poziom ochrony; niniejsza dyrektywa zapewnia wysoki poziom ochrony środowiska i konsumentów, dążąc równocześnie do znacznej poprawy efektywności energetycznej tych urządzeń.
(6) Podjęcie tego rodzaju kroków należy do kompetencji wspólnotowych; wymogi niniejszej dyrektywy pozostają w granicach jej celów, zgodnie z przepisami art. 3b Traktatu.
(7) Ponadto art. 130r Traktatu przewiduje wśród celów polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego ochronę i poprawę stanu środowiska naturalnego, a także ostrożne i racjonalne użytkowanie zasobów naturalnych; produkcja i zużycie energii elektrycznej przyczyniają się do około 30 % emisji dwutlenku węgla (CO2) pochodzenia ludzkiego i odpowiadają za około 35 % wspólnotowego zużycia energii pierwotnej; udziały te wzrastają.
(8) Ponadto decyzja Rady 89/364/EWG z dnia 5 czerwca 1989 r. w sprawie wspólnotowego programu działania dla poprawy efektywności wykorzystania energii elektrycznej [5] stawia sobie podwójny cel: zachęcać konsumentów do preferowania urządzeń i sprzętu o dużej efektywności elektrycznej i poprawić efektywność urządzeń i sprzętu.
(9) Rada nakreśliła w swych wnioskach z dnia 29 października 1990 r. cel ustabilizowania we Wspólnocie w okresie do 2000 r. emisji dwutlenku węgla (CO2) na poziomie 1990 r., a dla osiągnięcia tego celu konieczne są bardziej energiczne środki mające doprowadzić do ustabilizowania emisji CO2 we Wspólnocie.
(10) Decyzja 91/565/EWG [6] ustanowiła program mający za zadanie wspierać efektywność energetyczną we Wspólnocie (program SAVE).
(11) Środki przyjęte dla poprawy efektywności energetycznej, zastosowane w najnowszych dostępnych modelach urządzeń chłodniczych nie podnoszą kosztów ich produkcji w nadmiernym stopniu i mogą zamortyzować się poprzez oszczędności energii w ciągu kilku lat lub nawet szybciej; rachunek ten nie uwzględnia dodatkowych korzyści, jakie stanowi uniknięcie kosztów zewnętrznych związanych z wytwarzaniem energii elektrycznej, w zakresie na przykład emisji dwutlenku węgla (CO2) i innych czynników zanieczyszczających środowisko.
(12) Zysk w efektywności energetycznej wynikający w "naturalny" sposób z nacisku rynku i poprawy procesów produkcyjnych, szacowany na około 2 % rocznie, przyczyni się do wysiłków mających na celu ustalenie bardziej rygorystycznych norm zużycia energii.
(13) Dyrektywa 92/75/EWG [7] (dyrektywa ramowa) i dyrektywa Komisji 94/2/WE [8] (dyrektywa wykonawcza do dyrektywy 92/75/EWG), uznając za obowiązkowe etykietowanie urządzeń i oznaczanie w innej formie zużycia energii bardziej uczulą konsumentów na problem efektywności energetycznej domowych urządzeń chłodniczych; środek ten skłoni więc także różnych producentów do proponowania wyższej efektywności energetycznej swych urządzeń, niż stanowią normy przewidziane przez niniejszą dyrektywę; aby dostarczenie konsumentom informacji stało się w pełni korzystne i doprowadziło do rzeczywistej poprawy ogólnej średniej sprawności sprzedawanych urządzeń, powinno mu jednak towarzyszyć wskazanie norm.
(14) Niniejsza dyrektywa, mająca na celu wyeliminowanie przeszkód natury technicznej w zakresie poprawy sprawności energetycznej domowych urządzeń chłodniczych, powinna być zgodna z "nowym podejściem" ustanowionym przez przepisy Rady z dnia 7 maja 1985 r. dotyczące nowego podejścia do Harmonizacji Technicznej i Normalizacji [9], które dobitnie stwierdza, że legislacyjna harmonizacja jest ograniczona do przyjęcia, za pomocą dyrektyw, zasadniczych wymogów, jakim powinny odpowiadać produkty wprowadzane na rynek.
(15) Ważne jest, aby zostały ustanowione skuteczne przepisy wykonawcze dla zapewnienia prawidłowego zastosowania dyrektywy, dla zagwarantowania producentom warunków konkurencji i dla ochrony praw konsumentów.
(16) Należy wziąć pod uwagę decyzję Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącą wskaźników odnoszących się do różnych faz procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i stosowania oznakowania zgodności "CE" [10], przeznaczonych do wykorzystania w ramach dyrektyw dotyczących harmonizacji technicznej.
(17) Należy, gdy jest to właściwe, w interesie handlu międzynarodowego używać norm międzynarodowych; zużycie energii elektrycznej przez urządzenia chłodnicze zostało określone przez normę EN 153, ogłoszoną w lipcu 1995 r. przez Europejski Komitet Normalizacyjny na podstawie normy międzynarodowej.
(18) Domowe urządzenia chłodnicze zgodne z wymaganiami efektywności energetycznej niniejszej dyrektywy, w celu swobodnego przepływu na terenie Wspólnoty, powinny posiadać znak "CE" i zawierać związane z tym informacje.
(19) Niniejsza dyrektywa dotyczy jedynie domowych urządzeń chłodniczych przeznaczonych do przechowywania środków spożywczych, działających na prąd, z wyjątkiem urządzeń produkowanych według szczególnych warunków technicznych; urządzenia chłodnicze stosowane komercyjnie są o wiele bardziej zróżnicowane i w związku z tym nie mogą być włączone do niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do nowych chłodziarek, urządzeń przechowalniczych i zamrażarek do użytku domowego i ich zestawów, zdefiniowanych w załączniku I i dalej zwanych "urządzeniami chłodniczymi".
Urządzenia, które mogą być również zasilane przez inne źródła energii, w szczególności przez akumulatory, a także urządzenia chłodnicze do użytku domowego wykorzystujące zasadę absorpcji i urządzenia produkowane według szczególnych warunków technicznych są wyłączone spod niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszystkie środki konieczne do zapewnienia, że urządzenia chłodnicze objęte niniejszą dyrektywą będą mogły być wprowadzone na rynek wspólnotowy, tylko wtedy kiedy zużycie energii elektrycznej przez takie urządzenie jest niższe lub równe dopuszczonemu dla jego kategorii maksymalnemu zużyciu energii elektrycznej, którego wartość jest wyliczana zgodnie z procedurami określonymi w załączniku I.
2.
Producent urządzenia chłodniczego, którego dotyczy niniejsza dyrektywa, jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarcza na terytorium Wspólnoty lub osoba odpowiedzialna za wprowadzenie na rynek wspólnotowy takiego urządzenia — powinni czuwać, aby każde urządzenie wprowadzone na rynek było zgodne z wymaganiami określonymi w ust. 1.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać, ograniczyć lub utrudniać wprowadzanie na rynek na swoim terytorium urządzeń chłodniczych, które posiadają znak "CE" zaświadczający o ich zgodności ze wszystkimi przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie uznają za zgodne ze wszystkimi przepisami niniejszej dyrektywy urządzenia zaopatrzone zgodnie z art. 5 w znak "CE", chyba że mają przeciwne dowody.
3. a) Jeśli urządzenia chłodnicze stanowią przedmiot innych dyrektyw odnoszących się do innych aspektów i również przewidujących umieszczenie znaku "CE", to oznacza on, że domniemywa się także, aż do udowodnienia czegoś przeciwnego, iż urządzenia chłodnicze są zgodne z tymi innymi dyrektywami.
b) Jednakże w przypadku gdy jedna lub więcej z tych dyrektyw pozostawia producentowi, w okresie przejściowym, wybór zastosowanego systemu, znak "CE" wskazuje jedynie na zgodność z przepisami dyrektyw wdrożonych przez tego producenta.
W takim przypadku numery zastosowanych dyrektyw, pod którymi zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, powinny zostać podane w dokumentach, notach lub instrukcjach towarzyszących urządzeniom chłodniczym.
Artykuł 4
Procedury oceny zgodności i obowiązki dotyczące znaku "CE" na urządzeniach chłodniczych są podane w załączniku II.
Artykuł 5
1.
Jeśli urządzenia zostały wprowadzone na rynek, powinny posiadać znak "CE". Składa się on z inicjałów "CE".
Sposób znakowania podany jest w załączniku III.
Znak "CE" umieszcza się na urządzeniu chłodniczym, a gdzie konieczne — na opakowaniu, w sposób widoczny, czytelny i nieusuwalny.
2.
Zakazuje się umieszczania na urządzeniach chłodniczych jakichkolwiek znaków mogących wprowadzić osoby trzecie w błąd co do znaczenia i formy znaku "CE".
Każde inne oznakowanie może być umieszczane na urządzeniach, na ich opakowaniu, w ich instrukcji użytkowania lub innych dokumentach pod warunkiem nieograniczania widoczności i czytelności znaku "CE".
Artykuł 6
1.
Każde stwierdzenie przez Państwo Członkowskie nieodpowiedniego umieszczenia znaku "CE" powoduje po stronie producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie powstanie obowiązku doprowadzenia produktu do zgodności i spowodowania ustania naruszenia na warunkach ustalonych przez Państwo Członkowskie.
W przypadku gdy ani producent, ani jego upoważniony przedstawiciel nie prowadzą działalności gospodarczej na terenie Wspólnoty, obowiązek ten spada na osobę odpowiedzialną za wprowadzenie urządzenia chłodniczego na rynek wspólnotowy.
2.
Jeśli produkt dalej jest niezgodny z założeniami, Państwo Członkowskie podejmuje, na podstawie art. 7, wszelkie niezbędne środki dla ograniczenia lub zakazu wprowadzania na rynek danego produktu lub też zapewnienia jego wycofania z rynku.
Artykuł 7
1.
Każda decyzja podjęta na mocy niniejszej dyrektywy, która zawiera ograniczenia we wprowadzaniu na rynek urządzeń chłodniczych, musi dokładnie podać podstawy, na których jest oparta.
Zainteresowana strona otrzymuje bezzwłocznie powiadomienie o tej decyzji i równocześnie informowana jest o możliwościach i terminach odwołania do sądu na mocy ustawodawstwa obowiązującego w danym Państwie Członkowskim.
2.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję o takim kroku i uzasadnia swą decyzję.
Komisja powiadamia o takiej informacji pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Przed upływem czteroletniego okresu od przyjęcia niniejszej dyrektywy Komisja oceni wyniki uzyskane w stosunku do oczekiwanych.
W perspektywie przejścia do drugiego etapu poprawy efektywności energetycznej rozpatruje ona następnie, po konsultacji z zainteresowanymi stronami, konieczność wprowadzenia drugiej serii środków właściwych dla osiągnięcia znaczącej poprawy efektywności energetycznej domowych urządzeń chłodniczych.
W takim przypadku każdy środek efektywności energetycznej i data jego wejścia w życie zostaną uzasadnione poziomami efektywności energetycznej usprawiedliwionymi z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia w świetle bieżących okoliczności.
Każda inna wartość uznana za odpowiednią dla poprawy efektywności domowych urządzeń chłodniczych również zostanie wzięta pod uwagę.
Artykuł 9
1.
W terminie jednego roku od przyjęcia niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do jej wykonania.
Powiadamiają o tym niezwłocznie Komisję.
Państwa Członkowskie wprowadzają te przepisy w życie po upływie trzech lat od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Przyjmując te przepisy, Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub też takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
3.
W ciągu trzyletniego okresu następującego po przyjęciu niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zezwolą na wprowadzenie na rynek urządzeń chłodniczych, które spełniają warunki obowiązujące na ich terytorium w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 11
Dyrektywa 96/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 3 września 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 89/686/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia ochrony osobistej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3];
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 89/686/EWG [4] wymaga, aby wszelkie środki ochrony osobistej (PPE) posiadały oznakowanie "CE" i aby oznakowaniu temu towarzyszyła dodatkowa informacja dotyczącą roku jego umieszczenia;
takie oznaczenie roku nie przyczynia się do zwiększenia bezpieczeństwa użytkownika PPE; takie oznaczenie może być mylone z datą ważności, która musi być umieszczona na PPE, ze względu na starzenie się tych środków;
obowiązek umieszczania oznaczenia roku stanowi obciążenie dla producentów PPE; równocześnie pociąga za sobą istotne koszty;
ze względu na zasadę pomocniczości, uproszczenie wynikające dla producentów ze zniesienia wymogu oznaczania roku, w którym umieszczono oznakowanie "CE" na produkcie, można osiągnąć jedynie w rozumieniu dyrektywy zmieniającej dyrektywę 89/686/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku IV do dyrektywy 89/686/EWG skreśla się wyrazy:
"Informacja dodatkowa:
- Ostatnie dwie cyfry roku, w którym oznakowanie CE zostało umieszczone na produkcie; informacja ta nie jest wymagana dla PPE, określonego w art. 8 ust. 3."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 1 stycznia 1997 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie będą stosować niniejsze środki od dnia 1 stycznia 1997 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa rady 96/59/WE
z dnia 16 września 1996 r.
w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 76/403/EWG z dnia 6 kwietnia 1976 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli [4] doprowadziła do zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w tej dziedzinie; okazało się, że przepisy te są niewystarczające; stan wiedzy technicznej osiągnął poziom pozwalający na poprawę warunków unieszkodliwiania PCB; dlatego wymieniona dyrektywa powinna zostać zastąpiona nową dyrektywą.
(2) Dyrektywa Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [5] podkreśla potrzebę dokonywania okresowych analiz całości tego zagadnienia w celu stopniowego zbliżania się do wprowadzenia całkowitego zakazu stosowania PCB i PCT.
(3) Bezpieczne unieszkodliwianie odpadów nienadających się do przetworzenia lub ponownego użycia jest jednym z celów rezolucji Rady z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie polityki w zakresie odpadów [6], co potwierdził Piąty program działania w zakresie środowiska i trwałego rozwoju, którego koncepcja i ogólna strategia zostały zatwierdzone przez Radę oraz przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie w ich rezolucji z dnia 1 lutego 1993 r. [7]
(4) Zgodnie z dyrektywą Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [8] muszą być podjęte właściwe środki w celu uniknięcia porzucania, wysypywania bądź niekontrolowanego unieszkodliwiania odpadów, jak również stosowania procesów lub metod, które mogą szkodzić środowisku.
(5) W celu unieszkodliwiania PCB, z uwagi na zagrożenie, jakie stwarzają dla środowiska oraz zdrowia ludzkiego, niezbędne jest stosowanie ogólnych zobowiązań dotyczących kontrolowanego unieszkodliwiania PCB oraz dekontaminacji lub unieszkodliwiania urządzeń.
(6) Środki te powinny być podjęte jak najszybciej, bez uszczerbku dla zobowiązań międzynarodowych Państw Członkowskich, w szczególności zobowiązań zawartych w decyzji PARCOM 92/3 [9]; PCB podlegające inwentaryzacji muszą zostać unieszkodliwione najpóźniej do końca 2010 r.
(7) Unieszkodliwienie PCB stanowi przejściowy i tymczasowy problem, a niektóre Państwa Członkowskie, które nie posiadają możliwości w zakresie unieszkodliwiania PCB, stają wobec problemu siły wyższej; zasadę zbliżenia należy interpretować w sposób elastyczny, aby urzeczywistnić ideę solidarności europejskiej w tej dziedzinie; ponadto na obszarze Wspólnoty należy rozmieścić instalacje przeznaczone do unieszkodliwiania, dekontaminacji oraz magazynowania PCB.
(8) Dyrektywa Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych [10] ustala poziom 50 części na milion jako maksymalną granicę zawartości PCB lub PCT w olejach regenerowanych lub olejach używanych jako paliwo.
(9) Dyrektywa Rady 91/339/EWG z dnia 18 czerwca 1975 r. zmieniająca po raz jedenasty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [11] wprowadza zakaz lub ograniczenie wprowadzania do obrotu niektórych substytutów PCB, dlatego należy je również całkowicie unieszkodliwiać.
(10) W celu umożliwienia dostosowania zdolności w zakresie unieszkodliwiania do potrzeb niezbędne jest określenie ilości istniejących PCB; dlatego konieczne jest oznakowanie urządzeń zawierających PCB oraz dokonanie inwentaryzacji tych urządzeń; inwentaryzacje takie muszą być regularnie aktualizowane.
(11) Mając na uwadze koszty oraz trudności natury technicznej związane z inwentaryzacją urządzeń w niewielkim stopniu skażonych PCB, należy stosować inwentaryzację uproszczoną; ponadto należy zapewnić, aby urządzenie w niewielkim stopniu skażone PCB zostało unieszkodliwione pod koniec jego okresu użytkowania, mając na uwadze niewielkie zagrożenie, jakie stanowi dla środowiska.
(12) Wprowadzanie do obrotu PCB jest zabronione, zaś oddzielanie PCB od innych substancji w celu ich ponownego użycia oraz napełnianie nimi transformatorów powinno być dlatego zabronione; jednakże, z uwagi na bezpieczeństwo, może być prowadzona konserwacja transformatorów w celu podtrzymania jakości dielektrycznej PCB w nich zawartych.
(13) Przedsiębiorstwa dokonujące unieszkodliwiania i/lub dekontaminacji z PCB muszą uzyskać pozwolenie.
(14) Warunki dekontaminacji urządzeń zawierających PCB muszą zostać określone, urządzenia powinny być specjalnie oznakowane.
(15) Niektóre zadania techniczne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być realizowane przez Komisję zgodnie z procedurą komitetu, określoną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
(16) Liczba zakładów unieszkodliwiających i dokonujących dekontaminacji z PCB jest niewielka, a ich możliwości ograniczone, więc unieszkodliwianie i/lub dekontaminacja z PCB objętych inwentaryzacją musi z tego powodu być właściwie zaplanowana; ponadto należy sporządzić plany gromadzenia i późniejszego unieszkodliwiania urządzeń nieobjętych inwentaryzacją; plan tego rodzaju może, o ile zachodzi taka potrzeba, uwzględniać istniejące mechanizmy odnoszące się w sposób ogólny do odpadów, bez konieczności uwzględniania niewielkich, w praktyce niedających się zidentyfikować ilości PCB,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących kontrolowanego unieszkodliwiania PCB, dekontaminacji lub unieszkodliwiania urządzeń zawierających PCB i/lub unieszkodliwiania zużytego PCB w celu ich całkowitego zlikwidowania, na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "PCB" oznacza:
- polichlorowane difenyle,
- polichlorowane trifenyle,
- monometylotetrachlorodifenylometan, monometylodichlorodifenylometan, monometylodibromodifenylometan,
- dowolną mieszaninę zawierającą którąkolwiek z wyżej wymienionych substancji w całości powyżej 0,005 % w masie;
b) "urządzenie zawierające PCB" oznacza dowolne urządzenie, które zawiera lub zawierało PCB (np. transformatory, kondensatory, zbiorniki zawierające pozostałości) i które nie zostały poddane dekontaminacji.
Rodzaj urządzenia, które może zawierać PCB, zostaje uznane za urządzenie zawierające PCB, chyba że istnieje podstawa do przyjęcia przeciwnego założenia;
c) "zużyte PCB" oznacza PCB będące odpadem w rozumieniu dyrektywy 75/442/EWG;
d) "posiadacz" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która jest w posiadaniu PCB, zużytego PCB i/lub urządzenia zawierającego PCB;
e) "dekontaminacja" oznacza wszelkie operacje umożliwiające ponowne użycie, recykling lub unieszkodliwienie w bezpiecznych warunkach urządzeń, przedmiotów, materiałów lub płynów skażonych PCB oraz mogące obejmować zastąpienie, tzn. wszelkie operacje polegające na zastąpieniu PCB odpowiednimi cieczami niezawierającymi PCB;
f) "unieszkodliwienie" oznacza operacje D 8, D 9, D 10, D 12 (przeprowadzane wyłącznie w bezpiecznym, głębokim, podziemnym magazynie zbudowanym w suchej skale i tylko w stosunku do urządzeń zawierających PCB i zużyte PCB, które nie mogą być poddane dekontaminacji), oraz D 15, które zostały określone w załączniku II A dyrektywy 75/442/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują, bez uszczerbku dla ich międzynarodowych zobowiązań, niezbędne środki do zapewnienia, że zużyte PCB zostały unieszkodliwione, a PCB i urządzenia zawierające PCB zostały jak najszybciej poddane dekontaminacji lub unieszkodliwieniu.
Dekontaminacja i/lub unieszkodliwienie urządzeń oraz PCB w nich zawartych, które podlegają inwentaryzacji zgodnie z art. 4 ust. 1, ma być przeprowadzone najpóźniej do końca 2010 r.
Artykuł 4
1.
W celu wykonania art. 3 Państwa Członkowskie zapewniają, aby inwentaryzacja obejmowała urządzenia o zawartości PCB powyżej 5 dm3 oraz przesyłają Komisji podsumowania tych inwentaryzacji przed upływem trzech lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy.
W przypadku kondensatorów próg 5 dm3 uznaje się za próg obejmujący wszystkie oddzielne elementy złożonego zespołu.
2.
Urządzenia, w przypadku których zakłada się, że ciecze w nich występujące zawierają w masie od 0,05 % do 0,005 % PCB, mogą być objęte inwentaryzacją z pominięciem danych wymaganych w ust. 3 tiret trzecie i czwarte oraz mogą zostać oznakowane "zawiera PCB < 0,05 %".
Urządzenia te są poddane dekontaminacji lub unieszkodliwiane zgodnie z art. 9 ust. 2.
3.
Inwentaryzacje obejmują:
- nazwiska i adresy posiadaczy,
- miejsce, w którym urządzenie się znajduje, oraz jego opis,
- ilość PCB zawartego w urządzeniu,
- daty i rodzaje przeprowadzanych lub przewidzianych zastąpień lub oczyszczeń,
- daty zgłoszenia.
Jeżeli Państwo Członkowskie dokonało już podobnej inwentaryzacji, nowa nie jest wymagana.
Inwentaryzacje są regularnie aktualizowane.
4.
W celu wykonania ust. 1 Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki do zapewnienia, że posiadacze takich urządzeń powiadamiają właściwe organy o ilościach PCB, które posiadają, oraz o wszelkich zmianach w tym względzie.
5.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki do zapewnienia, że wszelkie urządzenia podlegające inwentaryzacji na podstawie ust. 1 są oznakowane.
Podobne oznakowanie musi znajdować się na drzwiach pomieszczeń, w których tego typu urządzenia są umieszczone.
6.
Przedsiębiorstwa zajmujące się unieszkodliwianiem PCB prowadzą rejestry ilości, pochodzenia, charakteru oraz zawartości PCB w zużytych PCB, które zostały im dostarczone.
Informacje te przedsiębiorstwa przekazują właściwym organom.
Rejestry pozostają otwarte do wglądu dla władz lokalnych oraz społeczeństwa.
Przedsiębiorstwa wydają posiadaczom dostarczającym zużyte PCB potwierdzenie odbioru określające ich ilość oraz charakter.
7.
Państwa Członkowskie zapewnią, że właściwe organy sprawują kontrolę nad ilościami PCB, o których zostają powiadomione.
Artykuł 5
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 dyrektywy 75/442/EWG Państwa Członkowskie wprowadzają zakaz oddzielania PCB od innych substancji w celu ponownego użycia PCB.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają zakaz dolewania PCB w transformatorach.
3.
Do momentu ich dekontaminacji, wycofania z użycia i/lub unieszkodliwienia zgodnie z niniejszą dyrektywą konserwacja transformatorów zawierających PCB może być kontynuowana wyłącznie wtedy, gdy celem jej jest zapewnienie, aby PCB w nich zawarte spełniały normy techniczne lub wymogi dotyczące poziomu jakości dielektrycznej oraz pod warunkiem że transformatory są w dobrym stanie i nie przeciekają.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki do zapewnienia, że zużyte PCB oraz urządzenia zawierające PCB i podlegające inwentaryzacji zgodnie z art. 4 ust. 1 są przekazywane jak najszybciej przedsiębiorstwom, którym wydawane są pozwolenia zgodnie z art. 8.
2.
Przed pobraniem PCB, zużytego PCB i/lub urządzeń zawierających PCB przez przedsiębiorstwa, którym wydano pozwolenia, podejmowane są wszelkie środki ostrożności niezbędne dla uniknięcia zagrożenia pożarowego.
W tym celu należy je przechowywać z dala od wszelkich produktów łatwo palnych.
3.
W przypadkach możliwych do wykonania urządzenia zawierające PCB, które nie podlegają inwentaryzacji zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 i które stanowią część innego urządzenia, zostają wymontowane i złożone oddzielnie, w przypadku gdy to urządzenie jest wycofane z użycia, poddane recyklingowi lub unieszkodliwione.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki zakazujące spalania PCB i/lub zużytych na statkach PCB.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki do zapewnienia, że wszystkie przedsiębiorstwa zajmujące się dekontaminacją i/lub unieszkodliwianiem PCB, zużytych PCB i/lub urządzeń zawierających PCB uzyskały pozwolenia zgodnie z art. 9 dyrektywy 75/442/EWG.
2.
W przypadku zastosowania spalania jako metody unieszkodliwiania stosuje się dyrektywę Rady 94/67/WE z dnia 16 grudnia 1994 r. w sprawie spalania odpadów niebezpiecznych [12].
Inne metody unieszkodliwiania PCB, zużytych PCB i/lub urządzeń zawierających PCB mogą zostać przyjęte, pod warunkiem że spełniają normy bezpieczeństwa z zakresu ochrony środowiska, takie jak w przypadku spalania oraz że spełniają wymogi techniczne, które są najlepszymi dostępnymi technikami.
3. Państwa Członkowskie, gdy jest to właściwe i z uwzględnieniem treści art. 4 ust. 3 lit. a) pkt ii) rozporządzenia (EWG) nr 259/93/EWG [13] oraz art. 5 ust. 1 dyrektywy 75/442/EWG, podejmują indywidualnie lub wspólnie niezbędne środki dla opracowania instalacji do unieszkodliwiania, dekontaminacji i bezpiecznego magazynowania PCB, zużytych PCB i/lub urządzeń zawierających PCB.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki do zapewnienia, że transformatory zawierające w masie powyżej 0,05 % PCB są poddawane dekontaminacji przy zachowaniu następujących warunków:
a) celem dekontaminacji musi być zmniejszenie poziomu PCB do mniej niż 0,05 % w masie oraz, o ile to możliwe, do nie więcej niż 0,005 % w masie;
b) zastąpienie cieczy niezawierającej PCB musi wiązać się ze znacznie mniejszym poziomem ryzyka;
c) zastąpienie cieczy nie może stanowić przeszkody dla unieszkodliwiania PCB;
d) oznakowanie transformatora po jego dekontaminacji musi zostać zastąpione oznakowaniem określonym w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 Państwa Członkowskie zapewnią, że transformatory, w których ciecze zawierają w masie od 0,05 do 0,005 % PCB, są albo poddawane dekontaminacji przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 lit. b) do d), albo unieszkodliwiane pod koniec ich okresu użytkowania.
Artykuł 10
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG:
a) określa metody referencyjne pomiaru w celu ustalenia zawartości PCB w skażonych materiałach.
Za ważne uznaje się pomiary dokonane przed określeniem metod referencyjnych;
b) może określić normy techniczne dla pozostałych metod unieszkodliwiania PCB, określonych w art. 8 ust. 2 zdanie drugie;
c) udostępnia wykaz nazw produkcyjnych kondensatorów, oporników oraz cewek indukcyjnych zawierających PCB;
d) o ile zachodzi taka potrzeba, określa, wyłącznie do celów art. 9 ust. 1 lit. b) i c), inne, mniej niebezpieczne substytuty PCB.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie, przed upływem trzech lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy, sporządzają:
- plany dekontaminacji i/lub unieszkodliwiania urządzeń objętych inwentaryzacją oraz zawartych w nich PCB,
- projekty gromadzenia i późniejszego unieszkodliwiania urządzeń niepodlegających inwentaryzacji zgodnie z art. 4 ust. 1, określone w art. 6 ust. 3.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują te plany i projekty Komisji.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed upływem 18 miesięcy od dnia jej przyjęcia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejsza dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
1.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia, a dyrektywa 76/403/EWG w tym dniu traci moc.
2.
Z mocą od dnia określonego w ust. 1:
a) odniesienie w art. 10 ust. 1 dyrektywy 87/101/EWG [14] do "PCB i PCT w rozumieniu dyrektywy 76/403/EWG" uznaje się za odniesienie do PCB w rozumieniu niniejszej dyrektywy;
b) odniesienie w art. 10 ust. 2 dyrektywy 87/101/EWG do dyrektywy 76/403/EWG uznaje się za odniesienie do niniejszej dyrektywy;
c) odniesienie w art. 2 lit. j) rozporządzenia (EWG) nr 259/93 do art. 6 dyrektywy 76/403/EWG uznaje się za odniesienie do art. 8 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 96/60/WE
z dnia 19 września 1996 r.
wykonująca dyrektywę Rady 92/75/EWG w zakresie etykiet efektywności energetycznej pralko-suszarek bębnowych typu domowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [1], w szczególności jej art. 9 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje: zużycie energii elektrycznej przez pralko-suszarki bębnowe stanowi znaczną część wspólnotowego zapotrzebowania na energię; możliwości ograniczenia zużycia energii przez te urządzenia są znaczne;
większa wydajność prania wymaga często większego zużycia wody i energii; informacje dotyczące wydajności prania urządzenia są pomocne przy ocenie informacji dotyczących zużycia przez nie energii i wody; to może ułatwić konsumentom dokonanie wyboru urządzenia, które spełnia warunek racjonalnego wykorzystania energii;
Wspólnota, potwierdzając swe zainteresowanie międzynarodowym systemem normalizacji, zdolnym do tworzenia norm, które są w praktyce wykorzystywane przez partnerów w handlu międzynarodowym oraz spełniającym wymogi polityki wspólnotowej, wzywa europejskie organizacje normalizacyjne, by kontynuowały współpracę z międzynarodowymi organizacjami normalizacyjnymi;
Europejski Komitet Normalizacji (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacji Elektrotechnicznej (Cenelec) są jednostkami uznanymi za właściwe, aby przyjmować zharmonizowane normy, zgodnie z ogólnymi wytycznymi współpracy między Komisją atymi dwoma organami, podpisanymi w dniu 13 listopada 1994 r. W myśl niniejszej dyrektywy, norma zharmonizowana rozumiana jako wymagania techniczne (norma europejska lub dokument harmonizacyjny), została przyjęta przez Cenelec na podstawie upoważnienia Komisji, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych [2], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 94/139/EWG [3] oraz na podstawie tych ogólnych wytycznych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 10 dyrektywy 92/75/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do pralko-suszarek bębnowych typu domowego zasilanych prądem z sieci.
Urządzenia, które mogą korzystać z innych źródeł energii, wyłącza się z zakresu niniejszej dyrektywy.
2.
Informacje wymagane przez niniejszą dyrektywę są mierzone zgodnie ze zharmonizowanymi normami, do których odnośniki zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz do których Państwa Członkowskie opublikowały odnośniki do norm krajowych transponujących te normy zharmonizowane W niniejszej dyrektywie wszelkie przepisy wymagające udzielania informacji dotyczących hałasu stosuje się tylko w tych przypadkach, gdy informacje te wymagane są na podstawie art. 3 dyrektywy Rady 86/594/EWG [4].
Informacje te, jeżeli jest to wymagane, są mierzone zgodnie z niniejszą dyrektywą.
3.
Zharmonizowane normy, określone w ust. 2, są określone na podstawie upoważnienia Komisji, zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG.
4.
W niniejszej dyrektywie, chyba że z kontekstu wynikają inne wymagania, użyte wyrazy mają takie same znaczenia jak w dyrektywie 92/75/EWG.
Artykuł 2
1.
Dokumentacja techniczna, określona w art. 2 ust. 3 dyrektywy 92/75/EWG zawiera:
- nazwę i adres dostawcy,
- opis ogólny urządzenia umożliwiający jego precyzyjną identyfikację,
- informacje, włączając w to odpowiednie rysunki dotyczące głównych cech konstrukcyjnych modelu w szczególności tych, które znacznie wpływają na wielkość zużycia energii elektrycznej przez to urządzenie,
- sprawozdania ze stosownych badań pomiarowych, przeprowadzonych zgodnie z procedurami badawczymi norm zharmonizowanych, określonych w art. 1 ust. 2 niniejszej dyrektywy,
- ewentualne instrukcje obsługi.
2.
Etykieta, określona w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG jest zgodna ze wzorem w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Etykieta jest umieszczana na przedniej lub górnej stronie urządzenia w taki sposób, aby była widoczna i niezasłonięta.
3.
Treść oraz format karty, określony w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG, są zgodne ze wzorem określonym w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
4.
W okolicznościach objętych art. 5 dyrektywy 92/75/EWG oraz jeżeli oferta sprzedaży, wynajmu lub kupna na raty podawana jest za pomocą informacji w formie drukowanej takiej, jak katalog zamówień pocztowych, informacja w formie drukowanej zawiera wszelkie informacje określone w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
5.
Klasa efektywności energetycznej urządzenia i wydajności prania jest ustalona zgodnie z załącznikiem IV.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki zapewniające, aby dostawcy i pośrednicy, posiadający swoje siedziby na ich terytorium spełniali wymogi niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 15 lipca 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 sierpnia 1997 r.
Jednakże, Państwa Członkowskie zezwalają do dnia 31 stycznia 1998 r. na:
- wprowadzanie do obrotu, sprzedaż i/lub wystawianie produktów, oraz
- rozpowszechnianie informacji w formie drukowanej, określonej w art. 2 ust. 4
które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Rady 96/61/WE
z dnia 24 września 1996 r.
dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Cele i zasady wspólnotowej polityki ochrony środowiska, określone w art. 130r Traktatu, polegają w szczególności na zapobieganiu, zmniejszaniu oraz, w miarę możliwości, na unieszkodliwianiu zanieczyszczeń, poprzez przyznanie priorytetu interwencji u źródła i zapewnieniu rozsądnej gospodarki zasobami naturalnymi, zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" oraz z zasadą zapobiegania zanieczyszczeniom.
(2) Piąty program działań w zakresie ochrony środowiska, którego szeroki zakres został zatwierdzony przez Radę i Przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie, w rezolucji z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie wspólnotowego programu polityki i działań na rzecz środowiska naturalnego i trwałego rozwoju [4], nadaje priorytetowe znaczenie zintegrowanemu zapobieganiu zanieczyszczeniom, stanowiącemu istotny element działań na rzecz bardziej trwałej równowagi między działalnością człowieka i rozwojem społeczno-ekonomicznym, z jednej strony, a zasobami i regeneracyjnymi możliwościami przyrody – z drugiej strony.
(3) Wdrażanie zintegrowanego podejścia na rzecz zmniejszenia zanieczyszczeń wymaga działań na poziomie wspólnotowym, w celu zmiany i uzupełnienia istniejącego ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzącym z zakładów przemysłowych i ich kontroli.
(4) Dyrektywa Rady 84/360/EWG z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie zwalczania zanieczyszczeń powietrza przez zakłady przemysłowe [5] wprowadziła ogólne ramy wymagające pozwolenia, przed przystąpieniem do jakichkolwiek działań lub przed wprowadzeniem istotnych zmian w instalacjach przemysłowych, które mogą skutkować zanieczyszczeniem powietrza.
(5) Dyrektywa Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [6] wprowadziła wymóg posiadania pozwolenia na odprowadzanie tych substancji.
(6) Pomimo istnienia ustawodawstwa wspólnotowego w sprawie zwalczania zanieczyszczenia powietrza i zapobiegania lub minimalizacji odprowadzania substancji niebezpiecznych do wody nie ma porównywalnego ustawodawstwa wspólnotowego mającego na celu zapobieganie emisjom do gleby lub ich minimalizację.
(7) Różne podejścia do kwestii kontrolowania emisji do powietrza, środowiska wodnego lub gleby oddzielnie mogą raczej zachęcać do przesuwania zanieczyszczeń między różnymi środowiskami niż do ochrony środowiska naturalnego jako całości.
(8) Celem zintegrowanego podejścia jest zapobieganie emisjom do powietrza, środowiska wodnego i gleby, gdziekolwiek mają one miejsce, z uwzględnieniem gospodarki odpadami, oraz, jeżeli jest to niemożliwe, minimalizację emisji w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości.
(9) Niniejsza dyrektywa ustanawia ogóle ramy zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli; ustanawia ona środki konieczne do wdrożenia zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości; stosowanie zasady trwałego rozwoju będzie wspierane przez zintegrowane podejście do ograniczania zanieczyszczeń.
(10) Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko [7]; podczas gdy informacje lub wnioski uzyskane w następstwie stosowania niniejszej dyrektywy muszą być uwzględniane w przypadku udzielenia pozwolenia, niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na wykonanie dyrektywy 85/337/EWG.
(11) Państwa Członkowskie muszą podjąć działania konieczne w celu zapewnienia, aby podmiot prowadzący działalność przemysłową, określoną w załączniku I, spełniał ogólne zasady niektórych podstawowych zobowiązań; w tym celu wystarczy, aby właściwe władze uwzględniły te ogólne zasady przy ustanawianiu warunków udzielania pozwoleń.
(12) Niektóre przepisy przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą muszą być stosowane w odniesieniu do istniejących instalacji, po upływie ustalonego okresu, oraz do innych instalacji, z dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(13) W celu skuteczniejszego i sprawniejszego zwalczania problemów związanych z zanieczyszczeniem środowiska naturalnego prowadzący powinien rozważyć aspekty środowiskowe; aspekty te powinny zostać przedstawione właściwej władzy lub władzom, aby mogły one upewnić się jeszcze przed udzieleniem pozwolenia, że ustanowione zostały wszystkie właściwe środki zapobiegawcze i ograniczające zanieczyszczenie; znaczne różnice między procedurami zastosowania mogą skutkować różnymi poziomami ochrony środowiska naturalnego i świadomości społecznej; w związku z tym wnioski o pozwolenia na mocy niniejszej dyrektywy powinny zawierać minimum danych.
(14) Pełna koordynacja procedury udzielania pozwoleń i warunków między właściwymi władzami umożliwi osiągnięcie możliwie najwyższego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości.
(15) Właściwa władza lub władze udzielą lub zmienią pozwolenie tylko w przypadku gdy ustanowione zostaną zintegrowane środki ochrony środowiska naturalnego w odniesieniu do powietrza, środowiska wodnego i gleby.
(16) Pozwolenie ma zawierać wszystkie środki konieczne do spełnienia warunków pozwolenia, aby w ten sposób można było osiągnąć wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego jako całości; bez uszczerbku dla procedury udzielania pozwoleń, środki te mogą być także przedmiotem ogólnych wymogów wiążących.
(17) Wartości dopuszczalne emisji, parametry lub równoważne środki techniczne powinny zostać oparte na najlepszych dostępnych technikach, bez zalecenia stosowania jednej konkretnej techniki lub technologii, oraz z uwzględnieniem technicznych właściwości danej instalacji, jej geograficznego położenia i lokalnych warunków środowiska; w każdym przypadku warunki udzielania pozwoleń będą ustanawiać przepisy w sprawie ograniczania zanieczyszczeń o dużym zasięgu i zanieczyszczeń o charakterze transgranicznym oraz będą zapewniać wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego jako całości.
(18) Sposób uwzględnienia właściwości technicznych danej instalacji, jej geograficznego położenia i lokalnych warunków środowiska, w stosownych przypadkach, leży w gestii Państw Członkowskich.
(19) Jeżeli norma jakości środowiska wymaga bardziej surowych warunków niż te, które mogą zostać osiągnięte przy zastosowaniu najlepszych dostępnych technik, pozwolenie będzie szczególnie obwarowane dodatkowymi warunkami, bez uszczerbku dla innych środków, jakie mogą zostać podjęte celem dostosowania do norm jakości środowiska.
(20) Ponieważ najlepsze dostępne techniki z czasem będą się zmieniać, w szczególności w związku z postępem technicznym, właściwe władze zobowiązane są do monitorowania takiego postępu lub zbierania na ten temat wszelkich informacji.
(21) Zmiany w instalacji mogą przyczynić się do powstania zanieczyszczenia; w związku z tym właściwe władze muszą być powiadamiane o każdej zmianie, która może mieć wpływ na środowisko naturalne; istotne zmiany w zakładach muszą być przedmiotem udzielania uprzednich pozwoleń, zgodnie z niniejszą dyrektywą.
(22) Warunki udzielania pozwoleń muszą być poddawane okresowej weryfikacji oraz, w razie konieczności, uaktualniane; w pewnych okolicznościach będą one w każdym przypadku poddawane ponownemu przeglądowi.
(23) Aby poinformować opinię publiczną o działaniu instalacji i ich potencjalnym oddziaływaniu na środowisko naturalne oraz w celu zapewnienia przejrzystości procesu przyznawania pozwoleń w całej Wspólnocie, przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji opinia publiczna musi mieć dostęp do informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na nowe instalacje lub na istotne zmiany oraz do samych pozwoleń, ich aktualizacji i do odpowiednich informacji związanych z monitorowaniem.
(24) Powstanie wykazu podstawowych emisji i źródeł odpowiedzialnych za te emisje można uznać za ważny instrument, w szczególności umożliwiający porównanie działań związanych z zanieczyszczeniem we Wspólnocie; wykaz taki zostanie przygotowany przez Komisję, przy współudziale komitetu regulacyjnego.
(25) Rozwój i wymiana na poziomie wspólnotowym informacji dotyczących najlepszych dostępnych technik pomoże przywrócić równowagę technologiczną we Wspólnocie, będzie wspierać ogólnoświatowe upowszechnianie dopuszczalnych wartości emisji oraz technik stosowanych we Wspólnocie oraz pomoże Państwom Członkowskim w skutecznym wykonaniu niniejszej dyrektywy.
(26) Sprawozdania dotyczące wdrażania i skuteczności niniejszej dyrektywy będą opracowywane regularnie.
(27) Niniejsza dyrektywa dotyczy instalacji o znacznym potencjale zanieczyszczeń, a przez to zanieczyszczeń o charakterze transgranicznym; w przypadku wniosków odnoszących się do przyznawania pozwoleń na nowe instalacje lub na istotne zmiany w instalacjach, które mogą mieć znaczny negatywny wpływ na środowisko naturalne, mają być organizowane konsultacje transgraniczne; wnioski dotyczące takich propozycji lub istotnych zmian będą dostępne dla opinii publicznej Państwa Członkowskiego, którego mogą one dotyczyć.
(28) Może zaistnieć potrzeba ustanowienia na poziomie wspólnotowym dopuszczalnych wartości emisji w odniesieniu do niektórych kategorii instalacji i substancji zanieczyszczających środowisko objętych zakresem niniejszej dyrektywy; Rada ustali takie dopuszczalne wartości emisji zgodnie z postawieniami Traktatu.
(29) Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych w sprawie zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel i zakres
Celem niniejszej dyrektywy jest osiągnięcie zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom środowiska naturalnego i ich kontroli, powodowanych przez rodzaje działalności wymienione w załączniku I. Określa ona środki mające na celu zapobieganie oraz, w przypadku braku takiej możliwości, zmniejszenie emisji do powietrza, środowiska wodnego i gleby, na skutek wspomnianych powyżej działań, łącznie ze środkami dotyczącymi odpadów, w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości, bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 85/337/EWG i innych odpowiednich przepisów wspólnotowych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "substancja" oznacza każdy pierwiastek chemiczny i jego związki, z wyjątkiem substancji radioaktywnych w rozumieniu dyrektywy 80/836/Euratom [8], oraz organizmy zmodyfikowane genetycznie w rozumieniu dyrektywy 90/219/EWG [9] oraz dyrektywy 90/220/EWG [10];
2) "zanieczyszczenie" oznacza bezpośrednie lub pośrednie wprowadzenie w wyniku działalności człowieka substancji, wibracji, ciepła lub hałasu do powietrza, środowiska wodnego lub gleby, które może zagrażać zdrowiu ludzi lub jakości środowiska naturalnego lub przejawić się w postaci uszkodzenia własności materialnej, osłabienia walorów lub kolizji z innymi uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska naturalnego;
3) "instalacja" oznacza stacjonarną jednostkę techniczną, w której prowadzona jest jedna lub większa ilość działalności wymienionych w załączniku I, oraz wszystkie inne bezpośrednio związane działania, które mają techniczny związek z działalnością prowadzoną w tym miejscu i które mogłyby mieć wpływ na emisje i zanieczyszczenie;
4) "istniejąca instalacja" oznacza instalację działającą lub zatwierdzoną zgodnie z ustawodawstwem istniejącym przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, albo uznaną przez właściwe władze za instalację objętą pełnym wnioskiem o udzielenie pozwolenia, z zastrzeżeniem, że instalacja taka zostanie uruchomiona nie później niż w ciągu roku od wejścia życie niniejszej dyrektywy;
5) "emisja" oznacza bezpośrednie lub pośrednie uwolnienie substancji, wibracji, ciepła i hałasu z punktowych lub rozproszonych źródeł w instalacji, do powietrza, środowiska wodnego lub gleby;
6) "dopuszczalne wartości emisji" oznaczają masę, wyrażoną w kategoriach niektórych szczególnych parametrów, stężenia i/lub poziomu emisji, których nie można przekroczyć w czasie jednego lub kilku okresów. Dopuszczalne wartości emisji można także ustanawiać w odniesieniu do niektórych grup, rodzin lub kategorii substancji, w szczególności w odniesieniu do substancji wymienionych w załączniku III.
Dopuszczalne wartości emisji w odniesieniu do substancji stosuje się zazwyczaj w punkcie, w którym ma miejsce emisja z instalacji, a przy określaniu wartości emisji nie uwzględnia się rozcieńczenia zanieczyszczeń. W odniesieniu do pośrednich uwolnień do środowiska wodnego przy określaniu dopuszczalnej wartości emisji danej instalacji można uwzględnić wpływ stacji uzdatniania wody, pod warunkiem że zagwarantowano równoważny poziom ochrony środowiska naturalnego jako całości, z zastrzeżeniem, że nie prowadzi to do wyższych poziomów zanieczyszczenia w środowisku, bez uszczerbku dla dyrektywy 76/464/EWG lub jej dyrektyw wykonawczych;
7) "norma jakości środowiska" oznacza zestaw wymogów, które muszą zostać spełnione w określonym czasie przez dane środowisko lub jego część, zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym;
8) "właściwe władze" oznaczają władzę lub władze, lub organ odpowiedzialny za wypełnianie zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy, na mocy przepisów prawa Państw Członkowskich;
9) "pozwolenie" oznacza część lub całość decyzji na piśmie (lub kilku takich decyzji), udzielającej pozwolenie na eksploatację całej instalacji lub jej części, z zastrzeżeniem niektórych warunków gwarantujących, że instalacja spełnia wymogi niniejszej dyrektywy. Pozwolenie może obejmować jedną lub większą ilość instalacji lub części instalacji znajdujących się w tym samym miejscu, prowadzonych przez tego samego prowadzącego;
10) a) "zmiana działania" oznacza zmianę charakteru lub sposobu funkcjonowania, albo rozszerzenie zakresu instalacji, które może mieć konsekwencje dla środowiska naturalnego;
b) "istotna zmiana" oznacza zmianę w działaniu, która według opinii właściwej władzy może mieć znaczące negatywne oddziaływanie na ludzi bądź środowisko;
11) "najlepsze dostępne techniki" to najbardziej efektywny i zaawansowany etap rozwoju i metod prowadzenia danej działalności, który wskazuje możliwe wykorzystanie poszczególnych technik jako podstawy dla dopuszczalnych wartości emisji mający na celu zapobieganie powstawaniu, a jeżeli nie jest to możliwe, ogólne ograniczenie emisji i oddziaływania na środowisko naturalne jako całość:
- "techniki" obejmują zarówno stosowane technologie, jak i sposób, w jaki dana instalacja jest projektowana, wykonywana, konserwowana, eksploatowana i wycofywana z eksploatacji,
- "dostępne" techniki to techniki o takim stopniu rozwoju, który pozwala na wdrożenie w danym sektorze przemysłu, zgodnie z istniejącymi warunkami ekonomicznymi i technicznymi, z uwzględnieniem kosztów i korzyści, nawet jeżeli techniki te nie są wykorzystywane lub opracowane w danym Państwie Członkowskim, o ile są one dostępne dla prowadzącego daną działalność,
- "najlepsze" oznacza najbardziej efektywna technikę w osiąganiu wysokiego ogólnego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości.
Przy określaniu najlepszych dostępnych technik szczególną uwagę należy zwrócić na pozycje wymienione w załączniku IV;
12) "prowadzący" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która prowadzi lub kontroluje instalację lub, jeżeli jest to przewidziane w ustawodawstwie krajowym, której przyznano decydujące uprawnienia ekonomiczne w kwestii technicznego funkcjonowania instalacji.
Artykuł 3
Ogólne zasady regulujące podstawowe zobowiązania prowadzącego
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki umożliwiające właściwym władzom zapewnienie, aby przy obsłudze instalacji:
a) podjęto wszystkie właściwe środki zapobiegające zanieczyszczeniu, w szczególności przez zastosowanie najlepszych dostępnych technik;
b) nie powstawało żadne istotne zanieczyszczenie;
c) unikano wytwarzania odpadów, zgodnie z dyrektywą Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [11]; a jeżeli odpady są wytwarzane, prowadzono odzysk lub, jeżeli nie ma takiej możliwości ze względów technicznych i ekonomicznych, aby unieszkodliwiano je przy jednoczesnym unikaniu lub ograniczaniu wszelkiego oddziaływania na środowisko;
d) efektywnie wykorzystywano energię;
e) podejmowano środki konieczne w celu zapobieżenia wypadkom i ograniczenia ich konsekwencji;
f) w przypadku ostatecznego zakończenia działalności podejmowano środki konieczne w celu zapobieżenia ryzyku zanieczyszczenia oraz w celu przywrócenia zadowalającego stanu miejsca działania.
Do celów uzyskania zgodności z niniejszym artykułem wystarczy, aby Państwa Członkowskie zapewniły, że przy określaniu warunków pozwolenia właściwe władze uwzględniają ogólne zasady określone w niniejszym artykule.
Artykuł 4
Pozwolenia na nowe instalacje
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, aby żadna nowa instalacja nie była eksploatowana bez pozwolenia wydanego zgodnie z niniejszą dyrektywą, bez uszczerbku dla wyjątków przewidzianych w dyrektywie Rady 88/609/EWG z dnia 24 listopada 1988 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania [12].
Artykuł 5
Wymogi związane z udzielaniem pozwoleń dla istniejących instalacji
1. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, że właściwe władze dopilnują, przez pozwolenia, zgodnie z art. 6 i 8 lub, w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie oraz, jeśli to konieczne, przez uaktualnienie warunków, aby istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10, 13, art. 14 tiret pierwsze i drugie i art. 15 ust. 2, nie później niż osiem lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, bez uszczerbku dla szczególnego ustawodawstwa wspólnotowego
2. Z dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne w celu stosowania przepisów art. 1, 2, 11, 12, art. 14 tiret trzecie, art. 15 ust. 1, 3 i 4, art. 16, 17 i art. 18 ust. 2, w odniesieniu do istniejących instalacji.
Artykuł 6
Wnioski o pozwolenia
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, aby wniosek o pozwolenie do właściwych władz zawierał opis:
- instalacji i jej działania,
- surowców i materiałów pomocniczych, innych substancji i energii, wykorzystywanych lub wytwarzanych przez instalację,
- źródeł emisji z instalacji,
- stanu terenu, na którym położona jest instalacja,
- charakteru i ilości przewidywalnych emisji z instalacji do każdego rodzaju środowiska, jak również określenie istotnego oddziaływania emisji na środowisko,
- proponowanej technologii i innych technik dla zapobiegania lub, jeżeli to niemożliwe, ograniczenia emisji z instalacji,
- w razie potrzeby, środków mających na celu zapobieganie powstawaniu odpadów i prowadzenie odzysku odpadów wytwarzanych przez instalację,
- dalszych środków planowanych w celu dostosowania do ogólnych zasad podstawowych zobowiązań prowadzącego, przewidzianych w art. 3,
- środków planowanych w celu monitorowania emisji do środowiska naturalnego.
Wniosek o pozwolenie zawiera także nietechniczne streszczenie szczegółów, określonych w powyższych tiret.
2.
W przypadku gdy informacje dostarczone zgodnie z wymogami przewidzianymi w dyrektywie 85/337/EWG lub sprawozdanie dotyczące bezpieczeństwa, opracowane zgodnie z dyrektywą Rady 82/501/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r. w sprawie niebezpieczeństwa poważnych awarii powodowanych przez określone działania przemysłowe [13], albo inne informacje, opracowane w odpowiedzi na inne przepisy, spełniają którykolwiek z wymogów niniejszego artykułu, informacja ta może zostać uwzględniona we wniosku lub do niego załączona.
Artykuł 7
Zintegrowane podejście do wydawania pozwoleń
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby w przypadku gdy zaangażowana jest więcej niż jedna właściwa władza, warunki i procedura udzielania pozwolenia były w pełni skoordynowane celem zagwarantowania skutecznego zintegrowanego podejścia do tej procedury przez wszystkie właściwe władze.
Artykuł 8
Decyzje
Bez uszczerbku dla innych wymogów ustanowionych w ustawodawstwie krajowym lub wspólnotowym, właściwe władze udzielają pozwolenia, które zawiera warunki gwarantujące, że instalacja spełnia wymogi niniejszej dyrektywy lub, jeżeli ich nie spełnia, odmawia udzielenia pozwolenia.
Wszystkie wydawane i zmieniane pozwolenia muszą zawierać szczegóły regulacji w odniesieniu do ochrony powietrza, środowiska wodnego i gleby, określone w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 9
Warunki pozwolenia
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby pozwolenie obejmowało wszystkie środki niezbędne dla spełnienia wymogów art. 3 i 10 dotyczących udzielania pozwoleń w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości, poprzez ochronę powietrza, środowiska wodnego i gleby.
2.
W przypadku nowej instalacji lub istotnej zmiany, do której odnosi się art. 4 dyrektywy 85/337/EWG, do celów udzielenia pozwolenia uwzględnia się wszelkie uzyskane w przedmiotowej kwestii informacje lub wnioski wyciągnięte na podstawie art. 5, 6 i 7.
3.
Pozwolenie obejmuje dopuszczalne wartości emisji dla substancji zanieczyszczających środowisko, w szczególności tych wymienionych w załączniku III, jakie mogą być emitowane z danej instalacji w znacznych ilościach, z uwzględnieniem ich właściwości i potencjału w zakresie przenoszenia zanieczyszczeń z jednego środowiska do innego (środowisko wodne, powietrze i gleba).
W razie potrzeby pozwolenie zawiera właściwe wymogi, zapewniające ochronę gleby i wód gruntowych, oraz środki dotyczące gospodarki odpadami wytwarzanymi przez instalację.
W stosownych przypadkach dopuszczalne wartości mogą zostać uzupełnione lub zastąpione równoważnymi parametrami lub środkami technicznymi.
W przypadku instalacji wymienionych w podpozycji 6.6 załącznika I dopuszczalne wartości emisji, ustanowione zgodnie z niniejszym ustępem, uwzględniają praktyczne czynniki, właściwe dla tych kategorii instalacji.
4.
Bez uszczerbku dla art. 10, dopuszczalne wartości emisji i równoważne parametry oraz środki techniczne określone w ust. 3 opierają się na najlepszych dostępnych technikach, bez zalecania żadnej techniki czy szczególnej technologii, lecz z uwzględnieniem technicznych właściwości danej instalacji, jej geograficznego położenia i lokalnych warunków środowiska.
We wszystkich przypadkach warunki pozwolenia obejmują przepisy dotyczące minimalizacji zanieczyszczeń o dużym zasięgu i zanieczyszczeń o charakterze transgranicznym oraz zapewniają wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego jako całości.
5.
Pozwolenie obejmuje odpowiednie wymogi dotyczące mechanizmów monitorowania, określające metodologię i częstotliwość pomiarów, procedurę dokonywania oceny oraz obowiązek dostarczania właściwym władzom danych niezbędnych do sprawdzenia zgodności z pozwoleniem.
W przypadku instalacji wymienionych w podpozycji 6.6 załącznika I środki określone w niniejszym ustępie mogą uwzględniać koszty i korzyści.
6.
Pozwolenie obejmuje środki odnoszące się do warunków innych niż zwyczajne warunki eksploatacji.
W ten sposób, jeżeli istnieje zagrożenie oddziaływaniem na środowisko, opracowany zostaje system w odniesieniu do rozruchu, przecieków, chwilowych przestojów i ostatecznego zaprzestania eksploatacji.
Pozwolenie może także zawierać tymczasowe odstępstwa od wymogów ust. 4, jeżeli plan naprawy, zatwierdzony przez właściwe władze, zapewnia, że wymogi te zostaną spełnione w terminie sześciu miesięcy oraz jeżeli projekt prowadzi do ograniczenia zanieczyszczenia.
7.
Pozwolenie może obejmować inne szczególne warunki do celów niniejszej dyrektywy, jakie Państwo Członkowskie lub właściwe władze mogą uznać za odpowiednie.
8.
Bez uszczerbku dla obowiązku wdrożenia procedury udzielania pozwoleń zgodnie z niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie mogą określić pewne wymogi dla niektórych kategorii instalacji w ramach ogólnych wiążących zasad, zamiast uwzględniać je w warunkach odnoszących się do poszczególnych pozwoleń, z zastrzeżeniem, że zapewnione jest zintegrowane podejście oraz równoważny, wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego jako całości.
Artykuł 10
Najlepsze dostępne techniki oraz normy jakości środowiska
W pozwoleniu wymaga się dodatkowych środków, w szczególności w przypadku gdy norma jakości środowiska narzuca bardziej rygorystyczne warunki niż te osiągane przez zastosowanie najlepszych dostępnych technik, bez uszczerbku dla innych środków, które mogą zostać podjęte w celu spełnienia norm jakości środowiska.
Artykuł 11
Zmiany w zakresie najlepszych dostępnych technik
Państwa Członkowskie zapewniają, aby właściwe władze śledziły lub były informowane o zmianach w zakresie najlepszych dostępnych technik.
Artykuł 12
Zmiany wprowadzane w instalacjach przez prowadzących
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby prowadzący informował właściwe władze o każdej planowanej zmianie w działaniu instalacji, określonej w art. 2 ust. 10 lit. a).
W stosownych przypadkach właściwe władze uaktualniają pozwolenie lub warunki w odniesieniu do takiej instalacji.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, aby podmiot gospodarczy nie przeprowadzał żadnych planowanych przez siebie istotnych zmian w działaniu instalacji, w rozumieniu art. 2 ust. 10 lit. b), bez pozwolenia wydanego zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Wniosek o pozwolenie i decyzja właściwych władz muszą obejmować te części instalacji i aspekty wymienione w art. 6, na które taka zmiana może mieć wpływ.
Odpowiednie przepisy art. 3, 6 i 10 oraz art. 15 ust. 1–2 i 4 stosuje się mutatis mutadis.
Artykuł 13
Ponowne rozpatrzenie i aktualizacja warunków pozwolenia przez właściwe władze
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby właściwe władze okresowo poddawały warunki pozwolenia ponownemu rozpatrzeniu oraz, w miarę potrzeby, aktualizacji.
2.
Ponowne rozpatrzenie podejmuje się w każdym przypadku, jeżeli:
- zanieczyszczenie powodowane przez instalację jest tak znaczne, że zachodzi konieczność skorygowania istniejących dopuszczalnych wartości emisji dla danego pozwolenia lub uwzględnienia w pozwoleniu nowych wartości dopuszczalnych,
- istotne zmiany w zakresie najlepszych dostępnych technik umożliwiają znaczne ograniczenie emisji bez narzucania nadmiernych kosztów,
- bezpieczeństwo eksploatacji wymaga zastosowania innych technik,
- nakazują tak nowe przepisy Wspólnoty lub ustawodawstwa krajowego.
Artykuł 14
Spełnienie warunków pozwolenia
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby:
- prowadzący, podczas eksploatacji instalacji, dotrzymywał warunków pozwolenia,
- prowadzący regularnie informował właściwe władze o wynikach procesu monitorowania emisji oraz aby bezzwłocznie informował o każdym zdarzeniu czy wypadku mającym istotny wpływ na środowisko naturalne,
- prowadzący instalację udzielali przedstawicielom właściwych władz wszelkiej niezbędnej pomocy celem umożliwienia im przeprowadzenia wszelkich kontroli na terenie instalacji, pobrania próbek i zebrania wszelkich informacji niezbędnych im do wykonania obowiązków do celów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Dostęp do informacji i udział opinii publicznej w procedurze udzielania pozwoleń
1.
Bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 dnia czerwca 1990 r. w sprawie swobodnego dostępu do informacji o środowisku [14], Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby wnioski o pozwolenia na nowe instalacje lub na istotne zmiany były udostępniane przez odpowiedni okres czasu opinii publicznej, w celu umożliwienia jej zgłoszenia uwag dotyczących tych wniosków przed podjęciem decyzji przez właściwe władze.
Decyzja taka, wraz z przynajmniej jedną kopią pozwolenia, oraz wszystkie kolejne jej aktualizacje muszą zostać udostępnione opinii publicznej.
2.
Wyniki procesu monitorowania emisji, wymaganego na mocy warunków określonych w art. 9, pozostające w dyspozycji właściwych władz, muszą zostać udostępnione opinii publicznej.
3.
Na podstawie danych dostarczanych przez Państwa Członkowskie Komisja co trzy lata publikuje wykaz podstawowych rodzajów emisji i źródeł ich pochodzenia.
Komisja ustanawia formę oraz szczegółowe dane, niezbędne w celu przekazania informacji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19.
Zgodnie z tą samą procedurą Komisja może zaproponować środki dla zapewnienia porównywalności i komplementarności danych dotyczących wykazu emisji, określonego w pierwszym akapicie, oraz danych pochodzących z innych rejestrów i źródeł z danymi na temat emisji.
4.
Zastosowanie ust. 1, 2 i 3 uwarunkowane jest ograniczeniami ustanowionymi w art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 90/313/EWG.
Artykuł 16
Wymiana informacji
1.
W związku z wymianą informacji Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby przesyłać Komisji co trzy lata, a po raz pierwszy w terminie 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, dostępne reprezentatywne dane na temat dopuszczalnych wartości, ustanowionych w odniesieniu do szczególnych kategorii działalności zgodnie z załącznikiem I oraz, w stosownych przypadkach, informacje dotyczące najlepszych dostępnych technik, na których podstawie te wartości zostały określone, w szczególności zgodnie z przepisami art. 9.
Przy każdej kolejnej okazji dane są uzupełniane zgodnie z procedurami ustanowionymi w ust. 3 niniejszego artykułu.
2.
Komisja organizuje między Państwami Członkowskimi a zainteresowanymi działami przemysłu wymianę informacji na temat najlepszych dostępnych technik, związanego z nimi monitorowania oraz zmian w przedmiotowym zakresie.
Komisja co trzy lata publikuje wyniki wymiany informacji.
3.
Sprawozdania dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy oraz jej skuteczności, w porównaniu do innych wspólnotowych instrumentów z zakresu ochrony środowiska, są ustanowione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5 i 6 dyrektywy 91/692/EWG.
Pierwsze sprawozdanie obejmuje okres trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, określonego w art. 21.
Komisja przedstawia sprawozdanie Radzie, wraz z ewentualnymi wnioskami.
4.
Państwa Członkowskie ustanawiają lub wyznaczają władzę lub władze, które mają być odpowiedzialne za wymianę informacji na mocy ust. 1, 2 i 3, i powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 17
Skutki transgraniczne
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie jest świadome, że eksploatacja instalacji może mieć znaczne negatywne oddziaływanie na środowisko naturalne innego Państwa Członkowskiego, lub na wniosek Państwa Członkowskiego narażonego na takie poważne oddziaływanie, Państwo Członkowskie, na którego terytorium został złożony wniosek o pozwolenie na podstawie art. 4 lub art. 12 ust. 2, przekazuje informacje dostarczone na mocy art. 6 temu Państwu Członkowskiemu, równocześnie z udostępnieniem ich swoim własnym obywatelom.
Informacje takie stanowią podstawę wszelkich konsultacji, koniecznych w ramach dwustronnych stosunków między dwoma Państwami Członkowskimi, opartych na wzajemności i równości.
2.
W ramach dwustronnych stosunków Państwa Członkowskie dopilnują, aby w przypadkach określonych w ust. 1, wnioski były również udostępniane na odpowiedni okres opinii publicznej narażonego Państwa Członkowskiego, tak aby miało ona prawo do przedstawienia swoich uwag na temat tych wniosków przed podjęciem decyzji przez właściwe władze.
Artykuł 18
Dopuszczalne wartości emisji we Wspólnocie
1.
Stanowiąc na wniosek Komisji, Rada określa dopuszczalne wartości emisji, zgodnie z procedurami ustanowionymi w Traktacie, w odniesieniu do:
- kategorii instalacji wymienionych w załączniku I, z wyjątkiem składowisk odpadów objętych kategoriami 5.1 i 5.4 wymienionego załącznika,
oraz
- substancji zanieczyszczających środowisko, określonych w załączniku III,
dla których stwierdzono potrzebę działania na poziomie Wspólnoty, w szczególności na podstawie wymiany informacji przewidzianej w art. 16.
2.
Wobec braku wspólnotowych dopuszczalnych wartości emisji, określonych zgodnie z niniejszą dyrektywą, dla instalacji wymienionych w załączniku I, jako minimalne dopuszczalne wartości emisji zgodne z niniejszą dyrektywą stosuje się odpowiednie dopuszczalne wartości emisji zawarte w dyrektywach określonych w załączniku II oraz innych przepisach wspólnotowych.
Bez uszczerbku dla wymogów niniejszej dyrektywy, Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, zgodnie z procedurami ustanowionymi w Traktacie, ustala wymogi techniczne mające zastosowanie w odniesieniu do składowisk objętych kategoriami 5,1 i 5.4 załącznika I.
Artykuł 19
Procedura komitetu określona w art. 15 ust. 3
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o projekcie w terminie, jaki przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy.
Opinia jest wydawana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada zobowiązana jest przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie ważone są w sposób określony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku takiej opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od przedłożenia wniosku Rada nie podjęła decyzji, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 20
Przepisy przejściowe
1. W zakresie istniejących instalacji w odniesieniu do rodzaju działalności wymienionych w załączniku I, do czasu podjęcia przez właściwe władze środków wymaganych na mocy art. 5 niniejszej dyrektywy, stosuje się przepisy dyrektywy 84/360/EWG, przepisy art. 3, 5, 6 ust. 3 i art. 7 ust. 2 dyrektywy 76/464/EWG oraz odpowiednie przepisy dotyczące systemów pozwoleń zawarte w dyrektywach wymienionych w załączniku II, bez uszczerbku dla wyjątków przewidzianych w dyrektywie 88/609/EWG.
2.
Odpowiednie przepisy dotyczące systemów pozwoleń zawarte w dyrektywach określonych w ust. 1 nie mają zastosowania do nowych instalacji związanych z rodzajami działalności wymienionymi w załączniku I, od dnia wejścia życie niniejszej dyrektywy.
3.
Dyrektywa 84/360/EWG traci moc jedenaście lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie po podjęciu środków przewidzianych w art. 4, 5 lub 12 w odniesieniu do instalacji, wyjątek przewidziany w art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG przestaje być stosowany w odniesieniu do instalacji objętych niniejszą dyrektywą.
Stanowiąc na wniosek Komisji, Rada, w razie potrzeby, zmienia odpowiednie przepisy dyrektyw określonych w załączniku II w celu dostosowania ich do wymogów niniejszej dyrektywy przed dniem wygaśnięcia dyrektywy 84/360/EWG, określonej w akapicie pierwszym.
Artykuł 21
Wejście w życie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż trzy lata od jej wejścia w życie i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/62/WE
z dnia 27 września 1996 r.
w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s, ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: piąty program działań w zakresie środowiska z 1992 r., którego ogólne założenia zostały zatwierdzone przez Radę oraz przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie, w formie rezolucji 93/C 138/01 z dnia 1 lutego 1993 r. [4], przewiduje zmianę istniejących przepisów w zakresie zanieczyszczeń powietrza; wspomniany program zaleca ustanowienie długookresowych celów w zakresie jakości powietrza;
w celu ochrony środowiska jako całości oraz zdrowia ludzkiego należy unikać, zapobiegać lub zmniejszać stężenia szkodliwych substancji zanieczyszczających powietrze, jak również ustanowić wartości dopuszczalne i/lub progi alarmowe określone dla zanieczyszczenia otaczającego powietrza;
w celu uwzględnienia szczególnych mechanizmów powstawania ozonu może zaistnieć potrzeba uzupełnienia lub zastąpienia powyższych wartości dopuszczalnych i progów alarmowych wartościami docelowymi;
wartości liczbowe dla wartości dopuszczalnych, progów alarmowych oraz w odniesieniu do ozonu wartości docelowych i/lub wartości dopuszczalnych i progów alarmowych mają być oparte na rezultatach prac prowadzonych przez międzynarodowe grupy naukowe działające w tej dziedzinie;
Komisja ma przeprowadzić badania w celu analizy efektów łącznego oddziaływania różnych zanieczyszczeń oraz źródeł zanieczyszczeń, jak również wpływu różnorodnych zanieczyszczeń na klimat, badanych w kontekście niniejszej dyrektywy;
istnieje potrzeba oceny jakości otaczającego powietrza pod względem wartości dopuszczalnych i/lub progów alarmowych, a także w odniesieniu do ozonu pod względem wartości docelowych i/lub wartości dopuszczalnych, biorąc pod uwagę wielkość populacji i ekosystemów narażonych na zanieczyszczenie powietrza, jak również środowisko;
w celu zapewnienia porównywalności ocen jakości otaczającego powietrza opartych na pomiarach dokonywanych przez Państwa Członkowskie należy określić lokalizację i liczbę punktów pobierania próbek, metody porównawcze pomiarów dla zanieczyszczeń, dla których ustanowiono wartości progów alarmowych oraz wartości dopuszczalne i docelowe;
w celu dopuszczenia stosowania innych niż bezpośrednie pomiary technik szacowania jakości otaczającego powietrza niezbędne jest zdefiniowanie kryteriów stosowania i wymaganej dokładności takich technik;
ogólne środki określone w niniejszej dyrektywie muszą być uzupełnione przez inne, szczególne dla poszczególnych substancji;
aby wypełnić ogólne cele niniejszej dyrektywy, powyższe szczególne środki należy przyjąć możliwie najszybciej;
należy zebrać wstępne reprezentatywne dane na temat poziomów zanieczyszczeń;
w celu ochrony środowiska jako całości oraz zdrowia ludzkiego konieczne jest podjęcie przez Państwa Członkowskie działań w przypadkach przekroczenia wartości dopuszczalnych, w celu przestrzegania tych wartości w określonym czasie;
środki podjęte przez Państwa Członkowskie muszą uwzględniać wymagania określone przez przepisy dotyczące funkcjonowania obiektów przemysłowych zgodnie z ustawodawstwem Wspólnoty w zakresie zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich zmniejszania, w przypadkach gdy takie ustawodawstwo ma zastosowanie;
ponieważ wdrożenie i wprowadzenie w życie tych środków wymaga czasu, może zaistnieć potrzeba ustanowienia tymczasowych marginesów tolerancji wartości dopuszczalnych;
w Państwach Członkowskich mogą istnieć obszary, na których poziom zanieczyszczenia przekracza wartość dopuszczalną, mieszcząc się jednak w zakresie dopuszczalnego marginesu tolerancji; wartości dopuszczalne muszą być przestrzegane w ustalonym czasie;
Państwa Członkowskie muszą dokonać wzajemnych konsultacji, w przypadku gdy poziom zanieczyszczenia przekracza lub stwarza prawdopodobieństwo przekroczenia wartości dopuszczalnych powiększonych o margines tolerancji lub, zależnie od okoliczności, próg alarmowy, gdy ma to miejsce w następstwie znacznego zanieczyszczenia w innym Państwie Członkowskim;
określenie progów alarmowych, przy których należy podjąć środki zachowawcze, umożliwi ograniczenie wpływu przypadków zanieczyszczenia na zdrowie ludzkie;
w strefach i aglomeracjach, gdzie poziomy zanieczyszczenia nie przekraczają wartości dopuszczalnych, Państwa Członkowskie muszą dążyć do ochrony i utrzymania jak najlepszej jakości otaczającego powietrza, zgodnie z trwałym rozwojem;
w celu ułatwienia przetwarzania i porównywania otrzymanych danych, dane te powinny być przekazane Komisji w znormalizowanej formie;
wykonanie szerokiej i wszechstronnej polityki oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza powinno być oparte na solidnych podstawach technicznych i naukowych oraz stałej wymianie poglądów między Państwami Członkowskimi;
należy unikać niepotrzebnego wzrostu ilości informacji przekazywanych przez Państwa Członkowskie; informacje zabrane przez Komisję zgodnie z wykonywaniem niniejszej dyrektywy są użyteczne dla Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska (EEA) i dlatego mogą być jej one przekazywane przez Komisję;
może istnieć potrzeba dostosowania kryteriów oraz technik stosowanych do oceny jakości otaczającego powietrza do postępu naukowego i technicznego oraz zapewnienia warunków potrzebnych do wymiany informacji dostarczanych zgodnie z niniejszą dyrektywą; w celu ułatwienia wykonywania prac niezbędnych w tym zakresie, należy ustanowić procedurę umożliwiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach komitetu;
w celu wspierania wzajemnej wymiany informacji między Państwami Członkowskimi a EEA Komisja we współpracy z EEA ma co trzy lata publikować sprawozdanie na temat jakości otaczającego powietrza na terenie Wspólnoty;
w pierwszej kolejności należy zająć się substancjami objętymi wcześniej dyrektywą Rady 80/779/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie dopuszczalnych i zalecanych wartości jakości powietrza dla dwutlenku siarki i pyłów zawieszonych [5], dyrektywą Rady 82/884/EWG z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie wartości dopuszczalnej dla ołowiu w powietrzu [6], dyrektywą Rady 85/203/EWG z dnia 7 marca 1985 r. w sprawie norm jakości powietrza w odniesieniu do dwutlenku azotu [7] oraz dyrektywą Rady 92/72/EWG z dnia 21 września 1992 r. w sprawie zanieczyszczenia powietrza ozonem [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Ogólnym celem niniejszej dyrektywy jest zdefiniowanie podstawowych zasad wspólnej strategii poświęconej:
- zdefiniowaniu i określeniu celów odnośnie do jakości otaczającego powietrza na terenie Wspólnoty, wyznaczonych tak, aby unikać, zapobiegać lub ograniczać szkodliwe oddziaływanie na zdrowie ludzkie i środowisko jako całość,
- ocenie jakości otaczającego powietrza w Państwach Członkowskich na podstawie wspólnych metod i kryteriów,
- uzyskaniu odpowiednich informacji o jakości otaczającego powietrza i zapewnieniu, by informacje te były udostępnione publicznie, między innymi w formie progów alarmowych,
- utrzymaniu jakości otaczającego powietrza tam, gdzie jest ona dobra, oraz jej poprawie w pozostałych przypadkach.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "otaczające powietrze" oznacza powietrze na zewnątrz budynków zawarte w troposferze, z wyjątkiem miejsc pracy;
2. "zanieczyszczenie" oznacza każdą substancję wprowadzoną przez człowieka w sposób bezpośredni lub pośredni do otaczającego powietrza, która wywołuje prawdopodobieństwo szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzkie i/lub środowisko jako całość;
3. "poziom zawartości" oznacza stężenie zanieczyszczenie w otaczającym powietrzu lub jego depozycja na powierzchniach, w określonym czasie;
4. "ocena" oznacza każdą metodę stosowaną do pomiaru, obliczenia, przewidywania lub oszacowania poziomu zawartości zanieczyszczenia w otaczającym powietrzu;
5. "wartość dopuszczalna" oznacza poziom zawartości ustalony na podstawie wiedzy naukowej, w celu unikania, zapobiegania lub ograniczania szkodliwego oddziaływania na ludzkie zdrowie i/lub środowisko jako całość, który powinien być osiągnięty w założonym terminie i nie być przekraczany w czasie późniejszym;
6. "wartość docelowa" oznacza poziom zawartości ustalony w celu unikania dalszego długoterminowego szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzkie i/lub środowisko jako całość, który ma być osiągnięty tam gdzie to możliwe w określonym czasie;
7. "próg alarmowy" oznacza poziom zawartości zanieczyszczenia, powyżej którego krótkotrwała ekspozycja stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, i przy którym Państwa Członkowskie podejmują natychmiastowe kroki, ustanowione w niniejszej dyrektywie;
8. "margines tolerancji" oznacza procentowo określoną część wartości dopuszczalnej, o którą wartość ta może zostać przekroczona, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie;
9. "strefa" oznacza wyznaczoną przez Państwa Członkowskie część ich terytorium;
10. "aglomeracja" oznacza strefę o koncentracji ludności przekraczającej 250000 mieszkańców lub, gdy koncentracja ludności jest mniejsza lub równa 250000 mieszkańców, o takim zagęszczeniu ludności na km2, które z punktu widzenia Państw Członkowskich uzasadnia potrzebę dokonywania oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza.
Artykuł 3
Wykonanie i odpowiedzialność
Do wykonania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe władze i organy odpowiednich szczebli, odpowiedzialne za:
- wykonanie niniejszej dyrektywy,
- ocenę jakości otaczającego powietrza,
- akceptację środków pomiarowych (metod, urządzeń, sieci, laboratoriów),
- zapewnienie dokładności pomiarów dokonywanych przy użyciu urządzeń pomiarowych oraz kontrolę utrzymywania takiej dokładności urządzeniami pomiarowymi, w szczególności poprzez wewnętrzne kontrole jakości prowadzone zgodnie, między innymi, z wymaganiami europejskich norm zapewnienia jakości,
- analizowanie metod oceny,
- koordynację na swoim terytorium wspólnotowych programów zapewnienia jakości, organizowanych przez Komisję.
Po przedłożeniu Komisji informacji określonych w akapicie pierwszym Państwa Członkowskie podają te informacje do wiadomości publicznej.
Artykuł 4
Ustanowienie wartości dopuszczalnych i progów alarmowych dla otaczającego powietrza
1.
Dla zanieczyszczeń wymienionych w załączniku I Komisja przedkłada Radzie wnioski o ustanowienie wartości dopuszczalnych oraz, we właściwych przypadkach, progów alarmowych, zgodnie z następującym harmonogramem:
- dla zanieczyszczeń 1-5 nie później niż do dnia 31 grudnia 1996 r.,
- dla ozonu zgodnie z art. 8 dyrektywy 92/72/EWG,
- dla zanieczyszczeń 7 i 8 nie później niż do dnia 31 grudnia 1997 r.,
- dla zanieczyszczeń 9-13 możliwie najwcześniej, nie później niż do dnia 31 grudnia 1999 r.
Przy określaniu wartości dopuszczalnych i, stosownie do potrzeb, progów alarmowych uwzględnia się czynniki wymienione przykładowo w załączniku II.
W zakresie ozonu projekty będą uwzględniać szczególne mechanizmy powstawania tego zanieczyszczenia i w związku z tym mogą zostać przyjęte przepisy dotyczące wartości docelowych i/lub wartości dopuszczalnych.
Jeżeli wartość docelowa ustalona dla ozonu zostanie przekroczona, Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach podjętych w celu osiągnięcia tej wartości.
Na podstawie tych informacji Komisja dokonuje oceny czy konieczne są dodatkowe środki na poziomie Wspólnoty oraz, jeżeli zaistnieje potrzeba ich podjęcia, przedkłada odpowiedni wniosek Radzie.
W przypadku innych zanieczyszczeń Komisja przedkłada Radzie wniosek o ustanowienie wartości dopuszczalnych oraz, w stosownych przypadkach, progów alarmowych, jeśli na podstawie postępu naukowego i przy uwzględnieniu kryteriów ustanowionych w załączniku III niezbędne wydaje się unikanie, zapobieganie lub ograniczanie szkodliwego oddziaływania tych substancji na zdrowie ludzkie i/lub środowisko jako całość na terenie Wspólnoty.
2.
Komisja jest odpowiedzialna, przy uwzględnieniu najnowszych wyników badań naukowych w dziedzinie epidemiologii i właściwych dziedzinach nauk dotyczących środowiska oraz najbardziej zaawansowanych osiągnięć metrologii, za ponowne zbadanie elementów, na których oparto wartości dopuszczalne i progi alarmowe, określone w ust. 1.
3.
Po ustanowieniu wartości dopuszczalnych i progów alarmowych określone zostają kryteria i techniki:
a) pomiarów stosowanych przy wykonywaniu przepisów określonych w ust. 1:
- lokalizacja punktów pobierania próbek,
- minimalna liczba punktów pobierania próbek,
- referencyjne techniki pomiarów pobierania próbek;
b) stosowania innych technik służących ocenie jakości otaczającego powietrza, w szczególności modelowania:
- rozdzielczości przestrzennej dla metod modelowania i obiektywnej metody oceny,
- referencyjnych technik modelowania.
Powyższe kryteria i techniki zostają określone w odniesieniu do każdego zanieczyszczenia, zgodnie z rozmiarami aglomeracji lub z poziomami zawartości zanieczyszczenia w badanych strefach.
4.
Aby wziąć pod uwagę rzeczywiste poziomy zawartości danego zanieczyszczenia oraz czas potrzebny do wykonania środków prowadzących do poprawy jakości otaczającego powietrza, Rada może także określić tymczasowy margines tolerancji dla wartości dopuszczalnej.
Zakres ten zostaje zmniejszony zgodnie z procedurami, jakie stworzone zostaną dla każdego zanieczyszczenia w celu osiągnięcia poziomu wartości dopuszczalnej, najpóźniej do końca okresu, którego długość zostanie określona dla każdego zanieczyszczenia po ustanowieniu wartości dopuszczalnej.
5.
Zgodnie z Traktatem Rada przyjmuje przepisy przewidziane w ust. 1 oraz przepisy ustanowione w ust. 3 i 4.
6.
Państwo Członkowskie informuje Komisję w przypadku podjęcia bardziej rygorystycznych środków niż określone w przepisach w ust. 5.
7.
Jeżeli Państwo Członkowskie zamierza określić wartości dopuszczalne lub progi alarmowe dla zanieczyszczeń nieokreślonych w załączniku I oraz nieobjętych przepisami wspólnotowymi dotyczącymi jakości otaczającego powietrza, informuje ono o tym Komisję w odpowiednim czasie.
Komisja jest zobowiązana dostarczyć w odpowiednim czasie odpowiedź na pytanie co do potrzeby działań na poziomie Wspólnoty wynikających z kryteriów ustanowionych w załączniku III.
Artykuł 5
Wstępna ocena jakości otaczającego powietrza
Państwa Członkowskie, które nie dysponują reprezentatywnymi pomiarami poziomu zawartości zanieczyszczeń dla wszystkich stref i aglomeracji, dokonują serii pomiarów reprezentatywnych, przeglądów lub ocen w celu uzyskania danych w czasie pozwalającym na wykonanie przepisów określonych w art. 4 ust. 1.
Artykuł 6
Ocena jakości otaczającego powietrza
1.
Po ustanowieniu wartości dopuszczalnych i progów alarmowych dokonana zostaje ocena jakości otaczającego powietrza na całym terytorium Państw Członkowskich, zgodnie z niniejszym artykułem.
2. Zgodnie z kryteriami określonymi w art. 4 ust. 3 i w odniesieniu do odpowiednich zanieczyszczeń, na mocy art. 4 ust. 3, pomiary są obowiązkowe w następujących strefach:
- aglomeracjach określonych w art. 2 ust. 10,
- strefach, w których poziomy zawartości mieszczą się między wartościami dopuszczalnymi a poziomami zawartości przewidzianymi w ust. 3, oraz
- innych strefach, gdzie poziomy zawartości przekraczają wartości dopuszczalne.
Pomiary mogą być uzupełnione technikami modelowania dla zapewnienia odpowiedniego poziomu informacji na temat jakości otaczającego powietrza.
3.
Połączenie pomiarów i technik modelowania może znaleźć zastosowanie przy ocenie jakości otaczającego powietrza tam, gdzie poziomy zawartości podczas reprezentatywnego okresu są niższe niż poziom niższy od wartości dopuszczalnej, która ustalona zostanie zgodnie z przepisami określonymi w art. 4 ust. 5.
4. Tam gdzie poziomy zawartości są niższe od poziomu, który zostanie ustalony zgodnie z przepisami określonymi w art. 4 ust. 5, do oceny tych poziomów możliwe jest stosowanie jedynie modelowania lub obiektywnych technik szacowania. Przepis ten nie stosuje się do aglomeracji w przypadku zanieczyszczeń, których progi alarmowe ustalono zgodnie z przepisami określonymi w art. 4 ust. 5
5.
Tam gdzie konieczne są pomiary zanieczyszczeń, są one prowadzone w ustalonych punktach pomiaru w sposób ciągły lub na zasadzie prób losowych; liczba pomiarów jest dostatecznie duża, by umożliwić określenie obserwowanych poziomów zawartości.
Artykuł 7
Poprawa jakości otaczającego powietrzaWymagania ogólne
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia przestrzegania wartości dopuszczalnych.
2.
Środki podjęte dla osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy:
a) uwzględniają zintegrowane podejście w zakresie ochrony powietrza, wody i gleby;
b) nie pozostają w sprzeczności z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi bezpieczeństwa i higieny pracy;
c) nie mają znacząco negatywnego wpływu na środowisko w innych Państwach Członkowskich.
3.
Państwa Członkowskie sporządzają plany działań wskazujące środki, jakie zostaną podjęte w perspektywie krótkoterminowej, w przypadkach gdy istnieje ryzyko przekroczenia wartości dopuszczalnych i/lub progów alarmowych, w celu zmniejszenia tego niebezpieczeństwa i ograniczenia czasu trwania takiego stanu.
Plany takie, w zależności od indywidualnych przypadków, mogą zawierać możliwości kontroli oraz, gdy to niezbędne, zawieszenia działalności przyczyniającej się do przekroczenia wartości dopuszczalnych, z ruchem pojazdów mechanicznych włącznie.
Artykuł 8
Środki stosowane w strefach, gdzie poziomy zawartości są wyższe niż wartości dopuszczalne
1.
Państwa Członkowskie sporządzają wykazy stref i aglomeracji, w których poziomy zawartości jednego lub większej liczby zanieczyszczeń są wyższe niż wartości dopuszczalne powiększone o margines tolerancji.
Tam gdzie marginesy tolerancji dla szczególnych zanieczyszczeń nie zostały określone, strefy i aglomeracje, w których poziom zawartości tych zanieczyszczeń przekracza wartości dopuszczalne, są traktowane w taki sam sposób jak strefy i aglomeracje określone w akapicie pierwszym, a ust. 3, 4 i 5 będą do nich stosowane.
2.
Państwa Członkowskie sporządzają wykazy stref i aglomeracji, w których poziomy zawartości jednego lub większej liczby zanieczyszczeń mieszczą się między wartością dopuszczalną a wartością dopuszczalną powiększoną o margines tolerancji.
3.
W strefach i aglomeracjach określonych w ust. 1 Państwa Członkowskie podejmują środki zmierzające do zapewnienia przygotowania lub wykonania planów lub programów osiągania wartości dopuszczalnych w określonym czasie.
Wyżej wymieniony plan lub program, który musi być udostępniony dla ogółu społeczeństwa, zawierać co najmniej informacje wymienione w załączniku IV.
4.
W strefach i aglomeracjach określonych w ust. 1, w których poziom zawartości więcej niż jednego zanieczyszczenia przewyższa wartości dopuszczalne, Państwa Członkowskie przygotowują zintegrowane plany dotyczące tych zanieczyszczeń.
5.
Komisja regularnie kontroluje wykonywanie planów i programów przedłożonych na mocy ust. 3, poprzez badanie osiągniętego postępu i tendencji obserwowanych w zakresie zanieczyszczenia powietrza.
6.
Gdy poziom zawartości zanieczyszczeń przewyższa lub stwarza prawdopodobieństwo przekroczenia wartości dopuszczalnej powiększonej o margines tolerancji lub, zależnie od okoliczności, progu alarmowego i jest to spowodowane znacznym zanieczyszczeniem pochodzącym z innego Państwa Członkowskiego, zainteresowane Państwa Członkowskie przeprowadzają wzajemne konsultacje w celu znalezienia rozwiązania.
Komisja może być obecna podczas takich konsultacji.
Artykuł 9
Wymagania w strefach, gdzie poziomy zawartości są niższe niż wartości dopuszczalne
Państwa Członkowskie przygotowują wykazy stref i aglomeracji, w których poziomy zawartości zanieczyszczeń są niższe niż wartości dopuszczalne.
Państwa Członkowskie utrzymują poziom zawartości zanieczyszczeń poniżej wartości dopuszczalnych i dążą do utrzymania jak najlepszej jakości otaczającego powietrza, zgodnie z zasadami trwałego rozwoju.
Artykuł 10
Środki stosowane w przypadku przekroczenia progów alarmowych
W przypadku przekroczenia progów alarmowych, Państwa Członkowskie podejmują konieczne kroki, by powiadomić o tym fakcie społeczeństwo (np. poprzez radio, telewizję, prasę).
Państwa Członkowskie tymczasowo przekazują Komisji informacje dotyczące odnotowanych poziomów zawartości i czasu trwania zdarzenia (zdarzeń) przekroczenia progów, nie później niż w czasie trzech miesięcy po zdarzeniu.
Sporządza się wykaz niezbędnych informacji, jakie należy przekazać społeczeństwu, włączając progi alarmowe.
Artykuł 11
Przekazywanie informacji i sprawozdań
Po przyjęciu przez Radę pierwszego wniosku określonego w art. 4 ust. 1 tiret pierwsze:
1. Państwa Członkowskie notyfikują Komisji właściwe władze, laboratoria i organy, określone w art. 3, oraz
a) w przypadku stref określonych w art. 8 ust. 1:
i) informują Komisję o przypadkach przekraczania wartości dopuszczalnych powiększonych o margines tolerancji, datach i okresach, kiedy takie przekroczenia były obserwowane oraz wartościach odnotowanych w okresie dziewięciu miesięcy po zakończeniu każdego roku.
Gdy nie zostały zdefiniowane marginesy tolerancji dla określonych zanieczyszczeń, strefy i aglomeracje, w których poziom zawartości tych zanieczyszczeń przekracza wartości dopuszczalne, są traktowane w taki sami sposób jak strefy i aglomeracje określone w akapicie pierwszym;
ii) informują Komisję o powodach każdego odnotowanego przekroczenia wartości dopuszczalnych, w okresie dziewięciu miesięcy po zakończeniu każdego roku;
iii) przesyłają Komisji plany lub programy określone w art. 8 ust. 3 nie później niż w ciągu dwóch lat od końca roku, podczas którego obserwowano zwiększone poziomy zawartości;
iv) informują Komisję, raz na trzy lata, o postępie w realizacji planu lub programu;
b) przesyłają Komisji corocznie, nie później jednak niż w ciągu dziewięciu miesięcy po zakończeniu każdego roku, wykazy stref i aglomeracji określonych w art. 8 ust. 1 i 2 i w art. 9;
c) przesyłają Komisji co trzy lata, w ramach sprawozdania sektorowego, określonego w art. 4 dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizująca i racjonalizująca sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [9] i nie później niż w ciągu dziewięciu miesięcy po zakończeniu każdego trzyletniego okresu, informacje dotyczące przeglądu poziomów zawartości obserwowanych lub ocenianych, stosownie do sytuacji, w strefach lub aglomeracjach określonych w art. 8 i art. 9;
d) informują Komisję o metodach zastosowanych do wstępnej oceny jakości powietrza, określonych w art. 5.
2.
Komisja publikuje:
a) corocznie, wykaz stref i aglomeracji określonych w art. 8 ust. 1;
b) co trzy lata, sprawozdanie na temat jakości otaczającego powietrza na terenie Wspólnoty.
Sprawozdanie przedstawi w formie skróconej informacje uzyskane poprzez mechanizm wymiany informacji między Komisją a Państwami Członkowskimi.
3.
Przy przygotowywaniu sprawozdania, określonego w ust. 2 lit. b), Komisja korzystać będzie w sytuacjach koniecznych z wiedzy dostępnej w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska.
Artykuł 12
Komitet i jego funkcje
1. Zmiany niezbędne w celu dostosowania kryteriów i technik określonych w art. 4 ust. 2 do postępu naukowego i technicznego oraz szczegółowe uzgodnienia dotyczące przekazywania informacji, przewidziane na mocy art. 11, a także inne zadania wymienione w przepisach określonych w art. 4 ust. 3 zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2 niniejszego artykułu.
Zmiany takie nie mogą powodować w sposób bezpośredni lub pośredni modyfikacji wartości dopuszczalnych lub progów alarmowych.
2.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać ustalony przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia zostaje przyjęta większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, jaką przewiduje w przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone zgodnie w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu, lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedłożenia wniosku Radzie, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w ciągu 18 miesięcy od jej wejścia w życie w odniesieniu do przepisów określonych w art. 1-4 i art. 12 oraz w załącznikach I, II, III i IV, a w odniesieniu do przepisów innych artykułów najpóźniej w chwili wejścia w życie przepisów określonych w art. 4 ust. 5.
W przypadku przyjęcia tych środków przez Państwa Członkowskie będą one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 96/63/WE
z dnia 30 września 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 76/432/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń hamujących kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 88/297/EWG [2], w szczególności jej art. 12 i 13,
a także mając na uwadze, co następuje: próba hamowania może być ulepszona przez zastąpienie średniego spowolnienia wzorem definiującym drogę hamowania, jako funkcję przyspieszenia; po tej zmianie będą następować inne zmiany, których celem jest poprawa bezpieczeństwa ciągników i ich części składowych;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do dyrektywy Rady 76/432/EWG [3] wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1997 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić, w odniesieniu do typu ciągnika udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu ciągników,
z przyczyn odnoszących się do urządzeń hamujących, jeżeli ciągniki są zgodne z wymogami dyrektywy 76/432/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 marca 1998 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE ani nie wydają dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
w odniesieniu do typu ciągnika z przyczyn odnoszących się do urządzeń hamujących, jeżeli wymogi dyrektywy 76/432/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą nie są spełnione.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 października 1997 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 96/64/WE
z dnia 2 października 1996 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę 77/389/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń holowniczych pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 77/389/EWG dnia z 17 maja 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń holowniczych pojazdów silnikowych [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 77/389/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE ustanowionych dyrektywą 70/156/EWG [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/27/WE [3]; przepisy zawarte w dyrektywie 70/156/EWG odnoszące się do układów, części oraz oddzielnych zespołów technicznych pojazdów stosuje się do niniejszej dyrektywy;
dyrektywa 70/156/EWG, w szczególności jej art. 3 ust. 4, oraz 4 ust. 3 wymaga, aby do każdej odrębnej dyrektywy został załączony dokument informacyjny zawierający istotne punkty załącznika I do tej dyrektywy oraz świadectwo homologacji oparte na załączniku VI do tej dyrektywy w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego;
te zmiany odnoszą się jedynie do przepisów administracyjnych zawartych w tej dyrektywie; dlatego też nie jest konieczne unieważnianie istniejących już homologacji dokonanych na podstawie tej dyrektywy ani też zabranianie rejestracji, sprzedaży i wprowadzania do użytkowania nowych pojazdów objętych takimi homologacjami;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego na mocy dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W dyrektywie 77/389/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- artykuł 1 otrzymuje brzmienie: "…z wyjątkiem pojazdów szynowych i ciągników rolniczych i leśnych oraz wszystkich maszyn samobieżnych."
- w art. 2 wyraz "Załącznik" zastępuje się wyrażeniem "załącznik 2"
- w art. 3 wyraz "Załącznik" zastępuje się wyrażeniem "załącznik 2"
- w art. 4 wyrażenie "niniejszy Załącznik" zastępuje się wyrazem "załączniki"
2.
Do Załącznika do dyrektywy 77/389/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Z mocą od 1 października 1997 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają homologacji typu WE na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, oraz
- mogą odmówić krajowej homologacji typu
nowego typu pojazdu ze względu na urządzenia holownicze, jeżeli nie są one zgodne z przepisami dyrektywy 77/389/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Niniejsza dyrektywa nie będzie unieważniać jakiejkolwiek homologacji przyznanej wcześniej na podstawie dyrektywy 77/389/EWG ani też zabraniać rozszerzenia homologacji zgodnie z dyrektywą, na podstawie której pierwotnie ją przyznano.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywa do 1 października 1997 i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty określające zasadniczą procedurę zawartą w przepisach prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 96/66/WE
z dnia 14 października 1996 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1] ostatnio zmienioną dyrektywą 96/51/WE [2], w szczególności jej art. 7; a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 70/524/EWG przewiduje regularne nowelizowanie treści jej załączników w celu uwzględnienia postępu naukowego i technicznego; niniejsze załączniki zostały ujednolicone dyrektywą Komisji 91/248/EWG [3];
w niektórych Państwach Członkowskich pomyślnie przeprowadzone zostały testy nad nowymi zastosowaniami dodatków należących do grupy kokcydiostatyków, jak również innych środków farmaceutycznych; niniejsze nowe zastosowania powinny być tymczasowo dopuszczone na szczeblu krajowym w oczekiwaniu na ich dopuszczenie na szczeblu wspólnotowym;
awaria w elektrowni w Czarnobylu spowodowała opad radioaktywnego cezu, który doprowadził do skażenia pasz w niektórych regionach Europy Północnej; w celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt i wprowadzenia środków zapobiegawczych mających na celu eliminację skażenia promieniotwórczymi nuklidami radioaktywnego cezu powinna być utworzona nowa grupa dodatków, a mianowicie "substancje wiążące radioaktywne nuklidy"; nowy dodatek zaliczany do tej grupy, umożliwiający znaczne zmniejszenie ilości wchłanianych przez zwierzęta nuklidów cezu, przeszedł pomyślnie badania w niektórych Państwach Członkowskich; ten nowy dodatek powinien być tymczasowo dopuszczony na szczeblu krajowym w oczekiwaniu na ich dopuszczenie na szczeblu wspólnotowym;
badanie rozmaitych dodatków aktualnie wymienionych w załączniku II i tym samym mogących uzyskać zatwierdzenie na szczeblu krajowym nie zostało jeszcze zakończone; w związku z tym, termin dopuszczania tych substancji do stosowania powinien być przedłużony na określony okres czasu;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do dyrektywy 70/524/EWG zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania Załącznika do niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 marca 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywa.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 96/67/WE
z dnia 15 października 1996 r.
w sprawie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wspólnota stopniowo wprowadziła wspólną lotniczą politykę transportową w celu ustanowienia rynku wewnętrznego, zgodnie z art. 7a Traktatu, jako trwałego udziału we wspieraniu postępu gospodarczego i społecznego.
(2) Celem art. 59 Traktatu jest wyeliminowanie ograniczeń w swobodzie świadczenia usług we Wspólnocie; zgodnie z art. 61 Traktatu cel ten musi być osiągnięty w ramach wspólnej polityki transportowej.
(3) Na mocy rozporządzeń Rady (EWG) nr 2407/92 [4], (EWG) nr 2408/92 [5] oraz (EWG) nr 2409/92 [6] cel ten w odniesieniu do usług w transporcie lotniczym został osiągnięty.
(4) Usługi obsługi naziemnej są niezbędne dla właściwego funkcjonowania transportu lotniczego; wnoszą one istotny wkład w skuteczne wykorzystanie lotniczej infrastruktury transportowej.
(5) Otwarcie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej pomoże w obniżeniu kosztów operacyjnych przedsiębiorstw lotniczych i podniesieniu jakości usług świadczonych użytkownikom portów lotniczych.
(6) W świetle zasady pomocniczości ważne jest, aby dostęp do rynku usług obsługi naziemnej miał miejsce w ramach Wspólnoty, umożliwiając Państwom Członkowskim wzięcie pod uwagę szczególnego charakteru tego sektora.
(7) W komunikacie z czerwca 1994 r., zatytułowanym "Przyszłość lotnictwa cywilnego w Europie", Komisja wskazała na swój zamiar podjęcia przed końcem 1994 r. inicjatywy mającej na celu osiągnięcie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty, Rada w rezolucji z dnia 24 października 1994 r. w sprawie sytuacji w europejskim lotnictwie cywilnym [7] potwierdziła potrzebę uwzględnienia sytuacji portów lotniczych w momencie otwarcia rynku.
(8) W rezolucji z dnia 14 lutego 1995 r. w sprawie europejskiego lotnictwa cywilnego [8] Parlament Europejski ponowił swoje zainteresowanie wpływem dostępu do rynku usług obsługi naziemnej na zatrudnienie i warunki bezpieczeństwa w portach lotniczych Wspólnoty.
(9) Swobodny dostęp do rynku usług obsługi naziemnej jest zgodny z efektywną eksploatacją portów lotniczych Wspólnoty.
(10) Swobodny dostęp do rynku usług obsługi naziemnej musi być wprowadzony stopniowo i musi być dostosowany do wymagań tego sektora.
(11) Dla niektórych kategorii usług obsługi naziemnej dostęp do rynku i własna obsługa naziemna mogą stać w sprzeczności z bezpieczeństwem, przepustowością, ograniczeniami w dostępności powierzchni; dlatego istnieje konieczność ograniczenia własnej obsługi naziemnej; w takiej sytuacji kryteria stosowania ograniczeń muszą być właściwe, obiektywne, przejrzyste i niedyskryminujące.
(12) Jeśli liczba podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej jest ograniczona, dla zachowania skutecznej konkurencji konieczne jest, aby co najmniej jeden z operatorów był niezależny zarówno od zarządzającego portem lotniczym, jak również od dominującego przewoźnika.
(13) Dla właściwego funkcjonowania portów lotniczych muszą one mieć możliwość zachowania dla siebie zarządzania niektórymi typami infrastruktury, która z przyczyn technicznych, a także z uwagi na rentowność lub wpływ na środowisko naturalne jest trudna do podzielenia lub powielenia; scentralizowane zarządzanie taką infrastrukturą nie może jednak stwarzać przeszkód jej użytkowania przez podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej lub przez użytkowników portów wykonujących własną obsługę naziemną.
(14) W pewnych przypadkach, w których wspomniane przeszkody mogą mieć charakter uzasadniający ograniczenia w dostępie do rynku lub w wykonywaniu własnej obsługi naziemnej, ograniczenia te powinny być właściwe, obiektywne, przejrzyste i niedyskryminujące.
(15) Celem tych wyłączeń powinno być umożliwienie władzom portów lotniczych pokonanie lub przynajmniej zmniejszenie wspomnianych przeszkód; wyłączenia te muszą być zatwierdzone przez Komisję, przy udziale komitetu doradczego, i muszą być udzielone na czas określony.
(16) Dla utrzymania efektywnej i uczciwej konkurencji, w przypadku gdy liczba podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej jest ograniczona, podmioty takie powinny być wybrane zgodnie z przejrzystą i bezstronną procedurą, zważywszy, że przy wyborze podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej należy dokonać uzgodnień z użytkownikami portów lotniczych przy wzięciu pod uwagę szczególnego zainteresowania jakością i ceną usług obsługi naziemnej, na które zgłaszają zapotrzebowanie.
(17) Dlatego niezbędne jest zorganizowanie reprezentacji użytkowników portu lotniczego i konsultacja z nimi przy wyborze upoważnionych podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej poprzez ustanowienie komitetu składającego się z ich przedstawicieli.
(18) W pewnych okolicznościach i w szczególnych warunkach możliwe jest, w związku z wyborem podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej w porcie lotniczym, rozciągnięcie zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych na inne porty lotnicze w tym samym regionie geograficznym zainteresowanych Państw Członkowskich.
(19) Zarządzający portem lotniczym ma również możliwość świadczyć usługi obsługi naziemnej i swoimi decyzjami może poważnie wpływać na konkurencję między podmiotami świadczącymi usługi obsługi naziemnej; dlatego dla utrzymania uczciwej konkurencji istotne jest, aby porty lotnicze miały obowiązek prowadzenia oddzielnej rachunkowości w zakresie zarządzania ich infrastrukturą i działalnością regulacyjną z jednej strony, oraz w zakresie świadczenia usług obsługi naziemnej z drugiej strony.
(20) Port lotniczy nie może subsydiować swojej działalności w zakresie świadczenia usług obsługi naziemnej z przychodów osiąganych z tytułu prowadzonej działalności.
(21) Te same wymagania dotyczące przejrzystości muszą obowiązywać w stosunku do wszystkich usługodawców zamierzających oferować usługi obsługi naziemnej stronom trzecim.
(22) Dla umożliwienia portom lotniczym wypełniania przez nie funkcji zarządzania infrastrukturą oraz dla zapewnienia bezpieczeństwa w pomieszczeniach portu lotniczego, jak również dla ochrony środowiska naturalnego i obowiązujących przepisów socjalnych, Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość uzależnienia świadczenia usług obsługi naziemnej od ich zatwierdzenia przez te państwa; kryteria zatwierdzenia muszą być obiektywne, przejrzyste i niedyskryminujące.
(23) Z tych samych powodów Państwa Członkowskie muszą zachować prawo do ustanawiania i egzekwowania niezbędnych przepisów dla sprawnego funkcjonowania infrastruktury portu lotniczego; przepisy te muszą odnosić się do zamierzonego celu i nie mogą w praktyce ograniczać dostępu do rynku lub swobody wykonywania własnej obsługi naziemnej poniżej poziomu określonego w niniejszej dyrektywie; reguły te muszą być zgodne z zasadami obiektywizmu, przejrzystości i niedyskryminacji.
(24) Państwa Członkowskie muszą utrzymać prawo do zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony socjalnej dla personelu podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej.
(25) Upoważnione podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej i użytkownicy portu lotniczego upoważnieni do własnej obsługi naziemnej muszą mieć zagwarantowany dostęp do urządzeń portu lotniczego w zakresie, w jakim jest to niezbędne do korzystania ze swoich praw oraz dla utrzymania uczciwej i prawdziwej konkurencji; jednakże musi istnieć możliwość pobierania opłat za taki dostęp.
(26) Jest uzasadnione, aby prawa określone w niniejszej dyrektywie obowiązywały podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej z państw trzecich oraz użytkowników portów lotniczych z państw trzecich, pod warunkiem ścisłej wzajemności; w przypadku niezachowania takiej wzajemności Państwa Członkowskie będą mogły zawiesić te prawa w odniesieniu do takich podmiotów i użytkowników.
(27) Ustalenia dotyczące zwiększenia współpracy w zakresie wykorzystania portu lotniczego Gibraltar, zawarte w Londynie dnia 2 grudnia 1987 r. między Królestwem Hiszpanii i Zjednoczonym Królestwem we wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych obu państw, powinny wejść w życie.
(28) Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na stosowanie przepisów Traktatu; w szczególności Komisja będzie nadal zapewniać przestrzeganie tych przepisów, wykorzystując, gdy to konieczne, wszelkie uprawnienia nadane jej przez art. 90 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do każdego portu lotniczego znajdującego się na terytorium Państwa Członkowskiego, zgodnie z postanowieniami Traktatu, otwartego dla ruchu handlowego, w następujących okolicznościach:
a) przepisy art. 7 ust. 1 odnoszące się do kategorii usług obsługi naziemnej innych niż te określone w art. 7 ust. 2 stosuje się do każdego portu lotniczego, niezależnie od wielkości ruchu, od dnia 1 stycznia 1998 r.;
b) przepisy odnoszące się do kategorii usług obsługi naziemnej, określone w art. 7 ust. 2, stosuje się od dnia 1 stycznia 1998 r. do portów lotniczych, w których roczna wielkość ruchu wynosi nie mniej niż 1000000 pasażerów lub 25000 ton ładunków;
c) przepisy odnoszące się do kategorii usług obsługi naziemnej, określone w art. 6, stosuje się od dnia 1 stycznia 1999 r. do portów lotniczych, w których:
- roczna wielkość ruchu jest nie mniejsza niż 3000000 pasażerów lub 75000 ton ładunku, lub
- wielkość ruchu była nie mniejsza niż 2000000 pasażerów lub 50000 ton ładunku w ciągu okresu sześciu miesięcy do dnia 1 kwietnia lub 1 października roku poprzedzającego.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r. wobec każdego portu lotniczego znajdującego się na terytorium Państwa Członkowskiego, otwartego dla ruchu handlowego, w którym roczna wielkość ruchu jest nie mniejsza niż 2000000 pasażerów lub 50000 ton ładunku.
3.
W przypadku osiągnięcia przez port lotniczy jednego z progów wielkości ruchu towarowego, określonego w niniejszym artykule, bez osiągnięcia odpowiedniego progu ruchu pasażerskiego, przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do kategorii usług obsługi naziemnej, które odnoszą się wyłącznie do pasażerów.
4.
Komisja opublikuje do celów informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz portów lotniczych, określony w niniejszym artykule.
Wykaz ten będzie opublikowany w terminie trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a następnie corocznie.
Państwa Członkowskie, przed dniem 1 lipca każdego roku, przekażą Komisji dane potrzebne do sporządzenia takiego wykazu.
5.
Stosowanie niniejszej dyrektywy do portu lotniczego Gibraltar nie narusza odpowiednio pozycji prawnej Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa, w odniesieniu do sporu w zakresie zwierzchnictwa nad terytorium, na którym znajduje się port lotniczy.
6.
Stosowanie niniejszej dyrektywy do portu lotniczego Gibraltar będzie wstrzymane do momentu wejścia w życie porozumień zawartych we wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa z dnia 2 grudnia 1987 r.
Rządy Hiszpanii i Wielkiej Brytanii poinformują Radę o dacie wejścia tych porozumień w życie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "port lotniczy" oznacza każdy obszar lądowy specjalnie dostosowany do lądowania, startu i poruszania się statków powietrznych, w tym urządzenia pomocnicze, których wymagają takie czynności, mając na uwadze wymogi ruchu statków powietrznych i ich obsługi, w tym urządzenia potrzebne dla obsługi lotów handlowych;
b) "system portowy" oznacza dwa lub więcej portów lotniczych, zgrupowanych razem dla obsługi tego samego miasta lub konurbacji, jak określono w załączniku II rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych;
c) "organ zarządzający portem lotniczym" oznacza organ, który w powiązaniu z inną działalnością lub oddzielnie, zależnie od sytuacji, ma za zadanie, wynikające z prawa lub regulacji krajowych, administrowanie i zarządzanie infrastrukturą portu lotniczego, a także koordynację i kontrolę działalności różnych podmiotów działających w danym porcie lotniczym lub w danym systemie portu lotniczego;
d) "użytkownik portu lotniczego" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za przewóz pasażerów, poczty i/lub ładunków drogą powietrzną i/lub do danego portu lotniczego;
e) "obsługa naziemna" oznacza usługi świadczone użytkownikom portów lotniczych w portach lotniczych, określone w Załączniku;
f) "własna obsługa naziemna" oznacza sytuację, w której użytkownik portu lotniczego bezpośrednio prowadzi jedną lub więcej kategorii obsługi naziemnej dla własnych potrzeb i nie zawiera z osobą trzecią umowy na świadczenie takich usług; do celów niniejszej definicji - między użytkownikami portu, użytkownicy portu nie są osobami trzecimi, jeśli:
- jeden posiada udział większościowy w innym, lub
- pojedynczy podmiot posiada większość udziałów w każdym z nich;
g) "podmiot świadczący usługi obsługi naziemnej" oznacza osobę fizyczną lub prawną świadczącą osobom trzecim jedną lub więcej kategorii usług obsługi naziemnej.
Artykuł 3
Organ zarządzający portem lotniczym
1.
Jeżeli port lotniczy lub system portowy jest zarządzany i eksploatowany nie przez jednego zarządzającego, ale przez kilka oddzielnych organów, do celów niniejszej dyrektywy każdy z tych organów będzie uważany za część organu zarządzającego portu lotniczego.
2.
Podobnie w przypadku, gdy ustanowiony jest tylko jeden organ zarządzający dla kilku portów lotniczych lub systemów portowych, każdy z tych portów lub systemów portowych jest do celów niniejszej dyrektywy uważany za oddzielny podmiot.
3.
Jeśli organy zarządzające portów lotniczych podlegają nadzorowi lub kontroli władz państwowych, to władze te będą zobowiązane, w związku z obowiązkami prawnymi nałożonymi na nie, do zapewnienia stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Rozdzielenie księgowości
1.
Jeżeli organ zarządzający portu lotniczego, użytkownik portu lub podmiot świadczący usługi obsługi naziemnej świadczą usługi obsługi naziemnej, muszą oni bezwzględnie oddzielić księgowość dotyczącą działalności obsługi naziemnej od księgowości dotyczącej innej działalności, zgodnie z aktualną praktyką handlową.
2.
Niezależny kontroler wyznaczony przez Państwa Członkowskie musi sprawdzić, czy przeprowadzone zostało rozdzielenie księgowości.
Kontroler ten sprawdzi również brak przepływów finansowych między działalnością organu zarządzającego jako władzy portu lotniczego a jego działalnością w zakresie obsługi naziemnej.
Artykuł 5
Komitet Użytkowników Portu Lotniczego
1.
Najpóźniej w terminie dwunastu miesięcy od wejścia niniejszej dyrektywy w życie Państwa Członkowskie zapewnią ustanowienie dla każdego z portów lotniczych Komitetu Przedstawicieli Użytkowników Portu Lotniczego lub organizacji reprezentujących tych użytkowników.
2.
Wszyscy użytkownicy portu lotniczego mają prawo członkostwa w takim komitecie lub, na ich życzenie, reprezentacji w nim przez organizację wyznaczoną do tego celu.
Artykuł 6
Obsługa naziemna na rzecz osób trzecich
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne działania, zgodnie z przepisami zawartymi w art. l, w celu zapewnienia podmiotom świadczącym usługi obsługi naziemnej swobodnego dostępu do rynku obsługi naziemnej na rzecz osób trzecich.
Państwa Członkowskie mają prawo wymagać, aby podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej zostały ustanowione we Wspólnocie.
2.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć liczbę podmiotów upoważnionych do świadczenia następujących kategorii usług obsługi naziemnej:
- obsługa bagażu,
- obsługa ramp,
- zaopatrywanie w paliwa,
- obsługa ładunku i poczty w zakresie obsługi fizycznej ładunku i poczty przy przyjmowaniu, wydawaniu lub przekazywaniu między terminalem lotniczym a statkiem powietrznym. Nie mogą one jednak ograniczyć liczby operatorów tych usług poniżej dwóch dla każdej kategorii usług obsługi naziemnej.
3.
Ponadto od dnia 1 stycznia 2001 r. co najmniej jeden z upoważnionych operatorów usług obsługi naziemnej nie może być bezpośrednio lub pośrednio kontrolowany przez:
- organ zarządzający portem lotniczym,
- użytkownika portu lotniczego przewożącego więcej niż 25 % pasażerów lub ładunków odnotowanych w porcie lotniczym w roku poprzedzającym rok, w którym dokonano wyboru operatorów,
- organ kontrolujący lub kontrolowany bezpośrednio lub pośrednio przez organ zarządzający lub takiego użytkownika.
Jednakże w dniu 1 lipca 2000 r. Państwo Członkowskie może wnioskować o przesunięcie daty wprowadzenia obowiązku zawartego w tym ustępie do dnia 31 grudnia 2002 r.
Komisja, przy pomocy Komitetu, określonego w art. 10, zbada taki wniosek i może, uwzględniając zmiany w sektorze, w szczególności w sytuacji portów lotniczych porównywalnych pod względem wielkości ruchu i charakteru, wyrazić na niego zgodę.
4.
W przypadku gdy zgodnie z ust. 2 Państwa Członkowskie ograniczają liczbę upoważnionych podmiotów, nie mogą one utrudniać użytkownikom portu lotniczego, którym przydzielono część portu lotniczego, w odniesieniu do każdej kategorii usług obsługi naziemnej podlegającej ograniczeniu, rzeczywistego wyboru między co najmniej dwoma podmiotami świadczącymi usługi obsługi naziemnej, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 2 i 3.
Artykuł 7
Własna obsługa naziemna
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, zgodnie z przepisami art. 1, dla zapewnienia swobody wykonywania własnej obsługi naziemnej.
2.
Jednakże, dla następujących kategorii usług naziemnych:
- obsługa bagażu,
- obsługa ramp,
- zaopatrywanie w paliwa,
- obsługa ładunków i poczty w zakresie obsługi fizycznej ładunków i poczty przy przyjmowaniu, wydawaniu lub przekazywaniu między terminalem lotniczym a statkiem powietrznym. Państwa Członkowskie mogą zastrzec prawo do własnej obsługi naziemnej dla nie mniej niż dwóch użytkowników portu lotniczego, pod warunkiem że zostaną oni wybrani na podstawie właściwych, obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriów.
Artykuł 8
Scentralizowana infrastruktura
1.
Bez względu na stosowanie art. 6 i 7, Państwa Członkowskie mogą zastrzec dla organu zarządzającego portem lotniczym lub dla innego organu zarządzanie scentralizowaną infrastrukturą wykorzystywaną do świadczenia usług obsługi naziemnej, których złożoność lub koszt wpływu na środowisko naturalne nie pozwala na podział lub podwojenie, to jest takich, jak sortowanie bagażu, odladzanie, uzdatnianie wody oraz systemy dystrybucji paliwa.
Mogą oni zobowiązać operatorów usług naziemnych i wykonujących własną obsługę naziemną do korzystania z tej infrastruktury.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby zarządzanie tą infrastrukturą było przejrzyste, obiektywne i niedyskryminujące, w szczególności nie powinno ograniczać dostępu dla operatorów usług obsługi naziemnej lub wykonujących obsługę własną w ramach ograniczeń przewidzianych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Odstępstwa
1.
W przypadku gdy w porcie lotniczym szczególne przeszkody w zakresie powierzchni lub przepustowości, wynikające w szczególności z zatłoczenia i wskaźnika wykorzystania powierzchni, uniemożliwiają otwarcie rynku i/lub wprowadzenie własnej obsługi w stopniu przewidzianym w niniejszej dyrektywie, zainteresowane Państwo Członkowskie może podjąć decyzję o:
a) ograniczeniu liczby podmiotów dla jednej lub większej ilości kategorii usług obsługi naziemnej innych niż te określone w art. 6 ust. 2 w całym lub w części portu lotniczego; w tym wypadku stosuje się przepisy art. 6 ust. 2 i 3;
b) zastrzeżeniu dla jednego podmiotu jednej lub większej ilości kategorii usług naziemnych, określonych w art. 6 ust. 2;
c) ograniczeniu obsługi własnej dla ograniczonej liczby użytkowników portu lotniczego w zakresie kategorii usług obsługi naziemnej innych niż wymienione w art. 7 ust. 2, pod warunkiem że użytkownicy ci są wybrani na podstawie właściwych, obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriów;
d) zakazie obsługi własnej lub o jej zastrzeżeniu dla pojedynczego użytkownika portu lotniczego w zakresie kategorii usług obsługi naziemnej określonych w art. 7 ust. 2.
2.
Wszystkie odstępstwa przyjęte na mocy ust. 1 muszą:
a) określać kategorię lub kategorie usług obsługi naziemnej, dla których obowiązuje wyłączenie oraz konkretne ograniczenia w dostępności powierzchni lub przepustowości, które to uzasadniają;
b) zawierać plan właściwych środków dla przezwyciężenia tych ograniczeń.
Ponadto wyłączenia nie mogą:
i) rażąco naruszać przepisów niniejszej dyrektywy;
ii) w sposób nieuzasadniony powodować ograniczenia konkurencji między podmiotami świadczącymi usługi obsługi naziemnej i/lub użytkownikami portu lotniczego wykonującymi obsługę własną;
iii) być rozszerzane poza niezbędny zakres.
3.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję, nie później niż trzy miesiące przed wejściem tych odstępstw w życie, o odstępstwach udzielonych na podstawie ust. 1 oraz o powodach uzasadniających ich przyjęcie.
Komisja publikuje streszczenie decyzji, o których została poinformowana, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i prosi zainteresowane strony o przedłożenie ich opinii.
4.
Komisja dokładnie bada decyzje o odstępstwach przedstawione przez Państwa Członkowskie.
W tym celu Komisja prowadzi szczegółową analizę sytuacji oraz badanie właściwych środków przedstawionych przez Państwo Członkowskie pod kątem stwierdzenia istnienia domniemanych ograniczeń oraz niemożliwości otwarcia rynku i/lub wprowadzenia obsługi własnej w stopniu przewidzianym w niniejszej dyrektywie.
5.
W uzupełnieniu do badania i po konsultacji z zainteresowanym Państwem Członkowskim Komisja może zatwierdzić lub zakwestionować decyzję Państwa Członkowskiego, jeśli uzna, że nie zaistniały ograniczenia lub nie są one tak poważne, aby uzasadniało to wprowadzenie odstępstw.
Po konsultacji z zainteresowanym Państwem Członkowskim Komisja może także zażądać od zainteresowanego Państwa Członkowskiego zmiany zakresu odstępstwa lub ograniczyć te odstępstwa do tych części portu lotniczego lub systemu portowego, w których stwierdzono istnienie ograniczeń.
Decyzja Komisji zostanie podjęta nie później niż trzy miesiące po powiadomieniu przez Państwo Członkowskie i zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
6.
Odstępstwa udzielane przez Państwo Członkowskie na mocy ust. 1 nie mogą być udzielone na dłużej niż trzy lata, z wyjątkiem odstępstw udzielanych na podstawie ust. 1 lit. b).
Nie później niż trzy miesiące przed końcem tego okresu Państwo Członkowskie musi podjąć nową decyzję dotyczącą wniosku o odstąpienie, która będzie również podlegać procedurze określonej w niniejszym artykule.
Odstępstwa udzielone na podstawie ust. 1 lit. b) nie powinny obowiązywać dłużej niż dwa lata.
Jednakże Państwo Członkowskie na podstawie przepisów ust. 1 może wnioskować o przedłużenie tego okresu jednorazowo na okres dwóch lat.
Komisja w porozumieniu z Komitetem, określonym w art. 10, podejmie decyzję w sprawie wniosku.
Artykuł 10
Komitet Doradczy
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet Doradczy składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, na czele którego stoi przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet doradza Komisji w zakresie stosowania art. 9.
3.
Komisja może ponadto konsultować z Komitetem każdą inną sprawę dotyczącą stosowania niniejszej dyrektywy.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
Wybór podmiotów świadczących usługi
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu ustanowienia procedury selekcyjnej podmiotów upoważnionych do świadczenia usług obsługi naziemnej w porcie lotniczym, w którym ich liczba jest ograniczona w przypadkach określonych w art. 6 ust. 2 lub art. 9.
Procedura ta musi być zgodna z następującymi zasadami:
a) w przypadkach gdy Państwa Członkowskie wymagają ustanowienia warunków standardowych lub specyfikacji technicznej, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej, warunki te lub specyfikacje ustanawiane są po konsultacjach z Komitetem Użytkowników Portu Lotniczego.
Kryteria wyboru określone w standardowych warunkach lub specyfikacji technicznej muszą być właściwe, obiektywne, przejrzyste i niedyskryminujące.
Po powiadomieniu Komisji zainteresowane Państwo Członkowskie może włączyć do warunków standardowych lub specyfikacji technicznej, których muszą przestrzegać podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej, zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych w odniesieniu do portów lotniczych obsługujących regiony peryferyjne lub rozwijające się, stanowiące część terytorium tego Państwa Członkowskiego, które nie mają znaczenia handlowego, ale które posiadają istotne znaczenie dla tego zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
b) zaproszenie do składania ofert musi być ogłoszone i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, tak aby każdy zainteresowany podmiot świadczący usługi obsługi naziemnej może na nie odpowiedzieć;
c) podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej są wybierane:
i) po konsultacji z Komitetem Użytkowników Portu Lotniczego przez organ zarządzający portu lotniczego, pod warunkiem że ten ostatni:
- nie świadczy podobnych usług obsługi naziemnej, oraz
- nie ma bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad podmiotem świadczącym takie usługi, oraz
- nie posiada udziałów w żadnym takim podmiocie;
ii) we wszystkich innych przypadkach przez właściwe władze Państw Członkowskich, które są niezależne od organu zarządzającego zainteresowanym portem lotniczym, po konsultacji z Komitetem Użytkowników Portu Lotniczego i z takim organem zarządzającym;
d) podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej są wybierane na maksymalny okres 7 lat;
e) w przypadku gdy podmiot świadczący usługi obsługi naziemnej zaprzestanie działalności przed zakończeniem okresu, na który został wybrany, zostanie on zastąpiony według tej samej procedury.
2.
W przypadku gdy liczba podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej jest ograniczona zgodnie z art. 6 ust. 2 lub art. 9, organ zarządzający portu lotniczego może sam świadczyć usługi obsługi naziemnej bez konieczności przeprowadzenia procedury określonej w ust. 1.
Podobnie, może on, bez poddawania się tej procedurze, upoważnić podmiot do świadczenia usług obsługi naziemnej w takim porcie lotniczym:
- jeżeli kontroluje on taki podmiot bezpośrednio lub pośrednio, lub
- jeżeli podmiot ten kontroluje bezpośrednio lub pośrednio organ zarządzający.
3.
Organ zarządzający portu lotniczego informuje Komitet Użytkowników Portu Lotniczego o decyzji podjętej na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 12
Porty lotnicze na wyspach
W kontekście wyboru podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej w porcie lotniczym, zgodnie z art. 11, Państwo Członkowskie może rozszerzyć zobowiązanie z tytułu świadczenia usług publicznych na inne porty lotnicze w tym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że:
- takie porty lotnicze są usytuowane na wyspach położonych w tym samym regionie geograficznym, oraz
- wielkość ruchu w każdym z tych portów lotniczych jest nie mniejsza niż 100000 pasażerów rocznie, oraz
- każde takie rozszerzenie jest zatwierdzone przez Komisję w porozumieniu z Komitetem, określonym w art. 10.
Artykuł 13
Procedura konsultacyjna
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za to, aby ustanowiona została procedura konsultacji odnoszących się do stosowania niniejszej dyrektywy między organem zarządzającym portu lotniczego, Komitetem Użytkowników Portu Lotniczego oraz podmiotami świadczącymi usługi obsługi naziemnej.
Konsultacje te dotyczą, między innymi, ceny tych usług obsługi naziemnej, dla których zostało udzielone odstępstwo zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b) oraz organizacji świadczenia tych usług.
Konsultacje te są organizowane przynajmniej raz w roku.
Artykuł 14
Zatwierdzenie
1.
Państwa Członkowskie mogą uzależniać działalność w zakresie obsługi naziemnej podmiotu świadczącego usługi obsługi naziemnej lub użytkownika wykonującego własną obsługę naziemną od uzyskania zgody władz państwowych niezależnych od organu zarządzającego portu lotniczego.
Kryteria takiego zatwierdzenia muszą odnosić się do odpowiedniej sytuacji finansowej i odpowiedniego poziomu ubezpieczenia, do bezpieczeństwa i ochrony urządzeń, statków powietrznych wyposażenia oraz osób, a także do ochrony środowiska naturalnego oraz przestrzegania odnośnych przepisów społecznych.
Niniejsze kryteria muszą być zgodne z następującymi zasadami:
a) muszą być zastosowane w sposób niedyskryminujący w odniesieniu do różnych podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej i do użytkowników portu lotniczego;
b) muszą odnosić się do zamierzonego celu;
c) nie mogą one, w praktyce, ograniczać dostępu do rynku lub swobody w wykonywaniu własnej obsługi do poziomu niższego niż określony w niniejszej dyrektywie.
Kryteria te są ogłaszane, a podmiot świadczący usługi obsługi naziemnej lub użytkownik portu lotniczego wykonujący własną obsługę są z wyprzedzeniem informowani o procedurze uzyskiwania zatwierdzenia.
2.
Zatwierdzenie może być zawieszone lub cofnięte jedynie wtedy, gdy podmiot świadczący usługi obsługi naziemnej lub użytkownik portu lotniczego wykonujący własną obsługę nie przestrzega, z własnej winy, kryteriów określonych w ust. 1.
Zainteresowany podmiot lub użytkownik oraz organ zarządzający portu lotniczego muszą być powiadomieni o przyczynach zawieszenia lub cofnięcia.
Artykuł 15
Zasady prowadzenia działalności
Państwo Członkowskie może, gdzie sytuacja tego wymaga, na podstawie propozycji organu zarządzającego portu lotniczego:
- zakazać podmiotowi świadczącemu usługi obsługi naziemnej lub użytkownikowi portu lotniczego świadczenia usług obsługi naziemnych lub wykonywania obsługi własnej, jeśli taki podmiot lub użytkownik nie przestrzega obowiązujących go zasad, mających na celu zapewnienie sprawnego funkcjonowania portu lotniczego.
Reguły te muszą być zgodne z następującymi zasadami:
a) muszą one być stosowane w sposób niedyskryminujący w odniesieniu do różnych operatorów usług obsługi naziemnej i użytkowników portu lotniczego;
b) muszą odnosić się do zamierzonego celu;
c) nie mogą one, w praktyce, ograniczać dostępu do rynku lub swobody w wykonywaniu obsługi własnej do poziomu poniżej przewidzianego w niniejszej dyrektywie;
- w szczególności wymaga się od podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej w porcie lotniczym, aby uczestniczyli w sposób uczciwy i niedyskryminujący w wykonywaniu zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych określonych w krajowych przepisach ustawodawczych lub wykonawczych, w tym w obowiązku zapewnienia ciągłości obsługi.
Artykuł 16
Dostęp do urządzeń
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia podmiotom świadczącym usługi obsługi naziemnej oraz użytkownikom portu lotniczego zamierzającym wykonywać obsługę własną dostępu do urządzeń portu lotniczego w zakresie niezbędnym dla prowadzenia działalności.
Jeśli organ zarządzający portu lotniczego lub, gdzie sytuacja tego wymaga, organy państwowe lub inny organ kontrolujący określają warunki dostępu, muszą być one właściwe, obiektywne, przejrzyste i niedyskryminujące.
2.
W zakresie niezbędnym dla wykonywania swoich praw oraz dla zapewnienia efektywnej i uczciwej konkurencji powierzchnia dostępna dla wykonywania obsługi naziemnych w porcie lotniczym musi być podzielona na podstawie właściwych, obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących zasad i kryteriów między różne podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej i użytkowników wykonujących obsługę własną, w tym nowych podmiotów w tej dziedzinie.
3.
W przypadku gdy dostęp do urządzeń portowych uzasadnia pobieranie opłat, opłaty takie są ustalane na podstawie właściwych, obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriów.
Artykuł 17
Bezpieczeństwo i ochrona
Przepisy niniejszej dyrektywy w żaden sposób nie naruszają praw i obowiązków Państw Członkowskich w zakresie porządku publicznego, bezpieczeństwa oraz ochrony w portach lotniczych.
Artykuł 18
Ochrona socjalna i ochrona środowiska
Bez uszczerbku dla stosowania niniejszej dyrektywy oraz z zastrzeżeniem innych przepisów prawa Wspólnoty Państwa Członkowskie mogą podjąć niezbędne środki dla zapewnienia ochrony praw pracowników i poszanowania środowiska naturalnego.
Artykuł 19
Zgodność z przepisami krajowymi
Od podmiotu świadczącego usługi obsługi naziemnej w porcie lotniczym znajdującym się w Państwie Członkowskim wymaga się działania zgodnie z przepisami prawa krajowego, które zgodne są z prawem wspólnotowym.
Artykuł 20
Wzajemność
1.
Bez uszczerbku dla zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty w każdym przypadku, gdy okaże się, że państwo trzecie w odniesieniu do dostępu do rynku obsługi naziemnej lub wykonywania obsługi własnej:
a) nie traktuje de jure lub de facto podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej lub użytkowników portu lotniczego wykonujących obsługę własną, pochodzących z Państwa Członkowskiego, w sposób porównywalny do tego, w jaki Państwo Członkowskie traktuje podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej lub użytkowników portu lotniczego wykonujących obsługę własną, pochodzących z tego kraju; albo
b) nie stosuje de jure lub de facto zasady traktowania narodowego wobec podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej oraz użytkowników portu lotniczego wykonujących obsługę własną pochodzących z Państwa Członkowskiego; albo
c) traktuje w sposób bardziej uprzywilejowany podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej i użytkowników portów lotniczych wykonującym obsługę własną, pochodzących z innych państw trzecich, niż podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej i użytkowników portów lotniczych wykonujących obsługę własną, pochodzące z Państwa Członkowskiego;
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie będzie informować Komisję o każdym cofnięciu lub zawieszeniu praw lub zobowiązań.
Artykuł 21
Prawo do odwołania
Państwa Członkowskie lub, gdzie sytuacja tego wymaga, odpowiednie organy zarządzające portami lotniczymi zapewniają, aby każda uprawniona strona miała prawo odwołania się od decyzji lub indywidualnych działań podjętych zgodnie z art. 7 ust. 2 i art. 11-16.
Musi istnieć możliwość wniesienia odwołania do sądu krajowego lub organu państwowego innego niż organ zarządzający zainteresowanym portem lotniczym, w miarę możliwości niezależnego od organu państwowego kontrolującego ten port lotniczy.
Artykuł 22
Sprawozdania informacyjne i zmiany
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje przez nią wymagane dla przygotowania sprawozdania o stosowaniu niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie, wraz z propozycjami zmian dyrektywy, będzie przygotowane nie później niż do dnia 31 grudnia 2001 r.
Artykuł 23
Wykonanie dyrektywy
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla przestrzegania niniejszej dyrektywy nie później niż w ciągu jednego roku od daty jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjmowanych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 24
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia od daty opublikowania jej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 25 Adresaci
Dyrektywa Komisji 96/68/WE
z dnia 21 października 1996 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/46/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: załączniki II i III do dyrektywy 91/414/EWG określają wymogi dotyczące dokumentacji, która ma być przedłożona przez wnioskodawcę odpowiednio w celu włączenia substancji czynnej do załącznika I i w celu uzyskania zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu;
konieczne jest wskazanie wnioskodawcom w załącznikach II i III, możliwie jak najdokładniej, wszelkich danych szczegółowych dotyczących wymaganych informacji, takich jak okoliczności, warunki i protokoły techniczne, na podstawie których niektóre dane muszą być uzyskane; przepisy te powinny być wprowadzone możliwie jak najszybciej, aby umożliwić wnioskodawcom korzystanie z nich przy opracowywaniu dokumentacji;
obecnie istnieje możliwość dokładniejszego sprecyzowania wymogów w zakresie danych dotyczących pozostałości w produktach, żywności i paszy poddanych działaniu substancji czynnej oraz na ich powierzchni, przewidzianych w załączniku II część A sekcja 6;
obecnie istnieje również możliwość dokładniejszego sprecyzowania wymogów w zakresie danych dotyczących pozostałości w produktach, żywności i paszy poddanych działaniu środka ochrony roślin oraz na ich powierzchni, przewidzianych w załączniku III część A sekcja 8;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/414/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku II część A sekcja zatytułowana "6.
Pozostałości w produktach, żywności i paszy poddanych działaniu środka lub na ich powierzchni" otrzymuje brzmienie określone w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
2) W załączniku III część A sekcja 7 pod tytułem
"7.2. Dane dotyczące narażenia"
dodaje się tekst w brzmieniu:
"Gdy mierzone jest narażenie na środek ochrony roślin w powietrzu w zasięgu obszaru oddechowego użytkowników, osób trzecich lub pracowników, należy wziąć pod uwagę wymogi w zakresie procedur mierzenia opisane w załączniku II A do dyrektywy Rady 80/1107/EWG z dnia 27 listopada 1980 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników chemicznych, fizycznych i biologicznych w miejscu pracy [3].".
3) W załączniku III część A sekcja zatytułowana "8.
Pozostałości w produktach, żywności i paszy poddanych działaniu środka lub na ich powierzchni" otrzymuje brzmienie określone w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 listopada 1997 r. oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 96/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 8 października 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Należy przyjąć środki w ramach rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(2) Pierwszy program działań Wspólnot Europejskich w sprawie ochrony środowiska naturalnego [4], zatwierdzony przez Radę dnia 22 listopada 1973 r., wzywał do wzięcia pod uwagę najnowszych osiągnięć nauki w zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza wywołanego spalinami z pojazdów silnikowych oraz wzywał do odpowiedniej zmiany przyjętych wcześniej dyrektyw; piąty program działań, którego ogólne podejście zostało zatwierdzone przez Radę rezolucją z dnia 1 lutego 1993 r. [5], przewiduje dodatkowe wysiłki, które należy podjąć w celu znaczącego obniżenia obecnego poziomu zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy silnikowe.
(3) Cel, jakim jest obniżenie poziomu emisji zanieczyszczeń przez pojazdy samochodowe oraz funkcjonowanie wspólnego rynku pojazdów, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez poszczególne Państwa Członkowskie; może być jednakże lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym poprzez zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących działań, jakie mają być podjęte przeciwko zanieczyszczaniu powietrza przez pojazdy silnikowe.
(4) Uznano, że rozwój transportu we Wspólnocie stał się znaczącym obciążeniem dla środowiska i istnieje ryzyko zwiększonego pogorszenia się jego stanu; urzędowe szacunki dotyczące wzrostu natężenia ruchu zostały przekroczone przez rzeczywisty trend występujący w całej Wspólnocie; z tego powodu muszą być ustanowione bardzo rygorystyczne normy emisji zanieczyszczeń dla wszystkich pojazdów silnikowych.
(5) W 1993 r. Komisja przyjęła Europejski program w sprawie emisji, paliw i technologii silników (Epefe); program ten został stworzony w celu zagwarantowania, że propozycje dla przyszłych dyrektyw w sprawie emisji zanieczyszczeń wymagają rozwiązań najlepszych dla środowiska, konsumenta i gospodarki; dotyczy on zanieczyszczenia emitowanego przez pojazdy silnikowe oraz paliw, które je napędzają.
(6) Dyrektywa 70/220/EWG [6], która dotyczy działań podejmowanych przeciwko zanieczyszczaniu powietrza przez spaliny z pojazdów silnikowych, jest jedną ze szczegółowych dyrektyw w procedurze homologacji typu przewidzianej w dyrektywie 70/156/EWG [7].
(7) Dyrektywa 70/220/EWG ustanawia wartości graniczne dla emisji tlenku węgla i niespalonych węglowodorów z silników takich pojazdów; te wartości graniczne zostały po raz pierwszy zmniejszone dyrektywą Rady 74/290/EWG [8] i uzupełnione, zgodnie z dyrektywą Komisji 77/102/EWG [9], przez wartości graniczne dopuszczalnych emisji tlenków azotu; wartości graniczne tych trzech związków zanieczyszczających były kolejno zmniejszane dyrektywą Komisji 78/665/EWG [10] oraz dyrektywami Rady 83/351/EWG [11] i 88/76/EWG [12], wartości graniczne dla emisji cząstek stałych z silników Diesla zostały wprowadzone dyrektywą 88/436/EWG [13], a bardziej rygorystyczne europejskie normy dla emisji zanieczyszczeń gazowych dla silników o pojemności poniżej 1400 cm3 dyrektywą 89/458/EWG [14]; dyrektywą 91/441/EWG [15] normy te zostały rozszerzone na wszystkie samochody osobowe, niezależnie od pojemności ich silników, na podstawie poprawionej procedury badań obejmującej cykl jazdy pozamiejskiej i dyrektywą tą zostały wprowadzone wymagania odnoszące się do emisji par paliwa oraz do trwałości części pojazdów związanych z emisją, jak również bardziej rygorystyczne normy emisji cząstek stałych dla pojazdów wyposażonych w silniki Diesla; samochody osobowe przeznaczone do przewozu więcej niż sześciu pasażerów z kierowcą włącznie lub mające masę maksymalną powyżej 2500 kg, lekkie pojazdy użytkowe i pojazdy terenowe objęte dyrektywą 70/220/EWG zostały, w zastosowaniu dyrektywy 93/59/EWG [16], poddane normom tak samo rygorystycznym, jak normy odnoszące się do samochodów osobowych, z uwzględnieniem szczególnych cech takich pojazdów; normy odnoszące się do samochodów osobowych zostały zaostrzone przez dyrektywę 94/12/WE, która także wprowadziła nową metodę kontroli zgodności produkcji; konieczne jest zharmonizowanie norm odnoszących się do lekkich pojazdów użytkowych z normami odnoszącymi się do samochodów osobowych tak, aby były co najmniej tak samo rygorystyczne, jak te odnoszące się do samochodów osobowych.
(8) Prace podjęte przez Komisję w tej dziedzinie wykazały, że najlepsze technologie dostępne obecnie w przemyśle wspólnotowym mogą być jeszcze ulepszone w celu umożliwienia lekkim pojazdom użytkowym sprostania znacząco zmniejszonym wartościom granicznym emisji; to samo dotyczy pozostały nowych pojawiających się technologii; proponowane normy powinny mieć zastosowanie zarówno do homologacji nowych typów pojazdów, jak i do kontroli zgodności produkcji, ponieważ zmieniona metoda pobierania próbek i statystycznej oceny uchyla tolerancje dla wartości granicznych ustanowionych na poprzednich etapach stosowania dyrektywy 70/220/EWG.
(9) Komisja zbadała możliwość wykonania pojazdów łączonych klasy II i III, rzeczywiste warunki, według których lekkie pojazdy użytkowe poruszają się w ruchu miejskim i pozamiejskim, oraz specjalne właściwości tych pojazdów.
(10) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość, poprzez stworzenie ulg podatkowych, przyspieszenia wprowadzenia do obrotu pojazdów, muszą one być zgodne z postanowieniami Traktatu i spełniać określone warunki w celu uniknięcia zakłóceń rynku wewnętrznego; przepisy niniejszej dyrektywy nie mają wpływu na prawo Państw Członkowskich do uwzględnienia emisji zanieczyszczeń i pozostałych substancji w podstawie, na której obliczane są podatki drogowe od pojazdów silnikowych.
(11) Wymóg uprzedniej notyfikacji niniejszej dyrektywy pozostaje bez uszczerbku dla wymogów notyfikacji w innych przepisach prawa wspólnotowego, w szczególności w art. 93 ust. 3 Traktatu.
(12) Parlament Europejski oraz Rada powinny przyjąć przed dniem 31 grudnia 1997 r. wymagania obowiązujące dla etapu rozpoczynającego się w 2000 r., na podstawie wniosku, który Komisja musi złożyć najpóźniej w dniu 30 czerwca 1996 r. i który musi zmierzać do zasadniczego zmniejszenia spalin z lekkich pojazdów użytkowych.
(13) Działania mające na celu obniżenie emisji zanieczyszczeń powietrza od 2000 r. muszą tworzyć część zintegrowanego i wielokierunkowego podejścia, łączącego w sobie wszystkie działania mające na celu obniżenie emisji zanieczyszczeń powietrza spowodowanych ruchem na drogach; wszystkie parametry ustalone w art. 4 dyrektywy 94/12/WE są odpowiednie dla wymagań obowiązujących od 2000 r., w przypadku lekkich pojazdów użytkowych należy ustanowić normy tak rygorystyczne, jak te ustanowione dla samochodów osobowych, które wykorzystują technologie obniżające emisję zanieczyszczeń na jednolitym poziomie technicznym, uwzględniając specjalne właściwości lekkich pojazdów użytkowych, a w przypadku pojazdów kategorii N1, klasy II i III, należy rozważyć wszystkie odpowiednie wymagania dotyczące trwałości; Komisja podejmie niezbędną analizę wpływu na środowisko naturalne, aspektów technologicznych i efektywności pod względem kosztów w celu określenia przed końcem czerwca 1996 r. ilościowo określonych celów dla środków wspólnotowych mających zastosowanie od 2000 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 70/220/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1996 r.
Państwa Członkowskie przyjmują zgodność z wymaganiami dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, do celów art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r. w odniesieniu do pojazdów klasy I i z mocą od dnia 1 stycznia 1998 r. w odniesieniu do pojazdów klasy II i III Państwa Członkowskie nie udzielają już:
- homologacji WE na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, lub
- krajowej homologacji typu, chyba że przywołane są przepisy art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG,
w odniesieniu do typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza przez spaliny, jeśli nie jest on zgodny z przepisami dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1997 r. w odniesieniu do pojazdów klasy I i z mocą od dnia 1 października 1998 r. w odniesieniu do pojazdów klasy II i III Państwa Członkowskie:
- uznają świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom w zastosowaniu dyrektywy 70/156/EWG za nieważne do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, oraz
- odmawiają rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, którym nie towarzyszy świadectwo zgodności zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG, chyba że przywołane są przepisy art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG,
z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza przez spaliny z silników, jeśli nie są spełnione wymagania dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć ulgi podatkowe jedynie w odniesieniu do pojazdów silnikowych, które są zgodne z dyrektywą 70/220/EWG zmienioną niniejszą dyrektywą.
Takie ulgi podatkowe są zgodne z postanowieniami Traktatu i spełniają następujące warunki:
- stosują się do wszystkich nowych pojazdów oferowanych do sprzedaży na rynku danego Państwa Członkowskiego, które z wyprzedzeniem spełniają wymagania dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą,
- wygasają w terminie ustanowionym w art. 2 ust. 3 dla obowiązkowego stosowania wartości emisji dla nowych pojazdów silnikowych,
- dla każdego typu pojazdu silnikowego mają wartość znacząco niższą niż dodatkowy koszt urządzeń technicznych przewidzianych w celu zapewnienia zgodności z ustalonymi wartościami oraz koszt ich instalacji w pojeździe.
Komisja powiadamiana jest o wszelkich planach wprowadzenia lub zmiany ulg podatkowych określonych w akapicie pierwszym w terminie pozwalającym jej na przekazanie uwag.
Artykuł 4
Parlament Europejski i Rada, stanowiąc na warunkach określonych w Traktacie, decydują o propozycjach przed dniem 31 grudnia 1997 r., które Komisja przedstawi do dnia 30 czerwca 1996 r., w sprawie dalszych etapów ograniczenia, poprzez przyjęcie środków wspólnotowych, zanieczyszczania powietrza przez spaliny z pojazdów silnikowych.
Środki te stosuje się od 2000 r.
W tych wnioskach Komisja stosuje się do podejścia przedstawionego w art. 4 dyrektywy 94/12/WE.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 kwietnia 1997 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 96/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 października 1996 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 80/777/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 80/777/EWG [4] ujednoliciła ustawodawstwo Państw Członkowskich odnoszące się do wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych.
(2) Podstawowymi celami wszelkich zasad dotyczących wód mineralnych powinny być ochrona zdrowia konsumentów, zapobieganie wprowadzaniu konsumentów w błąd i zapewnienie uczciwego handlu.
(3) Przy uwzględnieniu postępu naukowo-technicznego od 1980 r. wskazana jest zmiana dyrektywy 80/777/EWG; wskazane jest też zracjonalizowanie przepisów tej dyrektywy zgodnie z innymi przepisami Wspólnoty dotyczącymi żywności.
(4) Niezbędne jest przedłużenie okresu uznawania naturalnych wód mineralnych pochodzących z państw trzecich w celu uproszczenia procedur administracyjnych.
(5) Niezbędne jest sprecyzowanie okoliczności, w których może zostać dopuszczone stosowanie powietrza wzbogaconego ozonem, aby oddzielić nietrwałe związki naturalnych wód mineralnych na warunkach, które zagwarantują, iż nie jest narażony skład tych wód w odniesieniu do ich podstawowych składników.
(6) Włączenie deklaracji o składzie analitycznym naturalnych wód mineralnych powinno zostać uczynione obowiązkowym w celu zagwarantowania, iż konsumenci są o tym poinformowani.
(7) Właściwe jest ustanowienie pewnych przepisów w sprawie wód źródlanych.
(8) W celu zapewnienia bezproblemowego funkcjonowania rynku wewnętrznego naturalnych wód mineralnych doradza się wprowadzenie procedury zapewniającej skoordynowane działania między Państwami Członkowskimi w sytuacjach nagłych, które mogą przedstawiać ryzyko dla zdrowia publicznego.
(9) Należy ustanowić procedurę dotyczącą określenia pewnych szczegółowych przepisów dotyczących naturalnych wód mineralnych, a mianowicie pod względem limitów pewnych składników naturalnych wód mineralnych; należy również przyjąć przepisy odnośnie do wskazywania na etykiecie wysokiego poziomu niektórych składników; należy określić metody analizy, włącznie z granicami wykrywania, w celu sprawdzania nieobecności skażeń naturalnych wód mineralnych, oraz procedury pobierania próbek i metody analizy dotyczące kontrolowania charakterystyki mikrobiologicznej naturalnych wód mineralnych.
(10) Wszelkie decyzje w sprawie naturalnych wód mineralnych, które mogą mieć wpływ na zdrowie publiczne, winny być przyjmowane po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 80/777/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Okres ważności zaświadczenia określonego w akapicie drugim nie może przekroczyć pięciu lat.
Nie zachodzi potrzeba powtarzania procedury uznania określonej w akapicie pierwszym, jeśli zaświadczenie zostało odnowione przed końcem wspomnianego okresu."
2) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Naturalna woda mineralna w stanie u źródła nie może być przedmiotem żadnych procesów lub uzupełniania innych niż:
a) usuwanie nietrwałych związków, takich jak związki żelaza i siarki, przez filtrację lub dekantację, poprzedzone ewentualnie natlenianiem, w zakresie, w jakim przetwarzanie takie nie zmienia składu wody w odniesieniu do jej zasadniczych składników, nadających jej właściwości;
b) oddzielenie związków żelaza, manganu i siarki oraz arsenu z niektórych naturalnych wód mineralnych poprzez potraktowanie powietrzem wzbogaconym ozonem, o ile proces taki nie zmienia składu wody w odniesieniu do podstawowych składników, które nadają tej wodzie jej właściwości, oraz pod warunkiem że:
- proces taki spełnia warunki stosowania, które będą ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 i po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności, ustanowionym decyzją Komisji 95/273/WE [5],
- proces taki jest zgłaszany i dokładnie kontrolowany przez właściwe władze;
c) oddzielenie składników niepożądanych innych niż wymienione w lit. a) i b), o ile proces taki nie zmienia składu wody w odniesieniu do podstawowych składników, które nadają tej wodzie jej właściwości oraz pod warunkiem że:
- proces taki spełnia warunki stosowania, które będą ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 i po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
- proces taki jest zgłaszany i dokładnie kontrolowany przez właściwe władze;
d) usuwanie całkowite lub częściowe wolnego ditlenku węgla wyłącznie fizycznymi metodami.
2.
Do naturalnej wody mineralnej, w stanie u źródła, nie można dodawać żadnych dodatków innych niż wprowadzanie lub ponowne wprowadzanie ditlenku węgla na warunkach ustanowionych w załączniku I sekcja III.
3.
W szczególności zabrania się stosowania jakichkolwiek procesów dezynfekcyjnych, niezależnie od sposobu, z zastrzeżeniem ust. 2, zakazane jest dodawanie składników hamujących rozwój bakterii lub innych procesów mogących zmienić zawartość żywotnych kolonii w naturalnej wodzie mineralnej.
4.
Ustęp 1 nie stanowi podstawy do zakazu używania naturalnych wód mineralnych i wód źródlanych do produkcji napojów bezalkoholowych."
3) Artykuł 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Etykiety naturalnych wód mineralnych muszą również zawierać następujące obowiązkowe informacje:
a) deklarację o składzie analitycznym, wymieniającą składniki charakterystyczne;
b) miejsca, gdzie odbywa się wydobycie ze źródła oraz jego nazwa;
c) informacje o wszelkich procesach, określonych w art. 4 ust. 1 lit. b) i c).
2a.
Przy braku przepisów wspólnotowych dotyczących informacji o wszelkich typach procesów określonych w ust. 2 lit. c) Państwa Członkowskie mogą zachować swoje przepisy krajowe."
4) W art. 7 skreśla się ust. 3.
5) W art. 9 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"4a.
Wyrazy "woda źródlana" są zastrzeżone dla wody, która jest przeznaczona do spożycia przez ludzi w swym stanie naturalnym, oraz butelkowanej u źródła, która:
- spełnia warunki wydobycia ustanowione w załączniku II ust. 2 i 3, które muszą być w pełni stosowane do wód źródlanych,
- spełnia wymogi mikrobiologiczne ustanowione w art. 5,
- spełnia warunki etykietowania art. 7 ust. 2 lit. b) i c) oraz art. 8,
- nie była poddawana żadnym procesom innym niż te określone w art. 4.
Inne procesy mogą zostać dopuszczone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
Dodatkowo wody źródlane muszą być zgodne z przepisami dyrektywy Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. odnoszącej się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi [6].
4b.
Przy braku przepisów wspólnotowych dotyczących procesów, którym poddawane są wody źródlane, do których odnosi się art. 9 ust. 4a tiret czwarte, Państwa Członkowskie mogą zachować swe przepisy krajowe."
6) W art. 10 skreśla się ust. 2.
7) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 10a
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie ma szczególne powody, aby uważać, że naturalna woda mineralna nie spełnia przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie lub zagraża zdrowiu publicznemu, aczkolwiek znajduje się w wolnym obiegu w jednym lub więcej Państwach Członkowskich, owo Państwo Członkowskie może na okres tymczasowy ograniczyć lub zawiesić handel tym produktem w obrębie swego terytorium.
Powiadamia ono niezwłocznie Komisję i inne Państwa Członkowskie oraz podaje przyczyny swej decyzji.
2.
Na żądanie jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego lub Komisji Państwo Członkowskie, które uznało tę wodę, musi dostarczyć wszelkich istotnych informacji dotyczących uznawania tej wody, wraz z wynikami regularnych kontroli.
3.
Komisja bada w możliwie najszybszym terminie powody, na które powołuje się Państwo Członkowskie, określone w ust. 1 wraz ze Stałym Komitetem ds. Środków Spożywczych i następnie niezwłocznie przekazuje swą opinię i przyjmuje właściwe środki.
4.
Jeżeli Komisja uważa, że niezbędne są zmiany do niniejszej dyrektywy, w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego, musi ona w celu przyjęcia tych zmian zapoczątkować procedurę ustanowioną w art. 12.
Państwo Członkowskie, które przyjęło środki ochronne, może je w tym przypadku utrzymać w mocy do chwili przyjęcia zmian."
8) Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 należy przyjąć następujące przepisy:
- ograniczenia poziomów składników naturalnych wód mineralnych,
- wszelkie niezbędne przepisy dotyczące wskazywania na etykiecie wysokiego poziomu niektórych składników,
- warunki stosowania powietrza wzbogaconego ozonem, określone w art. 4 ust. 1 lit. b),
- informacje na temat procesów, określone w art. 7 ust. 2 lit. c).
2.
Można przyjąć następujące przepisy zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12:
- metody analizy, włącznie z ograniczeniami wykrywania, w celu określenia nieobecności zanieczyszczenia naturalnych wód mineralnych,
- procedury pobierania próbek i metody analizy niezbędne do kontrolowania charakterystyki mikrobiologicznej naturalnych wód mineralnych."
9) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 11a
Wszelkie decyzje, które mogą mieć wpływ na zdrowie publiczne, są przyjmowane przez Komisję po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, w miarę potrzeby, zmieniają swoje przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne w celu:
- zezwolenia na handel produktami spełniającymi warunki niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 28 października 1997 r.,
- zakazania handlu produktami niezgodnymi z niniejszą dyrektywą z mocą od dnia 28 października 1998 r.
Jednakże handel produktami wprowadzonymi do obrotu lub etykietowanymi przed tą datą, niezgodnymi z niniejszą dyrektywą, może być kontynuowany do wyczerpania zapasów.
Powiadamiają one o tym niezwłocznie Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 grudnia 1996 r.
dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ustęp 2 oraz art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w artykule 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 3 litera c) Traktatu jednym z celów Wspólnoty jest zniesienie przeszkód między Państwami Członkowskimi w swobodnym przepływie osób i usług.
(2) Po zakończeniu okresu przejściowego, na mocy Traktatu, zabronione są wszelkie ograniczenia w zakresie świadczenia usług, oparte o przynależność państwową lub warunek posiadania miejsca stałego zamieszkania.
(3) Realizacja rynku wewnętrznego stwarza dynamicznie zmieniające się otoczenie dla świadczenia usług poza granicami państwowymi, zachęcając wzrastającą liczbę przedsiębiorstw do czasowego delegowania pracowników w celu wykonywania pracy na terytorium innego Państwa Członkowskiego niż to, na terenie którego są zatrudnieni.
(4) Świadczenie usług może polegać albo na wykonywaniu prac przez przedsiębiorstwo na własny rachunek i pod własnym kierownictwem w ramach umowy zawartej między tym przedsiębiorstwem i odbiorcą usług, albo na wynajęciu pracowników innemu przedsiębiorstwu w ramach umowy prawa publicznego lub prywatnego.
(5) Promocja świadczenia usług ponad granicami państwowymi wymaga uczciwej konkurencji i środków gwarantujących poszanowanie praw pracowniczych.
(6) Wykraczający poza granice państwowe stosunek pracy stwarza problemy w zakresie ustawodawstwa stosowanego w dziedzinie stosunków pracy; w interesie stron należy ustalić warunki regulujące planowany stosunek pracy.
(7) Konwencja Rzymska z dnia 19 czerwca 1980 r. o prawie właściwym dla zobowiązań umownych [4], podpisana przez dwanaście Państw Członkowskich, weszła w życie w większości Państw Członkowskich z dniem 1 kwietnia 1991 r.
(8) Artykuł 3 niniejszej Konwencji przewiduje, jako zasadę ogólną, swobodny wybór prawa przez strony; w przypadku braku wyboru, zgodnie z art. 6 ustęp 2 umowa regulowana jest przez prawo państwa, w którym pracownik realizujący umowę wykonuje normalnie swą pracę, nawet jeśli jest czasowo delegowany do innego państwa, lub jeśli pracownik nie wykonuje normalnie swej pracy w jednym i tym samym państwie — przez prawo państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo zatrudniające pracownika, o ile nie wynika z całości okoliczności, że kontrakt łączą ściślejsze więzi z innym państwem i w takim wypadku stosuje się prawo tego innego państwa.
(9) Zgodnie z art. 6 ustęp 1 niniejszej Konwencji, wybór przez strony prawa nie może pociągać za sobą pozbawienia pracownika ochrony, gwarantowanej przez przepisy bezwzględnie obowiązujące, które na mocy ustępu 2 niniejszego artykułu byłyby stosowane w przypadku braku wyboru.
(10) Artykuł 7 niniejszej Konwencji przewiduje, pod pewnymi warunkami, możliwość nadania mocy obowiązującej na równi z uznanym i stosowanym prawem, obowiązującym przepisom prawnym innego państwa, w szczególności zaś Państwa Członkowskiego, na którego terytorium pracownik został tymczasowo delegowany.
(11) Zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego, wyrażoną w jej Artykule 20, niniejsza Konwencja nie wpływa na stosowanie przepisów, które w szczególnych przypadkach rozstrzygają konflikty prawne w zakresie umownych stosunków zobowiązaniowych, a które są lub będą zawarte w aktach wydawanych przez instytucje Wspólnot Europejskich lub w ustawach krajowych, zharmonizowanych w wyniku wykonania tych aktów.
(12) Prawo wspólnotowe nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w stosowaniu ich ustawodawstwa lub zbiorowych układów pracy zawartych przez pracodawców i pracowników w stosunku do wszystkich osób zatrudnionych nawet tymczasowo na ich terytorium, mimo że ich pracodawca prowadzi działalność gospodarczą w innym Państwie Członkowskim; prawo wspólnotowe nie zabrania Państwom Członkowskim stosowania odpowiednich środków w celu zagwarantowania przestrzegania tych zasad.
(13) Przepisy prawne Państw Członkowskich powinny być koordynowane w taki sposób, aby określały jądro przepisów bezwzględnie obowiązujących dla ochrony minimalnej, które w kraju przyjmującym powinny być przestrzegane przez pracodawców delegujących tymczasowo pracowników do pracy na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym świadczone są usługi; taka koordynacja może być zapewniona jedynie przez prawo wspólnotowe.
(14) "Podstawowe rozwiązania" jasno określonych przepisów ochronnych, powinny być uwzględniane przez świadczącego usługi, bez względu na okres delegowania pracownika.
(15) Należy przewidzieć, że w pewnych jasno określonych przypadkach prac montażu i/lub instalacji, przepisy dotyczące minimalnej stawki płac i minimalnego okresu płatnego urlopu rocznego nie mają zastosowania.
(16) Należy zapewnić pewną elastyczność w stosowaniu przepisów dotyczących minimalnej stawki płac i minimalnego okresu płatnych urlopów rocznych; jeśli okres delegowania nie przekracza jednego miesiąca, Państwa Członkowskie mogą, pod pewnymi warunkami, odstąpić od przepisów dotyczących minimalnej stawki płac lub przewidzieć możliwość odstępstwa poprzez umowy zbiorowe; w przypadku niewielkiej pracy do wykonania, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od przepisów dotyczących minimalnej stawki płac i minimalnego okresu płatnych urlopów przysługujących w stosunku rocznym.
(17) Bezwzględnie obowiązujące przepisy w zakresie ochrony minimalnej, które pozostają w mocy w kraju przyjmującym nie powinny stanowić przeszkody dla stosowania korzystniejszych dla pracowników warunków zatrudnienia.
(18) Należy przestrzegać zasady, zgodnie z którą przedsiębiorstwa prowadzące działalność gospodarczą poza Wspólnotą nie powinny być traktowane w sposób bardziej uprzywilejowany niż przedsiębiorstwa prowadzące działalność gospodarczą na terytorium Państwa Członkowskiego.
(19) Bez wpływu na inne przepisy prawa wspólnotowego, niniejsza dyrektywa nie pociąga za sobą obowiązku uznawania prawnego przedsiębiorstw pracy tymczasowej, ani nie wyklucza stosowania przez Państwa Członkowskie ich ustawodawstwa dotyczącego wynajmowania pracowników oraz przedsiębiorstw pracy tymczasowej przedsiębiorstwom nieprowadzącym działalności na ich terytorium, ale działającym w ramach świadczenia usług.
(20) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na umowy zawarte przez Wspólnotę z państwami trzecimi, ani na prawodawstwo Państw Członkowskich dotyczące dostępu do ich terytorium osób świadczących usługi z państw trzecich; niniejsza dyrektywa nie ma również wpływu na krajowe prawodawstwo związane z wjazdem, pobytem i zatrudnieniem pracowników państw trzecich.
(21) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczeń socjalnych w stosunku do osób zatrudnionych i członków ich rodzin przemieszczających się wewnątrz Wspólnoty [5], ustala przepisy mające zastosowanie w odniesieniu do świadczeń i składek w ramach zabezpieczenia społecznego.
(22) Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na stosowanie prawa Państw Członkowskich dotyczącego zbiorowych działań na rzecz obrony interesów zawodowych.
(23) Właściwe organy Państw Członkowskich powinny współpracować ze sobą przy stosowaniu niniejszej dyrektywy; Państwa Członkowskie powinny przewidzieć odpowiednie środki na wypadek niezastosowania się do niniejszej dyrektywy.
(24) Ważne jest zagwarantowanie właściwego stosowania niniejszej dyrektywy i w tym celu należy wprowadzić ściślejszą współpracę pomiędzy Komisją i Państwami Członkowskimi.
(25) Najpóźniej pięć lat od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy, Komisja powinna dokonać przeglądu szczegółów realizacji niniejszej dyrektywy, w celu zaproponowania w razie potrzeby niezbędnych zmian,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres stosowania
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do przedsiębiorstw prowadzących działalność w Państwie Członkowskim, które w ramach świadczenia usług poza jego granicami delegują pracowników zgodnie z ust. 3 na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do przedsiębiorstw marynarki handlowej w odniesieniu do personelu pływającego.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się wówczas, gdy przedsiębiorstwa wymienione w ust. 1 podejmują następujące środki, wybiegające poza granice państwowe:
a) delegują pracowników na własny rachunek i pod swoim kierownictwem na terytorium Państwa Członkowskiego, w ramach umowy zawartej między przedsiębiorstwem delegującym a odbiorcą usług, działającym w danym Państwie Członkowskim, o ile istnieje stosunek pracy pomiędzy przedsiębiorstwem delegującym a pracownikiem w ciągu okresu delegowania lub;
b) delegują pracowników do zakładu albo przedsiębiorstwa należącego do grupy przedsiębiorców na terytorium Państwa Członkowskiego, o ile istnieje stosunek pracy między przedsiębiorstwem delegującym a pracownikiem w ciągu okresu delegowania lub;
c) jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej lub agencja wynajmująca personel wynajmuje pracownika przedsiębiorstwu, prowadzącemu działalność gospodarczą lub działającemu na terytorium Państwa Członkowskiego, o ile przez cały okres delegowania istnieje stosunek pracy pomiędzy przedsiębiorstwem pracy tymczasowej lub agencją wynajmującą a pracownikiem.
4.
Przedsiębiorstwa prowadzące działalność w państwie nieczłonkowskim nie mogą być traktowane w sposób bardziej uprzywilejowany niż przedsiębiorstwa prowadzące działalność w Państwie Członkowskim.
Artykuł 2
Definicja
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy określenie "pracownik delegowany" oznacza pracownika, który przez ograniczony okres wykonuje swoją pracę na terytorium innego Państwa Członkowskiego, niż państwa w którym zwyczajowo pracuje.
2.
Dla celów niniejszej dyrektywy przyjmuje się definicję pracownika, którą stosuje się w prawie Państwa Członkowskiego, na terytorium którego pracownik jest delegowany.
Artykuł 3
Warunki zatrudnienia
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że bez względu na to jakie prawo stosuje się w odniesieniu do stosunku pracy przedsiębiorstw, o których mowa w art. 1 ust. 1, będą gwarantowały pracownikom delegowanym na ich terytorium warunki zatrudnienia, obejmujące następujące zagadnienia, które w Państwie Członkowskim, gdzie wykonywana jest praca, ustalone są przez:
- przepisy prawne, rozporządzenia lub przepisy administracyjne i/lub
- umowy zbiorowe lub orzeczenia arbitrażowe uznane za powszechnie stosowane w rozumieniu ust. 8, o ile dotyczą one rodzajów działalności wymienionych w Załączniku:
a) maksymalne okresy pracy i minimalne okresy wypoczynku;
b) minimalny wymiar płatnych urlopów rocznych;
c) minimalne stawki płacy, wraz ze stawką za nadgodziny; niniejszy podpunkt nie ma zastosowania do uzupełniających zakładowych systemów emerytalnych;
d) warunki wynajmu pracowników, w szczególności przez przedsiębiorstwa zatrudnienia tymczasowego;
e) zdrowie, bezpieczeństwo i higiena w miejscu pracy;
f) środki ochronne stosowane w odniesieniu do warunków zatrudnienia kobiet ciężarnych lub kobiet tuż po urodzeniu dziecka, dzieci i młodzieży;
g) równość traktowania mężczyzn i kobiet, a także inne przepisy w zakresie niedyskryminacji.
Dla celów niniejszej dyrektywy pojęcie minimalnej stawki płacy, o której mowa w ust. 1 lit. c) jest zdefiniowane przez prawo krajowe i/lub przez praktykę Państwa Członkowskiego, na którego terytorium pracownik jest delegowany.
2.
W przypadku wstępnego montażu i/lub pierwszej instalacji wyrobów na dostawę wyrobów stanowiących nieodłączną część umowy, a które są niezbędne do uruchomienia dostarczonych wyrobów i wykonywane przez wykwalifikowanych i/lub wyspecjalizowanych robotników z przedsiębiorstwa dostawczego, ust. 1 lit. b) i c) nie stosuje się, jeśli okres delegowania nie przekracza ośmiu dni.
Przepisu tego nie stosuje się do działań w dziedzinie prac budowlanych wymienionych w Załączniku.
3. Państwa Członkowskie mogą, po konsultacji z przedstawicielami pracodawców i pracowników, zgodnie ze zwyczajami i praktykami panującymi w każdym Państwie Członkowskim, zdecydować o niestosowaniu pierwszego akapitu ust. 1 lit. c) w przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. a) i b), jeśli okres delegowania nie przekracza jednego miesiąca.
4. Państwa Członkowskie mogą zgodnie z krajowym ustawodawstwem i/lub praktykami postanowić o przyznaniu odstępstw od pierwszego akapitu ust. 1 lit. c) w przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. a) i b), jak również od decyzji Państwa Członkowskiego w rozumieniu ust. 3 niniejszego artykułu poprzez układy zbiorowe w rozumieniu ust. 8 niniejszego artykułu, dotyczących jednego lub większej liczby sektorów działalności, jeśli okres delegowania nie przekracza jednego miesiąca.
5. Państwa Członkowskie mogą przewidzieć możliwość przyznania odstępstwa od pierwszego akapitu ust. 1 lit. b) i c) w przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. a) i b) ze względu na niewielki zakres prac do wykonania.
Państwa Członkowskie, które korzystają z uprawnienia, o którym mowa w pierwszym akapicie, ustalą kryteria jakie zadania, mające być wykonane, powinny spełniać, aby mogły być uznane za "posiadające niewielki zakres".
6.
Okres delegowania jest obliczany na podstawie okresu odniesienia obejmującego jeden rok, licząc od rozpoczęcia delegowania.
Przy jego obliczaniu uwzględnione zostaną wszystkie okresy wcześniejsze, w których dane stanowisko pracy było obsadzone przez pracownika delegowanego.
7.
Ustępy od 1 do 6 nie będą stanowić przeszkody dla stosowania korzystniejszych dla pracowników warunków zatrudnienia.
Dodatki właściwe delegowaniu należy uważać za część płacy minimalnej, o ile nie są wypłacane z tytułu zwrotu wydatków faktycznie poniesionych na skutek delegowania, takich jak koszty podróży, wyżywienia i zakwaterowania.
8.
Określenie "umowy zbiorowe lub orzeczenia arbitrażowe uznane za powszechnie stosowane" oznacza umowy zbiorowe lub orzeczenia arbitrażowe, które powinny być przestrzegane przez wszystkie przedsiębiorstwa w danym obszarze geograficznym, zawodzie lub przemyśle.
W przypadku braku systemu uznawania zbiorowych umów lub orzeczeń arbitrażowych za powszechnie stosowane w rozumieniu pierwszego akapitu, Państwa Członkowskie mogą, jeśli tak zadecydują, oprzeć się na:
- umowach zbiorowych lub orzeczeniach arbitrażowych, które są powszechnie stosowane do wszystkich podobnych przedsiębiorstw w danym obszarze geograficznym, zawodzie lub przemyśle, i/lub
- umowach zbiorowych, które zostały zawarte przez najbardziej reprezentatywne w skali kraju organizacje przedstawicieli pracodawców i pracowników oraz są stosowane na całym terytorium kraju,
o ile ich zastosowanie w stosunku do przedsiębiorstw, o których mowa w art. 1 ust. 1 gwarantuje, równość traktowania w przypadku dziedzin, o których mowa w pierwszym akapicie ust. 1 niniejszego artykułu, wymienionych przedsiębiorstw i innych przedsiębiorstw, o których mowa w niniejszym akapicie a znajdujących się w podobnej sytuacji.
W rozumieniu niniejszego artykułu równość traktowania ma miejsce wówczas, gdy przedsiębiorstwa krajowe w podobnej sytuacji:
- podlegają w danym miejscu lub sektorze tym samym obowiązkom co przedsiębiorstwa delegujące w odniesieniu do dziedzin wymienionych w pierwszym akapicie ust. 1, oraz
- od których wymaga się spełnienia powyższych obowiązków z tym samym skutkiem.
9. Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 1 ust. 1 muszą zagwarantować pracownikom, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. c) warunki mające zastosowanie do pracowników tymczasowych w Państwie Członkowskim, na terytorium którego wykonywana jest praca.
10.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody w stosowaniu przez Państwa Członkowskie, w oparciu o zasadę równego traktowania, zgodnie z Traktatem i w odniesieniu do przedsiębiorstw krajowych:
- warunków zatrudnienia dotyczących dziedzin innych niż wskazane w pierwszym akapicie ust. 1, w przypadku przepisów polityki publicznej;
- warunków pracy i zatrudnienia ustalonych w umowach zbiorowych lub orzeczeniach arbitrażowych w rozumieniu ust. 8 i dotyczących innych rodzajów działalności niż wymienione w Załączniku.
Artykuł 4
Współpraca w dziedzinie informacji
1.
Dla celów realizacji niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie, zgodnie z krajowym prawodawstwem i/lub praktyką, wyznaczą jedno lub więcej biur łącznikowych lub jeden lub więcej kompetentnych oddziałów krajowych.
2.
Państwa Członkowskie powinny przewidzieć współpracę pomiędzy urzędami, które zgodnie z prawodawstwem krajowym są odpowiedzialne za nadzorowanie warunków pracy i zatrudnienia, o których mowa w art. 3.
Współpraca owa będzie polegać w szczególności na udzielaniu przez powyższe urzędy informacji na temat wynajmowania pracowników wraz z informacjami o wyraźnych wykroczeniach lub o domniemanych przypadkach nielegalnej działalności wykraczającej poza granice państwowe.
Komisja i urzędy, o których mowa w pierwszym akapicie będą ściśle współpracować w celu zbadania wszelkich trudności, które mogłyby powstać przy stosowaniu art. 3 ust. 10.
Wzajemna pomoc w zakresie administracji będzie świadczona bezpłatnie.
3.
Każde Państwo Członkowskie podejmie stosowne środki, aby informacje dotyczące warunków pracy i zatrudnienia, o których mowa w art. 3 były powszechnie dostępne.
4.
Każde Państwo Członkowskie powiadomi inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o biurach łącznikowych i/lub właściwych organach, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 5
Środki
Państwa Członkowskie podejmą odpowiednie środki na wypadek nieprzestrzegania niniejszej dyrektywy.
Państwa zapewnią w szczególności, aby pracownicy i/lub ich przedstawiciele dysponowali odpowiednimi procedurami gwarantującymi wykonanie zobowiązań przewidzianych przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 6
Właściwość sądu
Aby zapewnić możliwość dochodzenia przed sądem prawa do warunków pracy i zatrudnienia, zagwarantowanego w art. 3, w Państwie Członkowskim, na którego terytorium jest lub był delegowany pracownik, może być wszczęte postępowanie sądowe, z zastrzeżeniem w danym wypadku prawa do wszczęcia postępowania sądowego w innym Państwie Członkowskim, zgodnie z istniejącymi umowami międzynarodowymi o właściwościach sądu.
Artykuł 7
Wykonanie
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 16 grudnia 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
W przypadku wprowadzenia w życie przez Państwa Członkowskie wspomnianych środków, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Przegląd Komisji
Najpóźniej do dnia 16 grudnia 2001 r. Komisja sprawdzi działanie niniejszej dyrektywy w celu zaproponowania Radzie w razie potrzeby niezbędnych zmian.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/72/WE
z dnia 18 listopada 1996 r.
zmieniająca dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 66/403/EWG, 69/208/EWG i 70/458/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym zbóż, sadzeniakami ziemniaka, materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych oraz materiałem siewnym warzyw
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł G Traktatu o Unii Europejskiej zastępuje wyrazy "Europejska Wspólnota Gospodarcza" wyrazami "Wspólnota Europejska"; dlatego skrót "EWG" powinien zostać zastąpiony skrótem "WE";
skrót "EWG" pojawia się w niektórych przepisach dyrektyw 66/400/EWG [4], 66/401/EWG [5], 66/402/EWG [6], 66/403/EWG [7], 69/208/EWG [8] i 70/458/EWG [9] w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym zbóż, sadzeniakami ziemniaka, materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych oraz materiałem siewnym warzyw, w szczególności w odniesieniu do pakowania i oznaczania nasion; dlatego właściwe jest zastąpienie skrótu "EWG" akronimem "WE" w wymienionych przepisach;
jednakże duże zapasy etykiet zazwyczaj zamawiane są z wyprzedzeniem i te, które wciąż są oznaczone skrótem "EWG", powinny w wyznaczonym okresie być nadal dopuszczone do wykorzystania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywach 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 66/403/EWG, 69/208/EWG i 70/458/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W dyrektywie 66/400/EWG skrót "EWG" występujący w:
- artykule 2.1 G,
- artykule 10 ust. 1, 2 i 3,
- artykule 11 ust. 1,
- artykule 11a ust. 1 i 2,
- artykule 11b,
- artykule 14 ust. 1 tiret drugie, i
- załączniku III A I i B, tytuł i pkt 1 otrzymuje brzmienie "WE".
2) W dyrektywie 66/401/EWG skrót "EWG" występujący w:
- artykule 2.1 F i G,
- artykule 9 ust. 1, 2 i 3,
- artykule 10 ust. 1,
- artykule 10a ust. 1 i 2,
- artykule 10b,
- artykule 13 ust. 3,
- artykule 14 ust. 1 tiret trzecie,
- załączniku IV A I lit. a) pkt 1 i lit. b) pkt 1, i
- załączniku IV B, tytuł, lit. a) pkt 1 i lit. b) pkt 1, i lit. c) pkt 1, 3, 4, 5, 6 i 7 otrzymuje brzmienie "WE".
3) W dyrektywie 66/402/EWG skrót "EWG" występujący w załączniku IV A lit. a) pkt 1 otrzymuje brzmienie "WE".
4) W dyrektywie 66/403/EWG skrót "EWG" występujący w załączniku III A pkt 1 otrzymuje brzmienie "WE".
5) W dyrektywie 69/208/EWG skrót "EWG" występujący w załączniku IV A lit. a) pkt 1 i w załączniku IV A lit. b) pkt 1 otrzymuje brzmienie "WE".
6) W dyrektywie 70/458/EWG skrót "EWG" występujący w:
- artykule 25 ust. 1, i
- załączniku IV A lit. a) pkt 1 i B lit. a) pkt 1 otrzymuje brzmienie "WE".
Artykuł 2
Pozostałe zapasy etykiet, które wciąż są oznaczone skrótem "EWG", mogą być stosowane do dnia 31 grudnia 2001 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1997 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzi- nach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja powiadamia o nich inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 96/73/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 16 grudnia 1996 r.
w sprawie niektórych metod analizy ilościowej dwuskładnikowych mieszanek włókien przędnych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 72/276/EWG z dnia 17 lipca 1972 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących niektórych metod analizy ilościowej dwuskładnikowych mieszanek włókien przędnych [4] była często i zasadniczo zmieniana; dla jasności oraz ze względów praktycznych wspomnianą dyrektywę należy ujednolicić;
dyrektywa 96/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie nazewnictwa produktów włókienniczych [5] wymaga załączania etykiet ze wskazaniem składu włókien wyrobów włókienniczych oraz wykonywania analiz mających na celu kontrolę zgodności tych wyrobów ze wskazaniami podanymi na etykiecie;
w trakcie urzędowych badań przeprowadzanych w Państwach Członkowskich celem ustalenia składu włókien w wyrobach włókienniczych należy stosować jednolite metody, zarówno w zakresie wstępnej obróbki próbek, jak i ich analizy ilościowej;
dyrektywa 96/74/WE przewiduje, że metody pobierania próbek i analizy, które mają być stosowane w Państwach Członkowskich do celów określania składu włókien poszczególnych wyrobów, zostaną określone w oddzielnych dyrektywach; w związku z tym załącznik II do niniejszej dyrektywy ustanawia piętnaście jednolitych metod analizy w odniesieniu do większości wyrobów włókienniczych, składających się z występujących na rynku mieszanek dwuskładnikowych;
postęp techniczny wymaga częstego dostosowywania specyfikacji technicznych określonych w oddzielnych dyrektywach w sprawie metod analizy wyrobów włókienniczych; aby ułatwić wprowadzenie środków wymaganych w tym celu, w ramach Komitet ds. Dyrektyw dotyczących Nazw i Etykietowania Wyrobów Włókienniczych należy ustanowić procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją;
w przypadku mieszanek dwuskładnikowych, dla których nie istnieją ujednolicone na szczeblu Wspólnoty metody przeprowadzania analiz, laboratorium przeprowadzające badanie może ustalić skład tych mieszanek z wykorzystaniem jakiejkolwiek obowiązującej metody, którą dysponuje, podając w raporcie z badań uzyskane wyniki i dokładność metody, o ile jest ona znana;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitet ds. Dyrektyw dotyczących Nazw i Etykietowania Wyrobów Włókienniczych;
niniejsza dyrektywa nie może naruszać obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji dyrektyw wymienionych w załączniku III, część B,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy metod przeprowadzania analizy ilościowej niektórych mieszanek dwuskładnikowych włókien przędnych, wraz z przygotowaniem próbek analitycznych i próbek do badań.
Artykuł 2
"Próbka analityczna" to próbka, której rozmiar dostosowany jest do analiz, pochodząca z ogólnej próbki laboratoryjnej, która została pobrana z partii artykułów do analizy.
"Próbka do badań" oznacza część próbki analitycznej, wymaganą w celu uzyskania jednego wyniku badania.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne kroki celem zapewnienia, aby zgodnie z dyrektywą 96/74/WE przepisy ustanowione w załącznikach I i II w sprawie metod przeprowadzania analizy ilościowej niektórych dwuskładnikowych włókien przędnych, wraz z przygotowaniem próbek analitycznych i próbek do badań, były stosowane przy przeprowadzaniu urzędowych badań mających na celu ustalenie składu wyrobów włókienniczych wprowadzanych do obrotu.
Artykuł 4
Laboratorium odpowiedzialne za badanie mieszanek dwuskładnikowych, dla których nie istnieją wspólnotowe ujednolicone metody przeprowadzania analiz, ustala skład takich mieszanek z zastosowaniem obowiązujących metod, którymi dysponuje, oraz wskazując w raporcie z badań uzyskane wyniki i dokładność metody, o ile jest ona znana.
Artykuł 5
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Dyrektyw dotyczących Nazw i Etykietowania Wyrobów Włókienniczych, zwany dalej "Komitetem"; składa się on z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet przyjmie swój regulamin.
3.
Metody przeprowadzania analizy ilościowej przewidziane w załączniku II dostosowuje się do postępu technicznego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6.
Artykuł 6
1.
W przypadku zastosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wyraża swoją opinię na temat tego projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów, ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w odniesieniu do decyzji, które Rada zobowiązana jest przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie waży się w sposób określony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku takiej opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od dnia skierowania do niej wniosku, Komisja przyjmie proponowane środki.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejszym tracą moc dyrektywy wymienione w załączniku III, część A, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji określonych w załączniku III, część B.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku IV.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa 96/74/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 16 grudnia 1996 r.
w sprawie nazewnictwa produktów włókienniczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2];
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mają na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady nr 71/307/EWG, z dnia 26 lipca 1971 r., w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących nazewnictwa wyrobów włókienniczych [4] była kilkakrotnie merytorycznie zmieniana; dla jasności i ze względów praktycznych, należy wymienioną dyrektywę ujednolicić.
(2) Gdyby przepisy Państw Członkowskich dotyczące nazewnictwa, składu i etykietowania wyrobów włókienniczych miały różnić się między sobą w poszczególnych Państwach Członkowskich, stwarzałoby to przeszkodę dla funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(3) Przeszkody te można usunąć, o ile wprowadzenie na rynek Wspólnoty wyrobów włókienniczych uzależnione będzie od jednolitych zasad; konieczne jest zatem zharmonizowanie nazewnictwa włókien przędnych oraz danych szczegółowych umieszczanych na etykietach, oznakowaniach lub dokumentach towarzyszących wyrobom włókienniczym w różnych stadiach ich produkcji, przetwarzania i dystrybucji; pojęcie włókna przędnego powinno objąć również taśmy, lub rurki o widocznej szerokości nie przekraczającej 5 milimetrów, które wycina się z arkuszy wytwarzanych poprzez wytłaczanie polimerów wymienionych w załączniku I pozycja 19–38 oraz pozycja 41 i które są następnie podłużnie ciągnione.
(4) Należy również ustanowić przepisy w odniesieniu do niektórych produktów, które nie są zrobione wyłącznie z wyrobów włókienniczych, ale których zawartość włókiennicza stanowi istotną część produktu lub do której specjalną uwagę przykładają producent, przetwórca lub handlowiec; w załączniku II pozycja 30 nie trzeba wyróżniać, różnych typów włókna poliamidowego lub nylonu, których liczby umowne, muszą zostać w związku z tym ujednolicone.
(5) Dopuszczalne odchylenie w stosunku do "pozostałych włókien", już ustanowione dla samych wyrobów, powinno również być stosowane do wyrobów składających się z mieszanek.
(6) O realizacji celów, źródłem, których są podstawowe w tej dziedzinie przepisy krajowe, oznakowywanie powinno być obowiązkowe.
(7) Dla produktów, których skład w momencie produkcji jest trudny, z powodów technicznych, do określenia, wszelkie włókna znane w tym momencie, można wymienić na etykiecie, pod warunkiem że wchodzą w skład produktu gotowego.
(8) W celu uniknięcia rozbieżności przy stosowaniu przepisów, jakie miały miejsce w związku z tym we Wspólnocie, stosowne wydaje się dokładne określenie metod etykietowania niektórych wyrobów włókienniczych składających się z dwóch lub więcej części składowych, jak również części składowych wyrobów włókienniczych, których nie ma potrzeby brać pod uwagę w celach etykietowania i przeprowadzania analizy.
(9) Wystawienie do sprzedaży wyrobów włókienniczych uzależnione jest wyłącznie od spełnienia obowiązku zbiorczego etykietowania, i produktów sprzedawanych na metry lub w kuponach, należy dokonywać w taki sposób, aby konsument mógł w pełni zaznajomić się z informacjami umieszczonymi na ogólnym całym opakowaniu lub na zwoju; do Państw Członkowskich należy określenie środków, które należy w tym celu przyjąć.
(10) Użycie pewnych określeń lub nazw cieszących się szczególnym prestiżem wśród użytkowników i konsumentów powinno być poddane pewnym warunkom.
(11) Konieczne było ustanowienie metod pobierania próbek i przeprowadzania analiz materiałów włókienniczych; jednakże tymczasowe utrzymywanie w mocy metod krajowych nie stanowi przeszkody dla stosowania jednolitych reguł.
(12) Załącznik II do niniejszej dyrektywy, wymieniający dopuszczalne udziały, które mają być stosowane w odniesieniu do bezwodnej masy każdego włókna przy określaniu w drodze analizy składu włókien w wyrobach włókienniczych, przewiduje pod pozycjami 1, 2 i 3 dwie różne liczby umowne służące do obliczania składu włókien zgrzebionych lub czesanych zawierających wełnę i/lub sierść zwierzęcą; laboratoria nie zawsze mogą odróżnić czy produkt jest zgrzebiony czy czesany wobec czego wyniki kontroli zgodności produktów włókienniczych przeprowadzanych we Wspólnocie mogą być ze sobą sprzeczne; w przypadku zaistnienia wątpliwości, zezwala się laboratoriom na stosowanie jednolitej liczby umownej.
(13) Nie jest pożądane ujednolicenie w odrębnej dyrektywie w sprawie wyrobów włókienniczych, wszystkich przepisów, które się do nich stosuje.
(14) W załącznikach III i IV, ze względu na wyjątkowy charakter pozycji w nich określonych, należy objąć również inne produkty wolne od obowiązku etykietowania; w szczególności produktów jednorazowego użytku lub produktów, dla których wymaga się jedynie etykietowania zbiorczego.
(15) Przepisy niezbędne do określenia i przystosowania w związku z postępem technicznym metod przeprowadzania analiz stanowią środki wykonawcze o ściśle technicznym charakterze; w związku z tym konieczne jest stosowanie się do tych środków oraz do środków w celu przyjęcia, w związku z postępem technicznym, załączników I i II do niniejszej dyrektywy, procedurą komitetu, już ustawionej w art. 6 dyrektywy 96/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r., w sprawie niektórych metod analizy ilościowej dwuskładnikowych mieszanek włókien przędnych [5].
(16) Przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dyrektyw odnoszących się do nazewnictwa i etykietowania wyrobów włókienniczych.
(17) Niniejsza dyrektywa nie może zmieniać zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji dyrektyw określonych w części B załącznika V,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Wyroby włókiennicze mogą zostać wprowadzone na rynek wewnętrzny Wspólnoty przed przetworzeniem lub podczas przemysłowego przetworzenia lub w trakcie wszelkich stadiów dystrybucji, jedynie w przypadku gdy takie produkty są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy za wyroby włókiennicze uważa się, wszystkie produkty w stanie surowym, półobrobionym, półwytworzonym, wytworzonym, półwykończonym lub wykończonym, które składają się wyłącznie z włókien przędnych, niezależnie od zastosowanego procesu ich mieszania lub łączenia.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "włókno przędne" oznacza:
- element charakteryzujący się elastycznością, delikatnością i dużą długością w stosunku do maksymalnych wymiarów poziomych, które umożliwiają jego zastosowanie w wyrobach włókienniczych,
- elastyczne taśmy lub rurki o widocznej szerokości nieprzekraczającej 5 mm, włączając taśmy wycięte z szerszych taśm lub błon wytworzonych z substancji służących do produkcji włókien wymienionych w załączniku I pod pozycjami 19–41 i które można zastosować we włókiennictwie; widoczna szerokość jest szerokością zwiniętej, spłaszczonej, ściśniętej lub skręconej taśmy lub rurki bądź w przypadku gdy szerokość nie jest jednolita, jest to jej średnia szerokość.
3.
Traktuje się jako wyroby włókiennicze i podlegają przepisom niniejszej dyrektywy:
- wyroby składające się, w co najmniej 80 % masy z włókien przędnych,
- nakrycia, meble, parasole, których tekstylne części składowe stanowią, co najmniej 80 % ich masy; podobnie, tekstylne części składowe wykładzin podłogowych składających się z kilku warstw, materace i artykuły kempingowe jak również ocieplające podszewki obuwia, rękawiczek, pod warunkiem że takie części lub podszewki zawierają w masie, co najmniej 80 % kompletnego artykułu,
- materiały włókiennicze wchodzące w skład innych produktów, których stanowią integralną część w przypadku gdy określony jest ich skład.
Artykuł 3
1.
Nazwy i opisy włókien określonych w art. 2 wymienione są w załączniku I.
2.
Użycie nazw wymienionych w tabeli w załączniku I jest zastrzeżone dla włókien, których charakter jest określony w tej samej pozycji tabeli.
3.
Żadnej z tych nazw nie można używać do wszelkich pozostałych włókien. Dotyczy to użycia ich w formie samej nazwy lub jej rdzenia bądź też użycia w formie przymiotnikowej, niezależnie od używanego języka.
4.
Wyrazu "jedwab" nie można używać do określenia formy lub szczególnego wyglądu ciągłej przędzy we włóknach przędnych.
Artykuł 4
1.
Żaden wyrób włókienniczy nie może być określony jako "100 %", "czysty" lub "całkowity", chyba że składa się on w całości z takiego samego włókna; żadne podobne wyrażenie nie może być użyte.
2.
Dopuszcza się zawartość innych włókien do wielkości 2 % masy wyrobu włókienniczego, jeżeli uzasadnione jest to względami natury technicznej i nie następuje to regularnie.
Dla wyrobów włókienniczych poddanych procesowi zgrzeblania odchylenie to może wynosić 5 %.
Artykuł 5
1.
Wyrób wełniany może być określony jako:
- "lana virgen" lub "lana de esquilado",
- "ren, ny uld",
- "Schurwolle",
- "παρθενο μαλλι",
- "fleece wool" lub "virgin wool",
- "laine vierge" lub "laine de tonte",
- "lana vergine" lub "lana di tosa",
- "scheerwol",
- "lã virgem"
- "uusi villa"
- "ren ull",
tylko jeżeli składa się wyłącznie z włókna, które wcześniej nie wchodziło w skład produktu gotowego i nie zostało poddane zabiegom przędzenia i/lub filcowania, innym niż zabiegi niezbędne do wytworzenia produktu, ani nie zostały uszkodzone w wyniku obróbki lub używania.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, wymienione tam nazwy mogą zostać użyte w celu opisania wełny zawartej w mieszance włókien, jeżeli:
a) cała wełna zawarta w mieszance spełnia wymogi określone w ust. 1;
b) ilość tej wełny w całkowitej masie mieszanki wynosi nie mniej niż 25 %;
c) w przypadku mieszanki gręplowanej, wełna wymieszana jest tylko z jednym innego rodzaju włóknem.
W przypadku określonym w niniejszym akapicie, musi być podany pełny skład procentowy mieszanki.
3.
Z powodów natury technicznej nierozłącznie związanych w procesem produkcyjnym, dopuszcza się 0,3 % zawartość włóknistych zanieczyszczeń w produktach, określonych w ust. 1 i 2, włączając wyroby wełniane poddane procesowi zgrzeblania.
Artykuł 6
1.
Wyrób włókienniczy składający się dwóch lub większej liczby włókien, z których jedno stanowi co najmniej 85 % całkowitej masy tego produktu, określany jest:
- nazwą tego włókna i jego procentową zawartością w całkowitej masie, lub
- nazwą tego włókna ze wskazaniem "co najmniej 85 %", lub
- poprzez podanie pełnego składu procentowego wyrobu.
2.
Wyrób włókienniczy składający się z dwóch lub większej liczby włókien, z których żadne nie stanowi 85 % całkowitej masy tego produktu, określany jest nazwą i zawartością procentową, co najmniej dwóch włókien, których zawartość procentowa jest największa, po której wymienia się nazwy pozostałych włókien, które wchodzą w skład wyrobu, w porządku malejącym według masy, podając lub też nie ich zawartość procentową.
Jednakże:
a) włókna, z których każde stanowi mniej niż 10 % składu wyrobu mogą zostać określone wyrażeniem "inne włókna" oraz ich całkowitą zawartością procentową;
b) w przypadku gdy wymieniona zostałaby nazwa włókna, którego zawartość w wyrobie jest mniejsza od 10 %, podać należy pełny skład procentowy produktu.
3.
Wyroby zawierające osnowę z czystej bawełny i wątek z czystego lnu, w których zawartość procentowa lnu nie przekracza 40 % całkowitej masy odklejonej tkaniny, mogą zostać nazwane "mieszanka bawełna len", po którym należy obowiązkowo umieścić określenie składu "osnowa z czystej bawełny – wątek z czystego lnu".
4.
W przypadku wyrobów włókienniczych przeznaczonych dla ostatecznego konsumenta, w składzie procentowym, określonym w ust. 1, 2, 3 i 5:
a) dopuszcza się ilość obcych włókien do 2 % całkowitej masy wyrobu włókienniczego, jeżeli uzasadnione jest to względami natury technicznej i nie następuje to regularnie. Dla wyrobów włókienniczych uzyskanych metodą zgrzeblania odchylenie to może wynosić 5 % i nie ma wpływu na odchylenie, określone w art. 5 ust. 3;
b) między zawartością procentową wymienionych na etykiecie włókien i zawartością procentową określoną w wyniku przeprowadzonej analizy dopuszcza się 3 % procentową tolerancję produkcyjną w stosunku do całkowitej masy włókien wymienionych na etykiecie; tolerancję taką stosuje się również do włókien, które, zgodnie z ust. 2, wymienione zostały w porządku malejącym według masy, bez podania zawartości procentowej.
Tolerancję taką stosuje się również do art. 5 ust. 2 lit. b).
W trakcie przeprowadzania analizy tolerancję tę oblicza się oddzielnie; całkowita masa, jaka powinna być wzięta pod uwagę przy obliczaniu odchylenia, określonego w lit. b) jest masą włókien w produkcie gotowym, z wyjątkiem obcych włókien, których obecność została stwierdzona z zastosowaniem tolerancji, określonej w lit. a).
Dodawanie tolerancji, określonych w lit. a) i b) dopuszcza się jedynie w przypadku gdy obce włókna, których obecność mogła zostać stwierdzona w wyniku przeprowadzonej analizy, stosując tolerancję, określoną w lit. a), okażą się włóknami o takiej samej charakterystyce chemicznej jak jedno lub większa liczba włókien wymienionych na etykiecie.
W przypadku szczególnych produktów, których technologia produkcji wymaga większej tolerancji od wartości podanych lit. a) i b), przy kontroli zgodności wyrobów na podstawie art. 13 ust. 1, większa tolerancja może zostać dopuszczona jedynie w drodze wyjątku i po dostarczeniu przez producenta odpowiedniego uzasadnienia.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
5.
W przypadku wszystkich produktów, których skład w momencie produkcji jest trudny do określenia można używać określeń "włókna mieszane" lub "nieokreślony skład włókien".
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla tolerancji ustanowionych w art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 3 i art. 6 ust. 4, widoczne i dające się oddzielić włókna, przeznaczone wyłącznie do celów dekoracyjnych i których zawartość nie przekracza 7 % masy produktu gotowego, jak również włókna (np. metalowe) włączone w celu uzyskania efektu antystatycznego i których zawartość nie przekracza 2 % masy produktu gotowego, nie potrzebują być wymieniane w składzie procentowym produktu, jak przewidziano w art. 4 i 6. W przypadku produktów określonych w art. 6 ust. 3, takie zawartości procentowe należy obliczać nie w stosunku do ciężaru materiału, ale oddzielnie w stosunku do ciężaru wątka i ciężaru osnowy.
Artykuł 8
1.
Wyroby włókiennicze, w rozumieniu niniejszej dyrektywy, są etykietowane lub oznakowane w każdym przypadku, gdy wprowadzane są na rynek w celach produkcyjnych lub handlowych; etykietowanie lub oznakowanie może zostać zastąpione lub uzupełnione towarzyszącymi produktom dokumentami handlowymi, jeżeli produkty te nie są oferowane do sprzedaży bezpośrednio ostatecznemu konsumentowi lub, gdy dostarcza się je realizując zamówienie Państwa bądź innej osoby prawnej prawa publicznego lub, w Państwach Członkowskich, które nie znają tego pojęcia, jednostkom równorzędnym.
2. a) Nazwy, opisy i dane szczegółowe w odniesieniu do zawartości włókien przędnych określone w art. 3–6 oraz w załączniku I, muszą być wyraźnie określone w dokumentach handlowych. Obowiązek ten wyklucza w szczególności możliwość umieszczania skrótów w umowach, na fakturach lub rachunkach sprzedaży; jednakże dopuszcza się możliwość zastosowania kodu do automatycznego przetworzenia, pod warunkiem że znaczenie kodu jest wyjaśnione na tym samym dokumencie.
b) Przy oferowaniu do sprzedaży lub samej sprzedaży konsumentom, w szczególności w katalogach, prospektach, na opakowaniach, etykiety i znaki, nazwy, opisy i dane szczegółowe w odniesieniu do zawartości włókien przędnych określone w art. 3–6 powinny być opisane z zastosowaniem takich samych łatwo czytelnych i wyraźnych czcionek drukarskich.
Dane szczegółowe i informacje inne niż te, które przewiduje niniejsza dyrektywa są wyraźnie oddzielone.
Przepis ten nie ma zastosowania do znaków towarowych lub fabrycznych przedsiębiorstw, które mogą być podane bezpośrednio przy objaśnieniach przewidzianych niniejszą dyrektywą.
Jednakże jeżeli przy oferowaniu do sprzedaży lub przy samej sprzedaży konsumentom określonym w pierwszym akapicie, podano znak towarowy lub fabryczny przedsiębiorstwa zawierający, w formie samej nazwy lub w formie przymiotnikowej bądź też jej rdzenia, jedną z nazw wymienionych w załączniku I lub mogącą się z taką mylić, obok tego znaku towarowego lub fabrycznego przedsiębiorstwa muszą być niezwłocznie umieszczone, napisane łatwo czytelną i wyraźną czcionką, nazwy, opisy i dane szczegółowe w odniesieniu do zawartości włókien przędnych przewidziane w art. 3–6 i załączniku I.
c) Państwa Członkowskie mogą żądać, aby na ich obszarze, przy oferowaniu do sprzedaży i samej sprzedaży ostatecznemu konsumentowi, etykiety lub oznakowanie, wymagane przez niniejszy artykuł sporządzone było w ich językach narodowych.
W przypadku nawojów, tutek, pasemek, motków i wszystkich innych jednostek nici do szycia, cerowania lub haftowania, Państwa Członkowskie mogą korzystać z możliwości przewidzianej w pierwszym akapicie tylko w przypadku etykietowania zbiorczego opakowań.
Bez uszczerbku dla przypadków określonych w pozycji 18 załącznika IV, pojedyncze jednostki mogą być etykietowane w jakimkolwiek z języków Wspólnoty.
d) Państwa Członkowskie nie mogą zakazać używania opisów lub danych szczegółowych opisujących cechy charakterystyczne wyrobów, innych niż te, określone w art. 3, 4 i 5, które są zgodne z ich uczciwymi praktykami handlowymi.
Artykuł 9
1.
Każdy wyrób włókienniczy składający się z dwóch lub większej liczby części składowych o niejednakowej zawartości włókien posiada etykietę, na której podana jest zawartość włókien w każdej z części.
Takie etykietowanie, z wyjątkiem podstawowych podszewek, nie jest obowiązkowe w przypadku części, które stanowią mniej niż 30 % całkowitej masy produktu.
2.
Dwa lub większa liczba wyrobów włókienniczych o takiej samej zawartości włókien, które tworzą zwykle jedną całość, mogą być oznakowane jedną etykietą.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 12:
a) skład włókien w wymienionych poniżej artykułach gorseciarskich określany jest poprzez podanie składu całego produktu lub, łącznie bądź oddzielnie, składu wymienionych poniżej części:
- dla biustonoszy: materiału zewnętrznego i wewnętrznego miseczek i tylnej części,
- dla gorsetów: przednich, tylnych i bocznych wkładek usztywniających,
- dla półgorsetów: materiału zewnętrznego i wewnętrznego miseczek, przedniej i tylnej wkładki usztywniającej oraz wkładek bocznych.
Skład włókien w artykułach gorseciarskich innych niż te określone w pierwszym akapicie, określany jest poprzez podanie składu całego produktu lub, łącznie bądź oddzielnie, składu poszczególnych części tych artykułów, takie etykietowanie nie jest obowiązkowe dla części, które stanowią mniej niż 10 % całkowitej masy wyrobu.
Poszczególne części wymienionych artykułów gorseciarskich należy oddzielnie etykietować w taki sposób, aby ostateczny konsument mógł bez trudności zrozumieć, do której części wyrobu odnoszą się objaśnienia umieszczone na etykiecie;
b) skład włókien w drukowanych wyrobach włókienniczych podawany jest dla całego produktu i może zostać określony poprzez podanie oddzielnie składu materiału podstawowego i składu drukowanego materiału.
Elementy te muszą być wymienione z nazwy;
c) skład włókien w haftowanych wyrobach włókienniczych podawany jest dla całego produktu i może zostać określony poprzez podanie oddzielnie składu materiału podstawowego i składu nici haftu.
Elementy te muszą być wymienione z nazwy; jeżeli części haftowane zajmują poniżej 10 % powierzchni wyrobu, wystarczy podać skład materiału podstawowego;
d) skład nici składających się z rdzenia i obciągu zbudowanych z różnych włókien, które jako takie przedstawia się konsumentom, określany jest dla całego wyrobu i może zostać określony poprzez podanie oddzielnie składu rdzenia i składu obciągu.
Elementy te muszą być wymienione z nazwy;
e) skład włókien w welurowych i pluszowych wyrobach włókienniczych, lub wyrobach przypominających welur i plusz, określany jest dla całego wyrobu i może zostać określony, o ile produkty te składają się z oddzielnego pokrycia i warstwy użytkowej oraz mieszanki różnych włókien, oddzielnie dla tych dwóch elementów, których nazwa musi być wymieniona;
f) skład wykładzin podłogowych i dywanów, których podłoże i warstwa użytkowa składają się z różnych włókien może zostać określony jedynie dla warstwy użytkowej, której nazwa musi być wymieniona.
Artykuł 10
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 8 i 9:
a) Państwa Członkowskie nie mogą wymagać, w stosunku do wyrobów włókienniczych wymienionych w załączniku III, i które występują w jednym ze stanów określonych w art. 2 ust. 1, żadnego etykietowania lub oznakowania z nazwą i objaśnieniem składu.
Jednakże jeżeli wyroby te mają etykietę lub znak określający nazwę, skład lub znak towarowy bądź fabryczny przedsiębiorstwa zawierający, w formie samej nazwy lub w formie przymiotnikowej bądź też jej rdzenia, jedną z nazw wymienionych w załączniku I lub mogącą się z taką mylić, stosuje się przepisy art. 8 i 9;
b) wyroby włókiennicze wymienione w załączniku IV, jeżeli są to produkty tego samego typu i o takim samym składzie, mogą zostać wystawione na sprzedaż, pod etykietą zbiorczą zawierającą dane szczegółowe dotyczące składu i przewidziane niniejszą dyrektywą;
c) etykiety określające skład wyrobów włókienniczych, które sprzedaje się na metry, mogą zostać umieszczone wyłącznie na egzemplarzach lub zwojach wystawionych do sprzedaży.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie potrzebne środki, aby wyroby określone w ust. 1 lit. b) i c), zostały wystawione na sprzedaż w taki sposób, aby ostateczny konsument mógł w pełni poznać skład tych produktów.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszelkie informacje dostarczone w związku z wprowadzeniem na rynek wyrobów włókienniczych, nie mogą być pomylone z nazwami i danymi szczegółowymi przewidzianymi niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Do celów stosowania art. 8 ust. 1 i innych przepisów niniejszej dyrektywy odnoszących się do etykietowania wyrobów włókienniczych, zawartość procentową włókien określona w art. 4, 5 i 6, określa się nie uwzględniając następujących elementów:
1. dla wszystkich wyrobów włókienniczych:
części niebędących częściami tekstylnymi, etykiet i emblematów, lamówek i ozdób nie stanowiących integralnej części wyrobu, guzików i klamerek pokrytych materiałem włókienniczym, dodatków, dekoracji, nieelastycznych wstążek, elastycznych nici i taśm dołączonych w szczególnych i ograniczonych miejscach wyrobu oraz, pod pewnymi warunkami określonymi w art. 7, widocznych i usuwalnych włókien ozdobnych oraz włókien antystatycznych;
2. a) dla wykładzin podłogowych i dywanów: wszystkich elementów innych niż powierzchnia użytkowa;
b) dla tkanin tapicerskich; osnów i wątków łączących i wypełniających niebędących częścią powierzchni użytkowej;
dla zasłon i firan; osnów i wątków łączących i wypełniających nie będących częścią prawej strony materiału;
c) dla innych wyrobów włókienniczych: podłoża, usztywnień i wzmocnień, międzypodszewek i tkanin usztywniających, nici do szycia i łączenia, o ile nie zastępują wątka i/lub osnowy materiału, wypełnień niespełniających funkcji izolującej i, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 1, podszewek.
Do celów niniejszego przepisu:
- nie są uważane za podłoża do usunięcia materiały wewnętrzne wyrobów włókienniczych, takie, które stanowią podłoże powierzchni użytkowej, w szczególności koców i tkanin dwuwarstwowych oraz wyrobów welurowych lub pluszowych i podobne materiały,
- za usztywnienia i wzmocnienia uważa się nici lub materiały dołączone w szczególnych i ograniczonych miejscach wyrobów włókienniczych w celu ich wzmocnienia lub nadania im sztywności lub ich pogrubienia;
3. substancji tłuszczowych, spoin, wypełnień, klejów, środków impregnujących, produktów służących do barwienia i drukowania oraz innych produktów służących do przetwarzania materiałów włókienniczych.
W przypadku braku przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że elementy te nie występują w ilości, która może wprowadzić konsumenta w błąd.
Artykuł 13
1.
Kontrole zgodności wyrobów włókienniczych z objaśnieniami składu przewidzianymi w niniejszej dyrektywie przeprowadza się z zastosowaniem metod analizy określonych w dyrektywach określonych w ust. 2.
W tym celu, zawartość procentowa włókien przewidziana w art. 4, 5 i 6 określana jest po wyeliminowaniu elementów określonych w art. 12 ust. 1, 2 i 3, poprzez zastosowanie w stosunku do bezwodnej masy każdego włókna, właściwego dopuszczalnego udziału, który jest ustanowiony w załączniku II.
2.
Szczególne dyrektywy określą metody pobierania próbek i analiz, które mają być stosowane w Państwach Członkowskich w celu określenia składu włókien wyrobów określonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie nie mogą, ze względów związanych z nazewnictwem i objaśnieniami składu, zakazać ani stwarzać przeszkód we wprowadzaniu do obrotu materiałów włókienniczych, jeżeli są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla stosowania przepisów obowiązujących w każdym Państwie Członkowskim, dotyczących ochrony własności przemysłowej i handlowej, informacji na temat pochodzenia, właściwych oznaczeń pochodzenia i zapobiegania nieuczciwej konkurencji.
Artykuł 15
Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do wyrobów włókienniczych, które:
1. są przeznaczone na wywóz do państw trzecich;
2. są wprowadzane do celów tranzytowych, pod kontrolą celną, do Państw Członkowskich;
3. są przywożone z państw trzecich w celu uszlachetnienia czynnego;
4. bez odpłatnego odstępowania, powierzane są do obróbki pracownikom nakładczym lub niezależnym przedsiębiorstwom wykonującym pracę na zlecenie.
Artykuł 16
1.
Dodatki do załącznika I jak również dodatki i zmiany do załącznika II do niniejszej dyrektywy, które są niezbędne w celu przystosowania tych załączników do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 dyrektywy nr 96/73/WE.
2.
Zgodnie z wymienioną procedurą określane są również nowe metody przeprowadzania analizy ilościowej mieszanek dwuskładnikowych i trójskładnikowych, inne niż te określone w dyrektywie nr 96/73/WE i dyrektywie Rady nr 93/44/EWG z dnia 26 lutego 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do analizy ilościowej mieszanek trójskładnikowych włókien przędnych [6].
3.
Komitet określony w art. 5 dyrektywy nr 96/73/WE, zwany jest "Komitetem ds. Dyrektyw Odnoszących się do Nazewnictwa i Etykietowania Wyrobów Włókienniczych".
Artykuł 17
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
Dyrektywa wymieniona w części A załącznika V traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji wymienionych w części B załącznika V.
Odniesienia do dyrektywy, która utraciła moc uważa się za odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku VI.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady 96/75/WE
z dnia 19 listopada 1996 r.
w sprawie systemów czarterowania i wyznaczania stawek przewozowych w krajowej i międzynarodowej żegludze śródlądowej we Wspólnocie
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: pogłębiające się problemy związane z przeciążeniem sieci drogowych i kolejowych, bezpieczeństwem transportu, środowiskiem naturalnym, oszczędnością energii i jakością życia obywateli wymagają w interesie publicznym wzmożonej rozbudowy oraz lepszego wykorzystania potencjału żeglugi śródlądowej, w szczególności poprzez poprawę jej konkurencyjności;
różnice w ustawodawstwach krajowych w zakresie systemów gospodarczego wykorzystania żeglugi śródlądowej nie przyczyniają się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego w tym sektorze. Dlatego też zgodnie z rezolucją Rady z dnia 24 października 1996 r. w sprawie poprawy struktury żeglugi śródlądowej [4] na poziomie wspólnotowym powinny zostać wprowadzone wspólne przepisy dotyczące całego rynku wodnych dróg śródlądowych;
sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga dostosowania w żegludze śródlądowej do organizacji rotacyjnego systemu czarterowania, w kierunku większej elastyczności z punktu widzenia gospodarczego oraz w pełni swobodnego systemu czarterowania oraz wyznaczania stawek przewozowych;
w tym celu należy wprowadzić przepisy dotyczące okresu przejściowego, w czasie którego zakres zastosowania rotacyjnego systemu czarterowania zostanie stopniowo ograniczony, ażeby przewoźnicy mogli dostosować się do warunków wolnego rynku oraz, gdzie właściwe, połączyć się w grupy interesów gospodarczych, które lepiej odpowiadać będą logistycznym potrzebom załadowców;
zgodnie z zasadą pomocniczości jest zarówno konieczne jak i właściwe ustalenie na poziomie wspólnotowym jednolitego harmonogramu stopniowej liberalizacji rynku, przy jednoczesnym przekazaniu Państwom Członkowskim odpowiedzialności za wprowadzenie takiej liberalizacji;
należy przyjąć przepisy, które umożliwią podejmowanie działania na przedmiotowym rynku transportowym w przypadku wystąpienia poważnych zakłóceń; w tym celu Komisja powinna uzyskać upoważnienie do podejmowania odpowiednich środków zgodnie z procedurą przewidzianą dla Komitetu Doradczego,
PRZYJMUJE NINIEJSZA DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "rotacyjny system czarterowania" oznacza system, w którym zlecenia przewozu są uzyskiwane od klientów na giełdzie frachtowej po z góry określonych cenach i na uprzednio ustalonych warunkach w takiej kolejności, w jakiej statki są wolne po rozładunku.
Przewoźnicy są w kolejności ich wpisu do rejestru rotacyjnego wzywani do wyboru frachtu spośród wszystkich znajdujących się w ofercie.
Przewoźnicy, którzy nie dokonają wyboru zachowują jednak swoją pozycję odpowiadającą kolejności wpisu;
b) "przewoźnik" oznacza właściciela lub armatora jednego lub kilku statków żeglugi śródlądowej;
c) "właściwe władze" oznaczają władze wyposażone przez Państwa Członkowskie w uprawnienia do zarządzania i organizacji rotacyjnego systemu czarterowania;
d) "poważne zakłócenie na rynku" oznacza wystąpienie na rynku żeglugi śródlądowej problemów, które są specyficzne dla tego rynku oraz które mogą potencjalnie prowadzić do poważnej i możliwie trwałej nadwyżki podaży nad popytem, stwarzając przez to poważne zagrożenie dla stabilności finansowej i możliwości przetrwania przewoźników żeglugi śródlądowej, chyba że krótkoterminowe i średnioterminowe prognozy dla przedmiotowego rynku wskazują na istotną i trwałą poprawę.
Artykuł 2
W krajowej i międzynarodowej żegludze śródlądowej na obszarze Wspólnoty umowy między określonymi stronami zawierane są w sposób swobodny a stawki przewozowe są swobodnie negocjowane.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 2 Państwa Członkowskie mogą utrzymać system obowiązkowych taryf minimalnych oraz rotacyjne systemy czarterowania w okresie przejściowym do dnia 1 stycznia 2000 r., pod warunkiem, że:
- istnieje zgodność z warunkami określonymi w art. 4-6; oraz
- wprowadzone systemy rotacyjne oraz systemy wyznaczania stawek są swobodnie dostępne na takich samych warunkach dla wszystkich przewoźników z Państw Członkowskich.
Artykuł 4
W trakcie okresu przejściowego, określonego w art. 3 rotacyjnemu systemowi czarterowania nie podlegają:
a) ropa i gaz, ładunki płynne i sproszkowane towary masowe, ładunki specjalne takie jak ładunki ciężkie i niepodzielne, transport kontenerowy, transport w obrębie portów, wszelkiego rodzaju transport na własne potrzeby oraz wszelki transport, który odbywa się już poza rotacyjnym systemem czarterowania;
b) ładunki, które nie mogą być efektywnie obsługiwane w obrębie takich systemów, w szczególności:
- transport, który wymaga zastosowania urządzeń wyposażonych we własne podzespoły umożliwiające załadunek i rozładunek,
- transport kombinowany, mianowicie transport intermodalny, który odbywa się najczęściej na wodnych drogach śródlądowych poprzedzany lub kończony (możliwie najkrócej) drogą lądową lub kolejową.
Artykuł 5
W trakcie okresu przejściowego określonego w art. 3 Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania zmierzające do możliwie elastycznego ukształtowania rotacyjnego systemu czarterowania, w szczególności:
- przez udzielenie załadowcom możliwości zawierania umów na kilkukrotne przewozy, to znaczy kilku następujących po sobie przewozów tym samym statkiem,
- przez przyznanie możliwości, by przewozy pojedyncze i kilkukrotne oferowane dwa kolejne razy w rotacyjnym systemie czarterowania, które nie znalazły klientów, mogły być wyłączone z tego systemu i swobodnie negocjowane.
Artykuł 6
W terminie dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie, które stosują rotacyjny system czarterowania, podejmują niezbędne środki w celu umożliwienia załadowcom swobodnego wyboru między trzema różnymi typami umów:
- umowami czasowymi, włącznie z umowami wynajmu, w których przewoźnik oddaje do wyłącznego rozporządzenia klienta jeden lub kilka statków obsadzonych załogą na oznaczony czas w celu przewiezienia na rzecz tego ostatniego przekazanych mu towarów za wynagrodzeniem ustalonym w formie stawki dziennej.
Umowa jest swobodnie zawierana między stronami,
- umowami przewozu ładunku o określonym tonażu, w których przewoźnik zobowiązuje się do przewiezienia w terminie ustalonym w umowie określonego tonażu za zapłatą ustaloną w formie odpłatności za tonę.
Umowa jest swobodnie zawierana między stronami a przedmiotem umowy muszą być towary o dużej objętości,
- umowami dotyczącymi przewozów jednorazowych lub kilkukrotnych.
Artykuł 7
1.
W przypadku poważnych zakłóceń na rynku żeglugi śródlądowej Komisja, bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 1101/89 z dnia 27 kwietnia 1989 r. w sprawie poprawy struktury żeglugi śródlądowej [5], może na wniosek Państwa Członkowskiego podjąć właściwe środki, w szczególności środki, za pomocą których ograniczone zostanie każde dalsze podwyższanie zdolności przewozowych w przedmiotowym sektorze.
Decyzja podejmowana jest zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 2.
2.
Jeżeli złożony został wniosek Państwa Członkowskiego o wprowadzenie właściwych środków, decyzja podejmowana jest w terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku.
3.
Do wniosku Państwa Członkowskiego o wprowadzenie właściwych środków należy dołączyć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji gospodarczej przedmiotowego sektora, w szczególności:
- średnie koszty i stawki przewozowe dla różnych rodzajów transportu,
- stopień wykorzystania ładowni,
- prognozy rozwoju popytu.
Informacje te mogą być wykorzystywane jedynie w celach statystycznych.
Nie jest dozwolone wykorzystywanie takich informacji do celów podatkowych, ani przekazywanie ich stronom trzecim.
4.
Decyzje podejmowane na mocy niniejszego artykułu, których czas obowiązywania nie może przekroczyć czasu trwania zakłóceń na rynku, podawane są niezwłocznie do wiadomości Państw Członkowskich.
Artykuł 8
1.
Działania Komisji są wspierane przez Komitet utworzony na mocy dyrektywy 91/672/EWG [6]
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt właściwych środków, jakie mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie tego projektu, gdzie niezbędne po przeprowadzeniu głosowania, w terminie, który może ustanowić przewodniczący w zależności od pilności sprawy.
Opinie jest włączona do Protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo zażądania odnotowania w Protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie oraz zawiadamia Komitet o tym, w jakim zakresie jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 11
Dyrektywa Komisji 96/77/WE
z dnia 2 grudnia 1996 r.
ustanawiająca szczególne kryteria czystości dla dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje słodzące
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 94/34/WE [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
konieczne jest ustalenie kryteriów czystości dla wszystkich dodatków innych niż barwniki i substancje słodzące wymienione w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 95/2/WE z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i środki słodzące [3];
konieczne jest zastąpienie kryteriów czystości określonych w dyrektywie Rady 65/66/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. ustanawiającej szczególne kryteria czystości dla środków konserwujących dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4], zmienionej ostatnio dyrektywą 86/604/EWG [5];
konieczne jest zastąpienie kryteriów czystości wymienionych w dyrektywie Rady 78/664/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. ustanawiającej szczególne kryteria czystości dla przeciwutleniaczy dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [6], zmienionej ostatnio dyrektywą 82/712/EWG [7];
dyrektywy 65/66/EWG i 78/664/EWG powinny zostać uchylone;
konieczne jest uwzględnienie specyfikacji i technik analitycznych dotyczących dodatków wymienionych w projekcie Codex Alimentarius sporządzonym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Środków Spożywczych (Jecfa);
dodatki do środków spożywczych, jeśli są przygotowane metodami produkcji lub z materiałów wyjściowych znacznie różniących się od tych, które uwzględniono w ocenie wydanej przez Naukowy Komitet ds. Żywności lub od tych, określonych w niniejszej dyrektywie, powinny zostać poddane ocenie Naukowego Komitetu ds. Żywności w celu dokonania ich pełnej oceny ze szczególnym naciskiem na kryteria czystości;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Kryteria czystości określone w art. 3 ust. 3 lit. a) dyrektywy 89/107/EWG dla dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje słodzące wymienione w dyrektywie 95/2/WE są wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Dyrektywy 65/66/EWG i 78/664/EWG tracą moc.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1997 r.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Produkty wprowadzane na rynek lub etykietowane przed dniem 1 lipca 1997 r., które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, mogą być sprzedawane do wyczerpania zapasów.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 96/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 grudnia 1996 r.
w sprawie ochrony osób znajdujących się w pojazdach silnikowych podczas zderzenia czołowego i zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3]
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [4],
całkowita harmonizacja wymogów technicznych dotyczących pojazdów silnikowych jest konieczna w celu pełnego osiągnięcia rynku wewnętrznego;
w celu zmniejszenia liczby ofiar wypadków drogowych w Europie konieczne jest wprowadzenie środków ustawodawczych zmierzających do maksymalnego zwiększenia ochrony osób znajdujących się w pojazdach silnikowych podczas zderzenia czołowego; niniejsza dyrektywa wprowadza wymogi dotyczące testów na zderzenie czołowe, łącznie z kryteriami biomechanicznymi, w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony podczas zderzenia czołowego;
celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie wymogów opierających się na wynikach badań przeprowadzonych przez Europejski Komitet Badawczy ds. Pojazdów, umożliwiających ustanowienie kryteriów testowania, które będą bardziej reprezentatywne pod względem faktycznych wypadków drogowych;
producenci pojazdów potrzebują pewnego czasu na wdrożenie akceptowalnych kryteriów testowych;
w celu uniknięcia powielania norm konieczne jest zwolnienie pojazdów, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy, z konieczności spełniania obecnie zastąpionych wymogów innej dyrektywy w zakresie zachowania koła i kolumny kierownicy w przypadku uderzenia;
niniejsza dyrektywa będzie jedną z odrębnych dyrektyw, których przepisy należy spełnić w celu zapewnienia zgodności pojazdów z wymogami procedury homologacyjnej typu WE określonymi w dyrektywie 70/156/EWG; w związku z tym przepisy dyrektywy 70/156/EWG dotyczące układów, części składowych i urządzeń pojazdów obowiązują w stosunku do niniejszej dyrektywy;
procedura dotycząca określania punktu odniesienia w stosunku do siedzeń w pojazdach silnikowych jest określona w załączniku III do dyrektywy Rady 77/649/EWG z dnia 27 września 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pola widzenia kierowców pojazdów silnikowych [5]; w związku z tym nie jest konieczne powtarzanie tego w niniejszej dyrektywie; niniejsza dyrektywa powinna zawierać odniesienie do dyrektywy Rady 74/297/EWG z dnia 4 czerwca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (zachowanie układu kierowniczego w przypadku uderzenia) [6]; zawiera się odwołanie do Kodeksu Przepisów Federalnych Stanów Zjednoczonych Ameryki [7],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" ma znaczenie nadane mu w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 2
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może z przyczyn dotyczących ochrony osób znajdujących się w pojazdach podczas zderzenia czołowego:
- odmówić, ze względu na typ pojazdu, homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, oraz
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu,
jeżeli spełnia on wymogi niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od 1 października 1998 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już przyznawać homologacji typu WE pojazdu zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/156/EWG,
- mogą odmówić przyznania homologacji krajowej typu pojazdu,
jeżeli pojazd nie spełnia wymogów niniejszej dyrektywy,
3.
Ustęp 2 nie ma zastosowania w stosunku do typów pojazdów homologowanych przed 1 października 1998 r. na podstawie dyrektywy 74/297/EWG lub do kolejnych przedłużeń tej homologacji typu.
4.
Pojazdy homologowane zgodnie z niniejszą dyrektywą uznaje się za spełniające wymogi pkt 5.1 załącznika I do dyrektywy 74/297/EWG.
5.
Z mocą od 1 października 2003 r. Państwa Członkowskie:
- uznają świadectwa zgodności nowych pojazdów wystawione na podstawie dyrektywy 70/156/EWG za nieważne do celów art. 7 pkt 1 tej dyrektywy, oraz
- mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruch nowych pojazdów, które nie są zaopatrzone w świadectwo zgodności na podstawie dyrektywy 70/156/EWG,
jeżeli wymogi niniejszej dyrektywy, łącznie z ppkt 3.2.1.2 i 3.2.1.3 załącznika II, nie są spełnione.
Artykuł 3
W części I załącznika IV do dyrektywy 70/156/EWG tabelę uzupełnia się w sposób następujący:
_BAR_ Przedmiot _BAR_ Dyrektywa nr _BAR_ Odniesienie do Dz.U. _BAR_ Stosowanie _BAR_
M1 _BAR_ M2 _BAR_ M3 _BAR_ N1 _BAR_ N2 _BAR_ N3 _BAR_ O1 _BAR_ O2 _BAR_ O3 _BAR_ O4 _BAR_
53 _BAR_ Opór przy zderzeniu czołowym _BAR_ 96/…/WE _BAR_ L… _BAR_ X _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 4
W ramach dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu technicznego Komisja:
a) dokonuje przeglądu dyrektywy w ciągu dwóch lat od daty wymienionej w art. 5 ust. 1 w celu zwiększenia prędkości testowej oraz uwzględnienia pojazdów kategorii N1.
Przegląd obejmie między innymi dane uzyskane z badań wypadków, wyniki testów zderzeń samochodów w warunkach naturalnych, relacje kosztów do korzyści oraz, w szczególności, istniejące wymogi odnośnie do wyników (zarówno biomechaniczne, jak i geometryczne) oraz dodanie nowych wymogów dotyczących zabezpieczenia przestrzeni dla nóg pasażerów na przednim siedzeniu.
W ramach przeglądu Komisja zbada potencjalne korzyści w zakresie ochrony osób znajdujących się w pojeździe oraz techniczne możliwości zwiększenia testowej prędkości i rozszerzenia zakresu niniejszej dyrektywy na pojazdy kategorii N1.
Z wyników tego przeglądu Komisja sporządzi sprawozdanie i przedstawi je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie;
b) przed końcem 1996 r. dokonuje przeglądu i, jeżeli to właściwe, uzupełnia dodatek 7 do załącznika II, aby uwzględnić testy oceniające dotyczące stawu skokowego manekina Hybrid III, łącznie z testami pojazdu;
c) przed końcem 1997 r. dokonuje przeglądu i, gdzie towłaściwe, uzupełnia wartości graniczne dla uszkodzeń szyi (jak wyszczególniono w ppkt 3.2.1.2 i 3.2.1.3 załącznika II) na podstawie wartości odnotowanych w czasie testów homologacyjnych typu oraz w trakcie badań wypadków i danych z badań biomechanicznych;
d) wprowadza również przed końcem 1997 r. niezbędne zmiany w odrębnych dyrektywach w celu zapewnienia zgodności procedury homologacyjnej typu i jej przedłużenia przewidzianych w tych dyrektywach z procedurami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do 1 kwietnia 1997 r. oraz niezwłocznie informują o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania odniesień określana jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, iż wyniki testów homologacyjnych typu przeprowadzanych przez ich władze homologacyjne podawane są do publicznej wiadomości.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/82/WE
z dnia 9 grudnia 1996 r.
w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art.130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3], a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 82/501/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r. w sprawie niebezpieczeństwa poważnych awarii powodowanych przez określone działania przemysłowe [4] dotyczy zapobiegania poważnym awariom, które mogą być następstwem określonych działań przemysłowych, oraz ograniczenia rezultatów wspomnianych zdarzeń dla człowieka i środowiska naturalnego.
(2) Cele i zasady polityki w zakresie środowiska naturalnego przyjętej przez Wspólnotę zgodnie z ustaleniami art. 130r ust. 1 i 2 Traktatu oraz wyszczególnione w programie działań Wspólnoty Europejskiej dotyczącym spraw ochrony środowiska [5] obejmują przede wszystkim ochronę i zachowanie jakości środowiska naturalnego, jak również ochronę zdrowia ludzkiego poprzez działania zapobiegawcze.
(3) W uchwale towarzyszącej, nawiązującej do Czwartego Programu Działań dotyczącego ochrony środowiska [6], Rada oraz spotykający się w ramach Rady przedstawiciele rządów Państw Członkowskich podkreślili potrzebę skuteczniejszego wykonywania przepisów dyrektywy 82/501/EWG oraz zaapelowali o dokonanie przeglądu wspomnianej dyrektywy, mającego na celu, w razie konieczności, ewentualne rozszerzenie jej zakresu oraz zwiększenie wymiany informacji na ten temat pomiędzy Państwami Członkowskimi. Piąty Program Działań, którego podjęcie zostało zatwierdzone przez Radę oraz przedstawicieli rządów Państw Członkowskich spotykających się w ramach Rady, w uchwale z dnia 1 stycznia 1993 r. [7] również wnosi o lepsze zarządzanie ryzykiem i wypadkami.
(4) W świetle wypadków w Bhopal i Mexico City, które wykazały, jakie niebezpieczeństwo może powstać w sytuacji gdy budynki mieszkalne są usytuowane niedaleko terenów niebezpiecznych, uchwała Rady z dnia 16 października 1989 r. wezwała Komisję do włączenia do dyrektywy 82/501/EWG przepisów dotyczących kontroli planowania zagospodarowania przestrzennego w sytuacji zatwierdzania nowych instalacji oraz powstawania inwestycji miejskich w okolicy już istniejących instalacji.
(5) Wspomniana uchwała Rady zachęcała Komisję do współpracy z Państwami Członkowskimi, mając na uwadze uzyskanie większego porozumienia z obu stron oraz harmonizacji wewnętrznych zasad i praktyk w odniesieniu do sprawozdań o bezpieczeństwie.
(6) Pożądane byłoby połączenie doświadczeń uzyskanych przy stosowaniu różnych metod w odniesieniu do kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii. Komisja oraz Państwa Członkowskie powinny zacieśnić stosunki z odpowiednimi organami międzynarodowymi oraz ustalić środki odpowiadające tym, które są określone w niniejszej dyrektywie, a które można byłoby wykorzystać w krajach trzecich.
(7) Konwencja Europejskiej Komisji Ekonomicznej Narodów Zjednoczonych dotycząca Ponadgranicznych Konsekwencji Awarii Przemysłowych ustala środki dotyczące zapobiegania, gotowości oraz reakcji na awarie, które mogą spowodować ponadgraniczne konsekwencje, oraz przepisy międzynarodowej współpracy na tym polu.
(8) Dyrektywa 82/501/EWG stanowi pierwszy etap procesu harmonizacji. Dla zapewnienia wysokiego poziomu ochrony na terenie Wspólnoty, prowadzonej w sposób konsekwentny i skuteczny, wspomniana dyrektywa powinna zostać sprawdzona i uzupełniona. Obecna harmonizacja ogranicza się do środków koniecznych do wprowadzenia skuteczniejszego systemu ochrony przed poważnymi awariami o rozległych skutkach oraz do ograniczenia ich efektów.
(9) Skutki poważnych awarii mogą być odczuwalne poza granicami. Koszty awarii o podłożu ekologicznym i gospodarczym ponosi nie tylko zakład dotknięty skutkami takiej awarii, ale również zainteresowane Państwo Członkowskie. Niezbędne jest zatem podjęcie środków, które zapewniłyby wysoki poziom ochrony na terenie Wspólnoty.
(10) Przepisy niniejszej dyrektywy należy stosować bez uszczerbku dla przepisów prawa wspólnotowego dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy.
(11) Wykorzystanie wykazów określających niektóre instalacje, a nieuwzgędniających innych, które powodują identyczne niebezpieczeństwo, jest nieodpowiednią praktyką i może spowodować nieuregulowanie kwestii potencjalnych źródeł poważnych awarii. Zakres dyrektywy 82/501/EWG musi zostać dostosowany tak, aby do wszystkich zakładów, w których znajdują się substancje niebezpieczne w ilości wystarczającej do spowodowania niebezpieczeństwa poważnych awarii, stosować przepisy niniejszej dyrektywy.
(12) Uwzględniając Traktat oraz zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem Wspólnoty, Państwa Członkowskie mogą zachować lub przyjąć właściwe środki w odniesieniu do działań związanych z transportem w basenach portowych, na nabrzeżach i na stacjach rozrządowych, które są wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy, w celu zapewnienie poziomu bezpieczeństwa, który byłby podobny do poziomu ustalonego w ramach niniejszej dyrektywy.
(13) Poważne awarie mogą powstać również podczas przesyłania substancji niebezpiecznych rurociągami. Po zebraniu i ocenie informacji dotyczących istniejących we Wspólnocie mechanizmów regulujących te działania oraz występowaniu zdarzeń z nimi związanych, Komisja powinna przygotować komunikat szczegółowo przedstawiający sprawę oraz stosowny instrument, mający na celu podjęcie działań na tym terenie, o ile zajdzie taka konieczność.
(14) Uwzględniając Traktat oraz zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem Wspólnoty, Państwa Członkowskie mogą zachować lub przyjąć odpowiednie przepisy w sprawie składowisk odpadów, które nie są objęte zakresem niniejszej dyrektywy.
(15) Przeprowadzona we Wspólnocie analiza poważnych awarii wykazuje, że większość z nich wynika z nieodpowiedniego zarządzania i/lub organizacji. Konieczne jest zatem ustalenie na poziomie Wspólnoty głównych zasad systemu zarządzania, który musi być odpowiedni do ochrony przed niebezpiecznymi awariami, kontroli niebezpieczeństw poważnych awarii oraz ograniczania ich skutków.
(16) Różnice w mechanizmach kontroli zakładów przez właściwe organy mogą spowodować zróżnicowanie poziomów ochrony. Konieczne jest ustalenie na poziomie Wspólnoty podstawowych wymogów, z którymi muszą być zgodne systemy kontroli ustanowione przez Państwa Członkowskie.
(17) Prowadzący zakład powinien, w przypadku zakładu, w którym występują znaczne ilości niebezpiecznych substancji, w celu wykazania, że zrobiono wszystko, co konieczne, aby zapobiec poważnym awariom, przygotować plany dotyczące nieprzewidzianych wypadków oraz środki zaradcze, dostarczyć właściwym organom informacje w formie sprawozdania dotyczącego bezpieczeństwa, zawierającego szczegółowe informacje na temat zakładu, występowania niebezpiecznych substancji, instalacji lub urządzeń magazynowych, prawdopodobieństwa poważnych awarii oraz dostępnych systemów zarządzania, mając na względzie ochronę przed poważnymi awariami, ograniczenia ich ryzyka oraz umożliwienia podjęcia niezbędnych czynności mających na celu ograniczenie ich konsekwencji.
(18) Aby zmniejszyć ryzyko efektu domina w przypadku zakładów ulokowanych w taki sposób lub tak blisko siebie, że wzrasta możliwość i prawdopodobieństwo poważnych awarii lub wzmożenia ich skutków, należy stworzyć przepisy mające na celu wymianę właściwych informacji oraz współpracę w dziedzinie informacji o charakterze publicznym.
(19) Aby popierać dostęp do informacji dotyczących ochrony środowiska, społeczeństwo powinno uzyskać dostęp do sprawozdań o bezpieczeństwie przygotowanych przez prowadzących zakład, a osoby, które mogą być narażone na skutki poważnych awarii powinny uzyskać wystarczające informacje o właściwych działaniach, które należy podjąć w czasie awarii.
(20) Aby przygotować się na wypadek niebezpieczeństwa, konieczne jest ustanowienie zewnętrznych i wewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych w przypadku zakładów, w których występują znaczne ilości niebezpiecznych substancji, oraz stworzenie systemu zapewniającego sprawdzanie i poprawienie tych planów w razie konieczności oraz wprowadzenie ich w życie w przypadku poważnej awarii lub jej prawdopodobieństwa.
(21) Wewnętrzne plany operacyjno-ratownicze należy konsultować z pracownikami zakładu, zaś zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze ze społeczeństwem.
(22) Aby zapewnić większą ochronę obszarów mieszkalnych, obszarów użytku publicznego i obszarów szczególnego zainteresowania lub wrażliwości środowiska naturalnego, istotne dla polityki zagospodarowania przestrzennego lub innych odpowiednich polityk prowadzonych przez Państwa Członkowskie jest uwzględnienie, w dłuższej perspektywie, potrzeby utrzymania odpowiedniej odległości pomiędzy wspomnianymi obszarami a zakładami stwarzającymi ryzyko, a w przypadku istniejących zakładów uwzględnianie podjęcia dodatkowych środków technicznych tak, aby nie zwiększać ryzyka dla ludności.
(23) Aby zapewnić, że w przypadku wystąpienia poważnej awarii zostaną podjęte odpowiednie środki, prowadzący zakład musi natychmiast poinformować o tym właściwe władze oraz przekazać im informacje konieczne do oceny rozmiarów awarii.
(24) Aby zapewnić wymianę informacji oraz zapobiec przyszłym wypadkom podobnego rodzaju, Państwa Członkowskie powinny przekazać Komisji informacje dotyczące poważnych awarii powstałych na ich terytorium, w celu umożliwienia Komisji analizy niebezpieczeństwa związanego z daną awarią oraz uruchomienia systemu upowszechniania informacji dotyczących w szczególności poważnych awarii oraz wyciągniętych z nich wniosków. Taka wymiana informacji powinna obejmować również sytuacje niebezpieczne, uznawane przez Państwa Członkowskie za będące przedmiotem szczególnego zainteresowania z technicznego punktu widzenia, ze względu na zapobieganie poważnym awariom oraz ograniczenie ich skutków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest zapobieganie poważnym awariom, w których istotną rolę odgrywają niebezpieczne substancje oraz ograniczenie ich skutków dla ludności i środowiska naturalnego, mając na uwadze skuteczne i konsekwentne zapewnienie wysokiego poziomu ochrony we Wspólnocie.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się w odniesieniu do zakładów, w których niebezpieczne substancje występują w ilościach wyszczególnionych w załączniku I, część I i II, kolumna 2 lub przekraczają te ilości, z wyjątkiem art. 9, 11 i 13, które stosuje się do każdego zakładu, w którym niebezpieczne substancje występują w ilościach wyszczególnionych w załączniku I, część I i II kolumna 3 lub przekraczających te ilości.
Dla celów niniejszej dyrektywy "występowanie substancji niebezpiecznych" oznacza rzeczywiste lub przewidywane występowanie takich substancji w zakładzie lub występowanie substancji uznanych za substancje wytworzone podczas utraty kontroli nad przemysłowym procesem chemicznym, w ilościach równych lub przekraczających poziomy wyszczególnione w załączniku I, część I i II.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla przepisów prawa wspólnotowego dotyczących środowiska pracy, a szczególnie bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [8].
Artykuł 3
Definicje
Dla celów niniejszej dyrektywy:
1. "zakład" oznacza cały obszar znajdujący się pod kontrolą prowadzącego zakład, gdzie substancje niebezpieczne występują w jednej lub kilku instalacjach, ze zwykłą lub związaną z nim infrastrukturą i czynnościami;
2. "instalacja" oznacza urządzenie lub urządzenia techniczne znajdujące się na terenie zakładu, w których substancje niebezpieczne są wytwarzane, wykorzystywane, przenoszone lub magazynowane.
Termin "instalacja" obejmuje również sprzęt, konstrukcje, rurociągi, maszyny, narzędzia, prywatne bocznice kolejowe, doki, nadbrzeża wyładunkowe, które takiej instalacji służą, jak również mola, magazyny i inne konstrukcje, pływające lub nie, niezbędne do obsługi takiej instalacji;
3. "prowadzący zakład" oznacza osobę lub podmiot, który prowadzi zakład lub instalację lub jest ich właścicielem, lub któremu zgodnie z ustaleniami ustawodawstwa krajowego przyznano decydujące uprawnienia gospodarcze w zakresie technicznego działania wymienionych jednostek;
4. "substancja niebezpieczna" oznacza substancje, mieszanki lub preparaty wyszczególnione w załączniku I, część I lub spełniające kryteria ustalone w załączniku I, część II oraz występujące w postaci surowców, produktów, półproduktów, osadów lub produktów pośrednich, wraz z produktami, które mogą zostać uznane za powstałe w wyniku awarii;
5. "poważna awaria" oznacza każde zdarzenie, takie jak: poważne zanieczyszczenie, pożar lub wybuch, powstałe podczas pracy zakładu objętego niniejszą dyrektywą i będące konsekwencją niekontrolowanych zdarzeń oraz stwarzające poważne niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego, natychmiastowe lub opóźnione, w którym istotną rolę odgrywają jedna lub kilka niebezpiecznych substancji i które powstało na terenie zakładu lub poza nim;
6. "niebezpieczeństwo" oznacza wewnętrzną właściwość substancji niebezpiecznej lub sytuację fizyczną, które mogą spowodować uszczerbek dla zdrowia ludzkiego lub środowiska;
7. "ryzyko" oznacza prawdopodobieństwo wystąpienia konkretnego skutku w określonym czasie lub w określonej sytuacji;
8. "składowanie" oznacza występowanie substancji niebezpiecznych występujących w ilości potrzebnej do celów magazynowania, pozostawiania pod opieką lub przechowania na stanie.
Artykuł 4
Wyjątki
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w stosunku do:
a) zakładów wojskowych, wojskowych obiektów przemysłowych lub magazynów;
b) niebezpieczeństwa spowodowanego promieniowaniem jonizującym;
c) transportu niebezpiecznych substancji oraz przejściowego składowania na drogach, na kolei, na drogach śródlądowych, na morzu czy w powietrzu, poza obrębem zakładów podlegających niniejszej dyrektywie, z uwzględnieniem ładunku i rozładunku oraz transportu do i z doków, nabrzeży i stacji rozrządowych;
d) transportu niebezpiecznych substancji w rurociągach, z uwzględnieniem stacji pomp, znajdujących się poza obrębem zakładów podlegających niniejszej dyrektywie;
e) wszelkie działania przemysłu wydobywczego związane z poszukiwawczymi minerałów w kopalniach i kamieniołomach oraz wydobywaniem ich stamtąd również przy wykorzystaniu otworów wiertniczych;
f) miejsc wysypisk odpadów.
Artykuł 5
Ogólne obowiązki prowadzącego zakład
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że prowadzący zakład będzie zobowiązany do podjęcia wszelkich środków mających na celu zapobieganie poważnym awariom oraz ograniczenie ich skutków dla ludności i środowiska naturalnego.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że prowadzący zakład będzie zobowiązany do udowodnienia w każdej chwili właściwym organom, o których mowa w art. 16, zwanych dalej "właściwymi organami", fakt podjęcia przez niego wszelkich niezbędnych środków zgodnych z przepisami niniejszej dyrektywy, w szczególności do celów przeprowadzenia inspekcji i kontroli, o których mowa w art. 18.
Artykuł 6
Zawiadomienie
1.
Państwa Członkowskie nałożą na prowadzącego zakład obowiązek dostarczenia właściwym organom odpowiedniego zawiadomienia w następujących terminach:
- w przypadku nowego zakładu — w rozsądnym okresie poprzedzającym rozpoczęcie budowy lub działalności,
- w przypadku zakładów już istniejących — w ciągu roku od dnia wymienionego w art. 24 ust. 1.
2.
W zawiadomieniu wymaganym na podstawie ust. 1 zostaną ujęte następujące dane:
a) nazwa lub nazwa handlowa prowadzącego zakład oraz pełny adres wymienionego zakładu;
b) zarejestrowana siedziba prowadzącego zakład wraz z pełnym adresem;
c) nazwa oraz stanowisko osoby odpowiedzialnej za zakład, jeżeli jest nią osoba inna aniżeli wymieniona w punkcie a);
d) informacja wystarczająca do określenia niebezpiecznych substancji lub kategorii, do której należą omawiane substancje;
e) ilość oraz forma fizyczna substancji niebezpiecznych lub omawianych substancji;
f) działalność lub proponowana działalność instalacji lub magazynu;
g) najbliższe otoczenie zakładu (części składowe mogące spowodować poważne awarie lub pogłębić ich skutki).
3.
W przypadku zakładu już istniejącego, dla którego prowadzący zakład dostarczył właściwym organom informacje, o których mowa w ust. 2, wymagane na mocy przepisów prawa krajowego z dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane.
4.
W przypadku:
- znacznego wzrostu ilości lub wyraźnej zmiany charakteru lub formy fizycznej substancji niebezpiecznych występujących na terenie zakładu, jak opisano w zawiadomieniu dostarczonym przez prowadzącego zakład zgodnie z ust. 2, albo zmiany sposobu obchodzenia się z nimi, lub
- zamknięcia instalacji na stałe,
Artykuł 7
Polityka przeciwdziałania poważnym awariom.
1.
Państwa Członkowskie nałożą na prowadzących zakład obowiązek sporządzania dokumentów precyzujących polityki przeciwdziałania poważnym awariom przez nich przyjęte oraz zapewnienia właściwego wprowadzana ich w życie.
Polityka przeciwdziałania poważnym awariom ustalona przez prowadzącego zakład jest przygotowana w sposób gwarantujący wysoki poziom ochrony ludności i środowiska naturalnego przy wykorzystaniu odpowiednich środków, struktur i systemów zarządzania.
2.
W dokumencie muszą być uwzględnione zasady, o których mowa w załączniku III, oraz należy go udostępnić właściwym organom, między innymi w celu wykonania art. 5 ust. 2 i art. 18.
3.
Niniejszego artykułu nie stosuje się do zakładów, o których mowa w art. 9.
Artykuł 8
Efekt domina
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że wykorzystując informacje otrzymane od prowadzących zakład zgodnie z art. 6 i 9, właściwe organy zidentyfikują zakłady lub grupy zakładów, w których prawdopodobieństwo i możliwość lub skutki poważnych awarii mogą być wzmożone ze względu na lokalizację takich zakładów lub umiejscowienie ich w pobliżu takich zakładów oraz miejsc składowania niebezpiecznych substancji w zakładach.
2.
Państwa Członkowskie muszą zapewnić, że w przypadku takich zakładów:
a) nastąpi właściwa wymiana odpowiednich informacji mająca na celu umożliwienie takim zakładom uwzględnienie rodzaju i zasięgu całego niebezpieczeństwa poważnych awarii w prezentowanej przez nich polityce przeciwdziałania poważnymawariom,systemachzarządzaniabezpieczeństwem,sprawozdaniach o bezpieczeństwie oraz w wewnętrznych planach operacyjno-ratowniczych;
b) zostaną ustanowione przepisy dotyczące współpracy przy informowaniu opinii publicznej oraz dostarczania właściwym organom informacji koniecznych do przygotowania zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych.
Artykuł 9
Sprawozdanie o bezpieczeństwie
1.
Państwa Członkowskie nałożą na prowadzących zakład obowiązek przygotowywania sprawozdania o bezpieczeństwie w celu:
a) wykazania, że zgodnie z informacjami zawartymi w załączniku III, zaczęła obowiązywać polityka przeciwdziałania poważnym awariom oraz system zarządzania bezpieczeństwem niezbędny do wprowadzenia jej w życie;
b) wykazania, że niebezpieczeństwo poważnych awarii zostało zidentyfikowane oraz że podjęto niezbędne środki przeciwdziałające takim awariom oraz zmierzające do ograniczenia ich skutków dla ludności i środowiska naturalnego;
c) wykazania, że zostały zachowane zasady bezpieczeństwa oraz solidności podczas projektowania, konstruowania, działania i utrzymywania każdej instalacji, magazynu, sprzętu czy infrastruktury związanej z działaniem połączonym z niebezpieczeństwem poważnych awarii na terenie zakładu;
d) wykazania, że sporządzono wewnętrzne plany operacyjno-ratownicze oraz dostarczenia informacji koniecznych do sporządzenia wewnętrznych planów w celu podjęcia niezbędnych środków w przypadku wystąpienia poważnego wypadku;
e) dostarczenia właściwym organom wystarczających informacji, umożliwiających podjęcie decyzji dotyczących umiejscowienia nowych ośrodków lub inwestycji w okolicach istniejących zakładów.
2.
W sprawozdaniu o bezpieczeństwie zawarte są przynajmniej dane i informacje wyszczególnione w załączniku II.
Zawiera ono również uaktualniony spis niebezpiecznych substancji występujących w zakładzie.
Sprawozdanie o bezpieczeństwie, jego fragmenty lub wszystkie pozostałe równoważne sprawozdania, których sporządzenie wymagane jest przez pozostałe przepisy prawne, mogą, dla celów niniejszego artykułu, zostać połączone w formę jednego sprawozdania o bezpieczeństwie, gdy zapobiegnie to niepotrzebnemu sporządzeniu identycznych dokumentów oraz powtarzaniu tej samej pracy przez prowadzącego zakład lub właściwe organy, pod warunkiem jednak, że spełnione zostaną wszystkie przepisy niniejszego artykułu.
3.
Sprawozdanie o bezpieczeństwie, o którym mowa w ust. 1, jest przesyłane właściwym organom w następujących terminach:
- w przypadku nowych zakładów w rozsądnym okresie poprzedzającym rozpoczęcie budowy lub działalność,
- w przypadku zakładów już istniejących, nieobjętych uprzednio dyrektywą 82/501/EWG, w terminie trzech lat od daty ustalonej w art. 24 ust. 1,
- w przypadku innych zakładów w terminie dwóch lat od daty ustalonej w art. 24 ust. 1,
- w przypadku okresowych przeglądów, o których mowa w ust. 5, niezwłocznie.
4.
Zanim prowadzący zakład rozpocznie budowę lub działalność, lub w przypadku, o którym mowa w drugim, trzecim i czwartym tiret ust. 3, właściwe organy w rozsądnym terminie od przyjęcia sprawozdania dokonują następujących czynności:
- przekazują wnioski płynące ze zbadania sprawozdania o bezpieczeństwie prowadzącemu zakład, w razie konieczności po zażądaniu przedstawienia dalszych informacji, lub
- zabraniają rozpoczęcia użytkowania lub dalszego użytkowania zakładu, o którym mowa, zgodnie z uprawnieniami i procedurami ustalonymi w art. 17.
5.
Sprawozdanie o bezpieczeństwie zostaje poddane okresowym przeglądom, a w razie konieczności jest uaktualniane:
- co najmniej co pięć lat,
- w każdym innym czasie z inicjatywy prowadzącego lub na wniosek właściwych organów, jeśli jest to usprawiedliwione nowymi faktami lub w celu uwzględnienia nowych wiadomości technicznych dotyczących spraw związanych z bezpieczeństwem, a będących wynikiem na przykład analizy awarii lub, jeśli możliwe, sytuacji niebezpiecznych oraz uwzględnienia rozwoju wiedzy w zakresie oceny niebezpieczeństwa.
6. a) Jeżeli w sposób wystarczający według wymagań właściwego organu zostanie wykazane, że określone substancje występujące w zakładzie lub jakiejkolwiek jego części nie stwarzają niebezpieczeństwa poważnych awarii, wówczas Państwo Członkowskie ma prawo, zgodnie z kryteriami, o których mowa w pkt. b), do ograniczenia informacji, których wymaga sprawozdanie o bezpieczeństwie, do spraw związanych z zapobieganiem pozostałemu niebezpieczeństwu poważnych awarii oraz ograniczeniem ich skutków dla ludności i środowiska naturalnego.
b) Przed rozpoczęciem stosowania niniejszej dyrektywy, Komisja, działając zgodnie z procedurą opisaną w art. 16 dyrektywy 82/501/EWG, ustala zharmonizowane kryteria w sprawie decyzji właściwych organów, dotyczących tego, że zakład znajduje się w stanie uniemożliwiającym tworzenie niebezpieczeństwa poważnych awarii w rozumieniu lit. a).
Lit. a) nie ma zastosowania przed ustaleniem tych kryteriów.
c) Państwa Członkowskie zapewnią, że właściwe organy przekażą listy wspomnianych zakładów Komisji, dołączając uzasadnienie.
Komisja corocznie przekazuje taką listę Komitetowi, o którym mowa w art. 22.
Artykuł 10
Zmiana instalacji, zakładu lub magazynu
W przypadku zmiany instalacji, zakładu, magazynu lub procesu, czy też zmiany charakteru lub ilości substancji niebezpiecznych, które mogą mieć znaczny wpływ na niebezpieczeństwo poważnych awarii, Państwa Członkowskie zapewniają, że prowadzący zakład:
- podda przeglądowi, a w razie potrzeby zmieni politykę przeciwdziałania poważnym awariom oraz systemy i procedury zarządzania, o których mowa w art. 7 i 9,
- podda przeglądowi, a w razie potrzeby zmieni sprawozdanie o bezpieczeństwie, a uprzednio powiadomi właściwe organy o których mowa w art. 16 o szczegółach dotyczących tych zmian.
Artykuł 11
Plany operacyjno-ratownicze
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że we wszystkich zakładach, do których stosuje się art. 9:
a) prowadzący zakład sporządzi wewnętrzne plany operacyjno-ratownicze dotyczące środków jakie należy podjąć w zakładzie,
- w przypadku nowych zakładów — przed rozpoczęciem działalności,
- w przypadku zakładów już istniejących nieobjętych uprzednio dyrektywą 82/501/EWG — w ciągu trzech lat od daty ustalonej w art. 24 ust. 1,
- w przypadku innych zakładów — w ciągu dwóch lat od daty ustalonej w art. 24 ust. 1;
b) prowadzący zakład dostarczy właściwym organom niezbędnych informacji umożliwiających im sporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych w następujących terminach:
- w przypadku nowych zakładów przed rozpoczęciem działalności,
- w przypadku zakładów już istniejących, nieobjętych uprzednio dyrektywą 82/501/EWG, w terminie trzech lat od daty ustalonej w art. 24 ust. 1,
- w przypadku innych zakładów w terminie dwóch lat od daty ustalonej w art. 24 ust. 1;
c) organy wyznaczone do tego celu przez Państwa Członkowskie sporządzają zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze dotyczące środków, jakie należy podjąć poza terenem zakładu.
2.
Plany operacyjno-ratownicze muszą zostać ustalone z uwzględnieniem następujących celów:
- ograniczania oraz kontrolowania zdarzeń w celu zminimalizowania skutków i strat dla ludności, środowiska naturalnego i mienia,
- wprowadzenia środków niezbędnych do ochrony ludności i środowiska naturalnego przed skutkami poważnych awarii,
- przekazania niezbędnych informacji do wiadomości publicznej oraz do wiadomości służb i organów związanych z danym terenem,
- zapewnienia oczyszczenia środowiska oraz przywrócenia go do stanu sprzed poważnej awarii.
Plany operacyjno-ratownicze zawierają informacje wymienione w załączniku IV.
3.
Bez uszczerbku dla obowiązków właściwych organów, Państwa Członkowskie zapewniają, że wewnętrzne plany operacyjno-ratownicze, o których mowa w niniejszej dyrektywie, zostaną sporządzone po konsultacji z pracownikami zatrudnionymi w zakładzie, a zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze w wyniku konsultacji ze społeczeństwem.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wewnętrzne i zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze zostaną poddane przeglądom, testom, a w razie konieczności będą zmieniane i uaktualniane przez prowadzących zakład i wyznaczone organy w odpowiednich odstępach czasu, nieprzekraczających trzech lat.
W przeglądzie uwzględnione zostaną zmiany, które nastąpią w wymienionym zakładzie lub w służbach odpowiedzialnych za bezpieczeństwo, najnowsza wiedza techniczna oraz wiedza na temat poważnych awarii.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że prowadzący zakład, a w razie konieczności właściwe organy wyznaczone do tego celu, niezwłocznie wprowadzają w życie plany operacyjno-ratownicze:
- w przypadku zaistnienia poważnej awarii, lub
- w przypadku wystąpienia niekontrolowanego wydarzenia, którego natura może rodzić przypuszczenie, że prowadzi ono do poważnej awarii.
6.
Właściwe organy mogą uznać, podając powody takiej decyzji, w świetle informacji zawartych w sprawozdaniu o bezpieczeństwie, że wymóg tworzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych zawartych w ust. 1 nie ma zastosowania.
Artykuł 12
Plany zagospodarowania przestrzennego
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w swojej polityce zagospodarowania przestrzennego lub w innych podobnych politykach uwzględniają założenia odnoszące się do zapobiegania poważnym awariom oraz ograniczania ich skutków.
Założenia te realizują, kontrolując:
a) lokalizację nowych zakładów,
b) zmiany w istniejących już zakładach objętych art. 10,
c) nowe inwestycje, takie jak połączenia transportowe, miejsca powszechnie dostępne oraz obszary mieszkalne usytuowane w pobliżu istniejących zakładów, gdzie lokalizacja lub inwestycje zwiększają ryzyko lub skutki poważnych awarii.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich polityka zagospodarowania przestrzennego lub inne podobne polityki oraz procedury służące wprowadzaniu w życie wspomnianych polityk uwzględniają potrzebę utrzymania w dłuższej perspektywie właściwych odległości pomiędzy zakładami objętymi niniejszą dyrektywą a obszarami mieszkalnymi, obszarami użytku publicznego i obszarami szczególnego zainteresowania lub szczególnej wrażliwości środowiska naturalnego, a w przypadku istniejących zakładów, potrzebę wprowadzenia dodatkowych środków natury technicznej zgodnie z art. 5, aby nie powiększać niebezpieczeństwa, na jakie narażona jest ludność.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie właściwe organy oraz organy związane z planowaniem i odpowiedzialne za decyzje podejmowane w tym zakresie ustalą odpowiednie procedury konsultacyjne, które ułatwią wprowadzenie w życie polityk ustalonych w ust.1.
Procedury te zostaną ustalone w taki sposób, aby zapewnić udostępnienie porad technicznych w sprawie ryzyka powstającego w zakładzie albo na zasadzie poszczególnych przypadków, albo na zasadzie ogólnej, gdy podejmowane są decyzje.
Artykuł 13
Informacje na temat środków bezpieczeństwa
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by osoby, które mogą zostać dotknięte skutkami poważnych awarii, mogących powstać w zakładzie objętym art. 9, otrzymały wszelkie informacje na temat środków bezpieczeństwa i wymaganego zachowania w sytuacjach takich awarii, bez konieczności ubiegania się o takie informacje.
Informacje te weryfikowane są co trzy lata, a w razie konieczności powtórzone i uaktualniane, przynajmniej w przypadku wystąpienia jakiejkolwiek zmiany w rozumieniu art. 10.
Informacje te są stale dostępne do wiadomości publicznej.
Informacje te są powtarzane opinii publicznej co najmniej co 5 lat.
W informacjach tych są zawarte co najmniej wiadomości wymienione w załączniku V.
2.
W razie prawdopodobieństwa poważnej awarii w zakładzie objętym art. 9, o ponadgranicznych skutkach, Państwa Członkowskie dostarczają odpowiednich informacji Państwu Członkowskiemu potencjalnie zagrożonemu, aby umożliwić wykorzystanie odpowiednich przepisów zawartych w art. 11 i 12 oraz w niniejszym artykule.
3. Jeśli wymienione Państwo Członkowskie decyduje, że zakład znajdujący się przy granicy innego Państwa Członkowskiego nie stwarza żadnego niebezpieczeństwa poważnej awarii poza granicami dla celów art. 11 ust. 6 i nie jest konieczne sporządzanie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych wynikających z art. 11 ust. 1, wówczas poinformuje o tym inne Państwo Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają publiczne udostępnienie sprawozdania o bezpieczeństwie.
Prowadzący zakład może zwrócić się do właściwych władz z prośbą o nieudostępnianie publicznie określonych części sprawozdania celem zachowania poufności przemysłowej, handlowej lub osobistej, bezpieczeństwa państwa czy obrony narodowej.
Po uzyskaniu zgody właściwych organów przedsiębiorca dostarcza władzom poprawione sprawozdanie niezawierające powyższych informacji oraz udostępnia je publicznie.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają społeczeństwu możliwość wyrażenia opinii w następujących sprawach:
- planowania nowych zakładów objętych art. 9,
- zmian w zakresie istniejących zakładów na mocy art. 10, gdy te zmiany będą podlegać zobowiązaniom dotyczącym planowania, zawartym w niniejszej dyrektywie,
- inwestycji wokół istniejących zakładów.
6.
W przypadku zakładów podlegających przepisom art. 9, Państwa Członkowskie zapewniają publiczne udostępnienie spisu niebezpiecznych substancji, o których mowa w art. 9 ust. 2.
Artykuł 14
Informacje przekazywane przez prowadzącego zakład w następstwie poważnej awarii
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, iż tak szybko jak to będzie możliwe po wystąpieniu poważnej awarii, prowadzący zakład będzie obowiązany, stosując najbardziej odpowiednie środki, do:
a) poinformowania właściwych organów;
b) dostarczenia im, natychmiast po uzyskaniu, informacji dotyczących:
- okoliczności awarii,
- niebezpiecznych substancji związanych z awarią,
- dostępnych danych niezbędnych do oceny skutków awarii dla ludności i środowiska naturalnego, oraz
- podjętych środków bezpieczeństwa;
c) poinformowania ich o przewidzianych środkach:
- aby złagodzić średnio- i długotrwałe skutki awarii,
- aby zapobiec powtórzeniu się takiej awarii;
d) uaktualnienia dostarczonych informacji, jeśli w toku badania odkryte zostaną dodatkowe fakty mogące zmienić informacje lub wnioski wyciągnięte na ich podstawie.
2.
Państwa Członkowskie nakładają na właściwe organy obowiązek:
a) zapewnienia podjęcia wszelkich pilnych średnio- i długoterminowych środków, które mogą okazać się niezbędne;
b) zebrania w drodze kontroli, badań oraz innych odpowiednich działań, informacji niezbędnych do przeprowadzenia analiz technicznych, organizacyjnych oraz kierowniczych aspektów poważnej awarii;
c) odpowiednich działań zapewniających podjęcie przez prowadzącego zakład niezbędnych środków zaradczych; oraz
d) wydania zaleceń w sprawie przyszłych środków zaradczych.
Artykuł 15
Informacje dostarczane Komisji przez Państwa Członkowskie
1.
Aby zapobiec niebezpiecznym awariom lub złagodzić ich skutki, Państwa Członkowskie tak szybko jak jest to możliwe powiadamiają Komisję o tym, że na ich terytorium miała miejsce poważna awaria, wypełniająca kryteria wymienione w załączniku VI.
Ponadto, Państwa Członkowskie dostarczają Komisji informacje dotyczące:
a) Państwa Członkowskiego, nazwy i adresu organu odpowiedzialnego za sprawozdanie;
b) daty, czasu i miejsca poważnej awarii, wraz z pełną nazwą prowadzącego zakład i adresem zakładu związanego z awarią;
c) krótkiego opisu okoliczności awarii, uwzględniając związane z nim niebezpieczne substancje oraz bezpośrednie skutki takiej awarii dla ludności i środowiska naturalnego;
d) krótkiego opisu podjętych środków bezpieczeństwa oraz bezpośrednich środków zapobiegawczych, niezbędnych do tego, aby zapobiec powtórzeniu się takiej awarii.
2.
Bezpośrednio po zebraniu informacji, o których mowa w art. 14, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wynikach swoich analiz oraz o swoich zaleceniach w formie sprawozdania ustalanego i weryfikowanego przy użyciu procedur, o których mowa w art. 22.
Dostarczenie przez Państwo Członkowskie wymienionych informacji w terminie późniejszym może nastąpić wyłącznie w celu umożliwienia zakończenia toczącego się postępowania sądowego, na które mogłoby wpłynąć zgłoszenie wymienionych informacji.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nazwę i adres każdego organu, który może posiadać odpowiednie informacje na temat poważnych awarii i który może służyć radą właściwym organom innych Państw Członkowskich, interweniującym w razie wystąpienia takiej awarii.
Artykuł 16
Właściwe organy
Bez uszczerbku dla zakresu odpowiedzialności prowadzącego zakład, Państwa Członkowskie ustanawiają lub wskazują właściwe organy lub organy odpowiedzialne za wypełnianie obowiązków ustanowionych w niniejszej dyrektywie, a w razie konieczności organy wspierające właściwe organy lub organy kompetentne w zakresie wiedzy technicznej.
Artykuł 17
Zakaz użytkowania
1.
Państwa Członkowskie zabraniają użytkowania jakiegokolwiek zakładu, instalacji lub magazynu lub jakiejkolwiek ich części, oraz rozpoczęcia korzystania z nich w przypadku, gdy środki podjęte przez prowadzącego zakład w celu zapobiegania i łagodzenia poważnych awarii są wyraźnie niedostateczne.
Państwa Członkowskie mogą zabronić użytkowania jakiegokolwiek zakładu, instalacji lub magazynu lub jakiejkolwiek ich części, oraz rozpoczęcia ich użytkowania, jeśli prowadzący zakład w określonym czasie nie przedstawi zawiadomień, sprawozdań lub innych informacji, wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią możliwość odwołania się prowadzącego zakład od zakazu wydanego przez właściwe organy zgodnie z ust. 1 do właściwego organu określonego przepisami i procedurami prawa krajowego.
Artykuł 18
Kontrola
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe organy ustanowią system kontroli lub inne środki kontrolne odpowiednie dla typu zakładu, o którym mowa.
Wspomniane kontrole lub środki kontrolne nie będą uzależnione od otrzymania sprawozdania o bezpieczeństwie lub innego przedstawionego sprawozdania.
Wymienione kontrole i inne środki kontrolne będą wystarczające do planowanego i systematycznego badania systemów użytkowanych w zakładzie, bez względu na to, czy są one rodzaju technicznego, organizacyjnego czy kierowniczego, mając na względzie zapewnienie w szczególności, że:
- prowadzący zakład może wykazać, iż podjął odpowiednie środki, aby zapobiec poważnym awariom w związku z różnymi rodzajami działalności zakładu,
- prowadzący zakład może wykazać, iż dostarczył odpowiednich środków ograniczających skutki poważnych awarii zarówno na terenie zakładu, jak i poza nim,
- dane i informacje zawarte w sprawozdaniu o bezpieczeństwie lub każdym innym przedstawionym sprawozdaniu odpowiednio odzwierciedlają warunki panujące w zakładzie,
- udostępniono publicznie informacje na podstawie art. 13 ust. 1.
2.
System kontroli określony w ust.1 spełnia następujące warunki:
a) istnieje program kontroli dla wszystkich zakładów.
Jeżeli właściwe organy nie ustalą programu kontroli opartego na systematycznej ocenie niebezpieczeństwa poważnych awarii w danym zakładzie, program oparty będzie na przeprowadzaniu przez właściwe organy na terenie zakładu objętego art. 9 co najmniej jednej kontroli co dwanaście miesięcy;
b) po przeprowadzeniu takiej kontroli właściwe organy sporządzają sprawozdanie;
c) w razie konieczności, po każdej kontroli przeprowadzonej przez właściwe organy zapewniona zostanie współpraca z kierownictwem zakładu, w rozsądnym czasie po dokonaniu kontroli;
3.
Właściwe organy mogą nałożyć na prowadzącego zakład obowiązek dostarczenia dodatkowych informacji, na podstawie których organy będą mogły w pełni ocenić możliwość wystąpienia poważnych awarii w zakładzie oraz określić zakres większego prawdopodobieństwa wystąpienia poważnych awarii lub ich zaostrzenia, co pozwoli sporządzić zewnętrzne plany operacyjno — ratunkowe oraz uwzględnić substancje, które należy dodatkowo rozpatrzyć ze względu na ich formę fizyczną, określone warunki oraz rozmieszczenie.
Artykuł 19
System informacji i ich wymiana
1.
Między Państwami Członkowskimi a Komisją następuje wymiana informacji na temat doświadczeń nabytych w zakresie zapobiegania poważnym awariom oraz ograniczania ich skutków.
Informacje te dotyczą w szczególności sposobów funkcjonowania środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
2.
Komisja ustala i zachowuje do dyspozycji Państw Członkowskich rejestr oraz system informacji, w szczególności zawierający szczegóły dotyczące poważnych awarii, które miały miejsce na terytorium Państw Członkowskich, w celu:
a) szybkiego upowszechnienia informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie wszystkim właściwym organom, zgodnie z art. 15 ust. 1;
b) rozpowszechniania pośród właściwych organów analiz przyczyn poważnych awarii oraz doświadczeń nabytych w wyniku takich awarii;
c) dostarczenia właściwym organom informacji dotyczących środków zapobiegawczych;
d) dostarczenia informacji o organizacjach udzielających porad i istotnych informacji na temat powstawania, zapobiegania i łagodzenia poważnych awarii.
W rejestrze i systemie informacyjnym zostaną zawarte co najmniej następujące informacje:
a) informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 15 ust. 1;
b) analiza przyczyn awarii;
c) doświadczenia nabyte w wyniku awarii;
d) informacja o środkach zapobiegawczych potrzebnych, by zapobiec powtarzaniu się awarii.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 20, dostęp do rejestru i systemu informacyjnego powinien być otwarty dla służb rządowych Państw Członkowskich, zrzeszeń przemysłowych i handlowych, związków zawodowych, organizacji pozarządowych z zakresu ochrony środowiska naturalnego oraz innych organizacji międzynarodowych i badawczych, prowadzących działalność w tej dziedzinie.
4.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w dyrektywie Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw z zakresu ochrony środowiska [9] dla zakładów objętych art. 6 i 9, Państwa Członkowskie co trzy lata dostarczają Komisji sprawozdanie.
Co trzy lata Komisja publikuje streszczenie tych informacji.
Artykuł 20
Poufność
1.
W interesie zapewnienia przejrzystości Państwa Członkowskie zapewniają obowiązek udostępnienia przez właściwe organy informacji otrzymanych na mocy niniejszej dyrektywy wszystkim osobom fizycznym i prawnym, które tego zażądają.
Informacje uzyskane przez właściwe organy lub Komisję mogą zostać uznane za poufne w przypadku, gdy taki jest wymóg przepisów prawa wewnętrznego, jeśli takie informacje odnoszą się do:
- poufności obrad właściwych organów i Komisji,
- poufności międzynarodowych stosunków i obrony narodowej,
- bezpieczeństwa publicznego,
- poufności postępowania wstępnego dochodzenia lub toczącego się postępowania sądowego,
- tajemnicy handlowej i przemysłowej, włączając własność intelektualną,
- danych osobowych lub akt osobowych,
- danych dostarczonych przez stronę trzecią, jeśli żąda ona, aby uznano je za poufne.
2.
Niniejsza dyrektywa nie wyłącza możliwości zawierania przez Państwo Członkowskie umów dotyczących wymiany informacji z państwami trzecimi, w odniesieniu do których posiada ono dostęp na poziomie krajowym.
Artykuł 21
Kompetencje Komitetu
Środki wymagane do przyjęcia kryteriów, określonych w art. 9 ust. 6 pkt b) i w załącznikach II–VI odnoszących się do postępu technicznego oraz do sporządzenia sprawozdania wymienionego w art. 15 ust. 2, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22.
Artykuł 22
Komitet
Komisję wspiera komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie, który zostanie ustalony przez przewodniczącego w zależności od wagi danej sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji, opinia zostanie wydana większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu będą ważone w sposób określony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja podejmuje przewidziane środki, pod warunkiem że będą one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeśli opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycję środków, które należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od dnia przedstawienia Radzie wniosku nie podejmuje ona żadnego działania, wówczas proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 23
Uchylenie dyrektywy 82/501/EWG
1.
Dyrektywa 82/501/EWG traci moc 24 miesiące po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
2.
Zawiadomienia, plany operacyjno-ratownicze i informacje dla społeczeństwa przedstawione lub sporządzone zgodnie z dyrektywą 82/501/EWG będą obowiązywały do czasu zastąpienia ich właściwymi przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 24
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w ciągu 24 miesięcy od dnia jej wejścia w życie i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie przyjmują wymienione środki, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego uchwalone w dziedzinie objętej niniejsza dyrektywą.
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 26
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 96/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 grudnia 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 94/35/WE w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
wiele zmian technicznych zostało dokonanych w zakresie substancji słodzących od czasu przyjęcia dyrektywy 94/35/WE [4];
dyrektywę tę należy dostosować w celu wzięcia pod uwagę tych zmian;
przed przyjęciem przepisów mogących mieć wpływ na zdrowie publiczne przeprowadzono konsultacje z Komitetem Naukowym ds. Żywności utworzonym na mocy decyzji 95/273/EWG [5],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 94/35/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Niniejsza dyrektywa stosuje się również do odpowiednich środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, w rozumieniu dyrektywy 89/398/EWG.";
2) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Substancje słodzące nie mogą być używane w żywności przeznaczonej dla niemowląt i dla małych dzieci, zgodnie z dyrektywą 89/398/EWG, w tym również dla niemowląt i małych dzieci, których stan zdrowia nie jest dobry, o ile nie jest to przedmiotem przepisów szczególnych.";
b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
W Załączniku quantum satis oznacza, że nie określono najwyższego dopuszczalnego poziomu.
Jednakże substancje słodzące należy stosować zgodnie z dobrą praktyką wytwarzania, przy czym dawka nie powinna przekraczać dawki koniecznej dla uzyskania zamierzonego celu, a konsument nie może być wprowadzany w błąd.";
3) dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych dopuszcza się obecność substancji słodzącej w następujących środkach spożywczych:
- w złożonych środkach spożywczych bez cukru lub o zredukowanej wartości energetycznej, w dietetycznych złożonych środkach spożywczych stosowanych w niskokalorycznej diecie oraz w dietetycznych złożonych środkach spożywczych o długim okresie przydatności do spożycia – innych niż te wymienione w art. 2 ust. 3, o ile substancja słodząca została dopuszczona w jednym ze składników złożonego środka spożywczego, lub
- jeżeli środek spożywczy ma zostać wykorzystany wyłącznie do przygotowania złożonego środka spożywczego, który pozostaje w zgodności z niniejszą dyrektywą.";
4) kategoria "Witaminy i preparaty dietetyczne" w Załączniku otrzymuje nazwę "Substancje wzbogacające żywność/integratory dietetyczne oparte na witaminach i/lub mikroelementach, w postaci syropów lub do żucia";
5) tabela w Załączniku zostaje uzupełniona o tabelę z Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie dokonają, tam gdzie jest to niezbędne, zmian w krajowych przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, tak aby:
- umożliwić handel produktami, które odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 19 grudnia 1997 r.,
- zakazać handlu produktami, które nie odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy od dnia 19 czerwca 1998 r.
Jednakże produkty wprowadzone na rynek lub oznakowane przed tą datą, które nie odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy, mogą być wprowadzane do obrotu do wyczerpania zapasów.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 96/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 grudnia 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 89/398/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 dyrektywy Rady 89/398/EWG [4] przewiduje, że przepisy szczególne mające zastosowanie do grup środków spożywczych znajdujących się w załączniku I do tej dyrektywy muszą zostać ustanowione w drodze dyrektyw szczególnych Komisji;
dnia 20 grudnia 1994 r. osiągnięto modus vivendi między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie środków w celu wykonania aktów przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [5];
dyrektywy szczególne odzwierciedlają stan wiedzy w momencie ich przyjęcia; dlatego jakiekolwiek zmiany celem zatwierdzenia innowacji opartych na postępie naukowym i technicznym, po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności powołanego decyzją 95/273/WE [6], wszelkie zmiany, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 89/398/EWG;
musi zostać ustanowiona procedura, która zezwala na tymczasowe wprowadzanie do obrotu środków spożywczych powstałych w wyniku tych innowacji technologicznych, w celu, aby właściwe korzyści mogły być zaczerpnięte z owoców badań przemysłowych w oczekiwaniu na zmiany danych dyrektyw szczególnych;
jednakże ze względu na ochronę zdrowia konsumenta zezwolenie na wprowadzenie do obrotu może być przyznane jedynie po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności;
zezwolenie może zostać przyznane jedynie, jeżeli produkty nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 4 dyrektywy 89/398/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Celem umożliwienia szybkiego wprowadzenia do obrotu środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wynikających z postępu naukowego i technologicznego, Komisja może po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 zezwolić na dwuletni okres wprowadzenia do obrotu środków spożywczych, które nie spełniają wymagań dotyczących składu, ustanowionych w dyrektywach szczegółowych, określonych w załączniku I.
W razie konieczności Komisja może w zezwoleniu dodać zasady dotyczące etykietowania, odnoszące się do zmian w składzie." .
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy do dnia 30 września 1997 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 96/85/WE parlamentu europejskiego i Rady
z dnia 19 grudnia 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 95/2/WE o dodatkach do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100 a,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użytku w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje: przetworzony wodorost morski Eucheuma stanowi nowy dodatek do środków spożywczych, którego użycie jest uzasadnione technologicznie;
konieczne jest dostosowanie wykazu dopuszczonych dodatków do żywności, figurującego w dyrektywie 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [5], w celu umożliwienia użycia tego dodatku;
przeprowadzono konsultacje z Komitetem Naukowym ds. Żywności
kryteria czystości zostaną określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 dyrektywy Rady 89/107/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W tabeli załącznika I do dyrektywy 95/2/WE, po E-nr 407, dodaje się następujący dodatek do środków spożywczych:
"E - nr _BAR_ Nazwa _BAR_
E 407 a _BAR_ Przetworzony wodorost morski Eucheuma" _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż trzy miesiące po jej opublikowaniu w celu umożliwienia handlu i użytkowania produktów zgodnych z niniejszą dyrektywą.
Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 96/86/WE
z dnia 13 grudnia 1996 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 94/55/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących transportu drogowego towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie drogowego transportu towarów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: załączniki A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych znanej powszechnie pod nazwą ADR, ze zmianami, powinny zostać załączone do dyrektywy 94/55/WE jako załączniki A i B oraz być stosowane nie tylko do transportu transgranicznego, ale także do transportu na terytorium poszczególnych Państw Członkowskich;
załączniki do dyrektywy 94/55/WE zawierają ADR, stosowany od dnia 1 stycznia 1995 r., który został opublikowany we wszystkich językach [2];
ADR jest uaktualniana co dwa lata i dlatego w zmienionej wersji wchodzi w życie z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r.;
zgodnie z art. 8, wszystkie niezbędne zmiany dostosowujące do postępu naukowo-technicznego w dziedzinie objętej dyrektywą i zmierzające do ujednolicenia jej z nowymi zasadami muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 9;
niezbędne jest dostosowanie sektora do nowych zasad określonych w ADR i dlatego niezbędna jest zmiana załączników do dyrektywy 94/55/WE;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 9 dyrektywy 94/55/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 94/55/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik A:
"Załącznik A zawiera przepisy uzupełnień 2000-3999 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), obowiązujące od dnia 1 stycznia 1997 r., wyrazy "Państwo Członkowskie" zastępuje się wyrazami "Umawiająca się Strona".
Notabene:
Wersje tekstu zmian z 1997 r. do jednolitego tekstu załącznika A do ADR z 1995 r. zostaną opublikowane we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty po otrzymaniu wszystkich wersji językowych tekstu."
2) Załącznik B:
"Załącznik B zawiera przepisy uzupełnień 10000-270000 załącznika B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), obowiązujące od dnia 1 stycznia 1997 r., wyrazy "Państwo Członkowskie" zastępuje się wyrazami "Umawiająca się Strona".
Notabene:
Wersje tekstu zmian z 1997 r. do jednolitego tekstu załącznika B do ADR z 1995 r. zostaną opublikowane we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty po otrzymaniu wszystkich wersji językowych tekstu."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1997 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętą niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 96/87/WE
z dnia 13 grudnia 1996 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 96/49/WE w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
Regulamin Międzynarodowego Przewozu Kolejami Towarów Niebezpiecznych, znany powszechnie jako RID, ze zmianami, powinien zostać załączony do dyrektywy 96/49/WE jako Załącznik oraz być stosowany nie tylko do transportu transgranicznego, ale także do transportu na terytorium poszczególnych Państw Członkowskich;
Załącznik do dyrektywy 96/49/WE zawiera RID, stosowany od dnia 1 stycznia 1995 r.;
RID jest uaktualniany co dwa lata i dlatego w zmienionej wersji wejdzie w życie od dnia 1 stycznia 1997 r.;
zgodnie z art. 8 wszystkie niezbędne zmiany dostosowujące do postępu naukowo-technicznego w tej dziedzinie ujęte w dyrektywie i zmierzające do ujednolicenia jej z nowymi zasadami muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 9;
niezbędne jest dostosowanie sektora do nowych zasad RID i dlatego niezbędna jest również zmiana Załącznika do dyrektywy 96/49/WE;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 9 dyrektywy 96/49/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 96/49/WE zmienia się, jak następuje:
"Załącznik zawiera Regulamin Międzynarodowego Przewozu Kolejami Towarów Niebezpiecznych (RID), stanowiący załącznik I do dodatku B COTIF i stosowany od dnia 1 stycznia 1997 r. w sprawie zastąpienia wyrażeń "Umawiająca się Strona" i "Państwa lub Koleje" wyrażeniem "Państwo Członkowskie".
Uwaga:
Wersje RID we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty zostaną opublikowane niezwłocznie, gdy tekst we wszystkich językach będzie gotowy."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1997 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Kiedy Państwa Członkowskie przyjmują te środki, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjmowanych w dziedzinie objętą niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 96/89/WE
z dnia 17 grudnia 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 95/12/WE wykonującą dyrektywę Rady 92/75/EWG w zakresie etykiet efektywności energetycznej pralek bębnowych typu domowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie i standardowe informacje o produkcie, zużycia energii i innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [1], w szczególności jej art. 9 i 12,
uwzględniając dyrektywę Komisji 95/12/WE z dnia 23 maja 1995 r. wykonująca dyrektywę Rady 92/75/EWG w zakresie etykiet efektywności energetycznej pralek bębnowych typu domowego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: obecne metody pomiarowe i informacje uniemożliwiają odpowiednie etykietowanie pralek nieposiadających wewnętrznego systemu podgrzewania wody; w związku z tym urządzenia takie należy wykluczyć z zakresu dyrektywy 95/12/WE;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy 92/75/EWG, art. 10,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 dyrektywy 95/12/WE do wykazu typów pralek do użytku domowego wykluczonych z zakresu przedmiotowej dyrektywy dodaje się pozycję w brzmieniu:
- "— do dnia 30 czerwca 1998 r. pralki bez wewnętrznych systemów podgrzewania wody."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 15 kwietnia 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie będą stosować wspomniane przepisy od dnia 15 maja 1997 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedury dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o środkach, jakie przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 96/90/WE
z dnia 17 grudnia 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 92/118/EWG ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [4] zakłada sporządzenie przez Wspólnotę wykazów przedsiębiorstw, które mają gwarancje wydane przez właściwy organ państwa trzeciego dla Wspólnoty, że objęte wykazem przedsiębiorstwa spełniają warunki wspólnotowe;
w odniesieniu do skóry zwierząt kopytnych, kości, rogów, kopyt czy produktów z nich otrzymywanych, produktów pszczelarskich, trofeów myśliwskich, gnojowicy, wełny, włosów, włosia i piór wymienionych odpowiednio w załączniku I rozdział 3, 5 B, 12, 13, 14 i 15 i miodu jest to wystarczające zapewnienie, że przedsiębiorstwo zostało zarejestrowane przez właściwy organ państwa trzeciego;
w związku z tym, że mięso gadów i gatunków nie jest objęte szczególnymi wymogami, a produkty pochodne są konsumowane we Wspólnocie, należy ustanowić warunki zdrowotne w odniesieniu do produkcji, wprowadzenia do obrotu i przywozu tych produktów zwierzęcych;
dyrektywa Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiająca przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [5] dotyczy mleka i produktów pochodnych mleka uzyskanego wyłącznie od krów, owiec, kóz, bawołów;
handel i przywóz mleka i produktów na bazie mleka uzyskanych z innych gatunków zwierząt powinny podlegać szczególnym warunkom zdrowotnym;
w tym celu istotne jest powierzenie Komisji, zgodnie z procedurą ustaloną przez Stały Komitet Weterynaryjny, zadania przyjęcia niezbędnych środków wykonawczych w celu zapewnienia jednolitych warunków zdrowotnych w odniesieniu do produkcji, wprowadzania do obrotu i przywozu tych produktów zwierzęcych;
należy przewidzieć stosowanie niniejszej dyrektywy bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 3626/82 z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie wprowadzenia w życie we Wspólnocie konwencji dotyczącej handlu międzynarodowego zagrożonymi gatunkami dzikiej fauny i flory [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/118/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 10,
i) ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) o ile załącznik II nie stanowi inaczej,
- produkty określone w rozdziałach 3, 5 B, 12, 13, 14 I (nieprzetworzona gnojowica) i w rozdziale 15 załącznika I i miód muszą pochodzić z przedsiębiorstwa zarejestrowanego przez właściwy organ państwa trzeciego,
- produkty inne niż określone w tiret pierwszym muszą pochodzić z przedsiębiorstw zamieszczonych na wykazie Wspólnoty, który jest sporządzany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18;";
ii) w ust. 3 lit. a) dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"Do czasu ustalenia szczegółowych zasad stosowania przewidzianych w załączniku II rozdział II tiret czwarte i piąte Państwa Członkowskie zapewnią, że przywóz produktów tam określonych jest uzależniony od zgodności z minimalnymi gwarancjami ustanowionymi we wspomnianych wyżej tiret.";
iii) skreśla się ust. 3 lit. b);
iv) w ust. 6 wyrazy "w ust. 2 lit. a) i ust. 3 lit. b)" zastępuje się wyrazami "w ust. 2 lit. a) i lit. b) tiret drugie".
2) W załączniku II rozdział II zdanie wprowadzające wyrazy "Do dnia 1 stycznia 1994 r." zastępuje się wyrazami "do dnia 1 lipca 1997 r.".
3) Do załącznika II rozdział II dodaje się następujące tiret w brzmieniu:
"— w handlu i przywozie mleka oraz produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi, uzyskanych od gatunków nieobjętych dyrektywą 92/46/EWG; w zależności od gatunku, szczególne wymogi mogą zostać ustanowione w odniesieniu do:
- zdrowia zwierząt i stanu zdrowia stad mlecznych, w szczególności w odniesieniu do gruźlicy i brucelozy,
- higieny w odniesieniu do
- dojenia,
- pozyskiwania, transportu, przetwarzania mleka,
- personelu,
- testów na obecność pozostałości substancji farmakologicznie i/lub hormonalnie aktywnych, antybiotyków, pestycydów lub innych szkodliwych substancji w mleku lub w przetworach mlecznych,
- kryteriów mających zastosowanie do surowego mleka jako surowca,
- mikrobiologicznych kryteriów mających zastosowanie do produktów gotowych,
— produkcji, wprowadzania do obrotu i przywozu mięsa gatunków nieobjętych szczególnymi wymogami, w szczególności mięsa gadów i produkty z niego wytwarzanych przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
W zależności od gatunków szczególne wymogi mogą zostać ustanowione w odniesieniu do:
- kryteriów mikrobiologicznych i parazytologicznych,
- higieny podczas uboju,
- testów na obecność pozostałości".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 96/91/WE
z dnia 17 grudnia 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 72/462/EWG [3] ustanowiła warunki inspekcji zdrowotnej i weterynaryjnej regulujące przywóz do Wspólnoty produktów mięsnych objętych dyrektywą 77/99/EWG [4];
objęcie dyrektywą 95/5/EWG [5] żołądków, pęcherzy i jelit, oczyszczonych, solonych lub suszonych, a także parzonych, pozostających w zakresie dyrektywy 77/99/EWG uzależniło przywóz tych produktów od wymogów dyrektywy 77/462/EWG, w szczególności narzuciło wymóg, że muszą one pochodzić z rzeźni zatwierdzonej zgodnie z dyrektywą 72/462/EWG;
Komisja proponowała stosowanie różnych umów w odniesieniu do tych produktów i włączenie ich do załącznika II dyrektywy 92/118/EWG [6];
Rada uważa, że nie jest w stanie zająć stanowiska w tej sprawie w świetle braku warunków przywozu, ujednoliconych świadectw zdrowia lub równoważnych umów weterynaryjnych z głównymi partnerami Wspólnoty;
w celu uniknięcia przerw w przepływach handlowych tych produktów z niektórymi państwami trzecimi od 1 stycznia 1997 r., gdy środki przejściowe stosowane przy przywozie tych produktów przestaną obowiązywać, powinno zostać utrzymane zezwolenie na przywóz z zakładów zapewniających gwarancje inspekcji sanitarnej i weterynaryjnej wymagane przez ustawodawstwo wspólnotowe, innych niż rzeźnie zatwierdzone zgodnie z dyrektywą 72/462/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 21b dyrektywy 72/462/EWG dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Do czasu ustanowienia przez Komisję świadectw przywozowych i wykazu zakładów, z których dokonywany jest przywóz jelit i innych produktów określonych w art. 2 lit. b) pkt v) dyrektywy 77/99/EWG lub zawarcia równoważnych umów weterynaryjnych i najpóźniej do dnia 31 grudnia 1997 r., Państwa Członkowskie upoważnione są do przywozu tych produktów zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi w drodze odstępstwa od wymogów ustalonych w ust. 1, 2 i 4 lit. a) pkt i)"
.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie od dnia 1 stycznia 1997 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
DYREKTYWA 96/92/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 19 grudnia 1996 r.
dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 66 i art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu[3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Ważne jest, aby przyjąć środki zapewniające sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(2) Urzeczywistnienie konkurencyjnego rynku energii elektrycznej jest ważnym krokiem w kierunku urzeczywistnienia rynku wewnętrznego energii.
(3) Przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny mieć żadnego wpływu na pełne stosowanie Traktatu, w szczególności na jego postanowienia dotyczące rynku wewnętrznego i konkurencji.
(4) Ustanawianie rynku wewnętrznego energii elektrycznej jest szczególnie ważne dla zwiększenia wydajności produkcji, przesyłu i dystrybucji tego produktu, poprzez wzmacnianie bezpieczeństwa dostaw i konkurencyjności gospodarki europejskiej oraz przestrzeganie ochrony środowiska naturalnego.
(5) Rynek wewnętrzny energii elektrycznej powinien być wprowadzany stopniowo, w celu umożliwienia przemysłowi przystosowania się w sposób elastyczny i uporządkowany do swojego nowego środowiska oraz z uwzględnieniem istniejącego zróżnicowania organizacji systemów elektroenergetycznych.
(6) Ustanawianie rynku wewnętrznego w sektorze elektroenergetycznym musi sprzyjać wzajemnym połączeniom oraz współdziałaniu systemów.
(7) Dyrektywa Rady 90/547/EWG z dnia 29 października 1990 r., w sprawie przesyłu energii elektrycznej poprzez sieci przesyłowe[4] i dyrektywa Rady 90/377/EWG z dnia 29 czerwca 1990 r., dotycząca wspólnotowej procedury w celu poprawy przejrzystości cen gazu i energii elektrycznej dla końcowych odbiorców przemysłowych[5], przewidują pierwszą fazę urzeczywistnienia rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
(8) Konieczne jest obecnie podjęcie dodatkowych środków w celu ustanowienia rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
(9) Na rynku wewnętrznym przedsiębiorstwa energetyczne powinny działać, bez uszczerbku dla wypełniania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, w celu osiągnięcia konkurencyjnego rynku energii elektrycznej.
(10) Ze względu na strukturalne różnice w Państwach Członkowskich istnieją obecnie różne systemy regulacji sektora elektroenergetycznego.
(11) Zgodnie z zasadą pomocniczości, zasady ogólne przewidujące ramy muszą zostać ustanowione na poziomie wspólnotowym, ale ich szczegółowe wykonanie powinno należeć do Państw Członkowskich, w ten sposób pozwalając każdemu Państwu Członkowskiemu wybrać system najlepiej przystosowany do ich szczególnej sytuacji.
(12) Niezależnie od charakteru istniejącej organizacji rynku, dostęp do systemu musi być otwarty zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz musi doprowadzić do zrównoważonych wyników gospodarczych w Państwach Członkowskich, a więc do bezpośrednio porównywalnego poziomu otwarcia rynków i do bezpośrednio porównywalnego stopnia dostępu do rynków energii elektrycznej.
(13) W przypadku niektórych Państw Członkowskich, konieczne może się okazać nałożenie publicznego obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa dostaw, ochrony odbiorcy i ochrony środowiska naturalnego, których ich zdaniem, sama tylko wolna konkurencja nie koniecznie musi gwarantować.
(14) Planowanie długoterminowe może być jednym ze sposobów wypełniania wspomnianych zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych.
(15) Traktat ustanawia szczególne zasady w odniesieniu do ograniczenia swobodnego przepływu towarów i w zakresie konkurencji.
(16) Artykuł 90 ust. 1 Traktatu zobowiązuje Państwa Członkowskie, w szczególności, do przestrzegania tych zasad, w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych oraz przedsiębiorstw, którym udzielą one specjalnych praw lub praw na wyłączność.
(17) Na mocy art. 90 ust. 2 Traktatu przedsiębiorstwa, zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym podlegają wspomnianym zasadom na szczególnych warunkach.
(18) Wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy będzie miało wpływ na działalność takich przedsiębiorstw.
(19) Państwa Członkowskie nakładając zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych na przedsiębiorstwa sektora elektroenergetycznego, muszą dlatego przestrzegać stosownych zasad Traktatu zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości.
(20) Przy ustanawianiu rynku wewnętrznego energii elektrycznej powinno się w pełni uwzględniać wspólnotowe cele spójności gospodarczej i społecznej, przede wszystkim w takich sektorach, jak infrastruktura krajowa lub wewnątrzwspólnotowa, służąca do przesyłania energii elektrycznej.
(21) Decyzja nr 1254/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 1996 r. ustanawiająca zbiór wytycznych dla transeuropejskiej sieci energetycznej przyczynia się do rozwoju zintegrowanej infrastruktury służącej przesyłowi energii elektrycznej[6].
(22) Konieczne jest dlatego ustalenie wspólnych zasad produkcji energii elektrycznej i eksploatacji sieci przesyłowych i rozdzielczych energii elektrycznej.
(23) Istnieją dwa systemy, które mogą mieć zastosowanie do otwarcia rynku produkcji, procedura zezwolenia lub procedura przetargowa, które powinny funkcjonować w oparciu o obiektywne, przejrzyste i niedyskryminacyjne kryteria.
(24) W tych ramach należy uwzględnić stanowisko autoproducentów i producentów niezależnych.
(25) Każda sieć przesyłowa musi być zarządzana i kontrolowana, w celu zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i efektywności systemu w interesie producentów i ich odbiorców; dlatego powinien być wyznaczony operator systemu przesyłowego, który zapewni jego eksploatację, utrzymanie i, jeśli to konieczne, rozbudowę systemu; działania operatora systemu przesyłowego muszą być obiektywne, przejrzyste i niedyskryminacyjne.
(26) Techniczne zasady eksploatacji sieci przesyłowych i linii bezpośrednich muszą być przejrzyste i muszą zapewniać współdziałanie.
(27) Konieczne jest ustalenie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów korzystania z elektrowni.
(28) Ze względu na ochronę środowiska naturalnego, może zostać przyznany priorytet wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.
(29) Na szczeblu dystrybucji, prawo do dostaw może zostać przyznane odbiorcom znajdującym się na danym obszarze, a dla eksploatacji, utrzymania i, jeśli to konieczne, do rozbudowy każdej sieci rozdzielczej musi zostać wyznaczony zarządzający.
(30) W celu zapewnienia przejrzystości i niedyskryminacji, funkcja przesyłu przedsiębiorstw zintegrowanych pionowo powinna być wykonywana w sposób niezależny od innych rodzajów działalności.
(31) Działalność jedynego nabywcy musi być prowadzona odrębnie od działalności w zakresie wytwarzania i dystrybucji przedsiębiorstw zintegrowanych pionowo; należy ograniczać przepływ informacji między działalnością jedynego nabywcy a działalnością wytwarzania i dystrybucyjną.
(32) Rachunkowość wszystkich zintegrowanych przedsiębiorstw sektora elektroenergetycznego powinna zapewniać maksimum przejrzystości, w szczególności w celu wykrycia ewentualnych nadużyć pozycji dominującej, polegających np. na stosowaniu nienormalnie niskich lub wysokich taryf, lub stosowaniu praktyk dyskryminacyjnych odnoszących się do równorzędnych transakcji; w tym celu rachunkowość powinna być prowadzona oddzielnie dla każdej działalności.
(33) Właściwym władzom należy, z zachowaniem zasady poufności, umożliwić dostęp do wewnętrznej rachunkowości przedsiębiorstw.
(34) Ze względu na zróżnicowanie strukturalne i specyfikę systemów w Państwach Członkowskich należy przewidzieć różne możliwości dostępu do systemu, działającego zgodnie z obiektywnymi, przejrzystymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami.
(35) Należy przewidzieć możliwość wydawania zezwoleń na tworzenie i wykorzystanie linii bezpośrednich.
(36) Należy przewidzieć klauzule zabezpieczające i procedury rozstrzygania sporów.
(37) Należy unikać wszelkich nadużyć wynikających z pozycji dominującej i wszelkich zachowań grabieżczych.
(38) Ze względu na szczególne trudności niektórych Państw Członkowskich przy przystosowaniu ich systemów, należy przewidzieć możliwość zastosowania systemów przejściowych lub wyłączeń, w szczególności w przypadku eksploatacji małych systemów wydzielonych.
(39) Niniejsza dyrektywa stanowi dalszy etap liberalizacji; mimo jej wprowadzenia w życie niektóre przeszkody w handlu energią elektryczną między Państwami Członkowskimi pozostaną; dlatego propozycje, mające na celu poprawę funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej, mogą być przedstawiane w świetle zdobytego doświadczenia; Komisja powinna więc złożyć Radzie i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zakres i definicje
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia wspólne zasady dotyczące wytwarzania, przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej.
Ustala ona zasady odnoszące się do organizacji i funkcjonowania sektora elektroenergetycznego, dostępu do rynku, kryteriów i procedur mających zastosowanie do zaproszenia do składania ofert i przyznawania zezwoleń, a także eksploatacji systemów.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "wytwarzanie" oznacza produkcję energii elektrycznej;
2. "producent" oznacza osobę fizyczną lub prawną wytwarzającą energię elektryczną;
3. "autoproducent" oznacza osobę fizyczną lub prawną wytwarzającą energię elektryczną zasadniczo na swój własny użytek;
4. "producent niezależny" oznacza
a) producenta, który nie spełnia funkcji przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej na terytorium swej lokalizacji, objętym przez system;
b) w Państwach Członkowskich, w których nie istnieją przedsiębiorstwa zintegrowane pionowo i w których wykorzystywana jest procedura przetargowa, producent w rozumieniu lit. a), który nie może być wyłącznie podporządkowany pierwszeństwu gospodarczemu sieci połączonej;
5. "przesyłanie" oznacza transport energii elektrycznej przez połączoną sieć wysokiego napięcia w celu dostawy do odbiorców końcowych lub do dystrybutorów;
6. "dystrybucja" oznacza transport energii elektrycznej przez sieci rozdzielcze średniego i niskiego napięcia w celu dostawy do odbiorców;
7. "odbiorcy" oznaczają hurtowników lub końcowych odbiorców energii elektrycznej oraz spółki dystrybucyjne;
8. "hurtownicy" oznaczają wszelkie osoby fizyczne lub prawne, jeśli Państwa Członkowskie uznają ich istnienie, którzy kupują lub sprzedają energię elektryczną i którzy nie pełnią funkcji przesyłowych, wytwórczych lub dystrybucyjnych na zewnątrz lub wewnątrz sieci, do której są przyłączeni;
9. "odbiorca końcowy" oznacza odbiorcę nabywającego energię elektryczną do własnego użytku;
10. "połączenia" oznaczają wyposażenie stosowane do łączenia sieci elektroenergetycznych;
11. "sieć połączona" oznacza system składający się z wielu sieci przesyłowych i rozdzielczych połączonych ze sobą za pomocą jednego lub wielu połączeń;
12. "linia bezpośrednia" oznacza linię elektroenergetyczną uzupełniającą sieć połączoną;
13. "pierwszeństwo gospodarcze" oznacza klasyfikację źródeł zaopatrzenia w energię elektryczną zgodnie z kryteriami ekonomicznymi;
14. "służby pomocnicze" oznaczają wszystkie służby konieczne do eksploatacji sieci przesyłowej lub rozdzielczej;
15. "użytkownik sieci" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną zasilającą sieć albo zaopatrywaną przez sieć przesyłową lub rozdzielczą;
16. "dostawa" oznacza dostawę i/lub sprzedaż energii elektrycznej odbiorcom;
17. "zintegrowane przedsiębiorstwo energii elektrycznej" oznacza przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo lub poziomo;
18. "przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo" oznacza przedsiębiorstwo spełniające co najmniej dwie z funkcji wytwarzania, przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej;
19. "przedsiębiorstwo zintegrowane poziomo" oznacza przedsiębiorstwo spełniające co najmniej jedną z funkcji wytwarzania na sprzedaż, przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także zajmujące się inną działalnością poza sektorem elektroenergetycznym;
20. "procedura przetargowa" oznacza procedurę, za pośrednictwem której planowane dodatkowe zapotrzebowanie oraz konieczność wymiany zdolności wytwórczych będą pokryte poprzez dostawy pochodzące z nowych lub istniejących mocy produkcyjnych;
21. "planowanie długoterminowe" oznacza planowanie w perspektywie długoterminowej potrzeby inwestowania w moce produkcyjne i przesyłowe, w celu zaspokojenia zapotrzebowania systemu na energię elektryczną i zabezpieczenia dostaw odbiorcom;
22. "jedyny nabywca" oznacza każdą osobę prawną, która w sieci, do której jest przyłączona, jest odpowiedzialna za jednolite zarządzanie systemem przesyłowym i/lub scentralizowany zakup lub sprzedaż energii elektrycznej;
23. "mały system wydzielony" oznacza każdą sieć, która w 1996 r., osiągnęła zużycie mniejsze niż 2500 GWh, w której mniej niż 5 % rocznego zużycia jest uzyskiwana poprzez połączenie z innymi sieciami.
ROZDZIAŁ II
Zasady ogólne organizacji sektora
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie, na podstawie swej instytucjonalnej organizacji i w poszanowaniu zasady pomocniczości, zapewnią, aby przedsiębiorstwa energetyczne, bez uszczerbku dla ust. 2, były eksploatowane zgodnie z zasadami niniejszej dyrektywy, w celu osiągnięcia konkurencyjnego rynku energii elektrycznej, i powstrzymają się od wszelkiej dyskryminacji w zakresie praw i zobowiązań tych przedsiębiorstw.
Dwa podejścia w odniesieniu do dostępu do systemu określone w art. 17 i 18 muszą doprowadzić do wyników porównywalnych gospodarczo, a więc do bezpośrednio porównywalnego poziomu otwarcia rynków i do bezpośrednio porównywalnego stopnia dostępu do rynków energii elektrycznej.
2.
Uwzględniając w pełni odpowiednie postanowienia Traktatu, w szczególności jego art. 90, Państwa Członkowskie mogą w ogólnym interesie gospodarczym nałożyć na przedsiębiorstwa sektora elektroenergetycznego zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych, które mogą odnosić się do bezpieczeństwa, w tym bezpieczeństwa dostaw, regularności, jakości i ceny dostaw, a także ochrony środowiska naturalnego.
Takie zobowiązania muszą być jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne i dające się skontrolować; są one, a także ich ewentualne zmiany, ogłaszane i przekazywane niezwłocznie Komisji przez Państwa Członkowskie.
Jako środek wypełnienia wcześniej wymienionych zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych Państwa Członkowskie, które sobie tego życzą, mogą wprowadzić planowanie długoterminowe.
3.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu przepisów art. 5-6, 17-18 i 21, w zakresie, w jakim zastosowanie tych przepisów przeszkadzałoby w wykonaniu, prawnym lub faktycznym, zobowiązań nałożonych na przedsiębiorstwa energetyczne w ogólnym interesie gospodarczym, i w zakresie, w jakim nie wpłynęłoby ono na rozwój handlu w stopniu sprzecznym z interesem Wspólnoty.
Interes Wspólnoty obejmuje, między innymi, konkurencję w odniesieniu do uprawnionych odbiorców, zgodnie z niniejszą dyrektywą i art. 90 Traktatu.
ROZDZIAŁ III
Wytwarzanie
Artykuł 4
Do celów tworzenia nowych mocy produkcyjnych, Państwa Członkowskie mogą wybrać między procedurą zezwolenia i/lub procedurą przetargową.
Zezwolenia, tak jak i przetarg, muszą odpowiadać kryteriom obiektywnym, przejrzystym i niedyskryminacyjnym.
Artykuł 5
1.
Jeśli Państwa Członkowskie wybierają procedurę zezwolenia, określają kryteria przyznawania zezwolenia na tworzenie mocy produkcyjnych na swym terytorium.
Kryteria mogą odnosić się do:
a) bezpieczeństwa i pewności sieci elektroenergetycznych, instalacji i towarzyszącego wyposażenia;
b) ochrony środowiska naturalnego;
c) przeznaczenia gruntów i lokalizacji;
d) wykorzystania własności publicznej;
e) efektywności energetycznej;
f) charakteru źródeł pierwotnych;
g) szczególnych cech ubiegającego się, takich jak zdolności techniczne, ekonomiczne i finansowe;
h) przepisów art. 3.
2.
Szczegółowe kryteria i procedury podawane są do wiadomości publicznej.
3.
Ubiegający się jest informowany o powodach odmowy wydania zezwolenia, które muszą być obiektywne i niedyskryminacyjne; powody muszą być gruntownie i właściwie uzasadnione; są przekazane do wiadomości Komisji.
Ubiegający się musi mieć możliwość skorzystania z procedur odwoławczych.
Artykuł 6
1.
Jeśli Państwo Członkowskie lub jakikolwiek właściwy organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie wybiera procedurę przetargową, sporządza inwentaryzację nowych środków produkcji, włącznie z koniecznością wymiany zdolności wytwórczych, na podstawie odpowiedniej prognozy, określonej w ust. 2.
Inwentaryzacja uwzględnia potrzeby połączenia systemów.
Wymagane zdolności zostają przyznane w wyniku procedury przetargowej zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule.
2.
Operator systemu przesyłowego lub każdy inny właściwy organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie opracowuje i ogłasza pod kontrolą Państwa Członkowskiego, co najmniej raz na dwa lata, regularne prognozy mocy produkcyjnych i przesyłowych, jakie mogłyby być przyłączone do sieci, potrzeb połączeń z innymi sieciami i potrzeb przyłączania do innych sieci, potencjalnych mocy przesyłowych, a także zapotrzebowania na energię elektryczną.
Prognoza obejmuje okres określony przez każde Państwo Członkowskie.
3.
Szczegóły procedury przetargowej na środki produkcji są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich co najmniej na sześć miesięcy przed datą zamknięcia przyjmowania ofert przetargowych.
Warunki przetargu zostają udostępniane każdemu zainteresowanemu przedsiębiorstwu, ustanowionemu na terytorium Państwa Członkowskiego, tak aby mogło ono dysponować odpowiednim czasem wystarczającym dla złożenia swej oferty.
Warunki przetargu zawierają szczegółowy opis warunków umowy oraz procedury obowiązującej wszystkich oferentów, a także wyczerpujący wykaz kryteriów obejmujących wybór oferentów i zawarcie umowy.
Warunki te mogą także dotyczyć dziedzin, określonych w art. 5 ust. 1.
4.
W zaproszeniu do składania ofert na wymagane moce produkcyjne, uwzględnia się gwarantowane długoterminowe oferty dostaw energii elektrycznej, pochodzące z istniejących jednostek produkcyjnych, pod warunkiem że pozwolą one pokryć dodatkowe zapotrzebowanie.
5.
Państwa Członkowskie wyznaczają organ lub instytucje publiczne lub prywatne niezależne od działalności w zakresie wytwarzania, przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej, które będą odpowiedzialne za organizację, nadzór i kontrolę procedury przetargowej.
Organ ten lub instytucja podejmuje wszystkie konieczne środki dla zapewnienia poufności informacji zawartych w ofertach.
6.
Jednakże w Państwach Członkowskich, które wybrały procedurę przetargową, musi istnieć, dla autoproducentów i producentów niezależnych, możliwość uzyskania zezwolenia na podstawie kryteriów obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych, zgodnie z art. 4 i 5.
ROZDZIAŁ IV
Eksploatacja sieci przesyłowej
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają lub zwracają się do przedsiębiorstw będących właścicielami sieci przesyłowych o wyznaczenie, na okres określony przez Państwa Członkowskie, uwzględniając kwestie efektywności i równowagi gospodarczej, operatora systemu, który będzie odpowiedzialny za eksploatację, utrzymanie i, jeśli to konieczne, za rozbudowę sieci przesyłowej na danym obszarze, a także za połączenia z innymi sieciami, w celu gwarancji bezpieczeństwa dostaw.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają opracowanie i podanie do publicznej wiadomości przepisów technicznych ustanawiających minimalne wymagania techniczne projektowania i funkcjonalne w zakresie przyłączania do sieci instalacji służących do wytwarzania, sieci rozdzielczych, urządzeń należących do odbiorców przyłączonych bezpośrednio, obwodów łączących i linii bezpośrednich.
Wymagania te zapewniają współdziałanie sieci, są obiektywne i niedyskryminacyjne.
Są one również przekazywane Komisji, zgodnie z art. 8 dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r., ustanawiającej procedurę dostarczania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych[7].
3.
Operator systemu jest odpowiedzialny za zarządzanie przepływem energii w sieci przy uwzględnieniu wymiany z innymi przyłączonymi sieciami.
W tym celu operator systemu jest odpowiedzialny za zapewnienie bezpieczeństwa sieci elektroenergetycznej, jej niezawodności i efektywności oraz, w tym kontekście, zapewnienia dostępności wszystkich niezbędnych służb pomocniczych.
4.
Operator systemu dostarcza operatorowi każdego innego systemu, z którym połączona jest jego sieć, wyczerpujące informacje dla zapewnienia bezpiecznej i efektywnej eksploatacji, skoordynowanego rozwoju i współdziałania sieci połączonej.
5.
Operator systemu powstrzymuje się od wszelkiej dyskryminacji wobec użytkowników sieci lub kategorii użytkowników sieci, w szczególności na korzyść własnych filii lub akcjonariuszy.
6.
Operator systemu jest niezależny, przynajmniej w zakresie zarządzania, od wszelkiej innej działalności nie odnoszącej się do sieci przesyłowej, chyba że sieć przesyłowa jest już niezależna od działalności mającej na celu wytworzenie i dystrybucyjnej.
Artykuł 8
1.
Operator systemu przesyłowego jest odpowiedzialny za dostarczenie instalacji służących do wytwarzania na jego obszarze i za określenie wykorzystania połączeń z innymi sieciami.
2.
Dostarczenie instalacji służących do wytwarzania i wykorzystanie połączeń określone jest, bez uszczerbku dla dostawy energii elektrycznej na podstawie zobowiązań umownych, włącznie z tymi, które wynikają z warunków przetargu, na podstawie kryteriów, które mogą być zatwierdzone przez Państwo Członkowskie i które muszą być obiektywne, podane do publicznej wiadomości i stosowane w sposób niedyskryminacyjny, tak aby zapewnić sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
Biorą one pod uwagę pierwszeństwo gospodarcze energii elektrycznej pochodzącej z dostępnych instalacji służących do wytwarzania w ramach transferu połączeń, a także ograniczeń technicznych sieci.
3.
Państwo Członkowskie może zobowiązać operatora systemu, jeśli dostarcza on instalacje służące do wytwarzania, aby przyznawał on pierwszeństwo tym, które używają odnawialnych źródeł energii lub odpadów lub takich, które wytwarzają łącznie ciepło i energię.
4.
Państwo Członkowskie może nakazać, z powodu bezpieczeństwa dostaw, aby pierwszeństwo przyznawane było instalacjom służącym do wytwarzania wykorzystującym własne pierwotne źródła paliw do wytwarzania energii, w wysokości nieprzekraczającej w ciągu roku kalendarzowego 15 % całej ilości energii pierwotnej niezbędnej do wytworzenia energii elektrycznej zużywanej w tym Państwie Członkowskim.
Artykuł 9
Operator systemu przesyłowego musi zachować poufność sensytywnych informacji pod względem handlowym, uzyskanych w trakcie wykonywania swych zadań.
ROZDZIAŁ V
Eksploatacja sieci rozdzielczej
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie mogą zobowiązać spółki dystrybucyjne do zaopatrywania odbiorców zlokalizowanych na danym obszarze.
Taryfy dla tych dostaw mogą być regulowane, na przykład w celu zapewnienia równości traktowania odbiorców.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają lub zobowiązują przedsiębiorstwa, które są właścicielami lub są odpowiedzialne za sieci rozdzielcze do wyznaczenia operatora systemu, odpowiedzialnego za eksploatację, utrzymanie i, jeśli to konieczne, rozbudowę sieci rozdzielczej na danym obszarze, a także łączenie jej z innymi sieciami.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby operator systemu działał zgodnie z art. 11 i 12.
Artykuł 11
1.
Operator systemu rozdzielczego utrzymuje bezpieczną, niezawodną i efektywną sieć rozdzielczą energii elektrycznej na swoim obszarze z należytym poszanowaniem środowiska naturalnego.
2.
W każdym przypadku musi on powstrzymać się od wszelkiej dyskryminacji wobec użytkowników sieci lub kategorii użytkowników sieci, w szczególności na korzyść własnych filii lub akcjonariuszy.
3.
Państwo Członkowskie może wymagać od operatora systemu rozdzielczego, aby podczas wyznaczania instalacji służących do wytwarzania, przyznawał pierwszeństwo tym, które wykorzystują odnawialne źródła energii lub odpady, albo tym, które produkują łącznie ciepło i energię.
Artykuł 12
Operator systemu rozdzielczego musi zachować poufność handlowo istotnych informacji, które uzyskał w trakcie wykonywania swych zadań.
ROZDZIAŁ VI
Rozdzielność rachunkowa i przejrzystość księgowości
Artykuł 13
Państwa Członkowskie lub każdy właściwy organ przez nie wyznaczony, jak też organy rozstrzygające spory, określone w art. 20 ust. 3, mają prawo dostępu do dokumentów księgowych przedsiębiorstw wytwórczych, przesyłowych i dystrybucyjnych, do których wgląd jest niezbędny dla dokonania kontroli.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby księgowość przedsiębiorstw sektora elektroenergetycznego prowadzona była zgodnie z ust. 2-5.
2.
Przedsiębiorstwa energetyczne, niezależnie od systemu własności i ich formy prawnej, prowadzą, poddają audytowi i ogłaszają swoje roczne sprawozdania finansowe zgodnie z przepisami prawa krajowego odnoszącymi się do rocznych sprawozdań finansowych spółek kapitałowych, przyjętych zgodnie z czwartą dyrektywą Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r., wydaną na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek[8].
Przedsiębiorstwa, które nie są zobowiązane prawnie do ogłaszania ich rocznych sprawozdań finansowych, przechowują w swej siedzibie jeden egzemplarz do publicznego wglądu.
3.
Zintegrowane przedsiębiorstwa energetyczne, w ramach swej wewnętrznej księgowości utrzymują oddzielną rachunkowość dotyczącą ich działalności wytwórczej, przesyłowej i dystrybucyjnej i, gdzie to właściwe, rachunki skonsolidowane dla innych rodzajów działalności poza sektorem elektroenergetycznym, do czego byłyby zobowiązane, jeśli te działalności były prowadzone przez odrębne przedsiębiorstwa, w celu uniknięcia przypadków dyskryminacji, subsydiowania skrośnego i zakłócenia konkurencji.
W informacjach dodatkowych do sprawozdania finansowego zamieszczają one bilans i rachunek zysków i strat dla każdej działalności oddzielnie.
4.
Przedsiębiorstwa określą, w informacjach dodatkowych do rocznych sprawozdań finansowych, zasady rozdziału aktywów i pasywów oraz wydatków i dochodów, jakie stosują przy sporządzaniu oddzielnych sprawozdań, określonych w ust. 3.
Te zasady mogą być zmieniane tylko w wyjątkowych przypadkach.
Takie zmiany muszą być wykazane w informacjach dodatkowych i właściwie umotywowane.
5. Roczne sprawozdania finansowe wskazują, w informacjach dodatkowych, każdą transakcję o pewnym rozmiarze, zawartą z przedsiębiorstwami powiązanymi, w rozumieniu art. 41 siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r., wydanej na podstawie art. 54 pkt 3 lit. g) Traktatu, w sprawie sprawozdań skonsolidowanych[9], lub z przedsiębiorstwami stowarzyszonymi, w rozumieniu art. 33 ust. 1 wymienionej dyrektywy lub z przedsiębiorstwami należącymi do tych samych akcjonariuszy.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie, które wskazują jako jedynego nabywcę przedsiębiorstwo energetyczne zintegrowane pionowo lub część przedsiębiorstwa energetycznego zintegrowanego pionowo, ustanawiają przepisy wymagające, aby działalność jedynego nabywcy była prowadzona oddzielnie od działalności wytwórczej i dystrybucyjnej przedsiębiorstwa zintegrowanego.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że nie ma przepływu informacji między działalnościami jedynego nabywcy prowadzonymi przez przedsiębiorstwa elektryczne zintegrowane pionowo i ich działalnościami wytwórczą i dystrybucyjną, z wyjątkiem informacji koniecznych dla wywiązania się z odpowiedzialności jedynego nabywcy.
ROZDZIAŁ VII
Organizacja dostępu do sieci
Artykuł 16
Przy organizacji dostępu do sieci, Państwa Członkowskie mogą wybrać między procedurami, określonymi w art. 17 i/lub w art. 18.
Obie procedury są realizowane zgodnie z kryteriami obiektywnymi, przejrzystymi i niedyskryminacyjnymi.
Artykuł 17
1.
W przypadku negocjowanego dostępu do sieci, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby producenci energii elektrycznej i przedsiębiorstwa dostarczające energię elektryczną, o ile ich istnienie jest dopuszczone przez Państwa Członkowskie, oraz uprawnieni odbiorcy z lub spoza terytorium objętego przez sieć, mieli możliwość negocjowania dostępu do sieci w celu zawierania między sobą umów dostawy na podstawie dobrowolnych umów handlowych.
2.
W przypadku gdy uprawniony odbiorca jest przyłączony do sieci rozdzielczej, dostęp do sieci musi być przedmiotem negocjacji z operatorem tego systemu rozdzielczego i, jeśli to konieczne, z operatorem systemu przesyłowego.
3.
Aby wspierać przejrzystość i ułatwić negocjacje dotyczące dostępu do sieci, operatorzy systemu muszą ogłosić w pierwszym roku po wprowadzeniu w życie niniejszej dyrektywy, orientacyjny przedział cen za wykorzystanie sieci przesyłowej i rozdzielczej.
W miarę możliwości, w latach następnych, publikowane ceny orientacyjne powinny opierać się na średnich cenach wynegocjowanych w ostatnich dwunastu miesiącach.
4.
Państwa Członkowskie mogą także wybrać procedurę regulowanego dostępu do sieci, dającą uprawnionym odbiorcom prawo dostępu, na podstawie opublikowanych taryf za korzystanie z sieci przesyłowej i rozdzielczej, która jest co najmniej równorzędna, pod względem dostępu do sieci, z innymi procedurami dotyczącymi dostępu, określonymi w niniejszym rozdziale.
5.
Operator danego systemu przesyłowego lub rozdzielczego może odmówić dostępu, jeśli nie dysponuje konieczną mocą.
Odmowa powinna być właściwie umotywowana, w szczególności mając na względzie art. 3.
Artykuł 18
1.
W przypadku procedury jedynego nabywcy, Państwa Członkowskie wyznaczają jako jedynego nabywcę osobę prawną z terytorium objętego przez operatora systemu.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby:
i) została opublikowana niedyskryminacyjna taryfa za korzystanie z sieci przesyłowej i rozdzielczej;
ii) uprawnieni odbiorcy mieli możliwość zawarcia umów dostawy na pokrycie ich własnych potrzeb z producentami i z przedsiębiorstwami dostarczającymi spoza terytorium pokrytego przez sieć, jeśli ich istnienie jest dopuszczone przez Państwa Członkowskie;
iii) uprawnieni odbiorcy mieli możliwość zawarcia umów dostawy na pokrycie swych własnych potrzeb z producentami z terytorium pokrytego przez sieć;
iv) producenci niezależni negocjowali dostęp do sieci z operatorami systemów przesyłowych i rozdzielczych w celu zawarcia umów dostawy z uprawnionymi odbiorcami spoza sieci, na podstawie dobrowolnej umowy handlowej.
2.
Jedyny nabywca może być zobowiązany do zakupu energii elektrycznej, która jest przedmiotem umowy między uprawnionym odbiorcą a producentem zlokalizowanym na lub poza terytorium pokrytym siecią, za cenę równą cenie sprzedaży, proponowanej przez jedynego nabywcę uprawnionym odbiorcom minus cena z opublikowanej taryfy, określonej w ust. 1 i).
3.
Jeśli obowiązek zakupu, określony w ust. 2, nie jest nałożony na jedynego nabywcę, Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby umowy dostawy, określone w ust. 1 ii) i iii) zostały wykonane albo przez dostęp do sieci na podstawie opublikowanej taryfy, określonej w ust. 1 i), albo poprzez negocjowany dostęp do sieci zgodnie z warunkami określonymi w art. 17.
W tym ostatnim przypadku, jedyny nabywca nie jest zobowiązany do opublikowania niedyskryminacyjnej taryfy za korzystanie z sieci przesyłowej i rozdzielczej.
4.
Jedyny nabywca może odmówić dostępu do sieci i może odmówić uprawnionym odbiorcom zakupu energii elektrycznej, jeśli nie posiada niezbędnej mocy przesyłowej lub rozdzielczej.
Odmowa musi być właściwie umotywowana, w szczególności w odniesieniu do art. 3.
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia otwarcia ich rynków energii elektrycznej, aby umowy zgodnie z warunkami, określonymi w art. 17 i 18, mogły być zawarte, co najmniej do znaczącego poziomu, o którym Komisja corocznie jest powiadamiana.
Udział rynku krajowego jest wyliczany na podstawie wspólnotowego udziału energii elektrycznej zużytej przez odbiorców końcowych, którzy zużywają więcej niż 40 GWh w ciągu roku (na jedno miejsce zużycia, w tym autoprodukcja).
Średni udział wspólnotowy Komisja wylicza na podstawie informacji otrzymywanych regularnie od Państw Członkowskich.
Komisja ogłasza w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, przed dniem 1 listopada każdego roku, średni udział wspólnotowy określający stopień otwarcia rynku, wraz ze wszystkimi właściwymi informacjami wyjaśniającymi obliczenia.
2.
Udział rynku krajowego, określony w ust. 1, będzie zwiększany stopniowo w ciągu sześciu lat.
Zwiększanie to zostanie obliczone poprzez obniżanie progu wspólnotowego zużycia o wysokości 40 GWh na rok, określonego w ust. 1, z poziomu 40 GWh do poziomu 20 GWh rocznego zużycia energii elektrycznej w trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, i do poziomu 9 GWh rocznego zużycia energii elektrycznej w sześć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie określą tych odbiorców zlokalizowanych na ich terytorium reprezentujących udziały określone w ust. 1 i 2, którzy mają zdolność prawną do zawierania umów dostawy energii elektrycznej zgodnie z art. 17 i 18; przy założeniu, że wszyscy odbiorcy końcowi zużywający więcej niż 100 GWh w ciągu roku (na jedno miejsce zużycia, w tym autoprodukcja) są zaliczeni do tej kategorii.
Przedsiębiorstwa dystrybucyjne, jeśli nie zostały już wyznaczone, na mocy niniejszego ustępu, jako uprawnieni odbiorcy, posiadają zdolność prawną do zawierania umów na warunkach wymienionych w art. 17 i 18 na ilość energii elektrycznej zużywaną przez ich odbiorców, wyznaczonych w ich sieci rozdzielczej jako uprawnieni, w celu zaopatrzenia tych odbiorców.
4.
Państwa Członkowskie ogłaszają przed dniem 31 stycznia każdego roku kryteria definiowania uprawnionych odbiorców posiadających zdolność do zawierania umów na warunkach określonych w art. 17 i 18.
Informacja ta przesyłana jest do Komisji w celu opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wraz ze wszystkimi innymi właściwymi informacjami, służącymi do uzasadnienia otwarcia rynku przewidzianego w ust. 1.
Komisja może zażądać od Państwa Członkowskiego zmiany warunków, określonych w ust. 3, jeśli stanowią one przeszkodę w prawidłowym stosowaniu niniejszej dyrektywy, w zakresie spokojnego funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
Jeśli dane Państwo Członkowskie nie spełni tego żądania w terminie trzech miesięcy, ostateczna decyzja zostaje podjęta zgodnie z procedurą I, określoną w art. 2 decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r., ustanawiającą procedury wykorzystywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[10].
5.
Aby nie została zachwiana równowaga w zakresie otwarcia rynków energii elektrycznej w okresie, określonym w art. 26:
a) umowy dostawy energii elektrycznej zawarte zgodnie z przepisami art. 17 i 18 z uprawnionymi odbiorcami sieci innego Państwa Członkowskiego nie są zabronione, jeśli uznaje się, iż odbiorca jest uprawniony w obydwu wspomnianych sieciach;
b) w przypadkach, kiedy następuje odmowa wykonania transakcji, określonych w lit. a) z tego powodu, że odbiorca jest uprawniony tylko w jednej z dwóch sieci, Komisja może zobowiązać stronę odmawiającą, uwzględniając sytuację na rynku i wspólny interes, do wykonania żądanej dostawy energii elektrycznej na wniosek Państwa Członkowskiego, na którego obszarze zlokalizowany jest uprawniony odbiorca.
Równolegle do procedury i do harmonogramu przewidzianego w art. 26, i najpóźniej do połowy okresu przewidzianego przez wspomniany artykuł, Komisja dokonuje przeglądu stosowania akapitu pierwszego lit. b) na podstawie rozwoju rynku i z uwzględnieniem interesu wspólnego.
W świetle zdobytego doświadczenia Komisja ocenia sytuację i przedstawia sprawozdanie na temat możliwego braku równowagi przy otwarciu rynków energii elektrycznej w odniesieniu do niniejszego ustępu.
Artykuł 20
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby umożliwić:
i) niezależnym producentom i autoproducentom negocjowanie dostępu do sieci w celu zaopatrzenia swych własnych przedsiębiorstw i filii w tym samym Państwie Członkowskim lub w innym Państwie Członkowskim przy pomocy sieci połączonej;
ii) producentom zlokalizowanym poza terytorium pokrytym siecią zawarcie umowy dostawy, poprzedzonej zaproszeniem do składania ofert na nowe moce produkcyjne i posiadanie dostępu do sieci w celu wykonania umowy.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby strony negocjowały w dobrej wierze i aby żadna z nich nie nadużyła swej pozycji negocjacyjnej, poprzez uniemożliwienie osiągnięcia pomyślnego wyniku negocjacji.
3.
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwy organ, niezależny od stron, w celu rozstrzygania sporów dotyczących umów i negocjacji, o których mowa.
Organ ten musi, w szczególności rozstrzygać spory dotyczące umów, negocjacji i odmowy dostępu lub odmowy zakupu.
4.
W przypadku sporów transgranicznych, organem rozstrzygającym spory jest organ rozstrzygający spory właściwy dla sieci jedynego nabywcy lub operatora systemu, który odmawia korzystania z sieci lub dostępu do niej.
5.
Odwołanie się do tego organu odbywa się bez uszczerbku dla wykorzystania środków odwoławczych na mocy prawa wspólnotowego.
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki zgodnie z procedurami i prawami, określone w art. 17 i 18, w celu umożliwienia:
- wszystkim producentom energii elektrycznej i każdemu przedsiębiorstwu dostarczającemu energię elektryczną, jeśli Państwa Członkowskie dopuszczają ich istnienie, ustanowionym na ich obszarze, w celu zaopatrywania linią bezpośrednią ich własnych zakładów, filii i uprawnionych odbiorców,
- każdemu uprawnionemu odbiorcy zlokalizowanemu na ich terytorium zaopatrywanie w energię elektryczną za pośrednictwem linii bezpośredniej przez producenta i przedsiębiorstwa dostarczające, jeśli tacy dostawcy są dopuszczeni przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie ustalają kryteria dotyczące przyznawania zezwoleń na tworzenie linii bezpośrednich na ich terytorium.
Kryteria te muszą być obiektywne i niedyskryminacyjne.
3.
Możliwość dostawy energii elektrycznej linią bezpośrednią, określoną w ust. 1, nie wpływa na możliwość zawierania umów dostawy energii elektrycznej, zgodnie z art. 17 i 18.
4. Państwa Członkowskie mogą uzależnić zezwolenie na tworzenie linii bezpośredniej od odmowy dostępu do sieci na podstawie, w zależności od przypadku, albo art. 17 ust. 5 albo od art. 18 ust. 4, lub też od rozpoczęcia procedury rozstrzygania sporów zgodnie z art. 20.
5.
Państwa Członkowskie mogą odmówić zezwolenia na linię bezpośrednią, jeśli przyznanie takiego zezwolenia jest sprzeczne z przepisami art. 3.
Odmowa musi być właściwie umotywowana.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie tworzą właściwe i efektywne mechanizmy regulacji, kontroli i przejrzystości w celu uniknięcia wszelkiego nadużycia wynikającego z pozycji dominującej, w szczególności ze szkodą dla odbiorców oraz wszelkiego zachowania grabieżczego.
Mechanizmy te uwzględniają postanowienia Traktatu, w szczególności jego art. 86.
ROZDZIAŁ VIII
Przepisy końcowe
Artykuł 23
W przypadku nagłego kryzysu na rynku energetycznym i zagrożenia dla bezpieczeństwa fizycznego, bezpieczeństwa osób, urządzeń lub instalacji, lub integralności sieci, Państwo Członkowskie może czasowo podjąć niezbędne środki ochrony.
Środki te powinny powodować możliwie jak najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i nie mogą wykraczać poza to, co jest ściśle konieczne do pokonania powstałych nagle trudności.
Dane Państwo Członkowskie powiadamia niezwłocznie o tych środkach inne Państwa Członkowskie i Komisję, która może podjąć decyzję o ich zmianie lub uchyleniu, w przypadku gdy powodują zakłócenia konkurencji i zakłócają handel w sposób niezgodny ze wspólnym interesem.
Artykuł 24
1.
Państwa Członkowskie, w których zobowiązania lub gwarancje funkcjonowania, przyznane przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, nie mogą być uznawane ze względu na przepisy niniejszej dyrektywy, mogą ubiegać się o system przejściowy, który może być przyznany przez Komisję z uwzględnieniem, między innymi, wielkości sieci i poziomu połączenia danej sieci, a także struktury przemysłu elektroenergetycznego.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o tych wnioskach przed podjęciem decyzji, z zachowaniem poufności.
Decyzja ta zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
System przejściowy jest ograniczony czasowo i związany jest z wygaśnięciem zobowiązań lub gwarancji, określonych w ust. 1.
System przejściowy może zawierać odstępstwa od rozdziałów IV, VI i VII niniejszej dyrektywy.
Wnioski o przyznanie systemu przejściowego powinny być złożone Komisji najpóźniej w rok po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie, które po wejściu w życie niniejszej dyrektywy mogą udowodnić, że pojawiły się poważne problemy w działaniu ich małych systemów wydzielonych, mogą ubiegać się o skorzystanie z odstępstw od stosownych przepisów rozdziałów IV, V, VI i VII, które mogą być przyznawane przez Komisję.
Powiadamia ona Państwa Członkowskie o tych wnioskach przed podjęciem decyzji z zachowaniem poufności.
Decyzja ta zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejszy ustęp stosuje się także do Luksemburga.
Artykuł 25
1.
Komisja przedkłada Radzie i Parlamentowi Europejskiemu, przed końcem pierwszego roku od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, sprawozdanie na temat wymogów harmonizacji, niezwiązanych z przepisami niniejszej dyrektywy.
Jeśli to konieczne, Komisja dołącza do sprawozdania każdą propozycję harmonizacji niezbędną do efektywnego funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
2.
Rada i Parlament Europejski wyrażają opinię na temat tych propozycji w terminie dwóch lat od ich przedłożenia.
Artykuł 26
Komisja przeanalizuje stosowanie niniejszej dyrektywy i przedkłada sprawozdanie na temat zdobytego doświadczenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego energii elektrycznej i stosowania zasad ogólnych wymienionych w art. 3, w celu umożliwienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w świetle zdobytego doświadczenia, rozważenia we właściwym czasie możliwości dalszego otwarcia rynku, który stanie się skuteczny po upływie dziewięciu lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, z uwzględnieniem współistnienia sieci, określonych w art. 17 i 18.
Artykuł 27
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 19 lutego 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Ze względu na warunki techniczne swych sieci elektroenergetycznych Belgia, Grecja i Irlandia dysponują dodatkowym terminem, odpowiednio: jednego roku, dwóch lat i jednego roku, na zastosowanie zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy.
Te Państwa Członkowskie, jeśli skorzystają z tej możliwości, powiadamiają Komisję.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 28
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 29
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/93/WE
z dnia 17 grudnia 1996 r.
w sprawie certyfikacji zwierząt i produktów zwierzęcych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotycząca kontroli weterynaryjnej w handlu wewnątrz Wspólnoty, mającej na celu utworzenie rynku wewnętrznego [3], oraz dyrektywa Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotycząca kontroli weterynaryjnej i zootechnicznej stosowanej w handlu wewnątrz Wspólnoty niektórych zwierząt żywych i produktów zwierzęcych i mającej na celu na utworzenie rynku wewnętrznego [4], nakładają na Państwo Członkowskie, w którym ma miejsce produkcja lub wysyłka tych produktów, odpowiedzialność za zapewnienie, by kontrola weterynaryjna i, tam gdzie jest to właściwe, certyfikacja tych produktów, były przeprowadzane w sposób właściwy;
dla zapewnienia niezakłóconego funkcjonowania rynku wewnętrznego żywych zwierząt i produktów zwierzęcych Państwa Członkowskie powinny móc całkowicie polegać na rzetelności certyfikacji dokonywanej w miejscu, w którym ma miejsce produkcja i wysyłka;
cel ten nie może zostać osiągnięty indywidualnie przez Państwa Członkowskie; dlatego też należy przyjąć wspólne zasady w kwestii zobowiązań ciążących na właściwych władzach i przedstawicielach organów certyfikujących żywe zwierzęta i produkty zwierzęce, zgodnie z ustawodawstwem Wspólnoty;
jest rzeczą właściwą zapewnienie, by zasady i przepisy stosowane przez przedstawicieli organów certyfikujących państw trzecich przewidywały gwarancje co najmniej równoważne z tymi, które ustanawia się w niniejszej dyrektywie;
muszą zostać przedsięwzięte skuteczne środki dla zapobieżenia przypadkom wprowadzającej w błąd i oszukańczej certyfikacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady, których należy przestrzegać przy wystawianiu świadectw wymaganych przez ustawodawstwo dotyczące weterynarii.
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy:
"ustawodawstwo weterynaryjne" oznacza ustawodawstwo wymienione w załączniku A do dyrektywy 89/662/EWG oraz w załączniku A i B do dyrektywy 90/425/EWG;
"przedstawiciel organu certyfikującego" oznacza urzędowego lekarza weterynarii lub – w przypadkach przewidzianych w ustawodawstwie weterynaryjnym – każdą inną osobę upoważnioną przez właściwy organ władzy do podpisywania świadectw wymaganych przez niniejszą dyrektywę.
2.
W uzupełnieniu definicji zwartych w ust. 1 stosowane będą, z potrzebnymi zmianami, art. 2 dyrektywy 89/662/EWG i dyrektywa 90/425/EWG.
Artykuł 3
1.
Władze zapewnią, by przedstawiciele organu certyfikującego dysponowali zadowalającą wiedzą w zakresie ustawodawstwa weterynaryjnego dotyczącego produktów zwierzęcych podlegających certyfikacji, oraz by, generalnie rzecz biorąc, byli odpowiednio poinformowani o zasadach, jakich należy przestrzegać przy sporządzaniu i wystawianiu świadectw, a także – jeżeli jest to konieczne – o przedmiocie i zakresie ustaleń, testów i badań, jakich należy dokonywać przed wystawieniem świadectwa.
2.
Przedstawiciele organu certyfikującego nie mogą potwierdzać danych, na temat których wiedzy nie zdobyli osobiście lub co do których nie są w stanie osobiście dokonać ustaleń.
3.
Przedstawiciele organu certyfikującego nie mogą składać podpisu na świadectwach niewypełnionych lub wypełnionych w sposób niekompletny, ani na świadectwach dotyczących zwierząt żywych lub produktów, których nie przebadali, albo takich, które uniknęły ich kontroli.
Jeżeli podpisanie świadectwa następuje na podstawie innego świadectwa lub atestu, przedstawiciel organu certyfikującego musi posiadać ten dokument przed złożeniem podpisu.
4.
Żaden z przepisów niniejszego artykułu nie stwarza przeszkody dla potwierdzenia przez urzędowego lekarza weterynarii danych, które zostały:
a) ustalone na podstawie ust. 1–3 niniejszego artykułu przez inną osobę upoważnioną do tego przez właściwy organ władzy i działającą pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii, pod warunkiem że jest on (lub ona) w stanie dokonać weryfikacji dokładności danych; lub
b) pozyskane w ramach programów monitorowania przez odniesienie do oficjalnie uznanych programów zapewniania jakości lub poprzez system nadzoru epidemiologicznego,
jeżeli system ten został zatwierdzony zgodnie z ustawodawstwem weterynaryjnym.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu mogą zostać przyjęte przy zachowaniu procedury ustanowionej w art. 7.
Artykuł 4
1.
Właściwe władze podejmują wszelkie niezbędne kroki dla zapewnienia rzetelności systemu certyfikowania.
W szczególności zapewnią, aby wyznaczeni przedstawiciele organów certyfikujących:
a) posiadali status, który zapewnia ich bezstronność, i nie byli bezpośrednio zawodowo zainteresowani zwierzętami i produktami podlegającymi certyfikacji lub gospodarstwami albo zakładami, z których pochodzą te zwierzęta;
b) byli w pełni świadomi znaczenia treści każdego świadectwa, jakie podpisują.
2.
Zgodnie z ustawodawstwem Wspólnoty świadectwa są sporządzane co najmniej w języku zrozumiałym dla przedstawiciela organu certyfikującego oraz w jednym z oficjalnych języków kraju przeznaczenia, przewidzianym w ustawodawstwie Wspólnoty.
3.
Każdy właściwy organ władzy musi być w stanie połączyć świadectwo z osobą przedstawiciela organu certyfikującego, który wystawił dokument, i zapewnić, by kopie wszystkich świadectw były przechowywane przez okres określony przez ten organ.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie stosują takie metody i środki kontroli, jakie są niezbędne dla zapobieżenia wystawianiu fałszywych lub wprowadzających w błąd świadectw oraz fałszowania lub używania świadectw mających uchodzić za wystawione zgodnie z ustawodawstwem weterynaryjnym.
2.
Bez naruszania zasad jakiegokolwiek postępowania prawnego lub zgodnego z nim trybu karania właściwe władze przeprowadzają dochodzenia lub kontrole i podejmują właściwe środki dla ukarania każdego przypadku fałszywej lub wprowadzającej w błąd certyfikacji, o którym zostaną powiadomione.
Środki takie mogą uwzględniać okresowe zawieszenie w czynnościach przedstawicieli organów certyfikujących do czasu zakończenia dochodzenia.
W szczególności jeżeli w trakcie kontroli zostanie stwierdzone, że:
a) przedstawiciel organu certyfikującego świadomie wystawił fałszywy świadectwo, właściwy organ władzy podejmie wszelkie niezbędne kroki dla zapewnienia, jeżeli jest to możliwe, by dana osoba nie mogła ponownie popełnić nadużycia;
b) jakaś osoba lub przedsiębiorstwo dopuściły się oszustwa przy użyciu urzędowego świadectwa lub dokonały zmian w jego treści, właściwa władza podejmie wszelkie niezbędne działania dla zapewnienia, na tyle, na ile jest to możliwe, by osoba ta lub przedsiębiorstwo nie mogły ponownie popełnić nadużycia.
Środki takie mogą uwzględniać późniejszą odmowę wystawienia świadectwa dla danej osoby lub przedsiębiorstwa.
Artykuł 6
W kontekście inspekcji przewidywanych przez przepisy weterynaryjne Wspólnoty i audytów przeprowadzanych zgodnie z porozumieniami pomiędzy Wspólnotą i państwami trzecimi w sprawie równoważności świadectw Komisja zapewni, by reguły i zasady stosowane przez przedstawicieli organów certyfikujących państw trzecich gwarantowały zachowanie wymogów co najmniej równoważnych z tymi, które ustanawia niniejsza dyrektywa.
Jeżeli z rezultatów tych inspekcji i/lub audytów, albo też z kontroli przewidzianych w dyrektywach 90/675/EWG i 91/496/EWG wynika, że przedstawiciele organów certyfikujących państw trzecich nie przestrzegają tych zasad, może zostać podjęta decyzja w kwestii dodatkowych gwarancji lub szczególnych wymagań, przy zachowaniu procedury przewidzianej w art. 7 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Tam, gdzie czyni się odniesienie do procedury przewidzianej w niniejszym artykule, Stały Komitet Weterynaryjny, ustanowiony decyzją Rady 68/361/EWG [5], działa zgodnie z zasadami zawartymi w art. 18 dyrektywy 89/662/EWG.
Artykuł 8
Do dnia 31 grudnia 1998 r. Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie z towarzyszącymi mu wnioskami w sprawie możliwości stosowania bezpiecznych metod elektronicznego przekazywania danych i certyfikacji.
W odniesieniu do tych wniosków Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1998 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywę.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady nr 96/96/WE
z dnia 20 grudnia 1996 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 77/143/EWG z dnia 29 grudnia 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do badania przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep [4] była wielokrotnie zmieniana w znaczący sposób; z uwagi na kolejną zmianę oraz dla zachowania jasności powinien być przygotowany jednolity tekst dyrektywy.
(2) W ramach wspólnej polityki transportowej konieczne jest stworzenie jak najlepszych warunków bezpieczeństwa, jak również konkurencji między przedsiębiorstwami transportowymi w Państwach Członkowskich.
(3) Nasilenie ruchu drogowego i wynikający stąd wzrost zagrożenia oraz obciążeń stawiają Państwa Członkowskie przed problemami związanymi z bezpieczeństwem podobnymi co do ich charakteru oraz ich wagi.
(4) Obecnie obowiązujące w poszczególnych Państwach Członkowskich różnorodne przepisy dotyczące standardów i metod nadzoru niekorzystnie wpływają na zrównoważony poziom bezpieczeństwa i przyjazny charakter dla środowiska naturalnego kontrolowanych pojazdów, które dopuszczone są do ruchu w Państwach Członkowskich. Może to mieć negatywny wpływ na konkurencję między przedsiębiorstwami transportowymi poszczególnych Państw Członkowskich.
(5) Wynika stąd konieczność harmonizacji w takim stopniu, w jakim jest to możliwe, częstotliwości badań oraz obowiązkowych badań podzespołów.
(6) Badania przebiegu pojazdów powinny być stosunkowo proste, szybkie i tanie.
(7) Stąd też w osobnych dyrektywach powinny zostać określone minimalne wspólnotowe standardy i metody badań podzespołów określonych w załączniku II.
(8) W sprawach nieuregulowanych w osobnych dyrektywach moc obowiązującą zachowują przejściowo przepisy Państw Członkowskich.
(9) Konieczne jest także pilne dostosowanie do wymogów postępu technicznego standardów i metod ustanowionych w osobnych dyrektywach, a w celu uproszczenia wprowadzenia w życie koniecznych w tym celu środków należy wprowadzić postępowanie przewidujące ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Badań Przydatności do Ruchu Drogowego.
(10) Z uwagi na zróżnicowanie standardów i metod nadzoru na obszarze Wspólnoty nie jest obecnie uzasadnione określanie dla układów hamulcowych wartości ustawień ciśnienia powietrza i czasu hamowania itd.
(11) Dalsze zmiany niniejszej dyrektywy są przewidziane w celu wprowadzenia jednolitych i ulepszonych metod kontrolnych.
(12) Do czasu wprowadzenia jednolitych metod i praktyk w zakresie kontroli, Państwa Członkowskie mogą skorzystać z procedury kontrolnej, jaka wydaje się im odpowiednia w zakresie ustalania, czy omawiane pojazdy spełniają wymagania dotyczące hamowania.
(13) Każde Państwo Członkowskie musi zapewnić, w zakresie swoich kompetencji, systematyczną i wysoką jakość technicznej kontroli pojazdów.
(14) Komisja powinna dokonywać weryfikacji praktycznego stosowania niniejszej dyrektywy oraz w regularnych odstępach czasu składać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania w sprawie jej wyników.
(15) Wszystkie jednostki, które zajmują się nadzorem technicznym pojazdów silnikowych, uznają, że metoda kontrolna, w szczególności kwestia, czy kontrola powinna być przeprowadzana na niezaładowanych, częściowo załadowanych, całkowicie załadowanych pojazdach, ma wpływ na ocenę niezawodności układu hamulcowego.
(16) Określenie wartości siły hamowania poszczególnych typów pojazdów w różnym stanie obciążenia ułatwiałoby przywrócenie tego zaufania; niniejsza dyrektywa dopuszcza możliwość kontroli zgodnie z tym trybem postępowania jako alternatywę kontroli zachowania minimalnych wartości dla każdej klasy pojazdów.
(17) W zakresie układów hamulcowych niniejsza dyrektywa obowiązuje jedynie w odniesieniu do pojazdów, dla których wydana została homologacja typu części, zgodnie z dyrektywą 71/320/EWG [5]; określone typy pojazdów są natomiast dopuszczone do ruchu na podstawie przepisów krajowych, które mogą odbiegać od wymogów tej dyrektywy.
(18) Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć zakres kontroli wyposażenia układów hamulcowych, włączając pojazdy lub części nieobjęte niniejszą dyrektywą.
(19) Państwa Członkowskie mogą ustanowić bardziej surowe kryteria kontroli układów lub zwiększyć częstotliwość ich przeprowadzania.
(20) Celem niniejszej dyrektywy jest utrzymanie emisji spalin na niskim poziomie poprzez regularne pomiary spalin i poziomu zanieczyszczeń powodowanych przez pojazdy silnikowe w czasie ich całego okresu eksploatacji oraz zapewnienie, aby pojazdy najbardziej zanieczyszczające powietrze były wyłączone z ruchu do czasu doprowadzenia ich do odpowiedniego stanu.
(21) Niewłaściwe ustawienie i konserwacja szkodzą nie tylko silnikowi, lecz także środowisku naturalnemu, ponieważ prowadzą do zwiększonego zużycia paliwa i zanieczyszczenia powietrza; istotne jest zatem, ażeby rozwijane były środki transportu przyjazne dla środowiska.
(22) W przypadku silników wysokoprężnych (Diesla) zadymienie spalin uznawane jest za wystarczający wskaźnik stanu technicznego pojazdu w zakresie emisji zanieczyszczeń.
(23) W przypadku silników benzynowych za wystarczający wskaźnik stanu technicznego pojazdu w zakresie emisji zanieczyszczeń uznawany jest pomiar emisji tlenku węgla z rury wydechowej na biegu jałowym.
(24) W przypadku nieregularnych przeglądów wysoki odsetek pojazdów może zostać niedopuszczony do ruchu po przeprowadzeniu pomiaru spalin z powodu przekroczenia przepisanych dopuszczalnych wartości emisji.
(25) Kryteria kontrolne regularnych pomiarów spalin w przypadku pojazdów silnikowych z silnikiem benzynowym, które w celu dopuszczenia do ruchu muszą być obligatoryjnie wyposażone w urządzenia czyszczące, takie jak katalizatory trójdrożne z sondą lambda, muszą być bardziej surowe niż w przypadku pojazdów konwencjonalnych.
(26) Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy niektóre pojazdy mające znaczenie historyczne; dla pojazdów tych państwa mogą wydać własne odrębne przepisy dotyczące kontroli; możliwość taka nie może prowadzić do stosowania przepisów surowszych niż te, którym pojazd podlegałby pierwotnie.
(27) Niniejsza dyrektywa powinna być co pewien czas dostosowywana do przyszłych zmian konstrukcyjnych pojazdów, które ułatwiają przeprowadzanie kontroli technicznej, oraz do postępu w metodach przeprowadzania kontroli, przez co lepiej będą mogły odzwierciedlać aktualne warunki, w których pojazd jest używany.
(28) Dyrektywa 92/6/EWG [6] reguluje zagadnienie montowania i zastosowania urządzeń ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych.
(29) Do czasu, aż urządzenia ograniczające prędkość będą rozwinięte w takim stopniu, aby łatwiejsze było przeprowadzanie ich nadzoru, przynajmniej niektóre podzespoły takich urządzeń mogą być w miarę możliwości kontrolowane przez punkty diagnostyczne przy przeprowadzaniu badań stanu technicznego.
(30) Dotychczas do Państw Członkowskich należało ustalenie przy zastosowaniu odpowiednich środków, czy urządzenia ograniczenia prędkości funkcjonują właściwie; istnieje wola harmonizacji w sprzyjającym czasie przepisów dotyczących metod i standardów kontroli.
(31) Komisja powinna dokonać oceny doświadczeń w zakresie kontroli właściwego funkcjonowania urządzeń ograniczenia prędkości i przedłożyć Komisji sprawozdanie; wnioski wynikające z tego sprawozdania stanowić będą podstawę propozycji dalszych zmian regulacji dotyczących urządzeń ograniczenia prędkości.
(32) W przypadku taksówek oraz karetek pogotowia ratunkowego zastosowanie mają podobne wymogi jak w przypadku samochodów osobowych; podzespoły podlegające kontroli mogą być podobne, pomimo że odstępy czasu między kontrolami są inne.
(33) Mając na uwadze oczekiwane skutki niniejszej dyrektywy w odniesieniu do określonego sektora gospodarki i przy uwzględnieniu zasady pomocniczości, środki dostępne dla Wspólnoty przewidziane w niniejszej dyrektywie są niezbędne do osiągnięcia harmonizacji zasad badań przydatności do ruchu drogowego, uniknięcia zniekształcenia konkurencji między przedsiębiorstwami transportowymi oraz zapewnienia, że pojazdy będą prawidłowo sprawdzane i eksploatowane; cele te nie mogą być w pełny sposób osiągnięte przez Państwa Członkowskie działające samodzielnie.
(34) Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na obowiązki Państw Członkowskich co do terminów dla transpozycji do prawa krajowego oraz wdrożenia dyrektyw, które straciły moc,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
W każdym Państwie Członkowskim pojazdy silnikowe, ich przyczepy i naczepy zarejestrowane w tym Państwie podlegają regularnym badaniom technicznym zgodnie z niniejszą dyrektywą, w szczególności z jej załącznikami I i II.
2.
Kategorie pojazdów podlegające badaniom, odstępy czasu między badaniami oraz podlegające badaniom podzespoły są określone w załącznikach I i II.
Artykuł 2
Badania przydatności do ruchu drogowego przewidziane w niniejszej dyrektywie przeprowadzane są przez Państwo, organizację publiczną upoważnioną przez Państwo albo organizacje lub instytucje w tym celu wyznaczone i nadzorowane przez Państwo, włącznie z upoważnionymi podmiotami prywatnymi.
W przypadku gdy organizacje powołane do przeprowadzania badań technicznych prowadzą jednocześnie działalność jako stacje obsługi pojazdów, Państwa Członkowskie dokładają starań, aby zachowana była obiektywność i wysoka jakość badań technicznych.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują takie środki, jakie uznają za niezbędne, w celu umożliwienia wykazania, że pojazd przeszedł badania techniczne z pozytywnym rezultatem, które co najmniej odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy.
Środki te są notyfikowane pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
2.
Każde Państwo Członkowskie uznaje dowód wydany w innym Państwie Członkowskim świadczący, że pojazd silnikowy zarejestrowany na terytorium tego Państwa, razem z przyczepą lub naczepą, przeszedł z pozytywnym rezultatem badania techniczne, które co najmniej odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie stosują odpowiednie procedury, w takim stopniu, w jakim jest to możliwe, aby ustalić, że skuteczność hamulców pojazdów zarejestrowanych na ich terytorium odpowiada wymogom określonym w niniejszej dyrektywie.
ROZDZIAŁ II
Wyjątki i odstępstwa
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy pojazdy sił zbrojnych, sił porządkowych oraz straży pożarnej.
2.
Państwa Członkowskie, po zasięgnięciu opinii Komisji, mogą wyłączyć z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy lub jej poszczególnych przepisów określone pojazdy, które zostały zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu pod szczególnymi warunkami, oraz pojazdy, które nie są lub w nieznacznym zakresie są używane na drogach publicznych, włącznie z pojazdami wyprodukowanymi przed dniem 1 stycznia 1960 r. i mającymi wartość historyczną albo przejściowo wycofanymi z ruchu.
3.
Dla pojazdów mających wartość historyczną Państwa Członkowskie mogą, po zasięgnięciu opinii Komisji, wydać własne przepisy w sprawie nadzoru technicznego.
Artykuł 5
Nie naruszając przepisów zawartych w załącznikach I i II, Państwa Członkowskie mogą:
- oznaczyć wcześniejszą datę pierwszego obowiązkowego badania technicznego oraz, jeżeli jest to wskazane, badania przed rejestracją pojazdu,
- skrócić okres między dwoma kolejnymi obowiązkowymi badaniami technicznymi,
- objąć obowiązkowymi badaniami wyposażenie dodatkowe,
- zwiększyć ilość podzespołów podlegających badaniu,
- rozszerzyć obowiązek regularnych badań technicznych na inne kategorie pojazdów,
- wprowadzić obowiązek specjalnych dodatkowych badań technicznych,
- ustanowić dla pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium wyższe wartości minimalnej skuteczności hamulców oraz badania w przypadku ładunków cięższych niż podane w załączniku II, o ile przepisy te nie wykraczają poza pierwotne zezwolenie dotyczące określonego typu.
Artykuł 6
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów zawartych w załącznikach I i II, Państwa Członkowskie do dnia 1 stycznia 1993 r. mogą:
- przesunąć datę pierwszego obowiązkowego badania technicznego,
- wydłużyć okres między dwoma kolejnymi obowiązkowymi badaniami technicznymi,
- zmniejszyć ilość podzespołów podlegających badaniu,
- zmienić kategorie pojazdów podlegających obowiązkowym badaniom technicznym,
pod warunkiem że wszystkie lekkie samochody dostawcze, określone w sekcji 5 załącznika I, zostaną przed tą datą poddane obowiązkowym badaniom technicznym zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
W Państwach Członkowskich, w których w dniu 28 lipca 1998 r. nie istniał jeszcze żaden porównywalny z niniejszą dyrektywą system regularnego nadzoru technicznego pojazdów tej kategorii, do dnia 1 stycznia 1995 r. stosuje się ust. 1.
2.
W odniesieniu do pojazdów osobowych wymienionych w załączniku I sekcja 6 do dnia 1 stycznia 1994 r. stosuje się ust. 1.
W Państwach Członkowskich, w których w dniu 31 grudnia 1991 r. nie istniał jeszcze żaden porównywalny z niniejszą dyrektywą system regularnego nadzoru technicznego pojazdów tej kategorii, do dnia 1 stycznia 1998 r. stosuje się ust. 1.
ROZDZIAŁ III
Przepisy końcowe
Artykuł 7
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, wydaje szczegółowe dyrektywy w sprawie określenia minimalnych standardów i metod nadzoru technicznego pojazdów w odniesieniu do podzespołów wymienionych w załączniku II.
2.
Wszelkie zmiany, które są niezbędne do dostosowania standardów i metod zawartych w poszczególnych dyrektywach do postępu technicznego, wydawane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8.
Artykuł 8
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektywy w Sprawie Badań Przydatności do Ruchu Drogowego Pojazdów Silnikowych i Ich Przyczep, dalej zwany "Komitetem", który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich, zaś jego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt koniecznych do przyjęcia środków.
Komitet zajmuje stanowisko w sprawie tego projektu w terminie określonym przez swojego przewodniczącego zależnie od pilności sprawy.
Stanowisko przyjmuje się większością głosów, ustaloną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla przyjęcia przez Radę decyzji na wniosek Komisji.
Podczas głosowania w Komitecie głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są obliczane w sposób przewidziany w wyżej wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4. a) Komisja przyjmuje odpowiednie środki, jeżeli są one zgodne ze stanowiskiem Komitetu.
b) W przypadku gdy rozważane środki nie są zgodne ze stanowiskiem Komitetu albo Komitet nie zajął stanowiska, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycje odpowiednich środków.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada w terminie trzech miesięcy od przedłożenia propozycji nie podjęła decyzji, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 9
1.
Komisja, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r., przedstawia Radzie sprawozdanie w sprawie wdrażania nadzoru technicznego pojazdów osobowych wraz z wszelkimi odpowiednimi propozycjami, w szczególności w zakresie częstotliwości i zakresu badań.
2.
Nie później niż trzy lata po wprowadzeniu regularnych badań technicznych urządzeń ograniczenia prędkości Komisja bada, na podstawie zebranych doświadczeń, czy przewidziane kontrole umożliwiają wykrycie wadliwych lub przerabianych urządzeń ograniczenia prędkości oraz czy konieczna jest zmiana obowiązujących przepisów.
Artykuł 10
Dyrektywy wymienione w załączniku III część A niniejszym tracą moc z datą określoną w art. 11 niezależnie od obowiązków Państw Członkowskich w zakresie terminów wdrożenia i dostosowania, określonych w załączniku III część B.
Odesłania do uchylonych dyrektyw uznaje się za odesłania do niniejszej dyrektywy i należy je odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku IV.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 9 marca 1998 r., wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, które są niezbędne do stosowania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy wydane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy bądź odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie ustanawiają metody dokonywania takich odniesień.
2.
Państwa Członkowskie podają do wiadomości Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie przyjmują stosowne środki zmierzające do wykonania systemu kontroli technicznej przewidzianego w niniejszej dyrektywie.
Środki te muszą być skuteczne, proporcjonalne i oddziaływać prewencyjnie.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/97/WE
z dnia 20 grudnia 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 86/378/EWG w sprawie wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 119 Traktatu stanowi, że każde Państwo Członkowskie zapewnia stosowanie zasady równości wynagrodzeń pracujących kobiet i mężczyzn za taką samą pracę; jako "wynagrodzenie" należy rozumieć zwykłą podstawową lub minimalną płacę lub uposażenie oraz wszystkie inne korzyści w gotówce lub w naturze, otrzymywane przez pracownika bezpośrednio lub pośrednio od pracodawcy z racji zatrudnienia;
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w swoim orzeczeniu z dnia 17 maja 1990 r. w sprawie 262/88: Barber przeciwko Guardian Royal Exchange Assurance Group [4] uznał, że wszystkie formy emerytur pracowniczych stanowią elementy wynagrodzenia w rozumieniu art. 119 Traktatu;
w powyższym orzeczeniu, wyjaśnionym orzeczeniem z dnia 14 grudnia 1993 r. (sprawa C-110/91: Moroni przeciwko Collo GmbH) [5], Trybunał interpretuje art. 119 Traktatu w taki sposób, że dyskryminacja między kobietami i mężczyznami w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników zabroniona jest w ogóle, a nie tylko w odniesieniu do ustalania wieku emerytalnego lub wówczas, gdy emerytura przysługuje jako rekompensata za przymusowe zwolnienie z pracy ze względów ekonomicznych;
zgodnie z Protokołem 2 dotyczącym art. 119 Traktatu, załączonym do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, korzyści w ramach systemów zabezpieczenia społecznego pracowników nie są traktowane jako wynagrodzenie, jeśli, i w takim zakresie w jakim odnoszą się one do okresów zatrudnienia przed dniem 17 maja 1990 r., z wyjątkiem przypadków pracowników lub innych osób zgłaszających roszczenia w tej kwestii, którzy przed tą datą rozpoczęli postępowanie sądowe lub zgłosili równorzędne roszczenie, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym;
w swoich orzeczeniach z dnia 28 września 1994 r. [6] (sprawa C-57/93: Vroege przeciwko NCIV Instituut voor Volkshuisvesting BV oraz sprawa C-128/93: Fisscher przeciwko Voorhuis Hengelo BV) Trybunał orzekł, że wyżej wymieniony Protokół nie wpływa na prawo do przystąpienia do systemu zabezpieczenia społecznego pracowników, które nadal regulowane jest przez orzeczenie z dnia 13 maja 1986 r. w sprawie 170/84: Bilka-Kaufhaus GmbH przeciwko Hartz [7], i że czasowe ograniczenie skutków orzeczenia z dnia 17 maja 1990 r., w sprawie C-262/88: Barber przeciwko Guardian Royal Exchange Assurance Group, nie ma zastosowania do prawa do przystąpienia do systemu zabezpieczenia społecznego pracowników; Trybunał orzekł także, że krajowe uregulowania dotyczące przedawnienia roszczeń mogą być stosowane wobec pracowników, którzy dochodzą swojego prawa do przystąpienia do systemu zabezpieczenia społecznego pracowników pod warunkiem, że nie są one mniej korzystne dla tego typu roszczeń niż dla podobnych roszczeń o charakterze krajowym, oraz nie uniemożliwiają w praktyce realizacji praw przyznanych przez prawo wspólnotowe; Trybunał nadmienił również, że możliwość wystąpienia przez pracownika z roszczeniem o ustalenie prawa do przystąpienia do pracowniczego systemu zabezpieczenia społecznego nie zwalnia pracownika z obowiązku opłacania składek za powstały okres członkostwa;
wyłączenie pracowników z udziału w systemie zabezpieczenia społecznego w przedsiębiorstwie lub systemie sektorowym ze względu na charakter ich umowy o pracę może stanowić pośrednią dyskryminację kobiet;
w swoim orzeczeniu z dnia 9 listopada 1993 r. (sprawa C-132/92: Birds Eye Walls Ltd przeciwko Friedel M. Roberts) [8], Trybunał uznał również za zgodne z art. 119 Traktatu obliczanie emerytury pomostowej wypłacanej przez pracodawcę pracownikom płci męskiej i żeńskiej, którzy przeszli na wcześniejszą emeryturę ze względów zdrowotnych, i mającej w szczególności na celu zrekompensowanie utraty dochodu, wynikającej z nieosiągnięcia wieku niezbędnego do uzyskania emerytury państwowej, która zostanie im następnie przyznana, oraz odpowiednie obniżenie wysokości emerytury pomostowej, nawet jeśli w przypadku kobiet i mężczyzn w wieku pomiędzy 60 a 65 rokiem życia rezultatem jest otrzymanie przez byłego pracownika płci żeńskiej niższej emerytury pomostowej niż ta, która wypłacana jest w takiej sytuacji pracownikowi płci męskiej, gdy różnica ta jest równa wysokości emerytury państwowej, do której pracownik płci żeńskiej jest uprawniony od 60 roku życia w odniesieniu do okresu zatrudnienia u tego pracodawcy;
w swoim orzeczeniu z dnia 6 października 1993 r. (sprawa C-109/91: Ten Oever przeciwko Stichting Bedrijfpensioenfonds voor het Glazenwassers- en Schoonmaakbedrijf) [9] oraz w swoich orzeczeniach: z dnia 14 grudnia 1993 r. (sprawa C-110/91: Moroni przeciwko Collo GmbH), z dnia 22 grudnia 1993 r. (sprawa C-152/91: Neath przeciwko Hugh Steeper Ltd) [10] oraz z dnia 28 września 1994 r. (sprawa C-200/91: Coloroll Pension Trustees Limited przeciwko Russell and Others) [11] Trybunał potwierdza, że w wyniku orzeczenia z dnia 17 maja 1990 r. (sprawa C-262/88: Barber przeciwko Guardian Royal Exchange Assurance Group), można powołać się na bezpośredni skutek art. 119 Traktatu celem dochodzenia równego traktowania w zakresie systemów zabezpieczenia socjalnego pracowników tylko w odniesieniu do korzyści wypłacanych za okresy zatrudnienia następujące po dniu 17 maja 1990 r., z wyjątkiem przypadków pracowników lub innych osób zgłaszających roszczenia w tej kwestii, którzy przed tą datą rozpoczęli postępowanie sądowe lub zgłosili równorzędne roszczenie, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym;
w wyżej wspomnianych orzeczeniach (sprawa C-109/91: Ten Over przeciwko Stichting Bedrijfpensioenfonds voor het Glazenwassers- en Schoonmaakbedrijf oraz sprawa C-200/91: Coloroll Pension Trustees Limited przeciwko Russell and Others) Trybunał potwierdza, że czasowe ograniczenie skutków orzeczenia w sprawie Barber ma zastosowanie w odniesieniu do renty w przypadku śmierci żywiciela rodziny i, w konsekwencji, można występować z roszczeniem o równe traktowanie w tym zakresie tylko w odniesieniu do okresów zatrudnienia po dniu 17 maja 1990 r., z wyjątkiem przypadków osób, które przed tą datą rozpoczęły postępowanie sądowe lub zgłosiły równorzędne roszczenie, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym;
w swoich orzeczeniach w sprawach C-152/91 i C-200/91 Trybunał uznaje, że składki na systemy emerytalne zdefiniowanej stawki, płacone przez pracowników płci męskiej i żeńskiej powinny być takie same, ponieważ są objęte zakresem art. 119 Traktatu; nierówna wysokość składek pracodawców wpłacanych w przypadku systemów zdefiniowanej stawki, ze względu na czynniki ubezpieczeniowe, wprowadzające rozróżnienie w zależności od płci, nie podlega ocenie na podstawie tego przepisu;
w swoich orzeczeniach z dnia 28 września 1994 r. [12] (sprawa C-408/92: Smith przeciwko Advel Systems oraz sprawa C-28/93: Van den Akker przeciwko Stichting Shell Pensioenfonds) Trybunał wskazuje, że art. 119 Traktatu uniemożliwia pracodawcy przyjmującemu środki niezbędne do uzyskania zgodności z orzeczeniem w sprawie Barber z dnia 17 maja 1990 r. (sprawa C-262/88) podniesienie wieku emerytalnego kobiet do poziomu obowiązującego dla mężczyzn w odniesieniu do okresów zatrudnienia zakończonych pomiędzy dniem 17 maja 1990 r., a dniem, kiedy środki te zaczęły obowiązywać; z drugiej strony art. 119 nie stoi na przeszkodzie, aby pracodawca uczynił to w odniesieniu do okresów zatrudnienia zakończonych po tej dacie; w odniesieniu do okresów zatrudnienia przed dniem 17 maja 1990 r. prawo wspólnotowe nie nakładało żadnego obowiązku, który usprawiedliwiałby ograniczenie z mocą wsteczną korzyści odnoszonych przez kobiety;
w swoim wyżej wymienionym orzeczeniu w sprawie C-200/91: Coloroll Pension Trustees Limited przeciwko Russell and Others, Trybunał orzekł, że dodatkowe świadczenia, wynikające z dobrowolnych składek płaconych przez pracowników, nie są objęte zakresem art. 119 Traktatu;
spośród przepisów zawartych w trzecim średniokresowym programie działania dotyczącym równych szans dla mężczyzn i kobiet (1991-1950) [13], Komisja ponownie podkreśla konieczność przyjęcia odpowiednich przepisów w celu uwzględnienia następstw orzeczenia z dnia 17 maja 1990 r. w sprawie 262/88 (Barber przeciwko Guardian Royal Exchange Assurance Group);
orzeczenie to automatycznie unieważnia niektóre przepisy dyrektywy Rady 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników [14] w odniesieniu do pracowników najemnych;
artykuł 119 Traktatu jest stosowany bezpośrednio i możne być powoływany przed sądami krajowymi w sprawach przeciwko pracodawcom, bez względu na to, czy są to osoby prywatne czy też osoby prawne; do sądów należy również zapewnienie przestrzegania praw przyznanych jednostkom na podstawie tego postanowienia;
ze względu na pewność prawną, konieczna jest zmiana dyrektywy 86/378/EWG w celu przyjęcia przepisów, na które wpłynęło orzeczenie w sprawie Barber,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 86/378/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Przez "systemy zabezpieczenia społecznego pracowników" rozumie się systemy nieobjęte dyrektywą 79/7/EWG, które mają na celu zapewnienie pracownikom najemnym i osobom pracującym na własny rachunek, w przedsiębiorstwie, grupie przedsiębiorstw, gałęzi gospodarki lub należącym do grupy zawodowej, świadczeń, których celem jest uzupełnienie ustawowych systemów zabezpieczenia społecznego lub ich zastąpienie, niezależnie od tego, czy przystąpienie do nich jest obowiązkowe, czy dobrowolne.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) umów indywidualnych osób pracujących na własny rachunek;
b) systemów obejmujących tylko jedną osobę w przypadku osób pracujących na własny rachunek;
c) umów ubezpieczenia, których stroną nie jest pracodawca, w przypadku pracowników najemnych;
d) opcyjnych przepisów systemów zabezpieczeń społecznych, które adresowane są indywidualnie w celu zapewnienia:
- bądź świadczeń uzupełniających,
- bądź możliwości wyboru daty, od której udzielane będą zwykłe świadczenia dla osób pracujących na własny rachunek lub wyboru między wieloma świadczeniami;
e) systemów pracowniczych, w zakresie, w jakim są one finansowane ze składek wpłacanych dobrowolnie przez samych pracowników.
3.
Niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia pracodawcom przyznania osobom, które osiągnęły już wiek emerytalny konieczny do przyznania im emerytury pracowniczej, lecz nie osiągnęły jeszcze wieku emerytalnego koniecznego do otrzymania emerytury ustawowej, dodatku do emerytury, którego celem jest wyrównanie lub częściowe wyrównanie kwoty świadczenia im wypłacanego w porównaniu do kwoty wypłacanej osobom płci odmiennej w identycznej sytuacji, które osiągnęły już ustawowy wiek emerytalny, do czasu, gdy osoby korzystające z dodatku osiągną ustawowy wiek emerytalny."
2.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa stosuje się do osób czynnych zawodowo, w tym osób pracujących na własny rachunek, i pracowników, których praca przerwana została z powodu choroby, macierzyństwa, wypadku lub niedobrowolnego bezrobocia, oraz do osób poszukujących pracy, jak i do pracowników emerytowanych oraz pracowników niepełnosprawnych, jak również do osób występujących w ich imieniu zgodnie z prawem krajowym lub praktyką krajową."
3.
Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Do przepisów sprzecznych z zasadą równego traktowania należą przepisy, które posługują się pojęciem płci pośrednio lub bezpośrednio poprzez odniesienie zwłaszcza do stanu cywilnego, lub rodzinnego, jeżeli chodzi o:
a) ustalenie osób, które mogą być objęte systemem zabezpieczenia społecznego pracowników;
b) określenie obowiązkowego lub dobrowolnego charakteru uczestnictwa w systemach pracowniczych;
c) ustanowienie różnych reguł dotyczących wieku przystąpienia do systemu lub minimalnego okresu zatrudnienia albo członkostwa w systemie, który jest niezbędny do uzyskania wynikających z niego świadczeń;
d) ustanowienie różnych reguł, z wyjątkami przewidzianymi w lit. h) oraz i), w odniesieniu do zwrotu składek w momencie, gdy pracownik występuje z systemu bez wypełnienia warunków umożliwiających mu uzyskanie odroczonego prawa do świadczeń długookresowych;
e) ustalenie różnych warunków przyznania świadczeń lub ograniczenie ich do pracowników jednej płci;
f) ustanowienie różnego wieku emerytalnego;
g) zawieszenie zachowania lub nabycia praw w okresach urlopu macierzyńskiego lub urlopu ze względów rodzinnych, ustawowo lub umownie ustalonych, i za które wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę;
h) określenie różnej wysokości świadczeń, chyba że w koniecznym zakresie trzeba wziąć pod uwagę elementy rachunku kalkulacyjnego, które są różne dla każdej płci w przypadkach systemów zdefiniowanej składki.
W przypadku systemów zdefiniowanej stawki, niektóre elementy mogą się między sobą różnić, jeśli różnice kwotowe są wynikiem stosowania czynników ubezpieczeniowych, które wprowadzają rozróżnienia w odniesieniu do płci w czasie, gdy wdrażane jest finansowanie funduszu;
i) ustalanie różnych wysokości składek należnych od pracowników;
ustalanie różnych poziomów składek pracodawców, z wyjątkiem:
- systemów zdefiniowanej składki, gdy ich celem jest wyrównywanie wysokości ostatecznego świadczenia lub częściowe ich wyrównanie w odniesieniu do obu płci,
- systemów zdefiniowanej stawki, gdzie składki pracodawcy mają na celu zapewnienie współmierności funduszy koniecznych do pokrycia kosztów świadczeń;
j) określenie różnych norm lub norm stosujących się tylko do pracowników określonej płci, chyba że chodzi o środki przewidziane w lit. h) oraz i) w odniesieniu do zagwarantowania lub zachowania prawa do świadczeń odroczonych, kiedy pracownik występuje z systemu.
2.
Jeżeli przyznanie świadczeń objętych niniejszą dyrektywą pozostawione jest do uznania organów zarządzających systemem, organy te muszą brać pod uwagę zasadę równego traktowania."
4.
Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie podejmują działania niezbędne w celu zmiany, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1993 r., przepisów dotyczących systemów pracowniczych, które odnoszą się do osób pracujących na własny rachunek, i są sprzeczne z zasadą równego traktowania.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stoi na przeszkodzie, by prawa i obowiązki dotyczące okresu podlegania systemowi pracowniczemu odnoszącemu się do osób pracujących na własny rachunek, uprzednie w stosunku do zmiany systemu, podlegały w dalszym ciągu postanowieniom obowiązującym w tamtym okresie."
5.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
W odniesieniu do systemów dla osób pracujących na własny rachunek, Państwa Członkowskie mogą odroczyć obowiązkowe stosowanie zasady równego traktowania w odniesieniu do:
a) ustalenia wieku emerytalnego dla celów przyznania rent starczych i emerytur oraz mogących z tego wypływać skutków w odniesieniu do innych świadczeń, do ich wyboru:
- bądź do czasu, kiedy równość ta zostanie wprowadzona w systemach ustawowych,
- bądź najpóźniej do czasu, gdy równość ta będzie określona przez dyrektywę;
b) rent w przypadku śmierci żywiciela rodziny do czasu, aż prawo wspólnotowe wprowadzi zasadę równego traktowania w ustawowych systemach zabezpieczenia społecznego w tym zakresie;
c) stosowania art. 6 ust. 1 lit. i), aby uwzględnić elementy różnych rachunków kalkulacyjnych, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1999 r."
6.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 9a
W przypadkue gdy kobiety i mężczyźni mogą występować z roszczeniem elastycznego ustalenia wieku emerytalnego na tych samych zasadach, nie uważa się tego za sprzeczne z niniejszą dyrektywą."
7.
Dodaje się Załącznik w brzmieniu:
"ZAŁĄCZNIK
Przykłady elementów, które mogą uchodzić za nierówne w odniesieniu do systemów zdefiniowanych stawek, określonych w art. 6 lit. h):
- konwersja części emerytury okresowej na środki pieniężne,
- przeniesienie uprawnień do emerytury,
- emerytura zwrotna wypłacana osobie będącej na utrzymaniu w zamian za zrzeczenie się części emerytury,
- emerytura w ograniczonej wysokości w przypadku pracownika, który decyduje się na skorzystanie z wcześniejszego przejścia na emeryturę."
Artykuł 2
1.
Jakiekolwiek środki w celu wykonania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do pracowników najemnych muszą objąć wszystkie świadczenia wynikające z okresów zatrudnienia po dniu 17 maja 1990 r. i mają zastosowanie z mocą wsteczną do tej daty, z zastrzeżeniem przypadków pracowników lub innych osób zgłaszających roszczenia w tej kwestii, którzy przed tą datą rozpoczęli postępowanie sądowe lub zgłosili równorzędne roszczenie, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym.
W takim przypadku środki w celu wykonania dyrektywy muszą mieć zastosowanie z mocą wsteczną do dnia 8 kwietnia 1976 r. oraz muszą obejmować wszelkie świadczenia wynikające z okresów zatrudnienia następujących po tej dacie.
W przypadku Państw Członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty po dniu 8 kwietnia 1976 r. a przed dniem 17 maja 1970 r., data ta zostanie zastąpiona datą rozpoczęcia stosowania art. 119 Traktatu na ich terytorium.
2.
Ustęp. 1 zdanie drugie nie stanowi przeszkody dla stosowania norm krajowych odnoszących się do przedawnienia roszczeń wobec pracowników lub innych osób zgłaszających roszczenia w tej kwestii, którzy rozpoczęli postępowanie sądowe lub zgłosili równorzędne roszczenie, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym przed dniem 17 maja 1990 r., pod warunkiem, że nie są one mniej korzystne dla tego typu roszczeń niż wobec podobnych roszczeń krajowych oraz nie powodują w praktyce uniemożliwienia realizacji prawa wspólnotowego.
3.
Dla Państw Członkowskich, których przystąpienie miało miejsce po dniu 17 maja 1990 r. i które w dniu 1 stycznia 1994 r. były Umawiającą się Stroną Porozumienia w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, data 17 maja 1990 r., wymieniona w zdaniu pierwszym ust. 1 niniejszego artykułu, zostaje zastąpiona datą 1 stycznia 1994 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, do dnia 1 lipca 1997 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy albo też odniesienie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, wszelkie konieczne informacje w celu umożliwienia sporządzenia sprawozdania w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/98/WE
z dnia 20 grudnia 1996 r.
w sprawie wyposażenia statków
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno - Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
(1) W ramach wspólnej polityki transportowej muszą być podjęte dalsze środki dla zapewnienia bezpieczeństwa transportu morskiego.
(2) Wypadki statków, w szczególności takie, które prowadzą do śmierci ludzi oraz zanieczyszczenia mórz i wybrzeży Państw Członkowskich, napełniają Wspólnotę poważną troską.
(3) Niebezpieczeństwo wypadków statków może być znacznie zmniejszone poprzez wprowadzenie wspólnych norm zapewniających wyższy poziom bezpieczeństwa działania wyposażenia znajdującego się na statkach. Normy badań i metody badań mogą mieć znaczący wpływ na przyszłe działanie wyposażenia.
(4) Zgodnie z konwencjami międzynarodowymi państwa bandery zobowiązane są do zapewnienia, aby wyposażenie statku odpowiadało określonym wymogom bezpieczeństwa oraz wydawały odpowiednie świadectwa. W tym celu międzynarodowe organizacje standaryzacyjne oraz Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) opracowują normy badań niektórych rodzajów wyposażenia morskiego. W normach krajowych, wykonujących normy międzynarodowe, władzom właściwym dla certyfikacji, pomiędzy którymi istnieją różnice w zakresie ich kwalifikacji i doświadczenia, przyznany jest pewien margines swobody. Prowadzi to do zróżnicowania poziomu bezpieczeństwa produktów, których zgodność z odpowiednimi międzynarodowymi normami bezpieczeństwa została potwierdzona przez właściwe władze krajowe oraz do poważnych zastrzeżeń po stronie Państw Członkowskich w zakresie akceptacji wyposażenia statków dopuszczonych przez inne Państwa Członkowskie statków pływających pod ich banderą bez dalszych weryfikacji.
(5) Muszą zostać ustanowione wspólne zasady mające na celu zniwelowanie różnic powstających w procesie wykonywania norm międzynarodowych. Takie wspólne zasady spowodują uniknięcie zbędnych kosztów i postępowań administracyjnych w zakresie zatwierdzania wyposażenia, polepszenie warunków eksploatacji oraz konkurencyjności żeglugi morskiej Wspólnoty, a nadto zniesienie technicznych barier utrudniających handel poprzez umieszczanie na wyposażeniu znaków zgodności.
(6) Rada, w swojej uchwale z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie wspólnej polityki w zakresie bezpieczeństwa na morzu [4] wyraźnie wezwała Komisję do przedłożenia propozycji ujednolicenia wykonania norm Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) oraz przepisów postępowania w zakresie zatwierdzania wyposażenia statków.
(7) Takie ujednolicenie jest możliwe jedynie poprzez podejmowanie działań na płaszczyźnie Wspólnoty, jako że Państwa Członkowskie nie mogą zapewnić odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa wyposażenia poprzez odosobnione działania ani działania w ramach organizacji międzynarodowych.
(8) Odpowiednim w tym celu instrumentem prawnym jest dyrektywa Rady, ponieważ tworzy ona jednolite i wiążące ramy stosowania przez Państwa Członkowskie międzynarodowych norm badania wyposażenia.
(9) Należy w pierwszym rzędzie badać wyposażenie, którego obowiązek posiadania na statku i zatwierdzenia przez administratora krajowego w zgodności z normami bezpieczeństwa ustanowionymi w międzynarodowych konwencjach lub rezolucjach nakładają najważniejsze konwencje międzynarodowe.
(10) W poszczególnych dyrektywach zapewniany jest swobodny przepływ pewnych produktów, które mogą być między innymi wykorzystywane jako wyposażenie statków bez konieczności wydawania przez Państwa Członkowskie świadectw wyposażenia, zgodnych z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi. Stąd też należy wydać przepisy dotyczące wyposażenia, które musi posiadać statek, wyłącznie w formie nowych wspólnych zasad.
(11) W przypadku wyposażenia, dla którego nie zostały jeszcze wydane takie normy albo jeśli istniejące normy nie są wystarczająco szczegółowe, muszą zostać wydane nowe normy w zakresie badania, najlepiej na poziomie międzynarodowym.
(12) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby jednostki notyfikowane, które oceniają zgodność wyposażenia z normami dotyczącymi badań, były niezależne, efektywne oraz profesjonalnie właściwe dla wypełniania swoich obowiązków.
(13) Zgodność z międzynarodowymi normami badań może być najlepiej wykazana poprzez przeprowadzenie postępowania w przedmiocie oceny zgodności ustanowionego w decyzji Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącej modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności WE, które mają być stosowane w dyrektywach dotyczących harmonizacji technicznej [5];
(14) Dyrektywy te w żadnej mierze nie ograniczają prawa przyznanego przez konwencje międzynarodowe administracji państwa bandery do przeprowadzania badań technicznych na pokładzie statków, dla których wystawiły świadectwo bezpieczeństwa, o ile badania te nie powielają postępowania w przedmiocie oceny zgodności.
(15) Wyposażenie objęte zakresem niniejszej dyrektywy musi zasadniczo mieć znak zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy.
(16) W niektórych przypadkach Państwa Członkowskie mogą wprowadzać środki przejściowe zmierzające do ograniczenia lub zakazu stosowania wyposażenia noszącego znak zgodności.
(17) Stosowanie wyposażenia nienoszącego znaku zgodności może być dopuszczone w nadzwyczajnych okolicznościach.
(18) W celu zmiany niniejszej dyrektywy konieczne jest uproszczone postępowanie przy udziale komitetu regulacyjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest poprawa bezpieczeństwa na morzu oraz zapobieganie zanieczyszczeniom mórz poprzez jednolite stosowanie odpowiednich dokumentów międzynarodowych w sprawie wyposażenia wymienionego w załączniku A, w które powinny być zaopatrzone statki, dla których wystawiane są świadectwa bezpieczeństwa przez Państwa Członkowskie albo w ich imieniu, a nadto zapewnienie swobodnego przepływu tego wyposażenia na obszarze Wspólnoty.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy poniższe wyrażenia maja następujące znaczenie:
a) "procedury w przedmiocie oceny zgodności" oznacza tryby postępowania przewidziane w art. 10 i w załączniku B;
b) "wyposażenie" oznacza elementy wyposażenia wymienione w załącznikach A.1 i A.2, w które statek ma być wyposażony zgodnie z dokumentami międzynarodowymi albo w które statek może być wyposażony na zasadzie dobrowolności i dla których, zgodnie z dokumentami międzynarodowymi, konieczne jest zatwierdzenie wydawane przez administrację państwa bandery;
c) "sprzęt łączności radiowej" oznacza wyposażenie wymagane w rozdziale IV Konwencji Solas z 1984 r. w brzmieniu z 1988 r., w odniesieniu do globalnego systemu ratownictwa i bezpieczeństwa na morzu (GMDSS) oraz sprzęt służący do łączności, oparty o emisje fal ultrakrótkich (radiotelefony nadawczo-odbiorcze) zgodnie z wymaganiami reguły III/6.2.1 powoływanej konwencji;
d) "konwencje międzynarodowe" oznacza:
- Międzynarodowa Konwencja z 1996 r. o linach łańcuchowych (LL66),
- Konwencja z 1972 r. w sprawie Międzynarodowych Zasad Unikania Zderzeń Statków (Colreg),
- Międzynarodowa Konwencja z 1973 r. w sprawie zapobiegania zanieczyszczeniom mórz przez statki,
oraz
- Międzynarodowa Konwencja z 1974 r. w sprawie bezpieczeństwa życia na morzu (Solas),
włącznie z protokołami i zmianami, które w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy miały moc obowiązującą;
e) "dokumenty międzynarodowe" oznacza odpowiednie konwencje międzynarodowe oraz odpowiednie rezolucje i okólniki Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), a także odpowiednie międzynarodowe normy badań;
f) "oznaczenie" oznacza symbol, określony w załączniku D, odpowiadający wymogom art. 11;
g) "jednostka notyfikowana" oznacza organ powołany w trybie art. 9 przez właściwą administrację krajową Państwa Członkowskiego;
h) "umieszczony na statku" oznacza znajdujący się lub zainstalowany na statku;
i) "świadectwa bezpieczeństwa" oznacza świadectwa, które zgodnie z konwencjami międzynarodowymi są wydawane przez Państwa Członkowskie lub w ich imieniu;
j) "statek" oznacza statek objęty zakresem konwencji międzynarodowych, za wyjątkiem okrętów wojennych;
k) "statek wspólnotowy" oznacza statek, dla którego zgodnie z konwencjami międzynarodowymi wydawane jest świadectwo bezpieczeństwa przez Państwo Członkowskie lub w jego imieniu, za wyjątkiem przypadków, kiedy świadectwo wydaje administracja Państwa Członkowskiego dla statku na wniosek państwa trzeciego;
l) "nowy statek" oznacza statek, którego stępka została położona albo znajdował się on na podobnym etapie budowy w dniu albo po dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
W rozumieniu tej definicji jako "podobnie zaawansowany etap budowy" uznawany jest stan, kiedy
i) prace związane z budową określonego statku zostały w widoczny sposób rozpoczęte
i
ii) rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton albo 1 % szacunkowej masy statku, w zależności do tego, która z tych wielkości jest mniejsza;
m) "istniejący statek" oznacza statek, który nie jest statkiem nowym;
n) "normy badań" oznacza normy, obowiązujące w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy i ustanowione zgodnie z konwencjami międzynarodowymi oraz odpowiednimi rezolucjami i okólnikami IMO w sprawie określania metod i wyników badań przez:
- Międzynarodową Organizację Morską (IMO),
- Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO),
- Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną (IEC),
- Europejski Komitet Normalizacji (CEN),
- Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (Cenelec),
oraz
- Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI)
w mocy w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy i ustanowione zgodnie z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi oraz z odpowiednimi uchwałami i okólnikami IMO w celu określenia sposobów badania i wyników badań, jednakże jedynie w formie określonej w załączniku A;
o) "homologacja typu" oznacza postępowania w przedmiocie oceny wyposażenia wyprodukowanego zgodnie z odpowiednimi normami badań i wystawienie odpowiedniego świadectwa.
Artykuł 3
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do wyposażenia do użytku na statku:
a) nowego statku wspólnotowego, niezależnie do tego, czy statek znajduje się w tym czasie w budowie na obszarze Wspólnoty;
b) istniejącego statku wspólnotowego
- który uprzednio nie miał takiego wyposażenia,
lub
- jeżeli znajdujące się dotychczas na nim wyposażenie jest wymieniane, chyba że konwencje międzynarodowe dopuszczają co innego,
niezależnie od tego, czy statek znajduje się na obszarze Wspólnoty w czasie, kiedy jest zaopatrywany w to wyposażenie.
2.
Niniejsza dyrektywa nie obowiązuje w odniesieniu do wyposażenia, w które statek jest już zaopatrzony w dniu jej wejścia w życie.
3.
Niezależnie od faktu, że wyposażenie, o którym mowa w ust. 1 wchodzi także do zakresu regulacji innych dyrektyw w sprawie zapewnienia swobodnego przepływu, w szczególności dyrektywy Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej [6] oraz dyrektywy Rady 89/686/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków ochrony osobistej [7], obowiązuje w odniesieniu do niego wyłącznie niniejsza dyrektywa.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie lub organy, które działają w imieniu Państwa Członkowskiego, przy wydawaniu lub przedłużaniu terminu ważności świadectw bezpieczeństwa zapewnia względnie zapewniają, aby wyposażenie znajdujące się na pokładzie statku wspólnotowego, dla którego określone Państwo Członkowskie wydało świadectwo bezpieczeństwa, odpowiadało wymogom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Wyposażenie, wyszczególnione w załączniku A.1, umieszczone na statku wspólnotowym w dniu lub po dniu, określonym w art. 20 ust. 1 akapit drugi, odpowiada stosownym wymaganiom wymienionych w tym załączniku dokumentów międzynarodowych.
2.
Zgodność wyposażenia z odpowiednimi wymogami konwencji międzynarodowych oraz z rezolucjami i okólnikami Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) jest wykazywana jedynie przy zastosowaniu odpowiednich norm badań i trybów postępowania w przedmiocie oceny zgodności z tymi wymogami.
W odniesieniu do wszystkich pozycji wyposażenia wyszczególnionych w załączniku A.1 mają alternatywne zastosowanie normy badań IEC albo ETSI, zaś producent albo jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę na obszarze Wspólnoty może określić, jakie normy badań mają zastosowanie.
3.
Wyposażenie, wyszczególnione w załączniku A.1, które zostało wyprodukowane przed terminem określonym w ust. 1, może być dalej przez dwa lata od tego terminu wprowadzane na rynek albo używane jako wyposażenie statku wspólnotowego, dla którego zaświadczenia zostały wydane przez Państwo Członkowskie albo w jego imieniu, tak jak to przewidują konwencje międzynarodowe, jeżeli wyposażenie zostało wyprodukowane zgodnie z procedurami przewidzianymi dla homologacji typu, które obowiązywały na terytorium tego Państwa Członkowskiego przed przyjęciem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zabronić wprowadzania na rynek lub umieszczenia na statku wspólnotowym wyposażenia, o którym mowa w załączniku A.1, które ma oznaczenie albo z innych powodów może być uznane za zgodne z niniejsza dyrektywą, ani też odmówić wydania lub przedłużenia terminu ważności świadectwa bezpieczeństwa na nie.
2.
Przed wystawieniem odpowiedniego świadectwa bezpieczeństwa właściwa władza wydaje, zgodnie z odpowiednimi przepisami w sprawie komunikacji radiowej, zezwolenie na prowadzenie łączności radiowej.
Artykuł 7
1.
Po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Wspólnota występuje z wnioskiem do IMO albo odpowiednio do europejskich organizacji normalizacyjnych o ustanowienie norm, włącznie ze szczegółowymi normami badań wyposażenia, wymienionego w załączniku A.2.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1 jest sporządzany przez:
- przez prezydencję Rady i przez Komisję, jeżeli składane są do IMO,
- przez Komisję zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych [8], do europejskich organizacji normalizacyjnych.
Celem mandatu udzielanego przez Komisję jest wypracowanie norm międzynarodowych w drodze współpracy pomiędzy organami europejskimi i odpowiednimi organami na płaszczyźnie międzynarodowej.
3.
Państwa Członkowskie dokładają wszelkich starań, aby organizacje międzynarodowe, włącznie z IMO szybko rozpoczęły prace zmierzające do wypracowania tych norm.
4.
Komisja regularnie nadzoruje prace nad normami dotyczącymi badań.
5.
Jeżeli organizacje międzynarodowe, włącznie z IMO, po upływie rozsądnego czasu nie przyjmą odpowiednich norm badań dla określonej pozycji wyposażenia albo odmówią ich przyjęcia, wówczas w trybie postępowania przewidzianego w art. 18 przyjmowane są normy, które oparte są na pracach europejskich organizacji normalizacyjnych.
6.
Jeżeli normy badań dla określonej pozycji wyposażenia, określonej w ust. 1 lub 5, zostały przyjęte lub weszły w życie, wówczas pozycja ta może zostać przesunięta z załącznika A.2 do załącznika A.1; zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 od dnia tego przesunięcia stosowany jest art. 5.
Artykuł 8
1.
W przypadku nowego statku, który niezależnie od swojej bandery nie jest zarejestrowany w żadnym z Państw Członkowskich, a powinien zostać przeniesiony do rejestru statków jednego z Państw Członkowskich, wówczas po przeniesieniu przyjmujące Państwo Członkowskie pod warunkiem dokonania inspekcji weryfikuje bieżący stan jego wyposażenia, aby odpowiadał świadectwom bezpieczeństwa oraz spełniał wymogi niniejszej dyrektywy i posiadał oznaczenia, albo aby było ono w rozumieniu władzy tego Państwa Członkowskiego równoważne z homologacją typu, zgodną z niniejszą dyrektywą.
2.
Jeżeli wyposażenie nie nosi oznaczenia albo nie jest uznawane przez tę administrację za równoważne, wówczas jest wymieniane.
3.
W przypadku wyposażenia, które jest zgodnie z niniejszym artykułem uznawane za równoważne, Państwo Członkowskie wydaje świadectwo, które stale znajduje się razem z wyposażeniem, i które umożliwia państwu bandery umieszczenie na statku wyposażenia oraz wprowadza ewentualne ograniczenia albo ustanawia przepisy jego użytkowania.
4.
W przypadku sprzętu łączności radiowej, administracja państwa bandery wymaga, aby wyposażenie to nie miało negatywnego oddziaływania w zakresie wymogów dotyczących pasma częstotliwości radiowych.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie jakie organy wyznaczyły do przeprowadzania postępowania określonego w art. 10, wraz ze szczególnymi zadaniami, które powierzyły tym organom oraz jaki numer identyfikacyjny został im nadany uprzednio przez Komisję.
Każda organizacja przedkłada Państwu Członkowskiemu, które zamierza ją desygnować, pełne informacje oraz dowód spełnienia kryteriów ustanowionych w załączniku C.
2.
Każde Państwo Członkowskie co najmniej co dwa lata poddaje kontroli, dokonywanej przez swoje władze albo niezależne zewnętrzne podmioty wyznaczone przez te władze, zadania, które jednostki notyfikowane podejmują w imieniu tego państwa.
Poprzez tę kontrolę zapewnione jest dalsze wypełnianie przez jednostkę notyfikowaną kryteriów ustanowionych w załączniku C.
3.
Państwo Członkowskie, które wyznaczyło odpowiednią jednostkę, wycofuje desygnację, jeżeli zostanie stwierdzone, że jednostka notyfikowana nie spełnia już kryteriów ustanowionych w załączniku C. Informuje o tym niezwłocznie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
1.
Stosuje się następujące postępowanie w przedmiocie oceny zgodności, którego szczegóły podane są w załączniku B:
i) badanie typu WE (moduł B) oraz, przed wprowadzeniem na rynek wyposażenia oraz zgodnie z wyborem dokonanym przez producenta albo jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę na obszarze Wspólnoty, spośród kontroli wymienionych w załączniku A.1, wszelkie wyposażenie podlega:
a) deklaracji zgodności z typem WE (moduł C);
b) deklaracji zgodności z typem WE (zapewnienie jakości produkcji) (moduł D);
c) deklaracji zgodności z typem WE (zapewnienie jakości produktu) (moduł E);
d) deklaracji zgodności z typem WE (kontrola produktów) (moduł F);
ii) kompleksowe zapewnienie jakości (moduł H).
2.
Deklaracja zgodności z typem jest składana na piśmie i zawiera dane wymienione w załączniku B.
3.
Jeżeli wyposażenie jest produkowane w pojedynczych egzemplarzach albo w małych ilościach a nie seryjnie lub masowo, wówczas postępowanie w przedmiocie oceny zgodności może polegać na indywidualnej kontroli WE.
4.
Komisja prowadzi aktualny wykaz zatwierdzonego wyposażenia oraz wniosków wycofanych i odrzuconych i udostępnia ten wykaz wszystkim zainteresowanym stronom.
Artykuł 11
1.
Wyposażenie, o którym mowa w załączniku A.1, które odpowiada właściwym dokumentom międzynarodowym i zostało wyprodukowane zgodnie z postępowaniem w przedmiocie oceny zgodności, jest opatrzone oznaczeniem, które umieszcza na nim producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę na obszarze Wspólnoty.
2.
Po oznaczeniu umieszczony jest numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, która przeprowadziła postępowanie w przedmiocie oceny zgodności, jeżeli bierze ona udział w procesie kontroli produkcji, oraz ostatnie dwie cyfry roku, w którym oznaczenie zostało umieszczone.
Numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej jest umieszczany pod rygorem odpowiedzialności albo przez tę jednostkę albo przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę na obszarze Wspólnoty.
3.
Mające zastosowanie oznaczenie jest określone w załączniku D.
4.
Oznaczenie umieszcza się na wyposażeniu albo na tabliczce z danymi w taki sposób, aby przez cały okres amortyzacji tego wyposażenia pozostawało dobrze widoczne, czytelne i trwałe.
Jeżeli nie jest to jednak możliwe albo uzasadnione ze względu na rodzaj danego wyposażenia, wówczas oznaczenie jest umieszczane na opakowaniu produktu, oznakowaniu albo na załączonej ulotce.
5.
Nie są umieszczane oznaczenia lub rysunki, które ze względu na znaczenie lub wygląd oznaczenia zgodnego z niniejszą dyrektywą mogłyby wprowadzić w błąd osoby trzecie.
6.
Oznaczenie jest umieszczane w końcowej fazie produkcji.
Artykuł 12
1.
Nie naruszając przepisów art. 6, każde Państwo Członkowskie może podejmować odpowiednie działania zmierzające do zapewnienia, że są przeprowadzane kontrole próbek wyposażenia opatrzonego oznaczeniami, które znajduje się na jego rynku, ale jeszcze nie zostało umieszczone na statku w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą.
Kontrole próbek, które nie są przewidziane w modułach oceny zgodności w załączniku B, przeprowadzane są na koszt Państw Członkowskich.
2.
Nie naruszając przepisów art. 6, po zainstalowaniu wyposażenia na pokładzie statku wspólnotowego, dozwolona jest kontrola tego wyposażenia pod względem zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy, przeprowadzana przez administrację państwa bandery, jeżeli kontrole eksploatacyjne na statku przewidziane są przez konwencje międzynarodowe ze względów na bezpieczeństwo i/lub w celu zapobiegania zanieczyszczeniu mórz, pod warunkiem, że nie powielają już uprzednio przeprowadzanych postępowań w przedmiocie oceny zgodności.
Administracja państwa bandery może wprowadzić wymóg, aby producent wyposażenia, jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę na obszarze Wspólnoty albo osoba, która na obszarze Wspólnoty jest odpowiedzialna za wprowadzanie do obrotu wyposażenia, przedłożyła protokoły inspekcji/badań.
Artykuł 13
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie w wyniku kontroli lub w inny sposób stwierdza, że element wyposażenia, o którym mowa w załączniku A.1, który został w prawidłowy sposób zamontowany, konserwowany i używany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, pomimo posiadania oznaczenia stanowić może zagrożenie dla zdrowia i/lub bezpieczeństwa załogi, pasażerów albo innych osób bądź zagrażać środowisku naturalnemu mórz, wówczas podejmuje wszelkie niezbędne działania zapobiegawcze zmierzające do wycofania tego przedmiotu z rynku albo zabronienia lub ograniczenia jego wprowadzania na rynek albo stosowania na statku, dla którego wydaje świadectwa bezpieczeństwa.
Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjęciu tych działań, uzasadnia swoją decyzję podając w szczególności, czy niespełnienie wymogów należy przypisać:
a) nieprzestrzeganiu art. 5 ust. 1 i 2;
b) nieprawidłowemu zastosowaniu norm dotyczących badań określonych w art. 5 ust. 1 i 2; lub
c) wadom samych norm dotyczących badań.
2.
Komisja przeprowadza jak najszybciej konsultacje z zainteresowanymi stronami.
Jeżeli po tych konsultacjach Komisja stwierdzi, iż:
- podejmowane środki są uzasadnione, wówczas niezwłocznie informuje o tym to Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę, oraz inne Państwa Członkowskie; jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1 przypisywana jest brakom w samych normach dotyczących badań, wówczas Komisja po skonsultowaniu z zainteresowanymi stronami w terminie dwóch miesięcy przekazuje sprawę komitetowi, o którym mowa w art. 18, jeżeli Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję, zamierza ją utrzymać i wszczyna postępowanie, o którym mowa w art. 18,
- środki są nieuzasadnione, wówczas informuje o tym niezwłocznie to Państwo Członkowskie, które podjęło działania oraz producenta albo jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę na obszarze Wspólnoty.
3.
Jeżeli pozycja wyposażenia posiada oznaczenie, odpowiednie środki przyjmowane są przez Państwo Członkowskie upoważnione do umieszczenia oznaczenia, to Państwo Członkowskie informuje Komisję i inne Państwa Członkowskie o przyjętych przez siebie środkach.
4.
Komisja zapewnia, aby Państwa Członkowskie były informowane o przebiegu i wynikach tego postępowania.
Artykuł 14
1.
Nie naruszając przepisów art. 5, w wyjątkowym przypadku innowacji technicznych administracja państwa bandery może dopuścić umieszczenie na statku wspólnotowym wyposażenia, które nie odpowiada zasadom postępowania w przedmiocie oceny zgodności, jeżeli administracja państwa bandery w drodze prób albo w inny wystarczający sposób przekonała się o tym, że wyposażenie to jest przynajmniej tak samo skuteczne jak wyposażenie, które odpowiada przepisom postępowania w przedmiocie oceny zgodności.
W przypadku sprzętu łączności radiowej administracja państwa bandery wymaga, aby wyposażenie to nie miało negatywnego oddziaływania na pasma częstotliwości radiowych.
2.
Takie postępowania próbne nie różnicują wyposażenia wyprodukowanego w państwie bandery a wyprodukowanego w innym Państwie Członkowskim.
3.
Państwo bandery wystawia świadectwo dla pozycji wyposażenia, objętego niniejszym artykułem, które jest stale załączone do wyposażenia i zawiera zezwolenie państwa bandery na umieszczenie na statku oraz wszelkie ograniczenia albo przepisy dotyczące jego użytkowania.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie dopuści wyposażenie objęte niniejszym artykułem do umieszczenia na wspólnotowym statku, wówczas to Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie oraz składa sprawozdania ze wszelkich odpowiednich prób, ocen i postępowań w przedmiocie oceny zgodności.
5.
Wyposażenie, o którym mowa w ust. 1, w trybie postępowania przewidzianego w art. 18, dodaje się do załącznika A.2 niniejszej dyrektywy.
6.
Jeżeli statek z wyposażeniem objętym ust. 1 jest przenoszony do innego Państwa Członkowskiego, wówczas przyjmujące Państwo Członkowskie bandery może przyjąć niezbędne środki, włączając próby i pokazy praktyczne, aby przekonać się, iż wyposażenie to jest przynajmniej tak samo skuteczne jak wyposażenie, które spełnia warunki oceny zgodności.
Artykuł 15
1.
Nie naruszając art. 5, administracja państwa bandery może dopuścić wyposażenie, które nie spełnia postępowania w przedmiocie oceny zgodności lub nie jest objęte art. 14, do umieszczenia na wspólnotowym statku, ze względów próbnych lub oceny, ale jedynie gdy są spełnione następujące warunki:
a) wyposażenie musi otrzymać świadectwo Państwa Członkowskiego bandery, które to świadectwo musi przez cały czas znajdować się na statku wraz z wyposażeniem, i które zezwala Państwu Członkowskiemu bandery umieścić to wyposażenie na wspólnotowym statku oraz wprowadza określenie ograniczenia lub ustanawia określone przepisy dotyczące stosowania tego wyposażenia;
b) zezwolenie musi być ograniczone do krótkiego okresu;
c) wyposażenie to nie może być umieszczane w miejscu wyposażenia, które spełnia wymagania niniejszej dyrektywy i nie może zastępować tego wyposażenia, które musi pozostawać na wspólnotowym statku, sprawne i gotowe do użycia.
2.
W przypadku sprzętu łączności radiowej, administracja państwa bandery wymaga, aby to wyposażenie nie miało negatywnego oddziaływania na pasma częstotliwości radiowych.
Artykuł 16
1.
Jeżeli wyposażenie musi być wymienione w porcie poza obszarem Wspólnoty i w wyjątkowych okolicznościach, które są w należyty sposób uzasadnione wobec administracji państwa bandery, i jeżeli z uwagi na brak czasu, opóźnienie oraz nadmierne koszty nie jest praktycznie możliwe zaopatrzenie statku w wyposażenie posiadające homologacje typu WE, może on być zaopatrzony w inne wyposażenie, w trybie następującego postępowania:
a) do wyposażenia jest dołączony dokument, który został wydany przez uznaną organizacje równoważną do jednostki notyfikowanej, jeżeli między Wspólnotą a zainteresowanym państwem trzecim została zawarta umowa międzynarodowa w sprawie wzajemnego uznawania takich organizacji;
b) jeżeli wymogi zawarte pod lit. a) nie mogą być spełnione, wówczas statek może, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być zaopatrzony w wyposażenie, do którego dołączony jest dokument wydany przez Państwo Członkowskie IMO, będące stroną odpowiednich konwencji i który to dokument zaświadcza o zgodności z odpowiednimi wymogami stawianymi przez IMO.
2.
Administracja państwa bandery jest niezwłocznie informowana o charakterze i cechach takiego wyposażenia.
3.
Administracja państwa bandery jak najszybciej zapewnia, że wyposażenie, o którym mowa w ust. 1 wraz z dokumentacją z badań, jest zgodne z odpowiednimi wymogami dokumentów międzynarodowych oraz z niniejszą dyrektywą.
4.
W przypadku wyposażenia radiowego administracja państwa bandery wymaga, aby wyposażenie to nie miało negatywnego oddziaływania na pasmo częstotliwości radiowych.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa może być zmieniona w trybie postępowania ustanowionego w art. 18, w celu:
- zastosowania późniejszych zmian dokumentów międzynarodowych do celów niniejszej dyrektywy,
- zaktualizowania załącznika A poprzez włączenie nowego wyposażenia oraz poprzez przeniesienie wyposażenia z załącznika A.2 do A.1 i odwrotnie,
- dodania możliwości stosowania modułów B + C i modułu H do wyposażenia wymienionego w załączniku A.1,
- włączenia innych organizacji normalizacyjnych do definicji "normy dotyczącej badań", zawartej w art. 2.
Artykuł 18
1.
Komisja jest wspierana przez komitet, powołany na podstawie art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG z dnia 13 września 1993 r. dotyczącej minimalnych wymagań w odniesieniu do statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających i przewożących towary niebezpieczne lub zanieczyszczające, zgodnie z procedurą ustanowioną w tym artykule [9].
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt przyjęcia odpowiednich środków.
Komitet przedstawia swoje stanowisko w sprawie projektu w terminie, który może określić przewodniczący, uwzględniając pilność zagadnienia.
Stanowisko przyjmowane jest większością głosów, którą określa art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku podejmowania decyzji przez Radę na wniosek Komisji.
W głosowaniu Komitetu głosy przedstawicieli Państw Członkowskich ważone są w sposób określony w wyżej wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje odpowiednie środki, jeżeli są one zgodne ze stanowiskiem komitetu.
b) Jeżeli zamierzone środki nie są zgodne ze stanowiskiem komitetu albo nie zostało przedstawione stanowisko, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycje przyjęcia środków.
Rada podejmuje decyzje większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada, po upływie dwóch miesięcy od daty wystąpienia do niej, nie podejmie żadnej decyzji, wówczas przyjmowane są środki proponowane przez Komisję.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy mającej na celu skuteczne wdrożenie i egzekwowanie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
1.
Do 30 czerwca 1998 r. Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne mające na celu wykonanie niniejszej dyrektywy.
Stosują one te przepisy od 1 stycznia 1999 r.
Przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym, przyjmowane przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty przepisów krajowych, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Komisja powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 96/99/WE
z dnia 30 grudnia 1996 r.
zmieniająca dyrektywę 92/12/EWG w sprawie ogólnych ustaleń dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Komitet Ekonomiczno-Społeczny, konsultowany na wniosek Komisji, nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez Radę na postawie art. 198 Traktatu; dlatego należy stanowić bez opinii Komitetu;
dyrektywa 92/12/EWG [2] określa ogólne ustalenia dotyczące przechowywania, przepływu oraz kontrolowania towarów objętych podatkiem akcyzowym;
artykuł 26 niniejszej dyrektywy przewiduje dla Danii odstępstwo od pobierania podatku akcyzowego od napojów alkoholowych i wyrobów tytoniowych powyżej pewnych ilości w przypadku gdy są one wwożone na terytorium Danii przez osoby prywatne na ich własny użytek;
Akt Przystąpienia z 1994 r. przewiduje, również w odniesieniu do art. 26 dyrektywy 92/12/EWG, że Szwecja i Finlandia mają prawo pobierać podatek akcyzowy od poszerzonej listy napojów alkoholowych i tytoniowych przetworzonych na takich samych zasadach;
tego typu odstępstwa są przyznawane w związku z faktem, iż w Europie bez granic, gdzie stawki podatku akcyzowego są bardzo zróżnicowane, natychmiastowe zniesienie wszystkich limitów stosowanych w zakresie akcyzy spowodowałoby niedopuszczalną zmianę przepływu wymiany towarowej i przychodów, jak również zakłócenie konkurencji w zainteresowanych Państwach Członkowskich, które tradycyjnie pobierają wysoki podatek akcyzowy na wyżej wspomniane towary, zarówno dlatego, że towary te stanowią poważne źródło dochodów, jak i ze względów sanitarno-społecznych;
odstępstwa zostały przyznane do dnia 31 grudnia 1996 r. przy procedurze kontrolnej identycznej do procedury ustanowionej w art. 28 dyrektywy 77/388/EWG [3];
jednakże dnia 31 grudnia 1996 r. minimalne stawki podatku akcyzowego stosowane w całej Wspólnocie będą niższe od tych, które zostały przyznane w ramach odstępstw tak, że zniesienie ich w określonym dniu spowoduje większe problemy niż te, które zostały przewidziane;
dlatego należy przewidzieć dłuższy okres dostosowawczy dla Danii, Finlandii i Szwecji zmieniając datę ustanowioną w art. 26 dyrektywy 92/12/EWG;
jednakże przepisy art. 26 stanowią odstępstwo od jednej z podstawowych zasad rynku wewnętrznego, to jest prawa obywateli do przewozu nabytych na własny użytek towarów z jednego miejsca Wspólnoty w drugie bez nabywania nowych obowiązków podatkowych, należy w możliwie największym stopniu wyeliminować skutki przepisów niniejszego artykułu;
należy dlatego, z jednej strony, w przypadku Danii i Finlandii przewidzieć stopniowe znoszenie ograniczeń ilościowych, które mogą być stosowane aż do chwili ich ostatecznego zniesienia dnia 31 grudnia 2003 r. i, z drugiej strony, ograniczyć z 36 do 24 godzin okres dający prawo do zwolnienia od podatku, który ma odpowiadać minimalnemu koniecznemu okresowi pobytu rezydenta poza granicami swojego Państwa Członkowskiego dla nabycia prawa do korzystania przez tego rezydenta z jakiegokolwiek zwolnienia;
zainteresowane Państwa Członkowskie mogą ustanowić dokładne warunki procesu liberalizacji w zależności od wszystkich elementów, które w danym przypadku należny wziąć pod uwagę;
jednakże że proces ten musi zostać poddany kontroli najpóźniej do dnia 30 czerwca 2000 r.;
należy zezwolić Szwecji na kontynuowanie stosowania obecnie obowiązujących ograniczeń do dnia 30 czerwca 2000 r. po zastosowaniu mechanizmu rewizyjnego analogicznego do przewidzianego art. 28 dyrektywy 77/388/EWG;
artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia Rady 3925/91/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. dotyczący zniesienia kontroli i formalności stosowanych wobec bagażu podręcznego ładowni, osób odbywających lot wewnątrzwspólnotowy oraz bagażu osób przekraczających morze wewnątrz Wspólnoty [4] zawiera zapis, iż stosowanie go nie narusza zasad kontroli związanych z zakazami lub ograniczeniami nałożonymi przez Państwa Członkowskie w zakresie, w jakim są one zgodne z trzema Traktatami założycielskimi Wspólnot Europejskich; i że w związku z powyższym, weryfikacje niezbędne w celu stosowania ograniczeń ilościowych wskazanych w art. 26 dyrektywy 92/12/EWG muszą być uznane za tego typu kontrole i, jako takie, za zgodne z legislacją wspólnotową,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 26 dyrektywy 92/12/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 26
1.
Bez uszczerbku dla art. 8, do dnia 31 grudnia 2003 r. Dania i Finlandia zostaje upoważniona do stosowania szczególnych przepisów ustanowionych w ust. 2 i 3 odnośnie do niektórych napojów alkoholowych i wyrobów tytoniowych wwożonych na terytorium tych państw przez osoby prywatne na użytek własny.
Dania i Finlandia są upoważnione do kontynuowania, od dnia 1 stycznia 1997 r., stosowania takich samych ograniczeń, jakie są stosowane do dnia 31 grudnia 1996 r. w stosunku do ilości towarów, które mogą być wwożone na ich terytorium bez dodatkowych opłat z tytułu podatku akcyzowego.
Te Państwa Członkowskie zobowiązane są do stopniowego znoszenia powyższych ograniczeń.
Jeżeli towary te wwożone są przez osoby rezydujące na terytorium Danii i Finlandii, państwa te mają prawo ograniczać zwolnienie z opłat z tytułu podatku akcyzowego do osób, które przebywały poza ich granicami przez okres dłuższy niż 24 godziny.
2.
Przed dniem 30 czerwca 2000 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania ust. 1.
3.
Bez uszczerbku dla art. 8 i pod warunkiem zachowania procedury weryfikacyjnej analogicznej do tej, jaka została ustanowiona w art. 28 dyrektywy 77/388/EWG, Szwecji upoważniona jest do kontynuowania stosowania, od dnia 1 stycznia 1997 r. aż do dnia 30 czerwca 2000 r., takich samych ograniczeń jak te, które stosowała dnia 31 grudnia 1996 r. w stosunku do ilości napojów alkoholowych i wyrobów tytoniowych, które mogą być wprowadzane na terytorium Szwecji przez osoby prywatne na ich własny użytek bez nowych opłat z tytułu podatku akcyzowego.
4.
Dania, Finlandia i Szwecja mogą pobierać opłaty z tytułu podatku akcyzowego i stosować niezbędne kontrole wynikające z zapisu niniejszego artykułu."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1997 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie taki towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie uregulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA 96/100/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 17 lutego 1997 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy 93/7/EWG w sprawie zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium Państwa Członkowskiego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu[3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z różnymi tradycjami artystycznymi występującymi we Wspólnocie, obrazy malowane akwarelami, gwaszami czy pastelami są uznawane różnorodnie, albo za malarstwo albo za rysunki; kategoria 4 wymieniona w załączniku do dyrektywy nr 93/7/EWG[4] obejmuje rysunki wykonane w całości ręcznie przy użyciu jakichkolwiek materiałów czy technik, a kategoria 3 obejmuje inne obrazy i malarstwo wykonane w całości ręcznie przy użyciu jakichkolwiek materiałów czy technik; progi finansowe stosowane w odniesieniu do tych dwóch kategorii są różne; na rynku wewnętrznym może to doprowadzić do wystąpienia poważnych różnic traktowania obrazów malowanych akwarelami, gwaszami czy pastelami w zależności od Państwa Członkowskiego, w którym się znajdują; do celów stosowania wyżej wymienionej dyrektywy konieczne jest ustalenie, do której kategorii należy zaliczać obrazy tego rodzaju w celu zapewnienia, że stosowane progi finansowe są takie same na całym obszarze Wspólnoty;
doświadczenie wykazuje, że ceny osiągane przez obrazy malowane akwarelami, gwaszami czy pastelami są generalnie wyższe, niż ceny osiągane przez rysunki i o wiele niższe niż ceny osiągane przez obrazy malowane farbami olejnymi czy temperą; w związku z powyższym, dla obrazów malowanych akwarelami, gwaszami czy pastelami wskazane jest ustanowienie nowej, oddzielnej kategorii o progu finansowym 30 000 ECU w celu zapewnienia, że dzieła sztuki o głównym znaczeniu wyprowadzone niezgodnie z prawem z terytorium Państwa Członkowskiego mogą być zwrócone,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku do dyrektywy 93/7/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w pozycji A:
a) pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Obrazy i malarstwo, inne niż włączone do kategorii 3A lub 4, wykonane w całości ręcznie przy użyciu jakichkolwiek materiałów czy technik1";
b) dodaje się pkt 3A w brzmieniu:
"3A Akwarele, gwasze i pastele wykonane w całości ręcznie przy użyciu jakichkolwiek materiałów";
c) pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Mozaiki wykonane w całości ręcznie przy użyciu jakichkolwiek materiałów, inne niż te, które zalicza się do kategorii 1 lub 2, i rysunki wykonane w całości ręcznie przy użyciu jakichkolwiek materiałów lub technik."
2. w pozycji B:
dodaje się kategorię w brzmieniu:
"30 000
- 3A.
(Akwarele, gwasze i pastele)".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej przed upływem sześciu miesięcy od daty jej opublikowania w Dzienniku UrzędowymWspólnot Europejskich.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 31/96
z dnia 10 stycznia 1996 r.
w sprawie świadectwa zwolnienia z podatku akcyzowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania[1], ostatnio zmienione dyrektywą 94/74/WE[2], w szczególności jej art. 23 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
Państwa Członkowskie mają zwolnić od podatku akcyzowego produkty podlegające podatkowi akcyzowemu dostarczane siłom zbrojnym oraz organizacjom wymienionym w art. 23 ust. 1 dyrektywy 92/12/EWG;
zgodnie z art. 23 ust. 1a dyrektywy 92/12/EWG siłom zbrojnym i organizacjom wymienionym w art. 23 ust. 1 należy zezwolić na otrzymywanie produktów z innych Państw Członkowskich w oparciu o porozumienia o zawieszeniu podatku akcyzowego na podstawie dokumentu towarzyszącego, pod warunkiem że dokumentowi temu towarzyszy świadectwo zwolnienia; niezbędne jest ustalenie formy oraz treści świadectwa zwolnienia;
Państwom Członkowskim należy zezwolić na objęcie przepisami niniejszego rozporządzenia innych dziedzin opodatkowania pośredniego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Podatku Akcyzowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dokument zamieszczony w Załączniku jest używany jako świadectwo zwolnienia w rozumieniu art. 23 ust. 1 lit. a) dyrektywy 92/12/EWG, z uwzględnieniem not wyjaśniających zamieszczonych w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie mogą dostosować świadectwo zwolnienia określone w art. 1 w celu objęcia nim również innych dziedzin opodatkowania pośredniego oraz zagwarantowania zgodności zwolnienia z warunkami i ograniczeniami w przyznawaniu zwolnień w ich prawie krajowym.
Artykuł 3
Państwo Członkowskie, które chce dostosować świadectwo zwolnienia, informuje o tym Komisję oraz przedstawia Komisji wszystkie istotne lub niezbędne informacje.
Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Świadectwo zwolnienia sporządza się w dwóch egzemplarzach:
- jeden egzemplarz dla wysyłającego,
- jeden egzemplarz towarzyszący administracyjnemu dokumentowi towarzyszącemu, określonemu w art. 18 dyrektywy 92/12/EWG.
Państwa Członkowskie mogą żądać dodatkowego egzemplarza do celów administracyjnych.
Artykuł 5
1.
Uprawniony właściciel składu, dostarczający produkty zgodnie z porozumieniem o zawieszeniu podatku akcyzowego siłom zbrojnym i organizacjom określonym w art. 23 ust. 1 dyrektywy 92/12/EWG, jest zobowiązany do przechowywania świadectwa zwolnienia z podatku akcyzowego jako części swojej dokumentacji.
2.
Świadectwo zwolnienia z opłaty, odpowiednio opieczętowane przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, zostaje przekazane przez odbiorcę uprawnionemu właścicielowi składu do celów ust. 1.
Jeżeli jednak dostarczane towary są przeznaczone do użytku służbowego, Państwa Członkowskie mogą zwolnić odbiorcę z obowiązku stemplowania świadectwa zgodnie z warunkami przez nie ustalonymi.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie informują Komisje o służbach, które są odpowiedzialne za stemplowanie świadectwa zwolnienia z podatku.
2.
Państwo Członkowskie, które zwalnia odbiorcę od obowiązku stemplowania świadectwa zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit drugi, informuje o tym Komisję.
3.
W ciągu miesiąca Komisja przekazuje pozostałym Państwom Członkowskim informacje otrzymane od Państw Członkowskich, zgodnie z ust. 1 i 2.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 40/96
z dnia 12 stycznia 1996 r.
uaktualniające i zmieniające rozporządzenia dotyczące sektorów mięsa baraniego i koziego ustalające przed dniem 1 lutego 1995 r. niektóre ceny i kwoty, których wartości w ecu zostały dostosowane z powodu zniesienia czynnika korygującego w rolniczych kursach wymiany
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
z mocą od dnia 1 lutego 1995 r. art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 zmienia wartość w ecu niektórych cen i kwot w celu zneutralizowania skutków zniesienia czynnika korygującego w wysokości 1,207509, który do dnia 31 stycznia 1995 r. wpływał na rolnicze kursy przeliczeniowe;
nowa wartość omawianych cen i kwot, wyrażona w ecu, została ustalona od dnia 1 lutego 1995 r., zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2853/95 [4];
zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 w celu uniknięcia niezgodności i ułatwienia realizacji wspólnej polityki rolnej niezbędna jest zmiana wartości danych cen i kwot w ecu tam, gdzie ceny te nie są stosowane okresowo i gdzie mają one zastosowanie przynajmniej od:
- dnia 1 stycznia 1996 r. w odniesieniu do kwot niezwiązanych z rokiem gospodarczym,
- początku roku gospodarczego 1996, w przypadku cen i kwot, dla których dany rok gospodarczy rozpoczął się w styczniu 1996 r.,
- początku roku gospodarczego 1995/96, w pozostałych przypadkach,
co zostało ukazane w rozporządzeniach, które weszły w życie przed dniem 1 lutego 1995 r.; dlatego dane rozporządzenia powinny zostać zmienione;
do celu jasności nowe wartości w ecu, w odniesieniu do stawek pomocy i/lub gwarancji, wymaganych na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1323/90 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 363/93 [6] i rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3447/90 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 879/95 [8], rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 510/93 [9] i rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1123/93 [10], powinny zostać zaokrąglone do najbliższej liczby całkowitej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Baraniego i Koziego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W wyniku dostosowania niektórych cen i kwot, wyrażonych w ecu, w sektorze mięsa baraniego i koziego, które weszły w życie z dniem 1 lutego 1995 r., zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, instrumenty prawne określone w art. 2 zostają zmienione.
Artykuł 2
1.
W rozporządzeniu (EWG) nr 1323/90 wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 1 tiret pierwsze "5,5 ECU" zastępuje się "6,641 ECU",
- w art. 1 tiret drugie "3,8 ECU" zastępuje się "4,589 ECU",
- w art. 1 tiret trzecie "3,8 ECU" zastępuje się "4, 589 ECU".
2.
W rozporządzeniu (EWG) nr 3447/90 wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 2 ust. 2 "1,2 ECU" zastępuje się "1,45 ECU",
- w art. 4 "120 ECU" zastępuje się "145 ECU".
3.
W rozporządzeniu (EWG) nr 510/93 wprowadza się następujące zmiany:
- w części 1 Załącznika kwotę "380 ECU" zastępuje się kwotą "459 ECU", a kwotę "110 ECU" zastępuje się kwotą "133 ECU",
- w części 2 Załącznika kwotę "380 ECU" zastępuje się kwotą "459 ECU", a kwotę "110 ECU" zastępuje się kwotą "133 ECU".
4.
W rozporządzeniu (EWG) nr 1123/93 wprowadza się następujące zmiany:
- w Załączniku kwotę "440 ECU" zastępuje się kwotą "531 ECU", a kwotę "170 ECU" zastępuje się kwotą "205 ECU".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/96
z dnia 18 stycznia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2676/90 określające wspólnotowe metody analizy win
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1544/95 [2], w szczególności jego art. 74,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozdział 25 ppkt 2.2.3.3.2 Załącznika do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2676/90 z dnia 17 września 1990 r. określającego wspólnotowe metody analizy win [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 60/95 [4], opisuje metodę analizy zawartości ditlenku siarki soku winogronowego, dającą w rezultacie lepszą ekstrakcję tej substancji niż metoda stosowana wcześniej w rozdziale 13 ppkt 13.4; w konsekwencji daje to wyższą całkowitą zawartość ditlenku siarki analizowanego soku winogronowego, która może przekraczać ustalony poziom maksymalny; w związku z faktem, że metoda ta prowadzi w odniesieniu do podmiotów gospodarczych do zmian technicznych oraz w celu zapobiegania trudnościom związanym ze zbywaniem soku winogronowego, okres przejściowy, podczas którego zawartość ditlenku siarki soku winogronowego może być analizowana z zastosowaniem metody wykorzystywanej wcześniej, powinien być przedłużony do końca roku winnego; powinno się unikać wszelkich przerw w stosowaniu szczegółowych zasad regulujących tę metodę analizy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozdziale 25 ppkt 2.2.3.3.2 akapit drugi Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 2676/90 datę "31 grudnia 1995 r." zastępuje się "31 sierpnia 1996 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 95/96
z dnia 23 stycznia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1501/95 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/95 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1501/95 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2480/95 [4], ustanawia w zakresie stosowania art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 środki podejmowane w przypadku zakłóceń lub zagrożeń zakłóceniami na rynku Wspólnoty, w szczególności warunki stosowania podatków wywozowych;
z powodu niehandlowego charakteru środków wspólnotowej i krajowej pomocy żywnościowej przewidzianej międzynarodowymi umowami lub innymi programami dodatkowymi, a także innymi wspólnotowymi środkami dotyczącymi nieodpłatnych dostaw, wywóz dokonywany w tym celu jest wyłączony ze stosowania podatku wywozowego stosowanego w wywozie handlowym, w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż; do rozporządzenia (WE) nr 1501/95 powinny zostać wprowadzone właściwe przepisy;
należy przewidzieć stosowanie tego specjalnego przepisu, po uprzednim przedłożeniu właściwej dokumentacji towarzyszącej, w odniesieniu do wywozu związanego z wprowadzeniem w życie tych środków podejmowanych od czasu określenia podatków wywozowych w zastosowaniu art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, po raz pierwszy wyznaczonych w tym roku gospodarczym rozporządzeniem Komisji(WE) nr 1749/95 z dnia 18 lipca 1995 r. określającym podatek wywozowy w odniesieniu do produktów objętych kodami CN 10011000 i 11031110 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Jednakże żaden podatek nie może być stosowany przy wywozie zbóż lub produktów zbożowych podjętym w celu wprowadzania w życie wspólnotowych i krajowych środków pomocy żywnościowej regulowanej międzynarodowymi umowami lub innymi programami dodatkowymi, a także wprowadzaniu w życie innych wspólnotowych środków dotyczących nieodpłatnych dostaw" .
Artykuł 2
Artykuł 1 stosuje się z inicjatywy zainteresowanych podmiotów gospodarczych po uprzednim udowodnieniu, że dokonują wywozu jako części programu pomocy żywnościowej, o której mowa, w zakresie wywozu dokonywanego w tym celu od dnia 19 lipca 1995 r.
Wszelkie kaucje wniesione na żądanie właściwych władz podlegają zwrotowi.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 122/96
z dnia 22 stycznia 1996 r.
ustanawiające uprzywilejowane traktowanie taryfowe przy przywozie niektórych towarów do strefy wolnocłowej na Maderze i Azorach ze względu na ich szczególne przeznaczenie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją Rady 91/315/EWG [1] powstał program specjalny z uwagi na oddalenie i wyspiarski charakter Madery i Azorów (Poseima); w preambule programu uznaje się, że strefy wolnocłowe na Azorach i Maderze są podstawą dla rozwoju obu archipelagów i w tym celu ustanawia się szczególne środki mające ożywić tamtejszą działalność gospodarczą;
deklaracja 26 w sprawie najbardziej odległych regionów Wspólnoty, załączona do Aktu Końcowego Traktatu ustanawiającego Unię Europejską, zaleca szczególne środki dla rozwoju gospodarczego i społecznego tych regionów, jeżeli istnieje obiektywna potrzeba podjęcia takich środków;
sytuacja w sektorach produkcyjnych na tych archipelagach, opisana w sprawozdaniu Komisji w sprawie wdrażania programu Poseima (1992-1993), wymaga dodatkowych środków celnych;
rząd portugalski w liście z dnia 7 lutego 1994 r. wnioskował o obniżenie ceł na surowce przeznaczone do przetwarzania w strefie wolnocłowej na Maderze, a następnie dopuszczane do swobodnego obrotu na terytorium Wspólnoty jako produkty kompensacyjne;
strefy wolnocłowe na Maderze i Azorach są kluczowymi komponentami strategii rozwoju gospodarczego i społecznego obu regionów; wzrost działalności w tych strefach wolnocłowych będzie miał znaczący następstwa na rozwój tych archipelagów poprzez zróżnicowanie produkcji i tworzenie miejsc pracy;
z uwagi na gospodarcze i geograficzne podobieństwo między Maderą i Azorami należy zaproponować środki do stosowania w strefach wolnocłowych obu archipelagów;
Madera i Azory należą do najsłabiej rozwiniętych regionów Wspólnoty, ich produkt narodowy brutto na mieszkańca wynosi mniej niż połowa średniego produktu narodowego brutto na mieszkańca we Wspólnocie; bilans handlowy archipelagów wykazuje głęboki deficyt, między innymi z powodu braku produktów przeznaczonych na eksport; z tych powodów ich produkty napotykają na poważne trudności w zdobywaniu rynku Wspólnoty; ta przeszkoda wymaga zróżnicowania i podwyższenia jakości produkcji;
zaopatrywanie archipelagów w surowce prawdopodobnie doprowadzi do trwałego ożywienia działalności przetwórczej, a zatem spełni wszystkie te wymagania; w celu ułatwienia wprowadzania produktów takiej działalności przetwórczej na rynek wspólnotowy należy zapewnić uprzywilejowane traktowanie celne pod względem taryf dla surowców nierolniczych przywożonych na Maderę i Azory w celu przetwarzania; jednakże aby uniknąć działań, które przyniosłyby szkody zainteresowanym producentom Wspólnoty, przyznawanie takich preferencji celnych powinno podlegać szczególnym warunkom, mianowicie przetwarzanie odbywa się w strefach wolnocłowych oraz stanowi ono zasadniczą część przetwarzania towarów;
dopuszczenie towarów uprawnionych do uprzywilejowanego traktowania celnego powinno odbywać się zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego, dotyczącymi końcowego przeznaczenia towarów; ponadto reguły wspólnotowe dotyczące pochodzenia towarów są najwłaściwsze dla ustalenia wymaganego stopnia ich przetwarzania; reguły wspólnotowe stanowią, że towary nie mogą podlegać konsumpcji ani użyciu w strefach wolnocłowych;
przyznanie uprzywilejowanego traktowania celnego ma charakter czasowy związany z ożywieniem gospodarczym stref wolnocłowych Madery i Azorów; niemniej jednak ta ulga celna powinna być dostępna przez wystarczająco długi okres, umożliwiający podmiotom gospodarczym zaplanowanie swojej działalności i poczynienie stosownych inwestycji; ten cel można osiągnąć, jeśli wymienione środki będą miały zastosowanie przez co najmniej 10 lat;
przyznawanie uprzywilejowanego traktowania celnego powinno być rozważane osobno dla każdego produktu na podstawie wniosków składanych przez władze portugalskie; Komisja, wspomagana przez Komitet określony w art. 247 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [2], powinna rozpatrzyć te wnioski i zagwarantować, że uprzywilejowane traktowanie celne nie jest przyznawane ze szkodą dla działalności w innych sektorach na obszarze archipelagów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Cła obowiązujące w stosunku do towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu w strefach wolnocłowych na Maderze i Azorach można zredukować o 100 %, pod warunkiem że:
- towary mają być przetwarzane co najmniej w stopniu wymaganym przez art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i przez art. 35–46 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [3],
- przetwarzanie odbywa się w całości w geograficznych granicach stref wolnocłowych Madery i Azorów.
2.
Produkty rolne w rozumieniu art. 38 Traktatu i wyszczególnione w załączniku II do Traktatu oraz produkty niezawarte w załączniku II i uzyskane z produktów rolniczych lub produkty zawierające takie produkty są wyłączone z obszaru stosowania reguły przewidzianej w ust. 1.
Wyłączenie to nie obejmuje produktów z sektora rybołówstwa, z wyjątkiem podlegających wspólnotowemu systemowi kompensacji opłat dodatkowych, utworzonemu dla odległych regionów, jak przewiduje decyzja 91/315/EWG.
3.
Towary mogą być zakwalifikowane do uprzywilejowanego traktowania zgodnie z art. 291-304 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Jednakże zezwolenia wymagane do przyznania takiego traktowania są udzielane jedynie osobom prowadzącym działalność gospodarczą na obszarze Wspólnoty.
Artykuł 2
Wykaz towarów, w stosunku do których będzie miało zastosowanie uprzywilejowane traktowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia, oraz obniżone stawki celne ustanawia Komisja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3 ust. 2, na podstawie wniosków składanych przez władze portugalskie.
Inne przepisy wykonawcze dla niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 3
1.
Komisja jest wspomagana w jej pracach przez Komitet Kodeksu Celnego, ustanowiony na podstawie art. 247 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię odnośnie do tego projektu w terminie, który określa przewodniczący stosownie do pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie mają wagę określoną w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie przekazuje je do Rady.
W takim przypadku Komisja odracza stosowanie środków, co do których podjęła decyzję, na okres trzech miesięcy od daty ich notyfikacji.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w poprzednim akapicie.
3.
Komitet może badać wszelkie okoliczności dotyczące wykonywania niniejszego rozporządzenia, podniesione przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
Towary dopuszczone do swobodnego obrotu w ramach uprzywilejowanego traktowania, przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu, pozostają pod dozorem celnym zgodnie z procedurą określoną w art. 82 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 5
Właściwe władze portugalskie powiadamiają Komisję przed dniem 30 stycznia każdego roku o wielkości przywozu objętego preferencjami celnymi przyznanymi w poprzednim roku przez niniejsze rozporządzenie.
Artykuł 6
Jeśli wielkość przywozu lub cena przywozu produktów objętych uprzywilejowanym traktowaniem celnym przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu jest na poziomie powodującym szkody lub grożącym spowodowaniem szkód wobec producentów wspólnotowych wytwarzających podobne lub bezpośrednio konkurencyjne produkty, można ponownie nałożyć, w całości lub częściowo, stosowne opłaty celne na produkty objęte uprzywilejowanym traktowaniem celnym, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3 ust. 2.
Środki takie mogą zostać podjęte również wtedy, gdy szkodę ponosi lub jej poniesieniem jest poważnie zagrożony jeden z regionów Wspólnoty.
Artykuł 7
Traktowanie celne przewidziane w niniejszym rozporządzeniu obowiązuje do dnia 31 grudnia 2005 r.
Po konsultacjach z właściwymi władzami portugalskimi Komisja zbada, w roku 2000, skutki tego środka dla gospodarek obu archipelagów.
Na podstawie dokonanych ustaleń Komisja przedstawi Radzie, stosownie do okoliczności, odpowiednie propozycje na pozostałą część okresu.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 138/96
z dnia 22 stycznia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 520/94 ustanawiające wspólnotową procedurę zarządzania kontyngentami ilościowymi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 520/94 [1] przewiduje, że ilości kontyngentów nierozdysponowane, nieprzyznane lub niewykorzystane zostają ponownie przydzielone w terminie umożliwiającym ich wykorzystanie przed końcem okresu kontyngentowego;
doświadczenie nabyte w trakcie zarządzania kontyngentami w 1994 r. wykazuje, że w szczególności ze względu na okres ważności pozwolenia, informacje o ilościach niewykorzystanych (które stanowią dużą część ilości możliwych do ponownego przydzielenia) były dostępne dopiero po zakończeniu okresu kontyngentowego w 1994 r.; w związku z tym ilości te nie mogły być ponownie rozdysponowane;
należy wobec tego przewidzieć większą elastyczność przy ponownym przydzieleniu ilości nierozdysponowanych, nieprzydzielonych lub niewykorzystanych; jednakże w celu uniknięcia nadmiernej kumulacji przywozu, należy stwierdzić na zasadzie jednostkowych przypadków, czy takie ponowne przydzielenie po zakończeniu okresu kontyngentowego jest właściwe i przyjąć odpowiednie przepisy, w szczególności w odniesieniu do okresu ważności pozwoleń, z uwzględnieniem rodzaju przedmiotowych produktów i celów, dla których rozpatrywane kontyngenty zostały ustanowione;
ponowne optymalne rozdysponowanie ilości niewykorzystanych wymaga wiarygodnych i kompletnych informacji na temat faktycznego wykorzystania wydanych pozwoleń na przywóz; w tym celu wszystkie pozwolenia na przywóz, wykorzystane lub nie, powinny być zwrócone do właściwych organów krajowych najpóźniej w ciągu dziesięciu dni roboczych po upływie daty ważności;
w tym celu należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 520/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 520/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Ilości nierozdysponowane, nieprzydzielone lub niewykorzystane zostają ponownie przydzielone zgodnie z art. 14 w terminie umożliwiającym ich wykorzystanie przed końcem okresu kontyngentowego.
W przypadku stwierdzenia, że nie jest możliwe ponowne przydzielenie ilości w takim terminie, Komisja decyduje, na zasadzie jednostkowych przypadków, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 o ich ewentualnym ponownym przydzieleniu w trakcie następnego okresu kontyngentowego.";
2) w art. 19 ust. 1 skreśla się wyrazy "całkowicie lub częściowo niewykorzystane".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/96
z dnia 22 stycznia 1996 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 3285/94 i (WE) nr 519/94 w odniesieniu do jednolitego wspólnotowego dokumentu nadzoru
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1], jak również rozporządzenia Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83 [2], ustanowiony został wspólny dokument nadzoru, który wystawia się w ramach uprzedniego nadzoru wspólnotowego; wzór tego dokumentu, jednakowy w obydwu rozporządzeniach, występuje w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 3285/94 oraz w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 519/94;
w interesie skutecznego zarządzania oraz w celu udzielenia pomocy wspólnotowym podmiotom gospodarczym należy dostosować możliwie najpełniej zarówno zawartość, jak i układ wyżej wymienionego dokumentu nadzoru do wspólnych formularzy pozwoleń na przywóz przewidzianych w rozporządzeniach Komisji (WE) nr 3168/94 [3], (WE) nr 3169/94 [4] i (WE) nr 1150/95 [5] oraz w zaleceniu Komisji nr 3118/94/EWWiS [6], mając na uwadze właściwości techniczne dokumentu nadzoru;
w ramach obecnych uzgodnień wnioski o wydanie dokumentu nadzoru muszą być sporządzane na specjalnym formularzu, który po wypełnieniu i uwierzytelnieniu przez właściwe organy krajowe sam pełni funkcję dokumentu nadzoru; w celu uproszczenia formalności, których muszą dopełnić importerzy, nie powinno być już wymogu sporządzania wniosku o wydanie dokumentu nadzoru na specjalnym formularzu wspólnotowym; niemniej jednak muszą zostać wskazane informacje, jakie muszą znaleźć się we wniosku o wydanie dokumentu nadzoru;
należy wprowadzić uzgodnienia przejściowe obowiązujące do dnia 31 grudnia 1996 r. w odniesieniu do wspólnotowych dokumentów nadzoru, które zostały już wydrukowane i wystawione przez Państwa Członkowskie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3285/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 12 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Produkty podlegające uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu można wprowadzić do swobodnego obrotu jedynie po przedłożeniu dokumentu nadzoru.
Tego rodzaju dokument wystawiany jest nieodpłatnie przez właściwy organ wyznaczony przez Państwa Członkowskie, na wszystkie wnioskowane ilości oraz w ciągu najwyżej pięciu dni roboczych od otrzymania przez właściwy organ krajowy wniosku importera wspólnotowego, niezależnie od położenia jego przedsiębiorstwa we Wspólnocie.
Wniosek ten uznaje się za dostarczony właściwemu organowi krajowemu nie później niż w terminie trzech dni roboczych od jego przedłożenia, o ile nie przedstawiono dowodu przeciwnego.
2.
Dokument nadzoru wystawia się na formularzu odpowiadającym wzorowi w załączniku I.
Z wyjątkiem przypadku, gdy decyzja w sprawie wprowadzeniu nadzoru stanowi inaczej, wniosek importera o wydanie dokumentów nadzoru zawiera jedynie, co następuje:
a) pełną nazwę (nazwisko) i dokładny adres wnioskodawcy (włącznie z numerami telefonu i telefaksu oraz numerem umożliwiającym identyfikację wnioskodawcy przez właściwy organ krajowy) oraz numer rejestru VAT, jeżeli importer jest płatnikiem VAT;
b) tam gdzie stosowne, pełną nazwę (nazwisko) i dokładny adres zgłaszającego lub przedstawiciela wyznaczonego przez wnioskodawcę (włącznie z numerami telefonu i telefaksu);
c) opis towarów z podaniem:
- ich nazwy handlowej;
- odpowiadającego im kodu Nomenklatury Scalonej;
- ich miejsca pochodzenia i miejsca nadania;
d) deklarowane ilości w kilogramach i, tam gdzie stosowne, w innych dodatkowych jednostkach miary (pary, sztuki itd.);
e) wartość towarów, cif na granicy Wspólnoty, w ecu;
f) poniższe oświadczenie, z datą i podpisem wnioskodawcy, z wypisanym wielkimi literami nazwiskiem wnioskodawcy:
"Ja, niżej podpisany, oświadczam, że informacje zawarte w niniejszym wniosku są prawdziwe i podane w dobrej wierze oraz że moje przedsiębiorstwo ma siedzibę we Wspólnocie.";";
2) w art. 12 dodaje się ust. 8, 9 i 10 w brzmieniu:
"8.
Dokumenty nadzoru i wyciągi z tych dokumentów sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których pierwszy nosi nazwę "oryginał dla wnioskodawcy"; i jest oznaczony numerem 1, do wydania wnioskodawcy, a drugi nosi nazwę "egzemplarz dla właściwego organu"; i jest oznaczony numerem 2, do zatrzymania przez organ wystawiający dokument.
Właściwy organ może dołączać do egzemplarza nr 2 dodatkowe egzemplarze, do celów administracyjnych.
9.
Formularze drukuje się na białym papierze bezdrzewnym, przystosowanym do pisania i mającym gramaturę od 55 do 65 g/m2.
Formularze mają format 210 × 297 mm; odstęp między wierszami wynosi 4,24 mm (jedna szósta cala); należy dokładnie zachować układ formularzy.
Obydwie strony egzemplarza nr 1, stanowiącego właściwy dokument nadzoru, dodatkowo mają wydrukowany w tle żółty wzór giloszowy, pozwalający na ujawnienie każdego fałszerstwa dokonanego przy użyciu środków mechanicznych lub chemicznych.
10.
Państwa Członkowskie odpowiedzialne są za drukowanie formularzy.
Formularze można również drukować w drukarniach wyznaczonych przez Państwo Członkowskie, w którym są ustanowione.
W ostatnim przypadku na każdym formularzu musi znaleźć się odniesienie do tego postanowienia Państwa Członkowskiego.
Na każdym formularzu znajduje się informacja dotycząca nazwy i adresu drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację.";
3) w art. 14 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Produkty podlegające uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu można wprowadzić do swobodnego obrotu jedynie po przedłożeniu dokumentu nadzoru.
Tego rodzaju dokument wystawiany jest nieodpłatnie przez właściwy organ wyznaczony przez dane Państwo(-a) Członkowskie, na wszystkie wnioskowane ilości oraz w ciągu najwyżej pięciu dni roboczych od otrzymania przez właściwy organ krajowy wniosku importera wspólnotowego, niezależnie od położenia jego przedsiębiorstwa we Wspólnocie.
Wniosek ten uznaje się za dostarczony właściwemu organowi krajowemu nie później niż w terminie trzech dni roboczych od jego przedłożenia, o ile nie przedstawiono dowodu przeciwnego.
Dokumenty nadzoru można stosować jedynie w okresie, w którym uzgodnienia dotyczące przywozu pozostają zliberalizowane w odniesieniu do danych transakcji.
2.
Stosuje się art. 12 ust. 2.";
4) załącznik I zastępuje się załącznikiem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 519/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 10 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Produkty podlegające uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu można wprowadzić do swobodnego obrotu jedynie po przedłożeniu dokumentu nadzoru.
Tego rodzaju dokument wystawiany jest nieodpłatnie przez właściwy organ wyznaczony przez Państwa Członkowskie, na wszystkie wnioskowane ilości oraz w ciągu najwyżej pięciu dni roboczych od otrzymania przez właściwy organ krajowy wniosku importera wspólnotowego, niezależnie od położenia jego przedsiębiorstwa we Wspólnocie.
Wniosek ten uznaje się za dostarczony właściwemu organowi krajowemu nie później niż w terminie trzech dni roboczych od jego przedłożenia, o ile nie przedstawiono dowodu przeciwnego.
2.
Dokument nadzoru wystawia się na formularzu odpowiadającym wzorowi w załączniku IV.
Z wyjątkiem przypadku, gdy decyzja w sprawie wprowadzeniu nadzoru stanowi inaczej, wniosek importera o wydanie dokumentu nadzoru zawiera jedynie, co następuje:
a) pełną nazwę (nazwisko) i dokładny adres wnioskodawcy (włącznie z numerami telefonu i telefaksu oraz numerem umożliwiającym identyfikację wnioskodawcy przez właściwy organ krajowy) oraz numer rejestru VAT, jeżeli importer jest płatnikiem VAT;
b) tam gdzie stosowne, nazwisko i pełny adres zgłaszającego lub przedstawiciela wyznaczonego przez wnioskodawcę (włącznie z numerami telefonu i telefaksu);
c) opis towarów z podaniem:
- ich nazwy handlowej;
- odpowiadającego im kodu Nomenklatury Scalonej;
- ich miejsca pochodzenia i miejsca nadania;
d) deklarowane ilości w kilogramach i, tam gdzie stosowne, w innych dodatkowych jednostkach miary (pary, sztuki itd.);
e) wartość towarów, CIF na granicy Wspólnoty, w ecu;
f) poniższe oświadczenie, z datą i podpisem wnioskodawcy, z wypisanym wielkimi literami nazwiskiem wnioskodawcy:
"Ja, niżej podpisany oświadczam, że informacje zawarte w niniejszym wniosku są prawdziwe i podane w dobrej wierze oraz że moje przedsiębiorstwo ma siedzibę we Wspólnocie.";";
2) w art. 10 dodaje się ust. 8, 9 i 10 w brzmieniu:
"8.
Dokumenty nadzoru i wyciągi z tych dokumentów sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których pierwszy nosi nazwę "oryginał dla wnioskodawcy"; i jest oznaczony numerem 1, do wydania wnioskodawcy, a drugi nosi nazwę "egzemplarz dla właściwego organu"; i jest oznaczony numerem 2, do zatrzymania przez organ wystawiający dokument.
Właściwy organ może dołączać do egzemplarza nr 2 dodatkowe egzemplarze, do celów administracyjnych.
9.
Formularze drukuje się na białym papierze bezdrzewnym, przystosowanym do pisania i mającym gramaturę od 55 do 65 g/m2.
Formularze mają format 210 × 297 mm; odstęp między wierszami wynosi 4,24 mm (jedna szósta cala); należy dokładnie zachować układ formularzy.
Obydwie strony egzemplarza nr 1, stanowiącego właściwy dokument nadzoru, dodatkowo mają wydrukowany w tle żółty wzór giloszowy, pozwalający na ujawnienie każdego fałszerstwa dokonanego przy użyciu środków mechanicznych lub chemicznych.
10.
Państwa Członkowskie odpowiedzialne są za drukowanie formularzy.
Formularze można również drukować w drukarniach wyznaczonych przez Państwo Członkowskie, w którym są ustanowione.
W ostatnim przypadku na każdym formularzu musi znaleźć się odniesienie do tego postanowienia Państwa Członkowskiego.
Na każdym formularzu znajduje się informacja dotycząca nazwy i adresu drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację.";
3) w art. 13 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Produkty podlegające uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu można wprowadzić do swobodnego obrotu jedynie po przedłożeniu dokumentu nadzoru.
Tego rodzaju dokument wystawiany jest nieodpłatnie przez właściwy organ wyznaczony przez dane Państwo(-a) Członkowskie, na wszystkie wnioskowane ilości oraz w ciągu najwyżej pięciu dni roboczych od otrzymania przez właściwy organ krajowy wniosku importera wspólnotowego, niezależnie od położenia jego przedsiębiorstwa we Wspólnocie.
Wniosek ten uznaje się za dostarczony właściwemu organowi krajowemu nie później niż w terminie trzech dni roboczych od jego przedłożenia, o ile nie przedstawiono dowodu przeciwnego.
Dokumenty nadzoru można stosować jedynie w okresie, w którym uzgodnienia dotyczące przywozu pozostają zliberalizowane w odniesieniu do danych transakcji.
2.
Stosuje się art. 10 ust. 2.";
4) załącznik IV zastępuje się załącznikiem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1996 r.
Jednak dodnia 30 czerwca 1996 r. Państwa Członkowskie mogą przy sporządzaniu dokumentów nadzoru stosować formularze przedstawione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 3285/94 oraz w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 519/94.
Dokumenty nadzoru wystawione przed tym terminem można wykorzystywać do końca okresu ich ważności, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 158/96
z dnia 30 stycznia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1101/95 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 26 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 przewiduje, że cukier C, izoglukoza C i syrop inulinowy C nie mogą być zbyte na wewnętrznym rynku Wspólnoty i muszą być wywiezione w stanie naturalnym przed dniem 1 stycznia, po zakończeniu danego roku gospodarczego; ten sam artykuł stanowi również, że zostaną ustalone opłaty za cukier C, izoglukozę C i syrop inulinowy C, których dowód wywozu w stanie naturalnym, w wymaganym okresie, nie został dostarczony do określonej daty;
wspólna organizacja rynku cukru regulowana rozporządzeniem nr 1785/81 została rozszerzona na syrop inulinowy objęty kodami CN 17026090 i 17029080; dlatego system kwot produkcyjnych określony w tym rozporządzeniu stosuje się do tego produktu; należy również odpowiednio zmienić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2670/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1754/93 [4];
Porozumienie w sprawie rolnictwa wynikające z Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych prowadzi przede wszystkim do zniesienia z dniem 1 lipca 1995 r. zróżnicowanych opłat przywozowych przewidzianych przez wspólną organizację rynku cukru; dlatego też wyżej wymieniana opłata, która ma zostać nałożona, powinna być od tego momentu określana w odniesieniu do opłat przywozowych na dany produkt;
doświadczenie wykazuje, że nakładanie opłat według stawki ryczałtowej nie może być uzasadnione w przypadku zastępczego wywozu cukru lub izoglukozy;
niniejsze rozporządzenie jest zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2670/81 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Produkty określone w art. 26 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 uznaje się za wywiezione, jeżeli:
a) bez uszczerbku dla innych przepisów niniejszego rozporządzenia dowód określony w art. 2 jest w posiadaniu właściwej agencji Państwa Członkowskiego produkcji, bez względu na to, z którego z Państw Członkowskich cukier C, izoglukoza C lub syrop inulinowy C zostały wywiezione;
b) dane zgłoszenie wywozowe zostaje przyjęte przez Państwo Członkowskie wywozu przed dniem 1 stycznia następującego po zakończeniu roku gospodarczego, w którym cukier C, izoglukoza C lub syrop inulinowy C zostały wyprodukowane;
c) cukier C, izoglukoza C, syrop inulinowy C lub odpowiadająca im ilość w rozumieniu art. 2 ust. 3 opuściła wspólnotowy obszar celny nie później niż 60 dni od dnia 1 stycznia określonego w lit. b);
d) produkt został wywieziony bez refundacji lub opłat wyrównawczych jako cukier biały lub cukier surowy, który nie został poddany denaturacji, lub w postaci syropów uzyskanych przed cukrem w formie stałej i objętych kodami CN 17026090 i 17029099, takich jak izoglukoza w stanie naturalnym lub syrop inulinowy w stanie naturalnym.
Poza przypadkami działania siły wyższej, jeżeli którykolwiek z warunków przewidzianych w akapicie pierwszym nie zostanie spełniony, dane ilości cukru C, izoglukozy C lub syropu inulinowego C uważa się za zbyte na rynku wewnętrznym.
W przypadkach działania siły wyższej właściwa agencja Państwa Członkowskiego, na którego terytorium cukier C, izoglukoza C lub syrop inulinowy C zostały wyprodukowane, podejmuje decyzję w sprawie niezbędnych środków na podstawie okoliczności powoływanych przez zainteresowaną stronę.
W przypadku gdy cukier C, izoglukoza C lub syrop inulinowy C są wywożone z terytorium Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym zostały wyprodukowane, środki te są podejmowane po otrzymaniu, w odpowiednim przypadku, opinii właściwych władz tego Państwa Członkowskiego.";
2) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Dowód, że warunki określone w art. 1 ust. 1 zostały spełnione przez danego producenta, przedkładany jest właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na którego terytorium cukier C, izoglukoza C lub syrop inulinowy C zostały wyprodukowane przed dniem 1 kwietnia po zakończeniu roku gospodarczego, w którym zostały wyprodukowane.";
b) ust. 2 lit. c) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"c) oświadczenie producenta stwierdzające, że cukier C, izoglukoza C lub syrop inulinowy C zostały przez niego wyprodukowane.";
c) ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Do celów wywozu dany producent może jednak zastąpić cukier C innym cukrem białym w jego naturalnym stanie, objętym kodom CN 1701, lub izoglukozę C inną izoglukozą o takiej samej zawartości fruktozy, wytworzoną przez innego producenta posiadającego siedzibę na obszarze tego samego Państwa Członkowskiego.";
d) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku gdy cukier C, izoglukoza C lub syrop inulinowy C wyprodukowane przez producenta składowane są w celu ich wywiezienia w silosie, magazynie lub zbiorniku znajdującym się w miejscu położonym poza fabryką producenta, w Państwie Członkowskim produkcji lub innym Państwie Członkowskim, w którym składowane są inne cukry, izoglukozy lub syropy inulinowe przez innych producentów lub przez danego producenta, bez możliwości dokonania ich rozróżnienia, wszystkie cukry, izoglukozy lub syropy inulinowe w ten sposób składowane muszą zostać poddane kontroli administracyjnej zapewniającej gwarancje równoważne do kontroli celnej, do momentu przyjęcia zgłoszenia wywozowego określonego w art. 1 ust. 1 lit. b), i podlegają kontroli celnej od momentu wymienionego przyjęcia.
W tym wypadku ilość cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego wyprodukowana we Wspólnocie, odpowiadająca danej ilości cukru C, izoglukozy C lub syropu inulinowego C, która ma być składowana w tym samym silosie, magazynie lub zbiorniku do momentu ich wydania ze składu, otrzymuje pozwolenie na wywóz w zastępstwie cukru C, izoglukozy C lub syropu inulinowego C spoza obszaru celnego Wspólnoty.
W przypadku gdy cukier biały C objęty kodem CN 17019910 przygotowywany jest w celu wywozu w opakowaniach bezpośrednich, o zawartości produktu netto nieprzekraczającej 1 kg i znajduje się w przesyłce zawierającej inne produkty żywnościowe, które mają być wywiezione w imieniu przedsiębiorstwa, które wyprodukowało cukier C przez uznaną organizację charytatywną, można uznać to za zastąpienie w rozumieniu ust. 2.";
3) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zainteresowane Państwo Członkowskie nakłada na ilości, które w rozumieniu art. 1 ust. 1 zostały zbyte na rynku wewnętrznym, opłatę na cukier C za 100 kg odpowiednio cukru białego lub surowego, na izoglukozę C za 100 kg suchej masy i na syrop insulinowy C za 100 kg suchej masy wyrażonej w ekwiwalencie cukru lub izoglukozy, równe sumie:
- najwyższej opłaty przywozowej stosowanej w odniesieniu do danego produktu w ciągu okresu obejmującego rok gospodarczy, w trakcie którego dany cukier C, izoglukoza C lub syrop inulinowy C zostały wyprodukowane i sześć miesięcy od tego roku gospodarczego
oraz
- 1,21 ECU.";
b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W przypadku ilości cukru C, izoglukozy C lub syropu inulinowego C, które przed wywozem zostały zniszczone lub uszkodzone bez możliwości naprawienia strat, w okolicznościach uznanych przez właściwą agencję zainteresowanego Państwa Członkowskiego za przypadek działania siły wyższej, dana kwota określona w ust. 1 nie jest pobierana."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 168/96
z dnia 29 stycznia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 519/94 w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1] stosuje się między innymi do produktów objętych Traktatem EWWiS, bez uszczerbku dla jakichkolwiek możliwych środków dla zastosowania Porozumienia, dotyczącego szczególnie produktów EWWiS;
produkty objęte Traktatem EWWiS nie podlegają przedmiotowemu zakresowi stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 3420/83 [2];
w interesie zgodności oraz w celu wyeliminowania komplikacji administracyjnych spowodowanych brakiem jednolitego traktowania produktów objętych Traktatem EWWiS w porównaniu do produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr 519/94, zakres tego rozporządzenia powinien zostać rozszerzony, aby mógł włączać produkty objęte Traktatem EWWiS, natomiast rozporządzenie powinno zostać odpowiednio zmienione,
wspólne zasady stosowane do przywozu stosowane są także do produktów EWWiS, bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków wykonawczych do porozumienia, dotyczących szczególnie takich produktów;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 519/94 po czwartym motywie dodaje się motyw w brzmieniu:
"wspólne zasady stosowane do przywozu stosowane są także do produktów EWWiS, bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków wykonawczych do porozumienia, dotyczących szczególnie takich produktów;" .
Artykuł 2
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 519/94 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przywozu produktów pochodzących z państw trzecich, określonych w załączniku I, z wyjątkiem wyrobów włókienniczych objętych rozporządzeniem (WE) nr 517/94."
.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 205/96
z dnia 2 lutego 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3204/93 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1538/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2390/95 [4], ustanawia szczegółowe zasady wykonania norm handlowych w sektorze mięsa drobiowego,
przepisy w sprawie kontroli zawartości wody w mrożonych i głęboko mrożonych kurczakach powinny zostać dostosowane do częstotliwości kontroli przeprowadzanych przez właściwe władze lub w ramach odpowiedzialności właściwych władz oraz przejęcia, w niektórych przypadkach, kosztów przez przemysł; wyniki takich kontroli powinny być dostępne dla krajowych laboratoriów referencyjnych i laboratoriów referencyjnych Wspólnoty w celu dalszej oceny oraz powinny być zbadane przez Komitet Zarządzający;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 14 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) w ust. 4 wyrazy "co dwa tygodnie" zastępuje się wyrazami "co dwa miesiące";
2) w ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
"We wszystkich przypadkach, w których partia mrożonych lub głęboko mrożonych kurczaków nie spełnia warunków niniejszego rozporządzenia, wyniki badań są negatywne, należałoby ponowić badanie z minimalną częstotliwością kontroli określoną w ust. 4 tylko po trzech następujących po sobie kontrolach, zgodnie z załącznikiem V lub VI, które mają być przeprowadzone przez pobieranie próbek z trzech różnych dni produkcji maksymalnie przez okres czterech tygodni.
Koszty kontroli pokrywa rzeźnia, której to dotyczy";
3) po ust. 12 dodaje się ust. 12 lit. a) w brzmieniu:
"12 a) Właściwe władze Państw Członkowskich informują niezwłocznie odpowiednie krajowe laboratorium referencyjne o wynikach kontroli przeprowadzonych przez nie lub w ramach ich odpowiedzialności.
Krajowe laboratoria referencyjne przesyłają takie dane co sześć miesięcy do laboratorium referencyjnego Wspólnoty do dalszej oceny i dyskusji z krajowymi laboratoriami referencyjnymi co najmniej raz w roku.
Ustalenia są przedstawiane Komitetowi Zarządzającemu do rozpatrzenia zgodnie z art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 206/96
z dnia 2 lutego 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 97/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94 ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/95 [2], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2503/88 z dnia 25 lipca 1988 r. w sprawie składów celnych [3], w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 97/95 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1949/95 [5], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1766/92 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem 1863/95 [7] w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenia (EWG) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej;
produkty objęte uzgodnieniami w zakresie składów celnych mogą być jedynie przedmiotem niektórych standardowych działań wymienionych w art. 28 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1384/95 [9]; definicja działań dozwolonych, innych niż te przewidziane w powyższym artykule, jest wyraźnie ustanowiona dla każdego z danych sektorów;
w celu lepszego zarządzania istniejącymi zdolnościami składowymi, w przypadku skrobi nieprzetworzonej składowanej luzem w magazynach, składach lub silosach portowych do celów wywozu, na podstawie uzgodnień w zakresie płatności zaliczek na poczet refundacji, należy udzielić prawa do składowania poszczególnych partii produktów, ujętych w tej samej podpozycji nomenklatury, która jest stosowana do refundacji wywozowych w tym samym silosie lub magazynie; jednakże prawo to należy ograniczyć do produktów wspólnotowych;
skala kar ustalona w art. 16 ust 1 rozporządzenia (WE) nr 97/95 powinna być skorygowana w świetle należności celnych stosowanych zgodnie z nową Wspólną Taryfą Celną;
ponadto rozporządzenie (WE) nr 97/95 określa sposób postępowania z limitami producentów skrobi, którzy łączą się, zmieniają właściciela lub zaprzestają prowadzenia działalności handlowej; zasadnicze znaczenie ma uniknięcie wszelkich zmian limitów wynikających z połączeń, które byłoby szkodliwe dla interesów producentów ziemniaków; Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do przydzielania limitów innym producentom skrobi, niż ci bezpośrednio zainteresowani połączeniem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 97/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) Po art. 15 dodaje się art. 15a w brzmieniu:
"Artykuł 15a
Jeśli skrobia nieprzetworzona wyprodukowana przez producenta skrobi jest składowana luzem zgodnie z procedurą składu celnego lub procedurą strefy wolnocłowej, w celu wypłacenia zaliczki na poczet refundacji określonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 565/80 [10], skrobia ta, w uzupełnieniu działań określonych w art. 28 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, może ulec zmieszaniu w tym samym składzie z innymi rodzajami skrobi ujętymi w tej samej podpozycji nomenklatury, która jest stosowana do dopłat, które mają te same właściwości techniczne i spełniają warunki niezbędne do przyznania refundacji wywozowej oraz podlegają uzgodnieniom określonym w rozporządzeniu (EWG) nr 3665/87 lub rozporządzeniu (EWG) 565/80."
2) W art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Dane Państwo Członkowskie nakłada na ilości, które uznaje się za zbyte na rynku wewnętrznym, w rozumieniu art. 14 ust. 1 akapit drugi, w przypadku skrobi nieprzetworzonej lub produktów pochodnych, wymienionych w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1518/95 [*] Dz.U. L 147 z 30.6.1995, str. 55. lub wchodzących w zakres rozporządzenia Komisji (WE) nr 1222/94 [**] Dz.U. L 136 z 31.5.1994, str. 8., zryczałtowaną opłatę obliczoną na tonę skrobi nieprzetworzonej i równą Wspólnej Taryfie Celnej stosowanej na tonę skrobi o kodzie CN 11081300 w czasie roku gospodarczego, w którym skrobia lub produkty pochodne zostały wyprodukowane, powiększoną o 10 %."
3) W art. 17 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Jeśli, w następstwie stosowania ust. 1a, zaprzestaje się produkcji w fabrykach jednego lub wielu producentów skrobi, którzy się połączyli, w ten sposób poważnie zagrażając ciągłości produkcji ziemniaków do wyrobu skrobi na obszarach uprzednio zaopatrujących tego producenta lub tych producentów:
- Państwo Członkowskie może nakazać połączonemu przedsiębiorstwu produkującemu skrobię przeniesienie do Państwa Członkowskiego limitu pierwotnie przydzielonego przedsiębiorstwu, którego fabryki zaprzestały produkcji od tego czasu, i
- limity przeniesione zgodnie z tiret pierwszym mogą zostać powtórnie przydzielone przez Państwo Członkowskie każdemu producentowi skrobi, który podejmuje się produkcji skrobi na danym obszarze".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po opublikowaniu go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 214/96
z dnia 2 lutego 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3009/95 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej. Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową;
zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować przy pomocy kodów CN, wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3;
wskazane jest, by osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej mogła nadal powoływać się na tę informację, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 [4], przez okres trzech miesięcy;
sekcja Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie wydała opinii w terminie określonym przez przewodniczącego w odniesieniu do produktu nr 1 w załączonej tabeli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego w odniesieniu do produktu nr 2 w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej przy pomocy odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z przepisami niniejszego rozporządzenia, może nadal być powoływana zgodnie z przepisami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 215/96
z dnia 2 lutego 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3009/95 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 216/96
z dnia 5 lutego 1996 r.
ustanawiające regulamin wewnętrzny izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3288/94 [2], w szczególności jego art. 140 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 (zwane dalej "rozporządzeniem") tworzy nowy system znaków towarowych, umożliwiający osiągnięcie skuteczności znaków towarowych na całym terytorium Wspólnoty, na podstawie wniosku do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe oraz wzory przemysłowe), (zwanego dalej "Urzędem");
w tym celu rozporządzenie zawiera w szczególności niezbędne przepisy dla postępowania prowadzącego do rejestracji znaku towarowego Wspólnoty oraz administrowania znakami towarowymi Wspólnoty, postępowania odwoławczego od decyzji Urzędu oraz dla postępowania w odniesieniu do cofnięcia lub nieważności znaku towarowego Wspólnoty;
na podstawie art. 130 rozporządzenia izby odwoławcze są właściwe do orzekania w sprawach odwołań wniesionych od decyzji osób sprawdzających, wydziałów ds. sprzeciwów, wydziału ds. administrowania znakami towarowymi, wydziału prawnego i wydziałów ds. unieważnień;
tytuł VII rozporządzenia zawiera podstawowe zasady odnoszące się do odwołań wniesionych od decyzji sprawdzających, wydziałów ds. sprzeciwów, wydziału ds. administrowania znakami towarowymi i wydziału prawnego oraz wydziałów ds. unieważnień;
tytuł X rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [3] zawiera przepisy wykonawcze tytułu VII rozporządzenia;
niniejsze rozporządzenie uzupełnia przepisy, w szczególności w zakresie organizacji izb odwoławczych oraz postępowania ustnego;
przed rozpoczęciem działalności w każdym roku system podziału zadań między izbami odwoławczymi powinien zostać ustalony przez utworzony w tym celu organ; w tym celu wyżej wymieniony organ powinien zastosować obiektywne kryteria, takie jak rodzaje produktów oraz usług lub inicjały nazwisk wnioskodawców;
aby ułatwić rozpatrywanie odwołań i rozdział odwołań, powinien zostać wyznaczony sprawozdawca dla każdej sprawy, odpowiedzialny między innymi za opracowywanie zawiadomień dla stron i projektów decyzji;
może się zdarzyć, że strony postępowania przed izbami odwoławczymi nie będą w stanie lub nie będą skłonne zwrócić uwagi izb odwoławczych na kwestie o znaczeniu ogólnym w ramach toczącej się sprawy; dlatego izby odwoławcze powinny posiadać prawo do wezwania prezesa Urzędu, z własnej inicjatywy lub na prośbę prezesa, do przedstawienia jego uwag dotyczących kwestii interesu ogólnego, w związku ze sprawą toczącą się przed izbami odwoławczymi;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 141 rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Podział kompetencji oraz organ właściwy do ich podziału
1.
Przed rozpoczęciem działalności w każdym roku, zgodnie z obiektywnymi kryteriami, ustala się podział kompetencji między izbami odwoławczymi oraz wyznacza się członków każdej z tych izb oraz ich zastępców.
Każdy członek izby odwoławczego może zostać przydzielony do kilku izb odwoławczych jako członek lub zastępca.
Środki te mogą zostać zmienione, gdy jest to niezbędne, w trakcie danego roku działalności.
2.
Środki, określone w ust. 1, zostają podjęte przez organ składający się z prezesa Urzędu, w randze przewodniczącego, wiceprezesa Urzędu odpowiedzialnego za izby odwoławcze, przewodniczących izb odwoławczych oraz z trzech innych członków izb odwoławczych wybranych na dany rok działalności przez wszystkich członków tych izb, z wyjątkiem przewodniczących.
Organ ten może obradować skutecznie, jeżeli co najmniej pięciu jej członków jest obecnych, wśród nich prezes lub wiceprezes Urzędu i dwóch przewodniczących izb odwoławczych.
Decyzje są podejmowane większością głosów; w przypadku podziału głosów, głos przewodniczącego jest przeważający.
Organ może uchwalić swój regulamin wewnętrzny.
3.
Organ określony w ust. 2 jest właściwy do orzekania w przypadku sporów dotyczących podziału obowiązków między różnymi izbami odwoławczymi.
4.
Do czasu utworzenia więcej niż trzech izb odwoławczych organ, określony w ust. 2, składa się z prezesa Urzędu, w randze przewodniczącego, wiceprezesa Urzędu odpowiedzialnego za izby odwoławcze, z przewodniczącego lub kilku przewodniczących izb odwoławczych już utworzonych oraz z innego członka tych izb, wybranego na dany rok działalności przez wszystkich członków, z wyjątkiem przewodniczącego lub kilku przewodniczących.
Organ ten może obradować ważnie, jeżeli co najmniej trzech jego członków jest obecnych, a wśród nich dyrektor lub wicedyrektor Urzędu.
Artykuł 2
Zastąpienie członków
1.
Powodami zastępowania przez zastępców są w szczególności urlopy, choroba, obowiązki, od których nie można się uchylić oraz powody określone w art. 132 rozporządzenia.
2.
Każdy członek izby proszący o zastąpienie go przez zastępcę informuje bezzwłocznie przewodniczącego izby o swojej nieobecności.
Artykuł 3
Wyłączenie oraz zarzuty uzasadniające wyłączenie
1. Jeżeli izba odwoławcza posiada wiedzę o przyczynie uzasadniającej wyłączenie lub zarzuty wyłączenia na podstawie art. 132 ust. 3 rozporządzenia i jeżeli ta przyczyna nie została wskazana przez samego członka lub przez którąkolwiek ze stron postępowania, to stosuje się procedurę przewidzianą w art. 132 ust. 4 rozporządzenia.
2.
Dany członek zostaje wezwany do przedstawienia własnych uwag w kwestii istnienia przyczyny uzasadniającej wyłączenie lub zarzuty wyłączenia.
3.
Dalsze postępowanie w sprawie nie jest prowadzone do chwili, kiedy zostanie powzięta decyzja w sprawie podejmowania czynności na podstawie art. 132 ust. 4 rozporządzenia.
Artykuł 4
Sprawozdawcy
1.
Przewodniczący każdej z izb wyznacza do każdego odwołania na sprawozdawcę jednego z członków izby lub siebie.
2.
Sprawozdawca dokonuje wstępnego rozpatrzenia odwołania.
Sprawozdawca może sporządzać zawiadomienia dla stron pod kierownictwem przewodniczącego izby.
Sprawozdawca podpisuje zawiadomienia w imieniu izby.
3.
Sprawozdawca przygotowuje zebrania wewnętrzne izby oraz postępowania ustne.
4.
Sprawozdawca sporządza projekty decyzji.
Artykuł 5
Kancelarie
1.
Kancelarie tworzone są w izbach odwoławczych.
Odnośne kompetencje wykonywane są przez sekretarzy kancelarii.
Jeden z sekretarzy może być wyznaczony na głównego sekretarza.
2.
Organ przewidziany w art. 1 ust. 2 może powierzyć sekretarzom zadania nieprzedstawiające wątpliwości prawnych lub technicznych, w szczególności w odniesieniu do zastępstwa, doręczania tłumaczeń, przeglądania akt i zawiadomień.
3.
Sekretarz przedstawia przewodniczącemu odpowiedniej izby sprawozdanie dotyczące dopuszczalności każdego nowo złożonego odwołania.
4.
Protokoły z postępowań ustnych oraz z postępowania dowodowego są sporządzane przez sekretarza sądu lub, jeżeli prezes Urzędu wyda taką zgodę, przez każdego innego urzędnika Urzędu, wyznaczonego przez przewodniczącego izby.
Artykuł 6
Zmiana składu izby
1.
Jeżeli skład izby zostaje zmieniony po przeprowadzeniu postępowania ustnego, informuje się strony, że na wniosek którejkolwiek z nich ponowne postępowanie ustne odbędzie się przed izbą w nowym składzie.
Ponowne postępowanie ustne odbywa się także na wniosek nowego członka izby, jeżeli pozostali wyrażą na to zgodę.
2.
Nowy członek izby jest związany, powziętymi już decyzjami tymczasowymi, w tym samym zakresie co inni członkowie.
3.
Jeżeli izba podjęła decyzję ostateczną, zaś jej członek jest niezdolny do działania, nie zostaje on zastąpiony przez zastępcę.
Jeżeli przewodniczący izby jest niezdolny do działania, to decyzja zostaje podpisana w imieniu przewodniczącego przez najstarszego stażem członka izby lub, przy równym okresie stażu, przez starszego wiekiem.
Artykuł 7
Połączenie postępowań odwoławczych
1.
Jeżeli od tej samej decyzji złożono kilka odwołań, są one rozpatrywane podczas tego samego postępowania.
2.
Jeżeli wniesiono odwołania od różnych decyzji i jeżeli wszystkie odwołania są przekazane do rozpatrzenia przez tę samą izbę posiadającą ten sam skład, to może ona, za zgodą stron, rozpatrzyć te odwołania we wspólnym postępowaniu.
Artykuł 8
Ponowne skierowanie do pierwszej instancji
Jeżeli postępowanie w pierwszej instancji, której decyzja jest przedmiotem odwołania, jest dotknięte istotnymi wadami, to izba zawiesza rozpatrywaną decyzję i, jeżeli nie istnieją powody temu przeciwne, zwraca sprawę do pierwszej instancji lub sama orzeka w sprawie.
Artykuł 9
Postępowanie ustne
1.
W przypadku wszczęcia postępowania ustnego izba zapewnia dostarczenie przez strony wszelkich odpowiednich informacji i dokumentów przed rozprawą.
2.
Wydając nakazy stawiennictwa na postępowanie ustne, izba może dołączyć zawiadomienie zwracające uwagę na sprawy, które wydają się szczególnie ważne lub na fakt, że niektóre kwestie przestały być sporne, lub sporządzić uwagi mogące pomóc w skoncentrowaniu postępowania ustnego na kwestiach zasadniczych.
3.
Izba zapewnia, aby sprawa była przygotowana do rozstrzygnięcia w chwili zamknięcie postępowania ustnego, chyba że jest to sprzeczne ze szczególnymi zasadami.
Artykuł 10
Informowanie stron
Jeżeli izba uważa za celowe informowanie stron w związku z możliwą oceną kwestii faktycznych i prawnych, takie informacje nie mogą być przekazywane w sposób pozwalający wnosić, że izba jest nimi związana.
Artykuł 11
Opinie w kwestiach interesu ogólnego
Izba może, z własnej inicjatywy lub na uzasadniony pisemny wniosek prezesa Urzędu, wezwać go do przedstawienia na piśmie lub ustnie opinii dotyczących kwestii interesu publicznego, powstałych w trakcie postępowania zawisłego przed izbę.
Strony są uprawnione do zajęcia stanowiska wobec opinii prezesa.
Artykuł 12
Obrady poprzedzające decyzje
Sprawozdawca przedkłada projekt decyzji innym członkom izby i ustala im rozsądny termin do wniesienia sprzeciwu do niego lub wniosku o jego zmianę.
Izba zbiera się, żeby obradować nad podjęciem decyzji, jeżeli wydaje się, że jej nie wszyscy członkowie są tego samego zdania.
Jedynie członkowie izby biorą udział w obradach, jednakże przewodniczący izby może upoważnić innych urzędników, takich jak sekretarze sądu lub tłumacze, do uczestnictwa w obradach.
Obrady są tajne.
Artykuł 13
Porządek głosowania
1.
Podczas obrad między członkami izby opinia sprawozdawcy jest wysłuchana jako pierwsza, a przewodniczącego jako ostatniego, jeżeli nie jest sam sprawozdawcą.
2.
Jeżeli głosowanie jest niezbędne, przyjmuje się ten sam porządek, chyba że przewodniczący jest także sprawozdawcą; w takim przypadku głosuje on jako ostatni.
Nieobecności nie są dozwolone.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po opublikowaniu go w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 240/96
z dnia 31 stycznia 1996 r.
w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień o transferze technologii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 19/65/EWG z dnia 2 marca 1965 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych[1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 1,
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia[2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie nr 19/65/EWG upoważnia Komisję do stosowania w drodze rozporządzenia art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych objętych zakresem art. 85 ust. 1, które zawierają ograniczenia nałożone w związku z nabyciem lub korzystaniem z praw własności przemysłowej - w szczególności patentów, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych lub znaków towarowych - lub w odniesieniu do praw wynikających z porozumień o przeniesienie lub korzystanie z praw do procesu wytwarzania lub wiedzy dotyczącej stosowania procesów przemysłowych.
(2) Komisja wykorzystała posiadane upoważnienie przyjmując rozporządzenie (EWG) nr 2349/84 z dnia 23 lipca 1984 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących licencji na korzystanie z patentów[3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2131/95[4], oraz rozporządzenie (EWG) nr 556/89 z dnia 30 listopada 1988 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących korzystania z know-how[5] ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
(3) Te dwa wyłączenia grupowe powinny być połączone w jedno rozporządzenie obejmujące porozumienia o transferze technologii, a zasady regulujące porozumienia dotyczące licencji na korzystanie z patentów i porozumienia dotyczące korzystania z know-how powinny być zharmonizowane i uproszczone w możliwie najszerszym zakresie, w celu wspierania rozpowszechniania wiedzy technicznej we Wspólnocie i promowania produkcji bardziej zaawansowanych technicznie wyrobów.
Ze względu na te okoliczności rozporządzenie (EWG) nr 556/89 powinno zostać uchylone.
(4) Niniejsze rozporządzenie stosuje się do licencji dotyczących krajowych patentów Państw Członkowskich, patentów Wspólnoty[6] i patentów europejskich[7] ("czyste" porozumienia dotyczące licencji na korzystanie z patentów).
Powinno ono również mieć zastosowanie do porozumień dotyczących licencji na korzystanie z nieopatentowanych informacji technicznych, takich jak opisy procesów produkcyjnych, receptury, formuły, wzory lub rysunki, powszechnie określane mianem "know-how" ("czyste" porozumienia dotyczące licencji na korzystanie z know-how) oraz do połączonych porozumień licencyjnych na korzystanie z patentów i know-how (porozumienia "mieszane"), które odgrywają coraz większą rolę w transferze technologii.
Do celów niniejszego rozporządzenia wiele terminów zdefiniowano w art. 10.
(5) Porozumienia dotyczące licencji na korzystanie z patentów i licencji na korzystanie z know-how są porozumieniami, według których jedno przedsiębiorstwo posiadające patent lub dysponujące know-how ("licencjodawca") zezwala innemu przedsiębiorstwu ("licencjobiorca") na korzystanie z patentu lub przekazuje mu know-how, w szczególności w celu wytwarzania, użytkowania lub wprowadzania na rynek.
W świetle nabytych dotychczas doświadczeń możliwe jest określenie kategorii porozumień licencyjnych obejmujących całość lub część wspólnego rynku, które mogą wejść w zakres art. 85 ust. 1, ale które uznawane są normalnie za spełniające warunki ustanowione w art. 85 ust. 3, co ma miejsce, gdy patenty są konieczne dla osiągnięcia celów licencjonowanej technologii poprzez porozumienia mieszane lub gdy know-how - czy to w uzupełnieniu patentów, czy niezależnie od nich, stanowi tajemnicę, jest istotne i zidentyfikowane we właściwy sposób.
Kryteria te mają służyć jedynie zapewnieniu, że udzieleni licencji na korzystanie z know-how lub udzielenie licencji na korzystanie z patentu usprawiedliwia zastosowanie wyłączenia grupowego z zobowiązań ograniczających konkurencję.
Jest to bez uszczerbku dla prawa stron do zawarcia w umowie przepisów dotyczących innych zobowiązań, takich jak zobowiązanie do zapłaty opłat licencyjnych, nawet jeżeli wyłączenie grupowe nie ma już zastosowania.
(6) Właściwym jest rozszerzenie zakresu niniejszego rozporządzenia na czyste lub mieszane porozumienia licencyjne zawierające licencjonowanie praw własności intelektualnej innych niż patenty (w szczególności znaki towarowe, wzory przemysłowe i prawa autorskie, w szczególności ochrona oprogramowania), gdy takie dodatkowe licencjonowanie przyczynia się do osiągnięcia celów licencjonowanej technologii i zawiera jedynie dodatkowe przepisy.
(7) Jeżeli czyste lub mieszane porozumienia licencyjne zawierają nie tylko zobowiązania obejmujące terytoria wewnątrz wspólnego rynku, ale odnoszące się również do państw trzecich, obecność tych ostatnich nie stoi na przeszkodzie stosowaniu rozporządzenia w stosunku do zobowiązań dotyczących terytoriów wewnątrz wspólnego rynku.
W przypadku gdy porozumienia licencyjne dla państw trzecich lub terytoriów wykraczających poza granice Wspólnoty wywierają skutki na obszarze wspólnego rynku mogące wejść w zakres art. 85 ust. 1, porozumienia takie powinny podlegać niniejszemu rozporządzeniu w takim samym zakresie, jak porozumienia na terytoriach wewnątrz wspólnego rynku.
(8) Ponieważ celem jest ułatwienie rozpowszechniania technologii i ulepszenie procesów produkcyjnych, rozporządzenie to powinno mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy licencjobiorca sam wytwarza produkty objęte licencją lub zleca ich wytwarzanie na własny rachunek, albo jeżeli produktem objętym licencją jest usługa, świadczy ją sam lub świadczona jest na jego rachunek, niezależnie od tego, czy licencjobiorca uprawniony jest również do korzystania z poufnych informacji dostarczonych przez licencjodawcę w celu promocji i sprzedaży produktu objętego licencją.
Dlatego też z zakresu tego rozporządzenia powinny być wyłączone porozumienia zawarte wyłącznie w celu sprzedaży. Wyłączeniu spod zakresu rozporządzenia podlegają także porozumienia dotyczące obrotu know-how udostępnionego w ramach umów franchisingu oraz niektóre porozumienia licencyjne zawarte w związku z takimi umowami jak spółki joint venture lub porozumienia przedsiębiorstw w sprawie wymiany patentów i licencji lub z innymi porozumieniami, w których licencja została udzielona w zamian za inne licencje niedotyczące udoskonaleń w istniejącej lub nowych zastosowań licencjonowanej technologii.
Takie porozumienia stwarzają różne problemy, które nie mogą być obecnie rozwiązane w ramach jednego rozporządzenia (art. 5).
(9) Uwzględniając podobieństwo między sprzedażą a licencją wyłączną i niebezpieczeństwo, że wymogi niniejszego rozporządzenia mogą być omijane poprzez przedstawianie jako cesję tego, co w istocie jest ograniczającą konkurencję licencją wyłączną, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do porozumień dotyczących cesji i nabycia patentów lub know-how, w których ryzyko wynikające z korzystania z nich ponosi nadal przekazujący.
Zasada ta powinna mieć zastosowanie również do porozumień licencyjnych, w których licencjodawca nie jest posiadaczem patentu lub know-how, ale jest upoważniony przez posiadacza do udzielania licencji (jak w przypadku sublicencji) i porozumień licencyjnych, w których prawa i obowiązki stron są przejmowane przez przedsiębiorstwa powiązane (art. 6).
(10) Porozumienia dotyczące licencji wyłącznych, tj. porozumienia, na podstawie których licencjodawca zobowiązuje się sam nie korzystać z licencjonowanej technologii na terytorium objętym licencją ani nie udzielać tam dalszych licencji, mogą nie być same w sobie niezgodne z art. 85 ust. 1, jeżeli dotyczą wprowadzenia i ochrony nowej technologii na terytorium objętym licencją, ze względu na skalę poczynionych badań, zwiększenie poziomu konkurencji, szczególnie konkurencji między markami, oraz konkurencyjności przedsiębiorstw wynikającej z rozpowszechniania innowacji we Wspólnocie. Jeżeli jednak porozumienia tego rodzaju wejdą z powodu innych okoliczności w zakres art. 85 ust. 1, właściwym jest zaliczenie ich do art. 1, aby również i one mogły skorzystać z wyłączenia.
(11) Wyłączenie z zakazów wywozu nałożonych na licencjodawcę oraz na licencjobiorców nie narusza orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do takich porozumień, w szczególności w odniesieniu do art. 30-36 i art. 85 ust. 1.
Dotyczy to także w szczególności zakazania licencjobiorcy sprzedaży produktów objętych licencją na terytoriach przyznanych innym licencjobiorcom (konkurencja bierna).
(12) Zobowiązania wymienione w art. 1 ogólnie przyczyniają się do udoskonalenia produkcji towarów i promowania postępu technicznego.
Powodują one, że posiadacze patentów lub know-how chętniej udzielają licencji, zaś licencjobiorcy są bardziej skłonni do podejmowania inwestycji niezbędnych do produkcji, wykorzystania i do obrotu nowych produktów lub do stosowania nowych technologii.
Takie zobowiązania mogą być dozwolone na podstawie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do terytoriów, na których produkt objęty licencją chroniony jest patentami do czasu ich wygaśnięcia.
(13) Ponieważ moment, w którym know-how przestaje stanowić tajemnicę jest trudny do ustalenia, należy w odniesieniu do terytoriów, na których licencjonowana technologia obejmuje tylko know-how, ograniczyć te zobowiązania do określonej liczby lat.
Ponadto, dla zapewnienia dostatecznych okresów ochrony, właściwe jest, z punktu wyjścia tego okresu, przyjęcie daty, kiedy licencjobiorca po raz pierwszy wprowadził produkt do obrotu we Wspólnocie.
(14) Wyłączenie na mocy art. 85 ust. 3 dotyczące dłuższych okresów ochrony terytorialnej w porozumieniach dotyczących korzystania z know-how, w szczególności w celu ochrony kosztownej i wiążącej się z ryzykiem inwestycji lub gdy strony w momencie udzielania licencji nie były jeszcze konkurentami, może zostać udzielone tylko w drodze indywidualnej decyzji.
Jednakże strony mogą przedłużać okres trwania ich porozumienia dla wykorzystania wszelkich późniejszych udoskonaleń i uzyskania dodatkowych opłat licencyjnych.
Tym niemniej, w takich przypadkach dłuższe okresy ochrony terytorialnej mogą być dozwolone tylko poczynając od daty udzielenia licencji na poufne ulepszenie na terenie Wspólnoty i w drodze indywidualnej decyzji.
W przypadku gdy wynikiem dążenia do udoskonaleń jest innowacja, która odróżnia się od licencjonowanej technologii, strony mogą zawrzeć nowe porozumienie korzystając z wyłączenia na podstawie niniejszego rozporządzenia.
(15) Należy także określić wyłączenie licencjobiorcy z obowiązku niewprowadzania produktu do obrotu na terytoriach innych licencjobiorców, dopuszczalny okres takiego zobowiązania (zobowiązanie to zakazuje nie tylko konkurencji aktywnej, ale także konkurencji biernej) powinien być jednak ograniczony do kilku lat od daty, gdy produkt objęty licencją został po raz pierwszy wprowadzony przez licencjobiorcę do obrotu we Wspólnocie, niezależnie od tego, czy licencjonowana technologia na odnośnych terytoriach obejmuje know-how, patenty lub jedno i drugie.
(16) Wyłączenie z ochrony terytorialnej powinno być stosowane przez cały czas trwania dopuszczalnych okresów, tak długo jak patenty pozostające w mocy lub know-how stanowią tajemnicę i są istotne.
Strony mieszanych porozumień dotyczących licencji na korzystanie z patentów i know-how muszą mieć możliwość skorzystania na poszczególnym terytorium z ochrony dostarczanej z patentu lub know-how, w zależności od tego, która jest dłuższa.
(17) Zobowiązania wymienione w art. 1 również ogólnie spełniają pozostałe warunki stosowania art. 85 ust. 3.
Konsumenci będą z zasady mieli zapewniony uczciwy udział w korzyści wynikającej z poprawy w dostawie towarów na rynek.
Jednak dla zachowania takiego skutku właściwym jest wyłączenie ze stosowania art. 1 przypadków, kiedy strony uzgadniają w obrębie swoich terytoriów odmowę zaspokajania popytu użytkowników lub odsprzedawców, którzy prowadziliby odsprzedaż wywozową lub podejmują inne kroki dla powstrzymania przywozu równoległego.
Określone powyżej zobowiązania nakładają zatem tylko takie ograniczenia, jakie są niezbędne dla osiągnięcia pożądanych rezultatów.
(18) W niniejszym rozporządzeniu należy wymienić wiele zobowiązań, które powszechnie znajdują się w porozumieniach licencyjnych, ale na ogół nie powodują ograniczenia konkurencji i przewidzieć, że w razie gdyby na skutek szczególnych okoliczności gospodarczych czy prawnych zostały objęte zakresem art. 85 ust. 1, także i one podlegałyby wyłączeniu.
Wykaz ten, w art. 2, nie jest wyczerpujący.
(19) Niniejsze rozporządzenie musi także sprecyzować, jakich ograniczeń lub przepisów nie mogą zawierać porozumienia licencyjne, jeśli mają korzystać z wyłączenia grupowego. Ograniczenia wymienione w art. 3 mogą być przedmiotem zakazu zawartego w art. 85 ust. 1, ale w ich przypadku, chociaż dotyczą one transferu technologii, nie występuje ogólne domniemanie, że przyniosą pozytywne rezultaty wymagane przez art. 85 ust. 3, co byłoby niezbędne do przyznania wyłączenia grupowego. Takie ograniczenia mogą zostać uznane za wyłączone jedynie w drodze indywidualnej decyzji, po uwzględnieniu pozycji rynkowej zaangażowanych przedsiębiorstw i stopnia koncentracji danego rynku.
(20) Zobowiązania licencjobiorcy do zaprzestania korzystania z licencjonowanej technologii po wygaśnięciu porozumienia (art. 2 ust. 1 pkt 3) i do udostępnienia licencjodawcy udoskonaleń (art. 2 ust. 1 pkt 4) generalnie nie ograniczają konkurencji. Zakaz korzystania po wygaśnięciu porozumienia można uznać za normalną cechę przyznawania licencji, w przeciwnym przypadku licencjodawca zmuszony byłby do przekazania swojego know-how czy patentów na wieczność. Zobowiązania licencjobiorcy do udzielenia w zamian licencjodawcy licencji na udoskonalenia w licencjonowanych know-how i/lub patentach generalnie nie stanowią ograniczenia konkurencji, jeżeli licencjobiorca jest na podstawie Umowy upoważniony do korzystania w przyszłości z doświadczeń i wynalazków dokonanych przez licencjodawcę. Z drugiej strony, skutki ograniczające konkurencję powstają kiedy porozumienie zobowiązuje licencjobiorcę do przeniesienia na licencjodawcę praw do dokonanych przez niego udoskonaleń w pierwotnie licencjonowanej technologii (art. 3 ust. 6).
(21) Wykaz klauzul, które nie stanowią przeszkody w uzyskaniu wyłączenia, zawiera zobowiązanie licencjobiorcy do kontynuowania wnoszenia opłat licencyjnych aż do czasu zakończenia porozumienia, niezależnie od tego, czy licencjonowane know-how na skutek działań stron trzecich czy samego licencjobiorcy stało się własnością publiczną, czy też nie (art. 2 ust. 1 pkt 7).
Co więcej, w celu ułatwienia płatności, strony muszą mieć swobodę przedłużenia czasu wnoszenia opłat licencyjnych na okres przekraczający okres ważności licencjonowanych patentów, w szczególności poprzez ustalenie niższych rat opłaty licencyjnej.
Z zasady strony nie potrzebują ochrony przed przewidywalnymi skutkami finansowymi porozumienia, które zawarły dobrowolnie, powinny zatem móc również swobodnie wybrać stosowne środki finansowania transferu technologii i podziału między sobą ryzyka związanego z korzystaniem z niej.
Jednakże takie ustalenie rat opłaty licencyjnej, które prowadzi do jednego z ograniczeń wymienionych w art. 3 sprawia, że porozumienie nie kwalifikuje się do wyłączenia grupowego.
(22) Zobowiązanie licencjobiorcy do ograniczenia korzystania z licencjonowanej technologii do jednej lub więcej technicznych dziedzin zastosowania ("dziedziny wykorzystania") lub do jednego lub więcej rynków produktowych także nie jest objęte zakresem art. 85 ust. 1, ponieważ licencjodawca ma prawo dokonać transferu technologii tylko w ograniczonym zakresie (art. 2 ust. 1 pkt 8).
(23) Klauzule, za pomocą których strony dokonują alokacji klientów w obrębie tej samej dziedziny zastosowania technologii lub tego samego rynku produktów, czy to w formie rzeczywistego zakazu zaopatrywania określonych kategorii klientów, czy też poprzez zobowiązanie dające podobny skutek, również prowadziłyby do tego, że porozumienie nie kwalifikowałoby się do wyłączenia grupowego, które ma miejsce, gdy strony są konkurentami w zakresie produktów objętych porozumieniem (art. 3 ust. 4). Takie ograniczenia między przedsiębiorstwami, które nie są konkurentami pozostają przedmiotem procedury sprzeciwu. art. 3 nie ma zastosowania w przypadkach, gdy licencja na korzystanie z patentu lub know-how udzielona jest w celu stworzenia klientowi drugiego źródła zaopatrzenia. W takim przypadku zakazanie drugiemu licencjobiorcy zaopatrywania osób innych, niż dany klient, jest podstawowym warunkiem udzielenia drugiej licencji, ponieważ celem transakcji nie jest stworzenie na rynku niezależnego dostawcy. To samo stosuje się do ograniczeń ilości w dostawach licencjobiorcy do danego klienta (art. 2 ust. 1 pkt 13).
(24) Oprócz wspomnianych już klauzul, wykaz ograniczeń, które wykluczają stosowanie wyłączenia grupowego zawiera także ograniczenia dotyczące cen sprzedaży produktu objętego licencją lub ilości, jakie mają być produkowane lub sprzedawane, ponieważ ograniczają one w sposób istotny zakres, w jakim licencjobiorca może korzystać z licencjonowanej technologii i ponieważ ograniczenia ilościowe mogą wywrzeć taki sam skutek jak zakazy wywozu (art. 3 ust. 1 i 5).
Nie ma to zastosowania w przypadku gdy licencja udzielana jest na wykorzystanie technologii w szczególnych urządzeniach produkcyjnych i kiedy zarówno specjalna technologia na uruchomienie produkcji, funkcjonowanie i utrzymanie tych urządzeń jak i licencja udzielane są na zwiększenie mocy produkcyjnych urządzeń lub do uruchomienia nowych urządzeń dla własnego użytku na zwykłych warunkach handlowych.
Z drugiej strony, licencjobiorca może podlegać prawnemu zakazowi wykorzystywania przekazanej mu technologii do tworzenia urządzeń dla stron trzecich, gdy celem porozumienia nie jest zezwolenie licencjobiorcy na danie innym producentom dostępu do technologii licencjodawcy podczas gdy pozostaje ona niejawna i chroniona jest patentem (art. 2 ust. 1 pkt 12).
(25) Porozumienia, które nie podlegają automatycznie wyłączeniu ponieważ zawierają pewne przepisy, które nie są wyraźnie wyłączone niniejszym rozporządzeniem i nie są wyraźnie wykluczone z wyłączenia, łącznie z wymienionymi w art. 4 ust. 2 mogą, w pewnych okolicznościach, być jednak uważane za kwalifikujące się do zastosowania wyłączenia grupowego.
Dla Komisji możliwym będzie szybkie ustalenie, czy taki przypadek zachodzi na podstawie informacji, które przedsiębiorstwa zobowiązane są dostarczyć na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 3385/94[8].
Komisja może uchylić wymóg dostarczenia szczegółowych informacji wymaganych w formularzu A/B, ale nieuznanych przez nią za konieczne.
Komisja na ogół usatysfakcjonowana będzie zgłoszeniem tekstu porozumienia i prognozy w oparciu o bezpośrednio dostępne dane, struktury rynku i udział w nim licencjobiorcy.
Takie porozumienia powinny zatem być uznane za objęte wyłączeniem przewidzianym w tym rozporządzeniu, w przypadku gdy zostały zgłoszone Komisji, a Komisja nie wyraziła sprzeciwu w określonym terminie.
(26) Jeżeli porozumienia objęte wyłączeniem na mocy niniejszego rozporządzenia wywołują jednak skutki niezgodne z art. 85 ust. 3, Komisja może uchylić wyłączenie grupowe, w szczególności gdy produkty objęte licencją nie napotykają rzeczywistej konkurencji na terytorium, którego dotyczy licencja (art. 7).
Może to nastąpić również w przypadku gdy licencjobiorca ma silną pozycję rynkową.
Oceniając konkurencję Komisja zwróci szczególną uwagę na przypadki, gdy licencjobiorca ma większy niż 40 % udział w całym rynku produktów objętych licencją i wszystkich produktów lub usług, które klienci uważają za zamienne lub substytucyjne ze względu na ich właściwości, ceny i zamierzone zastosowanie.
(27) Porozumienia, które spełniają warunki art. 1 i 2 i których ani celem, ani skutkiem nie jest ograniczanie konkurencji w jakikolwiek inny sposób nie muszą już być zgłaszane.
Tym niemniej, przedsiębiorstwa nadal mają prawo składać wnioski o przyznanie w indywidualnych przypadkach atestu negatywnego lub wyłączenia na mocy art. 85 ust. 3 zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 17[9], ostatnio zmienionym Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
Mogą one w szczególności zgłaszać porozumienia zobowiązujące licencjodawcę do nieudzielania innych licencji na terytorium, na którym udział licencjobiorcy w rynku przekracza lub może przekroczyć 40 %,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Na podstawie art. 85 ust. 3 Traktatu i na warunkach określonych poniżej, niniejszym oświadcza się, że art. 85 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do czystych porozumień dotyczących licencji na korzystanie z patentów i porozumień dotyczących licencji na korzystanie z know-how, łącznie z porozumieniami zawierającymi dodatkowe przepisy odnoszące się do praw własności intelektualnej innych niż patenty, których stronami są tylko dwa przedsiębiorstwa i które zawierają jedno lub więcej z następujących zobowiązań:
1) zobowiązanie licencjodawcy do nieudzielania licencji innym przedsiębiorstwom na korzystanie z licencjonowanej technologii na terytorium objętym licencją;
2) zobowiązanie licencjodawcy do niewykorzystywania licencjonowanej technologii na terytorium objętym licencją;
3) zobowiązanie licencjobiorcy do niewykorzystywania licencjonowanej technologii na terytorium licencjodawcy na wspólnym rynku;
4) zobowiązanie licencjobiorcy do niewytwarzania lub niewykorzystywania produktu objętego licencją lub niestosowania licencjonowanych procesów technologicznych na terytoriach wspólnego rynku, na które udzielono licencji innym licencjobiorcom;
5) zobowiązanie licencjobiorcy do nieprowadzenia aktywnej polityki wprowadzania produktu objętego licencją do obrotu na terytoriach na wspólnym rynku, na które udzielono licencji innym licencjobiorcom, w szczególności do niepodejmowania działań reklamowych celowo skierowanych na te terytoria lub niezakładania tam oddziałów lub utrzymywania centrów dystrybucji;
6) zobowiązanie licencjobiorcy do niewprowadzania do obrotu produktu objętego licencją na terytoriach na wspólnym rynku przyznanych licencją innym licencjobiorcom, w odpowiedzi na niewywołane zamówienia;
7) zobowiązanie licencjobiorcy do oznaczania znakiem towarowym licencjodawcy lub innym znakiem odróżniającym produkt objęty licencją w okresie obowiązywania porozumienia pod warunkiem że licencjobiorcy nie zabrania się identyfikować jako producenta produktu objętego licencją;
8) zobowiązanie licencjobiorcy do ograniczenia rozmiarów swojej produkcji licencyjnego produktu do ilości, jakie są mu potrzebne do jego własnej produkcji i do sprzedawania licencyjnego produktu tylko jako integralnej części lub części zamiennej do swoich wyrobów bądź w inny sposób związany ze sprzedażą jego własnych wyrobów pod warunkiem że rozmiary własnej produkcji są swobodnie określane przez licencjobiorcę.
2.
W odniesieniu do czystej licencji patentowej wyłączenie zobowiązań określonych w ust. 1 udzielane jest tylko w takim zakresie i na taki okres czasu, jak długo produkt objęty licencją chroniony jest równoległymi patentami na terytoriach odpowiednio licencjobiorcy (pkt 1, 2, 7 i 8), licencjodawcy (pkt 3) i innych licencjobiorców (pkt 4 i 5).
Wyłączenie zobowiązania określonego w ust. 1 pkt 6 udzielane jest na okres nieprzekraczający pięciu lat od daty, gdy produkt objęty licencją po raz pierwszy został wprowadzony do obrotu na wspólnym rynku przez jednego z licencjobiorców, w takim zakresie i na tak długo jak, na tych terytoriach, produkt jest chroniony równoległymi patentami.
3.
W odniesieniu do czystego porozumienia dotyczącego licencji na korzystanie z know-how okres, na jaki udziela się wyłączenia z zobowiązań określonych w ust. 1 pkt 1-5 nie może przekroczyć dziesięciu lat od daty, gdy licencjonowany produkt został po raz pierwszy wprowadzony do obrotu na wspólnym rynku przez jednego z licencjobiorców.
Wyłączenia z zobowiązania, określonego w ust. 1 pkt 6, udziela się na okres nieprzekraczający pięciu lat od daty, gdy licencjonowany produkt został po raz pierwszy wprowadzony do obrotu na wspólnym rynku przez jednego z licencjobiorców.
Zobowiązania określone w ust. 1 pkt 7 i 8 podlegają wyłączeniu przez cały okres obowiązywania porozumienia, tak długo, jak know-how jest niejawne i istotne.
Jednakże wyłączenie w ust. 1 ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy strony zidentyfikowały we właściwy sposób pierwotne know-how i wszelkie późniejsze w nim udoskonalenia, które zostały udostępnione jednej ze stron i zostały przekazane drugiej stronie na warunkach i w celach określonych w porozumieniu i tylko na tak długo, jak know-how jest niejawne i istotne.
4.
W odniesieniu do mieszanego porozumienia dotyczącego licencji na korzystanie z patentów i licencji na korzystanie z know-how, wyłączenie dotyczące zobowiązań wymienionych w ust. 1 pkt 1-5 stosuje się w Państwach Członkowskich, w których licencjonowana technologia jest chroniona niezbędnymi patentami tak długo, jak długo licencjonowany produkt jest w tych Państwach Członkowskich chroniony wspomnianymi patentami, o ile okres trwania takiej ochrony przekracza okresy wymienione w ust. 3.
Czas trwania wyłączenia przewidzianego w ust. 1 pkt 6 nie może przekroczyć okresu pięciu lat przewidzianego w ust. 2 i 3.
Jednakże porozumienia takie kwalifikują się do wyłączenia określonego w ust. 1 jedynie tak długo, jak patenty pozostają w mocy lub w takim zakresie, w jakim know-how zostało zidentyfikowane i tak długo, jak jest ono niejawne i istotne, zależnie od tego, który okres jest dłuższy.
5.
Wyłączenie przewidziane w ust. 1 stosuje się również wtedy, gdy w danym porozumieniu strony przyjmują zobowiązania o charakterze określonym w tym ustępie, ale w zakresie bardziej ograniczonym niż zezwala na to ten ustęp.
Artykuł 2
1.
Artykuł 1 stosuje się bez względu na to czy zawiera w szczególności którąkolwiek z następujących klauzul, które na ogół nie stanowią ograniczenia konkurencji:
1) zobowiązanie licencjobiorcy do nieujawniania know-how, przekazanego mu przez licencjodawcę; licencjobiorca może być związany tym zobowiązaniem nawet po wygaśnięciu porozumienia;
2. zobowiązanie licencjobiorcy do nieudzielania sublicencji lub nieprzenoszenia licencji;
3. zobowiązanie licencjobiorcy do niewykorzystywania licencjonowanego know-how lub patentów po wygaśnięciu porozumienia w takim zakresie i przez taki okres czasu, jak know-how pozostaje nadal niejawne lub patenty wciąż pozostają w mocy;
4. zobowiązanie licencjobiorcy do udzielenia licencjodawcy licencji w odniesieniu do jego własnych udoskonaleń w lub nowych zastosowań licencjonowanej technologii pod warunkiem że:
- w przypadku autonomicznych udoskonaleń taka licencja nie jest wyłączna, aby licencjobiorca mógł skorzystać ze swoich własnych udoskonaleń lub udzielić na nie licencji stronom trzecim, w takim zakresie, w jakim nie powoduje to ujawnienia know-how przekazanego przez licencjodawcę, które wciąż pozostaje niejawne,
- oraz, że licencjodawca zobowiązuje się udzielić licencjobiorcy wyłącznej lub niewyłącznej licencji na swoje własne udoskonalenia;
5. zobowiązanie licencjobiorcy do przestrzegania minimalnych specyfikacji jakościowych, łącznie ze specyfikacją techniczną, na licencjonowane produkty lub do nabywania towarów lub usług od licencjodawcy lub przedsiębiorstwa wskazanego przez licencjodawcę w takim zakresie, w jakim te specyfikacje jakościowe, produkty lub usługi niezbędne są dla:
a) technicznie prawidłowego wykorzystania licencjonowanej technologii; lub
b) zapewnienia, że produkty licencjobiorcy zgodne są z minimalnymi standardami jakościowymi stosowanymi przez licencjodawcę i innych licencjobiorców;
oraz do zezwolenia licencjodawcy na przeprowadzenie stosownych kontroli;
6. zobowiązania:
a) do informowania licencjodawcy o sprzeniewierzeniu know-how lub o naruszeniu licencjonowanych patentów; lub
b) do podjęcia lub do udzielenia pomocy licencjodawcy w podjęciu kroków przeciwko takim sprzeniewierzeniom lub naruszeniom;
7. zobowiązanie licencjobiorcy do kontynuowania uiszczania opłat licencyjnych:
a) do końca trwania porozumienia w kwotach, okresach i w sposób swobodnie określony przez strony, w przypadku gdy know-how stanie się powszechnie znane w sposób niezależny od działania licencjodawcy, bez uszczerbku dla płatności dodatkowych odszkodowań w przypadku gdy know-how przekazano do wiadomości publicznej na skutek działania licencjobiorcy naruszającego przepisy porozumienia;
b) przez okres przekraczający okres ważności licencjonowanych patentów, w celu ułatwienia płatności;
8. zobowiązanie licencjobiorcy do ograniczenia korzystania z licencjonowanej technologii do jednej lub więcej dziedzin zastosowania objętych licencjonowaną technologią lub do jednego lub więcej rynków produktowych;
9. zobowiązanie licencjobiorcy do zapłaty minimalnej opłaty licencyjnej lub do produkowania minimalnych ilości produktu objętego licencją lub do wykonywania minimalnych ilości operacji wykorzystujących licencjonowaną technologię;
10. zobowiązanie licencjodawcy do zapewnienia licencjobiorcy warunków korzystniejszych niż te, które licencjodawca może zapewnić innemu przedsiębiorstwu po wejściu porozumienia w życie;
11. zobowiązanie licencjobiorcy do znakowania produktów objętych licencją wskazaniem nazwy licencjodawcy lub licencjonowanego patentu;
12. zobowiązanie licencjobiorcy do niewykorzystywania technologii licencjodawcy dla budowania urządzeń dla stron trzecich; jest to bez uszczerbku dla prawa licencjobiorcy do zwiększania mocy produkcyjnych jego własnych urządzeń lub do zakładania nowych dla jego własnego użytku na zwykłych warunkach handlowych, włączając uiszczanie dodatkowych opłat licencyjnych;
13. zobowiązanie licencjobiorcy do dostarczania tylko ograniczonych ilości produktu objętego licencją określonemu nabywcy, jeżeli licencji udzielono tak, aby nabywca mógł mieć drugie źródło zaopatrzenia na terytorium objętym licencją; postanowienie to stosuje się również wówczas, gdy nabywcą jest licencjobiorca a licencja, która została udzielona dla zapewnienia drugiego źródła zaopatrzenia stanowi, że nabywca sam wytwarza produkt objęty licencją lub zleca jego wytwarzanie podwykonawcy;
14. zastrzeżenie przez licencjodawcę prawa do korzystania z praw nadanych patentem w celu sprzeciwienia się wykorzystywaniu przez licencjobiorcę licencjonowanej technologii poza terytorium objętym licencją;
15. zastrzeżenie przez licencjodawcę prawa do wypowiedzenia porozumienia, jeżeli licencjobiorca kwestionuje niejawną lub istotną naturę licencjonowanego know-how lub podważa ważność licencjonowanych patentów na wspólnym rynku terytorium należących do licencjodawcy lub do przedsiębiorstw z nim powiązanych;
16. zastrzeżenie przez licencjodawcę prawa do wypowiedzenia porozumienia dotyczącego licencji na korzystanie z patentów jeśli licencjobiorca zgłasza roszczenie, iż taki patent nie jest konieczny;
17. zobowiązanie licencjobiorcy do dołożenia najwyższej staranności w produkcji i obrocie produktem objętym licencją;
18. zastrzeżenie przez licencjodawcę prawa do wypowiedzenia wyłączności przyznanej licencjobiorcy i zaprzestania przekazywania mu udoskonaleń licencyjnych w przypadku gdy licencjobiorca podejmuje na wspólnym rynku konkurencję z licencjodawcą, z przedsiębiorstwami powiązanymi z licencjodawcą lub z innymi przedsiębiorstwami w zakresie prac badawczo - rozwojowych, produkcji, użytkowania lub dystrybucji produktów konkurencyjnych i do wymagania od licencjobiorcy udowodnienia, że licencjonowane know-how nie jest wykorzystywane do wytwarzania produktów i świadczenia usług innych, niż te objęte licencją.
2.
W przypadku gdy z powodu szczególnych okoliczności klauzule określone w ust. 1 wchodzą w zakres art. 85 ust. 1, zostają one również wyłączone, nawet jeżeli nie towarzyszą im żadne zobowiązania podlegające wyłączeniu na mocy art. 1.
3.
Wyłączenia na podstawie ust. 2 mają zastosowanie również w przypadku gdy porozumienie zawiera klauzule o charakterze określonym w ust. 1, ale w zakresie bardziej ograniczonym niż zezwala na to niniejszy ustęp.
Artykuł 3
Artykułów 1 i art. 2 ust. 2 nie stosuje się w przypadku gdy:
1) jedna ze stron podlega ograniczeniom swobody ustalania cen, składników cen lub rabatów w odniesieniu do produktów objętych licencją;
2) jedna ze stron podlega ograniczeniom w konkurowaniu na wspólnym rynku z drugą ze stron, z przedsiębiorstwami powiązanymi z drugą ze stron lub z innymi przedsiębiorstwami w zakresie prac badawczo-rozwojowych, produkcji, użytkowania lub dystrybucji konkurencyjnych produktów, bez uszczerbku dla przepisów art. 2 ust. 1 pkt 17 i 18;
3) od jednej lub obu stron wymaga się bez obiektywnie uzasadnionej przyczyny:
a) odmowy zrealizowania zamówień użytkowników lub odsprzedawców na ich odpowiednich terytoriach, którzy wprowadzaliby produkty do obrotu na innych terytoriach wewnątrz wspólnego rynku;
b) utrudniania użytkownikom lub odsprzedawcom uzyskiwania produktów od innych odsprzedawców na wspólnym rynku, w szczególności wykorzystywania praw własności intelektualnej albo podejmowania kroków uniemożliwiających użytkownikom lub odsprzedawcom uzyskanie ich gdzie indziej, albo wprowadzania do obrotu na terytorium objętym licencją produktów, które zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu na wspólnym rynku przez licencjodawcę lub za jego zgodą;
lub podejmowania takich działań w wyniku uzgodnionej między nimi praktyki;
4) przed udzieleniem licencji strony były już konkurującymi ze sobą producentami i jedna ze stron podlega w zakresie tej samej technicznej dziedziny zastosowania lub tego samego rynku produktowego ograniczeniom w możliwości wyboru klientów, których może obsługiwać, w szczególności zakazowi zaopatrywania niektórych kategorii użytkowników, stosowania pewnych form dystrybucji albo, w celu dokonania podziału nabywców, używania pewnych typów opakowania produktów, z wyjątkiem jak określono w art. 1 ust. 1 pkt 7 i art. 2 ust. 1 pkt 13;
5) ograniczeniom podlega ilość produktów objętych licencją, które jedna ze stron może wywarzać lub sprzedawać albo niektóre operacje wykorzystujące licencjonowaną technologię, które może wykonać, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 1 ust. 1 pkt 8 i art. 2 ust. 1 pkt 13;
6) licencjobiorca zobowiązany jest do przeniesienia na licencjodawcę całości lub części praw do udoskonaleń lub do nowych zastosowań licencjonowanej technologii;
7) od licencjodawcy wymaga się, aby bądź to w odrębnych porozumieniach, bądź przez automatyczne przedłużenie początkowego okresu trwania porozumienia poprzez włączenie wszystkich nowych udoskonaleń na okres przekraczający ten określony w art. 1 ust. 2 i 3, nie udzielał innym przedsiębiorstwom licencji na wykorzystywanie licencjonowanej technologii na terytorium objętym licencją albo od strony wymaga się, aby przez okres przekraczający ten określony w art. 1 ust. 2 i 3 lub art. 1 ust. 4, nie wykorzystywała licencjonowanej technologii na terytorium drugiej ze stron lub innych licencjobiorców.
Artykuł 4
1.
Wyłączenie przewidziane w art. 1 i 2 stosuje się również do porozumień zawierających zobowiązania ograniczające konkurencję, które nie są objęte tymi artykułami i nie wchodzą w zakres art. 3, pod warunkiem że takie porozumienia są zgłoszone Komisji zgodnie z przepisami art. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 3385/94 oraz, że Komisja nie wyraża sprzeciwu wobec takiego wyłączenia w ciągu czterech miesięcy.
2.
Ustęp 1 stosuje się w szczególności, gdy:
a) licencjobiorca zobowiązany jest w chwili zawierania porozumienia do przyjęcia specyfikacji jakościowych lub dalszych licencji albo do dostarczania towarów lub usług, które nie są niezbędne dla zadawalającego technicznie wykorzystywania licencjonowanej technologii albo do zapewnienia, że produkcja licencjobiorcy odpowiada normom jakości, przestrzeganym przez licencjodawcę i innych licencjobiorców;
b) licencjobiorcy zakazuje się kwestionowania niejawności lub istotności licencjonowanego know-how lub kwestionowania ważności licencjonowanych patentów na terytoriach na wspólnym rynku należących do licencjodawcy lub przedsiębiorstw z nim powiązanych.
3.
Okres czterech miesięcy określony w ust. 1 biegnie od daty dokonania zgłoszenia zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3385/94.
4.
O skorzystanie z ust. 1 i 2 można ubiegać się dla porozumień zgłoszonych po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia przedkładając Komisji powiadomienie powołujące się wyraźnie na ten artykuł i na obowiązek zgłoszenia. ust. 3 stosuje się mutatis mutandis.
5.
Komisja może wyrazić sprzeciw wobec wyłączenia w okresie czterech miesięcy.
Sprzeciwia się ona wyłączeniu, jeśli otrzyma o to wniosek od Państwa Członkowskiego w ciągu dwóch miesięcy od przekazania Państwu Członkowskiemu zgłoszenia określonego w ust. 1 lub zgłoszenia określonego w ust. 4.
Wniosek ten musi być uzasadniony w oparciu o względy odnoszące się do reguł konkurencji Traktatu.
6.
Komisja może wycofać sprzeciw wobec wyłączenia w każdej chwili.
Jednakże jeżeli sprzeciw został wniesiony na wniosek Państwa Członkowskiego i wniosek ten jest podtrzymywany, sprzeciw może zostać wycofany jedynie po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących.
7.
Jeśli sprzeciw został wycofany, ponieważ zaangażowane przedsiębiorstwa wykazały, że spełnione są warunki art. 85 ust. 3, wyłączenie stosuje się od daty powiadomienia.
8.
Jeśli sprzeciw został wycofany, ponieważ zaangażowane przedsiębiorstwa zmieniły porozumienie tak aby zostały spełnione warunki art. 85 ust. 3, wyłączenie stosuje się od daty wprowadzenia zmian w życie.
9.
Jeśli Komisja wyraża sprzeciw wobec wyłączenia i sprzeciw nie zostaje wycofany, skutki powiadomienia regulowane są przepisami rozporządzenia nr 17.
Artykuł 5
1.
Niniejsze rozporządzenia nie ma zastosowania do:
1) porozumień między członkami porozumienia przedsiębiorstw w sprawie wymiany patentów lub licencji, które odnoszą się do przekazanych do wspólnego użytkowania technologii;
2) porozumień licencyjnych między konkurującymi ze sobą przedsiębiorstwami, które mają udziały w spółce joint venture lub między jednym z nich a spółką joint venture, jeżeli porozumienia licencyjne odnoszą się do działalności spółki joint venture;
3) porozumień, na podstawie których jedna ze stron udziela licencji dotyczącej korzystania z patentów i/lub licencji dotyczącej korzystania z know-how drugiej stronie, a w zamian druga strona, na mocy odrębnych porozumień lub za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych, udziela pierwszej stronie patentu, znaku towarowego lub licencji na korzystanie z know-how albo praw wyłącznej sprzedaży, gdy strony są konkurentami w odniesieniu do produktów objętych tymi porozumieniami;
4) porozumień licencyjnych zawierających przepisy odnoszące się do praw własności intelektualnej innych niż patenty, które nie są pomocnicze;
5) porozumień zawartych jedynie do celów sprzedaży.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się jednak do:
1) porozumień, do których stosuje się ust. 1 pkt 2, na podstawie których przedsiębiorstwo dominujące udziela spółce joint venture licencji na korzystanie z patentu lub know-how pod warunkiem że produkty objęte licencją oraz inne towary i usługi uczestniczących w porozumieniu przedsiębiorstw, które uważane są przez użytkowników za zamienne lub substytucyjne ze względu na ich właściwości, cenę i zamierzone zastosowanie stanowią:
- w przypadku licencji ograniczonej do produkcji, nie więcej niż 20 %, oraz
- w przypadku licencji obejmującej produkcję i dystrybucję, nie więcej niż 10 %;
rynku produktów objętych licencją oraz wszystkich zamiennych lub substytucyjnych towarów i usług;
2) porozumień, do których stosuje się ust. 1 pkt 1 i do licencji wzajemnych w rozumieniu ust. 1 pkt 3 pod warunkiem że strony nie podlegają żadnym ograniczeniom terytorialnym na wspólnym rynku w odniesieniu do produkcji, użytkowania lub wprowadzania do obrotu produktów objętych licencją albo w odniesieniu do wykorzystywania technologii licencjonowanych lub objętych porozumieniem przedsiębiorstw w sprawie wymiany patentów lub licencji.
3.
Niniejsze rozporządzenie nadal stosuje się w przypadku gdy w ciągu dwóch kolejnych lat budżetowych udziały w rynku określone w ust. 2 pkt 1 nie są przekroczone więcej niż o jedną dziesiątą; po przekroczeniu tego limitu rozporządzenie to stosuje się nadal przez okres sześciu miesięcy po zakończeniu roku, w którym limit został przekroczony.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie stosuje się również do:
1) porozumień, w których licencjodawca nie jest posiadaczem know-how ani uprawnionym z patentu, ale jest upoważniony przez posiadacza lub uprawnionego z patentu do udzielenia licencji;
2) przeniesienia know-how, patentów lub jednego i drugiego, jeżeli ryzyko związane z ich wykorzystywaniem pozostaje po stronie przenoszącego, w szczególności gdy kwota płatna w związku z przeniesieniem uzależniona jest od wysokości obrotu osiąganego przez nabywcę w odniesieniu do produktów wytworzonych przy wykorzystaniu know-how lub patentów, ilości tak wytworzonych produktów albo ilości operacji wykonanych przy wykorzystaniu know-how lub patentów;
3) porozumień licencyjnych, w których prawa lub zobowiązania licencjodawcy albo licencjobiorcy przejmowane są przez przedsiębiorstwa z nimi powiązane.
Artykuł 7
Komisja może wycofać przywilej korzystania ze stosowania niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 19/65/EWG, jeżeli stwierdza w szczególnym przypadku, że porozumienie wyłączone niniejszym rozporządzeniem wywiera jednak pewne skutki, które są niezgodne z warunkami ustanowionymi w art. 85 ust. 3 Traktatu, w szczególności gdy:
1) skutkiem porozumienia jest uniemożliwienie, aby produkty objęte licencją były narażone na terytorium objętym licencją na skuteczną konkurencję ze strony identycznych towarów lub usług albo towarów i usług traktowanych przez użytkowników jako zamienne lub substytucyjne ze względu na ich właściwości, cenę i zamierzone zastosowanie, co może w szczególności nastąpić, gdy udział licencjobiorcy w rynku przekracza 40 %;
2) bez uszczerbku dla art. 1 ust. 1 pkt 6, licencjobiorca odmawia, bez żadnej obiektywnie uzasadnionej przyczyny, realizacji niewywołanych przez siebie zamówień użytkowników lub odsprzedawców na terytorium innych licencjobiorców;
3) strony:
a) bez żadnej obiektywnie uzasadnionej przyczyny odmawiają realizacji zamówień użytkowników lub odsprzedawców na swoich odpowiednich terytoriach, którzy wprowadziliby produkty do obrotu na innych terytoriach na wspólnym rynku; lub
b) utrudniają użytkownikom lub odsprzedawcom uzyskanie produktów od innych odsprzedawców na wspólnym rynku, w szczególności, gdy wykorzystują prawa własności intelektualnej lub podejmują środki w celu uniemożliwienia odsprzedawcom lub użytkownikom uzyskanie z zewnątrz albo wprowadzenie do obrotu na terytorium objętym licencją produktów, które zostały legalnie wprowadzone do obrotu na wspólnym rynku przez licencjodawcę albo za jego zgodą;
4) w chwili udzielenia licencji strony były konkurującymi ze sobą producentami i zobowiązania licencjobiorcy do produkowania minimalnych ilości lub do dołożenia najlepszych starań, jak określono odpowiednio w art. 2 ust. 1 pkt 9 i 17, powodują w efekcie uniemożliwienie licencjobiorcy korzystania z konkurencyjnych technologii.
Artykuł 8
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) wnioski o udzielenie patentu;
b) wzory użytkowe;
c) wnioski o rejestrację wzorów użytkowych;
d) topografie produktów półprzewodnikowych;
e) certificates d'utilité oraz certificates d'addition zgodnie z prawem francuskim;
f) wnioski o certificates d'utilité oraz certificates d'addition zgodnie z prawem francuskim;
g) świadectwa ochrony dodatkowej dla produktów leczniczych lub innych produktów, w przypadku których takie świadectwa ochrony dodatkowej mogą być uzyskane;
h) świadectwa hodowców roślin,
uważane są za patenty.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się również do porozumień dotyczących korzystania z wynalazku, jeżeli wniosek w rozumieniu ust. 1 składany jest w odniesieniu do wynalazku na terytorium objętym licencją po dacie wejścia w życie porozumienia, ale w ramach terminów określonych przez prawo krajowe lub mającą zastosowanie konwencję międzynarodową.
3.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się ponadto do czystych porozumień licencyjnych dotyczących korzystania z patentów lub know-how albo do porozumień mieszanych, których początkowy okres ważności został automatycznie przedłużony poprzez włączenie nowych udoskonaleń, objętych lub nieobjętych patentem, zgłoszonych przez licencjodawcę pod warunkiem że licencjobiorca ma prawo odmówić takich udoskonaleń albo każda ze stron ma prawo do wypowiedzenia porozumienia z wygaśnięciem pierwotnego terminu oraz co najmniej co trzy lata po tym terminie.
Artykuł 9
1.
Informacje uzyskane na podstawie art. 4 wykorzystywane są tylko do celów niniejszego rozporządzenia.
2.
Komisja i władze Państw Członkowskich, ich urzędnicy i inni pracownicy nie ujawniają uzyskanych przez nich na mocy niniejszego rozporządzenia informacji o charakterze objętym zobowiązaniem do zachowania tajemnicy zawodowej.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie stanowią przeszkody dla publikowania przeglądów lub zestawień, które nie zawierają informacji dotyczących poszczególnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
Artykuł 10
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "know-how" oznacza zbiór technicznych informacji, które są niejawne, istotne i zidentyfikowane we właściwy sposób;
2) "niejawne" oznacza, że pakiet know-how jako taki lub w ściśle określonej konfiguracji nie jest powszechnie znany lub łatwo dostępny, tak że część jego wartości polega na wyprzedzeniu, które licencjobiorca uzyskuje gdy zostaje mu ono udostępnione; określenie to nie jest ograniczone do wąskiego sensu, że każdy poszczególny składnik know-how powinien być całkowicie nieznany lub niedostępny poza firmą licencjodawcy;
3) "istotne" oznacza, że know-how zawiera informacje, które muszą być użyteczne, tzn., iż można oczekiwać, że z datą zawarcia porozumienia będą w stanie poprawić pozycję konkurencyjną licencjobiorcy, na przykład pomagając mu wejść na nowy rynek lub zapewniając mu przewagę w konkurencji z innymi producentami lub dostawcami usług, którzy nie mają dostępu do niejawnego licencjonowanego niejawnego know-how lub innego porównywalnego, niejawnego know-how;
4) "zidentyfikowane" oznacza, że know-how jest opisane lub zarejestrowane w taki sposób, aby można było sprawdzić, czy spełnia ono kryteria niejawności i istotności i zapewnić, że licencjobiorca nie jest nadmiernie ograniczony w wykorzystywaniu swojej własnej technologii, aby dokonać identyfikacji know-how może być ono bądź opisane w porozumieniu licencyjnym, bądź w odrębnym dokumencie lub zarejestrowane w jakiejkolwiek innej właściwej formie, najpóźniej w chwili przekazywania know-how lub wkrótce potem pod warunkiem że odrębny dokument lub inny rejestr mogą być w razie potrzeby udostępnione;
5) "niezbędne patenty" oznacza patenty, w przypadku których licencja objęta patentem jest konieczna dla wprowadzenia licencjonowanej technologii w takim stopniu, że z braku takiej licencji wykorzystanie licencjonowanej technologii nie byłoby możliwe lub możliwe byłoby w mniejszym stopniu lub na trudniejszych i bardziej kosztownych warunkach.
Takie patenty muszą zatem leżeć w sferze zainteresowania licencjobiorcy ze względów technicznych, prawnych lub gospodarczych;
6) "porozumienie licencyjne" oznacza czyste porozumienia dotyczące licencji na korzystanie z patentów i czyste porozumienia dotyczące licencji na korzystanie z know-how, jak również mieszane porozumienia dotyczące licencji na korzystanie z patentów i know-how;
7) "licencjonowana technologia" oznacza początkowe know-how dotyczące produkcji lub niezbędne patenty dotyczące produktu i procesu produkcyjnego, lub jedno i drugie, istniejące w czasie zawarcia pierwszego porozumienia licencyjnego oraz dokonane później udoskonalenia w know-how lub patentach, niezależnie od tego w jakim zakresie są wykorzystywane przez strony lub przez innych licencjobiorców;
8) "produktami objętymi licencją" są towary lub usługi, których wytworzenie lub świadczenie wymaga wykorzystywania licencjonowanej technologii;
9) "udział licencjobiorcy w rynku" oznacza proporcję, jaką produkty objęte licencją i inne towary i usługi dostarczane przez licencjodawcę, uznawane przez użytkowników za zamienne lub substytucyjne w stosunku do produktów objętych licencją ze względu na ich właściwości, cenę i zamierzone zastosowanie, stanowią na rynku produktów objętych licencją i wszystkich innych zamiennych lub substytucyjnych towarów i usług na wspólnym rynku lub na znaczącej jego części;
10) "wykorzystywanie" odnosi się do każdego użytkowania licencjonowanej technologii, w szczególności w produkcji, aktywnej lub pasywnej sprzedaży na danym terytorium, nawet jeśli nie wiąże się to z produkcją na tym terytorium, lub do leasingowania produktów objętych licencją;
11) "terytorium objętym licencją" jest terytorium obejmujące całość lub przynajmniej część wspólnego rynku, na którym licencjobiorca uprawniony jest wykorzystywania licencjonowanej technologii;
12) "terytorium licencjodawcy" oznacza terytoria, na których licencjodawca nie udzielił żadnej licencji na korzystanie z patentów i/lub know-how objętych porozumieniem licencyjnym;
13) "patenty równoległe" oznaczają patenty, które niezależnie od rozbieżności, występujących z braku ujednolicenia przepisów krajowych dotyczących praw własności przemysłowej, chronią ten sam wynalazek w różnych Państwach Członkowskich;
14) "przedsiębiorstwa powiązane" oznacza:
a) przedsiębiorstwa, w których strona porozumienia, bezpośrednio lub pośrednio:
- posiada więcej niż połowę kapitału lub aktywów przedsiębiorstwa, lub
- posiada uprawnienia do korzystania z ponad połowy głosów, lub
- posiada uprawnienia do mianowania ponad połowy członków Rady nadzorczej, zarządu lub organów prawnie reprezentujących przedsiębiorstwo, lub
- posiada prawo zarządzania działalnością przedsiębiorstwa;
b) przedsiębiorstwa, które bezpośrednio lub pośrednio mają w lub w stosunku do strony porozumienia uprawnienia wymienione w lit. a);
c) przedsiębiorstwa, w których przedsiębiorstwo określone w lit. b) posiada, bezpośrednio lub pośrednio, uprawnienia wymienione w lit. a);
d) przedsiębiorstwa, w których strony porozumienia albo przedsiębiorstwa powiązane z nimi wspólnie posiadają uprawnienia wymienione w lit. a); takie wspólnie kontrolowane przedsiębiorstwa uznawane są za powiązane z każdą ze stron porozumienia;
15) "dodatkowymi przepisami" są przepisy odnoszące się do korzystania z praw własności intelektualnej innych niż patenty, które nie zawierają innych zobowiązań ograniczających konkurencję niż te, które dołączone są także do licencjonowanych know-how lub patentów i podlegają wyłączeniu na podstawie niniejszego rozporządzenia;
16) "zobowiązanie" oznacza zarówno zobowiązania umowne jak i uzgodnioną praktykę;
17) "producenci konkurujący ze sobą" lub "producenci konkurencyjnych produktów" oznaczają producentów, którzy sprzedają produkty, które ze względu na ich właściwości, cenę i zamierzone zastosowanie uznawane są przez użytkowników za zamienne lub substytucyjne w stosunku do produktów objętych licencją.
Artykuł 11
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 556/89 traci moc z dniem 1 kwietnia 1996 r.
2.
Rozporządzenie(EWG) nr 2349/84 stosuje się nadal do dnia 31 marca 1996 r.
3. Zakaz w art. 85 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do porozumień pozostających w mocy w dniu 31 marca 1996 r., które spełniają wymogi wyłączenia przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 2349/84 lub w rozporządzeniu (EWG) nr 556/89.
Artykuł 12
1.
Komisja podejmuje regularną ocenę stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności procedury sprzeciwu przewidzianej w art. 4.
2.
Komisja opracowuje sprawozdanie z funkcjonowania niniejszego rozporządzenia przed końcem czwartego roku następującego po jego wejściu w życie i na tej podstawie ocenia, czy pożądane jest wprowadzenie dostosowań w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 marca 2006 r.
Artykuł 11 ust. 2 niniejszego rozporządzenia wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 241/96
z dnia 7 lutego 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3009/95 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej inne dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, które nie są zgodne z prawami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, mogą być nadal przywoływane przez posiadacza zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 [4], przez okres trzech miesięcy;
działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 242/96
z dnia 7 lutego 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 czerwca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3009/95 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do niniejszego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wyżej wymienionymi regułami ogólnymi towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2454/93 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej według odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 260/96
z dnia 12 lutego 1996 r.
zmieniające rozporządzenia w sektorze cukru, ustalające przed dniem 1 lutego 1995 r. niektóre kwoty, których wartość w ecu została dostosowana w konsekwencji zniesienia wskaźnika korygującego dla rolniczych kursów przeliczeniowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1101/95 [4], w szczególności jego art. 12 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje: wyrażona w ecu wartość niektórych cen i kwot została zmieniona ze skutkiem od dnia 1 lutego 1995 r. na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 w celu likwidacji skutków zniesienia współczynnika korygującego wynoszącego 1,207 509, stosowanego do dnia 31 grudnia 1995 r. do rolniczych kursów przeliczeniowych; od dnia 1 lutego 1995 r. ustalone zostały nowe wartości w ecu danych cen i kwot, zgodnie z regułami ustanowionymi w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2853/95 [6];
zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 w celu uniknięcia niezgodności i ułatwienia stosowania wspólnej polityki rolnej konieczne jest, by zastąpić wartości w ecu danych cen i kwot występujących w rozporządzeniach, które weszły w życie przed dniem 1 lutego 1995 r.;
w celu ułatwienia zarządzania danymi środkami niezbędne jest w odniesieniu do niektórych kwot w sektorze cukru zaokrąglenie zmniejszające liczbę miejsc dziesiętnych określonych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93;
w związku z tym następujące rozporządzenia powinny zostać zmienione:
1) rozporządzenie Rady (EWG) nr 2049/69 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1640/73 [8];
2) rozporządzenie Rady (EWG) nr 1789/81 [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2790/95 [10];
3) rozporządzenie Rady (EWG) nr 1254/89 [11];
4) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 784/68 [12];
5) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 100/72 [13], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3819/85 [14];
6) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 258/72 [15];
7) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 189/77 [16], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1920/81 [17];
8) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2103/77 [18], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3497/88 [19];
9) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1729/78 [20], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 464/91 [21];
10) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 65/82 [22], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1708/84 [23];
11) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1487/92 [24], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1713/93 [25];
12) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1488/92 [26], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1713/93;
13) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2177/92 [27], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1714/95 [28];
14) rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2627/93 [29];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W następstwie dostosowania, przeprowadzonego na mocy art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, stosowanego od dnia 1 lutego 1995 r., niektóre kwoty wyrażone w ecu w sektorze cukru zostają zmienione w sposób określony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się dla kwot wskazanych w kolumnie 4 Załącznika od daty pierwszego zastosowania rolniczego kursu przeliczeniowego ustalonego w dniu lub po dniu 1 lutego 1995 r., a dla tych wskazanych w kolumnie 5 od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 267/96
z dnia 13 lutego 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3149/92 ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2535/95 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu rozwiązania sytuacji, w których niektóre podstawowe produkty są czasowo niedostępne z zapasów interwencyjnych w chwili przyjmowania planu rocznego lub w czasie jego realizacji, art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3730/87, zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 2535/95, stanowi, że produkty te można pozyskać na rynku wspólnotowym, jednak wyłącznie na warunkach, które nie stoją w sprzeczności z zasadą zaopatrywania z zapasów interwencyjnych; muszą zostać ustalone reguły takiego pozyskiwania produktów, a w związku z tym powinno zostać zmienione rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3149/92 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2826/93 [4], włączając dostosowania techniczne, które w świetle zdobytych doświadczeń stały się niezbędne;
w celu przestrzegania zasady, że pierwszeństwo przy pozyskiwaniu produktów na rzecz zaopatrywania osób najbardziej poszkodowanych we Wspólnocie powinny mieć zapasy interwencyjne, podczas przyjmowania planu należy zapewnić optymalny podział istniejących zapasów publicznych między Państwa Członkowskie uczestniczące w programie oraz skoordynować wewnątrzwspólnotowe operacje transferowe niezbędne z powodu niedostępności wnioskowanych produktów w jednym lub kilku Państwach Członkowskich; dla celów stosowania art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia Rady powinien być również ustalony próg minimalnej ilości, poniżej którego, ze względu na zasady dobrego zarządzania, nie powinny być realizowane transfery wewnątrzwspólnotowe;
w celu umożliwienia rozsądnego zarządzania programem oraz zorganizowania realizacji rocznego planu Wspólnoty właściwe jest, po pierwsze, ustalenie, kiedy plan ten jest przyjmowany, dla jakich produktów ich czasowa niedostępność uzasadnia pozyskiwanie na rynku takiego samego produktu lub produktu tego samego rodzaju, a po drugie, określenie przydziału środków finansowych, które powinny być w tym celu udostępnione Państwu Członkowskiemu; aby zrealizować wyżej wymienione cele, przydział środków powinien przebiegać w oparciu o wnioski składane przez dane Państwo Członkowskie do planu rocznego, o ilość produktów niedostępnych z zapasów interwencyjnych oraz w oparciu o przydziały środków, jakie miały miejsce w podczas poprzednich latach budżetowych i ich skuteczne wykorzystanie;
w tym samym celu, jakim jest przyznanie pierwszeństwa wykorzystaniu zapasów interwencyjnych, ustala się, że dostawy wykorzystujące produkty, które mają być wycofane z tych zapasów, muszą być przydzielone zanim zostaną podjęte działania w zakresie pozyskiwania na rynku wspólnotowym produktów z tego samego rodzaju;
powinno się uzyskać najlepsze warunki dla przeprowadzenia różnych rodzajów dostaw oraz powinno się sprecyzować, że zaproszenia do składania ofert przetargowych muszą być publikowane w celu zapewnienia równego dostępu dla wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3149/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każdego roku przed 1 października Komisja przyjmuje roczny plan dystrybucji żywności do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane, w podziale na zainteresowane Państwa Członkowskie.
Do celów podziału zasobów między Państwa Członkowskie Komisja uwzględnia najlepsze szacunki liczby osób najbardziej poszkodowanych w zainteresowanych Państwach Członkowskich.
Komisja uwzględnia również sposób przeprowadzania operacji oraz przeznaczenie środków w poprzednich latach budżetowych, w szczególności na podstawie sprawozdań przewidzianych w art. 10 niniejszego rozporządzenia".
2) W art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Plan zawiera w szczególności:
1. dla każdego z Państw Członkowskich stosujących środek:
a) maksymalne dostępne środki finansowe do przeprowadzenia swojej części planu;
b) ilość każdego rodzaju produktu, który ma być wycofany z zapasów znajdujących się w agencjach interwencyjnych;
c) dotację udostępnianą w celu nabycia danego produktu na rynku wspólnotowym, jeżeli dany produkt jest czasowo niedostępny w ramach zapasów znajdujących się w agencjach interwencyjnych w chwili przyjmowania planu rocznego.
Dotacja ta ustalana jest dla każdego produktu z uwzględnieniem, po pierwsze, ilości wskazanej w powiadomieniu wystosowanym przez Państwo Członkowskie, określone w art. 1 ust. 2, po drugie, ilości niedostępnych w zapasach interwencyjnych oraz po trzecie, produktów wnioskowanych i przydzielonych w poprzednich latach budżetowych oraz ich rzeczywistego wykorzystania.
Dotacja ta wyrażana jest w ecu z wykorzystaniem wartości księgowej produktów niedostępnych w ramach zapasów interwencyjnych, ustalonej zgodnie z art. 5 ust. 1;
d) gdzie jest to stosowne, dotację na zakupu na rynku wspólnotowym jednego lub więcej produktów niedostępnych w Państwie Członkowskim, w którym jest na nie zapotrzebowanie, jeżeli transfer wewnątrzwspólnotowy konieczny do przeprowadzenia planu w tym Państwie Członkowskim dotyczyłby ilości 60 ton lub mniejszej każdego niedostępnego produktu.
Dotacja ta wyrażana jest w ecu z wykorzystaniem wartości księgowej danych produktów, ustalonej zgodnie z art. 5 ust. 1;
2. środki potrzebne do pokrycia kosztów transferu wewnątrzwspólnotowego produktów objętych skupem interwencyjnym znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnej w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym istnieje zapotrzebowanie na produkt".
3) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Plan realizuje się w okresie od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku.
Wycofywanie produktów z zapasów interwencyjnych ma miejsce od dnia 1 października do dnia 31 sierpnia następnego roku.
2.
W okresie realizacji planu Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach, które wprowadzają do realizacji planu na ich terytorium w ramach ścisłych ograniczeń dostępnych im środków finansowych.
Powiadomieniu temu towarzyszą wszelkie właściwe informacje.
Jeżeli uzasadnione zmiany dotyczą 5 % lub więcej ilości lub wartości produktu ujętej we wspólnotowym planie dystrybucji, plan ten zostaje skorygowany.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o przewidywanych redukcjach wydatków na wykonanie planu.
Komisja może przydzielić niewykorzystane zasoby innym Państwom Członkowskim na podstawie ich wniosków i rzeczywistego wykorzystania udostępnionych produktów oraz przydziałów dokonanych w czasie poprzednich lat budżetowych".
4) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Realizacja planu obejmuje:
a) dostawę produktów wycofanych z zapasów interwencyjnych;
b) dostawę produktów pozyskanych na rynku Wspólnoty z zastosowaniem art. 2 ust. 3 lit. c) i d).
Produkt pozyskany na rynku musi należeć do tej samej grupy produktów co produkt czasowo niedostępny w ramach zapasów interwencyjnych.
Jednakże jeżeli wołowina i cielęcina są niedostępne w ramach zapasów interwencyjnych, dowolny produkt mięsny może zostać pozyskany na rynku.
W takich przypadkach ten produkt mięsny musi stanowić więcej niż 50 % wagi netto żywności dostarczonej osobom najbardziej poszkodowanym.
Dany produkt może zostać pozyskany na rynku tylko wtedy, gdy całość produktów z tej samej grupy, które mają być wycofane z zapasów interwencyjnych w celu realizacji dostaw zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 1 lit. b), łącznie z całością produktów, które mają być transferowane zgodnie z art. 7, została już przydzielona.
Właściwy organ krajowy powiadamia Komisję o rozpoczęciu procedur pozyskiwania na rynku.
2.
Jeżeli dostawa dotyczy:
a) produktów wycofanych z zapasów interwencyjnych, to wówczas właściwy organ krajowy wydaje lub zleca wydanie zaproszeń do składania ofert przetargowych w celu ustalenia najkorzystniejszych warunków dostaw.
Zaproszenie do składania ofert dokładnie określa charakter i właściwości produktu będącego przedmiotem dostawy.
Zaproszenie do składania ofert przetargowych dotyczy:
- opłat za przetworzenie i/lub pakowanie produktów pochodzących z zapasów interwencyjnych,
- lub ilości przetworzonych, lub, gdzie jest to stosowne, pakowanych produktów rolnych lub środków spożywczych, które można uzyskać poprzez wykorzystanie produktów z zapasów interwencyjnych, dostarczonych tytułem zapłaty za takie produkty,
- lub ilości przetworzonych produktów rolnych lub środków spożywczych dostępnych lub możliwych do uzyskania na rynku przez dostarczenie, jako zapłaty, produktów tego samego rodzaju z zapasów interwencyjnych.
Jeżeli dostawa obejmuje przetwarzanie i/lub pakowanie produktu, to wówczas zaproszenie do składania ofert przetargowych odnosi się do zobowiązania wybranego oferenta do złożenia zabezpieczenia na rzecz agencji interwencyjnej zgodnie z tytułem III rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [5] na kwotę równą cenie interwencyjnej obowiązującej na dzień ustalony dla przejęcia produktu, powiększoną o 10 % tej ceny.
W celu zastosowania tytułu V tego rozporządzenia zasadniczym wymogiem jest obowiązek dostarczenia produktu do ustalonego miejsca przeznaczenia; niniejszego akapitu nie stosuje się w przypadku, gdy produkt wycofany z zapasów interwencyjnych jest udostępniony wykonawcy dokonującemu dostawy jako zapłata za już zrealizowaną dostawę;
b) produktów rolnych lub środków spożywczych, które mają zostać pozyskane na rynku wspólnotowym, to wówczas właściwy organ krajowy ogłasza lub zleca ogłoszenie zaproszeń do składania ofert w celu ustalenia najkorzystniejszych warunków dostawy.
Zaproszenie do składania ofert dokładnie określa charakter i właściwości produktu lub środków spożywczych, które mają zostać pozyskane, specyfikacje dotyczące pakowania i oznaczania oraz inne obowiązki związane z dostawą.
Zaproszenie do składania ofert obejmuje wszystkie opłaty za dostawę i wzywa do składania ofert dotyczących, w zależności od danego przypadku:
- maksymalnej ilości produktów rolnych lub środków spożywczych, które mają zostać pozyskane na rynku za kwotę pieniężną ustaloną w ogłoszeniu,
- lub kwoty pieniężnej potrzebnej do pozyskania na rynku ilości ustalonej w ogłoszeniu.
3.
Koszty transportu ustala się w zaproszeniu do składania ofert.
Państwa Członkowskie mogą wskazać, że dostawa musi również zawierać transport produktów do składu organizacji charytatywnej.
W takich przypadkach transport podlega szczególnym przepisom zawartym w zaproszeniu do składania ofert i stanowi odrębną pozycję w przedłożonej ofercie.
Oferty dotyczące transportu są składane w wartościach pieniężnych.
Zapłata za transport nie może w żadnym wypadku być zrealizowana w produktach.
4.
Zaproszenia do składania ofert gwarantują równy dostęp dla wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
Dlatego podlegają one ogłoszeniu w publikacjach urzędowych oraz są udostępniane w pełnej postaci na wniosek zainteresowanych podmiotów gospodarczych.
W odpowiednim terminie i przed rozpoczęciem okresu realizacji właściwy organ krajowy przekazuje Komisji wzory zaproszeń do składania ofert wykorzystywanych do przydzielania różnych rodzajów dostaw z zapasów interwencyjnych i pozyskiwania produktów na rynku.".
5) W art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Na podstawie należycie uzasadnionego wniosku do właściwego organu w każdym Państwie Członkowskim organizacjom charytatywnym wyznaczonym do rozdysponowania produktów zwraca się, według stawek przewidzianych w załączniku II, koszty transportu na terytorium tego Państwa Członkowskiego między składem danej organizacji charytatywnej a miejscami przekazania produktów beneficjentom".
6) W art. 7 ust. 1 akapit pierwszy zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Zezwala się na działania transferowe zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3730/87".
7) W art. 7 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Państwo Członkowskie wnioskujące o produkt i otrzymujące go publikuje lub zleca opublikowanie zaproszenia do składania ofert w celu ustalenia najkorzystniejszych warunków dostawy.
Koszty transportu wewnątrzwspólnotowego są przedmiotem ofert składanych w wartościach pieniężnych i nie mogą być opłacane w produktach.
Przepisy art. 4 ust. 4 stosuje się w kontekście tego zaproszenia do składania ofert".
8) W art. 9 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"produkty objęte skupem interwencyjnym oraz, w razie potrzeby, dotacje na pozyskanie produktów na rynku są przekazywane do wykorzystania i służą celom ustanowionym w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3730/87".
9) W art. 10 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Sprawozdanie ma decydujące znaczenie podczas sporządzania kolejnych planów rocznych".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 281/96
z dnia 14 lutego 1996 r.
zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2804/95 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne limity pozostałości muszą być określane sukcesywnie dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom, od których pochodzą produkty spożywcze;
maksymalne limity pozostałości mogą być określane wyłącznie po zbadaniu przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszelkich stosownych informacji na temat bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt, w organizmach których pozostałości mogą być obecne, poziomy pozostałości w tkankach mięsnych) zwierząt, którym były podawane produkty lecznicze (tkanka docelowa) oraz rodzaj pozostałości właściwej dla monitorowania pozostałości (analizowane pozostałości);
do celów kontroli pozostałości, zgodnie z przepisami właściwego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalne limity pozostałości powinny być zazwyczaj ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednakże, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, maksymalne limity pozostałości należy również określić dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla ptaków nieśnych, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych należy również określić dla jaj, mleka i miodu;
tetracyklina, oksytetracyklina, chlorotetracyklina i wszystkie substancje należące do grupy sulfoamidów powinny zostać dodane do wykazu w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
aby umożliwić ukończenie badań naukowych, okres ważności, określonych przejściowo w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90, maksymalnych limitów pozostałości powinien zostać przedłużony dla trimetoprimu;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć okres 60 dni przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, by stworzyć Państwom Członkowskim możliwości wprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą okazać się konieczne w związku z zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą nr 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 282/96
z dnia 14 lutego 1996 r.
zmieniające załączniki I, II oraz III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 281/96 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być określane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w istotnych tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości mającej znaczenie dla kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj określany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy określić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać cefkwinom;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać buserelinę, ketoprofen, kofeinę, teofilinę oraz teobrominę;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać jozamycynę, dekokwinat oraz kolistynę;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne dla dopuszczenia do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, które zostało przyznane zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 285/96
z dnia 14 lutego 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/95 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2917/95 [4], ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 95/96 [6], ustanawia, dla stosowania art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, środki, które mają być podjęte w przypadku zakłóceń lub zagrożenia ich wystąpienia na rynku Wspólnoty, w szczególności warunki stosowania podatków wywozowych;
z powodu niehandlowego charakteru wspólnotowych lub krajowych środków w zakresie pomocy żywnościowej, które są przewidziane w ramach umów międzynarodowych lub innych programów dodatkowych, jak również innych środków wspólnotowych obejmujących dostawy nieodpłatne, wywóz dokonywany w takich celach jest wyłączony z zakresu stosowania podatku wywozowego mającego zastosowanie do wywozu o charakterze handlowym w przypadku zakłóceń na rynku zbóż; przepisy ustanowione w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1162/95 powinny być odpowiednio dostosowane poprzez rozszerzenie ich stosowania na zboże i produkty zbożowe;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1162/95 art. 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Dla celów art. 15 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 [7] i art. 17 ust. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, sekcja 22 pozwolenia na wywóz zawiera następujące informacje:
- Gravamen a la exportación no aplicable
- Eksportafgift ikke anvendelig
- Ausfuhrabgabe nicht anwendbar
- Μη εφαρμοζόμενος φόρος κατά την εξαγωγή
- Export tax not applicable
- Taxe à l’exportation non applicable
- Tassa all’esportazione non applicabile
- Uitvoerbelasting niet van toepassing
- Taxa de exportação não aplicável
- Vientimaksua ei sovelleta
- Exportavgift icke tillämplig."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 295/96
z dnia 16 lutego 1996 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1892/87 w odniesieniu do rejestrowania cen rynkowych dorosłego bydła na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji tusz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1892/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie rejestrowania cen rynkowych w sektorze wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 563/82 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2090/93 [3], określa szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1208/81 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1026/91 [5], poprzez ustanowienie cen rynkowych dorosłego bydła na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji tusz;
w celu zapewnienia, aby ustanowione ceny były reprezentatywne dla produkcji krajowej, niezbędne jest wprowadzenie obowiązku sprawozdawczości cenowej dla rzeźni, które same dokonują uboju, lub osób wysyłanych dla dokonania uboju, znaczącej liczby dorosłego bydła, tak aby uwzględnić przynajmniej 25 % uboju w głównych rejonach produkcji oraz przynajmniej 30 % uboju w każdym Państwie Członkowskim oraz ważenie cen zgłaszanych z różnych rejonów w celu uwzględnienia ich znaczenia w odniesieniu do produkcji wołowiny i cielęciny;
Państwa Członkowskie decydują, czy ich terytorium powinno być podzielone, a jeżeli tak, to na ile regionów; jednakże ponieważ interwencje rynkowe w zakresie wołowiny w Zjednoczonym Królestwie dokonywane są odrębnie w odniesieniu do Wielkiej Brytanii i do Irlandii Północnej, regiony wydzielone w Zjednoczonym Królestwie powinny dotyczyć terytorium wyłącznie Wielkiej Brytanii albo Irlandii Północnej;
niektóre Państwa Członkowskie utworzyły regionalne komitety w celu ustalania cen; jeżeli ich członkowie zapewniają, że ich polityka w tym zakresie jest zrównoważona i obiektywna, to ceny przez nie ustalone powinny być brane pod uwagę przy obliczeniach ceny krajowej;
zgłaszane ceny mogą, o ile nie zostaną skorygowane przez zobowiązanych do ich rejestrowania w celu uwzględnienia dodatkowych płatności dokonywanych w odniesieniu do sektora wołowiny na podstawie niniejszego rozporządzenia, zniekształcać obliczenie ceny krajowej;
należy uchylić rozporządzenie Komisji EWG nr 3310/86 z dnia 30 października 1986 r. w sprawie wspólnotowego rejestrowania cen rynkowych na podstawie skali klasyfikacji tusz wołowych [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2089/93 [7];
Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Krajowe i wspólnotowe rejestrowanie cen rynkowych na podstawie skali stosowanej do klasyfikacji tusz wołowych jest przeprowadzane w każdym tygodniu i ma odniesienie do następujących klas zgodności i klas tłuszczowych dla pięciu kategorii określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1208/81:
a) tusze niekastrowanych młodych samców poniżej drugiego roku życia: U2, U3, R2, R3, O2, O3;
b) tusze innych niekastrowanych samców: R3;
c) tusze wykastrowanych samców: U2, U3, U4, R3, R4, O3, O4;
d) tusze samic, które się cieliły: R3, R4, O2, O3, O4, P2, P3;
e) tusze innych samic: U2, U3, R2, R3, R4, O2, O3, O4.
2.
Państwa Członkowskie podejmują decyzję, czy ich terytorium obejmuje pojedynczy region, czy też dzieli się go na więcej niż jeden region.
Taka decyzja jest podjęta na podstawie:
- wielkości ich terytorium,
- istnienia ewentualnych decyzji administracyjnych,
- geograficznej zmienności cen.
Jednakże Zjednoczone Królestwo obejmuje co najmniej dwa regiony, a mianowicie Wielką Brytanię i Irlandię Północną, które mogą być podzielone na podstawie kryteriów wskazanych w akapicie pierwszym.
Artykuł 2
1.
Wymóg rejestrowania cen dotyczy następujących osób:
a) kierowników wszystkich rzeźni dokonujących uboju ponad 20000 sztuk dorosłego bydła rocznie, wyhodowanego przez rzeźnię lub na jej zlecenie, albo zakupionego;
b) kierowników wszystkich rzeźni wyznaczonych przez Państwo Członkowskie, dokonujących uboju mniej niż 20000 sztuk dorosłego bydła rocznie, wyhodowanego przez rzeźnię lub na jej zlecenie, albo zakupionego;
c) wszystkich osób fizycznych lub prawnych wysyłających do rzeźni celem dokonania uboju 10000 lub więcej sztuk dorosłego bydła;
d) wszystkich osób fizycznych lub prawnych wyznaczonych przez Państwo Członkowskie, wysyłających do rzeźni celem dokonania uboju 10000 lub więcej sztuk dorosłego bydła.
Państwa Członkowskie muszą zapewnić, by ceny były rejestrowane przynajmniej w odniesieniu do:
- 25 % uboju w tych regionach, które łącznie obejmują co najmniej 75 % całkowitego uboju dokonywanego w danym Państwie Członkowski, oraz
- 30 % uboju dorosłego bydła dokonywanego na jego terytorium.
2.
Państwa Członkowskie, w których nikt nie jest zobowiązany do rejestrowania cen na podstawie ust. 1 lit. a) oraz c), mogą wystąpić o uchylenie wobec nich ust. 1.
Komisja podejmuje decyzję, czy zgodzić się na takie uchylenie, biorąc pod uwagę ewolucję struktury branży rzeźniczej w zainteresowanym Państwie Członkowskim, moc przerobową jego rzeźni, cele związane z harmonizacją systemu rejestracji i zgłaszania cen.
Zgoda na każde uchylenie jest przyznawana tylko na czas określony.
3.
Ceny rejestrowane na podstawie ust. 1 są cenami dorosłego bydła poddawanego ubojowi, określanymi na podstawie wagi rzeźnej.
W przypadku gdy rzeźnia dokonuje uboju bydła dorosłego hodowanego przez nią samą lub w jej imieniu, zarejestrowana cena równa się cenie średniej za tuszę równoważnej kategorii zwierzęcia ubitego w tej rzeźni w tym samym tygodniu.
Zapisy dotyczące ceny w odniesieniu do każdej klasy, określonej w art. 1 ust. 1, wskazują średnią wagę tusz, których dotyczą, oraz to, czy zostały one skorygowane czy też nie w celu wzięcia pod uwagę elementów określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 563/82.
Artykuł 3
1.
Ceny oraz szczegóły ich dotyczące określone w art. 2 ust. 3 akapit trzeci, rejestrowane zgodnie z art. 2 w okresie od poniedziałku do niedzieli, są:
- zgłaszane właściwym władzom Państwa Członkowskiego na piśmie przez kierownika rzeźni albo daną osobę fizyczną lub prawną najpóźniej o takim czasie w środę, jaki ustali Państwo Członkowskie, lub
- zgodnie z wyborem Państwa Członkowskiego, udostępniane właściwym władzom w rzeźni lub pomieszczeniach osoby fizycznej lub prawnej.
Jednak jeżeli Państwo Członkowskie utworzyło dla określenia cen w regionie komitet, w którym członkostwo zostaje równomiernie rozdzielone między nabywców i sprzedawców dorosłego bydła i tusz, przy czym przewodniczący komitetu jest powoływany przez właściwe władze, to Państwo Członkowskie może zarządzić, by ceny i dane szczegółowe były kierowane do przewodniczącego komitetu we właściwym regionie.
Jeżeli takiej dyspozycji nie wyda Państwo Członkowskie, to właściwe władze przesyłają je do przewodniczącego takiego komitetu.
Przewodniczący zapewnia, by w przypadku informowania o cenach członków komitetu nie mogło być zidentyfikowane źródło pochodzenia żadnej z nich.
2.
Zgłaszane ceny są średnimi cenami w danej klasie i są wyrażane w walucie krajowej.
3.
Każda rzeźnia lub osoba fizyczna bądź prawna, określona w art. 2 ust. 1, która dokonuje dodatkowych płatności dla dostawców dorosłego bydła lub tusz wołowych nieuwzględnianych w zgłaszanych cenach, powiadamia właściwe władze swojego Państwa Członkowskiego o ostatnio dokonanych dodatkowych płatnościach, podając okres, którego dotyczą.
Następnie osoby te powiadamiają Państwo Członkowskie o każdej kwocie takich dodatkowych płatności za każdym razem, gdy płatność taka jest dokonywana.
4. a) Właściwe władze Państwa Członkowskiego ustalają dla każdej klasy wymienionej w art. 1 ust. 1 średnie ceny regionalne z cen przesyłanych do nich na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu.
b) Komitety, określone w ust. 1, ustalają dla każdej klasy wymienionej w art. 1 ust. 1 średnie ceny regionalne z cen przesyłanych do nich na mocy ust. 1 niniejszego artykułu i zgłaszają je właściwym władzom Państwa Członkowskiego.
c) W przypadku zakupów po stawkach ryczałtowych, jeżeli tusze w partii należą do nie więcej niż trzech kolejnych klas zgodności oraz trzech kolejnych klas tłuszczowych w tej samej kategorii, ceny takie są uwzględniane przy ustalaniu cen na podstawie lit. a) i b) dla klasy zgodności, do której zaklasyfikowano największą liczbę tusz lub, jeżeli są równo rozdzielone między klasami, dla klasy średniej spośród tych klas, jeżeli taka klasa istnieje.
We wszystkich innych przypadkach cena taka nie jest brana pod uwagę.
Jednakże jeżeli zakupy po stawkach ryczałtowych dotyczą mniej niż 35 % całkowitego uboju dorosłego bydła w Państwie Członkowskim, państwo to może podjąć decyzję o nieuwzględnianiu cen takich zakupów w obliczeniach dokonywanych zgodnie z lit. a) oraz b).
d) Właściwe władze dokonują następnie obliczenia wyjściowych cen krajowych dla każdej klasy, przykładając wagi do cen regionalnych, by uwzględnić znaczenie ubojów dokonywanych w danej kategorii w regionie, którego dotyczą, w ogólnej liczbie ubojów dokonywanych w danej kategorii w Państwie Członkowskim.
e) Właściwe władze korygują wyjściową cenę krajową według klas:
- by uwzględnić każdy z elementów, określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 563/82, jeżeli takie korekty nie zostały już dokonane, oraz
- by uwzględnić dokonane dodatkowe płatności, określone w ust. 3, jeżeli korekta odpowiada przynajmniej 1 % ceny odnośnej klasy.
Właściwe władze, dokonując korekty na podstawie tiret drugiego, dzielą całkowitą kwotę dodatkowych płatności dokonanych w stosunku do sektora wołowiny w danym Państwie Członkowskim w poprzednim roku budżetowym przez całkowitą roczną wielkość uboju dorosłego bydła w tonach, w stosunku do której zgłaszane są ceny.
5.
Jeżeli według opinii właściwych władz Państw Członkowskich ceny im zgłoszone:
- dotyczą nieznaczącej liczby tusz, to takie ceny nie są brane pod uwagę,
- wydają się niepewne, to są one brane pod uwagę tylko wtedy, gdy władze same się upewnią o ich rzetelności.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informację o cenach obliczonych zgodnie z art. 3 ust. 4 w odniesieniu do okresu od poprzedniego poniedziałku do niedzieli najpóźniej między godziną 14.00 we wtorek a północą w środę każdego tygodnia.
Zanim ceny te zostaną przekazane Komisji, właściwe władze nie przekazują ich żadnej innej instytucji.
2.
Jeżeli, ze względu na wyjątkowe okoliczności albo z powodu sezonowości dostaw, w Państwie Członkowskim lub w regionie nie można zarejestrować cen dotyczących znaczącej liczby tusz jednej lub kilku klas, określonych w art. 1 ust. 1, Komisja może wykorzystać ceny zarejestrowane dla danej klasy przed tym wydarzeniem.
Gdy sytuacja taka powtarza się przez dwa kolejne tygodnie, Komisja może podjąć decyzję o czasowym wykluczeniu danej klasy lub klas ze sprawozdawczości cenowej oraz o tymczasowej redystrybucji wagi lub wag przypisywanych tym klasom.
Artykuł 5
1.
Dla danej kategorii:
a) średnia cena Wspólnoty dla każdej klasy zgodności i każdej klasy tłuszczowej, wymienionej art. 1 ust. 1, jest średnią ważoną krajowych cen rynkowych odnotowanych dla tej klasy.
Przyznawane im wagi są oparte na proporcjach ilości ubojów w tej klasie w każdym z Państwie Członkowskich do całkowitej liczby ubojów w tej klasie w całej Wspólnocie;
b) średnia cena wspólnotowa dla każdej klasy zgodności jest średnią ważoną ze średnich cen krajowych dla klas tłuszczowych, które wchodzą w skład klasy zgodności; przyznawane im wagi są oparte na proporcjach ubojów w każdej klasie tłuszczowej w Państwie Członkowskim do całkowitej liczby ubojów w tej klasie zgodności we Wspólnocie;
c) średnia cena wspólnotowa jest średnią ważoną średnich cen wspólnotowych, określonych w lit. a); przyznawane wagi są oparte na proporcjach ilości ubojów w każdej klasie, określonej w lit. a), do całkowitej liczby ubojów w danej kategorii we Wspólnocie.
2.
Średnia cena wspólnotowa dla wszystkich kategorii łącznie jest średnią ważoną cen średnich, określonych ust. 1 lit. c); przyznawane wagi oparte są na proporcji każdej kategorii do całkowitej liczby ubojów dorosłego bydła we Wspólnocie.
3.
Współczynniki wagowe są okresowo przeglądane w celu uwzględnienia tendencji odnotowanych na poziomach krajowym i wspólnotowym.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji do dnia 1 lipca 1996 r., a następnie przed dniem 15 kwietnia każdego roku:
a) poufny wykaz rzeźni, które rejestrują ceny na mocy art. 2 ust. 1 lit. a) lub b), wykazując wydajność każdej rzeźni wyrażoną w liczbie ubojów dorosłego bydła w ubiegłym roku kalendarzowym oraz, w miarę możliwości, w tonażu wagi rzeźnej;
b) poufny wykaz osób fizycznych lub prawnych, które rejestrują ceny na mocy art. 2 ust. 1 lit. a) lub b), wykazując liczbę dorosłego bydła wysłanego przez nich do rzeźni w ubiegłym roku kalendarzowym, w miarę możliwości z podaniem tonażu wagi rzeźnej;
c) wykaz regionów, w których rejestrowane są ceny oraz wagi przypisywane każdemu z nich na mocy art. 3 ust. 4 lit. d).
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki w celu:
- zapewnienia rzetelności zgłaszanych cen,
- zapewnienia stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia,
- karania wszelkich przypadków naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Rozporządzenie (EWG) nr 3310/86 traci moc z dniem 1 lipca 1996 r.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 296/96
z dnia 16 lutego 1996 r.
w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2776/88
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1287/95 [2], w szczególności jego art. 4 i 5,
uwzględniając decyzję Rady 94/729/WE z dnia 31 października 1994 r. w sprawie dyscypliny budżetowej [3], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 określa, że Państwa Członkowskie muszą same wygospodarować środki finansowe na pokrycie wydatków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, zwanej dalej "Sekcją Gwarancji EFOGR"; zgodnie z tym samym rozporządzeniem Komisja przyznaje jedynie miesięczne zaliczki na księgowanie wydatków poczynionych przez Państwa Członkowskie;
w celu zapewnienia prawidłowego zarządzania środkami przyznanymi w budżecie wspólnotowym Sekcji Gwarancji EFOGR konieczne jest, aby każda upoważniona agencja płatnicza prowadziła rachunkowość, która obejmowałaby wyłącznie wydatki finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR;
konieczne jest zorganizowanie przekazywania Komisji przez Państwa Członkowskie wszystkich danych dotyczących wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR; w tym względzie należy uznać, że przekazywanie informacji dotyczących danych ilościowych może zawierać pewien margines niedokładności, który można wyjaśnić, między innymi, problemami administracyjnymi przy ich ustalaniu; to samo stosuje się również do oszacowania wydatków, które wprawdzie muszą być wiarygodne, ale które, ze względu na ich rodzaj, mają charakter przybliżony; ponadto nie jest właściwe, aby żądać przekazywania danych dotyczących zwrotów, jeśli powodowałoby to duże obciążenie administracyjne;
regulacje wspólnotowe w dziedzinie rolnictwa przewidują terminy płatności pomocy finansowej przez Państwa Członkowskie dla beneficjantów; wszystkie płatności dokonane po upływie tych terminów oraz gdy zwłoka w płatności jest nieuzasadniona, muszą być traktowane jako nie spełniające wymaganych warunków i dlatego nie mogą, co do zasady, być przedmiotem zaliczki przy księgowaniu wydatków; aby jednakże ukształtować konsekwencje finansowe proporcjonalnie do opóźnienia płatności, niezbędne jest stopniowe zmniejszenie wypłat zaliczek w zależności od wielkości ustalonego opóźnienia;
w przypadku gdy Państwa Członkowskie nie dotrzymują terminów ustalonych dla zgłoszenia danych dotyczących wydatków lub dotyczących spójności takich danych, Komisja może, na podstawie art. 13 decyzji 94/729/WE, stosownie odroczyć zapłatę zaliczki na księgowanie;
zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1571/93 [5], jeżeli środek interwencyjny łączy się ze skupem i składowaniem produktów, finansowana kwota jest określona w rocznych sprawozdaniach finansowych sporządzanych przez agencje skupu interwencyjnego; rozporządzenie Rady (EWG) nr 3492/90 [6] ustanawia zasady i warunki regulujące te sprawozdania finansowe; procedury, zgodnie z którymi finansowanie takich środków mieści się w systemie zaliczek na księgowanie, powinny być przejrzyste;
artykuł 5 ust. 2 lit. a) akapit ostatni rozporządzenia (EWG) nr 729/70 stanowi, że wydatki z października są zaliczane na miesiąc październik, jeżeli zostają dokonane między 1 a 15 dniem miesiąca i na miesiąc listopad, jeżeli zostały dokonane między 16 a 31 dniem tego miesiąca; wskazane jest, by unikać podziału sprawozdań finansowych przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 ze względu na ich złożoność; odpowiednio należy określić, że wydatki wynikające z operacji dokonanych we wrześniu powinny być księgowane w rachunkach agencji płatniczych na podstawie 50 % za pierwszych 15 dni października, a reszta, łącznie z ewentualnymi dostosowaniami lub poprawkami, za ostatnich 16 dni października;
artykuł 5a rozporządzenia (EWG) nr 729/70 upoważnia do wypłaty funduszy wygospodarowanych przez niektóre Państwa Członkowskie; wskazane jest, aby ustalić procedury zgłaszania odsetek należnych Państwom Członkowskim od Wspólnoty;
pojęcie wydatków, które powinny być co miesiąc zgłaszane przez agencje płatnicze, powinno zostać właściwie zdefiniowane;
istnieje potrzeba, by dokumenty kierowane przez Państwa Członkowskie były przedkładane w jednolitej formie; w związku z potrzebą częstego dopasowywania takich dokumentów do zmian w potrzebach zarządzania, Komisja musi mieć możliwość, aby w uproszczonej procedurze bezzwłocznie dostosowywać i przyjmować formularze, które mają być używane;
w celu uproszczenia stosowania przepisów w tym zakresie wskazane jest, aby rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2776/88 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 775/90 [8] zastąpić przez nowe rozporządzenie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Po zatwierdzeniu zaliczek, zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a) akapit ostatni rozporządzenia (EWG) nr 729/70, Komisja przekazuje Państwom Członkowskim do dyspozycji, w ramach środków przewidzianych w budżecie, fundusze na pokrycie wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR na rachunek otwarty w tym celu przez każde z Państw Członkowskich za pośrednictwem Skarbu Państwa lub jakiejkolwiek innej instytucji finansowej.
2.
Nazwa i numer tego rachunku jest przekazywany Komisji przez każde Państwo Członkowskie.
Artykuł 2
Każda agencja płatnicza prowadzi odrębną rachunkowość obejmującą jedynie użycie środków udostępnionych jej w celu pokrycia wydatków określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 3
1.
Nie później niż drugiego dnia roboczego każdego tygodnia, Państwo Członkowskie powiadamia Komisję za pomocą faksu o całkowitych wydatkach poczynionych od początku miesiąca do końca poprzedniego tygodnia.
Dokonywane są dwa powiadomienia w przypadku gdy tydzień przypada na zbieg miesięcy.
2.
Ostatnie powiadomienie każdego miesiąca zawiera poza szczegółami dotyczącymi wydatków wszelkie informacje wyjaśniające jakiekolwiek istotne różnice między przewidywanymi wydatkami, zgodnie z ust. 5, a wydatkami faktycznie dokonanymi.
3.
Do 10 dnia każdego miesiąca Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję dalekopisem o szczegółach całości wydatków poczynionych w poprzednim miesiącu.
Jednakże powiadomienie o wydatkach zrealizowanych między 1 a 15 dniem października ma być przekazane nie później niż 25 dnia tego miesiąca.
4.
Powiadomienie określone w ust. 3, zawiera podział na rozdziały nomenklatury budżetowej Wspólnot Europejskich.
Jednakże tam, gdzie monitorowanie budżetowe jest przedmiotem wyjątkowych warunków, Komisja może zażądać bardziej szczegółowego podziału.
5.
Do dwudziestego dnia każdego miesiąca Państwa Członkowskie przekazują Komisji w wersji elektronicznej i dwóch kopiach na piśmie, komplet dokumentów pozwalających na zaksięgowanie w budżecie Wspólnoty wydatków dokonanych w poprzednim miesiącu.
Jednakże, komplet dokumentów pozwalający na zaksięgowanie wydatków dokonanych między 1 a 15 października, dostarcza się najpóźniej do dnia 10 listopada.
6.
Komplet dokumentów, określony w ust. 5, zawiera:
a) deklarację wydaną przez każdą z agencji płatniczych, w ujęciu zgodnym z nomenklaturą budżetu Wspólnot Europejskich i z rodzajem wydatków, zawierającą:
- wydatki dokonane w poprzednim miesiącu,
- całkowite wydatki dokonane od początku roku do końca poprzedniego miesiąca,
- ilości (tony, hektolitry, hektary, sztuki itp.), z którymi wiążą się wydatki, określone w drugim tiret, o ile są wymienione w szczegółowej nomenklaturze budżetowej,
- przewidywane wydatki, zgodnie z listą przygotowaną przez Komisję po konsultacji z Komitetem EFOGR.
Te przewidywania mogą odnosić się, odpowiednio, do:
- bieżącego miesiąca i dwóch kolejnych miesięcy,
- bieżącego miesiąca i dwóch kolejnych miesięcy, i do końca roku;
b) w miarę potrzeb, streszczenie danych, określonych w lit. a);
c) w miarę potrzeb, uzasadnienie różnic pomiędzy wydatkami dokonanymi w poprzednim miesiącu, wykazanymi w bieżącym powiadomieniu i wykazanymi powiadomieniu określonym w ust. 3.
7.
Wydatki za październik są naliczane za październik, jeśli zostały dokonane między dniem 1 a 15 października, a za listopad, jeśli zostały dokonane między 16 a 31 października.
Artykuł 4
1.
Na podstawie danych przesłanych zgodnie z art. 3, Komisja przyjmuje decyzje i dokonuje miesięcznych zaliczek na księgowanie wydatków, bez uszczerbku dla przepisów art. 13 decyzji 94/729/WE.
2.
Zaliczki na księgowanie dla wydatków dokonanych po upływie terminów ustanowionych, są redukowane następująco:
a) jeżeli wydatki dokonane po upływie terminów są równe lub mniejsze od 4 % wydatków dokonanych przed upływem terminów, nie zostaje dokonana żadna redukcja, niezależnie od liczby miesięcy zaległości;
b) po przekroczeniu progu 4 % wszystkie kolejne dokonane z opóźnieniem wydatki zostają zredukowane:
- do jednego miesiąca, o 10 %,
- do dwóch miesięcy, o 25 %,
- do trzech miesięcy, o 45 %,
- do czterech miesięcy, o 70 %,
- do pięciu miesięcy albo więcej, o 100 %.
Jednakże, Komisja stosuje inną skalę czasową i/lub niższą redukcję lub brak redukcji, o ile występują szczególne warunki w zarządzaniu przy niektórych środkach lub jeśli zostają przez Państwa Członkowskie przedstawione należyte uzasadnienia.
Redukcje określone w niniejszym artykule zostają dokonane zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 13 decyzji 94/729/WE.
3.
Kontrole przestrzegania terminów związanych z wypłatą zaliczek na księgowanie są dokonywane trzy razy w ciągu każdego roku budżetowego:
- dla wydatków dokonywanych do dnia 31 stycznia,
- dla wydatków dokonywanych do dnia 30 kwietnia,
- dla wydatków dokonywanych do dnia 31 sierpnia.
Wszelkie przekroczenia terminów we wrześniu i październiku są brane pod uwagę przy zamknięciu sprawozdania finansowego, o ile nie zostaną zgłoszone przed ostateczną decyzją roku budżetowego odnoszącą się do zaliczek.
4.
Wszelkie redukcje dokonywane zgodnie z art. 13 decyzji 94/729/WE, w szczególności te wynikające z przekroczenia terminów, zostają dokonane bez uszczerbku dla późniejszej decyzji o rozliczeniu rachunków.
5. Komisja może, po uprzednim zawiadomieniu zainteresowanych Państw Członkowskich, odroczyć zaliczki dla Państw Członkowskich zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 729/70, jeśli powiadomienia, określone w art. 3, zostaje dostarczone z opóźnieniem lub zawiera rozbieżności wymagające dodatkowej weryfikacji.
Artykuł 5
1. Wydatki określone w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 są ustalane zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3492/90.
Wydatki, które wynikają z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3730/87 [9] jak również te określone w art. 37 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 [10], muszą być obliczane na podstawie oświadczeń dokumentujących i według jednolitej metody ustalonej przez Komisję stosownie do art. 8.
2.
Kwoty wydatków określonych w ust. 1 są księgowane przez agencje płatnicze w ciągu miesiąca następującego po tym, do którego operacja się odnosi.
Operacji, które mają być uwzględnione w końcowych rachunkach miesięcznych, dokonuje się między początkiem roku budżetowego, a końcem tego miesiąca.
Jednakże, wydatki dotyczące operacji dokonywanych we wrześniu, zostają w 50 % zaksięgowane w październiku, a pozostała część zostaje zaksięgowana w listopadzie.
Oświadczenia dokumentujące dotyczące operacji zostają dołączone do kompletów dokumentów przesyłanych Komisji dnia 10 listopada i dnia 20 grudnia.
3. W odniesieniu do całkowitych kwot amortyzacji ustalonych zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78, ust. 2 nie ma zastosowania i takie kwoty są księgowane w terminach, określonych przez przepisy, które je przewidują.
Artykuł 6
Te Państwa Członkowskie, dla których pobieranie odsetek zostało ustalone na podstawie art. 5a rozporządzenia (EWG) nr 729/70, księgują odsetki zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2775/88 ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 5a rozporządzenia (EWG) nr 729/70 [11].
Artykuł 7
1.
Wydatki wykazane w danym miesiącu muszą odpowiadać płatnościom i wpływom gotówkowym faktycznie dokonanym w ciągu miesiąca, do którego one się odnoszą.
Mogą one obejmować poprawki danych zgłoszonych w poprzednich miesiącach tego samego roku.
Dla roku "n" bierze się pod uwagę wydatki dokonane przez Państwa Członkowskie od dnia 16 października roku "n-1" do 15 października roku "n".
2.
Dla celów ust. 1 akapit pierwszy i bez uszczerbku dla przepisów szczególnych prawa wspólnotowego przyjmuje się następujące terminy odniesienia:
a) dla wydatków określonych w art. 5 ust. 1 datę w jakiej agencje płatnicze dokonują księgowania, zgodnie z ust. 2 tego artykułu;
b) dla kwot, określonych w art. 10 ust. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3813/89 [12]:
- dla wydatków zaksięgowanych w pierwszym roku, daty w jakich płatności kapitałowe zostały dokonane,
- dla wydatków zaksięgowanych w latach następnych, szósty miesiąc roku budżetowego;
c) dla wszelkich innych rodzajów wydatków:
- data, w jakiej konto agencji zostało obciążone, lub
- data, w jakiej zainteresowana agencja wystawiła i wysłała dokument dla instytucji finansowej lub dla beneficjanta.
3.
Niewykonane polecenia płatności i płatności obciążające rachunek, a następnie ponownie zaksięgowane są wykazywane w rachunkach jako pomniejszenia wydatków w odniesieniu do miesiąca, w trakcie którego powiadomienie o niewykonaniu lub anulowaniu zostaje przekazane agencji płatniczej.
4.
Jeżeli płatności należne od Sekcji Gwarancji EFOGR są obciążone roszczeniami, uważa się je za dokonane w całości, w rozumieniu ust. 1:
- w dniu płatności sumy nadal należnej beneficjantowi, o ile roszczenie jest mniejsze niż ustalone wydatki,
- w dniu ustalenia wydatków, jeśli są one mniejsze lub równe roszczeniu.
5. Skumulowane dane odnoszące się do zaksięgowanych wydatków danego roku budżetowego przedstawione Komisji do dnia 10 listopada mogą być poprawione tylko w rocznym sprawozdaniu finansowym przekazywanym Komisji zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
6.
O poprawkach dokonywanych przez Komisję określonych w art. 5 dotyczących całego roku, powiadamiany jest Komitet EFOGR i są one wskazywane w załączniku do decyzji dotyczącej zaliczek oraz księgowane przez agencje w ciągu miesiąca wskazanego w powyższej decyzji.
Artykuł 8
Forma dokumentów określonych w art. 3 ust. 6 i art. 5 ust. 1 jest ustalana przez Komisję w drodze podjęcia decyzji po konsultacjach z Komitetem.
Artykuł 9
Rozporządzenie (EWG) nr 2776/88 traci moc z dniem 16 października 1995 r.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 315/96
z dnia 21 lutego 1996 r.
w sprawie szczegółowych zasad stosowania pomocy w celu zwiększenia produkcji mleka we francuskich departamentach zamorskich oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1756/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2598/95 [2], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [4], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 przewiduje, że należy udzielić pomocy w celu zwiększenia produkcji mleka krowiego we francuskich departamentach zamorskich stosownie do wymogów spożycia na tych terytoriach i maksymalnie 20000 t rocznie; pomoc ma być przyznana producentom i grupom producentów w zależności od ilości mleka dostarczonych do mleczarni; należy sprecyzować niektóre zasady stosowania tego środka i uzupełnić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1756/93 [5] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 693/95 [6] poprzez określenie wykorzystywanych rolniczych kursów przeliczeniowych; żadna pomoc nie jest przyznawana w odniesieniu do odtłuszczonego mleka wykorzystywanego jako pasza dla zwierząt;
organy zarządzające pomocą powinny otrzymać niezbędne uprawnienia, aby zapobiec przeznaczaniu pomocy na cel inny niż zwiększenie produkcji mleka krowiego w granicach spożycia przez ludzi we francuskich departamentach zamorskich;
władze krajowe muszą wprowadzić procedury sprawdzania właściwego funkcjonowania systemu pomocy; Komisja powinna otrzymywać okresowe powiadomienia;
rozporządzenie (WE) nr 2598/95 wprowadzające pomoc w celu zwiększenia produkcji mleka krowiego weszło w życie z dniem 12 listopada 1995 r., a zasady jego stosowania muszą obowiązywać od tego samego dnia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "mleko pełne" oznacza produkt o niezmienionym składzie, otrzymany przez dojenie jednej lub więcej krów;
b) "mleczarnia" oznacza przedsiębiorstwo lub grupę nabywców mleka lub innych przetworów mlecznych od producenta poddających je obróbce, przetworzeniu i/albo sprzedaży jednemu lub większej liczbie przedsiębiorstw dokonujących obróbki albo przetwarzania mleka lub innych przetworów mlecznych.
Artykuł 2
1.
Pomoc jest przyznawana na pisemny wniosek mleczarń zobowiązujących się do:
a) prowadzenia ewidencji zapasów obejmującej przynajmniej ilość dostarczoną w każdym miesiącu przez każdego producenta oraz ilości mleka odsprzedanego i/albo różnych produktów mleczarni;
b) poddania się kontroli wymaganej przez Państwo Członkowskie dotyczącej dokładności prowadzonej ewidencji zapasów i jakości produktów.
2.
Wnioski o pomoc są przedkładane w odniesieniu do ilości kwartalnych właściwym organom nie później niż w ostatnim dniu miesiąca następującym po upływie kwartału na standardowym formularzu określonym przez właściwy organ, zawierającym przynajmniej następujące informacje:
- ilość mleka dostarczonego przez każdego producenta,
- ilości mleka odsprzedanego lub wykorzystanego w każdym produkcie włącznie z odtłuszczonym mlekiem na pasze dla zwierząt,
- nazwę i adres mleczarni,
- kwotę pomocy.
Jednakże wnioski o pomoc w odniesieniu do ilości w okresie od dnia 12 listopada do dnia 31 grudnia 1995 r. są składane w tym samym czasie co wnioski dotyczące ilości w pierwszym kwartale 1996 r.
3.
Pomoc jest wypłacona mleczarni po sprawdzeniu dokładności przedstawionych informacji nie później niż w ostatnim dniu drugiego miesiąca po upływie danego kwartału.
4.
Mleczarnia przekaże całą kwotę pomocy producentom lub grupom producentów z niej korzystających nie później niż 15 dnia od daty dokonania płatności na jej rzecz.
Artykuł 3
Republika Francuska powiadamia Komisję nie później niż dnia 15 października każdego roku o ilościach, w odniesieniu do których wypłacono pomoc w poprzednim roku mleczarskim.
Artykuł 4
1.
Republika Francuska podejmuje wszelkie właściwe działania, w szczególności kontrole, w celu zapewnienia, że pomoc jest rzeczywiście wypłacana na rzecz producentów oraz grup producentów i że nie jest przyznawana w odniesieniu do mleka przeznaczonego na pasze dla zwierząt.
2.
Kontrole dokonywane zgodnie z art. 2 ust. 1 podlegają sprawozdaniu określającemu:
- datę,
- miejsce,
- ustalenia.
3.
Właściwe organy powiadamiają Komisję o przypadkach nieprawidłowości w ciągu czterech tygodni.
Artykuł 5
W części A Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93 dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
"Rozporządzenie _BAR_ Kwoty _BAR_ Stosowane rolnicze kursy przeliczeniowe _BAR_
5.(EWG) nr 3763/91 _BAR_ Pomoc na zwiększenie produkcji mleka krowiego (art. 6) _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w pierwszym dniu miesiąca dostawy" _BAR_
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 341/96
z dnia 26 lutego 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1429/95 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących wniosków o przyznanie pozwoleń
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2314/95 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapobieżenia składaniu zbyt wygórowanych wniosków o przyznanie pozwoleń, jak określono w art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1429/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych innych niż te, przyznawane w przypadku dodawanego cukru [3], należy ustalić limit nakładany na całkowitą ilość każdego produktu, dla którego mogą być przyjmowane wnioski od podmiotu gospodarczego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1429/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) Na końcu art. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Dla każdego dnia, w którym są składane wnioski, podmiot gospodarczy nie może składać wniosków o przyznanie pozwolenia odnośnie do produktu w ilości przekraczającej ilość ustanowioną dla tego produktu w danym okresie przydziału środków.
Gdy ustanowiona ilość jest powiększona na okres przydziału środków, kolejne wnioski nie mogą pod względem ilości przekroczyć różnicy między ilością ustanowioną przed powiększeniem a ilością ustanowioną po powiększeniu.
Państwa Członkowskie odrzucają wszystkie wnioski niezgodne z powyższymi przepisami w dniu ich złożenia."
2) W art. 6 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— ilości, co do których zostały złożone wnioski o przyznanie pozwolenia, z wyjątkiem objętych wnioskami odrzuconymi na podstawie art. 3 ust. 4 lub, gdzie stosowne, braku wniosków".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 347/96
z dnia 27 lutego 1996 r.
ustanawiające system szybkiego powiadamiania o dopuszczeniu łososia do swobodnego obrotu we Wspólnocie Europejskiej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku w zakresie produktów rybołówstwa i akwakultury [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3318/94 [2], w szczególności jego art. 30,
a także mając na uwadze, co następuje: od października 1995 r. nastąpił bardzo gwałtowny spadek ceny łososia dopuszczonego do swobodnego obrotu we Wspólnocie, powodujący zaburzenia rynku, mogące postawić pod znakiem zapytania postanowienia art. 39 Traktatu WE; rozporządzenie Komisji (WE) nr 2907/95 [3], uzależniające dopuszczenie łososia pochodzącego z EOG do swobodnego obrotu od przestrzegania ceny minimalnej, której celem jest ponowna stabilizacja rynku łososia w Unii Europejskiej, weszło w życie dnia 16 grudnia 1995 r.;
w celu umożliwienia Komisji monitorowania skutków rozporządzenia (WE) nr 2907/95 i natychmiastowego podjęcia, w razie potrzeby, dodatkowych środków, konieczne jest wprowadzenie systemu szybkiego powiadamiania o warunkach przywozu łososia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. produktów rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wadze i deklarowanej wartości celnej w walucie zainteresowanego Państwa Członkowskiego towarów wymienionych w Załączniku, dopuszczonych do swobodnego obrotu.
Niniejsze informacje podaje się z podziałem według kodów CN jak również według dnia przyjęcia zgłoszenia przywozowego, a także według kraju pochodzenia i kraju, z którego następuje wwóz towaru.
2.
Dla towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu między pierwszym a piętnastym dniem miesiąca, powiadomienie jest wysyłane 25 dnia miesiąca lub pierwszego dnia roboczego po tym dniu, a dla towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu między 16 i ostatnim dniem miesiąca, powiadomienie wysyłane jest 10 dnia następnego miesiąca lub pierwszego dnia roboczego po tym dniu.
Powiadomienie przesyła się Komisji faksem zgodnie z wzorem dostarczonym przez Komisję.
Informacje, które należy przesłać mogą być przekazane Komisji na nośniku magnetycznym przeznaczonym do obróbki informatycznej w formacie uzgodnionym z Komisją.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 376/96
z dnia 29 lutego 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 897/94 ustanawiające szczegółowe warunki stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w zakresie projektów pilotażowych odnoszących się do stałego monitorowania pozycji wspólnotowych statków rybackich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2870/95 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
na warunkach ustanowionych w decyzji Rady 95/528/WE z dnia 5 grudnia 1995 r., zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 oraz w decyzji 89/631/EWG w zakresie terminu wykonania niektórych projektów pilotażowych dotyczących stałego monitorowania pozycji wspólnotowych statków rybackich oraz udziału Wspólnoty w ponoszeniu wydatków związanych z ich wykonaniem [3], odroczono na sześć miesięcy termin ukończenia projektów pilotażowych, realizowanych przez Państwa Członkowskie, a także termin podjęcia przez Radę ostatecznej decyzji dotyczącej stosowania systemu stałego monitorowania pozycji wspólnotowych statków rybackich, ustanowiony rozporządzeniem (EWG) nr 2847/93;
w konsekwencji wskazane jest także odroczenie na kolejne sześć miesięcy odpowiednich terminów przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 897/94 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 897/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 3 "dnia 30 czerwca 1995 r." zastępuje się "dnia 31 grudnia 1995 r.";
2) w art. 7 ust. 1 "dnia 31 grudnia 1995 r." zastępuje się "dnia 30 czerwca 1996 r.";
3) w art. 11 "dnia 31 sierpnia 1995 r." zastępuje się "dnia 29 lutego 1996 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96
z dnia 22 grudnia 1995 r.
w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając rozporządzenia ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz rozporządzenia przyjęte na mocy art. 235 Traktatu, mające zastosowanie do towarów wytworzonych z produktów rolnych, w szczególności te przepisy wspomnianych rozporządzeń, które zezwalają na odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą środki ochronne stosowane na granicach mogą być zastępowane jedynie środkami przewidzianymi w tych rozporządzeniach,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2423/88 [3] Rada przyjęła wspólne zasady w sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych lub subsydiowanych z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.
(2) Zasady te zostały przyjęte zgodnie z istniejącymi zobowiązaniami międzynarodowymi, w szczególności wynikającymi z art. VI Układu Ogólnego w sprawie ceł i handlu (zwanego dalej "GATT"), z Porozumienia w sprawie wdrażania art. VI GATT (Kodeks Antydumpingowy z 1979 r.) oraz Porozumienia w sprawie wykładni i stosowaniu art. VI, XVI i XXIII GATT (Kodeksu subwencji i ceł wyrównawczych).
(3) Wielostronne negocjacje handlowe zakończone w 1994 r. zaowocowały zawarciem nowych Porozumień w sprawie wdrażania art. VI GATT i dlatego jest właściwe zmienić reguły wspólnotowe w kontekście tych nowych Porozumień; wskazane jest, z uwagi na odmienny charakter nowych zasad dotyczących dumpingu i subsydiów, istnienie odrębnych zasad Wspólnoty obejmujących te dwa obszary; w konsekwencji odrębne rozporządzenie zawiera nowe zasady dotyczące ochrony przed subsydiami i wyrównawczymi należnościami celnymi.
(4) W celu utrzymania równowagi między prawami i zobowiązaniami ustanowionymi w Porozumieniach GATT Wspólnota musi uwzględnić wykładnię tych porozumień przez głównych partnerów handlowych Wspólnoty.
(5) Nowe Porozumienie w sprawie dumpingu, tj. Porozumienie w sprawie wykonywania art. VI Układu ogólnego w sprawie ceł i handlu z 1994 r. (zwane dalej "Porozumieniem antydumpingowym z 1994 r."), określa nowe, szczegółowe zasady odnoszące się w szczególności do obliczania dumpingu, procedur wszczynania i prowadzenia dochodzeń, łącznie z ustalaniem i interpretowaniem faktów, stosowania środków tymczasowych, nakładania i pobierania ceł antydumpingowych, terminu obowiązywania i przeglądu środków antydumpingowych oraz publicznego ujawniania informacji dotyczących dochodzeń antydumpingowych. Ze względu na zakres zmian oraz w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania nowych zasad w sposób przejrzysty należy wprowadzić język nowych porozumień do przepisów prawnych Wspólnoty w możliwie najszerszym zakresie.
(6) Wskazane jest ustanowienie jasnych i szczegółowych zasady obliczania normalnej wartości; wartość ta powinna w każdym przypadku być oparta na reprezentatywnej sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym kraju wywozu; należy określić okoliczności, w których krajową sprzedaż można uznać za dokonaną ze stratą, a w konsekwencji – nieistotną, oraz w jakich dopuszczalne jest podejmowanie środków zaradczych w stosunku do pozostałej części sprzedaży, zrekonstruowanej normalnej wartości lub sprzedaży do państwa trzeciego; wskazane jest także zapewnienie właściwej alokacji kosztów; wskazane jest określenie wytycznych w odniesieniu do definicji rozpoczynania działalności w sytuacjach rozpoczynania działalności, jak również zakresu i metod alokacji; przy konstruowaniu normalnej wartości wskazane jest także określenie metodologii stosowanej przy ustalaniu wielkości sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz marży zysku, które powinny być zawarte w tej wartości.
(7) Przy ustalaniu normalnej wartości dla krajów nieposiadających gospodarki rynkowej stosowne jest określenie zasad wyboru odpowiedniego państwa trzeciego o gospodarce rynkowej, który zostałby wykorzystany w tym celu, a w przypadku niemożności wyznaczenia właściwego państwa trzeciego zapewnienie, że normalna wartość może zostać ustalona w oparciu o inne, uzasadnione podstawy.
(8) Niezbędne jest zdefiniowanie ceny eksportowej i wyszczególnienie dostosowań, które mają zostać dokonane w przypadkach zasadności zrekonstruowania takiej ceny w oparciu o pierwszą cenę wolnorynkową.
(9) W celu zapewnienia porównywalności ceny eksportowej z normalną wartością pożądane jest wyszczególnienie czynników mogących wpływać na ceny i ich porównywalność, a także ustanowienie szczególnych zasad dotyczących terminów i sposobów dokonywania dostosowań, przy założeniu konieczności unikania ich powtórzeń; niezbędne jest także zapewnienie możliwości porównania z zastosowaniem cen średnich, choć poszczególne ceny eksportowe mogą być porównywane ze średnią wartością normalną w sytuacji, gdy ceny te różnią się pod względem konsumenta, regionu lub okresu.
(10) Niezbędne jest ustanowienie jasnych i szczegółowych wytycznych odnośnie do czynników istotnych przy ustalaniu, czy przywóz towarów po cenach dumpingowych spowodował poważne szkody lub grozi ich spowodowaniem; wykazując, że wielkości i poziomy cen w danym przywozie spowodowały szkody w przemyśle wspólnotowym, należy zwrócić uwagę na wpływ innych czynników, w szczególności warunków rynkowych istniejących we Wspólnocie.
(11) Wskazane jest zdefiniowanie terminu "przemysł wspólnotowy" i zapewnienie, że strony związane z eksporterami mogą zostać wyłączone z jego zakresu, oraz zdefiniowanie terminu "związane"; niezbędne jest także określenie działania antydumpingowego, które zostanie podjęte w imieniu producentów w danym regionie Wspólnoty, oraz ustanowienie wytycznych odnośnie do tego regionu.
(12) Należy określić osoby mogące wnosić skargi antydumpingowe, zakres wsparcia takich skarg przez przemysł wspólnotowy, informacje na temat dumpingu, szkody oraz związku przyczynowego, jakie skargi te powinny zawierać; należy określić procedury odrzucania skarg i wszczynania postępowania.
(13) Konieczne jest ustanowienie sposobu przekazywania zainteresowanym stronom informacji wymaganych przez organy, zapewnić im możliwość udostępnienia wszystkich istotnych dowodów oraz możliwość obrony własnych interesów; należy jasno określić zasady i procedury dochodzenia, w szczególności umożliwić zainteresowanym stronom dokonanie zgłoszenia, zaprezentowanie własnych opinii i przekazanie informacji w określonych terminach, jeżeli opinie te i informacje mają zostać uwzględnione; właściwe jest określenie warunków, w których zainteresowana strona będzie miała dostęp do informacji udostępnionych przez inne strony i możliwość ich skomentowania; Państwa Członkowskie i Komisja powinny współpracować w zakresie zbierania informacji.
(14) Należy ustanowić warunki nakładania ceł tymczasowych oraz zakaz nakładania ich wcześniej niż 60 dni po wszczęciu i później niż dziewięć miesięcy po wszczęciu dochodzenia; z przyczyn administracyjnych konieczne jest zapewnienie, że takie cła mogą być we wszystkich przypadkach nakładane przez Komisję bezpośrednio na okres dziewięciu miesięcy lub w dwóch etapach, na sześć i trzy miesiące.
(15) Należy określić procedury zatwierdzania zobowiązań eliminujących dumping i szkody zamiast nakładania tymczasowych lub ostatecznych ceł; należy określić konsekwencje naruszenia lub wycofania tych zobowiązań oraz wprowadzić możliwość ceł tymczasowych w przypadkach domniemanego naruszenia lub gdy dla uzupełnienia ustaleń niezbędne jest dalsze dochodzenie; przy zatwierdzaniu zobowiązań należy także ustalić, czy wdrożenie proponowanych zobowiązań nie doprowadzi do zachowań antykonkurencyjnych.
(16) Niezbędne jest zapewnienie zakończenia spraw, poprzez zakończenie bez podjęcia środków lub zamknięcie z podjęciem ostatecznych środków, w zwykłym trybie w ciągu 12 miesięcy i w żadnym wypadku w terminie nieprzekraczającym 15 miesięcy od czasu wszczęcia dochodzenia; dochodzenie lub postępowanie należy zakończyć, jeżeli dumping jest de minimis lub szkoda jest nieznaczna, przy czym właściwe jest określenie tych terminów; w przypadku mają zostać nałożone środki, niezbędne jest zakończenie postępowania i zapewnienie, że środki będą mniejsze od marginesu dumpingu, o ile ta mniejsza kwota usunie szkodę, oraz określenie metody obliczenia poziomu środków w przypadkach kontroli wyrywkowej.
(17) Należy zapewnić pobór ceł tymczasowych z mocą wsteczną, w miarę potrzeby, oraz określić okoliczności poboru takich ceł z mocą wsteczną w celu uniknięcia osłabienia środków ostatecznych, które mają być zastosowane; należy także zapewnić możliwość poboru ceł z mocą wsteczną w przypadkach naruszenia lub wycofania zobowiązań.
(18) Niezbędne jest zapewnienie, że środki wygasają po upływie pięciu lat, chyba że dochodzenie rewizyjne wykaże, że powinny zostać utrzymane; jest także niezbędne zapewnienie, w przypadkach umotywowanej zmiany warunków, doraźnego przeglądu lub dochodzenia w celu ustalenia, czy zagwarantowany jest zwrot ceł antydumpingowych; właściwe jest zapewnienie, że w przypadku ponownego obliczenia dumpingu wymagającego ponownego skalkulowania cen eksportowych cła nie będą traktowane jak koszt poniesiony między przywozem i odsprzedażą, jeżeli cła te są odzwierciedlone w cenach produktów objętych środkami we Wspólnocie
(19) Niezbędne jest zapewnienie w szczególności ponownego oszacowania cen eksportowych i marginesów dumpingu w przypadkach, gdy eksporter złagodził cło przez porozumienie kompensacyjne i gdy środki nie są odzwierciedlone w cenach produktów podlegających środkom we Wspólnocie.
(20) Porozumienie Antydumpingowe z 1994 r. nie zawiera przepisów dotyczących obchodzenia środków antydumpingowych, chociaż oddzielna decyzja ministerialna GATT uznaje takie obchodzenie za problem, przedstawiając go Komitetowi Antydumpingowemu GATT w celu podjęcia odpowiedniej uchwały; wielostronne negocjacje dotychczas nie przyniosły rezultatu; w oczekiwaniu na wynik odwołania do Komitetu Antydumpingowego GATT konieczne jest wprowadzenie nowych przepisów do prawodawstwa Wspólnoty, w celu przeciwdziałania istniejącym praktykom, polegającym na montażu produktów we Wspólnocie lub państwie trzecim celem obejścia środków antydumpingowych.
(21) Właściwe jest zawieszenie środków antydumpingowych w przypadkach tymczasowej zmiany warunków rynkowych, w których trwałe stosowanie takich środków byłoby okresowo niewłaściwe.
(22) Niezbędne jest zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem dochodzenia mogą być po przywozie zarejestrowane tak, aby można było zastosować w stosunku do nich odpowiednie środki.
(23) W celu zapewnienia właściwej realizacji środków niezbędne jest, aby Państwa Członkowskie monitorowały i zgłaszały Komisji handel produktami przywozowymi objętymi dochodzeniem i środkami oraz kwoty ceł pobieranych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
(24) Niezbędne jest zapewnienie konsultacji Komitetu Doradczego na regularnych i określonych etapach dochodzenia; Komitet powinien składać się z przedstawicieli Państw Członkowskich i przedstawiciela Komisji pełniącego funkcję przewodniczącego.
(25) Wskazane jest dokonywanie wizyt weryfikujących dla sprawdzenia przedstawionych informacji na temat dumpingu i szkód, w zależności od poprawności odpowiedzi udzielonych na pytania zadane w otrzymanych kwestionariuszach.
(26) Istotne jest zapewnienie, w przypadkach występowania dużej liczby stron i transakcji, w celu terminowego zakończenia dochodzenia, kontroli wyrywkowej.
(27) W przypadku gdy strony nie współpracują w sposób zadowalający, niezbędne jest zapewnienie innych informacji przy dokonywaniu ustaleń, przy czym informacje te mogą być mniej korzystne od tych, które zostałyby zastosowane w przypadku współpracy strony.
(28) Należy zapewnić sposób postępowania z informacjami poufnymi uniemożliwiający ujawnienie tajemnic handlowych.
(29) Istotne jest zapewnienie właściwej metody ujawniania istotnych faktów i ustaleń stronom do tego uprawnionym oraz zapewnienie takiego ujawnienia, z odpowiednim uwzględnieniem procesów decyzyjnych Wspólnoty, w okresie umożliwiającym stronom obronę ich interesów.
(30) Wskazane jest zapewnienia systemu administracyjnego w celu przedstawiania opinii, czy środki leżą w interesie Wspólnoty, a także w interesie konsumentów, oraz ustanowienie terminu przedstawiania tych opinii oraz praw danych stron w odniesieniu do ujawnianych informacji.
(31) Rozporządzeniem (WE) nr 3283/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie ochrony przed przywozem dumpingowym z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [4] Rada uchyliła rozporządzenie (EWG) nr 2423/88 oraz wprowadziła nowy ujednolicony system ochrony przeciwko przywozowi towarów po cenach dumpingowych z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.
(32) W trakcie publikacji ujawnione zostały istotne błędy w tekście rozporządzenia (WE) nr 3283/94.
(33) Wspomniane rozporządzenie zostało już dwukrotnie zmienione.
(34) Dlatego, z uwagi na jasność, przejrzystość i pewność prawną, rozporządzenie to powinno zostać uchylone i zastąpione, bez uszczerbku dla postępowań antydumpingowych, które zostały wszczęte na podstawie tego rozporządzenia lub rozporządzenia (EWG) nr 2423/88,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zasady
1.
Cło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt dumpingowy, którego wprowadzenie do wolnego obrotu we Wspólnocie powoduje szkodę.
2.
Produkt uznaje się za dumpingowy, jeżeli jego cena eksportowa do Wspólnoty jest niższa od porównywalnej ceny podobnego produktu, w zwykłym obrocie handlowym, ustalonej w kraju wywozu.
3.
Kraj wywozu jest zwykle krajem pochodzenia.
Jednakże może on być krajem tranzytowym, z wyjątkiem gdy, na przykład, produkty są przez niego jedynie przewożone lub nie są produkowane w tym kraju lub nie ma w nim cen porównywalnych na dane produkty.
4.
Do celów niniejszego rozporządzenia "podobny produkt" oznacza produkt, który jest identyczny, to jest, który przypomina pod wszystkimi względami rozpatrywany produkt lub, w braku takiego produktu, inny produkt, który wprawdzie nie przypomina go pod każdym względem, ale którego właściwości są bardzo zbliżone do cech danego produktu.
Artykuł 2
Stwierdzenie dumpingu
A. WARTOŚĆ NORMALNA
1.
Podstawą normalnej wartości są ceny uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym od niezależnych klientów w kraju wywozu.
Jednakże jeżeli eksporter w kraju wywozu nie produkuje ani nie sprzedaje podobnych produktów, normalna wartość może zostać ustalona na podstawie cen innych sprzedawców lub producentów.
Ceny między stronami, które są ze sobą powiązane lub zawarły między sobą porozumienia kompensacyjne, nie mogą zostać uznane za obowiązujące w zwykłym obrocie handlowym ani nie mogą zostać wykorzystane do ustalenia normalnej wartości, o ile nie zostanie wykazane, iż powiązanie to nie wywiera wpływu na te ceny.
2.
Sprzedaż podobnego produktu, z przeznaczeniem na konsumpcję krajową, wykorzystuje się do ustalenia normalnej wartości, jeżeli stanowi ona 5 % lub więcej wolumenu sprzedaży danego produktu do Wspólnoty.
Jednakże możliwe jest także wykorzystanie niższego wolumenu sprzedaży, jeżeli, na przykład, żądane ceny zostaną uznane za reprezentatywne dla danego rynku.
3.
W przypadku gdy sprzedaż produktu podobnego w zwykłym obrocie nie istnieje lub jest niewystarczająca lub gdy z powodu określonej sytuacji rynkowej sprzedaż ta nie pozwala na dokonanie właściwego porównania, wartość zwykłą podobnego produktu oblicza się w oparciu o koszt produkcji w kraju pochodzenia, powiększony o uzasadnione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz kwotę zysku lub w oparciu o ceny eksportowe w zwykłym obrocie handlowym, do właściwego państwa trzeciego, pod warunkiem że ceny te są reprezentatywne.
4.
Sprzedaż podobnego produktu na rynku wewnętrznym kraju wywozu i sprzedaż towarów na wywóz do państwa trzeciego po cenach niższych od jednostkowych (stałych i zmiennych) kosztów produkcji i kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych mogą nie być traktowane jako dokonane w zwykłym obrocie handlowym z uwagi na cenę i mogą zostać pominięte przy ustalaniu normalnej wartości wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że sprzedaż ta była dokonywana w przedłużonym okresie, w znacznych ilościach i po cenach uniemożliwiających zwrot wszystkich kosztów w rozsądnym terminie.
Jeżeli ceny niższe od kosztów w momencie sprzedaży przewyższają średnie ważone koszty przypadające na okres dochodzenia, ceny te uważa się za umożliwiające zwrot kosztów w racjonalnym okresie.
Za przedłużony okres uznaje się zwykle jeden rok, a w żadnym przypadku nie mniej niż sześć miesięcy, zaś sprzedaż poniżej kosztów jednostkowych uznaje się za dokonaną w znacznych ilościach w tym okresie, jeżeli zostanie stwierdzone, że średnia ważona cena sprzedaży jest niższa od średnich ważonych kosztów jednostkowych lub wielkość sprzedaży jest nie mniejsza niż 20 % sprzedaży wykorzystywanej do ustalania normalnej wartości.
5.
Koszty oblicza się zazwyczaj w oparciu o zapisy przechowywane przez stronę będącą przedmiotem dochodzenia pod warunkiem, że zapisy te są zgodne z zasadami rachunkowości powszechnie przyjętymi w danym kraju oraz zostanie wykazane, że zapisy te właściwie dokumentują koszty związane z produkcją i sprzedażą danego produktu.
Przedstawione dowody właściwej alokacji kosztów zostają uwzględnione, pod warunkiem że wykazane zostanie faktyczne wykorzystanie tej alokacji.
Przy braku właściwszej metody pierwszeństwo ma alokacja kosztów oparta na obrocie.
Jeżeli nie zostały one już uwzględnione w alokacji kosztów omawianej w niniejszym akapicie, koszty dostosowuje się odpowiednio do niepowtarzalnych elementów kosztów przypadających na produkcję przyszłą i/lub obecną.
W przypadku gdy na koszty występujące w części okresu zwrotu kosztów wpływa wykorzystywanie nowych możliwości produkcyjnych, wymagających znacznych nakładów inwestycyjnych i niskiego wykorzystania mocy produkcyjnych, z uwagi na operacje rozruchu, mające miejsce w okresie dochodzenia lub w jego części, średnie koszty fazy rozruchu są kosztami stosowanymi, zgodnie z powyższymi zasadami alokacji, pod koniec fazy, oraz są zawarte, na tym poziomie i w danym okresie, w średnich kosztach ważonych określonych w ust. 4 akapit drugi.
Okres fazy rozruchu ustala się w odniesieniu do warunków danego producenta lub eksportera i nie może on przekroczyć odpowiedniej początkowej części okresu zwrotu kosztów.
W celu tego dostosowania do kosztów występujących w okresie dochodzenia informacje dotyczące fazy rozruchu przedłużającej się poza ten okres uwzględnia się wyłącznie w przypadku ich przekazania przed wizytami weryfikacyjnymi, w ciągu trzech miesięcy od daty wszczęcia dochodzenia.
6.
Wielkość kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz kwot zysku ustala się w oparciu o faktyczne dane dotyczące produkcji i sprzedaży podobnych produktów przez producenta lub eksportera objętego dochodzeniem, w zwykłym obrocie handlowym.
W przypadku gdy ustalenie tych wielkości nie jest możliwe na takiej podstawie, są one ustalane w oparciu o:
a) średnią ważoną faktycznych wielkości określonych dla innych eksporterów lub producentów objętych dochodzeniem w odniesieniu do produkcji i sprzedaży produktów podobnych na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia;
b) faktyczne wielkości stosowane do produkcji i sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym tej samej ogólnej kategorii produktów danego eksportera lub producenta na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia;
c) inną racjonalną metodę, pod warunkiem że ustalona przy jej stosowaniu kwota zysku nie przekroczy zysku zwykle uzyskiwanego przez innych eksporterów lub producentów tej samej kategorii na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia.
7.
W przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, w szczególności tych, do których stosuje się rozporządzenie (WE) nr 519/94 [5], normalną wartość określa się w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, łącznie ze Wspólnotą, a w przypadku gdy jest to niemożliwe, w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku.
Wyznaczone zostanie państwo trzecie posiadające gospodarkę rynkową w oparciu o uzasadnioną metodę, z odpowiednim uwzględnieniem wiarygodnych informacji dostępnych w czasie wyznaczania. Uwzględnia się także ograniczenia czasowe.
Gdy jest to możliwe, wykorzystuje się państwo trzecie o gospodarce rynkowej, będącej przedmiotem tego samego dochodzenia.
Wkrótce po wszczęciu dochodzenia jego strony informuje się o wyznaczeniu państwa trzeciego o gospodarce rynkowej, pozostawiając 10 dni na skomentowanie przedstawienie ich uwag co do wyboru.
B. CENA EKSPORTOWA
8.
Za cenę eksportową uważa się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt sprzedany na wywóz z kraju wywozu do Wspólnoty.
9.
W przypadkach braku ceny eksportowej lub gdy okaże się, że jest ona niewiarygodna z powodu istnienia powiązania lub istnienia porozumienia kompensacyjnego pomiędzy eksporterem i importerem lub stroną trzecią, cena eksportowa może zostać skonstruowana na podstawie ceny, po której produkty przywożone po raz pierwszy odsprzedaje się niezależnemu nabywcy, a w przypadku gdy nie są one odsprzedawane niezależnemu nabywcy ani odsprzedawane w stanie, w jakim zostały przywożone, na innej uzasadnionej podstawie.
W powyższych przypadkach dokonuje się dostosowania, uwzględniając wszystkie koszty, łącznie z cłami i podatkami, poniesione między przywozem a odsprzedażą, a także zyski, w celu ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej na poziomie szczeblu Wspólnoty.
Dostosowane pozycje obejmują koszty zwykle ponoszone przez importera, ale zapłacone przez jakąkolwiek stronę we Wspólnocie lub poza nią, która jest związana lub zawarła porozumienie kompensacyjne z importerem lub eksporterem, w tym zwykłe koszty transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku, koszty dodatkowe, cła, cła antydumpingowe i inne podatki należne w kraju przywozu z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów, jak również uzasadnioną marżę ze sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk.
C. PORÓWNANIE
10.
Cenę eksportową porównuje się w sposób obiektywny z normalną wartością.
Porównania dokonuje się na tym samym poziomie obrotu, w odniesieniu do sprzedaży dokonanych w jak najbardziej zbliżonych terminach oraz z uwzględnieniem różnic wpływających na porównywalność cen.
W przypadku gdy ustalona normalna wartość i ustalona cena eksportowa nie dają się porównać, uwzględnia się w każdym przypadku, w formie dostosowania, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność.
Unika się powtórnych dostosowań, w szczególności w przypadkach różnic dotyczących bonifikat, rabatów, ilości stadium komercjalizacji.
W przypadku spełnienia określonych warunków czynniki, co do których dokonuje się dostosowania, są następujące:
a) Właściwości fizyczne
Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice wartości fizycznych produktów.
Wysokość dostosowań wynika z obiektywnej ceny wartości rynkowej tej różnicy.
b) Przywozowe należności celne i podatki pośrednie
Dokonuje się dostosowania normalnej wartości o kwotę odpowiadającą wszystkim opłatom przywozowym lub podatkom pośrednim od produktu podobnego oraz jego fizycznych składników, w przypadku gdy jest on przeznaczony do konsumpcji w kraju wywozu, a opłaty te nie zostały pobrane ani zwrócone w odniesieniu do produktu wywiezionego do Wspólnoty.
c) Bonifikaty, rabaty, hurt
Dokonuje się dostosowania z tytułu różnic bonifikat i rabatów, w tym udzielonych z uwagi na sprzedaż hurtową, o ile są one właściwie naliczone i bezpośrednio związane z daną sprzedażą.
Dostosowanie może także zostać dokonane z tytułu odroczonych bonifikat lub rabatów, jeżeli roszczenie jest poparte trwałą praktyką w poprzednich okresach, w tym zgodnością z warunkami wymaganymi do udzielania bonifikaty lub rabatu.
d) Poziom obrotu
Dokonuje się dostosowania z tytułu różnic w poziomach obrotu, w tym różnic spowodowanych sprzedażą OEM (Original Ecquipement Manufacturer), jeżeli w sieci dystrybucji na obydwu rynkach zostanie wykazane, że cena eksportowa, w tym skonstruowana cena eksportowa, występuje na innym poziomie obrotu niż normalna wartość, zaś różnica wpływa na porównywalność ceny, co odzwierciedlają stałe i znaczne różnice funkcji i cen sprzedawcy na różnych poziomach handlu na rynku wewnętrznym kraju wywozu.
Kwota dostosowania będzie oparta na wartości rynkowej różnic.
e) Transport, ubezpieczenie, przeładunek, załadunek i koszty dodatkowe
Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice bezpośrednio związanych kosztów, poniesionych na dostarczenie danego produktu z obiektu eksportera do niezależnego nabywcy, w przypadku gdy koszty te są uwzględnione w pobieranych cenach.
Koszty te obejmują transport, ubezpieczenie, przeładunek, załadunek i koszty dodatkowe.
f) Opakowanie
Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice odpowiednich kosztów, bezpośrednio związanych z opakowaniem danego produktu.
g) Kredyt
Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice kosztów wszelkich kredytów udzielonych na dokonanie danej sprzedaży pod warunkiem że czynnik ten jest uwzględniony przy ustalaniu pobieranych cen.
h) Koszty ponoszone po sprzedaży
Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice bezpośrednich kosztów udzielania poręczenia, gwarancji, pomocy technicznej, serwisu i obsługi, zgodnie z przepisami prawa i/lub przepisami umowy sprzedaży.
i) Marża
Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice marż naliczanych przy danej sprzedaży.
j) Przeliczanie waluty
W przypadku gdy porównywanie cen wymaga przeliczania waluty, dokonuje się tego po kursie wymiany z dnia sprzedaży z wyjątkiem przypadku gdy z daną ceną eksportową bezpośrednio związana jest sprzedaż waluty obcej na rynkach terminowych, stosuje się kurs wymiany w sprzedaży terminowej.
Za datę sprzedaży zwykle uważa się datę faktury, ale może być to także data umowy, zamówienia lub potwierdzenia zamówienia, jeżeli dokumenty te lepiej określają istotne warunki sprzedaży.
Wahania kursów wymiany są pomijane, a eksporterzy mają 60 dni na odzwierciedlenie trwałych tendencji kursów wymiany w okresie objętym dochodzeniem.
D. MARGINES DUMPINGU
11.
Z zastrzeżeniem odpowiednich przepisów regulujących należyte porównanie istnienie marginesów dumpingu w okresie objętym dochodzeniem zwykle ustala się na podstawie porównania średniej wartości normalnej ze średnią ważoną cen we wszystkich transakcjach wywozowych do Wspólnoty lub na podstawie porównania poszczególnych wartości zwykłych z poszczególnymi cenami eksportowymi do Wspólnoty w rozbiciu na poszczególne transakcje.
Jednakże normalna wartość ustalona w oparciu o średnią ważoną może zostać porównana z cenami wszystkich poszczególnych transakcji wywozowych do Wspólnoty, o ile istnieje struktura cen eksportowych, znacząco odbiegających od siebie w zależności od nabywcy, regionu lub okresu, zaś metody przewidziane w pierwszym zdaniu tego ustępu nie odzwierciedlałyby pełnego zakresu praktyk dumpingowych.
Przepisy tego ustępu nie wykluczają zastosowania metody kontroli wyrywkowej, zgodnie z w art. 17.
12.
Margines dumpingu stanowi kwotę, o jaką zwykła wartość przewyższa cenę eksportową.
W przypadku zmiennych marż dumpingowych może zostać ustalona średnia ważona marża dumpingowa.
Artykuł 3
Ustalenie szkody
1.
Zgodnie z niniejszym rozporządzeniu termin "szkoda" oznacza, jeżeli nie określono inaczej, znaczną szkodę dla przemysłu wspólnotowego, zagrożenie znaczną szkodą dla przemysłu wspólnotowego lub znaczne opóźnienie powstawania takiego przemysłu oraz jest interpretowane zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
2.
Ustalenie szkody odbywa się na podstawie istniejących dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny zarówno: lit. a) wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na rynku Wspólnoty oraz lit. b) wpływu tego przywozu na przemysł wspólnotowy.
3.
W odniesieniu do wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych uwzględnia się fakt, czy nastąpił jego znaczny wzrost w wartościach bezwzględnych albo w stosunku do produkcji lub konsumpcji we Wspólnocie.
W odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny uwzględnia się fakt, czy nastąpiły znaczne redukcje cenowe przywozu towarów po cenach dumpingowych w stosunku do cen podobnych produktów w przemyśle wspólnotowym lub czy przywóz ten ma w inny sposób spowodować znaczne obniżki cen bądź zapobiec ich znacznym podwyżkom, które w innych warunkach miałyby miejsce.
Żaden z powyższych czynników nie musi stanowić decydującej wskazówki.
4.
Jeżeli przedmiotem dochodzenia antydumpingowego jest jednocześnie przywóz produktów z szeregu krajów, skutki tego przywozu ocenia się w sposób skumulowany wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że: lit. a) ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza de minimis poziom zdefiniowany w art. 9 ust. 3, zaś wielkość przywozu z poszczególnych krajów jest nieznaczna oraz lit. b) kumulacyjna ocena skutków przywozu jest właściwa w świetle warunków konkurencji między produktami przywożonymi oraz warunków konkurencji między produktami przywożonymi a wspólnotowym produktem podobnym.
5.
Ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na dany przemysł wspólnotowy obejmuje cenę istotnych czynników ekonomicznych i wskaźników znaczących dla stanu przemysłu, w tym: faktu, czy przemysł wciąż przechodzi proces odbudowy po skutkach poprzedniego dumpingu lub subwencji, rozmiarów faktycznego marginesu dumpingu, faktycznego i potencjalnego spadku sprzedaży, zysków, produkcji, udziału na rynku, rentowności, zwrotu inwestycji, wykorzystania mocy produkcyjnych, czynników wpływających na ceny wspólnotowe, faktycznych i potencjalnych skutków dla przepływu gotówki, zapasów, zatrudnienia, wynagrodzeń, rozwoju, zdolności do pozyskania kapitału lub inwestycji.
Wykaz ten nie jest wyczerpujący, a żaden z tych czynników nie musi stanowić decydującej wskazówki.
6.
Należy wykazać, na podstawie informacji zgromadzonych w związku z ust. 2, że przywóz towarów po cenach dumpingowych powoduje szkody w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.
Obejmuje to w szczególności wykazanie, że wielkości i/lub poziomy cen, ustalone na podstawie ust. 3, wywierają wpływ na przemysł wspólnotowy, zgodnie z ust. 5, oraz że wpływ ten można uznać za znaczący.
7.
Znane czynniki, inne niż przywóz towarów po cenach dumpingowych, w tym samym czasie powodujące szkody dla przemysłu wspólnotowego, również poddaje się ocenie, w celu stwierdzenia, czy spowodowane przez nie szkody nie zostały przypisane przywozowi towarów po cenach dumpingowych, na mocy ust. 6.
Czynniki, które można w tym kontekście poddać ocenie, to m.in. wielkość i ceny towarów wywozowych niesprzedanych po cenach dumpingowych, zmniejszenie popytu, zmiana modelu konsumpcyjnego, restrykcyjne praktyki handlowe i konkurencja między producentami zagranicznymi i producentami wspólnotowymi, postęp techniczny, działalność wywozowa i rentowność przemysłu wspólnotowego.
8.
Skutki przywozu towarów po cenach dumpingowych ocenia się w odniesieniu do wyrobu produktów podobnych w przemyśle wspólnotowym, o ile dostępne dane umożliwiają oddzielną identyfikację tej produkcji na podstawie takich kryteriów, jak proces produkcyjny oraz obroty i zyski producenta.
Jeżeli oddzielna identyfikacja tej produkcji nie jest możliwa, skutki dumpingu ocenia się poprzez zbadanie najbardziej zbliżonego zestawu lub zakresu produktów, obejmującego produkt podobny, dla którego dostępne są niezbędne informacje.
9.
Zagrożenie znaczną szkodą ustala się na podstawie faktów, a nie tylko zarzutów, przypuszczeń bądź ewentualnych możliwości.
Zmiany okoliczności mogących spowodować sytuację, w której dumping doprowadziłby do powstania szkód, powinny być jednoznacznie przewidziane i nieuchronne.
Ustalając zagrożenie znaczną szkodą, należy uwzględnić takie czynniki, jak m.in.:
a) znaczna stopa wzrostu przywozu towarów po cenach dumpingowych na rynek Wspólnoty, wskazująca na możliwość znacznego wzrostu przywozu;
b) swobodnie kontrolowany lub nieuchronny, znaczny wzrost wydajności eksportera, wskazujący na możliwość znacznego rozwoju wywozu towarów po cenach dumpingowych do Wspólnoty, przy uwzględnieniu dostępności innych rynków wywozowych, mogących wchłonąć dodatkowy wywóz;
c) fakt, czy przywóz jest prowadzony w cenach mogących w znacznym stopniu spowodować obniżki cen lub zapobiec ich podwyżkom, które w innych warunkach miałyby miejsce, oraz w cenach mogących zwiększyć popyt na dalszy przywóz; oraz
d) fakt, czy zbadano stan zapasów produktu.
Żaden z czynników wymienionych powyżej nie musi stanowić decydującej wskazówki, ale wszystkie uwzględnione czynniki powinny doprowadzić do wniosku, że dalszy wywóz towarów po cenach dumpingowych jest nieuchronny i w przypadku braku działań ochronnych spowodowana zostanie istotna szkoda.
Artykuł 4
Definicja przemysłu wspólnotowego
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia określenie "przemysł wspólnotowy" oznacza wszystkich wspólnotowych producentów podobnych produktów lub tych producentów, których łączna produkcja stanowi większą część produkcji tych produktów w całej Wspólnocie, w rozumieniu art. 5 ust. 4, z wyjątkiem przypadków gdy:
a) producenci są związani z eksporterami lub importerami albo sami są importerami produktu rzekomo dumpingowego, określenie "przemysł wspólnotowy" można rozumieć jako odnoszące się do pozostałej części producentów;
b) w wyjątkowych okolicznościach dla danej produkcji obszar Wspólnoty można podzielić na dwa lub kilka konkurencyjnych rynków, zaś producentów na każdym rynku można uważać za oddzielny przemysł, jeżeli: i) producenci na tym rynku sprzedają całość lub większość danej produkcji na tym rynku; i ii) popyt na tym rynku nie jest w znacznym stopniu zaspokajany przez producentów danego produktu z innych obszarów Wspólnoty.
W takich okolicznościach szkoda może zostać stwierdzona nawet wówczas, gdy nie została wyrządzona większej części przemysłu wspólnotowego, o ile występuje koncentracja przywozu towarów po cenach dumpingowych na taki odizolowany rynek oraz przywóz ten nie wyrządza szkody wszystkim lub prawie wszystkim producentom na tym rynku.
2.
Do celów ust. 1 producenta uznaje się za związanego z eksporterami lub importerami wyłącznie w przypadku, gdy: lit. a) jeden z nich bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugiego, lub lit. b) obaj są bezpośrednio kontrolowani przez osobę trzecią, lub lit. c) obaj bezpośrednio lub pośrednio kontrolują osobę trzecią pod warunkiem że istnieją podstawy do uznania lub podejrzeń, iż na skutek powiązań dany producent postępuje odmiennie od producentów niezwiązanych.
Do celów niniejszego akapitu osobę uznaje się za kontrolującą inną osobę w przypadku, gdy jest ona prawnie lub faktycznie władna kierować nią lub ograniczać jej działania.
3.
W przypadku uznania przemysłu wspólnotowego za odnoszący się do produkcji w określonym regionie eksporterzy mają możliwość przyjmować zobowiązania zgodnie z art. 8 w odniesieniu do danego regionu.
W takich przypadkach przy ocenie interesu Wspólnoty w zakresie środków uwzględnia się w szczególności interes danego regionu.
Jeżeli właściwe zobowiązania nie zostaną przyjęte bezzwłocznie lub występują okoliczności określone w art. 8 ust. 9 i 10, można nałożyć cło tymczasowe lub ostateczne w stosunku do Wspólnoty jako całości.
W takich przypadkach w miarę możliwości cła mogą być ograniczone do określonych producentów lub eksporterów.
4.
Przepisy art. 3 ust. 8 stosuje się do niniejszego artykułu.
Artykuł 5
Wszczęcie postępowania
1.
Z zastrzeżeniem przepisów przewidzianych w ust. 6 dochodzenie mające na celu ustalenie występowania, stopnia i skutków domniemanego dumpingu wszczyna się na pisemną skargę dowolnej osoby fizycznej lub prawnej albo organizacji nieposiadającej osobowości prawnej, działającej w imieniu przemysłu wspólnotowego.
Skargę można kierować do Komisji lub do Państwa Członkowskiego, które przekaże je Komisji.
Komisja przekaże Państwom Członkowskim odpisy każdej otrzymanej skargi.
Skargę uznaje się za złożoną pierwszego dnia roboczego po dostarczeniu Komisji przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru przez Komisję.
Jeżeli przy braku skargi Państwo Członkowskie posiada dowody występowania dumpingu i szkód, jakie przynosi on przemysłowi wspólnotowemu; dowody te należy bezzwłocznie przedstawić Komisji.
2.
Skarga na mocy ust. 1 musi zawierać dowody na istnienie dumpingu, szkody i związku przyczynowego między rzekomym przywozem towarów po cenach dumpingowych a domniemaną szkodą.
Skarga zawiera następujące dostępne składającemu informacje:
a) dane dotyczące składającego skargę oraz charakterystyka wielkości i wartości produkcji podobnych wyrobów we Wspólnocie.
Jeżeli składana jest pisemna skarga w imieniu przemysłu wspólnotowego, składający określa przemysł, w imieniu którego składa skargę, przedstawiając wykaz znanych mu producentów podobnego produktu we Wspólnocie (lub stowarzyszeń producentów podobnego produktu we Wspólnocie) oraz, w miarę możliwości, opis wielkości i wartości produkcji podobnego produktu we Wspólnocie, wytwarzanej przez tych producentów;
b) wyczerpujący opis rzekomo dumpingowego produktu, ze wskazaniem kraju lub krajów pochodzenia lub wywozu, dane dotyczące eksportera lub zagranicznego producenta, znanego składającemu skargę, oraz lista znanych mu osób przywożących dany produkt;
c) informacje na temat cen, po których sprzedawany jest dany produkt z przeznaczeniem dla konsumenta na rynku wewnętrznym kraju lub krajów pochodzenia lub wywozu (lub gdy jest to właściwe, informacje na temat cen, po których produkt jest sprzedawany z kraju/krajów pochodzenia lub wywozu do państwa trzeciego/państw trzecich albo informacje na temat skonstruowanej wartości produktu) oraz informacje na temat cen eksportowych lub, w miarę potrzeby, na temat cen, po których produkt po raz pierwszy odsprzedawany jest niezależnemu nabywcy we Wspólnocie;
d) informacje na temat ewolucji wielkości rzekomego przywozu towarów po cenach dumpingowych, jego wpływu na ceny podobnego produktu na rynku wspólnotowym i wpływu na przemysł wspólnotowy, zgodnie z istotnymi czynnikami i wskaźnikami mającymi znacenie dla stanu przemysłu, wymienionymi w art. 3 ust. 3 i 5.
3.
Komisja w możliwym zakresie zbada dokładność i stosowność materiału dowodowego dostarczonego przez skarżącego, w celu ustalenia, czy materiał ten jest wystarczający do wszczęcia dochodzenia.
4.
Dochodzenia, zgodnie z ust. 1, nie wszczyna się, jeżeli nie zostanie ustalone, na podstawie poparcia lub sprzeciwu wyrażonego przez producentów podobnego produktu we Wspólnocie, że skarga została złożona przez przemysł wspólnotowy lub w jego imieniu.
Skargę uznaje się za złożoną przez przemysł wspólnotowy lub w jego imieniu, jeżeli popierają ją producenci Wspólnoty, których całkowita produkcja stanowi ponad 50 % łącznej produkcji podobnego wyrobu tej części przemysłu wspólnotowego, wyrażając poparcie lub sprzeciw w stosunku do skargi.
Jednakże nie wszczyna się dochodzenia, jeżeli producenci wspólnotowi jednoznacznie popierający skargę zapewniają mniej niż 25 % całkowitej produkcji podobnego wyrobu, wytwarzanej przez przemysł wspólnotowy.
5.
Jeżeli nie została podjęta decyzja o wszczęciu dochodzenia, władze nie podają wniosku o wszczęcie dochodzenia. do publicznej wiadomości Jednakże po otrzymaniu właściwie umotywowanej skargi i przed wszczęciem dochodzenia zawiadamia się rząd danego kraju wywozu.
6.
Jeżeli w szczególnych okolicznościach zostanie podjęta decyzja o wszczęciu dochodzenia bez otrzymania od przemysłu wspólnotowego lub w jego imieniu pisemnej skargi z wnioskiem o jego wszczęcie, dochodzenie to wszczyna się w oparciu o dowody istnienia dumpingu, szkody i związku przyczynowego, ustalone zgodnie z ust. 2, uzasadniające wszczęcie dochodzenia.
7.
Dowody istnienia zarówno dumpingu, jak i szkody rozpatruje się jednocześnie w decyzji o wszczęciu dochodzenia.
Skargę oddala się w przypadku, gdy dowody na istnienie dumpingu lub szkody, mające uzasadnić wszczęcie postępowania w danej sprawie, nie są wystarczające.
Nie wszczyna się postępowania przeciwko krajom, których przywóz stanowi mniej niż 1 % rynku, chyba że kraje te łącznie zapewniają 3 % lub więcej konsumpcji Wspólnoty.
8.
Skargę można wycofać przed wszczęciem dochodzenia; w takim przypadku uznaje się, że nie zostało ono złożone.
9.
W przypadku gdy po konsultacji materiał dowodowy jest wystarczający do wszczęcia postępowania Komisja wszczyna je w ciągu 45 dni od daty złożenia skargi i opublikowania zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
W przypadku przedstawienia materiału dowodowego, który jest niewystarczający, po przeprowadzeniu konsultacji skarżący zostaje o tym poinformowany w ciągu 45 dni od daty skargi w Komisji.
10.
Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zapowiada wszczęcie dochodzenia, wskazuje na produkt i dane kraje, zawiera streszczenie uzyskanych informacji, przewiduje przekazanie wszelkich informacji Komisji, określa terminy, w których zainteresowane strony mogą się zgłaszać, przedstawić swoje opinie pisemnie i przekazać informacje, jeżeli te opinie i informacje mają zostać uwzględnione podczas pochodzenia; zawiadomienie określa także terminy, w których zainteresowane strony mogą wnioskować o przesłuchanie przed Komisją, zgodnie z art. 6 ust. 5.
11.
Komisja poinformuje eksporterów, importerów, ich reprezentatywne stowarzyszenia, których zgodnie z jej informacjami dochodzenie ma dotyczyć, jak również przedstawicieli kraju wywozu i osób składających skargę o wszczęciu postępowania oraz, odpowiednio przestrzegając klauzuli o poufności informacji, przekaże pełny tekst pisemnej skargi, otrzymanego zgodnie z ust. 1, znanym jej eksporterom i organom kraju wywozu, jak również udostępni go, na odpowiedni wniosek, innym zainteresowanym stronom.
Jeżeli liczba eksporterów jest szczególnie duża, pełny tekst pisemnej skargi przekazuje się wyłącznie organom kraju wywozu lub odpowiedniemu stowarzyszeniu handlowemu.
12.
Dochodzenie antydumpingowe nie może utrudniać procedur odprawy celnej.
Artykuł 6
Dochodzenie
1.
Po wszczęciu postępowania Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi rozpocznie dochodzenie na szczeblu Wspólnoty.
Dochodzenie to obejmuje zarówno dumping, jak i szkodę, które badane są jednocześnie.
Aby ustalenia były reprezentatywne, określa się okres dochodzenia, który w przypadku dumpingu zwykle trwa nie mniej niż sześć miesięcy bezpośrednio przed wszczęciem postępowania.
Informacje dotyczące okresu po dochodzeniu zwykle nie są brane pod uwagę.
2.
Strony otrzymujące kwestionariusz stosowany przy dochodzeniu antydumpingowym mają co najmniej 30 dni na udzielenie odpowiedzi.
Dla eksporterów okres ten rozpoczyna się z dniem otrzymania kwestionariusza, który w tym celu uznaje się za przypadający w tydzień po terminie wysłania go do eksportera lub przekazania właściwemu przedstawicielstwu dyplomatycznemu kraju wywozu.
Okres ten może zostać przedłużony do 30 dni, przy odpowiednim uwzględnieniu terminów dochodzenia, pod warunkiem że dana strona przedstawi odpowiednie powody przedłużenia, z uwagi na szczególne okoliczności.
3.
Komisja może wystąpić z wnioskiem do Państw Członkowskich o dostarczenie informacji, a Państwa Członkowskie są zobowiązane podjąć wszelkie kroki niezbędne do spełnienia tego żądania i przesłać Komisji wymagane informacje wraz z wynikami wszelkich przeprowadzonych inspekcji, kontroli i dochodzeń.
W przypadku gdy informacje te są istotne dla ogółu lub Państwo Członkowskie wnioskowało o ich przekazanie, Komisja przekazuje je innym Państwom Członkowskim, pod warunkiem że informacje te nie są poufne, w którym to przypadku przekazuje się ich streszczenie, bez zastrzeżenia poufności.
4.
Komisja może wystąpić z wnioskiem o dokonanie niezbędnych kontroli i inspekcji, w szczególności wśród importerów, handlowców i producentów Wspólnoty oraz przeprowadzenie dochodzeń w państwach trzecich, pod warunkiem że zainteresowane przedsiębiorstwa wyrażą na to zgodę, a rząd danego kraju został oficjalnie powiadomiony i nie zgłasza sprzeciwu.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie kroki konieczne do spełnienia tych żądań Komisji.
Na wniosek Komisji lub Państwa Członkowskiego urzędnicy Komisji mogą towarzyszyć urzędnikom Państw Członkowskich w wykonywaniu obowiązków.
5.
Zainteresowane strony, które dokonały zgłoszenia zgodnie z art. 5 ust. 10, zostaną przesłuchane, o ile wystąpią z wnioskiem o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wykazując, że są zainteresowane wynikiem postępowania i istnieją szczególne powody, dla których strony te powinny zostać przesłuchane.
6.
Na odpowiedni wniosek umożliwia się importerom, eksporterom, przedstawicielom rządu kraju wywozu i składającym skargę, którzy dokonali zgłoszenia zgodnie z art. 5 ust. 10, spotkanie ze stronami o przeciwnych interesach, w celu przedstawienia odmiennych opinii i kontrargumentów.
Zapewniając takie możliwości, należy uwzględnić potrzebę zachowania poufności i wygody stron.
Żadna ze stron nie ma obowiązku uczestnictwa w spotkaniu i niestawiennictwo nie wpływa negatywnie na jej pozycję w danej sprawie.
Informacje ustne przekazane na podstawie niniejszego akapitu uwzględnia się, jeżeli zostaną one odtworzone na piśmie.
7.
Skarżący, importerzy, eksporterzy, ich przedstawicielstwa, organizacje użytkowników i konsumentów, zgłaszający się zgodnie z art. 5 ust. 10, oraz przedstawiciele kraju wywozu mogą na pisemny wniosek przejrzeć wszystkie informacje przekazane przez każdą ze stron dochodzenia, z wyjątkiem wewnętrznych dokumentów opracowanych przez organy Wspólnoty lub Państw Członkowskich, istotne dla prezentacji ich sprawy, nieobjęte klauzulą poufności w rozumieniu art. 19 i wykorzystywane podczas dochodzenia.
Strony te mogą udzielać odpowiedzi na uzyskane informacje, zaś ich komentarze będą brane pod uwagę, o ile zostaną odpowiednio uzasadnione.
8.
Z wyjątkiem okoliczności przewidzianych w art. 18 informacje udostępnione przez zainteresowane strony, na podstawie których dokonano odpowiednich ustaleń, badane są w dostępnym zakresie pod względem dokładności.
9.
Przy postępowaniach wszczętych na podstawie art. 5 ust. 9 dochodzenie zamyka się w ciągu jednego roku, jeżeli tylko jest to możliwe.
W każdym przypadku dochodzenia te zamyka się w ciągu 15 miesięcy od daty wszczęcia, zgodnie z ustaleniami dokonanymi na podstawie art. 8 dla zobowiązań lub art. 9 dla podjęcia działań ostatecznych.
Artykuł 7
Środki tymczasowe
1.
Cło tymczasowe można zastosować, jeżeli postępowanie zostało wszczęte zgodnie z art. 5, opinia publiczna została o tym powiadomiona, zainteresowanym stronom odpowiednio umożliwiono przekazanie informacji i przedstawienie komentarzy zgodnie z art. 5 ust. 10, tymczasowo potwierdzono dumping i wynikającą z niego szkodę dla przemysłu wspólnotowego, zaś interes Wspólnoty wymaga interwencji w celu zapobieżenia tej szkodzie.
Cła tymczasowe wprowadza się nie wcześniej niż 60 dni od wszczęcia postępowania, ale nie później niż dziewięć miesięcy po jego wszczęciu.
2.
Kwota tymczasowego cła antydumpingowego nie może przekroczyć tymczasowo ustalonego marginesu dumpingu, ale powinna ona być niższa od tego marginesu, jeżeli spowoduje to usunięcie szkody dla przemysłu wspólnotowego.
3.
Cła tymczasowe są zabezpieczone gwarancją, a dopuszczenie danych produktów do wolnego obrotu we Wspólnocie może zostać uzależnione od zapewnienia takiej gwarancji.
4.
Komisja podejmie działania tymczasowe po konsultacji z Państwami Członkowskimi, a w nagłych przypadkach po ich poinformowaniu.
W tej drugim przypadku konsultacje przeprowadza się najpóźniej w ciągu 10 dni po poinformowaniu Państwa Członkowskiego o działaniach podjętych przez Komisję.
5.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie wystąpi z wnioskiem o niezwłoczną interwencję Komisji i warunki określone w ust. 1 zostaną spełnione, najpóźniej w ciągu pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku Komisja podejmie decyzję, czy tymczasowe cło antydumpingowe powinno zostać nałożone.
6.
Komisja bezzwłocznie poinformuje Radę i Państwa Członkowskie o decyzji podjętej na podstawie ust. 1–5 niniejszego artykułu.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może podjąć inną decyzję.
7.
Cło tymczasowa może zostać nałożone na okres sześciu miesięcy, a następnie przedłużone o kolejne trzy miesiące lub od razu nałożone na dziewięć miesięcy.
Jednakże może ono zostać przedłużone lub nałożone na dziewięć miesięcy, w przypadku gdy eksporterzy reprezentujący znaczny udział procentowy handlu wystąpią z takim wnioskiem lub nie zgłoszą sprzeciwu po otrzymaniu zawiadomienia od Komisji.
Artykuł 8
Zobowiązania
1.
Dochodzenie można zakończyć, nie nakładając cła tymczasowego ani ostatecznego, jeżeli eksporter złoży zadowalające, dobrowolne zobowiązanie rewizji cen lub zaprzestania wywozu na dany obszar po cenach dumpingowych, tak aby Komisja uznała, po przeprowadzeniu konsultacji, że szkodliwe efekty dumpingu zostaną usunięte.
Podwyżki cen wynikające ze zobowiązań nie muszą być wyższe od niezbędnych do eliminacji marginesu dumpingu, natomiast powinny być niższe od marginesu dumpingu, jeżeli spowodują usunięcie szkody dla przemysłu wspólnotowego.
2.
Zobowiązania mogą być sugerowane przez Komisję, ale eksporterzy nie muszą ich podejmować.
Fakt, że eksporter nie zaoferował podjęcia zobowiązania lub brak akceptacji zobowiązania w żaden sposób nie wpływa na ocenę danej sprawy.
Jednakże może zostać stwierdzone, że wystąpienie grożącej szkody jest bardziej prawdopodobne, jeżeli przywóz towarów po cenach dumpingowych będzie kontynuowany.
Zobowiązania nie są od eksporterów wymagane ani akceptowane, jeżeli dumping i szkody spowodowane tym dumpingiem nie zostały tymczasowo potwierdzone.
Z wyjątkiem szczególnych okoliczności zobowiązania oferuje się nie później niż do końca okresu, w którym można składać oświadczenia na podstawie art. 20 ust. 5.
3.
Oferowane zobowiązania nie muszą zostać zaakceptowane, jeżeli akceptacja taka nie jest praktyczna, np. gdy liczba rzeczywistych lub potencjalnych eksporterów jest zbyt duża lub istnieją inne przyczyny, łączne z ogólną polityką.
Dany eksporter może zostać poinformowany o podstawach proponowanego odrzucenia oferty zobowiązania i może mieć zapewnioną możliwość komentarza.
Powody odrzucenia wyszczególnia się w ostatecznej decyzji.
4.
Strony oferujące zobowiązanie powinny je przedstawić bez klauzuli poufności, tak aby możliwe było udostępnienie zainteresowanym stronom dochodzenia.
5.
W przypadku akceptacji zobowiązań, po przeprowadzeniu konsultacji i przy braku sprzeciwu ze strony Komitetu Doradczego, dochodzenie zostaje zakończone.
We wszystkich innych przypadkach Komisja niezwłocznie przekazuje Radzie sprawozdanie z wyników konsultacji oraz propozycję zakończenia dochodzenia.
Dochodzenia uznaje się za zakończone, jeżeli w ciągu miesiąca Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, nie podejmie innej decyzji.
6.
Jeżeli zobowiązania zostaną zaakceptowane, dochodzenie w sprawie dumpingu i szkody zwykle zostaje zamknięte.
W takim przypadku jeżeli stwierdzono brak dumpingu i szkody, zobowiązanie automatycznie wygasa, z wyjątkiem przypadków, w których stwierdzenie takie w dużej mierze zależy od istnienia zobowiązania.
W takich wypadkach można wymagać kontynuacji zobowiązania przez uzasadniony okres.
W przypadku gdy dumping lub szkoda zostaną potwierdzone, zobowiązanie trwa nadal, zgodnie z warunkami i przepisami niniejszego rozporządzenia.
7.
Na eksportera, którego zobowiązanie zostało zaakceptowane, Komisja nakłada obowiązek okresowego przekazywania informacji niezbędnych do spełnienia zobowiązania oraz do weryfikacji odpowiednich danych.
Niezastosowanie się do tego wymogu stanowi naruszenie zobowiązania.
8.
W przypadku akceptacji zobowiązań od określonych eksporterów podczas dochodzenia do celów art. 11 uznaje się je za wchodzące w życie od daty zamknięcia dochodzenia dla kraju wywozu.
9.
W przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania przez dowolną ze stron nakłada się ostateczne cło, zgodnie z art. 9, na podstawie faktów ustalonych w kontekście dochodzenia, które doprowadziły do powstania zobowiązania, pod warunkiem że dochodzenie to zostało zamknięte z ostatecznym stwierdzeniem dumpingu i szkody, zaś zainteresowany eksporter, z wyjątkiem eksporterów wycofujących zobowiązanie, miał możliwość wypowiedzenia się.
10.
Po przeprowadzeniu konsultacji może zostać nałożone cło tymczasowe, stosownie do art. 7, w oparciu o najlepsze posiadane informacje, w przypadku uzasadnionego podejrzenia naruszenia lub wycofania zobowiązania, jeżeli dochodzenie, które doprowadziło do zobowiązania, nie zostało zamknięte.
Artykuł 9
Zakończenie bez ustanowienia środków, nałożenie ostatecznych opłat
1.
W przypadku wycofania skargi postępowanie może zostać zakończone, chyba że będzie to sprzeczne z interesem Wspólnoty.
2.
Jeżeli po przeprowadzeniu konsultacji okaże się, że środki ochronne nie są konieczne i Komitet Doradczy nie zgłasza sprzeciwu, dochodzenie lub postępowanie zostaje zakończenie.
W pozostałych przypadkach Komisja niezwłocznie przekazuje Radzie sprawozdanie z wyników konsultacji wraz z propozycją zakończenia postępowania.
Postępowanie uznaje się za zakończone, jeżeli w ciągu miesiąca Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, nie podjęła innej decyzji.
3. Do celów postępowania wszczętego na podstawie art. 5 ust. 9 szkodę uważa się za nieznaczną, gdy dany przywóz jest mniejszy od wielkości określonych w art. 5 ust. 7. W postępowaniu takim następuje zakończenie, w przypadku stwierdzenia, że margines dumpingu wynosi mniej niż 2 % wyrażone jako udział procentowy ceny eksportowej, pod warunkiem że w przypadku gdy margines wynosi poniżej 2 %, jedynie dochodzenie zostaje zakończone w stosunku do indywidualnych eksporterów, którzy jednak nadal pozostaną objęci postępowaniem i mogą zostać objęci ponownym dochodzeniem oraz dalszą rewizją, przeprowadzaną w danym kraju na podstawie art. 11.
4.
Jeżeli ostatecznie ustalone fakty wykazują istnienie dumpingu i spowodowanej nim szkody oraz interes Wspólnoty wymaga interwencji zgodnie z art. 21, a Rada, stanowiąc zwykłą większością głosów, na wniosek Komisji i po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego, nakłada ostateczne cło antydumpingowe,.
W przypadku obowiązywania cła tymczasowego Radzie przedkłada się propozycję działań ostatecznych, nie później niż jeden miesiąc przed wygaśnięciem tej opłaty.
Kwota cła antydumpingowego nie przekracza stwierdzonego marginesu dumpingu, ale powinna być niższa od tego marginesu, jeżeli mniejsze cło spowoduje usunięcie szkody dla przemysłu wspólnotowego.
5.
Cło antydumpingowe nakłada się w odpowiedniej wysokości w każdym przypadku, w sposób niedyskryminujący, na towary przywożone ze wszystkich źródeł po cenach dumpingowych i powodujące szkody, z wyjątkiem przywozu towarów z tych źródeł, których zobowiązania złożone na warunkach niniejszego rozporządzenia zostały zaakceptowane.
Rozporządzenie nakładające cła, określa cło dla każdego dostawcy lub, jeżeli nie jest to wykonalne, oraz w przypadkach wymienionych w art. 2 ust. 7, jako generalna zasada, dla danego kraju dostawcy.
6.
W przypadku gdy Komisja ograniczyła badanie zgodnie z art. 17, cła antydumpingowe nakładane na przywóz przez eksporterów lub producentów, którzy dokonali zgłoszenia zgodnie z art. 17, ale nie zostali objęci badaniem, nie mogą przekroczyć średniego ważonego marginesu dumpingu stwierdzonego dla stron w kontroli wyrywkowej.
Do celów niniejszego ustępu Komisja pomija marginesy zerowe i de minimis oraz marginesy ustalone w warunkach określonych w art. 18.
Poszczególne cła stosuje się na przewóz od eksportera lub producenta objętego indywidualną procedurą przewidzianą w art. 17.
Artykuł 10
Moc wsteczna
1. Środki tymczasowe i ostateczne opłaty antydumpingowe stosuje się wyłącznie do produktów wprowadzonych do wolnego obrotu po wejściu w życie decyzji podjętej na mocy art. 7 ust. 1 lub art. 9 ust. 4 zależnie od przypadku, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
W przypadku gdy zostało zastosowano cło tymczasowe i ostatecznie stwierdzono istnienie dumpingu oraz szkody, Rada zadecyduje, bez względu na fakt, czy zostanie nałożone ostateczne cło antydumpingowe, jaka część cła tymczasowego powinna być ostatecznie pobierana.
Do tego celu określenie "szkoda" nie obejmuje znacznego spowolnienia powstawania przemysłu wspólnotowego ani zagrożenia znaczną szkodą, o ile zostanie stwierdzone, że w przypadku braku środków tymczasowych istotna szkoda powstanie.
W pozostałych przypadkach, obejmujących ryzyko spowolnienia i groźbę szkody, wszelkie kwoty tymczasowe zostaną zwolnione, a cła ostateczne mogą zostać nałożone wyłącznie od daty ostatecznego ustalenia istnienia groźby lub znacznego spowolnienia.
3.
Jeżeli ostateczne cło antydumpingowe jest wyższe od cła tymczasowego, kwoty różnicy nie pobiera się.
Jeżeli ostateczne cło jest niższe od cła tymczasowego, wysokość cła oblicza się ponownie.
Jeżeli ostateczne ustalenia są negatywne, cło tymczasowe nie jest potwierdzone.
4.
Ostateczne cło antydumpingowe może zostać nałożone na produkty, które zostały wprowadzone do konsumpcji nie wcześniej niż 90 dni przed datą zastosowania środków tymczasowych i nie przed wszczęciem dochodzenia, pod warunkiem że przywóz został zarejestrowany zgodnie z art. 14 ust. 5, Komisja umożliwiła zainteresowanym importerom przedstawienie ich uwag, oraz:
a) dany produkt w przeszłości stanowił przedmiot dumpingu w dłuższym okresie lub importer był świadomy albo powinien być świadomy dumpingu w zakresie jego rozmiarów i szkody, domniemanej bądź stwierdzonej; oraz
b) poza poziomem przywozu, który spowodował szkodę, w okresie objętym dochodzeniem przywóz nadal znacznie rośnie, co przy uwzględnieniu momentu, w którym jest on wykonywany, jego wielkości i innych okoliczności może znacznie osłabić skutki ostatecznego cła antydumpingowego, które ma zostać wprowadzone.
5.
W przypadkach naruszenia lub wycofania zobowiązania cło ostateczne pobiera się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem od towarów wprowadzonych do wolnego obrotu nie więcej niż 90 dni przed zastosowaniem środków tymczasowych, pod warunkiem że przywóz ten nie został zarejestrowany zgodnie z art. 14 ust. 5 i takie wsteczne oszacowanie nie dotyczy przywozu towarów dokonanego przed naruszeniem lub wycofaniem zobowiązania.
Artykuł 11
Okres, rewizja i zwroty
1.
Środek antydumpingowy pozostaje w mocy jedynie w okresie i w zakresie niezbędnym do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę.
2.
Ostateczny środek antydumpingowy wygasa pięć lat po jego nałożeniu lub pięć lat od daty zamknięcia ostatniej rewizji dumpingu i szkody, chyba że podczas rewizji stwierdzono, że wygaśnięcie doprowadzi do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody.
Taką rewizję wygaśnięcia wszczyna się z inicjatywy Komisji lub na wniosek złożony w imieniu producentów wspólnotowych, a środek pozostaje w mocy do czasu zakończenia rewizji.
Rewizję wygaśnięcia wszczyna się w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że usunięcie środków prawdopodobnie doprowadzi do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody.
Prawdopodobieństwo takie można wykazać, np. dowodząc kontynuacji dumpingu i szkody lub dowodząc, że usunięcie szkody jest w całości lub części możliwe dzięki środkom, lub dowodząc, że sytuacja eksportera lub warunki rynkowe mogą wskazywać na dalsze występowanie szkodliwego dumpingu.
Podczas dochodzenia prowadzonego na podstawie niniejszego akapitu eksporterom, importerom oraz przedstawicielom kraju wywozu i producentom wspólnotowym zapewnia się możliwość odparcia zarzutów oraz rozszerzenia i skomentowania kwestii wyszczególnionych we wniosku o rewizję, zaś wnioski formułuje się z uwzględnieniem wszystkich istotnych i należycie udokumentowanych dowodów na to, czy usunięcie środków doprowadzi do kontynuacji bądź powrotu dumpingu i szkody.
Zawiadomienie w sprawie przyszłego wygaśnięcia publikuje się w odpowiednim terminie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w ostatnim roku stosowania środków, określonych w niniejszym ustępie.
Po opublikowaniu producenci wspólnotowi mają prawo wystąpić z wnioskiem o rewizję zgodnie z akapitem drugim, nie później niż trzy miesiące przed końcem pięcioletniego okresu.
Zawiadomienie o faktycznym wygaśnięciu środków na mocy niniejszego akapitu również podlega publikacji.
3.
Potrzeba trwałego stosowania środków może zostać poddana rewizji, jeżeli jest to zagwarantowane z inicjatywy Komisji lub na wniosek Państwa Członkowskiego albo, pod warunkiem że upłynął odpowiedni termin co najmniej jednego roku od czasu nałożenia środków ostatecznych, na wniosek eksportera, importera lub producentów wspólnotowych, który to wniosek w dostatecznym stopniu dowodzi potrzeby dokonania tymczasowej rewizji.
Rewizję tymczasową wszczyna się w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że dalsze stosowanie środków nie jest już konieczne do wyrównania dumpingu i/lub szkody, która nie powinna występować nadal, ani powracać, jeżeli środki zostały usunięte lub zmienione, albo że istniejące środki nie są lub nie są już wystarczające do zapobiegania dumpingowi powodującemu szkody.
Prowadząc dochodzenie na mocy przepisów niniejszego ustępu, Komisja może między innymi rozważyć, czy okoliczności związane z dumpingiem i szkodą uległy istotnej zmianie albo czy istniejące środki przynoszą zamierzone wyniki w usuwaniu szkody poprzednio ustalonej zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia.
W ostatecznym stwierdzeniu tej kwestii uwzględnia się wszystkie istotne i należycie udokumentowane dowody.
4.
Rewizję przeprowadza się także w celu ustalenia indywidualnych marginesów dumpingu nowych eksporterów kraju wywozu, którzy nie wywieźli produktu w okresie dochodzenia, na mocy którego nałożono dane środki.
Rewizję wszczyna się w przypadku, gdy nowy eksporter lub producent potrafi wykazać, że nie jest związany z eksporterami ani producentami z kraju wywozu, których produkt jest objęty środkami antydumpingowymi i jeżeli faktycznie prowadzili oni wywóz do Wspólnoty po powyższym okresie objętym dochodzeniem, lub mogą wykazać, że przyjęli nieodwracalne zobowiązania umowne wywozu znacznej ilości produktu do Wspólnoty.
Rewizję dla nowego eksportera wszczyna się i prowadzi w trybie przyspieszonym, po konsultacji z Komitetem Doradczym i po umożliwieniu producentom wspólnotowym wyrażenia opinii.
Rozporządzenie Komisji wszczynające rewizję uchyla obowiązujące cło dotyczące nowego zainteresowanego eksportera, poprzez zmianę rozporządzenia nakładającego to cło oraz poddanie przywożonych towarów rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5, tak, aby zapewnić, że w przypadku stwierdzenia dumpingu nowego eksportera na podstawie rewizji cło antydumpingowe może zostać pobrane z mocą wsteczną od terminu wszczęcia rewizji.
Przepisów niniejszego akapitu nie stosuje się w przypadku nałożenia ceł na mocy art. 9 ust. 6.
5.
Odpowiednie przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące procedur i przebiegu dochodzenia, z wyjątkiem przepisów określających terminy, stosuje się do wszystkich rewizji prowadzonych na podstawie ust. 2, 3 i 4.
Każdą taką rewizję przeprowadza się w trybie przyspieszonym i zwykle zamyka w ciągu 12 miesięcy od daty jej wszczęcia.
6.
Rewizje prowadzone na podstawie niniejszego artykułu wszczyna Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym.
Zgodnie z gwarancjami przewidzianymi w rewizji instytucja Wspólnoty odpowiedzialna za wprowadzenie środków uchyla je lub utrzymuje na podstawie ust. 2, albo uchyla, utrzymuje lub zmienia na podstawie ust. 3 i 4.
W przypadku uchylenia środków dla indywidualnych eksporterów, a nie dla kraju jako całości, eksporterzy ci podlegają postępowaniu i mogą automatycznie zostać poddani ponownemu dochodzeniu w każdej kolejnej rewizji prowadzonej dla tego kraju na podstawie niniejszego artykułu.
7.
W przypadku gdy rewizja środków na podstawie ust. 3 jest w toku przy końcu okresu ich stosowania, jak określono w ust. 2, rewizja ta obejmuje także okoliczności wymienione w ust. 2.
8.
Bez względu na ust. 2 importer może wnioskować o zwrot pobranych ceł w przypadku wykazania, że margines dumpingu, na podstawie którego cła te uiszczono, został usunięty lub zredukowany poniżej poziomu obowiązującego cła.
Żądając zwrotu ceł antydumpingowych, importer przekazuje wniosek Komisji.
Wniosek jest składany za pośrednictwem Państwa Członkowskiego, na obszarze którego produkty zostały wprowadzone do wolnego obrotu w okresie sześciu miesięcy od daty odpowiedniego ustalenia kwoty ostatecznego cła przez właściwe organy lub daty podjęcia ostatecznej decyzji o pobraniu kwot zabezpieczonych cłem tymczasowym.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują wniosek Komisji.
Wniosek o zwrot uważa się za należycie poparty dowodami, jeżeli zawiera on dokładne informacje na temat żądanej kwoty zwrotu cła antydumpingowego i towarzyszy mu pełna dokumentacja celna dotycząca obliczenia i uiszczenia tej kwoty.
Wniosek powinien także zawierać dowody normalnych wartości i cen eksportowych do Wspólnoty, stosowanych w reprezentatywnym okresie przez eksportera lub producenta objętego cłem.
W przypadku gdy importer nie jest związany z danym eksporterem ani producentem i informacje te nie są natychmiast dostępne, albo eksporter lub producent nie jest skłonny przekazać ich importerowi, wniosek zawiera oświadczenie eksportera lub producenta o usunięciu lub zmniejszeniu marginesu dumpingu, jak określono w niniejszym artykule, oraz o przekazaniu odpowiednich dowodów potwierdzających Komisji.
W przypadku gdy dowody takie nie zostaną przekazane przez eksportera lub producenta w rozsądnym terminie, wniosek zostanie odrzucony.
Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja zdecyduje, czy i w jakim zakresie wniosek ten należy przyjąć lub może także w dowolnym terminie podjąć decyzję o wszczęciu rewizji tymczasowej, po czym informacje i ustalenia pochodzące z takiej rewizji, prowadzonej zgodnie z odpowiednimi przepisami, są wykorzystane do ustalenia, czy i w jakim zakresie zwrot jest uzasadniony.
Zwrot ceł zwykle ma miejsce w ciągu 12 miesięcy, a w żadnym wypadku nie później niż 18 miesięcy po dacie złożenia, należycie popartego dowodami, wniosku o zwrot, przez importera produktu objętego cłem antydumpingowym.
Kwotę zatwierdzonego zwrotu zwykle wypłaca Państwo Członkowskie w ciągu 90 dni od daty podjęcia powyższej decyzji.
9.
We wszystkich dochodzeniach w sprawie rewizji lub zwrotu, prowadzonych na podstawie niniejszego artykułu, Komisja stosuje metodologię wykorzystywaną w trakcie dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia cła, pod warunkiem że okoliczności nie uległy zmianie, z należytym uwzględnieniem przepisów art. 2, w szczególności jego ust. 11 i 12, oraz art. 17 niniejszego rozporządzenia.
10.
W każdym postępowaniu prowadzonym na podstawie niniejszego artykułu Komisja bada wiarygodność cen eksportowych zgodnie z art. 2.
Jednakże w przypadku podjęcia decyzji o ustaleniu ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9 cenę tę oblicza się bez redukcji o kwotę uiszczonych ceł antydumpingowych, jeżeli zostanie bezspornie udowodnione, że cła są należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży we Wspólnocie.
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy przemysł wspólnotowy dostarcza wystarczające informacje wskazujące, że środki nie doprowadziły do żadnych zmian lub doprowadziły do niewystarczających zmian cen odsprzedaży lub dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie, dochodzenie może zostać otwarte ponownie, po konsultacjach, w celu ustalenia, czy środki wywierają wpływ na powyższe ceny.
2.
W trakcie ponownego dochodzenia prowadzonego na podstawie niniejszego artykułu, eksporterom, importerom i producentom wspólnotowym zapewnia się możliwość wyjaśnienia sytuacji odnośnie do cen odsprzedaży i dalszych cen sprzedaży: w przypadku stwierdzenia, że środki powinny były doprowadzić do zmian cen, w celu usunięcia szkody poprzednio ustalonej zgodnie z art. 3, ceny eksportowe zostaną przeszacowane zgodnie z art. 2, a marginesy dumpingu ponownie obliczone tak, aby uwzględnione zostały przeszacowane ceny eksportowe.
W przypadku stwierdzenia, że brak zmian cen we Wspólnocie jest spowodowany spadkiem cen eksportowych, który nastąpił przed lub po zastosowaniu środków, marginesy dumpingu mogą zostać ponownie obliczone tak, aby uwzględnione zostały niższe ceny eksportowe.
3.
W przypadku gdy ponowne dochodzenie na podstawie niniejszego artykułu wykaże wzrost dumpingu, Rada na wniosek Komisji zmieni obowiązujące środki zwykłą większością głosów, zgodnie z nowymi ustaleniami dotyczącymi cen eksportowych.
4.
Odpowiednie przepisy art. 5 i 6 stosuje się do nowej rewizji, prowadzonej na podstawie niniejszego artykułu z tym, że rewizję taką prowadzi się w trybie przyspieszonym i zwykle zamyka w ciągu sześciu miesięcy od daty wszczęcia ponownego dochodzenia.
5.
Domniemane zmiany normalnej wartości uwzględnia się na podstawie niniejszego artykułu wyłącznie w przypadkach, gdy pełne informacje na temat zrewidowanych normalnych wartości, należycie udokumentowanych, zostaną przedstawione Komisji w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia.
W przypadku gdy dochodzenie obejmuje ponowną ocenę normalnych wartości, przywóz może podlegać rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 w oczekiwaniu na wynik dochodzenia.
Artykuł 13
Obejście środków
1.
Cła antydumpingowe nałożone na podstawie niniejszego rozporządzenia można rozszerzyć tak, aby objęły przywóz produktów podobnych lub ich części z państw trzecich, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone.
Obejście określa się jako zmianę struktury handlu między państwami trzecimi a Wspólnotą, wynikającą z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem, przy czym istnieją dowody na osłabienie skutków cła w odniesieniu do cen i/lub ilości podobnych produktów, jak również dowody na istnienie dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości uprzednio ustalonych dla tych produktów.
2.
Działalność montażową prowadzoną we Wspólnocie lub w państwie trzecim uznaje się za mającą na celu obejście obowiązujących środków, jeżeli:
a) rozpoczęła się lub przybrała znacznie na sile po lub tuż przed wszczęciem dochodzenia antydumpingowego, części zaś pochodzą z kraju objętego środkami; i
b) części stanowią 60 % lub więcej łącznej wartości części zmontowanego produktu, przy czym w żadnym wypadku za obejście środków nie zostanie uznana sytuacja, w której wartość dodana do przywiezionych części w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25 % kosztów produkcji; i
c) skutki korygujące są osłabione w odniesieniu do cen i/lub ilości zmontowanych produktów podobnych i istnieją dowody na istnienie dumpingu w stosunku do zwykłych wartości uprzednio ustalonych dla produktów podobnych.
3.
Dochodzenia na mocy niniejszego artykułu wszczyna się w przypadkach, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody dotyczące czynników wymienionych w ust. 1, po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego przez Komisję, która nakazuje także organom celnym odprawienie przywozu z zastrzeżeniem rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 lub żądania gwarancji.
Dochodzenia prowadzone są przez Komisję, której mogą towarzyszyć organy celne, i zamykane są w ciągu dziewięciu miesięcy.
W przypadku gdy początkowo ustalone fakty uzasadnią rozszerzanie środków, rozszerzenia tego dokonuje Rada, stanowiąc zwykłą większością głosów, na wniosek Komisji, począwszy od daty nałożenia obowiązku rejestracji na podstawie art. 14 ust. 5 lub żądania gwarancji.
Odpowiednie przepisy proceduralne niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wszczynania i prowadzenia dochodzeń mają zastosowanie na podstawie niniejszego artykułu.
4.
Produkty nie podlegają rejestracji na podstawie art. 14 ust. 5, ani środkom, w przypadku gdy towarzyszy im świadectwo celne, stwierdzające, że przywóz towarów nie stanowi obejścia środków.
Świadectwa takie mogą być wydane importerom na pisemny wniosek organów upoważnionych na mocy decyzji Komisji, która do tego celu zasięga opinii Komitetu Doradczego, lub decyzji Rady nakładającej środki i pozostają w mocy w okresie i na warunkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
5.
Przepisy niniejszego artykułu nie wyłączają zwykłego stosowania obowiązujących przepisów dotyczących opłat celnych.
Artykuł 14
Przepisy ogólne
1. Tymczasowe lub ostateczne cła antydumpingowe nakłada w drodze rozporządzenia i pobiera Państwo Członkowskie, w formie i wysokości, a także zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu.
Cła te pobiera się niezależnie od ceł, podatków i innych opłat zwykle nakładanych na przywóz.
Żaden produkt nie może być objęty jednocześnie cłem antydumpingowym i wyrównawczym w celu eliminacji tych samych skutków powstałych z tytułu dumpingu lub subwencji wywozowych.
2.
Rozporządzenia nakładające tymczasowe lub ostateczne cła antydumpingowe oraz rozporządzenia i decyzje dotyczące akceptacji zobowiązania lub zakończenia dochodzenia albo postępowania publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Takie rozporządzenia i decyzje zawierają w szczególności, przy należytej ochronie informacji poufnych, jeżeli jest to możliwe, nazwy eksporterów lub zaangażowanych państw, opis produktu oraz streszczenie faktów i uwag istotnych dla stwierdzenia dumpingu bądź szkody.
W każdym przypadku znanym stronom przesyła się odpis rozporządzenia lub decyzji.
Przepisy niniejszego ustępu stosuje się mutatis mutandis do rewizji.
3.
Szczególne przepisy, w szczególności dotyczące powszechnej definicji pojęcia pochodzenia, zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 [6], mogą zostać przyjęte zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
4.
W interesie Wspólnoty środki nałożone na mocy niniejszego rozporządzenia mogą zostać zawieszone decyzją Komisji, po konsultacji z Komitetem Doradczym, na okres dziewięciu miesięcy.
Zawieszenie może zostać przedłużone na kolejny okres nie dłuższy niż jeden rok, jeżeli Rada podejmie taką decyzję stanowiąc zwykłą większością głosów na wniosek Komisji.
Środki mogą zostać zawieszone wyłącznie w przypadku, gdy warunki rynkowe tymczasowo uległy zmianie w takim zakresie, że w skutek zawieszenia szkoda nie powinna nastąpić ponownie z zastrzeżeniem, że przemysł wspólnotowy miał możliwość wyrażenia opinii na ten temat, która została uwzględniona.
Środki mogą zostać wprowadzone ponownie w dowolnym terminie i po przeprowadzeniu konsultacji, jeżeli przyczyna zawieszenia ustała.
5.
Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywożonych towarów tak, aby środki mogły zostać zastosowane w odniesieniu do przywozu od daty rejestracji.
Przywożone towary mogą zostać poddane rejestracji, na wniosek przemysłu wspólnotowego, który zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie.
Rejestracja zostaje wprowadzona rozporządzeniem, które określa przedmiot środka i, gdy jest to właściwe, szacunkową kwotę opłat, które mogłyby być zapłacone w przyszłości..
Okres obowiązkowej rejestracji nie może być dłuższy niż dziewięć miesięcy.
6.
Państwa Członkowskie każdego miesiąca składają sprawozdania Komisji na temat handlu produktami przywozowymi objętymi dochodzeniem i środkami, a także na temat kwoty ceł pobranych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
Konsultacje
1.
Wszelkie konsultacje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu prowadzi się w ramach Komitetu Doradczego, w którego skład wchodzą przedstawiciele wszystkich Państw Członkowskich oraz przedstawiciel Komisji jako przewodniczący.
Konsultacje prowadzi się niezwłocznie na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji, w każdym przypadku w okresie umożliwiającym przestrzeganie terminów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Komitet obraduje po zwołaniu przez przewodniczącego.
Przewodniczący bezzwłocznie przekazuje Państwom Członkowskim wszelkie istotne informacje.
3.
Gdy jest to niezbędne, konsultacje mogą być prowadzone wyłącznie w formie pisemnej; w takich przypadkach Komisja zawiadamia o tym fakcie Państwa Członkowskie i określa okres, w którym mogą one wyrażać swoje opinie lub wnioskować o konsultacje ustne, które z kolei organizuje przewodniczący, pod warunkiem że konsultacje te mogą być przeprowadzone w terminie umożliwiającym przestrzeganie innych terminów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
4.
Konsultacje obejmują w szczególności:
a) istnienie dumpingu i metody ustalania marginesu dumpingu;
b) istnienie i zakres szkody;
c) związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach dumpingowych i szkodą;
d) środki, które w danych okolicznościach mogą zapobiec szkodzie lub naprawić szkodę spowodowaną dumpingiem, jak również sposoby realizacji tych środków.
Artykuł 16
Wizyty weryfikacyjne
1.
Komisja przeprowadza inspekcje, gdy uznaje to za właściwe, w celu zbadania dokumentacji importerów, eksporterów, handlowców, agentów, producentów, stowarzyszeń i organizacji zawodowych oraz weryfikacji dostarczonych informacji, dotyczących dumpingu i szkody.
W przypadku braku właściwej i terminowej odpowiedzi inspekcja weryfikacyjna może nie zostać przeprowadzona.
2.
Komisja może prowadzić wymagane dochodzenia w państwach trzecich, pod warunkiem że uzyska zgodę zainteresowanej firmy, zawiadomi przedstawicieli rządu danego kraju i ten rząd nie wyrazi sprzeciwu co do dochodzenia.
Niezwłocznie po uzyskaniu zgody zainteresowanej firmy Komisja przekazuje władzom kraju wywozu nazwy i adresy firm, które zostaną poddane inspekcji, oraz jej uzgodnione terminy.
3.
Zainteresowaną firmę zawiadamia się o charakterze informacji, które będą objęte weryfikacją podczas wizyty, oraz o innych informacjach, które muszą zostać dostarczone podczas takiej wizyty, co nie wyklucza możliwości żądania podczas weryfikacji, w świetle uzyskanych informacji, dalszych szczegółów.
4.
Podczas dochodzeń prowadzonych na podstawie ust. 1, 2 i 3 Komisji towarzyszą urzędnicy tych Państw Członkowskich, które wyrażą takie życzenie.
Artykuł 17
Kontrola wyrywkowa
1.
W przypadku dużej liczby skarżących, eksporterów, importerów, typów produktu lub transakcji dochodzenie można ograniczyć do rozsądnej liczby stron, produktów lub transakcji, wykorzystując wzorce statystycznie reprezentatywne w oparciu o informacje dostępne w momencie pobierania, albo do największej reprezentatywnej wielkości produkcji, obrotów lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie.
2.
Ostatecznej selekcji stron, typów produkcji lub transakcji, na podstawie niniejszych przepisów o kontroli wyrywkowej, dokonuje Komisja, chociaż preferowany jest wybór wzorca po konsultacji i za zgodą zainteresowanych stron pod warunkiem, że strony te dokonują zgłoszenia i udostępnią informacje w ciągu trzech tygodni od wszczęcia dochodzenia, w celu umożliwienia wyboru reprezentatywnego wzorca.
3.
W przypadkach ograniczenia badania, zgodnie z niniejszym artykułem, indywidualne marginesy dumpingu oblicza się jednak dla eksportera lub producenta niewyznaczonego początkowo, który przekaże niezbędne informacje w terminach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem gdy liczba eksporterów lub producentów jest tak duża, że indywidualne badania byłyby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiałyby zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie.
4.
Jeżeli po podjęciu decyzji o kontroli wyrywkowej niektóre lub wszystkie wybrane strony nie podejmują współpracy, co może w znacznym stopniu wpłynąć na wynik dochodzenia, wybiera się nowy wzorzec.
Jednakże jeżeli współpraca nadal nie będzie w znacznym stopniu podejmowana lub w przypadku braku czasu na wybór nowego wzorca stosuje się odpowiednie przepisy art. 18.
Artykuł 18
Brak współpracy
1.
Jeżeli zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie zapewnia niezbędnych informacji w terminach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia tymczasowe lub ostateczne, pozytywne bądź negatywne, mogą zostać dokonane w oparciu o fakty dostępne.
Zainteresowane strony informuje się o konsekwencjach braku współpracy.
2.
Nieudzielenie odpowiedzi przy użyciu komputera nie oznacza braku współpracy, pod warunkiem że zainteresowana strona wykaże, że przekazanie wymaganej odpowiedzi skutkowałoby dodatkowym, nieuzasadnionym obciążeniem lub dodatkowym kosztem.
3.
W przypadku gdy zainteresowana strona przekaże informacje, które nie są idealne pod każdym względem, nie zostaną one pomimo to pominięte pod warunkiem, że braki te nie spowodują zbędnych trudności w dokonywaniu ustaleń o uzasadnionej dokładności i są one właściwe i terminowo przekazane oraz weryfikowalne, a zainteresowana strona działała, dokładając wszelkich starań.
4.
Jeżeli dowody bądź informacje nie są zaakceptowane, stronę dostarczającą bezzwłocznie powiadamia się o przyczynach takiej decyzji, zapewniając jej możliwość udzielenia wyjaśnień w określonym terminie.
Jeżeli wyjaśnienia te zostają uznane za niezadowalające, przyczyny odrzucenia tych dowodów lub informacji zostaną ujawnione i podane w ramach opublikowanych ustaleń.
5.
Jeżeli ustalenia, w tym dotyczące normalnej wartości, przyjęto w oparciu o przepisy ust. 1 niniejszego artykułu, łącznie z informacjami dostarczonymi przez skarżącego, sprawdza się je, o ile to możliwe i z uwzględnieniem terminów dochodzenia, poprzez odniesienie do informacji pochodzących z innych niezależnych źródeł, które są dostępne, takich jak opublikowane cenniki, urzędowe statystyki dotyczące przywozu i zwrotów ceł lub informacji uzyskanych od innych zainteresowanych stron podczas dochodzenia.
6.
Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo, tak że odpowiednie informacje pozostają nieujawnione, wynik może być mniej korzystny niż ten, który byłby w przypadku pełnej współpracy.
Artykuł 19
Poufność
1.
Wszelkie informacje będące z natury rzeczy poufnymi (np. których ujawnienie stanowiłoby znaczną korzyść dla konkurencji lub miałoby znacząco negatywne skutki dla osoby przekazującej informacje lub osoby, od której ta ostatnia otrzymała te informacje) lub przekazywane z klauzulą poufności przez strony dochodzenia są z uzasadnionych przyczyn traktowane przez władze jako poufne.
2.
Zainteresowane strony przekazujące informacje poufne są zobowiązane dostarczyć także ich streszczenie, nieopatrzone klauzulą poufności.
Streszczenia te powinny być na tyle szczegółowe, aby umożliwić zrozumienie istoty informacji poufnych.
W wyjątkowych okolicznościach, zainteresowane strony mogą zawiadomić, że streszczenie tych informacji nie jest możliwe.
W takich wyjątkowych okolicznościach musi zostać dostarczone oświadczenie określające powody, dla których nie jest możliwe przedstawienie takiego streszczenia.
3.
W przypadku stwierdzenia, że poufność nie jest zagwarantowana lub gdy osoba dostarczająca informacje nie jest skłonna je ujawnić ani upoważnić innych do ich ujawnienia w formie uogólnionej lub streszczonej, informacje te mogą zostać pominięte, chyba że inne, odpowiednie źródła wskazują w zadowalający sposób na poprawność tych informacji.
Wniosków o poufność nie można arbitralnie odrzucać.
4.
Niniejszy artykuł nie wyklucza możliwości ujawniania informacji ogólnych przez organy Wspólnoty, w szczególności powodów decyzji podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, ani ujawniania dowodów, na których opierają się organy Wspólnoty, w zakresie niezbędnym do uzasadnienia tych powodów w postępowaniu sądowym.
Przy ujawnianiu należy uwzględnić uzasadniony interes zainteresowanych stron, w tym nieujawnianie ich tajemnic handlowych.
5.
Rada, Komisja, Państwa Członkowskie i ich urzędnicy nie mogą ujawniać żadnych informacji uzyskanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, w stosunku do których osoba przekazująca wnioskowała o poufność, bez wyraźnego zezwolenia tej osoby.
Wymiana informacji między Komisją a Państwami Członkowskimi lub informacje dotyczące konsultacji prowadzonych na podstawie art. 15 lub dokumenty wewnętrzne przygotowane przez organy Wspólnoty lub jej Państwa Członkowskie nie są ujawniane, z wyjątkiem gdy niniejsze rozporządzenie wyraźnie to przewiduje.
6.
Informacje uzyskane na podstawie niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do celów, dla których o nie wnioskowano.
Artykuł 20
Ujawnienie
1.
Skarżący, importerzy, eksporterzy, ich reprezentatywne stowarzyszenia oraz przedstawicielstwa kraju wywozu mogą wystąpić z wnioskiem o ujawnienie szczegółów leżących u podstaw najważniejszych faktów i ustaleń, w oparciu o które mają zostać nałożone tymczasowe środki.
Wnioski o ujawnienie składa się w formie pisemnej, niezwłocznie po nałożeniu środków tymczasowych, po czym niezwłocznie dokonuje się ujawnienia również w formie pisemnej.
2.
Strony wymienione w ust. 1 mogą wystąpić z wnioskiem o ostateczne ujawnienie zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których zalecane jest zastosowanie ostatecznych środków lub zakończenie dochodzenia, bądź postępowanie bez zastosowania takich środków, zwracając szczególną uwagę na ujawnienie faktów i ustaleń odmiennych od wykorzystywanych do celów środków tymczasowych.
3.
Wnioski o ostateczne ujawnienie określone w ust. 2 sporządza się w formie pisemnej i przekazuje Komisji, nie później niż w ciągu miesiąca po opublikowaniu informacji o nałożeniu cła, w przypadku zastosowania cła tymczasowego.
Jeżeli cło tymczasowe nie zostało nałożone, stronom umożliwia się wystąpienie z wnioskiem o ostateczne ujawnienie w terminie określonym przez Komisję.
4.
Ostateczne ujawnienie ma formę pisemną.
Sporządza się je bezzwłocznie, przy odpowiedniej ochronie informacji poufnych, zwykle nie później niż jeden miesiąc przed ostateczną decyzją lub przedstawieniem przez Komisję propozycji działań ostatecznych, na podstawie art. 9.
W przypadku gdy Komisja nie jest władna ujawnić określonych faktów lub ustaleń w tym terminie, ujawni je bezzwłocznie po jego upłynięciu.
Ujawnienie nie narusza żadnej dalszej decyzji, która może zostać podjęta przez Komisję bądź Radę, ale, w przypadku gdy decyzja taka będzie oparta na innych faktach i ustaleniach, są one niezwłocznie ujawniane.
5.
Oświadczenie złożone po ostatecznym ujawnieniu uwzględnia się wyłącznie w przypadku, gdy zostaną one przekazane w terminie określonym przez Komisję dla każdego przypadku, co najmniej dziesięciodniowym, przy należytym uwzględnieniu pilności sprawy.
Artykuł 21
Interes Wspólnoty
1.
Ustalenie, czy interes Wspólnoty wymaga interwencji, opiera się na ocenie wszystkich jej poszczególnych interesów jako całości, w tym interesu przemysłu wewnętrznego, użytkowników i konsumentów krajowych; ustalenia na podstawie niniejszego artykułu dokonuje się wyłącznie w przypadku, gdy wszystkim stronom umożliwiono wyrażenie poglądów na podstawie ust. 2.
Dokonując takiej oceny, szczególną uwagę zwraca się na potrzebę eliminacji skutków szkodliwego dumpingu zakłócającego handel oraz na przywrócenie efektywnej konkurencji.
Środków ustalonych na skutek stwierdzonego dumpingu i szkody można nie stosować w przypadku, gdy organy Wspólnoty mogą jednoznacznie uznać, w oparciu o przedstawione informacje, że zastosowanie takich środków nie leży w interesie Wspólnoty.
2.
W celu zapewnienia solidnych podstaw, w oparciu o które organy te będą mogły uwzględnić wszystkie poglądy i informacje przy podejmowaniu decyzji, czy nakładanie środków leży w interesie Wspólnoty, skarżący, importerzy i ich reprezentatywne stowarzyszenia, reprezentatywne organizacje użytkowników i konsumentów mogą w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia antydumpingowego dostarczać Komisji informacje.
Informacje te lub ich streszczenia udostępnia się innym stronom określonym w niniejszym artykule, a one są uprawnione do udzielenia na nie odpowiedzi.
3.
Strony postępujące zgodnie z ust. 2 mogą wystąpić z wnioskiem o przesłuchanie.
Wnioski takie rozpatruje się pozytywnie, jeżeli zostały one złożone w terminach określonych w ust. 2 i jeśli określają powody, w odniesieniu do interesu Wspólnoty, dla których strony te powinny zostać przesłuchane.
4.
Strony postępujące zgodnie z ust. 2 mogą komentować zastosowanie nałożonych ceł tymczasowych.
Komentarze takie są otrzymywane w ciągu jednego miesiąca po zastosowaniu tych środków, jeżeli mają zostać uwzględnione. Komentarze i ich odpowiednie streszczenia udostępnia się innym stronom, które mają prawo udzielić na nie odpowiedzi.
5.
Komisja bada informacje odpowiednio przekazane oraz zakres ich reprezentatywności, a wyniki tej analizy i opinię dotyczącą istoty przekazuje Komitetowi Doradczemu.
Komisja uwzględnia bilans poglądów wyrażonych w Komitecie w każdej swojej propozycji zgłoszonej na podstawie art. 9.
6.
Strony postępujące zgodnie z ust. 2 mogą występować z wnioskiem o udostępnienie faktów i ustaleń, w oparciu o które mogą zostać podjęte ostateczne decyzje.
Informacje te udostępnia się w możliwym zakresie, bez uszczerbku dla dalszych decyzji podejmowanych przez Komisję lub Radę.
7.
Informacje są brane pod uwagę wyłącznie w przypadku gdy towarzyszą im dowody potwierdzające ich prawdziwość.
Artykuł 22
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie nie wyklucza stosowania:
a) szczególnych zasad przewidzianych w umowach między Wspólnotą a państwami trzecimi;
b) rozporządzeń Wspólnoty w sektorze rolnym, rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 [7],(EWG) nr 2730/75 [8] i (EWG) nr 2783/75 [9]; niniejsze rozporządzenie uzupełnia je i uchyla ich przepisy uniemożliwiające stosowanie ceł antydumpingowych;
c) specjalnych środków pod warunkiem, że nie jest to sprzeczne ze zobowiązaniami wynikającymi z GATT.
Artykuł 23
Uchylenie obowiązujących przepisów
Rozporządzenie (WE) nr 3283/94 traci moc z wyjątkiem jego akapitu pierwszego art. 23.
Jednakże uchylenie rozporządzenia (WE) nr 3283/94 nie wpłynie na ważność postępowań wszczętych na mocy tego rozporządzenia.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia (WE) nr 2423/88 oraz rozporządzenie (WE) nr 3283/94 interpretuje się odpowiednio, jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jednakże terminy określone w art. 5 ust. 9, art. 6 ust. 9 i art. 7 ust. 1 mają zastosowanie do skarg wniesionych na podstawie art. 5 ust. 9 od dnia 1 września 1995 r. oraz dochodzeń wszczętych na podstawie tych skarg.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 385/96
z dnia 29 stycznia 1996 r.
w sprawie ochrony przed szkodliwymi praktykami cenowymi dotyczącymi statków
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wielostronne negocjacje prowadzone pod auspicjami Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju doprowadziły do zawarcia w dniu 21 grudnia 1994 r. Porozumienia dotyczącego normalnych warunków konkurencji w przemyśle budowy i remontów statków handlowych (zwanego dalej "Porozumieniem dotyczącym przemysłu stoczniowego").
(2) Uznano w ramach Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego, że szczególne cechy charakteryzujące transakcje zakupu statków praktycznie uniemożliwiają stosowanie ceł wyrównawczych i antydumpingowych na podstawie art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994, Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych i Porozumieniem w sprawie wprowadzenia art. VI GATT 1994, załączonego do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO); konieczność zastosowania skutecznego środka ochrony przed przynoszącą szkodę sprzedażą statków poniżej ich wartości normalnej doprowadziło do przyjęcia Kodeksu zapobiegania szkodliwym praktykom cenowym w przemyśle stoczniowym, który, wraz z podstawowymi zasadami, stanowi załącznik III do Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego (zwanego dalej "kodeksem").
(3) Treść tego kodeksu opiera się przede wszystkim na Porozumieniu w sprawie wprowadzenia art. VI GATT 1994, lecz oddala się od tego Porozumienia gdy tylko wymagają tego szczególne cechy charakteryzujące transakcje zakupu statków; wskazane jest zatem przełożenie języka kodeksu do prawodawstwa wspólnotowego, w miarę możliwości na podstawie tekstu rozporządzenia (WE) nr 384/96 Rady z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [3].
(4) Porozumienie dotyczące przemysłu stoczniowego i wynikające z niego przepisy prawne mają ogromne znaczenie dla prawa wspólnotowego.
(5) Aby zachować równowagę praw i obowiązków, jakie ustanawia Porozumienie dotyczące przemysłu stoczniowego, Wspólnota powinna przyjąć środki w stosunku do każdego statku, będącego przedmiotem szkodliwych praktyk cenowych w przemyśle stoczniowym, którego sprzedaż poniżej wartości normalnej stanowi szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
(6) W stosunku do budowniczych statków będących stronami Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego, sprzedaż statku może stanowić przedmiot postępowania ze strony Wspólnoty wyłącznie w wypadku gdy nabywca statku jest nabywcą wspólnotowym i pod warunkiem że nie jest to okręt wojenny.
(7) Pożądane jest ustanowienie jasnych i szczegółowych zasad dotyczących obliczania wartości normalnej oraz należy podkreślić przede wszystkim, że wartość ta powinna opierać się, w miarę możności, na sprzedaży reprezentatywnej podobnego statku dokonywanej w zwykłym obrocie handlowy w kraj wywozu; ważne jest określenie okoliczności w jakich sprzedaż na rynku krajowym może być uważana za sprzedaż ze stratą i zostać pominięta na rzecz sprzedaży podobnego statku do państwa trzeciego lub ustalenia wartości normalnej konstruowanej; wskazane jest także zagwarantowanie właściwego podziału kosztów, także w sytuacjach rozruchu; konieczne jest również w przypadku konstruowania wartości normalnej wskazanie metody, jaka ma być zastosowana, aby określić wysokość kosztów sprzedaży, kosztów administracyjnych i ogólnych, jak i marżę zysku, jaką należy dodać do tej wartości.
(8) Aby móc właściwie zastosować nowe narzędzie walki ze szkodliwymi praktykami cenowymi, Komisja powinna podjąć wszelkie możliwe kroki dla sprawdzenia w dużych konglomeratach czy holdingach państw trzecich zasadności opłat rachunkowych, przy oszacowaniu struktury kosztów własnych.
(9) W celu określenia wartości normalnej dla państw niemających gospodarki rynkowej, wydaje się słuszne określenie procedury wyboru państwa trzeciego o gospodarce rynkowej, jaki stanie się punktem odniesienia dla tego celu; gdy nie jest możliwe wskazanie właściwego państwa trzeciego, należy określić wartość normalną na innej rozsądnej podstawie.
(10) Celowe jest zdefiniowanie ceny eksportowej oraz wymienienie tych korekt, które należy uwzględniać w kalkulacjach w przypadku gdy za odpowiednie uznaje się zrekonstruowanie tej ceny na podstawie pierwotnej ceny wolnorynkowej.
(11) Dla zapewnienia właściwego porównania między ceną eksportową i wartością normalną należy wymienić czynniki, w tym kary wynikające z umów, jakie mogą wpłynąć na ceny i porównywanie cen.
(12) Wskazane jest określenie jasnych i szczegółowych kierunków odnoszących się do czynników, jakie mogą przyczynić się do określenia, czy sprzedaż po zaniżonej cenie spowodowała lub może spowodować istotną szkodę; kiedy stara się wykazać, że poziom ceny danej sprzedaży jest odpowiedzialny za szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy, może być konieczne wzięcie pod uwagę innych czynników i, w szczególności, warunków charakterystycznych dla rynku we Wspólnocie.
(13) Wskazane jest zdefiniowanie pojęcia "przemysłu wspólnotowego" w odniesieniu do możliwości zbudowania podobnego statku i oszacowania, że strony powiązane z eksporterami mogą zostać wyłączone z tego przemysłu oraz zdefiniowanie pojęcia "powiązany".
(14) Konieczne jest określenie warunków materialnych i proceduralnych dla złożenia skargi na szkodliwe praktyki cenowe, podobnie jak zakresu poparcia, jakie powinna ona uzyskać ze strony przemysłu wspólnotowego i określenie informacji dotyczących nabywcy statku, szkodliwych praktyk cenowych, szkody i związku przyczynowego, jakie taka skarga powinna zawierać; wskazane jest również określenie procedur stosowanych przy odrzucaniu skarg lub wszczynaniu postępowań;
(15) Kiedy nabywca statku, który był przedmiotem szkodliwych praktyk cenowych znajduje się na terytorium innej strony Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego, skarga może zawierać również wniosek o wszczęcia postępowania przez władze tej strony Porozumienia; wniosek taki powinien być przekazany władzom strony Porozumienia, jeśli działanie takie jest uzasadnione.
(16) Gdy okaże się to konieczne, postępowanie może być wszczęte na podstawie pisemnej skargi władz strony Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i na warunkach Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego.
(17) Konieczne jest określenie sposobu, w jaki strony będą powiadamiane o informacjach wymaganych przez władze i zapewnienie im szerokich możliwości przedstawienia wszystkich elementów dowodowych i obrony własnych interesów; wskazane jest także precyzyjne określenie zasad i procedur, jakich należy przestrzegać w czasie postępowania oraz, w szczególności, zasad dotyczących ujawnienia się zainteresowanych stron, przedstawienia ich punktu widzenia, i dostarczenia informacji w ustalonym wcześniej terminie, tak żeby powyższe informacje i opinie mogły zostać wzięte pod uwagę; należy także wskazać warunki, na jakich określona zainteresowana strona może mieć dostęp do informacji dostarczonych przez inne zainteresowane strony i mieć możliwość wypowiedzenia się na ich temat; należałoby również zapewnić współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją w zakresie zbierania informacji.
(18) Konieczne jest określenie, że zamknięcie postępowania, niezależnie od tego, czy kończy się ono nałożeniem opłaty wyrównującej skutki szkodliwych praktyk cenowych czy nie, będzie mieć miejsce najpóźniej rok od daty wszczęcia postępowania lub daty dostawy statku, zależnie od okoliczności; zarówno postępowania jak i badania powinny zostać zamknięte, jeśli margines szkodliwej ceny jest minimalny.
(19) Postępowanie może zostać zamknięte, pomimo że nie została nałożona opłata wyrównująca skutki szkodliwych praktyk cenowych, jeśli sprzedaż statku, jaki był przedmiotem szkodliwych praktyk cenowych jest anulowana ostatecznie i bezwarunkowo lub jeśli inne odpowiadające temu środki zostały przyjęte; należy jednak zwrócić szczególną uwagę na to, by osiągnięcie celu niniejszego rozporządzenia nie zostało zagrożone.
(20) W drodze decyzji należy nałożyć opłatę wyrównującą skutki szkodliwych praktyk cenowych, równą wysokości marginesu szkodliwej ceny, na budowniczego statku, którego sprzedaż po szkodliwej cenie wyrządziła szkodę w przemyśle wspólnotowym, gdy wszystkie warunki określone w niniejszym rozporządzeniu zostaną spełnione; dla wydania takiej decyzji należy określić jasne i precyzyjne zasady, w tym także wszystkie środki niezbędne do jej skutecznej realizacji, w szczególności przyjęcie środków zaradczych w wypadku, gdyby budowniczy statku nie uiścił opłaty związanej wyrównującej skutki szkodliwych praktyk cenowych w ustalonym terminie.
(21) Konieczne jest określenie precyzyjnych zasad dotyczących odmowy prawa załadunku lub rozładunku w portach wspólnotowych wobec statków zbudowanych przez budowniczego statków podlegającego środkom zaradczym.
(22) Obowiązek uiszczenia opłaty wyrównującej skutki szkodliwych praktyk cenowych wygasa dopiero po całkowitym uiszczeniu tej opłaty pod koniec okresu, w czasie którego przyjęte zostały środki zaradcze.
(23) Żaden ze środków przyjmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia nie może być sprzeczny z interesem Wspólnoty.
(24) Działając na podstawie niniejszego rozporządzenia Wspólnota powinna być świadoma konieczności przeprowadzania szybkich i skutecznych działań.
(25) Niezbędne jest określenie, że powinno się regularnie zasięgać opinii Komitetu Doradczego na pewnych etapach dochodzenia; komitet ten złożony będzie z przedstawicieli Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji w charakterze przewodniczącego.
(26) Należy założyć, że konieczne mogą być wizyty weryfikacyjne, mające na celu kontrolę dostarczanych informacji dotyczących szkodliwych praktyk cenowych i szkody, wizyty takie zależeć będą od jakości odpowiedzi otrzymanych w kwestionariuszach.
(27) W stosunku do stron, które nie współpracują w sposób satysfakcjonujący, konieczne jest założenie, że inne informacje mogą być używane do poczynienia ustaleń i że te informacje mogą być mniej korzystne dla danych stron, aniżeli w wypadku, gdyby podjęły one współpracę.
(28) Należy przewidzieć przepisy dotyczące postępowania z informacjami poufnymi w sposób zabezpieczający przed ujawnieniem tajemnic handlowych.
(29) Niezbędne jest, aby strony mające prawo bycia objętymi takim postępowaniem były właściwie informowane o najważniejszych działaniach i przepisach, oraz żeby taka informacja docierała, uwzględniając proces decyzyjny we Wspólnocie, w terminie umożliwiającym stronom obronę własnych interesów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zasady i definicje
1.
Opłata wyrównująca skutki szkodliwych praktyk cenowych może zostać nałożona na budowniczego statku, który był przedmiotem szkodliwych praktyk cenowych, którego sprzedaż innemu nabywcy niż nabywca z państwa, z jakiego pochodzi statek wyrządza szkodę.
2.
Statek powinien być uważany za stanowiący przedmiot szkodliwych praktyk cenowych, gdy cena eksportowa sprzedanego statku jest niższa od ceny porównywalnej, stosowanej w zwykłym obrocie handlowym przy sprzedaży podobnego statku nabywcy z państwa wywozu.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "statek" oznacza każdy statek morski o napędzie automatycznym o pojemności równej lub większej niż 100 ton brutto, używany do transportu towarów lub osób albo w celach specjalnych (np. lodołamacze i pogłębiarki), jak też każdy holownik o mocy równej lub większej od 365 kW;
b) "podobny statek" oznacza statek tego samego typu, przeznaczony do tych samych celów i mający w przybliżeniu podobne rozmiary co rozważany statek i mający zbliżone cechy charakterystyczne;
c) "taka sama kategoria ogólna statku" oznacza statek tego samego typu, który przeznaczony jest do tych samych celów, lecz o odmiennych rozmiarach;
d) "sprzedaż" oznacza akt nadający lub przekazujący prawo własności do statku, z wyjątkiem praw własności, jakie zostały nadane lub nabyte wyłącznie w celu gwarancji zwykłej pożyczki handlowej;
e) "prawo własności" odnosi się do każdego z umownych i własnościowych praw umożliwiających beneficjentowi lub beneficjentom takich praw czerpanie zysków z eksploatacji statku w sposób całkowicie porównywalny do eksploatacji przynoszącej zyski właścicielowi statku.
W celu określenia, czy taka dokładna porównywalność istnieje, trzeba wziąć pod uwagę m.in. następujące elementy:
i) warunki i okoliczności transakcji;
ii) obowiązujące w sektorze praktyki handlowe;
iii) czy statek będący przedmiotem transakcji jest włączony do działalności beneficjenta lub beneficjentów, i
iv) czy w rzeczywistości prawdopodobne jest, że beneficjent lub beneficjenci takich praw czerpią zyski i podejmują ryzyka związane z eksploatacją statku podczas znacznej części okresu życia statku;
f) termin "nabywca" oznacza każdą osobę lub spółkę, która uzyskuje prawo własności za pośrednictwem umowy dzierżawy lub umowy długoterminowego czarteru statku bez załogi, przy okazji oryginalnego transferu dokonanego przez budowniczego statku, pośrednio lub bezpośrednio, w tym osoba lub spółka, która posiada lub kontroluje nabywcę lub daje wskazówki nabywcy.
Osoba lub spółka posiada nabywcę, gdy ma udziały wynoszące ponad 50 % jego kapitału.
Osoba lub spółka kontroluje nabywcę, gdy jest prawnie lub faktycznie w stanie wywierać presję lub wpływać na nabywcę, co może mieć miejsce w wypadku gdy udział kapitału wynosi 25 %.
Jeżeli własność nabywcy jest ustalona, zakłada się, że nie ma – chyba że są dowody sytuacji przeciwnej – wyraźnej kontroli spółki.
Może być więcej niż jeden nabywca statku;
g) termin "spółka" oznacza każdą spółkę lub jednostkę prawa cywilnego lub handlowego, włączając spółdzielnie i inne osoby prawne w znaczeniu prawa publicznego czy prywatnego, w tym te, które nie są nastawione na przynoszenie dochodu;
h) wyrażenie "Umawiająca się Strona" oznacza każde trzecie państwo stronę Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego.
Artykuł 2
Ustalanie szkodliwych praktyk cenowych
A. Wartość normalna
1.
Wartość normalna opiera się zwykle na cenie zapłaconej lub należnej od niezależnego nabywcy w państwie wywozu w zwykłym obrocie handlowym za podobny statek.
2.
Ceny proponowane przez strony, które wydają się być zrzeszone lub które zawarły ze sobą porozumienie wyrównawcze, mogą być uważane za ceny proponowane w zwykłym obrocie handlowym i być stosowane dla ustalenia wartości normalnej tylko wtedy, gdy ustalone jest, że ceny te nie uległy zmianie w wyniku relacji między stronami.
3.
Gdy żadna sprzedaż podobnych statków nie miała miejsca w zwykłym obrocie handlowym lub gdy ze względu na szczególną sytuację rynkową, sprzedaż taka nie pozwala na właściwe porównanie, wartość normalna statku obliczana jest na podstawie ceny podobnego statku, stosowanej w zwykłym obrocie handlowym, gdy jest on wywożony do danego państwa trzeciego, pod warunkiem że cena ta jest reprezentatywna.
Jeśli sprzedaż do danego trzeciego państwa nie ma miejsca lub jeśli nie pozwala na właściwe porównanie, to wartość normalna podobnego statku obliczana jest na podstawie kosztów produkcji w państwie pochodzenia, po czym jest ona zwiększana o rozsądną kwotę za koszty sprzedaży, koszty administracyjne i ogólne, jak i marżę zysku.
4.
Sprzedaż podobnych statków na rynku krajowym państwa wywozu lub sprzedaż do państwa trzeciego po cenie niższej niż jednostkowe koszty produkcji (stałe lub zmienne), zwiększone o koszty sprzedaży, koszty administracyjne i ogólne będą mogły być uważane jako nieodbywająca się w zwykłym obrocie handlowym ze względu na ich cenę i mogą nie być brane pod uwagę przy określeniu ich zwykłej wartości normalnej tylko wtedy, gdy zostanie określone, że sprzedaż taka odbywa się po cenach, które nie pozwalają pokryć wszystkich kosztów w rozsądnym terminie, wynoszącym zwykle pięć lat.
5.
Koszty obliczane są zwykle na podstawie dokumentów rachunkowych budowniczego statku, którego dotyczy postępowanie, pod warunkiem że dokumenty te prowadzone są zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości danego państwa i że zostało stwierdzone, że dokumenty te odzwierciedlają w sposób rozsądny koszty związane z produkcją i sprzedażą rozważanego statku.
Brane są pod uwagę dostarczone elementy dowodowe dotyczące właściwego podziału kosztów, pod warunkiem że stwierdzi się, że ten rodzaj podziału był stale stosowany w przeszłości.
W braku lepszej metody preferuje się system podziału kosztów oparty na obrotach.
O ile nie zostało to wcześniej uwzględnione przy podziale kosztów, określonych w niniejszym ustępie, koszty są dopasowywane we właściwy sposób w zależności od elementów nieodnawialnych kosztów, z których korzysta przyszła produkcja i/lub obecna oraz okoliczności, w jakich koszty uległy zmianom w wyniku operacji rozruchu.
6.
Kwoty odpowiadające kosztom sprzedaży, kosztom administracyjnym i ogólnym, jak i zyskom, opierają się na danych rzeczywistych dotyczących produkcji i sprzedaży, w zwykłym obrocie handlowym, podobnych statków, przez budowniczego statków, którego dotyczy postępowanie.
Gdy powyższe wielkości nie mogą zostać w ten sposób określone, mogą wówczas zostać określone na podstawie:
a) średniej ważonej kwot rzeczywistych, jakie inni budowniczowie statków z państwa pochodzenia statku wydali lub otrzymali za budowę i sprzedaż podobnych statków na rynku wewnętrznym tego kraju;
b) kwot rzeczywistych, stosowanych w produkcji i sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym, tej samej kategorii statków wobec danego budowniczego statków na rynku krajowym kraju pochodzenia;
c) każdej innej rozsądnej metody, pod warunkiem że kwota odpowiadająca zyskowi w ten sposób określonemu nie przekracza zysku osiągniętego normalnie przez innych budowniczych statków ze sprzedaży statków tej samej ogólnej kategorii na rynku krajowym państwa pochodzenia statku.
Ponadto zysk dodany do wartości konstruowanej obliczany jest, we wszystkich przypadkach, na podstawie średniego zysku zrealizowanego w rozsądnym okresie, który nie powinien zwykle przekroczyć sześciu miesięcy zarówno przed, jak i po sprzedaży, jaka stanowi przedmiot postępowania i powinien przedstawiać rozsądny zysk w chwili danej sprzedaży.
Dla tego rachunku powinny być wyeliminowane wszelkie zniekształcenia, które mogłyby doprowadzić do uzyskania nierozsądnego zysku w chwili sprzedaży.
7.
Ze względu na okres jaki upływa od dnia umowy do chwili dostarczenia statków, wartość normalna nie powinna zawierać kosztów rzeczywistych, co do których budowniczy statków dowiedzie, że wynikają one z siły wyższej i są wyraźnie wyższe od wzrostu kosztów, które budowniczy statków mógł przewidzieć i uwzględnić w chwili, gdy zostały ustalone istotne warunki sprzedaży.
8.
W wypadku sprzedaży dokonanej przez państwa o gospodarce nierynkowej i w szczególności przez państwa, do których odnosi się rozporządzenie (WE) nr 519/94 Rady z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83 [4], wartość normalna określana jest na podstawie ceny lub wartości skonstruowanej w państwie trzecim o gospodarce rynkowej, ceny stosowanej w danym państwie trzecim wobec innych państw, z uwzględnieniem Wspólnoty lub, gdy nie jest to możliwe, na każdej innej rozsądnej podstawie, z uwzględnieniem ceny faktycznie zapłaconej, lub należnej we Wspólnocie za podobny statek, właściwie skorygowane, tak aby uwzględniały rozsądną marżę zysku.
Dane państwo trzecie o gospodarce rynkowej jest wybierane w rozsądny sposób, biorąc pod uwagę wszystkie rzetelne informacje dostępne w chwili wyboru.
Uwzględnia się również terminy.
Strony postępowania informowane są niezwłocznie po jego wszczęciu w wybranym państwie trzecim o gospodarce rynkowej i dysponują okresem dziesięciu dni, aby przedstawić swoje uwagi.
B. Cena eksportowa
9.
Cena eksportowa jest to cena faktycznie zapłacona lub należna za rozważany statek.
10.
Kiedy nie ma ceny eksportowej lub gdy okazuje się, że cena eksportowa nie jest wiarygodna ze względu na fakt istnienia stowarzyszenia lub porozumienia wyrównawczego między budowniczym statków i nabywcą lub osobą trzecią, cena eksportowa może być skonstruowana na podstawie ceny, za którą statek jest odsprzedany po raz pierwszy niezależnemu nabywcy lub, jeśli statek nie jest odsprzedany w stanie, w którym został sprzedany pierwotnie, na każdej innej rozsądnej podstawie.
W takich wypadkach dokonywane są poprawki, mające na celu uwzględnienie wszystkich kosztów, w tym opłat i podatków, poniesionych w okresie między początkową sprzedażą i ponowną sprzedażą a marżą zysku, w celu ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej.
Koszty, z tytułu których dokonuje się korekt, obejmują koszty normalnie ponoszone przez nabywcę, lecz zapłacone przez każdą stronę działającą we Wspólnocie albo poza jej obrębem, która wydaje się być stowarzyszona z budowniczym statków lub nabywcą lub też co do której podejrzewa się, że zawarła z budowniczym statków lub tym nabywcą porozumienie wyrównawcze, w szczególności następujące elementy: zwykły transport, ubezpieczenie, utrzymanie, rozładunek i koszty dodatkowe; należności celne i inne podatki, jakie należy uiścić w państwie przywozu z racji zakupu statku, jak i rozsądny margines kosztów sprzedaży, kosztów administracyjnych i ogólnych oraz zysk.
C. Porównanie
11.
Dokonuje się uczciwego porównania ceny eksportowej i wartości normalnej.
Porównanie to ma miejsce na tym samym poziomie obrotu i dla sprzedaży dokonywanej w jak najbardziej zbliżonych okresach, chodzi najczęściej o sprzedaż dokonywaną w okresie trzech miesięcy poprzedzających sprzedaż lub następujących po sprzedaży stanowiącej przedmiot postępowania lub, w wypadku braku takiej sprzedaży, we właściwie określonym terminie.
Uwzględnia się w każdym wypadku, w zależności od cech charakterystycznych, różnice wpływające na porównywalność cen, włączając różnice dotyczące okoliczności i warunków sprzedaży, kar wynikających z umowy, podatków, poziomu obrotu, liczby i cech fizycznych, a także wszystkich innych różnic, o których wiadomo, że wpływają na porównywalność cen.
Kiedy w wypadkach określonych w ust. 10 porównywalność cen została naruszona, wartość normalna ustalana jest na poziomie obrotu porównywalnym do poziomu obrotu skonstruowanej ceny eksportowej lub bierze się należycie pod uwagę elementy, które mogą być wzięte pod uwagę zgodnie z niniejszym ustępem.
Należy unikać podwójnego dokonywania korekt, w szczególności w wypadku różnic dotyczących rabatów i kar wynikających z umowy.
W przypadku gdy porównywanie cen wymaga wymiany waluty, wymiana ta jest dokonywana z zastosowaniem obowiązującego kursu walutowego w dniu sprzedaży, z wyjątkiem sytuacji, gdy sprzedaż waluty obcej podczas terminowych transakcji giełdowych jest bezpośrednio związana z daną sprzedażą na wywóz. Używany jest wówczas wskaźnik wymiany stosowany przy terminowych transakcjach sprzedaży.
Do celów niniejszych przepisów za datę sprzedaży uważa się dzień, w którym ustalone zostały istotne warunki sprzedaży, czyli z reguły dzień zawarcia umowy.
Jednakże jeżeli istotne warunki sprzedaży zostały w znaczny sposób zmienione w innej dacie, należy zastosować kurs walutowy obowiązujący w dniu takiej zmiany.
W takim przypadku należy dokonać odpowiednich korekt, uwzględniających wpływ, jaki na margines szkodliwej ceny mogłyby wywrzeć zmiany kursu walutowego między dniem sprzedaży i dniem, w którym dokonano wyżej opisanej modyfikacji warunków umowy.
D. Margines szkodliwej ceny
12.
Z zastrzeżeniem właściwych przepisów regulujących uczciwe porównanie, istnienie marginesu szkodliwej ceny jest ustalane na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną cen wszystkich sprzedaży lub przez porównanie indywidualnych wartości normalnych i indywidualnych cen eksportowych, transakcja po transakcji.
Jednakże wartość normalna ustalana jako średnia ważona może być porównana z cenami wszystkich indywidualnych sprzedaży, jeśli układ cen eksportowych różni się w zasadniczy sposób między poszczególnymi nabywcami, regionami lub okresami i jeśli metody określone w pierwszej części niniejszego ustępu nie pozwalają na pełne odzwierciedlenie stosowanych szkodliwych praktyk cenowych.
13.
Margines szkodliwej ceny jest kwotą, o którą wartość normalna przekracza cenę eksportową.
Kiedy marginesy szkodliwych cen zmieniają się, wtedy można ustalić średni ważony margines szkodliwej ceny.
Artykuł 3
Ustalanie szkody
1.
Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pojęcie "szkody" oznacza, o ile nie jest postanowione inaczej, istotną szkodę wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu, zagrożenie wyrządzeniem istotnej szkody przemysłowi wspólnotowemu lub opóźnienie w utworzeniu się przemysłu wspólnotowego i jest interpretowane zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
2.
Określenie szkody oparte jest na pozytywnych elementach dowodowych i obejmuje obiektywną analizę: a) skutku, jaki sprzedaż po cenie niższej od wartości normalnej wywiera na ceny podobnych statków na rynku wspólnotowym, i b) wpływu tej sprzedaży na przemysł wspólnotowy.
3.
W odniesieniu do skutków sprzedaży na cenę niższą od wartości normalnej na ceny bierze się pod uwagę to czy wystąpiło znaczne podcięcie cenowe w odniesieniu do cen podobnych statków przemysłu wspólnotowego, wywołane przez sprzedaż po cenach niższych od wartości normalnej i czy sprzedaż ta w inny sposób nie powoduje na znacznym poziomie efektu obniżających się cen na lub w znacznym poziomie nie wstrzymuje wzrostu cen, który mógłby wystąpić.
Czynniki te, uwzględnione razem lub pojedynczo, nie mają charakteru determinującego.
4.
Kiedy sprzedaż statków pochodzących z więcej niż jednego państwa stanowi równocześnie przedmiot postępowania w sprawie przeciwdziałania szkodliwym praktykom cenowym, skutki takiej sprzedaży ocenia się łącznie tylko jeśli: a) margines szkodliwej ceny ustalony dla nabywców z wszystkich krajów jest większy niż minimalny margines określony w art. 7 ust. 3, i jeśli b) ocena łączna sprzedaży jest właściwa, uwzględniając warunki konkurencji między statkami sprzedawanymi nabywcy i przez budowniczych statków z państw trzecich oraz warunki konkurencji między tymi statkami i podobnymi statkami wspólnotowymi.
5.
Badanie wpływu sprzedaży za cenę niższą od wartości normalnej na rozważany przemysł wspólnotowy obejmuje ocenę wszystkich istotnych czynników i wskaźników ekonomicznych mających wpływ na sytuację przemysłu, między innymi: fakt, że przemysł nie podniósł się jeszcze ze szkód poniesionych wskutek dumpingu, szkodliwych praktyk cenowych i subsydiów, wielkość obecnego marginesu szkodliwych cen, rzeczywisty i przypuszczalny spadek sprzedaży, zysków, produkcji, udziału w rynku, wydajności, zwrotu z inwestycji, wykorzystania zdolności produkcyjnych; czynniki wpływające na ceny wspólnotowe; rzeczywisty i przypuszczalny negatywny wpływ na przepływ środków pieniężnych, zapasy, zatrudnienie, płace, wzrost, zdolność do pozyskiwania kapitału lub inwestycji.
Powyższy katalog nie jest zamknięty, żaden z wymienionych czynników lub kilka z nich łącznie nie mają też znaczenia determinującego.
6.
Należy wykazać przy pomocy wszystkich dostępnych środków dowodowych przedstawionych w związku z ust. 2, że sprzedaż po cenie niższej niż wartość normalna spowodowała lub powoduje szkodę w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.
Wiąże się to w szczególności z wykazaniem, że poziomy cen określone zgodnie z ust. 3 wywierają na przemysł wspólnotowy wpływ określony w ust. 5 i że wpływ ten można określić jako istotny.
7.
Znane czynniki inne niż sprzedaż po cenie niższej od wartości normalnej, które jednocześnie wyrządzają szkodę przemysłowi wspólnotowemu należy również zbadać, aby upewnić się, że szkoda wywołana przez te czynniki nie została przypisana sprzedaży po cenie niższej niż wartość normalna w rozumieniu ust. 6.
Do czynników, które z tego względu mogą być wzięte pod uwagę, zalicza się wielkość sprzedaży i ceny sprzedaży nieniższe od wartości normalnej stosowane przez budowniczych statków z krajów innych niż kraj wywozu, spadek popytu lub zmiana struktury konsumpcji, restrykcyjne praktyki handlowe i konkurencja ze strony innych wspólnotowych budowniczych statków i pochodzących z państw trzecich, rozwój technologii i działalność wywozowa oraz wydajność przemysłu wspólnotowego.
8.
Skutki sprzedaży po cenach niższych od wartości normalnej są oceniane w powiązaniu z dokonywaną przez przemysł wspólnotowy produkcją podobnych statków, kiedy dostępne dane pozwalają na identyfikację tej produkcji na podstawie kryteriów takich jak proces produkcyjny i osiągane przez producenta sprzedaż i zysk.
Jeśli taka odrębna identyfikacja produkcji nie jest możliwa, skutki sprzedaży po cenie niższej oceniane są poprzez badanie najwęższej ogólnej kategorii statków obejmującej podobny statek, dla którego można uzyskać wszystkie konieczne informacje.
9.
Określenie zagrożenia wyrządzenia istotnej szkody opiera się na stwierdzonym stanie faktycznym nie zaś tylko na domniemaniach, przypuszczeniach i podejrzeniach.
Zmiana okoliczności, mogąca spowodować sytuację, w której sprzedaż po cenie niższej niż wartość normalna doprowadziłaby do powstania szkody, musi być nieunikniona i dawać się przewidzieć w jasny sposób.
Przy ocenie istnienia zagrożenia wyrządzenia istotnej szkody należy zwrócić uwagę między innymi na następujące czynniki:
a) wystarczające i pozostające w dyspozycji budowniczego statków zdolności produkcyjne lub znaczny i nieunikniony wzrost takich zdolności wskazujący na prawdopodobieństwo znacznego wzrostu sprzedaży po cenach niższych niż wartość normalna, oceniane przy uwzględnieniu dostępności innych rynków wywozu, które mogłyby wchłonąć nadmiar wywozu; i
b) fakt, że statki wywożone są po cenach, które mogłyby doprowadzić do znacznego obniżenia cen lub w znacznym stopniu wstrzymać wzrost cen i wywołać wzrost zamówień w innych krajach.
Żaden z czynników wyliczonych powyżej nie ma sam jeden charakteru determinującego, lecz wszystkie czynniki ocenione jednocześnie muszą wskazywać, że dodatkowa sprzedaż po cenach niższych od wartości normalnej jest nieunikniona i że wyrządzona zostanie istotna szkoda, jeśli nie zostaną przyjęte środki ochronne.
Artykuł 4
Definicja przemysłu wspólnotowego
1. Do celów niniejszego rozporządzenia pojęcie "przemysł wspólnotowy" jest interpretowane jako odnoszące się do producentów wspólnotowych zdolnych do wybudowania podobnego statku, przy użyciu posiadanych przez siebie urządzeń lub których urządzenia mogą być w dowolnym czasie zaadoptowane do budowy podobnych statków, lub ci z nich, których zdolności produkcyjne wybudowania podobnego statku łącznie stanowią większą część, tak jak ją określono w art. 5 ust. 6, wspólnotowych zdolności produkcyjnych łącznie.
2.
Do celów ust. 1 producentów uważa się za powiązanych z budowniczym statków, eksporterem lub nabywcą tylko jeśli: a) jeden z nich bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugiego lub b) jeżeli obaj, bezpośrednio lub pośrednio, są kontrolowani przez osobę trzecią lub c) jeżeli razem, bezpośrednio lub pośrednio, kontrolują osobę trzecią, pod warunkiem że istnieją podstawy by sądzić lub podejrzewać, że ze względu na to powiązanie rozważany producent będzie zachowywać się inaczej niż producenci niepowiązani.
Do celów niniejszego ustępu Stronę uważa się za kontrolowaną przez drugą, jeżeli ta druga Strona może prawnie lub faktycznie wywierać nacisk lub wpływać na pierwszą.
3.
Do niniejszego artykułu stosuje się przepisy art. 3 ust. 8.
Artykuł 5
Wszczęcie postępowania
1.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 8, postępowanie mające na celu ustalenie istnienia, stopnia i skutków zarzucanych nieuczciwych praktyk cenowych wszczynane jest w wyniku złożenia pisemnej skargi przez osobę fizyczną, prawną lub inną jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej działające w imieniu przemysłu wspólnotowego.
Skarga może być kierowana do Komisji lub do Państwa Członkowskiego, które przekazuje ją Komisji.
Komisja zsyła Państwom Członkowskim kopie wszystkich skarg, które do niej wpływają.
Skargę uważa się za złożoną w pierwszym dniu roboczym następującym po dniu jej doręczenia do Komisji listem poleconym lub dniu wystawienia potwierdzenia odbioru przez Komisję.
W przypadku gdy nie złożono żadnej skargi, a Państwo Członkowskie dysponuje wystarczającymi dowodami na stosowanie nieuczciwych praktyk cenowych i wynikającą z nich szkodę, Państwo to niezwłocznie powiadamia o tych dowodach Komisję.
2.
Skargę opisaną w ust. 1 składa się nie później niż:
a) sześć miesięcy od chwili, w której składający skargę dowiedział się lub powinien był powziąć wiadomość o sprzedaży statku,
- w przypadku gdy składający skargę został zaproszony do złożenia swej oferty w trybie przetargu otwartego lub jakiejkolwiek innej procedury przetargowej,
- składający skargę złożył ofertę, oraz
- oferta składającego skargę odpowiadała istotnym warunkom zamówienia;
b) dziewięć miesięcy od chwili, w której dowiedział się lub powinien był powziąć wiadomość o sprzedaży statku w przypadku gdy przetarg nie miał miejsca, pod warunkiem że Komisja lub jedno z Państw Członkowskich zostały powiadomione o zamiarze złożenia wniosku, zawierającego informację, którymi może dysponować składający skargę w celu zidentyfikowania określonej transakcji, w ciągu sześciu miesięcy liczonych od określonego momentu.
W żadnym wypadku skarga nie może być złożona po upływie sześciu miesięcy od daty dostarczenia statku.
Można uznać, że wnoszący skargę wiedział o sprzedaży, od kiedy wiadomość o zawarciu umowy i ogólne informacje o statku zostały opublikowane w międzynarodowej prasie branżowej.
Do celów niniejszego artykułu przez przetarg otwarty rozumie się procedurę, w której potencjalny kupujący wzywa do składania ofert przynajmniej wszystkich znanych sobie budowniczych statków, których uważa za będących w stanie wybudować określony statek.
3.
Skarga w rozumieniu ust. 1 powinna przedstawiać dowody:
a) stosowania nieuczciwych praktyk cenowych;
b) szkody;
c) istnienia związku przyczynowego miedzy stosowanymi nieuczciwymi praktykami cenowymi i zarzucaną szkodą; i
d) i) jeśli sprzedaż statku nastąpiła w trybie przetargu otwartego, dowód tego, że składający skargę został zaproszony do złożenia swej oferty w tym przetargu, że faktycznie złożył on swoją ofertę i że oferta ta odpowiadała w zasadniczy sposób warunkom zamówienia (termin dostawy i specyfikacje techniczne),
ii) jeśli sprzedaż statku nastąpiła w trybie innej procedury przetargowej, dowód tego, że składający skargę był zaproszony do złożenia oferty w tym przetargu, że faktycznie złożył on swoją ofertę i że odpowiadała ona w zasadniczy sposób warunkom zamówienia,
iii) jeśli nie przeprowadzono procedury przetargowej innej niż przetarg otwarty, dowód tego że składający skargę był wstanie wybudować określony statek i, jeśli wiedział lub powinien był wiedzieć o proponowanej transakcji, podjął wyraźne wysiłki w celu zawarcia umowy z nabywcą statku, zgodnie z warunkami zamówienia.
Można uznać, że składający skargę wiedział o proponowanej transakcji, jeśli zostanie dowiedzione, że większa część rozważanego przemysłu podjęła wysiłki w celu zawarcia z nabywcą umowy sprzedaży określonego statku lub, że ogólne informacje dotyczące zaproponowanej transakcji były udostępniane przez maklerów, instytucje finansowe, towarzystwa klasyfikacyjne, czarterujących, towarzystwa branżowe lub inne podmioty biorące zwykle udział w transakcjach związanych z budową statków, z którymi składający skargę pozostawał w stałych stosunkach handlowych lub z którymi utrzymywał stały kontakt.
4.
Skarga powinna zawierać informacje będące w dyspozycji składającego skargę i dotyczące:
a) tożsamości składającego skargę i wielkości oraz wartości dokonywanej przez niego produkcji podobnego statku.
W przypadku złożenia pisemnej skargi w imieniu przemysłu wspólnotowego składający skargę powinien określić przemysł, w imieniu którego skarga jest składana poprzez załączenie wykazu wszystkich znanych producentów wspólnotowych będących w stanie wybudować podobny statek oraz, w miarę możliwości, określenie wielkości i wartości produkcji wspólnotowej podobnego statku, jaką reprezentują ci budowniczowie statków;
b) kompletny opis statku, wobec którego postawiono zarzut, że stanowi przedmiot nieuczciwych praktyk cenowych, nazwę kraju lub krajów pochodzenia i wywozu rozważanego statku. Dane identyfikacyjne każdego znanego eksportera lub zagranicznego producenta i dane identyfikacyjne nabywcy określonego statku;
c) informacje o cenach, po jakich takie statki są sprzedawane na rynku krajowym w kraju lub krajach pochodzenia lub wywozu (lub informacje o cenach stosowanych przy sprzedaży takich statków z kraju lub krajów pochodzenia lub wywozu do państwa lub państw trzecich lub o skonstruowanej wartości statku) i informacje o cenach eksportowych lub, jeśli jest to stosowne, o cenach po jakich taki statek jest po raz pierwszy sprzedawany niezależnemu nabywcy;
d) informacje o wpływie, jaki stosowanie nieuczciwych praktyk cenowych wywiera na ceny podobnych statków na rynku wspólnotowym i wpływie sprzedaży na przemysł wspólnotowy, opisanym przy pomocy czynników i wskaźników, mających znaczenie dla stanu przemysłu wspólnotowego, wyliczonych w art. 3 ust. 3 i 5.
5.
Komisja w miarę możliwości bada dokładność i prawidłowość dowodów wskazanych w skardze w celu dokonania oceny, czy dostarczone dowody są wystarczające do wszczęcia postępowania.
6.
Postępowanie na podstawie ust. 1 wszczyna się jedynie wtedy, gdy stwierdzono w oparciu o badanie stopnia poparcia lub sprzeciwu ze strony producentów wspólnotowych będących w stanie wybudować podobny statek, że skarga składana jest przez lub w imieniu przemysłu wspólnotowego.
Skargę uważa się za złożoną przez przemysł wspólnotowy lub w jego imieniu, jeżeli ma ona poparcie producentów wspólnotowych, których zdolności produkcyjne wybudowania podobnego statku stanowią co najmniej 50 % całkowitej zdolności produkcyjnej wybudowania podobnego statku przemysłu wspólnotowego wyrażającego swoje poparcie lub sprzeciw wobec wniesienia skargi.
Jednakże postępowania nie wszczyna się, jeśli producenci wspólnotowi wyrażający zdecydowane poparcie dla skargi reprezentują mniej niż 25 % całkowitej zdolności produkcyjnej producentów wspólnotowych będących w stanie wybudować podobny statek.
7.
Władze unikają upublicznienia skargi, chyba że podjęta zostanie decyzja o wszczęciu postępowania.
Jednakże przed przystąpieniem do wszczęcia postępowania zawiadamia się rząd kraju wywozu.
8.
Jeśli w szczególnych okolicznościach zadecydowano o wszczęciu postępowania, pomimo, że pisemna skarga nie została złożona w tym celu przez lub w imieniu przemysłu wspólnotowego, decyzja taka jest podejmowana na podstawie wystarczających dowodów na stosowanie nieuczciwych praktyk cenowych, szkody, istnienia związku przyczynowego i tego, że członek poszkodowanego przemysłu wspólnotowego spełnia wymienione w ust. 3 lit. d) kryteria odnoszące się do uzasadnienia wszczęcia takiego postępowania.
Jeśli jest to stosowne, postępowanie może być również wszczęte w wyniku złożenia pisemnej skargi przez władze jednej z Umawiających się Stron.
Taka skarga musi mieć poparcie w wystarczających dowodach na to, że statek jest lub był przedmiotem nieuczciwych praktyk cenowych i że jego sprzedaż wspólnotowemu nabywcy po cenie niższej od wartości normalnej wyrządza lub wyrządziła szkodę przemysłowi krajowemu danej Umawiającej się Strony.
9.
Dowody stosowania nieuczciwych praktyk cenowych i szkody ocenia się jednocześnie w decyzji o wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania.
Skargę odrzuca się, jeśli nie istnieją wystarczające dowody stosowania nieuczciwych praktyk cenowych lub szkody, które mogłyby uzasadnić wszczęcie postępowania.
10.
Skarga może być wycofana przed wszczęciem postępowania, w którym to przypadku uznaje się ją za niezłożoną.
11.
Bez uszczerbku dla art. 15 ust. 2, jeśli po dokonaniu konsultacji okazuje się, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie postępowania, Komisja wszczyna je w ciągu czterdziestu pięciu dni od daty złożenia skargi lub, w przypadku wszczęcia postępowania zgodnie z ust. 8, w ciągu sześciu miesięcy od kiedy powzięto wiadomość o sprzedaży lub od kiedy sprzedaż ta powinna być wiadoma, i publikuje zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowych Wspólnot Europejskich.
Jeśli przedstawione dowody uznaje się za niewystarczające, składającego skargę powiadamia się o tej decyzji w ciągu 45 dni od daty złożenia skargi.
12.
Zawiadomienie o wszczęciu postępowania otwiera postępowanie, wskazuje nazwę i kraj stoczni, kupującego lub kupujących, a także opis przedmiotowego statku i streszczenie otrzymanych informacji, jak również wskazanie, że wszelkie użyteczne informacje mają być przekazywane Komisji; zawiadomienie określa terminy, w których zainteresowane strony mogą się ujawnić, przedstawić swoje uwagi na piśmie i dostarczyć informacje, jeżeli takie uwagi i informacje mają być rozważone w trakcie postępowania; określa również terminy, w których zainteresowane strony mogą składać wnioski o wysłuchanie przez Komisję, zgodnie z art. 6 ust. 5.
13.
Komisja zawiadamia eksportera, nabywcę(-ów) statku i stowarzyszenia reprezentujące producentów, eksporterów i nabywców takich statków, o których wie, że są zainteresowani sprawą, a także przedstawicieli kraju, którego statek stanowi przedmiot postępowania i składających skargę o wszczęciu postępowania i, dbając o ochronę informacji poufnych, dostarcza pełny tekst pisemnej skargi, otrzymanej na podstawie ust. 1 eksporterowi, władzom kraju wywozu i, na ich wniosek, innym zainteresowanym stronom.
Artykuł 6
Postępowanie
1.
Po wszczęciu postępowania Komisja, działając we współpracy z Państwami Członkowskimi i, jeśli jest to stosowne, z władzami państw trzecich, rozpoczyna badanie na poziomie wspólnotowym.
Postępowanie obejmuje jednocześnie badanie nieuczciwych praktyk cenowych i szkody.
2.
Adresatom kwestionariuszy używanych w trakcie postępowania dotyczącego nieuczciwych praktyk cenowych daje się co najmniej trzydzieści dni na udzielenie odpowiedzi.
Bieg terminu dla eksporterów liczony jest od daty otrzymania kwestionariusza, który dla tego celu uznany jest za doręczony po upływie siedmiu dni od jego wysłania eksporterowi lub przekazania przedstawicielowi dyplomatycznemu kraju wywozu.
Trzydziestodniowy termin może być przedłużony, jednakże przy uwzględnieniu czasu przeznaczonego na postępowanie i pod warunkiem że strona wskaże należyte uzasadnienie polegające na wskazaniu szczególnych okoliczności uzasadniających takie przedłużenie.
3.
Komisja może zwrócić się do władz państw trzecich, jeśli jest to stosowne, a także do Państw Członkowskich, o dostarczenie informacji i Państwa Członkowskie podejmują wszystkie niezbędne kroki prowadzące do rozpatrzenia takich wniosków.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wymagane informacje wraz z wynikami przeprowadzonych inspekcji, kontroli i badań.
W przypadku gdy informacje te dotyczą interesu ogólnego lub kiedy Państwo Członkowskie wystąpiło o ich przekazanie, Komisja przekazuje je Państwom Członkowskim, pod warunkiem że nie mają one charakteru poufnego. W takim przypadku przekazuje się jedynie niemające poufnego charakteru streszczenie.
4.
Komisja może zwrócić się do państw trzecich, jeśli jest to stosowne, a także do Państw Członkowskich, o przeprowadzenie niezbędnych kontroli i inspekcji, w szczególności obejmujących producentów wspólnotowych i przeprowadzenie badań w państwach trzecich, pod warunkiem że przedmiotowe przedsiębiorstwa wyraziły na nie zgodę, a rząd danego kraju, oficjalnie powiadomiony, nie zgłosił sprzeciwu.
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie niezbędne kroki prowadzące do rozpatrzenia takich wniosków.
Urzędnicy Komisji mogą, jeżeli Komisja lub Państwa Członkowskie o to wystąpią, pomagać urzędnikom Państw Członkowskich w wykonywaniu ich obowiązków.
Podobnie urzędnicy Komisji mogą pomagać władzom państw trzecich w wykonywaniu ich obowiązków, jeśli Komisja i władze wyrażą na to zgodę.
5.
Wysłuchuje się zainteresowanych stron, które ujawniły się zgodnie z art. 5 ust. 12 i w terminie określonym w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich złożyły pisemny wniosek o wysłuchanie, wykazując, że są rzeczywiście zainteresowaną stroną i że wyniki postępowania mogą ich dotyczyć a także to, że istnieją szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane.
6.
Budowniczemu statku, nabywcy, przedstawicielom rządu kraju wywozu, składającym skargę jak i innym zainteresowanym stronom, które ujawniły się zgodnie z art. 5 ust. 12, umożliwia się, na wniosek, spotkanie ze stronami o przeciwnych interesach w celu dokonania konfrontacji i umożliwienia przedstawienia własnych argumentów.
Konfrontacja jest przeprowadzana z uwzględnieniem konieczności ochrony informacji poufnych i w sposób dogodny dla stron.
Strony nie są zobowiązane do uczestniczenia w konfrontacji, a uchylenie się od niej nie może działać na niekorzyść strony.
Ustne informacje dostarczone na mocy niniejszego ustępu brane są pod uwagę, jeśli zostały następnie potwierdzone na piśmie.
7.
Składający skargę, budowniczy statku, nabywca(-y) i inne zainteresowane strony, które ujawniły się zgodnie z art. 5 ust. 12, a także przedstawiciele kraju wywozu mogą na pisemny wniosek zapoznać się z informacjami udostępnionymi do celów postępowania przez inne strony, z wyjątkiem dokumentów wewnętrznych przygotowywanych przez władze Wspólnoty lub jej Państw Członkowskich i o tyle, o ile informacje te dotyczą ich sprawy, nie są poufne w rozumieniu art. 13 i są wykorzystywane w postępowaniu.
Strony takie mogą zgłosić swoje uwagi do uzyskanych informacji, które należy wziąć pod uwagę, jeżeli odpowiedź zawiera wystarczające uzasadnienie.
8.
Dokładność dostarczonych przez strony informacji, na których opierają się ustalenia poczynione w postępowaniu powinna być w miarę możliwości zbadana, z wyjątkiem okoliczności przewidzianych w art. 12.
9.
W przypadku postępowania wymagającego porównania cen, jeśli podobny statek został dostarczony, postępowanie jest kończone nie później niż po upływie roku od jego wszczęcia.
W przypadku postępowania, w którym podobny statek jest w trakcie budowy, postępowanie jest kończone nie później niż po upłynięciu roku od daty dostarczenia tego podobnego statku.
Postępowanie, w którym odwołano się do ceny konstruowanej jest kończone w ciągu jednego roku od jego wszczęcia lub jednego roku od dnia dostarczenia statku, w zależności od tego, który z tych terminów jest późniejszy.
Terminy te ulegają zawieszeniu w takim zakresie, w jakim stosuje się art. 15 ust. 2.
Artykuł 7
Zakończenie postępowania bez przyjęcia środków, nałożenie i pobieranie opłaty wyrównującej skutki nieuczciwych praktyk cenowych
1.
Postępowanie może być zakończone w przypadku wycofania skargi.
2.
Postępowanie kończy się, jeśli po konsultacji nałożenie środków nie wydaje się konieczne, a Komitet Doradczy nie zgłosi sprzeciwu.
W pozostałych przypadkach Komisja przedkłada niezwłocznie Radzie sprawozdanie o wynikach przeprowadzonych konsultacji załączając wniosek o zakończenie postępowania.
Postępowanie uznaje się za zakończone, jeżeli w ciągu miesiąca Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, nie zadecyduje inaczej.
3.
Postępowanie jest niezwłocznie kończone, jeżeli stwierdzony margines szkodliwej ceny nie przekracza 2 % ceny eksportowej.
4.
Jeśli z ostatecznych ustaleń wynika, że stosowano nieuczciwe praktyki cenowe, które doprowadziły do wyrządzenia szkody, na budowniczego statku nakładana jest przez Radę, stanowiącą zwykłą większością na wniosek Komisji i po konsultacji z Komitetem Doradczym, opłata wyrównująca skutki szkodliwych praktyk cenowych.
Wysokość opłaty wyrównującej równa jest ustalonemu marginesowi szkodliwej ceny.
Rada podejmuje decyzję nie później niż w ciągu trzydziestu dni roboczych następujących po otrzymaniu wniosku Komisji.
Komisja przyjmuje konieczne środki w celu wykonania decyzji Rady, w szczególności w zakresie pobierania opłaty.
5.
Budowniczy statku uiszcza opłatę wyrównującą skutki szkodliwych praktyk cenowych w ciągu stu osiemdziesięciu dni od dnia powiadomienia go o nałożeniu opłaty, przy czym zawiadomienie uznaje się za doręczone po upływie tygodnia od jego wysłania do budowniczego statku.
Komisja może rozsądnie przedłużyć termin uiszczenia opłaty, jeżeli budowniczy statku wykaże, że uiszczenie opłaty w ciągu stu osiemdziesięciu dni spowodowałoby jego niewypłacalność lub byłoby niezgodne z reorganizacją pod nadzorem sądowym, w którym to przypadku nalicza się od każdej niezapłaconej części opłaty odsetki, których stopa równa się dochodowi ze średnioterminowych obligacji w ecu na rynku wtórnym na giełdzie w Luksemburgu plus 50 punktów bazowych.
Artykuł 8
Środki równoważne
Po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego postępowanie może zostać zakończone bez nałożenia opłaty wyrównującej, jeśli budowniczy statku ostatecznie i nieodwołalnie unieważni sprzedaż statku będącego przedmiotem nieuczciwych praktyk cenowych lub zastosuje inny równoważny środek zaakceptowany przez Komisję.
Sprzedaż uznaje się za unieważnioną dopiero wtedy, gdy wszelkie stosunki umowne między stronami danej umowy sprzedaży zostały zakończone, wszelkie należności wypłacone w związku z tą sprzedażą – zwrócone, a wszystkie prawa ustanowione na przedmiotowym statku lub jego częściach – przeniesione z powrotem na budowniczego statku.
Artykuł 9
Środki zaradcze – odmowa prawa załadunku i rozładunku
1.
Jeśli budowniczy statku nie wnosi opłaty wyrównującej skutki nieuczciwych praktyk cenowych nałożonych na mocy art. 7, Komisja po konsultacji z Komitetem Doradczym nakłada środki zaradcze w formie odmowy prawa załadunku i rozładunku w stosunku do statków wybudowanych przez tego budowniczego.
2.
Decyzja nakładająca środki zaradcze wchodzi w życie trzydzieści dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i jest uchylana po całkowitym uiszczeniu opłaty wyrównującej skutki nieuczciwych praktyk cenowych przez budowniczego statku.
Środek zaradczy stosuje się do wszystkich statków zamówionych w ciągu czterech lat od wejścia w życie decyzji.
Środki zaradcze stosuje się wobec każdego statku w okresie czterech lat od jego dostarczenia.
Terminy te mogą być skrócone tylko w wyniku i zgodnie z rezultatem międzynarodowej procedury rozstrzygania sporów dotyczącej nałożonych środków zaradczych.
Statki objęte odmową prawa do załadunku i rozładunku są wymienione w decyzji Komisji publikowanej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Organy celne Państw Członkowskich nie wydają zezwoleń na załadunek i rozładunek statków objętych odmową prawa do załadunku i rozładunku.
Artykuł 10
Konsultacje
1.
Konsultacje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu odbywają się w ramach Komitetu Doradczego, który składa się z przedstawicieli każdego z Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego.
Konsultacje przeprowadzane są niezwłocznie po otrzymaniu wniosku Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji i w każdym przypadku odbywają się w czasie pozwalającym na dotrzymanie terminów określonych niniejszym rozporządzeniem.
2.
Komitet zbiera się na wezwanie przewodniczącego.
Jak najszybciej dostarcza on Państwom Członkowskim wszelkich istotnych informacji.
3.
Jeśli jest to konieczne, konsultacje mogą odbywać się jedynie w formie pisemnej; w takim przypadku Komisja powiadamia Państwa Członkowskie i określa termin, w którym mogą one przedstawić swoje stanowisko lub wystąpić o przeprowadzenie konsultacji ustnych, które organizuje przewodniczący, pod warunkiem że będą się one odbywać w czasie pozwalającym na dotrzymanie terminów określonych niniejszym rozporządzeniem.
4.
Konsultacje dotyczą w szczególności:
a) stosowania nieuczciwych praktyk cenowych i metod przyjętych dla ustalenia marginesu szkodliwej ceny;
b) istnienia i rozmiarów szkody;
c) związku przyczynowego między stosowaniem nieuczciwych praktyk cenowych i szkodą;
d) środków, których zastosowanie w danych okolicznościach jest właściwe w celu zapobieżenia nieuczciwym praktykom cenowym i sposobów zastosowania tych środków.
Artykuł 11
Wizyty weryfikacyjne
1.
Kiedy uzna to za stosowne, Komisja przeprowadza wizyty w celu zbadania dokumentacji eksporterów, budowniczych statków, pośredników handlowych, agentów, producentów, organizacji i stowarzyszeń branżowych oraz weryfikuje dostarczone informacje dotyczące nieuczciwych praktyk cenowych i szkody.
Wizyta weryfikacyjna nie może zostać przeprowadzona w przypadku gdy odpowiednie informacje nie zostaną dostarczone na czas.
2.
W razie potrzeby Komisja może przeprowadzić postępowanie w państwach trzecich, pod warunkiem że uzyska zgodę przedmiotowych przedsiębiorstw, a należycie poinformowani przedstawiciele rządu danego państwa nie sprzeciwią się postępowaniu.
Niezwłocznie po otrzymaniu zgody przedmiotowych przedsiębiorstw Komisja powiadamia władze kraju wywozu o nazwach i adresach przedsiębiorstw, w których przeprowadzane są wizyty weryfikacyjne i o uzgodnionych datach.
3.
Przedsiębiorstwa informowane są o charakterze informacji, które są weryfikowane podczas wizyt weryfikacyjnych i o wszelkich innych informacjach, które powinny być dostarczone w trakcie takiej wizyty, co nie stoi na przeszkodzie domaganiu się dodatkowych szczegółów, których przedstawienie okaże się konieczne w świetle uzyskanych informacji.
4.
Podczas weryfikacji przeprowadzanych na mocy ust. 1, 2 i 3 Komisji towarzyszą urzędnicy Państw Członkowskich, które zwrócą się o to.
Artykuł 12
Brak współpracy
1.
W przypadku gdy zainteresowana strona odmawia dostępu do lub w inny sposób nie dostarcza niezbędnych informacji w terminach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu lub wyraźnie przeszkadza w prowadzeniu postępowania, tymczasowe i ostateczne ustalenia afirmujące lub negujące mogą zostać oparte na dostępnych danych.
Jeśli okaże się, że informacje dostarczone przez zainteresowaną stronę są fałszywe lub wprowadzające w błąd, informacji tych nie uwzględnia się i można odwołać się do dostępnych danych.
Zainteresowane strony powiadamia się o skutkach braku współpracy.
2.
Niedostarczenie informacji w formie skomputeryzowanej nie jest traktowane jako odmowa współpracy, pod warunkiem że zainteresowana strona wykaże, że przedstawienie informacji w wymaganej formie wiązałoby się dla niej z nieuzasadnionymi wysokimi kosztami lub byłoby dla niej zbyt dużym obciążeniem.
3.
W przypadku gdy informacje przedstawione przez zainteresowaną stronę nie są pod wszystkimi względami kompletne, należy je uwzględnić, pod warunkiem że braki te nie stanowią przeszkody w poczynieniu możliwie dokładnych ustaleń, informacje zostały przedstawione w odpowiednim czasie i dają się sprawdzić, a strona działała najlepiej jak mogła.
4.
Jeśli dowody lub informacje zostaną odrzucone, stronę, która je przedstawiła należy o tym niezwłocznie poinformować i zapewnić jej możliwość przedstawienia dalszych wyjaśnień w określonym czasie.
Jeśli wyjaśnienia zostaną ocenione jako niewystarczające, uzasadnienie odrzucenia dowodów i informacji zamieszcza się w publicznie dostępnych ustaleniach.
5.
Jeśli wnioski, także dotyczące wartości normalnej, zostały sformułowane na podstawie przepisów ust. 1, w tym na podstawie informacji zawartych w skardze, należy, w miarę możliwości i przy uwzględnieniu czasu przeznaczonego na postępowanie, zweryfikować te dane, poprzez odniesienie do informacji dostępnych z innych niezależnych źródeł, takich jak opublikowane cenniki, oficjalne statystki zysków ze sprzedaży i z ceł lub informacje dostarczone przez inne strony w trakcie postępowania.
6.
Jeśli zainteresowana strona nie podejmuje współpracy lub podejmuje ją jedynie częściowo, tak że istotne informacje nie zostaną przez to ujawnione, skutki, jakie ta strona poniesie, mogą być mniej korzystne, niż gdyby podjęła ona współpracę.
Artykuł 13
Poufność informacji
1.
Wszelkie informacje o charakterze poufnym (np. dlatego, że jej ujawnienie byłoby bardzo korzystne dla konkurencji lub mogłoby być bardzo niekorzystne dla osoby, która tych informacji udzieliła lub osoby, od której je uzyskała) lub które zostały przekazane poufnie przez strony postępowania, traktowane są przez władze jako takie, o ile przedstawiono wystarczające uzasadnienie.
2.
Zainteresowane strony, które dostarczają informacji poufnych, przedstawiają również ich streszczenie niemające poufnego charakteru.
Streszczenia te są wystarczająco szczegółowe, tak aby umożliwić zrozumienie istoty informacji dostarczonych poufnie.
W szczególnych okolicznościach strona może wskazać, że dane informacje nie podlegają streszczeniu.
W tych szczególnych okolicznościach musi zostać przedstawione uzasadnienie wskazujące powody, dla których informacji nie można streścić.
3.
Jeśli wniosek o zachowanie poufności uznany jest za nieuzasadniony i jeśli osoba, która dostarczyła dane informacje nie życzy sobie ich ujawnienia ani nie chce wyrazić zgody na ich ujawnienie w sposób ogólny lub w postaci streszczonej, informacji takich można nie uwzględnić, chyba że właściwe źródła wskażą, iż są one prawidłowe.
Wniosków o zachowanie poufności nie odrzuca się w sposób arbitralny.
4.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody w ujawnieniu przez władze Wspólnoty ogólnych informacji, w szczególności przesłanek, na podstawie których podjęto decyzję wydaną na mocy niniejszego rozporządzenia ani w ujawnieniu dowodów, na których władze Wspólnoty oparły się w zakresie niezbędnym dla wyjaśnienia tych przesłanek w trakcie procedury sądowej.
Ujawnienie takie musi uwzględniać uzasadniony interes, jaki strony mają w ochronie swojej tajemnicy handlowej.
5.
Rada, Komisja i Państwa Członkowskie lub ich funkcjonariusze nie ujawniają informacji, w stosunku do których osoba, która ich dostarczyła, złożyła wniosek o zachowanie poufności, bez wyraźnej zgody tej osoby.
Nie ujawnia się również, chyba że niniejsze rozporządzenie przewiduje inaczej, informacji, które wymieniają między sobą Komisja i Państwa Członkowskie ani innych informacji odnoszących się do konsultacji przeprowadzanych zgodnie z art. 10 lub wewnętrznych dokumentów przygotowywanych przez władze Wspólnoty lub Państwa Członkowskich.
6.
Informacje uzyskane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem wykorzystywane są wyłącznie w tych celach, do których wnioskowano o ich dostarczenie.
Artykuł 14
Ujawnianie informacji stronom
1.
Składający skargę, budowniczy statku, eksporter, nabywca(-y) statku i reprezentujące ich stowarzyszenia oraz przedstawiciele kraju wywozu mogą wystąpić o ujawnienie szczegółów stanowiących uzasadnienie dla najważniejszych faktów i okoliczności, na podstawie których zamierza się zalecić nałożenie opłaty wyrównującej skutki nieuczciwych praktyk cenowych lub zakończenie badania lub postępowania bez nakładania tej opłaty.
2.
Wnioski o ujawnienie ostatecznych ustaleń, określonych w ust. 1, adresowane są do Komisji w formie pisemnej i w określonych przez nią terminach.
3.
Ostateczne ustalenia ujawniane są na piśmie.
Dokonuje się tego, przy należytym uwzględnieniu potrzeby ochrony informacji poufnych, jak najszybciej i zwykle nie później niż na jeden miesiąc przed wydaniem ostatecznej decyzji lub przekazaniem przez Komisję wniosku w sprawie ostatecznej decyzji na mocy art. 7.
Jeśli Komisja nie jest w stanie ujawnić określonych faktów i okoliczności w tym czasie, ujawniane są one jak najszybciej w późniejszym czasie.
Ujawnienie ustaleń nie stanowi przeszkody dla podjęcia przez Komisję lub Radę dalszych decyzji i jeśli decyzje te opierają się na innych faktach i okolicznościach, powinny być one jak najszybciej ujawnione.
4.
Uwagi zgłoszone po ujawnieniu informacji uwzględnia się tylko wtedy, gdy zostały przedstawione w terminie, który Komisja ustala dla każdego przypadku, mając na uwadze pilność sprawy. Termin ten nie powinien być krótszy niż 10 dni.
Artykuł 15
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w stosowaniu:
a) specjalnych zasad określonych w porozumieniach zawartych między Wspólnotą i państwami trzecimi;
b) szczególnych środków, pod warunkiem że nie pozostają one w sprzeczności ze zobowiązaniami wynikającymi z Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego.
2.
Nie przeprowadza się postępowania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, ani nie nakłada lub podtrzymuje środków, jeżeli powyższe środki byłyby sprzeczne ze zobowiązaniami Wspólnoty wynikającymi z Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego lub z jakiejkolwiek innej odpowiedniej umowy międzynarodowej.
Żaden z przepisów niniejszego rozporządzenia nie stanowi przeszkody w wywiązywaniu się przez Komisję z jej zobowiązań nałożonych przepisami Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego odnoszącymi się do rozstrzygania sporów.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia wejścia w życie Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego [5].
Niniejszego rozporządzenie nie stosuje się do statków, które stanowią przedmiot umowy zawartej przed wejściem w życie Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego, z wyjątkiem statków stanowiących przedmiot Umowy zawartej po dniu 21 grudnia 1994 r. i które mają być dostarczone ponad pięć lat po dacie zawarcia Umowy.
Statki te podlegają regulacji niniejszego rozporządzenia, chyba że budowniczy statku nie będzie w stanie udowodnić, że przełożenie daty dostawy spowodowane był zwykłymi przyczynami handlowymi i że jego celem nie było uniknięcie zastosowania niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 396/96
z dnia 4 marca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2019/94 w sprawie przywozu ze Stanów Zjednoczonych Ameryki pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/95 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 344/96 z dnia 26 lutego 1996 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], w dziale 23 wprowadza dodatkową uwagę, opisującą niektóre mieszanki kwalifikujące się do przywozu do Wspólnoty, zwolnione od opłat celnych; w tym celu została utworzona specjalna podpozycja w pozycji 2309;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2019/94 [4] ustanawia specjalne zasady w celu zagwarantowania, że przywożony produkt spełnia wymogi przyjętego Kodeksu Celnego; dany produkt objęty jest obecnie podpozycją wprowadzoną rozporządzeniem (WE) nr 344/96; dlatego rozporządzenie (WE) nr 2019/94 powinno zostać zmienione; wpływ wymienionej zmiany nie może naruszać pełnej skuteczności pozwoleń wydanych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wyszczególnienia produktu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2019/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) kod CN "23031019" podany w art. 1. ust. 1 i art. 2 zastępuje się kodem "23099020".
2) w Załączniku "certyfikat zgodności" wydawany przez amerykańskie przedsiębiorstwa tej branży zastępuje się dokumentem załączonym do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 411/96
z dnia 6 marca 1996 r.
w sprawie szczegółowych zasad stosowania w odniesieniu do pozwoleń na przywóz owsa objętego kodem CN 10040000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3093/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające stawki celne, które mają być stosowane przez Wspólnotę, wynikające z negocjacji w ramach art. XXIV ust. 6 GATT w następstwie przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
w zastosowaniu przepisów porozumienia dotyczącego zakończenia negocjacji między Wspólnotą Europejską a Australią na mocy art. XXIV ust. 6 GATT Wspólnota podjęła się ustalenia dla każdego roku gospodarczego, z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r., kontyngentu taryfowego ze stawką celną 89 ECU na tonę, na 21000 ton owsa objętego kodem CN 10040000, o minimalnym ciężarze właściwym 55 kg/hektolitr, o maksymalnej zawartości wilgoci 12 % i z maksymalną zawartością zanieczyszczeń stanowiącą 2 %;
przywóz ten jest uzależniony od przedstawienia pozwolenia na przywóz; konieczne jest określenie zasad regulujących wydawanie takich pozwoleń;
właściwe zarządzanie przywozem wymaga stworzenia systemu zabezpieczeń; przyjmując, że prawdopodobieństwo spekulacji w obrębie tego systemu w wyniku obniżonej opłaty celnej, dostęp do przedmiotowego przywozu powinien być ograniczony do podmiotów gospodarczych, które wniosły zabezpieczenie przy przywozie owsa, które przedstawiają dowód, że wykonywały działalność handlową w sektorze zbóż co najmniej od 12 miesięcy, i które zostały zarejestrowane w Państwie Członkowskim, gdzie złożony jest wniosek;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przywóz na rok gospodarczy 21000 ton owsa objętego kodem CN 10040000, o minimalnym ciężarze właściwym 55 kg/hektolitr, o maksymalnej zawartości wilgoci 12 % i o maksymalnej zawartości ziaren zbóż innych niż owies wynoszącej 2 %, kwalifikujący się do należności w przywozie w wysokości 89 ECU na tonę zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 3093/95, podlega obowiązkowi wydania pozwolenia na przywóz zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Jednakże ilość, jaka ma być przywieziona w roku gospodarczym 1995/96, wynosi 10500 ton.
2.
Przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [2] stosuje się, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.
Artykuł 2
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w ramach ilości wymienionych w art. 1 ust. 1 są dopuszczalne tylko wtedy, gdy towarzyszy im:
- dowód, że składający wniosek jest osobą fizyczną lub osobą prawną prowadzącą działalność handlową w sektorze zbóż co najmniej przez 12 miesięcy, zarejestrowaną w Państwie Członkowskim, w którym został złożony wniosek,
- dowód, że zabezpieczenie w wysokości 5 ECU na tonę zostało wniesione do właściwych władz danego Państwa Członkowskiego z zamiarem ustalenia dobrej wiary składającego wniosek,
- pisemne zobowiązanie składającego wniosek do wniesienia do organów celnych danego Państwa Członkowskiego, w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu, zabezpieczenia dotyczącego dokonania przywozu na kwotę równą opłacie określonej w art. 10 rozporządzenia Rady nr 1766/92 [3], mającej zastosowanie w dniu złożenia wniosku, pomniejszoną o 89 ECU.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz wnoszone są do właściwych władz Państw Członkowskich do godziny 13 (czasu brukselskiego) w drugi poniedziałek, będący dniem roboczym, każdego miesiąca.
Jednakże wnioski o pozwolenia na przywóz owsa objętego kodem CN 10040000 o jakości zgodnej z przepisami art. 1, wniesione między dniem 1 stycznia 1996 r. a datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, są traktowane jako wniesione na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia.
W tym celu Państwa Członkowskie przekazują Komisji teleksem, faksem lub za pośrednictwem telegramu w terminie 15 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia informacje dotyczące ilości wskazanych we wnioskach o pozwolenia na przywóz owsa o jakości zgodnej z przepisami art. 1, w wyżej wymienionym okresie.
W sytuacji, gdy pozwolenia na przywóz zostały wydane w wyżej wymienionym okresie, Państwa Członkowskie przekazują w tym samym terminie informacje dotyczące ilości, w odniesieniu do których importerzy mogą przedstawić dowody w postaci umowy kupna lub certyfikatu jakości, że jakość towarów przywiezionych lub przeznaczonych do przywozu jest zgodna z przepisami art. 1.
Na podstawie zgłoszonych ilości Komisja stosuje, gdy jest to niezbędne, przepisy przewidziane w ust. 4 akapit drugi.
Wnioski o pozwolenia na przywóz nie mogą dotyczyć ilości przekraczającej ilość dostępną przy przywozie przedmiotowego produktu w danym roku gospodarczym.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teleksem, telefaksem lub za pośrednictwem telegramu, najpóźniej do godziny 18 (czasu brukselskiego) w dniu wniesienia, informacje o ilości wskazanej we wnioskach o pozwolenia na przywóz.
Informacje te muszą być przekazane oddzielnie od informacji odnoszącej się do innych wniosków o pozwolenia na przywóz zbóż.
4.
Jeśli wnioski o pozwolenia na przywóz przewyższają ilości z kontyngentu nadal dostępne w każdym roku gospodarczym, Komisja ustala jednolity współczynnik redukcji w odniesieniu do ilości, na które złożono wnioski najpóźniej do trzeciego dnia roboczego po wniesieniu wniosków.
Wnioski o pozwolenia mogą zostać wycofane w terminie jednego dnia roboczego po dniu, w którym został ustalony współczynnik redukcji.
W sytuacji gdy całkowita liczba wniosków o pozwolenia na przywóz, wniesionych między dniem 1 stycznia 1996 r. a datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz pozwoleń wydanych w tym okresie, o których powiadomiona została Komisja zgodnie z ust. 2 akapit drugi, przekracza ilość przewidzianą w art. 1 ust. 1 akapit drugi, Komisja stosuje współczynnik redukcji w odniesieniu do ilości, których dotyczy każdy z wniosków i pozwoleń. W przypadku pozwoleń już wydanych obniżoną opłatę określoną w art. 1 stosuje się do wynikającej ilości, a należność celną przywozową obowiązującą w dniu, w którym zakończone są formalności celne, stosuje się do pozostałego salda do ilości, w odniesieniu do której zostało wydane pozwolenie.
5.
Bez uszczerbku dla ust. 4 pozwolenia wydawane są piątego dnia roboczego, po dniu wniesienia wniosku.
6. W drodze odstępstwa od przepisów art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 okres ważności pozwolenia jest liczony z mocą od dnia, w którym nastąpiło jego rzeczywiste wydanie.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1162/95 [4] pozwolenia na przywóz są ważne z mocą od dnia ich wydania do końca trzeciego miesiąca po miesiącu wydania pozwolenia.
Artykuł 4
1.
W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 3719/88 ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekraczać ilości wskazanej w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
W tym celu liczbę "0" wpisuje się w sekcji 19 pozwolenia.
2.
W przypadku produktów, które mają być przywiezione z cłem przewidzianym w art. 1, wniosek o wydanie pozwolenia oraz pozwolenie na przywóz zawierają:
- w sekcji 8, nazwę kraju pochodzenia przedmiotowego produktu,
- w sekcji 20, jedno z następujących oznaczeń:
- Reglamento (CE) no 411/96
- Forordning (EF) nr 411/96
- Verordnung (EG) Nr 411/96
- Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
411/96
- Regulation (EC) No 411/96
- Règlement (CE) no 411/96
- Regolamento (CE) n. 411/96
- Verordening (EG) nr 411/96
- Regulamento (CE) 411/96
- Asetus (EY) N:o 411/96
- Förordning (EG) nr 411/96,
- w sekcji 24, jedno z następujących oznaczeń:
- Derecho de 89 ecus/tonelada.
Contingente arancelario de avena del código NC 10040000
- Told 89 ECU/ton, toldkontingent for havre henhørende under KN-kode 10040000
- Zollsatz 89 ECU/t.
Zollkontingent für Hafer des KN-Codes 10040000
- Δασμός 89 ECU/τόνο.
Δασμολογική ποσόστωση βρώμης του κωδικού ΣΟ 10040000
- Duty rate ECU 89/t.
Tariff quota for oats falling within CN code 10040000
- Taux de droit 89 écus/t.
Contingent tarifaire d’avoine du code NC 10040000
- Aliquota del dazio: 89 ECU/t.
Contingente tariffario di avena del codice NC 10040000
- Invoerrecht van 89 ECU per ton.
Tariefcontingent voor haver van GN-code 10040000
- Taxa de direito 89 ECU/tonelada.
Contingente pautal de aveia do código NC 10040000
- Tulli 89 ecua/t.
CN-koodiin 10040000 kuuluvan kauran kiintiö
- Tullsats 89 ECU/ton.
Tullkvot för havre som omfattas av KN – nummer 10040000.
Pozwolenie zobowiązuje do dokonania przywozu z kraju wymienionego w sekcji 8 pozwolenia na przywóz.
Artykuł 5
1.
Zabezpieczenie potwierdzające dobrą wiarę, określone w art. 2 ust. 1 tiret drugie, zostaje zwolnione przy wydaniu pozwolenia.
2.
Zabezpieczenie przywozu określone w art. 2 ust. 1 tiret trzecie zostaje zwolnione w momencie, gdy istnieje dowód na to, że ustalone warunki dotyczące jakości są spełnione dla ilości przywożonych w okresie ważności pozwolenia na przywóz.
3.
Dowód określony w ust. 2 jest dostarczany przez organ odpowiedzialny za kontrole w Państwie Członkowskim przywozu.
4.
Władze celne w Państwie Członkowskim przywozu pobierają oddzielnie reprezentatywne próbki w momencie dopuszczania do swobodnego obrotu we Wspólnocie i zachowują je co najmniej przez sześć miesięcy na koszt Komisji.
5.
Koszty dotyczące kontroli i próbek są ponoszone przez posiadacza pozwolenia na przywóz.
6.
Metody odniesienia dla kontroli mającej na celu ustalenie jakości przywiezionego owsa, jak określono w ust. 2, są metodami przedstawionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1908/84 [5].
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 414/96
z dnia 4 marca 1996 r.
ustanawiające niektóre środki monitorowania stosowane do działalności połowowych prowadzonych na wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r., ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [4] ma zastosowanie do wszelkich rodzajów działalności połowowych i wszystkich związanych z nimi działań wykonywanych na terytorium i na wodach morskich będących pod władzą lub jurysdykcją Państw Członkowskich, jak również ma zastosowanie do działalności statków rybackich Wspólnoty, które prowadzą działalność na wodach państw trzecich lub na pełnym morzu, bez uszczerbku dla przepisów umów dotyczących rybołówstwa zawartych między Wspólnotą a państwami trzecimi, a także Międzynarodowych Konwencji, których Wspólnota jest stroną;
na mocy decyzji Rady 83/414/EWG [5], Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt, zwanej dalej "Konwencją Bałtycką";
Międzynarodowa Komisja Rybołówstwa Bałtyckiego, zwana dalej "Komisją Bałtycką", utworzona przez Konwencję Bałtycką, przyjmuje zasady mające zastosowanie do działalności połowowej prowadzonej na Morzu Bałtyckim;
podczas dwudziestego posiedzenia, które odbyło się w Gdyni w dniach 12-16 września 1994 r., Komisja Bałtycka przyjęła szereg zaleceń odnoszących się do środków monitorowania stosowanych na Morzu Bałtyckim;
na mocy art. XI ust. 1 Konwencji Bałtyckiej Wspólnota musi włączyć zalecenia do prawodawstwa wspólnotowego, z zastrzeżeniem jakichkolwiek zastrzeżeń wniesionych zgodnie z procedurą przewidzianą w wyżej wymienionym artykule; nie stwierdzono podstaw do wniesienia zastrzeżeń;
dlatego konieczne jest na podstawie zaleceń sformułowanych przez Komisję Bałtycką ustanowienie niektórych środków monitorowania, które uzupełniają środki monitorowania ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 2847/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia niektóre środki monitorowania dotyczące połowów i wyładunków zasobów połowowych występujących w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund, ograniczonych od zachodu linią przebiegającą od Hasenøre Head do Gniben Point, od Korshage do Spodsbjerg i od Gilbjerg Head do Kullen.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do wód w ramach linii podstawowych.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
- statków rybackich Wspólnoty na obszarze geograficznym określonym w ust. 1;
- wszystkich statków rybackich pływających pod banderą państwa trzeciego obecnych na wodach morskich będących pod władzą lub jurysdykcją Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Statki rybackie prowadzące połowy dorsza
1.
Państwa Członkowskie corocznie, najpóźniej na miesiąc przed rozpoczęciem czynności połowowych, przesyłają Komisji wykaz wszystkich statków rybackich Wspólnoty pływających pod ich banderą lub zarejestrowane w ich portach, które to statki w ramach swej podstawowej lub wtórnej działalności prowadzą połowy dorsza na obszarze zdefiniowanym w art. 1 ust. 1 i niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach dokonanych w tym wykazie w ciągu roku.
2.
Wykaz zawiera w szczególności wewnętrzne numery statków określonych w poprzednim ustępie, zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 109/94 z dnia 19 stycznia 1994 r. dotyczącym rejestru statków rybackich Wspólnoty [6].
3.
Wykaz oraz wszelkie dokonane w nim w ciągu roku zmiany przesyła się w formie transmisji danych komputerowych, najlepiej pocztą elektroniczną.
4.
Corocznie, w ciągu 15 dni od otrzymania powiadomienia od Państw Członkowskich, Komisja przekazuje Komisji Bałtyckiej informacje określone w ust. 1.
Artykuł 3
Wyłącznie statki rybackie Wspólnoty wymienione w wykazie określonym w art. 2 uprawnione są do prowadzenia działalności w zakresie połowu dorsza na obszarze określonym w art. 1 ust. 1.
Artykuł 4
Deklaracje wyładunkowe
Właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają Umawiające się Strony Konwencji Bałtyckiej, co najmniej raz w miesiącu w odniesieniu do każdego statku, o wyładunkach dokonanych przez statki rybackie pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie będącym Umawiającą się Stroną Konwencji Bałtyckiej, w podziale według strefy połowowej, obszaru zarządzania i gatunków, zarządzanych przez Komisję Bałtycką.
Odpis przekazanych informacji przesyła się Komisji.
Artykuł 5
Przed upływem każdego miesiąca Komisja przekazuje Komisji Bałtyckiej zbiorcze dane, otrzymane na podstawie przepisów art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 oraz dane określone w art. 4 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do złowionych ilości w poprzednim miesiącu przez statki rybackie Wspólnoty, a także w odniesieniu do połowów wyładowanych we Wspólnocie przez statki rybackie określone w art. 4.
Artykuł 6
Przeładunek dorsza
1.
Zakazany jest przeładunek oraz przejmowanie przez statki ilości dorsza złowionego na obszarze określonym w art. 1 ust. 1.
2.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego mogą jednak zezwolić na przeładunki w swoich portach lub na wodach wewnętrznych.
3.
W tym celu kapitan statku rybackiego, który zamierza dokonać przeładunku, występuje o pozwolenie od właściwych organów miejsca przeładunku, co najmniej na 24 godziny przez przeładunkiem.
Artykuł 7
Zakaz wyładunku
1.
Po przesłaniu przez Komisję Bałtycką powiadomienia do Komisji o tym, że kwota przeznaczona dla innej Umawiającej się Strony Konwencji Bałtyckiej została wyczerpana, od dnia określonego przez tę Umawiającą się Stronę zakazane są wszelkie wyładunki lub przeładunki połowów zasobu lub grupy zasobów, objętych daną kwotą połowową, dokonywane przez statki rybackie pływające pod banderą Umawiającej się Strony, dla której przeznaczono daną kwotę połowową.
2.
Komisja niezwłocznie przesyła odpis powiadomienia do Państwa Członkowskiego.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 426/96
z dnia 8 marca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2123/89 ustanawiające wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2123/89 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1448/95 [4], ustanowiono wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie;
we Francji nastąpiła zmiana reprezentatywnych rynków; w konsekwencji wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie zamieszczony w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2123/89 powinien zostać zmieniony;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Punkt 5 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 2123/89 otrzymuje brzmienie:
"5.
Następująca grupa ośrodków notowań: Rennes, Nantes, Metz, Lyon oraz Toulouse"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 440/96
z dnia 11 marca 1996 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre mieszanki kiełków słodowych i pośladu jęczmiennego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/95 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z porozumieniami zawartymi w ramach Rundy Urugwajskiej [3], Wspólnota zobowiązała się do otwarcia rocznych kontyngentów taryfowych na niektóre mieszanki kiełków słodowych i pośladu jęczmiennego; przywóz w ramach tych kontyngentów korzysta ze zwolnienia z opłat celnych;
konieczne jest otwarcie tych kontyngentów ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1996 r. oraz ustanowienie szczegółowych zasad w celu zarządzania nimi; konieczne jest zagwarantowanie wszystkim importerom wspólnotowym równego i nieprzerwanego dostępu do tych kontyngentów oraz nieprzerwane stosowanie do wszelkiego przywozu przedmiotowych produktów we wszystkich Państwach Członkowskich zwolnienia z opłat celnych, aż do chwili wyczerpania kontyngentów; w celu zapewnienia skuteczności wspólnego zarządzania kontyngentami nie ma jednakże przeszkód, aby upoważnić Państwa Członkowskie do wykorzystania z kontyngentu niezbędnych ilości, odpowiadających faktycznemu przywozowi; jednakże taka metoda zarządzania wymaga bliskiej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją; Komisja musi mieć możliwość monitorowania stawki, według której kontyngenty są stosowane oraz odpowiedniego informowania Państw Członkowskich;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie dostarczył opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty celne stosowane w przywozie produktów wyszczególnionych poniżej zostają zawieszone w granicach rocznego wspólnotowego kontyngentu taryfowego wskazanego poniżej:
L. P _BAR_ Kod CN _BAR_ Podpozycja Taric _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Wielkość kontyngentu _BAR_
(1) _BAR_ (2) _BAR_ (3) _BAR_ (4) _BAR_ (5) _BAR_
09.2903 _BAR_ ex23099031 _BAR_ 10 _BAR_ Przetwory składające się z mieszanki kiełków słodowych i pośladu jęczmiennego przed procesem słodowania (z możliwą zawartością innych nasion) z pozostałościami jęczmiennymi po procesie słodowania, i zawierające w masie 15,5 % lub więcej białka _BAR_ 100000 t _BAR_
ex23099041 _BAR_ 40 _BAR_ Przetwory składające się z mieszanki kiełków słodowych i pośladu jęczmiennego przed procesem słodowania (z możliwą zawartością innych nasion) z pozostałościami jęczmiennymi po procesie słodowania, i zawierające w masie 15,5 % lub więcej białka oraz nie więcej niż 23 % skrobi _BAR_
09.2905 _BAR_ ex23099031 _BAR_ 10 _BAR_ Przetwory składające się z mieszanki kiełków słodowych i pośladu jęczmiennego przed procesem słodowania (z możliwą zawartością innych nasion) z pozostałościami jęczmiennymi po procesie słodowania, i zawierające w masie 12,5 % lub więcej białka _BAR_ 20000 t _BAR_
ex23099031 _BAR_ 15 _BAR_
ex23099041 _BAR_ 40 _BAR_ Przetwory składające się z mieszanki kiełków słodowych i pośladu jęczmiennego przed procesem słodowania (z możliwą zawartością innych nasion) z pozostałościami jęczmiennymi po procesie słodowania, i zawierające w masie 12,5 % lub więcej białka oraz nie więcej niż 28 % skrobi _BAR_
ex23099041 _BAR_ 50 _BAR_
Artykuł 2
W przypadku gdy importer zgłasza produkt objęty art. 1 w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu w Państwie Członkowskim, wnioskując przy tym o skorzystanie z uzgodnionych preferencji, a zgłoszenie jest przyjęte przez władze celne, zainteresowane Państwo Członkowskie, powiadamiając Komisję, wykorzystuje z danego kontyngentu ilość odpowiadającą potrzebom importera.
Wnioski o wykorzystanie kontyngentu, wskazujące datę przyjęcia zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu, muszą być bezzwłocznie przesłane do Komisji.
Prawa do wykorzystania kontyngentu są przyznawane przez Komisję w chronologicznym porządku przyjmowania zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu przez organy celne zainteresowanego Państwa Członkowskiego, do wysokości dostępnego salda.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie wykorzystuje w całości przyznanych ilości, zwraca niezwłocznie każdą niewykorzystaną część do odpowiedniego kontyngentu.
Jeżeli wnioskowane ilości są większe niż dostępne saldo kontyngentu, pozostała kwota jest rozdzielana proporcjonalnie wśród wnioskodawców.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wykorzystanych ilościach kontyngentu.
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie zapewnia importerom produktów wymienionych w art. 1, równy i stały dostęp do kontyngentów tak długo, jak pozwala na to saldo kontyngentu.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie i Komisja ściśle ze sobą współpracują w celu zapewnienia przestrzegania przepisów art. 1–3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 459/96
z dnia 13 marca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2921/95 ustanawiające szczegółowe zasady rekompensat w odniesieniu do obniżek niektórych rolniczych kursów przeliczeniowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2990/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. regulujące rekompensaty w odniesieniu do znaczących obniżek rolniczych kursów przeliczeniowych przed dniem 1 lipca 1996 r.[1], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (WE) nr 2990/95 ustanawia, że Państwa Członkowskie mogą udzielić pomocy rolnikom w celu skompensowania obniżek rolniczych kursów przeliczeniowych w odniesieniu do niektórych walut; warunki przyznawania tej pomocy są takie same jak ustanowione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1527/95[2], dla którego szczegółowe zasady stosowania ustanowiono w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2921/95[3]; rozporządzenie (WE) nr 2921/95 powinno być dostosowane w taki sposób, aby mogło być stosowane na podobnych warunkach w odniesieniu do pomocy udzielanej na mocy rozporządzenia (WE) nr 2990/95 w Szwecji i Finlandii;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2921/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 wyrazy "zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1527/95" zastępuje się wyrazami "zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1527/95 oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 2990/95*...
________ * Dz.U. L 312 z 23.12.1995, str. 7."
2.
W art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Kwoty wyrażone w ecu ustalone w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1527/95 lub rozporządzenia (WE) nr 2990/95 zostaną przeliczone na walutę krajową z zastosowaniem rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego bezpośrednio przed pierwszą obniżką kursu objętego jednym z przedmiotowych rozporządzeń."
3.
W art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota pomocy udzielonej poszczególnym beneficjentom musi być powiązana z wielkością gospodarstwa rolnego w okresie przed:
- dniem 1 lipca 1995 r. w przypadku pomocy udzielanej na mocy rozporządzenia (WE) nr 1527/95,
- dniem 1 stycznia 1996 r. w przypadku pomocy udzielanej na mocy rozporządzenia (WE) nr 2990/95."
4. W art. 4 akapit drugi wyrazy "rozporządzenia (WE) nr 1527/95" zastępuje się wyrazami "rozporządzenia (WE) nr 1527/95 oraz rozporządzenia (WE) nr 2990/95."
5.
W art. 5 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o zezwolenie na udzielenie pomocy Państwo Członkowskie musi złożyć Komisji do dnia 30 czerwca 1996 r. w przypadkach objętych rozporządzeniem (WE) nr 1527/95 oraz do dnia 31 grudnia 1996 r. w przypadkach objętych rozporządzeniem (WE) nr 2990/95."
6. W art. 5 ust. 3 wyrazy "oraz z rozporządzeniem (WE) nr 1527/95" zastępuje się wyrazami "oraz, odpowiednio do przypadku, z rozporządzeniem (WE) nr 1527/95 lub rozporządzeniem (WE) nr 2990/95."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 462/96
z dnia 11 marca 1996 r.
zawieszające rozporządzenia (EWG) nr 990/93 i (WE) nr 2471/94 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 2472/94 i (WE) nr 2815/95 dotyczące zerwania stosunków gospodarczych i finansowych z Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą), obszarami Republiki Chorwackiej chronionymi przez Narody Zjednoczone oraz obszarami Republiki Bośni i Hercegowiny, które są pod kontrolą sił Serbów bośniackich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 73g oraz 228a,
uwzględniając wspólne stanowisko z dnia 4 grudnia 1995 r., określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, w odniesieniu do zawieszenia ograniczeń w handlu z Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą) i Serbami bośniackimi [1], zgodnie z decyzją podjętą przez Radę Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych w rezolucji 1022 (1995 r.),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, w świetle porozumienia osiągniętego między zainteresowanymi stronami w odniesieniu do Republiki Bośni i Hercegowiny, podjęła decyzję w swojej rezolucji 1022 (1995 r.) w sprawie zawieszenia ograniczeń dotyczących stosunków gospodarczych i finansowych między Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą), obszarami Republiki Chorwackiej chronionymi przez Narody Zjednoczone oraz, jeżeli zostaną spełnione pewne warunki, tymi obszarami Bośni i Hercegowiny, które pozostają pod kontrolą sił Serbów bośniackich;
Rada Bezpieczeństwa została poinformowana, że warunki określone powyżej są spełnione;
Rada przyjęła już rozporządzenie (WE) nr 2815/95 [2], zawieszające rozporządzenie (EWG) nr 990/93 [3] w odniesieniu do Federalnej Republiki Jugosławii (Serbii i Czarnogóry);
ze względu na przejrzystość, przepisy wspólnotowe, wykonujące rezolucję 1022 (1995 r.) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, powinny zostać włączone do globalnego instrumentu wspólnotowego, oraz, wobec tego należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 2815/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Rozporządzenia (EWG) nr 990/93 i (WE) nr 2471/94 [4] zostają niniejszym zawieszone.
2.
Dopóki rozporządzenia wymienione w ust. 1 pozostają w zawieszeniu, wszelkie fundusze i aktywa, poprzednio zamrożone lub zajęte na mocy tych rozporządzeń, mogą być zwolnione przez Państwa Członkowskie zgodnie z prawem, pod warunkiem że fundusze czy aktywa, które są przedmiotem roszczeń, zastawów, wyroków sądowych, inną formą obciążeń, lub stanowią fundusze bądź aktywa należące do osób, spółek, przedsiębiorstw, lub innych podmiotów uznanych za niewypłacalne na mocy przepisów prawa lub podstawowych zasad rachunkowości obowiązujących w danym Państwie Członkowskim, pozostaną zamrożone lub zajęte do czasu ich zwolnienia, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
3.
Rozporządzenia (WE) nr 2472/94 [5] i (WE) nr 2815/95 niniejszym tracą moc.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 463/96
z dnia 11 marca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 w celu rozszerzenia pomocy gospodarczej na Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [3] przewiduje pomoc gospodarczą w celu wspierania procesu reform gospodarczo - społecznych w wielu państwach Europy Środkowej i Wschodniej;
kraje kwalifikujące się do takiej pomocy są wymienione w Załączniku do wspomnianego rozporządzenia;
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii została uznana przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych w dniu 8 kwietnia 1993 r. pod tą tymczasową nazwą;
ważna jest pomoc w ustabilizowaniu tego kraju oraz dla wsparcia posunięć w kierunku reform gospodarczych i pełniejszej demokracji;
dlatego też to nowe państwo powinno zostać formalnie włączone do wykazu krajów kwalifikujących się do uzyskania pomocy na mocy rozporządzenia (WE) nr 3906/89,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 3906/89 dodaje się następujące państwo: "Była Jugosłowiańska Republika Macedonii".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 465/96
z dnia 14 marca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2898/95 dotyczące weryfikacji zgodności z normami jakości bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2898/95 [3] przewiduje, że przepisy odnoszące się do weryfikacji zgodności z normami jakości bananów, ustanowione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2257/94 [4], mają wejść w życie z dniem 1 kwietnia 1996 r.; data wejścia w życie powinna być odroczona w celu ułatwienia wykonywania procedur weryfikacyjnych i uzupełnienia rozpowszechniania informacji wśród podmiotów gospodarczych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2898/95 datę "1 kwietnia 1996 r." zastępuje się datą "1 lipca 1996 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 482/96
z dnia 19 marca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92, z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje: należy wyraźnie określić przypadki, w których można odstąpić od wymogu załączania niektórych dokumentów do zgłoszenia celnego;
w przypadku gdy zgłaszający odmówi uczestniczenia w pobieraniu próbek lub wyznaczenia w zastępstwie innej osoby bądź gdy nie udzieli on wszelkiej pomocy niezbędnej organom celnym, organy te mają prawo uznać zgłoszenie za nieważne;
artykuł 325–340 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1762/95 [3], ustanawiają specjalną metodę współpracy administracyjnej w celu potwierdzenia statusu wspólnotowego produktów połowów morskich złowionych przez statki Państw Członkowskich oraz towarów uzyskanych na pokładach takich statków z produktów złowionych;
ze względu na szczególny sposób dokonywania połowu takich produktów, oraz w jaki są uzyskiwane towary i dostarczane do Wspólnoty, należy wprowadzić odrębną sekcję ustanawiającą warunki specyficzne odnoszące się do wymienionych produktów i towarów do części II działu 3 rozporządzenia EWG nr 2454/93 — wspólnotowy status towarów;
status wspólnotowy takich produktów i towarów powinien być oceniony niezależnie od traktowania taryfowego i klasyfikacji taryfowej, oraz przynależności państwowej i rodzaju używanego środka transportu lub Państwa Członkowskiego przez które wjeżdżają na obszar Wspólnoty;
należy ściśle zdefiniować pojęcie wspólnotowego statku rybackiego i statku przetwórni;
w celu uniknięcia sporządzania nadmiaru dokumentów, organy celne mogą dopuścić wyjątki w procedurze dotyczącej wyładunku takich produktów i towarów ze statków rybackich;
w celu poprawy kontroli sposobu korzystania z procedury, formularze T2M powinny być podpisywane przez właściwe organy, odpowiedzialne za rejestracje statków, dla których wydane są te formularze, do formularzy należy załączyć poświadczenie osób trzecich a organy celne, które wydają je powinny być informowane o sposobie ich wykorzystywania;
ze względu na utrzymujący się problem nadużyć w ramach korzystania ze wspólnotowej procedury tranzytowej, powinny zostać wprowadzone przepisy pozwalające na określenie wiążących tras i wprowadzające zakaz zmiany urzędu przeznaczenia w szczególności w odniesieniu do przepływu towarów, dla których gwarancja generalna została zawieszona; należy wzmocnić system stosowania gwarancji generalnej i wprowadzić większą elastyczność przepisów dotyczących zawieszenia tej gwarancji poprzez zmianę tych przepisów, w celu zachowania jasności, art. 360, 361 i 362 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93; należy dostosować odpowiednie przepisy art. 368 i art. 376 wyżej wspomnianego rozporządzenia;
właściwe jest wprowadzenie większej elastyczności w dostarczaniu dowodów zastępczych pozwalających za zakończenie wspólnotowej procedury tranzytowej w przypadku nie zwrócenia karty 5 jednolitego dokumentu administracyjnego;
do celów zasad stosowania karnetu TIR obszar celny Wspólnoty stanowi jeden obszar;
wzrost przypadków nadużyć w przywozie towarów w ramach procedury TIR może doprowadzić do przyjęcia przez właściwe organy środków wykluczania na podstawie art. 38 Konwencji TIR;
należy zharmonizować na poziomie wspólnotowym zasady stosowania art. 38 Konwencji TIR;
warunki gospodarcze przewidziane w kontekście procedury uszlachetniania czynnego powinny być jednolicie stosowane w całej Wspólnocie;
stało się oczywiste, że urzędy celne Państw Członkowskich napotykają na trudności przy udzielaniu pozwoleń na odprawę czasową towarów, określoną w art. 684 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93; w przypadku wystąpienia wysokiej kwoty, należy żądać pisemnego oświadczenia oraz złożenia obowiązkowego zabezpieczenia w wysokości równej kwocie danego długu celnego; prowadzi to w dużej liczbie przypadków do niepożądanego cofania podróżnych na granicach Wspólnoty lub też do udzielania pozwolenia na odprawę czasową bez złożenia zabezpieczenia mimo wystąpienia wysokiej kwoty należności; w celu właściwego rozwiązania tych trudności stosownym rozwiązaniem w przypadku wystąpienia takich trudności jest udzielenie pozwolenia na odprawę czasową i wprowadzenie towarów, określonych w art. 684, na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego w formie ustnej; należy w tym celu dostosować odpowiednie przepisy;
dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów przywożonych, uprzednio objętych procedurą odprawy czasowej, wiąże się z obciążeniem odsetkami wyrównawczymi; w celu równego traktowania powinno się obciążać odsetkami wyrównawczymi również kiedy dług celny powstaje z innych powodów niż dopuszczenie do swobodnego obrotu; powstanie długów celnych wynikających z objęcia towarów procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych nie powinno podlegać tej regule, a żadna korzyść finansowa w tym przypadku nie może być uzyskana; te same powody przeważają również w przypadkach, gdy zabezpieczenie składane jest w formie depozytu gotówkowego w kwocie równej długom celnym, określonym w art. 192 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92; dla osiągnięcia wyższego poziomu bezpieczeństwa prawnego należy doprowadzić do większej spójności przepisów regulujących obciążanie odsetkami wyrównawczymi; wymaga to zmiany art. 709 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 i dostosowania go do przepisów art. 589; przy dokonywaniu tych zmian i przystosowań właściwe jest dokonanie poprawek redakcyjnych w art. 709;
w jednolitym dokumencie administracyjnym należy przyjąć przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [4] oraz wszystkich rozporządzeń Komisji ustanawiających przepisy dotyczące stosowania tego rozporządzenia;
należy dostosować przepisy odnoszące się do pola 33 karty kontrolnej T5, karty T5 oraz kolumny "Towar" wykazu towarowego T5 z przepisami dotyczącymi jednolitego dokumentu administracyjnego;
należy rozszerzyć wykaz produktów kompensacyjnych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, w stosunku do których mogą być stosowane cła specyficzne;
z powodów gospodarczych wydaje się właściwe rozszerzenie wykazu zawartego w załączniku 87 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 218 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wobec towarów kwalifikujących się do ryczałtowych stawek celnych określonych w sekcji II D przepisów wstępnych Nomenklatury Scalonej lub kiedy towary kwalifikują się do zwolnienia z należności przywozowych, dokumenty określone w ust. 1 lit. a) b) i c) nie muszą być wymagane, chyba że organy celne uważają je za konieczne do celów stosowania przepisów dotyczących dopuszczenie tych towarów do swobodnego obrotu."
2) W art. 243 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Jeżeli zgłaszający odmówi uczestnictwa przy pobieraniu próbek lub wyznaczenia do tego innej osoby bądź gdy nie udzieli organom celnym wszelkiej pomocy niezbędnej do ułatwienia operacji, stosuje się przepisy art. 241 ust. 1 zdanie drugie oraz art. 241 ust. 2–4 zdanie drugie."
3) W tytule II dział 3 część II, po tytule działu
"wspólnotowy status towarów"
dodaje się podpozycję w brzmieniu:
"Sekcja 1
Przepisy ogólne"
4) Po art. 324 dodaje się następującą podpozycję:
"Sekcja 2
Przepisy szczególne dotyczące produktów połowów morskich oraz innych produktów wydobytych z morza przez statki."
5) Artykuły 325 i 326 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 325
1.
Do celów niniejszej sekcji:
a) Wspólnotowy statek rybacki oznacza statek figurujący na wykazie i zarejestrowany na części terytorium Państwa Członkowskiego, która stanowi część obszaru celnego Wspólnoty i który pływa pod banderą Państwa Członkowskiego dokonując połowu produktów połowów morskich i w zależności od przypadku, przetwarzane są one na jego pokładzie.
b) Wspólnotowy statek przetwórnia oznacza statek figurujący w wykazie lub zarejestrowany na części terytorium Państwa Członkowskiego, która stanowi obszar celny Wspólnoty i który pływa pod banderą Państwa Członkowskiego nie dokonując połowu produktów połowów morskich, ale przetwarzane są one na jego pokładzie.
2.
Formularz T2M, sporządzony zgodnie z art. 327-337, należy przedstawić w celu zatwierdzenia statusu wspólnotowego:
a) produktów połowów morskich złowionych przez wspólnotowy statek rybacki na wodach innych niż wody terytorialne państwa lub na terytorium spoza obszaru celnego Wspólnoty,
oraz
b) towarów uzyskanych z takich produktów na pokładzie takiego statku lub wspólnotowego statku przetwórni, przy których wytworzeniu zostały użyte inne produkty o statusie wspólnotowym,
które posiadają opakowania mające status wspólnotowy i mają zostać wprowadzone na obszar celny Wspólnoty w okolicznościach, określonych w art. 326.
3.
Dowód posiadania wspólnotowego statusu produktów połowów morskich i innych produktów złowionych lub wydobytych w wodach innych niż wody terytorialne państwa lub obszaru spoza obszaru celnego Wspólnoty przez statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego i figurujące w wykazie lub zarejestrowane w części terytorium Państwa Członkowskiego stanowiącej część obszaru celnego Wspólnoty lub takich produktów wydobytych lub złowionych na wodach terytorialnych w obrębie obszaru celnego Wspólnoty przez statki państwa trzeciego, powinno zostać przedstawione w formie dziennika pokładowego lub za pomocą jakichkolwiek innych środków ustanawiających ten status.
Artykuł 326
1.
Formularz T2M należy przedstawić w odniesieniu do produktów i towarów określonych w art. 325 ust. 2, które są przewożone bezpośrednio na obszar celny Wspólnoty:
a) przez wspólnotowy statek rybacki, który dokonał połowu i, gdzie stosowne, przetworzenia ich; lub
b) przez inny wspólnotowy statek rybacki lub przez wspólnotowy statek przetwórnię, na którym dokonano przetworzenia produktów w następstwie ich przeładunku ze statku określonego w lit. a); lub
c) przez każdy inny statek, na który zostały przeładowane te produkty oraz towary ze statków określonych w lit. a) i b), bez dokonywania jakichkolwiek późniejszych zmian, lub
d) przez środek transportu objęty jednolitym dokumentem przewozowym, sporządzonym w państwie lub na terytorium niestanowiącym części obszaru celnego Wspólnoty, gdzie produkty lub towary zostały wyładowane ze statków określonych w lit. a)–c)
Formularz T2M nie może być wykorzystywany w celu potwierdzania wspólnotowego statusu produktów i towarów, do których się odnosi.
2. Organy celne odpowiedzialne za port, w którym produkty i/lub towary zostają wyładowane ze statku określonego w ust. 1 lit. a), mogą odstąpić od stosowania ust. 1, w przypadku gdy nie ma jakichkolwiek wątpliwości odnośnie do pochodzenia tych produktów i/lub towarów bądź w przypadku, w którym stosuje się atestację określoną w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 [5]."
6) Artykuły 328—337 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 328
Karnet formularzy T2M wydaje, na wniosek osoby zainteresowanej, wspólnotowy urząd celny odpowiedzialny za nadzór portu macierzystego wspólnotowego statku rybackiego, dla którego karnet ma być przeznaczony.
Karnet wydaje się jedynie w przypadku, gdy osoba zainteresowana wypełniła, w języku formularza, pola 1 i 2, oraz wypełniła i podpisała oświadczenie z pola 3, na wszystkich oryginałach i kopiach formularzy wchodzących w skład karnetu.
Wydając karnet, urząd celny wypełnia pole B na wszystkich oryginałach i kopiach formularzy zawartych w karnecie.
Karnet jest ważny przez 2 lata, licząc od daty jego wydania podanej na stronie 2 jego okładki.
Ponadto ważność wymienionych formularzy potwierdzona jest obecnością w polu A wszystkich oryginałów i kopii, pieczęci stosowanej przez organ odpowiedzialny za rejestrację wspólnotowego statku rybackiego, na który karnet jest wydany.
Artykuł 329
Kapitan wspólnotowego statku rybackiego wypełnia pole 4 oraz, w przypadku gdy na pokładzie dokonuje się przetwarzania produktów rybołówstwa, pole 6, jak również wypełnia i podpisuje oświadczenie z pola 9 oryginału i kopii formularzy karnetu, w każdym przypadku gdy:
a) przeładowuje on produkty na jeden ze statków określonych w art. 326 ust. 1 lit. b), na którym dokonuje się ich przetworzenia;
b) przeładowuje produkty i towary na każdy inny statek, który nie będzie ich przetwarzał, ale przewozi je bezpośrednio do portu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty lub innego portu, z którego mają zostać następnie wysłane na to terytorium;
c) bez uszczerbku dla przepisów art. 326 ust. 2 wyładowuje produkty lub towary w porcie spoza obszaru celnego Wspólnoty;
d) wyładowuje produkty lub towary w porcie spoza obszaru celnego Wspólnoty, z którego następnie zostają wysłane na to terytorium.
Jakiekolwiek przetwarzanie tych produktów zostaje zarejestrowane w dzienniku pokładowym statku.
Artykuł 330
Kapitan statku określonego w art. 326 ust. 1 lit. b) wypełnia pole 6 oraz wypełnia i podpisuje oświadczenie z pola 11 oryginału formularza T2M, w każdym przypadku gdy wyładowuje towary w porcie znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty lub w porcie spoza tego terytorium, wysłane na to terytorium, lub w każdym przypadku gdy przeładowuje towary na inny statek w tym samym celu.
Przetwarzanie produktów przeładowywanych na statek musi zostać zarejestrowane w dzienniku pokładowym.
Artykuł 331
W przypadku kiedy produkty lub towary określone w art. 329 lit. a) lub b) są przeładowywane po raz pierwszy, należy wypełnić pole 10 oryginału i kopii formularza T2M; w przypadku gdy ma miejsce kolejny przeładunek typu określonego w art. 330, pole 12 oryginału formularza T2M należy również wypełnić.
Zgłoszenie przeładunku zostaje podpisane przez obu zainteresowanych kapitanów, a oryginał formularza T2M zostaje zwrócony kapitanowi statku, na który produkty lub towary zostają przeładowane.
Każdy przeładunek musi zostać wpisany do dzienników obydwu statków.
Artykuł 332
1.
Jeżeli produkty i towary, do których odnosi się formularz T2M, były przewożone do państwa lub na terytorium niestanowiące części obszaru celnego Wspólnoty, formularz ten jest ważny jedynie w przypadku, gdy poświadczenie w polu 13 formularza zostało wypełnione i potwierdzone przez organy celne tego państwa lub terytorium.
2.
W przypadku gdy pewne partie produktów lub towarów nie docierają do obszaru celnego Wspólnoty, wówczas nazwę, rodzaj, masę całkowitą i sposób użycia bądź przeznaczenie przypisane partiom umieszcza się w polu "Uwagi" formularza T2M.
Artykuł 333
1.
Jeżeli produkty lub towary, które obejmuje formularz T2M, są przewożone do państwa lub na terytorium, które nie stanowi części obszaru celnego Wspólnoty, w celu dalszej przesyłki w partiach na to terytorium, osoba zainteresowana lub jej przedstawiciel:
a) wpisuje w polu "Uwagi" w polu pierwotnego formularza T2M liczbę i rodzaj opakowań, masę całkowitą i sposób użycia bądź przeznaczenie przypisane przesyłce oraz numer "Wyciągu" określonego w lit. b);
b) sporządza "Wyciąg" T2M, używając w tym celu oryginalnego formularza pochodzącego z karnetu formularzy T2M wydanego zgodnie z art. 328.
W każdym "Wyciągu" i jego odpowiedniej kopii, która pozostaje w karnecie T2M, podaje się numer pierwotnego formularza T2M określonego w lit. a), musi także być w nim wyraźnie wpisane jedno z następujących słów:
- Extracto,
- Udskrift,
- Auszug,
- Aπóσπασμα,
- Extract,
- Extrait,
- Estratto,
- Uitrrreksel,
- Extracto,
- Ote,
- Utdrag.
"Wyciąg" T2M, który towarzyszy przesyłce w partiach do obszaru celnego Wspólnoty, zawiera w polach 4, 5, 6, 7 i 8 nazwę, rodzaj, kod CN i ilość produktów lub towarów stanowiących tę przesyłkę.
Ponadto poświadczenie z pola 13 zostaje wypełnione i potwierdzone przez organy celne państwa lub terytorium, w którym produkty lub towary znajdowały się w trakcie tranzytu.
2.
Jeżeli wszystkie produkty i towary objęte pierwotnym formularzem T2M, określonym w ust. 1 lit. a), zostały wysłane na obszar celny Wspólnoty, to oświadczenie w polu 13 tego formularza zostaje wypełnione i potwierdzone przez organy określone w tym ustępie.
Formularz jest następnie przesyłany do urzędu celnego określonego w art. 328.
3.
W przypadku gdy niektóre partie produktów lub towarów nie są przesłane na obszar celny Wspólnoty, wówczas nazwę, rodzaj, masę całkowitą i sposób użycia bądź przeznaczenie przypisane tym partiom produktów lub towarów należy podać w polu "Uwagi" pierwotnego formularza T2M.
Artykuł 334
Wszystkie formularze T2M, zarówno pierwotny, jak i "Wyciąg", przedstawia się w urzędzie celnym w miejscu wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty produktów i towarów, do których się odnoszą.
Jednakże jeżeli wprowadzenie produktów lub towarów odbywa się na podstawie procedury tranzytu zaczynającej się poza tym terytorium, formularze te, do celów tej procedury, zostają przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia.
Organy tego urzędu mają prawo zażądać przetłumaczenia formularza, Mogą one ponadto, w związku z kontrolą prawidłowości danych zawartych w dokumencie T2M, zażądać przedstawienia wszelkich odnośnych dokumentów, włącznie z dokumentami pokładowymi statku w miarę potrzeby.
Urząd ten wypełnia pole C każdego formularza T2M, których kopie zostają przesłane do urzędu celnego określonego w art. 328.
Artykuł 335
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 332, 333 i 334, jeżeli produkty lub towary objęte formularzem T2M są przewożone do państwa trzeciego będącego Umawiającą się Stroną Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej dla ponownej przesyłki pełnej lub w partiach na obszar celny Wspólnoty na podstawie procedury "T2", wówczas dane tej procedury umieszcza się w polu "Uwagi" formularza T2M.
Jeżeli wszystkie produkty lub towary objęte tym formularzem T2M zostały przesłane na obszar celny Wspólnoty, poświadczenie w polu 13 tego formularza zostaje wypełnione i potwierdzone przez organy celne.
Wypełnione kopie tego formularza przesyła się do urzędu celnego określonego w art. 328.
Przepisy art. 322 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 336
Karnet zawierający formularze T2M przedstawia się w każdym przypadku, gdy organy celne tego wymagają.
Jeżeli statek, na który został wystawiony karnet określony w art. 327, przestaje spełniać warunki ustanowione przed wykorzystaniem wszystkich formularzy, lub gdy wszystkie formularze karnetu zostały wykorzystane, lub upłynie okres jego ważności, zostaje on niezwłocznie zwrócony do urzędu celnego, który go wydał.
Artykuł 337
Przepisy art. 324 stosuje się mutatis mutandis."
7) Skreśla się art. 338, 339 i 340.
8) W art. 348 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:
"1a.
W przypadku stosowania przepisów art. 362 lub w każdym przypadku, gdy organy celne uważają za konieczne, urząd wywozu może wyznaczyć trasę dla przesyłki.
Trasa zostaje zmieniona na wniosek głównego zobowiązanego tylko przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym przesyłka się znajduje w trakcie jej przewozu wyznaczoną trasą.
Organy celne umieszczają na zgłoszeniu T1 odpowiednie dane i bezzwłocznie informują o tym organy celne urzędu wywozu.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zwalczania wszelkich naruszeń i nieprawidłowości oraz stosują skuteczne sankcje.
1b.
W przypadku wystąpienia siły wyższej przewoźnik może zboczyć z wyznaczonej trasy.
Przesyłka i zgłoszenie T1 zostają bezzwłocznie przedstawione najbliższym organom celnym Państwa Członkowskiego, w którym przesyłka się znajduje.
Organy celne bezzwłocznie powiadamiają urząd wywozu o zmianie trasy i umieszczają odpowiednią informację na zgłoszeniu T1."
9) W art. 356 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
"3a.
W każdym przypadku, gdy organy celne uznają to za konieczne, lub w przypadku gdy mają zastosowanie przepisy art. 362, urząd przeznaczenia może zostać zmieniony na wniosek głównego zobowiązanego, tylko przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się przesyłka i za zgodą urzędu wywozu.
Organy celne informują o tym pierwotnie określony urząd przeznaczenia i umieszczają odpowiednie dane na zgłoszeniu T1."
10) Artykuły 360, 361 i 362 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 360
1.
Na korzystanie z gwarancji generalnej zezwala się jedynie osobom, które:
a) są rezydentem w Państwie Członkowskim, w którym zwolnienie jest udzielane;
b) regularnie korzystały, w charakterze głównego zobowiązanego lub nadawcy, z systemu tranzytu wspólnotowego w ciągu ostatnich sześciu miesięcy bądź w odniesieniu do których organy celne uznały, iż ich sytuacja finansowa pozwala na wypełnienie ich zobowiązań; i
c) nie popełniły poważnego naruszenia przepisów celnych lub podatkowych.
2.
Gwarancję generalna składa się w urzędzie składania gwarancji.
3.
Urząd składania gwarancji ustala kwotę gwarancji, przyjmuje zobowiązanie gwaranta i udziela pozwolenia, które umożliwia głównemu zobowiązanemu, w granicach zagwarantowanych kwot, realizować wszelkie wspólnotowe procedury tranzytowe w dowolnym urzędzie wywozu.
4.
Każdej osobie, która uzyskała pozwolenie, wydaje się, na warunkach ustanowionych w art. 363-366, jedno lub większą liczbę poświadczeń gwarancji sporządzonych na formularzu zgodnym ze wzorem zawartym w załączniku 51.
5.
Na każdym zgłoszeniu T1 umieszcza się odniesienie do gwarancji i numer poświadczenia gwarancji.
6.
Urząd składania gwarancji cofa wcześniejsze pozwolenie na korzystanie z gwarancji generalnej, jeżeli nie są już spełniane warunki określone w ust. 1.
Artykuł 361
1.
Kwota gwarancji jest ustalana w wysokości co najmniej 30 % cła i innych należnych opłat, nie mniejszej niż 7000 ECU, zgodnie z procedurami ustanowionymi w ust. 2.
2.
Urząd składania gwarancji dokonuje oszacowania odnoszącego się do okresu jednego tygodnia:
a) zrealizowanych przewozów;
b) należnych ceł i innych opłat, przyjmując za podstawę najwyższą obowiązującą w danych państwach stawkę, z uwzględnieniem najwyższej stawki stosowanej w jednym z odpowiednich państw.
Oszacowanie to dokonywane jest na podstawie dokumentów handlowych i księgowych zainteresowanej osoby w odniesieniu do zrealizowanych w roku ubiegłym przewozów towarów; otrzymany wynik należy podzielić przez 52.
W wypadku uczestników procedury urząd składania gwarancji wspólnie z zainteresowaną osobą, opierając się na dostępnych już danych, dokonuje oszacowania ilości, wartości i opłat w odniesieniu do towarów, które będą przewożone w danym okresie.
Przyjmując najwyższe wyliczenie, urząd składania gwarancji określa wartość i przypuszczalne obciążenie opłatami towarów, które będą przewożone w okresie jednego tygodnia.
3.
Urząd składania gwarancji dokonuje rocznej kontroli kwoty gwarancji generalnej, w szczególności na podstawie informacji z urzędu wywozu, jeśli stosowne, dostosowuje tę kwotę.
Artykuł 362
1.
Bądź z inicjatywy Komisji, bądź na prośbę Państwa Członkowskiego, stosowanie gwarancji generalnej zostaje objęte czasowym zakazem, w przypadku gdy miałaby objąć zewnętrzną wspólnotową procedurę tranzytową dotyczącą towarów będących przedmiotem decyzji Komisji, zgodnie z procedurą komitetu, na mocy której towary te uważane są za towary o podwyższonym ryzyku wystąpienia nadużycia.
2.
Komisja dokonuje publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (Seria C), każdorazowo gdy zaistnieje taka potrzeba, ale przynajmniej raz do roku, wykazu towarów, w odniesieniu do których stosuje się przepis ust. 1.
3.
Okresowo, ale przynajmniej raz w roku, Komisja decyduje zgodnie z procedurą komitetu, czy należy w dalszym ciągu stosować środki podjęte na podstawie ust. 1.
Artykuł 362a
Dla zewnętrznej wspólnotowej procedury tranzytowej towarów, do których mają zastosowanie przepisy art. 362, stosuje się następujące środki:
a) w zgłoszeniu T1 wpisuje się kod CN;
b) na wszystkich kartach zgłoszenia T1 umieszcza się po przekątnej czerwony napis o wymiarach co najmniej 100 × 10 mm w jednym z poniższych brzmień:
- Artículo 362 del Reglamento (CEE) no 2454/93
- Forordning (EØF) nr. 2454/93, artikel 362
- Artikel 362 der Verordnung (EWG) Nr. 2454/93
- Άρθρο 362 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
2454/93
- Article 362 of Regulation (EEC) No 2454/93
- Article 362 du règlement (CEE) no 2454/93
- Articolo 362 del regolamento (CEE) n. 2454/93
- Artikel 362 van Verordening (EEG) nr. 2454/93
- Artigo 362.o do Regulamento (CEE) n.o 2454/93
- Asetuksen (ETY) N:o 2454/93 362 artikla
- Förordning (EEG) nr 2454/93 artikel 362;
c) karty zwrotne zgłoszeń T1 opatrzone taką deklaracją muszą zostać odesłane do urzędu wywozu nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu, w którym przesyłka i zgłoszenie T1 zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia."
11) W art. 368 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Za przedstawiający podwyższone ryzyko uważa się w szczególności transport towarów, w odniesieniu do których w przypadku korzystania z gwarancji generalnej stosuje się przepisy art. 362."
12) W art. 376 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zwolnienie z obowiązku złożenia gwarancji nie ma zastosowania w przypadkach, w których zgodnie z przepisami art. 362 korzystanie z gwarancji generalnej jest zabronione."
13) Artykuł 380 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 380
Dowód prawidłowości procedury tranzytowej w rozumieniu art. 378 ust. 1 dostarcza się zgodnie z wymogami organów celnych:
a) przedkładając dokument celny lub handlowy poświadczony przez organy celne, ustanawiający, że dane towary zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia, lub w przypadku gdy ma zastosowanie art. 406, dokument ten musi zawierać wystarczającą ilość danych, aby umożliwić identyfikację tych towarów; lub
b) przedkładając dokument celny poddający procedurze celnej w państwie trzecim lub też jego odpis bądź fotokopię; taki odpis lub fotokopia muszą zostać odpowiednio poświadczone, że stanowią wierną kopię, przez organ, który poświadczył oryginał dokumentu lub przez organy danego państwa trzeciego, bądź też organy jednego z Państw Członkowskich.
Dokument zawiera wystarczającą ilość danych, aby umożliwić identyfikację danych towarów."
14) W art. 453 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Status wspólnotowy towarów określonych w ust. 1 ustalany jest zgodnie z przepisami art. 314—324 lub, gdzie stosowne, z przepisami art. 325—334, w granicach ustanowionych w art. 326."
15) Dodaje się art. 457a:
"Artykuł 457a
Jeżeli organy celne Państwa Członkowskiego zdecydują o wyłączeniu jakiejś osoby z procedury TIR na mocy przepisów art. 38 Konwencji TIR, niniejszą decyzję stosuje się na całym obszarze celnym Wspólnoty.
W tym celu Państwo Członkowskie podaje do wiadomości swoją decyzję, jak również termin jej stosowania Państwom Członkowskim oraz Komisji.
Niniejsza decyzja stosuje się do wszystkich karnetów TIR przedstawionych do przyjęcia w urzędzie celnym."
16) W art. 503 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) "towary rolne" oznaczają towary będące przedmiotem rozporządzeń, określonych w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [6]. Za towary rolne uważa się towary będące przedmiotem rozporządzenia Rady (EWG) nr 3448/93 [7] i rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1222/94 [8];"
17) W art. 536 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Jeżeli organy celne zażądają, aby towary wspólnotowe, inne niż te określone w art. 98 ust. 1 lit. b) i ust. 3 Kodeksu, które są składowane w pomieszczeniach składu celnego, zostały ujęte w ewidencji towarowej, określonej w art. 105 Kodeksu, zgodnie z art. 106 ust. 3 Kodeksu, wówczas ich status celny musi być jednoznacznie potwierdzony odpowiednią adnotacją."
18) W art. 552 ust. 1 lit. a) v) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"operacji, w których wartość towarów oznaczonych ośmiocyfrowym kodem CN, nie przekracza 300000 ECU w odniesieniu do danego wnioskodawcy w roku kalendarzowym, niezależnie od liczby podmiotów gospodarczych dokonujących procesu przetwarzania."
19) W art. 696 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Zgłoszenie ustne o objęcie procedurą stanowi wniosek o udzielenie pozwolenia, a poświadczenie spisu przez urząd celny traktowane jest jako pozwolenie."
20) W art. 698 wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Rzeczy osobistego użytku i towary przywożone w celach sportowych, określone w art. 684, korzystają z pozwolenia dotyczącego procedury odprawy czasowej bez pisemnego lub ustnego wniosku bądź pozwolenia."
b) W ust. 2 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W tym przypadku procedury uproszczone przewidziane w art. 696 stosuje mutatis mutandis."
21) W art. 705 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku gdy stosuje się art. 695 i 696, zgłoszenie określone w ust. 1 lub w zależności od przypadku, spis wnosi się do urzędu celnego, który wydał pozwolenie."
22) Artykuł 709 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 709
1.
Powstanie długu celnego dotyczącego towarów uprzednio objętych procedurą odprawy czasowej pociąga za sobą konieczność zapłaty odsetek wyrównawczych od całkowitej kwoty zastosowanych należności przywozowych.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się:
a) w przypadku powstania długu celnego przewidzianego w art. 201 ust. 1 lit. b) Kodeksu;
b) w przypadku powstania długu celnego, jeżeli zabezpieczenie zostało złożone w postaci depozytu gotówkowego w wysokości równej kwocie długu celnego określonego w art. 192 ust. 1 Kodeksu;
c) w przypadku powstania długu celnego poprzez dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów uprzednio objętych procedurą odprawy czasowej na mocy art. 673, art. 678, art. 682, art. 684 lub art. 684a;
d) jeżeli kwota odsetek wyrównawczych naliczonych zgodnie z ust. 3 nie przekracza 20 ECU w odniesieniu do każdego przypadku powstania długu celnego;
e) w przypadku gdy osoba, której udzielono pozwolenie, wnioskuje o dopuszczenie do swobodnego obrotu i dostarczy dowód że szczególne okoliczności niespowodowane jej zaniedbaniem lub świadomym działaniem, powodują, iż dokonanie powrotnego wywozu na warunkach, które osoba ta określiła i właściwie umotywowała, składając wniosek o udzielenie pozwolenia, jest niemożliwe lub nieopłacalne.
Artykuł 589 ust. 3 stosuje się mutatis mutandis.
3. a) Stosowane roczne stopy odsetek są stopami obowiązującymi w chwili powstania długu celnego, ustanowionymi z zastosowaniem art. 589 ust. 4 lit. a).
b) Stopy procentowe stosowane są za miesiąc na okres między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano pierwszego objęcia procedurą przywożonych towarów, w stosunku do których procedura została zakończona, a ostatnim dniem miesiąca, w którym powstał dług celny.
Okres, który uwzględnia się przy naliczaniu odsetek wyrównawczych, nie może być krótszy od jednego miesiąca.
c) Kwota odsetek jest wyznaczana na podstawie należności celnych przywozowych, stopy procentowej określonej w lit. a) i okresu określonego w lit. b)."
23) W załączniku 37 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
24) W załączniku 38 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
25) Załączniki 43 i 44 zastępuje się załącznikami III i IV do niniejszego rozporządzenia.
26) W załącznikach 63, 64 i 65 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.
27) W załączniku 79 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia.
28) W załączniku 87 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia.
29) W załączniku 108 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.
30) W następujących przepisach wyrazy "rozporządzenie (EWG) nr 1736/75" zastępuje się wyrazami "rozporządzenie (EWG) nr 1172/95".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Środki, które w kontekście zewnętrznego tranzytu wspólnotowego niektórych towarów ustaliły wysokość gwarancji generalnej na całkowitą kwotę 50 % ceł i innych stosowanych opłat bądź w stosunku do których zastosowanie gwarancji generalnej jest zabronione i które zostały przyjęte na podstawie zasad mających zastosowanie przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, pozostają w mocy do dnia podjęcia pierwszej decyzji na podstawie art. 362 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 zmienionego niniejszym rozporządzeniem, ale nie później niż do dnia 31 grudnia 1996 r.
Nowe wzory formularzy, przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, można stosować od dnia jego wejścia w życie.
Formularze, które były stosowane przed tą datą, można wykorzystywać aż do wyczerpania zapasów, ale nie później niż do dnia 31 grudnia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 499/96
z dnia 19 marca 1996 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rybołówstwa i żywe konie pochodzące z Islandii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zostało zawarte Porozumienie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [1];
po przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji, wyżej wymienione Porozumienie powinno być dostosowane ze szczególnym uwzględnieniem istniejących uregulowań handlowych dotyczących produktów rybołówstwa między Austrią, Finlandią i Szwecją z jednej strony, a Islandią z drugiej strony;
w tym celu między Wspólnotą a Islandią zawarty został Protokół dodatkowy do wyżej wymienionego Porozumienia, zatwierdzony decyzją 96/147/WE [2], a także Porozumienie w formie wymiany listów, zatwierdzone decyzją 95/582/WE [3]; na mocy tych dokumentów Wspólnota zobowiązała się otworzyć, z zastrzeżeniem pewnych warunków, od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia każdego roku, wspólnotowe kontyngenty taryfowe o zerowej stawce celnej na niektóre produkty pochodzące z Islandii;
kontyngenty taryfowe dotyczą okresu nieokreślonego i w związku z tym, z uwagi na efektywność oraz w celu uproszczenia wdrażania danych środków, wydaje się właściwe ustalenie stosowania niniejszego rozporządzenia na zasadach wieloletnich;
z uwagi na uproszczenie, należy wprowadzić przepis upoważniający Komisję, po otrzymaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, do wprowadzania niezbędnych zmian i technicznych adaptacji w niniejszym rozporządzeniu, które wynikają ze zmian w Nomenklaturze Scalonej i kodach Taric, rozszerzenia środków taryfowych, koniecznych dostosowań w związku z zawarciem protokołów lub wymianą listów, zmian do niniejszego rozporządzenia w celu wprowadzenia wszelkich innych dokumentów w ramach wyżej wymienionego Porozumienia, a także adaptacji w zakresie ilości, okresów i stawek kontyngentu związanych z decyzjami Rady;
wszyscy importerzy wspólnotowi powinni mieć zapewniony równy i stały dostęp do wspomnianego kontyngentu, a stawka celna określona dla tego kontyngentu powinna być stosowana bez przerwy w stosunku do całości przywozu omawianych produktów do Państw Członkowskich, do chwili wyczerpania kontyngentu, w czasie całego okresu ważności umów z Islandią;
decyzja w sprawie otwarcia kontyngentów taryfowych, wykonująca międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty, powinna zostać podjęta przez Wspólnotę; w celu zapewnienia skuteczności wspólnego administrowania tymi kontyngentami, nie ma powodów, dla których Państwa Członkowskie nie powinny być upoważnione do pobierania niezbędnych ilości z tych kontyngentów, które odpowiadają rzeczywistemu przywozowi; taka metoda administrowania wymaga bliskiej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, która musi w szczególności mieć możliwość monitorowania stawki, zgodnie z którą kontyngenty są wykorzystywane oraz informowania o tym Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia każdego roku, stawki celne stosowane do przywozu produktów pochodzących z Islandii, określonych w niniejszym rozporządzeniu, są zawieszane w ramach limitu wspólnotowych kontyngentów taryfowych odnoszących się do każdego produktu.
2.
Przywóz produktów rybołówstwa nie kwalifikuje się w ramach kontyngentów taryfowych, jeżeli cena franco granica określona w art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryb i produktów akwakultury [4] nie jest przynajmniej równa cenie wskaźnikowej, która jest ustalona przez Wspólnotę dla danych produktów lub kategorii produktów.
3.
Stosuje się przepisy Protokołu 3 do Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii, określającego pojęcie produktów pochodzących i ustalającego postanowienia w zakresie współpracy administracyjnej, ostatnio zmienionego decyzją nr 1/94 Wspólnego Komitetu WE — Islandia [5].
Artykuł 2
Kontyngenty taryfowe określone w art. 1 zarządzane są przez Komisję, która może podjąć wszelkie właściwe środki administracyjne w celu zapewnienia skutecznego zarządzania.
Artykuł 3
Jeżeli importer przedstawia w Państwie Członkowskim zgłoszenie wprowadzenia towaru do swobodnego obrotu, łącznie z wnioskiem o zastosowanie preferencji na produkt objęty niniejszym rozporządzeniem oraz, jeżeli to zgłoszenie jest przyjęte przez organy celne, wówczas dane Państwo Członkowskie pobiera z kontyngentu ilość odpowiadającą faktycznym potrzebom informując o tym Komisję.
Wnioski o pobranie kontyngentu wraz ze wskazaniem daty przyjęcia zgłoszenia muszą być bezzwłocznie przekazywane Komisji.
Komisja przydziela pewną ilość kontyngentu na podstawie daty przyjęcia zgłoszenia wprowadzenia towaru do swobodnego obrotu przez organy celne danego Państwa Członkowskiego, w takim zakresie, w jakim pozwala na to saldo.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie nie wykorzystuje pobranej ilości, zwraca ją bezzwłocznie do właściwego kontyngentu.
W przypadku gdy wnioskowane ilości przewyższają dostępne saldo kontyngentu, przydział ilości następuje na zasadzie proporcjonalności, biorąc pod uwagę wnioski.
Komisja informuje o tym Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie zagwarantuje importerom produktów równy i stały dostęp do kontyngentów, tak długo, jak pozwala na to saldo ilości odpowiedniego kontyngentu.
Artykuł 5
1.
Przepisy konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności:
a) zmiany i techniczne dostosowania, jeżeli są one wymagane, wynikające ze zmian Nomenklatury Scalonej i kodów Taric;
b) konieczne dostosowania wynikające z zawarcia przez Radę protokołów lub wymianą listów między Wspólnotą a Islandią, w ramach Porozumienia, określonego w niniejszym rozporządzeniu;
c) przedłużenie środków taryfowych zgodnych z przepisami zawartymi w Porozumieniu, określonego w niniejszym rozporządzeniu;
d) konieczne adaptacje w zakresie ilości, okresów i stawek kontyngentu związanych z decyzjami przyjętymi przez Radę; i
e) zmiany do niniejszego rozporządzenia konieczne dla wdrożenia innego aktu w ramach Porozumienia określonego w niniejszym rozporządzeniu
są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2.
2.
Przepisy przyjęte zgodnie z ust. 1 nie upoważniają Komisji do:
- przenoszenia salda preferencyjnych ilości z jednego okresu stosowania kontyngentu do innego,
- zmiany harmonogramu, który został określony w porozumieniach lub protokołach,
- transferu ilości z jednego kontyngentu do drugiego,
- otwierania kontyngentów, które wynikają z nowych umów oraz zarządzania nimi,
- przyjmowania ustawodawstwa wpływającego na zarządzanie kontyngentami, które są przedmiotem świadectw przywozowych.
Artykuł 6
1.
Komisję wspomaga Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony na mocy art. 247 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [6].
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekty środków, które należy przyjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który może być ustalony przez przewodniczącego na podstawie pilności sprawy.
Opinia jest wydawana większością głosów przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada zobowiązana jest przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, wówczas Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku:
- Komisja odracza stosowanie podjętych środków o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia,
- stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, Rada może podjąć odmienną decyzję w terminie określonego w akapicie pierwszym.
3.
Komitet może zbadać wszelkie kwestie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, które są zgłaszane przez przewodniczącego, zarówno z jego własnej inicjatywy, jak i na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie i Komisja ściśle współpracują w celu zapewnienia, aby niniejsze rozporządzenie było przestrzegane.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 510/96
z dnia 22 marca 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 334/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do powyższego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określa ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta albo która dodaje do niej dodatkowe podpodziały lub która została ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wymienionymi w kolumnie 2, z przyczyn wymienionych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie przepisów, odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i następczego wspólnotowego nadzoru wyrobów włókienniczych przy przywozie do Wspólnoty, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich i niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], przez okres 60 dni;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej pod odpowiednimi kodami CN, określonymi w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Numer klasyfikacji produktu wskazany w załączonej tabeli nie ma wpływu na stosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 3021/95 [4].
Artykuł 3
Właściwe jest, z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie przepisów odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i następczego nadzoru wyrobów włókienniczych przy przywozie do Wspólnoty, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według kodów CN, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich i niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres 60 dni.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 511/96
z dnia 22 marca 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 334/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do powyższego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określa ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta, albo takiej, która dodaje do niej dodatkowe podpodziały, i która została ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wymienionymi w kolumnie 2, z przyczyn wymienionych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie przepisów odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i wstecznego wspólnotowego nadzoru wyrobów włókienniczych przy przywozie do Wspólnoty, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich i niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może nadal powoływać się, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], przez okres 60 dni;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej pod odpowiednimi kodami CN wskazanymi w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Właściwe jest, z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie przepisów odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i wstępnego nadzoru wyrobów włókienniczych przy przywozie do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji towarów według kodów CN, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodne z niniejszym rozporządzeniem, można nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres 60 dni.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 532/96
z dnia 27 marca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2123/89 ustanawiające wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2123/89 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 426/96 [4], ustanowiono wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie;
Artykuł 2 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1996 r.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/96
z dnia 25 marca 1996 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 1134/91, (EWG) nr 4088/87 i (WE) nr 1981/94 w odniesieniu do warunków taryfowych stosowanych w przywozie do Wspólnoty produktów pochodzących z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: produkty pochodzące z Zachodniego Brzegu oraz Strefy Gazy korzystają z preferencyjnych warunków w odniesieniu do dostępu do rynku Wspólnoty na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1134/91 [1];
uregulowanie to przewiduje wolny dostęp do rynku Wspólnoty dla towarów przemysłowych oraz preferencyjne traktowanie niektórych produktów rolnych;
w celu wspierania procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie pomoc wspólnotowa musi zostać zwiększona przez wprowadzanie nowych środków stymulujących wywóz z Zachodniego Brzegu oraz Strefy Gazy, a także niezbędne jest w tym samym celu rozszerzenie preferencyjnego traktowania na kwiaty cięte; wyżej wymienione rozporządzenie powinno zostać odpowiednio zmienione;
w celu uniknięcia dysproporcji w traktowaniu ta korzyść celna musi podlegać takim samym warunkom cenowym, jak te, które stosowane są w ramach preferencyjnych warunków taryfowych dotyczących kwiatów ciętych pochodzących z niektórych krajów śródziemnomorskich, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 4088/87 [2];
w celu umożliwienia natychmiastowego zastosowania kontyngentu taryfowego na kwiaty cięte niezbędna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 1981/94 [3] w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na przedmiotowe produkty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1134/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Cła przywozowe zostają zniesione dla kwiatów ciętych objętych kodem CN 060310 w granicach rocznego kontyngentu taryfowego Wspólnoty wynoszącego 1500 ton."
2) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Stosowane reguły pochodzenia towarów są takie, jak ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4]."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 4088/87 wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy".
2) W art. 1 wyrazy "pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka" zastępuje się wyrazami "pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy".
3) W art. 2 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Przepisy te stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy."
Artykuł 3
W rozporządzeniu (WE) nr 1981/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 akapit pierwszy wyrazy "oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy" dodaje się po wyrazie "Marok".
2) W załączniku X:
- tytuł otrzymuje brzmienie:
"ZACHODNI BRZEG I STREFA GAZY"
,
- tabela zostaje uzupełniona, jak następuje:
"09 1382 _BAR_ 060310 _BAR_ _BAR_ Kwiaty cięte i pąki kwiatowe, świeże: _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ — od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1996 r. _BAR_ 1500 _BAR_ 0" _BAR_
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 540/96
z dnia 25 marca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3010/95 zawieszające całkowicie lub częściowo cła mające zastosowanie do niektórych produktów pochodzących z Malty i Turcji (1995), objętych działami 1-24 oraz działem 27 Nomenklatury Scalonej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 3010/95 [1] całkowicie lub częściowo zawiesiło cła mające zastosowane do niektórych produktów rolnych i niektórych produktów naftowych pochodzących z Turcji i Malty; rozporządzenie to obowiązywało do dnia 31 grudnia 1995 r.;
istniejące stosunki handlowe nie powinny zostać przerwane; zgodnie z tym właściwe wydaje się kontynuowanie stosowania wspomnianego rozporządzenia;
przyznane w tym kontekście korzyści taryfowe powinny przynajmniej stanowić równowartość korzyści przyznanych przez Wspólnotę krajom rozwijającym się w ramach Ogólnego Systemu Preferencji;
unia celna między Wspólnotą Europejską a Turcją weszła w życie z dniem 31 grudnia 1995 r.; z tego powodu właściwa jest zmiana załączników do wyżej wymienionego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3010/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule skreśla się "(1995)";
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Zezwala się na przywóz do Wspólnoty następujących produktów, z zastosowaniem stawek celnych wskazanych dla każdego z nich:
- rozpoczynając od dnia 1 stycznia 1995 r. produktów objętych działami 1-24 Nomenklatury Scalonej, pochodzących z Malty i Turcji, zgodnie z wykazem znajdującym się w załącznikach I oraz II,
- od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 30 grudnia 1995 r. produktów ropopochodnych objętych działem 27 Nomenklatury Scalonej, poddanych rafinacji w Turcji, zgodnie z wykazem znajdującym się w załączniku III.";
3) w załącznikach wprowadza się następujące zmiany:
a) w pozycji w ostatniej kolumnie załącznika I wyrazy "Okres od 1.7 do 31.12.1995" zastępuje się wyrazami "Rozpoczynając od 1.7.1995";
b) w załączniku I, w odniesieniu do liczb porządkowych 16.0500, 15.0510, 16.0520 oraz 16.1070, tabelę zastępuje się tabelą znajdującą się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
c) załącznik II zastępuje się Załącznikiem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
d) skreśla się załącznik III ze skutkiem od dnia 31 grudnia 1995 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 569/96
z dnia 29 marca 1996 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 1362/87 i (EWG) nr 1158/91 w odniesieniu do skupu i przyznawania pomocy do prywatnego składowania odtłuszczonego mleka w proszku oraz rozporządzenie (EWG) nr 1756/93 ustalające terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2931/95 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5 i art. 28,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [4], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 1014/68 z dnia 20 lipca 1968 r. ustanawiające ogólne zasady publicznego składowania odtłuszczonego mleka w proszku [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3577/90 [6], traci moc z dniem 1 marca 1996 r. zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1538/95 [7]; niektóre z zasad z rozporządzenia (EWG) nr 1014/68 zostały wprowadzone do art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1538/95; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 625/78 z dnia 30 marca 1978 r. w sprawie szczegółowych zasad publicznego składowania odtłuszczonego mleka w proszku [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1802/95 [9], zostało przepracowane po dostosowaniu w wyniku utraty mocy rozporządzenia (EWG) nr 1014/68; w związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 625/78 również straciło moc z dniem 1 marca 1996 r., zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 322/96 z dnia 22 lutego 1996 r. ustanawiającym szczegółowe zasady publicznego składowania odtłuszczonego mleka w proszku [10];
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1362/87 z dnia 18 maja 1987 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 777/87 w odniesieniu do skupu i przyznawania pomocy do prywatnego składowania odtłuszczonego mleka w proszku [11], ostatnio zmienionerozporządzeniem (WE) nr 1137/94 [12], rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1158/91 z dnia 3 maja 1991 r. w sprawie skupu w drodze przetargu odtłuszczonego mleka w proszku przez agencje interwencyjne [13], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1802/95 oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1756/93 [14], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 315/96 [15] zawierają odniesienia do rozporządzeń (EWG) nr 1014/68 i (EWG) nr 625/78; odniesienia te należy zastąpić odniesieniami do rozporządzenia (WE) nr 322/96; rozporządzenie (EWG) nr 1158/91 powinno zostać zmienione w celu określenia sposobu obliczania ceny skupu na podstawie zawartości białka w odtłuszczonym mleku w proszku;
w odniesieniu do programu prywatnego składowania odtłuszczonego mleka w proszku art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1362/87 przewiduje, że jeśli odtłuszczone mleko w proszku przeznaczone jest na wywóz, to bez względu na normalnie obowiązujące przepisy kontrahent może usunąć je ze składu po upływie umownego okresu trzydziestu dni; wyżej wymienione odstępstwo jest stosowane bardzo rzadko i niepotrzebnie komplikuje zarządzanie programem; w związku z tym należy je znieść;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1362/87 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 3 wyrazy "rozporządzenie (EWG) nr 625/78" zastępuje się wyrazami "rozporządzenie Komisji (WE) nr 322/96 [16].".
2) W art. 2 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) zostało wyprodukowane w jednostce produkcyjnej, która zobowiązuje się do stałego prowadzenia rejestrów określonych w art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 322/96."
b) lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) pozostaje w zgodności z najwyższymi dozwolonymi poziomami aktywności obowiązującymi na mocy przepisów wspólnotowych; obowiązujące poziomy są tożsame z poziomami ustanowionymi w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 737/90 [*] Dz.U. L 82 z 29.3.1990, str. 1.. Poziom radioaktywnego skażenia produktu jest sprawdzany tylko wtedy, gdy zaistnieje taka konieczność i tylko w niezbędnym okresie. W razie konieczności czas trwania i zakres kontroli jest określany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68."
3) Skreśla się art. 5.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 1158/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 akapit drugi wyrazy "rozporządzenie (EWG) nr 625/78" zastępuje się wyrazami "rozporządzenie (WE) nr 322/96 [*] Dz.U. L 45 z 23.2.2996, str. 5..".
2) W art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Oferenci mogą brać udział w przetargu tylko:
- w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku wyprodukowanego w ciągu 21 dni poprzedzających ostateczny termin składania ofert przetargowych; w przypadku przewidzianym w lit. e) zdanie drugie załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 322/96 okres ten wynosi trzy tygodnie,
- jeśli złożą pisemne zobowiązanie pozostawania w zgodności z przepisami art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 322/96"
3) W art. 7 ust. 1 akapit drugi lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) skład, do którego musi zostać dostarczone.
Stosuje się art. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 322/96."
4) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
W terminie rozpoczynającym się 120. dnia po przejęciu odtłuszczonego mleka w proszku, a kończącym się 140. dnia po przejęciu, agencja interwencyjna wypłaca oferentowi, który wygrał przetarg, cenę skupu.
Płatności dokonuje się w odniesieniu do każdej przejętej ilości, pod warunkiem że potwierdzona została zgodność z wymogami określonymi w art. 1 akapit drugi.
Cena skupu jest obliczana w następujący sposób:
- jeżeli zawartość białka w suchej substancji beztłuszczowej wynosi 35,6 % lub powyżej, cena skupu jest równa cenie wskazanej w ofercie przetargowej;
- jeżeli zawartość białka w suchej substancji beztłuszczowej jest niższa niż 35,6 %, ale nie niższa niż 31,4 %, cena skupu jest równa cenie wskazanej w ofercie przetargowej, minus "d" obliczane w następujący sposób:
d = cena przetargowa × [(0,356 – zawartość białka) × 1,75].
Zawartość białka jest oznaczana z wykorzystaniem metody określonej w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 322/96."
5) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Stosuje się art. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 322/96."
Artykuł 3
Część C sekcja CI pkt 1 i część D pkt 3 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93 otrzymują brzmienie:
Rozporządzenie _BAR_ Kwoty _BAR_ Stosowane rolnicze kursy przeliczeniowe _BAR_
„1.
(WE) nr 322/96 _BAR_ Cena skupu _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu przejęcia do interwencji _BAR_
3. (WE) nr 322/96 _BAR_ A.Koszty składowania określone w art. 4 ust. 6 akapit drugi _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu, w którym przejęto przedmiotowe towary _BAR_
B.Dodatkowe koszty transportu określone w art. 6 ust. 2 _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu, w którym przejęto przedmiotowe towary" _BAR_
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 617/9
z dnia 3 kwietnia 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 586/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej. Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową;
zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować przy pomocy kodów CN, wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3;
przyjęte jest, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], że na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej posiadacz może nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy;
środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 7 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 618/96
z dnia 3 kwietnia 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 586/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może powoływać się przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można powoływać się przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 620/96
z dnia 9 kwietnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 785/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 603/95 z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1347/95 [2], w szczególności jego art. 8, 9 i 18,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 785/95 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1362/95 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 603/95; w świetle zdobytego doświadczenia należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 785/95, w celu lepszego wykorzystania wymienionych porozumień;
należy wyraźniej zdefiniować pojęcie "podobne produkty paszowe" określone w art. 1 rozporządzenia nr 603/95, objęte pomocą do suszu paszowego;
w celu zapobiegania wielokrotnemu przyznawaniu pomocy w ramach różnych systemów należy ustanowić przepisy, aby pomoc na wytwarzanie suszu paszowego mogła być wypłacana jedynie w odniesieniu do całych roślin pastewnych zebranych w stanie zielonym;
należy wyraźniej zdefiniować pojęcia mieszanek suszu paszowego i innych produktów, aby pomoc na przetwarzanie przyznawana była jedynie w odniesieniu do produktów spełniających warunki ustanowione w wyżej wymienionym rozporządzeniu (WE) nr 603/95;
rozsądne zarządzanie pomocą na dehydratację i/lub rozdrabnianie pasz wymaga, aby pomoc przyznawano jedynie w odniesieniu do produktów rolnych pochodzących z działek, których rolnicze przeznaczenie może zostać sprawdzone przez właściwe władze Państw Członkowskich;
zachodzi konieczność ustanowienia zasad regulujących kwestie wprowadzania do przedsiębiorstw przetwórczych produktów innych niż te przeznaczone do dehydratacji i/lub rozdrobnienia;
przedsiębiorstwa przetwórcze muszą zostać zatwierdzone przez właściwe władze zgodnie ze szczególną procedurą, w celu zapewnienia równego traktowania wszystkich przedsiębiorstw we Wspólnocie;
należy ustanowić okresy składania wniosków o przyznanie pomocy na przetwarzanie pasz oraz dane szczegółowe, jakie przedsiębiorstwa zobowiązane są dostarczyć właściwym władzom w przedmiotowych wnioskach;
należy wyjaśnić, że kary ustanowione w odniesieniu do opóźnień w przedłożeniu właściwym władzom umów i deklaracji dotyczących pasz dostarczonych do przetwarzania mają zastosowanie wyłącznie w przypadku produktów uwzględnionych w dokumentacji przedłożonej po upływie nieprzekraczalnego terminu;
małe przedsiębiorstwa znajdujące się w regionach trudno dostępnych należy objąć odstępstwami w odniesieniu do szczególnie dużych inwestycji;
przedsiębiorstwa powinny ustalić średnią zawartość wilgoci w paszy poddawanej wysuszaniu i powiadomić o tym właściwe władze;
należy uściślić zasady pobierania próbek do analiz, w szczególności gdy przedsiębiorstwo wytwarza mieszanki;
z uwagi na skuteczność systemu nadzorowania działalności przedsiębiorstw przetwórczych należy ustalić minimalny odsetek produkcji, będący przedmiotem systematycznych kontroli przeprowadzanych przez właściwe władze;
w świetle zdobytych doświadczeń należy precyzyjniej określić minimalne ilości składające się na partie wyrobów gotowych, objęte obowiązkiem pobierania próbek;
od przedsiębiorstw przetwórczych należy wymagać, aby w ewidencji zapasów rejestrowały produkty wykorzystywane do wytwarzania mieszanek oraz skutki, jakie te produkty wywierają na ogólną zawartość surowego białka w suszu paszowym, który produkują;
właściwe władze Państw Członkowskich powinny przesyłać Komisji dane liczbowe zgłoszone przez przedsiębiorstwa, a dotyczące zawartości wilgoci w paszach przeznaczonych do wysuszenia;
Komitet Zarządzający ds. Suszu Paszowego nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 785/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) "susz paszowy"; oznaczają produkty wymienione w art. 1 lit. a) tiret pierwsze i trzecie wspomnianego rozporządzenia, które zostały poddane sztucznemu suszeniu ciepłem; przez "podobne produkty paszowe"; określone w art. 1 lit. a) tiret trzecie wspomnianego rozporządzenia rozumie się:
- rośliny zielne motylkowe,
- rośliny zielne trawiaste,
- całe rośliny, zbierane w stanie zielonym z niedojrzałym ziarnem, wymienione w załączniku I punkt I rozporządzenia (EWG) nr 1765/92, i które były uprawiane na gruntach niezgłoszonych we wniosku o pomoc obszarową w celu uzyskania pomocy w odniesieniu do roślin uprawnych, przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu,
- Chenopodium quinoa,
jeżeli tylko gatunki te objęte są kodami CN 12149091 i 12149099;";
b) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Rośliny pastewne, których nasiona zostały zebrane, nie są objęte pomocą na wytwarzanie suszu paszowego";
c) dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
"5) "mieszanka"; oznacza paszę dla zwierząt, zawierający pasze objęte przepisami art. 1 rozporządzenia (WE) nr 603/95, które poddane zostały suszeniu i/lub rozdrabnianiu przez przedsiębiorstwo przetwórcze oraz inne produkty zwane "dodatkami";, odmiennego lub tego samego rodzaju, które zostały poddane suszeniu i/lub śrutowaniu w innym miejscu.
Jednakże za mieszankę nie uważa się suszu paszowego zawierającego dodatki w maksymalnej ilości nieprzekraczającej 3 % całkowitej wagi produktu gotowego oraz z zastrzeżeniem, że całkowita zawartość azotu w stosunku do masy suchej dodatku nie przekracza 2,4 %.";
2) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia pomoc przewidziana w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 603/95 wypłacana jest w odniesieniu do produktów objętych art. 2 ust. 1, o właściwej jakości handlowej, spełniających wymogi w zakresie obrotu w celu wykorzystania ich jako paszy dla zwierząt, oraz które:
a) opuszczają bez dalszego przetwarzania lub w formie mieszanki określonej w art. 2 ust. 5 akapit pierwszy:
- teren przedsiębiorstwa przetwórczego,
- w przypadku gdy nie mogą być magazynowane na tym terenie, jakiekolwiek inne miejsce składowania znajdujące się poza terenem przedsiębiorstwa przetwórczego, dające wystarczające gwarancje w zakresie należytego nadzoru nad składowanymi paszami, oraz które zostało uprzednio zatwierdzone przez właściwe władze,
- w przypadku ruchomego sprzętu suszarniczego taki sprzęt oraz, w przypadku składowania przez osobę, która dokonała ich dehydratacji, do każdego miejsca składowania spełniającego warunki ustanowione w tiret drugie; oraz
b) w chwili opuszczania przedsiębiorstwa przetwórczego określonego w lit. a) charakteryzują się następującymi właściwościami:
i) maksymalna zawartość wilgoci:
- 12 % w przypadku pasz suszonych na słońcu, rozdrobnionego suszu paszowego, koncentratów białkowych i produktów dehydratowanych,
- 14 % w przypadku pozostałego suszu paszowego;
ii) minimalna całkowita zawartość białka surowego w suchej masie:
- 15 % w przypadku pasz poddanych dehydratacji, pasz suszonych na słońcu oraz produktów poddanych dehydratacji,
- 45 % w przypadku koncentratów białkowych.
Pomoc będzie wypłacana jedynie w odniesieniu do ilości produktów uzyskanych w drodze suszenia pasz wyprodukowanych na działkach, które mogą, jak okaże się w drodze inspekcji, w sposób spełniający wymagania właściwych władz zostać wykorzystane do celów rolnych.
2.
Przed wprowadzeniem na swój teren produktów innych niż susz paszowy i/lub pasze rozdrobnione w celu wytwarzania produktów będących mieszankami w rozumieniu art. 2 ust. 5 przedsiębiorstwo przetwórcze powiadamia o tym właściwe władze odpowiedniego Państwa Członkowskiego, wyszczególniając rodzaj oraz ilości.
W przypadku gdy wprowadzenie to dotyczy pasz, które poddane zostały uprzednio dehydratacji i/lub rozdrabnianiu przez inne przedsiębiorstwo przetwórcze, przedsiębiorstwo takie przekazuje ponadto właściwemu organowi informację na temat ich pochodzenia oraz zamierzonego wykorzystania; w takich przypadkach wprowadzenie na teren danego przedsiębiorstwa może dojść do skutku wyłącznie pod nadzorem właściwego organu oraz na ustanowionych przez niego warunkach.
Susz paszowy, który opuścił przedsiębiorstwo przetwórcze, może zostać ponownie do niego wprowadzony wyłącznie w celu przepakowywania lub ponownego przetworzenia, pod nadzorem właściwego organu oraz na ustanowionych przez niego warunkach.
Produkty wprowadzane lub ponownie wprowadzane na teren przedsiębiorstwa przetwórczego zgodnie z niniejszym ustępem nie mogą być składowane wraz z paszami suszonymi i/lub rozdrobnionymi przez dane przedsiębiorstwo; ponadto są one ponownie rejestrowane w ewidencji zapasów określonej w art. 12 ust. 1.";
3) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu uzyskania zatwierdzenia określonego w art. 2 ust. 2 przedsiębiorstwa przetwórcze muszą:
a) zaopatrzyć właściwy organ w dokumentację zawierającą:
- plan ich zabudowań ze wskazaniem dotyczącym w szczególności punktów wjazdowych dla produktów przeznaczonych do przetworzenia, punktów wyjazdowych dla suszu paszowego, miejsc składowania produktów oczekujących na przetworzenie oraz wyrobów gotowych, jak również miejsc, w których znajdują się warsztaty przetwórcze,
- opis urządzeń technicznych do przeprowadzania operacji wymienionych w art. 2 ust. 2 lit. a), b) i c), w szczególności pieców służących do dehydratacji oraz instalacji przeznaczonych do rozdrabniania, wraz ze szczegółowymi informacjami na temat godzinowej wydajności ewaporacyjnej, temperatury roboczej i sprzętu służącego do ważenia,
- wykaz dodatków wykorzystywanych przed procesem dehydratacji lub w trakcie tego procesu oraz wykaz indykatywny pozostałych produktów używanych do produkcji oraz wyrobów gotowych,
- wzorcową ewidencję zapasów, która musi umożliwiać prowadzenie wzór stanu zapasów, który musi umożliwić codzienny nadzór nad ilościami produktów wprowadzanymi w celu dehydratacji i/lub rozdrabniania, wyprodukowanymi ilościami oraz nad ilościami środków wiążących czy też jakichkolwiek innych ewentualnych dodatków używanych do wytwarzania.
Susz paszowy wprowadzany lub też ponownie wprowadzany na teren zatwierdzonego przedsiębiorstwa należy uwzględnić w ewidencji zapasów w sposób szczególny.
W przypadku zmiany jednego lub też kilku elementów powyższej dokumentacji przedsiębiorstwo zobowiązane jest powiadomić o tym fakcie właściwą władzę, w celu uzyskania akceptacji zatwierdzenia;
b) dostosować się do:
- wymogów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 603/95;
- wymogów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo przetwórcze nie spełnia jednego z wymogów określonych w lit. a) lub b), traci ono zatwierdzenie na okres wyznaczony przez właściwą władzę, stosownie do wagi stwierdzonych naruszeń.";
b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Zatwierdzenie określone w art. 2 ust. 2 i 3 przyznawane jest przez właściwy organ Państwa Członkowskiego na wniosek zainteresowanych stron, przed rozpoczęciem roku gospodarczego.
Departamenty Komisji mogą zezwolić na odstępstwa od tej reguły w przypadkach wyjątkowych, na okres nieprzekraczający dwóch miesięcy od rozpoczęcia danego roku gospodarczego.
W takich przypadkach dane przedsiębiorstwo uważa się za zatwierdzone tymczasowo, do czasu ostatecznego zatwierdzenia przez właściwą władzę.";
4) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
W okresie 45 dni od zakończenia miesiąca przedsiębiorstwa przetwórcze zobowiązane są złożyć wnioski o przyznanie pomocy określonej w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 603/95, obejmujące ilości, które opuściły dane przedsiębiorstwo podczas tego miesiąca.";
b) ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Wnioski o pomoc zawierają co najmniej:
- nazwisko, imię, adres i podpis wnioskodawcy,
- ilości objęte wnioskiem o przyznanie pomocy w podziale według partii,
- datę opuszczenia terenu przedsiębiorstwa przez każdą ilość towaru,
- potwierdzenie, że z każdej partii pobrano próbki zgodnie z art. 11 ust. 3, w chwili opuszczenia terenu przedsiębiorstwa przez towar lub też w chwili mieszania w tym przedsiębiorstwie suszu paszowego, jak też wszelkie inne informacje konieczne do zidentyfikowania tych próbek,
- wykaz wszystkich dodatków określonych w art. 2 ust. 5 z wyszczególnieniem ich rodzaju, nazwy, całkowitej zawartości substancji azotowych w stosunku do suchej masy oraz ich zawartości w produkcie gotowym,
- w przypadku mieszanek w rozumieniu art. 2 ust. 5 akapit pierwszy całkowitą zawartość surowego białka w każdej partii suszu paszowego przez dane przedsiębiorstwo, po odjęciu całkowitej zawartości substancji azotowych dostarczonych w drodze zastosowania dodatków.
3.
Pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu przetwórczemu jedynie w odniesieniu do suszu paszowego i/lub pasz rozdrobnionych w tym przedsiębiorstwie, po odjęciu masy dodatków określonych w art. 2 ust. 5.";
5) w art. 8 ust. 5 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Z wyjątkiem przypadku siły wyższej złożenie wyżej określonych dokumentów po upływie nieprzekraczalnego terminu skutkuje zmniejszeniem całkowitej wysokości pomocy w odniesieniu do produktów uwzględnionych w dokumentacji przekazanej z opóźnieniem o 1 % za każdy dzień roboczy.
W przypadku opóźnienia powyżej 20 dni roboczych przedsiębiorstwo nie jest uprawnione do pomocy w odniesieniu do produktów objętych dokumentacją złożoną po upływie tego terminu.";
6) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Przedsiębiorstwa przetwórcze systematycznie ważą pasze przeznaczone do dehydratacji oraz, w stosownych przypadkach, pasze suszone na słońcu, które są im dostarczane w celu przetworzenia.
2.
Obowiązku systematycznego ważenia pasz nie stosuje się w przypadku, gdy:
a) pasze jest przeznaczone do dehydratacji przy użyciu ruchomego urządzenia do dehydratacji; w takim przypadku dostarczone ilości można oszacować na podstawie obsianych obszarów;
b) w przypadku gdy produkcja danego przedsiębiorstwa nie przekracza 1000 ton na rok gospodarczy oraz gdy przedsiębiorstwo to dowiedzie w sposób zadowalający przed właściwym organem Państwa Członkowskiego, że w promieniu pięciu kilometrów nie ma możliwości skorzystania z publicznych urządzeń do ważenia; w takim przypadku dostarczone ilości można oszacować za pomocą jakiejkolwiek innej metody, uprzednio zatwierdzonej przez właściwy organ Państwa Członkowskiego.
3.
Przedsiębiorstwa przetwórcze ustalają średnią zawartość wilgoci w paszach, które mają zostać poddane dehydratacji za pomocą metody porównywania ilości wykorzystanych oraz ilości uzyskanego suszu paszowego.
4.
W terminie pierwszych dziesięciu dni roboczych każdego kwartału przedsiębiorstwa przetwórcze przekazują właściwemu organowi informacje dotyczące średniej zawartości wilgoci określonej w ust. 3, odnotowanej w trakcie poprzedniego kwartału w odniesieniu do pasz poddanych dehydratacji przez te przedsiębiorstwa.";
7) w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w przypadku, gdy susz paszowy jest mieszany w przedsiębiorstwach przetwórczych, pobieranie próbek w rozumieniu art. 2 ust. 5 oraz określanie masy odbywa się przed przystąpieniem do operacji mieszania.
W przypadku gdy mieszanka jest przygotowywana przed lub podczas suszenia, próbkę pobiera się po suszeniu; załącza się do niej deklarację wskazującą, że chodzi o mieszankę oraz wyszczególniającą rodzaj zastosowanego dodatku, jego nazwę, jego całkowitą zawartość substancji azotowych w suchej masie oraz jego ilość w gotowym produkcie."; b) w ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Właściwe władze regularnie pobierają próbki oraz określania masy w odniesieniu do przynajmniej 5 % wagi suszu paszowego opuszczającego teren przedsiębiorstwa, oraz w odniesieniu do przynajmniej 5 % masy suszu paszowego mieszanego w rozumieniu art. 2 ust. 5 podczas każdego roku gospodarczego.";
c) w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
i) w akapicie pierwszym wyrazy "mieszanego na jego terenie z zielonką inną niż ta określona w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 603/95" zastępuje się wyrazami "mieszanego na jego terenie w rozumieniu art. 2 ust. 5";
ii) w akapicie pierwszym i drugim wyrazy "100 ton" zastępuje się wyrazami "110 ton";
8) w art. 12 ust. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— produktów, które zostały zmieszane z suszem paszowym i/lub paszami rozdrobnionymi, lub też do nich dodane przez dane przedsiębiorstwo, z wyszczególnieniem ich rodzaju, nazwy, całkowitej zawartości substancji azotowych w stosunku do suchej masy, jak również ich ilości w produkcie gotowym.";
9) w art. 15 dodaje się lit. e) w brzmieniu:
"e) w trakcie miesiąca następującego po zakończeniu każdego półrocza, średniej zawartości wilgoci, odnotowanej w trakcie poprzedniego półrocza w paszach podlegających dehydratacji i zgłoszonych przez przedsiębiorstwa przetwórcze zgodnie z art. 9 ust. 4.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1996 r.
Artykuł 1 ust. 3 lit. b) stosuje się od następnego dnia po opublikowaniu niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 691/96
z dnia 16 kwietnia 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 586/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią działu nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wyżej wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 716/96
z dnia 19 kwietnia 1996 r.
przyjmujące nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2417/95 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 96/239/WE z dnia 27 marca 1996 r. w sprawie środków nadzwyczajnych w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła (BSE) [3] zakazuje wywozu żywca wołowego lub jakichkolwiek jego części ze Zjednoczonego Królestwa do innych Państw Członkowskich oraz ich wywozu do państw trzecich, w związku z częstością występowania BSE w Zjednoczonym Królestwie; Zjednoczone Królestwo zakazało wprowadzania bydła, starszego niż trzydzieści miesięcy w momencie uboju, do łańcuchów pokarmowych ludzi i zwierząt; środki te pociągają za sobą poważne zaburzenia na rynku Zjednoczonego Królestwa; dlatego niezbędne jest zastosowanie nadzwyczajnych środków wspierania wymienionego rynku, należy stworzyć program współfinansowany przez Wspólnotę, zezwalający Zjednoczonemu Królestwu na zakup zwierząt objętych wyżej wymienionym zakazem, w celu ich ubicia, a następnie zniszczenia;
z uwagi na zasięg choroby, w szczególności prawdopodobny okres jej trwania, a w konsekwencji rozmiary pomocy niezbędnej do wspierania rynku, byłoby właściwe, aby Wspólnota i Zjednoczone Królestwo wspólnie prowadziły tego rodzaju akcje;
w większości przypadków zwierzęta ubite powyżej trzydziestego miesiąca życia są to krowy przeznaczone na ubój; ostatnio notowane ceny tusz krów na rynku Zjednoczonego Królestwa wynosiły 1 ECU za kilogram żywej wagi i dlatego na tej podstawie należy opierać cenę skupu, z zastrzeżeniem możliwości dopasowania jej w przyszłości w zależności od rozwoju sytuacji; w podobnych przypadkach Wspólnota pokrywała 70 %; całkowitych poniesionych nakładów; cena 1 ECU za kilogram jest równa średnio cenie 560 ECU za zwierzę; ze względu na dużą liczbę takich zwierząt i w celu uproszczenia należy przewidzieć wspólnotowy wkład w wysokości 392 ECU za zwierzę;
niezbędne jest zagwarantowanie ubicia i zniszczenia zwierzęcia w sposób, który nie będzie stanowił żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego lub zdrowia innych zwierząt; dlatego konieczne jest określenie warunków niszczenia wymienionych zwierząt i warunków kontroli przeprowadzanych przez władze Zjednoczonego Królestwa; w celu uniknięcia sytuacji, w której zwierzęta przeznaczone do uboju w ramach niniejszego programu, przemieszają się ze zwierzętami nieobjętymi niniejszym programem i w której występują pomyłki co do tożsamości zwierząt, należy trzymać je oddzielnie w pobliżu rzeźni lub w samej rzeźni;
należy upoważnić biegłych Komisji do przeprowadzania kontroli zgodności z wymienionymi warunkami;
Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Właściwe władze Zjednoczonego Królestwa upoważnia się do zakupu bydła starszego niż trzydzieści miesięcy, niewykazującego żadnych objawów klinicznych BSE, zgłoszonego im przez producenta lub jego agenta, które przez okres co najmniej trzech miesięcy przed sprzedażą znajdowało się na terenie gospodarstwa położonego na terytorium Zjednoczonego Królestwa.
2.
Zwierzęta określone w ust. 1 są ubijane w specjalnie wyznaczonych rzeźniach, a ich głowy, organy wewnętrzne i tusze są trwale oznaczane.
Oznaczony materiał jest przewożony w zaplombowanych pojemnikach do specjalnie upoważnionych spalarni lub zakładów utylizacji, gdzie są przetwarzane, a następnie niszczone.
Żaden element wyżej wymienionych zwierząt nie może dostać się do łańcuchów pokarmowych ludzi i zwierząt ani zostać zastosowany w artykułach kosmetycznych lub farmaceutycznych.
Przedstawiciel właściwych władz Zjednoczonego Królestwa jest stale obecny w rzeźni, o której mowa powyżej, w celu nadzorowania omawianych czynności.
Nie naruszając akapitu pierwszego, właściwe władze Zjednoczonego Królestwa mogą zezwolić na ubój gospodarski, w przypadku gdy wymagałaby tego istniejąca praktyka ochrony zwierząt.
Nie naruszając akapitu drugiego, skóry zwierząt, o których mowa w ust. 1, nie muszą być oznaczane ani niszczone, o ile ich obróbka zapewnia ich wykorzystanie jedynie do produkcji wyrobów ze skóry.
3.
Rzeźnie, o których mowa w ust. 2, są organizowane i zarządzane w sposób zapewniający, że:
- żadne zwierzę, z uboju którego produkt przeznaczony jest do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, nie znajduje się w rzeźni w momencie, kiedy zwierzęta są ubijane w ramach niniejszego programu,
- w przypadku gdy jest niezbędne, aby bydło, które ma zostać ubite na mocy niniejszego programu, było trzymane w magazynie żywca, jest ono oddzielane od bydła, które jest przeznaczone do uboju na potrzeby spożycia przez ludzi lub zwierzęta, oraz
- w przypadku gdy jest niezbędne, aby produkty pozyskane ze zwierząt ubitych w ramach niniejszego programu były magazynowane, miejsce takiego magazynowania jest oddzielone od innych miejsc składowania, wykorzystywanych do mięsa lub innymi produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta.
4.
Właściwe władze Zjednoczonego Królestwa:
- prowadzą niezbędne kontrole administracyjne i skuteczny nadzór na miejscu w odniesieniu do czynności, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz
- kontrolują wymienione czynności w trybie częstych i niezapowiedzianych inspekcji, w szczególności w celu sprawdzenia, czy wszystkie oznaczone materiały zostały w rzeczywistości zniszczone.
Wyniki wymienionych kontroli i inspekcji są udostępniane na żądanie Komisji.
5.
W przypadku gdy liczba zwierząt zgłoszonych do sprzedaży, a następnie do zniszczenia, przekracza liczbę, jaka może zostać zniszczona w Zjednoczonym Królestwie, właściwe władze mogą ograniczyć dostęp do niniejszego programu.
Artykuł 2
1.
Cena płacona producentom lub ich agentom przez właściwe władze Zjednoczonego Królestwa na mocy art. 1 ust. 1 wynosi 1 ECU za kilogram żywej wagi.
2.
Wspólnota współfinansuje wydatki poniesione przez Zjednoczone Królestwo na zakupy, o których mowa w art. 1 ust. 1, na poziomie 392 ECU za zakupione zwierzę, które zostało zniszczone zgodnie z przepisami art. 1.
3.
Stosowany kurs przeliczeniowy jest rolniczym kursem z pierwszego dnia miesiąca, w którym dokonano zakupu danych zwierząt.
Artykuł 3
Zjednoczone Królestwo przyjmuje wszelkie środki niezbędne do zapewnienia właściwego stosowania niniejszego programu i pełnej zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Jak najszybciej informuje Komisję o przyjętych środkach oraz o wszelkich zmianach w nich wprowadzonych.
Artykuł 4
Właściwe władze Zjednoczonego Królestwa:
a) w każdą środę informują Komisję o liczbie zwierząt:
- zakupionych, oraz
- ubitych
w ramach niniejszego programu w ciągu poprzedniego tygodnia;
b) opracowują szczegółowy raport dotyczący podjętych przez nie kontroli w ramach środków, o których mowa w art. 3, i przekazują go Komisji co kwartał.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [4] biegli Komisji, gdzie stosowne, razem z biegłymi z Państw Członkowskich, przeprowadzają we współpracy z właściwymi władzami Zjednoczonego Królestwa kontrole na miejscu w celu sprawdzenia zgodności ze wszystkimi przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Środki przyjęte na mocy niniejszego rozporządzenia uważane są za środki interwencyjne w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 745/96
z dnia 24 kwietnia 1996 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1469/95 w sprawie środków, jakie mają być podjęte wobec niektórych beneficjantów operacji finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1469/95 z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie środków, jakie mają być podjęte wobec niektórych beneficjantów operacji finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 1469/95 wprowadza wspólnotowy system umożliwiający wszystkim właściwym władzom Państw Członkowskich i Komisji możliwie jak najszybszą identyfikację podmiotów gospodarczych stwarzających, w świetle uzyskanych w odniesieniu do nich doświadczeń, gdy chodzi o prawidłową realizację podejmowanych przez nich wcześniej zobowiązań, ryzyko nierzetelności w związku z procedurami przetargowymi, przyznawaniem refundacji wywozowych lub sprzedaży po obniżonych cenach produktów objętych skupem interwencyjnym; zastosowanie systemu ogranicza się do podmiotów gospodarczych, które świadomie lub w wyniku poważnego zaniedbania dopuściły się naruszenia przepisów ze szkodą dla funduszów wspólnotowych lub co do których zachodzą uzasadnione podejrzenia, że dopuściły się takich naruszeń przepisów; na tej podstawie należy ustalić, w świetle powagi wykroczenia i w zależności od tego, czy zostało ono stwierdzone, czy też zachodziło podejrzenie jego popełnienia, szereg zróżnicowanych środków, poczynając od ściślejszych kontroli, a kończąc na wykluczeniu takich podmiotów gospodarczych z udziału w określonych operacjach, podejmowanych z chwilą wykrycia ich oszukańczej działalności;
niektóre zasady, które mają być przyjęte w związku z wprowadzeniem wspomnianego systemu, mogą, w szczególności w odniesieniu do definicji nieprawidłowości zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1469/95, w odniesieniu do określania podmiotów gospodarczych w rozumieniu art. 5 tiret drugie tego rozporządzenia oraz w odniesieniu do zasad dotyczących okresu przedawnienia, dotyczyć odtąd stosownych przepisów horyzontalnych rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [2]; w odniesieniu do dodatkowych specyfikacji, jakie należy przygotować dla przypadków uzasadnionego podejrzenia nieprawidłowości wymagającej zastosowania systemu, konieczne jest ustalenie definicji "wstępnego raportu administracyjnego lub sądowego" w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1469/95; w celu ustalenia, czy nieprawidłowość została popełniona, czy też miało miejsce jej usiłowanie i czy było to działanie świadome albo czy wynikało ono z poważnego zaniedbania, Państwa Członkowskie powinny stosować swoje odpowiednie uregulowania krajowe;
w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania systemu bez uszczerbku dla obowiązku Państw Członkowskich dotyczącego zapobiegania i sądowego ścigania wszelkich nieprawidłowości stosowanie tego systemu powinno być ograniczone do przypadków nieprawidłowości o określonym znaczeniu; w celu możliwie jak najbardziej ujednoliconego stosowania środków podejmowanych w razie podejrzenia lub stwierdzenia nieprawidłowości należy ustalić zakres takich środków i kryteria co do czasu ich trwania;
należy przyjąć zasady regulujące treść i następstwa powiadomień dokonywanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1469/95, łącznie z przepisami dotyczącymi niezwłocznego usuwania z utrzymywanego na bieżąco zamkniętego systemu poufnej identyfikacji i powiadamiania o tym tych podmiotów gospodarczych, które nie są już w sposób uzasadniony podejrzewane o popełnienie nieprawidłowości lub w stosunku do których minął już okres stosowania środka lub środków w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1469/95;
w końcu, zgodnie z art. 5 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1469/95, konieczne jest ustalenie warunków, na jakich podmioty gospodarcze mogą uniknąć zawieszenia płatności poprzez wniesienie zabezpieczenia w przypadkach, do których nie ma zastosowania żadne z rozwiązań dotyczących wypłacania zaliczek określonych w art. 18 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3403/93 [4];
informacje wymieniane, jak przewiduje to system wprowadzony rozporządzeniem (WE) nr 1469/95, dotyczą głównie osób fizycznych; w związku z tym system podlega zasadom ochrony praw podstawowych i wolności zawartym w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [5] oraz mutatis mutandis, w przepisach ustanowionych w tym celu i dotyczących pomocy wzajemnej w kwestiach celnych i rolnych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział I: Definicje
Artykuł 1
1. Do celów rozporządzenia (WE) nr 1469/95 "nieprawidłowość" w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) oznacza wszelkie naruszenie przepisów prawa wspólnotowego w dziedzinach określonych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, które to naruszenie jest wynikiem działania lub zaniedbania popełnionego przez podmiot gospodarczy, które przynosi lub może przynieść szkodę Sekcji Gwarancji EFOGR.
2. "Wstępny raport administracyjny lub sądowy" w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1469/95 oznacza pierwszą ocenę na piśmie, nawet jeżeli jest to tylko ocena wewnętrzna, dokonaną przez właściwe władze administracyjne lub sądowe, wnioskujące na podstawie konkretnego stanu faktycznego, że została popełniona nieprawidłowość, świadomie lub na skutek poważnego zaniedbania, bez uszczerbku dla możliwości późniejszej rewizji takiego wniosku lub cofnięcia go na podstawie rozwoju sytuacji w trakcie postępowania administracyjnego lub sądowego.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "podmioty gospodarcze A" oznaczają podmioty gospodarcze określone w art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1469/95; oraz
b) "podmioty gospodarcze B" oznaczają podmioty gospodarcze określone w art. 1 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia.
Stosując zasady wprowadzone rozporządzeniem (WE) nr 1469/95, należy w każdym przypadku określić, czy dotyczy to podmiotu gospodarczego A czy podmiotu gospodarczego B.
4. Do celów art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1469/95, jak również do celów przepisów niniejszego rozporządzenia do podmiotów gospodarczych A lub podmiotów gospodarczych B, stosownie do okoliczności, zaliczane są osoby, które w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (WE, EURATOM) nr 2988/95 brały udział w popełnieniu nieprawidłowości lub, które są zobowiązane do przyjęcia odpowiedzialności za nieprawidłowość lub za zapewnienie, że nie jest ona popełniona.
5.
Państwa Członkowskie stosują odpowiednie ustawodawstwa krajowe w celu ustalenia, czy doszło do popełnienia nieprawidłowości lub próby jej popełnienia w sposób świadomy lub w wyniku poważnego zaniedbania.
Rozdział II: Zakres
Artykuł 2
1. Bez uszczerbku dla obowiązku ustanowionego w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 Rady [6] dla Państw Członkowskich w zakresie zapobiegania i ścigania sądowego każdej nieprawidłowości rozporządzenie (WE) nr 1469/95 stosuje się jedynie w przypadkach nieprawidłowości, która dotyczy lub dotyczyłaby, w odniesieniu do jednego przypadku nieprawidłowości lub w powiązaniu z innymi nieprawidłowościami popełnionymi przez ten sam podmiot gospodarczy w okresie jednego roku, kwoty przekraczającej 100000 ECU.
2.
Okres jednego roku określony w ust. 1 rozpoczyna bieg od dnia, w którym popełniona została pierwsza nieprawidłowość.
Artykuł 3
1. Jeżeli środek podejmowany w odniesieniu do podmiotu gospodarczego A lub podmiotu gospodarczego B jest środkiem określonym w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1469/95, środek ten, poza wyjątkowymi i właściwie umotywowanymi przypadkami, stosuje się do operacji, które dany podmiot gospodarczy realizuje w którejkolwiek z dziedzin wymienionych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia.
2. Środek określony w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1469/95 stosuje się tylko do tej samej dziedziny w rozumieniu art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia i tego samego sektora produktów, jak ten w którym wykryto nieregularność lub próbę jej popełnienia.
3. W przypadku środka określonego w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1469/95 właściwe władze Państw Członkowskich dokonują oceny każdego przypadku oddzielnie i określają dziedzinę lub dziedziny oraz odpowiednie sektory produktów, należycie uwzględniając rzeczywiste zagrożenia możliwych dalszych nieprawidłowości, w szczególności:
- etap prowadzonego dochodzenia, w zależności od tego, czy dotyczy to podmiotu gospodarczego A, czy też podmiotu gospodarczego B,
- rozmiary jego operacji w dziedzinie EFOGR,
- kwotę funduszy wspólnotowych, której dotyczy podejrzewana lub stwierdzona nieprawidłowość,
- powagę nieprawidłowości, w zależności od tego, czy nastąpiła ona faktycznie, czy też dokonano jej próby świadomie lub na skutek poważnego zaniedbania.
4.
Okres stosowania środka lub środków, jakie mają być podjęte, jest ustalany na podstwie kryteriów ustanowionych w ust. 3.
W odniesieniu do środka określonego w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1469/95 okres stosowania wynosi co najmniej sześć miesięcy, z wyjątkiem właściwie umotywowanych przypadków wyjątkowych, i nie więcej niż pięć lat.
Artykuł 4
Jeżeli Komisja sama zawiera umowy, może ona zdecydować się nie brać pod uwagę żadnego wnioskodawcy, co do którego została powiadomiona przez Państwo Członkowskie, że został on sklasyfikowany jako podmiot gospodarczy A.
Podjęta w ten sposób przez Komisję decyzja o wyłączeniu podmiotu gospodarczego podlega tym samym regułom, jak mające zastosowanie do środka określonego w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1469/95, co do którego decyzję podjęło Państwo Członkowskie. W zakresie wstępnego przesłuchania podmiotu gospodarczego Komisja stwarza mu szansę, w okresie nieprzekraczającym dwóch miesięcy, udzielenia wszelkich wyjaśnień, które uważa on za przydatne.
Rozdział III: Treść i następstwa powiadomień wzajemnych
Artykuł 5
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwe władze w celu sporządzania i odbierania powiadomień w rozumieniu ust. 2.
Wspomniane władze przekazują swoje powiadomienia Komisji, która z kolei przekazuje je właściwym władzom innych Państw Członkowskich.
2.
Powiadomienia wymienione zgodnie z ust. 1 są poufne i obejmują następujące punkty:
- identyfikują osoby fizyczne lub prawne w rozumieniu art. 1 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, wobec których podjęty został jeden środek lub kilka środków na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1469/95, określając, czy dane podmioty gospodarcze są podmiotami A lub B,
- zawierają krótkie wskazanie konkretnego stanu faktycznego, który doprowadził do zastosowania środka(-ów), określając aktualny stan dochodzenia, w przypadku gdy nie zostało ono jeszcze zakończone,
- wyszczególniają środek(-i) podjęty(-e) przez zainteresowane Państwo Członkowskie,
- zawierają odniesienia do wszystkich powiadomień, które mogły być już ewentualnie dokonane na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1468/81 [7], rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 [8] lub rozporządzenia (WE) nr 1469/95.
Komisja ustala z Państwami Członkowskimi standardowy formularz powiadomień stosowany przez właściwe władze.
3.
Każde powiadomienie jest sporządzane bezzwłocznie.
Jest ono uzupełniane przez właściwe władze, które je sporządziły, wówczas, gdy w celu zastosowania do art. 6 Komisja lub właściwe władze innego Państwa Członkowskiego za pośrednictwem Komisji żądają dodatkowych informacji lub w przypadku konieczności powiadomienia o nowych istotnych faktach lub zmianach.
Artykuł 6
Po otrzymaniu przez Państwo Członkowskie i Komisję powiadomienia w rozumieniu art. 5 ust. 2 podejmują one możliwie jak najszybciej decyzję w sprawie środków, jakie należy zastosować względem danego podmiotu gospodarczego lub podmiotów gospodarczych w odniesieniu do tych jego lub ich operacji, za które są one odpowiedzialne, biorąc pod uwagę kryteria ustanowione w art. 3.
Państwa Członkowskie zgodnie z art. 5 powiadamiają Komisję o krokach, jakie podjęły. Komisja informuje Państwo Członkowskie, które dokonało powiadomienia wstępnego.
Artykuł 7
1.
Podmioty gospodarcze B są wyłączane z systemu identyfikacji i powiadamiania, a środki wobec nich stosowane zostają wstrzymane niezwłocznie po tym, jak pierwsza ocena określona w art. 1 ust. 2 okaże się nieuzasadniona.
2. Jeżeli Państwo Członkowskie informuje Komisję, że osoba fizyczna lub prawna, której nazwisko zostało jej wcześniej przekazane na mocy art. 5 ust. 1 i która, jak się okazało w wyniku dalszego dochodzenia, nie brała udziału w nieprawidłowości, Komisja bezzwłocznie przekazuje tę informację innym Państwom Członkowskim, które z kolei niezwłocznie informują tych, którym przekazały dane osobowe na mocy rozporządzenia (WE) nr 1496/95.
Taka osoba nie jest już wówczas traktowana jak osoba uwikłana w dokonanie nieprawidłowości na podstawie pierwszego powiadomienia.
3. Każdy podmiot gospodarczy jest usuwany z systemu identyfikacji i powiadamiania na koniec okresu stosowania danego środka w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1469/95.
Rozdział IV: Uzgodnienia końcowe
Artykuł 8
1. Środek polegający na wyłączeniu określonym w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1469/95 nie może być stosowany w odniesieniu do nieprawidłowości popełnionych przed wejściem w życie tego rozporządzenia.
2.
Środek określony w ust. 1 może być stosowany wyłącznie w okresie czterech lat od chwili popełnienia przedmiotowej nieprawidłowości.
Stosuje się również pozostałe przepisy w sprawie okresu przedawnienia zawarte w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE, EURATOM) nr 2988/95.
Artykuł 9
1. W przypadku gdy środek określony w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1469/95 został podjęty i nie zastosowano żadnego z ustaleń dotyczących wypłat zaliczek określonych w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, Państwa Członkowskie są upoważnione do wypłacenia zawieszonej płatności z chwilą wniesienia zabezpieczenia równego tej kwocie plus 15 %.
2. Ogłasza się przepadek zabezpieczenia na rzecz Sekcji Gwarancji EFOGR, w przypadku gdy w odniesieniu do danej operacji nieprawidłowość stwierdzono za pomocą ostatecznej decyzji administracyjnej lub sądowej w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1469/95.
Ponadto zabezpieczenie przepada wówczas, gdy zostaje stwierdzone, że zawieszona płatność nie przysługuje z powodów innych niż istnienie nieprawidłowości.
W przypadku gdy nie występuje żaden z tych powodów uzasadniających przepadek zabezpieczenia, zostaje ono bezzwłocznie zwolnione w odniesieniu do przedmiotowej operacji.
3.
Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 stosuje się do zabezpieczenia określonego w ust. 1, które jest traktowane jako zabezpieczenie z tytułu zaliczki w rozumieniu tytułu IV tego rozporządzenia.
Artykuł 10
1.
Do celów rozporządzenia (WE) nr 1469/95 Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe dodatkowe kroki:
a) w celu zapewnienia dobrej wewnętrznej koordynacji współdziałania między zainteresowanymi władzami, w szczególności szybkiego dostarczania informacji władzom odpowiedzialnym za stosowanie przyjętych środków zapobiegawczych; oraz
b) w celu zapewnienia bezpośredniej i efektywnej współpracy między władzami, które uczyniły w sposób szczególny odpowiedzialnymi za tą kwestię na mocy art. 5 ust. 1 niniejszego rozporządzenia a Komisją.
2.
Przed dniem 1 października 1996 r. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o krokach, jakie podjęły na mocy ust. 1.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmują wszelkie właściwe środki techniczne i administracyjne niezbędne dla zachowania bezpieczeństwa systemu identyfikacji i powiadamiania, przy czym każde z nich robi to w odniesieniu do tej części systemu, która go dotyczy.
Celem środków jest w szczególności uniemożliwienie nieupoważnionym osobom dostępu do danych lub nośników danych, albo urządzeń wykorzystywanych do przetwarzania danych.
2. Państwa Członkowskie i Komisja traktują system identyfikacji i powiadamiania jako system przetwarzania danych osobowych i zapewniają prawidłowe stosowanie przepisów o ochronie danych osobowych, określonych w art. 4 ust. 2 akapit piąty rozporządzenia (WE) nr 1469/95 i w dyrektywie 95/46/WE.
3.
W odniesieniu do tej części systemu, która go dotyczy, każde z Państw Członkowskich i Komisja są odpowiedzialne, zgodnie z ustawodawstwami krajowymi, przepisami wykonawczymi i procedurami lub równoważnymi przepisami wspólnotowymi za szkody spowodowane wobec osoby bezprawnym wykorzystaniem danych osobowych w ramach systemu, w szczególności w przypadku gdy szkoda została spowodowana na skutek dostarczenia przez Państwo Członkowskie lub Komisję niedokładnych danych lub wprowadzenia niedokładnych danych do systemu w sposób sprzeczny z niniejszym rozporządzeniem.
4.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie dotyczące wprowadzenia systemu identyfikacji i powiadamiania. Artykuł 12
Rozporządzenie Rady (WE) nr 753/96
z dnia 22 kwietnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 w celu rozszerzenia pomocy gospodarczej na Bośnię i Hercegowinę
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [2] przewiduje pomoc gospodarczą w celu wspierania procesu reform gospodarczo - społecznych w niektórych państwach Europy Środkowej i Wschodniej;
kraje, które mogą otrzymać taką pomoc są wymienione w Załączniku do wspomnianego rozporządzenia;
warunki zezwalające na włączenie Bośni i Hercegowiny do grona krajów beneficjentów mogą być odtąd uznane za spełnione,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 770/96
z dnia 26 kwietnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3002/92 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 4 i art. 26 ust. 3, uwzględniając również odpowiednie przepisy innych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynków produktów rolnych, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1938/93 [4], ustanawiające wspólne szczegółowe zasady dotyczące w szczególności zwalniania zabezpieczeń gwarantujących właściwe wykorzystanie i/lub miejsce przeznaczenia produktów z interwencji;
artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1287/95 [6], wymaga, aby Państwa Członkowskie podjęły środki konieczne do odzyskania sum utraconych w wyniku wystąpienia niezgodności z przepisami prawa krajowego ustanowionymi w ustawach, rozporządzeniach lub działaniach administracyjnych;
w celu zapewnienia równego traktowania sprzedaży po cenach obniżonych produktów z interwencji i porównywalnych systemów gwarantujących udzielanie pomocy, w szczególności refundacji wywozowych, jak również w celu zapewnienia równego traktowania podmiotów gospodarczych w Państwach Członkowskich oraz ułatwienia odzyskiwania nienależnie przyznanych korzyści finansowych właściwe jest ustanowienie płatności kwoty równej kwocie zabezpieczenia niesłusznie zwolnionego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3002/92 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1.
W przypadku gdy po zwolnieniu całości lub części zabezpieczenia określonego w art. 5 stwierdza się, że dane produkty w całości lub w części nie zostały wykorzystane w wyznaczony sposób i/lub nie dotarły do wyznaczonego miejsca przeznaczenia, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym dokonano zwolnienia zabezpieczenia, wymagają, zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 od danego podmiotu gospodarczego zapłacenia kwoty równej kwocie zabezpieczenia, która uległaby przepadkowi w przypadku, w którym przed zwolnieniem zabezpieczenia wzięto by pod uwagę niedopełnienie warunków umowy.
Niniejsza kwota będzie powiększona o odsetki naliczone od dnia zwolnienia zabezpieczenia do dnia poprzedzającego zapłatę.
Otrzymanie przez właściwe władze kwoty określonej w poprzednim ustępie stanowi odzyskanie korzyści finansowych przyznanych nienależnie.
2.
Zapłata jest dokonana w terminie nieprzekraczającym 30 dni od daty otrzymania żądania zapłaty.
W przypadku gdy termin dokonania zapłaty nie zostanie dotrzymany, zainteresowane Państwo Członkowskie może postanowić, że zamiast zapłaty kwota należna będzie potrącona z przyszłych wypłat należnych danemu podmiotowi gospodarczemu.
3.
Stopa procentowa obliczana jest zgodnie z przepisami prawa krajowego, ale nie może być niższa aniżeli stopa procentowa stosowana w przypadkach rewindykacji krajowych.
W przypadku, w którym zwolnienie zabezpieczenia zostało dokonane skutkiem błędu właściwych władz, odsetek nie pobiera się lub co najwyżej należne odsetki ustala się na kwotę wyznaczoną przez dane Państwo Członkowskie i odpowiadającą zyskowi nienależnemu.
4.
Państwa Członkowskie mogą powstrzymać się od żądania zapłaty określonej w ust. 1, w przypadku gdy kwota należna nie przekroczy 60 ECU, pod warunkiem że na mocy prawa krajowego takie przypadki objęte są podobnymi przepisami.
5.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 [7] każda kwota otrzymana zgodnie z ust. 1 jest wypłacana na rzecz agencji płatniczej, która odpisuje daną kwotę z wydatków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/96
z dnia 26 kwietnia 1996 r.
ustanawiające specjalne środki wprowadzające odstępstwa od rozporządzeń (EWG) nr 3665/87, (EWG) nr 3719/88 i (EWG) nr 1964/82 w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) 2417/95 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 565/80 [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [4], ustanawia ogólne zasady wypłacania zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1384/95 [6], ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2137/95 [8], ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/95 [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2856/95 [10], ustanawia zasady stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1964/82 [11], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3169/87 [12], ustanawia warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych rodzajów wołowiny bez kości;
decyzja Komisji 96/239/WE z dnia 27 marca 1996 r. w sprawie środków nadzwyczajnych w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła [13], zakazuje między innymi wywozu wołowiny i cielęciny do państw trzecich ze Zjednoczonego Królestwa; ponadto środki sanitarne przyjęte przez władze niektórych państw trzecich w stosunku do wywozu ze Wspólnoty wołowiny i cielęciny wywierają poważne skutki gospodarcze na wspólnotowych eksporterów; powstała sytuacja poważnie wpłynęła na możliwości wywozu na warunkach ustanowionych rozporządzeniami (EWG) nr 565/80, (EWG) nr 3665/87, (EWG) nr 3719/88 i (EWG) nr 1964/82;
dlatego te negatywne konsekwencje powinny być ograniczone poprzez przyjęcie specjalnych środków i przedłużenie pewnych terminów określonych przez przepisy dotyczące refundacji w celu umożliwienia uregulowania czynności wywozowych, które nie zostały zakończone z powodu opisanych okoliczności;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.
Artykuł 2
Na wniosek posiadacza zostaje przedłużona do dnia 31 maja 1996 r. ważność pozwoleń na wywóz wydanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1445/95, które są nadal ważne w dniu 31 marca 1996 r.
W przypadku pozwoleń wydanych na mocy art. 10 ust. 5 powyższego rozporządzenia przedłużenie ważności stosuje się do pozwoleń wydanych między dniem 14 i dniem 31 marca 1996 r.
Artykuł 3
20-procentowa redukcja określona w art. 20 ust. 3 lit. b) tiret drugie oraz wzrosty 15 % i 20 % określone odpowiednio w art. 23 ust. 1 i art. 33 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 nie mają zastosowania do wywozu przeprowadzonego w ramach pozwoleń wydanych do dnia 31 marca 1996 r., pod warunkiem że formalności celne dotyczące dopuszczenia do spożycia w danym państwie trzecim zostały przeprowadzone po dniu 20 marca 1996 r.
Artykuł 4
1.
Na wniosek eksportera dla produktów, w stosunku do których do dnia 31 marca 1996 r.:
- zostały zakończone celne formalności wywozowe, lecz zostały one z powrotem dopuszczone do swobodnego obrotu w Zjednoczonym Królestwie z powodu przyjętych przez państwo trzecie środków sanitarnych, eksporter zwraca refundację wypłaconą zaliczkowo, a zabezpieczenia dotyczące omawianych czynności są zwalniane,
- zostały zakończone w Zjednoczonym Królestwie celne formalności wywozowe, lecz nie opuściły one jeszcze obszaru celnego Wspólnoty, anuluje się zgłoszenie wywozu i pozwolenie na wywóz, eksporter zwraca refundację wypłaconą zaliczkowo, a zabezpieczenia dotyczące omawianych czynności są zwalniane.
2.
Na wniosek eksportera dla produktów umieszczonych w ramach jednego z systemów określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 w Zjednoczonym Królestwie do dnia 31 marca 1996 r., lecz które nie są objęte zgłoszeniem wywozu, pozwolenie na wywóz zostaje anulowane, eksporter zwraca refundację wypłaconą zaliczkowo, a zabezpieczenia dotyczące omawianych czynności są zwalniane.
3.
Nie naruszając art. 6 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, w przypadku gdy całkowita ilość mięsa z kością nie została wywieziona do dnia 31 marca 1996 r., ust. 2 stosuje się do ilości nieobjętych zgłoszeniem wywozu w Zjednoczonym Królestwie.
Eksporter utrzymuje prawo do refundacji na ilości objęte zgłoszeniem wywozu i dopuszczone do spożycia w państwie trzecim.
4.
W każdy czwartek Zjednoczone Królestwo informuje o ilościach produktów, do których zostały zastosowane środki określone w ust. 1, 2 i 3 podczas poprzedniego tygodnia, podając datę wydania pozwoleń, daną kategorię oraz kraj przeznaczenia wskazany w pozwoleniu.
Artykuł 5
1. Na wniosek eksportera w stosunku do produktów, dla których zostały zakończone formalności wywozowe lub które zostały umieszczone w ramach jednego z systemów określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 w Państwie Członkowskim innym niż Zjednoczone Królestwo do dnia 31 marca 1996 r., okres sześćdziesięciu dni określony w art. 30 ust. 1 lit. b) pkt i) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 i w art. 4 ust. 1 i art. 32 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 zwiększa się do 120 dni.
2.
Produkty, dla których zostały zakończone celne formalności wywozowe w Państwie Członkowskim innym niż Zjednoczone Królestwo do dnia 31 marca 1996 r. mogą, przed osiągnięciem ich ostatecznego miejsca przeznaczenia, być ponownie wprowadzone na obszar celny Wspólnoty i umieszczone w ramach systemu zawieszeń w strefie wolnocłowej lub składzie wolnocłowym na sześćdziesiąt dni bez utraty prawa do uzyskania refundacji.
3.
Na wniosek eksportera w stosunku do mięsa pochodzącego ze Zjednoczonego Królestwa, które jeszcze nie opuściło obszaru celnego Wspólnoty oraz dla którego zostały zakończone celne formalności wywozowe w Państwie Członkowskim innym niż Zjednoczone Królestwo do dnia 31 marca 1996 r., zgłoszenie wywozu i pozwolenie na wywóz zostają anulowane.
Eksporter zwraca każdą refundację wypłaconą zaliczkowo, a różne zabezpieczenia dotyczące omawianych czynności zostają zwolnione.
4.
W każdy czwartek Państwo Członkowskie inne niż Zjednoczone Królestwo informuje o ilościach produktów, do których zostały zastosowane środki określone w ust. 3 podczas poprzedniego tygodnia, podając datę wydania pozwoleń, daną kategorię oraz kraj przeznaczenia wskazany w pozwoleniu.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 774/96
z dnia 26 kwietnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 716/96 przyjmujące nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2417/95 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 716/96 [3] przewiduje dokonywanie płatności przez właściwe władze Zjednoczonego Królestwa w wysokości 1 ECU za kilogram żywej wagi w odniesieniu do bydła w wieku powyżej 30 miesięcy, zakupionego przez te władze na podstawie tego rozporządzenia; wydatki te są współfinansowane przez Wspólnotę; jednakże Zjednoczone Królestwo powinno być upoważnione do dokonywania dodatkowych płatności na własny koszt w odniesieniu do bydła szczególnie dotkniętego środkiem;
omyłkowo angielska wersja tekstu rozporządzenia (WE) nr 716/96 nie odpowiada wersji przedstawionej do zaopiniowania Komitetowi Zarządzającemu; błąd ten powinien zostać poprawiony;
Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 716/96:
- skóry zwierząt określone w ust. 1 nie muszą być oznaczane ani niszczone, jeżeli ich obróbka zapewnia ich wykorzystanie jedynie do produkcji wyrobów ze skóry."
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Cena płacona producentom lub ich przedstawicielom przez właściwe władze Zjednoczonego Królestwa na mocy art. 1 ust. 1 wynosi 1 ECU za kilogram żywej wagi.
Wspólnota współfinansuje wydatki poniesione przez Zjednoczone Królestwo przy zakupie określonym w art. 1 ust. 1 w wysokości 392 ECU na zakupione zwierzę, które zostało zniszczone zgodnie z przepisami art. 1.
2.
Nie naruszając ust. 1, właściwe władze Zjednoczonego Królestwa są upoważnione do wypłacenia kwoty dodatkowej w stosunku do zakupionego bydła w ramach tego programu, jeżeli Zjednoczone Królestwo uważa to za uzasadnioną płatność dodatkową.
Wspólnota nie współfinansuje takich wydatków.
Kwota dodatkowa określona w akapicie pierwszym ogranicza się do kwoty niezbędnej do zrekompensowania różnicy między 1 ECU za kilogram żywej wagi a wartością rynkową zwierząt.
3.
Stosowany kurs przeliczeniowy jest rolniczym kursem z pierwszego dnia miesiąca, w którym dokonano zakupu danych zwierząt."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 779/96
z dnia 29 kwietnia 1996 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 w odniesieniu do przekazywania informacji w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1101/95 [2], w szczególności jego art. 39,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 wymaga, aby Państwa Członkowskie i Komisja wymieniały się wzajemnie informacjami koniecznymi do realizacji tego rozporządzenia; przepisy wykonawcze zostały ustanowione przez rozporządzenie Komisji (EWG) nr 787/83 z dnia 29 marca 1983 r. w sprawie przekazywania informacji w sektorze cukru [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3819/85 [4]; od tego czasu w wyniku rozwoju organizacji rynków w sektorze cukru, w szczególności wejścia w życie zobowiązań Wspólnoty w ramach Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, przepisy te powinny zostać zrewidowane oraz powinny zostać dodane nowe przepisy, a w związku z tym należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 787/83 ze skutkiem od początku roku obrotowego 1996/97;
jeżeli sytuacja dotycząca cukru zakupionego lub sprzedanego w ramach środków interwencyjnych przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1785/81 ma być prawidłowo oceniona, muszą być dostępne odpowiednie informacje, w szczególności te dotyczące zmian ilości produktów przekazanych agencjom interwencyjnym oraz dystrybucji tych ilości między magazyny, które zostały zatwierdzone zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 447/68 z dnia 9 kwietnia 1968 r. ustanawiającego ogólne zasady interwencyjnego zakupu cukru [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1359/77 [6]; jeżeli ma być wykonywany ścisły nadzór nad realizacją systemu interwencji, istotne jest również, aby regularnie były przekazywane informacje dotyczące udostępnianych ilości cukru nieodpowieniego do spożycia przez ludzi oraz ilości cukru wykorzystywanego do produkcji niektórych produktów chemicznych, wraz ze wskazaniem ilości cukru, które zostały albo denaturowane zgodnie z jednym z procesów określonych w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 100/72 z dnia 14 stycznia 1972 r. ustanawiającego szczegółowe zasady odnośnie dodenaturacji cukru przeznaczonego na paszę dla zwierząt [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 260/96 [8], albo użyte do wytwarzania produktów chemicznych wymienionych w Załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1010/86 z dnia 25 marca 1986 r. ustanawiającego ogólne zasady refundacji produkcyjnej w odniesieniu do niektórych produktów cukrowych używanych w przemyśle chemicznym [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1101/95, oraz produktów wymienionych w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1729/78 z dnia 24 lipca 1978 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania refundacji produkcyjnej w odniesieniu do cukru używanego w przemyśle chemicznym [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 260/96;
dokładne i regularne monitorowanie handlu z państwami trzecimi jest jedynym sposobem kontrolowania tendencji rozwojowych w świetle ograniczeń wynikających ze zobowiązań Wspólnoty w ramach wspomnianego wcześniej Porozumienia w sprawie rolnictwa, oraz podejmowania, w razie potrzeby, wymaganych środków, w szczególności w celu realizacji art. 23 ust. 4a rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, a także w świetle ograniczeń wynikających ze zobowiązań Wspólnoty w ramach Międzynarodowego Porozumienia Cukrowego; z tego powodu Komisja powinna regularnie otrzymywać odpowiednie informacje, nie tylko dotyczące przywozu i wywozu produktów, w odniesieniu do których zostały ustalone opłaty lub refundacje oraz wydane pozwolenia, w szczególności na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1464/95 z dnia 27 czerwca 1995 r. w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania sytemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze cukru [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2136/95 [12], z uwzględnieniem bardziej ogólnych przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [13], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2137/95 [14] oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [15], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1384/95 [16], lecz również dotyczące przywozu i wywozu produktów wywożonych bez refundacji, z pozwoleniem lub bez, w szczególności tych, które są objęte uregulowaniami dotyczącymi uszlachetniania czynnego; powinno być również możliwe monitorowanie przywozu cukru preferencyjnego w celu zapewnienia skutecznego wykonania rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2782/76 z dnia 17 listopada 1976 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu cukru preferencyjnego [17], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1714/88 [18];
skuteczne zarządzanie systemem kwot produkcyjnych, który został określony w tytule III rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, szczególnie w świetle ograniczeń wynikających ze zobowiązań Wspólnoty w ramach wspomnianego wcześniej Porozumienia w sprawie rolnictwa, wymaga uświadomienia sobie wszystkich odpowiednich czynników; wymaga to zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 206/68 z dnia 20 lutego 1968 r. ustanawiającego ogólne przepisy dotyczące umów i porozumień branżowych w odniesieniu do zakupu buraków [19], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, rozporządzenia Rady (EWG) nr 193/82 z dnia 26 stycznia 1982 r. ustanawiającego ogólne zasady transferów kwot produkcyjnych w sektorze cukru [20], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 z dnia 14 września 1981 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kontyngent [21], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 158/96 [22] oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1443/82 z dnia 8 czerwca 1982 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru [23], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 392/94 [24]; powyższe uregulowania stosuje się także do systemu wyrównawczego dotyczącego kosztów składowania określonego w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81; uregulowania te odnoszą się również do stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1358/77 z dnia 20 czerwca 1977 r. ustanawiającego ogólne zasady wyrównywania kosztów składowania w odniesieniu do cukru i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 750/68 [25], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3042/78 [26] oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1998/78 z dnia 18 sierpnia 1978 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wyrównywania kosztów składowania w odniesieniu do cukru [27], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1758/93 [28];
zainteresowane osoby muszą mieć gwarancję, że informacje dotyczące każdego przedsięwzięcia będą traktowane jako poufne;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I Interwencja
Artykuł 1
W odniesieniu do środków interwencyjnych podejmowanych zgodnie z art. 9 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję co tydzień w odniesieniu do poprzedniego tygodnia o:
a) ilościach tel quel cukru białego oraz cukru nierafinowanego oferowanych agencji interwencyjnej, lecz jeszcze przez nią nieprzejętych;
b) ilościach tel quel cukru białego oraz cukru nierafinowanego przejętych przez agencję interwencyjną;
c) ilościach tel quel cukru białego oraz cukru nierafinowanego sprzedanych przez agencję interwencyjną;
Artykuł 2
Na wniosek Komisji każde Państwo Członkowskie dostarcza wykaz ilości tel quel cukru białego oraz cukru nierafinowanego przejętych przez agencję interwencyjną oraz ich rozdzielenie między zatwierdzone magazyny.
Artykuł 3
W odniesieniu do środków interwencyjnych podjętych zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję:
1) każdego tygodnia, w odniesieniu do poprzedniego tygodnia, o ilościach tel quel cukru białego oraz cukru nierafinowanego, na które został wystawiony certyfikat na premie denaturacyjne;
2) na wniosek Komisji, w odniesieniu do danego okresu, o ilościach cukru białego i cukru nierafinowanego, które zostały denaturowane, ze wskazaniem, który z procesów określonych w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 100/72 został zastosowany.
Artykuł 4
W odniesieniu do środków interwencyjnych podjętych zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję:
1) nie później niż do końca każdego miesiąca kalendarzowego, w stosunku do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, o ilościach cukru białego, cukru nierafinowanego, syropów wyrażonych jako cukier biały i izoglukozy wyrażonej jako sucha masa, dla których:
a) zostało faktycznie wystawione świadectwo refundacji produkcyjnej;
b) została wypłacona refundacja produkcyjna;
2) nie później niż do końca września każdego roku, w stosunku do poprzedniego roku obrotowego, o ilościach cukru białego, cukru nierafinowanego, syropów wyrażonych jako cukier biały i izoglukozy wyrażonej jako sucha masa, w podziale na produkty wymienione w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1010/86, dla których:
a) zostało faktycznie wystawione świadectwo refundacji produkcyjnej;
b) została wypłacona refundacja produkcyjna;
3) nie później niż do końca września każdego roku, w stosunku do poprzedniego roku obrotowego, o ilościach produktów podstawowych, określonych w pkt 2, wykorzystywanych do wytwarzania produktów pośrednich, o których mowa w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1729/78.
ROZDZIAŁ II Handel
Artykuł 5
W odniesieniu do wywozu do państw trzecich każde Państwo Członkowskie informuje Komisję:
1) każdego tygodnia, w odniesieniu do poprzedniego tygodnia:
a) o ilościach, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia, wraz z kwotami refundacji wywozowych ustalonych na podstawie art. 17 ust. 5 lit. a) akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, w podziale na:
- cukier biały objęty kodami CN 17019100, 17019910 oraz 17019990,
- cukier nierafinowanyy tel.: quel objęty kodami CN 17011190, oraz 17011290,
- syropy sacharozy, wyrażone jako cukier biały, objęte kodami CN 17026090, 17029060, 17029071, 17029099 oraz 21069059,
- izoglukozę, wyrażoną jako sucha masa, objętą kodami CN 17024010, 17026010, 17029030 oraz 21069030,
- syrop inulinowy, jako ekwiwalent cukru/izoglukozy wyrażony w suchej masie, objęty kodem CN ex17026090;
b) o ilościach cukru białego objętego kodem CN nr 17019910, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia wraz z kwotami refundacji wywozowych ustalonych na podstawie art. 17 ust. 5 lit. a) akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1785/81;
c) o ilościach cukru białego C, cukru nierafinowanego C, izoglukozy C oraz syropu inulinowego C, wyrażonego odpowiednio jako cukier biały, masa sucha lub ekwiwalent cukru/izoglukozy w suchej masie, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia wywozu;
d) o ilościach, z odpowiadającymi kwotami refundacji wywozowych ustalonych na podstawie art. 17 ust. 5 lit. a) akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, cukru białego, ilościach cukru nierafinowanego i syropu sacharozy, wyrażonego jako cukier biały oraz ilościach izoglukozy, wyrażonej jako sucha masa, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia wywozu w celu wywozu w postaci produktów, określonych w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 426/86 [29];
2) nie później niż do końca każdego miesiąca kalendarzowego, w odniesieniu do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, o ilościach cukru białego, określonego w pkt 1 lit. b), wywiezionego zgodnie z art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88;
3) dla każdego miesiąca kalendarzowego, lecz nie później niż do końca trzeciego miesiąca kalendarzowego następującego po danym miesiącu kalendarzowym:
a) o ilościach z odpowiadającymi kwotami refundacji wywozowych cukru i syropu, wyrażonego jako cukier biały, określonych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1464/95 wywiezionych bez dalszego przetwarzania i bez pozwolenia na wywóz;
b) o ilościach cukru objętych kwotami wywiezionych jako cukier biały lub w postaci produktów przetworzonych, wyrażonych jako cukier biały, na które zostały wydane pozwolenia na wywóz w celu zrealizowania wspólnotowej lub krajowej pomocy żywnościowej w ramach konwencji międzynarodowych lub innych programów uzupełniających oraz w celu zrealizowania innych wspólnotowych środków w zakresie bezpłatnych dostaw żywności;
c) w przypadku wywozu, określonego w art. 2a akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, o ilościach cukru lub syropów sacharozy wyrażonych jako cukier biały oraz izoglukozy wyrażonej jako sucha masa, wywiezionych bez dalszego przetwarzania, wraz z podaniem kwot odpowiadających refundacji;
d) o ilościach cukru białego wraz z kwotami odpowiadających refundacji wywozowych, ustalonych zgodnie z art. 17 ust. 5 lit. a) akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, o ilościach cukru nierafinowanego i syropu sacharozy, wyrażonego jako cukier biały oraz o ilościach izoglukozy, wyrażonej jako sucha masa, wywiezionych w postaci produktów, określonych w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 [30] oraz w postaci produktów, o których mowa w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1222/94 [31];
e) w przypadku wywozu, określonego w pkt 1 lit. d) oraz w lit. d) niniejszego punktu, o ilościach wywiezionych bez refundacji.
Notyfikacje, określone w lit. d) oraz e), są przekazywane do Komisji oddzielnie dla każdego rozporządzenia, które stosuje się do danego produktu przetworzonego.
Artykuł 6
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję:
1) każdego tygodnia, w odniesieniu do poprzedniego tygodnia, o ilościach tel quel białego cukru oraz nierafinowanego cukru, innego niż cukier preferencyjny lub syropy cukrowe, o ilościach izoglukozy i syropu inulinowego, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia na przywóz;
2) dla każdego kwartału, lecz nie później niż do końca trzeciego miesiąca kalendarzowego następującego po danym kwartale, o ilościach cukru wyrażonego jako cukier biały:
a) przywiezionych z państw trzecich jako produkty przetworzone, określone w art. 5 pkt 1 lit. d) oraz pkt 3 lit. d);
b) przywiezionych lub wywiezionych do innych Państw Członkowskich, albo jako nieprzetworzone, albo jako przetworzone produkty.
Artykuł 7
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję:
1) każdego tygodnia, w odniesieniu do poprzedniego tygodnia, o ilościach tel quel białego cukru oraz nierafinowanego cukru, na które zostały wydane pozwolenia na przywóz lub wywóz zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1464/95;
2) dla każdego kwartału, oddzielnie, nie później niż do końca drugiego miesiąca kalendarzowego następującego po danym kwartale, o ilościach cukru przywiezionego z państw trzecich i wywiezionych jako produkty kompensacyjne w ramach ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego określonego w art. 116 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [32].
ROZDZIAŁ III Przywóz preferencyjny
Artykuł 8
W odniesieniu do przywozu cukru preferencyjnego każde Państwo Członkowskie:
1) notyfikuje Komisji nie później niż do końca każdego miesiąca kalendarzowego w odniesieniu do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, o ilościach tel quel cukru, w podziale na Państwa Członkowskie pochodzenia, dla których zostały wydane pozwolenia zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2782/76;
2) przesyła do Komisji, nie później niż do końca każdego miesiąca kalendarzowego w odniesieniu do poprzedniego miesiąca kalendarzowego:
a) kopie stosownych świadectw przewozowych EUR 1;
b) kopie potwierdzeń określonych w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2782/76;
c) w odpowiednim przypadku, kopie zgłoszeń, określonych w art. 1 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2782/76.
Dokumenty, określone w lit. a) i b) zawierają, w uzupełnieniu do informacji wymienionych w art. 6 i 7 rozporządzenia (EWG) nr 2782/76, stopień polaryzacji obliczony do sześciu miejsc dziesiętnych, w odniesieniu do każdej przywiezionej ilości;
3) notyfikuje Komisji, nie później niż do końca października każdego roku, zbiorczy wykaz pozwoleń i potwierdzeń, określonych w art. 6 i 7 rozporządzenia (EWG) nr 2782/76, ze wskazaniem:
a) ogólnej ilości cukru białego, w tonach;
b) ogólnej ilości tel quel cukru nierafinowanego, w tonach;
c) ilości tel quel cukru nierafinowanego w tonach przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji;
faktycznie przywiezionych do danego Państwa Członkowskiego w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2782/76 w okresie dostaw kończącym się w dniu 30 czerwca tego samego roku kalendarzowego.
W odniesieniu do każdego państwa pochodzenia przekazuje się oddzielne dane.
ROZDZIAŁ IV Produkcja i spożycie
Artykuł 9
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję:
1) przed dniem 1 marca każdego roku i w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa produkującego cukier i produkującego syrop inulinowy znajdującego się na jego obszarze, o tymczasowej produkcji cukru i syropu inulinowego w bieżącym roku obrotowym, określonej zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1443/82. Jednakże w przypadku cukru trzcinowego w odniesieniu do francuskich departamentów Gwadelupy i Martyniki oraz Hiszpanii, powyższa data zostaje zastąpiona dniem 1 lipca;
2) nie później niż do końca każdego miesiąca kalendarzowego w odniesieniu do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, o produkcji izoglukozy, zgodnie z art. 3 ust. 2 oraz ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 1443/82, o każdym produkującym izoglukozę przedsiębiorstwie na swoim obszarze: informacje dotyczące miesięcznych ilości wyprodukowanej izoglukozy w ramach systemu uszlachetniania czynnego są przekazywane oddzielnie;
3) przed dniem 15 września każdego roku, w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa produkującego cukier, izoglukozę i syrop inulinowy znajdującego się na jego obszarze, o ostatecznej produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego dla poprzedniego roku obrotowego, określonej zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1443/82.
Artykuł 10
W czasie trwania każdego miesiąca kalendarzowego w odniesieniu do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o:
a) ilościach cukru, izoglukozy i syropu inulinowego przekazanych do spożycia na jego terytorium;
b) ilościach cukru denaturowanego;
c) ilościach cukru białego i tel quel cukru nierafinowanego wyprodukowanego we francuskich departamentach zamorskich, przekazanych do bezpośredniego spożycia na jego terytorium.
Ilości te są wyrażone w odpowiednich przypadkach jako cukier biały, sucha masa lub ekwiwalent cukru/izoglukozy.
Artykuł 11
Z zastrzeżeniem art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2670/81, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję, przed dniem 15 marca każdego roku, w odniesieniu do poprzedniego roku obrotowego, o ilościach cukru C, izoglukozy i syropu inulinowego C, które uznaje się za przekazane na wewnętrzny rynek Wspólnoty w rozumieniu art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia.
Artykuł 12
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję:
1) przed dniem 15 dniem każdego miesiąca, w odniesieniu do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, o ogólnych ilościach cukru B i C, jeżeli takie występują, przeniesionych zgodnie z art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81;
2) przed dniem 1 marca każdego roku, w odniesieniu do bieżącego roku obrotowego oraz dla każdego produkującego cukier przedsiębiorstwa, o ogólnych ilościach cukru B i C przeniesionych na następny rok obrotowy.
Jednakże:
- w odniesieniu do hiszpańskiej produkcji cukru buraczanego data 1 marca zostaje zastąpiona datą 15 kwietnia,
- w przypadku produkcji cukru trzcinowego we francuskich departamentach Gwadelupy i Martyniki oraz w Hiszpanii data 1 marca zostaje zastąpiona datą 1 lipca.
ROZDZIAŁ V Kompensacja w odniesieniu do kosztów składowania
Artykuł 13
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję:
1) o zatwierdzeniach, określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) i d) rozporządzenia (EWG) nr 1358/77 oraz, w odpowiednich przypadkach, o zatwierdzeniach wycofanych zgodnie z art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1998/78;
2) przed 15 dniem każdego miesiąca, w odniesieniu do przedostatniego miesiąca kalendarzowego, z wykorzystaniem wzoru formularza przedstawionego w załączniku I:
a) o ilościach, określonych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1358/77;
b) o ilościach przekazanych w rozumieniu art. 12 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1998/78.
ROZDZIAŁ VI Bilans dostaw
Artykuł 14
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję:
1) przed dniem 1 września każdego roku, w odniesieniu do poprzedniego roku obrotowego oraz przed dniem 1 stycznia każdego roku, w stosunku do poprzedniego roku produkcyjnego, o danych dotyczących bilansu dostaw w odniesieniu do cukru, izoglukozy i syropu inulinowego dla danego okresu, z wykorzystaniem wzoru formularza przedstawionego w załączniku II;
2) przed każdym dniem 1 października w odniesieniu do poprzedniego roku obrotowego, o danych dotyczących bilansu dostaw melasy, z wykorzystaniem wzoru formularza przedstawionego w załączniku III.
ROZDZIAŁ VII Międzynarodowe Porozumienie Cukrowe
Artykuł 15
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję, w odniesieniu do każdego miesiąca kalendarzowego i nie później niż do końca trzeciego miesiąca kalendarzowego następującego po danym miesiącu kalendarzowym, o danych statystycznych dotyczących zobowiązań wprowadzonych w odniesieniu do Wspólnoty w ramach Międzynarodowego Porozumienia Cukrowego, z wykorzystaniem wzorów przedstawionych w załącznikach IV i V.
ROZDZIAŁ VIII Przepisy ogólne
Artykuł 16
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "poprzedni tydzień" oznacza okres odniesienia od czwartku do środy;
b) "poprzedni kwartał" oznacza trzymiesięczny okres odniesienia od lipca do września, od października do grudnia, od stycznia do marca lub od kwietnia do czerwca, w zależności od przypadku;
c) "poprzedni rok produkcyjny" oznacza okres odniesienia od dnia 1 października w jednym roku kalendarzowym do dnia 30 września w następnym roku kalendarzowym.
Artykuł 17
Komisja udostępnia Państwom Członkowskim informacje przekazane jej na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jednakże zawarte w tych notyfikacjach informacje, które dotyczą indywidualnego przedsiębiorstwa, jego instalacji technicznych oraz charakteru i wielkości produkcji lub informacje, które mogłyby umożliwić odtworzenie takich faktów, są udostępniane wyłącznie osobom, które w ramach Komisji są odpowiedzialne za sektor cukru.
Takie informacje nie są ujawniane stronom trzecim.
Artykuł 18
Rozporządzenie (EWG) nr 787/83 traci moc.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 787/83 interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 788/96
z dnia 22 kwietnia 1996 r.
w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie statystyk dotyczących produkcji akwakultury
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
akwakultura jest szybko rozwijającym się sektorem branży połowowej, który może stanowić uzupełnienie ograniczonych dostaw z tradycyjnego rybołówstwa;
produkcja akwakultury musi być monitorowana oraz w razie konieczności kontrolowana w celu zapewnienia zadowalających warunków obrotu;
wpływ akwakultury na rozwój regionalny oraz na środowisko naturalne prowadzi do rosnącego zapotrzebowania na statystyki do celów monitorowania rozwoju tego sektora;
wprowadzenie wspólnotowej polityki strukturalnej rybołówstwa również wymaga prowadzenia statystyk produkcji w sektorze akwakultury;
cele proponowanych działań mogą zostać osiągnięte jedynie w oparciu o wspólnot owy akt prawny, który pozwoli Komisji na koordynowanie koniecznego zharmonizowania informacji statystycznej na poziomie wspólnotowym, podczas gdy zbieranie statystyk dotyczących produkcji akwakultury oraz zapewnienie infrastruktury koniecznej do zwiększenia wiarygodności tych statystyk i jej monitorowania stanowi pierwszorzędny oraz główny obowiązek Państw Członkowskich;
określona metoda sporządzania właściwych statystyk wspólnotowych na temat produkcji akwakultury wodnej, tworzonych przez wykorzystanie istniejących statystyk państwowych opracowanych w celu wypełnienia bieżących zobowiązań krajowych oraz międzynarodowych, wymaga szczególnie ścisłej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi, w szczególności w ramach Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnictwa, powołanego decyzją 72/279/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy ogólne
Każde Państwo Członkowskie corocznie przedkłada Komisji statystyki dotyczące produkcji akwakultury odbywającej się we wszystkich wodach tego państwa.
Artykuł 2
Przedkładanie danych
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dane określone w art. 1 w postaci opisanej w załączniku I w terminie dziewięciu miesięcy od końca roku kalendarzowego, którego dotyczą, wraz z danymi uznanymi przez Państwa Członkowskie za poufne na podstawie prawodawstwa krajowego lub praktyki dotyczącej poufności informacji statystycznych, zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności [3].
Dopuszcza się przedkładanie danych za pomocą środków magnetycznych bądź w postaci innej niż opisana w załączniku I, przy czym taka forma powinna zostać uzgodniona między Państwem Członkowskim a Komisją (Eurostat).
Z zastrzeżeniem środków koniecznych do zapewnienia poufności informacji statystycznej Komisja (Eurostat) udostępni Państwom Członkowskim dane przedłożone na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Definicje
Definicje mające zastosowanie przy przedkładaniu danych przedstawiono w załączniku II.
W przypadku gdy praktyka krajowa lub procedury administracyjne nie zezwalają na ścisłe stosowanie tych definicji, zainteresowane Państwa Członkowskie powiadomią Komisję (Eurostat) o wykorzystywanych definicjach.
Artykuł 4
Opracowywanie danych
Dopuszcza się wykorzystywanie przez Państwo Członkowskie badania reprezentacyjnego bądź innych właściwych źródeł w celu opracowania danych na temat głównych składników produkcji akwakultury; pozostałe składniki można oszacować.
Dopuszcza się, aby Państwo Członkowskie, którego całkowita produkcja roczna wynosi poniżej 1000 ton, przedstawiało dane szacunkowe całkowitej produkcji.
Państwo Członkowskie indywidualnie określa gatunki wymienione w załączniku III.
Jednakże dopuszcza się, aby wielkość produkcji, która dla każdego gatunku indywidualnie nie przekracza 1000 ton i nie stanowi więcej niż 10 % całkowitej produkcji, była szacowana i przedstawiana zbiorczo.
Artykuł 5
Okres przejściowy i odstępstwa
1.
Dla Państwa Członkowskiego, które nie jest w stanie spełnić wymogów niniejszego rozporządzenia, Komisja może ustalić okres przejściowy trwający maksymalnie trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, przeznaczony na zakończenie pełnego wykonania niniejszego rozporządzenia.
Dopuszcza się przyznanie tymczasowych odstępstw, zwalniających Państwo Członkowskie ze stosowania niniejszego rozporządzenia w okresie przejściowym.
Komisja informuje wszystkie Państwa Członkowskie o szczegółach takich odstępstw.
2.
W przypadkach, w których ujęcie określonego sektora branży akwakultury nastręczałoby władzom krajowym trudności niewspółmierne do znaczenia takiego sektora dla zainteresowanego Państwa Członkowskiego, dopuszcza się przyznanie odstępstwa, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7, zezwalającego temu Państwu Członkowskiemu na wyłączenie danych dotyczących tego sektora z krajowych danych.
3.
Odstępstw przyznanych na podstawie ust. 2 udziela się na maksymalny okres trzech lat; jednakże dopuszcza się przedłużenie tego okresu o dalsze trzy lata.
Przy składaniu wniosku o przedłużenie Państwo Członkowskie przedstawia Komisji wyniki badania reprezentacyjnego wskazujące na problemy napotkane przy stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
Wniosek zostaje następnie poddany procedurze przewidzianej w art. 7.
Artykuł 6
Komitet
Regulacje dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia, włącznie ze zmianami formy przesyłania danych przedstawionych w załączniku I, definicjami przedstawionymi w załączniku II oraz wykazem gatunków zawartym w załączniku III, zostaną ustanowione przez Komisję po konsultacjach ze Stałym Komitetem ds. Statystyk Rolnictwa, zgodnie z procedurą określoną w art. 7.
Artykuł 7
Procedura
1.
W celu przeprowadzenia procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przekazuje sprawę Stałemu Komitetowi ds. Statystyki Rolnictwa, zwanemu dalej "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu stopnia pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże jeżeli te środki nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku podejmowane są następujące działania:
- Komisja odracza stosowanie przyjętych środków o dwa miesiące od daty takiego powiadomienia;
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w tiret pierwszym.
Artykuł 8
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 818/96
z dnia 29 kwietnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 [2] ustanawia niektóre normy handlowe w odniesieniu do jaj;
rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 nie stosuje się do sprzedaży bezpośredniej przez producentów sprzedawcom detalicznym w niektórych regionach Finlandii w związku ze specyficznymi warunkami obrotem jajami w tych regionach; wykaz tych regionów powinien teraz zostać zmieniony z uwzględnieniem poprawy warunków obrotu wynikających ze wzrostu liczby ośrodków pakowania w mniej odległych regionach Finlandii; w celu ułatwienia przyszłych ograniczeń tego wykazu, powinny być one przyjmowane zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1907/90 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wykaz regionów Finlandii zawartych w załączniku II może być ograniczony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75."
2. załącznik II zastępuje się załącznikiem II, który znajduje się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 823/96
z dnia 3 maja 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1466/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1953/82 oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3846/87
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2931/95 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 14, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1466/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 592/96 [4], ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych;
zdobyte doświadczenie pokazuje, iż konieczne jest wyjaśnienie uzgodnień wprowadzonych w art. 1a oraz przepisów w sprawie tolerancji określonych w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1466/95;
w ramach konsultacji ze Szwajcarią w sprawie wprowadzenia w życie wyników Rundy Urugwajskiej, ustalono zastosowanie szeregu działań przewidujących w szczególności obniżki ceł na niektóre wspólnotowe sery przywożone do Szwajcarii; należy zagwarantować pochodzenie wspólnotowe takich produktów; w tym celu, pozwolenia na wywóz powinny być obowiązkowe na wszystkie sery wywożone w ramach uzgodnień, włącznie z serami, w odniesieniu do których refundacje wywozowe nie są wypłacane; pozwolenia powinny być wystawiane pod warunkiem przedstawienia przez eksportera oświadczenia potwierdzającego pochodzenie wspólnotowe produktu; system ten zastępuje system przewidziany w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1953/82 z dnia 6 lipca 1982 r. ustanawiającym specjalne warunki wywozu niektórych serów do niektórych państw trzecich [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3337/94 [6], które może być odpowiednio uchylone;
w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. sektor 9 przypis 6, ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 310/96 [8], ustala minimalną wartość niektórych serów kwalifikujących się do objęcia uzgodnieniami dotyczącymi refundacji wywozowych; do celów spójności i przejrzystości przepisy te powinny być włączone do rozporządzenia (WE) nr 1466/95; z uwagi na tendencje cen rynkowych oraz aby uzgodnienia dotyczące refundacji osiągnęły swój pełny gospodarczy skutek, należy zwiększyć wartość minimalną i stosować ją do wszystkich serów;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1466/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1a wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 4 lit. a) "sekcja 19" zastępuje się "sekcja 22";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5.
Na wniosek strony zainteresowanej, wydaje się uwierzytelniony odpis pozwolenia."
2.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 1b
1.
Niniejszy artykuł ustanawia specjalne szczegółowe zasady regulujące wywóz do Szwajcarii serów wymienionych w Załączniku.
2.
Pozwolenia na wywóz są przedstawiane w odniesieniu do wszystkich wywożonych towarów objętych ust. 1 od dnia 1 lipca 1996 r.
3.
Sekcja 20 wniosku i pozwolenia zawiera odniesienie do niniejszego artykułu.
4.
Wnioski o wydanie zezwolenia uznawane są za dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy wnioskodawca:
- oświadcza na piśmie, że wszystkie materiały objęte działem 4 Nomenklatury Scalonej i wykorzystane do wytworzenia produktów, określonych we wniosku, zostały całkowicie wyprodukowane w Unii Europejskiej,
- zobowiązuje się na piśmie dostarczyć, na żądanie właściwych władz, wszelkich dodatkowych dowodów na poparcie, które zostaną uznane za konieczne do wydania pozwolenia oraz wyrazić zgodę, w stosownych przypadkach, na przeprowadzanie przez te władze kontroli rachunków i warunków wytwarzania danych produktów.
5.
W odniesieniu do wywozu towarów nieobjętych wnioskami o refundacje stosuje się następujące przepisy:
a) sekcja 22 wniosków o wydanie pozwolenia i pozwoleń zawiera wyrazy "Do wywozu bez refundacji";
b) pozwolenia są wystawiane jak najszybciej po złożeniu wniosków;
c) pozwolenia są ważne od dnia ich wydania w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 do dnia 30 czerwca;
d) nie stosuje się innych przepisów niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem art. 3 ust. 1 akapit pierwszy;
e) stosuje się rozporządzenie (EWG) nr 3719/88.
6.
Na wniosek zainteresowanej strony wystawia się uwierzytelniony odpis pozwolenia."
3.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 2a
Nie przyznaje się żadnej refundacji wywozowej do sera, w przypadku gdy cena franco granica przed złożeniem wniosku o refundacje w Państwie Członkowskim wywozu jest mniejsza niż 230 ECU za 100 kilogramów."
4.
W art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 w sprawie tolerancji dla ilości wywiezionych stosuje się w następujący sposób:
a) stawkę 5 % ustanowioną w art. 8 ust. 5 zastępuje się stawką 2 %;
b) stawki 95 % i 5 % ustanowione w art. 33 ust. 2 zastępuje się odpowiednio stawkami 98 % i 2 %;
c) stawkę 5 % ustanowioną w art. 44 ust. 9 lit. c) zastępuje się stawką 2 %;"
5.
Załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako Załącznik.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 1953/82 niniejszym traci moc.
Jednakże, świadectwa pochodzenia wydane na podstawie tego rozporządzenia przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia pozostają ważne na wywóz na mocy pozwoleń wydanych przed tą datą.
Artykuł 3
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 sektor 9 skreśla się przypis 6 i odpowiednie odniesienie w pierwszej linijce odpowiadającej kodowi ex0406.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 829/96
z dnia 6 maja 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1727/92 określające szczegółowe zasady wykonania szczególnych ustaleń w odniesieniu do dostaw produktów zbożowych na Azory i Maderę oraz ustanawiające przewidywany bilans dostaw oraz rozporządzenie (WE) nr 2883/94 ustanawiające prognozę bilansu dostaw na Wyspy Kanaryjskie produktów rolnych objętych szczególnymi środkami przewidzianymi w art. 2, 3, 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2537/95 [2], w szczególności jego art. 10,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2537/95, w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: prognozę bilansu dostaw zbóż dla Azorów i Madery ustala rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1727/92 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2270/95 [5], a dla Wysp Kanaryjskich rozporządzenie Komisji (WE) nr 2883/94 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2931/95 [7]; aby zaspokoić potrzeby tych regionów, należy wprowadzić zmiany do wspomnianych prognoz bilansu dostaw;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 1727/92 zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Załącznik VI do rozporządzenia (WE) nr 2883/94 zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 847/96
z dnia 6 maja 1996 r.
wprowadzające dodatkowe, ustalane z roku na rok, warunki zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
w uzupełnieniu do przepisów wymienionych w art. 4 ust. 2 rozrządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [3], należy ustanowić warunki prowadzenia działań eksploatacyjnych, które mogłyby poprawić dostępne obecnie mechanizmy, poprzez wprowadzenie odpowiedniej ustalanej z roku na rok elastyczności w zarządzaniu ogólnymi dopuszczalnymi połowami (TAC) i kwotami, co w pewnych granicach jest zgodne z polityką ochrony zasobów;
zgodnie z art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 Rada ma obowiązek ustalenia możliwości połowów przyznawanych Państwom Członkowskim oraz określenia warunków pozwalających na ich coroczne dostosowywanie;
należy określić zasoby podlegające zapobiegawczym lub analitycznym TAC;
należy zdefiniować do celów niniejszego rozporządzenia dozwolone wyładunki dla danego zasobu;
w pewnych warunkach zapobiegawcze całkowite limity połowowe oraz kwoty w odniesieniu do niektórych zasobów mogą zostać zwiększone podczas roku, bez większego ryzyka nieposzanowania zasady racjonalnego i odpowiedzialnego wykorzystania zasobów morskich;
należy nakłaniać Państwa Członkowskie do przenoszenia z roku na rok części ich kwot zasobów podlegających analitycznym TAC;
stopień eksploatacji innych zasobów podlegających zapobiegawczym lub analitycznym TAC może w znacznym stopniu uczynić niepożądanym wszelkie zwiększenie TAC;
należy karać za przekroczenia kwot; można to osiągnąć poprzez nakładanie odpowiednich ograniczeń na kwoty w kolejnym roku na Państwa Członkowskie odpowiedzialne za przekroczenie; zgodnie z art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli stosowany we wspólnej polityce rybołówstwa [4], Rada przyjęła zasady pozwalające Komisji na dokonanie potrąceń w przypadku przekroczenia kwoty, z uwzględnieniem stopnia przekroczenia, ewentualnych przekroczeń podczas poprzedniego roku i stanu biologicznego danych zasobów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zapobiegawcze TAC stosuje się w odniesieniu do zasobów, dla których nie istnieje żadna ocena naukowa w zakresie możliwości połowowych w roku, podczas którego TAC mają być wyznaczone; we wszystkich innych przypadkach stosuje się analityczne TAC.
2. Do celów niniejszego rozporządzenia dozwolone wyładunki zasobu dla danego Państwa Członkowskiego składają się z kwoty przyznanej przez Radę na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, ze zmianami wynikającymi z:
- wymian przeprowadzonych na podstawie art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92,
- kompensacji przewidzianej w art. 21 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93,
- ilości przyjętych na podstawie art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, oraz
- potrąceń przewidzianych w art. 5 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Ustalając TAC zgodnie z art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 Rada określi:
- zasoby, które są przedmiotem zapobiegawczego TAC oraz te, które są przedmiotem analitycznego TAC, na podstawie dostępnych opinii naukowych na temat zasobów,
- zasoby, w odniesieniu do których nie stosuje się art. 3 i 4, na podstawie biologicznego stanu zasobów i zobowiązań podjętych wobec państw trzecich,
- zasoby, w odniesieniu do których stosuje się potrącenia przewidziane w art. 5 ust. 2, na podstawie ich stanu biologicznego.
Artykuł 3
1.
Jeśli poziom wykorzystania TAC przekracza 75 % przed dniem 31 października roku jego stosowania, Państwa Członkowskie dysponujące kwotą zasobu, w odniesieniu do którego TAC został ustalony, mogą złożyć wniosek o jego zwiększenie.
Wniosek wraz z odpowiednimi towarzyszącymi informacjami biologicznymi i zawierający informacje o wielkości wnioskowanego zwiększenia powinien być skierowany do Komisji.
Komisja w ciągu 20 dni roboczych zbada wszystkie elementy wniosku, w związku z przedłożeniem Radzie propozycji zmiany rozporządzenia ustalającego TAC i kwoty, jeśli uzna je za zasadne.
Państwo Członkowskie zostanie poinformowane o wyniku badania.
2.
Państwa Członkowskie mogą dokonać połowu o 5 % większego niż dozwolony wyładunek.
Jednakże połowy te będą uznawane za przekraczające dozwolone wyładunki w stosunku do potrąceń przewidzianych w art. 5.
3.
Jeśli poziom wykorzystania kwoty danego zasobu przekracza 75 % tej kwoty przed dniem 31 października roku jej stosowania, Państwo Członkowskie, któremu kwota ta została przyznana może złożyć wniosek do Komisji o pozwolenie na wyładunek dodatkowych ilości ryb z tego samego zasobu, podając wnioskowaną ilość dodatkową, która nie może być większa niż 10 % danej kwoty.
Komisja w ciągu 20 dni roboczych podejmie decyzję w tej sprawie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 36 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Ilość dodatkową przyznaną na mocy tej procedury uznaje się za przekroczenie dozwolonych wyładunków do celów odliczeń przewidzianych w art. 5 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Artykuł 3 ust. 2 i 3 stosuje się w odniesieniu do zasobów objętych analitycznymi TAC.
2.
W odniesieniu do zasobów objętych analitycznymi TAC, z wyjątkiem tych, określonych w art. 5 ust. 2, Państwo Członkowskie, któremu została przyznana odpowiednia kwota, może zwrócić się do Komisji przed dniem 31 października roku stosowania kwoty o zatrzymanie i przeniesienie na rok następny do 10 % tej kwoty.
Komisja powiększa przyznaną kwotę o zatrzymaną ilość, według procedury przewidzianej w art. 36 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 5
1.
Z wyjątkiem zasobów określonych w ust. 2, wszystkie wyładunki przekraczające wyładunki objęte zezwoleniem są odejmowane od kwot przyznanych na następny rok w odniesieniu do tych samych zasobów.
2.
W odniesieniu do zasobów określonych w art. 2 tiret trzecie, przekroczenie wyładunków objętych zezwoleniem pociągnie za sobą redukcję przyznanej kwoty na rok następny zgodnie z następującą tabelą:
Wymiar przekroczenia wyładunków objętych zezwoleniem _BAR_ Potrącenie _BAR_
Pierwsze 10 % _BAR_ Przekroczenie × 1,00 _BAR_
Następne 10 %-20 % _BAR_ Przekroczenie × 1,10 _BAR_
Następne 20 %-40 % _BAR_ Przekroczenie × 1,20 _BAR_
Wszelkie dalsze przekroczenie większe niż 40 % _BAR_ Przekroczenie × 1,40 _BAR_
Jednakże potrącenie równe przekroczeniu x 1,00 stosuje się we wszystkich przypadkach przekroczenia wyładunków objętych zezwoleniem równego lub mniejszego niż 100 ton.
Dodatkowe 3 % ilości złowionej z przekroczeniem wyładunków objętych zezwoleniem odejmuje się na każdy następny rok przekroczenia wyładunków objętych zezwoleniem o więcej niż 10 %.
3. Potrąceń dokonuje się bez uszczerbku dla przepisów art. 21 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.
Jednakże art. 5 stosuje się od dnia 1 stycznia 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 859/96
z dnia 10 maja 1996 r.
w sprawie częściowego zwrotu ceł przywozowych zapłaconych za niektóre towary przywiezione z Norwegii w 1995 r. w ramach umów w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, dotyczących niektórych produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/582/WE z dnia 20 grudnia 1995 r. w sprawie zawarcia umów w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, dotyczących niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 20 grudnia 1995 r. został ustalony kontyngent taryfowy na ser serwatkowy z Norwegii, z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.; pełne stawki ceł przywozowych lub opłat zastosowano w 1995 r. na przywóz tego sera do Wspólnoty; maksymalne granice kontyngentu taryfowego zostały nieprzekroczone; powinna być odpowiednio ustanowiona procedura umożliwiająca otrzymanie przez określone podmioty gospodarcze zwrotów wynikających z różnicy między opłatami i cłami faktycznie zapłaconymi a należnościami ustalonymi w załączniku III do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1600/95 z dnia 30 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu i otwierania kontyngentów taryfowych na mleko i przetwory mleczne [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 694/96 [3];
ustalenia dotyczące obliczania refundacji powinny być ustanowione mając na uwadze fakt, że od dnia 1 lutego 1995 r. wartość ecu stosowana do wspólnej polityki rolnej została dostosowana, a od dnia 1 lipca 1995 r. opłaty zostały zamienione na cła przywozowe;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Różnica między cłem przywozowym ustalonym w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1600/95 a opłatą lub cłem przywozowym faktycznie zapłaconym w chwili przywozu jest zwracana w przypadku przywozu sera serwatkowego z Norwegii, który miał miejsce między dniem 1 stycznia a dniem 31 grudnia 1995 r., na podstawie świadectwa przywozowego i zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu w odniesieniu do przedmiotowego przywozu.
2.
Wnioski o refundacje muszą być złożone w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Różnica określona w art. 1 jest obliczana na podstawie cła przywozowego faktycznie zapłaconego w walucie krajowej i cła przywozowego ustalonego w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1600/95 zamienionego na walutę krajową z wykorzystaniem kursu przeliczeniowego stosowanego w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu.
2.
W przypadku przywozu, który miał miejsce między dniem 1 a dniem 31 stycznia 1995 r., cło przywozowe ustalone w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1600/95 jest dzielone przez 1,207509.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 874/96
z dnia 14 maja 1996 r.
w sprawie przywozu z państw trzecich zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku owiec i kóz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1265/95 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: nie płaci się należności przywozowych za zwierzęta hodowlane czystorasowe z gatunku owiec oznaczonych kodem CN 01041010, a należności przywozowe za zwierzęta hodowlane czystorasowe z gatunku kóz przywożonych do Wspólnoty oznaczonych kodem CN 01042010 są płacone na zredukowanym poziomie;
aby umożliwić właściwe stosowanie reguł wspólnotowych w tej dziedzinie, należy wyjaśnić termin zwierzę hodowlane czystorasowe; w tym celu muszą zostać wykorzystane warunki ustanowione w art. 4 dyrektywy Rady 94/28/WE z dnia 23 czerwca 1994 r. ustanawiającej zasady odnoszące się do warunków genealogicznych i zootechnicznych stosowanych w przywozie z państw trzecich zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków oraz zmieniająca dyrektywę 77/504/EWG w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [3];
aby zapewnić, że przywożone zwierzęta hodowlane czystorasowe są rzeczywiście przeznaczone na hodowlę, muszą być one zaopatrzone w rodowód i świadectwo hodowlane dla takich zwierząt, a importerzy muszą się zobowiązać do utrzymywania zwierząt przy życiu przez pewien okres;
jednakże przywóz zwierząt hodowlanych czystorasowych odbywający się w ramach systemu kontyngentów przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1439/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3013/89 w odniesieniu do przywozu i wywozu produktów sektora mięsa baraniego i koziego [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2526/95 [5], powinien zostać zwolniony z tego wymogu celnego;
ponieważ nie przewiduje się zabezpieczenia w celu zapewnienia, że zwierzęta są utrzymywane przy życiu w tym okresie, należy ustanowić przepis dotyczący tytułu VII rozdział 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 [7], stosowany tam, gdzie wymóg dotyczący tego okresu nie jest przestrzegany;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów pobierania należności przywozowych żywe zwierzę z gatunku owiec lub kóz jest uważane za zwierzę hodowlane czystorasowe oznaczone kodami CN 01041010 lub 01042010 stosownie do sytuacji, jeśli spełnia warunki ustanowione w art. 4 dyrektywy 94/28/WE.
2.
Dodatkowo dla celów niniejszej dyrektywy jedynie samice zwierząt w wieku do lat czterech są uważane za samice hodowlane czystorasowe.
Artykuł 2
1.
Przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu zwierząt z gatunku owiec i kóz oznaczonych kodami CN 01041010 lub 01042010 stosownie do sytuacji i z wyjątkiem gdy przywóz odbywa się w ramach systemu kontyngentów zgodnie z tytułem II rozporządzenia (WE) nr 1439/95, kopie świadectw rodowodowych i inne dokumenty przewidziane w art. 4 dyrektywy 94/28/WE są przedstawione organom celnym dla każdego zwierzęcia.
Dodatkowo przedłożona zostanie organom celnym deklaracja na piśmie w celu stwierdzenia, że z wyjątkiem przypadku siły wyższej zwierzę nie zostanie ubite w ciągu 12 miesięcy od dnia odprawy celnej.
2.
Nie później niż pod koniec 15. miesiąca następującego po dopuszczeniu do swobodnego obrotu przedstawiony zostanie dowód organom celnym określony w ust. 1 stwierdzający, że zwierzę:
a) nie zostało ubite przed wygaśnięciem terminu ustanowionego w ust. 1 i zostało zarejestrowane lub wpisane do księgi hodowlanej owiec i kóz; lub
b) zostało ubite przed wygaśnięciem terminu ze względów zdrowotnych lub zmarło w wyniku choroby bądź wypadku.
Dowód określony w lit. a) będzie świadectwem sporządzonym przez organizację lub stowarzyszenie hodowców urzędowo zatwierdzone przez Państwo Członkowskie zgodnie z decyzją Komisji 90/254/EWG [8] lub przez urzędową agencję Państwa Członkowskiego prowadzącą księgę hodowlaną owiec i kóz.
Dowód określony w lit. b) będzie świadectwem sporządzonym przez urzędowy organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie.
3.
Nieprzestrzeganie wymagania odnoszącego się do okresu 12 miesięcy, z wyjątkiem gdy stosuje się ust. 2 lit. b), spowoduje objęcie zwierząt, o których mowa, kodami CN 01041080 lub 01042090 stosownie do sytuacji i zapoczątkuje procedurę sądową mającą na celu odzyskanie niepobranych należności przywozowych zgodnie z tytułem VII rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 902/96
z dnia 20 maja 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 586/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do kazdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 904/96
z dnia 21 maja 1996 r.
zawierające sprostowanie, po raz drugi, rozporządzenia (WE) nr 1802/95 zmieniającego rozporządzenia ustalające przed 1 lutego 1995 r. niektóre ceny i kwoty na rynku mleka i przetworów mlecznych, których wartość w ecu została dostosowana w wyniku zniesienia czynnika korygującego dla rolniczych kursów przeliczeniowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2931/95 [2], w szczególności jego art. 5c ust. 7, a także mając na uwadze, co następuje:
należy poprawić jedno przeoczenie w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1802/95 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/95 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1802/95, po rozporządzeniu (EWG) nr 1547/87 i przed rozporządzeniem (EWG) nr 570/88 dodaje się wiersz w brzmieniu:
"(ECU) _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_
Rozporządzenie _BAR_ Odniesienia _BAR_ Poprzednia kwota ze współ- czynnikiem przejścia (switch over) _BAR_ Nowa kwota bez współczynnika przejścia (switch over) _BAR_ Nowa kwota stosowana od 1 września 1995 r. _BAR_
(EWG) nr 1589/87 _BAR_ artykuł 4 ust. 1 _BAR_ 40 _BAR_ 48,30 _BAR_ 48" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 931/96
z dnia 24 maja 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 834/96 wprowadzające odstępstwa od rozporządzenia (EWG) nr 2456/93 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 w odniesieniu do interwencji publicznej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny1, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2417/952, w szczególności jego art. 6 ust. 7 i art. 22a ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 834/963 ustanawia szczególne przepisy w sprawie dwóch przetargów ogłoszonych w maju 1996 r.; w związku z ilościami przyznanymi w pierwszym z tych przetargów oraz potrzebą zapewnienia skutecznego wspierania rynku, maksymalna ilość, która może być zakupiona w ramach tych dwóch przetargów powinna zostać zwiększona;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 834/96 liczbę "50 000" zastępuje się "65 000".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 955/96
z dnia 29 maja 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 586/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, posiadacz może nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 956/96
z dnia 30 maja 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2883/94 ustanawiające prognozę bilansu dostaw na Wyspy Kanaryjskie produktów rolnych objętych szczególnymi środkami przewidzianymi w art. 2–5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1544/95 [2], w szczególności jego art. 56 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r., dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2537/95 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 4 i art. 7 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2805/95 z dnia 5 grudnia 1995 r., ustanawiające refundacje wywozowe w sektorze wina i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2137/93 [5], zmienia sposób wyznaczania refundacji wywozowych w sektorze wina przez wyrażenie ich w hektolitrach, bez względu na stopień zawartości alkoholu;
kwoty pomocy określonych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 odpowiadają kwotom refundacji, z uwzględnieniem warunków wynikających z geograficznej sytuacji archipelagu; kwoty pomocy powinny być dostosowane zgodnie ze zmianami dotyczącymi kwot refundacji dokonanymi w powyżej wymienionych rozporządzeniach;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Część B załącznika XII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2883/94 [6] zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 957/96
z dnia 30 maja 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 773/96 ustanawiające specjalne środki wprowadzające odstępstwa od rozporządzeń (EWG) nr 3665/87, (EWG) nr 3719/88 i (EWG) nr 1964/82 w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 894/96 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/96 [3] ustanawia specjalne środki regulujące niektóre transakcje wywozowe w świetle działań podjętych przez niektóre państwa trzecie, mających na celu ochronę przed gąbczastą encefalopatią bydła;
na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 773/96, okres, w ciągu którego produkty mają opuścić obszar celny Wspólnoty został przedłużony z 60 do 120 dni; według art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia okres, w ciągu którego produkty mogą być umieszczone w strefie wolnocłowej lub składzie wolnocłowym, w ramach systemu zawieszeń, wynosi 60 dni;
okresy te okazały się za krótkie, aby podmioty gospodarcze mogły znaleźć inne rynki zbytu dla tych produktów; w związku z tym należy je przedłużyć odpowiednio do 150 i 120 dni;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 773/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 ust. 1 okres "120 dni" zastępuje się okresem "150 dni";
2) w art. 5 ust. 2 okres "60 dni" zastępuje się okresem "120 dni".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/96
z dnia 30 maja 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1431/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2198/95 [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3290/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie dostosowań i przejściowych ustaleń wymaganych w sektorze rolnym w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [3], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2916/95 [5], ustanawia szczegółowe zasady dotyczące uzgodnień w zakresie przywozu w sektorze mięsa drobiowego przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 774/94;
w celu uniknięcia spekulacji, oraz w świetle nabytego doświadczenia, dotyczącego w szczególności dużej liczby składających wnioski, należy zmienić warunki uzyskiwania dostępu do ustaleń w celu wyłączenia przedsiębiorców nie planujących wykorzystania pozwoleń do celów własnych;
okres ważności pozwolenia pozwala importerom na składanie wniosków w czasie pierwszych dziesięciu dni każdego kwartału;
Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie określonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1431/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Wnioskujący o pozwolenia na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które, w chwili składania wniosków, mogą udowodnić właściwym władzom Państw Członkowskich, że w okresie dwóch lat kalendarzowych poprzedzających rok złożenia wniosku o pozwolenia, dokonali przywozu przynajmniej 100 ton (masa produktu) produktów objętych kodami CN 0207, 160231, 160232 i 160239.
Jednakże system ten nie obejmuje przedsiębiorstw handlu detalicznego lub restauracji sprzedających swoje produkty konsumentom końcowym.";
2) w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Wnioski o pozwolenie na przywóz mogą być składane jedynie w ciągu pierwszych dziesięciu dni każdego okresu wyszczególnionego w art. 2".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1000/96
z dnia 4 czerwca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3204/93 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1538/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 205/96 [4], ustanawia szczegółowe zasady wykonywania norm handlowych w odniesieniu do drobiu;
w świetle zebranych doświadczeń definicja kapłona i odnoszące się do niego kryteria zawarte w załączniku IV do rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 powinny zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1538/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 lit. a) tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— kapłon: samiec ptaka chirurgicznie kastrowany przed osiągnięciem dojrzałości płciowej i poddany ubojowi w wieku minimum 140 dni: po kastracji kapłony muszą być tuczone przez okres co najmniej 77 dni."
2) W załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:
- w lit. c) tiret drugim tiret drugie otrzymuje brzmienie:
- "— 2 m2 na kaczkę lub kapłona,"
- w lit. d) tiret ostatnim tiret drugie otrzymuje brzmienie:
- "— cztery tygodnie w przypadku kapłonów,"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1029/96
z dnia 7 czerwca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2, art. 13 ust. 11 i art. 16 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3072/95 [4], w szczególności jego art. 10 ust. 2, art. 14 ust. 16 i art. 17 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/95 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 285/96 [6], ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu; art. 7 ust. 2a ogranicza ważność pozwoleń do 30 dni, gdy nie ma ustalonych refundacji; powinno być określone, że przepisy stosują się tylko tam, gdzie nie ma ani refundacji, ani podatku wywozowego;
okres, przewidziany w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1162/95, powinien być stosowany również wtedy, gdy podatek wywozowy jest ustalony; powinno być to wyszczególnione;
zabezpieczenie 5 ECU na tonę, określone w art. 10 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1162/95, powinno być stosowane tylko do pozwoleń na wywóz bez refundacji i podatku wywozowego; powinno być to wyszczególnione;
dlatego rozporządzenie (WE) nr 1162/95 powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1162/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7:
a) ustęp 2a otrzymuje brzmienie:
"2a. W przypadkach, gdy nie ustalono refundacji lub podatku wywozowego, pozwolenia na wywóz produktów, określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, są ważne przez 30 dni od dnia wydania, w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.";
b) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4. W przypadku, szczególnego odniesienia do niniejszego ustępu wówczas, gdy ustalona jest refundacja wywozowa lub podatek wywozowy do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, do wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz powinna być dołączona kopia zamówienia. Zamówienie to powinno być sporządzone przez urzędowy organ kraju przeznaczenia lub przedsiębiorstwo posiadające swoją siedzibę w tym kraju i musi zawierać informację dotyczącą ilości i terminu dostawy nie przekraczającego terminu ważności pozwolenia. żadne zamówienie nie mogło wcześniej stanowić podstawy do wydawania pozwoleń na wywóz na podstawie niniejszego artykułu. Dane Państwo Członkowskie sprawdza czy wnioski o udzielenie pozwolenia spełniają warunki niniejszego ustępu i powiadamia Komisję w dniu ich wniesienia o ilości objętej przyjętymi wnioskami. Pozwolenia odnoszące się do tych wniosków są faktycznie wydawane dopiero trzeciego roboczego dnia od daty złożenia wniosku, pod warunkiem, że Komisja nie podjęła uprzednio specjalnych środków.
Jeżeli wnioski o udzielenie pozwolenia na wywóz określone w akapicie pierwszym przekraczają ilości towarów, jakie mogą być przeznaczone na wywóz i podane w rozporządzeniu ustalającym daną refundację lub podatek, Komisja może ustalić w terminie dwóch dni roboczych od złożenia wniosku jednolitą procentową obniżkę ilości towarów.
Wniosek o udzielenie pozwolenia może być wycofany w terminie dwóch dni roboczych od daty opublikowania procentowej obniżki.
Nie naruszając przepisów art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 prawa wynikające z pozwoleń nie podlegają przeniesieniu.
W przypadku niezrealizowania zamówienia przez importera, podmiot gospodarczy może dokonać wywozu do innego kraju przeznaczenia, ale stosując wyłącznie refundację wywozową lub podatek wywozowy obowiązujący w dniu, w którym został pierwotnie wniesiony wniosek o udzielenie pozwolenia na wywóz do "innych państw trzecich";.
W przypadku, gdy w dniu złożenia pierwotnego wniosku o udzielenie pozwolenia nie obowiązuje żadna refundacja wywozowa lub podatek wywozowy w odniesieniu do "innych państw trzecich";, można przyjąć rozwiązanie ad hoc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.";
2) w art. 10 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) 1 ECU na tonę w przypadku pozwoleń na przywóz, do których nie stosuje się art. 10 ust. 4 tiret czwarte rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1418/76 i 5 ECU na tonę w przypadku pozwoleń na wywóz, dla których w dniu złożenia wniosku nie ma wyznaczonej refundacji lub podatku wywozowego lub dla którego podatek wywozowy nie jest wyznaczony z góry;"
3) w art. 13:
a) w ust. 1 lit. a) ii) tiret ostatnie otrzymuje brzmienie:
"ilość odpowiadającą każdemu kodowi rozbitą ze względu na miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy refundacja lub podatek wywozowy jest zróżnicowany w zależności od miejsca przeznaczenia.";
b) w ust. 1 lit. b) ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) o ilościach, na jakie zostały wydane pozwolenia, które nie zostały wykorzystane oraz o refundacji lub podatku wywozowym według kodów".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1044/96
z dnia 11 czerwca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 773/96 ustanawiające specjalne środki wprowadzające odstępstwa od rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, (EWG) nr 3719/88 i (EWG) nr 1964/82 w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 894/96 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/96 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 957/96 [4], ustanawia specjalne środki w celu uregulowania niektórych transakcji wywozowych, w następstwie działań podjętych przez kilka państw trzecich w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła;
doświadczenie pokazuje, że przedłużenie okresu ważności pozwolenia jest niezbędne w celu umożliwienia zakończenia działań wywozowych zakłóconych wyżej opisanymi okolicznościami;
powstały trudności związane z mięsem pochodzącym ze Zjednoczonego Królestwa; rozporządzenie (WE) nr 773/96 przewiduje odpowiednie rozwiązanie w odniesieniu do mięsa wywożonego bezpośrednio, nie dotyczy to jednak mięsa podlegającego ustaleniom przewidzianym w art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [6]; niezbędna jest zatem zmiana rozporządzenia (WE) nr 773/96;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 773/96 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 akapit pierwszy datę "31 maja 1996 r." zastępuje się datą "31 lipca 1996 r.";
2. w art. 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Na wniosek eksportera pozwolenie na wywóz, deklaracja płatności i zgłoszenie wywozowe odnoszące się do mięsa pochodzącego ze Zjednoczonego Królestwa, które do dnia 31 marca 1996 r. jeszcze nie opuściło terytorium celnego Wspólnoty i dla którego dokonano wywozowych formalności celnych lub które było objęte jednym z ustaleń określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 w Państwie Członkowskim innym niż Zjednoczone Królestwo, zostają unieważnione.
Eksporter zwróci wszelkie refundacje wypłacone z góry, a zabezpieczenia odnoszące się do danych działań zostaną zwrócone."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1075/96
z dnia 10 czerwca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1626/94 ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Generalna Rada ds. Łowisk w Basenie Morza Śródziemnego (GFCM) podczas dwudziestej pierwszej sesji zwyczajnej zorganizowanej w dniach 22-26 maja 1995 r. w Alicante w Hiszpanii przyjęła zalecenie dotyczące zarządzania tuńczykiem czerwonym w basenie Morza Śródziemnego; zalecenie wprowadza dla niektórych statków rybackich zakaz połowu tego gatunku w okresie od dnia 1 czerwca do dnia 31 lipca każdego roku;
na mocy art. V ust. 2, 3 i 4 Porozumienia w sprawie powołania GFCM, członkowie organizacji zobowiązują się do stosowania zaleceń przyjętych przez GFCM, począwszy od końca okresu przeznaczonego na przedstawienie zastrzeżeń;
rozporządzenie (WE) nr 1626/94 z dnia 27 czerwca 1994 r.
[4] powinno zostać zatem zmienione w celu wprowadzenia przepisów zawartych w zaleceniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1626/94 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1.
Zakazuje się połowu tuńczyka czerwonego przy pomocy sznurów haczykowych powierzchniowych ze statków o długości przekraczającej 24 m, w okresie od dnia 1 czerwca do dnia 31 lipca każdego roku.
2.
Do celów niniejszego artykułu, właściwa jest długość zdefiniowana przez ICCAT, podana w załączniku V."
2. Dodaje się załącznik V w brzmieniu:
"
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96
z dnia 18 czerwca 1996 r.
w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.
6
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
w wyniku przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji Wspólnota zawarła umowy z niektórymi państwami trzecimi dotyczące zakończenia negocjacji w ramach art. XXIV.6 GATT [1]; umowy te zawierają między innymi niektóre zobowiązania Wspólnoty w dziedzinie rolnictwa; zgodnie z tymi umowami Komisja sporządziła nową listę koncesyjną CXL (Wspólnoty Europejskie), stosowaną dla obszaru celnego Wspólnoty, w składzie z dnia 1 stycznia 1995 r., zastępującą Listę koncesyjną LXXX (Wspólnoty Europejskie) w Załączniku do Protokołu z Marakeszu dla GATT, 1994 r.; lista koncesyjna CXL została przesłana Światowej Organizacji Handlu; zobowiązania określone w liście koncesyjnej CXL i, w szczególności, zobowiązania stosowane od dnia 1 stycznia 1996 r., muszą zostać wykonane w możliwie najkrótszym czasie; w konsekwencji Rada powinna upoważnić Komisję do przyjęcia środków niezbędnych, zgodnie z procedurą komitetu zarządzającego; dla uproszczenia należy także ustanowić przepis umożliwiający zastosowanie tej samej procedury przy wprowadzaniu zmian do listy koncesyjnej CXL, na które zezwala Rada,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W możliwie najkrótszym czasie Komisja przyjmuje niezbędne środki od dnia 1 stycznia 1996 r. w celu wprowadzenia w rolnictwie koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL (Wspólnoty Europejskie), przesłanej Światowej Organizacji Handlu i stosowanej do obszaru celnego Wspólnoty, w składzie z dnia 1 stycznia 1995 r.
Środki te przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [2], w odpowiednich przepisach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków oraz, w zakresie produktów objętych kodem CN 07019051, w art. 33 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [3].
2.
W przypadku zezwolenia przez Radę na jakiekolwiek zmiany w liście koncesyjnej CXL wynikające stąd środki są następnie przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w ust. 1.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1107/96
z dnia 12 czerwca 1996 r.
w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie tego rozporządzenia Państwa Członkowskie przekazały Komisji nazwy chronione ustawowo lub nazwy chronione prawem zwyczajowym, które chciałyby zarejestrować;
zbadanie zgodności tych nazw zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92 wykazało, że niektóre z nich zostały uznane za zgodne z przepisami tego rozporządzenia i kwalifikują się do rejestracji i ochrony na poziomie Wspólnoty jako oznaczenia geograficzne lub nazwy pochodzenia;
nazwy rodzajowe nie są rejestrowane;
artykuł 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 nie ma zastosowania do procedury określonej w art. 17;
zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne nie mogą być zarejestrowane, gdy biorąc pod uwagą prestiż, jakim się cieszy znak towarowy i stopień jego znajomości oraz okres, w którym był używany, konsument mógłby być wprowadzony w błąd co do prawdziwej tożsamości produktu;
gdy nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne, którego nazwa już została zarejestrowana jako znak towarowy, uzyskała ochronę z inicjatywy jednego producenta zgodniez kryteriami określonymi w art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2037/93 [2], producent ten nie może powstrzymać innych producentów na określonym obszarze, którzy produkują zgodnie z zarejestrowanym opisem, od używania chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego;
w przypadkach kiedy znak towarowy i zarejestrowana nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne mogłyby być używane jednocześnie, można kontynuować stosowanie znaku towarowego w sytuacji wystąpienia jednego z przypadków określonych w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 tylko wtedy, gdy znak towarowy spełnia warunki określone w art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia;
niektóre Państwa Członkowskie poinformowały, iż nie wnioskowano o ochronę dla niektórych części nazw i należy fakt ten uwzględnić;
rejestracja chronionych nazw pochodzenia lub oznaczeń geograficznych nie oznacza zwolnienia z obowiązku przestrzegania obowiązujących przepisów dotyczących produktów rolnych i środków spożywczych;
komitet stworzony zgodnie z art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego; przy braku opinii wymienionego komitetu i zgodnie z tym artykułem Komisja przekazała Radzie wniosek do przegłosowania na podstawie większości kwalifikowanej w ciągu trzech miesięcy; ponieważ Rada nie wydała opinii w tym okresie, środki zaproponowane przez Komisję będą podjęte przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku są zarejestrowane jako chronione oznaczenia geograficzne (PGI) lub chronione nazwy pochodzenia (PDO) zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Nazwy nie ujęte w Załączniku, które zostały przekazane zgodnie z art. 17, są nadal chronione na szczeblu krajowym do czasu podjęcia decyzji w ich sprawie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1125/96
z dnia 24 czerwca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 97/95, ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94, ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., ustanawiające wspólną organizację rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r., ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) 206/96 [4], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 97/95 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 206/96, ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94, ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej;
rozporządzenie (WE) nr 97/95 ustala, między innymi, minimalną zawartość skrobi w ziemniakach dostarczanych do producenta skrobi na poziomie 13 %; jednakże rozporządzenie Komisji (WE) nr 2953/95 z dnia 20 grudnia 1995 r., ustanawiające minimalną zawartość skrobi dla ziemniaków skrobiowych w niektórych Państwach Członkowskich w roku gospodarczym 1995/96 [6], odstępuje od tej zasady na podstawie art. 6 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 97/95, ustalając minimalną zawartość skrobi na poziomie 12,8 % dla Austrii, Francji, Niderlandów, Niemiec i Danii;
w świetle doświadczenia, odstępstwo to powinno zostać na stałe wprowadzone do rozporządzenia (WE) nr 97/95, pozwalając producentom skrobi na przyjmowanie przesyłek ziemniaków o zawartości skrobi niższej niż 13 %, pod warunkiem, że ilość skrobi, którą można wytworzyć z tych ziemniaków, nie przekracza 1 % ich limitów; należy określić kary za przyjmowanie przesyłek o zawartości skrobi niższej, niż dozwolona zawartość minimalna, poprzez uzupełnienie art. 13;
należy skorygować definicję ziemniaków zawartą w art. 1 lit. f);
warunki przyznawania płatności wyrównawczej należy wyjaśnić poprzez uzupełnienie art. 7, a warunki przyznawania premii należy wyjaśnić poprzez uzupełnienie art. 11;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w czasie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 97/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 lit. f) otrzymuje brzmienie:
"f) ziemniaki: ziemniaki przeznaczone do wyrobu skrobi określonej w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i o zawartości co najmniej 13 % skrobi, z wyjątkiem sytuacji, gdy stosuje się art. 6 ust. 2 akapit drugi.";
2) artykuł 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zawartość skrobi w przyjętych przesyłkach nie może być niższa niż 13 %.
Jednakże producenci skrobi mogą przyjmować przesyłki ziemniaków o zawartości skrobi poniżej 13 %, pod warunkiem, że ilość skrobi, która może być wytworzona z tych ziemniaków nie przekracza 1 % limitów.
W takim przypadku ceną minimalną do zapłacenia będzie cena obowiązująca dla zawartości skrobi równej 13 %.";
3) w art. 7 ust. 1 na końcu akapitu pierwszego dodaje się następujące zdanie:
"Nie przyznaje się premii dla skrobi niewyprodukowanej z ziemniaków zdrowych i o dobrej rynkowej jakości, ani dla skrobi wyprodukowanej z ziemniaków o zawartości skrobi poniżej 13 %, z wyjątkiem sytuacji, gdy stosuje się art. 6 ust. 2 akapit drugi.";
4) dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
Płatność wyrównawczą przyznaje się producentom ziemniaków, które są zdrowe i o dobrej rynkowej jakości, na podstawie zawartości skrobi w dostarczonych ziemniakach, zgodnie ze stawkami ustanowionymi w załączniku II.
Nie przyznaje się płatności wyrównawczej na ziemniaki, które nie są zdrowe i nie mają dobrej rynkowej jakości ani na ziemniaki o zawartości skrobi poniżej 13 %, z wyjątkiem sytuacji, gdy stosuje się art. 6 ust. 2 akapit drugi.";
5) artykuł 11 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) w przypadku premii określonej w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94, z zastrzeżeniem następujących warunków:
- producent skrobi dostarczy dowodu, że wyprodukował daną skrobię w czasie danego roku gospodarczego,
- producent skrobi udowodni, że zapłacił cenę nie niższą, niż cena określona w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, na etapie dostawy do fabryki za całą ilość ziemniaków wyprodukowanych we Wspólnocie i wykorzystanych do wyrobu skrobi,
- producent skrobi dostarczy dowodu, że wyprodukował daną skrobię z ziemniaków objętych umowami kontraktacji określonymi w art. 4.";
6) w art. 13 ust. 4 tiret pierwsze wyrazy "procent ten" zastępuje się wyrazami "zarejestrowany procent";
7) po art. 13 ust. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4a.
Jeśli, wbrew art. 6 ust. 2 skrobia, która może zostać wytworzona z przyjętych przesyłek o zawartości skrobi poniżej 13 %:
- przekracza limit producenta skrobi o 1 % – nie przyznaje się premii za przekroczenie ilości.
Ponadto premia przydzielona dla limitu zostaje zmniejszona dziesięciokrotnie w stosunku do zarejestrowanego procentu,
- przekracza o 11 % limit producenta skrobi – nie przyznaje się premii za dany rok gospodarczy.
Ponadto przedsiębiorstwo przetwórcze nie będzie się kwalifikowało do premii za następny rok gospodarczy.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1127/96
z dnia 24 czerwca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1423/95 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasa w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1101/95 [2], w szczególności jego art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: stawki taryfy celnej i dodatkowe należności celne przywozowe dla cukru surowego są ustalane w przypadku cukru przeznaczonego do rafinacji, w odniesieniu do cukrów, których uzysk w 92 % odpowiada jakości standardowej zdefiniowanej przez Wspólnotę; ustanowiono, że jeśli uzysk takich cukrów różni się od uzysku ustalonego dla jakości standardowej, należy dokonać dostosowania; w celu zachowania jasności należy ustanowić, że odpowiednie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1423/95 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2528/95 [4], stosuje się tylko do cukrów surowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1423/95 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeśli uzysk z przywożonego cukru surowego, określony zgodnie z art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 431/68, różni się od uzysku ustalonego dla jakości standardowej, cło według taryfy celnej na produkty objęte kodami CN 17011110 i 17021210 oraz dodatkowa opłata celna na produkty objęte kodami CN 17011110, 17011190, 17011210 i 17021290, nakładane na 100 kg wymienionego cukru surowego, obliczane są przez pomnożenie odpowiedniej stawki celnej ustalonej dla cukru surowego o jakości standardowej przez współczynnik korygujący.
Współczynnik korygujący jest wynikiem podzielenia procentu uzysku z przywożonego cukru surowego przez 92." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1140/96
z dnia 25 czerwca 1996 r.
zmieniające załącznik III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 282/96 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się azametifos, streptomycynę, dihydrostreptomycynę, gentamycynę i neomycynę;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1147/96
z dnia 25 czerwca 1996 r.
zmieniające załączniki II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 0000/96 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać propan, n-butan, izobutan, papawerynę, glikole polietylenowe (o masie cząsteczkowej 200–10000), polikrezulen, magnez i jego związki, papainę oraz fenol;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać klorsulon oraz wedaprofen;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96
z dnia 28 czerwca 1996 r.
w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 stanowi o pobieraniu ceł według Wspólnej Taryfy Celnej przy przywozie produktów wymienionych w jego art. 1; jednakże dla produktów wymienionych w ust. 2 tego artykułu należność przywozowa równa się cenie interwencyjnej obowiązującej w chwili przywozu powiększonej o 55 %, a następnie zredukowanej o cenę przywozową cif stosującą się dla przesyłki;
do celów klasyfikacji jakościowej przywożonych partii, produkty objęte art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 mają zostać zaklasyfikowane w pewnych przypadkach według kilku norm jakości; w związku z tym normy jakości, jakie mają zostać użyte, należy określić z zastosowaniem obiektywnych kryteriów klasyfikacyjnych, a także wyznaczyć marginesy tolerancji, co umożliwi zakwalifikowanie produktów według najbardziej odpowiedniej klasyfikacji jakościowej; możliwe obiektywne kryteria klasyfikacji jakościowej dla pszenicy zwyczajnej takie jak zawartość białka, ciężar właściwy oraz zawartość różnych zanieczyszczeń (Schwartzbesatz) są tymi najczęściej stosowanymi w handlu oraz najłatwiejszymi w stosowaniu; dla pszenicy durum kryteriami takimi kryteriami są ciężar właściwy oraz zawartość różnych zanieczyszczeń (Schwartzbesatz) oraz szklistość ziarna; towary z przywozu stanowią także przedmiot odpowiednich badań laboratoryjnych celem ustalenia tychże parametrów dla każdej przywożonej partii; Wspólnota ustanowiła urzędową procedurę uznawania świadectw jakości wystawionych przez władze kraju pochodzenia, analizy te muszą być wykonywane jedynie na drodze weryfikacji dostatecznie reprezentatywnej liczby przywożonych partii towaru;
artykuł 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 precyzuje, że do celów naliczania należności przywozowej należy regularnie wyznaczać reprezentatywne ceny cif w przywozie dla każdego rodzaju jakości określonej dla produktów, do których odnosi się niniejszy ustęp; dla wyznaczania takich cen należy określić przepisy dotyczące notowań dla kilku rodzajów jakości pszenicy oraz dla innych zbóż; należy sprecyzować faktyczne źródła notowań, z jakich trzeba korzystać;
stosowanie notowań dla kilku różnych rodzajów typów pszenicy oraz innych zbóż na giełdach towarowych Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej będzie stanowiło zarówno przejrzystą, jak i obiektywną podstawę wyznaczania reprezentatywnych cen cif w przywozie; dodanie marży handlowej wyznaczonej dla rynków Stanów Zjednoczonych dla każdej jakości różnych zbóż pozwoli na przeliczenie każdego notowania giełdowego dla każdego zboża na cenę FOB wywozu ze Stanów Zjednoczonych; przez dodanie kosztów frachtu morskiego między Zatoką Meksykańską lub Wielkimi Jeziorami a portem Wspólnoty, które są notowane na rynku frachtowym, takie ceny FOB można przeliczyć na reprezentatywne ceny cif w przywozie; biorąc pod uwagę wielkość przepływu ładunków oraz wolumen handlu w porcie w Rotterdamie, jest to port przeznaczenia we Wspólnocie, dla którego notowania odnośnie do frachtu morskiego są najbardziej znane, najbardziej przejrzyste oraz najłatwiej dostępne; w związku z tym należy wybrać dla Wspólnoty port w Rotterdamie jako port przeznaczenia;
w związku z powyższym, że dla zachowania przejrzystości reprezentatywne ceny cif w przywozie wskazanym w art. 10 ust. 3 lit. a) mają zostać wyznaczone na podstawie notowań giełdowych dla danych zbóż oraz marży handlowej wyznaczonej na zboża plus koszt frachtu między Zatoką Meksykańską lub Wielkimi Jeziorami a portem w Rotterdamie; różnice w koszcie frachtu według portu przeznaczenia uzasadniają ujednolicenie należności przywozowej według stopy zryczałtowanej dla portów Wspólnoty zlokalizowanych na wybrzeżach Morza Śródziemnego, na wybrzeżu atlantyckim Półwyspu Iberyjskiego oraz w Zjednoczonym Królestwie, Irlandii, oraz krajach skandynawskich; należy codziennie monitorować czynniki naliczania tak ustalonych reprezentatywnych cen cif w przywozie po to, aby umożliwić śledzenie tendencji tychże cen; w przypadku sorgo i ryżu, reprezentatywne ceny cif w przywozie wyliczane dla jęczmienia umożliwiają dokonanie oszacowania sytuacji na rynku dla tych dwóch produktów, a w następstwie tego, na określenie reprezentatywnej ceny cif w przywozie dla jęczmienia stosuje się także dla tych zbóż;
do celów związanych z wyliczaniem należności przywozowej za zboża, wskazane w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 dwutygodniowy okres rejestrowania reprezentatywnych cen cif w przywozie dla każdego ze zbóż odzwierciedla tendencje rynkowe bez wprowadzania niepewności; należności przywozowe za te produkty można w związku z tym określać w piętnastym dniu i ostatnim dniu roboczym każdego miesiąca z zastosowaniem przeciętnej reprezentatywnej ceny cif w przywozie zarejestrowanej w ciągu dwóch tygodni; tak obliczoną należność przywozową można stosować przez dwa tygodnie bez żadnego znaczącego efektu w postaci zakłócenia ceny przywozu z wliczoną należnością; jeśli w ciągu okresu obliczeniowego brak jest notowań giełdowych dla reprezentatywnych cen cif w przywozie lub, jeśli na skutek nagłych zmian swoich komponentów ulegają one znacznym wahaniom w danym okresie, należy wówczas podjąć działania w celu utrzymania właściwie reprezentatywnej ceny dla danego produktu; w przypadku braku notowań należy kontynuować stosowanie wysokości cła wyznaczonej dla poprzedniego okresu, a w przypadku dużych wahań, czy to notowań giełdowych czy marż handlowych dołączonych do notowań, kosztów frachtu morskiego lub kursów wymiany stosowanych do wyliczenia ceny cif w przywozie produktu, należy utrzymać reprezentatywność ceny zastosowanej do wyliczenia należności przywozowej za pomocą dostosowania odpowiadającego odchyleniu od tej ceny, które uwzględnia te zmiany; nawet jeśli zostanie przeprowadzony ten typ dostosowania nie wpływa to na ustawienie w czasie następnego określenia;
kiedy przywożone zboża przybywają do Wspólnoty transportem lądowym, rzecznym, czy też morskim na jednostkach z portów Morza Śródziemnego, Morza Czarnego lub Bałtyckiego, koszty transportu są wówczas znacznie niższe od tych, których zastosowano do wyliczenia należności przywozowej; należy uwzględnić te różnice za pomocą dostosowania o zryczałtowanej stawce dla określania reprezentatywnej ceny cif w przywozie danych produktów;
w przypadkach, kiedy, zgodnie z informacjami Wspólnoty, pewne notowania lub ceny nie są reprezentatywne dla faktycznie występującego trendu na rynku przywozu we Wspólnocie dla pszenicy zwyczajnej średniej lub niskiej jakości z powodu przyznania przez państwo trzecie subsydium wywozowego do tych produktów do basenu Morza Śródziemnego lub krajów europejskich, należy umożliwić odliczenie sumy subsydium wywozowego od reprezentatywnej ceny cif w przywozie wyliczonej dla danego produktu;
w przypadku przywozu pszenicy zwyczajnej bardzo wysokiej jakości, jęczmienia browarnianego lub kukurydzy rogowatej notowania giełdowe zastosowane do wyliczenia reprezentatywnej ceny cif w przywozie mogą nie uwzględniać istnienia takiej premii poza zwykłą ceną rynkową, czy to z powodu szczególnej jakości towaru, czy też dlatego, że ich ceny obejmują premie za jakość poza zwykłą ceną; aby uwzględnić takie premie za jakość, które istnieją poza cenami lub notowaniami, importerzy, którzy wykażą, że wykorzystali te produkty do wytworzenia wyrobów wysokiej jakości uzasadniając istnienie takiej premii powinni otrzymać zwrot, po stawce zryczałtowanej, części opłaconej należności przywozowej;
w celu zapewnienia poszanowania przez importerów przepisów niniejszego rozporządzenia należy żądać od nich dodatkowego zabezpieczenia oprócz tego, które wiąże się z otrzymaniem pozwolenia;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w okresie czasu ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki celne stosowane według Wspólnej Taryfy Celnej jak wskazano w art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 to te stosowane w dacie przewidzianej w art. 67 rozporządzenia Rady (WE) nr 2913/92 [3].
Artykuł 2
1.
Należności przywozowe wskazane w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 na produkty o oznaczeniu CN 10011000 do 10019099 (z wyjątkiem mieszanki żyta z pszenicą), 100200, 10030010, 10030090, 10051090, 10059000 i 10070090 należy wyliczać codziennie, lecz są one ustalane przez Komisję piętnastego dnia oraz w ostatnim dniu roboczym każdego miesiąca do stosowania od szesnastego dnia danego miesiąca i pierwszego dnia następnego miesiąca.
Jeżeli piętnasty dzień miesiąca nie jest dniem pracy Komisji, cła należy ustalić w dniu roboczym poprzedzającym piętnasty dzień danego miesiąca.
Jednakże, jeśli w ciągu okresu stosowania tak wyznaczonych ceł, przeciętna wyliczona cena przywozowa różni się przynajmniej o 5 ECU za tonę od tej, która została ustalona, należy wówczas dokonać odpowiedniego dostosowania.
2.
Cena, która jest stosowana do wyliczenia należności przywozowej jest przeciętną reprezentatywna ceną cif w przywozie określoną zgodnie z przepisami zawartymi w art. 4 w ciągu poprzednich dwóch tygodni.
Cena interwencyjna stosowana do wyliczenia ceł to cena z miesiąca, w którym stosuje się należność przywozową.
3.
Należności przywozowe ustalone zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia należy stosować do dnia wejścia w życie nowego ich ustalenia.
Jednakże, jeśli dla określonego produktu brak jest notowań dla giełdy odniesienia, określonej w art. 4 ust. 1 tiret pierwsze, w okresie dwóch tygodni poprzedzających dane ustalenie należności przywozowej, wówczas pozostaje w mocy poprzednio ustalone cło.
Przy okazji każdego ustalenia lub dostosowania Komisja publikuje należności przywozowe oraz dane wykorzystane do ich naliczenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Komisja zmniejsza należność przywozową o podane niżej wartości na towary przybywające przez Ocean Atlantycki lub Kanał Sueski do następujących portów wyładunku:
- porty Morza Śródziemnego (poza cieśniną Gibraltaru): 3 ECU za tonę,
- porty atlantyckie Półwyspu Iberyjskiego, porty Zjednoczonego Królestwa oraz Irlandii: 2 ECU za tonę,
- porty duńskie, fińskie, oraz szwedzkie: 2 ECU za tonę;
Władze celne w porcie wyładunku powinny wydać świadectwo stwierdzające ilość każdego wyładowanego produktu.
W celu przyznania obniżki należności, świadectwo towarzyszy towarom do czasu zakończenia formalności celnych.
5.
Należności przywozowe należy zmniejszyć o stałą stawkę zryczałtowaną w wysokości 14 ECU za tonę za pszenicę zwyczajną o wysokim standardzie jakości i 8 ECU za tonę jęczmienia browarnianego oraz kukurydzy rogowatej pod warunkiem, że importer wykaże, że, oprócz zwykłej ceny, została zapłacona też premia za wysoką jakość.
Obniżka jest ponadto uwarunkowana:
a) wskazaniem przez wnioskodawcę w rubryce 20 pozwolenia na przywóz produktu, na jaki ma zostać przetworzone zboże;
b) pisemnym zobowiązaniem importera, złożonego wraz z wnioskiem o pozwolenie na przywóz, że wszystkie towary, jakie mają zostać sprowadzone, zostaną przetworzone tak, jak zaznaczono w rubryce 20 pozwolenia na przywóz w ciągu sześciu miesięcy od daty pozwolenia na dopuszczenie do swobodnego obrotu.
Importer podaje miejsce przeznaczenia, gdzie zostanie przeprowadzone przetwarzanie:
- podając nazwę firmy zajmującej się przetwarzaniem i Państwa Członkowskiego, lub
- podając nazwy nie więcej niż pięciu różnych zakładów przetwórczych;
Jeśli przetwarzanie odbywa się w innym Państwie Członkowskim niż państwo, do którego miał miejsce przywóz, przesłanie towarów stanowi powód wypełnienia formularza kontrolnego T5 w Państwie Członkowskim wysyłki zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 [4], przy czym oświadczenie, wskazane w lit. a), umieszcza się w rubryce 104 dokumentu T5.
c) złożeniem przez importera u właściwego organu zabezpieczenia wynoszącego 14 ECU za tonę w przypadku pszenicy zwyczajnej oraz 8 ECU za tonę innych produktów.
Jednakże, jeśli należność stosowana za dane produkty w dniu zakończenia formalności celnych wynosi mniej niż 14 ECU za tonę w przypadku pszenicy zwyczajnej oraz 8 ECU za tonę kukurydzy lub jęczmienia, zabezpieczenie równa się wartości danej należności.
Zabezpieczenie zwalnia się przy okazaniu dokumentacji, co do ostatecznego, określonego wykorzystania uzasadniającego premię za jakość w stosunku do zwykłej ceny podstawowego produktu, określonego w lit. a).
Należy wykazać w sposób satysfakcjonujący właściwym władzom Państwa Członkowskiego, dokąd nastąpił przywóz, że całe sprowadzone zboże zostało przetworzone na produkt wyszczególniony w deklaracji, określonej w lit. a) zgodnie ze zobowiązaniem, określonym w lit. b).
Jeśli przetwarzanie odbywa się w innym Państwie Członkowskim niż państwo, do którego miał miejsce przywóz, to fakt przetworzenia towarów potwierdza się za pomocą formularza kontrolnego T5.
Przetworzenie uznaje się za dokonane w terminie określonym w lit. b) jeśli:
- w przypadku pszenicy zwyczajnej, został wytworzony produkt przetworzony wskazany w lit. a),
- w jednym lub więcej zakładów przetwórstwa należących do firmy znajdującej się w Państwie Członkowskim,
- w zakładzie (zakładach) przetwórstwa, wskazanych w lit. b),
- w przypadku jęczmienia browarnianego, gdy został poddany namoczeniu,
- w przypadku kukurydzy rogowatej, jeśli została ona przetworzona na produkty oznakowane kodami CN 19041010 lub 110313.
Artykuł 3
Normy jakości, które mają zostać spełnione w przywozie do Wspólnoty oraz dopuszczalne tolerancje zostały zamieszczone w załączniku I.
Artykuł 4
1. Dla pszenicy zwyczajnej wysokiej, średniej i niskiej jakości, dla pszenicy durum, kukurydzy czy innych zbóż pastewnych, części składowe określające reprezentatywne ceny cif w przywozie, wskazanym w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 to:
a) reprezentatywne notowanie giełdowe z rynku Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej;
b) znana marża handlowa dołączona do tego notowania z rynku Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej w dniu notowania;
c) koszt frachtu morskiego między Stanami Zjednoczonymi (Zatoka Meksykańska lub Duluth) a portem w Rotterdamie dla jednostki o wyporności przynajmniej 25000 ton.
Komisja rejestruje każdego dnia roboczego:
- komponent a) z giełd z zastosowaniem jakości referencyjnych, określonych w załączniku II,
- komponenty b) oraz c) z informacji dostępnych publicznie.
2.
Reprezentatywne ceny cif w przywozie dla pszenicy durum, jęczmienia browarnianego oraz kukurydzy, a w przypadku pszenicy zwyczajnej, dla każdej normy jakościowej to suma komponentów a), b) oraz c), wskazanych w ust. 1.
Jednakże reprezentatywna cena cif w przywozie w przypadku przywozu pszenicy durum, jęczmienia, kukurydzy oraz kukurydzy, a w przypadku pszenicy zwyczajnej, dla każdej normy jakościowej, które odbywają się:
- drogą lądową lub transportem rzecznym,
- drogą morską na jednostkach przybywających do portów Morza Śródziemnego, Morza Czarnego lub Bałtyckiego;
ulega zmniejszeniu o 10 ECU za tonę.
W tym przypadku stosuje się obniżki należności przywozowej, przewidzianej w art. 2 ust. 4.
W przypadkach, kiedy państwa trzecie przyznają subsydia wywozowe do pszenicy zwyczajnej średniej lub niskiej jakości do krajów basenu Morza Śródziemnego lub krajów europejskich tak, że mogą zostać zaniżone ceny światowe, Komisja może uwzględnić te subsydia przy ustanawianiu reprezentatywnej ceny cif w przywozie do Wspólnoty.
3.
Reprezentatywna cena cif w przywozie ryżu i sorgo to ta, którą wyliczono dla jęczmienia.
Dla nasion pszenicy zwyczajnej oznaczonej kodem CN 10019091, nasion jęczmienia browarnianego oznaczonego kodem CN 10030010, a także nasion kukurydzy oznaczonej kodem CN 10051090, ceny reprezentatywne cif w przywozie to te, które zostały wyliczone odpowiednio dla wysokiej jakości pszenicy zwyczajnej, jęczmienia oraz kukurydzy.
Artykuł 5
Wnioski o pozwolenia na przywóz dla pszenicy zwyczajnej oraz pszenicy durum są ważne jedynie wówczas, kiedy wnioskodawca:
- umieszcza oznakowanie jakości w rubryce 20 pozwolenia na przywóz,
- podejmuje pisemne zobowiązanie, co do złożenia u właściwych władz w dniu przyjęcia deklaracji o dopuszczeniu do swobodnego obrotu szczególnego dodatkowego zabezpieczenia oprócz tych, które są wymagane na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [5] jeśli należność przywozowa dla jakości wykazanej w rubryce 20 nie jest najwyższą należnością dla produktu danej kategorii.
Wartość zabezpieczenia stanowi różnicę w dniu przyjęcia deklaracji o dopuszczeniu do swobodnego obrotu między najwyższą należnością, a tą, którą stosuje się do wskazanej jakości, zwiększoną o uzupełnienie wynoszące 5 ECU od tony.
Artykuł 6
1.
Władze celne Państwa Członkowskiego przywozu pobierają reprezentatywne próby z każdej partii przesyłanej pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej standardowej wysokiej lub średniej jakości z zastosowaniem przepisów Załącznika do dyrektywy Komisji 76/371/EWG [6] dla określenia zawartości białka, ciężaru właściwego oraz zawartości zanieczyszczeń (Schwartzbesatz),jak zostało to określone rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2731/75 [7].
Dla pszenicy durum właściwe władze określają także szklistość ziarna.
Jeśli jednak Komisja oficjalnie uznaje świadectwo jakości dla pszenicy durum lub pszenicy zwyczajnej wydane przez państwo pochodzenia towaru, próbek nie pobiera się, a badania laboratoryjne przeprowadza się jedynie dla weryfikacji stwierdzonej w świadectwie jakości dla dostatecznie reprezentatywnej liczby przywożonych partii.
Towary należy zaklasyfikować w normie jakości, dla której spełnione zostały wymogi jakościowe określone w załączniku I. Jednakże, jeśli jakość przywożonej pszenicy durum oznaczonej kodem CN 100110 jest niższa od tej, która wyszczególniono w załączniku I, stosuje się należność przywozową taką, jak dla pszenicy niskiej jakości.
2.
Standardowe metody badań laboratoryjnych, które zostały określone w ust. 1 powyżej to te, które wymieniono w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1908/84 [8] oraz rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2731/75.
3.
Jeśli wyniki badania laboratoryjnego wykazują, że przywożona pszenica jest niższej jakości niż to zaznaczono na pozwoleniu na przywóz, importer płaci różnicę miedzy należnością przywozową stosowaną na produkt wskazany w pozwoleniu a, tym, który został faktycznie sprowadzony.
Należy wówczas zwolnić zabezpieczenie wskazane w art. 5, za wyjątkiem uzupełnienia wynoszącego 5 ECU za tonę.
Jeśli powyższa różnica nie zostanie zapłacona w ciągu miesiąca, zabezpieczenie wskazane w art. 5 przepada.
4.
Reprezentatywne próbki przywożonego zboża pobrane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego należy przechowywać przez okres sześciu miesięcy.
Artykuł 7
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się do pozwoleń na przywóz wydanych przed 1 lipca 1996 r., które będą wykorzystane po tym dniu.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie komisji (WE) nr 1251/96
z dnia 28 czerwca 1996
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze mięsa drobiowego i albuminy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT art. XXIV.6 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. dotyczące wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2916/95 [3], a w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska, w kontekście Światowej Organizacji Handlu, podjęła się otwarcia kontyngentów taryfowych dla niektórych produktów w sektorze mięsa drobiowego; w związku z powyższym konieczne jest wprowadzenie szczegółowych przepisów dotyczących stosowania tych kontyngentów na okres od dnia 1 lipca 1996 r. do dnia 30 czerwca 1997 r.;
niektóre kontyngenty nie zostały otwarte w okresie między dniem 1 stycznia 1996 r. a dniem 30 czerwca 1996 r.; w związku z tym powinny one zostać dodane do ilości przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;
zarządzanie tymi uzgodnieniami powinno opierać się na pozwoleniach na przywóz; w tym celu należy wprowadzić szczegółowe przepisy określające procedurę składania wniosków oraz informacje, jakie muszą znajdować się we wnioskach i pozwoleniach, nie naruszając art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2137/95 [5]; ponadto należy wprowadzić przepis, żeby pozwolenia były wydawane po upływie okresu rozpatrywania i przy zastosowaniu, w razie konieczności, jednolitego procentu akceptacji; w interesie zarówno importerów, jak i eksporterów jest, aby było możliwe wycofanie wniosku o pozwolenie po ustaleniu współczynnika akceptacji;
aby zapewnić regularny napływ przywozu, ilości określone w załączniku I powinny być rozłożone na okres jednego roku;
aby zapewnić właściwe zarządzanie systemem, należy wyznaczyć zabezpieczenie dla pozwoleń na przywóz w wysokości 20 ECU za 100 kg (wagi produktu); w celu wyeliminowania ryzyka spekulacji nieodłącznie związanego z systemem w sektorze mięsa drobiowego należy precyzyjnie ustalić warunki rządzące dostępem do tego systemu ze strony podmiotów gospodarczych;
należy zwrócić uwagę przedsiębiorców na fakt, że pozwolenia mogą być wykorzystywane tylko w stosunku do produktów, które są w zgodzie ze wszystkimi przepisami weterynaryjnymi obowiązującymi we Wspólnocie;
środki uwzględnione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPRORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na okres od dnia 1 lipca 1996 roku do dnia 30 czerwca 1997 roku otwiera się przywozowe kontyngenty taryfowe, wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, dla grup produktów i na warunkach tam wskazanych.
Artykuł 2
Kontyngenty określone w art. 1 są podzielone w następujący sposób:
- 25 % od 1 lipca do 30 września,
- 25 % od 1 października do 31 grudnia,
- 25 % od 1 stycznia do 31 marca,
- 25 % od 1 kwietnia do 30 czerwca.
Jednakże dla grupy P3 w okresie od 1 lipca do 30 września dostępna jest dodatkowa ilość w wysokości 60 ton.
Artykuł 3
Wszelki przywóz do krajów Wspólnoty w ramach kontyngentów określonych w art. 1 odbywa się za okazaniem pozwolenia na przywóz.
Artykuł 4
Pozwolenia na przywóz określone w art. 3 podlegają następującym przepisom:
a) Osoby ubiegające się o pozwolenia na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w chwili składania wniosku są w stanie dowieść właściwym władzom w Państwach Członkowskich, że w każdym z dwóch lat kalendarzowych poprzedzających rok złożenia wniosku dokonały przywozu nie mniej niż 50 ton produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 2777/75.
Jednakże przedsiębiorstwa handlu detalicznego oraz restauracje sprzedające swoje produkty konsumentom końcowym są wykluczone z korzyści płynących z tego systemu.
b) Wnioski o pozwolenia nie mogą dotyczyć więcej niż jednej z grup określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Mogą one obejmować kilka produktów oznaczonych różnymi kodami CN i pochodzących z jednego kraju; w takich wypadkach wszystkie kody CN należy podać w sekcjach 15 i 16.
Wnioski o pozwolenia muszą dotyczyć przynajmniej 1 tony i maksymalnie 10 % ilości dostępnej dla danej grupy w okresach wyszczególnionych w załączniku II.
c) Sekcja 8 wniosków o pozwolenie i pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia; pozwolenia pociągają za sobą zobowiązanie do przywozu ze wskazanego kraju.
d) Sekcja 20 wniosków o pozwolenia i pozwoleń zawiera jedno z poniższych:
- Reglamento (CE) no 1251/96
- Forordning (EF) nr. 1251/96
- Verordnung (EG) Nr. 1251/96
- Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
1251/96
- Regulation (EC) No 1251/96
- Règlement (CE) no 1251/96
- Regolamento (CE) n. 1251/96
- Verordening (EG) nr. 1251/96
- Regulamento (CE) no 1251/96
- Asetus (EY) N:o 1251/96
- Förordning (EG) nr 1251/96.
e) Sekcja 24 wniosku zawiera jedno z poniższych:
- Reglamento (CE) no 1251/96
- Forordning (EF) nr. 1251/96
- Verordnung (EG) Nr. 1251/96
- Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
1251/96
- Regulation (EC) No 1251/96
- Règlement (CE) no 1251/96
- Regolamento (CE) n. 1251/96
- Verordening (EG) nr. 1251/96
- Regulamento (CE) no 1251/96
- Asetus (EY) N:o 1251/96
- Förordning (EG) nr 1251/96.
Artykuł 5
1.
Wnioski o pozwolenia mogą być składane tylko w ciągu pierwszych 10 dni każdego z okresów wyszczególnionych w art. 2.
2.
Wnioski o pozwolenia mogą być przyjęte tylko za pisemnym zaświadczeniem osoby składającej wniosek, że nie złożyła ona ani nie zamierza złożyć żadnych wniosków dotyczących produktów z tej samej grupy ani w Państwie Członkowskim, w którym składa swój wniosek, ani w żadnym innym Państwie Członkowskim, w odniesieniu do bieżącego okresu.
W wypadku gdy osoba złoży więcej niż jeden wniosek odnośnie do produktów z tej samej grupy, wszystkie jej wnioski są odrzucane.
Jednakże dana osoba może złożyć więcej niż jeden wniosek o pozwolenia na wywóz produktów z jednej grupy, jeśli produkty te pochodzą z różnych krajów.
Należy wtedy jednocześnie złożyć osobne wnioski w każdym kraju pochodzenia produktów do właściwych władz danego Państwa Członkowskiego.
Wnioski te rozpatruje się jako jeden wniosek pod względem ilości maksymalnej określonej w art. 4 lit. b) oraz pod względem zastosowania zasad omówionych w poprzednim akapicie.
3.
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na wywóz wszystkich produktów określonych w art. 1 wnosi się zabezpieczenie w wysokości 20 ECU za 100 kilogramów.
4.
Piątego dnia roboczego od zakończenia okresu składania wniosków Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wnioskach złożonych w odniesieniu do każdego produktu w danej grupie.
Powiadomienie to zawiera listę wnioskodawców oraz oświadczenie o ilościach w danej grupie, na które zostały złożone wnioski.
Wszystkie powiadomienia, włączając powiadomienia "zerowe", są przesyłane teleksem lub faksem ustalonego dnia roboczego i są sporządzone według wzoru w załączniku II w przypadku, gdy żaden wniosek nie został złożony, a według wzorów w załącznikach II i III w przypadku, gdy wnioski zostały złożone.
5.
Komisja decyduje jak najszybciej jakie ilości mogą być przyznane w odniesieniu do wniosków określonych w art. 4.
Jeśli ilości, na które zostały złożone wnioski, przekraczają ilości dopuszczalne, Komisja ustala jednolity procent akceptacji dla wnioskowanych ilości.
Tam, gdzie procent ten wyniesie mniej niż 5 %, Komisja może zadecydować o nieprzyznawaniu wnioskowanych ilości, przy czym zabezpieczenia zostają natychmiast zwolnione.
Przedsiębiorcy mogą wycofać swoje wnioski o pozwolenia w ciągu 10 dni roboczych od dnia opublikowania jednolitego procentu akceptacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, jeśli zastosowanie tego procentu skutkuje ustaleniem ilości na poziomie niższym niż 20 ton.
Państwa Członkowskie, w ciągu pięciu dni od wycofania wniosku o pozwolenie, powiadamiają o tym Komisję i natychmiast zwalniają zabezpieczenie.
Komisja oblicza pozostałe ilości, które dodaje się do ilości dostępnych w okresie następującym po okresie kontyngentu określonym w art. 1.
6.
Pozwolenia wydaje się jak najszybciej po podjęciu decyzji przez Komisję.
7.
Pozwolenia wydaje się jedynie na produkty będące w zgodzie z przepisami weterynaryjnymi obowiązującymi we Wspólnocie.
Artykuł 6
Dla celów art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenia na przywóz są ważne przez 150 dni od daty ich wydania.
Jednakże pozwolenia stracą ważność po dniu 30 czerwca 1997 r.
Pozwolenia na przywóz, wydane na mocy niniejszego rozporządzenia, nie są przenoszone.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenie (EWG) nr 3719/88.
Jednakże, nie naruszając art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia, ilość przywożona na mocy niniejszego rozporządzenia nie może przekroczyć ilości wykazanej w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
Cyfra 0 zostaje odpowiednio wpisana w sekcji 19 pozwolenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 lipca 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/96
z dnia 27 czerwca 1996 r.
zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe i rolne
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja we Wspólnocie produktów określonych w niniejszym rozporządzeniu jest obecnie niewystarczająca lub nieistniejąca; producenci nie mogą z tego powodu zaspokajać potrzeb gałęzi przemysłu odbierających te produkty we Wspólnocie;
w interesie Wspólnoty leży częściowe lub całkowite zawieszenie ceł autonomicznych Wspólnej Taryfy Celnej na te produkty;
decyzja o zawieszeniu tych ceł autonomicznych powinna zostać podjęta przez Wspólnotę;
rozporządzenia czasowo zawieszające cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe i rolne w dużym stopniu wznowiły działanie poprzednich środków; dlatego w celu racjonalizacji stosowania tych środków, wydaje się właściwe nieograniczanie okresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia, gdyż, w razie potrzeby, jego zakres może być dostosowany, a produkty dodane lub usunięte z wykazu w drodze rozporządzenia Rady;
zmiany nomenklatury scalonej i kodów Taric nie powodują żadnej merytorycznej zmiany; z uwagi na uproszczenie, należy ustanowić przepisy uprawniające Komisję, po uzyskaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, do dokonywania niezbędnych zmian i technicznych dostosowań Załącznika do niniejszego rozporządzenia, w tym do opublikowania wersji ujednoliconej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zawiesza się na poziomie wskazanym przy każdym z nich.
Artykuł 2
Dostosowania techniczne, w tym publikacja wersji ujednoliconej, wynikające ze zmian nomenklatury scalonej i kodów Taric, przyjmuje Komisja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3.
Artykuł 3
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Kodeksu Celnego powołany na mocy art. 247 rozporządzenia (EWG) nr 2913/91 [1].
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
Jednakże, jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie.
W takim wypadku Komisja odracza stosowanie środków, o których zadecydowała, na trzy miesiące od daty przekazania takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w poprzednim akapicie.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/96
z dnia 20 czerwca 1996 r.
dotyczące pomocy humanitarnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje: ludność cierpiąca nędzę, ofiary klęsk żywiołowych, wojen i walk lub innych porównywalnych wyjątkowych okoliczności, mają prawo do międzynarodowej pomocy humanitarnej, w przypadku gdy ich własne władze okazują się niezdolne do udzielenia skutecznej pomocy;
działania cywilne w celu ochrony ofiar walk lub porównywalnych wyjątkowych okoliczności, są regulowane przez międzynarodowe prawo humanitarne i powinny być uważane za element akcji humanitarnej;
pomoc humanitarna obejmuje nie tylko akcje ratunkowe na rzecz ochrony i ratowania życia w czasie sytuacji krytycznych lub bezpośrednio w ich następstwie, lecz także działania mające na celu ułatwianie lub uzyskiwanie swobody dostępu do ofiar i swobodne przekazywanie takiej pomocy;
pomoc humanitarna może być zasadniczym warunkiem dla rozwoju lub odbudowy i dlatego musi obejmować pełen czas trwania kryzysu i jego skutki; w tym kontekście pomoc może obejmować elementy doraźnego wsparcia mającego na celu ułatwianie nadejścia pomocy, zapobieganie pogarszaniu się skutków kryzysu i rozpoczęcie udzielania poszkodowanym pomocy w odzyskaniu minimalnego poziomu samowystarczalności;
istnieje szczególna potrzeba działań zapobiegawczych w celu zapewnienia przygotowania się na ryzyko katastrofy i w konsekwencji ustanowienia właściwego systemu wczesnego ostrzegania i interwencji;
powinna zatem zostać zapewniona i wzmocniona skuteczność i spójność wspólnotowych, krajowych i międzynarodowych systemów zapobiegania i interwencji, które zostały utworzone, aby zaspokoić potrzeby powstałe w wyniku klęsk żywiołowych lub katastrof wywołanych działalnością człowieka lub porównywalnych sytuacji wyjątkowych;
pomoc humanitarna, której jedynym celem jest zapobieganie lub przynoszenie ulgi ludzkiemu cierpieniu, jest przyznawana ofiarom bez względu na rasę, grupę etniczną, religię, płeć, wiek, narodowość lub przekonania polityczne i nie może się kierować względami politycznymi lub być od nich zależna;
decyzje dotyczące pomocy humanitarnej muszą być podejmowane bezstronnie oraz wyłącznie zgodnie z potrzebami ofiar i w ich interesie;
ścisła koordynacja między Państwami Członkowskimi i Komisją zarówno na poziomie decyzyjnym jak i operacyjnym stanowi podstawę dla skutecznych wspólnotowych akcji humanitarnych;
w ramach swojego wkładu w skuteczność międzynarodowej pomocy humanitarnej, Wspólnota musi podjąć starania na rzecz współpracy i koordynacji swoich działań z działaniami państw trzecich;
w dążeniu do osiągnięcia tego samego celu powinny zostać ustanowione kryteria dla współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz agencjami i organizacjami międzynarodowymi specjalizującymi się w dziedzinie pomocy humanitarnej;
niezależność i bezstronność organizacji pozarządowych i innych instytucji humanitarnych w udzielaniu pomocy humanitarnej musi być utrzymana, poszanowana i popierana;
powinno się zachęcać do współpracy w sferze humanitarnej między organizacjami pozarządowymi w Państwach Członkowskich i innych krajach rozwiniętych a ich odpowiednikami w zainteresowanych państwach trzecich;
prawdziwy charakter pomocy humanitarnej wymaga ustanowienia skutecznych, elastycznych, przejrzystych oraz, w razie potrzeby, szybkich procedur decyzyjnych w zakresie finansowania akcji i projektów humanitarnych;
powinny zostać ustanowione procedury dla udzielania i zarządzania pomocą humanitarną finansowaną przez Wspólnotę Europejską z budżetu ogólnego, podczas gdy pomoc natychmiastowa, zgodnie z Czwartą Konwencją AKP-WE podpisaną w Lomé dnia 15 grudnia 1989 r., zmienioną Porozumieniem zmieniającym wspomnianą Konwencję, podpisanym na Mauritiusie dnia 4 listopada 1995 r., podlega nadal procedurom i uregulowaniom ustanowionym w tej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
CELE I ZASADY OGÓLNE POMOCY HUMANITARNEJ
Artykuł 1
Pomoc humanitarna Wspólnoty obejmuje akcje niesienia pomocy, akcje ratunkowe i działania ochronne na zasadach niedyskryminacyjnych mające na celu pomoc ludziom w państwach trzecich, szczególnie zaś najbardziej bezbronnym spośród nich, z pierwszeństwem przysługującym osobom w krajach rozwijających się, ofiarom klęsk żywiołowych, katastrof wywołanych działalnością człowieka, takich jak wojny i wybuchy walk, lub sytuacji wyjątkowych lub okoliczności porównywalnych do klęsk żywiołowych lub katastrof wywołanych działalnością człowieka.
Pomoc humanitarna Wspólnoty jest udzielana przez okres czasu potrzebny do zaspokojenia potrzeb humanitarnych, powstałych w wyniku tych różnych sytuacji.
Pomoc ta obejmuje również działania mające na celu przygotowanie się na ryzyko lub zapobieganie katastrofom lub porównywalnym wyjątkowym okolicznościom.
Artykuł 2
Głównymi celami akcji pomocy humanitarnej, określonych w art. 1, są:
a) ratowanie i ochrona życia w czasie sytuacji krytycznych i bezpośrednio w ich następstwie oraz w czasie klęsk żywiołowych, które pociągają za sobą większe straty w ludziach, cierpienia fizyczne, psychologiczne lub społeczne lub straty materialne;
b) udzielanie koniecznej pomocy i wsparcia ludziom narażonym na długotrwałe kryzysy wynikające w szczególności z wybuchów walk lub wojen, które wywołują takie same skutki, jak te opisane w lit. a), szczególnie gdy ich własne rządy okazują się niezdolne do udzielenia pomocy lub pomoc nie może zostać udzielona z powodu braku odpowiednich władz;
c) pomoc w finansowaniu transportu pomocy humanitarnej i wysiłki w celu zapewnienia, że jest ona dostępna dla tych, dla których jest przeznaczona, za pośrednictwem wszelkich dostępnych środków logistycznych oraz zapewniając ochronę towarów i personelu, służących celom humanitarnym, lecz z wyłączeniem działań obejmujących kwestie obronne;
d) przeprowadzanie krótkoterminowych prac związanych z odbudową i rekonstrukcją, szczególnie w zakresie infrastruktury i sprzętu, w ścisłej współpracy z instytucjami lokalnymi, w celu ułatwiania nadejścia pomocy, zapobiegania pogarszaniu się skutków kryzysu i rozpoczęcia udzielania poszkodowanym pomocy w odzyskaniu minimalnego poziomu samowystarczalności, biorąc pod uwagę, o ile to możliwe, długoterminowe cele rozwoju;
e) pokonywanie trudności związanych z konsekwencjami migracji ludności (uchodźcy, przesiedleńcy i repatrianci) spowodowanymi przez klęski żywiołowe lub katastrofy wywołane działalnością człowieka oraz przeprowadzanie programów pomocy w zakresie repatriacji do kraju pochodzenia i powtórnego osiedlenia się w nim, jeżeli warunki ustanowione w obowiązujących umowach międzynarodowych są spełnione;
f) zapewnienie przygotowania się na ryzyko klęski żywiołowej lub porównywalnych wyjątkowych okoliczności oraz wykorzystanie odpowiednio szybkiego systemu wczesnego ostrzegania i interwencji;
g) wspieranie działań cywilnych w celu ochrony ofiar walk lub porównywalnych sytuacji krytycznych, zgodnie z obowiązującymi umowami międzynarodowymi.
Artykuł 3
Pomoc wspólnotowa, określona w art. 1, 2 oraz 3, może być wykorzystywana w celu finansowania kupna i dostarczania wszelkich produktów lub sprzętu potrzebnego do realizacji akcji humanitarnych, włączając w to budowę mieszkań lub schronień dla ofiar, koszty związane z personelem zewnętrznym, zagranicznym lub lokalnym, który jest zatrudniony w ramach tych działań, składowaniem, transportem międzynarodowym lub krajowym, logistyką i dystrybucją pomocy humanitarnej oraz wszelkimi działaniami mającymi na celu ułatwianie lub uzyskiwanie swobodnego dostępu do podmiotów otrzymujących pomoc.
Pomoc wspólnotowa może być również wykorzystywana do finansowania wszelkich innych wydatków bezpośrednio związanych z realizacją akcji humanitarnych.
Artykuł 4
Pomoc wspólnotowa, określona w art. 1 i 2 może być także wykorzystywana w celu finansowania:
- badań przygotowawczych i studiów wykonalności dotyczących akcji humanitarnych oraz oceny projektów i planów humanitarnych,
- działań dotyczących monitorowania projektów i planów humanitarnych,
- programów szkoleniowych i ogólnych studiów w zakresie działań humanitarnych, przy czym jest to finansowanie na małą skalę, a w przypadku gdy trwa kilka lat, jest ono stopniowo ograniczane,
- kosztów związanych z podkreślaniem wspólnotowego charakteru pomocy,
- społecznych kampanii edukacyjnych i informacyjnych mających na celu zwiększenie zrozumienia dla problematyki humanitaryzmu, w szczególności w Europie i państwach trzecich, gdzie Wspólnota finansuje większość akcji humanitarnych,
- środków w celu wzmocnienia koordynacji Wspólnoty z Państwami Członkowskimi, innymi krajami udzielającymi pomocy, międzynarodowymi organizacjami i instytucjami humanitarnymi, organizacjami pozarządowymi i organizacjami je reprezentującymi,
- pomocy technicznej niezbędnej dla realizacji projektów humanitarnych, włączając w to wymianę technicznego know-how oraz doświadczenia między europejskimi organizacjami i agencjami humanitarnymi lub między nimi a odpowiednimi organizacjami i agencjami humanitarnymi w państwach trzecich,
- humanitarnych akcji rozminowywania, włączając w to kampanie na rzecz wzrostu świadomości społeczności lokalnej na temat min przeciwpiechotnych.
Artykuł 5
Finansowanie wspólnotowe na podstawie niniejszego rozporządzenia przyjmuje postać dotacji.
Działania objęte niniejszym rozporządzeniem są zwolnione z podatków, kosztów, opłat i ceł.
ROZDZIAŁ II
PROCEDURY UDZIELANIA POMOCY HUMANITARNEJ
Artykuł 6
Akcje pomocy humanitarnej finansowane przez Wspólnotę mogą być realizowane albo na wniosek międzynarodowych lub pozarządowych agencji i organizacji z Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego otrzymującego pomoc, albo z inicjatywy Komisji.
Artykuł 7
1.
Organizacje pozarządowe kwalifikujące się do otrzymania środków wspólnotowych na realizację działań na podstawie niniejszego rozporządzenia muszą spełniać następujące kryteria:
a) muszą być autonomicznymi organizacjami o celu niezarobkowym w Państwie Członkowskim Wspólnoty, na mocy prawa obowiązującego w tym Państwie Członkowskim;
b) muszą mieć swoją główna siedzibę w Państwie Członkowskim Wspólnoty lub w państwach trzecich otrzymujących pomoc wspólnotową.
Ta siedziba musi być rzeczywistym ośrodkiem decyzyjnym dla wszystkich działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Wyjątkowo, siedziba może znajdować się w państwie trzecim udzielającym pomocy.
2.
Ustalając, czy organizacja pozarządowa może być finansowana przez Wspólnotę, uwzględnia się następujące czynniki:
a) jej zdolności w zakresie zarządzania administracyjnego i zarządzania finansami;
b) jej techniczną i logistyczną zdolność do przeprowadzenia planowanej akcji;
c) jej doświadczenie w dziedzinie pomocy humanitarnej;
d) wyniki poprzednich akcji przeprowadzonych przez daną organizację, w szczególności tych finansowanych przez Wspólnotę;
e) jej gotowość do wzięcia udziału, w razie potrzeby, w systemie koordynacji utworzonym w ramach akcji humanitarnej;
f) jej zdolność i gotowość do pracy z agencjami humanitarnymi i społecznościami lokalnymi w zainteresowanych państwach trzecich;
g) jej bezstronność w udzielaniu pomocy humanitarnej;
h) gdzie sytuacja tego wymaga, jej poprzednie doświadczenie w państwie trzecim objętym daną akcją humanitarną.
Artykuł 8
Wspólnota może również finansować akcje humanitarne międzynarodowych agencji i organizacji.
Artykuł 9
W miarę potrzeby, Wspólnota może również finansować akcje humanitarne Komisji lub wyspecjalizowanych agencji danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 10
1.
W celu zagwarantowania i wzmocnienia skuteczności oraz spójności wspólnotowych i krajowych systemów pomocy humanitarnej, Komisja może zastosować dowolny środek niezbędny dla wsparcia bliskiej koordynacji między swoimi działaniami a działaniami Państw Członkowskich, zarówno na poziomie decyzyjnym, jak i operacyjnym.
W tym celu Państwa Członkowskie i Komisja prowadzą system wymiany informacji.
2.
Komisja zapewnia, że akcje humanitarne finansowane przez Wspólnotę są skoordynowane i zgodne z działaniami międzynarodowych organizacji i agencji, w szczególności z tymi, które stanowią część systemu Narodów Zjednoczonych.
3.
Komisja podejmuje starania na rzecz rozwoju współpracy między Wspólnotą i udzielającymi pomocy państwami trzecimi w dziedzinie pomocy humanitarnej.
Artykuł 11
1.
Komisja określa warunki podziału, uruchamiania i udzielania pomocy na podstawie niniejszego rozporządzenia.
2.
Pomoc nie zostaje udzielona jeśli otrzymujący pomoc nie spełnienia tych warunków.
Artykuł 12
Wszelkie umowy finansowe zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia przewidują w szczególności, że Komisja i Trybunał Obrachunkowy są uprawnione do przeprowadzania kontroli w miejscu realizacji objętych nimi działań oraz w siedzibach partnerów, zgodnie ze zwykłymi procedurami ustanowionymi przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów, w szczególności przepisów rozporządzenia finansowego, mających zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
ROZDZIAŁ III
PROCEDURY REALIZACJI AKCJI HUMANITARNYCH
Artykuł 13
Komisja podejmuje decyzję w sprawie natychmiastowych interwencji na kwotę nie przekraczającą 10 milionów ECU.
Następujące działania uważa się za wymagające podjęcia natychmiastowej interwencji:
- działania w celu zaspokojenia pilnych i nieprzewidywalnych potrzeb humanitarnych powstałych w wyniku nagłych klęsk żywiołowych lub katastrof wywołanych działalnością człowieka, takich jak powodzie, trzęsienia ziemi oraz wybuchy walk lub porównywalne sytuacje,
- działania ograniczone w czasie do reakcji na nieprzewidywalną sytuację krytyczną: odpowiednie fundusze pokrywają zaspokojenie potrzeb humanitarnych, określonych w tiret pierwszym, przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy, ustanowiony w decyzji w sprawie finansowania.
Jeżeli działania spełniają te warunki oraz przekraczają kwotę 2 milionów ECU:
- Komisja przyjmuje decyzję,
- powiadamia Państwa Członkowskie na piśmie w terminie czterdziestu ośmiu godzin,
- uzasadnia swoją decyzję na najbliższym posiedzeniu Komitetu, w szczególności podając powody zastosowania przez nią procedury nadzwyczajnej.
Decyzje w sprawie kontynuacji działań przyjętych w ramach procedury nadzwyczajnej są podejmowane przez Komisję, która działa zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 ust. 3 oraz w granicach ustalonych w art. 15 ust. 2 tiret drugie.
Artykuł 14
Komisja bada, podejmuje decyzje oraz administruje, monitoruje i ocenia działania objęte niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi, w szczególności tymi ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym, mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
1.
Stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2, Komisja:
- podejmuje decyzję w sprawie finansowaniu przez Wspólnotę działań mających na celu ochronę pomocy humanitarnej, określonych w art. 2 lit. c),
- przyjmuje rozporządzenia wykonawcze do niniejszego rozporządzenia,
- podejmuje decyzję w sprawie bezpośredniego działania Komisji lub finansowania działań prowadzonych przez wyspecjalizowane agencje Państw Członkowskich.
2.
Stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 3, Komisja:
- zatwierdza ogólne plany, mające na celu wyznaczenie spójnych ram podejmowania działań w danym kraju lub regionie, jeżeli skala i złożoność kryzysu humanitarnego jest taka, iż wydaje się prawdopodobne, że będzie on nadal trwał, a także zatwierdza budżety dla tych planów.
W tym kontekście, Komisja i Państwa Członkowskie zbadają priorytety, które zostaną ustalone w ramach wdrażania tych ogólnych planów,
- bez uszczerbku dla przepisów art. 13, podejmuje decyzje w sprawie projektów przekraczających kwotę 2 milionów ECU.
Artykuł 16
1.
Raz w roku Komitet określony w art. 17 omawia ogólne wytyczne przedstawione przez przedstawiciela Komisji, dla działań humanitarnych, które mają zostać podjęte w roku następnym oraz bada ogólną problematykę koordynacji wspólnotowej i krajowej pomocy humanitarnej oraz wszelkie ogólne i szczegółowe zagadnienia dotyczące pomocy wspólnotowej w tej dziedzinie.
2.
Komisja przedkłada również Komitetowi, określonemu w art. 17, informację w sprawie zmian instrumentów zarządzania pomocą humanitarną, łącznie z umową ramową o współpracy.
3.
Komitet określony w art. 17 jest również powiadamiany o zamiarach Komisji w odniesieniu do oceny akcji humanitarnych oraz, ewentualnie, o jej harmonogramie pracy.
Artykuł 17
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
W przypadku zastosowania procedury określonej w niniejszym ustępie, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt działań, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji, opinię wydaje się większością głosów przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które mają zostać pojęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie okresu jednego miesiąca od dnia wystąpienia z wnioskiem do Rady, Rada nie podjęła działań, wnioskowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
3.
W przypadku zastosowania procedury określonej w niniejszym ustępie, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt działań, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji, opinię wydaje się większością głosów przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie.
W takim przypadku Komisja może odroczyć zastosowanie środków, na które się zdecydowała, na okres jednego miesiąca od dnia powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w poprzednim ustępie.
Artykuł 18
1.
Komisja regularnie ocenia akcje pomocy humanitarnej finansowane przez Wspólnotę w celu ustalenia, czy osiągnęły one zamierzone cele i w celu przygotowania wytycznych dla poprawy skuteczności kolejnych działań.
Komisja przedstawia Komitetowi podsumowanie, które wskazuje również status zatrudnionych ekspertów i przeprowadzonych ocen, które w razie potrzeby może ona zbadać.
Na wniosek Państw Członkowskich udostępniane są im sprawozdania z przeprowadzonej oceny.
2.
Na wniosek Państw Członkowskich oraz z ich udziałem, Komisja może również ocenić wyniki wspólnotowych akcji i planów humanitarnych.
Artykuł 19
Po zamknięciu każdego roku budżetowego, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie roczne wraz z podsumowaniem działań finansowanych w ciągu tego roku.
Podsumowanie zawiera informacje dotyczące agencji, z którymi akcje humanitarne były realizowane.
Sprawozdanie zawiera również przegląd wszelkich ocen zewnętrznych, które zostały przeprowadzone w sprawie określonych działań.
Komisja notyfikuje Państwom Członkowskim, w terminie nie dłuższym niż jeden miesiąc od podjęcia decyzji i bez uszczerbku dla przepisów art. 13 niniejszego rozporządzenia, o zatwierdzonych działaniach, określając wysokość przyznanej kwoty, charakter działań, ludność, która otrzymała pomoc oraz zaangażowanych partnerów.
Artykuł 20
Trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ogólną ocenę działań sfinansowanych przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia, wraz z propozycjami na przyszłość dotyczącymi rozporządzenia oraz, w razie potrzeby, propozycjami jego zmian.
Artykuł 21
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1259/96
z dnia 25 czerwca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1883/78 ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
po konsultacji z Komitetem Funduszu (EFOGR),
a także mając na uwadze, co następuje: dla działań interwencyjnych, dla których nie została określona kwota jednostkowa przez zasady organizacji rynku, podstawowe zasady mające zastosowanie do wspólnotowego finansowania są takie jak w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1883/78 [2], szczególnie w odniesieniu do metody ustalania kwot, które mają być finansowane, finansowania wydatków wynikających z uruchamiania funduszy niezbędnych na zakupy interwencyjne, wyceny zapasów, które maja być przeniesione z jednego roku na inny oraz finansowania wydatków wynikających z rzeczywistego składowania;
artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 przewiduje, że kwota odsetek ponoszonych przez Państwa Członkowskie w trakcie uruchamiania funduszy wykorzystywanych na publiczny skup interwencyjny mają być finansowane przez Wspólnotę według jednolitej stopy procentowej;
może okazać się, że skup w ramach interwencji publicznej produktów rolnych, w Państwie Członkowskim, może być finansowany wyłącznie według stóp procentowych, które są znacznie wyższe niż jednolita stopa procentowa;
w takich przypadkach, należy wprowadzić przepis dotyczący mechanizmu korygującego, w celu wyrównania części różnicy między szczególnie wysoką stopą procentową płaconą przez dane Państwo Członkowskie a jednolitą stopą procentową,z jednoczesnym pozostawieniem odpowiedzialności za część różnicy temu Państwu Członkowskiemu, tak aby zachęcić je do szukania najmniej kosztownych metod finansowania;
mechanizm wprowadzony w tym celu w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1571/93 [3] funkcjonuje w sposób satysfakcjonujący przez okres trzech lat, lecz przepis ten wygasł z końcem roku budżetowego 1995;
nadal występują istotne różnice między kosztami finansowania, które odnotowano w 1993 r. i które były powodem wprowadzenia tego mechanizmu; dlatego, byłoby korzystne przedłużenie okresu stosowania tego mechanizmu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 5 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 otrzymuje brzmienie:
"W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli stopa procentowa ponoszona przez Państwo Członkowskie jest ponaddwukrotnie wyższa niż jednolita stopa procentowa, Komisja, podczas finansowania kosztów odsetek ponoszonych przez to Państwo Członkowskie, może na rok budżetowy 1996 stosować jednolitą stopę powiększoną o różnicę między podwojoną stopą a rzeczywistą stopą ponoszoną przez Państwo Członkowskie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1263/96
z dnia 1 lipca 1996 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazwpochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w przypadku niektórych oznaczeń zgłoszonych przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wymagano dodatkowych informacji, aby zapewnić, że są one zgodne z art. 2 i 4 powyższego rozporządzenia; te dodatkowe informacje wskazują, że oznaczenia te są zgodne z przepisami wspomnianych artykułów; dlatego powinny zostać zarejestrowane i dodane do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [2];
w następstwie przystąpienia trzech nowych Państw Członkowskich sześciomiesięczny okres przewidziany w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rozpoczyna się od dnia ich przystąpienia; niektóre oznaczenia zgłoszone przez te Państwa Członkowskie są zgodne z przepisami art. 2 i 4 wspomnianego rozporządzenia i dlatego powinny zostać zarejestrowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Oznaczenia podane w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1107/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1292/96
z dnia 27 czerwca 1996 r.
w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [2],
obecnie, jak zawsze, pomoc żywnościowa jest ważnym aspektem wspólnotowej polityki współpracy na rzecz rozwoju;
pomoc żywnościowa musi być zintegrowana z polityką krajów rozwijających się na rzecz poprawy ich bezpieczeństwa żywnościowego, w szczególności przez wprowadzenie strategii żywnościowej skierowanej na złagodzenie ubóstwa i dostosowanej do osiągnięcia ostatecznego celu, jakim jest uczynienie pomocy żywnościowej zbędną;
Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie ściśle koordynują swoją politykę współpracy na rzecz rozwoju, dotyczącą programów pomocy żywnościowej oraz działań skierowanych w szczególności na poprawę bezpieczeństwa żywnościowego; Wspólnota wraz z jej Państwami Członkowskimi jest stroną umów międzynarodowych w tej dziedzinie, w szczególności Konwencji w sprawie pomocy żywnościowej;
bezpieczeństwo żywnościowe regionalne, krajowe oraz na poziomie gospodarstw domowych w perspektywie długoterminowej, która zapewnia wszystkim stały dostęp do odżywiania umożliwiającego zdrowe i aktywne życie, a podkreślenie tego we wszystkich programach skierowanych do krajów rozwijających się jest ważnym czynnikiem walki z ubóstwem;
pomoc żywnościowa nie może wywoływać jakichkolwiek niekorzystnych skutków dla normalnej produkcji oraz struktur przywozu handlowego w krajach otrzymujących pomoc;
pomoc żywnościowa oraz działania na rzecz wspierania bezpieczeństwa żywnościowego są kluczowymi cechami wspólnotowej polityki współpracy na rzecz rozwoju i muszą zostać uwzględnione we wszystkich politykach Wspólnoty mogących oddziaływać na kraje rozwijające się, w szczególności z punktu widzenia reform gospodarczych i dostosowania strukturalnego;
uwzględniając różne obowiązki mężczyzn i kobiet w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego gospodarstw domowych, podczas tworzenia programów skierowanych na osiągnięcie bezpieczeństwa żywnościowego należy stale brać pod uwagę odmienne role mężczyzn i kobiet;
kobiety oraz grupy społeczne powinny być w większym stopniu zaangażowane w wysiłki zmierzające do osiągnięcia żywnościowego bezpieczeństwa na poziomie krajowym, regionalnym, lokalnym oraz w gospodarstwach domowych;
pomoc żywnościowa musi być skutecznym instrumentem zapewniającym dostęp do właściwego i wystarczającego odżywiania i poprawę warunków dostępności ludności do środków spożywczych, zgodnie z lokalnymi zwyczajami żywnościowymi i produkcją oraz systemami handlowymi, szczególnie podczas kryzysów żywnościowych, i w pełni zintegrowanym z polityką rozwoju;
instrument pomocy żywnościowej jest kluczowym składnikiem wspólnotowej polityki zapobiegania i interwencji w sytuacjach kryzysowych w krajach rozwijających się, a podczas jego wykonywania należy także uwzględnić możliwość wystąpienia skutków społecznych i politycznych;
działania pomocy żywnościowej nie mogą być częścią skutecznych rozwiązań, jeśli nie są zintegrowane z działaniami rozwojowymi dostosowanymi do ponownego uruchomienia lokalnej produkcji i handlu;
istnieje potrzeba poprawy analizy, diagnozowania, programowania i monitorowania w taki sposób, by pomoc żywnościowa była bardziej skuteczna, a także w celu uniknięcia niekorzystnych skutków lokalnej produkcji, dystrybucji, transportu i możliwości obrotu;
pomoc żywnościowa powinna stać się realnym instrumentem wspólnotowej polityki współpracy z krajami rozwijającymi się, umożliwiając w ten sposób Wspólnocie pełne uczestnictwo w wieloletnich projektach rozwoju;
dlatego konieczne jest, by Wspólnota była w stanie zapewnić stały, całkowity dopływ pomocy i we właściwych przypadkach pozostawać do dyspozycji w zakresie zaopatrywania krajów rozwijających się w minimum niezbędnych produktów na podstawie szczegółowych wieloletnich programów związanych z polityką rozwoju, a także wchodzić w przedsięwzięcia wspólnie z organizacjami międzynarodowymi;
wsparcie Wspólnoty dla wysiłków krajów rozwijających się na rzecz osiągnięcia bezpieczeństwa żywnościowego może zostać zwiększone w drodze większej elastyczności pomocy żywnościowej, przyznawania finansowego wsparcia dla działań dotyczących bezpieczeństwa żywnościowego, w szczególności rozwoju rolnictwa i uprawy roślin przeznaczonych do spożycia jako alternatywy wobec pomocy żywnościowej w niektórych warunkach, przy równoczesnej ochronie środowiska oraz interesów drobnych rolników i rybaków;
Wspólnota może wspierać potrzebujących z wiejskich i miejskich obszarów w krajach rozwijających się poprzez pomoc w finansowaniu działań mających na celu wsparcie bezpieczeństwa żywnościowego w drodze zakupu produktów spożywczych, materiału siewnego, narzędzi i materiałów rolniczych oraz odpowiednich środków produkcji, a także przez programy składowania, system wczesnego ostrzegania, mobilizację, nadzór, pomoc techniczną i finansową;
niezbędne jest dalsze wspieranie regionalnych sposobów realizacji bezpieczeństwa żywnościowego, w tym lokalnych działań nabywczych w celu wykorzystania naturalnej komplementarności krajów należących do tego samego regionu; polityce prowadzonej w dziedzinie bezpieczeństwa żywnościowego należy nadać regionalny wymiar w celu wykształcenia regionalnego handlu środkami spożywczymi oraz wspierania integracji;
nabywanie środków spożywczych na szczeblu lokalnym obniża nieskuteczność, koszty i niszczenie środowiska, które może być spowodowane przez transport dużych ilości środków spożywczych na świecie;
potencjał genetyczny i biologiczna różnorodność produkcji żywności muszą być chronione;
Wspólnota musi dostosować politykę pomocy żywnościowej do zmian geopolitycznych i reform gospodarczych podejmowanych w wielu krajach otrzymujących pomoc;
należy sporządzić wykaz krajów i organów właściwych dla działań pomocy wspólnotowej;
w tym celu należy stworzyć przepisy dotyczące pomocy wspólnotowej, aby ją udostępnić organizacjom międzynarodowym, regionalnym i pozarządowym; organizacje te muszą spełniać określoną liczbę warunków w celu zagwarantowania skuteczności działań pomocy żywnościowej;
w celu ułatwienia zastosowania niektórych z rozważanych środków oraz w celu zapewnienia, że odpowiadają one polityce bezpieczeństwa żywnościowego krajów otrzymujących pomoc, należy stworzyć przepisy ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Komitetu ds. Bezpieczeństwa Żywnościowego i Pomocy Żywnościowej;
przy określaniu kroków podejmowanych w celu realizacji działań pomocy żywnościowej wprowadzane procedury powinny być dostosowane do szczególnego charakteru każdego z obszarów otrzymujących pomoc, choć w ramach wspólnej polityki i strategii;
w celu zapewnienia lepszego zarządzania pomocą żywnościową, uwzględniającego w większym stopniu interesy i potrzeby krajów otrzymujących pomoc, oraz w celu poprawy procedur podejmowania decyzji i ich wykonywania, pożądane jest zastąpienie rozporządzenia Rady (EWG) nr 3972/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową [3], rozporządzenia Rady (EWG) nr 1755/84 z dnia 19 czerwca 1984 r. w sprawie wykonania działań zastępczych w odniesieniu do dostaw pomocy żywnościowej w zakresie odżywiania [4], rozporządzenia Rady (EWG) nr 2507/88 z dnia 4 sierpnia 1988 r. w sprawie wykonania programów składowania i systemów wczesnego ostrzegania [5], rozporządzenia Rady (EWG) nr 2508/88 z dnia 4 sierpnia 1988 r. w sprawie przeprowadzenia współfinansowanych działań zakupu produktów spożywczych lub nasion przez organy międzynarodowe lub organizacje pozarządowe [6] oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1420/87 z dnia 21 maja 1987 r. ustanawiające procedury wykonania rozporządzenia (EWG) nr 3972/86 w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Cele oraz ogólne wytyczne pomocy żywnościowej oraz działań wspierania bezpieczeństwa żywnościowego
Artykuł 1
1.
Na mocy polityki współpracy z krajami rozwijającymi się oraz w celu właściwego reagowania na sytuacje braku bezpieczeństwa żywnościowego spowodowanego poważnymi niedoborami żywności lub kryzysami żywnościowymi Wspólnota przeprowadza działania pomocy żywnościowej oraz działania wspierające bezpieczeństwo żywnościowe w krajach rozwijających się.
Działania pomocy żywnościowej o charakterze humanitarnym przeprowadzane są w granicach zasad dotyczących pomocy humanitarnej i nie wchodzą w zakres niniejszego rozporządzenia.
W przypadku poważnego kryzysu wszelkie instrumenty wspólnotowej polityki pomocy wprowadzane są w ścisłej współpracy w celu osiągnięcia korzyści przez zainteresowaną ludność.
2.
Działania na podstawie niniejszego rozporządzenia opracowywane są na podstawie analiz celowości i skuteczności tego instrumentu w porównaniu z innymi środkami interwencji dostępnymi dla Wspólnoty, które mogłyby mieć wpływ na bezpieczeństwo żywnościowe i pomoc żywnościową, oraz w koordynacji z tymi środkami.
Komisja zapewnia, że działania na podstawie niniejszego rozporządzenia są opracowane w ścisłej koordynacji z interwencją innych donatorów.
3.
Celami operacji pomocy żywnościowej i operacji wspierania bezpieczeństwa żywnościowego określonymi w ust. 1 są w szczególności:
- wspieranie bezpieczeństwa żywnościowego dostosowanego do łagodzenia ubóstwa, pomocy ludności krajów oraz regionów rozwijających się na szczeblu: gospodarstw domowych, lokalnym, krajowym i regionalnym,
- podnoszenie standardów odżywiania ludności otrzymującej pomoc oraz pomaganie jej w uzyskaniu zrównoważonej diety,
- uwzględnianie kwestii zapewnienia ludności dostaw wody pitnej,
- wspieranie powszechnej dostępności i osiągalności środków spożywczych,
- wkład w zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny krajów otrzymujących pomoc w środowisku wiejskim i miejskim, przez zwrócenie szczególnej uwagi na właściwą rolę kobiet i mężczyzn w gospodarstwie domowym i w strukturze społecznej; ostatecznym celem działań pomocy wspólnotowej jest uczynienie krajów otrzymujących pomoc czynnikami ich własnego rozwoju,
- wspieranie wysiłków krajów otrzymujących pomoc mających na celu poprawę własnej produkcji żywności na szczeblu regionalnym, krajowym, lokalnym i rodzinnym,
- zmniejszenie ich uzależnienia od pomocy żywnościowej,
- zachęcanie ich do zdobycia niezależności żywnościowej, albo poprzez zwiększenie produkcji, albo poprzez poprawienie siły nabywczej,
- udział w inicjatywach zwalczania ubóstwa poprzez celowy rozwój.
4.
Pomoc wspólnotowa jest możliwie najdokładniej zintegrowana z politykami rozwoju, w szczególności z politykami dotyczącymi rolnictwa i oraz rolnych środków spożywczych, a także strategii żywnościowej zainteresowanych krajów.
Pomoc wspólnotowa udziela poparcia politykom krajów otrzymujących pomoc dotyczącym ubóstwa, wyżywienia, ochrony zdrowia, ochrony i rehabilitacji środowiska naturalnego, ze zwróceniem szczególnej uwagi na ciągłość programów, szczególnie w sytuacjach pokryzysowych.
Pomoc sprzedana lub rozdzielona w sposób wolny od opłat nie może grozić zakłóceniem lokalnego rynku.
TYTUŁ I
Działania pomocy żywnościowej
Artykuł 2
1.
Dostarczone produkty wraz z innym działaniem w ramach pomocy żywnościowej muszą możliwie najdokładniej odzwierciedlać zwyczaje żywieniowe ludności otrzymującej pomoc i nie mogą niepomyślnie oddziaływać na kraj otrzymujący pomoc.
Po dokonaniu wyboru produktów rozważa się, jak zmaksymalizować ilość żywności w celu dostarczenia jej maksymalnej liczbie ludzi, przy uwzględnieniu jakości produktów w celu zapewnienia właściwego poziomu żywienia.
Podczas wyboru produktów, które mają zostać dostarczone jako pomoc wspólnotowa, oraz procedur uruchomienia i dystrybucji tej pomocy szczególną uwagę zwraca się na społeczne aspekty dostępu do żywności w krajach otrzymujących pomoc, w szczególności na najsłabsze grupy oraz na rolę kobiet w gospodarstwie domowym.
2.
Pomoc żywnościowa jest w pierwszej kolejności przeznaczana na podstawowe, obiektywnie ocenione, rzeczywiste potrzeby uzasadniające taką pomoc, jako że jest to jedyny sposób poprawy bezpieczeństwa żywnościowego grup, które nie posiadają środków lub możliwości samodzielnego wyeliminowania braku żywności.
W tym celu bierze się pod uwagę następujące kryteria, bez wyłączania innych istotnych ustaleń:
- deficyty żywności,
- środki sytuacji żywnościowej przy szczególnym uwzględnieniu rozwoju człowieka oraz wskaźników żywnościowych,
- dochód per capita oraz istnienie szczególnie ubogich grup ludności,
- społeczne wskazówki dobrobytu danej populacji,
- sytuacja bilansu płatniczego krajów otrzymujących pomoc,
- wpływ gospodarczy i społeczny oraz finansowe koszty proponowanego działania,
- istnienie w krajach otrzymujących pomoc długoterminowej polityki bezpieczeństwa żywnościowego.
3.
Przyznanie pomocy żywnościowej jest w miarę potrzeby uzależnione od wprowadzenia w krótkim terminie wieloletnich projektów rozwoju, działań w poszczególnych sektorach lub programów rozwoju, a także traktowanych priorytetowo czynników, które wspierają trwałą, długoterminową produkcję i bezpieczeństwo żywnościowe w krajach otrzymujących pomoc w ramach polityki i strategii żywnościowej.
Gdzie sytuacja tego wymaga, pomoc ta może przyjąć formę bezpośredniego wkładu w wykonywanie takich projektów, działań lub programów.
W przypadku gdy pomoc wspólnotowa jest przeznaczona na sprzedaż, taką komplementarność muszą zapewnić fundusze uzupełniające do celów uzgodnionych przez Wspólnotę i kraj otrzymujący pomoc lub, gdzie sytuacja tego wymaga, organ lub organizacja pozarządowa otrzymująca pomoc.
W przypadku gdy pomoc żywnościowa jest dostarczana jako wsparcie programu rozwoju rozłożonego na wiele lat, może ona zostać dostarczona w cyklu wieloletnim związanym z danym programem.
Oprócz przyznania podstawowych środków spożywczych pomoc może zostać wykorzystana na dostarczenie materiału siewnego, nawozów sztucznych, narzędzi, innych materiałów i artykułów, tworzenie rezerw, pomoc techniczną i finansową oraz projekty edukacyjne i podnoszące świadomość.
4.
Jako kluczowy czynnik programów bezpieczeństwa żywnościowego, pomoc żywnościowa może zostać przyznana w celu wsparcia wysiłków krajów otrzymujących pomoc w tworzeniu zapasów buforowych przy szczególnym uwzględnieniu zapasów dla rolników indywidualnych oraz rezerw krajowych, wraz z ustalaniem rezerw regionalnych.
5.
Fundusze uzupełniające zarządzane są w sposób zgodny z innymi instrumentami pomocy wspólnotowej.
W przypadku krajów przechodzących przemiany strukturalne i zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady fundusze uzupełniające, uzyskane przez rozmaite instrumenty pomocy rozwojowej, tworzą zasoby, które muszą być zarządzane jako część całości i składnik polityki budżetowej w kontekście programu reform.
W tym kontekście Wspólnota mogłaby zmienić ukierunkowanie docelowych funduszów uzupełniających na bardziej ogólne przeznaczenie, tak szybko, jak dokonano postępu w poprawianiu skuteczności instrumentów monitorowania, programowaniu i wykonywaniu budżetu oraz w zakresie utajnienia przeglądu wydatków publicznych.
Bez uszczerbku dla powyższego fundusze te zarządzane są według ogólnych procedur pomocy wspólnotowej wobec takich funduszy i jako priorytet we wspieraniu polityk i programów bezpieczeństwa żywnościowego.
TYTUŁ II
Działania wspierania bezpieczeństwa żywnościowego
Artykuł 3
W przypadku gdy okoliczności to uzasadniają, Wspólnota może przeprowadzić działania wspierania bezpieczeństwa żywnościowego w krajach rozwijających się cierpiących na niedostatek żywności.
Działania takie mogą być wykonywane przez kraje otrzymujące pomoc, Komisję, organizacje międzynarodowe lub regionalne, lub pozarządowe.
Celem tych działań jest wspieranie, przy wykorzystaniu dostępnych środków, określanie i realizacja strategii żywnościowej lub innych sposobów zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego zainteresowanej ludności oraz zachęcanie jej do zmniejszenia żywnościowej zależności oraz uzależnienia od pomocy żywnościowej, w szczególności w przypadku krajów o niskim dochodzie, z poważnymi niedostatkami żywności.
Działania te muszą pomagać w poprawie standardów życiowych najuboższych ludzi w zainteresowanych krajach.
Działania wspierania bezpieczeństwa żywnościowego przybierają formę pomocy finansowej i technicznej, zgodnie z kryteriami i procedurami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Działania takie są planowane i oceniane w świetle ich zgodności i ich charakteru uzupełniającego w odniesieniu do zadań oraz działań finansowanych przez inne wspólnotowe instrumenty pomocowe i rozwojowe.
Muszą być one częścią planu wieloletniego.
Artykuł 4
Kraj rozwijający się kwalifikujący się do działań wspólnotowej pomocy żywnościowej podlegającej niniejszemu rozporządzeniu może otrzymać część lub całość żywności, która została lub może zostać przeznaczona na pomoc w postaci działań wspierających bezpieczeństwo żywnościowe bezpośrednio lub za pośrednictwem organizacji międzynarodowych, regionalnych lub pozarządowych, ze szczególnym uwzględnieniem trendów produkcyjnych, konsumpcyjnych i zapasów w tym kraju, sytuacji żywnościowej jego mieszkańców oraz pomocy przyznanej przez innych darczyńców.
Artykuł 5
Działania wspierające bezpieczeństwo żywnościowe przyjmują formę pomocy technicznej i finansowej, zgodnie z celami ustanowionymi w art. 1, ukierunkowanej na poprawę nieprzerwanego i długoterminowego bezpieczeństwa żywnościowego, przyczyniając się do finansowania między innymi:
- dostaw materiału siewnego, narzędzi i podstawowego wyposażenia służącego do produkcji żywności,
- programów wsparcia kredytowego obszarów wiejskich, ukierunkowanych w szczególności na kobiety,
- programów zaopatrzenia ludności w wodę pitną,
- programów składowania na właściwym poziomie,
- działań dotyczących obrotu, transportu, dystrybucji lub przetwarzania produktów rolnych i spożywczych,
- środków wspierania sektora prywatnego w rozwoju handlu na szczeblu krajowym, regionalnym i międzynarodowym,
- prowadzenia badań i szkoleń terenowych,
- projektów mających na celu rozwój produkcji roślin spożywczych przy jednoczesnym poszanowaniu środowiska,
- opieki, uświadamiania, pomocy technicznej oraz szkoleń terenowych, w szczególności dla kobiet i organizacji producentów oraz pracowników rolnych,
- środków wsparcia dla kobiet i organizacji producentów,
- projektów produkcji nawozów sztucznych z surowców i podstawowych materiałów występujących w kraju otrzymującym pomoc,
- działań wspierania lokalnych struktur pomocy żywnościowej, łącznie z działaniami szkoleń terenowych.
TYTUŁ III
System wczesnego ostrzegania oraz programy składowania
Artykuł 6
Wspólnota może wspierać istniejące krajowe systemy wczesnego ostrzegania, a także pomagać we wzmacnianiu międzynarodowych systemów wczesnego ostrzegania odnośnie do sytuacji żywnościowej w krajach rozwijających się oraz w wyjątkowych i należycie uzasadnionych wypadkach może kierować takimi systemami, stosownie do procedury przewidzianej w art. 27.
Może również pokryć koszty wykonania programów składowania w tych krajach przy wspieraniu działań pomocy żywnościowej na mocy niniejszego rozporządzenia lub porównywalnych środków podjętych przez Państwa Członkowskie, organizacje międzynarodowe lub regionalne lub organizacje pozarządowe.
Działania takie powinny być zgodne z innymi instrumentami wspólnotowej pomocy rozwojowej, łącznie z użyciem uzyskanych funduszy uzyskanych w drodze sprzedaży pomocy żywnościowej, i powinny być zgodne ze wspólnotową polityką rozwoju.
Celem tych działań jest wzmocnienie bezpieczeństwa żywnościowego krajów otrzymujących pomoc.
Muszą one pomagać w poprawianiu warunków życia najuboższej części ludności krajów zainteresowanych i być zgodne z jej celami rozwojowymi, w szczególności z polityką dotyczącą uprawy roślin jadalnych.
Udział Wspólnoty w takich działaniach przyjmuje formę pomocy finansowej i/lub technicznej, zgodnie z kryteriami i procedurami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Działania wspierane przez Wspólnotę szacowane są w świetle istniejących programów zarządzanych przez specjalistów z organizacji międzynarodowych i w sposób zgodny z nimi.
Artykuł 7
Wsparcie wspólnotowe dla programów składowania oraz systemów wczesnego ostrzegania może zostać przyznane na wniosek organizacjom międzynarodowym lub regionalnym lub organizacjom pozarządowym na działania mające na celu pomoc krajom rozwijającym się, kwalifikującym się do pomocy żywnościowej ze strony Wspólnoty i jej Państw Członkowskich.
Artykuł 8
Pomoc wspólnotowa może stanowić wsparcie finansowe dla następujących środków:
- systemy wczesnego ostrzegania i systemy gromadzenia danych na temat tendencji w zbiorach, zapasach i na rynkach, żywnościowej sytuacji gospodarstw domowych i sytuacji ludności w celu lepszego zrozumienia sytuacji żywnościowej w krajach zainteresowanych,
- działania, których celem jest poprawa systemów składowania w celu zmniejszenia liczby odpadów lub zapewnienia dostatecznej zdolności składowej na wypadek nagłej potrzeby.
Działania takie mogą również uwzględniać założenie infrastruktury, w szczególności pakowania, rozładunku, dezynfekcji, obsługi oraz pomieszczeń i urządzeń do magazynowania, potrzebnych do obsługi produktów spożywczych w tych krajach w związku ze wspieraniem działań pomocy żywnościowej lub działań wspierania bezpieczeństwa żywnościowego,
- przygotowanie programów badań oraz szkoleń związanych z opisaną działalnością.
ROZDZIAŁ II
Wprowadzanie procedur dla działań pomocy żywnościowej i magazynowania oraz wczesnego ostrzegania w związku ze wspieraniem bezpieczeństwa żywnościowego
Artykuł 9
1.
Kraje i organizacje kwalifikujące się do pomocy wspólnotowej w odniesieniu do działań na podstawie niniejszego rozporządzenia zostały wymienione w Załączniku.
W związku z tym pierwszeństwo zostaje przyznane najbardziej ubogim grupom ludności oraz krajom o niskim dochodzie z poważnymi niedostatkami żywności.
Rada, na wniosek Komisji, działając większością kwalifikowaną, może zmienić ten wykaz.
2.
Organizacje pozarządowe o celu niezarobkowym, kwalifikujące się do bezpośredniego lub pośredniego finansowania wspólnotowego na wykonanie działań na mocy niniejszego rozporządzenia, muszą spełniać następujące kryteria:
a) jeśli są europejskimi organizacjami pozarządowymi muszą być samodzielnymi organizacjami w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej na mocy prawa obowiązującego w tym Państwie Członkowskim;
b) muszą posiadać główną siedzibę w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej, krajach otrzymujących pomoc lub wyjątkowo w przypadku międzynarodowych organizacji pozarządowych w państwie trzecim.
Ta siedziba główna musi być rzeczywistym ośrodkiem decyzyjnym dla wszystkich działań współfinansowanych;
c) muszą pokazać, że potrafią skutecznie przeprowadzać działania pomocy żywnościowej; w szczególności poprzez:
- skuteczne zarządzanie administracyjne i finansowe,
- techniczną i logistyczną skuteczność w obsłudze wnioskowanego działania,
- wyniki działań realizowanych przez organizacje pozarządowe przy finansowaniu ze strony Wspólnoty lub ze strony Państw Członkowskich,
- doświadczenie w dziedzinie pomocy żywnościowej i bezpieczeństwa żywnościowego;
- obecność w kraju otrzymującym pomoc oraz wiedzę na temat tego kraju lub krajów rozwijających się;
d) muszą podjąć się spełnienia warunków ustanowionych przez Komisję dotyczących podziału pomocy żywnościowej.
Artykuł 10
1.
Wspólnota może pomóc w finansowaniu działań wspierających bezpieczeństwo żywnościowe w rodzaju opisanych w tytułach I, II i III (rozdziały I i II) realizowanych przez kraje otrzymujące pomoc, Komisję, organizacje międzynarodowe lub regionalne lub organizacje pozarządowe.
2.
Współfinansowanie działań może być przeprowadzone na wniosek krajów otrzymujących pomoc, organizacji międzynarodowych lub regionalnych lub organizacji pozarządowych, tam gdzie takie działania wydają się najwłaściwszym sposobem podniesienia bezpieczeństwa żywnościowego grup pozbawionych możliwości i sposobów samodzielnego zwalczenia niedostatku żywności.
3.
W założeniach działań wspólnotowych określonych w tytułach I, II i III Komisja zwraca szczególną uwagę na:
- poszukiwanie trwałego wpływu i ekonomicznej żywotności w założeniach projektu,
- jasne określenie i monitorowanie osiąganych celów i wskaźników dla wszystkich działań.
Artykuł 11
1.
Produkty uruchamiane są na rynku wspólnotowym, w kraju otrzymującym pomoc lub w jednym z krajów rozwijających się (wymienionych w Załączniku), w miarę możliwości należących do tego samego regionu geograficznego co kraj otrzymujący pomoc.
2.
Wyjątkowo produkty mogą zostać uruchomione na rynku kraju innego niż przewidziano w ust. 1 niniejszego artykułu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27:
- jeżeli wymagany typ lub jakość jest niedostępna na rynku Wspólnoty lub któregokolwiek z krajów rozwijających się,
- jeżeli występuje poważny niedostatek żywności, tam gdzie takie zakupy powinny poprawić skuteczność działania.
3.
Produkty spożywcze dostępne na rynku wewnętrznym mogą zostać uruchomione na rynku kraju rozwijającego się, jeżeli skuteczność gospodarcza tego działania wypada pozytywnie w porównaniu z uruchomieniem tych produktów na rynku europejskim.
4.
W przypadku gdy żywność jest zakupiona w kraju otrzymującym pomoc lub w kraju rozwijającym się, muszą zostać podjęte kroki w celu zapewnienia, że zakupy takie ani nie zagrażają zakłóceniem rynku kraju zainteresowanego lub jakimkolwiek innym krajom rozwijającym się w tym samym regionie, ani negatywnym oddziaływaniem na zaopatrzenie mieszkańców w żywność.
Zakupy takie zintegrowane są możliwie najdokładniej ze wspólnotową polityką rozwoju dotyczącą tych krajów, szczególnie w odniesieniu do wspierania bezpieczeństwa żywnościowego w zainteresowanym kraju lub na poziomie regionalnym.
Artykuł 12
W przypadku gdy kraj otrzymujący pomoc częściowo lub całkowicie zliberalizował przywóz żywności, uruchomienie pomocy wspólnotowej musi być zgodne z polityką tego kraju i nie dopuścić do zniekształcenia rynku.
W takich przypadkach wkład wspólnotowy może przyjąć formę ułatwienia w dostępie do obcej waluty dla przedsiębiorców sektora prywatnego w zainteresowanym kraju, w zależności od działań w zakresie polityki społecznej i gospodarczej oraz polityki rolnej mającej na celu zmniejszenie ubóstwa (w tym strategię przywozu podstawowych środków spożywczych).
Od krajów przyjmujących pomoc wymaga się udowodnienia, że zrobiły właściwy użytek ze środków pozostawionych do ich dyspozycji.
Priorytetowo traktowane są małe i średnie przedsiębiorstwa w celu zapewnienia, aby została zachowana komplementarność działań.
Komisja, w stopniu w jakim umożliwiają to jej kompetencje do przeprowadzania takich działań, może przyjąć pozytywne środki innego traktowania małych i średnich przedsiębiorstw.
Pomoc taka jest regulowana zasadami ustanowionymi w art. 11.
Artykuł 13
1.
Wspólnota może pokrywać koszty związane z transportem pomocy żywnościowej.
2.
W przypadku gdy Komisja uzna, że Wspólnota powinna pokrywać koszty związane z transportem śródlądowym pomocy żywnościowej, uwzględnione zostają następujące kryteria ogólne:
- poważny niedostatek żywności,
- dostawa pomocy żywnościowej do krajów o niskim dochodzie cierpiących z powodu poważnych niedostatków żywności,
- czy pomoc żywnościowa jest przeznaczona dla organizacji międzynarodowych lub regionalnych lub organizacji pozarządowych określonych w art. 10,
- potrzeba podniesienia skuteczności danego działania pomocy żywnościowej.
3.
W przypadku gdy pomoc żywnościowa jest sprzedawana w kraju otrzymującym pomoc, Wspólnota powinna pokryć koszty transportu śródlądowego jedynie w wyjątkowych okolicznościach.
4.
W wyjątkowych okolicznościach Wspólnota może także pokryć koszty transportu powietrznego działań pomocy żywnościowej.
Artykuł 14
Wspólnota może pokryć końcowe koszty dystrybucji, w przypadku gdy wymaga tego sprawna realizacja działań pomocy żywnościowej.
Artykuł 15
Pomoc wspólnotowa przybiera formę pomocy bezzwrotnej.
Pomoc może pokrywać zewnętrzne i lokalne koszty wykonania działań, w tym koszty utrzymania i koszty operacyjne.
Działania na podstawie niniejszego rozporządzenia są zwolnione z podatków, należności celnych i opłat celnych.
Wszelkie fundusze uzupełniające wykorzystywane są zgodnie z celami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu i zarządzane w porozumieniu z Komisją.
Właściwy organ kraju otrzymującego pomoc prowadzi ewidencję gromadzenia oraz wykorzystania funduszy i jest zobowiązany do przedstawienia rachunków.
Artykuł 16
Wkład wspólnotowy może pokryć również ochronę działań niezbędnych do wykonania działań towarzyszących niezbędnych do poprawy skuteczności działań przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności działań nadzoru, monitorowania i kontroli, dystrybucji oraz szkoleń w terenie.
Artykuł 17
Udział w wezwaniu do składania ofert przetargowych, przetargu, zamówieniach publicznych jest otwarty na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Unii Europejskiej i krajów otrzymujących pomoc.
Może on zostać rozszerzony przez Komisję na działania na mocy art. 11 ust. 2 w celu włączenia osób fizycznych i prawnych w krajach, w których pomoc jest uruchomiona.
Przy wykonywaniu niniejszego rozporządzenia Komisja gwarantuje otwartość określonych działań przez ich właściwe upowszechnienie.
Komisja zapewnia, że działania prowadzone przez organizacje pośredniczące są również właściwie upowszechniane.
Artykuł 18
Komisja może upoważnić przedstawiciela do zawarcia umowy współfinansowania w jej imieniu.
Artykuł 19
1.
Komisja ustala warunki przeznaczenia, uruchomienia i wykonywania pomocy na podstawie niniejszego rozporządzenia.
2.
Pomoc nie jest wykonywana, dopóki kraj otrzymujący pomoc, organizacja międzynarodowa lub regionalna lub organizacja pozarządowa nie zastosuje się do tych warunków.
Artykuł 20
Komisja podejmuje wszelkie środki niezbędne do właściwego wykonywania programów i działań pomocy żywnościowej, a także działań wspierania bezpieczeństwa żywnościowego.
W tym celu Państwa Członkowskie oraz Komisja dostarczają sobie nawzajem wszelkiej niezbędnej pomocy i wymieniają wszelkie istotne informacje.
ROZDZIAŁ III
Warunki wykonania działań pomocy żywnościowej i działań wczesnego ostrzegania oraz składowania we wspieraniu bezpieczeństwa żywnościowego
Artykuł 21
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, ustala udział Wspólnoty w całkowitej ilości pomocy zbożowej ustanowionej w Konwencji w sprawie pomocy żywnościowej jako ogólny wkład zarówno Wspólnoty, jak i jej Państw Członkowskich.
2.
Komisja koordynuje działania Wspólnoty oraz Państw Członkowskich w zakresie dostaw pomocy zbożowej podlegającej Konwencji w sprawie pomocy żywnościowej oraz zapewnia, że całkowity wkład Wspólnoty i Państw Członkowskich jest przynajmniej tak duży jak ilości przewidziane w wymienionej Konwencji.
Artykuł 22
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 i uwzględniając ogólne wytyczne polityki pomocy żywnościowej:
- przyjmuje wykaz produktów, które mogą zostać uruchomione jako pomoc,
- ustanawia zasady uruchomienia, monitorowania i oceny,
- ustala udział każdego odbiorcy produktów w zakresie ilości i kosztów,
- w miarę potrzeby dostosowuje przeznaczenie podczas wykonywania programów.
Artykuł 23
Decyzje:
- przyznawania pomocy żywnościowej lub przewidywania działania wspierania bezpieczeństwa żywnościowego oraz ustanawiania końcowych warunków,
- przyznawania wkładu organizacjom międzynarodowym lub lokalnym lub organizacjom pozarządowym w celu finansowania działań wspierania bezpieczeństwa żywnościowego,
- przyznawania pomocy dla programu składowania lub systemu wczesnego ostrzegania;
dostosowywane są przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27, zgodnie z ograniczeniami określonymi w art. 25.
Artykuł 24
1.
Zgodnie z decyzjami Rady określonymi w art. 21 oraz z decyzjami podjętymi na mocy art. 22, Komisja decyduje o:
a) działaniach w nagłych wypadkach lub w wypadkach poważnego niedostatku żywności, w przypadku gdy głód lub jego immanentne niebezpieczeństwo poważnie zagraża życiu lub zdrowiu ludzi w kraju pozbawionym sposobów i środków samodzielnego zwalczenia niedostatku żywności.
Komisja działa po konsultacji z Państwami Członkowskimi w najbardziej właściwy sposób.
Państwa Członkowskie w terminie trzech dni roboczych mogą składać wszelkie zastrzeżenia.
W przypadku złożenia jakichkolwiek zastrzeżeń Komitet, określony w art. 26, bada zagadnienie na swoim najbliższym posiedzeniu;
b) warunkach regulowania dostaw i wykonywania pomocy, w szczególności:
- ogólnych warunkach dotyczących odbiorców,
- wprowadzenia procedur zarządzania uruchomieniem, dostawą produktów i wprowadzaniem innych środków oraz zawieraniem odpowiednich umów.
2.
Do celów ust. 1 lit. a) Komisja jest uprawniona do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu przyspieszenia dostawy pomocy żywnościowej.
Wielkość pomocy przyznanej w określonym przypadku ograniczona jest do ilości, jakich potrzebuje dotknięta ludność, aby poradzić sobie z tą sytuacją przez okres zwykle nieprzekraczający sześciu miesięcy.
Komisja zapewnia, że priorytet przyznaje się na wszystkich etapach uruchomienia pomocy żywnościowej dla działań przewidzianych w ust. 1 lit. a) i b).
Artykuł 25
Decyzje dotyczące działań, których finansowanie na mocy niniejszego rozporządzenia przekracza 2 miliony ECU podejmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27.
Artykuł 26
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Bezpieczeństwa Żywnościowego i Pomocy Żywnościowej, zwany dalej "Komitetem", złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Komitet bada długoterminowe skutki każdej propozycji przeznaczenia funduszy na bezpieczeństwo żywnościowe na poziomie gospodarstwa domowego, na poziomie lokalnym, krajowym i regionalnym w krajach otrzymujących pomoc, z uwzględnieniem zasad ustanowionych w art. 1.
Komitet w ramach pomocy wspólnotowej także analizuje i monitoruje polityki bezpieczeństwa żywnościowego oraz bada propozycje wspólnych inicjatyw.
3.
Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 27
Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt proponowanych środków.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosowanie do pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada ma przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje proponowane środki, które są bezzwłocznie stosowane.
Jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
W tym przypadku Komisja wstrzymuje stosowanie proponowanych środków na okres dwóch miesięcy od daty przedłożenia wniosku.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w ustępie poprzedzającym.
Artykuł 28
1.
W celu zagwarantowania zasady komplementarności określonej w Traktacie i podniesienia skuteczności oraz spójności dostaw wspólnotowej oraz krajowej pomocy żywnościowej, a także działań wsparcia bezpieczeństwa żywnościowego Komisja dąży do zapewnienia, że jej własne działania są możliwie najdokładniej skoordynowane z działaniami Państw Członkowskich i z innymi politykami Unii Europejskiej, zarówno na etapie podejmowania decyzji, jak i na etapie podstawowym, i może podejmować jakiekolwiek właściwe inicjatywy dla osiągnięcia tego celu.
W tym celu Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o swoich krajowych działaniach pomocy żywnościowej i o swoich programach bezpieczeństwa żywnościowego.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27, ustala sposób powiadamiania o krajowych działaniach.
2.
Komisja zapewnia, że działania wykonywane przez Wspólnotę są skoordynowane z działaniami międzynarodowych organizacji i organów, w szczególności tych, które stanowią część systemu Narodów Zjednoczonych.
3.
Komisja dąży do rozwijania współpracy między Wspólnotą i darczyńcami z państw trzecich na polu bezpieczeństwa żywnościowego.
4.
Koordynacja i współpraca między Wspólnotą i Państwami Członkowskimi oraz między tymi ostatnimi a organizacjami międzynarodowymi i państwami trzecimi udzielającymi pomocy jest przedmiotem regularnej wymiany informacji w ramach Komitetu.
Artykuł 29
Komitet może zbadać każdą inną kwestię dotyczącą pomocy żywnościowej oraz innych działań na podstawie niniejszego rozporządzenia, podniesioną przez przewodniczącego lub z jego inicjatywy, lub na życzenie przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Komisja powiadamia Komitet w terminie jednego miesiąca od podjęcia decyzji o działaniach pomocy żywnościowej lub bezpieczeństwa żywnościowego oraz o zatwierdzonych przez nią projektach, wskazując ich ilość i charakter, kraj otrzymujący pomoc oraz partnera, któremu powierzono ich wykonanie.
Komisja powiadamia Komitet o ogólnych wytycznych dotyczących produktów uruchomionych jako wspólnotowa pomoc żywnościowa.
Artykuł 30
Komisja podejmuje regularne oceny istotnych działań pomocy żywnościowej w celu ustalenia, czy zostały osiągnięte cele ustanowione podczas szacowania tych działań, oraz w celu dostarczenia wytycznych dla poprawy skuteczności przyszłych działań.
Komisja okresowo powiadamia Komitet o ocenach programów.
Państwa Członkowskie oraz Komisja jak najszybciej powiadamiają siebie nawzajem o rezultatach oceny i o analizach lub badaniach, które poprawiłyby skuteczność pomocy.
Praca ta zostanie przeanalizowana w Komitecie.
Państwa Członkowskie oraz Komisja dążą do wspólnego przeprowadzania badań oceniających.
Komisja opracowuje procedury upowszechniania oraz wewnętrznego i zewnętrznego komunikowania zainteresowanych departamentów i organizacji na temat wniosków wynikających z badań oceniających.
Artykuł 31
Przy zamknięciu każdego roku budżetowego Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie zawiera wyniki wykonania budżetu w odniesieniu do zobowiązań i płatności oraz projektów i programów finansowanych w ciągu roku.
W miarę możliwości sprawozdanie zawiera informacje o funduszach przyznanych przez kraje w czasie tego samego roku budżetowego.
W miarę możliwości zawiera ono najważniejsze dane statystyczne (według krajów otrzymujących pomoc, narodowości itp.) dotyczące umów zawartych w celu wykonania projektów i programów.
Sprawozdanie zawiera również rozbicie przeznaczanego wydatku na każdy rodzaj działania przewidzianego w art. 2, 5, i 8.
Na koniec sprawozdanie zawiera informacje na temat działań podjętych z funduszy uzupełniających uzyskanych przez pomoc żywnościową.
Artykuł 32
Rozporządzenia (EWG) nr 3972/86, (EWG) nr 1755/84, (EWG) nr 2507/88, (EWG) nr 2508/88 i (EWG) nr 1420/87 tracą moc.
Na zasadzie środka przejściowego i do czasu przyjęcia przez Komisję nowego rozporządzenia mobilizacji rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2200/87 z dnia 8 czerwca 1987 r. ustanawiające ogólne zasady pozyskiwania we Wspólnocie produktów, jakie mają być dostarczone jako wspólnotowa pomoc żywnościowa [8], stosuje się nadal.
Po trzech latach od wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ogólną ocenę działań finansowanych przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia wraz z propozycjami dotyczącymi przyszłości niniejszego rozporządzenia oraz w razie potrzeby z propozycjami jego zmian.
Artykuł 33
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1307/96
z dnia 4 lipca 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1192/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, posiadacz może nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1308/96
z dnia 4 lipca 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1192/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie przepisów dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i wstecznego wyrobów tekstylnych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się przez okres 60 dni, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z uwzględnieniem obowiązujących we Wspólnocie przepisów dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i wstecznego wyrobów tekstylnych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można powoływać się przez okres 60 dni, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1311/96
z dnia 8 lipca 1996 r.
zmieniające załączniki I, II, III oraz IV do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znacznie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1147/96 [2], w szczególności jego art. 5, 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać difloksacynę;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać ftalan dimetylu, ftalan dietylu, mleczan etylu, heptaminol, mentol, floroglucynę i trimetylofloroglucynę;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać karprofen i penetamat (dla owiec i świń);
w celu umożliwienia zakończenia trwających badań naukowych, okresem ważności tymczasowych maksymalnych limitów pozostałości, określonych uprzednio w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90, należy objąć tiabendazol;
wydaje się, że nie można ustalić maksymalnych limitów pozostałości dla kolchicyny, ponieważ, niezależnie od limitu, pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego stanowią zagrożenie dla zdrowia konsumentów; z tego powodu kolchicynę należy dodać do załącznika IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
należy przewidzieć 60-dniowy okres przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, III i IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1312/96
z dnia 8 lipca 1996 r.
zmieniające załącznik III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 13 11/22/96 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerkisą często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać chlorowodorek klenbuterolu;
dyrektywa Rady 96/22/WE [3] dotycząca zakazu stosowania w gospodarstwach hodowlanych niektórych związków o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym i ß-agonistycznym zakazuje stosowania klenbuterolu u wszystkich zwierząt hodowlanych z wyjątkiem szczególnych zastosowań leczniczych u zwierząt z rodziny koniowatych i u krów;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć okres 60 dni, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1323/96
z dnia 26 czerwca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1784/77 dotyczące certyfikacji chmielu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1784/77 [2] określa etap, na którym certyfikacja musi być przeprowadzona i ustanawia warunki, pod którymi produkty chmielowe mogą podlegać dalszemu przetwarzaniu;
na terenie byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, obróbka chmielu po zbiorach różni się tradycyjnie od obróbki w innych częściach Wspólnoty w ten sposób, że oczyszczanie i wstępne suszenie szyszek chmielowych przeprowadzane jest w tym samym czasie co mielenie i prasowanie w granulki, ponieważ dostępne urządzenia nie umożliwiają oddzielenia tych dwóch etapów; niemniej jednak, procedura ta nie jest zgodna z przepisami Wspólnoty, które stanowią, że certyfikacja musi się odbywać przed jakimkolwiek przetwarzaniem; w celu umożliwienia producentom poszerzania ich nowych inwestycji przez odpowiedni okres czasu, rozporządzenie (EWG) nr 1784/77 ustanawia okres przejściowy dłuższy niż ustanowiony w rozporządzeniu Komisji nr 2239/91 z dnia 26 lipca1991 r. w sprawie środków przejściowych stosowanych w sektorze chmielu po zjednoczeniu Niemiec [3], które wygasło w dniu 31 grudnia 1992 r.; do dnia 31 grudnia 1995 r. sytuacja ta nie została uregulowana w niektórych gospodarstwach; dlatego wymienione odstępstwo powinno być przedłużone o jeden rok, a wykaz gospodarstw rolnych, których to dotyczy, powinien zostać odpowiednio zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1784/77 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1. ust. 3 akapit drugi datę "31 grudnia 1995 r." zastępuje się datą "31 grudnia 1996 r.".
2) Załącznik zastępuje się Załącznikiem określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1349/96
z dnia 11 lipca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 773/96 ustanawiające specjalne środki wprowadzające odstępstwa od rozporządzeń (EWG) nr 3665/87, (EWG) nr 3719/88 i (EWG) nr 1964/82 w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 894/96 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/96 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1044/96 [4], ustanawia specjalne środki w celu uregulowania niektórych transakcji wywozowych w świetle środków zastosowanych przez wiele państw trzecich w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła (BSE);
eksporterzy nie powinni tracić zabezpieczeń, w przypadku gdy mięso zostało zniszczone przez państwo trzecie lub Państwo Członkowskie wskutek środków związanych z BSE;
w przypadku gdy eksporter, wskutek problemów związanych z BSE, musi zmienić miejsce przeznaczenia; rozporządzenie (WE) nr 773/96 przewiduje odpowiednie rozwiązanie, jeśli stawka refundacji związana z faktycznym miejscem przeznaczenia jest niższa niż we wskazanym miejscu przeznaczenia, jednak nie wtedy, gdy stopa zwrotu jest wyższa; dlatego konieczna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 773/96;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 773/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Przepisy art. 20 ust. 3 lit. a), zmniejszenie o 20 % określone w art. 20 ust. 3 lit. b) tiret drugie oraz zwiększenie o 15 % i 20 % określone w art. 23 ust. 1 i art. 33 ust. 1 akapit drugi, odpowiednio rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 nie mają zastosowania do wywozu odbywającego się na podstawie pozwoleń wydanych do dnia 31 marca 1996 r., pod warunkiem że formalności celne związane z przekazaniem do konsumpcji w danym państwie trzecim zostały dokonane po dniu 20 marca 1996 r.";
2) w art. 4 ust. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— celne formalności wywozowe zostały dokonane, lecz zostały one zniszczone przez państwo trzecie wskutek zastosowania środków związanych z BSE, eksporter zwraca refundację wypłaconą zaliczkowo, a zabezpieczenia dotyczące omawianych czynności są zwalniane, pod warunkiem przedstawienia dowodów zniszczenia,
— celne formalności wywozowe zostały dokonane, lecz zostały zwrócone na obszar celny Wspólnoty i zniszczone przez odbierające Państwo Członkowskie w wyniku zastosowania środków związanych z BSE, eksporter zwraca refundację wypłaconą zaliczkowo, a zabezpieczenia dotyczące omawianych czynności są zwalniane, pod warunkiem przedstawienia dowodów zniszczenia.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1356/96
z dnia 8 lipca 1996 r.
w sprawie wspólnych zasad mających zastosowanie do transportu towarów lub pasażerów w żegludze śródlądowej między Państwami Członkowskimi w celu wprowadzenia swobody świadczenia takich usług transportowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189 lit. c) Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ustanowienie wspólnej polityki transportowej obejmuje, między innymi, ustanowienie wspólnych zasad mających zastosowanie do dostępu do rynku w międzynarodowym transporcie towarów i pasażerów w żegludze śródlądowej na terytorium Wspólnoty; zasady te muszą zostać ustanowione w sposób przyczyniający się do zakończenia tworzenia wewnętrznego rynku transportowego;
takie jednolite ustalenia dotyczące dostępu do rynku obejmują również wprowadzenie swobody świadczenia usług przez wyeliminowanie wszelkich ograniczeń nałożonych na świadczącego usługi ze względu na jego narodowość lub fakt, że jego działalność jest zarejestrowana w innym Państwie Członkowskim niż Państwo Członkowskie, na którego terytorium mają być świadczone usługi;
na skutek przystąpienia nowych Państw Członkowskich, między Państwami Członkowskimi istnieją różne ustalenia w zakresie międzynarodowego transportu i tranzytu w żegludze śródlądowej ze względu na dwustronne umowy zawarte pomiędzy Państwami Członkowskimi a nowo przystępującym Państwem; na skutek tego stanu rzeczy konieczne jest określenie wspólnych zasad zapewniających sprawne funkcjonowanie wewnętrznego rynku transportowego, w szczególności w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji i zaburzeń organizacji rynku, o którym mowa;
podejmowane działanie wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty, a cel może zostać osiągnięty jedynie przez wprowadzenie jednolitych zasad i zobowiązań,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do transportu towarów i pasażerów w żegludze śródlądowej między Państwami Członkowskimi oraz w tranzycie przez nie.
Artykuł 2
Każdemu operatorowi transportującemu towary lub pasażerów w żegludze śródlądowej będzie wolno prowadzić działalność transportową, określoną w art. 1, bez dyskryminowania ze względu na jego narodowość lub miejsce prowadzenia działalności, pod warunkiem że:
- jest zarejestrowany w Państwie Członkowskim zgodnie z prawem tego Państwa Członkowskiego,
- przysługuje mu w tym Państwie Członkowskim prawo prowadzenia międzynarodowego transportu towarów lub pasażerów w żegludze śródlądowej,
- w takiej działalności transportowej wykorzystuje on statki żeglugi śródlądowej zarejestrowane w Państwie Członkowskim lub, w przypadku braku rejestracji, legitymujące się certyfikatem członkostwa we flocie Państwa Członkowskiego, oraz
- spełnia on warunki ustanowione w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3921/91 z 16 grudnia 1991 r. ustanawiającego warunki transportu towarów lub pasażerów w żegludze śródlądowej na terytorium Państwa Członkowskiego przez przewoźników niemających stałej siedziby w Państwie Członkowskim [4].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na prawa operatorów z państw trzecich w ramach zweryfikowanej konwencji o żegludze na Renie (konwencja z Mannheim), konwencji o żegludze na Dunaju (konwencja belgradzka) lub praw wynikających z międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1381/96
z dnia 17 lipca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1859/82 dotyczące wyboru gospodarstw przekazujących dane do celów określania dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2801/95 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1859/82 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3549/92 [4], ustala próg wielkości gospodarczej gospodarstw przekazujących dane objętych zakresem badań Sieci Danych Rachunkowości Gospodarstw Rolnych oraz liczbę gospodarstw przekazujących dane, które mają być wybrane w każdym regionie dla każdego roku obrachunkowego; wyżej wymienione rozporządzenie powinno być zmienione, aby ustalić próg wielkości gospodarczej gospodarstw rolnych nadsyłających dane w Austrii, Finlandii i Szwecji w celu objęcia zakresem badań tych gospodarstw przekazujących dane; liczba gospodarstw przekazujących dane, które mają być wybrane w każdym regionie w wyżej wymienionych Państwach Członkowskich oraz w Hiszpanii i Portugalii, powinna być również ustalona na 1995 r. i następne lata obrachunkowe;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1859/82 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Dla roku obrachunkowego 1995 (okres 12 kolejnych miesięcy rozpoczynający się między dniem 1 stycznia a dniem 1 lipca 1995 r.) oraz dla następnych lat obrachunkowych próg wielkości gospodarczej, określony w art. 4 rozporządzenia 79/65/EWG w ESU w rozumieniu załącznika III do decyzji Komisji 85/377/EWG [5], ustala się następująco:
-Niderlandy: _BAR_ 16 ESU _BAR_
-Belgia: _BAR_ 12 ESU _BAR_
-Niemcy _BAR_ 8 ESU _BAR_
-Francja: _BAR_ 8 ESU _BAR_
-Luksemburg: _BAR_ 8 ESU _BAR_
-Austria: _BAR_ 8 ESU _BAR_
-Finlandia: _BAR_ 8 ESU _BAR_
-Szwecja: _BAR_ 8 ESU _BAR_
-Zjednoczone Królestwo(z wyłączeniem Irlandii Północnej): _BAR_ 8 ESU _BAR_
-Irlandia Północna: _BAR_ 4 ESU _BAR_
-Dania: _BAR_ 4 ESU _BAR_
-Irlandia: _BAR_ 2 ESU _BAR_
-Włochy: _BAR_ 2 ESU _BAR_
-Grecja: _BAR_ 2 ESU _BAR_
-Hiszpania: _BAR_ 2 ESU _BAR_
-Portugalia: _BAR_ 1 ESU" _BAR_
2) Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 1859/82 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1410/96
z dnia 19 lipca 1996 r.
dotyczące częściowego uchylenia rozporządzenia (WE) 3053/95 zmieniającego załączniki I, II, III, V, VI, VII, VIII, IX oraz XI do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 941/96 [2], w szczególności jego art. 19, w połączeniu z art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 tiret piąte i szóste rozporządzenia Komisji (WE) nr 3053/95 [3] zmienił i uchylił odpowiednio załączniki VI i VIa do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93; zmiana ta została przyjęta w czasie, gdy na podstawie art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, Komisja nie była jeszcze do tego uprawniona, ze względu na fakt, iż Rada nie podjęła jeszcze decyzji o zawarciu lub tymczasowym stosowaniu uzgodnień w zakresie dostępu do rynku, wynegocjowanych przez Komisję z Indiami i Pakistanem; dlatego rozporządzenie (WE) nr 3053/95 zawiera wadę formalną, która daje podstawę do co najmniej jego uchylenia lub częściowego unieważnienia; zgodnie z orzecznictwem Trybunału, w szczególności zawartym w jego orzeczeniu z dnia 20 czerwca 1991 r. w sprawie C-248/89 Cargill przeciwko Komisji Zb. Orz. I, str. 2987, uchylenie aktu niezgodnego z prawem jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy ma to miejsce w rozsądnym terminie i gdy w wystarczającym zakresie bierze się pod uwagę uzasadnione oczekiwania wywołane jego przyjęciem; stosowanie tych zasad wymaga, aby prawa powstałe między jego docelowymi beneficjentami, w szczególności zajmującymi się handlem wyrobami włókienniczymi (na podstawie rozporządzenia (WE) nr 3053/95) w okresie od dnia 1 stycznia 1995 r. do daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia były honorowane; niemniej jednak należy bezwzględnie pokreślić, że uchylenie to nie ma być postrzegane jako podważanie lub wprowadzanie odstępstwa od art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, który stanowi, że wymienione rozporządzenie i załączniki do niego "nie stanowią w żaden sposób odstępstwa od postanowień porozumień, protokołów bądź uzgodnień dwustronnych w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, zawartych przez Wspólnotę z państwami trzecimi wymienionymi w załączniku II lub od postanowień ATC dotyczących członków WTO wymienionych z załączniku XI, które w razie rozbieżności, są rozstrzygające";
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Rozporządzenie (WE) nr 3053/95 traci moc ze skutkiem retroaktywnym od dnia 1 stycznia 1995 r. w zakresie, w którym jego art. 1 tiret piąte i szóste zmienia i/lub uchyla załączniki VI i VIa do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93.
2.
Częściowe uchylenie rozporządzenia (WE) nr 3053/95 określone w ust. 1 nie ma wpływu na prawa, które w wyniku jego przyjęcia mogły powstać między docelowymi beneficjentami, będących jego adresatami, w okresie od dnia 1 stycznia 1995 r. do daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1418/96
z dnia 22 lipca 1996 r.
ustanawiające szczegółowe zasady używania znaku graficznego dla produktów rolnych wysokiej jakości właściwych dla regionów skrajnie peryferyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2598/95 [2], w szczególności jego art. 20 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2537/95 [4], w szczególności jego art. 31 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do produktów rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2537/95, w szczególności jego art. 26 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada zadecydowała o wprowadzeniu znaku graficznego w celu zapewnienia większej świadomości oraz spożycia naturalnych i przetworzonych produktów rolnych wysokiej jakości właściwych dla skrajnie peryferyjnych regionów Wspólnoty; powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady wymagane w celu wykonania tego środka;
decyzja Rady ustala, że warunki używania znaku graficznego, w szczególności sporządzenie projektu wykazu naturalnych i przetworzonych produktów rolnych, które mogą być opatrzone tym znakiem, a także określenie norm jakości, metod produkcji, pakowania i wytwarzania przetwarzanych produktów, muszą być zaproponowane przez organizacje handlowe w regionach skrajnie peryferyjnych; wymogi te mogą być przyjęte w odniesieniu do istniejących norm wspólnotowych lub w razie ich braku w odniesieniu do norm międzynarodowych lub tradycyjnych metod uprawy i przetwarzania;
w celu jak najlepszego wykorzystania tego szczególnego instrumentu promocji dostępnego dla producentów i przetwórców wyrobów wysokiej jakości ze skrajnie peryferyjnych regionów Wspólnoty oraz w celu uproszczenia zarządzania i kontroli oraz poprawy ich skuteczności prawo do używania znaku graficznego powinno być przyznane podmiotom gospodarczym bezpośrednio odpowiedzialnym za produkcję, pakowanie z uwzględnieniem wytwarzania i wprowadzania do obrotu danych produktów, posiadającym siedzibę w tych regionach, które podejmą się przestrzegania pewnych zasad;
obowiązkiem właściwych organów w danych regionach jest przyjęcie dodatkowych wymogów dotyczących zarządzania, potrzebnych do zapewnienia właściwego funkcjonowania zastosowanych mechanizmów i zagwarantowania przestrzegania przyjętych zasad;
należy ustanowić przepisy w celu przekazywania Komisji informacji wymaganych do zapewnienia, że warunki wykonania tego środka są jak najbardziej jednolite w różnych regionach skrajnie peryferyjnych;
Wspólny Komitet Zarządzający komitetami zarządzającymi nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Znak graficzny wprowadzony zgodnie z art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91, art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92 i art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 jest wykorzystywany tylko w celu podnoszenia świadomości i spożycia naturalnych i przetworzonych produktów rolnych właściwych dla regionów skrajnie peryferyjnych, które spełniają wymogi ustanowione inicjatywą przedstawicieli organizacji handlowych podmiotów gospodarczych w wyżej wspomnianych regionach.
2.
Wymogi określone w ust. 1 dotyczą norm jakości i zgodności z technikami uprawy, produkcji i przetwarzania oraz normami dotyczącymi pakowania i prezentacji.
Wymogi te są określone w odniesieniu do zasad wspólnotowych lub, w razie ich braku, norm międzynarodowych, lub tam, gdzie konieczne, zostają przyjęte szczególnie w odniesieniu do produktów pochodzących z regionów skrajnie peryferyjnych, na wniosek reprezentatywnych organizacji handlowych.
Artykuł 2
Prawo do używania znaku graficznego jest przyznawane przez właściwe władze Państw Członkowskich producentów lub przez upoważniony przez nie do tego organ w odniesieniu do każdego produktu, dla którego przyjęte zostały wymogi określone w art. 1, w zależności od charakteru produktu, podmiotom gospodarczym następujących kategorii, zwanym dalej "użytkownikami":
- producenci indywidualni lub organizacje i grupy producentów,
- osoby, które pakują produkt w celu wprowadzenia go do obrotu,
- producenci przetworów
działający na terytorium skrajnie peryferyjnym, którzy spełniają wymagania określone w art. 3.
Prawo zostanie przyznane przez udzielenie zatwierdzenia w zakresie jednej lub więcej kampanii marketingowych.
Artykuł 3
1.
Zatwierdzenie, jak przewidziano w art. 2 ustęp ostatni, zostaje udzielone na wniosek, użytkownikom, którzy:
- podejmą się, w zależności od okoliczności, produkcji, pakowania lub wytwarzania produktów spełniających wymogi art. 1,
- dysponują, jeżeli to konieczne, zakładem produkcyjnym i sprzętem niezbędnym do produkcji lub przetwarzania omawianych produktów, zgodnie z powyższymi normami,
- podejmą się prowadzenia ksiąg rachunkowych ułatwiających kontrolę, w szczególności produkcji, pakowania i przetwarzania produktu kwalifikującego się do przyznania znaku graficznego,
- zobowiążą się poddać wszelkim kontrolom i weryfikacjom na prośbę właściwych władz.
2.
Zatwierdzenie zostaje wycofane w przypadku, gdy właściwe władze ustalą, że zatwierdzony użytkownik nie spełnił wymogów związanych z produktem lub też nie wypełnił zobowiązań wynikających z ust. 1.
Wycofanie zatwierdzenia może być tymczasowe lub stałe, w zależności od wagi zaniedbania.
Artykuł 4
Właściwe władze weryfikują w regularnych odstępach czasu zgodność z warunkami użytkowania znaku graficznego i zobowiązaniami określonymi w art. 3.
Mogą one przekazać przeprowadzenie kontroli przeznaczonym do tego celu organom, które posiadają odpowiednie kompetencje techniczne oraz charakteryzują się wymaganą bezstronnością.
W takich przypadkach organy te są zobowiązane do składania właściwym organom regularnych sprawozdań dotyczących wykonania zadań kontrolnych.
Artykuł 5
1.
Właściwe władze francuskie, portugalskie i hiszpańskie podejmą wszelkie dodatkowe środki administracyjne konieczne do stosowania znaku graficznego.
Środki te mogą obejmować w szczególności nałożenie opłat na użytkowników znaku graficznego za jego wydrukowanie oraz w celu pokrycia kosztów związanych z zarządzaniem i tych wynikających z działań kontrolnych.
2.
Właściwe władze, określone w ust. 1, bezzwłocznie informują Komisję o usługach lub odpowiednio o organach odpowiedzialnych za udzielenie zatwierdzenia użytkownikom i przeprowadzenie kontroli wymaganych do zastosowania niniejszego rozporządzenia.
Przedstawią również Komisji projekt dodatkowych środków określonych w ust. 1 przed ich podjęciem w terminie 3 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zastosują odpowiednie istniejące przepisy krajowe w celu zapobiegania oraz, jeżeli to konieczne, nałożenia kary za niewłaściwe użycie znaku graficznego lub by przyjąć konieczne środki w tym celu.
Państwa te powiadamiają Komisję o mających zastosowanie środkach w terminie 6 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Komisja zapewnia, że znak graficzny oraz wykaz produktów, na których ma się on znajdować, zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 8
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/96
z dnia 23 lipca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3223/93 w sprawie danych statystycznych odnoszących się do refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3035/80
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu umożliwienia Komisji monitorowania stosowania rozporządzenia (WE) nr 1222/94 z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem II do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 229/96 [3], konieczne jest przekazywanie informacji przez Państwa Członkowskie;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/93 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1149/95 [5], określa szczegółowo ten obowiązek w stosunku do przetworów mlecznych, które zostały przywiezione w celu powrotnego wywozu w postaci towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu i objętych Załącznikiem do rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2931/95 [7];
artykuł 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1149/95 daje podstawę do rozbieżnych interpretacji przez Państwa Członkowskie, szczególnie co do jego zakresu; dlatego też zakres wyżej wymienionego artykułu musi zostać wyjaśniony;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku II,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3223/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Niezbędne informacje statystyczne, określone w art. 1, obejmują:
1) - ilości towarów objętych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1222/94 [8], którym przyznano refundacje wywozowe w poprzednim miesiącu, wyrażone w tonach lub innych jednostkach miary, ze wskazaniem jednostki, w podziale na grupy towarów,
- w ramach każdej grupy towarów, określonych w tiret pierwszym, kwotę refundacji przyznanych poprzedniego miesiąca dla każdego z podstawowych produktów rolnych, wyrażoną w walucie krajowej,
- w ramach każdej grupy towarów określonych w tiret pierwszym ilości każdego z produktów podstawowych, do którego odnoszą się refundacje, wyrażone w tonach lub innych jednostkach miary, ze wskazaniem jednostki.
2) Dla towarów objętych kodami CN 18069060–18069090, kodem CN 1901 i kodem CN 21069098, zawierających na 100 kilogramów wywożonych towarów, co najmniej 67 kilogramów przetworów mlecznych objętych kodami CN 04021019, 04022119, 0405 i 0406, przywożonych z państw trzecich w ramach szczególnych uzgodnień przy obniżonych stawkach celnych:
- ilości, wyrażone w tonach, towarów, na które refundacje zostały wypłacone w poprzednim miesiącu,
- kwotę refundacji przyznanych poprzedniego miesiąca i odpowiednie ilości produktów objętych kodami CN 04021019, 04022119 oraz 0405, które korzystały ze szczególnych uzgodnień w momencie przywozu.";
2) Załączniki A i B do rozporządzenia (WE) nr 3223/93 zastępuje się załącznikami A i B do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1433/96
z dnia 23 lipca 1996 r.
zmieniające załączniki II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1312/96 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być określane sukcesywnie dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości mogą być określane wyłącznie po zbadaniu przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszelkich stosownych informacji na temat bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt, w których pozostałości mogą być obecne; poziomy pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz rodzaj pozostałości właściwej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znakująca);
do celów kontroli pozostałości, zgodnie z przepisami właściwego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalne limity pozostałości powinny być zazwyczaj ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednakże, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, maksymalne limity pozostałości należy również określić dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla ptaków nieśnych, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych należy również określić dla jaj, mleka i miodu;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać nadtlenek wodoru, kwas nadoctowy, karbetocynę, saponiny kory midłoki, 4-hydroksybenzoesan butylowy, 4-hydroksybenzoesan butylowy sodu oraz 4-hydroksybenzoesan benzylowy sodu;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać bakwiloprim;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć okres 60 dni, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1460/96
z dnia 25 lipca 1996 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie preferencyjnych zasad handlu mających zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych, jak przewidziano w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 7, 13 i 16,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota zawarła z państwami trzecimi kilka umów przewidujących stosowanie zredukowanych składników rolnych w stosunku do składników rolnych ustalonych we Wspólnej Taryfie Celnej;
uprawnienie do omawianych obniżonych stawek celnych jest uzależnione od pochodzenia towarów z państw objętych umowami preferencyjnymi; w niektórych przypadkach właściwe jest określenie, które reguły pochodzenia powinny być stosowane;
uprawnienie do obniżonych stawek celnych jest z zasady przyznawane w ramach limitów kontyngentów; właściwe jest uruchomienie kontyngentów i określenie szczegółowych zasad wykonania tych kontyngentów, w szczególności, z jednej strony, w celu zagwarantowania równego i stałego dostępu do nich wszystkim importerom wspólnotowym oraz z drugiej strony, natychmiastowego stosowania, we wszystkich Państwach Członkowskich, opłat ustanowionych w odniesieniu do kontyngentów aż do ich wyczerpania; w celu zapewnienia skutecznego wspólnego zarządzania tego rodzaju kontyngentami, nie ma powodów, aby uniemożliwiać Państwom Członkowskim posiadania zezwolenia na pobieranie potrzebnych ilości, które odpowiadają faktycznemu przywozowi z wielkości kontyngentu; jednakże tego rodzaju metoda zarządzania wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, która musi w szczególności monitorować stawkę, zgodnie z którą wykorzystywane są wielkości kontyngentu oraz w odpowiedni sposób informować Państwa Członkowskie;
ze względu na to, iż Królestwo Belgii, Królestwo Niderlandów oraz Wielkie Księstwo Luksemburga są reprezentowane przez Unię Gospodarczą Beneluksu, wszelkie działania odnoszące się do zarządzania wyżej wymienionymi środkami mogą być przeprowadzane przez dowolnego członka tej Unii;
przyznane obniżki są w zasadzie ustalone poprzez redukcję podstawowych kwot wykorzystywanych przy wyliczaniu składników rolnych stosowanych w odniesieniu do niektórych konkretnych towarów; ze względu na to, iż taryfy celne zostały określone w czasie negocjacji Rundy Urugwajskiej, składniki rolne we Wspólnej Taryfie Celnej są ustalone zgodnie ze stanem faktycznym, a już nie według ilości produktów podstawowych ustalanych na podstawie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3448/93;
w celu wyliczenia zredukowanych składników rolnych ilości te muszą być utrzymane w odniesieniu do handlu preferencyjnego;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3238/94 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 478/96 [3], przewiduje ustalanie składników zmiennych i zarządzanie nimi w przypadku niektórych towarów pochodzących z państw Europy Środkowej i Wschodniej, uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych określonych w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 3448/93; od czasu wejścia w życie powołanego rozporządzenia składniki zmienne zostały zastąpione składnikami rolnymi ustalonymi w taryfie wspólnotowej; powołane rozporządzenie musiało być czasowo uzupełnione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1200/95 [4];
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1294/94 z dnia 3 czerwca 1994 r. w sprawie środków wykonawczych dotyczących porozumień handlowych mających zastosowanie do przywozu niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych [5], nie odnosi się już do towarów przywożonych poza umowami preferencyjnymi;
wprowadzone zostały zredukowane składniki rolne w handlu z innymi państwami trzecimi; dla zachowania jasności konieczne jest istnienie jednego rozporządzenia odnoszącego się do przepisów szczególnych stosowanych w handlu, określonych w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 3448/93; dlatego rozporządzenia (WE) nr 1294/94 i (WE) nr 3238/94 muszą zostać uchylone;
artykuł 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3448/93 przewiduje, że cła ad valorem odpowiadające składnikowi rolnemu mogą być zastąpione kwotą specjalną w przypadku przewidzianym w umowie preferencyjnej; kwota ta nie powinna jednak przekraczać opłat stosowanych w odniesieniu do handlu niepreferencyjnego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Produktów Rolnych Przetworzonych, Niewymienionych w Załączniku II,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady ustalania zredukowanych składników rolnych określonych w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 3448/93 oraz zarządzania kontyngentami uruchomionymi na podstawie umów preferencyjnych mających zastosowanie w odniesieniu do towarów i produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr 3448/93.
Artykuł 2
Do celów określania zredukowanych składników rolnych uwzględnia się następujące produkty podstawowe:
- pszenica zwyczajna,
- pszenica durum,
- żyto,
- jęczmień,
- kukurydza, inna niż kukurydza z przeznaczeniem do siewu,
- długoziarnisty ryż łuskany, zwany dalej "ryżem",
- cukier biały,
- melasy,
- mleko w proszku, o zawartości tłuszczu w masie nieprzekraczającej 1,5 %, bez dodatku cukru ani innego środka słodzącego oraz w bezpośrednim opakowaniu o zawartości netto większej niż 2,5 kg, zwane dalej "PG 2",
- mleko w proszku, o zawartości tłuszczu mleka w masie wynoszącej 26 %, bez dodatku cukru lub innego środka słodzącego oraz w bezpośrednim opakowaniu o zawartości netto większej niż 2,5 kg, zwane dalej "PG 3",
- masło, o zawartości tłuszczu w masie 82 %, zwane dalej "PG 6".
Artykuł 3
Zredukowane składniki rolne objęte niniejszym rozporządzeniem oblicza się na podstawie ilości produktów podstawowych uważanych za wykorzystane w wytwarzaniu towarów objętych niniejszym rozporządzeniem.
Ilości te są ustalone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do odpowiednich specyfikacji w Nomenklaturze Scalonej.
W odniesieniu do towarów objętych kodami Nomenklatury Scalonej, w których przypadku załącznik I do niniejszego rozporządzenia odsyła do załącznika II, ilości te są ilościami podanymi w załączniku II.
W odniesieniu do tych ostatnich towarów stosuje się dodatkowy kod, stosownie do składu towaru, w sposób podany w załączniku III.
Artykuł 4
Ilości cukru i zbóż, które mają być uwzględnione przy wyliczaniu dodatkowych obniżonych opłat celnych na cukier (AD S/Z) i na mąkę (AD F/M), w przypadku towarów objętych załącznikiem II, zostały podane w pkt B i C załącznika II, odpowiednio dla danej zawartości sacharozy, cukru inwertowanego i/lub izoglukozy, oraz skrobi i/lub glukozy.
W przypadku pozostałych towarów te dodatkowe opłaty celne otrzymuje się poprzez uwzględnienie tylko produktów podstawowych, zaliczanych albo do sektora cukru albo do sektora zbóż.
Artykuł 5
1.
Zredukowane składniki rolne i, gdzie stosowne, dodatkowe obniżone opłaty celne, mające zastosowanie w odniesieniu do każdego towaru kwalifikującego się do takiej obniżki cła, otrzymuje się dzięki pomnożeniu wykorzystanych ilości odpowiednich produktów podstawowych przez kwotę podstawową, określoną w ust. 2 oraz zsumowanie tych kwot dla wszystkich odpowiednich produktów podstawowych wykorzystanych w danym wyrobie.
2.
Kwota podstawowa, która ma być uwzględniona przy wyliczaniu obniżonych składników rolnych oraz, odpowiednio, dodatkowo obniżonego cła, jest kwotą określoną w ecu przewidzianą w odpowiedniej umowie lub ustaloną w zastosowaniu takiej umowy.
3.
Jeżeli umowa preferencyjna przewiduje redukcję stawek składników rolnych na towar zamiast redukcji w kwotach podstawowych, wówczas zredukowane składniki rolne oblicza się przez uwzględnienie składników rolnych ustalonych we Wspólnej Taryfie Celnej oraz zastosowanie redukcji przewidzianej w umowie dotyczącej danego państwa.
4.
W przypadkach, w których zredukowany składnik rolny oraz, gdzie stosowne, dodatkowo obniżone opłaty celne, ustalone w zastosowaniu ust. 1, byłyby niższe niż 2,4 ECU/100 kg, taki składnik i/lub opłatę celną ustala się na zero.
5.
Kwoty ustalone na mocy niniejszego artykułu są publikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów w umowie z danym państwem kwoty te stosuje się od 1 lipca do 30 czerwca następnego roku.
Jednakże w przypadku gdy opłaty celne, jak i współczynniki mające zastosowanie do produktów podstawowych, pozostają niezmienione, kwoty ustalone na mocy niniejszego artykułu pozostają niezmienione przez Komisję, która publikuje tę informację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
1.
Towary kwalifikujące się do zredukowanego składnika rolnego oraz, w miarę potrzeby, do dodatkowej obniżonej opłaty celnej lub obniżki w opłatach celnych w ramach limitów kontyngentów, są ustanowione w umowie lub są ustalane w zastosowaniu umowy odnoszącej się do danego państwa.
2.
Jeżeli te obniżki mają zastosowanie w ramach limitów kontyngentu, kontyngent ten jest ustalany lub określany w zastosowaniu odpowiedniej umowy.
Artykuł 7
Jeżeli umowa przewiduje stosowanie kwoty specjalnej, nawet podlegającej redukcji w ramach kwot, oraz jeżeli Wspólna Taryfa Celna Wspólnoty przewiduje stosowanie cła ad valorem, wówczas kwota do zapłacenia nie może przekroczyć najwyższej wartości według stawki wspólnotowej taryfy celnej.
Artykuł 8
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia "towary pochodzące" oznaczają towary, które spełniają warunki określone w:
a) protokole 4 załączonym do Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a odpowiednio:
- Polską,
- Węgrami,
- Rumunią,
- Bułgarią,
- Republiką Czeską,
- Republiką Słowacką;
b) protokole 3 załączonym do umów z:
- Litwą,
- Łotwą,
- Estonią;
c) protokole 3 do umowy o wolnym handlu z:
- Szwajcarią,
- Norwegią,
- Islandią;
d) protokole 4 załączonym do umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael.
2.
W handlu z Turcją stosuje się przepisy art. 17–23 decyzji Rady nr 96/142/WE [6], decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wprowadzenia ostatniej fazy unii celnej.
Artykuł 9
W przypadku ilości przekraczających ustalony limit składniki rolne mające zastosowanie w odniesieniu do towarów objętych załącznikiem B do rozporządzenia (WE) nr 3448/93, lecz nieobjętych przepisami szczególnymi dotyczącymi handlu takimi towarami w danym państwie oraz składniki rolne mające zastosowanie w odniesieniu do towarów objętych tymi przepisami są takie, jak podano we Wspólnej Taryfie Celnej.
Jeżeli kwoty dotyczą redukcji ceł ad valorem, cła mające zastosowanie w odniesieniu do tego rodzaju towarów w ilościach przekraczających limit, objęte wyżej wymienionymi przepisami, są takie, jak podano we Wspólnej Taryfie Celnej lub jakie zostały przewidziane w danej umowie.
Artykuł 10
1.
Kontyngentami taryfowymi objętymi niniejszym rozporządzeniem zarządza Komisja, która może podjąć takie środki administracyjne, jakie są właściwe w celu zapewnienia skutecznego zarządzania.
2.
W przypadku gdy importer przedstawia w Państwie Członkowskim zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu, które obejmuje wniosek o preferencyjne traktowanie towarów objętych niniejszym rozporządzeniem oraz jeżeli zgłoszenie jest przyjęte przez organy celne, dane Państwo Członkowskie pobiera, powiadamiając Komisję, określoną ilość z wielkości kontyngentu, która odpowiada potrzebom importera.
Wnioski o pobranie kwoty ze wskazaniem daty przyjęcia zgłoszeń muszą być bezzwłocznie przesłane do Komisji.
Komisja zezwala na pobranie zgodnie z datą przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do wolnego obrotu przez organy celne danego Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy pozwala na to dostępne saldo.
3.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie nie wykorzystuje pobranych ilości, zwraca je możliwie najszybciej do odpowiedniego kontyngentu.
4.
Jeżeli wnioskowane ilości przekraczają dostępne saldo wielkości kontyngentu, wówczas są one przydzielane proporcjonalnie w stosunku do wniosków.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o pobranych ilościach.
Artykuł 11
Rozporządzenia (WE) nr 1294/94 i (WE) nr 3238/94 niniejszym tracą moc.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1461/96
z dnia 25 lipca 1996 r.
w sprawie kontyngentów taryfowych otwartych na przywóz niektórych towarów pochodzących z Polski, Rumunii, Bułgarii, Republiki Czeskiej oraz Republiki Słowackiej, pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych wymienionych w Załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 478/96 [2], zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3238/94 [3] otworzyło kontyngenty taryfowe na przywóz niektórych towarów pochodzących z Polski, Rumunii, Bułgarii, Republiki Czeskiej oraz Republiki Słowackiej, pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych wymienionych w Załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 oraz kwalifikujących się do obniżenia składnika rolnego;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1460/96 [4] ustanawia szczegółowe zasady wykonania preferencyjnych porozumień handlowych, które dotyczą niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych, jak przewidziano w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 3448/93; rozporządzenie to zastępuje i uchyla rozporządzenie (WE) nr 3238/94 oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1294/94 [5], lecz nie otwiera kontyngentów taryfowych;
dlatego kontyngenty otwarte rozporządzeniem (WE) nr 478/96 powinny być utrzymane za pośrednictwem oddzielnych przepisów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. zagadnień horyzontalnych dotyczących handlu przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku II,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1996 r. towary pochodzące z Polski, Rumunii, Bułgarii, Republiki Czeskiej oraz Republiki Słowackiej, które są wymienione w załącznikach I–V do rozporządzenia (WE) nr 478/96, podlegają obniżonemu składnikowi rolnemu w ramach limitów rocznych kontyngentów oraz warunkom określonym w tych załącznikach.
Artykuł 2
Przywóz towarów objętych kodem CN 19019091 oraz kwalifikujących się do obniżki składnika rolnego przydziela się do następujących liczb:
- 09.5467 dla towarów pochodzących z Bułgarii,
- 09.5227 dla towarów pochodzących z Węgier,
- 09.5417 dla towarów pochodzących z Republiki Czeskiej,
- 09.5417 dla towarów pochodzących z Republiki Słowackiej.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1476/96
z dnia 26 lipca 1996 r.
otwierające kontyngenty na przywóz wyrobów włókienniczych objętych kategoriami 87 i 109 pochodzących z Korei Północnej, i zmieniające załączniki IV i V do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 538/96 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 3 i art. 5, w powiązaniu z jego art. 25 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 517/94 stanowi, że wyroby włókiennicze określone w załączniku V, pochodzące z krajów w nim wskazanych, mogą być przywożone do Wspólnoty pod warunkiem że ustalony jest roczny limit ilościowy zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25;
ze strony trzech Państw Członkowskich napłynęły do Komisji wnioski dotyczące wprowadzenia ilościowych limitów przywozowych na wyroby objęte kategoriami 87 (rękawice, mitenki i rękawice z jednym palcem niedziane ani nieszydełkowane) i 109 (brezenty, żagle, zasłony i markizy) pochodzące z Korei Północnej (wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 517/94), w celu zaspokojenia określonych wymogów rynku; w następstwie obrad komitetu powołanego na mocy art. 25 rozporządzenia (WE) nr 517/94, uznano za właściwe, w szczególności w świetle położenia zainteresowanej branży wspólnotowej, ustanowić roczne limity ilościowe w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty wyrobów objętych kategoriami 87 i 109 pochodzących z Korei Północnej, odpowiednio na 5 ton i 10 ton, co będzie miało zastosowanie z datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia; załączniki IV i V do rozporządzenia (WE) nr 517/94 powinny zostać odpowiednio zmienione; przedmiotowe kontyngenty zarządzane są, w interesie bezpieczeństwa prawnego, zgodnie z art. 17 tego rozporządzenia;
środki te są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy zarządzenia (WE) nr 517/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych objętych kategoriami 87 i 109 i pochodzących z Korei Północnej podlega rocznym limitom ilościowym w wysokości odpowiednio 5 ton i 10 ton.
Przewidziane powyżej limity ilościowe są zarządzane zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94.
Artykuł 2
W załącznikach IV i V do rozporządzenia (WE) nr 517/94 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1481/96
z dnia 26 lipca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2921/95 ustanawiające szczegółowe zasady rekompensat w odniesieniu do obniżek niektórych rolniczych kursów przeliczeniowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2990/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. regulujące rekompensaty z tytułu znaczących obniżek rolniczych kursów przeliczeniowych przed dniem 1 lipca 1996 r.[1] ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1451/96[2], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: terminy przewidziane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2921/95[3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 459/96[4], muszą uwzględnić przedłużenie ważności rozporządzenia (WE) nr 2990/95 po dniu 30 czerwca 1996 r.; termin operacyjny dla kursu przeliczeniowego stosowanego do kwoty pomocy, określonej w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2921/95, i ustalony na podstawie celu gospodarczego danej operacji, musi być, wskutek tego, dostosowany w celu uwzględnienia przypadków kilku znaczących obniżek rolniczych kursów przeliczeniowych waluty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2921/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Kwoty w ecu, określone w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1527/95 i rozporządzeniu (WE) nr 2990/95 są przeliczane na walutę krajową z wykorzystaniem rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego bezpośrednio przed znaczącą obniżką powodującą ustalenie tej kwoty."
2.
W art. 3 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"- dnia 1 stycznia 1996 r. w przypadku pomocy udzielanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2990/95 dla znaczących obniżek rolniczych kursów przeliczeniowych przed dniem 30 czerwca 1996 r.,
- dnia 1 lipca 1996 r. w przypadku innej pomocy udzielanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2990/95."
3.
W art. 5 ust: 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku znaczących obniżek rolniczych kursów przeliczeniowych po dniu 30 czerwca 1996 r., wniosek o zatwierdzenie przyznania pomocy musi być przedstawione przed dniem 30 czerwca 1997 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1485/96
z dnia 26 lipca 1996 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 92/109/EWG w zakresie deklaracji odbiorców o specyficznym użytku niektórych substancji używanych do nielegalnej produkcji środków odurzających i substancji psychotropowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/109/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [1], zmienioną dyrektywą Komisji 93/46/EWG [2], w szczególności jej art. 2 pkt 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
wszystkie transakcje, w wyniku których następuje wprowadzenie do obrotu substancji ujętych w wykazie, muszą, zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 92/109/EWG, być właściwie udokumentowane; ta dokumentacja musi ponadto zawierać deklarację odbiorcy odnoszącą się specyficznego użytku substancji;
ustanowienie przepisów dotyczących deklaracji odbiorców pomoże zapewnić, że w odniesieniu do poszczególnych transakcji każdorazowe użycie przez odbiorców substancji ujętych w wykazie jest wyraźnie zidentyfikowane; taka identyfikacja przyczyni się do uniknięcia odwracania uwagi od substancji ujętych w wykazie, przeznaczanych do nielegalnej produkcji narkotyków;
aby uwzględnić regularne transakcje między tym samym dostawcą i odbiorcą, odbiorca powinien z zachowaniem niektórych warunków mieć zapewnioną możliwość dostarczenia jednej deklaracji obejmującej wszystkie transakcje dotyczące substancji zaliczanych do kategorii 2 przez okres maksymalnie jednego roku;
przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3677/90 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3769/92 [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Deklaracja dotycząca transakcji indywidualnych
1.
Każda osoba fizyczna lub prawna ustanowiona we Wspólnocie, która zaopatruje odbiorcę w substancje ujęte w kategorii 1 lub 2 w wykazie załącznika I do dyrektywy 92/109/EWG oraz która jest zobowiązana do udokumentowania wszelkich indywidualnych transakcji na podstawie art. 2 wspomnianej dyrektywy, uzyskuje od danego odbiorcy, z zastrzeżeniem przepisów art. 2 niniejszego rozporządzenia, deklarację dotyczącą wykorzystania lub korzystania z przekazanych mu substancji.
Dla każdej substancji ujętej w wykazie jest wymagana odrębna deklaracja.
2.
Deklaracja zawiera informacje określone we wzorze podanym w pkt 1 poniższego Załącznika.
Osoby prawne sporządzają deklarację na papierze firmowym.
Artykuł 2
Deklaracja dotycząca transakcji wielokrotnych, których przedmiotem są substancje z kategorii 2
1.
Każda osoba fizyczna lub prawna ustanowiona we Wspólnocie, która regularnie zaopatruje odbiorcę w substancje ujęte w kategorii 2 w wykazie załącznika I do dyrektywy 92/109/EWG oraz która jest zobowiązana do udokumentowania transakcji na podstawie art. 2 wspomnianej dyrektywy, może zamiast deklaracji dotyczących transakcji indywidualnych przyjąć jedną deklarację odnoszącą się do pewnej liczby transakcji zawieranych w okresie najwyżej jednego roku, z zastrzeżeniem, że są spełnione następujące kryteria:
- dostawca zaopatrywał odbiorcę w daną substancję co najmniej trzy razy w ciągu poprzednich 12 miesięcy,
- dostawca nie ma powodów przypuszczać, że substancja będzie wykorzystywana do nielegalnych celów,
- zamówione ilości substancji odpowiadają zwykłemu zużyciu przez tego odbiorcę.
2.
Deklaracja zawiera informacje określone we wzorze podanym w pkt 2 poniższego Załącznika.
Osoby prawne sporządzają deklarację na papierze firmowym.
Artykuł 3
Wprowadzenie w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1488/96
z dnia 23 lipca 1996 r.
w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada Europejska podczas posiedzeń w Lizbonie, Korfu i Essen podkreśliła, że region śródziemnomorski stanowi priorytetowy obszar dla Unii Europejskiej i przyjęła za cel ustanowienie partnerstwa eurośródziemnomorskiego;
posiedzenie Rady Europejskiej w Cannes w dniach 26 i 27 czerwca 1995 r. potwierdziło strategiczne znaczenie, jakie dla Rady stanowi nadanie nowego wymiaru stosunkom Unii Europejskiej z partnerami śródziemnomorskimi poprzez oparcie sprawozdania Rady z dnia 12 czerwca 1995 r., przygotowanego w szczególności na podstawie komunikatów Komisji z dnia 19 października 1994 r. i dnia 8 marca 1995 r. dotyczące wzmacniania polityki śródziemnomorskiej Unii Europejskiej;
konieczne jest podejmowanie wysiłków w celu zapewnienia, aby region śródziemnomorski stał się obszarem politycznej stabilności i bezpieczeństwa, a polityka śródziemnomorska Wspólnoty musi mieć udział w osiąganiu ogólnego celu rozwoju i umocnienia demokracji, zasady państwa prawa, jak i poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz wspierania stosunków dobrosąsiedzkich, przy jednoczesnym poszanowaniu prawa międzynarodowego oraz integralności terytorialnej i granic zewnętrznych Państw Członkowskich i śródziemnomorskich państw trzecich;
ostateczne ustanowienie eurośródziemnomorskiej strefy wolnego handlu sprzyja stabilności i dobrobytowi w obszarze śródziemnomorskim;
ustanowienie strefy wolnego handlu może przyczynić się do głębokich reform strukturalnych u partnerów śródziemnomorskich;
konieczne jest więc wspieranie przyszłych lub już podjętych przez partnerów śródziemnomorskich wysiłków na rzecz zreformowania ich struktur gospodarczych, społecznych i administracyjnych;
powinien być budowany dialog między kulturami oraz między społecznościami obywatelskimi, głównie poprzez popieranie działań szkoleniowych, rozwój i zdecentralizowaną współpracę;
powinna być wspierana zintensyfikowana współpraca regionalna, w szczególności rozwój powiązań gospodarczych i przepływów handlowych między terytoriami śródziemnomorskimi i partnerami, którzy sprzyjają reformom i przebudowie gospodarczej;
dwustronne protokoły w sprawie współpracy finansowej i technicznej zawarte przez Wspólnotę z partnerami śródziemnomorskimi zapewniły użyteczną początkową podstawę współpracy; obecnie konieczne jest oparcie się na doświadczeniu, które zostało zdobyte oraz przejście na nowy etap stosunków w ramach partnerstwa;
muszą zostać ustalone zasady zarządzania partnerstwem, przy jednoczesnym zapewnieniu przejrzystości i ogólnej spójności podejmowanych działań przy wykorzystywaniu środków przyznanych w budżecie;
w tym celu niniejsze rozporządzenie będzie miało zastosowanie do szeregu działań, które wynikają z rozporządzenia Rady (EWG) nr 1762/92 z dnia 29 czerwca 1992 r. w sprawie wykonania protokołów o współpracy finansowej i technicznej zawartych przez Wspólnotę ze śródziemnomorskimi państwami trzecimi [3] oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1763/92 z dnia 29 czerwca 1992 r. dotyczącego współpracy finansowej ze wszystkimi śródziemnomorskimi państwami trzecimi [4] dla środków, których zakres wykroczył poza obszar jednego państwa;
niniejsze rozporządzenie zastępuje więc wyżej wymienione rozporządzenia od dnia 1 stycznia 1997 r., przy czym jednak konieczne jest utrzymanie w mocy rozporządzenia (EWG) nr 1762/92 w celu zarządzania protokołami finansowymi wciąż mającymi zastosowanie w tym dniu oraz w celu przekazania pozostałych funduszy zgodnie z protokołami finansowymi, które utraciły ważność;
finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 2 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r. została zawarta w niniejszym rozporządzeniu na okres 1995–1999, bez wpływu na uprawnienia władzy budżetowej, które zostały określone w Traktacie;
w stosunku do projektów dotyczących ochrony środowiska pożyczki przyznane przez Europejski Bank Inwestycyjny, zwany dalej "Bankiem", z jego własnych środków na warunkach określonych przez Bank, zgodnie z jego statutem, mogą otrzymać dotację na spłatę oprocentowania;
w operacjach pożyczkowych obejmujących dopłaty do stopy procentowej udzielenie pożyczki przez Bank z jego środków oraz udzielenie dopłaty do stopy procentowej finansowanej ze środków budżetowych Wspólnoty musi być wzajemnie powiązane i uwarunkowane; Bank może, zgodnie ze swoich statutem, w szczególności w drodze jednomyślnej decyzji Rady Dyrektorów, przy niesprzyjającej opinii Komisji podjąć decyzję w sprawie przyznania pożyczki ze swoich środków, pod warunkiem przyznania dotacji na spłatę oprocentowania; ze względu na to konieczne jest zagwarantowanie, że przyjęta dla przyznawania dopłat do stopy procentowej procedura kończy się odpowiednio w każdym przypadku wyraźną decyzją w sprawie przyznania lub odmowy dotacji;
w celu wykonania niniejszego rozporządzenia konieczne jest wprowadzenie przepisu powołującego komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, który ma pomagać Bankowi w realizacji powierzonych mu zadań;
aby zapewnić skuteczne zarządzanie środkami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu oraz aby ułatwić stosunki z beneficjentami wymagane jest podejście wieloletnie;
środki podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia wychodzą poza ramy pomocy rozwojowej i są przeznaczone do zastosowania wobec krajów jedynie częściowo klasyfikowanych jako kraje rozwijające się; z tego powodu niniejsze rozporządzenie nie może być przyjęte inaczej niż na mocy art. 235 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota stosuje środki w ramach zasad i priorytetów partnerstwa eurośródziemnomorskiego, aby wesprzeć wysiłki, które będą podejmować śródziemnomorskie państwa trzecie i terytoria wymienione w załączniku I (zwane dalej "partnerami śródziemnomorskimi") na rzecz zreformowania swoich struktur gospodarczych i społecznych oraz złagodzenia wszelkich konsekwencji społecznych lub środowiskowych, które mogą wynikać z rozwoju gospodarczego.
2.
Beneficjentami środków wspierania mogą być nie tylko państwa i regiony, lecz również władze lokalne, organizacje regionalne, agencje publiczne, miejscowe lub tradycyjne Wspólnoty, organizacje wspierające przedsiębiorczość, prywatne podmioty, spółdzielnie, towarzystwa ubezpieczeniowe, stowarzyszenia, fundacje i organizacja pozarządowe.
3.
Finansowa kwota referencyjna na realizację niniejszego programu w latach 1995–1999 wynosi 3424,5 miliona ECU.
Wartość rocznych środków przyznawanych jest zatwierdzana przez organ budżetowy w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 2
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest wnoszenie wkładu, za pośrednictwem działań określonych w ust. 2, w inicjatywy leżące we wspólnym interesie w trzech sektorach partnerstwa eurośródziemnomorskiego: wzmocnienia stabilności politycznej i demokracji, tworzenia eurośródziemnomorskiego obszaru wolnego handlu oraz rozwoju współpracy gospodarczej i społecznej, z należytym uwzględnieniem wymiaru ludzkiego i kulturowego.
2.
Te środki wspierania są wykonywane z uwzględnieniem zadania, jakim jest osiągnięcie długotrwałej stabilności i dobrobytu w dziedzinach przemian gospodarczych, stałego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz współpracy regionalnej i transgranicznej.
Te zadania oraz szczegóły odpowiednich procedur są wymienione w załączniku II.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie oparte jest na poszanowaniu zasad demokratycznych i reguł prawnych, a także praw człowieka i fundamentalnych wolności stanowiących ich zasadniczy element, którego naruszenie będzie uzasadniało przyjęcie właściwych środków.
Artykuł 4
1.
Komisja w porozumieniu z Państwami Członkowskimi oraz na podstawie wzajemnej i systematycznej wymiany informacji, obejmującej natychmiastową wymianę informacji w szczególności w odniesieniu do programów i projektów indykatywnych, zapewnia skuteczną koordynację podejmowanych przez Wspólnotę i poszczególne Państwa Członkowskie działań pomocowych w celu zwiększenia spójności i komplementarności ich programów współpracy.
Dodatkowo Komisja wspiera koordynację i współpracę z międzynarodowymi instytucjami finansowymi, programami współpracy Narodów Zjednoczonych i innymi darczyńcami.
2.
Środki określone w niniejszym rozporządzeniu mogą być przyjęte przez Wspólnotę albo niezależnie, albo w postaci współfinansowania z samymi partnerami śródziemnomorskimi lub z organami publicznymi bądź prywatnymi Państw Członkowskich i Banku, z jednej strony, lub organami wielostronnymi bądź państwami trzecimi, z drugiej strony.
Artykuł 5
1.
Środki, które mają być finansowane w ramach niniejszego rozporządzenia, są wybierane z uwzględnieniem między innymi priorytetów beneficjentów, rozwijających się potrzeb, możliwości przyjęcia pomocy oraz postępów względem reformy strukturalnej.
Wybór opiera się również na ocenie skuteczności tych działań w osiąganiu zadań wytyczonych przez wsparcie Wspólnoty w zakresie zgodności, w miarę potrzeb, z postanowieniami umów o stowarzyszeniu lub umów o współpracy.
2.
Programy indykatywne obejmujące okresy trzyletnie są ustalane w porozumieniu z Bankiem na szczeblu krajowym lub regionalnym.
Uwzględniają one priorytety utożsamiane z partnerami śródziemnomorskimi, łącznie z wnioskami wynikającymi z dialogu gospodarczego.
W razie potrzeby programy są uaktualniane corocznie.
Programy określają główne zadania, wytyczne oraz priorytetowe sektory wsparcia wspólnotowego w obszarach wymienionych w sekcji II załącznika II, wraz ze wskaźnikami oceny programów.
Programy obejmują kwoty indykatywne (w całości i na sektor priorytetowy) oraz wymieniają kryteria przekazywania środków na dany program, z uwzględnieniem potrzeby odliczenia właściwej rezerwy na wykonanie pozycji MEDA.
Programy mogą być zmieniane przy uwzględnieniu zdobytego doświadczenia, postępu osiągniętego przez partnerów śródziemnomorskich w reformie strukturalnej, stabilizacji makroekonomicznej i postępu społeczny, a także wyników współpracy gospodarczej w ramach umów o stowarzyszeniu.
3.
Decyzje dotyczące finansowania opierają się głównie na programach indykatywnych.
Artykuł 6
1.
Finansowanie przez Wspólnotę ma w znacznej mierze postać dotacji lub kapitału podwyższonego ryzyka.
W odniesieniu do środków współpracy w zakresie ochrony środowiska finansowanie przez Wspólnotę może również mieć postać subwencji do oprocentowania pożyczek udzielonych przez Bank z jego własnych środków.
Stopa subwencji wynosi 3 %.
2.
Dotacje mogą być wykorzystywane do finansowania lub współfinansowania działań, projektów lub programów, które wspierają realizację celów określonych w art. 2.
Pułapy finansowania dla każdej dotacji przeznaczonej na działania, projekty lub programy zależą również od możliwości tej subwencji do wytworzenia zwrotu finansowego.
Środki finansowe są udostępniane sektorowi prywatnemu w zasadzie na warunkach komercyjnych, aby o ile to możliwe, uniknąć zakłóceń na lokalnych rynkach finansowych.
3.
Decyzje w sprawie finansowania oraz inne umowy i kontrakty dotyczące finansowania z nich wynikające zastrzegają między innymi stosowanie nadzoru i kontroli finansowej ze strony Komisji oraz Trybunału Obrachunkowego, które w razie potrzeby mogą być przeprowadzane na miejscu.
Nadzór Trybunału Obrachunkowego nad działaniami finansowanymi w ramach niniejszego rozporządzenia i zarządzanymi przez Bank, jest stosowany według procedur uzgodnionych między Komisją, Bankiem i Trybunałem Obrachunkowym.
4.
Kapitał podwyższonego ryzyka jest wykorzystywany przede wszystkim w celu udostępnienia funduszy własnych lub funduszy uważanych za takie, przedsięwzięciom (prywatnym lub mieszanym) w sektorze produkcyjnym, w szczególności takim, które łączą razem osoby fizyczne lub prawne będące obywatelami Państwa Członkowskiego Wspólnoty i śródziemnomorskich państw trzecich lub terytoriów.
Przekazywany i zarządzany przez Bank kapitał podwyższonego ryzyka może mieć postać:
a) pożyczek przyporządkowanych, w odniesieniu do których zwrot i spłata są realizowane tylko po uregulowaniu innych roszczeń bankowych;
b) pożyczek warunkowych, których spłata lub termin płatności zależą od spełnienia warunków określanych w chwili udzielania tych pożyczek;
c) tymczasowych udziałów mniejszościowych w imieniu Wspólnoty w kapitale przedsiębiorstw założonych w śródziemnomorskich państwach trzecich lub terytoriach;
d) finansowania udziałów w postaci warunkowych pożyczek przyznanych partnerom śródziemnomorskim lub, za ich zgodą, przedsiębiorstwom w tych partnerskich krajach śródziemnomorskich, albo bezpośrednio, albo za pośrednictwem ich instytucji finansowych.
Artykuł 7
1.
Środki na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą obejmować wydatki na przywóz towarów i usług oraz lokalne wydatki potrzebne do przeprowadzenia projektów i programów.
Podatki, cła i opłaty są wyłączone z finansowania przez Wspólnotę.
Zamówienia na wykonanie środków finansowanych przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia uzyskują od zainteresowanego partnera odprawę celną i ulgi podatkowe nie mniej korzystne niż te, które stosuje on do najbardziej uprzywilejowanego państwa lub najbardziej uprzywilejowanej międzynarodowej organizacji rozwoju.
2.
Poniesione koszty przygotowania, rozpoczęcia, kontynuowania, monitorowania i realizowania działań wspierających mogą być również zaliczone.
3.
Koszty operacyjne i utrzymania, w szczególności te, które mają być finansowane w walucie obcej, mogą być pokryte w ramach programów szkoleniowych, komunikacji i badawczych oraz w ramach innych projektów.
Co do zasady takie koszty mogą być finansowane na etapie rozpoczęcia i są one stopniowo zmniejszane.
4.
Dla projektów inwestycyjnych w sektorze produkcyjnym finansowanie Wspólnoty jest powiązane ze środkami własnymi beneficjenta lub z finansowaniem na warunkach rynkowych, przy uwzględnieniu charakteru projektu.
Udział odbiorcy lub udział w ramach finansowania na warunkach rynkowych powinien być zwiększany maksymalnie.
W żadnym przypadku zasilanie finansowe Wspólnoty, łącznie z środkami własnymi Banku, nie przekracza 80 % ogólnych kosztów inwestycji.
Wymieniony pułap ma wyjątkowy charakter i jest odpowiednio uzasadniany charakterem działania.
Artykuł 8
1.
Zaproszenia do składania ofert przetargowych są otwierane na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych w Państwach Członkowskich oraz partnerów śródziemnomorskich.
2.
Komisja zapewnia:
- możliwie najszersze uczestnictwo na równych warunkach w wykazach oferentów i przetargach na dostawy, roboty i usługi,
- niezbędną jawność i rygorystyczność w stosowaniu kryteriów wyboru i oceny,
- skuteczną konkurencję między firmami, organizacjami i instytucjami zainteresowanymi w uczestniczeniu w inicjatywach finansowanych przez dany program,
- niezwłoczne przedłożenie Komitetowi MED przewodnika dotyczącego szczegółowego wykonywania tych zadań, które będą sprawdzane zgodnie z art. 11.
3.
W Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich Komisja publikuje, wskazując temat, zawartość i wartość przewidywanych zamówień:
- raz w roku – prognozy dotyczące zamówień na usługi i przedsięwzięcia w ramach współpracy technicznej, które mają być przyznawane po zaproszeniu do składania ofert przetargowych w okresie 12 miesięcy po tej publikacji,
- raz na trzy miesiące – wszelkie zmiany dotyczące powyższych prognoz.
4.
Komisja, w porozumieniu z Państwami Członkowskimi, na wniosek przekazuje wszystkim zainteresowanym firmom, organizacjom i instytucjom na całym obszarze Wspólnoty dokumentację dotyczącą ogólnych aspektów programów MEDA oraz wymagania związane z uczestniczeniem w tych programach.
5.
Propozycje finansowe obejmują wskazówki dotyczące oczekiwanych zamówień, które zawierają szacowane wartości, procedurę przyznawania zamówień oraz planowane daty zaproszeń do składania ofert przetargowych.
6.
Zamówienia przyznawane są przedsiębiorstwom zgodnie z właściwymi przepisami rozporządzenia finansowego stosowanego do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.
7.
Wyniki przetargów są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Komisja co sześć tygodni składa komitetowi określonemu w art. 11 właściwe szczegółowe informacje dotyczące zamówień zawartych w ramach realizacji programów i projektów MEDA.
8.
W przypadku współfinansowania uczestnicy z państw innych niż partnerzy śródziemnomorscy wymienieni w zaproszeniu do składania ofert mogą być dopuszczeni przez Komisję na zasadzie zbadania każdego przypadku oddzielnie.
W takich przypadkach uczestniczenie przedsiębiorstw z państw trzecich jest dopuszczalne jedynie na zasadzie wzajemności.
Artykuł 9
1.
Wytyczne dla programów indykatywnych określonych w art. 5 ust. 2 są przyjmowane przez Radę, która podejmuje decyzje kwalifikowana większością na wniosek Komisji, w następstwie dialogu z zainteresowanymi partnerami śródziemnomorskimi.
Razem ze swoimi wnioskami Komisja przekazuje do wiadomości planowanie swojego ogólnego programu finansowego, wskazując przede wszystkim całkowitą kwotę krajowych i regionalnych programów indykatywnych oraz podział ogólnej kwoty przyjętej w ramach tych programów na kraje będące beneficjentami i na priorytetowe sektory.
2.
Programy indykatywne oraz wszelkie zmiany do nich, wraz z decyzjami finansowymi, które są na nich oparte, są przyjmowane przez Komisję na podstawie przepisów art. 11.
3.
Decyzje o finansowaniu przekraczające kwotę 2000000 ECU, inne niż dotyczące dopłat do stopy procentowej do pożyczek z Banku oraz kapitału podwyższonego ryzyka, są podejmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 11, z zastrzeżeniem ust. 4 i 6.
4.
Decyzje o finansowaniu w sprawie ogólnych podziałów są podejmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 11.
W ramach ogólnego podziału Komisja podejmuje decyzje o finansowaniu nieprzekraczające kwoty 2000000 ECU.
Komitet określony w art. 11 jest systematycznie i niezwłocznie informowany, a w każdym razie przed kolejnym spotkaniem, o decyzjach finansowych w sprawie działań obejmujących nie więcej niż 2000000 ECU.
5.
Decyzje zmieniające decyzje finansowe podjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 są podejmowane przez Komisję, tam gdzie nie pociągają one za sobą żadnych znacznych zmian ani dodatkowych zobowiązań przekraczających 20 % pierwotnego zobowiązania.
Komisja informuje niezwłocznie komitet określony w art. 11 o wszelkich takich decyzjach.
6.
Wymiana programów w ramach zdecentralizowanej współpracy jest przyjmowana przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 11.
7.
Decyzje o finansowaniu odnoszące się do dotacji na spłatę oprocentowania na pożyczki z Banku są przyjmowane zgodnie z procedura określoną w art. 12.
Decyzje finansowe dotyczące kapitału ryzyka są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
Artykuł 10
1.
Środki określone w niniejszym rozporządzeniu, które są finansowane z ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich są administrowane przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem finansowym stosowanym do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.
2.
W propozycjach finansowych przekazanych komitetowi określonemu w art. 11 oraz w ocenach wymienionych w art. 15 Komisja stosuje się do zasad należytego zarządzania finansami, a przede wszystkim do zasad gospodarki i opłacalności, określonych w rozporządzeniu finansowym.
Artykuł 11
1.
Komisja wspierana jest przez program komitetu (zwanego dalej "Komitetem MED") składającego się z przedstawicieli Państw Członkowskich i pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Banku bierze udział w pracach Komitetu bez prawa głosu.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego streszczenia w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, który będzie zależeć od pilności przedstawianej sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jednakże jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu, lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli z chwilą upływu okresu trzech miesięcy Rada nie podjęła działania, Komisja przyjmuje projektowane środki.
4.
Komitet może zbadać wszelkie pozostałe zagadnienia dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia, które są przedstawione przez przewodniczącego, ewentualnie na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, w szczególności wszelkie zagadnienia odnoszące się do ogólnej realizacji, administrowania programem lub współfinansowania i koordynacji, określonych w art. 4 i 5.
5.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny kwalifikowana większością głosów.
6.
Komisja regularnie powiadamia Komitet i przezuje mu informacje dotyczące realizacji działań w ramach niniejszego rozporządzenia.
7.
Parlament Europejski jest regularnie informowany o realizacji niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
1.
W odniesieniu do projektów, które mają być finansowane subwencjonowanymi pożyczkami w zakresie ochrony środowiska, Bank sporządza propozycję finansowania zgodnie ze swoim statutem.
Bank zwraca się o opinię do Komisji zgodnie z art. 21 swojego statutu oraz o opinię komitetu określonego w art. 14.
2.
Komitet określony w art. 14 przedstawia opinię w sprawie propozycji Banku.
Przedstawiciel Komisji przesyła temu komitetowi stanowisko swojej instytucji w sprawie danego projektu, w szczególności w sprawie zgodności z celami niniejszego rozporządzenia i ogólnymi wytycznymi przyjętymi przez Radę.
Dodatkowo komitet określony w art. 14 jest informowany przez Bank o pożyczkach niesubsydiowanych, których Bank zamierza udzielić ze swoich własnych zasobów.
3.
Na podstawie konsultacji Bank zwraca się do Komisji o podjęcie decyzji w sprawie finansowania dotyczącej przyznania dotacji na spłatę oprocentowania dla danego projektu.
4.
Komisja przedstawia Komitetowi MED projekt decyzji zezwalającej lub, w razie potrzeby, odrzucającej finansowanie dotacji na spłatę oprocentowania.
5.
Komisja przekazuje decyzję określoną w ust. 4 Bankowi, który w przypadku gdy decyzja przyznaje dotację, może udzielić pożyczki.
Artykuł 13
1.
Bank przekazuje do zaopiniowania komitetowi określonemu w art. 14 projekty dotyczące operacji z kapitałem ryzyka.
Przedstawiciel Komisji przesyła temu komitetowi stanowisko swojej instytucji w sprawie danego projektu, w szczególności w sprawie zgodności projektu z celami niniejszego rozporządzenia i ogólnymi wytycznymi przyjętymi przez Radę.
2.
Na podstawie przeprowadzonych konsultacji Bank przekazuje projekt Komisji.
3.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie finansowania w terminie odpowiadającym cechom projektu.
4.
Komisja przekazuje decyzję określoną w ust. 3 Bankowi, który podejmuje odpowiednie środki.
Artykuł 14
1.
Bank powołuje komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, zwany dalej "Komitetem z art. 14".
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Państwa Członkowskiego, które aktualnie przewodniczy Radzie Gubernatorów Banku; sekretariat Komitetu jest prowadzony przez Bank.
Przedstawiciel Komisji uczestniczy w obradach Komitetu.
2.
Rada jednomyślnie zatwierdza regulamin Komitetu z art. 14.
3.
Komitet podejmuje działania kwalifikowaną większością zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
4.
W ramach Komitetu z art. 14 głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 15
1.
Komisja razem z Bankiem bada postępy w wykonywaniu środków podejmowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie do dnia 30 kwietnia.
Sprawozdanie zawiera informacje w sprawie działań finansowanych w czasie roku, z należytym zachowaniem poufności oraz przekazuje ocenę osiągniętych wyników.
2.
Komisja i Bank oceniają główne projekty, które je interesują, w celu ustalenia, czy zostały osiągnięte cele, oraz przyjęcia wytycznych dla zwiększenia skuteczności przyszłych działań.
Sprawozdania oceniające, z należytym zachowaniem poufności, są udostępniane Radzie i Parlamentowi Europejskiemu.
W odniesieniu do działań zarządzanych przez Europejski Bank Inwestycyjny sprawozdania są udostępniane Państwom Członkowskim.
3.
Co trzy lata Komisja razem z Bankiem przygotowuje ogólne sprawozdanie oceniające dotyczące polityki współpracy na rzecz partnerów śródziemnomorskich i przedstawia je niezwłocznie Komitetowi MED.
Każdego roku Komitet MED otrzymuje dokładne dane dotyczące struktury i działalności istniejących sieci.
Co dwa lata Komisja przesyła ocenę każdego programu.
4.
W odniesieniu do współpracy zdecentralizowanej Komisja przekazuje Komitetowi MED dokładne dane dotyczące struktury i działalności istniejących sieci każdego roku, a w odniesieniu do oceny każdego programu - co dwa lata.
5.
Każdego roku Komisja będzie informować Państwa Członkowskie o zasobach, które są nadal dostępne lub już zostały przyznane.
6.
Rada dokona weryfikacji niniejszego rozporządzenia przed dniem 30 czerwca 1999 r.
W tym celu Komisja przedstawi Radzie przed dniem 31 grudnia 1998 r. sprawozdanie oceniające wraz z propozycjami dotyczącymi przyszłości rozporządzenia oraz, w razie potrzeby, proponowanymi zmianami.
Artykuł 16
Ostateczna procedura przyjmowania właściwych środków, w przypadku gdy brak jest istotnego elementu dotyczącego kontynuowania pomocy partnerom śródziemnomorskim, zostanie określona przed dniem 30 czerwca 1997 r.
Artykuł 17
1.
Z dniem 31 grudnia 1996 r. rozporządzenie (EWG) nr 1763/92 traci moc.
2.
Od dnia 1 stycznia 1997 r. rozporządzenie (EWG) nr 1762/92 stosuje się do zarządzania protokołami wciąż obowiązującymi w tym dniu oraz do zobowiązania wypłaty funduszy pozostających w ramach protokołów, których moc wygasła.
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1503/96
z dnia 29 lipca 1996 r.
w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do należności przywozowych w sektorze ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 11 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 3072/95 ustanawia metodę wyliczania procentu, o jaki należy zwiększyć cenę interwencyjną obowiązującą w dniu przywozu w celu wyliczenia należności przywozowych dotyczących ryżu bielonego; metoda ta uwzględnia kurs przeliczeniowy, koszty przetworzenia i wartość produktów ubocznych oraz kwotę przeznaczoną na ochronę przemysłu; dzień przywozu można ustalić jako datę przyjęcia zgłoszenia przez organy celne, zgodnie z treścią art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji;
artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 przewiduje, że stawki celne we Wspólnej Taryfie Celnej pobiera się od produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w momencie, gdy są one przywożone; jednakże w przypadku produktów określonych w art. 11 ust. 2 należność przywozowa równa będzie cenie interwencyjnej obowiązującej dla tych produktów w dniu przywozu, powiększonej o pewien procent zależnie od tego, czy jest to ryż łuskany czy bielony; ryż indica czy ryż japonica, i pomniejszonej o cenę przywozową, pod warunkiem że należność ta nie przekracza stawki celnej we Wspólnej Taryfie Celnej;
w sektorze ryżu występują szczególne trudności, związane z weryfikacją wartości produktów przywożonych; dlatego system przywozowej stawki ryczałtowej jest najbardziej odpowiedni dla wprowadzenia w życie wyników negocjacji Rundy Urugwajskiej; jednakże rozmowy techniczne między zainteresowanymi partnerami trwają nadal; do czasu zakończenia tych rozmów system stosowany w roku 1995/96 powinien zostać utrzymany jako środek zapobiegawczy;
w celu klasyfikowania przywożonych partii towaru produkty określone w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 muszą być dzielone dalej na szereg klas jakości; dlatego należy określić kody Nomenklatury Scalonej, którym będą odpowiadać te klasy jakości;
do celów wyliczenia należności przywozowej przy użyciu przywozowej stawki ryczałtowej powinny zostać wyliczone reprezentatywne ceny przywozowe CIF dla każdej z określonych klas jakości; do celów ustalenia tych cen muszą zostać określone notowania cen w odniesieniu do różnych klas jakości ryżu; dlatego należy określić te notowania;
w celu zachowania jasności i przejrzystości notowania cen różnych typów ryżu, znajdujące się w publikacjach wydawanych przez Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych Ameryki, stanowią obiektywną podstawę do ustalenia reprezentatywnych cen przywozowych CIF na ryż luzem; reprezentatywne ceny na rynku Stanów Zjednoczonych, rynku tajskim lub innego pochodzenia można przeliczyć na reprezentatywne ceny przywozowe CIF poprzez dodanie kosztów transportu morskiego obowiązujących na rynku czarterów między portami wyjściowymi i portem Wspólnoty; po uwzględnieniu wielkości transportu i handlu w portach na północy Europy, porty te stanowią miejsce przeznaczenia we Wspólnocie, dla którego notowania cen transportu morskiego są najlepiej znane publicznie, są najbardziej przejrzyste i najłatwiej dostępne; tym samym porty na północy Europy (Antwerpia, Rotterdam, Amsterdam, Gent) powinny zostać przyjęte jako miejsce przeznaczenia we Wspólnocie;
w celu monitorowania trendów w zakresie reprezentatywnych cen przywozowych CIF ustalonych w ten sposób potrzebne jest zapewnienie cotygodniowego monitorowania elementów składających się na ich wyliczenie;
do celów ustalenia należności celnych przywozowych dotyczących ryżu, określonych w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, okres dwóch tygodni na określenie reprezentatywnych cen przywozowych CIF na ryż luzem uwzględnia tendencje rynkowe bez wprowadzania elementów niepewności; na tej podstawie należy ustalić należności przywozowe dotyczące danego produktu po uwzględnieniu średniej reprezentatywnych cen przywozowych CIF notowanych w wyżej wymienionym okresie, raz na dwa tygodnie w środę i w ostatnim dniu roboczym każdego miesiąca;
wyliczone w ten sposób należności przywozowe mogą być stosowane przez okres dwóch tygodni bez znaczącego wpływu na ceny przywozowe, po zapłaceniu należności; jednakże w przypadku gdy przez okres wyliczania reprezentatywnych cen przywozowych CIF nie jest dostępne żadne notowanie cen danego produktu lub jeżeli po nagłych zmianach w elementach tworzących wyliczenie w omawianym okresie te reprezentatywne ceny przywozowe CIF podlegają większym wahaniom, muszą zostać podjęte środki w celu utrzymania reprezentatywnego charakteru cen przywozowych CIF na dany produkt;
cena ryżu basmati pochodzącego z Indii i Pakistanu jest zazwyczaj na rynku wyższa od ustalonej ceny reprezentatywnej; w roku 1993/94 była to różnica rzędu 250 ECU na tonę w przypadku ryżu basmati pochodzącego z Indii i 50 ECU na tonę w przypadku ryżu basmati pochodzącego z Pakistanu; w wyniku tego należności przywozowe na te odmiany ryżu powinny zostać zmniejszone o wyżej wymienione kwoty w celu utrzymania zgodności z zasadą ustanowioną w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 i zobowiązaniami międzynarodowymi Wspólnoty;
w przypadku braku notowania należy nadal stosować kwoty należności ustalonej na okres poprzedzający i, w przypadku większych wahań notowania, kosztu transportu morskiego lub kursu walutowego stosowanego do wyliczenia reprezentatywnej ceny przywozowej CIF na dany produkt, musi zostać przywrócony reprezentatywny charakter tej ceny, z uwzględnieniem tych zmian, przez poprawienie ustalonej należności zgodnie z odnotowaną różnicą; nawet w przypadku gdy takie poprawki są dokonywane, nie wpłynie to na regularne terminy ustalania należności;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Należności przywozowe określone w art. 11 ust. 1 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 są należnościami stosowanymi w czasie ustanowionym w art. 67 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 2
Należności przywozowe na ryż bielony objęty kodem CN 100630 są równe cenie interwencyjnej obowiązującej w momencie przywozu, powiększonej o:
- 163 % w przypadku ryżu indica,
- 167 % w przypadku ryżu japonica,
i pomniejszonej o cenę przywozową.
Jednakże należność ta nie może przekraczać stawki celnej we Wspólnej Taryfie Celnej.
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia ryż indica uważa się za ryż objęty kodami CN 10062017, 10062098, 10063027, 10063048, 10063067 i 10063098.
2.
Wszystkie pozostałe produkty objęte kodami CN 100620 i 100630 uważa się za ryż japonica.
Artykuł 4
1.
Należności przywozowe na produkty określone w art. 3 wylicza się raz w tygodniu, ale Komisja określa je raz na dwa tygodnie w środę i w ostatni dzień roboczy każdego miesiąca, na okres do pierwszego czwartku lipca 1995 r. od dnia 1 lipca danego roku, zgodnie z metodą przewidzianą w art. 5, i stosuje się odpowiednio od pierwszego dnia roboczego po ich ustaleniu i pierwszego dnia następnego miesiąca.
Jednakże, jeżeli wyliczenie z tygodnia następującego po ich ustaleniu wykaże, że należności przywozowe są o 10 ECU na tonę wyższe lub niższe niż należności obowiązujące, Komisja dokona odpowiedniego dostosowania.
Ustalenie należności, dokonane w ostatni dzień roboczy każdego miesiąca, opiera się na cenie interwencyjnej na następny miesiąc.
W przypadku gdy środa, w którą ustalone byłyby należności przywozowe, nie jest dniem roboczym dla Komisji, należności ustala się w najbliższy następujący dzień roboczy.
2.
Cena obowiązująca na rynku światowym, która ma być wykorzystana jako podstawa wyliczenia należności przywozowej, stanowi średnią tygodniowych reprezentatywnych cen przywozowych CIF na ryż luzem, określoną przy zastosowaniu metody przewidzianej w art. 5 i ustaloną w okresie dwóch poprzedzających tygodni.
3.
Należności przywozowe ustalone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem stosuje się do czasu ustalenia i wejścia w życie nowych należności.
Jednakże w przypadku braku notowania dla danego produktu, ze źródła odniesienia przewidzianego w art. 5, w okresie dwóch tygodni poprzedzających następne ustalenie należności, należności przywozowe ustalone poprzednio pozostają w mocy.
Za każdym razem, kiedy należności są ustalane lub dostosowywane, Komisja publikuje należności przywozowe i elementy stosowane do ich wyliczenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Ryż basmati objęty kodami CN ex10062017 i ex10062098 może korzystać z obniżki należności przywozowych o kwotę 250 ECU dla ryżu pochodzącego z Indii i o kwotę 50 ECU dla ryżu pochodzącego z Pakistanu.
Obniżkę tę wprowadza się w przypadku, gdy w momencie dopuszczenia produktu do swobodnego obrotu przedstawione zostaje pozwolenie na przywóz, którego wydanie uzależnione jest od złożenia zabepieczenia, oraz świadectwo autentyczności produktu.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 10 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [3] wymagane zabezpieczenie wynosi 275 ECU za tonę ryżu basmati pochodzącego z Indii i 75 ECU za tonę ryżu basmati pochodzącego z Pakistanu.
Świadectwo autentyczności sporządza się na formularzu, którego wzór przedstawiony jest w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Wydaje się je zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 81/92 [4].
Kwoty przewidziane w akapicie pierwszym niniejszego ustępu mogą zostać skorygowane w odpowiedzi na tendencje rynkowe.
Artykuł 5
1. Przy określaniu cen przywozowych ryżu określonego w art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 dla różnych typów ryżu luzem, określonych w art. 3, stosuje się następujące elementy:
a) cena CIF Rotterdam;
b) reprezentatywna cena na rynku tajskim;
c) reprezentatywna cena na rynku Stanów Zjednoczonych;
d) reprezentatywna cena na pozostałych rynkach;
e) średni koszt transportu morskiego między portem wyjściowym i jednym z portów Antwerpii, Rotterdamu, Amsterdamu i Gentu.
Cena przywozowa jest zazwyczaj ceną wskazaną w lit. a), ale przy braku tej ceny, zostaje ona ustalona na podstawie czynników wymienionych w lit. b), c) i e); ceny określone w lit. d) stosuje się tylko w braku cen określonych w lit. a), b) i c).
W razie braku notowań kosztu morskiego transportu ryżu stosuje się notowania kosztu morskiego transportu zbóż.
2.
Czynniki stosowane do wyliczenia ustala się i sprawdza raz w tygodniu na podstawie źródeł i klas jakości odniesienia wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Koszt transportu morskiego ustala się na podstawie informacji ogólnie dostępnych.
Jeżeli ustalona cena jest wyrażona jako C & F, zwiększa się ją o 0,75 %.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1505/96
z dnia 29 lipca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustalające dodatkowe należności celne przywozowe w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2916/95 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2916/95, w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2916/95, w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1385/96 [6], określa szczegółowe zasady wprowadzania systemu dodatkowych należności przywozowych oraz ustala dodatkowe należności przywozowe w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/96 [7] otworzyło nowe kontyngenty taryfowe na niektóre produkty w sektorze mięsa drobiowego w kontekście Światowej Organizacji Handlu; dodatkowe cło nie może być nakładane na produkty przywożone w ramach tych kontyngentów taryfowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 1484/95 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Dodatkowych należności ustanowionych w załączniku I nie stosuje się do przywozu w ramach rozporządzeń Komisji (WE) nr 1431/94 [8], (WE) nr 1474/95 [9] oraz (WE) nr 1251/96 [10]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1510/96
z dnia 26 lipca 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1192/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią działu nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1516/96
z dnia 29 lipca 1996 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2771/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1192/96 [4], zawiera obecnie obowiązującą Nomenklaturę Scaloną;
pewna liczba opisów podanych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 nie odpowiada już Nomenklaturze Scalonej; dlatego załącznik I do tego rozporządzenia powinien zostać zmieniony; w interesie przejrzystości zmiany te powinny zostać włączone do Załącznika zastępującego załącznik I;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1523/96
z dnia 24 lipca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1617/93 w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych dotyczących wspólnego planowania i koordynacji rozkładów, wspólnych przedsięwzięć i uzgodnień dotyczących taryf pasażerskich i towarowych w rejsowych połączeniach lotniczych oraz przydziału czasu na start lub lądowanie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3976/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu lotniczego [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 3,
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Porozumień i Pozycji Dominujących w Transporcie Lotniczym,
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1617/93 [3], zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, stwierdza, iż art. 85 ust. 3 Traktatu stosuje się do porozumień między przedsiębiorstwami w sektorze transportu lotniczego, decyzji związków takich przedsiębiorstw oraz praktyk uzgodnionych między takimi przedsiębiorstwami, które mają na celu m.in. przeprowadzanie konsultacji w sprawie taryf w przewozach pasażerów, ich bagażu, a także towarów lotami rejsowymi między portami lotniczymi Wspólnoty.
(2) Dwa podstawowe czynniki skłoniły do przyjęcia rozporządzenia zwalniającego z konsultacji w sprawie taryf towarowych:
- potrzeba pozostawienia liniom lotniczym czasu na dostosowanie się do wprowadzonych warunków konkurencji,
- potrzeba przyczynienia się do ogólnej akceptacji warunków porozumień między liniami, przynoszących korzyść zarówno przewoźnikom, jak i użytkownikom.
(3) W odniesieniu do czynnika pierwszego, należy zauważyć, iż linie lotnicze otrzymały okres ośmiu lat na dostosowanie się do warunków zwiększonej konkurencji od momentu przyjęcia rozporządzenia (EWG) nr 3976/87.
Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych [4], zmienionym Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, dostęp do rynku ma być całkowicie zliberalizowany od dnia 1 kwietnia 1997 r.
(4) Okres taki wydaje się wystarczający na dostosowanie się do nowych wymogów rynku, nie istnieją też powody uzasadniające wydłużenie tego okresu.
(5) W przypadku porozumień między liniami muszą być wzięte pod uwagę następujące okoliczności:
- według informacji i dokumentów dostarczonych przez linie lotnicze oraz Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych stawki wynikłe z konsultacji w sprawie taryf są do 70 % wyższe niż ceny rynkowe.
Efekt jest w szczególności taki, że przesyłki objęte porozumieniami między liniami przewozi się po stawkach negocjowanych między nadawcami a przewoźnikami lub ich przedstawicielami, które nie pozostają w realnym związku ze stawkami wynikających z konsultacji w sprawie taryf.
Ustalono zatem, że w niektórych wypadkach stosuje się taryfy poniżej połowy wartości ustalonej w trakcie konsultacji,
- ustalono również, iż linie lotnicze nie biorące udziału w konsultacjach w sprawie taryf przewożą towary na podstawie porozumień między liniami,
- według informacji dostarczonych przez linie lotnicze odsetek przesyłek przewożonych wewnątrz Wspólnoty na podstawie porozumień między liniami spadł z 30 % w 1991 r. do 11 % na koniec 1994 r.
W przypadku niektórych linii lotniczych odsetek ten wynosi poniżej 2 %,
- w niektórych przypadkach bardzo wysokie taryfy ustalone w trakcie konsultacji stosuje się do nadawców, nawet jeśli nie ma porozumień między liniami,
- niektóre linie lotnicze podjęły próby reformy systemu ustalania taryf w trakcie konsultacji i wprowadzenia niższych taryf, ale próby te zawiodły.
(6) W związku z powyższym konsultacje w sprawie taryf nie są już konieczne do akceptacji ogólnych warunków porozumień między liniami.
Konsultacje te skutkują również ustalaniem wysokich taryf, z uszczerbkiem dla użytkowników i nie przyczyniają się już do sprawnego zawierania porozumień między liniami, biorąc pod uwagę małą liczbę umów oraz okoliczność, iż zawiera się je przede wszystkim na bazie dwustronnej.
(7) W związku z powyższym konsultacje w sprawie taryf towarowych należy wykluczyć z zakresu objętego rozporządzeniem (EWG) nr 1617/93.
(8) Należy pozostawić czas na wprowadzenie zmian do odnośnych porozumień i uzgodnionych praktyk,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1617/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— przeprowadzanie konsultacji w sprawie taryf w przewozach pasażerów i ich bagażu lotami rejsowymi między portami lotniczymi Wspólnoty."
2) W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje brzmienie:"Szczególne przepisy co do konsultacji w sprawie taryf pasażerskich";
b) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) sformułowania wstępne otrzymują brzmienie:"Wyłączenie dotyczące przeprowadzania konsultacji w sprawie taryf pasażerskich stosuje się wyłącznie, gdy spełnione są poniższe warunki:";
ii) litera a) otrzymuje brzmienie:
"a) uczestnicy omawiają wyłącznie opłaty lotnicze płatne przez użytkowników transportu lotniczego bezpośrednio przewoźnikowi lub jego autoryzowanym przedstawicielom za przewozy pasażerów lotami rejsowymi, jak również warunki związane z tymi opłatami i stawkami.
Konsultacje nie wkraczają w obszar, dla którego będą dostępne taryfy;"
iii) litera c) otrzymuje brzmienie:
"c) taryfy pasażerskie będące przedmiotem konsultacji uczestniczący przewoźnicy lotniczy stosują bez rozróżnienia ze względu na przynależność państwową pasażera lub miejsce zamieszkania;"
iv) litera e) otrzymuje brzmienie:
"e) konsultacje nie są dla uczestników wiążące, tzn. po konsultacjach uczestnicy zachowują prawo do niezależnych działań w zakresie taryf pasażerskich;".
Artykuł 2
Celem dostosowania do niniejszego rozporządzenia obowiązujące porozumienia i uzgodnione praktyki mogą zostać zmienione do dnia 30 czerwca 1997 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1524/96
z dnia 30 lipca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3298/94 w odniesieniu do systemu ekopunktów dla samochodów ciężarowych znajdujących się w tranzycie przez Austrię
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 11 ust. 6 i załącznik 4 do protokołu 9,
a także mając na uwadze, co następuje: protokół 9 Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji stanowi o specjalnym systemie dotyczącym tranzytu pojazdów przewożących ładunki ciężkie przez terytorium Austrii, opartego na systemie praw tranzytu (ekopunkty);
artykuł 14 protokołu 9 zapewnia utrzymanie niedyskryminacyjnej bezpośredniej kontroli na granicy między Austrią a innymi Państwami Członkowskimi w celu sprawdzania ekopunktów wydanych na mocy przepisów art. 11 oraz istniejącymi kwotami podróży dwustronnych przewidzianych w art. 12 protokołu 9 jedynie do dnia 31 grudnia 1996 r.;
wprowadzenie w życie art. 11 protokołu 9 po dniu 31 grudnia 1996 r. może być skutecznie zapewnione poprzez inne metody kontroli, wśród nich systemy kontroli elektronicznej;
Komisja powinna przyjąć szczegółowe środki dotyczące niewyjaśnionych problemów technicznych odnoszących się do systemu ekopunktów przewidzianych we wspólnej deklaracji 18 do Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3298/94 [1] należy odpowiednio zmienić;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 16 protokołu 9,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3298/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3298/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. ustanawiające szczegółowe środki dotyczące systemu praw tranzytu (ekopunkty) dla samochodów ciężarowych znajdujących się w tranzycie przez Austrię"
.
2) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Kierowca pojazdu silnikowego samochodu ciężarowego na terytorium Austrii posiada i udostępnia do kontroli na żądanie organów nadzoru:
a) albo należycie wypełniony standardowy formularz, albo świadectwo austriackie potwierdzające opłacenie ekopunktów na daną podróż, oparte na wzorze z załącznika A, zwane dalej "ekokartą";
b) lub urządzenie elektroniczne, zamocowane do pojazdu silnikowego, które umożliwia automatyczne obciążenie ekopunktami, zwane dalej ekoetykietą;
c) lub właściwą dokumentację, jak określono w art. 13, która wykazuje, że jest wykonywany przejazd niepodlegający ekopunktom, jak określono w załączniku C;
d) lub właściwą dokumentację wykazującą, że nie jest dokonywany przejazd tranzytowy, a gdy pojazd jest wyposażony w ekoetykietę, ekoetykieta wskazuje na to.
Właściwe organy austriackie wydają ekokartę po uiszczeniu opłaty za wyprodukowanie i dystrybucję ekopunktów i ekokart, oraz zainstalują we właściwych miejscach określone urządzenia do odczytywania ekoetykiet.
2.
Ekoetykiety są produkowane, programowane i instalowane zgodnie z ogólnymi warunkami technicznymi określonymi w załączniku F. Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mają prawo do zatwierdzania, programowania i instalowania ekoetykiet.
Ekoetykiety są tak programowane, aby zawierały informacje o kraju rejestracji i wartość NOx pojazdu silnikowego, jak stanowi dokument zgodności produkcji (COP), określony w ust. 4.
3.
Ekoetykieta jest przymocowana do przedniej szyby pojazdu. Umieszcza się ją zgodnie z załącznikiem G. Jest nieprzenoszalna.
4.
Kierowca samochodu ciężarowego, zarejestrowanego w dniu lub po dniu 1 października 1990 r. posiada i okazuje na żądanie dokument zgodności produkcji (COP), oparty na wzorze z załącznika B, jako dowód na emisje NOx danego pojazdu.
Dla samochodu ciężarowego zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 października 1990 r. lub w których przypadku dokument taki nie może być okazany, zakłada się, że posiada on wartość COP równą 15,8 g/kWh.
5.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o organach krajowych upoważnionych do wydawania dokumentów i ekoetykiet, określonych w ust. 1-4."
3) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
O ile pojazd nie posiada ekoetykiety, odpowiednia liczba ekopunktów jest przypisywana ekokarcie i wykreślana z karty. Ekopunkty są wykreślane przez podpisanie w taki sposób, że podpis rozciąga się zarówno na ekopunktach, jak i na formularzu, do którego zostały przymocowane.
Zamiast podpisu można stosować stempel.
Ekokartę posiadającą odpowiednią liczbę ekopunktów należy przekazać organom nadzorczym Państwa Członkowskiego rejestracji pojazdu silnikowego lub Austrii, która zwróci kopię z dowodem opłaty.
2.
O ile pojazd jest wyposażony w ekoetykietę po potwierdzeniu, że podejmuje przejazd tranzytowy wymagający ekopunktów, liczba ekopunktów równoważna informacji o emisjach NOx zawartych w ekoetykietce pojazdu jest odejmowana od ogólnej sumy ekopunktów przyznanych Państwu Członkowskiemu, w którym pojazd jest zarejestrowany.
Dokonuje się tego za pomocą infrastruktury zapewnionej i obsługiwanej przez organy austriackie.
W przypadku pojazdów wyposażonych w ekoetykiety, które wykonują podróż w obie strony, należy tak ustawić ekoetykietę, aby wskazywała, że przed wjazdem na terytorium Austrii odbywał się przejazd nietranzytowy.
3.
W przypadku korzystania z ekokarty oraz gdy zmieniana jest jednostka ciągnąca w trakcie przejazdu tranzytowego, dowód opłaty przy wjeździe pozostaje ważny i należy go zachować.
W przypadku gdy wartość COP nowej jednostki ciągnącej przekracza wartość wskazaną na formularzu, dodatkowe ekopunkty, przymocowane do nowej karty, są anulowane w chwili opuszczania kraju.
4.
W przypadku podróży wymagającej ekopunktów ekokarta lub ekoetykieta zastępuje wszystkie austriackie formy stosowane dla statystyk transportowych.
5.
Właściwe organy Państw Członkowskich systematycznie powiadamiają Komisję o ilości punktów wykorzystanych w ekokartach.
Oryginały lub kopie formularzy, na których zostały wykreślone ekopunkty, są udostępniane, o ile okaże się to konieczne, poszczególnym organom krajowym lub Komisji.
Alternatywnie, o ile pojazd jest wyposażony w ekoetykietę, organy austriackie udostępnią konieczną informację wyznaczonemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym pojazd został zarejestrowany, w ciągu 48 godzin, że został wykonany przejazd tranzytowy.
Taką informację udostępnia się także Komisji.
6.
Ustępy 1-5 stosuje się bez uszczerbku dla art. 14a"
4) W art. 3 ust. 3 wyrazy początkowe otrzymują brzmienie:
"Bez względu na ust. 2 ciągły tranzyt przez Austrię z wykorzystaniem terminali kolejowych uważa się za podróże:"
5) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Ekopunkty są ważne w okresie od dnia 1 stycznia roku, dla którego zostały przypisane, do dnia 31 stycznia następnego roku."
6) W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"W przypadku powtarzających się naruszeń niniejszego rozporządzenia art. 8 ust. 3 i art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 stosuje się [2].";
b) ustępy 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Komisja i właściwe organy Państw Członkowskich udzielają, każde w granicach swej właściwości, innym państwom pomocy administracyjnej w prowadzeniu dochodzeń i ściganiu naruszeń protokołu 9 lub niniejszego rozporządzenia, w szczególności w celu upewnienia się, że ekokarty i ekoetykiety są właściwie używane.
3.
Mogą być przeprowadzane kontrole w punktach innych niż na granicy, zarządzane przez Państwo Członkowskie, przy należytym stosowaniu zasady niedyskryminacji.";
c) dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:
"4.
Austriackie organy nadzorcze mogą, uwzględniając zasadę proporcjonalności, podjąć odpowiednie środki, jeżeli pojazd jest wyposażony w ekoetykietę i zaistnieje przynajmniej jedna z poniższych sytuacji:
a) pojazd lub jego kierowca wielokrotnie dopuścił się nadużyć;
b) na koncie kraju, w którym pojazd jest zarejestrowany, nie ma wystarczającej ilości ekopunktów;
c) ekoetykieta nosi ślady manipulowania lub została zmieniona przez inny organ niż upoważniony w art. 1 ust. 2;
d) Państwo Członkowskie nie przyznało pojazdowi odpowiedniej ilości ekopunktów do przejazdu tranzytowego;
e) pojazd nie jest zaopatrzony we właściwą dokumentację zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. c) lub d), w celu usprawiedliwienia, dlaczego ekoetykieta została ustawiona tak, że wskazuje, że przez terytorium Austrii jest wykonywany przejazd nietranzytowy;
f) gdy ekoetykieta określona w załączniku F nie jest załadowana odpowiednią ilością ekopunktów do wykonania przejazdu tranzytowego.
5.
Austriackie organy nadzorcze mogą, uwzględniając zasadę proporcjonalności, podjąć odpowiednie środki, jeżeli pojazd nie jest wyposażony w ekoetykietę i zaistnieje przynajmniej jedna z poniższych sytuacji:
a) ekokarta nie zostaje przedstawiona organom kontrolnym zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia;
b) zostaje przedstawiona ekokarta, która jest niekompletna lub niewłaściwa, lub do której ekopunkty nie są właściwie przymocowane;
c) pojazd mechaniczny nie jest wyposażony w odpowiednią dokumentację uzasadniającą, że nie potrzebuje ekopunktów."
7) W art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wydrukowane ekopunkty, które są przeznaczone do przymocowania do ekokart, są udostępniane Państwom Członkowskim każdego roku w dwóch ratach — pierwszej przed dniem 1 października poprzedniego roku, a drugiej przed dniem 1 marca danego roku.
Gdy wystąpią okoliczności przewidziane w art. 11 ust. 2 lit. c) protokołu 9, liczba ekopunktów jest zmniejszana w danym roku zgodnie z metodą ustanowioną w pkt 3 załącznika 5 do Protokołu."
8) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Właściwe organy Państw Członkowskich przydzielają swoje ekopunkty danym przewoźnikom mającym siedzibę na ich terytorium.
2.
Każdego roku właściwe organy Państwa Członkowskiego wskazują i zwracają Komisji, najpóźniej do dnia 15 października, wszystkie ekopunkty, które na podstawie dostępnych danych i prognoz ruchu w ostatnich miesiącach roku najprawdopodobniej nie zostaną wykorzystane przed końcem roku."
9) W art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Ekopunkty z rezerwy Wspólnoty są przydzielane przez Komisję Państwom Członkowskim zgodnie z procedurą określoną w art. 16 protokołu 9 przynajmniej na jeden miesiąc przed zakończeniem danego roku.
Ponowne przydzielenie jest ważone zgodnie z następującymi kryteriami, jak wyszczególniono w załączniku E:
- specjalna pozycja Grecji i Włoch,
- skutek zjednoczenia Niemiec,
- promocja alternatywnych sposobów transportu przez Austrię, w szczególności "Rollende Landstraße",
- ilość ekopunktów przyznanych Państwu Członkowskiemu i rzeczywiście przez niego wykorzystana,
- przeciętnie wielkości NOx dla pojazdów z Państw Członkowskich znajdujących się w tranzycie,
- wypadki nieprzewidziane."
10) W art. 10 skreśla się wyrazy "w związku z Aktem Przystąpienia Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji".
11) W art. 10 wyrazy "W drodze wyjaśnienia od" zastępuje się wyrazami "Do celów".
12) Dodaje się art. 14a w brzmieniu:
"Artykuł 14a
Dla okresu przejściowego wygasającego w dniu 31 grudnia 1997 r. korzystanie albo z ekokart, albo z ekoetykiet jest dopuszczone do administrowania ruchem tranzytowym.
Od dnia 1 stycznia 1998 r. Komisja zezwala każdemu Państwu Członkowskiemu na korzystanie z rocznych ekokart do maksimum 0,6 % ogólnej liczby ekopunktów przyznanych danemu Państwu Członkowskiemu ustanowione w art. 9.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję najpóźniej 1 sierpnia każdego roku o liczbie ekopunktów, które życzą sobie wykorzystać na ekokartach w następnym roku.
Te ekopunkty są udostępniane przez Komisję w jednej transzy przed 1 grudnia.
Te ekokarty są udostępniane zgodnie z art. 1 ust. 1 akapit drugi."
13) Załącznik E zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
14) Dodaje się załączniki F i G określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1527/96
z dnia 30 lipca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3072/95 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 2 i art. 14 ust. 16,
a także mając na uwadze, co następuje: ceny skupu interwencyjnego za ryż niełuskany przewidziane w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 zastępuje się od roku gospodarczego 1996/97 jednolitą ceną interwencyjną; w odniesieniu do przejścia od roku gospodarczego 1995/96 do roku gospodarczego 1996/97, gdy obniżka refundacji na koniec roku gospodarczego uwzględniona w art. 12 ust. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1029/96 [4] jest obliczona, powinno się wziąć pod uwagę różnicę między ceną skupu interwencyjnego za ryż niełuskany bez miesięcznych podwyżek z poprzedniego roku gospodarczego i ceną skupu interwencyjnego w nowym roku gospodarczym; pozwoli to uniknąć zbyt wysokiego poziomu obniżki w wyniku zastosowania ceny skupu interwencyjnego przewidzianej w rozporządzeniu (EWG) nr 1418/76 zamiast ceny skupu interwencyjnego przewidzianej w art. 5 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
należy wskazać, aby pierwsza korekta refundacji była dokonana pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po tym, w którym złożono wniosek o pozwolenie;
z przyczyn statystycznych, Państwa Członkowskie powinny powiadamiać codziennie o ilościach ryżu objętego pozwoleniem na przywóz dla każdego terenu pochodzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1162/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 12 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Pierwszą korektę należy dokonać pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po tym, w którym złożono wniosek o pozwolenie.
Kolejne korekty stosuje się do każdego miesiąca."
2) W art. 12 ust. 5 lit. a) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże z uwagi na przejście od roku gospodarczego 1995/96 do roku gospodarczego 1996/97, stosuje się różnicę między cenami skupu interwencyjnego przewidzianymi w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) 1418/76 za ryż niełuskany bez miesięcznych podwyżek w roku gospodarczym 1995/96 a ceną skupu interwencyjnego w roku gospodarczym 1996/97."
3) W art. 13 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Odnośnie do wydanych pozwoleń, Państwa Członkowskie przekazują codziennie informację o ilościach objętych pozwoleniami według kodów produktów, a w odniesieniu do pszenicy zwykłej według klasy jakości i pochodzenia.
Pochodzenie wskazuje się również w pozwoleniach na przywóz ryżu."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/96
z dnia 30 lipca 1996 r.
w sprawie zasad stosowania dodatkowych ceł w przywozie owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1363/95 [2], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 cło przywozowe, stosowane dodatkowo do cła przewidzianego we Wspólnej Taryfie Celnej ("cło dodatkowe"), może być nakładane na niektóre produkty objęte tym rozporządzeniem, jeżeli zostaną spełnione warunki art. 5 Porozumienia w sprawie Rolnictwa [3], chyba że nie ma ryzyka zakłócenia rynku wspólnotowego lub wpływ byłby nieproporcjonalny do oczekiwanego rozwiązania;
dodatkowe cło może być nałożone, jeżeli wielkości przywozu danych produktów, ustalone na podstawie pozwoleń na przywóz wydanych przez Państwa Członkowskie lub przez producentów, które zostały wprowadzone w ramach umów preferencyjnych, przekraczają wartości progowe ustalone według produktu i okresu stosowania, określone w art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie Rolnictwa;
dodatkowe cło może być nałożone tylko na towary przywożone, których klasyfikacja taryfowa, dokonana zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 3223/94 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2933/95 [5], pociąga za sobą zastosowanie najwyższego cła specyficznego, oraz na towary przywożone poza kontyngentami taryfowymi ustalonymi w ramach Światowej Organizacji Handlu; żadne dodatkowe cło nie może być nałożone na produkty, które korzystają z preferencji w odniesieniu do ceny przywozowej, w stopniu, w jakim ich klasyfikacja taryfowa nie pociąga za sobą zastosowania najwyższego cła specyficznego;
w przypadku przywozu korzystającego z preferencji taryfowych odnośnie do cła ad valorem, obliczanie dodatkowej opłaty celnej musi uwzględniać ten fakt;
towary w drodze do Wspólnoty są zwolnione z dodatkowego cła; powinny zatem być ustanowione przepisy szczególne w tej sprawie;
wprowadzenie systemu pozwoleń na przywóz nie będzie stanowiło przeszkody do zastąpienia go szybką procedurę komputerową rejestrowania przywozu tak szybko, jak będzie to możliwe do wykonania z prawnego i praktycznego punktu widzenia; ocena tego zostanie dokonana do dnia 31 grudnia 1997 r.;
Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatkowe cło przywozowe, określone w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, zwane dalej "cłem dodatkowym", może być stosowane w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na warunkach określonych poniżej.
Artykuł 2
Wartości progowe i okresy stosowane dla każdego z produktów wymienionych w Załączniku są ustalane każdego roku.
Artykuł 3
1. Jeżeli okaże się, że ilość przywiezionego produktu, do którego stosuje się specjalną klauzulę ochronną, przekroczyła w danym okresie wartość progową ustaloną zgodnie z art. 2, jak określono w wydanym pozwoleniu na przywóz, sporządzonym zgodnie z art. 22 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, lub w procedurze wprowadzonej w ramach umowy preferencyjnej, Komisja nakłada dodatkowe cło.
2.
Stosuje się je do towarów objętych pozwoleniem na przywóz wydanym po dacie wprowadzenia opłaty oraz w odniesieniu do przywozu, który ma miejsce po tej dacie w przypadku procedury, w rozumieniu ust. 1, wprowadzonej w ramach umowy preferencyjnej, pod warunkiem że:
- ich klasyfikacja taryfowa, dokonana zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 3223/94, pociąga za sobą zastosowanie najwyższego cła specyficznego stosowanego do przywozu towarów o danym pochodzeniu,
- przywóz jest dokonany w okresie stosowania dodatkowego cła.
Artykuł 4
1.
Dodatkowe cło nałożone na mocy art. 3 stanowi jedną trzecią cła stosowanego wobec danego produktu we Wspólnej Taryfie Celnej.
2.
Jednakże w przypadku przywozu korzystającego z preferencji taryfowych odnośnie do cła ad valorem dodatkowe cło stanowi jedną trzecią cła specyficznego na ten produkt, jeżeli stosuje się art. 3 ust. 2.
Artykuł 5
1.
Z dodatkowego cła są zwolnione:
a) towary przywożone w ramach kontyngentów taryfowych wymienionych w załączniku 7 do nomenklatury scalonej;
b) towary w drodze do Wspólnoty, określone w ust. 2.
2.
Za towary w drodze do Wspólnoty uważa się towary, które:
- opuściły kraj pochodzenia przed podjęciem decyzji o nałożeniu dodatkowego cła, oraz
- są transportowane z zastosowaniem dokumentu przewozowego ważnego od miejsca załadunku w kraju pochodzenia do miejsca rozładunku we Wspólnocie, który został sporządzony przed nałożeniem dodatkowego cła.
3.
Zainteresowane strony dostarczają organom celnym dowód na to, że zostały spełnione wymogi ust. 2.
Jednakże organy te mogą uznać, że towary opuściły kraj pochodzenia przed datą nałożenia dodatkowego cła, jeżeli zostanie dostarczony jeden z następujących dokumentów:
- dla transportu morskiego – konosament wskazujący, że załadunek miał miejsce przed tą datą,
- dla transportu kolejowego – list przewozowy przyjęty przez władze kolejowe kraju pochodzenia przed tą datą,
- dla transportu drogowego – umowę przewozu drogowego (CMR) lub inny dokument tranzytowy sporządzony w kraju pochodzenia przed tą datą, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w dwustronnych lub wielostronnych umowach zawartych w kontekście tranzytu wspólnotowego lub wspólnego tranzytu,
- dla transportu lotniczego – lotniczy list przewozowy wskazujący, że linia lotnicza przyjęła towary przed tą datą.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1577/96
z dnia 30 lipca 1996 r.
wprowadzające specjalny środek w odniesieniu do niektórych roślin strączkowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 762/89 [4] wprowadziło specjalny środek w odniesieniu do niektórych roślin strączkowych; rozporządzenie to traci moc z dniem 30 czerwca 1996 r.;
utrzymanie upraw roślin strączkowych takich jak soczewica, ciecierzyca i wyka ma gospodarcze znaczenie dla Wspólnoty;
utrzymanie tych upraw można osiągnąć poprzez przyznawanie pomocy na hektar; należy ustalić stawkę pomocy umożliwiającą osiągnięcie wyżej wymienionego celu; obecna stawka pomocy w wysokości 181 ECU na hektar jest zadawalająca;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1765/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., ustanawiające dla producentów niektórych roślin uprawnych system wsparcia [5], określa ograniczenia w stosunku do obszarów, które objęte są pomocą wyrównawczą, w szczególności odnośnie roślin oleistych; uprawa takich roślin strączkowych stanowi ważną alternatywę i zapobiega nierównowadze na rynku wspólnotowym; jednakże należy unikać nadmiernego rozszerzania obszarów pod takie uprawy; można to osiągnąć przez ustalenie maksymalnej gwarantowanej powierzchni 400000 hektarów;
rozporządzenie (EWG) nr 762/89 przewiduje stosowanie kar odnośnie do pomocy udzielonej w roku gospodarczym w następstwie przekroczenia maksymalnej gwarantowanej powierzchni; niniejsze rozporządzenie przewiduje stosowanie kar w przypadku przekroczenia maksymalnej gwarantowanej powierzchni w trakcie bieżącego roku gospodarczego; środki przejściowe powinny zostać podjęte przez Komisję, aby uniknąć stosowania dwóch kar w pierwszym roku stosowania, mianowicie od 1 lipca 1996 do 30 czerwca 1997 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pomoc przyznaje się na produkcję następujących roślin strączkowych:
a) soczewicy objętej kodem CN 07134090, innych;
b) ciecierzycy objętej kodem CN 07132090, innych;
c) wyki gatunku Vicia sativa L.i Vicia ervilla Willd objętej kodem CN ex07139090, innych.
Artykuł 2
1.
Pomoc przyznaje się przez rok gospodarczy na produkcję roślin strączkowych objętych art. 1.
Rok gospodarczy trwa od 1 lipca do 30 czerwca.
Działka uprawna, która jest przedmiotem wniosku o pomoc na hektar w ramach systemu finansowanego zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 [6], jest wyłączona z korzyści wypłaty pomocy przyznawanej w ramach niniejszego systemu.
2.
Bez uszczerbku dla art. 3, pomoc na hektar obszaru obsianego i uprzątniętego ze zbiorów wynosi 181 ECU na hektar.
Artykuł 3
Jeśli obszary obsiane roślinami strączkowymi objęte art. 1 przekraczają maksymalną gwarantowaną powierzchnię 400000 hektarów, pomoc w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego jest odpowiednio zmniejszana.
Artykuł 4
1. Wprowadzoną niniejszym rozporządzeniem pomoc do produkcji uznaje się za interwencję mającą na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
2.
Dodaje się następujące tiret do art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 [7]:
"— specjalny środek w odniesieniu do niektórych roślin strączkowych, ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1575/96 [8];"
Article 5
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję najpóźniej do 15 września każdego roku gospodarczego o obszarach objętych wnioskami o pomoc.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję najpóźniej do 1 listopada każdego roku gospodarczego o obszarach, dla których przyznaje się pomoc.
Artykuł 6
1.
Komisja określa przepisy wykonawcze, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 603/95 [9].
Zgodnie z tą procedurą Komisja określa przekroczenie w maksymalnej gwarantowanej powierzchni i określa ostateczną kwotę pomocy nie później niż 15 listopada danego roku gospodarczego.
2.
Jeśli konieczne konieczne jest podjęcie środków przejściowych w celu ułatwienia przejścia od systemu obowiązującego obecnie do systemu ustanowionego niniejszym rozporządzeniem, przyjmuje się je zgodnie z procedurą określoną w ust. 1.
3.
Po upływie trzech lat gospodarczych systemu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu, Komisja sporządza sprawozdanie na temat jego stosowania, któremu towarzyszą, jeżeli to konieczne, odpowiednie wnioski.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku gospodarczego 1996/1997.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1581/96
z dnia 30 lipca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie nr 136/66/EWG [4] ustanawia w art. 2a, że stawki Wspólnej Taryfy Celnej stosuje się do produktów, włączając oliwę z oliwek, z zastrzeżeniem wspólnej organizacji rynku, oraz w art. 11, że tę pomoc w odniesieniu do oliwy z oliwek przyznaje się tylko w odniesieniu do oliwy wyprodukowanej we Wspólnocie;
system zróżnicowanych opłat rolnych zastąpiony został stałymi wspólnymi cłami w wyniku wprowadzania w życie porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej; cechą sektora oliwy z oliwek jest naturalna fluktuacja zbiorów, która powoduje jego nierówną produkcję we Wspólnocie; doświadczenie pokazuje, że w celu zapewnienia dostaw na rynek oraz w celu uniknięcia znaczących wahań cen, należy zapewnić opcję umożliwiającą dokonywanie przywozów po obniżonej stawce celnej;
w związku z faktem, że wyżej wymieniona stawka wspólnego cła uwzględnia zabezpieczenie wniesione wcześniej na ilości oliwy z oliwek dopuszczone do swobodnego obrotu, uprawnienie do pomocy w odniesieniu do konsumpcji oliwy z oliwek nie powinno być ograniczone do oliwy wyprodukowanej we Wspólnocie, ani nie powinna być utrzymana różnica w poziomie refundacji produkcyjnych na wytwarzanie oliwy puszkowanej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2a istniejący tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1 i dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Bez względu na ust. 1, jeżeli cena rynkowa oliwy z oliwek we Wspólnocie znacznie przewyższa cenę interwencyjną w ciągu okresu co najmniej trzech miesięcy, wówczas, w celu zapewnienia, że rynek wspólnotowy jest odpowiednio zaopatrywany w oliwę z oliwek poprzez przywóz z państw trzecich, Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38:
- częściowo lub całkowicie zawiesić stosowanie wspólnych ceł na oliwę z oliwek oraz ustanowić szczegółowe regulacje dotyczące każdego takiego zawieszenia,
- otworzyć kontyngent przywozowy w odniesieniu do przywozu oliwy z oliwek o wspólnej zmniejszonej stawce celnej oraz ustanowić szczegółowe regulacje dotyczące zarządzania każdym takim kontyngentem.
Środki te stosuje się przez ściśle wymagany minimalny okres, który w żadnym wypadku nie może przekroczyć końca danego roku gospodarczego.".
2.
Artykuł 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli docelowa cena produkcji, pomniejszona o pomoc produkcyjną, jest większa niż reprezentatywna cena rynkowa oliwy z oliwek, pomocy w odniesieniu do konsumpcji udziela się w odniesieniu do oliwy z oliwek znajdującej się na rynku wspólnotowym.
Ta pomoc jest równa różnicy między tymi dwiema kwotami.".
3.
W art. 20a ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Refundacja jest równa kwocie wskazanej w akapicie pierwszym, powiększonej o kwotę równą stosowanej pomocy w odniesieniu do konsumpcji w dniu dokonania refundacji.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1596/96
z dnia 30 lipca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2392/86 ustanawiające wspólnotowy rejestr winnic
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 80,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
a także mając na uwadze, co następuje: środki przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 2392/86 [3] muszą być wystarczająco elastyczne, aby umożliwić im dostosowanie do zmian we wspólnej organizacji rynku wina; techniczne trudności napotkane przez niektóre Państwa Członkowskie przy ustanawianiu rejestru winnic powodują, że niezbędne jest przedłużenie terminów ustanowionych w art. 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86:
a) w akapicie pierwszym datę "31 grudnia 1996 r." zastępuje się datą "31 grudnia 1998 r.";
b) w akapicie piątym datę "31 grudnia 1996 r." zastępuje się datą "31 grudnia 1997 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 lipca 1996 r.
dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2]
stanowiąc zgodnie z procedurą, określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Prace badawcze w dziedzinie środków ochrony roślin przyczyniają się do stałego trwałego ulepszania produkcji i zamawiania dużej ilości żywności dobrej jakości i po przystępnych cenach.
(2) Prace badawcze w dziedzinie ochrony roślin przyczyniają się do trwałego ulepszania produkcji roślinnej.
(3) Środki ochrony roślin, w szczególności te, które są wynikiem długich i kosztownych prac badawczych, będą nadal opracowywane we Wspólnocie i w Europie, jeżeli zostaną one objęte korzystnymi przepisami, zapewniającymi dostateczną ochronę, zachęcającą do kontynuowania prac badawczych.
(4) Konkurencyjność sektora ochrony roślin wymaga, ze względu na charakter tej branży, zapewnienia poziomu bezpieczeństwa działalności innowacyjnej na poziomie równoważnym temu, jaki jest zapewniony produktom leczniczym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącym stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych [4].
(5) W chwili obecnej okres, jaki upływa między dokonaniem zgłoszenia o patent dla nowego środka ochrony roślin a wydaniem zezwolenia na wprowadzenie wspomnianego środka ochrony roślin do obrotu powoduje, że okres rzeczywistej ochrony na podstawie patentu jest niewystarczający dla pokrycia kosztów inwestycji poniesionych na prace badawcze oraz dla wytworzenia zasobów niezbędnych do utrzymania wysokiego poziomu prac badawczych.
(6) Sytuacja ta prowadzi do braku ochrony, co jest krzywdzące dla prac badawczych w dziedzinie ochrony roślin oraz dla konkurencyjności tego sektora.
(7) Jednym z głównych celów dodatkowego świadectwa ochronnego jest zapewnienie przemysłowi europejskiemu takich samych warunków konkurencyjności, w jakich działa przemysł północnoamerykański i japoński.
(8) W swojej rezolucji z dnia 1 lutego 1993 r. [5] w sprawie wspólnotowego programu polityki i działań w odniesieniu do środowiska naturalnego i trwałego rozwoju, Rada przyjęła ogólne założenia i strategię programu przedstawionego przez Komisję, w których podkreśla się współzależność między wzrostem gospodarczym i jakością środowiska naturalnego; lepsza ochrona środowiska naturalnego oznacza utrzymanie gospodarczej konkurencyjności przemysłu; w związku z tym wydawanie dodatkowego świadectwa ochronnego może być uznane za środek sprzyjający ochronie środowiska naturalnego.
(9) Na poziomie wspólnotowym powinno być wprowadzone jednolite rozwiązanie, które zapobiegałoby zróżnicowanemu rozwojowi ustawodawstw krajowych, prowadzącemu do dalszych różnic, które mogłyby prawdopodobnie utrudniać swobodny przepływ środków ochrony roślin we Wspólnocie i w ten sposób bezpośrednio wpływać na funkcjonowanie rynku wewnętrznego; pozostaje to w zgodzie z zasadą pomocniczości zdefiniowaną w art. 3b Traktatu.
(10) Z tego względu niezbędne jest stworzenie dodatkowego świadectwa ochronnego wydawanego na takich samych warunkach przez każde z Państw Członkowskich na wniosek uprawnionego z patentu krajowego lub patentu europejskiego na środek ochrony roślin, dla którego wydane zostało zezwolenie na wprowadzenie go do obrotu; rozporządzenie jest w tej sytuacji najwłaściwszym instrumentem prawnym.
(11) Okres ochrony przyznanej na mocy świadectwem powinien zapewniać właściwą i skuteczną ochronę; w tym celu uprawniony, zarówno z patentu, jak i świadectwa, powinien mieć możliwość korzystania z całego, maksymalnie piętnastoletniego okresu wyłączności, liczonego od chwili uzyskania pierwszego zezwolenia na wprowadzenie danego środka ochrony roślin do obrotu we Wspólnocie.
(12) Niemniej jednak w sektorze tak złożonym i wrażliwym, jakim jest ochrona roślin, muszą być wzięte pod uwagę wszystkie wchodzące w grę interesy; w tym celu świadectwo nie może być wydawane na okres przekraczający pięć lat.
(13) Świadectwo przyznaje takie same prawa jakie przyznawane są patentem podstawowym; w związku z tym jeżeli patent podstawowy obejmuje substancję biologicznie czynną i jej różne pochodne (sole i estry), wówczas świadectwo przyznaje taką samą ochronę.
(14) Wydanie świadectwa dla środka, w skład którego wchodzi substancja czynna, nie stoi na przeszkodzie wydaniu innych świadectw dla pochodnych (soli i estrów) tej substancji, pod warunkiem że pochodne te są przedmiotem patentów wyraźnie je obejmujących.
(15) Odpowiednia równowaga powinna być zapewniona przy ustalaniu regulacji przejściowych; takie regulacje powinny umożliwić branży ochrony roślin we Wspólnocie dorównanie, w pewnym zakresie, jej głównym konkurentom, zapewniając jednocześnie, że regulacje te nie będą stały w sprzeczności z osiągnięciem innych uzasadnionych celów dotyczących polityki rolnej i polityki ochrony środowiska, prowadzonej zarówno na szczeblu krajowym, jak i na poziomie wspólnotowym.
(16) Jedynie działanie na poziomie wspólnotowym umożliwi skuteczne osiągnięcie celu, jakim jest zapewnienie właściwej ochrony działalności innowacyjnej w dziedzinie ochrony roślin, gwarantując jednocześnie należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego w zakresie środków ochrony roślin.
(17) Szczegółowe zasady wymienione w akapitach 12–14 oraz w art. 3 ust. 2, art. 4, 8 ust. 1 lit. c) i art. 17 ust. 2 niniejszego rozporządzenia są ważne mutatis mutandis, dla wykładni w szczególności akapitu 9 i art. 3, 4, 8 ust. 1 lit. c) i art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. "środki ochrony roślin": substancje czynne i preparaty zawierające jedną lub kilka substancji czynnych, oferowane w formie, w jakiej są dostarczane użytkownikowi z przeznaczeniem do:
a) ochrony roślin przed wszelkimi organizmami szkodliwymi lub zapobiegania działaniu takich organizmów, w sposób w jaki takie substancje lub preparaty nie są w inny sposób poniżej określone;
b) oddziaływania na procesy życiowe roślin w inny sposób niż pożywka (np. regulator wzrostu roślin);
c) konserwowania produktów roślinnych, w stopniu w jakim takie substancje lub produkty nie są przedmiotem szczególnych przepisów Rady lub Komisji, w sprawie konserwantów;
d) niszczenia niepożądanych roślin;
e) niszczenia części roślin, kontrolowania niepożądanego wzrostu roślin lub zapobiegania mu;
2. "substancje": pierwiastki chemiczne lub ich związki występujące w stanie naturalnym lub wytworzone, włącznie z zanieczyszczeniami powstającymi w procesie wytwarzania;
3. "substancje czynne": substancje lub mikroorganizmy, włącznie z wirusami, o ogólnym lub szczególnym oddziaływaniu na:
a) szkodliwe organizmy; lub
b) rośliny, części roślin lub produkty roślinne;
4. "preparaty": mieszaniny lub roztwory składające się z dwóch lub więcej substancji, z których przynajmniej jedna jest substancją czynną, przeznaczone do użycia jako środki ochrony roślin;
5. "rośliny": żywe rośliny lub części roślin, włącznie ze świeżymi owocami i nasionami;
6. "produkty roślinne": produkty w stanie nieprzetworzonym lub poddane jedynie prostej obróbce, takiej jak rozdrobnienie, suszenie lub tłoczenie, otrzymane z roślin, ale z wyłączeniem samych roślin, jak określone w pkt 5;
7. "szkodliwe organizmy": szkodniki roślin lub produktów roślinnych, należące do królestwa zwierząt lub roślin, a także wirusy, bakterie i mykoplazmy oraz inne czynniki chorobotwórcze;
8. "produkt": substancja czynna, zdefiniowana w pkt 3 lub kombinacja substancji czynnych środka ochrony roślin;
9. "patent podstawowy": patent, który chroni produkt zdefiniowany w pkt 8 jako taki, preparat, zdefiniowany w pkt 4, sposób otrzymywania produktu lub stosowanie produktu, i który wskazany jest przez uprawnionego do celów procedury wydania świadectwa;
10. "świadectwo": dodatkowe świadectwo ochronne.
Artykuł 2
Zakres
Każdy produkt chroniony patentem na terytorium Państwa Członkowskiego oraz przed wprowadzeniem do obrotu jako środek ochrony roślin, poddany procedurze administracyjnej w celu wydania zezwolenia, ustanowionej w art. 4 dyrektywy 91/414/EWG [6] lub na podstawie odpowiednich przepisów prawa krajowego, jeżeli jest środkiem ochrony roślin, w odniesieniu do którego wniosek o wydanie zezwolenia został złożony przed wprowadzeniem w życie przez dane Państwo Członkowskie dyrektywy 91/414/EWG, może być przedmiotem świadectwa zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 3
Warunki otrzymania świadectwa
1.
Świadectwo wydaje się, jeżeli w Państwie Członkowskim, w którym zostaje złożony wniosek określony w art. 7 i w dniu złożenia takiego wniosku:
a) produkt chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy;
b) wydane zostało, zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/414/EWG lub odpowiednimi przepisami prawa krajowego, ważne zezwolenie na wprowadzenie produktu do obrotu jako środka ochrony roślin;
c) produkt nie był uprzednio przedmiotem świadectwa;
d) zezwolenie, określone w lit. b), jest pierwszym zezwoleniem na dopuszczenie produktu do obrotu jako środka ochrony roślin.
2.
Uprawnionemu z więcej niż jednego patentu na ten sam produkt zostanie wydane tylko jedno świadectwo na ten produkt.
Jednakże jeżeli rozpatrywane są więcej niż dwa wnioski dotyczące tego samego produktu, złożone przez więcej niż dwóch uprawnionych z różnych patentów, każdy z tych uprawnionych może otrzymać jedno świadectwo na ten produkt.
Artykuł 4
Przedmiot ochrony
W granicach ochrony przyznanej patentem podstawowym, ochrona przyznana świadectwem rozciąga się jedynie na produkt objęty zezwoleniami na wprowadzenie do obrotu odpowiadającego im środka ochrony roślin oraz na każde użycie tego środka jako środka ochrony roślin, jakie było dozwolone przed wygaśnięciem świadectwa.
Artykuł 5
Skutki świadectwa
Z zastrzeżeniem art. 4, świadectwo przyznaje te same prawa, jakie przyznane są patentem podstawowym oraz podlega takim samym ograniczeniom i zobowiązaniom.
Artykuł 6
Prawo do świadectwa
Świadectwo wydaje się uprawnionemu z patentu podstawowego lub jego następcy prawnemu.
Artykuł 7
Wniosek o wydanie świadectwa
1.
Wniosek o wydanie świadectwa składa się w terminie sześciu miesięcy od daty, w której wydane zostało zezwolenie, określone w art. 3 ust. 1 lit. b), na wprowadzenie produktu do obrotu jako środek ochrony roślin.
2.
Bez względu na ust. 1, jeżeli zezwolenie na wprowadzenie produktu do obrotu zostało wydane przed udzieleniem patentu podstawowego, wniosek o wydanie świadectwa składa się w terminie sześciu miesięcy od daty udzielenia patentu.
Artykuł 8
Treść wniosku o wydanie świadectwa
1.
Wniosek o wydanie świadectwa zawiera:
a) podanie o wydanie świadectwa, wskazujące w szczególności:
i) nazwisko i adres wnioskodawcy;
ii) nazwisko i adres przedstawiciela, jeżeli został ustanowiony;
iii) numer patentu podstawowego i tytuł wynalazku;
iv) numer i datę wydania pierwszego zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu, określonego w art. 3 ust. 1 lit. b), a jeżeli zezwolenie to nie jest pierwszym zezwoleniem na wprowadzenie produktu do obrotu we Wspólnocie, numer i datę wydania tego zezwolenia;
b) kopię zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu, określonego w art. 3 ust. 1 lit. b), w którym wskazany jest produkt, zawierającego w szczególności numer i datę wydania zezwolenia oraz spis cech charakterystycznych produktu, wymienionych w części A.I (pkt 1–7) lub B.I (pkt 1–7) załącznika II do dyrektywy 91/414/EWG lub we właściwym prawie krajowym Państwa Członkowskiego, w którym złożony został wniosek;
c) jeżeli zezwolenie, określone w lit. b), nie jest pierwszym zezwoleniem na wprowadzenie produktu do obrotu we Wspólnocie jako środek ochrony roślin, informacje dotyczące tożsamości produktu tak dopuszczonego do obrotu oraz podstawę prawną prowadzonego postępowania w sprawie wydania zezwolenia, wraz z kopią powiadomienia o wydaniu zezwolenia, opublikowanego we właściwej publikacji urzędowej lub, w przypadku braku takiego powiadomienia, jakikolwiek inny dokument potwierdzający wydanie zezwolenia, datę jego wydania oraz tożsamość tak dopuszczonego na rynek produktu.
2.
Państwa Członkowskie mogą wymagać wniesienia opłaty w chwili składania wniosku o wydanie świadectwa.
Artykuł 9
Złożenie wniosku o wydanie świadectwa
1.
Wniosek o wydanie świadectwa składa się we właściwym urzędzie patentowym Państwa Członkowskiego, w którym udzielony został patent podstawowy lub w którego imieniu został on udzielony, i w którym wydane zostało zezwolenie, określone w art. 3 ust. 1 lit. b), na wprowadzenie produktu do obrotu, o ile to Państwo Członkowskie nie wyznaczy innego organu do tego celu.
2.
Powiadomienie o wniosku o wydanie świadectwa publikuje organ, określony w ust. 1.
Powiadomienie zawiera co najmniej następujące informacje:
a) nazwisko i adres wnioskodawcy;
b) numer patentu podstawowego;
c) tytuł wynalazku;
d) numer i datę wydania zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu, określonego w art. 3 ust. 1 lit. b), oraz produkt wskazany w tym zezwoleniu;
e) numer i datę wydania pierwszego zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu we Wspólnocie, kiedy jest to właściwe.
Artykuł 10
Wydanie świadectwa lub odrzucenie wniosku
1.
Jeżeli wniosek o wydanie świadectwa oraz produkt, którego wniosek dotyczy spełniają warunki ustalone w niniejszym rozporządzeniu, organ, określony w art. 9 ust. 1 wydaje świadectwo.
2.
Organ, określony w art. 9 ust. 1, odrzuca, z zastrzeżeniem ust. 3, wniosek o wydanie świadectwa, jeżeli wniosek lub produkt, którego wniosek dotyczy, nie spełnia warunków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Jeżeli wniosek o wydanie świadectwa nie spełnia warunków ustanowionych w art. 8, organ, określony w art. 9 ust. 1, wzywa wnioskodawcę do usunięcia, w wyznaczonym terminie, nieprawidłowości lub wniesienia opłaty.
4.
Jeżeli w wyznaczonym terminie, na mocy ust. 3, nieprawidłowości nie zostaną usunięte lub nie zostanie wniesiona opłata, wniosek odrzuca się.
5. Państwa Członkowskie mogą postanowić, że organ, określony w art. 9 ust. 1, wydaje świadectwa bez sprawdzania, czy spełnione są warunki ustanowione w art. 3 ust. 1 lit. c) i d).
Artykuł 11
Publikacja
1.
Powiadomienie o fakcie wydania świadectwa publikuje organ, określony w art. 9 ust. 1.
Powiadomienie zawiera co najmniej następujące informacje:
a) nazwisko i adres uprawnionego ze świadectwa;
b) numer patentu podstawowego;
c) tytuł wynalazku;
d) numer i datę wydania zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu, określonego w art. 3 ust. 1 lit. b) oraz produkt wskazany w tym zezwoleniu;
e) numer i datę pierwszego zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu we Wspólnocie, kiedy jest to właściwe;
f) okres ważności świadectwa.
2. Powiadomienie o fakcie odrzucenia wniosku o wydanie świadectwa publikuje organ, określony w art. 9 ust. 1. Powiadomienie zawiera co najmniej informacje wymienione w art. 9 ust. 2.
Artykuł 12
Opłaty roczne
Państwa Członkowskie mogą wymagać wnoszenia z tytułu świadectwa opłat rocznych.
Artykuł 13
Okres ważności świadectwa
1.
Świadectwo staje się skuteczne z końcem prawnie ustalonego okresu ważności patentu podstawowego i pozostaje w mocy przez okres równy okresowi, jaki upłynął między datą dokonania zgłoszenia o patent podstawowy i datą wydania pierwszego zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu we Wspólnocie, pomniejszonemu o okres pięciu lat.
2.
Bez względu na ust. 1, okres ważności świadectwa nie może przekroczyć pięciu lat od daty, od której stało się skuteczne.
3.
Do celów obliczania okresu ważności świadectwa, tymczasowe pierwsze zezwolenie na wprowadzenie do obrotu należy brać pod uwagę tylko wówczas, jeżeli zaraz po nim zostanie wydane ostateczne zezwolenie dotyczące tego samego produktu.
Artykuł 14
Wygaśnięcie świadectwa
Świadectwo wygasa:
a) z końcem okresu przewidzianego w art. 13;
b) jeżeli uprawniony do świadectwa zrzeka się go;
c) jeżeli nie zostanie w terminie wniesiona opłata roczna ustanowiona zgodnie z art. 12;
d) jeżeli, i tak długo jak produkt objęty świadectwem nie może być wprowadzony do obrotu na skutek cofnięcia stosownego zezwolenia lub zezwoleń na wprowadzenie go do obrotu zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/414/EWG lub właściwymi przepisami prawa krajowego.
Organ, określony w art. 9 ust. 1 może zadecydować o wygaśnięciu świadectwa bądź z własnej inicjatywy, bądź na wniosek strony trzeciej.
Artykuł 15
Nieważność świadectwa
1.
Świadectwo jest nieważne, jeżeli:
a) zostało wydane wbrew przepisom art. 3;
b) patent podstawowy wygasł przed upływem prawnie ustalonego okresu;
c) patent podstawowy został uchylony lub ograniczony w takim zakresie, że produkt, dla którego świadectwo zostało wydane, nie mógłby być dłużej chroniony roszczeniami z patentu podstawowego lub po wygaśnięciu patentu podstawowego istnieją podstawy uchylenia, które uzasadniałyby takie uchylenie lub ograniczenie.
2.
Każda osoba może złożyć wniosek lub wnieść do organu, właściwego zgodnie z prawem krajowym do uchylenia danego patentu podstawowego, skargę o stwierdzenie nieważności świadectwa.
Artykuł 16
Powiadomienie o wygaśnięciu lub nieważności
Jeżeli świadectwo wygasa zgodnie z art. 14 lit. b), c) lub d) lub stwierdzona zostaje jego nieważność zgodnie z art. 15, powiadomienie o tym fakcie publikuje organ, określony w art. 9 ust. 1.
Artykuł 17
Odwołania
1. Od decyzji organu, określonego w art. 9 ust. 1, lub organu, określonego w art. 15 ust. 2, podejmowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, przysługuje takie samo prawo odwołania się, jakie przewidziane jest w prawie krajowym od podobnych decyzji podejmowanych w odniesieniu do patentów krajowych.
2.
Od decyzji o wydaniu świadectwa służy odwołanie w celu skorygowania okresu ważności świadectwa wówczas, gdy data wydania pierwszego zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu we Wspólnocie, podana we wniosku o wydanie świadectwa, jak przewiduje to art. 8, jest nieprawidłowa.
Artykuł 18
Procedura
1.
W przypadku braku przepisów proceduralnych w niniejszym rozporządzeniu, do świadectw mają zastosowanie przepisy proceduralne stosowane na podstawie prawa krajowego do odpowiadających im patentów podstawowych i, kiedy jest to właściwe, przepisy proceduralne stosowane do świadectw, określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 1768/92, chyba że prawo krajowe ustala szczególne przepisy proceduralne dla świadectw określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Bez względu na ust. 1, wyklucza się procedurę sprzeciwu odnośnie do wydawania świadectw.
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 19
1.
Świadectwo może być wydane odnośnie do każdego produkt, który w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia chroniony jest ważnym patentem podstawowym i dla którego po dniu 1 stycznia 1985 r. wydane zostało, na mocy art. 4 dyrektywy 91/414/EWG lub właściwych przepisów krajowych, pierwsze zezwolenie na wprowadzenie go do obrotu jako środek ochrony roślin.
2.
Wniosek o wydanie świadectwa na mocy ust. 1 składa się w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
W tych Państwach Członkowskich, w których prawo krajowe nie przewidywało, według stanu na dzień 1 stycznia 1990 r., zdolności patentowej środków ochrony roślin, niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 2 stycznia 1998 r.
W tych Państwach Członkowskich nie stosuje się przepisów art. 19.
POSTANOWIENIE KOŃCOWE
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześć miesięcy po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1644/96
z dnia 30 lipca 1996 r.
ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do niektórych roślin strączkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) Nr 1577/96 z 30 lipca 1996 r., wprowadzające specjalny środek w odniesieniu do niektórych roślin strączkowych [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1577/96, pomoc przyznaje się na hektar obszaru obsianego i uprzątniętego ze zbiorów; art. 3 przewiduje, że w wypadkach, w których przekroczono maksymalną gwarantowaną powierzchnię, wysokość pomocy ma być proporcjonalnie zmniejszona w danym roku gospodarczym; w związku z tym należy przewidzieć przepisy co do wstrzymania wypłaty pomocy, dopóki nie ustali się jej ostatecznej wysokości;
zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r., ustalającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2015/95 [3], aby system pomocy funkcjonował właściwie, Państwa Członkowskie muszą przeprowadzić kontrole zapewniające, że nie dochodzi do podwójnej wypłaty pomocy dla danych obszarów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Pasz Suchych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pomoc przyznaje się dla obszarów:
a) które zostały całkowicie obsiane i uprzątnięte ze zbiorów, i utrzymane w normalnych warunkach uprawy;
b) dla których został złożony wniosek o przyznanie pomocy "dla obszaru", zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92.
Artykuł 2
1.
Komisja określa wypadki przekroczenia maksymalnej gwarantowanej powierzchni i ustala ostateczną wysokość pomocy nie później, niż 15 listopada danego roku gospodarczego.
2.
Państwo Członkowskie wypłaci pomoc nie później, niż 60 dni po dacie opublikowania ostatecznej wysokości pomocy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie powiadomia Komisję nie później niż:
a) 15 września o obszarach (wyrażonych w hektarach i arach), w odniesieniu do których złożono wnioski o przyznanie pomocy, sklasyfikowanych według produktów;
b) 1 listopada o obszarach, w stosunku do których pomoc musi być przyznana.
Artykuł 4
Niniejszym rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2353/89 [4] traci moc.
Artykuł 5
Jednakże w roku gospodarczym 1996/1997 stosuje się następujące środki przejściowe:
1.
Bez względu na art. 1 lit. b, wnioski o przyznanie pomocy składa się nie później niż 31 lipca 1996 r.
Wnioski o pomoc zawierają co najmniej następujące informacje:
- tożsamość producenta,
- obszary obsiane i uprawiane w celu otrzymania produktu lub produktów, o których mowa (w hektarach i arach) i, jeśli producent nie złożył wniosku o przyznanie pomocy "dla obszaru" za rok gospodarczy 1995/1996, identyfikację posiadanych działek uprawnych,
- oświadczenie producenta, że obszary, o których mowa, nie są przedmiotem innych wniosków o pomoc do hektara, w szczególności pomoc przewidzianą na mocy art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [5].
2. Państwa Członkowskie weryfikują, że pomoc nie jest przyznawana dla obszarów, które były już przedmiotem wniosku o pomoc do hektara zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70; ponadto podejmują właściwe środki kontroli i informują Komisję o środkach podjętych w tym względzie.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1676/96
z dnia 30 lipca 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 249.
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 19 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (zwanego dalej "Kodeksem") przewiduje przyjęcie przepisów zajmujących się uproszczeniami w stosowaniu ustawodawstwa celnego; w związku z tym, właściwe jest wprowadzenie środków mających na celu uproszczenie określania niektórych elementów, których włączenie lub niewłączenie do wartości celnej przewidują przepisy art. 32 i 33 Kodeksu;
należy dokonać poprawki art. 294 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 482/96 [3];
ze względu na kontrolę celną, wyznaczona strefa składu celnego musi być zawsze wyraźnie oddzielona;
w ramach procedury uszlachetniania czynnego, dla zapewnienia aby prawowite interesy przemysłu wspólnotowego nie zostały naruszone przy stosowaniu kodu warunków ekonomicznych 6303, należy sprecyzować warunki użycia tego kodu;
pod pewnymi warunkami należy określić szczególne przepisy odnoszące się do zakończenia procedury uszlachetniania czynnego dla niektórych wtórnych produktów kompensacyjnych;
należy uściślić przepisy regulujące stosowanie odsetek wyrównawczych w ramach procedury uszlachetniania czynnego;
należy doprecyzować przepisy mające zastosowanie w przypadku objęcia procedurą uszlachetniania czynnego w ramach systemu ceł zwrotnych;
w wyniku utworzenia unii celnej z Turcją należy częściowo zmienić załącznik 25 dotyczący kosztów transportu lotniczego wliczanych do wartości celnej;
decyzjami Wspólnych Komisji WE-EFTA "Wspólny Tranzyt/Jednolity Dokument Administracyjny" nr 1/95 z dnia 26 października 1995 r. do przystąpienia do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej [4] oraz do Konwencji o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym [5] zaproszono Republikę Czeską, Republikę Węgierską, Rzeczpospolitą Polską i Republikę Słowacką przystąpienie tych państw musi nastąpić dnia 1 lipca 1996 r.;
należy dokonać zmiany wyjaśnień do jednolitego dokumentu administracyjnego uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [6];
uwzględniając zmiany, które nastąpiły w dziedzinie klasyfikacji taryfowej należy dostosować przepisy dotyczące uszlachetniania czynnego;
należy dostosować terminologię załącznika 78 do pojęć używanych w Kodeksie;
ze względów natury gospodarczej, związanych z błędną transpozycją kodu CN, właściwe wydaje się dokonanie zmian w wykazie załącznika 87;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 156a w brzmieniu:
"Artykuł 156a
1.
Organy celne mogą, na wniosek osoby zainteresowanej, zezwolić, aby:
- w drodze odstępstwa od art. 32 ust. 2 Kodeksu, niektóre elementy wliczane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, których nie można oszacować w chwili powstania długu celnego,
- w drodze odstępstwa od art. 33 Kodeksu, niektóre elementy niewliczane do wartości celnej, w przypadku, gdy kwoty odnoszące się do tych elementów nie są wyodrębnione z ceny zapłaconej lub należnej w chwili powstania długu celnego, były obliczane na podstawie uzasadnionych i szczególnych kryteriów.
W tym przypadku, zadeklarowanej wartości celnej nie uważa się w rozumieniu art. 254 tiret drugie za wartość prowizoryczną.
2.
Zezwolenie może zostać udzielone tylko w oparciu o następujące warunki:
a) przeprowadzenie procedury przewidzianej w art. 259 wiąże się w tych okolicznościach z poniesieniem nieproporcjonalnych kosztów administracyjnych;
b) zastosowanie art. 30 i 31 Kodeksu okaże się nieuzasadnione w szczególnych okolicznościach;
c) istnieją uzasadnione powody by uznać, że kwota należności przywozowych do pobrania w okresie objętym pozwoleniem nie będzie niższa od kwoty, której by zażądano w przypadku braku pozwolenia;
d) nie prowadzi to do naruszenia warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi.";
2) w art. 294 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku towarów wymienionych w załączniku 40, termin określony w ust. 1 wynosi pięć lat.";
3) w art. 504 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
To samo miejsce nie może być jednocześnie zatwierdzone dla więcej niż jednego składu celnego.";
4) w art. 552 ust. 1 lit. a), dodaje się pkt (vii) w brzmieniu:
"vii) kolejne procesy uszlachetniania określone w art. 557, inne niż te wymienione w pkt i)–vi) (kod 6303).";
5) w art. 557 skreśla się zdanie drugie;
6) w art. 557 ust. 2 dodaje się lit. f) w brzmieniu:
"f) przyznanie przeznaczenia celnego dopuszczonego dla wtórnych produktów kompensacyjnych, których zniszczenie pod dozorem celnym jest zakazane ze względu na ochronę środowiska.
W tym celu konieczne jest udowodnienie, że zakończenie procedury na zwykłych zasadach nie jest możliwe lub jest niemożliwe ekonomicznie.";
7) w art. 589 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
- "w przypadku powstania długu celnego w celu zastosowania preferencji taryfowych przewidzianych w umowach zawartych między Wspólnotą a niektórymi państwami trzecimi, w przywozie do tych państw,";
b) w ust. 4 lit. b) wprowadza się następujące zmiany:
- tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Stopy procentowe stosowane są za miesiąc na okres między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano pierwszego objęcia procedurą przywożonych towarów, w stosunku do których procedura została zakończona a ostatnim dniem miesiąca, w którym powstał dług celny.
W przypadku dopuszczenia do swobodnego obrotu, o które wnosi się na mocy art. 128 ust. 4 Kodeksu, uwzględniany okres jest okresem między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano zwrotu lub umorzenia właściwych należności a ostatnim dniem miesiąca, w którym powstał dług celny.";
- tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"Wspomniane wyżej uproszczenie, na które organy celne zezwalają tylko w przypadku, gdy można skontrolować okres obrotu magazynowego może również mieć zastosowanie do okresu ewentualnego składowania produktów kompensacyjnych, których to uproszczenie dotyczy.";
8) artykuł 624 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 624
Procedury ustanowione dla dopuszczenia do swobodnego obrotu w ramach procedury ceł zwrotnych stosuje się do towarów przywożonych, niezależnie od tego czy stosuje się czy nie kompensację ekwiwalentną.";
9) w art. 648 ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) dane szczegółowe odnoszące się do przypadków stosowania art. 577 lit. f) z wyszczególnieniem szczególnych okoliczności, które uniemożliwiły normalne zakończenie procedury i warunków nałożonych na dane produkty.";
10) w załączniku 25 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
11) w załączniku 37 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;
12) w załączniku 38 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia;
13) załącznik 77 zastępuje się załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia;
14) w załączniku 78 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia;
15) załącznik 79 zastępuje się załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia;
16) w załączniku 87 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1735/96
z dnia 4 września 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1192/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział, i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1742/96
z dnia 6 września 1996 roku
zmieniające załączniki I, II oraz III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 określającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1433/96 [2], a w szczególności zaś jego art. 6, 7 oraz 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane sukcesywnie dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości mogą być określane wyłącznie po zbadaniu przez Komitet ds. weterynaryjnych produktów leczniczych wszelkich stosownych informacji na temat bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt, w których pozostałości mogą być obecne; poziomy pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz rodzaj pozostałości właściwej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znakująca);
do celów kontroli pozostałości, zgodnie z przepisami właściwego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalne limity pozostałości powinny być zazwyczaj ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednakże, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, maksymalne limity pozostałości należy również określić dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla ptaków nieśnych, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych należy również określić dla jaj, mleka i miodu;
amitraza (dla świń) powinna być włączona do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
bromek cetrymonium, lobelina, pankreatyna, chlorokrezol, tymol oraz ketoprofen (dla świń) powinny być włączone do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych amitraza (dla bydła i owiec) powinny być włączone do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć okres 60 dni, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich uregulowań dostosowujących, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady nr 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą nr 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I, II oraz III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zmienia się zgodnie z treścią Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/96
z dnia 9 września 1996 r.
w sprawie wstępnych środków koniecznych do wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen towarów konsumpcyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1], w szczególności jego art. 4 i art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: każde Państwo Członkowskie sporządza zharmonizowany wskaźnik cen towarów konsumpcyjnych (HICP), począwszy od wskaźnika na styczeń 1997 r.;
zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 zakres zastosowania HICP obejmuje towary i usługi, które są oferowane do sprzedaży w celu bezpośredniego zaspokojenia potrzeb konsumenta na terytorium gospodarczym Państwa Członkowskiego;
w zakresie ewidencji obejmującym obecnie sporządzone przez Państwa Członkowskie wskaźniki cen towarów konsumpcyjnych obserwuje się, przy procedurze mającej na celu uwzględnienie towarów i usług, które stały się od niedawna znaczące, procedurze dopasowania cen do zmian jakości przy badanych pozycjach, przy procedurze łączącej ceny będące podstawą wyliczania wskaźników cen na elementarne agregaty, jak też przy metodach i procedurach kontroli wyrywkowych przeprowadzanych w celu badania cen, tak duże różnice między Państwami Członkowskimi, że porównywalność wskaźników cen towarów konsumpcyjnych sporządzonych przez Państwa Członkowskie nie jest wystarczająca do sporządzenia HICP;
wykorzystanie wcześniej badanych cen mających zastąpić aktualne ceny z danego miesiąca wykazuje, względem użycia cen zebranych, tak duże różnice, że porównywalność wskaźników cen towarów konsumpcyjnych sporządzonych przez Państwa Członkowskie nie jest wystarczająca do sporządzenia HICP;
towary i usługi, które stały się od niedawna znaczące należy uwzględnić nie tylko w HICP, których ważenie jest aktualizowane corocznie, lecz także w tych, których ważenie aktualizowane jest rzadziej;
zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 konieczne są przepisy wykonawcze mające na celu zapewnienie porównywalności HICP;
zgodnie z art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2494/95 Komisja (Eurostat) składa Radzie raport dotyczący wiarygodności HICP i ich zgodności z wymogami porównywalności;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zgodne są z opinią Komitetu ds. programu statystycznego, powołanego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2];
działając zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2494/95, skonsultowano się z Europejskim Instytutem Walutowym; wydał on opinię pozytywną,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
I. PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia w celu sporządzenia porównywalnych zharmonizowanych wskaźników cen towarów konsumpcyjnych (HICP) przez poszczególne Państwa Członkowskie, co następuje:
- początkowy zakres ewidencji towarów i usług, jak też porównywalną procedurę obejmującą dobra i usługi konsumpcyjne, które stały się od niedawna znaczące
- minimalne normy dla procedury dostosowania jakości,
- minimalne normy badania cen,
- wzór obliczania wskaźników cen podstawowych agregatów.
Rozporządzenie to ma również na celu zapewnienie przeprowadzania kontroli wyrywkowych cen w taki sposób, by HICP sporządzane do porównań międzynarodowych były wystarczająco niezawodne, także dostarczania informacji, na podstawie których można ustalić minimalne standardy do przeprowadzania kontroli wyrywkowych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "Początkowy zakres ewidencji towarów i usług w HICP" zdefiniowany jest jako czterocyfrowe kategorie i jednostki mniejsze, które wyszczególnione są w umieszczonej w załączniku I klasyfikacji COICOP/HICP (Klasyfikacja konsumpcji indywidualnej według celu użycia, dopasowana do wymogów HICP);
b) "Towary i usługi, które stały się od niedawna znaczące" to towary i usługi, których zmiany cen nie zawierają się wyraźnie w HICP Państw Członkowskich i których udział w szacowanych wydatkach konsumpcyjnych wynosi przynajmniej tysięczną część wydatków, które są uwzględnione w HICP;
c) "Zmiana jakości" ma miejsce, gdy dane Państwo Członkowskie uważa, że zmiana specyfikacji oznacza dla konsumenta wyraźnie zmienioną wartość użytkową nowego rodzaju lub nowego modelu danego produktu lub usługi, które zastępuje, względem wcześniej wybranych w celu ustalenia cen w na zasadach HICP towarów i usług.
Nie uważa się za zmianę jakości przeprowadzania na szeroką skalę rewizji kontroli wyrywkowych HICP;
d) "Dostosowanie jakości" to procedura, zgodnie z którą uwzględnia się zmianę jakości poprzez wzrost lub obniżenie obserwowanych aktualnych cen o czynnik lub kwotę, które odpowiadają wartości tej zmiany cen;
e) "Celowe kontrole wyrywkowe" obejmują ceny towarów i usług, które Państwa Członkowskie zamierzają zbadać w celu sporządzenia HICP od stycznia 1997 r. lub w późniejszym terminie, aby odpowiadały one normie wiarygodności i porównywalności Państw Członkowskich lub odnośnej europejskiej normie;
f) "Ustalona cena" to cena potwierdzona przez Państwa Członkowskie;
g) "Cena szacunkowa" to cena, która jest używana zamiast ustalonej ceny i którą ustala się zgodnie z właściwą procedurą.
Cen wcześniej ustalonych nie uważa się za ceny szacunkowe, o ile nie można udowodnić, iż przedstawiają one odpowiednio przeprowadzone szacunki;
h) "Cena zastępcza" to cena ustalona towarów i usług, które bezpośrednio zastępują te towary i usługi, których cena mieściła się w celowej kontroli wyrywkowej;
i) "Wskaźnik podstawowych agregatów" to wskaźnik cen podstawowego agregatu, który zawiera jedynie dane na temat cen;
j) "Agregat podstawowy" odnosi się do wydatków lub zużycia na najbardziej szczegółowej płaszczyźnie HICP, która nie obejmuje danych dotyczących wydatków na cele ważenia statystycznego;
k) "Przeprowadzanie kontroli wyrywkowych" odnosi się do każdego postępowania przy sporządzaniu HICP, do którego wykorzystuje się część z całości cen płaconych przez konsumenta, aby oszacować zmianę ceny dla jednej tylko kategorii towarów i usług ujętych w HICP;
l) "Wiarygodność" oceniana jest na podstawie "precyzji", która odnosi się do wielkości błędu kontroli wyrywkowych i "reprezentatywności" odnoszącej się do braku stronniczości.
I.I. ŚRODKI MAJĄCE ZAPEWNIĆ PORÓWNYWALNOŚĆ, WIARYGODNOŚĆ I PRZYDATNOŚĆ HICP
Artykuł 3
Początkowy zakres ewidencji
Za porównywalne uważa się HICP, które zawierają wskaźniki cen i wag dla kategorii z załącznika I, których udział w całości wydatków wszystkich kategorii wynosi więcej niż jedna tysięczna.
Artykuł 4
Towary i usługi, które stały się od niedawna znaczące
Państwa Członkowskie:
a) starają się systematycznie ustalać towary i usługi, które stały się od niedawna znaczące; a także
b) sprawdzać istotność towarów i usług, które zostały zgłoszone przez inne Państwa Członkowskie jako takie, które stały się od niedawna znaczące.
HICP sporządza się w taki sposób, by zawierał on zmiany cen towarów i usług, które stały się od niedawna znaczące, jeżeli panuje opinia, że te towary i usługi objęte są definicją znajdującą się w art. 2 lit. b).
Ma to miejsce w okresie 12 miesięcy po ich badaniu, kiedy dostosowane zostają albo wagi odpowiednich kategorii zawarte w załączniku I niniejszego rozporządzenia COICOP/HICP, względnie wagi w ramach tej kategorii, albo kiedy część wagi szczególnie przydzielona jest towarom i usługom, które stały się znaczące.
Artykuł 5
Minimalne normy procedury dostosowania jakości
1.
HICP sporządzone w celu odpowiedniego dostosowania jakości, uważa się za porównywalne.
W przypadku wystąpienia zmiany jakości Państwa Członkowskie sporządzają wskaźniki cen w ten sposób, że na podstawie jasnych szacunków wartości zmiany jakości przeprowadzają odpowiednie dostosowania jakości.
Jeżeli poszczególne Państwa Członkowskie nie dysponują swoimi szacunkami, wtedy wykorzystują istniejące szacunki na podstawie informacji, które udostępnia Komisja (Eurostat), jeśli są one przydatne i istotne.
2.
W przypadku gdy nie są dostępne żadne szacunki, wylicza się zmiany cen jako różnicę między ceną wybranego artykułu zastępczego a ceną zastąpionego artykułu.
W żadnym wypadku nie należy szacować zmiany jakości jako całościowej różnicy cen między tymi dwoma artykułami, jeśli nie można tego usprawiedliwić jako szacunku odpowiedniego.
Jeśli towary i usługi oferowane są po niższych cenach i muszą zostać zastąpione, wybiera się je według zasady odpowiedniości ich wartości użytkowej dla konsumenta, a nie odpowiedniości ceny.
Artykuł 6
Minimalne normy ustalania cen
1.
Państwa Członkowskie sporządzają HICP stosując ceny uzyskane poprzez celowe kontrole wyrywkowe.
a) Jeśli celowa kontrola wyrywkowa wymaga comiesięcznej obserwacji, tej natomiast nie można przeprowadzić z powodu braku danego towaru lub z innych powodów, można w pierwszym lub drugim miesiącu stosować ceny szacunkowe, od trzeciego miesiąca należy jednak stosować ceny zastępcze.
b) Jeśli celowa kontrola wyrywkowa w wyjątkowych przypadkach wymaga rzadszych obserwacji, stosuje się dla miesięcy, dla których nie są wymagane ceny ustalone, ceny szacunkowe.
Ceny te mogą być również wykorzystywane, gdy obserwacja ceny jednorazowo nie zostanie przeprowadzona.
Jeżeli zaś obserwacja ceny nie zostanie przeprowadzona w dwóch następujących po sobie przypadkach, w drugim przypadku należy zastosować ceny zastępcze.
2.
Jeżeli z powodów wymienionych w niniejszym artykule nie są dostępne ceny zastępcze, mogą być użyte w dalszym ciągu ceny szacunkowe, przy założeniu, że ich użycie ogranicza się do wielkości umożliwiającej porównywalność.
Artykuł 7
Wskaźniki cen dla podstawowych agregatów
HICP sporządza się, stosując jeden z dwóch wzorów zawartych w ust. 1 załącznika II niniejszego rozporządzenia lub stosując porównywalny wzór, który nie prowadzi do wskaźnika, różniącego się systematycznie o więcej niż jedną dziesiątą punktu procentowego w porównaniu do roku poprzedniego od wskaźnika, który zastał wyliczony za pomocą jednego z tych wzorów.
Artykuł 8
Minimalne normy dla przeprowadzania kontroli wyrywkowych
Za niezawodne i porównywalne uznaje się te HICP, które zostały sporządzone na podstawie celowych kontroli wyrywkowych, które zawierają dla każdej kategorii COICOP/HICP, przy uwzględnieniu wagi każdej kategorii, wystarczającą ilość podstawowych agregatów, aby móc przedstawić zróżnicowanie dóbr w ramach jednej kategorii, jak też w ramach pojedynczych agregatów podstawowych wystarczająco dużo cen, aby całościowo uwzględnić zmiany cen.
Artykuł 9
Kontrola jakości
Państwa Członkowskie
a) przekazują Komisji (Eurostat), na jej wniosek, informacje o wszystkich kosztach nienależących do zakresu ewidencji, wyrażone jako część całościowych wydatków ujętych w HICP; informacje muszą być wystarczające do oceny poszanowania niniejszego rozporządzenia;
b) przekazują Komisji (Eurostat) dane dotyczące towarów i usług, które stały się od niedawna znaczące, gdy tylko te zostaną ustalone, jak też wymagane są przyczyny, z powodu których towary i usługi, które stały się od niedawna znaczące, nie zostały uwzględnione; informacje muszą być wystarczające do oceny poszanowania niniejszego rozporządzenia;
c) monitorują wystąpienie zmian jakości i odpowiednich dostosowań, o ile konieczne jest to do wykazania zgodności z niniejszym rozporządzeniem; przekazują one Komisji (Eurostat) na jej wniosek odpowiednie informacje;
d) ustanawiają i utrzymują jasny opis celowych kontroli wyrywkowych, a także kontrolują obserwacje cen i ich szacunki, o ile jest to konieczne do zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia; przekazują one Komisji (Eurostat) na jej wniosek informacje, na podstawie których można ocenić i zapewnić przestrzeganie niniejszego rozporządzenia;
e) przekazują Komisji (Eurostat), jeśli użyty został inny wzór niż wzory zawarte w ust. 1 załącznik II, na jej wniosek informacje o skutkach użycia tego alternatywnego wzoru w wybranych okresach i dla wybranych agregatów podstawowych; informacje muszą być wystarczające do oceny poszanowania niniejszego rozporządzenia;
f) przekazują Komisji (Eurostat), na jej wniosek, szczegóły dotyczące celowych kontroli wyrywkowych, na podstawie których można ocenić poszanowanie niniejszego rozporządzenia, oraz podsumowujące dane statystyczne odnośnie do reprezentatywności i precyzji kontroli wyrywkowych, na podstawie których Komisja (Eurostat) może określić propozycje minimalnych standardów dla przeprowadzania kontroli wyrywkowych, które mają być przestrzegane przy kontroli HICP przewidzianej na październik 1997 r. na mocy art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2494/95.
III.
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1756/96
z dnia 10 września 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1598/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących dodatkowych należności przywozowych w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1598/95 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2931/95 [4], jest ważny tylko do dnia 30 czerwca 1996 r.; uzgodnienia te powinny być wprowadzone na stałe, a termin powinien zostać zniesiony;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1598/95 skreśla się wyrazy "stosowane od dnia 1 lipca 1995 do dnia 30 czerwca 1996".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1798/96
z dnia 17 września 1996 r.
zmieniające załącznik III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1742/96 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 konieczne jest stopniowe ustalanie maksymalnych dopuszczalnych limitów pozostałości dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych we Wspólnocie w medycznych produktach weterynaryjnych przeznaczonych do podawania zwierzętom, od których pochodzą produkty spożywcze;
maksymalne dopuszczalne limity pozostałości powinny zostać ustalone tylko po zbadaniu w Komitecie ds. Medycznych Produktów Weterynaryjnych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danej substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu tych pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych;
ustalając maksymalne dopuszczalne limity pozostałości leczniczych produktów weterynaryjnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, konieczne jest określenie gatunków zwierząt, u których pozostałości mogą być obecne, limity, jakie mogą być obecne w każdej istotnej tkance mięsnej uzyskanej od leczonych zwierząt (tkanka docelowa) oraz rodzaj pozostałości mającej istotne znaczenie dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa);
przy kontroli pozostałości, przewidzianej właściwym ustawodawstwem wspólnotowym, maksymalne dopuszczalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby i nerek; jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz zwierzęcych w handlu międzynarodowym i dlatego maksymalne dopuszczalne limity pozostałości należy zawsze ustalać dla tkanek mięśniowych i tłuszczowych;
w przypadku medycznych produktów weterynaryjnych przeznaczonych do stosowania u niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalne dopuszczalne limity pozostałości muszą zostać ustalone dla jaj, mleka lub miodu;
zostały dostarczone dane naukowe dotyczące nierozstrzygniętych kwestii w sprawie bezpieczeństwa i pozostałości, zostały one uznane za niewystarczające do zakończenia oceny albendazolu, tiamfenikolu, oksybendazolu, flubendazolu oraz azaperonu, wobec czego przedmiotowe substancje można dodać w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 2377/90;
obecnie przekazano dodatkowe informacje w odniesieniu do albendazolu, tiamfenikolu, oksybendazolu, flubendazolu oraz azaperonu; w celu umożliwienia zakończenia prowadzonych badań naukowych należy przedłużyć okres ważności tymczasowych maksymalnych limitów pozostałości dla wyżej wymienionych substancji, uprzednio określony w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć okres 60 dni, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu nie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 60 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie komisji (WE) nr 1831/96
z dnia 23 września 1996 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi w ramach GATT na niektóre owoce i warzywa oraz przetwory owocowe i warzywne od 1996 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzenia koncesji określonych w wykazie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji zgodnie z art. XXIV:6 GATT [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1363/95 [3], w szczególności jego art. 25 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2314/95 [5], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3039/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające stawki celne stosowane przez Wspólnotę wynikające z negocjacji w ramach art. XXIV:6 GATT w następstwie przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej [6], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach Światowej Organizacji Handlu, Wspólnota zobowiązała się otworzyć pod pewnymi warunkami wspólnotowe kontyngenty taryfowe o obniżonej stawce celnej na niektóre owoce i warzywa oraz przetwory owocowe i warzywne;
zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty, przypada jej otwarcie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na produkty wymienione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia; wszyscy wspólnotowi importerzy powinni mieć stały i równy dostęp do tych kontyngentów, a ustalone stawki celne w ramach kontyngentu powinny być stosowane nieprzerwanie w odniesieniu do wszelkiego przywozu danych produktów do wszystkich Państw Członkowskich, aż do momentu wyczerpania kontyngentów; w celu zapewnienia skuteczności wspólnego zarządzania tymi kontyngentami, nie ma powodów, dla których Państwa Członkowskie nie powinny być upoważnione do pobierania niezbędnych ilości z tych kontyngentów, które odpowiadają rzeczywistemu przywozowi; taka metoda działania wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, która musi w szczególności mieć możliwość monitorowania stanu wyczerpania kontyngentów oraz odpowiedniego informowania o tym Państw Członkowskich;
kontyngenty taryfowe przewidziane w ramach wyżej wymienionych porozumień mają zostać otwarte od 1996 r.; konieczne jest również ustanowienie niektórych szczególnych wymogów kwalifikujących do korzystania z kontyngentów taryfowych, które zostały ustalone w załącznikach do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzeniem (WE) nr 858/96 [7] Komisja otworzyła część wspólnotowych kontyngentów taryfowych w ramach GATT; w celu przejrzystości i uproszczenia, wszystkie kontyngenty taryfowe na owoce i warzywa oraz przetwory owocowe i warzywne powinny zostać razem zgrupowane w niniejszym rozporządzeniu; z tego powodu rozporządzenie (WE) nr 858/96 powinno zostać uchylone;
Komitety Zarządzające ds. Świeżych Owoców i Warzyw oraz dla Przetworów Owocowych i Warzywnych nie wydały opinii w terminie ustalonym przez przewodniczących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Obniżki taryf na produkty wymienione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia są przyznawane corocznie na mocy wspólnotowych kontyngentów taryfowych, które są otwierane na okresy ustalone w załącznikach.
2.
W stosunku do kontyngentów taryfowych, określonych w ust. 1 stosuje się następujące opłaty celne:
- dla produktów wymienionych w załącznikach I i II: opłaty celne wskazane w tych załącznikach,
- dla produktów wymienionych w załączniku III: cła "ad valorem" wskazane w tym załączniku, a także gdy ma to zastosowanie, określone opłaty celne przewidziane we Wspólnej Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich.
3.
Zarejestrowanie w ramach kontyngentów taryfowych, określonych w załączniku II wymaga przedstawienia, dla wsparcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu, świadectwa autentyczności zgodnie z jednym ze wzorów z załącznika IIa, wydanego przez właściwe władze kraju pochodzenia, jak wskazano w załączniku IIb, stwierdzające, że produkty posiadają określone cechy wskazane w załączniku II.
Jednakże w przypadku skoncentrowanego soku pomarańczowego, przedstawienie świadectwa autentyczności może być zastąpione przedstawieniem Komisji, zanim nastąpi przywóz, ogólnego zaświadczenia właściwych władz kraju pochodzenia stwierdzającego, że skoncentrowany sok pomarańczowy wyprodukowany w tym kraju nie zawiera soku z krwistych pomarańczy.
Komisja następnie informuje o tym Państwa Członkowskie, aby mogły powiadomić swoje służby celne.
Taka informacja podlega również opublikowaniu w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 2
1.
Komisja podejmuje wszelkie działania administracyjne, jakie uważa za słuszne, w celu skutecznego zarządzania kontyngentami, określonymi w art. 1.
2.
Jeżeli importer przedstawia w Państwie Członkowskim zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu, łącznie z wnioskiem o zastosowanie preferencji kontyngentu taryfowego na produkt objęty niniejszym rozporządzeniem, a zgłoszenie to zostanie przyjęte przez organy celne, Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o zamiarze pobrania potrzebnej mu ilości z danego kontyngentu.
Wnioski o pobranie kontyngentu wraz ze oznaczeniem daty przyjęcia zgłoszenia niezwłocznie przekazywane są Komisji.
Ilości do pobrania są przyznawane przez Komisję według daty przyjmowania zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu przez organy celne Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że pozwala na to dostępne saldo.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie wykorzystuje w całości przyznanych ilości, zwraca je możliwie jak najszybciej do odpowiedniego kontyngentu.
4.
W przypadku gdy wnioskowane ilości przewyższają dostępne saldo kontyngentu, przydział ilości następuje pro rata, biorąc pod uwagę wnioski.
Komisja informuje o tym Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują ściśle w celu zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają importerom stały i równy dostęp do kontyngentów, tak długo, jak pozwala na to saldo kontyngentu.
Artykuł 5
Rozporządzenie (WE) nr 858/96 traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1890/96
z dnia 30 września 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3223/94 w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1363/95 [2], w szczególności jego art. 23 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r.
[3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2933/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw;
nie można uważać średnich cen reprezentatywnych produktów przywożonych z państw trzecich za istotne na poziomie wspólnotowym, jeżeli odpowiadają ilościom mniejszym niż jedna tona; nie ma zatem potrzeby przekazywania takich cen Komisji;
w przypadku gdy przez siedem dni stosuje się bez zmian standardową wartość przywozową odnośnie do produktu określonego pochodzenia, wówczas przywóz tego produktu można uważać za czasowo zakończony; należy w związku z tym skreślić wspomnianą wartość;
rozporządzenie (WE) nr 3223/94 określa mechanizm rejestrowania cen na reprezentatywnych rynkach mający na celu ustalenie standardowej wartości przywozowej, aby określić wartość produktów przywożonych do sprzedaży konsygnacyjnej w celu ich klasyfikacji taryfowej; zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1558/96 [5] na gruszki i śliwki pochodzące z krajów stowarzyszonych Europy Środkowej, przywożone w celu przetworzenia w określonych okresach w 1996 r., obowiązują oddzielne ceny; odnośnie do tych produktów, które nie zostały sprzedane na zasadzie sprzedaży konsygnacyjnej na reprezentatywnych rynkach, można wprowadzić mechanizm bezpośred-niego rejestrowania cen do celów ich klasyfikacji taryfowej; wspomniany mechanizm może uwzględniać jedynie klasyfikację taryfową danych produktów na podstawie ceny fob tych produktów, powiększonej o koszty ubezpieczenia i transportu do granic obszaru celnego Wspólnoty albo na podstawie wartości celnej określonej w art. 30 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2454/93 [7];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3223/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy łączne ilości określone w lit. b) są mniejsze niż jedna tona, odpowiadających im cen nie przekazuje się Komisji.";
2) w art. 4 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże przestają one być stosowane w przypadku, gdy średnia cena reprezentatywna nie została przedstawiona Komisji przez siedem kolejnych dni.";
3) załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/96
z dnia 15 października 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 716/96 przyjmujące nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1588/96 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 716/96 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1846/96 [4], przewiduje szczególne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie, w szczególności poprzez umożliwienie producentom otrzymywania kwoty 1 ECU za kilogram żywej wagi zwierząt rzeźnych zgodnie z systemem określonym w rozporządzeniu; w świetle ostatnich zmian cen rynkowych w Zjednoczonym Królestwie właściwe jest dostosowanie tej kwoty; wkład Wspólnoty wyrażony w ecu powinien również zostać dostosowany;
to samo rozporządzenie wymaga, aby, zgodnie z jego przepisami, głowy, wewnętrzne organy i tusze zwierząt rzeźnych były trwale barwione i przewożone w zapieczętowanych pojemnikach do uprawnionych spalarni i zakładów utylizacji w celu przetworzenia i zniszczenia; z zastrzeżeniem niezbędnych kontroli przeprowadzonych przez właściwe władze Zjednoczonego Królestwa, władze te powinny mieć możliwość wykorzystania ograniczonej liczby zwierząt do badań i celów edukacyjnych przed ich zniszczeniem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 716/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Nie naruszając ust. 1 i z zastrzeżeniem niezbędnej kontroli, właściwe władze Zjednoczonego Królestwa są upoważnione do wykorzystania ograniczonej liczby zwierząt do badań lub celów edukacyjnych przed ich przetworzeniem i zniszczeniem.";
2) w art. 2 ust. 1 kwotę "1 ECU" zastępuje się kwotą "0,9 ECU", a kwotę "392 ECU" zastępuje się kwotą "353 ECU";
3) w art. 2 ust. 2 kwotę "1 ECU" zastępuje się kwotą "0,9 ECU".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2010/96
z dnia 21 października 1996 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1798/96 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, które są stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych;
przy ustalaniu maksymalnych limitów pozostałości dla pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u którego mogą występować pozostałości poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa) i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa);
w celu kontrolowania pozostałości, jak przewidziano we właściwym prawodawstwie wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny być zawsze ustalane dla tkanki mięśniowej lub tłuszczowej;
w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalne limity pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać dembreksynę, diklazuril oraz etamifiliny kamsylat;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, udzielonych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2017/96
z dnia 22 października 1996 r.
zmieniające załącznik III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2010/96 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich czynnych farmakologicznie substancji, które są stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do stosowania u zwierząt służących do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane jedynie po zbadaniu przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich właściwych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla spożywających środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych;
ustalając maksymalne limity pozostałości dla weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego konieczne jest określenie gatunków zwierząt, w których pozostałości mogą być obecne, poziomów, które mogą być obecne w każdej odpowiedniej tkance mięsnej otrzymanej z leczonych zwierząt (tkanka docelowa), oraz rodzajów pozostałości mających istotne znaczenie dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa);
w celu kontroli pozostałości przewidzianej właściwym ustawodawstwem wspólnotowym maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerki; jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tuszy w handlu międzynarodowym i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny również być ustalane dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych;
w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa składającego jaja, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne limity pozostałości muszą być również ustalane dla jaj, mleka lub miodu;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać aminozydynę, cymiazol i marbofloksacynę;
przed wprowadzeniem w życie niniejszego rozporządzenia powinien zostać przyznany sześćdziesięciodniowy okres mający umożliwić Państwom Członkowskim wprowadzenie wszelkich dostosowań, które mogą być niezbędne w zakresie pozwoleń na wprowadzenie danych weterynaryjnych produktów leczniczych do obrotu, które zostały przyznane zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4], w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2034/96
z dnia 24 października 1996 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2010/96 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich czynnych farmakologicznie substancji, które są stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do stosowania u zwierząt służących do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane jedynie po zbadaniu przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich właściwych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla spożywających środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych;
ustalając maksymalne limity pozostałości dla weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, konieczne jest określenie gatunków zwierząt, w których pozostałości mogą być obecne, poziomów, które mogą być obecne w każdej odpowiedniej tkance mięsnej otrzymanej z leczonych zwierząt (tkanka docelowa), oraz rodzajów pozostałości mających istotne znaczenie dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa);
w celu kontroli pozostałości przewidzianej właściwym ustawodawstwem wspólnotowym maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerki; jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tuszy w handlu międzynarodowym i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny również być ustalane dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych;
w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa składającego jaja, zwierząt produkujących mleko lub pszczół miodnych maksymalne limity pozostałości muszą być również ustalane dla jaj, mleka lub miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinien zostać dodany penetamat (stosowany do tkanek bydła);
opierając się na aktualnych zezwoleniach na stosowanie w praktyce weterynaryjnej, w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinien zostać włączony kwas borny i borany, glikoaminoglikan wielofosforanowy, rifaksymina oraz tau fluwalinat;
kilka substancji zostało wcześniej ocenionych w ramach procedur Unii Europejskiej, takich jak Komitet Naukowy Żywności; niektóre z tych substancji uznano za dopuszczalne do stosowania jako dodatki do środków spożywczych dla ludzi i przyznano im numer E; nie jest prawdopodobne, aby stosowanie tych substancji u zwierząt służących do produkcji żywności jako elementu weterynaryjnych produktów leczniczych skutkowało pozostałościami w żywności pochodzenia zwierzęcego, znacznie różniącymi się od dodatku lub w stężeniach przewyższających stężenia dodatku w przypadku dodania bezpośrednio do żywności; opierając się na aktualnych zezwoleniach na stosowanie w praktyce weterynaryjnej, substancje zatwierdzone jako dodatki w środkach spożywczych do spożycia przez ludzi, z ważnym numerem E, powinny być dodane w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinna zostać dodana rifaksymina (stosowana do mleka krowiego);
przed wprowadzeniem w życie niniejszego rozporządzenia powinien zostać przyznany sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim wprowadzenie wszelkich dostosowań, które mogą być niezbędne w zakresie pozwoleń na wprowadzenie danych weterynaryjnych produktów leczniczych do obrotu, które zostały przyznane zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4], w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 60. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2054/96
z dnia 25 października 1996 r.
w sprawie publikacji znaku graficznego dla produktów rolnych wysokiej jakości właściwych dla skrajnie peryferyjnych regionów oraz ustalające zasady jego kopiowania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2598/95 [2], w szczególności jego art. 20 ust. 2 i 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2537/95 [4], w szczególności jego art. 31 ust. 2 i 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do produktów rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2537/95, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
stworzony został znak graficzny, na podstawie rozporządzeń (EWG) nr 3763/91, (EWG) nr 1600/92 i (EWG) nr 1601/92, po zaproszeniu do składania ofert, w celu poprawienia świadomości i wspierania konsumpcji przetworzonych i nieprzetworzonych produktów rolnych wysokiej jakości, właściwych dla najbardziej peryferyjnych regionów Wspólnoty;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1418/96 [6] ustanawia szczegółowe zasady używania tego znaku graficznego;
w celu osiągnięcia wymienionych wyżej celów znak graficzny powinien być udostępniony użytkownikom określonym w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1418/96, podmiotom gospodarczym pragnącym wspierać, zwiększać wartość produktów i wprowadzać do obrotu dane produkty oraz zwiększać liczbę konsumentów;
należy również ustanowić normy techniczne dotyczące kopiowania znaku graficznego i jego właściwego użytkowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Znak graficzny określony w art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91, art. 31 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92 oraz art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 jest taki, jak przewidziano w Załączniku.
Artykuł 2
Znak graficzny jest kopiowany i używany zgodnie z normami technicznymi przewidzianymi w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2058/96
z dnia 28 października 1996 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na ryż łamany objęty kodem CN 10064000 do produkcji przetworów spożywczych objętych kodem CN 190110
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
wśród przyznanych koncesji znajduje się kontyngent roczny o zerowej stawce celnej na 1000 ton ryżu łamanego objętego kodem CN 10064000 do produkcji przetworów spożywczych objętych kodem CN 190110;
w celu zapewnienia, że kontyngent jest odpowiednio zarządzany, wymagane są szczególne przepisy w sprawie składania wniosków i wydawania pozwoleń; przepisy te uzupełniają lub odstępują od przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2137/95 [3];
wymagane są szczególne przepisy dla zapewnienia, że w przypadku przywożonego ryżu łamanego nie ma odstępstwa od określonego wykorzystania; dlatego też zwolnienie z należności celnych powinno być dokonywane pod warunkiem przedstawienia przez importera zobowiązania w sprawie wykorzystywania ryżu oraz wniesienia zabezpieczenia równego niepobranym należnościom celnym; właściwe zarządzanie kontyngentem wymaga, aby dozwolony był rozsądny termin na przetwarzanie; wysłanie towarów wymaga, aby w Państwie Członkowskim wprowadzenia do swobodnego obrotu był sporządzany egzemplarz kontrolny T5 zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1676/96 [5], który jest właściwym środkiem przedstawienia dowodu przetworzenia; w przypadku gdy przetwarzanie odbywa się w Państwie Członkowskim wprowadzenia do swobodnego obrotu, dowód przetworzenia może być dostarczony za pomocą równoważnego dokumentu krajowego;
chociaż celem zabezpieczenia jest zagwarantowanie płatności nowopowstającego długu celnego w przywozie, powinien istnieć pewien poziom elastyczności przy zwalnianiu zabezpieczenia;
powinno być ustalone, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1527/96 [7], stosuje się do przywozu na mocy niniejszego rozporządzenia;
zabezpieczenie w zamian za pozwolenia na przywóz w wysokości 25 ECU na tonę powinno wystarczać dla właściwego zarządzania kontyngentem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia zostaje niniejszym otwarty roczny kontyngent taryfowy o zerowej stawce celnej na 1000 ton ryżu łamanego objętego kodem CN 100640 do produkcji przetworów spożywczych objętych kodem CN 190110.
Artykuł 2
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz dotyczą ilości co najmniej 5 ton i nie więcej niż 500 ton ryżu łamanego.
2.
Do wniosków o pozwolenia na przywóz załącza się:
- dowód, że składający wniosek jest osobą fizyczną lub osobą prawną prowadzącą działalność handlową w sektorze ryżu przez co najmniej 12 miesięcy, zarejestrowaną w Państwie Członkowskim, w którym składany jest wniosek,
- pisemne oświadczenie składającego wniosek stwierdzające, że złożył on tylko jeden wniosek.
W przypadku gdy składający wniosek występuje z więcej niż jednym wnioskiem o wydanie pozwolenia na przywóz, wszystkie te wnioski zostają odrzucone.
3.
Rubryka 7 wniosku o pozwolenie i pozwolenia na przywóz wskazuje kraj pochodzenia, a wyraz "tak" jest oznaczony krzyżykiem.
4.
Wnioski o pozwolenia i pozwolenia zawierają:
a) w rubryce 20, jedną z następujących pozycji:
- Partidos de arroz, del código NC 10064000, destinados a la producción de preparaciones alimenticias del código NC 190110,
- Brudris, henhørende under KN-kode 10064000, bestemt til fremstilling af tilberedte næringsmidler, henhørende under KN-kode 190110,
- Bruchreis des KN-Codes 10064000, bestimmt zur Herstellung von Lebensmittelzubereitungen des KN-Codes 190110,
- Θραύσματα ρυζιού υπαγόμενα στον κωδικό ΣΟ 10064000, που προορίζονται για την παραγωγή παρασκευασμάτων διατροφής του κωδικού ΣΟ 190110,
- Broken rice of CN code 10064000 for production of food preparations of CN code 190110,
- Brisures de riz, relevant du code NC 10064000, destinées à la production de préparations alimentaires du code NC 190110,
- Rotture di riso, di cui al codice NC 10064000, destinate alla produzione di preparazioni alimentari del codice NC 190110,
- Breukrijst van GN-code 10064000, voor de produktie van voor voeding bestemde bereidingen van GN-code 190110,
- Trincas de arroz do código NC 10064000, destinadas à produção de preparações alimentares do código NC 190110,
- CN-koodiin 10064000 kuuluvat rikkoutuneet riisinjyvät CN-koodiin 190110 kuuluvien elintarvikevalmisteiden valmistamiseksi,
- Brutet ris som omfattas av KN-nummer 10064000, avsett för produktion av livsmedelsberedningar som omfattas av KN-nummer 190110;
b) w rubryce 24, jedną z następujących pozycji:
- Exención del derecho de aduana [Reglamento (CE) no 2058/96],
- Toldfri (Forordning (EF) nr 2058/96),
- Zollfrei (Verordnung (EG) Nr 2058/96),
- Απαλλαγή δασμού [κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2058/96],
- Free of customs duty (Regulation (EC) No 2058/96),
- Exemption du droit de douane [Règlement (CE) no 2058/96],
- Esenzione dal dazio doganale [Regolamento (CE) n. 2058/96],
- Vrijgesteld van douanerecht (Verordening (EG) nr 2058/96),
- Isenção de direito aduaneiro [Regulamento (CE) n.o, 2058/96],
- Tullivapaa (asetuksen (EY) N:o 2058/96)
- Tullfri (Förordning (EG) nr 2058/96).
5.
Nie naruszając art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1162/95, zabezpieczenie w zamian za pozwolenia na przywóz przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wynosi 25 ECU na tonę.
Artykuł 3
1.
W dniu wniesienia wniosków o pozwolenia Państwa Członkowskie informują departamenty Komisji dalekopisem lub faksem o ilościach w podziale według kraju pochodzenia, na które zostały złożone wnioski o pozwolenia na przywóz oraz o nazwach i adresach składających wnioski.
2.
Pozwolenia na przywóz są wydawane jedenastego dnia roboczego po dniu, w którym został wniesiony wniosek, pod warunkiem że nie została osiągnięta ilość określona w art. 1.
3.
W dniu, w którym wnioskowane ilości przekraczają ilość określoną w art. 1, Komisja ustala jednokrotną obniżkę procentową wnioskowanych ilości i powiadamia o tym Państwa Członkowskie w terminie 10 dni roboczych od dnia, w którym zostały wniesione wnioski.
4.
Jeżeli obniżka określona w ust. 3 daje w wyniku jedną lub więcej ilości mniejszych niż 20 ton na wniosek, wówczas Państwo Członkowskie przydziela wszystkie te ilości między importerów w drodze losowania po 20 ton w partii oraz, w razie potrzeby, partię obejmującą pozostałą ilość.
5.
Jeżeli ilość, na którą wydano pozwolenie na przywóz, jest mniejsza od ilości wnioskowanej, kwotę zabezpieczenia określoną w art. 2 ust. 5 obniża się proporcjonalnie.
6.
Nie naruszając art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3719//88, prawa należne z tytułu pozwoleń na przywóz nie są przenaszalne.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie informują Komisję za pośrednictwem dalekopisu lub faksu:
a) w terminie dwóch dni roboczych od daty wystawienia o ilościach, na które zostały wydane pozwolenia, określając datę, kraj pochodzenia oraz nazwę i adres posiadacza,
b) w przypadku gdy pozwolenie zostało unieważnione, w terminie dwóch dni roboczych od unieważnienia o ilościach, na które pozwolenia zostały unieważnione, oraz o nazwach i adresach posiadaczy unieważnionych pozwoleń;
c) w ostatnim dniu roboczym następnego miesiąca o ilościach w podziale według kraju i pochodzenia, które faktycznie zostały wprowadzone do swobodnego obrotu w każdym miesiącu.
Powyższe informacje muszą być przekazywane w taki sam sposób, lecz oddzielnie od informacji dotyczących innych wniosków o pozwolenia na przywóz w sektorze ryżu.
Artykuł 5
1.
Zwolnienie z cła jest uzależnione od:
a) złożenia przez importera przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu pisemnego zobowiązania, że wszystkie wprowadzone towary będą przetworzone zgodnie z informacją znajdującą się w rubryce 20 pozwolenia w terminie sześciu miesięcy od dnia zatwierdzenia dopuszczenia do swobodnego obrotu;
b) wniesienia przez importera, przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu, zabezpieczenia na kwotę równą cłu na ryż łamany określony w Nomenklaturze Scalonej.
2.
Przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu, importer jako miejsce przetwarzania wskazuje albo nazwę przedsiębiorstwa przetwórstwa i Państwo Członkowskie albo nie więcej niż pięć różnych zakładów przetwórstwa.
Wysyłka ryżu wymaga wystawienia w Państwie Członkowskim wywozu egzemplarza kontrolnego T5, który zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93 stanowi również dowód przetworzenia.
Jednakże w przypadku gdy przetwarzanie odbywa się w Państwie Członkowskim wprowadzenia do swobodnego obrotu, dowodem przetworzenia może być równoważny dokument krajowy.
3.
Egzemplarz kontrolny T5 zawiera:
a) w rubryce 104 jedną z następujących pozycji:
- Destinadas a la producción de preparaciones alimenticias del código NC 190110,
- Bestemt til fremstilling af tilberedte næringsmidler, henhørende under KN-kode 190110,
- Bestimmt zur Herstellung von Lebensmittelzubereitungen des KN-Codes 190110,
- Προορίζονται για την παραγωγή παρασκευασμάτων διατροφής του κωδικού ΣΟ 190110,
- For production of food preparations of CN code 190110,
- Destinées à la production de préparations alimentaires du code NC 190110,
- Destinate alla produzione di preparazioni alimentari del codice NC 190110,
- Bestemd voor de produktie van voor voeding bestemde bereidingen van GN-code 190110,
- Destinadas a produção de preparações alimentares do código NC 190110,
- Tarkoitettu CN-koodiin 190110 kuuluvien elintarvikevalmisteiden valmistukseen,
- Avsett för produktion av livsmedelsberedningar som omfattas av KN-nummer 190110;
b) w rubryce 107 jedną z następujących pozycji:
- Reglamento (CE) no 2058/96 — artículo 4,
- Forordning (EF) nr 2058/96 — artikel 4,
- Verordnung (EG) Nr 2058/96 — Artikel 4,
- Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2058/96 — άρθρο 4,
- Article 4 of Regulation (EC) No 2058/96,
- Règlement (CE) no 2058/96 — article 4,
- Regolamento (CE) n. 2058/96 — articolo 4,
- Verordening (EG) nr 2058/96, artikel 4,
- Regulamento (CE) n.o 2058/96 — artigo 4.o,
- Asetuksen (EY) N:o 2058/96 — 4 artikla,
- Förordning (EG) nr 2058/96 — artikel 4.
4. Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, zabezpieczenie, określone w ust. 1 lit. b), jest zwalniane z chwilą przedstawienia przez importera właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym następuje wprowadzenie do swobodnego obrotu, dowodu, że całość wprowadzonego ryżu została przetworzona na produkt wskazany w pozwoleniu na przywóz. Uważa się, że przetworzenie miało miejsce, gdy produkt został wytworzony w jednym lub więcej zakładach należących do przedsiębiorstwa określonego w art. 5 ust. 2, znajdującego się w Państwie Członkowskim określonym w tym samym ustępie, lub w zakładzie lub jednym z zakładów określonych w tym samym przepisie, w terminie wskazanym w ust. 1 lit. a).
Jeżeli wprowadzony do swobodnego obrotu ryż nie został przetworzony w wyznaczonym terminie, zwolnione zabezpieczenie jest obniżone o 2 % za każdy dzień, o który został przekroczony termin.
5.
Dowód przetworzenia jest przedstawiany właściwym władzom w terminie sześciu miesięcy po terminie przetworzenia.
Jeżeli dowód nie jest przekazany w terminie ustanowionym w niniejszym ustępie, zabezpieczenie określone w ust. 1 lit. b), pomniejszone w razie potrzeby o odsetek przewidziany w ust. 4 akapit drugi, zostaje zmniejszone o 2 % za każdy dzień, o który został przekroczony termin.
Kwota zabezpieczenia, która nie zostaje zwolniona, przepada jako należności celne.
Artykuł 6
1.
Nie naruszając art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, wprowadzona do swobodnego obrotu ilość nie może przekroczyć ilości wpisanej w rubrykach 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
W rubryce 19 pozwolenia wpisuje się odpowiednio cyfrę "0".
2. Stosuje się art. 33 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2061/96
z dnia 8 października 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1601/91 określające ogólne zasady dotyczące definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 43 i 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu uwzględnienia pewnych tradycyjnych praktyk w niektórych Państwach Członkowskich konieczne jest ustalenie, że wina aromatyzowane mogą być również przygotowywane ze świeżego moszczu winogronowego z fermentacją zatrzymaną przez dodanie alkoholu, określonego w załączniku I, pkt 5, do rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [4];
przepis dotyczący minimalnych proporcji wina obecnych w winie aromatyzowanym, w przypadku win wzmacnianych wywodzących się z różnych obszarów produkcji, jest niemal niemożliwy do monitorowania; dlatego konieczne jest dostosowanie tego przepisu;
definicja produktu tradycyjnego, takiego jak Glühwein, musi uwzględniać pewne postępy w omawianym sektorze; z tego powodu musi być zakazane dodawanie wody, bez wpływu na dodawanie wody w wyniku jakiegokolwiek dosładzania;
treść przepisu dotyczącego procesów, które mogą być stosowane dla przygotowywania różnych produktów, wymaga wyjaśnienia, ponieważ z powodu braku wspólnotowych zasad Państwa Członkowskie mogą stosować szczególne zasady w tej dziedzinie, o ile takie zasady są zgodne z prawem wspólnotowym;
w świetle nabytego doświadczenia rozporządzenie (EWG) nr 1601/91 [5] powinno być odpowiednio zmienione i dostosowane pod pewnymi względami technicznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1601/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 lit. a):
i) tiret pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"— otrzymane z jednego lub więcej produktów winnych określonych w pkt 5 oraz pkt 12–18 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 822/87 [6], łącznie z gatunkowymi winami produkowanymi w określonych regionach wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 823/87 [7] oraz z wyłączeniem wina stołowego Retsina, z możliwym dodatkiem moszczu winogronowego i/lub moszczu winogronowego w fermentacji;";
ii) przedostatni akapit otrzymuje następujące brzmienie:
"wino i/lub świeży moszcz winogronowy z zatrzymaną fermentacją przez dodanie alkoholu, stosowane w przygotowaniu wina aromatyzowanego, muszą być obecne w produkcie końcowym w nie mniejszym udziale niż 75 %. Bez względu na art. 5 minimalna naturalna moc objętościowa alkoholu wykorzystywanych produktów jest taka jak określona w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 822/87;."
2) W art. 2 ust. 1 lit. b) tiret pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"— otrzymane z jednego lub więcej win określonych w pkt 11–13 oraz pkt 15–18 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 822/87, włączając wina gatunkowe produkowane w określonych regionach wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 823/87 oraz z wyłączeniem win produkowanych z dodaniem alkoholu oraz wina stołowego Retsina, z możliwym dodatkiem moszczu winogronowego i/lub częściowo sfermentowanym moszczem winogronowym,."
3) We włoskiej wersji art. 2 ust. 2:
i) w lit. a) wyraz "Vermut" zastępuje się następująco: "Vermut o Vermouth o Vermout";
ii) w lit. b) Vino aromatizzato amaro tiret pierwsze zastępuje się następująco:
"— "Vino alla china" o "Vino chinato" quando l'aromatizzazione principale è fatta con aroma naturale di china,."
4) W art. 2 ust. 3:
i) w lit. e) Kalte Ente skreśla się wyrazy "którego smak musi być wyraźnie wyczuwalny";
ii) w lit. f) Glühwein pierwsze zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"napój aromatyzowany, otrzymywany wyłącznie z czerwonego lub białego wina, przyprawiony głównie cynamonem i/lub goździkami; bez wpływu na ilości wody wynikające z odwołania się do art. 3 lit. a), zakazane jest dodawanie wody;"
iii) w lit. fa) Viiniglögi/Vinglögg pierwsze zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"napój aromatyzowany, otrzymywany wyłącznie z czerwonego lub białego wina, przyprawiony głównie cynamonem i/lub goździkami;."
5) We włoskiej wersji art. 2 ust. 5 lit. a) i b) otrzymują następujące brzmienie:
"a) extra secco o extra dry: per i prodotti il cui tenore di zuccheri è inferiore a 30 grammi per litro;
b) secco o dry: per i prodotti il cui tenore di zuccheri è inferiore a 50 grammi per litro;."
6) Artykuł 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Procesy i praktyki enologiczne określone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 822/87 stosuje się do win i moszczy, które są zawarte w składzie produktów wymienionych w art. 1.
2.
Procesy odnoszące się do produktów przygotowywanych w celu uzyskania jednego z produktów końcowych, określonych w niniejszym rozporządzeniu, są ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 14.".
7) W załączniku II po wyrazach "Nürnberger Glühwein" wpisuje się wyrazy "Thüringer Glühwein".
Artykuł 2
W odniesieniu do produktu Glühwein dla okresu przejściowego do 31 stycznia 1998 r. przyjmuje się przepisy derogacyjne zgodnie z procedurą określoną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1601/91.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2063/96
z dnia 14 października 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1180/77 w sprawie przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Turcji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej oraz kursów wymiany stosowanych do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 13 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja nr 1/77 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie nowych koncesji na przywóz tureckich towarów rolnych do Wspólnoty stanowi, że jeśli Turcja nałoży specjalne opłaty wywozowe w przywozie do Wspólnoty oliwy z oliwek objętej kodami CN 15091010, 15091090 oraz 15100010, opłaty wyrównawcze mające zastosowanie do takiej oliwy mogą zostać zmniejszone o stałą kwotę równą 0,7245 ECU na 100 kg oraz kwotę równą opłacie specjalnej; ta obniżka została ustalona w taki sposób, by nie przekroczyć 10,88 ECU na 100 kg w przypadku redukcji przewidzianej w art. 2 wspomnianej decyzji oraz 10,88 ECU na 100 kg w przypadku dodatkowej kwoty przewidzianej w załączniku IV do tej decyzji;
decyzja nr 1/77 została wprowadzona rozporządzeniem (EWG) nr 1180/77 [2];
umawiające się strony zgodziły się, poprzez porozumienie w formie wymiany listów, ustalić dodatkową kwotę 10,88 ECU na 100 kg na okres od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 31 stycznia 1995 r. oraz 13,14 ECU na 100 kg na okres począwszy od dnia 1 lutego 1995 r.;
rozporządzenie (EWG) nr 1180/77 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1180/77 otrzymuje brzmienie:
"b) kwota równa specjalnej opłacie nałożonej przez Turcję w wywozie wspomnianej oliwy, lecz nieprzekraczająca 10,88 ECU na 100 kg na okres od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 31 stycznia 1995 r. oraz nieprzekraczająca 13,14 ECU na 100 kg na okres począwszy od dnia 1 lutego 1995 r., kwoty te powiększone odpowiednio o 10,88 ECU na 100 kg w pierwszym okresie oraz o 13,14 ECU na 100 kg w drugim okresie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2067/96
z dnia 29 października 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1000/96 w zakresie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3204/93 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1538/91 z dnia 5 czerwca 1991 r. wprowadza szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1000/96 [4] w odniesieniu do definicji kapłona i innych właściwych kryteriów produkcji; konieczne jest ustalenie okresu przejściowego na stosowanie nowej definicji w celu uwzględnienia interesów niektórych producentów pod koniec roku gospodarczego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1000/96 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2068/96
z dnia 29 października 1996 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1432/94 oraz (WE) nr 1486/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania niektórych kontyngentów taryfowych na wieprzowinę
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje: kontyngenty taryfowe zostały przyznane na niektóre produkty z wieprzowiny zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1432/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i inne produkty rolne [3], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1593/95 [4] oraz zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1486/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. otwierającym i ustalającym zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze wieprzowiny [5], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1176/96 [6]; w celu ułatwienia wymiany handlowej między Wspólnotą Europejską a państwami trzecimi możliwy musi być przywóz produktów z wieprzowiny bez obowiązku przywozu z kraju pochodzenia, który mimo wszystko do celów statystycznych musi zostać zaznaczony w sekcji 8 pozwolenia na przywóz;
przepisy te powinny być stosowane do pozwoleń na przywóz, których okres ważności jeszcze nie upłynął oraz które nie zostały wykorzystane lub zostały wykorzystane tylko częściowo;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzenia (WE) nr 1432/94 art. 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) Sekcja 8 wniosków o pozwolenie i pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1486/95 art. 4 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) Sekcja 8 wniosków o pozwolenie i pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2126/96
z dnia 5 listopada 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2543/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1581/96 [2], w szczególności jego art. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2543/95 [3] z dnia 30 października 1995 r. ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz oliwy z oliwek; w świetle zdobytych doświadczeń w pierwszym roku stosowania, produkty, na które musi być przedstawione pozwolenie na wywóz powinny być dokładniej określone;
pozwolenia na wywóz, o które wystąpiono mogą być wystawiane jedynie po upłynięciu okresu umożliwiającego Komisji podjęcie, w odpowiednim przypadku, szczególnych środków na podstawie informacji dotyczących wniosków przekazanych przez Państwa Członkowskie; jeżeli te informacje są niekompletne lub nieprawdziwe, Komisja nie ma możliwości podjęcia takich środków; w konsekwencji, w celu zapewnienia właściwego zarządzania systemem, wydawane pozwolenia powinny być ograniczone do ilości objętych poprawnie przekazanymi wnioskami;
w celu dokładnego monitorowania refundacji odnoszących się do wydanych pozwoleń na wywóz, informacje, które mają być przekazywane przez Państwa Członkowskie, odnoszące się do wycofanych pozwoleń i niewykorzystanych ilości powinny być uzupełnione o dane dotyczące stawki refundacji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2543/95 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Pozwolenie na wywóz jest przedstawiane w odniesieniu do wywozu produktów objętych kodami CN 1509 i 151000.";
2. w art. 3 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże pozwolenia są wydawane jedynie na ilości objęte wnioskami zgłoszonymi zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a).";
3. w art. 5 ust. 1 lit c) dodaje się wyrazy "i odpowiednie refundacje";
4. artykuł 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W każdym miesiącu następującym po wygaśnięciu terminu ważności pozwoleń na wywóz Państwa Członkowskie informują Komisję o ilościach objętych niewykorzystanymi pozwoleniami na wywóz oraz o refundacjach z nimi związanych."
5. części C i D zastępuje się częściami wymienionymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2131/96
z dnia 6 listopada 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1503/96 w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do należności przywozowych na ryż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu uproszczenia czynności administracyjnych związanych z obliczaniem należności przywozowych określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1503/96 [2], należności przywozowe, uwzględniające średnią reprezentatywną cen przywozowych CIF dla ryżu luzem zarejestrowanych w okresie dwóch tygodni, w sektorze ryżu ustalane są co dwa tygodnie, w środę oraz w ostatnim dniu roboczym marca, kwietnia, maja, czerwca i sierpnia,
okazało się, że ceny niektórych odmian pakistańskiego ryżu Basmati, w szczególności klasy I Kernel Basmati i Super Basmati, kształtują się prawie na tym samym poziomie co ceny ryżu Basmati pochodzącego z Indii; władze pakistańskie wskazały, że około 9000 ton ryżu tej jakości jest dostępnych w celu wywozu do Wspólnoty; świadectwo autentyczności przewidziane w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1503/96 będzie od chwili obecnej wydawane jedynie dla ryżu tej jakości; z tego względu obniżenie należności przywozowych na ryż pakistański posiadający tego rodzaju świadectwo powinno być dostosowane do obniżenia należności celnych przywozowych na ryż Basmati pochodzenia indyjskiego; Komisja będzie dokładnie śledzić tendencje rynkowe i może zaproponować odpowiednie zmiany na podstawie tych tendencji;
jednakże nie jest już właściwe przyznawanie obecnie stosowanej obniżki w wysokości 50 ECU za tonę na ryż pakistański nie posiadający tego rodzaju świadectwa, ponieważ średnia cena rynkowa na ten rodzaj ryżu generalnie nie różni się od ustalonej ceny reprezentatywnej;
do celów przejrzystości należy uchylić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 81/92 z dnia 15 stycznia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3877/86 w sprawie przywozu ryżu długoziarnistego aromatycznej odmiany Basmati [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2123/95 [4], ponieważ nie posiada już ono podstaw prawnych; jednakże przepisy tego rozporządzenia dotyczące wystawiania świadectw autentyczności na ten rodzaj ryżu powinny zostać zawarte w niniejszym rozporządzeniu;
wnioski o pozwolenie na przywóz oraz pozwolenia na przywóz ryżu Basmati muszą zawierać określone informacje umożliwiające skontrolowanie ilości przywożonych towarów;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie przedstawił opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1503/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1:
a) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Należności przywozowe na produkty wymienione w art. 3 są obliczane raz w tygodniu, lecz są one ustalane przez Komisję raz na dwa tygodnie w środę oraz w ostatnim dniu roboczym marca, kwietnia, maja, czerwca i sierpnia, zgodnie z metodą przewidzianą w art. 5 oraz są stosowane odpowiednio od pierwszego dnia roboczego po ich ustaleniu i od pierwszego dnia następnego miesiąca.";
b) akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Ustalanie należności, które jest przeprowadzane w ostatnim dniu roboczym marca, kwietnia, maja i czerwca, dokonywane jest na podstawie ceny interwencyjnej dla następnego miesiąca, która podlega miesięcznym podwyżkom zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.";
2) w art. 4 skreśla się ust. 4;
3) dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Ryż Basmati pochodzący z Indii oraz ryż Basmati z odmian "Kernel Basmati" i "Super Basmati" pochodzący z Pakistanu i objęty pozycją NS ex10062017 i pozycją NS ex10062098 może korzystać z obniżki należności przywozowych w wysokości 250 ECU za tonę.
Kwota ta może być zmieniana odpowiednio do tendencji rynkowych, w szczególności z uwzględnieniem przywożonych ilości.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz i pozwolenia na przywóz ryżu Basmati zawierają:
a) w polu 8, oznaczenie kraju pochodzenia i oznaczony krzyżykiem wyraz "tak";
b) w polu 20, jedno z następujących sformułowań:
- Arroz aromático de la variedad Basmati del código NC 10062017/10062098
- Aromatisk ris af sorten Basmati henhørende under KN-kode 10062017/10062098
- Aromatischer Reis der Sorte Basmati des KN-Codes 10062017/10062098
- Αρωματικό ρύζι της ποικιλίας Basmati του κωδικού ΣO 10062017/10062098
- Aromatic rice of the Basmati variety falling within CN code 10062017/10062098
- Riz aromatique de la variété Basmati du code NC 10062017/10062098
- Riso aromatico della varietà Basmati del codice NC 10062017/10062098
- Aromatische Basmati-rijst van GN-code 10062017/10062098
- Arroz aromàtico da variedade Basmati do código NC 10062017/10062098
- CN-koodiin 10062017/10062098 kuuluvan Basmati-lajikkeen aromaattinen riisi
- Aromatiskt ris av sorten Basmati med KN-nummer 10062017/10062098
c) w polu 24, jedno z następujących sformułowań:
- Derecho de aduana reducido de 250 Ecu/t [Reglamento (CE) no 2131/96]
- Told nedsat med 250 ECU/ton (Forordning (EF) nr 2131/96)
- Um 250 Ecu/t ermäßigter Zollsatz (Verordnung (EG) nr 2131/96)
- Μειωμένος δασμός κατά 250 Ecu ανά τόνο [κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
2131/96]
- Reduced duty by 250 Ecu/t (Regulation (WE) nr 2131/96)
- Droit réduit de 250 Ecu/t [Rčglement (CE) no 2131/96]
- Dazio ridotto di 250 Ecu/t [Regolamento (CE) n. 2131/96]
- Douanerecht verminderd met 250 ecu/t (Verordening (EG) nr 2131/96)
- Direito reduzido de 250 Ecu/t [Regulamento (CE) no 2131/96]
- Tulli alennettu 250 eculla tonnilta (Asetus (EY) N:o 2131/96)
- Nedsättning av tull med 250 ecu/ton (Förordning (EG) nr 2131/96).
3.
Do wniosku o pozwolenie na przywóz ryżu Basmati dołącza się:
- dowód stwierdzający, że wnioskodawca jest osobą fizyczną lub prawną prowadzącą od co najmniej 12 miesięcy działalność handlową w sektorze ryżu, zarejestrowaną w Państwie Członkowskim, w którym składany jest wniosek,
- świadectwo autentyczności danego produktu wystawione przez właściwe organy w kraju wywozu uznane przez Komisję i wymienione w załączniku III.
4.
Świadectwo autentyczności jest sporządzane na formularzu, którego wzór zamieszczono w załączniku II.
Formularz jest formatu w przybliżeniu 210 x 297 milimetrów. Oryginał jest sporządzany na papierze umożliwiającym wykrycie wszelkich fałszerstw mechanicznych lub chemicznych.
Formularze są drukowane i wypełniane w języku angielskim.
Oryginał i jego kopie są wypełniane albo na maszynie albo odręcznie.
W tym drugim przypadku muszą być wypełnione atramentem i drukowanymi wielkimi literami.
Każde świadectwo autentyczności posiada numer seryjny w prawym górnym polu.
Kopie posiadają taki sam numer seryjny jak oryginał.
5.
Organ wystawiający pozwolenie na przywóz przechowuje oryginał świadectwa autentyczności i przekazuje kopię wnioskodawcy.
Świadectwo autentyczności jest ważne przez dziewięćdziesiąt dni od dnia wystawienia.
Świadectwo autentyczności jest ważne tylko wtedy, gdy pola zostały właściwie wypełnione, i gdy zostało ono ostemplowane zgodnie z wydrukowanymi na nim instrukcjami.
6.
Nie naruszając art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 [5], nie przenosi się praw wynikających z pozwolenia na przywóz.
7.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, za pomocą teleksu lub telefaksu, następujące informacje:
a) nie później niż drugiego dnia roboczego po ich wydaniu, ilości ryżu Basmati, na które zostały wydane pozwolenia na przywóz wraz z określeniem daty, kodu CN, kraju pochodzenia oraz nazw i adresów posiadaczy tych pozwoleń;
b) nie później niż drugiego dnia roboczego po ich unieważnieniu, ilości objęte unieważnionymi pozwoleniami na przywóz wraz z określeniem nazw i adresów posiadaczy tych unieważnionych pozwoleń;
c) ostatniego roboczego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miało miejsce dopuszczenia do swobodnego obrotu, ilości faktycznie dopuszczone do swobodnego obrotu, w podziale na kody CN i kraje pochodzenia;
Powyższe informacje muszą być przekazywane oddzielnie od informacji dotyczących innych wniosków o pozwolenie na przywóz w sektorze ryżu oraz zgodnie z tą samą procedurą.
8.
Bez uszczerbku dla art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1162/95, zabezpieczenie pozwoleń na przywóz ryżu Basmati pochodzącego z Indii i Pakistanu wynosi 275 ECU za tonę."
4) dodaje się załącznik III w brzmieniu:
"
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2141/96
z dnia 7 listopada 1996 r.
dotyczące rozpatrywania wniosku o przeniesienie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych wchodzących w zakres rozporządzenia Rady (WE) nr 2309/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [1], w szczególności jego art. 15 ust. 4 i art. 37 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 542/95 z dnia 10 marca 1995 r. dotyczące analizy zmian warunków pozwoleń na wprowadzenie do obrotu wchodzących w zakres rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 [2] stosuje się wówczas, gdy nazwa i/lub adres posiadacza pozwolenia na wprowadzenie do obrotu zmienia się, lecz posiadacz wyżej wymienionego pozwolenia pozostaje ten sam;
z tego względu muszą zostać przyjęte właściwe przepisy dotyczące analizy wniosku o przeniesienie pozwoleń na wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych, udzielonego zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 w sytuacjach, gdy nowa osoba posiadająca pozwolenie nie jest tożsama z poprzednim posiadaczem;
niezbędne jest w szczególności ustanowienie procedury administracyjnej umożliwiającej szybkie wnoszenie zmian do decyzji dotyczących pozwoleń na wprowadzenie do obrotu w takim przypadku pod warunkiem, że przedłożony wniosek o przeniesienie jest ważny, a warunki z nim związane zostały spełnione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Leczniczych oraz Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedurę dotyczącą analizy wniosków o przeniesienie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu udzielonego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2309/93, z wyjątkiem sytuacji objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 542/95 pkt 3.
Definicja
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia "przeniesienie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu" oznacza procedurę zmiany adresata (zwanego dalej "posiadaczem") decyzji w sprawie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu przyjętej na podstawie art. 10 ust. 1 i 2 lub art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93, w sytuacji gdy nowy posiadacz nie jest tożsamy z poprzednim posiadaczem.
Procedura administracyjna
Artykuł 3
1.
W celu uzyskania przeniesienia pozwolenia na wprowadzenie do obrotu posiadacz danego pozwolenia składa wniosek do Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych (zwanej dalej "Agencją") wraz z dokumentami wymienionymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Taki wniosek dotyczy jedynie przeniesienia pozwolenia na wprowadzenie do obrotu i towarzyszy mu odpowiednia opłata przewidziana rozporządzeniem Rady (WE) nr 297/95 w sprawie opłat płatnych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych [3].
Artykuł 4
Agencja przedkłada, w terminie 30 dni po otrzymaniu wniosku w rozumieniu art. 3 ust. 2, opinię dotyczącą tego wniosku posiadaczowi pozwolenia na wprowadzenie do obrotu, osobie, na rzecz której udziela się przeniesienia, oraz Komisji.
Artykuł 5
Opinia Agencji określona w art. 4 może być niekorzystna jedynie wówczas, gdy dokumenty przedłożone na poparcie wniosku są niekompletne lub, jeżeli okaże się, że osoba, na rzecz której udziela się przeniesienia, nie posiada siedziby we Wspólnocie.
Artykuł 6
W przypadku korzystnej opinii i bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego Komisja dokonuje niezwłocznej zmiany decyzji podjętej zgodnie z art. 10 lub 32 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 7
1.
Przeniesienie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu jest zatwierdzone od dnia zawiadomienia o zmianie decyzji Komisji, określonej w art. 6 ust. 2.
2.
Data faktycznego przeniesienia ustalana jest przez Agencję drogą wzajemnego porozumienia z posiadaczem pozwolenia na wprowadzenie do obrotu oraz osobą, na rzecz której ma być dokonane przeniesienie.
Agencja niezwłocznie powiadamia o tej dacie Komisję.
3.
Przeniesienie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nie ma wpływu na terminy przewidziane w art. 13 i 35 rozporządzenia (WE) nr 2309/93.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2148/96
z dnia 8 listopada 1996 r.
ustanawiające zasady oceny i monitorowania publicznych zapasów interwencyjnych produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3492/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiające czynniki, które Sekcja Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej powinna uwzględnić w rocznych sprawozdaniach finansowych w odniesieniu do finansowania środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach państwowych [1], w szczególności jego art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji nr 3492/90 ustanawia zasady regulujące rachunkowość w odniesieniu do produktów rolnych składowanych w magazynach państwowych;
w świetle doświadczeń zebranych podczas stosowania rozporządzenia Komisji (EWG) nr 618/90 z dnia 14 marca 1990 r. ustanawiającego zasady sporządzania rocznego spisu produktów rolnych w magazynach państwowych [2], zmienionego rozporządzeniem Komisji nr 3077/92 [3], niektóre uzgodnienia w sprawie zarządzania zapasami powinny zostać zmienione, ze szczególnym uwzględnieniem zasad oceny i monitorowania zapasów produktów rolnych umieszczanych w magazynach państwowych; rozporządzenie Komisji nr 618/90 powinno zostać uchylone;
powinny zostać wprowadzone odpowiednie uzgodnienia w dziedzinie zarządzania i monitorowania w celu zapewnienia prawidłowego zarządzania zapasami w magazynach państwowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Osoba fizyczna lub prawna składująca produkty rolne skupione na zasadach określonych przez Sekcję Gwarancji EFOGR, prowadzi ewidencję zgodnie z przepisami wspólnotowymi oraz przepisami krajowymi.
2.
Agencje interwencyjne prowadzą w pełni uaktualniany wykaz podmiotów składujących, z którymi podpisały umowy składu.
Wykaz ten zawiera informacje pozwalające na dokładną identyfikację wszystkich punktów składowania, takie jak: zdolność składowa, liczby wiat, zamrażarek lub silosów, schematy i plany.
Wykaz ten jest dostępny w siedzibach zarządów agencji interwencyjnych, dla pracowników Komisji i osób upoważnionych przez Komisję.
Artykuł 2
1.
Dokumentacja rejestru dotycząca wprowadzenia do magazynów, składowania oraz usunięcia produktów z magazynów, stanowiąca podstawę do przygotowania rocznych sprawozdań finansowych, określonych w art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3492/90, jest przesyłana przez podmiot składujący do agencji interwencyjnych co najmniej raz w miesiącu.
2.
Agencja interwencyjna jest w posiadaniu dokumentacji określonej w ust. 1, przed dziesiątym dniem miesiąca następującego po miesiącu, którego dane dokumenty dotyczą. Dokumenty te wskazują co najmniej następujące pozycje: miejsce składowania (w tym, gdzie stosowne, wskazanie pojemnika lub kadzi), ilość przeniesioną z poprzedniego miesiąca, przyjęcie do magazynu i wydanie z magazynu każdej partii oraz zapasy na koniec okresu składowania.
Dane te umożliwiają dokładne wskazanie poszczególnych ilości produktów składowanych w danym momencie i uwzględniają uzgodnione zakupy i sprzedaż, w przypadku których nie nastąpiły jeszcze odpowiadające im przyjęcia do magazynu i wydania z magazynu.
Wzór formularza dla orientacji przewidziany jest w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Podmiot składujący przygotowuje roczne zestawienie zapasów na podstawie zestawień miesięcznych określonych w art. 2.
Instrukcje wydane w tym celu przez agencje interwencyjne przekazywane są do wiadomości Komisji w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Roczne zestawienie zapasów na formularzu, którego wzór podany jest w załączniku II, podsumowuje ilości składowane w podziale według produktów i miejsca składowania oraz zawiera w odniesieniu do każdego produktu dane dotyczące ilości składowanych, numerów partii (z wyjątkiem w przypadku zbóż), roku przyjęcia do magazynu (z wyjątkiem w przypadku alkoholu) oraz wyjaśnienie wszelkich wykrytych nieprawidłowości.
Artykuł 4
1.
Agencja interwencyjna ponosi odpowiedzialność za dokładność informacji zebranych na podstawie art. 1–3.
W tym celu, w ciągu całego roku agencja przeprowadza kontrole na miejscu w magazynach, w nieregularnych odstępach czasu i niezapowiedziane, w przypadku gdy jest to możliwe.
Każdy magazyn jest kontrolowany co najmniej raz w roku zgodnie z zasadami określonymi w załączniku III, a kontrole obejmują w szczególności:
a) procedury gromadzenia informacji określonych w art. 2 i 3;
b) zgodność dokumentacji prowadzonej na miejscu przez podmiot składujący z informacjami przesłanymi do agencji interwencyjnej; oraz
c) fizyczną obecność w magazynie ilości wyszczególnionych w dokumentacji podmiotu składującego, wykorzystanej w ostatnim zestawieniu miesięcznym przesłanym przez niego, ocenianą wizualnie lub, w przypadku wątpliwości lub sporu, za pomocą ważenia i mierzenia.
Fizyczną obecność ustala się przez wystarczająco reprezentatywną kontrolę fizyczną, obejmującą przynajmniej ustanowiony w załączniku III udział procentowy produktów oraz umożliwiającą stwierdzenie, że całkowite ilości wykazane w ewidencji sprawozdaniu znajdują się rzeczywiście w magazynie.
2.
Jeżeli w trakcie kontroli fizycznej wykrywa się nieprawidłowości, poddana kontroli musi być kolejna część procentowa składowanych produktów przy zastosowaniu tych samych metod.
Jeżeli jest to niezbędne, kontrola może zostać rozszerzona o ważenie wszystkich produktów w partii lub w kontrolowanym magazynie.
Artykuł 5
1.
Organ kontrolujący lub jego przedstawiciel opracowuje sprawozdanie w sprawie każdej kontroli przeprowadzonej co najmniej raz w roku, zgodnie z art. 4 i załącznikiem III.
2.
Sprawozdanie zawiera co najmniej następujące informacje:
a) nazwę (nazwisko) podmiotu składującego, adres kontrolowanego magazynu oraz opis sprawdzanych partii;
b) datę i czas rozpoczęcia i zakończenia kontroli;
c) miejsce, gdzie miała miejsce kontrola, oraz opis warunków składowania, pakowania i dostępności produktów;
d) pełne dane dotyczące tożsamości osób przeprowadzających kontrolę, ich stanowiska i warunki ich upoważnienia;
e) podjęte środki kontroli oraz procedury zastosowane w celu określenia wolumenu, takie jak metody pomiarów, wyliczeń, wyniki tymczasowe i końcowe oraz postawione wnioski;
f) dla każdej składowanej partii lub klasy, ilość na podstawie ewidencji w agencji interwencyjnej, ilość na podstawie ewidencji magazynowej oraz wszelkie rozbieżności między tymi dwoma kompletami ewidencji;
g) dla każdej partii lub klasy kontrolowanej fizycznie, informacje określone w lit. f) oraz ilość zweryfikowana na miejscu i wszelkie rozbieżności, numer partii i klas, palety, skrzynie, silosy, kadzie i inne pojemniki użyte do ważenia oraz masa (zarówno netto, jak i brutto, gdzie stosowne) lub objętość;
h) oświadczenia podmiotu składującego, w przypadku wystąpienia rozbieżności lub różnic;
i) miejsce, data i podpis osoby sporządzającej sprawozdanie oraz podmiotu składującego lub jego przedstawiciela;
j) wszystkie rozszerzone kontrole przeprowadzone w przypadku niezgodności, określające odsetek składowanych produktów objętych rozszerzonymi kontrolami, stwierdzone niezgodności i udzielone wyjaśnienia.
3.
Sprawozdania przesyła się niezwłocznie do agencji interwencyjnej.
Niezwłocznie po otrzymaniu sprawozdania, sprawozdania finansowe agencji interwencyjnej zostają poprawione w świetle stwierdzonych nieprawidłowości i różnic, a fakt ten zgłasza się do EFOGR, zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 3492/90.
4.
Sprawozdania przechowuje się w siedzibie zarządu agencji interwencyjnej i są one dostępne dla pracowników Komisji lub osób upoważnionych przez Komisję.
5. Dokument podsumowujący, wyliczający przeprowadzone inspekcje, ilości sprawdzone oraz nieprawidłowości wykryte w stosunku do zestawień miesięcznych lub rocznych, przesyła się Komisji w tym samym czasie, co roczne sprawozdania finansowe określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [4].
Artykuł 6
1.
Podmiot składujący ponosi odpowiedzialność za wszelkie wykryte różnice między ilościami znajdującymi się w magazynie, a szczegółami podanymi agencji interwencyjnej w zestawieniach zapasów.
2.
W przypadku gdy brakujące ilości przekraczają ilości dopuszczalne w granicach stosowanych (stosowanej) tolerancji, łączna ich wartość obciąża podmiot składujący jako niezidentyfikowana strata.
Jeżeli podmiot składujący kwestionuje brakujące ilości, może się domagać zważenia lub zmierzenia produktów, w których to przypadkach podmiot składujący ponosi koszty tej czynności, chyba że okaże się, iż deklarowane ilości produktów faktycznie znajdują się w magazynie lub też, że różnice nie przekraczają marginesu tolerancji, w którym przypadku koszty ważenia oraz pomiarów obciążają organ kontrolujący.
3.
Tolerancje ustalone w załączniku III stosuje się bez uszczerbku dla tych ustanowionych w rozporządzeniach w sprawie różnych produktów, jak wyszczególniono w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 147/91 [5].
Artykuł 7
1.
Agencje interwencyjne prowadzą scentralizowany spis obejmujący wszystkie miejsca składowania, produkty oraz ich ilości i klasy, wskazujący masę (zarówno masę netto, jak i brutto, gdzie stosowne) lub objętość każdego z nich.
2.
Wszystkie dokumenty księgowe i sprawozdania sporządzone na podstawie niniejszego rozporządzenia są przez cały czas dostępne, zarówno w magazynach, jak i w agencji interwencyjnej, dla urzędników agencji, a także zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 729/70, oraz w szczególności jego art. 9, dla urzędników upoważnionych przez Komisję.
Artykuł 8
1.
Agencje interwencyjne zapewniają, że podmioty składujące prowadzą komputerowa ewidencję zapasów interwencyjnych.
W tym celu wprowadzają odpowiednie przepisy do umów składu, zawieranych z podmiotami składującymi.
2.
Ewidencja komputerowa jest pełni funkcjonalna nie później niż w dwa lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Stanowią one stały spis inwentarz dostępny w sposób bezpośredni i natychmiastowy dla urzędników agencji interwencyjnych i Komisji oraz osób odpowiednio przez nie upoważnionych.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu nadania skuteczności niniejszemu rozporządzeniu i poinformowania zainteresowanych o ewentualnych karach, na jakie mogą się narazić w przypadku niestosowania się do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Powiadamiają one Komisję o podjętych przez siebie środkach.
2.
Państwa Członkowskie włączają do umów składu, przepisy określające skutki finansowe związane z naruszeniami popełnionymi przez podmiot składujący i współmierne do tych naruszeń, dopuszczające rozwiązanie umowy w przypadku nieprawidłowości popełnionych świadomie lub nieprawidłowości wynikających z rażącego niedbalstwa.
Artykuł 10
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 618/90 niniejszym traci moc.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2149/96
z dnia 8 listopada 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 716/96 przyjmujące nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1997/96 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 716/96 z dnia 19 kwietnia 1996 r.
[3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1974/96 [4], zezwala na kupno zwierząt w wieku powyżej 30 miesięcy i znajdujących się w gospodarstwach w Zjednoczonym Królestwie przez przynajmniej trzy miesiące w celu uboju i zniszczenia; w związku ze zdobytym doświadczeniem w stosowaniu uzgodnień dotyczących uboju okres, podczas którego zwierzęta muszą znajdować się na terenie gospodarstw, musi być dłuższy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 716/96 wyrazy "trzech miesięcy" zastępuje się wyrazami "sześciu miesięcy".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie rady (WE) nr 2153/96
z dnia 25 października 1996 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], w szczególności jego art. 249,
uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 361 kwota gwarancji generalnej we wspólnotowym tranzycie zewnętrznym, ustalona na poziomie co najmniej 30 % należnych ceł i innych opłat, nie we wszystkich przypadkach zapewnia pokrycie środków własnych w przypadku nadużyć finansowych; dlatego należy podnieść tę kwotę ogólnie do 100 %, z wyjątkiem określonych przypadków;
należy zmienić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 361 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) "ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
1. Kwotę gwarancji generalnej ustala się na poziomie przynajmniej 100 % należnych ceł i innych opłat, nie mniejszym niż 7000 ECU, na mocy przepisów ust. 4, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2.
2.
Organ celny może ustalić kwotę gwarancji generalnej na poziomie co najmniej 30 % należnych ceł i innych opłat, nie mniejszym niż 7000 ECU, na mocy przepisów ust. 4, pod warunkiem że:
- podmiot gospodarczy w okresie dwóch lat regularnie stosował wspólnotową procedurę tranzytową korzystając z systemu gwarancji generalnej,
- nie naruszył w tym okresie swoich zobowiązań,
- obniżona kwota gwarancji pokrywa co najmniej kwotę długu celnego,
- towary nie są wymienione w załączniku 52 i nie są wyłączone z gwarancji generalnej.
3.
Wyjątek przewidziany w ust. 2 nie ma zastosowania w przypadku, gdy nie jest możliwe dalsze utrzymanie warunków w nim określonych."
2) ustępy 2 i 3 otrzymują oznaczenie odpowiednio 4 i 5.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2154/96
z dnia 11 listopada 1996 r.
w sprawie niektórych środków przejściowych wymaganych do wykonania Porozumienia w Sprawie Rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 13, oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 20 ust. 3 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1384/95 [4], stanowi, że w przypadku zróżnicowanych refundacji, jeżeli miejsce przeznaczenia wskazane w pozwoleniu nie zostało zrealizowane, a stawka refundacji odpowiadająca rzeczywistemu przeznaczeniu jest niższa niż stawka refundacji wskazana w pozwoleniu, refundacja jest zmniejszana o 20 % różnicy między tą refundacją a refundacją wskazaną w pozwoleniu; przepis ten stosuje się do zgłoszeń wywozowych przyjętych w dniu 1 lipca 1995 r. lub w terminie późniejszym; redukcja została wprowadzona w celu zapewnienia stosowania ograniczeń dotyczących ilości i wartości w ramach porozumień w sprawie rolnictwa zawartych w trakcie Rundy Urugwajskiej;
w celu uniknięcia zakłóceń w wymianie handlowej oraz zapewnienia sprawnego przejścia na nowe reguły GATT z reguł stosowanych przed dniem 1 lipca 1995 r., rozporządzenieKomisji (WE) nr 974/95 [5] przewiduje wydawanie pozwoleń na wywóz przed dniem 1 lipca 1995 r., które mogą być stosowane po tej dacie; pozwoleń tych nie zalicza się w ramach nowych reguł GATT; dlatego pozwolenia te powinny być wyraźnie wyłączone ze stosowania 20 % redukcji z mocą od dnia 1 lipca 1995 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na wniosek zainteresowanej osoby, złożony nie później niż w jeden rok od opublikowania niniejszego rozporządzenia, nie stosuje się, do wywozu realizowanego na podstawie pozwoleń wydanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 974/95, 20 % redukcji ustanowionej w art. 20 ust: 3 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2184/96
z dnia 28 października 1996 r.
dotyczące przywozu do Wspólnoty ryżu pochodzącego i sprowadzanego z Egiptu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i Arabska Republika Egiptu uzgodniły, w umowie w formie wymiany listów, że cła, które mają być stosowane przy przywozie ryżu (kod CN 1006), pochodzącego i sprowadzanego z Egiptu, są cłami obliczanymi zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1] obniżonymi o kwotę równą 25 % wartosci tych ceł, oraz że uzgodniona obniżka nie powinna być już dłużej uzależniona od pobierania przez Egipt opłaty wywozowej od tego produktu;
w związku z powyższym należy uchylić rozporządzenie Rady (EWG) nr 1250/77 z dnia 17 maja 1977 r. dotyczące przywozu ryżu z Arabskiej Republiki Egiptu [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cła stosowane przy przywozie do Wspólnoty ryżu (kod CN 1006), pochodzącego i sprowadzanego z Egiptu, są cłami obliczanymi zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, obniżonymi o kwotę równą 25 % wartości tych ceł, w granicach ilości rocznej wynoszącej 32000 ton.
Artykuł 2
Ustalenia dotyczące wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia, obejmujące wszelkie środki nadzorcze, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76.
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 1250/77 uchyla się.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96
z dnia 11 listopada 1996 r.
w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze co następuje: (1) Jest rzeczą podstawową, z uwagi na wiarygodność Wspólnoty, zwiększenie wysiłków na rzecz przeciwdziałania nadużyciom finansowym i innym nieprawidłowościom popełnianym przeciwko budżetowi Wspólnoty.
(2) Artykuł 209a Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stwierdza wyraźnie, że za ochronę interesów finansowych Wspólnot odpowiedzialne są przede wszystkim Państwa Członkowskie, bez wpływu na inne postanowienia Traktatu.
(3) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [3] ustanowiło wspólne ramy prawne dla wszystkich dziedzin działalności Wspólnot.
(4) Artykuł 1 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia zawiera definicję "nieprawidłowości" a akapit szósty preambuły niniejszego rozporządzenia wskazuje na to, że tego typu nieprawidłowe postępowanie obejmuje "oszukańcze działania" w znaczeniu nadanym temu pojęciu przez Konwencję o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich [4].
(5) Artykuł 10 wspomnianego rozporządzenia przewiduje dalsze przyjmowanie dodatkowych przepisów o charakterze ogólnym, dotyczących kontroli na miejscu oraz inspekcji.
(6) Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie w oparciu o art. 8 rozporządzenia (WE, Euratom) 2988/95 oraz ze względu na efektywność, właściwym jest przyjęcie dodatkowych przepisów o charakterze ogólnym dotyczących kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję, które nie wpływają na stosowanie regulacji sektorowych Wspólnoty, o których mowa w art. 9 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
(7) Wprowadzenie w życie przepisów niniejszego rozporządzenia zależy od identyfikacji celów, które uzasadniają ich stosowanie, szczególnie, jeżeli ze względu na skalę nadużycia finansowego, które nie jest ograniczone do jednego kraju i często obejmuje zorganizowane grupy lub jeśli z powodu szczególnej sytuacji w którymś z Państw Członkowskich, ze względu na wagę szkody wyrządzonej finansowym interesom Wspólnot lub szkody wyrządzonej wiarygodności Unii, cele te nie mogą być w pełni zrealizowane przez same Państwa Członkowskie i dlatego mogą być lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym.
(8) Kontrole na miejscu oraz inspekcje nie mogą przekraczać tego co jest niezbędne, aby zapewnić poprawne stosowanie prawa wspólnotowego.
(9) Kontrole na miejscu oraz inspekcje będą również przeprowadzane bez uszczerbku dla przepisów stosowanych w każdym Państwie Członkowskim, odnoszących się do ochrony zasadniczych interesów bezpieczeństwa państwa.
(10) Zgodnie z zasadą lojalnej współpracy Wspólnoty zawartej w art. 5 Traktatu WE oraz w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, jest ważne, aby administracje Państw Członkowskich oraz departamenty Komisji rzeczywiście współpracowały i wzajemnie wspomagały się w przygotowaniu i prowadzeniu kontroli na miejscu oraz inspekcji.
(11) Należy określić warunki, na jakich inspektorzy Komisji będą wykonywać swoje uprawnienia.
(12) Kontrole na miejscu oraz inspekcje, o których mowa, są przeprowadzane z należytym poszanowaniem praw podstawowych osób, których te kontrole dotyczą oraz przepisów dotyczących tajemnicy służbowej i ochrony danych osobowych; w związku z tym ważne jest, aby Komisja zapewniała, że jej inspektorzy przestrzegają przepisów krajowych i wspólnotowych dotyczących ochrony danych osobowych, w szczególności tych określonych w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [5].
(13) Jeżeli działania mające na celu zwalczanie nadużyć finansowych i nieprawidłowości mają być skuteczne, Komisja musi być uprawniona do przeprowadzania kontroli nieruchomości przedsiębiorców, którzy mogli mieć swój udział, bezpośrednio lub pośrednio, w powstaniu badanej nieprawidłowości oraz do przeprowadzania kontroli nieruchomości innych przedsiębiorców, których mogłyby one dotyczyć; w przypadku stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja powinna zapewnić, że ci przedsiębiorcy nie podlegają jednocześnie, w odniesieniu do tych samych działań, podobnym kontrolom oraz inspekcjom prowadzonym przez Komisję lub Państwa Członkowskie na podstawie regulacji sektorowych Wspólnoty lub krajowego ustawodawstwa.
(14) Inspektorzy Komisji powinni mieć dostęp do wszystkich informacji dotyczących badanych transakcji na takich samych warunkach, jak inspektorzy administracji krajowej; sprawozdania inspektorów Komisji podpisane, w razie potrzeby, przez krajowych inspektorów, muszą być sporządzone przy uwzględnieniu wymogów proceduralnych określonych w prawie danego Państwa Członkowskiego; muszą być przyjęte jako dowód w postępowaniach administracyjnych i sądowych danego Państwa Członkowskiego, gdy okaże się konieczne ich wykorzystanie i mają taką samą wartość jak sprawozdania sporządzone przez inspektorów administracji krajowej.
(15) W przypadku wystąpienia ryzyka zaginięcia dowodów lub gdy przedsiębiorcy sprzeciwiają się kontrolom na miejscu albo inspekcjom Komisji, Państwa Członkowskie mają kompetencje do podjęcia niezbędnych środków zapobiegawczych lub wykonawczych zgodnie z ich ustawodawstwem.
(16) Niniejsze rozporządzenie nie narusza uprawnień Państw Członkowskich w zakresie ścigania przestępstw karnych ani reguł rządzących wzajemną pomocą między Państwami Członkowskimi w sprawach karnych.
(17) Traktaty nie zawierają innych kompetencji dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia aniżeli te przewidziane w art. 235 Traktatu WE i art. 203 Traktatu Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustala ogólne zasady, w rozumieniu art. 10 rozporządzenia 2988/95, stosowane do kontroli administracyjnych na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nieprawidłowościami określonymi w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Nie naruszając przepisów rozporządzeń obowiązujących w odniesieniu do poszczególnych sektorów, niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich obszarów działalności Wspólnot.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza kompetencji Państw Członkowskich w dziedzinie ścigania przestępstw karnych ani reguł rządzących wzajemną pomocą między Państwami Członkowskimi w sprawach karnych.
Artykuł 2
Komisja może przeprowadzać kontrole na miejscu oraz inspekcje w oparciu o niniejsze rozporządzenie:
- w celu wykrycia poważnych lub ponadnarodowych nieprawidłowości lub nieprawidłowości, które mogą dotyczyć przedsiębiorców działających w kilku Państwach Członkowskich, lub
- w celu wykrycia nieprawidłowości, gdy sytuacja w Państwie Członkowskim wymaga wzmocnienia kontroli na miejscu oraz inspekcji w szczególnym przypadku, w celu poprawienia skuteczności ochrony interesów finansowych a tym samym zapewnienia takiego samego poziomu ochrony wewnątrz Wspólnoty, lub
- na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Jeżeli Komisja postanawia przeprowadzić kontrole na miejscu lub inspekcje w oparciu o niniejsze rozporządzenie, to zapewnia, aby podobne kontrole oraz inspekcje nie odbywały się w tym samym czasie w zakresie tych samych okoliczności oraz w odniesieniu do zainteresowanych przedsiębiorców, których kontrole dotyczą, na podstawie rozporządzeń sektorowych Wspólnoty.
Ponadto, Komisja bierze pod uwagę przeprowadzane lub już przeprowadzone kontrole przez Państwo Członkowskie na podstawie jego ustawodawstwa w zakresie tych samych okoliczności w odniesieniu do badanych przedsiębiorców,
Artykuł 4
Kontrole na miejscu oraz inspekcje są przygotowane i przeprowadzane przez Komisję w ścisłej współpracy z właściwymi władzami danego Państwa Członkowskiego. Władze te są informowane we właściwym czasie o przedmiocie, celu i podstawie prawnej danej kontroli tak, aby mogły one służyć właściwą pomocą.
W tym celu, przedstawiciele danego Państwa Członkowskiego mogą uczestniczyć w kontrolach przeprowadzanych na miejscu lub inspekcjach.
Ponadto, na wniosek Państwa Członkowskiego, kontrole na miejscu oraz inspekcje mogą być przeprowadzone wspólnie przez Komisję i właściwe władze Państwa Członkowskiego.
Artykuł 5
Kontrole na miejscu oraz inspekcje są przeprowadzane przez Komisję u przedsiębiorców, wobec których mogą mieć zastosowanie wspólnotowe środki administracyjne i kary na mocy art. 7 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95, jeżeli istnieją podstawy do przypuszczeń, że dopuszczono się nieprawidłowości.
W celu ułatwienia kontroli Komisji, przedsiębiorcy są zobowiązani do udostępnienia wykorzystywanych w celach prowadzenia działalności gospodarczej pomieszczeń, gruntów, środków transportu i innych nieruchomości.
W zakresie, w jakim jest to niezbędne do stwierdzenia nieprawidłowości, Komisja może przeprowadzać kontrole na miejscu oraz inspekcje w stosunku do innych przedsiębiorców, w celu uzyskania istotnych, posiadanych przez tych przedsiębiorców, informacji o okolicznościach, których dotyczy kontrola na miejscu.
Artykuł 6
1.
Kontrole na miejscu oraz inspekcje są przeprowadzane w imieniu i na odpowiedzialność Komisji przez jej odpowiednio upoważnionych urzędników lub innych pracowników, zwanymi dalej "inspektorami Komisji".
W kontrolach mogą uczestniczyć osoby oddelegowane do dyspozycji Komisji przez Państwa Członkowskie i pełniące rolę niezależnych ekspertów krajowych.
Inspektorzy Komisji wykonują swoje obowiązki na podstawie pisemnego upoważnienia zawierającego ich dane osobowe i stanowisko oraz na podstawie dokumentu wskazującego cel i przedmiot kontroli na miejscu lub inspekcji.
Podlegając właściwemu w tym względzie prawu wspólnotowemu, inspektorzy Komisji są zobowiązani do przestrzegania przepisów proceduralnych przewidzianych ustawą danego Państwa Członkowskiego.
2.
Za zgodą właściwego Państwa Członkowskiego, Komisja może zwrócić się o pomoc do urzędników innych Państw Członkowskich, by wystąpili w roli obserwatorów i może wezwać na własną odpowiedzialność podmioty zewnętrzne w celu uzyskania od nich pomocy technicznej.
Komisja zapewnia, aby wyżej wymienieni urzędnicy i podmioty gwarantowały najwyższy poziom w zakresie kompetencji technicznych, niezawisłości i zachowania tajemnicy służbowej.
Artykuł 7
1.
Kontrolerzy Komisji mają dostęp, na takich samych warunkach, jak krajowi kontrolerzy administracyjni i w oparciu o ustawodawstwo krajowe, do wszystkich informacji i dokumentów związanych z kontrolowanymi operacjami, które są konieczne do właściwego przebiegu kontroli na miejscu oraz inspekcji.
Mogą oni stosować te same materialne środki kontroli co krajowi kontrolerzy administracyjni, w tym wykonywać kopie potrzebnych dokumentów.
Kontrole na miejscu oraz inspekcje mogą dotyczyć w szczególności:
- ksiąg rachunkowych i dokumentów takich jak: faktury, dokumentacja przetargowa, listy płatności, raporty dzienne, wyciągi z kont bankowych,
- danych informatycznych,
- systemów i metod produkcji, pakowania i wysyłki,
- fizycznej kontroli rodzaju i ilości towarów lub przeprowadzanych działań,
- pobierania i badania próbek,
- zaawansowania prac i inwestycji, którym zapewniono finansowanie, wykorzystanie i przeznaczenie zakończonych inwestycji,
- dokumentów budżetowych i księgowych,
- finansowej i technicznej realizacji wykonania projektów subwencjonowanych.
2.
Gdy to niezbędne, Państwa Członkowskie, na wniosek Komisji, podejmą odpowiednie, przewidziane prawem krajowym, środki zabezpieczające, w szczególności w celu zabezpieczenia dowodów.
Artykuł 8
1.
Informacje przekazane lub otrzymane na mocy niniejszego rozporządzenia, bez względu na ich formę, są objęte tajemnicą służbową i chronione w taki sam sposób, w jaki tego typu informacje są chronione przez prawo krajowe Państwa Członkowskiego, które je otrzymało oraz przez odpowiednie przepisy stosowane wobec instytucji wspólnotowych.
Informacje te nie mogą być przekazywane osobom innym niż te, które są do tego upoważnione ze względu na pełnione funkcje, nie mogą być również wykorzystywane przez instytucje wspólnotowe w innym celu niż zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty we wszystkich Państwach Członkowskich.
Jeżeli Państwo Członkowskie zamierza wykorzystać do innych celów informacje zebrane przez urzędników biorących udział w kontroli w charakterze obserwatorów zgodnie z art. 6 ust. 2, powinno wystąpić o zgodę Państwa Członkowskiego, w którym informacje te zostały zebrane.
2.
Komisja informuje niezwłocznie właściwą władzę Państwa Członkowskiego, na którego terytorium została przeprowadzona kontrola na miejscu, o wszelkich okolicznościach lub podejrzeniach dotyczących nieprawidłowości, odnotowanych podczas kontroli lub inspekcji.
W każdej sytuacji, Komisja ma obowiązek poinformować wyżej wspomnianą władzę o wynikach takich kontroli lub inspekcji.
3.
Inspektorzy Komisji dbają o przygotowanie sprawozdania pokontrolnego zgodnie z procedurami przewidzianymi przez prawo danego Państwa Członkowskiego.
Dokumenty i materiały dodatkowe wymienione w art. 7 zostaną załączone do wspomnianego sprawozdania.
Sprawozdania przygotowane w ten sposób stanowią, na takiej samej zasadzie jak sprawozdania sporządzone przez krajowych inspektorów administracyjnych, dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, jeżeli ich użycie okaże się konieczne.
Sprawozdania te podlegają takim samym zasadom oceny jak sprawozdania administracyjne opracowane przez krajowych kontrolerów administracyjnych i mają taką samą wartość.
Jeżeli kontrola jest przeprowadzana wspólnie, zgodnie z art. 4 ust. 2, inspektorzy krajowi, którzy uczestniczyli w operacji, kontrasygnują sprawozdanie sporządzone przez inspektorów Komisji.
4.
Komisja zapewnia, aby w ramach wykonywania niniejszego rozporządzenia, kontrolerzy przestrzegali przepisów wspólnotowych i krajowych dotyczących ochrony danych osobowych, szczególnie tych ustalonych w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.
5.
W przypadku gdy kontrole na miejscu albo inspekcje są przeprowadzane poza terytorium Wspólnoty, sprawozdanie jest sporządzane przez kontrolerów Komisji w warunkach, które umożliwiłyby im zebranie dopuszczalnych dowodów w postępowaniach administracyjnych lub sądowych w Państwie Członkowskim, w którym ich wykorzystanie okazuje się konieczne.
Artykuł 9
Jeżeli przedsiębiorcy wymienieni w art. 5 sprzeciwią się przeprowadzeniu kontroli na miejscu lub inspekcji, Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami krajowymi, udziela inspektorom Komisji niezbędnej pomocy w zakresie umożliwiającym inspektorom Komisji wykonywanie ich obowiązków podczas kontroli na miejscu lub inspekcji, aby umożliwić zakończenie ich misji.
W razie potrzeby do Państwa Członkowskiego należy podjęcie koniecznych środków przewidzianych przez prawo krajowe.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2193/96
z dnia 15 listopada 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2131/93 ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 120/94 [4], ustanawia procedurę i warunki sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych;
w Państwach Członkowskich, które nie mają portów morskich, oferenci składający oferty na wystawione na sprzedaż zboża są obciążani wyższymi kosztami transportu; w wyniku obciążenia tymi dodatkowymi kosztami zboża trudniej objąć wywozem z tych Państw Członkowskich, co powoduje w szczególności wydłużenie okresu składowania w ramach interwencji i dodatkowe koszty dla budżetu Wspólnoty; w celu uczynienia ofert porównywalnymi należy odpowiednio ustanowić przepis umożliwiający w niektórych przypadkach finansowanie najniższych kosztów transportu między miejscem składowania i miejscem wyjścia; art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 w odniesieniu do kosztów transportu należy odpowiednio dostosować;
artykuł 18 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1384/95 [6], określa ogólne zasady w odniesieniu do dowodu dokonania formalności celnych dla dopuszczenia produktu do spożycia; art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 ustanawia przepisy, na mocy których może być zwolnione zabezpieczenie obejmujące różnicę między ceną zapłaconą a ceną obserwowaną przy odsprzedaży na rynku Wspólnoty, w przypadku gdy wywóz dokonywany jest drogą morską; takie same przepisy są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1501/95 [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 95/96 [8], w odniesieniu do wypłaty refundacji ustalonych w przetargu, w celu uniknięcia utrudniania większej części wywozu wspólnotowego poprzez żądanie dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia;
sytuacja dotycząca wywozu zboża w ramach interwencji jest taka sama, jak sytuacja istniejąca przy wywozie zboża z wolnego rynku; w celu jednolitości i spójności taki sam system musi być stosowany w odniesieniu do wypłaty refundacji, lecz jedynie w przypadkach, gdy refundacja dla Szwajcarii lub Lichtensteinu różni się od refundacji dla innych państw trzecich lub gdy oferent, który wygrał przetarg, ustala z góry najniższą znormalizowaną kwotę refundacji; rozporządzenie (EWG) nr 2131/93 powinno zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2131/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 dodaje się ustęp 2a w brzmieniu:
"2a.
Jednakże w przypadku, gdy Państwo Członkowskie nie ma portów morskich, można ustanowić przepis dla odstępstwa od poprzedniego ustępu w celu sfinansowania najniższych kosztów transportu między miejscem składowania a miejscem wyjścia;"
2) dodaje się art. 17a w brzmieniu:
"Artykuł 17a
Nie naruszając art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 oraz w przypadku gdy:
- refundacja stosowana w dniu złożenia ofert przetargowych dla Szwajcarii lub Lichtensteinu różni się od refundacji dla innych państw trzecich,
- oferent, który wygrał przetarg, ustalił z góry najniższą znormalizowaną kwotę refundacji, która jest inna niż wysokość kwoty refundacji stosowanej dla Szwajcarii lub Lichtensteinu,
dla wypłaty refundacji nie wymaga się dowodu dokonania formalności celnych dla dopuszczenia produktu do spożycia, pod warunkiem że podmiot gospodarczy dostarczy dowód potwierdzający opuszczenie obszaru celnego Wspólnoty przez przynajmniej 1500 ton produktów zbożowych na statku morskim.
Dowód taki stanowi wpis następującej treści, poświadczony przez właściwe władze, na formularzu kontrolnym określonym w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, na Jednolitym Dokumencie Administracyjnym lub dokumencie krajowym potwierdzającym opuszczenie przez towary obszaru celnego Wspólnoty:
Exportación de cereales por vía marítima; artículo 17 bis del Reglamento (CEE) no 2131/93
Eksport af korn ad søvejen – Artikel 17a i forordning (EØF) nr 2131/93
Ausfuhr von Getreide auf dem Seeweg – Verordnung (EWG) Nr 2131/93 Artikel 17a
Η εξαγωγή των σιτηρών διά θαλασσιάς οδού – Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
2131/93, άρθρο 17α
Export of cereals by sea – Article 17a of Regulation (EEC) No 2131/93
Exportation de céréales par voie maritime – Règlement (CEE) no 2131/93, article 17 bis
Esportazione di cereali per via marittima – Regolamento (CEE) n. 2131/93, articolo 17 bis
Uitvoer van graan over zee – Verordening (EEG) nr 2131/93, artikel 17 bis
Exportação de cereais por via marítima – Artigo 17.oA, Regulamento (CEE) n.o 2131/93
Viljan vienti meriteitse – Asetus (ETY) N:o 2131/93 17a artikla
Export av spanmål sjövägen – artikel 17a i förordning (EEG) nr 2131/93."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2194/96
z dnia 15 listopada 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 120/89 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania wywozowych opłat wyrównawczych i opłat wywozowych na produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2, art. 13 ust. 11 oraz art. 16 ust. 2, jak również odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje: przy wywozie produktów rolnych, mających zastosowanie do art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 Traktatu, lub podczas ich faktycznego wywiezienia z obszaru celnego Wspólnoty pobierane są w pewnych okolicznościach wywozowe opłaty wyrównawcze lub opłaty wywozowe;
artykuł 30 ust. 1 lit. b) i) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2137/95 [4], ustanawia wymóg, zgodnie z którym produkty, dla których okazano pozwolenie na wywóz, muszą opuścić obszar celny Wspólnoty w terminie 60 dni od zaakceptowania zgłoszenia wywozowego;
artykuł 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1384/95 [6], stanowi, że w terminie 60 dni od daty, od której towary przestają podlegać ustaleniom przewidzianym w art. 4 lub 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2026/83 [8], te towary muszą opuścić obszar celny Wspólnoty w ich stanie pierwotnym;
w przypadku gdy wywozowa opłata wyrównawcza lub opłata wywozowa jest ustalana po dacie zaakceptowania deklaracji wywozowej na produkty rolne, od tych produktów nie wymaga się uiszczenia opłaty wyrównawczej lub opłaty wywozowej, jeżeli opuszczą obszar celny Wspólnoty w 60-dniowym terminie ustanowionym w art. 30 ust. 1 lit. b) i) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88; podobnie w przypadku gdy produkty rolne podlegają jednemu z ustaleń określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, wywozowych opłat wyrównawczych i opłat wywozowych nie stosuje się, jeżeli produkty te są wywiezione w terminach ustalonych zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87;
artykuł 211 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [9], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, stanowi, że nieprzestrzeganie warunków, które umożliwiły dokonanie wyprowadzenia towaru z obszaru celnego Wspólnoty z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych wywozowych, pociąga za sobą powstanie długu celnego w wywozie; dług celny powstaje w chwili, gdy towary lub produkty rolne opuszczają obszar celny Wspólnoty; dłużnikiem jest składający deklarację;
artykuł 251 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1676/96 [11], stanowi, że zgłoszenia wywozowe zostają unieważnione, jeżeli towary zostały zgłoszone do wywozu, ale nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty w ustalonych terminach; jednakże przepis ten nie ma zastosowania w przypadku wywozu;
płatność refundacji może powstać z miesięcznego wzrostu lub dodatniej korekty stawki refundacji, ustalonej na zero;
w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 120/89 [12], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1431/93 [13], należy wprowadzić pewne zmiany w celu wprowadzenia podejścia odzwierciedlającego powyższe czynniki;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 120/89 dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1. W przypadku gdy nie stosuje się art. 4 i gdy nie przyznaje się refundacji na produkty, składający deklarację zaciąga dług w rozumieniu art. 211 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [14], jeżeli produkty opuszczą obszar celny Wspólnoty po 60-dniowym terminie ustalonym w art. 32 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 lub w art. 30 ust. 1 lit. b) i) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, naliczony według stawki obowiązującej zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia, ale na podstawie rodzaju, cech i ilości wywożonych produktów, podanych w pierwotnie przyjętej deklaracji wywozowej.
Do celów niniejszego akapitu nie stosuje się art. 251 ust. 2 lit. a) akapit końcowy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [15].
2.
Miejscem, w którym wymieniony w ust. 1 dług celny uważa się za powstały, jest miejsce przyjęcia deklaracji wywozowej.
Od dnia, w którym do produktów określonych w ust. 1 stosuje się wywozową opłatę wyrównawczą, urząd celny w miejscu, w którym towary opuściły obszar celny Wspólnoty, zawiadamia urząd celny, w którym załatwiano formalności wywozowe, o dacie rzeczywistego opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty przez produkty, o których mowa, zwracając kopię kontrolną T5 lub fotokopię kopii kontrolnej T5 lub wysyłając zawiadomienie specjalnie przygotowane do tego celu.
W dokumencie wysyłanym do urzędu celnego, w którym załatwiano formalności wywozowe, urząd celny w miejscu, w którym towary opuściły obszar celny Wspólnoty, załącza następującą adnotację:
Aplicación del artículo 4 bis del Reglamento (CEE) no 120/89
Anvendelse af artikel 4a i forordning (EØF) nr 120/89
Anwendung von Artikel 4a der Verordnung (EWG) Nr 120/89
Εφαρμογή του άρθρου 4α του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
120/89
Application of Article 4a of Regulation (EEC) No 120/89
Application de l’article 4 bis du règlement (CEE) no 120/89
Applicazione dell’articolo 4 bis del regolamento (CEE) n. 120/89
Toepassing van artikel 4 bis van Verordening (EEG) nr 120/89
Aplicação do artigo 4 n.o A do Regulamento (CEE) n.o 120/89
Asetuksen (ETY) N:o 120/89 4 a artiklan soveltaminen
I enlighet med artikel 4a i förordning (EEG) nr 120/89.
3.
Jeżeli urząd celny, w którym formalności wywozowe zostały przeprowadzone, nie odpowiada za pobranie wywozowych opłat wyrównawczych, zawiadamia o tym odpowiedzialny organ krajowy."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96
z dnia 28 października 1996 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Obecnie, na skutek różnych zmian, sektor owoców i warzyw stanął wobec nowej sytuacji, do której muszą dostosować się producenci; uzasadniona jest w związku z tym reorientacja podstawowych zasad organizacji rynku w tym sektorze; w następstwie licznych zmian dokonanych w organizacji tego rynku od momentu przyjęcia jej po raz pierwszy dla jasności sytuacji należy przyjąć nowe rozporządzenie.
(2) Pożądane jest wprowadzenie do tego nowego rozporządzenia głównych przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3285/83 z dnia 14 listopada 1983 r. ustanawiającego ogólne zasady w zakresie rozszerzenia niektórych zasad wydanych przez organizacje producentów w sektorze owoców i warzyw [4], rozporządzenia Rady (EWG) nr 1319/85 z dnia 23 maja 1985 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru nad stosowaniem zasad wspólnotowych dotyczących owoców i warzyw [5], rozporządzenia Rady (EWG) nr 2240/88 z dnia 19 lipca 1988 r. ustalającego w odniesieniu do brzoskwiń, cytryn i pomarańczy, zasad stosowania art. 16b rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [6], rozporządzenia Rady (EWG) nr 1121/89 z dnia 27 kwietnia 1989 r. w sprawie wprowadzenia progu interwencji dla jabłek i kalafiorów [7] oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1198/90 z dnia 7 maja1990 r. ustanawiającego wspólnotowy rejestr upraw cytrusów [8]; wobec powyższego rozporządzenia te powinny być uchylone.
(3) Klasyfikacja dokonywana w oparciu o wspólne obowiązujące normy dla owoców i warzyw wprowadzanych do obrotu wewnątrz Wspólnoty i wywożonych do państw trzecich stanowi wzorcowe ramy stanowiące zachętę do uczciwego handlu i przejrzystości rynku, a także eliminuje z rynku produkty, których jakość nie jest zadowalająca; zachowanie zgodności z tymi normami pomaga w ten sposób także w poprawie rentowności produkcji.
(4) Dla uproszczenia pożądane byłoby, w odniesieniu do owoców i warzyw mających stosunkowo duży wpływ na rynek, przyjęcie norm, które uwzględniają normy przyjęte przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych (EKGNZ); niezbędne jest ustalenie warunków, na jakich te międzynarodowe normy mogą być dostosowane do szczególnych wymagań Wspólnoty.
(5) Normalizacja nie może być w pełni skuteczna, chyba że jest stosowana, z zastrzeżeniem wyłączeń, na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu i od samego początku już w regionach, z których pochodzi produkcja; niemniej jednak dopuszcza się wyłączenia w przypadku pewnych działań, które mają bardzo marginalny lub szczególny charakter lub należą do działań początkowych w łańcuchu dystrybucji albo w przypadku produktów przeznaczonych do przetwarzania; należy także wziąć pod uwagę możliwość niedoborów i wyjątkowo dużej podaży na rynku; w celu zagwarantowania jakości wymaganej przez te normy właściciel produktu musi być odpowiedzialny za zgodność; zgodnie z wymogami konsumentów, w szczególności w odniesieniu do właściwości owoców i warzyw, należy podawać na etykietach pochodzenie produktu z uwzględnieniem ostatniego etapu sprzedaży detalicznej.
(6) Produkcja i wprowadzanie do obrotu owoców i warzyw powinny w pełni uwzględniać zagadnienia ochrony środowiska, w tym metody uprawy, gospodarkę odpadami i niszczenie produktów wycofanych z rynku, w szczególności pod kątem ochrony jakości wody, zachowania biologicznego zróżnicowania i dbałości o tereny wiejskie.
(7) Organizacje producentów stanowią podstawowy element organizacji wspólnego rynku, którego zdecentralizowane funkcjonowanie zapewniają na swoich szczeblach; wobec rosnącej koncentracji popytu grupowanie dostaw poprzez te organizacje stanowi jeszcze większą gospodarczą konieczność pod kątem wzmocnienia pozycji producentów na rynku; takie grupowanie musi być realizowane na bazie dobrowolności i musi wykazać się swoją przydatnością poprzez zakres i efektywność usług oferowanych przez organizacje producentów swoim członkom; nie jest kwestionowana dostawa produktów do branżowych organizacji producentów istniejących przez wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
(8) Organizacja producentów nie może zostać uznana przez Państwo Członkowskie za zdolną do uczestnictwa w realizacji celów organizacji wspólnego rynku, chyba że jej statut narzuca jej i jej członkom pewne wymogi; grupy producentów pragnące uzyskać status organizacji producentów zgodnie z niniejszym rozporządzeniem powinny mieć możliwość skorzystania z przywileju okresu przejściowego, w którym w zamian za pewne zobowiązania mogą uzyskać wsparcie finansowe ze strony swojego państwa i Wspólnoty.
(9) Okres przejściowy powinien przysługiwać organizacjom producentów już uznanych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 [9], które to organizacje nie mogą spełnić bezzwłocznie wymagań niniejszego rozporządzenia odnośnie do uznania; organizacje takie muszą być w stanie wykazać się umiejętnością dokonania niezbędnych zmian.
(10) W celu przyznania organizacjom producentów większej odpowiedzialności za ich decyzje finansowe i w celu nakierowania środków publicznych dla nich przeznaczonych na spełnienie przyszłych wymogów należy ustalić warunki wykorzystania tych środków; wspólne finansowanie funduszy operacyjnych utworzonych przez organizacje producentów stanowi właściwe rozwiązanie.
(11) Utworzenie i właściwe funkcjonowanie funduszy operacyjnych wymaga przejęcia przez organizacje producentów nadzoru nad całością prowadzonej przez ich członków stosownej produkcji owoców i warzyw.
(12) W celu nadzorowania wydatków wspólnotowych pomoc przyznana organizacjom producentów, które tworzą fundusz operacyjny, powinna być ograniczona.
(13) W regionach, w których organizacja produkcji jest słaba, powinna istnieć możliwość zapewnienia dodatkowego wsparcia na szczeblu krajowym; w przypadku Państw Członkowskich, które pod względem struktur znajdują się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, wsparcie takie powinno być finansowane przez Wspólnotę za pośrednictwem Wspólnotowych Ram Wsparcia.
(14) W celu dalszego zwiększania wpływu organizacji producentów i ich stowarzyszeń oraz zapewnienia rynkowi takiej stabilności, jaka jest wymagana, Państwa Członkowskie powinny być upoważnione, pod pewnymi warunkami, do rozszerzania zasad, przyjętych przez organizacje lub ich stowarzyszenia danego regionu dla producentów będących ich członkami, w szczególności w odniesieniu do produkcji, wprowadzania do obrotu i ochrony środowiska, na wszystkich producentów nie będących członkami organizacji i funkcjonujących w ich regionie; w przypadku gdy wskazane zostanie właściwe uzasadnienie, koszty powstające przy rozszerzeniu zasad obciążają danych producentów ponieważ to oni czerpią korzyści z rozszerzenia.
(15) Organizacje międzybranżowe utworzone z inicjatywy indywidualnych lub już zrzeszonych podmiotów mogą, jeżeli należy do nich znaczna liczba członków różnych kategorii zawodowych sektora owoców i warzyw, wpływać na ich postawy, uwzględniając realne warunki rynkowe i ułatwiając działania handlowe, które będą miały korzystny wpływ na sprawozdawczość produkcyjną, to znaczy organizację produkcji, prezentację i wprowadzanie do obrotu produktów; ponieważ praca tych organizacji może przyczynić się ogólnie do realizacji celów art. 39 Traktatu, w szczególności założeń niniejszego rozporządzenia, powinna istnieć możliwość, gdy zostaną określone odpowiednie działania, zagwarantowania szczególnego uznania tym organizacjom, które są w stanie dostatecznie uzasadnić swoją reprezentatywność i prowadzenie praktycznej działalności w zakresie wyżej wymienionych celów; przepisy dotyczące rozszerzenia zasad przyjętych przez organizacje producentów i ich stowarzyszenia oraz udziału w kosztach wynikających z takiego rozszerzenia powinny również obejmować organizacje międzybranżowe, biorąc pod uwagę zbieżność celów.
(16) W celu stabilizacji cen wskazane jest, aby organizacje producentów były w stanie interweniować na rynku, w szczególności w drodze podejmowania decyzji o niewprowadzaniu do sprzedaży określonych ilości towaru w określonym czasie; zabrania się traktowania działań dotyczących wycofywania towaru z rynku jako alternatywnego sposobu zagospodarowania; dlatego finansowanie przez Wspólnotę wycofywania towaru powinno być ograniczone do pewnego ustalonego procentowego udziału produkcji, a rekompensaty wspólnotowe powinny być przyznawane na zmniejszonym poziomie, jakkolwiek należy umożliwić wykorzystanie funduszy operacyjnych w tym celu; dla uproszczenia rekompensata wspólnotowa powinna mieć charakter jednorazowej stawki ryczałtowej dla każdego produktu; w celu osiągnięcia porównywalnej redukcji dla wszystkich produktów wymagane są pewne zróżnicowania.
(17) Interwencja może być w pełni skuteczna tylko wówczas, jeśli produkty wycofane z rynku nie są ponownie wprowadzane normalnymi kanałami wprowadzania do obrotu; należy wyszczególnić różne alternatywne sposoby wykorzystania tych produktów, aby, o ile to tylko możliwe, uniknąć ich zniszczenia.
(18) Ten nowy sposób zagospodarowywania produktów wycofanych z rynku umożliwi natychmiastowe uchylenie obowiązujących przepisów w sprawie przekroczenia wartości progowych; jednakże rozsądne jest zachować na okres przejściowy zasadę leżącą u podstawy tych przepisów i upoważnić Komisję do podejmowania w razie potrzeby działań w oparciu o tę zasadę.
(19) Przez rozporządzenie (WE) nr 3290/94 [10] Rada przyjęła dostosowania i regulacje przejściowe wymagane w sektorze rolnym w celu wykonania porozumień zawartych w kontekście wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej, w szczególności nowych porozumień handlowych z państwami trzecimi w sektorze owoców i warzyw; do niniejszego rozporządzenia wprowadzone zostały przepisy załącznika XIII do rozporządzenia (WE) nr 3290/94; jednakże w przypadkach przywozu do Wspólnoty produktów w celu przetwórstwa przemysłowego nie są one przeznaczone do sprzedaży konsygnacyjnej; dlatego weryfikacja ceny przywozowej może być przeprowadzana w oparciu o inne podstawy niż jednorazowa zryczałtowana stawka; odpowiednie przepisy powinny być w związku z tym stosownie uzupełnione.
(20) Zasady organizacji wspólnego rynku powinny być realizowane przez wszystkie podmioty, do których mają zastosowanie, w przeciwnym razie ich skutki ulegną zniekształceniu wraz ze wszystkimi konsekwencjami zarówno w odniesieniu do wykorzystania środków publicznych jak i wzajemnego oddziaływania konkurencji; należy utworzyć specjalną grupę inspektorów wspólnotowych dla tego sektora; zarówno z uwagi na budżet, jak i skuteczność jej działania, grupa ta powinna składać się z urzędników wspólnotowych i ewentualnie innego personelu; konieczne jest również wprowadzenie sankcji wspólnotowych w celu zapewnienia jednakowego stosowania nowych zasad na terenie całej Wspólnoty.
(21) Jednym z niezbędnych elementów właściwego zarządzania wspólną organizacją rynku jest dokładna znajomość rynku; dlatego należy podjąć odpowiednie środki.
(22) Przyznanie pewnej pomocy mogłoby mieć niekorzystny wpływ na funkcjonowanie jednolitego rynku; dlatego należy rozszerzyć przepisy Traktatu umożliwiające kontrolę nad przyznawaną pomocą przez Państwa Członkowskie i zakaz stosowania pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem na sektor określony w niniejszym rozporządzeniu.
(23) Wspólna organizacja rynku w tym sektorze musi jednocześnie w odpowiedni sposób uwzględniać cele wymienione w art. 39 i 110 Traktatu.
(24) W celu ułatwienia wykonania przepisów niniejszego rozporządzenia należy ustalić procedurę dotyczącą ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją za pośrednictwem komitetu zarządzającego.
(25) W celu rozwiązania szczególnie niekorzystnej sytuacji w sektorze orzechów laskowych należy przyznać pomoc ryczałtową w odniesieniu do orzechów laskowych zebranych w latach gospodarczych 1997/1998, 1998/1999 i 1999/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólną organizację rynku owoców i warzyw.
2.
Wspólna organizacja obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
070200 _BAR_ Pomidory, świeże lub schłodzone _BAR_
0703 _BAR_ Cebula, szalotka, czosnek, pory i inne warzywa cebulowe, świeże lub schłodzone _BAR_
0704 _BAR_ Kapusta, kalafiory, kalarepa, kapusta pastewna i inne podobne kapustne, świeże lub schłodzone _BAR_
0705 _BAR_ Sałata (Lactuca sativa) i cykoria (Cichorium spp.), świeża lub schłodzona _BAR_
0706 _BAR_ Marchew, rzepa, burak ćwikłowy, salsefia, seler, rzodkiew i inne jadalne korzenie, świeże lub schłodzone _BAR_
070700 _BAR_ Ogórki i korniszony, świeże lub schłodzone _BAR_
0708 _BAR_ Warzywa strączkowe, łuskane lub niełuskane, świeże lub schłodzone _BAR_
ex0709 _BAR_ Inne warzywa, świeże lub schłodzone, z wyjątkiem warzyw ujętych w podpozycjach 07096091, 07096095, 07096099, 07099031, 07099039 i 07099060 _BAR_
ex0802 _BAR_ Inne orzechy, świeże lub suszone, w skorupach lub ze skórą lub obrane, z wyjątkiem areki (lub betelu) oraz orzechów koli z podpozycji 08029030 _BAR_
08030011 _BAR_ Świeże figi rajskie _BAR_
ex08030090 _BAR_ Suszone figi rajskie _BAR_
08042010 _BAR_ Świeże figi _BAR_
08043000 _BAR_ Ananasy _BAR_
080440 _BAR_ Awokado _BAR_
08045000 _BAR_ Gujawa, owoce mango i mangostanu _BAR_
0805 _BAR_ Owoce cytrusowe, świeże lub suszone _BAR_
08061021080610290806103008061040080610500806106108061069 _BAR_ Świeże winogrona deserowe _BAR_
0807 _BAR_ Melony (w tym arbuzy) i papaje, świeże _BAR_
0808 _BAR_ Jabłka, gruszki i pigwy, świeże _BAR_
0809 _BAR_ Morele, czereśnie, brzoskwinie (w tym nektarynki), śliwki i tarnina, świeże _BAR_
0810 _BAR_ Inne owoce, świeże _BAR_
0813503108135039 _BAR_ Wyłącznie mieszanki lub suszone orzechy wg CN 0801 i 0802 _BAR_
12121010 _BAR_ Chleb świętojański _BAR_
3.
Jeśli zachodzi taka potrzeba, lata gospodarcze w odniesieniu do produktów wymienionych w ust. 2 są ustalane według procedury ustanowionej w art. 46.
TYTUŁ I
Klasyfikacja produktów
Artykuł 2
1.
Produkty, które mają dotrzeć do konsumenta w stanie świeżym, mogą być klasyfikowane w oparciu o ustalone normy.
2.
Normy dotyczące świeżych owoców i warzyw zamieszczone w załączniku I przyjmuje się w oparciu o procedurę ustanowioną w art. 46, w celu wprowadzenia w życie wspólnej organizacji rynków.
W tym celu uwzględnione są normy EKGNZ zalecone przez Grupę Roboczą Europejskiej Komisji Gospodarczej ds. Standaryzacji i Jakości Szybko Psujących się Produktów.
Do chwili przyjęcia nowych norm obowiązują w dalszym ciągu normy sporządzone na podstawie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72.
3.
Komisja stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46 Komisja może dodać inne produkty do wykazu w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Posiadacz produktów objętych przyjętymi normami jakości nie może zaprezentować lub wystawiać tych produktów na sprzedaż albo dostarczać ich lub wprowadzać do obrotu w obrębie Wspólnoty w jakikolwiek inny sposób niż zgodny z tymi normami.
Posiadacz ponosi odpowiedzialność za ich przestrzeganie.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zwolnić z wymogu przestrzegania norm jakości lub niektórych ich przepisów:
a) produkty zaprezentowane lub wystawione na sprzedaż, sprzedane, dostarczone lub wprowadzone do obrotu w inny sposób przez hodowcę na rynki hurtowe, w szczególności na rynki producenta położone na obszarze produkcji;
b) produkty przetransportowane z tych rynków hurtowych do punktów obróbki wstępnej i pakowania oraz magazynów mieszczących się na tym samym obszarze produkcji.
W przypadku gdy stosuje się akapit drugi, dane Państwo Członkowskie informuje Komisję i powiadamia ją o podjętych działaniach.
2.
Nie jest wymagane przestrzeganie norm jakości w obrębie danego obszaru produkcji w odniesieniu do:
a) produktów sprzedanych lub dostarczonych przez hodowcę do punktów wstępnej obróbki i pakowania lub magazynów albo przetransportowanych z jego gospodarstwa do tego rodzaju punktów;
b) produktów przetransportowanych z magazynów do punktów wstępnej obróbki i pakowania;
3.
Nie jest wymagane przestrzeganie norm jakości w odniesieniu do:
a) produktów transportowanych do zakładów przetwórczych, chyba że w odniesieniu do produktów przeznaczonych na potrzeby przetwórstwa przemysłowego są ustalone minimalne kryteria jakościowe zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46;
b) produktów przekazywanych przez producenta w jego gospodarstwie konsumentom do ich własnego użytku;
c) na podstawie decyzji Komisji przyjętej na wniosek Państwa Członkowskiego w oparciu o procedurę określoną w art. 46 w odniesieniu do produktów z danego regionu, które są sprzedawane w handlu detalicznym na terenie regionu do celów konsumpcji z utrwaloną lokalnie tradycją.
4.
Należy przedstawić dowody, że produkty objęte ust. 2 i 3 lit. a), spełniają ustanowione warunki, w szczególności w odniesieniu do ich zamierzonego wykorzystania.
Artykuł 4
W przypadku gdy w następstwie wyjątkowego niedoboru lub wyjątkowo dużej podaży, podaż produktów odpowiadających normom jakości nie jest w stanie zaspokoić popytu konsumentów lub wydatnie go przekracza, wprowadzone zostają środki stanowiące odstępstwa od stosowania tych norm przez ograniczony okres, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Artykuł 5
1.
Szczegółowe informacje wymagane w ramach norm jakości muszą być przedstawione czytelnie w widocznym miejscu na jednej stronie opakowania lub wydrukowane w nieusuwalny sposób bezpośrednio na opakowaniu lub na etykiecie, która stanowi integralną część lub jest trwale przymocowana do opakowania.
2.
W przypadku towarów transportowanych luzem lub ładowanych bezpośrednio na środki transportu, szczegóły określone w ust. 1 są zamieszczane w dokumencie towarzyszącym lub wykazane na etykiecie umieszczonej w widocznym miejscu w środkach transportu.
Artykuł 6
Na etapie sprzedaży detalicznej, na którym produkty są pakowane, wymagane szczegółowe dane są umieszczane w czytelny i dobrze widoczny sposób.
W przypadku produktów w opakowaniach jednostkowych w rozumieniu dyrektywy 79/112/EWG [11], poza wszystkimi informacjami przewidzianymi we wspólnych normach jakościowych, podana jest waga netto.
Jednakże w przypadku produktów sprzedawanych zazwyczaj na sztuki wymóg dotyczący wagi netto nie ma zastosowania, jeżeli liczba sztuk jest widoczna i łatwo może być obliczona lub, jeżeli jest to niemożliwe, na etykiecie podana jest liczba.
Produkty mogą być prezentowane bez opakowania, pod warunkiem że detalista wystawia towar przeznaczony na sprzedaż wraz z metką, która jest umieszczona w widocznym miejscu i zawiera czytelne dane odnośnie do norm jakości odnoszących się do:
- odmiany,
- pochodzenia produktu,
- klasy.
Artykuł 7
W celu ustalenia, czy produkty objęte normami jakości spełniają przepisy art. 3–6, zgodnie z przepisami tytułu VI, przeprowadzane są kontrole polegające na pobieraniu próbek przez organy wyznaczone w tym celu przez każde Państwo Członkowskie na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu i podczas transportu.
Wskazane jest, aby kontrole te były dokonywane przez wysyłką z obszarów produkcji, w trakcie pakowania lub ładowania produktów.
Państwa Członkowskie przekazują innym Państwom Członkowskim oraz Komisji nazwy organów, które zostały wyznaczone jako odpowiedzialne za kontrole.
Artykuł 8
1.
Dopuszcza się przywóz produktów objętych normami jakości z państw trzecich wyłącznie wówczas, gdy odpowiadają one normom jakości lub normom im równoważnym.
2.
Artykuł 3-7 stosuje się do produktów przywożonych do Wspólnoty po wypełnieniu formalności przywozowych zgodnie z bieżącymi zasadami wspólnotowymi.
Artykuł 9
1.
Dopuszcza się wywóz produktów objętych normami jakości do państw trzecich wyłącznie wówczas, gdy odpowiadają one tym normom.
Jednakże w celu spełnienia wymagań rynków docelowych można zezwolić na odstępstwa zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 45.
2.
Produkty przeznaczone na wywóz do państw trzecich podlegają kontroli pod względem zgodności z normami jakości zanim opuszczą obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 10
Środki dla zapewnienia jednakowego stosowania przepisów zawartych w tym tytule rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
W odniesieniu do produktów przeznaczonych na przywóz do Wspólnoty środki takie mogą polegać na zatwierdzaniu urzędowych organów kontroli państwa trzeciego wywozu.
TYTUŁ II
Organizacje producentów
Artykuł 11
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia przez "organizację producentów" rozumie się każdą osobę prawną:
a) ustanowioną z własnej inicjatywy hodowców następujących kategorii produktów wymienionych w art. 1 ust. 2:
i) owoce i warzywa
ii) owoce
iii) warzywa
iv) produkty przeznaczone do przetwórstwa
v) owoce cytrusowe
vi) orzechy
vii) grzyby;
b) której celem działania jest w szczególności:
1) zapewnienie, że produkcja jest planowana i dostosowana do podaży, w szczególności pod kątem jakości i ilości;
2) wspieranie koncentracji podaży i wprowadzanie do obrotu produktów wytwarzanych przez jej członków;
3) obniżanie kosztów produkcji i stabilizację cen producentów;
4) wspieranie stosowania zasad uprawy, technologii produkcji, w szczególności korzystnych dla środowiska zasad gospodarki ściekami, w celu ochrony jakości zasobów wody, gleby i krajobrazu i zachowania lub stymulacji zróżnicowania życia biologicznego;
c) której statut wymaga od producentów będących jej członkami, w szczególności:
1) stosowania zasad przyjętych przez organizację producentów odnoszących się do sprawozdawczości produkcyjnej, samej produkcji, wprowadzania do obrotu i ochrony środowiska;
2) przynależności do jednej tylko organizacji określonej w lit. a) w odniesieniu do danej produkcji gospodarstwa rolnego w zakresie jednej z kategorii produktów wymienionych w lit. a);
3) wprowadzenia do obrotu całej wspomnianej produkcji za pośrednictwem organizacji producentów.
Jednakże w przypadku gdy organizacja producentów wyda taką zgodę oraz zgodnie z ustalonymi przez nią warunkami, producenci będący jej członkami mogą:
- sprzedawać w gospodarstwie nie więcej niż 25 % swojej produkcji, jeżeli są członkami organizacji producentów owoców i warzyw, jak określono w lit. a) ppkt i) oraz nie więcej niż 20 % ich produkcji, jeżeli są członkami innego rodzaju organizacji producentów, bezpośrednio konsumentom na ich własne potrzeby, a ponadto;
- wprowadzać do obrotu we własnym zakresie lub za pośrednictwem innej organizacji producentów wyznaczonej przez ich własną organizację producentów, produkty w ilościach, które mają charakter marginalny w stosunku do wielkości wprowadzanych do obrotu przez ich organizację;
- wprowadzać do obrotu za pośrednictwem innej organizacji producentów wyznaczonej przez ich własną organizację produkty, które ze względu na ich charakter nie są zwykle objęte działalnością handlową danej organizacji;
- mieć upoważnienie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46, do zawierania dla niektórych produktów, w drodze odstępstwa, bezpośrednich umów na malejące dostawy do przedsiębiorstw przetwórczych na okres przejściowy do dnia 31 grudnia 1999 r.;
4) dostarczać informacji wymaganych przez organizację producentów do celów statystycznych, w szczególności w odniesieniu do obszarów uprawnych, wysokości zbiorów, rentowności i bezpośredniej sprzedaży;
5) dokonywać wpłat ustalonych w statucie, przeznaczonych na tworzenie i uzupełnianie funduszu operacyjnego przewidzianego w art. 15;
d) której statut przewiduje:
1) procedury związane z określaniem, przyjmowaniem i zmienianiem zasad określonych w lit. c) pkt 1;
2) zobowiązanie członków do wpłat składek członkowskich potrzebnych do finansowania organizacji producentów;
3) zasady umożliwiające członkom będącym producentami dokonywania demokratycznie dokładnego zbadania ich organizacji i jej decyzji;
4) kary za naruszenie zobowiązań określonych statutem, w szczególności za zaleganie ze składkami lub zasad ustalonych przez organizację producentów;
5) zasady przyjmowania nowych członków, w szczególności minimalny okres członkostwa; oraz
6) zasady prowadzenia rachunkowości i opracowywania budżetu niezbędne dla funkcjonowania organizacji;
e) która została uznana przez dane Państwo Członkowskie, zgodnie z ust. 2.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie uznają za organizacje producentów wszystkie grupy producentów ubiegające się o takie uznanie, pod warunkiem że:
a) spełniają wymagania ustanowione w ust. 1 i mogą przedstawić odpowiednie dowody, w tym na zgrupowanie minimalnej liczby członków i dysponowanie minimalną wielkością produkcji, która może być wprowadzona do obrotu, określonej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 45;
b) istnieją dostateczne dowody na to, że mogą one prowadzić swoją działalność w prawidłowy sposób, zarówno w czasie, jak i pod względem skuteczności;
c) efektywnie umożliwiają ich członkom uzyskanie pomocy technicznej w zakresie stosowania przyjaznych dla środowiska metod uprawy;
d) faktycznie dostarczają swoim członkom środki techniczne umożliwiające magazynowanie, pakowanie i sprzedaż ich produktów i zapewniają właściwe zarządzanie ich działalnością pod względem handlu i budżetu.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie mogą również uznać za organizacje producentów inne organizacje producentów niż określone w ust. 1 lit. a), które istniały przez wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i zostały uznane w oparciu o rozporządzenie nr 1035/72 przed datą stosowania niniejszego rozporządzenia.
W przypadku gdy na podstawie poprzedniego akapitu Państwa Członkowskie uznają te organizacje producentów, stosuje się wymagania ustanowione w ust. 1, z wyjątkiem ust. 1 lit. a), i – gdy jest to właściwe – w ust. 1 lit. c) pkt 2 oraz w ust. 2.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie:
a) podejmują decyzję o uznaniu organizacji producentów w terminie trzech miesięcy od złożenia wniosku wraz ze wszystkimi dokumentami towarzyszącymi;
b) dokonują kontroli w regularnych odstępach czasu w celu upewnienia się, czy organizacja producentów spełnia warunki uznania, nakładają stosowne kary w razie niewypełnienia tych warunków i decydują, gdy jest to niezbędne, o cofnięciu uznania;
c) powiadamiają w ciągu dwóch miesięcy Komisję o każdej decyzji dotyczącej uznania, odmowy lub cofnięcia uznania.
2.
Warunki dotyczące przekazywanych sprawozdań Komisji przez Państwa Członkowskie o działalności organizacji producentów oraz częstotliwości ich przekazywania są opracowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Komisja sprawdza, czy wypełniane są przepisy art. 11 i ust. 1 lit. b) tego artykułu na drodze kontroli dokonywanych zgodnie z przepisami tytułu VI i w oparciu o wyniki takich kontroli występuje w stosownych przypadkach do Państw Członkowskich o cofnięcie uznania.
Artykuł 13
1.
Organizacje producentów uznane na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, które nie kwalifikują się do uznania na podstawie art. 11 niniejszego rozporządzenia z pominięciem okresu przejściowego, mogą w dalszym ciągu funkcjonować w ramach przepisów tytułu IV przez okres dwóch lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że pozostają zgodne z wymaganiami wspomnianego artykułu rozporządzenia (EWG) nr 1035/52.
2.
Okres dwóch lat określony w ust. 1 może być przedłużony do pięciu lat, pod warunkiem że dana organizacja producentów:
a) w celu uzyskania uznania zgodnie z przepisami art. 11 ust. 2 przedstawia plan działania właściwemu Państwu Członkowskiemu w ustalonym terminie przed upływem dwuletniego okresu określonego w ust. 1, które go zaakceptuje lub odrzuci;
b) może wykazać, przedstawiając swój plan działania, że utworzyła fundusz operacyjny określony w art. 15;
c) podejmuje się, pod groźbą kar określonych przez Państwo Członkowskie, zakończyć realizację swojego planu działania przed upływem okresu pięciu lat.
3.
Organizacja producentów, która przestała spełniać warunki ustanowione w ust. 2, niezależnie od przyczyny i czasu, traci swój status jako taka na warunkach określonych w art. 12 ust. 1 lit. b).
Jednakże akapit pierwszy stosuje się bez uszczerbku dla indywidualnych praw, jakie organizacja producentów może uzyskać zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1035/72.
Artykuł 14
1.
Dla nowych organizacji producentów lub organizacji, które nie zostały uznane na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, dopuszcza się okres przejściowy nieprzekraczający pięciu lat dla spełnienia warunków uznania ustanowionych w art. 11.
W celu zakwalifikowania przedstawiają one właściwemu Państwu Członkowskiemu podzielony na etapy plan uznawania, którego zatwierdzenie sygnalizuje początek pięcioletniego okresu określonego w pierwszym akapicie i stanowi wstępne uznanie.
2.
W okresie czterech lat po wstępnym uznaniu, Państwa Członkowskie mogą udzielić organizacjom producentów określonym w ust. 1:
a) pomocy mającej na celu wsparcie formowania się tych organizacji i ułatwienia ich działalności administracyjnej;
b) pomocy w sposób bezpośredni lub za pośrednictwem instytucji kredytujących, w formie specjalnych pożyczek na pokrycie części inwestycji wymaganych dla uznania i umieszczonych w planie uznawania określonego w ust. 1 akapit drugi.
3.
Zgodnie z art. 51 ust. 2 i 3 pomoc określona w ust. 2 jest pokrywana przez Wspólnotę.
4.
Przed wstępnym uznaniem Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o swoich zamiarach i ich następstwach finansowych.
5.
Przedstawienie planu uznawania Państwu Członkowskiemu przez organizację producentów pociąga za sobą zobowiązanie tej organizacji do poddania się kontrolom krajowym jak również wspólnotowym zgodnie z przepisami tytułu VI, w szczególności w odniesieniu do właściwego zarządzania funduszami publicznymi.
6.
Państwa Członkowskie nakładają mające zastosowanie sankcje na organizacje producentów, które nie wypełniają swoich zobowiązań.
7.
Szczegółowe zasady stosowania przyjęte na podstawie art. 48 dla wykonania tego artykułu zawierają przepisy zapewniające, że pomoc przyznana portugalskim organizacjom producentów nie jest mniejsza, wyrażona jako udział procentowy wartości wprowadzonej do obrotu produkcji organizacji producentów, niż ta wynikająca z rozporządzenia (EWG) nr 746/93 [12].
Artykuł 15
1.
Pomoc finansowa Wspólnoty jest przyznawana organizacjom producentów tworzącym fundusz operacyjny na warunkach określonych w niniejszym artykule.
Fundusz ten jest utrzymywany dzięki wkładom finansowym pobieranym od producentów będących członkami na podstawie ilości lub wartości faktycznie wprowadzonych do obrotu owoców i warzyw oraz dzięki pomocy finansowej określonej w akapicie pierwszym.
2.
Fundusze operacyjne wskazane w ust. 1 są wykorzystywane dla:
a) finansowania wycofywania z rynku na warunkach określonych w ust. 3;
b) finansowania programu operacyjnego przedstawionego właściwym władzom krajowym i zatwierdzonego przez nie na podstawie art. 16 ust. 1.
Fundusze takie mogą być również wykorzystane w całości lub częściowo dla finansowania planu działania przedłożonego przez organizację producentów, jak określono w art. 13.
3.
Wykorzystanie funduszu operacyjnego na finansowanie wycofywania z rynku jest dopuszczalne wyłącznie, jeżeli właściwe władze krajowe zatwierdziły program operacyjny.
Finansowanie przyjmuje jedną lub więcej z następujących form:
a) rekompensata z tytułu wycofania z rynku dla produktów nie wymienionych w załączniku II, które są zgodne z obowiązującymi normami, jeżeli normy takie zostały ustanowione na podstawie art. 2;
b) przyznanie uzupełnienia do wspólnotowej rekompensaty z tytułu wycofania.
Państwa Członkowskie mogą ustalić maksymalny poziom rekompensaty lub uzupełnienia, ale kwota ustalonego w ten sposób uzupełnienia dodana do kwoty rekompensaty wspólnotowej z tytułu wycofania nie może przekroczyć maksymalnego poziomu cen towarów wycofywanych stosowanych w roku gospodarczym 1995/1996 zgodnie z przepisami art. 16 ust. 3 lit. a), art. 16 lit. a), art. 16 lit. b) i art. 18 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 1035/72.
Część funduszu operacyjnego, która może być wykorzystana na finansowanie wycofywania nie może przekraczać 60 % w pierwszym roku, 55 % w drugim roku, 50 % w trzecim roku, 45 % w czwartym roku, 40 % w piątym roku i 30 % od szóstego roku, począwszy od dnia zatwierdzenia przez właściwe organy krajowe pierwszego programu operacyjnego przedłożonego przez organizację producentów i zatwierdzonego przez nie.
Limity ustanowione w art. 22 ust. 3, 4 i 5 stosuje się w odniesieniu do wycofywania określonego w niniejszym ustępie lit. a) akapit pierwszy.
4.
Programy operacyjne, jak wskazano w ust. 2 lit. b):
a) mają kilka celów określonych w art. 11 ust. 1 lit. b) oraz innych, do których w szczególności należy: poprawa jakości produktów, podwyższanie handlowej wartości produktów, wspieranie produktów ukierunkowanych na konsumentów, tworzenie linii produktów organicznych, wspieranie zintegrowanej produkcji lub inne metody produkcji bezpieczne dla środowiska oraz zmniejszanie wycofywania;
b) uwzględniają działanie dla rozwoju wykorzystania technik nieszkodliwych dla środowiska naturalnego przez producentów będących członkami w odniesieniu zarówno do praktyk uprawy jak i gospodarki odpadami.
Określenie "Techniki nieszkodliwe dla środowiska" oznaczają w szczególności te, które pomagają osiągnąć cele art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (EWG) nr 2078/92 [13];
c) zapewniają finansowanie zasobów technicznych i ludzkich wymaganych dla zapewnienia zgodności z normami i zasadami fitosanitarnymi oraz maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości.
5.
Pomoc finansowa określona w ust. 1 jest równa kwocie faktycznie płaconych wkładów finansowych wskazanych w tym ustępie, ale ograniczona do 50 % faktycznych wydatków ponoszonych na podstawie ust. 2.
Ten udział procentowy wynosi 60 %, w przypadku gdy program operacyjny lub jego część jest przedkładany przez:
a) kilka organizacji producentów wspólnotowych działających w różnych Państwach Członkowskich w ramach działań transnarodowych, z wyjątkiem działań określonych w ust. 2 lit. a);
b) lub jedną albo kilka organizacji producentów zaangażowanych w programy działające na podstawie międzybranżowej.
Jednakże pomoc finansowa jest ograniczona do 4 % wartości wprowadzonej do obrotu produkcji każdej organizacji producentów, pod warunkiem że całkowita kwota pomocy finansowej stanowi mniej niż 2 % łącznego obrotu wszystkich organizacji producentów.
W celu zapewnienia, aby limit ten był przestrzegany, wypłacana jest zaliczka w wysokości 2 %, a pozostała część pomocy finansowej zostaje przyznana z chwilą, gdy znana jest łączna kwota wniosków o pomoc.
Począwszy od 1999 r. wartość 4 % jest podwyższona do 4,5 %, a udział procentowy łącznego obrotu jest zwiększony z 2 % do2,5 %.
6.
W regionach Wspólnoty, w których stopień organizacji producentów jest szczególnie niski, Państwa Członkowskie mogą być upoważnione, na podstawie należycie uzasadnionego wniosku, do przyznania organizacjom producentów krajowej pomocy finansowej równej nie więcej niż połowie wkładów finansowych producentów.
Pomoc ta ma dla funduszu operacyjnego charakter uzupełniający.
W przypadku Państw Członkowskich, w których poniżej 15 % produkcji owoców i warzyw jest wprowadzane do obrotu przez organizacje producentów i których produkcja owoców i warzyw stanowi co najmniej 15 % ich ogólnej produkcji rolnej, pomoc określona w pierwszym akapicie może być zwrócona przez Wspólnotę na wniosek danego Państwa Członkowskiego przez Wspólnotowe Ramy Wsparcia.
Artykuł 16
1.
Programy operacyjne określone w art. 15 ust. 2 lit. b) są przedkładane właściwym organom krajowym, które je zatwierdzają lub odrzucają lub żądają ich zmiany stosownie do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie ustanawiają ramy krajowe w celu sporządzenia ogólnych warunków w odniesieniu do środków określonych w art. 15 ust. 4 lit. b).
Przedstawiają one swoją propozycję ram Komisji, która w ciągu trzech miesięcy może żądać wprowadzenia zmian, jeżeli uznaje, że ta propozycja nie umożliwia realizacji celów określonych w art. 130r Traktatu oraz w programie polityki i działania Wspólnoty w odniesieniu do środowiska naturalnego i stałego rozwoju.
2.
Najpóźniej do końca każdego roku organizacje producentów przekazują Państwu Członkowskiemu informację o przewidywanej kwocie funduszu operacyjnego na następny rok oraz przedstawiają właściwe uzasadnienia oparte na przewidywaniach programu operacyjnego; przekazują informacje o wydatkach w roku bieżącym i ewentualnie w roku poprzednim oraz, gdy jest to niezbędne, przewidywane ilości produkcji na rok następny.
Państwo Członkowskie powiadamia przed dniem 1 stycznia następnego roku organizację producentów o przewidywanej kwocie pomocy finansowej stosownie do limitów określonych w art. 15 ust. 5.
Wypłaty pomocy finansowej są dokonywane na podstawie wydatków poniesionych z tytułu programów objętych programem operacyjnym.
Zaliczki mogą być wypłacane w odniesieniu do tych samych programów z zastrzeżeniem przepisu o gwarancji lub zabezpieczeniu.
Na początku każdego roku i najpóźniej do dnia 31 stycznia, organizacja producentów powiadamia Państwo Członkowskie o ostatecznej kwocie wydatków za rok poprzedni załączając niezbędne dokumenty towarzyszące, tak aby mogła otrzymać pozostałą część pomocy finansowej Wspólnoty.
3. Stowarzyszenie organizacji producentów uznane przez Państwo Członkowskie może zastąpić swoich członków w celach związanych z zarządzaniem ich funduszem operacyjnym w rozumieniu art. 15 ust. 1 i w celu ustanowienia, wykonania i przedłożenia programów operacyjnych określonych w art. 15 ust. 2 lit. b). W takich przypadkach stowarzyszenie otrzymuje pomoc finansową i dokonuje powiadomienia określonego w ust. 2 niniejszego artykułu.
4.
Czas trwania programów operacyjnych i finansowania ich z jednej strony przez producentów i organizacje producentów, a z drugiej przez Wspólnotę, wynosi minimalnie trzy lata, a maksymalnie pięć lat.
5.
Przedłożenie programu operacyjnego Państwu Członkowskiemu przez organizację producentów lub, jeżeli wybrana została opcja wskazana w ust. 3, przez stowarzyszenie organizacji producentów, powoduje zobowiązanie się organizacji lub stowarzyszenia do poddania się kontroli krajowej lub wspólnotowej zgodnie z tytułem VI, w szczególności w odniesieniu do właściwego zarządzania środkami publicznymi.
Artykuł 17
Jeżeli ogólne instrumenty wspólnej organizacji rynku okazują się nieodpowiednie lub niewłaściwe w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2, które mają duże lokalne lub regionalne znaczenie gospodarcze lub ekologiczne i które stają wobec ciągłych trudności na rynku Wspólnoty, w szczególności w wyniku silnej konkurencji międzynarodowej, mogą być podjęte szczególne środki mające na celu poprawę konkurencyjności tych produktów i ich wspieranie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Artykuł 18
1.
W przypadkach, w których organizacja producentów lub stowarzyszenie organizacji producentów, które przyjęło te same zasady, działające w określonym obszarze gospodarczym, jest uznawane w odniesieniu do określonego produktu za będące reprezentatywną dla produkcji i producentów w tym obszarze, zainteresowane Państwo Członkowskie może na żądanie organizacji lub stowarzyszenia zobowiązać producentów prowadzących działalność gospodarczą w tym obszarze, którzy nie należą do jednej z organizacji określonych powyżej, do przestrzegania następujących zasad:
a) zasad określonych w art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 1,
b) zasad przyjętych przez organizację lub stowarzyszenie w odniesieniu do wycofywania produktów z rynku,
pod warunkiem że zasady te:
- obwiązywały przez okres co najmniej jednego roku gospodarczego,
- są ujęte w wyczerpującym wykazie w załączniku III,
- obowiązują przez nie więcej niż trzy lata gospodarcze.
2.
Do celów niniejszego artykułu "obszar gospodarczy" oznacza strefę geograficzną utworzoną z przylegających lub sąsiadujących ze sobą regionów produkcyjnych, w których warunki produkcji i wprowadzania do obrotu są jednorodne.
3.
Organizacja producentów lub stowarzyszenie organizacji jest uważane za reprezentatywną w rozumieniu ust. 1, w przypadku gdy jej członkowie stanowią co najmniej dwie trzecie producentów w obszarze gospodarczym, w którym ona działa i obejmuje co najmniej dwie trzecie produkcji tego obszaru.
4.
Zasady, które obowiązują wszystkich producentów na określonym obszarze gospodarczym:
a) nie mogą być krzywdzące dla innych producentów w Państwie Członkowskim lub Wspólnocie;
b) nie mają zastosowania w odniesieniu do produktów dostarczanych dla przetwórstwa na podstawie umowy zawartej przez rozpoczęciem roku gospodarczego, chyba że są one wyraźnie nimi objęte, z wyłączeniem zasad dotyczących sprawozdań o produkcji określonych w ust. 1 lit. a);
c) nie mogą być sprzeczne z obowiązującymi zasadami wspólnotowymi i krajowymi.
5.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o zasadach, do których przestrzegania zobowiązały wszystkich producentów na określonym obszarze gospodarczym.
Zasady te są publikowane w Dzienniku Urzędowym seria "C".
Komisja decyduje, że Państwo Członkowskie musi uchylić rozszerzenie zasad, o którym zdecydowało to Państwo Członkowskie:
a) jeżeli uznaje, że przedmiotowe rozszerzenie na innych producentów eliminuje konkurencję na znacznej części rynku wewnętrznego lub zagraża wolnemu handlowi lub że cele art. 39 Traktatu są zagrożone;
b) jeżeli uznaje, że art. 85 ust. 1 Traktatu stosuje się do porozumienia, decyzji lub uzgodnionej praktyki, co do których podjęto decyzję o rozszerzeniu na innych producentów.
Decyzja Komisji w odniesieniu do tego porozumienia, decyzji lub uzgodnionej praktyki stosuje się dopiero od dnia takiego ustalenia;
c) w przypadku gdy w następstwie kontroli ex post na podstawie tytułu VI ustali, że niniejszy artykuł nie były przestrzegany.
6.
W przypadku gdy stosuje się ust. 1, zainteresowane Państwo Członkowskie może zdecydować w oparciu o przedstawiony dowód, że producenci niebędący członkami są zobowiązani wobec organizacji lub, gdy jest to właściwe, wobec stowarzyszenia do wkładów finansowych płaconych przez producentów będących członkami, w takim stopniu, w jakim są one wykorzystane na pokrycie:
a) kosztów administracyjnych wynikających ze stosowania zasad określonych w ust. 1;
b) kosztów prac badawczych, badań rynku i wspierania sprzedaży podejmowanych przez organizację lub stowarzyszenie i przysparzających korzyści wszystkim producentom na tym obszarze.
7.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji wykaz obszarów gospodarczych określonych w ust. 2.
W ciągu miesiąca od notyfikacji Komisja zatwierdza wykaz lub po konsultacji z danym Państwem Członkowskim, decyduje o wprowadzeniu zmian, które muszą być przez to państwo wprowadzone.
Zatwierdzony wykaz jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria "C".
TYTUŁ III
Organizacje i porozumienia międzybranżowe
Artykuł 19
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia określenie "uznane organizacje międzybranżowe" zwane dalej "organizacjami międzybranżowymi" oznaczają osoby prawne, które:
a) są utworzone z przedstawicieli reprezentujących działalność gospodarczą powiązaną z produkcją, handlem lub przetwórstwem produktów określonych w art. 1 ust. 2;
b) są ustanowione z inicjatywy wszystkich lub niektórych organizacji lub stowarzyszeń, które je tworzą;
c) realizują szereg następujących działań w jednym lub więcej regionach Wspólnoty, uwzględniając interesy konsumentów:
- poprawa znajomości oraz przejrzystości produkcji i rynku,
- pomoc dla lepszej koordynacji sposobu wprowadzania do obrotu owoców i warzyw, w szczególności poprzez prace badawcze i badania rynku,
- sporządzanie znormalizowanych formularzy umów zgodnych z zasadami wspólnotowymi,
- pełniejsze wykorzystanie potencjału wyprodukowanych owoców i warzyw,
- dostarczanie informacji i prowadzenie badań niezbędnych dla dostosowania produkcji pod kątem produktów lepiej odpowiadającym wymaganiom rynku oraz gustom i oczekiwaniom konsumentów, w szczególności w odniesieniu do jakości produktu i ochrony środowiska,
- poszukiwanie sposobów ograniczenia stosowania produktów fitosanitarnych i innych środków produkcji oraz zapewnienia jakości produktu oraz ochrony gleby i wody,
- opracowywanie metod i instrumentów mających na celu poprawę jakości produktu,
- wykorzystywanie potencjału i ochrona rolnictwa ekologicznego, jak również nazw pochodzenia, znaków jakości i oznaczeń geograficznych,
- wspieranie produkcji zintegrowanej lub innych metod produkcji przyjaznych dla środowiska naturalnego,
- ustanawianie reguł w odniesieniu do zasad produkcji i wprowadzania do obrotu określonych w załączniku III, które są surowsze niż reguły wspólnotowe lub krajowe.
d) zostały uznane przez zainteresowane Państwa Członkowskie na warunkach określonych w ust. 2.
2.
Jeżeli struktury Państwa Członkowskiego to uzasadniają, Państwa Członkowskie mogą uznać za organizacje międzybranżowe w rozumieniu niniejszego rozporządzenia wszystkie organizacje utworzone na ich terytorium, które złożyły odpowiedni wniosek, pod warunkiem że:
a) prowadzą swoją działalność w jednym lub większej liczbie regionów na tym terytorium;
b) reprezentują znaczną część produkcji lub handlu, lub przetwórstwa owoców i warzyw oraz produktów uzyskiwanych w drodze przetwórstwa owoców i warzyw we wspomnianym regionie lub regionach i w przypadku więcej niż jednego regionu mogą one wykazać się minimalnym poziomem reprezentacyjności w każdym regionie dla każdej z branż, które skupiają;
c) prowadzą szereg działań określonych w ust. 1 lit. c);
d) same nie zajmują się produkcją lub przetwórstwem, lub wprowadzaniem do obrotu owoców i warzyw lub produktów uzyskanych w drodze przetwórstwa z owoców i warzyw;
e) nie prowadzą żadnego rodzaju działalności spośród określonych w art. 20 ust. 3.
3.
Przed przyznaniem uznania Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o organizacjach międzybranżowych, które złożyły wniosek o uznanie, dostarczając wszelkich odpowiednich informacji o ich przedstawicielach i ich prowadzonej działalności wraz z innymi informacjami potrzebnymi do oceny.
Komisja może sprzeciwić się uznaniu w terminie dwóch miesięcy po powiadomieniu.
4.
Państwa Członkowskie:
a) decydują o tym, czy przyznać uznanie w ciągu trzech miesięcy od złożenia wniosku i wraz z wszystkimi odpowiednimi dokumentami towarzyszącymi;
b) przeprowadzają kontrole w regularnych odstępach czasu dla upewnienia się, czy organizacje międzybranżowe spełniają warunki uznania, a w przeciwnym razie nakładają na takie organizacje sankcje i, gdy jest to niezbędne, decydują o cofnięciu uznania;
c) cofają uznanie jeżeli:
i) warunki uznania ustanowione w niniejszym rozporządzeniu nie są już spełniane;
ii) organizacja międzybranżowa narusza jeden z zakazów nałożonych w art. 20 ust. 3 bez uszczerbku dla innych sankcji wynikających z prawa krajowego;
iii) organizacje międzybranżowe nie spełniają obowiązku powiadomienia określonego w art. 20 ust. 2;
d) w przeciągu dwóch miesięcy powiadamiają Komisję o ich decyzjach w sprawie przyznania, odmowy lub cofnięcia uznania.
5.
Warunki, na jakich Państwa Członkowskie mają przekazywać sprawozdania o działalności organizacji międzybranżowych do Komisji oraz ich częstotliwość są sporządzane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Komisja sprawdza, czy przestrzegane są przepisy ust. 2 i 4 lit. b) poprzez kontrole dokonywane zgodnie z tytułem VI i może w wyniku tych kontroli żądać od Państwa Członkowskiego cofnięcia uznania.
6.
Uznanie stanowi upoważnienie do prowadzenia działań wymienionych w ust. 1 lit. c), które są spójne z warunkami niniejszego rozporządzenia.
7.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria "C" wykaz uznanych organizacji międzybranżowych, wskazując gospodarczy zakres lub obszar działalności oraz działalności prowadzonej w rozumieniu w art. 21.
Informacje o cofnięciu uznania są również publikowane.
Artykuł 20
1. Nie naruszając przepisów art. 1 rozporządzenia nr 26 [14], art. 85 ust. 1 Traktatu nie stosuje się do umów, decyzji i uzgodnionych praktyk uznanych organizacji międzybranżowych, mających na celu wykonanie środków określonych w art. 19 ust. 1 lit. c).
2.
Ustęp 1 stosuje się tylko pod warunkiem, że:
- Komisja została powiadomiona o porozumieniach, decyzjach i uzgodnionych praktykach, oraz
- w ciągu dwóch miesięcy od uzyskania wszystkich żądanych szczegółowych danych Komisja nie uznała umów, decyzji i uzgodnionych praktyk za niezgodne z zasadami wspólnotowymi.
Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki nie mogą być wykonywane dopóki nie upłynie okres wskazany w akapicie pierwszym tiret drugie.
3.
Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki, które:
- mogą prowadzić do podziału rynków w jakiejkolwiek formie wewnątrz Wspólnoty,
- mogą wpływać na prawidłowe funkcjonowanie organizacji rynku,
- mogą tworzyć zakłócenia konkurencji, które nie są niezbędne do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej prowadzonej za pomocą środka organizacji międzybranżowej,
- wymagają ustalania cen, bez uszczerbku dla działań podjętych przez organizacje międzybranżowe w zakresie stosowania szczególnych przepisów reguł wspólnotowych,
- mogą prowadzić do dyskryminacji lub eliminacji konkurencji w odniesieniu do znacznej części przedmiotowych produktów, są w każdym przypadku uznawane za niezgodne z regułami wspólnotowymi.
4. Jeżeli po upływie dwumiesięcznego okresu określonego w ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie Komisja uznaje, że nie zostały spełnione warunki stosowania niniejszego rozporządzenia, podejmuje decyzję stwierdzającą, że art. 85 ust. 1 Traktatu stosuje się do porozumienia, decyzji lub uzgodnionej praktyki.
Decyzja Komisji nie wchodzi w życie przed datą powiadomienia zainteresowanej organizacji międzybranżowej, chyba że organizacja ta podała niewłaściwe informacje lub nadużyła zwolnienia przewidzianego w ust. 1.
5.
W przypadku umów wieloletnich wcześniejsze powiadomienie dotyczące pierwszego roku obowiązuje w odniesieniu do następnych lat umowy; jednakże w takim przypadku Komisja może w dowolnym momencie przyjąć z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego ustalenie o braku zgodności.
Artykuł 21
1.
W przypadkach, w których organizacja międzybranżowa działająca w określonym regionie lub regionach Państwa Członkowskiego jest uważana za reprezentatywną dla produkcji lub handlu, lub przetwórstwa danego produktu, zainteresowane Państwo Członkowskie może na żądanie organizacji spowodować, aby niektóre z porozumień, decyzji lub uzgodnionych praktyk wewnątrz tej organizacji obowiązywały przez ograniczony okres podmioty indywidualne lub grupowe, działające w przedmiotowym regionie lub regionach, które nie należą do tej organizacji.
2.
Organizacja międzybranżowa jest uważana za reprezentatywną w rozumieniu ust. 1, w przypadku gdy stanowi co najmniej dwie trzecie produkcji lub handlu, lub przetwórstwa danego produktu lub produktów w danym regionie lub regionach Państwa Członkowskiego.
W przypadku gdy wniosek o rozszerzenie jej zasad na inne podmioty obejmuje więcej regionów niż jeden, organizacja międzybranżowa musi wykazać minimalny poziom reprezentatywności w odniesieniu do każdej z branż, które skupia w każdym z danych regionów.
3.
Zasady, w odniesieniu do których można żądać ich rozszerzenia na inne podmioty:
a) muszą dotyczyć jednego z następujących celów:
- sprawozdawczości produkcyjnej lub rynkowej,
- surowszych zasad produkcji niż ustanowione reguły wspólnotowe lub przepisy krajowe,
- sporządzenia znormalizowanych umów zgodnych z regułami wspólnotowymi,
- zasad dotyczących wprowadzania do obrotu,
- zasad dotyczących ochrony środowiska,
- środków dla wspierania i wykorzystania potencjału produktów,
- środków ochrony rolnictwa ekologicznego, jak również nazw pochodzenia, znaków jakości i oznaczeń geograficznych.
Zasady określone w tiret drugim, czwartym i piątym nie mogą być inne niż te, które znajdują się w załączniku III;
b) muszą obowiązywać przez co najmniej jeden rok gospodarczy;
c) mogą obowiązywać nie dłużej niż trzy lata gospodarcze;
d) nie mogą szkodzić innym podmiotom w Państwie Członkowskim lub we Wspólnocie.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają niezwłocznie Komisję o zasadach, do których przestrzegania zobowiązały wszystkie podmioty w jednym regionie lub więcej określonych regionach.
Zasady te są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria "C".
Przed opublikowaniem Komisja powiadamia Komitet przewidziany w art. 45 o wszelkich powiadomieniach dotyczących rozszerzenia porozumień międzybranżowych.
Komisja decyduje, że Państwo Członkowskie musi uchylić rozszerzenie reguł, co do którego podjęło decyzję Państwo Członkowskie, w przypadkach określonych w art. 18 ust. 5 akapit drugi.
2.
W przypadkach, gdy zasady dotyczące jednego lub kilku produktów zostają rozszerzone i gdy uznana organizacja międzybranżowa prowadzi działalność jednego lub kilku rodzajów wymienionych w art. 21 ust. 3 lit. a), leżącą w ogólnym interesie gospodarczym osób, których działalność jest związana z jednym lub kilkoma danymi produktami, Państwo Członkowskie, które przyznało uznanie tej organizacji, może zdecydować, że jednostki lub grupy, które nie są członkami tej organizacji, ale które uzyskują korzyści z takich działalności, płacą organizacji całość lub część wkładu finansowego płaconego przez jej członków, w zakresie w jakim wkłady takie są przeznaczone na pokrycie kosztów bezpośrednio ponoszonych jako wynik prowadzonej przedmiotowej działalności.
TYTUŁ IV
Uzgodnienia interwencyjne
Artykuł 23
1.
Organizacje producentów i ich stowarzyszenia mogą nie decydować o wystawieniu na sprzedaż wytwarzanych przez ich członków produktów wymienionych w art. 1 ust. 2, zarówno w ilościach, jak i w okresach uznawanych przez nie za właściwe.
2.
Przeznaczenie wycofanych z rynku produktów na podstawie ust. 1, musi być ustalone przez organizację producentów lub stowarzyszenie w taki sposób, aby nie powodowało zakłócenia normalnego zagospodarowywania przedmiotowych produktów i musi uwzględniać środowisko naturalne, w szczególności w odniesieniu do wody i krajobrazu.
3.
W przypadku gdy ust. 1 stosuje się do któregokolwiek z wyszczególnionych w załączniku II produktów spełniających odpowiednie normy, organizacje producentów i stowarzyszenia wypłacają swoim producentom będącym członkami rekompensatę wspólnotową z tytułu wycofania produktu z rynku ustaloną na podstawie art. 26 do wysokości pułapu 10 % wprowadzonej do obrotu ilości.
Limit 10 % ustalony w pierwszym akapicie stosuje się do wprowadzonej do obrotu ilości każdego produktu pochodzącego wyłącznie od członków zainteresowanej organizacji producentów, lub innej organizacji w przypadkach zastosowania art. 11 ust. 1 lit. c), z wyłączeniem operacji wycofywania z rynku na podstawie art. 24.
4.
Pułap 10 % określony w ust. 3 stosuje się od szóstego roku gospodarczego począwszy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Wycofywania produktów z rynku prowadzone w okresie przejściowym obejmującym pięć wcześniejszych lat gospodarczych nie mogą przekraczać następujących udziałów procentowych wprowadzonej do obrotu produkcji, jak określono zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46: 50 % w pierwszym roku gospodarczym, 45 % w drugim, 40 % w trzecim, 30 % w czwartym i 20 % w piątym.
Jednakże w przypadku każdego rodzaju owoców cytrusowych te udziały procentowe wynoszą: 35 % w pierwszym roku gospodarczym, 30 % w drugim, 25 % w trzecim, 20 % w czwartym i 15 % w piątym.
Ustęp 3 akapit drugi stosuje się do niniejszego ustępu.
5.
Liczba 10 % określona w ust. 3 i 4 stanowi roczną średnią z okresu trzech lat z rocznym marginesem przekroczenia wynoszącym 3 %.
6.
Dla jabłek i gruszek pułap 10 % określony w niniejszym artykule ust. 3, 4 i 5 oraz w art. 24 zastępuje się 8,5 %.
Dla melonów i arbuzów pułap 10 % stosuje się od roku gospodarczego 1997/1998.
Artykuł 24
W odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku II organizacje producentów udostępnią korzyści wynikające z art. 23 plantatorom, którzy nie są członkami żadnej kolektywnej struktury przewidzianej niniejszym rozporządzeniem, jeżeli wystąpią oni z takim wnioskiem.
Jednakże przysługująca rekompensata wspólnotowa z tytułu wycofania produktu z rynku jest zmniejszona o 10 %.
Ponadto kwota wypłacana uwzględnia, po szczegółowej kontroli dokumentów potwierdzających, ogólne koszty wycofania poniesione przez członków.
Rekompensata nie może być przyznana od wielkości większej niż 10 % produkcji plantatora wprowadzonej do obrotu.
Artykuł 25
Organizacje producentów i ich stowarzyszenia powiadamiają o wszelkich szczegółowych danych dotyczących wykonywania art. 23 i 24, w szczególności środkach podjętych dla zapewnienia przyjaznych dla środowiska praktyk związanych z wycofywaniem, właściwe władze krajowe, które przekazują te informacje Komisji.
Informacje, które mają być przekazane, są ustalane, gdy jest to niezbędne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Państwa Członkowskie ustanawiają ramy krajowe dla sporządzenia ogólnych warunków dotyczących metod wycofywania produktów z rynku, z poszanowaniem środowiska naturalnego.
Przedstawiają one proponowane przez siebie ramy Komisji, która w ciągu trzech miesięcy może zażądać wprowadzenia zmian, jeżeli uzna, że propozycja nie umożliwia realizacji celów określonych w art. 130r Traktatu oraz we wspólnotowym programie polityki i działań w odniesieniu do środowiska naturalnego i stałego rozwoju.
Artykuł 26
1.
Rekompensata wspólnotowa z tytułu wycofania dla poszczególnych produktów jest określona w załączniku V.
2.
Rekompensata wspólnotowa z tytułu wycofania stanowi jednorazową kwotę obowiązującą na terenie całej Wspólnoty.
Artykuł 27
1.
Jeżeli rynek produktu wymieniony w załączniku II jest nieustabilizowany lub istnieje zagrożenie jego destabilizacji na skutek ogólnego braku równowagi strukturalnej prowadzącej lub mogącej doprowadzić do zbyt dużych pod względem wielkości operacji wycofywania produktów określonych w art. 23, przed rozpoczęciem roku gospodarczego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46, wyznaczany jest próg interwencyjny dla danego produktu, którego przekroczenie wywołuje finansowe konsekwencje ponoszone przez producentów, przy czym to przekroczenie ustalane jest dla każdego pojedynczego produktu w oparciu o operacje wycofywania dokonywane w ciągu roku gospodarczego lub równoważnego mu okresu, lub w oparciu o średnią wielkość interwencji na przestrzeni kilku lat gospodarczych.
Przekroczenie progu interwencyjnego powoduje obniżenie rekompensaty wypłacanej we Wspólnocie z tytułu wycofania produktu z rynku w następnym roku gospodarczym.
Obniżka ta nie jest przenoszona na kolejne lata gospodarcze.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46 ustalane są:
a) implikacje przekroczenia progu dla każdego produktu;
b) gdy jest to niezbędne, zredukowana rekompensata wypłacana we Wspólnocie z tytułu wycofania produktu z rynku i środki dla stosowania niniejszego artykułu.
3.
Niniejszy artykuł stosuje się wyłącznie przez okres pierwszych pięciu lat gospodarczych od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 28
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, dla każdego dnia wprowadzenia do obrotu podczas każdego z odpowiednich lat gospodarczych, o odnotowanych cenach na reprezentatywnych rynkach producentów dla niektórych produktów, o określonych właściwościach handlowych, takie jak odmiana lub rodzaj, klasa, rozmiar i opakowanie.
2.
Wykaz tych rynków i produktów oraz częstotliwość, z jaką dane mają być przekazywane, są sporządzane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Rynki Państw Członkowskich, na które wprowadzana jest zasadnicza część krajowej produkcji danego produktu w ciągu roku gospodarczego lub jednego z okresów, na jakie rok jest podzielony, są uważane za reprezentatywne w rozumieniu ust. 1.
Artykuł 29
1.
Państwa Członkowskie wypłacają rekompensatę wspólnotową z tytułu wycofania produktu z rynku ustaloną w art. 26, organizacjom producentów lub ich stowarzyszeniom, które dokonywały operacji wycofywania, na warunkach art. 23 i 24 oraz są zobowiązane do wypłacenia rekompensaty ich członkom lub plantatorom niebędącym ich członkami.
Wypłaty są dokonywane w sposób, który ma być ustalony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
2.
Rekompensata wspólnotowa z tytułu wycofania produktu z rynku jest wypłacana bez uszczerbku na jakiekolwiek implikacje finansowe wynikające z przekroczenia progu interwencyjnego.
Ponadto rekompensata jest obniżana o wysokość wpływów netto uzyskiwanych przez organizacje producentów i ich stowarzyszenia z tytułu produktów wycofanych z rynku.
3.
W przypadku gdy organizacje producentów i ich stowarzyszenia nie są w stanie skierować produktów do jednego z miejsc przeznaczenia określonych w art. 30 ust. 1, rekompensata wspólnotowa z tytułu wycofania produktu z rynku zostaje przyznana tylko, jeżeli produkty mają miejsce przeznaczenia zgodne z wytycznymi wydanymi przez Państwo Członkowskie na podstawie przepisów art. 30.
Artykuł 30
1.
Produkty wycofywane z rynku na podstawie art. 23 ust. 1, które pozostały niesprzedane, są zagospodarowywane następująco:
a) wszystkie produkty:
- swobodna dystrybucja do organizacji i fundacji charytatywnych, zatwierdzonych w tym celu przez Państwa Członkowskie, do wykorzystania w ich działalności, aby pomoc osobom, których prawo do otrzymywania pomocy publicznej jest uznane przez prawo krajowe, w szczególności w związku z tym, że osoby te nie posiadają środków utrzymania,
- swobodna dystrybucja do zakładów karnych i obozów wypoczynkowych dla dzieci oraz szpitali i domów starców wyznaczonych przez Państwa Członkowskie, które podejmują wszelkie niezbędne kroki dla zapewnienia, że dystrybuowane w ten sposób ilości produktów stanowią uzupełnienie ilości normalnie kupowanych przez jednostki tego typu,
- swobodna dystrybucja poza obręb Wspólnoty za pośrednictwem organizacji charytatywnych zatwierdzonych w tym celu przez Państwa Członkowskie, znajdującej się w potrzebie ludności państw trzecich,
a w drugiej kolejności,
- wykorzystanie na cele niespożywcze,
- wykorzystanie w paszach dla zwierząt jako produkty świeże lub przetworzone przez przemysł paszowy;
b) owoce: swobodna dystrybucja do uczniów szkół, poza posiłkami wydawanymi w stołówce, oraz do uczniów szkół nieposiadających stołówek, zapewniających posiłki,
c) jabłka, gruszki, brzoskwinie i nektarynki: przetwarzanie na alkohol o zawartości spirytusu ponad 80 % objętości w drodze bezpośredniej destylacji produktów,
d) wszystkie produkty: zagospodarowanie produktów pewnych kategorii do przemysłu przetwórczego, pod warunkiem że nie prowadzi do zakłóceń konkurencji w odniesieniu do danego przemysłu we Wspólnocie lub w odniesieniu do produktów przywożonych.
Decyzja o wykonaniu niniejszego przepisu jest podejmowana zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
2.
W przypadkach, w których żaden ze sposobów zagospodarowania produktów określony w ust. 1 jest możliwy do zrealizowania, produkty wycofane z rynku mogą być przeznaczone na kompostowanie lub poddane procesowi biodegradacji, dopuszczonym przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
3.
Swobodna dystrybucja przewidziana w ust. 1 lit. a) tiret pierwsze, drugie i trzecie oraz ust. 1 lit. b) jest organizowana przez dane organizacje producentów pod nadzorem Państw Członkowskich.
Jednakże w odniesieniu do swobodnej dystrybucji owoców wśród uczniów szkół Komisja może przejąć inicjatywę i odpowiedzialność za wykonanie lokalnych programów pilotażowych w ramach środków badawczych i wsparcia.
4.
Państwa Członkowskie pomagają w nawiązywaniu kontaktów między organizacjami producentów i innymi organami, które mogą być zainteresowane w wykorzystaniu produktów wycofanych z rynku na swoim terytorium do celów związanych z jednym z rodzajów swobodnej dystrybucji określonych w ust. 1 lit. a) i b).
5.
Zagospodarowywanie produktów dla przemysłu paszowego jest przeprowadzane zgodnie z najwłaściwszą procedurą za pośrednictwem agencji wyznaczonej przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
Destylacja określona w ust. 1 lit. c) jest prowadzona w gorzelniach na ich własny rachunek lub w imieniu instytucji wyznaczonej przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
W obu tych przypadkach instytucja taka przeprowadza przedmiotowe operacje wykorzystując najwłaściwsze procedury.
6.
Na warunkach, które mają być ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 [15], Wspólnota pokrywa koszty transportu związane ze swobodną dystrybucją przewidzianą w ust. 1 lit. a) oraz koszty sortowania i pakowania związane ze swobodną dystrybucją jabłek i owoców cytrusowych, w przypadku gdy ta ostatnia jest zachwiana na podstawie porozumień umownych zawartych między organizacjami producentów i organizacjami lub instytucjami charytatywnymi określonymi w ust. 3.
7.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności zasady dotyczące swobodnej dystrybucji i zagospodarowania wycofanych z rynku produktów, jak też zasady mające na celu zapobieganie dezorganizacji rynku alkoholi w wyniku destylacji produktów wycofanych z rynku, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
TYTUŁ V
Handel z państwami trzecimi
Artykuł 31
1.
Przywóz do Wspólnoty lub wywóz ze Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 może podlegać wymogowi okazania pozwolenia na przywóz lub na wywóz.
Pozwolenia są wydawane przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy niezależnie od miejsca prowadzenia działalności gospodarczej we Wspólnocie i bez uszczerbku dla środków podjętych dla stosowania art. 36 i 37.
Pozwolenia na przywóz i na wywóz są ważne we Wspólnocie.
Wydawanie takich pozwoleń może podlegać wymogowi złożenia zabezpieczenia gwarantującego, że produkty są przywożone lub wywożone w okresie ważności pozwolenia; poza przypadkami siły wyższej zabezpieczenie ulega przepadkowi w całości lub w części, jeżeli przywóz lub wywóz nie jest prowadzony lub jest prowadzony tylko częściowo, w tym okresie.
2.
Termin ważności pozwoleń na przywóz lub na wywóz oraz inne szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Artykuł 32
1.
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, stawki opłat celnych we Wspólnej Taryfie Celnej stosuje się do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2.
2.
Jeżeli stosowanie stawki opłat celnych Wspólnej Taryfy Celnej zależy od ceny wejścia partii przywożonego towaru, cena ta jest kontrolowana pod kątem jej wiarygodności poprzez zastosowanie zryczałtowanej wartości celnej w przywozie obliczonej przez Komisję w odniesieniu do produktu i jego pochodzenia na podstawie ważonej średniej cen produktu na reprezentatywnych rynkach przywozu Państw Członkowskich lub, gdy jest to właściwe, na innych rynkach.
Jednakże dla weryfikacji ceny wejścia produktów przywożonych pierwotnie do celów przetwórstwa przyjęte mogą być szczególne przepisy zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
3.
W przypadku gdy zadeklarowana cena wejścia przedmiotowej partii towaru jest wyższa niż zryczałtowana wartość celna w przywozie zwiększona o marżę ustanowioną zgodnie z ust. 5, która nie może przekroczyć wartości zryczałtowanej o więcej niż 10 %, wymagane jest złożenie zabezpieczenia równoważne należności przywozowej ustalonej na podstawie wartości zryczałtowanej wartości celnej w przywozie.
4.
Jeżeli cena przywozowa danej partii towaru nie została zadeklarowana w chwili odprawy celnej, zastosowana stawka celna Wspólnej Taryfy Celnej zależy od zryczałtowanej wartości celnej w przywozie lub jest obliczana poprzez zastosowanie odpowiedniego ustawodawstwa celnego pod warunkiem dokonania ustaleń zgodne z przepisami ust. 5.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Artykuł 33
1.
W celu niedopuszczenia lub przeciwdziałania szkodliwemu oddziaływaniu na rynek we Wspólnocie, które może wyniknąć z przywozu niektórych produktów wymienionych w art. 1 ust. 2, przywóz jednego lub więcej takich produktów po stawce celnej ustanowionej we Wspólnej Taryfie Celnej podlega obowiązkowi opłaty dodatkowej należności przywozowej, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 5 Porozumienia w sprawie Rolnictwa [16] zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, chyba że jest mało prawdopodobne, aby przywóz zakłócił rynek Wspólnoty lub że skutki byłyby nieproporcjonalne do zamierzonego celu.
2.
Ceny spustowe, poniżej których może być nałożona dodatkowa opłata celna, są cenami przekazanymi przez Wspólnotę Światowej Organizacji Handlu.
Wielkości graniczne, których przekroczenie wywołuje nałożenie dodatkowej należności przywozowej, są ustalane w szczególności na podstawie wielkości przywozu do Wspólnoty na przestrzeni trzech lat poprzedzających rok, w którym występują lub mogą wystąpić szkodliwe zjawiska określone w ust. 1.
3.
Ceny importowe, jakie mają być wzięte pod uwagę przy nakładaniu dodatkowej należności przywozowej, są określane na podstawie cen importowych cif danej partii produktu.
Ceny importowe cif są weryfikowane w tym celu w oparciu o reprezentatywne ceny danego produktu na rynku światowym lub na rynku przywozu dla tego produktu we Wspólnocie.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Te szczegółowe zasady określają w szczególności:
a) produkty, do których mogą być stosowane dodatkowe należności przywozowe na podstawie art. 5 Porozumienia w sprawie Rolnictwa określonego w ust. 1 niniejszego artykułu;
b) inne kryteria niezbędne dla stosowania ust. 1 zgodnie z art. 5 wspomnianego Porozumienia w sprawie Rolnictwa.
Artykuł 34
1.
Kontyngenty taryfowe na produkty wymienione w art. 1 ust. 2 wynikające z porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej są uruchamiane i zarządzane zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
2.
Kontyngenty mogą być zarządzane poprzez stosowanie jednej spośród następujących metod lub ich kombinacje:
a) metoda oparta na chronologicznej kolejności składania wniosków (zasada "kto pierwszy, ten lepszy");
b) metoda podziału kontyngentów proporcjonalnie do ilości żądanych przy składaniu wniosków (zastosowanie metody "jednoczesnego rozpatrywania");
c) metoda opierająca się na uwzględnianiu tradycyjnych przepływów handlowych (zastosowanie metody "tradycyjni/nowi importerzy").
Przyjęte mogą być inne odpowiednie metody.
Muszą one unikać dyskryminacji między zainteresowanymi podmiotami.
3.
Przyjęta metoda zarządzania kontyngentami uwzględnia, gdy jest to właściwe, potrzeby podaży na rynku Wspólnoty oraz potrzeby ochrony równowagi na tym rynku, jednocześnie korzystając z metod stosowanych w przeszłości do kontyngentów odpowiadających tym określonym w ust. 1, bez uszczerbku dla praw wynikających z porozumień zawartych w ramach negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
4.
Szczegółowe zasady określone w ust. 1 przewidują kontyngenty roczne, rozłożone odpowiednio na przestrzeni całego roku, ustalają wykorzystywaną metodę zarządzania nimi i, gdy jest to właściwe, uwzględniają:
a) gwarancje obejmujące charakter, źródło i pochodzenie produktu;
b) uznanie dokumentu wykorzystywanego dla weryfikacji gwarancji wspomnianych w lit. a), oraz
c) warunki, na jakich wydawane są pozwolenia na przywóz oraz termin ich ważności.
Artykuł 35
1.
W zakresie niezbędnym dla umożliwienia wywozu znaczących gospodarczo ilości produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 na podstawie cen tych produktów obowiązujących w międzynarodowym handlu, ale w granicach wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu, różnica miedzy tymi cenami i cenami we Wspólnocie może być pokryta refundacjami wywozowymi.
2.
Metodą przyjmowaną dla dokonania podziału ilości, które mogą być wywożone z refundacją jest metoda, która:
a) najlepiej odpowiada charakterowi produktu i sytuacji na przedmiotowym rynku, pozwala na możliwie najefektywniejsze wykorzystanie dostępnych zasobów i należycie uwzględnia efektywność i strukturę wywozu Wspólnoty, nie tworząc jednakże dyskryminacji między dużymi i małymi podmiotami;
b) jest najmniej uciążliwa dla podmiotów z administracyjnego punktu widzenia, przy jednoczesnym uwzględnieniu wymogów administracyjnych;
c) unika wszelkiej dyskryminacji między zainteresowanymi podmiotami.
3.
Refundacje są jednakowe w całej Wspólnocie.
W przypadku gdy w wyniku sytuacji w międzynarodowym handlu lub na skutek szczególnych wymagań niektórych rynków jest to niezbędne, refundacja do danego produktu może ulegać zmianie w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
Refundacje są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Refundacje są ustalane okresowo.
Refundacje ustalane okresowo mogą być dostosowywane, gdy jest to niezbędne, przez Komisję w odpowiednich odstępach czasu na żądanie Państw Członkowskich lub z jej własnej inicjatywy.
4.
Przy ustalaniu refundacji uwzględniane są:
a) istniejąca sytuacja i ewentualne tendencje w odniesieniu do:
- cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty,
- cen owoców i warzyw w handlu międzynarodowym;
b) koszty wprowadzania do obrotu i minimalne opłaty transportowe z rynków Wspólnoty do portów i innych punktów wywozu Wspólnoty oraz koszty transportu do kraju przeznaczenia;
c) gospodarcze aspekty proponowanego wywozu;
d) limity wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu.
5.
Ceny rynkowe Wspólnoty określone w ust. 1 są ustalane przy wykorzystaniu cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
Światowe ceny rynkowe określone w ust. 1 są ustalane przy wykorzystaniu:
a) cen odnotowanych na rynkach państw trzecich;
b) cen w państwach trzecich najkorzystniejszych dla przywozu z innych państw trzecich;
c) cen producentów odnotowanych w państwach trzecich wywozu;
d) cen ofertowych franco granica Wspólnoty.
6.
Refundacje są przyznawane tylko po złożeniu wniosku i po przedstawieniu właściwego pozwolenia na wywóz.
7.
Stosowana jest refundacja obowiązująca w dniu złożenia wniosku o pozwolenie, a w przypadku zróżnicowanej refundacji – refundacja stosowana w tym samym dniu dla:
a) miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu; lub
b) dla rzeczywistego miejsca przeznaczenia, jeżeli różni się ono od miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.
W takim przypadku stosowana kwota nie może przekroczyć kwoty stosowanej w odniesieniu do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.
Mogą zostać podjęte właściwe środki w celu przeciwdziałania nadużyciu elastyczności przewidzianej w niniejszym ustępie.
8.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46 możliwe jest odstąpienie od ust. 6 i 7 w przypadku produktów wymienionych w art. 1 ust. 2, do których refundacje są dokonywane w ramach działań pomocy żywnościowej.
9.
Refundacja jest dokonywana po udokumentowaniu, że produkty:
- zostały wywiezione ze Wspólnoty,
- są pochodzenia wspólnotowego, oraz
- w przypadku zróżnicowanej refundacji, dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego refundacja została ustalona, bez uszczerbku dla ust. 7 lit. b).
Od zasady tej można czynić wyjątki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46, pod warunkiem że zostaną ustanowione warunki, które oferują równoważne gwarancje.
10.
Zgodność z limitami ilościowymi wynikającymi z umów zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu zostaje zapewniona w oparciu o pozwolenia na wywóz wydawane na przewidziane w nich okresy referencyjne i mające zastosowanie do danych produktów.
W odniesieniu do zgodności ze zobowiązaniami powstałymi na podstawie umów zawartych w ramach negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, koniec okresu referencyjnego nie ma wpływu na ważność pozwoleń na wywóz.
11.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włączając przepisy dotyczące redystrybucji niepodzielonych lub niewykorzystanych ilości produktów przeznaczonych na wywóz, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Artykuł 36
1.
O ile w niniejszym rozporządzeniu lub w przepisach przyjętych na jego podstawie nie przewidziano inaczej, przy przywozie produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 z państw trzecich zabronione jest:
- pobieranie jakichkolwiek opłat mających skutek równoważny z należnościami celnymi
- stosowanie jakiegokolwiek ograniczenia ilościowego lub środka mającego skutek równoważny.
2.
Ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej oraz specjalne zasady jego stosowania stosuje się do klasyfikacji produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura taryfy wynikająca z zastosowania niniejszego rozporządzenia jest włączona do Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 37
1.
W odniesieniu do handlu z państwami trzecimi mogą być podejmowane właściwe środki, jeżeli z powodu przywozu lub wywozu rynek wspólnotowy jednego lub kilku produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 ulega poważnej destabilizacji lub jest nią zagrożony, co może narazić na niepowodzenie realizację celów określonych w art. 39 Traktatu.
W zależności od przypadku środki takie mogą być stosowane jedynie do chwili ustabilizowania się rynku lub ustąpienia groźby destabilizacji lub znacznego zmniejszenia się ilości produktów wycofywanych z rynku lub skupowanych.
Działając na wniosek Komisji zgodnie z zasadami głosowania ustanowionymi w art. 43 ust. 2 Traktatu, Rada przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego ustępu i określa przypadki i granice, w jakich Państwa Członkowskie mogą wprowadzać środki ochronne.
2.
Jeżeli wystąpi sytuacja określona w ust. 1, Komisja decyduje o niezbędnych środkach na wniosek Państwa Członkowskiego lub z jej własnej inicjatywy; o środkach tych powiadamiane są Państwa Członkowskie i są one niezwłocznie stosowane.
Jeżeli Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję dotyczącą tego wniosku w ciągu trzech dni roboczych po jego otrzymaniu.
3.
Od środków, o których zadecydowała Komisja, może odwołać się każde Państwo Członkowskie do Rady w ciągu trzech dni roboczych od dnia powiadomienia o decyzji.
Rada zbiera się niezwłocznie.
Rada może, stanowiąc większością kwalifikowaną, potwierdzić, zmienić lub odwołać przedmiotowe środki.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z międzynarodowych porozumień zawartych zgodnie z art. 228 ust. 2 Traktatu.
TYTUŁ VI
Kontrole krajowe i wspólnotowe
Artykuł 38
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia zgodności z regułami wspólnotowymi w sektorze owoców i warzyw, w szczególności w dziedzinach określonych w załączniku IV.
2.
W przypadku gdy właściwe jest przeprowadzenie kontroli przez pobranie próbek, Państwa Członkowskie zapewniają poprzez charakter kontroli i ich częstotliwość oraz na podstawie analizy ryzyka, że kontrole są właściwe dla danego środka zarówno pod względem terytorium kraju jako całości, jak i wielkości wprowadzonej do obrotu lub posiadanej, z przeznaczeniem do obrotu handlowego, produktów sektora owoców i warzyw.
Beneficjenci funduszy publicznych muszą być systematycznie kontrolowani, bez uszczerbku dla wykonywania systematycznych kontroli w innych dziedzinach.
3.
Komisja i Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe władze mają dostateczną liczbę odpowiednio wykwalifikowanych i doświadczonych pracowników dla skutecznego przeprowadzania kontroli, w szczególności w dziedzinach określonych w załączniku IV.
Artykuł 39
1.
Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzonych przez organy krajowe na podstawie art. 38 Komisja, we współpracy z władzami danego Państwa Członkowskiego, może przeprowadzać kontrole na miejscu lub zażądać przeprowadzenia takich kontroli od Państwa Członkowskiego w celu zapewnienia jednolitego stosowania reguł wspólnotowych w sektorze owoców i warzyw, w szczególności w dziedzinach wymienionych w załączniku IV.
2.
Komisja powiadamia właściwe Państwo Członkowskie z wyprzedzeniem i na piśmie o przedmiocie, celu i miejscu przewidywanych przez nią kontroli, dniu ich rozpoczęcia i tożsamości oraz statusie swoich inspektorów.
Artykuł 40
1.
W celu wykonania przepisów art. 39 Komisja ustanawia do przeprowadzenia określonych zadań inspekcyjnych specjalny zespół inspektorów w sektorze owoców i warzyw, składający się z urzędników Komisji, posiadających odpowiednie kwalifikacje, wiedzę techniczną i doświadczenie oraz ewentualnie pracowników wyznaczonych na wniosek Komisji i w porozumieniu z danym Państwem Członkowskim, spośród pracowników określonych w art. 38 ust. 3.
2.
Specjalny zespół inspektorów realizuje pod kierunkiem Komisji następujące zadania:
a) udział w kontrolach planowanych i przeprowadzanych przez właściwe władze Państw Członkowskich;
b) przeprowadzanie kontroli określonych w art. 39 z inicjatywy Komisji, do udziału w których zapraszani są urzędnicy Państw Członkowskich;
c) ocena organizacji krajowych rozwiązań weryfikacyjnych, stosowanych procedur i uzyskanych wyników;
d) ustalanie środków legislacyjnych i innych, podejmowanych przez właściwe władze dla poprawy zgodności z regułami wspólnotowymi w sektorze owoców i warzyw;
e) rozwój współpracy i wymiana informacji między kompetentnymi organami Państw Członkowskich w celu przyczynienia się do ujednoliconego stosowania tych reguł w sektorze owoców i warzyw i ułatwienia swobodnego przepływu produktów tego sektora.
3.
W odniesieniu do kontroli, które mają być dokonywane na podstawie ust. 2 lit. b) Komisja w odpowiednim czasie przed rozpoczęciem działań powiadamia właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium takie działania mają się odbyć.
4.
Komisja ustala we własnym zakresie najwłaściwsze miejsca dla przeprowadzenia przez nią kontroli i we współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi przyjmuje praktyczne ustalenia.
Artykuł 41
1. Kontrole na podstawie z art. 40 ust. 2 lit. b) są przeprowadzane zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Inspektorzy Komisji przyjmują w trakcie kontroli podejście zgodne z zasadami i profesjonalnymi praktykami, których urzędnicy Państwa Członkowskiego muszą przestrzegać. Inspektorzy przestrzegają tajemnicy zawodowej.
2.
Komisja nawiązuje odpowiednie kontakty z właściwymi władzami Państw Członkowskich w celu wspólnego sporządzenia programów kontroli.
Państwa Członkowskie współpracują z Komisją w celu ułatwienia jej realizacji zadania.
3.
Komisja powiadamia o wynikach inspekcji przeprowadzonych przez jej inspektorów właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego w możliwie najkrótszym terminie.
Powiadomienie to odnosi się do wszelkich napotkanych trudności i przypadków naruszenia zasad regulujących rynek owoców i warzyw.
4.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję w możliwie najkrótszym terminie o środkach, które podjęło w celu wyeliminowania przedmiotowych trudności lub naruszeń.
Artykuł 42
Wszelkie nieprawidłowości, które zostały zauważone podczas kontroli i które mogą wywrzeć skutek finansowy na funkcjonowanie Sekcji Gwarancji EFOGR, są rozpatrywane zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 595/91 [17].
Państwo Członkowskie, na którego terytorium nieprawidłowość taka została zauważona, musi złożyć oświadczenie określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia.
Wszelkie zaniedbania Państwa Członkowskiego pod względem zastosowania się do reguł wspólnotowych stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonych przez Komisję, mogące wywrzeć skutek finansowy na Sekcję Gwarancji EFOGR, są rozpatrywane zgodnie z przepisami art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
TYTUŁ VII
Przepisy ogólne
Artykuł 43
O ile w niniejszym rozporządzeniu nie przewidziano inaczej, art. 92, 93 i 94 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami określonymi w art. 1 ust. 2.
Artykuł 44
1.
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne dla stosowania niniejszego rozporządzenia.
Dane, które mają być przekazywane, ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 45.
Zasady przekazywania i rozpowszechniania tych informacji przyjmuje się zgodnie z tą samą procedurą.
2.
Dane określone w ust. 1 uwzględniają co najmniej informacje na temat obszarów uprawnych i wielkości zbiorów wprowadzonej do obrotu lub na podstawie art. 23 niewystawionej na sprzedaż.
Informacje te będą gromadzone przez:
- organizacje producentów w odniesieniu do ich członków, bez uszczerbku dla przepisów art. 11 i 19,
- odpowiednie służby Państw Członkowskich w odniesieniu do producentów, którzy nie są członkami żadnej z kolektywnych struktur przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może powierzyć to zadanie w całości lub jego część jednej lub kilku organizacjom producentów.
3.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia zebrania danych określonych w ust. 2, ich dokładności, statystycznej obróbki i regularnego przekazywania Komisji.
Państwa Członkowskie nakładają sankcje w przypadkach nieuzasadnionych opóźnień lub systematycznych zaniedbań w zakresie prawidłowej realizacji przedmiotowych zadań.
Informują one Komisję o tych środkach.
4.
Komisja regularnie przekazuje Państwom Członkowskim, najbardziej właściwymi środkami, dane określone w ust. 1 i wnioski sformułowane w oparciu o te dane.
Zasady stosowania przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Artykuł 45
Niniejszym ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw, zwany dalej "Komitetem", w skład którego wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 46
1.
W przypadku gdy czyni się odniesienie do procedury ustanowionej w niniejszym artykule, przewodniczący przedkłada sprawę Komitetowi, z własnej inicjatywy bądź na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
b) Jednakże jeżeli te środki nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja powiadamia o nich niezwłocznie Radę.
W takim wypadku Komisja może odroczyć stosowanie wyznaczonych przez nią środków na okres nie więcej niż jednego miesiąca od dnia takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 47
Komitet może rozpatrywać każdą inną sprawę określoną przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 48
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, włączając finansowe lub niefinansowe sankcje administracyjne, przyjmuje się w świetle szczególnych wymagań sektora zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Artykuł 49
Niniejsze rozporządzenie stosuje się przy jednoczesnym uwzględnieniu celów wymienionych w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 50
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki, w celu wymierzenia sankcji za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia oraz niedopuszczenia do oszustw i ich wyeliminowania.
Artykuł 51
Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte przez Państwa Członkowskie w celu stosowania lub w zastosowaniu niniejszego rozporządzenia są przekazywane Komisji najpóźniej w ciągu miesiąca od ich przyjęcia.
To samo stosuje się do wszelkich zmian wspomnianych przepisów.
Artykuł 52
1. Wydatki odnoszące się do wypłat rekompensat wspólnotowych z tytułu wycofywania produktów z rynku i do wspólnotowego finansowania funduszu operacyjnego, szczególne środki określone w art. 17 i art. 53, 54 i 55 oraz kontrole przeprowadzane przez ekspertów Państw Członkowskich udostępnianych Komisji na podstawie art. 40 ust. 1, są uważane za interwencję mającą na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
2. Pomoc przyznawana przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 14 i art. 15 ust. 6 akapit drugi traktowana jest jako wspólne działanie w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4256/88 [18]. Jest ona ujęta w rocznych prognozach wydatków określonych w art. 31 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2328/91 [19].
Artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2328/91 stosuje się do pomocy przewidzianej w niniejszym ustępie.
Pomoc jest przyznawana zgodnie z art. 21 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88.
Jednakże wypłaty salda lub zwrot, poza wymaganiami określonymi w ust. 4 wymienionego artykułu, są oparte na:
a) oświadczeniu o wydatkach poniesionych przez Państwo Członkowskie w ciągu roku kalendarzowego; oraz
b) sprawozdaniu o stosowaniu środków w ciągu danego roku kalendarzowego sporządzonym zgodnie z art. 25 ust. 4 niniejszego rozporządzenia,
które mają być przedstawione Komisji do dnia 1 lipca następnego roku.
3.
Komisja przyjmuje zasady stosowania ust. 2 niniejszego artykułu po konsultacji z komitetem określonym w art. 29 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 [20].
4.
Przepisy tytułu VI stosuje się bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia (EWG) nr 4045/89 [21].
Artykuł 53
Wszelkie uprawnienia nabyte przez organizacje producentów przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 14 oraz tytułu IIa rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 są utrzymane do czasu ich wygaśnięcia.
Artykuł 54
1.
Wspólnota dokonuje wkładu 50 % w odniesieniu do finansowania środków mających na celu rozwój i poprawę konsumpcji i wykorzystanie orzechów we Wspólnocie.
2.
Celem środków określonych w ust. 1 jest:
- wspieranie jakości produktów, w szczególności poprzez przeprowadzanie badań rynkowych i poszukiwanie nowych zastosowań, w tym sposobów odpowiedniego dostosowania produkcji,
- opracowanie nowych metod pakowania,
- rozpowszechnianie porad dotyczących wprowadzania do obrotu wśród różnych podmiotów w tym sektorze,
- organizowanie i udział w targach i innych imprezach handlowych.
3.
Komisja, zgodnie z procedurą zawartą w art. 46, wskazuje środki określone w ust. 2 lub określa nowe środki.
Artykuł 55
W przypadku orzechów laskowych zebranych w latach gospodarczych 1997/1998, 1998/1999 i 1999/2000 przyznaje się organizacjom producentów uznanym na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 lub niniejszego rozporządzenia, które wprowadzają w życie plan poprawy jakości w rozumieniu art. 14d rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 lub program operacyjny w jego rozumieniu w 1997 r., pomoc w wysokości 15 ECU/100 kg.
Artykuł 56
Do dnia 31 grudnia 2000 r. Komisja przesyła Radzie sprawozdanie o funkcjonowaniu niniejszego rozporządzenia, któremu towarzyszą stosowne wnioski.
Artykuł 57
Jeżeli wymagane są środki dla ułatwienia przejścia od poprzednich uzgodnień do tych wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem, środki takie przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46.
Artykuł 58
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1997 r.
Jednakże w odniesieniu do każdego z produktów określonych w załączniku II tytuł IV stosuje się jedynie od początku roku gospodarczego 1997/1998.
2. Rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, (EWG) nr 3285/83, (EWG) nr 1319/85, (EWG) nr 2240/88, (EWG) nr 1121/89 i (EWG) nr 1198/90 zostają uchylone z dniem wejścia w życie odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane łącznie z tabelami korelacji podanymi w załączniku VI.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96
z dnia 28 października 1996 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W ogólnie pojętym sektorze owocowo-warzywnym zachodzą różne zmiany, które Komisja musi brać pod uwagę przy reorientacji podstawowych reguł organizacji rynku w tym sektorze; w odniesieniu do niektórych przetworów należy także uwzględnić sytuację na rynku międzynarodowym; z uwagi na liczne zmiany, jakim podlegała wspólna organizacja rynku owoców i warzyw od czasu jej początkowego przyjęcia, należy, ze względu na przejrzystość, przyjąć nowe rozporządzenie.
(2) Niektóre przetwory mają szczególne znaczenie dla śródziemnomorskich regionów Wspólnoty, w których ceny produkcji są znacznie wyższe niż w państwach trzecich; system pomocy produkcyjnej oparty na podpisywaniu umów gwarantujących regularne dostawy dla przemysłu w zamian za płacenie producentom ceny minimalnej, jaka była stosowana w przeszłości, przetrwał próbę czasu i powinien być kontynuowany; jednakże podobnie jak w odniesieniu do świeżych produktów, rola organizacji producentów powinna zostać wzmocniona, aby zagwarantować producentom większą koncentrację podaży, zarządzanie podażą w sposób bardziej racjonalny i wreszcie, aby ułatwić monitorowanie przestrzegania ceny minimalnej.
(3) Ze względu na powiązania istniejące między cenami produktów przeznaczonych do spożycia w postaci świeżej i cenami produktów przeznaczonych do przetworzenia, należy postanowić, że cena minimalna płacona producentom musi być ustalana przy uwzględnieniu wahań ceny rynkowej w sektorze owocowo-warzywnym, oraz potrzeby utrzymania właściwej równowagi między różnymi rynkami zbytu dla produktów świeżych.
(4) Kwota pomocy musi kompensować różnicę między cenami płaconymi producentom we Wspólnocie a cenami płaconymi w państwach trzecich; dlatego też musi zostać ustanowiona podstawa obliczeń uwzględniająca tę różnicę oraz wpływ zmian ceny minimalnej, bez uszczerbku dla stosowania niektórych czynników technicznych.
(5) Ze względu na szeroką dostępność surowców i elastyczność potencjału przetwórczego, przyznawanie pomocy produkcyjnej może w niektórych przypadkach prowadzić do znacznego wzrostu produkcji; aby uniknąć trudności związanych ze zbytem, jakie mogą z takiego wzrostu wyniknąć, powinny zostać ustanowione ograniczenia odnośnie do przyznawania pomocy, albo w postaci gwarantowanego progu albo systemu kwot, zależnie od produktu.
(6) Z uwagi na przeszłe doświadczenia dotyczące przetworów na bazie pomidorów należy przyjąć system elastyczny, ukierunkowany na wzrost dynamiki przedsiębiorstw i konkurencyjności przemysłu wspólnotowego; należy ustalić kwoty na grupę produktów oraz Państwo Członkowskie na zasadzie stawki ryczałtowej przez pierwsze dwa lata wprowadzania nowego systemu; kwota pomocy na koncentraty i ich pochodne musi ulec obniżeniu, aby zrekompensować zwiększone wydatki wynikające ze zwiększenia kwot na koncentraty pomidorowe i inne produkty w stosunku do starego systemu.
(7) Sektor suszonych winogron charakteryzuje się pewnymi specjalnymi cechami, które doprowadziły do wprowadzenia systemu pomocy dla wyspecjalizowanych obszarów; system ten, wraz z systemem maksymalnej gwarantowanej powierzchni, mającym zapobiec nieproporcjonalnemu rozwojowi uprawy winogron do produkcji suszonych winogron, należy zachować w takiej formie jak w przeszłości w tym samym rozporządzeniu.
(8) Trwają programy przesadzania w celu zwalczania filoksery winiec; aby uniknąć przerwania tej operacji w chwili, kiedy duże obszary nadal czekają na przesadzenie, należy kontynuować system pomocy dla tych producentów, którzy przesadzają swoje winnice, aby zwalczać filokserę winiec.
(9) Aby ułatwić zbyt przetworów i lepiej dostosować ich jakość do popytu na rynku, powinna zostać przewidziana możliwość ustanowienia norm.
(10) Dla sektorów suszonych winogron i suszonych fig system przechowywania podczas przewozu, ograniczony do pewnej ilości suszonych winogron, należy zachować bez uszczerbku dla niektórych zmian; poziomy cen zakupu powinny zostać ustalone dla tych dwóch produktów, uwzględniając cechy charakterystyczne każdego z nich.
(11) Powinna być przewidziana możliwość wprowadzania szczególnych środków korzystnych dla niektórych sektorów stojących wobec międzynarodowej konkurencji, jeśli ich produkcja ma znaczną wagę na poziomie lokalnym lub regionalnym; takie środki muszą zawierać ulepszenia strukturalne ukierunkowane na podniesienie konkurencyjności i wspieranie wykorzystania przedmiotowych produktów; w okresie przejściowym należy zapewnić pomoc w postaci ryczałtu za obszar, na którym obecnie uprawia się szparagi przeznaczone do przetworzenia, mając na uwadze kondycję branży.
(12) W rozporządzeniu (WE) nr 3290/94 [4] Rada przyjęła dostosowania i regulacje przejściowe wymagane w sektorze rolnym dla wprowadzenia w życie porozumień przyjętych w kontekście Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, w szczególności nowe regulacje handlowe z państwami trzecimi w sektorze przetworów owocowych i warzywnych; przepisy załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 3290/94 powinny zostać dodane do niniejszego rozporządzenia; jednakże dla uproszczenia, powinno zostać wprowadzone odwołanie do Komisji dysponującej uprawnieniami w zakresie wprowadzania niektórych przepisów technicznych dotyczących ewentualnych deficytów cukru.
(13) Przyznanie pewnej pomocy mogłoby mieć niekorzystny wpływ na działanie jednolitego rynku; w związku z tym postanowienia Traktatu, według których pomoc przyznawana przez Państwa Członkowskie może podlegać kontroli, a pomoc, która jest niezgodna ze wspólnym rynkiem może być zakazana, powinny zostać rozszerzone w taki sposób, aby obejmowały sektor określony w niniejszym rozporządzeniu.
(14) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [5] powinno być stosowane do sektora przetworów owocowych i warzywnych, aby uniknąć dublowania norm i organów monitorujących; należy zapewnić sankcje gwarantujące jednolite stosowanie nowego systemu w całej Wspólnocie.
(15) Wspólna organizacja rynków przetworów owocowych i warzywnych musi jednocześnie we właściwy sposób uwzględniać cele wymienione w art. 39 i 110 Traktatu.
(16) W celu ułatwienia wykonania przepisów niniejszego rozporządzenia należy ustalić procedurę dotyczącą ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją za pośrednictwem komitetu zarządzającego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólną organizację rynków przetworów owocowych i warzywnych.
2.
Wspólna organizacja obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ Warzywa (niegotowane lub gotowane na parze albo w wodzie) mrożone za wyjątkiem kukurydzy cukrowej z podpozycji 07104000, oliwek z podpozycji 07108010 i owoców z rodzaju Capsicum lub z rodzaju Pimenta z podpozycji 07108059 _BAR_
ex0711 _BAR_ Warzywa zakonserwowane tymczasowo (na przykład w gazowym ditlenku siarki, w solance, w wodzie siarkowej lub w innych roztworach konserwujących), ale nienadające się w tym stanie do bezpośredniego spożycia, za wyjątkiem oliwek z podpozycji 071120, owoców z rodzaju Capsicum lub z rodzaju Pimenta z podpozycji 07119010 oraz kukurydzy cukrowej z podpozycji 07119030 _BAR_
ex0712 _BAR_ Warzywa suszone, całe, cięte w kawałki, w plasterkach, łamane lub w proszku, ale dalej nieprzetworzone, za wyjątkiem ziemniaków odwadnianych w procesie sztucznego suszenia termicznego i nienadających się do spożycia przez ludzi objętych podpozycją ex07129005, kukurydzy cukrowej objętej podpozycjami ex07129011 i 07129019 oraz oliwek objętych podpozycją ex07129090 _BAR_
08042090 _BAR_ Figi suszone _BAR_
080620 _BAR_ Winogrona suszone _BAR_
ex0811 _BAR_ Owoce i orzechy, niegotowane lub gotowane na parze albo w wodzie, mrożone, niezawierające dodatku cukru lub innego środka słodzącego, za wyjątkiem bananów mrożonych objętych podpozycją ex08119095 _BAR_
ex0812 _BAR_ Owoce i orzechy zakonserwowane tymczasowo (na przykład gazowym ditlenkiem siarki, w solance, w wodzie siarkowej lub w innych roztworach konserwujących), ale nienadające się w tym stanie do bezpośredniego spożycia, za wyjątkiem bananów zakonserwowanych tymczasowo objętych podpozycją ex08129095 _BAR_
ex0813 _BAR_ Owoce, suszone, inne niż z pozycji od 0801 do 0806; mieszanki orzechów lub suszonych owoców objętych niniejszym działem, z wyłączeniem mieszanek wyłącznie z orzechów z pozycji 0801 i 0802 objętych podpozycjami 08135031 i 08135039 _BAR_
08140000 _BAR_ Skórki owoców cytrusowych i melonów (włącznie z arbuzami), świeże, mrożone, suszone lub zakonserwowane tymczasowo w solance, w wodzie siarkowej lub w innych roztworach konserwujących _BAR_
09042010 _BAR_ Słodka papryka suszona, nierozgniatana ani niemielona _BAR_
_BAR_ Owoce i orzechy, niegotowane lub gotowane na parze lub w wodzie, mrożone, zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego _BAR_
ex130220 _BAR_ Substancje pektynowe i pektyniany _BAR_
ex2001 _BAR_ Warzywa, owoce, orzechy i inne jadalne części roślin, przetworzone lub zakonserwowane za pomocą octu lub kwasu octowego, za wyjątkiem: Owoców z rodzaju Capsicum innych niż słodka papryka lub pieprz angielski z podpozycji 20019020Słodkiej kukurydzy (Zea mays var. saccharata) z podpozycji 20019030Ignamów, słodkich ziemniaków i podobnych jadalnych części roślin, zawierających w masie 5 % lub więcej skrobi, z podpozycji 20019040Rdzeni palmowych z podpozycji 20019060Oliwek z podpozycji 20019065Liści winorośli, pędów chmielu i podobnych innych jadalnych części roślin objętych podpozycją ex20019096 _BAR_
2002 _BAR_ Pomidory przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego _BAR_
2003 _BAR_ Grzyby i trufle, przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego _BAR_
ex2004 _BAR_ Pozostałe warzywa przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego, mrożone, inne niż produkty objęte pozycją 2006, za wyjątkiem słodkiej kukurydzy (Zea mays var. saccharata) z podpozycji 20049010, oliwek z podpozycji 20049030 oraz ziemniaków przetworzonych lub zakonserwowanych w postaci mąki, mączki lub płatków z podpozycji 20041091 _BAR_
ex2005 _BAR_ Pozostałe warzywa przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego, niemrożone, inne niż produkty objęte pozycją 2006, za wyjątkiem oliwek z podpozycji 200570, słodkiej kukurydzy (Zea mays var. saccharata) z podpozycji 20058000 i owoców z rodzaju Capsicum innych niż słodka papryka lub pieprz angielski z podpozycji 20059010 i ziemniaków przetworzonych lub zakonserwowanych w postaci mąki, mączki lub płatków z podpozycji 20052010 _BAR_
ex200600 _BAR_ Owoce, orzechy, skórka i inne części roślin, zakonserwowane cukrem (odsączone, lukrowane lub kandyzowane), za wyjątkiem bananów zakonserwowanych cukrem objętych pozycją ex20060038 i ex20060099 _BAR_
ex2007 _BAR_ Dżemy, galaretki owocowe, marmolady, przeciery i pasty owocowe lub orzechowe, będące przetworami gotowanymi, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, za wyjątkiem: Przetworów homogenizowanych z bananów z podpozycji ex200710Dżemów, galaretek, marmolad, purée lub past z bananów z podpozycji ex20079939, ex20079958 i ex20079998 _BAR_
ex2008 _BAR_ Owoce, orzechy i inne jadalne części roślin, inaczej przetworzone lub zakonserwowane, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego lub alkoholu, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, za wyjątkiem: Masła orzechowego z podpozycji 20081110Rdzeni palmowych z podpozycji 20089100Kukurydzy z podpozycji 20089985Ignamów, słodkich ziemniaków i podobnych jadalnych części roślin zawierających w masie 5 % lub więcej skrobi, z podpozycji 20089991, orazLiści winorośli, pędów chmielu i innych podobnych jadalnych części roślin objętych pozycją ex20089999Mieszanek bananów przetworzonych lub zakonserwowanych inaczej, z podpozycji ex20089259, ex20089278, ex20089293 i ex20089298Bananów przetworzonych lub zakonserwowanych inaczej z podpozycji ex20089949, ex20089968 i ex20089999 _BAR_
ex2009 _BAR_ Soki owocowe (wyłączając sok winogronowy i moszcz winogronowy z podpozycji 200960 i sok bananowy z podpozycji 200980) i soki warzywne niesfermentowane i niezawierające dodatku alkoholu, z dodatkiem cukru lub innej substancji słodzącej. _BAR_
3.
Lata gospodarcze dla produktów określonych w ust. 2 ustala się, jeśli to konieczne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
TYTUŁ I
System pomocy
Artykuł 2
1.
System pomocy produkcyjnej stosuje się w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku I otrzymanych z owoców i warzyw zebranych na obszarze Wspólnoty.
2.
Pomoc produkcyjną przyznaje się przetwórcom, którzy zapłacili producentom za ich surowce cenę nie niższą niż cena minimalna uzgodniona na podstawie umów między organizacjami producentów, uznanymi lub tymczasowo upoważnionymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2200/96 z jednej strony a przetwórcami z drugiej strony.
Jednakże w ciągu pięciu lat gospodarczych od chwili stosowania niniejszego rozporządzenia stronami umów mogą być również przetwórcy i producenci indywidualni, dla ilości nieprzekraczającej dla każdego roku odpowiednio: 75 %, 65 %, 55 %, 40 % i 25 % ilości dającej upoważnienie do pomocy produkcyjnej.
Organizacje producentów rozszerzają przywileje wynikające z przepisów niniejszego artykułu na podmioty gospodarcze niezrzeszone w żadnej ze struktur kolektywnych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96, którzy podejmują się wprowadzania do obrotu, poprzez takie struktury, całej swojej produkcji przeznaczonej do wytwarzania produktów określonych w załączniku I, i którzy płacą składkę na ogólne koszty zarządzania tym systemem ponoszone przez organizację.
Umowy muszą być podpisane przed rozpoczęciem roku gospodarczego.
Artykuł 3
1.
Cena minimalna płacona producentom jest obliczana na podstawie:
a) ceny minimalnej obowiązującej w ciągu poprzedniego roku gospodarczego;
b) dynamiki cen rynkowych w sektorze owocowo-warzywnym;
c) konieczności zapewnienia normalnego zbytu podstawowych produktów świeżych do różnych zastosowań, łącznie z zaopatrzeniem dla przemysłu przetwórczego.
2.
Ceny minimalne ustala się przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego.
3.
Ceny minimalne i szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
Artykuł 4
1.
Pomoc produkcyjna nie może przekraczać różnicy między ceną minimalną płaconą producentowi we Wspólnocie a ceną surowca w głównych produkujących i wywożących państwach trzecich.
2.
Kwotę pomocy produkcyjnej ustala się w taki sposób, aby umożliwić sprzedaż produktu wspólnotowego w granicach określonych w ust. 1.
Przy ustanawianiu kwoty pomocy, bez uszczerbku dla stosowania art. 5, uwzględnia się w szczególności:
a) różnicę między ceną surowca we Wspólnocie oraz ceną uzyskiwaną w głównych konkurencyjnych państwach trzecich;
b) kwotę pomocy ustaloną lub obliczoną przed obniżką przewidzianą w ust. 10, jeśli ma zastosowanie, za ubiegły rok gospodarczy; oraz
c) w przypadku gdy produkcja wspólnotowa jakiegoś produktu stanowi znaczący udział w rynku, tendencje wolumenu handlu zagranicznego i ceny uzyskiwane w takim handlu, przy czym ostatnie kryterium prowadzi do obniżenia kwoty pomocy.
3.
Pomoc produkcyjną ustala się w kategoriach wagi netto produktu przetworzonego.
Współczynniki wyrażające stosunek między wagą użytego surowca a wagą netto produktu przetworzonego definiuje się na zasadzie znormalizowanej. Podlegają one regularnym uaktualnieniom na podstawie gromadzonych doświadczeń.
4.
Pomoc produkcyjną przyznaje się przetwórcom tylko do przetworów, które:
a) zostały wyprodukowane z surowców zebranych na terenie Wspólnoty, za które składający wniosek zapłacił przynajmniej cenę minimalną określoną w art. 3;
b) spełniają minimalne wymogi jakości.
5.
Cenę surowca w głównych konkurencyjnych państwach trzecich ustala się głównie na podstawie cen faktycznie obowiązujących na etapie gospodarstwa rolnego za produkty świeże o porównywalnej jakości, wykorzystywane w przetwórstwie, ocenianych na podstawie ilości wyrobów produktów wywożonych przez te państwa trzecie.
6.
Jeśli produkcja wspólnotowa stanowi co najmniej 50 % ilości produktu stanowiącego rynek konsumpcyjny Wspólnoty, tendencje cen oraz ilości przywozu i wywozu ocenia się na podstawie porównywania danych za rok kalendarzowy poprzedzający początek roku gospodarczego z danymi za poprzedni rok kalendarzowy.
7.
W przypadku przetworów pomidorowych pomoc produkcyjna obliczana jest dla:
a) koncentratu pomidorowego objętego kodem CN 200290;
b) pomidorów całych bez skórek, uzyskanych z odmiany San Marzano lub podobnych odmian objętych kodem CN 200210;
c) pomidorów całych bez skórek, uzyskanych z odmiany Roma lub podobnych odmian i objętych kodem CN 200210;
d) soku pomidorowego objętego kodem CN 200950.
8.
Pomoc produkcyjna w odniesieniu do innych przetworów otrzymywanych z pomidorów pochodzi, odpowiednio, albo z pomocy obliczonej dla koncentratu pomidorowego, ze szczególnym uwzględnieniem zawartości suchego ekstraktu tego produktu, lub z pomocy obliczonej dla pomidorów całych bez skórek uzyskanych z odmiany Roma lub podobnych odmian, ze szczególnym uwzględnieniem charakterystyki handlowej produktu.
9.
Komisja ustala kwotę pomocy produkcyjnej przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Współczynniki określone w ust. 3, minimalne wymogi jakości oraz inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z tą samą procedurą.
10.
Dla przetworów otrzymywanych z pomidorów całkowite wydatki za każdy rok gospodarczy nie mogą przekraczać kwoty, jaka zostałaby osiągnięta, gdyby francuskie i portugalskie kontyngenty na koncentraty za rok gospodarczy 1997/1998 zostały ustalone jak następuje:
Francja : 224323 tony
Portugalia : 670451 ton.
W tym celu pomoc ustaloną do koncentratów pomidorowych i ich pochodnych zgodnie z ust. 9 obniża się o 5,37 %.
Po upływie roku gospodarczego można wypłacić dodatek, jeśli zwiększenie kwot francuskich i portugalskich nie zostało całkowicie wykorzystane.
Artykuł 5
1.
Wprowadza się gwarantowany próg obowiązujący na całym obszarze Wspólnoty za każdy rok gospodarczy dla produktów wymienionych poniżej. Jeśli gwarantowany próg zostanie przekroczony, pomoc produkcyjna zostanie obniżona.
Gwarantowany próg wynosi:
a) 582000 ton wagi netto dla brzoskwiń w syropie i/lub naturalnym soku owocowym,
b) 102805 ton wagi netto dla gruszek Williams i Rocha w syropie i/lub naturalnym soku owocowym.
2.
Ilość, o którą przekraczane są progi określone w ust. 1, obliczana jest na podstawie średnich ilości wyprodukowanych w ciągu trzech lat gospodarczych poprzedzających ten rok gospodarczy, dla którego należy ustalić wielkość pomocy produkcyjnej.
Jeśli gwarantowany próg został przekroczony, pomoc w następnym roku gospodarczym obniżana jest proporcjonalnie do ilości, o jaką próg został przekroczony.
Artykuł 6
1.
Wprowadza się system kwot przy przyznawaniu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do przetworów otrzymywanych z pomidorów.
Pomoc produkcyjną ogranicza się do wolumenu przetworów odpowiadającego wadze 6836262 ton świeżych pomidorów.
2.
Wolumen przetworów określony w ust. 1 podlega rozdysponowaniu co pięć lat między trzy odrębne grupy produktów, mianowicie koncentrat pomidorowy, całe pomidory bez skórek w puszkach i inne produkty, na podstawie średnich ilości produktów w każdej grupie, wyprodukowanych zgodnie z zasadą cen minimalnych w ciągu pięciu lat gospodarczych poprzedzających rok gospodarczy, dla którego odbywa się rozdysponowanie.
Jednakże pierwsze rozdysponowanie, za rok gospodarczy 1997/1998 i za kolejne cztery lata gospodarcze, ustala się następująco:
- koncentrat pomidorowy 4585253 tony
- pomidory całe bez skórek w puszkach 1336119 ton
- inne produkty 914890 ton.
3.
Każdego roku ilość świeżych pomidorów, ustalona zgodnie z ust. 2 dla każdej grupy produktów, podlega rozdysponowaniu między Państwa Członkowskie według średnich ilości produkowanych zgodnie z zasadą cen minimalnych w ciągu trzech lat gospodarczych poprzedzających rok gospodarczy, dla którego odbywa się przydział.
Jednakże rozdysponowanie na lata gospodarcze 1997/1998 i 1998/1999 jest takie, jak wskazane w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Za rok gospodarczy 1999/2000 rozdysponowanie odbywa się na podstawie średnich ilości produkowanych zgodnie z zasadą cen minimalnych w ciągu lat gospodarczych 1997/1998 i 1998/1999.
Począwszy od roku gospodarczego 1999/2000, żadne rozdysponowanie dokonywane na podstawie niniejszego ustępu nie może doprowadzić do odchyleń, ani wobec Państwa Członkowskiego ani grupy produktów, większych niż 10 % między jednym rokiem gospodarczym a rokiem po nim następującym.
Jeśli rozdysponowanie odbywa się na mocy ust. 2, procent ten oblicza się na podstawie ilości z poprzedniego roku gospodarczego, skorygowanych o współczynniki odchylenia wynikające, dla każdej grupy produktów, z takiego przydziału.
4.
Państwa Członkowskie rozdzielają ilości, jakie zostały im przydzielone, między przedsiębiorstwa przemysłu przetwórczego ustanowione na ich terytorium według średnich ilości wyprodukowanych zgodnie z zasadą cen minimalnych w ciągu trzech lat gospodarczych poprzedzających rok gospodarczy, dla którego odbywa się przydział, z wyłączeniem roku 1996/1997, który nie jest uwzględniany.
Jednakże dla pierwszych trzech przydziałów za lata gospodarcze 1997/1998, 1998/1999 i 1999/2000 ilości uwzględniane odnośnie do lat gospodarczych 1993/1994, 1994/1995 i 1995/1996 są ilościami faktycznie wyprodukowanymi.
5.
Począwszy od roku gospodarczego 1999/2000, przydziały określone w ust. 2 i 3 przeprowadzane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z tą samą procedurą.
Obejmują one w szczególności reguły mające zastosowanie do przedsiębiorstw, które prowadzą działalność krócej niż trzy lata, do nowych przedsiębiorstw oraz w przypadkach łączenia się lub transferów przedsiębiorstw.
Artykuł 7
1.
Pomoc przyznawana jest w odniesieniu do uprawy winogron przeznaczonych do produkcji suszonych winogron odmiany sułtańskiej i Moscatel oraz rodzynek.
Kwotę pomocy ustala się odnośnie do hektara wyspecjalizowanego obszaru, z którego zbiera się plony, na podstawie średnich plonów z hektara danego obszaru.
Dodatkowo kwota pomocy ustalana jest z uwzględnieniem:
a) konieczności zapewnienia, że obszary tradycyjnie wykorzystywane do wspomnianych upraw zostaną zachowane;
b) rynków zbytu dostępnych dla takich suszonych winogron.
Kwota pomocy może być zróżnicowana zależnie od odmiany winogron i innych czynników mogących wpływać na plony.
2.
Wprowadza się maksymalną gwarantowaną powierzchnię Wspólnoty dla każdego roku gospodarczego, równy średniej obszarów we Wspólnocie, wykorzystywanych do upraw określonych w ust. 1 w latach gospodarczych 1987/1988, 1988/1989 i 1989/1990.
Jeśli wyspecjalizowane obszary wykorzystywane do produkcji suszonych winogron przekraczają maksymalną gwarantowaną powierzchnię Wspólnoty, kwota pomocy na kolejny rok gospodarczy obniżana jest stosownie do stopnia przekroczenia tego obszaru.
3.
Pomoc przyznaje się po zebraniu plonów z obszarów i po ususzeniu produktów do przetwarzania.
4.
Producenci, którzy przesadzają swoje winnice w celu zwalczania filoksery winiec i którzy nie otrzymują pomocy przewidzianej w ramach środków strukturalnych podejmowanych przeciwko tej chorobie, finansowanych przez Sekcję Orientacji (EFOGR), są uprawnieni, przez okres trzech lat gospodarczych, do otrzymywania pomocy w kwocie ustalanej w świetle kwoty pomocy określonej w ust. 1 oraz do otrzymywania kwoty pomocy przyznawanej w ramach wspomnianych środków strukturalnych.
W tym przypadku ust. 3 nie stosuje się.
5.
Przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego Komisja ustala kwotę pomocy zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Zgodnie z tą samą procedurą Komisja ustanawia szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu i ustala, w miarę potrzeby, do jakiego stopnia przekroczona została maksymalna gwarantowana powierzchnia oraz wynikające z tego zmniejszenie kwoty pomocy.
Artykuł 8
Mogą zostać wprowadzone wspólne normy w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 7 ust. 1 i produktów wymienionych w załączniku I, przeznaczonych do spożycia na obszarze Wspólnoty albo na wywóz do państw trzecich, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 9
1.
W ciągu dwóch ostatnich miesięcy roku gospodarczego agencje zatwierdzone przez zainteresowane Państwa Członkowskie, zwane dalej "agencjami składu", mogą skupować sułtanki, rodzynki i suszone figi wyprodukowane we Wspólnocie w trakcie bieżącego roku gospodarczego, pod warunkiem, że produkty te spełniają normy jakości, jakie mają zostać ustalone.
Ilości sułtanek i rodzynek zakupionych zgodnie z ust. 2 nie mogą przekroczyć 27370 ton.
2.
Ceną skupu, po jakiej agencje składu skupują produkty określone w ust. 1 jest:
a) w przypadku suszonych fig cena minimalna za klasę o najniższej jakości minus 5 %;
b) w przypadku sułtanek i rodzynek cena skupu obowiązująca w roku gospodarczym 1994/1995, korygowana co roku zgodnie ze zmianą w minimalnej cenie importowej określonej w art. 13 lub, począwszy od 2000 r., w cenach światowych.
3.
Produkty skupowane przez agencje składu zbywane są na warunkach, które nie zagrażają równowadze rynkowej i które zapewniają równy dostęp do produktów oferowanych do sprzedaży oraz równe traktowanie nabywców.
Jeśli produkty nie mogą zostać zbyte na normalnych warunkach można podjąć specjalne środki.
W tym przypadku może być wymagane specjalne zabezpieczenie w celu zapewnienia, że przedsięwzięcia rozpoczęte zostaną zrealizowane, w szczególności te dotyczące miejsca przeznaczenia produktu.
Zabezpieczenie przepada, w całości lub częściowo, jeśli przedsięwzięcia nie zostały zrealizowane lub zostały zrealizowane częściowo.
4.
Pomoc w odniesieniu do składowania przyznaje się agencjom składu za ilości produktów, jakie zakupiły i za faktyczny czas składowania.
Jednakże przyznawanie pomocy ulega zakończeniu na koniec osiemnastomiesięcznego okresu następującego po zakończeniu roku gospodarczego, w którym produkt został zakupiony.
5.
Agencjom składu przyznawana jest rekompensata finansowa, równa różnicy między ceną skupu, płaconą przez agencje składu, a ceną sprzedaży.
Rekompensata ta ulega obniżeniu o kwotę wszelkich zysków wynikających z różnicy między ceną skupu a ceną sprzedaży.
6.
Dla celów stosowania ust. 1, Państwa Członkowskie zatwierdzają agencje składu, które zapewniają stosowne gwarancje, że są w stanie zarówno składować produkty w zadowalających warunkach technicznych, oraz że są w stanie w sposób zadowalający zarządzać skupowanymi produktami.
Od agencji takich wymaga się w szczególności, aby składowały skupowane produkty w oddzielnych pomieszczeniach oraz aby prowadziły dla tych produktów oddzielną księgowość.
7.
Sprzedaż produktów skupowanych zgodnie z ust. 1 odbywa się poprzez zaproszenie do składania ofert przetargowych lub po cenie z góry ustalonej.
Przedłożone oferty przetargowe są uwzględniane dopiero po wniesieniu zabezpieczenia.
8.
Cena skupu określona w ust. 2 i szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności uzgodnień dotyczących pomocy w odniesieniu do składowania, rekompensaty finansowej oraz skupu i sprzedaży produktów przez agencje składu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 10
1.
W przypadku produktów uwzględnionych w art. 1 ust. 2 o głównym znaczeniu gospodarczym lub ekologicznym na poziomie lokalnym lub regionalnym, oraz w szczególności stających wobec silnej konkurencji międzynarodowej, mogą zostać podjęte specjalne środki w celu promowania tych produktów i podnoszenia ich konkurencyjności zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Takie środki mogą obejmować w szczególności:
a) działania w celu poprawy przydatności zebranych produktów do przetwarzania, oraz dostosowania ich właściwości do potrzeb przemysłu przetwórczego;
b) działania w celu udoskonalenia naukowych i technicznych aspektów nowych metod operacyjnych i procedur, w związku z poprawą jakości i/lub obniżenia kosztów produkcji przetworów;
c) działania związane z rozwojem nowych produktów i/lub nowych zastosowań przetworów;
d) przeprowadzanie badań gospodarczych i rynkowych;
e) działania w celu wspierania spożycia i wykorzystania danych produktów.
2.
Środki przewidziane w ust. 1 podejmowane są przez organizacje producentów lub ich stowarzyszenia uznane na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96, wspólnie z organizacjami reprezentującymi podmioty gospodarcze, które przetwarzają i/lub wprowadzają do obrotu produkt(-y) w danym sektorze.
3.
Aby ułatwić wprowadzenie szczególnych środków ukierunkowanych na poprawę konkurencyjności, określonej w ust.. 1 w odniesieniu do szparagów, zgodnie z niniejszym artykułem przyznawana jest zryczałtowana pomoc w wysokości 500 ECU na hektar dla maksymalnie 9000 hektarów w okresie pierwszych trzech lat po wprowadzeniu tych środków.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące zapewnienia zgodności i komplementarności środków przewidzianych w niniejszym artykule z przyjętymi na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 z jednej strony, i ze środkami finansowanym na mocy art. 2, 5 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 4256/88 [6] z drugiej strony, przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
TYTUŁ II
Handel z państwami trzecimi
Artykuł 11
1.
Przywóz do Wspólnoty lub wywóz ze Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 może podlegać wymogowi okazania pozwolenia na przywóz lub wywóz.
Pozwolenia wydawane są przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy, niezależnie od rejonu jego działania we Wspólnocie i bez uszczerbku dla środków podjętych w celu stosowania art. 15, 16, 17 i 18.
Pozwolenia są ważne na terytorium całej Wspólnoty.
Wydawanie takich pozwoleń może podlegać wymogowi złożenia zabezpieczenia gwarantującego, że produkty są przywożone lub wywożone w okresie ważności pozwolenia; poza przypadkami siły wyższej zabezpieczenie przepada w całości lub częściowo, jeżeli przywóz lub wywóz nie jest realizowany, lub jest zrealizowany tylko częściowo, we wspomnianym okresie.
2.
Termin ważności pozwoleń na przywóz lub wywóz oraz inne szczegółowe zasady w odniesieniu do stosowania przepisów niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 12
1.
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, stawki celne we Wspólnej Taryfie Celnej stosuje się do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 13
1.
Minimalna cena importowa za lata gospodarcze 1997/1998, 1998/1999 i 1999/2000 ustalana jest w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku II.
Minimalna cena importowa ustalana jest z uwzględnieniem w szczególności:
- cen franco granica przy przywozie do Wspólnoty,
- cen uzyskiwanych na rynkach światowych,
- sytuacji na wewnętrznym rynku wspólnotowym, oraz
- tendencji w handlu z państwami trzecimi.
Jeśli minimalna cena importowa nie jest przestrzegana, oprócz opłaty celnej nakładana jest dodatkowo opłata wyrównawcza w oparciu o ceny głównych zaopatrujących państw trzecich.
2.
Minimalną cenę importową na suszone winogrona ustala się przed rozpoczęciem roku gospodarczego.
Minimalną cenę importową ustala się na rodzynki i inne suszone winogrona.
Dla każdej z dwóch grup produktów cena ta może być ustalona w odniesieniu do produktów w opakowaniach bezpośrednich o wadze netto do ustalenia i w odniesieniu do produktów w opakowaniach bezpośrednich o wadze netto przekraczającej tę wagę.
3.
Minimalną cenę importową za przetworzone wiśnie ustala się przed rozpoczęciem roku gospodarczego.
Cena może być ustalana w odniesieniu do produktów w opakowaniach bezpośrednich o ustalonej wadze netto.
4.
Minimalna cena importowa, jakiej należy przestrzegać dla suszonych winogron, to cena obowiązująca w dniu przywozu.
Opłata wyrównawcza jak ma zostać nałożona, jeżeli istnieje, jest opłatą, która obowiązuje tego samego dnia.
5.
Minimalna cena importowa, jakiej należy przestrzegać dla przetworzonych wiśni, to cena obowiązująca w dniu przyjęcia dopuszczenia do swobodnego obrotu.
6.
Opłaty wyrównawcze za suszone winogrona ustala się poprzez odniesienie do skali cen importowych.
Różnica między minimalną ceną importową i każdym stopniem skali wynosi:
- 1 % ceny minimalnej dla pierwszego stopnia skali,
- 3, 6 i 9 % ceny minimalnej odpowiednio dla drugiego, trzeciego i czwartego stopnia.
Piąty stopień skali obejmuje wszystkie przypadki, w których cena importowa jest niższa od ceny stosowanej dla czwartego stopnia.
Maksymalna opłata wyrównawcza ustalana w odniesieniu do suszonych winogron nie przekracza różnicy między ceną minimalną i kwotą ustaloną na podstawie najkorzystniejszych cen stosowanych na rynku światowym dla znacznych ilości przez najbardziej reprezentatywne państwa trzecie.
7.
Jeżeli cena importowa za przetworzone wiśnie jest niższa niż cena minimalna na te produkty, pobiera się opłatę wyrównawczą równą różnicy między tymi cenami.
8.
Minimalna cena importowa, kwota opłaty wyrównawczej oraz inne przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 14
1.
Aby zapobiec lub przeciwdziałać negatywnym skutkom dla rynku wspólnotowego, które mogą wyniknąć z przywozu niektórych produktów wymienionych w art. 1 ust. 2, przywóz jednego lub więcej takich produktów po stawce celnej ustanowionej we Wspólnej Taryfie Celnej podlega dodatkowej należności przywozowej, jeśli spełnione są warunki określone w art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa [7], zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, chyba że przywóz nie stwarza prawdopodobieństwa zakłóceń na rynku Wspólnoty lub skutki byłyby niewspółmierne do zamierzonego celu.
2.
Ceny spustowe, poniżej których można nakładać dodatkową opłatę celną, to ceny przekazane przez Wspólnotę do Światowej Organizacji Handlu zgodnie z jej ofertą rozpatrywaną podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych.
Wolumeny graniczne, których przekroczenie jest konieczne w celu nałożenia dodatkowej należności przywozowej, są określane w szczególności na podstawie wielkości przywozu do Wspólnoty na przestrzeni trzech lat poprzedzających rok, w którym występują lub mogą wystąpić szkodliwe skutki określone w ust. 1.
3.
Ceny importowe, które mają być brane pod uwagę przy nakładaniu dodatkowej należności przywozowej, określane są na podstawie cen importowych cif danej przesyłki.
W tym celu sprawdza się ceny importowe cif na podstawie reprezentatywnych cen za przedmiotowy produkt na rynku światowym lub na wspólnotowym rynku przywozowym tego produktu.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Takie szczegółowe zasady określają w szczególności:
a) produkty, co do których mogą być stosowane dodatkowe należności przywozowe na mocy art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa określonego w ust. 1 niniejszego artykułu;
b) inne kryteria niezbędne do stosowania ust. 1 zgodnie z art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa.
Artykuł 15
1.
Kontyngenty taryfowe na produkty wymienione w art. 1 ust. 2 wynikające z porozumień zawartych w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych są otwierane i zarządzane zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
2.
Kontyngenty mogą być stosowane w oparciu o jedną spośród poniższych metod lub ich kombinację:
a) metodę opartą na chronologicznej kolejności składania wniosków (zasada "kto pierwszy, ten lepszy");
b) metodę przydziału kontyngentów proporcjonalnie do wnioskowanych ilości według składanych wniosków (zastosowanie metody "jednoczesnego rozpatrywania");
c) metodę opartą na uwzględnianiu tradycyjnych przepływów handlowych (zastosowanie metody "tradycyjne/nowe dostawy").
Można przyjąć inne właściwe metody.
Muszą one unikać dyskryminacji między danymi podmiotami.
3.
Przyjęta metoda zarządzania uwzględnia, jeśli to konieczne, potrzeby podaży na rynku Wspólnoty, oraz potrzebę zagwarantowania równowagi na tym rynku, jednocześnie czerpiąc z metod stosowanych w przeszłości w odniesieniu do kontyngentów odpowiadających kontyngentom określonym w ust. 1, bez uszczerbku dla praw wynikających z porozumień zawartych w ramach Rundy Urugwajskiej negocjacji handlowych.
4.
Szczegółowe zasady określone w ust. 1 przewidują roczne kontyngenty, odpowiednio wprowadzane w ciągu roku, określają wykorzystywaną metodę zarządzania nimi i, gdy jest to właściwe, obejmują:
a) gwarancje obejmujące charakter i pochodzenie produktu;
b) uznanie dokumentu stosowanego przy sprawdzaniu gwarancji określonych w lit. a); oraz
c) warunki, zgodnie z którymi wydaje się pozwolenia na przywóz, oraz termin ich ważności.
Artykuł 16
1.
W zakresie niezbędnym do umożliwienia wywozu:
a) istotnych gospodarczo ilości produktów niezawierających dodatku cukru określonych w art. 1 ust. 2;
b) - cukru białego i cukru surowego objętych kodem CN 1701:
- glukozy i syropu glukozowego objętych kodami CN 17023051, 17023059, 17023091, 17023099 i 17024090,
- izoglukozy objętej kodami CN 17023010, 17024010, 17026010 i 17029030, i
- syropów buraczanego i trzcinowego objętych kodem CN ex17029099,
stosowanych w produktach wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b),
na podstawie cen tych produktów w handlu międzynarodowym oraz w ramach limitów wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu, różnica między tymi cenami a cenami stosowanymi we Wspólnocie może być pokryta refundacjami wywozowymi.
2.
Metoda, jaką należy przyjąć odnośnie do przydziału ilości, jakie mogą być wywiezione z refundacją, jest metodą, która:
a) jest najlepiej dostosowana do charakteru produktu i sytuacji na danym rynku, pozwala na najbardziej wydajne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględnia należycie efektywność i strukturę wywozu ze Wspólnoty, nie tworząc jednakże dyskryminacji między dużymi i małymi podmiotami;
b) jest najmniej uciążliwa dla podmiotów z administracyjnego punktu widzenia przy jednoczesnym uwzględnieniu wymogów administracyjnych;
c) pozwala uniknąć wszelkiej dyskryminacji między danymi podmiotami.
3.
Refundacje są jednakowe dla całej Wspólnoty.
W przypadku gdy w wyniku sytuacji w handlu międzynarodowym lub na skutek szczególnych wymagań niektórych rynków jest to niezbędne, refundacja do danego produktu może ulegać zmianie w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
Refundacje są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Refundacje są ustalane w regularnych odstępach czasu.
Refundacje ustalane w regularnych odstępach czasu mogą, jeśli to konieczne, być zmieniane w danym okresie przez Komisję na wniosek Państwa Członkowskiego lub z jej własnej inicjatywy.
4.
Refundacje są przyznawane tylko w wyniku złożenia wniosku i przedstawienia właściwego pozwolenia na wywóz.
5.
Stosowana jest refundacja mająca zastosowanie w dniu złożenia wniosku o pozwolenie i, w przypadku zróżnicowanej refundacji, mająca zastosowanie w tym samym dniu:
a) dla miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu; lub
b) dla faktycznego miejsca przeznaczenia, jeśli różni się ono od miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.
W takim przypadku stosowana kwota nie może przekroczyć kwoty stosowanej dla miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.
Właściwe środki mogą zostać podjęte w celu przeciwdziałania nadużyciu elastyczności przewidzianej w niniejszym ustępie.
6.
Ustępy 4 i 5 mogą zostać uchylone w przypadku produktów, do których wypłacane są refundacje w ramach operacji pomocy żywnościowej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
7.
Przestrzeganie limitów wolumenów wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu jest zapewnione na podstawie certyfikatów eksportowych wydanych na okresy referencyjne w nich przewidziane i stosowanych do produktów, których to dotyczy.
W odniesieniu do przestrzegania zobowiązań wynikających z porozumień zawartych w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych zakończenie okresu referencyjnego nie ma wpływu na ważność pozwoleń na wywóz.
8.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włącznie z przepisami dotyczącymi redystrybucji nieprzydzielonych lub niewykorzystanych ilości przeznaczonych na wywóz przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 17
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do refundacji określonych w art. 16 ust. 1 lit. a).
2.
Przy ustalaniu wysokości refundacji uwzględnia się:
a) istniejącą sytuację i przyszłe tendencje w odniesieniu do:
- cen i dostępności na rynku Wspólnoty przetworów owocowych i warzywnych,
- cen w handlu międzynarodowym;
b) minimalny obrót i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych punktów wywozu we Wspólnocie, jak również kosztów wysyłki do krajów przeznaczenia;
c) aspekty gospodarcze proponowanego wywozu;
d) limity wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu.
3.
Jeśli ceny na rynku Wspólnoty są ustalane dla produktów określonych w art. 16 ust. 1 lit. a), wówczas uwzględnia się te ceny rynkowe, które są najkorzystniejsze z punktu widzenia wywozu.
Przy ustalaniu cen w handlu międzynarodowym uwzględnia się:
a) ceny na rynkach państw trzecich;
b) najkorzystniejsze ceny w państwach trzecich będących krajami przeznaczenia dla przywozu z państw trzecich;
c) ceny producenta zarejestrowane w państwach trzecich wywozu;
d) ceny ofertowe na granicy Wspólnoty.
4.
Refundacja jest wypłacana po przedstawieniu dowodu, że:
- produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty,
- produkty są pochodzenia wspólnotowego, oraz
- w przypadku refundacji zróżnicowanej, produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu, lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego ustalono refundację, bez uszczerbku dla art. 16 ust. 5 lit. b).
Jednakże od tej zasady można poczynić wyjątki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29, pod warunkiem ustanowienia warunków oferujących równoważne gwarancje.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 18
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do refundacji określonych w art. 16 ust. 1 lit. b).
2.
Kwota refundacji jest równa:
- dla cukru surowego, cukru białego oraz syropu buraczanego i trzcinowego, kwocie refundacji wywozowej do takich produktów w stanie nieprzetworzonym, ustalonej zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [8] oraz z jego przepisami wykonawczymi,
- dla izoglukozy, kwocie refundacji wywozowej do tego produktu w stanie nieprzetworzonym, ustalonej zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 oraz z jego przepisami wykonawczymi,
- dla glukozy i syropu glukozowego kwocie refundacji wywozowej do tych produktów w stanie nieprzetworzonym, ustalonej dla każdego z tych produktów zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [9] oraz z jego przepisami wykonawczymi.
3.
Aby móc skorzystać z refundacji przetworom musi towarzyszyć, przy wywozie, deklaracja od składającego wniosek, zawierająca wskazanie ilości cukru surowego i cukru białego oraz syropów buraczanego i trzcinowego, izoglukozy, glukozy i syropu glukozowego wykorzystywanych w produkcji.
Dokładność takiej deklaracji wskazanej w akapicie pierwszym podlega kontroli właściwych władz danych Państw Członkowskich.
4. Jeśli refundacja jest niewystarczająca do umożliwienia wywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b), przepisy ustanowione w odniesieniu do refundacji określone w art. 16 ust. 1 lit. a) stosuje się do tych produktów, zamiast przepisów art. 16 ust. 1 lit. b).
5.
Refundacja przyznawana jest do wywozu produktów:
a) które są pochodzenia wspólnotowego;
b) które zostały przywiezione z państw trzecich i za które zapłacono należności przywozowe określone w art. 12, pod warunkiem, że eksporter udowodni, że:
- produkt przeznaczony do wywozu i produkt uprzednio przywożony są jednym i tym samym produktem, oraz
- należności przywozowe zostały pobrane przy przywozie.
W przypadku określonym w lit. b) refundacja do każdego produktu jest równa należnościom celnym pobranym przy przywozie, jeśli te ostatnie są niższe niż mająca zastosowanie refundacja; jeśli należności celne pobrane przy przywozie są wyższe niż ta refundacja, stosuje się tę ostatnią.
6.
Refundacja wypłacana jest po przedstawieniu dowodu, że:
- produkty spełniają jeden z dwóch warunków wymienionych w ust. 5,
- produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty, oraz
- w przypadku refundacji zróżnicowanej, produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego ustalono refundację, bez uszczerbku dla art. 16 ust. 5 lit. b).
Jednakże od tej zasady można poczynić wyjątki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29, pod warunkiem ustanowienia warunków oferujących równoważne gwarancje.
7.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 19
1.
W zakresie niezbędnym do prawidłowego działania wspólnej organizacji rynków zbóż, cukru oraz owoców i warzyw, Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu na wniosek Komisji, może w szczególnych przypadkach zakazać całkowicie lub częściowo stosowania ustaleń o uszlachetnianiu czynnym w odniesieniu do:
- produktów określonych w art. 16 ust. 1 lit. b), oraz
- owoców i warzyw przeznaczonych do wytwarzania produktów wymienionych w art. 1 ust. 2.
2.
Jednakże na zasadzie odstępstwa od ust. 1, jeżeli sytuacja określona w ust. 1 wystąpi w trybie pilnym, a rynek Wspólnoty ulegnie lub będzie narażony na zakłócenia, na skutek ustaleń o uszlachetnianiu czynnym, Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy podejmuje decyzję o niezbędnych środkach; Rada i Państwa Członkowskie powiadamiane są o takich środkach, które są ważne przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy i są niezwłocznie stosowane.
Jeśli do Komisji wpłynie wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje ona decyzję w tej sprawie w ciągu tygodnia od otrzymania wniosku.
3.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w ciągu tygodnia od dnia, w którym zostało o niej powiadomione.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję Komisji.
Jeżeli Rada nie podejmie działań w ciągu trzech miesięcy, decyzję Komisji uznaje się za uchyloną.
Artykuł 20
1.
Jeśli na mocy art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 opłata wyrównawcza przekraczająca 5 ECU za 100 kilogramów jest poniesiona przy wywozie cukru białego, decyzja o nałożeniu opłaty na wywóz produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 zawierających minimum 35 % dodatku cukru może być podjęta zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
2.
Kwotę opłaty wywozowej ustala się z uwzględnieniem:
- rodzaju przetworu otrzymywanego z owoców i warzyw, który zawiera dodatek cukru,
- zawartości dodatku cukru w przedmiotowym produkcie,
- cen cukru białego na rynku Wspólnoty i na rynkach światowych,
- wywozowej opłaty wyrównawczej mającej zastosowanie do cukru białego,
- implikacji ekonomicznych stosowania wspomnianej opłaty.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 21
1.
Ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej i specjalne zasady jej stosowania stosuje się do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura towarowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia jest włączona do Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Chyba że niniejsze rozporządzenie lub przepisy przyjęte na jego mocy stanowią inaczej, w handlu z państwami trzecimi zakazane jest:
- nakładanie jakiejkolwiek opłaty o skutku równoważnym do ceł,
- stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równorzędnym.
Artykuł 22
1.
Jeżeli z powodu przywozu lub wywozu rynek Wspólnoty jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 ulegnie zakłóceniu lub grozi mu poważne zakłócenie, które może narazić na niebezpieczeństwo cele określone w art. 39 Traktatu, w handlu z państwami trzecimi można zastosować odpowiednie środki do czasu ustąpienia takiego zakłócenia lub groźby zakłócenia.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego ustępu oraz ustala przypadki i limity, w ramach których Państwa Członkowskie mogą podejmować środki ochronne.
2.
Jeśli zaistnieje sytuacja określona w ust. 1 Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy podejmuje decyzję o niezbędnych środkach; Państwo Członkowskie jest powiadamiane o takich środkach, które mają niezwłocznie zastosowanie.
W przypadku, gdy Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje stosowną decyzję w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania tego wniosku.
3.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się do Rady w sprawie środków, co do których Komisja podjęła decyzję, w ciągu trzech dni roboczych następujących po dniu powiadomienia ich o tej decyzji.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Rada stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, zmienić lub znieść przedmiotowy środek.
4.
Niniejszy artykuł stosowany jest z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z art. 228 ust. 2 Traktatu.
TYTUŁ III
Przepisy ogólne
Artykuł 23
Artykuł 92, 93 i 94 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami określonymi w art. 1 ust. 2.
Artykuł 24
Tytuł VI (Kontrole krajowe i wspólnotowe) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 stosuje się do kontroli zgodności z regułami wspólnotowymi dotyczącymi rynku przetworów owocowych i warzywnych.
Artykuł 25
Kary finansowe lub inne kary administracyjne przyjmowane są stosownie do szczególnych potrzeb sektora zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 26
Jeśli wymagane są środki ułatwiające przejście z poprzednich ustaleń do ustanowionych niniejszym rozporządzeniem, przyjmowane są one zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 27
1.
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Dane, które mają być przekazywane, określane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Szczegółowe zasady przekazywania i dystrybucji takich informacji przyjmowane są zgodnie z tą samą procedurą.
2.
Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte przez Państwa Członkowskie w celu stosowania niniejszego rozporządzenia, łącznie ze wszelkimi zmianami, przekazywane są Komisji nie później niż w ciągu miesiąca od ich przyjęcia.
3.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki, w celu wymierzania kar za naruszanie przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapobieżenia nadużyciom i ich wyeliminowania.
Artykuł 28
Niniejszym ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych, zwany dalej "Komitetem", w skład którego wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 29
1.
W przypadkach stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący przedkłada sprawę Komitetowi, z własnej inicjatywy bądź na żądanie przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
b) Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie.
W takim wypadku Komisja może odroczyć stosowanie przyjętych przez nią środków na okres nie przekraczający jednego miesiąca od dnia powiadomienia Rady.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 30
Komitet może rozpatrywać każdą inną sprawę określoną przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 31
Wydatki poniesione na mocy art. 2, 7 i art. 9 ust. 4 i 5 oraz art. 10 ust. 3 uważa się za interwencję stabilizującą rynki rolne w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [10].
Artykuł 32
Niniejsze rozporządzenie stosuje się przy jednoczesnym uwzględnieniu celów wymienionych w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 33
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1997 r.
Jednakże tytułu I nie stosuje się w odniesieniu do każdego danego produktu do chwili rozpoczęcia roku gospodarczego 1997/1998.
2.
Następujące rozporządzenia tracą moc ze skutkiem od daty stosowania odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia:
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [11],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2245/88 z dnia 19 lipca 1988 r. wprowadzające systemy gwarancyjnego progu w odniesieniu do brzoskwiń i gruszek w syropie i/lub naturalnym soku owocowym [12],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1206/90 z dnia 7 maja 1990 r. ustanawiające ogólne zasady systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych [13],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 668/93 z dnia 17 marca 1993 r. w sprawie wprowadzenia ograniczenia przyznawania pomocy produkcyjnej w odniesieniu do przetworów z pomidorów [14].
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelami korelacji w załączniku IV.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2202/96
z dnia 28 października 1996 r.
wprowadzające program pomocy wspólnotowej dla producentów niektórych owoców cytrusowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: obecna sytuacja w sektorze owoców cytrusowych w dalszym ciągu charakteryzuje się poważnymi problemami ze zbytem produkcji wspólnotowej; problemy te są przypisywane głównie zróżnicowanym aspektom produkcji, nadwyżkom produkcyjnym i warunkom wprowadzania do obrotu świeżych i przetworzonych owoców cytrusowych;
podaż cytryn, grejpfrutów, pomarańczy i mandarynek we Wspólnocie wciąż odpowiada popytowi na świeże owoce na rynku w odniesieniu do pewnych odmian produktów; produkcja klementynek wzrosła znacznie w ostatnich latach do tego stopnia, że pojawiają się nadwyżki; występują również nadwyżki mandarynek "Satsuma", wypieranych z rynku owoców świeżych przez klementynki; system wsparcia producentów powinien zatem stworzyć bodziec do zbytu tych owoców cytrusowych pod kątem ich przetworzenia na sok i cząstki;
właściwe wydaje się wprowadzenie tego programu w drodze umów zawieranych między przetwórcami i organizacjami producentów w celu zapewnienia, po pierwsze, regularnych dostaw do zakładów przemysłu przetwórczego, i po drugie, skutecznych kontroli dostarczanych produktów oraz rzeczywistego ich przetworzenia w tych zakładach; program powinien gwarantować dostawy dla konsumentów przy zachowaniu rozsądnych cen i jakości;
nowy program powinien od samego początku funkcjonować z dostateczną liczbą organizacji producentów; w tym celu przez "organizacje producentów wstępnie uznane" w rozumieniu niniejszego rozporządzenia rozumie się nie tylko organizacje producentów określone w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie organizacji rynku owoców i warzyw [4], ale również organizacje, określone w art. 13 niniejszego rozporządzenia;
w celu zachęcenia producentów do oferowania swoich produktów do przetworzenia zamiast wycofywania ich z rynku, należy ustanowić przepis dotyczący udzielania pomocy organizacjom producentów, które dostarczają owoce cytrusowe do zakładów przemysłu przetwórczego; kwoty pomocy powinny być ustalone na okres przejściowy sześciu lat, po upływie którego powinny stać się stałą sumą; kwoty te mają być obliczone w oparciu o istniejący w roku 1995/96 stosunek finansowej rekompensaty do ceny minimalnej, i mają podlegać stopniowej corocznej redukcji w ciągu okresu przejściowego, z wyłączeniem klementynek i mandarynek "Satsuma", w celu osiągnięcia ogólnych celów wspólnej organizacji rynku świeżych produktów; w przypadku grejpfrutów stosuje się pomoc ustaloną dla cytryn;
produkcja owoców cytrusowych charakteryzuje się strukturalnymi brakami w zakresie wprowadzania do obrotu, które wyrażają się nadmiernym rozproszeniem podaży; zatem indywidualni producenci, którzy dostarczają wszystkie owoce cytrusowe do zakładów przemysłu przetwórczego za pośrednictwem organizacji producentów, powinni kwalifikować się do udziału w programie ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu; z tego powodu oraz w celu zapewnienia równego traktowania z sektorem produktów świeżych, należy ustanowić przepis dotyczący redukcji kwoty pomocy; z tych samych strukturalnych przyczyn uzasadnione może być zwiększenie pomocy dla organizacji producentów, które zawrą umowę na dłużej niż jeden rok i w odniesieniu do minimalnych ilości;
ilości produktów, które mogą być wycofane z rynku są ograniczone rozporządzeniem (WE) nr 2200/96; w przypadkach wzrostu produkcji należy podjąć kroki w celu zapobieżenia systematycznemu wykorzystywaniu przetwórstwa jako alternatywnego kanału zbytu; w tym celu właściwym środkiem może być ustalenie progu dla przetwarzania obliczanego w oparciu o średnią z trzech lat gospodarczych, którego przekroczenie może wywołać zmniejszenie pomocy w bieżącym roku gospodarczym; stałe progi powinny być ustanowione w oparciu o średnią ilość kwalifikującą do finansowej rekompensaty w okresie odniesienia; należy ustanowić przepis dotyczący wprowadzenia systemu zaliczek, w związku z tym, że pomoc może być obniżona pod koniec roku gospodarczego na skutek przekroczenia progu ustalonego dla przetwarzania;
przepisy rozporządzenia (WE) nr 2200/96 powinny stosować się do sektora owoców cytrusowych w celu uniknięcia powielania zasad i organów kontroli; należy również ustanowić przepis dotyczący kar w celu zagwarantowania jednolitego stosowania nowego programu w całej Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się program pomocy wspólnotowej dla organizacji producentów, które dostarczają do przetworzenia niektóre owoce cytrusowe zebrane we Wspólnocie.
Program obejmuje:
a) cytryny, grejpfruty, pomarańcze, mandarynki i klementynki przetwarzane na soki;
b) mandarynki i mandarynki "Satsuma" przetwarzane na cząstki.
Artykuł 2
1.
Program, o którym mowa w art. 1, jest oparty na umowach zawartych, z jednej strony między organizacjami producentów, które zostały uznane lub tymczasowo zatwierdzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96 i z drugiej strony przetwórcami lub prawnie utworzonymi stowarzyszeniami lub związkami przetwórców.
2.
Umowy takie są zawierane przed upływem określonego terminu i na minimalny okres ustalony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 45 rozporządzenia (WE) 2200/96.
Muszą one, między innymi, określać ilości, których dotyczą, przebieg dostaw do przetwórców oraz ceny płacone organizacjom producentów, a także stwierdzać, że przetwórca jest zobowiązany do przetworzenia produktów objętych umowami.
3.
Po zawarciu umów są one przesyłane właściwym władzom zainteresowanych Państw Członkowskich odpowiedzialnym za przeprowadzanie jakościowych i ilościowych kontroli:
a) produktów dostarczanych przetwórcom przez organizacje producentów;
b) rzeczywistego przetwarzania dostarczonych ilości.
Artykuł 3
1.
Pomoc udzielana jest organizacjom producentów dla ilości dostarczonych do przetworzenia w ramach umów określonych w art. 2.
2.
Kwota pomocy jest wymieniona w tabeli 1 Załącznika do niniejszego rozporządzenia:
Jednakże:
a) w przypadku gdy umowa określona w art. 2 ust. 1 obejmuje okres dłuższy niż jeden rok gospodarczy i minimalną ilość owoców cytrusowych określonych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 45 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, kwotą pomocy jest kwota wymieniona w tabeli 2 Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
b) w odniesieniu do ilości dostarczonych na mocy przepisów art. 4 kwotą pomocy jest kwota wymieniona w tabeli 2 Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
3.
Z zastrzeżeniem stosowania art. 5, pomoc wypłacana jest przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów, które o nią występują z chwilą, gdy przeprowadzające kontrole władze Państwa Członkowskiego, w którym odbywa się przetwarzanie ustalą, że produkty objęte umowami zostały dostarczone do zakładu przetwórczego.
Kwota pomocy otrzymywanej przez organizacje producentów jest wypłacana na rzecz ich członków.
4.
Zostaną przyjęte środki zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 45 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w celu zapewnienia wywiązania się zakładu przetwórczego z zobowiązania przetwarzania produktów dostarczonych przez organizacje producentów.
Artykuł 4
1.
Organizacje producentów umożliwiają korzystanie z programu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu indywidualnym producentom, którzy nie są członkami żadnej z takich organizacji, a którzy podejmują się wprowadzania do obrotu ich całej produkcji owoców cytrusowych przeznaczonych do przetworzenia, i którzy płacą składki na pokrycie dodatkowych kosztów zarządzania ponoszonych przez organizację w związku ze stosowaniem niniejszego ustępu.
2.
W przypadku stosowania ust. 1,
a) kwota pomocy otrzymanej przez organizację producentów jest wypłacana zainteresowanym indywidualnym producentom;
b) ilości dostarczone przez indywidualnych producentów nie muszą być uwzględniane w wieloletnich umowach określonych w art. 3 ust. 2 lit. a).
Artykuł 5
1.
Progi przetworzenia są ustalane, z jednej strony, osobno dla cytryn, grejpfrutów i pomarańczy, i z drugiej strony, wspólnie dla mandarynek, klementynek i mandarynek "Satsuma" w następujący sposób:
- cytryny:
444000 ton,
- grejpfruty:
6000 ton,
- pomarańcze:
1189000 ton,
- mandarynki, klementynki i mandarynki "Satsuma":
320000 ton.
2.
Dla każdego roku gospodarczego wielkość przekroczenia progów przetworzenia jest oceniania w oparciu o średnią przetworzoną ilość w ciągu ostatnich trzech lat gospodarczych, w tym uwzględniając bieżący rok gospodarczy, w ramach programu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu.
3.
W przypadku ustalenia wielkości przekroczenia zgodnie z ust. 2, pomoc ustalona na bieżący rok gospodarczy zgodnie z art. 3 ust. 2 dla danych produktów jest obniżana o 1 % na każdą część wielkości przekroczenia.
Części wielkości przekroczenia są równe 1 % poziomu każdego progu określonego w ust. 1.
Artykuł 6
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do systemu zaliczek, wypłaty pomocy, monitoringu środków i kar, lat gospodarczych, minimalnych parametrów surowców dostarczonych do przetworzenia i finansowych skutków przekroczenia progu, będą przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 45 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 7
Przepisy tytułu VI rozporządzenia (WE) nr 2200/96 dotyczące krajowych i wspólnotowych kontroli stosuje się w odniesieniu do monitorowania zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 8
Jeżeli wymagane będzie podjęcie środków w celu ułatwienia przejścia od poprzednich przepisów do przepisów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu lub stosowania mechanizmów, które nie zostały zniesione w niniejszym rozporządzeniu, środki takie będą uchwalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 45 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 9
Komisja przedłoży Radzie, w oparciu o dwa lata działania, sprawozdanie ze stosowania programu, w miarę potrzeby wraz z właściwymi propozycjami.
Artykuł 10
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu będą traktowane jako interwencja, mająca na celu ustabilizowanie rynków rolnych w rozumieniu art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5].
Są one finansowane przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
Artykuł 11
Niniejszym następujące rozporządzenia tracą moc od dnia stosowania niniejszego rozporządzenia:
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/77 z dnia 17 maja 1997 r. ustanawiające specjalne środki wspierające wprowadzenie do obrotu produktów przetworzonych z cytryn [6], i
- rozporządzenie Rady (WE) nr 3119/93 z dnia 8 listopada 1993 r. ustanawiające specjalne środki wspierające przetwórstwo niektórych owoców cytrusowych [7].
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2214/96
z dnia 20 listopada 1996 r.
dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (ZWCK): przekazywanie i upowszechnianie wskaźników częściowych ZWCK
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95 każde Państwo Członkowskie sporządza zharmonizowany wskaźnik cen konsumpcyjnych (ZWCK), począwszy od wskaźnika na styczeń 1997 r.;
artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 wymaga, aby Państwa Członkowskie opracowały zebrane dane, w celu sporządzenia ZWCK, który obejmuje kategorie COICOP (Klasyfikacja indywidualnej konsumpcji według celów); kategorie te muszą być dostosowane;
artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 wymaga, aby Komisja (Eurostat) opublikowała ZWCK i odpowiednie wskaźniki częściowe; wskaźniki częściowe powinny być wyszczególnione;
w celu zapewnienia porównywalności ZWCK zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 konieczne są środki wykonawcze;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego (KPS), ustanowionego na mocy decyzji Rady 89/382/EWG Euratom [2];
skonsultowano się z Europejskim Instytutem Walutowym, zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2494/95, który wydał opinię pozytywną,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ma na celu ustalenie wskaźników częściowych zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych (ZWCK), które Państwa Członkowskie sporządzają każdego miesiąca i przekazują Komisji (Eurostat), która je rozpowszechnia.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia przez "częściowy wskaźnik ZWCK" rozumie się wskaźnik cen dla jakiejkolwiek kategorii wydatków, wymienionych w załączniku I i objaśnionych w załączniku II niniejszego rozporządzenia.
Kategorie oparte są na klasyfikacji COICOP/ZWCK (Klasyfikacja indywidualnej konsumpcji według celów dopasowana do wymogów ZWCK) [3].
"Upowszechnianie" odnosi się do udostępniania danych w jakiejkolwiek formie.
Artykuł 3
Sporządzanie i przekazywanie wskaźników częściowych
Państwa Członkowskie sporządzają i przekazują Komisji (Eurostat) co miesiąc wszystkie wskaźniki częściowe (załącznik I), których wagi każdorazowo wynoszą więcej niż jeden promil łącznych wydatków ujętych w ZWCK [4]. Wraz ze wskaźnikiem na styczeń 1997 r.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) odnośne informacje dotyczące ważeń statystycznych, tak jak w późniejszym okresie przy każdej zmianie struktury ważenia.
Artykuł 4
Upowszechnianie wskaźników częściowych
Komisja (Eurostat) upowszechnia wskaźniki częściowe ZWCK dla kategorii wymienionych w załączniku I niniejszego rozporządzenia, przyjmując 1996 = 100.
Artykuł 5
Kontrola jakości
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji (Eurostat), na jej żądanie, informacje dotyczące przyporządkowania towarów i usług do kategorii wydatków wymienionych w załącznikach I i II, wystarczających do oceny zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96
z dnia 25 czerwca 1996 r.
w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedstawiony przez Komisję,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Urzeczywistnianie i nadzór Unii Gospodarczej i Walutowej wymaga porównywalnej, aktualnej i wiarygodnej informacji o strukturze i rozwoju sytuacji gospodarczej każdego kraju i regionu.
(2) Komisja musi uczestniczyć w zarządzaniu Unia Gospodarczą i Walutową, w szczególności informować Radę o postępie Państw Członkowskich w wypełnianiu ich zobowiązań dla osiągnięcia Unii Gospodarczej i Walutowej.
(3) Rachunki gospodarcze są podstawowym narzędziem analizy sytuacji gospodarczej kraju lub regionu pod warunkiem, że są one sporządzane na podstawie jednego zestawu zasad, które nie są przedmiotem różnych interpretacji.
(4) Komisja musi stosować agregaty rachunków narodowych, w szczególności dla wspólnotowych kalkulacji administracyjnych i budżetowych.
(5) W 1970 r. opublikowano dokument urzędowy pod tytułem "Europejski system zintegrowanych rachunków gospodarczych" (ESA), obejmujący dziedzinę regulowaną niniejszym rozporządzeniem, który został sporządzony wyłącznie przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich i na jego wyłączną odpowiedzialność; dokument ten był wynikiem kilkuletnich prac Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich przy współpracy krajowych instytucji statystycznych Państw Członkowskich, którego celem było zaprojektowanie systemu rachunków narodowych, spełniającego wymagania gospodarczej i społecznej polityki Wspólnot Europejskich; stanowi on wspólnotową wersję Systemu Rachunków Narodowych Organizacji Narodów Zjednoczonych, która do tego momentu była stosowana przez Wspólnotę;
(6) W celu uaktualnienia oryginalnego tekstu opublikowano w 1979 r. drugie wydanie (zwane dalej jako "Drugie wydanie ESA") [4].
(7) Komisja Statystyczna ONZ przyjęła w lutym 1993 r. nowy System rachunków narodowych (SRN), umożliwiający porównywanie w skali międzynarodowej wyników we wszystkich Państwach Członkowskich.
(8) W przypadku rachunków dotyczących ochrony środowiska, należy zwrócić uwagę na informację przekazaną przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w dniu 21 grudnia 1994 r. pod tytułem "Wskazówki dla Unii Europejskiej w sprawie wskaźników ochrony środowiska i nowej rachunkowości krajowej".
(9) Wspólnota współpracuje z państwami trzecimi dla osiągnięcia wzajemnych korzyści, szczególnie z państwami Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).
(10) Należy stworzyć Europejski System Rachunków, który sprosta wymaganiom Unii Gospodarczej i Walutowej i będzie stosowany dla sporządzania rachunków krajowych i regionalnych przewidzianych przez ustawodawstwo wspólnotowe.
(11) Wyniki rachunków i tabel dotyczących wszystkich Państw Członkowskich sporządzonych zgodnie z systemem ustanowionym niniejszym rozporządzeniem, muszą być udostępnione przez Komisję użytkownikom w dokładnie określonych terminach, w szczególności w odniesieniu do monitorowania konwergencji ekonomicznej i osiągnięcia najściślejszej koordynacji polityki gospodarczej Państw Członkowskich.
(12) System ustanowiony niniejszym rozporządzeniem będzie stopniowo zastępował wszystkie inne systemy jako punkt odniesienia dla wspólnych standardów, definicji, klasyfikacji i zasad rachunkowości przy sporządzaniu rachunków Państw Członkowskich zgodnie z wymogami Wspólnoty dla uzyskania wyników, które będą porównywalne między Państwami Członkowskimi.
(13) Wyniki statystyczne muszą być dostępne dla obywateli zgodnie z zasadą przejrzystości.
(14) System ustanowiony niniejszym rozporządzeniem, stanowiący wersję SRN przyjętą dla struktur gospodarek Państw Członkowskich, musi odpowiadać układowi SRN dla zapewnienia porównywalności danych wspólnotowych z danymi opracowanymi przez jej głównych partnerów międzynarodowych.
(15) Dane należy grupować według szerokiej kategorii rachunków i tabel; tylko informacja istotna dla wymogów Wspólnoty musi być przetworzona i przekazana Komisji w dokładnych terminach.
(16) Jednakże z punktu widzenia objętości i rozmiaru rachunków, poziomu szczegółowości i zakresu geograficznego jak również sytuacji w tym zakresie w Państwach Członkowskich, dodatkowe terminy przekazywania danych zostaną przyznane wyjątkowo i tymczasowo niektórym Państwom Członkowskim, które nie są, obiektywnie rzecz biorąc, w stanie sprostać nieprzekraczalnym terminom ustalonym niniejszym rozporządzeniem.
(17) W późniejszym terminie podjęta zostanie decyzja w sprawie sposobu podziału usług pośrednictwa finansowego mierzonych pośrednio (FISIM).
(18) Zgodnie z zasadą subsydiarności stworzenie wspólnych standardów statystycznych, umożliwiających porównywanie informacji, jest zadaniem, które można skutecznie rozwiązać na poziomie wspólnotowym; standardy takie będą stosowane w każdym Państwie Członkowskim pod egidą organizacji i instytucji odpowiedzialnych za opracowywanie oficjalnych danych statystycznych.
(19) Niezbędne jest stworzenie procedury stosowania i uaktualniania przepisów niniejszego rozporządzenia we współpracy z Komitetem Programu Statystycznego Wspólnoty Europejskiej (SPC), utworzonego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [5]; niniejsza procedura dostosowania zostanie ograniczona do zmian, które nie powodują zwiększenia przychodów własnych.
(20) Komitet Programu Statystycznego i Komitet ds. statystyki pieniężnej, finansowej i bilansu płatniczego (CMFB), ustanowione decyzją 91/115/EWG [6], opowiedziały się na rzecz projektu niniejszego rozporządzenia.
(21) Dyrektywa Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych (GNPmp) [7] określa, że GNPmp może być porównywalny tylko wówczas, jeśli stosowane są definicje i zasady rachunkowości Europejskiego Systemu Zintegrowanych Rachunków Gospodarczych; rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej [8] stanowi, iż w celu obliczenia średniej ważonej stawki VAT, podział transakcji podlegających opodatkowaniu zostanie dokonany przy pomocy rachunków narodowych przygotowanych zgodnie z Europejskim Systemem Zintegrowanych Rachunków Gospodarczych; dla tych instrumentów i w kontekście rozporządzenia Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury nadmiernego deficytu [9], decyzji Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu przychodów własnych Wspólnot Europejskich [10] i decyzji Rady 94/729/WE z dnia 31 października 1994 r. w sprawie dyscypliny budżetowej [11], ustala się okres przejściowy dla stosowania systemu ustanowionego niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie Europejskiego Systemu Rachunków 1995 r., zwanego dalej "ESA 95", który przewiduje:
a) metodologię wspólnych standardów, definicji, klasyfikacji i zasad księgowości, które należy stosować przy sporządzaniu rachunków i tabel na porównywalnych podstawach dla celów Wspólnoty łącznie z wynikami wymaganymi na podstawie warunków art. 3;
b) program przekazywania do celów Wspólnoty dokładnych danych o rachunkach i tabelach sporządzonych zgodnie z ESA 95.
2.
Uwzględniając art. 7 i 8, niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich aktów prawnych Wspólnoty, które odnoszą się do ESA lub jego definicji.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie zobowiązuje żadnego Państwa Członkowskiego do stosowania ESA przy sporządzaniu rachunków do jego własnych celów.
Artykuł 2
Metodologia
1.
Metodologia ESA 95, określona w art. 1 ust. 1 lit. a), jest wymieniona w załączniku A.
2.
Zmiany metodologii ESA 95, których celem jest wyjaśnienie i poprawa jej treści zostaną przyjęte decyzją Komisji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4 przy założeniu, że nie zmieniają one podstawowych koncepcji, nie wymagają dodatkowych środków dla ich stosowania i nie powodują wzrostu przychodów własnych.
3.
Zgodnie z odnośnymi postanowieniami Traktatu, Rada, nie później niż do dnia 31 grudnia 1997 r., podejmie decyzję w sprawie wprowadzenia systemu podziału usług pośrednictwa finansowego mierzonych pośrednio (FISIM) opisanych w załączniku I do załącznika A i przyjmie, w miarę potrzeb, niezbędne środki dla jego stosowania.
Artykuł 3
Przekazywanie do Komisji
1.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji (Urząd Statystyczny) rachunki i tabele wymienione w załączniku B w terminach określonych dla każdej tabeli.
Dodatkowe terminy przyznane niektórym Państwom Członkowskim zgodnie z załącznikiem B wygasają nie później niż dnia 1 stycznia 2005 r.
Komisja, po konsultacji z Komitetem Programu Statystycznego, przekaże Radzie sprawozdanie nie później niż do dnia 1 lipca 2003 r. w sprawie stosowania przyznanych dodatkowych terminów celem ustalenia., czy są one nadal uzasadnione.
Do tego sprawozdania należy, w miarę potrzeb, dołączyć propozycję Komisji w sprawie ponownego przyznania dodatkowych terminów tym Państwom Członkowskim, które o to wystąpią.
2.
Państwa Członkowskie przekażą wyniki zawarte w załączniku B, włączając dane, które zostały uznane jako poufne przez Państwa Członkowskie zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub praktyką dotyczącą poufności danych statystycznych na podstawie przepisów rozporządzenie Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności [12], który ustala zasady poufność w traktowaniu informacji.
W granicach ustalonych w art. 2 ust. 2, wszelkie zmiany — nowe tabele, zainteresowane państwa lub regiony — dotyczące danych wymaganych od Państw Członkowskich mogą być przedmiotem decyzji Komisji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4.
Artykuł 4
Procedura
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Programu Statystycznego zwany dalej "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przekaże Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wyda opinię w sprawie projektu w terminie określonym przez przewodniczącego zgodnie z pilnością sprawy.
Opinia zostanie podjęta na podstawie większości określonej w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada musi podjąć w sprawie wniosku Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmie środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jednakże, jeśli środki te są niezgodne z opinią Komitetu, są one niezwłocznie przekazywane Radzie przez Komisję.
W takim przypadku:
a) Komisja odroczy stosowanie środków, o których zdecydowała, na okres trzech miesięcy od daty takiego powiadomienia;
b) Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie ustanowionym w lit. a).
Artykuł 5
Zadania Komitetu
Komitet bada wszelkie kwestie zgłoszone przez przewodniczącego odnośnie stosowania niniejszego rozporządzenia z inicjatywy własnej lub na żądanie Państwa Członkowskiego.
Artykuł 6
Współpraca z innymi Komitetami
1.
We wszystkich kwestiach podlegających kompetencji Komitetu ds. Statystyki Pieniężnej, Finansowej i Bilansu Płatniczego (CMFB), Komisja zwróci się do tego Komitetu o wydanie opinii zgodnie z art. 2 decyzji 91/115/EWG.
2.
Komisja przekaże Komitetowi ds. Produktu Krajowego Brutto, ustanowionego dyrektywą 89/130/EWG, Euratom, wszelkie informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, które są niezbędne dla wykonywania jego obowiązków.
Artykuł 7
Termin stosowania i pierwsze przekazanie danych
1.
ESA 95 stosuje się po raz pierwszy do danych sporządzonych zgodnie z załącznikiem B, które winny być przekazane w kwietniu 1999 r.
2.
Dane zostaną przekazane Komisji (Urząd Statystyczny) zgodnie z terminami ustanowionymi w załączniku B.
3.
Zgodnie z ust. 1, do momentu pierwszego przekazania danych na podstawie ESA 95, Państwa Członkowskie będą nadal przesyłać do Komisji (Urząd Statystyczny) rachunki i tabele opracowane na podstawie drugiego wydania ESA.
4.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 19 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r.
[13] wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot, Komisja i zainteresowane Państwo Członkowskie sprawdzą, czy niniejsze rozporządzenie jest stosowane i przekażą wyniki tej kontroli Komitetowi zgodnie z art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Przepisy przejściowe
1. Do celów zasobów budżetowych i własnych oraz na zasadzie odstępstwa od art. 1 ust. 2 i art. 7, obowiązujący Europejski system zintegrowanych rachunkowości gospodarczych w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom i aktów prawnych odnoszących się do niniejszego, w szczególności rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89 i nr 1553/89 oraz decyzji 94/728/WE, Euratom i 94/729/WE, oznacza drugie wydanie ESA, natomiast decyzja 94/728/EWG, Euratom nadal pozostaje w mocy.
2.
Do celów sprawozdań Państw Członkowskich przekazywanych do Komisji w ramach procedury nadmiernego deficytu publicznego ustanowionej rozporządzeniem (WE) nr 3605/93, stosuje się Europejski system zintegrowanych rachunkowości gospodarczych, drugie wydanie ESA do sprawozdań składanych do dnia 1 września 1999 r.
3.
Stosowanie drugiego wydania ESA, jak ustalono w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, jest zapewnione przez dostosowanie danych otrzymanych na mocy art. 7 ust. 1 na podstawie ESA 95 celem uwzględnienia zmian wynikających z jakichkolwiek różnic w pojęciach, definicjach czy nomenklaturach między drugim wydaniem ESA a ESA 95.
Wprowadzenie niniejszej zasady nastąpi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom najpóźniej do grudnia 1996 r.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2231/96
z dnia 22 listopada 1996 r.
zmieniające załączniki I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX oraz XI do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 941/96 [2], w szczególności jego art. 19 w związku z jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzono zmiany do Nomenklatury Scalonej, które stosowane są od dnia 1 stycznia 1996 r.;
Rada, decyzją z dnia 22 grudnia 1995 r. [3], przyjęła stosowanie, na zasadzie tymczasowości, wynegocjowanego ze Słowenią Protokołu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi;
Rada, decyzją z dnia 18 grudnia 1995 r. [4], przyjęła stosowanie, na zasadzie tymczasowości, wynegocjowanego z Wietnamem porozumienia zmieniającego i odnawiającego porozumienie w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi;
Rada, decyzją z dnia 22 grudnia 1995 r. [5], przyjęła stosowanie, na zasadzie tymczasowości, wynegocjowanych z Wietnamem dwóch porozumień w formie uzgodnionych protokołów w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi;
Rada, decyzją z dnia 22 grudnia 1995 r., przyjęła stosowanie, na zasadzie tymczasowości, wynegocjowanego z Marokiem porozumienia zmieniającego i odnawiającego porozumienie w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi;
Rada, decyzją z dnia 22 grudnia 1995 r. [6], przyjęła stosowanie, na zasadzie tymczasowości, wynegocjowanych z Bułgarią, Chinami, Republiką Czeską, Słowacją i Uzbekistanem porozumień zmieniających oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, odnawiających porozumienia i protokoły w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi;
Rada, decyzją z dnia 22 grudnia 1995 r., przyjęła stosowanie, na zasadzie tymczasowości, wynegocjowanego z Egiptem, Maltą i Tunezją porozumienia zmieniającego i odnawiającego uzgodnienia w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi;
Rada, decyzją z dnia 22 grudnia 1995 r. [7], przyjęła stosowanie, na zasadzie tymczasowości, wynegocjowane z Federacją Rosyjską porozumienie zmieniające i odnawiające porozumienie w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi;
Rada, decyzją z dnia 22 grudnia 1995 r. [8], przyjęła stosowanie, na zasadzie tymczasowości, wynegocjowanego z Białorusią, Węgrami, Polską, Rumunią i Ukrainą porozumienia zmieniającego oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, odnawiającego porozumienia i protokoły w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi;
Rada, w dniu 22 grudnia 1995 r., przyjęła rozporządzenie (WE) nr 3060/95 w sprawie uzgodnień dotyczących przywozu niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z Tajwanu [9];
uzgodnienia z Turcją w sprawie wyrobów włókienniczych i odzieżowych przestały istnieć w następstwie wejścia w życie unii celnej między Wspólnotą Europejską a Turcją w dniu 1 stycznia 1996 r.;
Rada, decyzją z dnia 26 lutego 1996 r. [10], postanowiła zawrzeć porozumienia z Indiami i Pakistanem w zakresie dostępu do rynku;
Rada, decyzją z dnia 16 września 1996 r. [11], przyjęła stosowanie, na zasadzie tymczasowości, wynegocjowanych z Armenią, Azerbejdżanem, Gruzją, Kazachstanem, Kirgistanem, Mołdową, Tadżykistanem i Turkmenistanem porozumień zmieniających oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, odnawiających porozumienia w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi;
w następstwie przystąpienia nowych członków do Światowej Organizacji Handlu (WTO) konieczna jest zmiana wykazu członków tej organizacji;
wszystkie powyżej wspomniane elementy powodują konieczność zmiany załączników I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX oraz XI do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 w celu uwzględnienia wprowadzonych zmian, mających zastosowane do przywozu do Wspólnoty niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z niektórych państw trzecich w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93;
wyżej wymienione porozumienia i uzgodnienia, zgodnie z warunkami decyzji Rady dotyczącej ich zawarcia lub ich tymczasowego stosowania, obowiązywały w różnych okresach przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia; art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 przewiduje, że wspomniane rozporządzenie i jego załączniki "w żaden sposób nie stanowi odstępstwa od przepisów umów dwustronnych, protokołów bądź porozumień w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, które Wspólnota zawarła z państwami trzecimi wymienionymi w załączniku II, ani też przepisów ATC odnośnie do członków WTO wymienionych w załączniku XI, które w razie rozbieżności są rozstrzygające"; dlatego też nie jest bezwzględnie konieczne, aby niniejsze rozporządzenie obowiązywało ze skutkiem retroaktywnym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik II do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik III do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik IV do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zastępuje się załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik V do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zastępuje się załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik VI do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zastępuje się załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia.
Skreśla się załącznik VIa i tabelę A do załącznika VIa do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93.
Załącznik VII do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zastępuje się załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik VIII do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zastępuje się załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik IX do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zastępuje się załącznikiem IX do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik XI do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zastępuje się załącznikiem X do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2232/96
z dnia 28 października 1996 r.
ustanawiające wspólnotową procedurę dla substancji aromatycznych używanych lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji [4] przewiduje przyjęcie przez Radę odpowiednich przepisów dotyczących substancji aromatycznych.
(2) Właściwe przepisy stosuje się bez uszczerbku dla ogólnych ram prawnych ustanowionych dyrektywą 88/388/EWG.
(3) Różnice między ustawodawstwami krajowymi dotyczącymi substancji aromatycznych powstrzymują swobodny przepływ środków spożywczych; może to wytworzyć warunki nierównej konkurencji, oddziałując bezpośrednio na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(4) Ustawodawstwa krajowe dotyczące substancji aromatycznych przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych powinny uwzględniać przede wszystkim wymagania w dziedzinie ochrony zdrowia ludzkiego, a także, o ile pozwala na to ochrona zdrowia, potrzeby ekonomiczne i techniczne.
(5) W celu doprowadzenia do swobodnego przepływu środków spożywczych zbliżenie tych ustawodawstw jest konieczne.
(6) Środki wspólnotowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są nie tylko konieczne, lecz także zasadnicze dla realizacji przyjętych celów; cele te nie mogą zostać osiągnięte przez Państwa Członkowskie indywidualnie.
(7) Konieczne jest ustalenie ogólnych kryteriów użycia substancji aromatycznych.
(8) Na podstawie najnowszych opinii naukowych konieczne jest ustalenie wykazu substancji aromatycznych, które mogą być używane w lub na środkach spożywczych.
(9) Wykaz ten musi być otwarty i umożliwiać zmiany dokonywane w świetle rozwoju sytuacji naukowej i technicznej w tym zakresie.
(10) Już dozwolone substancje aromatyzujące produkowane z wykorzystaniem procesów lub z materiałów źródłowych, które nie zostały poddane ocenie Komitetu Naukowego ds. Żywności, zostaną poddane ocenie tego organu.
(11) Ze względów zdrowotnych może być konieczne przyjęcie warunków użycia niektórych substancji aromatycznych.
(12) Substancje aromatyzujące, które obecnie są używane w Państwach Członkowskich i których użycie nie może być kwestionowane przez żadne z nich zgodnie z ogólnymi zasadami Traktatu, powinny najpierw zostać wpisane do rejestru; rejestracja taka nie podlega art. 7 dyrektywy 88/388/EWG i nie wymaga zatem interwencji Komitetu Naukowego ds. Żywności na tym etapie.
(13) Klauzula ochronna powinna jednakże umożliwiać danemu Państwu Członkowskiemu podjęcie niezbędnych środków w przypadkach, w których substancje aromatyczne stanowiłyby zagrożenie dla zdrowia publicznego.
(14) Zgodnie z art. 214 Traktatu konieczna jest ochrona własności intelektualnej związanej z opracowywaniem i produkcją substancji aromatycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedurę dotyczącą ustalania zasad odnośnie do substancji aromatycznych określonych w art. 5 ust. 1 tiret trzecie, czwarte, piąte i szóste dyrektywy 88/388/EWG.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla pozostałych przepisów dyrektywy 88/388/EWG.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do substancji aromatycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 88/388/EWG, używanych lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych w celu nadania im zapachu i/lub smaku.
3.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla odrębnych dyrektyw pozwalających na użycie środków objętych niniejszą dyrektywą z przeznaczeniem innym niż określone w art. 1 ust. 2.
Artykuł 2
1.
Substancje aromatyczne muszą spełniać ogólne kryteria użycia określone w Załączniku.
2.
Wykaz substancji aromatycznych, których użycie jest dozwolone z wyłączeniem wszystkich innych środków, sporządza się zgodnie z art. 3, 4 i 5.
Artykuł 3
1.
W okresie jednego roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie notyfikują Komisji wykaz substancji aromatycznych, które zgodnie z dyrektywą 88/388/EWG mogą być używane w lub na środkach spożywczych sprzedawanych na ich terytorium.
Notyfikacja ta musi zawierać wszelkie użyteczne informacje dotyczące:
a) rodzaju takich substancji aromatycznych, ich formuły chemicznej, numeru CAS, numeru EINECS, nomenklatury IUPAC, ich pochodzenia i, w razie potrzeby, warunków użycia;
b) środków spożywczych, w lub na których substancje te są głównie używane;
c) zgodności na szczeblu każdego Państwa Członkowskiego z kryteriami ustanowionymi w art. 4 dyrektywy 88/388/EWG oraz uzasadnienia tych kryteriów.
2.
Na podstawie notyfikacji przewidzianej w ust. 1 i po zbadaniu notyfikacji przez Komisję w świetle lit. c) substancje aromatyczne, których prawne użycie w jednym Państwie Członkowskim musi być uznane przez inne Państwa Członkowskie, są wpisywane do rejestru, który przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 w ciągu roku od końca okresu notyfikacji przewidzianego w ust. 1.
W razie konieczności rejestr ten może obejmować warunki użycia.
Substancje te są oznaczane w taki sposób, aby chroniły prawa własności intelektualnej ich producenta.
3.
Jeżeli na podstawie szczegółowej notyfikacji i w świetle nowych danych lub ponownej oceny danych istniejących dokonanej po utworzeniu rejestru określonego w ust. 2 Państwo Członkowskie stwierdza, że dana substancja aromatyczna może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, może ono zawiesić lub ograniczyć użycie tych środków na swoim terytorium.
W odpowiednim przypadku takie Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie, podając powody swojej decyzji.
Komisja możliwie jak najszybciej bada powody wskazane przez zainteresowane Państwo Członkowskie w uzgodnieniu ze Stałym Komitetem ds. Środków spożywczych ustanowionym na mocy decyzji 69/414/WE [5].
Następnie Komisja wydaje swoją opinię.
Jeżeli Komisja uznaje, że wprowadzenie zmian do rejestru substancji aromatycznych jest niezbędne dla zapewnienia ochrony zdrowia ludzkiego, wszczyna procedurę przewidzianą w art. 7 w celu przyjęcia tych poprawek.
Państwo, które wprowadziło środki ochronne, może utrzymać je do czasu wejścia w życie tych zmian.
Artykuł 4
1.
W celu sprawdzenia, czy substancje aromatyczne figurujące w rejestrze określonym w art. 3 spełniają ogólne kryteria użycia ustanowione w Załączniku, zgodnie z procedurą określoną w art. 7 przyjmuje się program oceny tych substancji aromatycznych w ciągu dziesięciu miesięcy od przyjęcia rejestru.
Program określa w szczególności:
- kolejność priorytetów, według której substancje aromatyczne mają być badane z uwzględnieniem ich przeznaczenia,
- terminy,
- substancje aromatyczne, które mają być przedmiotem współpracy naukowej.
2.
Osoby odpowiedzialne za wprowadzanie substancji aromatycznych na rynek przedkładają Komisji wszelkie dane niezbędne do oceny, w razie potrzeby na wniosek Komisji.
3.
Jeżeli w wyniku oceny okazuje się, że dana substancja aromatyczna nie spełnia ogólnych kryteriów użycia ustanowionych w Załączniku, substancja ta zostaje skreślona z rejestru zgodnie z procedurą określoną w art. 7.
Artykuł 5
1.
Po zakończeniu realizacji programu oceny przewidzianego w art. 4 wykaz substancji aromatycznych określonych w art. 2 ust. 2 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 8 w ciągu pięciu lat od przyjęcia programu.
2.
Użycie nowego środka aromatyzującego, niefigurującego w rejestrze ustanowionym w art. 3 ust. 2, może być dozwolone zgodnie z procedurą określoną w art. 7.
W tym celu włącza się go najpierw do programu oceny określonego w art. 4 ust. 1, zgodnie z procedurą określoną w art. 7.
Jest on poddawany ocenie na podstawie miejsca przydzielonego mu w programie.
Artykuł 6
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych zezwalających na użycie w lub na niektórych środkach spożywczych niektórych kategorii substancji aromatycznych w rozumieniu art. 1 dyrektywy 88/388/EWG.
2.
Substancje aromatyczne tych kategorii muszą jednakże spełniać ogólne kryteria użycia, określone w Załączniku.
Artykuł 7
1.
Komisję wspiera Stały Komitet ds. Środków Spożywczych, zwany dalej "Komitetem"
2.
Sprawy przedkładane są Komitetowi przez jego przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinie na temat tych środków w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadkach, w których Rada jest obowiązana stanowić na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidywane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią wydaną przez Komitet lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy przyjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia Radzie wniosku Rada nie przyjmie żadnych środków, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 8
W przypadku określonym w art. 5 ust. 1 stosuje się procedurę określoną w art. 7, przy czym, jeżeli Rada w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia jej wniosku nie przyjmie żadnych środków, Komisja przyjmuje proponowane środki z wyjątkiem przypadku, w którym Rada odrzuciła te środki zwykłą większością głosów.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać lub utrudniać obrotu lub użycia w lub na środkach spożywczych substancji aromatycznych, jeżeli są one zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 10
Przepisy mające na celu uzyskanie zgodności między aktami prawa wspólnotowego a niniejszym rozporządzeniem przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 7.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2238/96
z dnia 22 listopada 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1372/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2916/95 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1372/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1158/96 [4], ustanawia szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego;
doświadczenie wykazało, że konieczne jest, w celu uniknięcia wniosków spekulacyjnych, skrócenie okresu ważności pozwoleń dla produktów kategorii 6 i dla niektórych miejsc przeznaczenia, a także ograniczenie okresu dla wywozu dokonywanego na podstawie tych pozwoleń, określonych w art. 28 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1384/95 [6];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1372/95 wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 2 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5. W drodze odstępstwa od ust. 1, pozwolenia dla kategorii 6 lit. a), określonej w załączniku I są ważne 15 dni od rzeczywistej daty ich wydania w rozumieniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88. W takim przypadku nie naruszając przepisów art. 28 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 okres, w którym produkty mogą pozostać objęte uregulowaniami przewidzianymi w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [7], jest równy pozostałości okresu ważności pozwolenia na wywóz."
2. Załącznik I zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
3. Załącznik II do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IV.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2255/96
z dnia 19 listopada 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1107/70/EWG w sprawie przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 pkt 1 rozporządzenia (EWG) nr 1107/70 [4] postanawia, że Państwa Członkowskie mogą przyznawać pomoc dla ułatwiania rozwoju bardziej ekonomicznych systemów i technologii transportowych dla Wspólnoty w ogóle oraz dla rozwoju transportu kombinowanego;
koszty załadunku i rozładunku stanowią znaczną część ogólnych kosztów żeglugi śródlądowej; rzeczą najważniejszą dla głównych inwestycji dla rozwoju żeglugi śródlądowej jest podniesienie wydajności instalacji i sprzętu służącego do wyładunku i rozładunku w terminalach żeglugi śródlądowej oraz lepsze dopasowanie ich do wymagań współczesnej logistyki; w tym celu jest rzeczą ważną, aby pomoc przyznawana przez Państwa Członkowskie z zasobów państwowych mogła zostać udostępniona dla przedsięwzięć, o których mowa;
należy ustanowić zharmonizowane warunki przyznawania tej pomocy dla rozwoju żeglugi śródlądowej, a skutki tej pomocy muszą być oceniane w stałych odstępach czasu;
pomoc ta musi być przyznawana przez czas dostatecznie długi, aby owe inwestycje mogły okrzepnąć na rynku i przyczynić się do wzrostu ruchu na wodnych drogach śródlądowych, Rada powinna podjąć decyzję co do dalszych uzgodnień,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł
W art. 3 pkt 1 rozporządzenia (EWG) nr 1107/70 dodaje się, co następuje:
"f) do dnia 31 grudnia 1999 r. tam, gdzie pomoc jest przyznawana na czas określony i jest przeznaczona na ułatwienie rozwoju żeglugi śródlądowej, pomoc ta może przyjąć formę:
- inwestycji w infrastrukturę terminali żeglugi śródlądowej; lub
- inwestycji w urządzenia stałe i ruchome służące do załadunku i rozładunku.
Wysokość przyznanej pomocy nie może przekroczyć 50 % całkowitej kwoty inwestycji.
Celem pomocy jest rozwój nowych lub dodatkowych jednostek towarowych na wodnych drogach śródlądowych.
Beneficjenci powinni stosować się do szczegółowych ustaleń określonych przez odpowiednie Państwa Członkowskie, są odpowiedzialni za rzeczywistą realizację inwestycji.
Komisja co dwa lata przedkłada Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie z postępu prac w realizacji przedsięwzięć, zawierające w szczególności cel pomocy, jej kwotę oraz wpływ na żeglugę śródlądową.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji informacje konieczne do sporządzenia tego sprawozdania.
Nie później niż do dnia 31 lipca 1999 r. na wniosek Komisji i zgodnie z warunkami określonymi w Traktacie Rada podejmuje decyzję co do dalszych ustaleń lub w uzasadnionych przypadkach o warunkach zakończenia obowiązywania tych ustaleń."
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2258/96
z dnia 22 listopada 1996 r.
w sprawie działań na rzecz odbudowy i rekonstrukcji w krajach rozwijających się
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189c Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w swoim komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 maja 1993 r., w sprawie specjalnego programu wspierającego odbudowę w krajach rozwijających się, Komisja podkreśliła szczególny charakter i skalę pomocy w zakresie odbudowy i rekonstrukcji, na jaką jest zapotrzebowanie w krajach rozwijających się, które uległy poważnemu zniszczeniu w wyniku wojen, niepokojów społecznych lub klęsk żywiołowych;
konkluzje Rady (Rozwój) z dnia 2 grudnia 1993 r. w sprawie pomocy w zakresie odbudowy określają najważniejsze cele, warunki i kryteria takiej pomocy oraz akcentują potrzebę ścisłej koordynacji między Komisją a Państwami Członkowskimi podczas jej planowania i realizowania;
Komisja musi zapewnić spójność i ciągłość swoich działań w dziedzinie pomocy humanitarnej, odbudowy i rozwoju;
Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 16 listopada 1993 r. [3] podkreślił skalę zapotrzebowania krajów rozwijających się na pomoc w odbudowie oraz zaproponował stworzenie do tego celu w budżecie ogólnym Wspólnot Europejskich szczególnych ram finansowych wyposażonych w znaczne środki pieniężne;
Parlament Europejski podkreślił potrzebę umieszczenia działań odbudowy w średnio- i długoterminowym planie rozwoju;
Parlament Europejski wskazał ponadto na fakt, że należy nadać wysoki priorytet szybkości i skuteczności pomocy;
organ budżetowy włączył do budżetu pozycje dotyczące finansowania programów odbudowy w Afryce Południowej (B7–3210) oraz działań w zakresie odbudowy i rekonstrukcji w krajach rozwijających się (B7–6410);
powinny zostać ustanowione procedury w celu zarządzania takimi programami i działaniami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota przeprowadza działania w zakresie odbudowy i rekonstrukcji w krajach rozwijających się określonych w ust. 2, które odniosły poważne szkody w wyniku wojen, niepokojów społecznych lub klęsk żywiołowych, przyznając pierwszeństwo krajom najmniej rozwiniętym spośród nich.
Działania te, o ograniczonym czasie trwania, które mają zostać możliwie jak najwcześniej rozpoczęte, co nie może wpłynąć na jakość oszacowania, mają stanowić pomoc w odbudowie sprawnej gospodarki i struktury instytucjonalnej, potrzebnych do przywrócenia stabilności społecznej i politycznej w przedmiotowych krajach oraz zaspokoić potrzeby ogółu dotkniętej ludności.
Działania te powinny stopniowo zastąpić akcję humanitarną i przygotować wznowienie średnioterminowej i długoterminowej pomocy na rzecz rozwoju.
Powinny w szczególności umożliwić uchodźcom, wysiedleńcom i zdemobilizowanym żołnierzom powrót do domu i pomóc całej ludności w powrocie do normalnego życia w jej krajach i regionach pochodzenia.
2.
Kraje mogące korzystać z pomocy przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu, to kraje Afryki, Karaibów i Pacyfiku, kraje basenu Morza Śródziemnego, kraje Ameryki Łacińskiej i Azji oraz rozwijające się kraje Kaukazu i Azji Środkowej.
Artykuł 2
1.
Przy podejmowaniu decyzji o działaniach należy uwzględnić, tak dalece jak to możliwe, istnienie minimalnego poziomu bezpieczeństwa i prawdziwe zaangażowanie w proces transformacji, w którym respektowane są wartości demokratyczne i podstawowe wolności.
2.
Działania objęte niniejszym rozporządzeniem dotyczą w pierwszej kolejności: wznowienia produkcji na trwałych zasadach, odbudowy infrastruktury podstawowej pod względem materialnym i operacyjnym, włączając w to rozminowywanie, reintegrację społeczną, w szczególności uchodźców, wysiedleńców i zdemobilizowanych żołnierzy, oraz przywrócenie niezbędnej w okresie odbudowy struktury instytucjonalnej, w szczególności na poziomie lokalnym.
Artykuł 3
Partnerami do tej współpracy, uprawnionymi do otrzymania pomocy finansowej na mocy niniejszego rozporządzenia, są organizacje regionalne i międzynarodowe, organizacje pozarządowe, krajowe, regionalne i lokalne władze i agencje, Wspólnoty wiejskie oraz publiczne i prywatne instytuty oraz instytucje.
Artykuł 4
1.
Środki, które mają zostać zastosowane w trakcie działań określonych art. 1, obejmują badania, pomoc techniczną, szkolenia lub inne usługi, dostawy oraz prace budowlane, jak również audyt i misje mające na celu ocenę i kontrolę.
2.
Finansowanie przez Wspólnotę może pokrywać zarówno koszty inwestycji, z wyjątkiem zakupu nieruchomości, jak i koszty bieżące (koszty administracyjne, konserwacji i operacyjne włącznie), z uwzględnieniem faktu, iż projekt musi zmierzać do przejęcia kosztów bieżących przez beneficjentów.
3.
Dla każdego działania w ramach współpracy dąży się do finansowego udziału partnerów określonych w art. 3.
Udział ten jest wymagany w ramach możliwości partnerów i zależy od rodzaju działania.
W szczególnych przypadkach, gdy partnerem jest organizacja pozarządowa lub Wspólnota wiejska, można wnieść wkład rzeczowy.
4.
Można poszukiwać możliwości wspólnego finansowania z innymi darczyńcami, w szczególności z Państwami Członkowskimi.
5.
Podejmuje się niezbędne środki w celu podkreślenia wspólnotowego charakteru pomocy udzielanej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
6.
Aby osiągnąć określone w Traktacie cele spójności i komplementarności oraz mając na celu zagwarantowanie optymalnej skuteczności ogółu tych działań, Komisja podejmie wszelkie niezbędne działania koordynujące, w szczególności:
a) stworzenie systemu systematycznej wymiany i analizy informacji o działaniach finansowanych lub przewidzianych do finansowania przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie;
b) koordynację działań na miejscu za pomocą regularnych spotkań i wymiany informacji między przedstawicielami Komisji i Państw Członkowskich w kraju będącym beneficjentem.
7.
Komisja razem z Państwami Członkowskimi może podjąć wszelkie inicjatywy niezbędne do zapewnienia należytej koordynacji z pozostałymi darczyńcami, w szczególności tymi należącymi do systemu Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 5
Pomoc finansowa przewidziana na podstawie niniejszego rozporządzenia jest udzielana w formie dotacji.
Artykuł 6
1.
Komisja ocenia, decyduje i zarządza działaniami objętymi niniejszym rozporządzeniem zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi, w szczególności tymi ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
2.
Przy ocenie projektów i programów uwzględnia się następujące czynniki:
- skuteczność i wykonalność działań,
- aspekty kulturalne, społeczne, dotyczące danej płci oraz środowiska,
- instytucjonalny rozwój niezbędny do osiągnięcia celów projektu,
- doświadczenie zdobyte na podstawie działań tego samego rodzaju.
3.
Decyzje odnoszące się do środków przekraczających 2 miliony ECU dla poszczególnych działań finansowanych na mocy niniejszego rozporządzenia, są podejmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7.
Komisja powiadamia w krótkiej formie określony w art. 7 komitet o wszelkich decyzjach finansowych, które zamierza podjąć w odniesieniu do projektów i programów o wartości poniżej 2 miliony ECU.
Informacje te zostają udostępnione najpóźniej na tydzień przed podjęciem decyzji.
4.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzenia, bez zasięgania opinii komitetu określonego w art. 7, wszelkich dodatkowych zobowiązań, które są niezbędne do pokrycia przewidywanych przekroczeń zakładanych kosztów lub przekroczeń, które w ramach tych środków już miały miejsce, pod warunkiem że przekroczenie lub dodatkowe zapotrzebowanie jest mniejsze lub równe 20 % początkowego zaangażowania ustalonego w decyzji finansowej.
Jeśli dodatkowe zobowiązanie określone w poprzednim akapicie wynosi mniej niż 4 miliony ECU, komitet określony w art. 7 zostaje powiadomiony o decyzji podjętej przez Komisję.
Jeśli wspomniane dodatkowe zobowiązanie wynosi więcej niż 4 miliony ECU, lecz mniej niż 20 %, komitet jest proszony o wydanie opinii.
5.
Wszelkie porozumienia lub umowy finansowe, zawierane na podstawie niniejszego rozporządzenia przewidują, iż Komisja i Trybunał Obrachunkowy przeprowadzają kontrolę na miejscu zgodnie ze zwykłymi procedurami, przewidzianymi przez Komisję na mocy obowiązujących przepisów, w szczególności tymi ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
6.
W przypadku gdy działania są przedmiotem umów finansowych między Wspólnotą a państwami przyjmującymi pomoc, takie umowy przewidują, że podatki, cła i wszelkie inne opłaty na rzecz państwa nie są pokrywane przez Wspólnotę.
7.
Udział w zaproszeniach do składania ofert i udzielaniu zamówień jest otwarty na równych warunkach dla osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich i kraju będącego beneficjentem.
Może on zostać rozszerzony na inne kraje rozwijające się, a w wyjątkowych, należycie uzasadnionych przypadkach, na państwa trzecie.
8.
Dostawy pochodzą z Państw Członkowskich, z kraju będącego beneficjentem lub z innych krajów rozwijających się.
W wyjątkowych wypadkach, kiedy okoliczności to uzasadniają, dostawy mogą pochodzić z innych państw.
Artykuł 7
1.
Komisję wspiera komitet geograficzny.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu miesiąca po przedłożeniu jej powyższego wniosku, wnioskowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 8
W ramach wspólnego posiedzenia komitetów określonych w art. 7 ust. 1, raz do roku ma miejsce wymiana poglądów na podstawie sprawozdania przedstawiciela Komisji o ogólnych wytycznych dla działań, które mają zostać przeprowadzone w następnym roku.
Artykuł 9
Po upływie każdego roku budżetowego Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie podsumowujące działania sfinansowane w ciągu tego roku oraz ocenę wykonania niniejszego rozporządzenia w tym okresie.
Podsumowanie zawiera w szczególności informacje o podmiotach, z którymi zawarto umowy.
Sprawozdanie zawiera również podsumowanie wniosków dotyczących działań szczególnych zawartych w niezależnych ocenach.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie, najpóźniej miesiąc po podjęciu przez nią decyzji, o zatwierdzonych działaniach i projektach, i wskazuje przyznane na nie kwoty, ich rodzaj, kraje będące beneficjentami oraz partnerów.
Artykuł 10
Komisja przeprowadza regularnie oceny działań finansowanych przez Wspólnotę, aby stwierdzić, czy osiągnięte zostały cele działań, oraz aby ustalić wytyczne dotyczące poprawy skuteczności przyszłych działań.
Komisja przedkłada komitetowi określonemu w art. 7 podsumowanie przeprowadzonych ocen, które może on, w razie potrzebny, zbadać.
Sprawozdania oceniające zostają udostępnione wszystkim wnioskującym o to Państwom Członkowskim.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2271/96
z dnia 22 listopada 1996 r.
zabezpieczające przed skutkami eksterytorialnego stosowania ustawodawstwa przyjętego przez państwo trzecie oraz działaniami opartymi na nim lub z niego wynikającymi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 73c, 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: cele Wspólnoty obejmują przyczynianie się do harmonijnego rozwoju handlu światowego oraz do stopniowego znoszenia ograniczeń w handlu międzynarodowym;
Wspólnota dąży do osiągnięcia w najszerszym możliwym zakresie celu polegającego na swobodnym przepływie kapitału pomiędzy Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi, w tym na usuwaniu wszelkich ograniczeń dla inwestycji bezpośrednich, także inwestycji w nieruchomości, prawa przedsiębiorczości, świadczenia usług finansowych lub dopuszczania papierów wartościowych na rynki kapitałowe;
państwo trzecie ustanowiło niektóre przepisy ustawowe, wykonawcze i inne instrumenty prawne mające na celu regulację działalności osób fizycznych i prawnych podlegających jurysdykcji Państwa Członkowskiego;
z tytułu swego eksterytorialnego stosowania takich przepisów ustawowych, wykonawczych i innych instrumentów prawnych naruszają prawo międzynarodowe i utrudniają osiąganie wyżej wymienionych celów;
takie przepisy ustawowe, wykonawcze i inne instrumenty prawne oraz działania na nich oparte lub z nich wynikające mają lub mogą mieć wpływ na ustanowiony porządek prawny i wywierają niekorzystne skutki na interesy Wspólnoty i interesy osób fizycznych i prawnych wykonujących prawa zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską;
w tych wyjątkowych okolicznościach konieczne jest podjęcie działań na szczeblu wspólnotowym celem ochrony ustanowionego porządku prawnego, interesów Wspólnoty i wspomnianych osób fizycznych i prawnych, w szczególności poprzez usunięcie, zneutralizowanie, zablokowanie lub przeciwdziałanie w inny sposób skutkom wspomnianego obcego ustawodawstwa;
wniosek o dostarczenie informacji na mocy niniejszego rozporządzenia nie wyklucza możliwości, aby Państwo Członkowskie zażądało dostarczenia tego samego rodzaju informacji władzom tego Państwa;
Rada przyjęła wspólne działanie 96/668/WPZiB z dnia 22 listopada 1996 r. [2] w celu zapewnienia, by Państwa Członkowskie podejmowały konieczne środki w celu zabezpieczenia interesów osób fizycznych i prawnych, na które wpływ mają wyżej wymienione przepisy prawne i działania na nich oparte, w zakresie w jakim interesy te nie są chronione niniejszym rozporządzeniem;
Komisja w wykonaniu niniejszego rozporządzenia powinna uzyskać pomoc komitetu złożonego z przedstawicieli Państw Członkowskich;
działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są niezbędne do osiągnięcia celów Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;
dla potrzeb przyjęcia niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia Traktat nie przewiduje uprawnień innych poza określonymi w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie zapewnia ochronę i przeciwdziała skutkom eksterytorialnego stosowania przepisów prawnych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, w tym przepisów wykonawczych i innych instrumentów prawnych, jak również opartych na nich lub wynikających z nich działań, jeżeli stosowanie takie ma wpływ na interesy osób wymienionych w art. 11 uczestniczących w handlu międzynarodowym i/lub w przepływie kapitału i związanej z tym działalności handlowej pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi.
Stanowiąc zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu i bez względu na przepisy art. 7 lit. c), Rada może dodać lub wykreślić przepisy prawne z Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W przypadku gdy przepisy prawne określone w Załączniku lub oparte na nich lub wynikające z nich działania mają bezpośredni lub pośredni wpływ na gospodarcze i/lub finansowe interesy jakiejkolwiek osoby określonej w art. 11, osoba taka informuje Komisję w terminie 30 dni od daty, w której otrzymała takie informacje; w zakresie, w jakim dotyczy to interesów osoby prawnej, obowiązek ten spoczywa na członkach zarządu, kierownikach i innych osobach na stanowiskach kierowniczych [3].
Na wniosek Komisji osoba taka dostarcza wszelkie stosowne informacje dla potrzeb niniejszego rozporządzenia zgodnie z wnioskiem Komisji w terminie 30 dni od daty tego wniosku.
Wszelkie informacje składane są Komisji bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwych władz Państw Członkowskich.
Jeżeli informacje są przedstawiane Komisji bezpośrednio, Komisja natychmiast poinformuje właściwe władze Państw Członkowskich, w których osoba dostarczająca te informacje, posiada miejsce zamieszkania lub siedzibę.
Artykuł 3
Wszelkie informacje dostarczone zgodnie z art. 2 będą wykorzystane wyłącznie do celów, w jakich zostały dostarczone.
Informacje o charakterze poufnym lub dostarczone jako poufne będą objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej.
Nie będą ujawniane przez Komisję bez jednoznacznej zgody osoby je dostarczającej.
Przekazywanie takich informacji będzie dozwolone, jeżeli Komisja będzie do tego zobowiązana lub upoważniona, zwłaszcza w związku z postępowaniem prawnym.
Przy przekazywaniu takich informacji należy wziąć pod uwagę słuszne interesy zainteresowanej osoby tak, aby nie zostały ujawnione jej tajemnice handlowe.
Niniejszy artykuł nie wyklucza ujawnienia przez Komisję informacji o charakterze ogólnym.
Ujawnienie takie nie będzie dozwolone, jeżeli jest niezgodne z pierwotnym celem takich informacji.
W razie naruszenia tajemnicy, autor takich informacji będzie upoważniony do uzyskania zobowiązania, iż zostaną one w zależności od sytuacji usunięte, pominięte lub skorygowane.
Artykuł 4
Żadne orzeczenie sądu ani trybunału, ani też żadna decyzja władz administracyjnych spoza Wspólnoty, wprowadzająca w życie w sposób bezpośredni lub pośredni przepisy prawne określone w Załączniku bądź działania na nich oparte bądź z nich wynikające, nie zostanie w żaden sposób uznana ani nie będzie podlegać wykonaniu.
Artykuł 5
Żadna osoba, określona w art. 11, nie zastosuje się bezpośrednio ani za pośrednictwem swego podmiotu zależnego czy innego pośrednika, w sposób aktywny ani w wyniku rozmyślnego uchybienia, do żadnego wymogu czy zakazu obejmującego żądania obcych sądów bezpośrednio lub pośrednio oparte na przepisach prawnych określonych w Załączniku lub z nich wynikających lub związanych z działaniami opartymi na tych przepisach lub z nich wynikających.
Zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 7 i 8 pewne osoby mogą być upoważnione do całkowitego lub częściowego zastosowania się do takich wymogów i zakazów, w zakresie, w jakim brak takiego zastosowania się poważnie naruszyłby interesy ich samych lub Wspólnoty.
Kryteria stosowania niniejszego przepisu zostaną ustalone w trybie określonym w art. 8.
Jeżeli istnieją wystarczające dowody, iż brak zastosowania się wywołałby poważną szkodę dla osoby fizycznej lub prawnej, Komisja niezwłocznie przedłoży Komitetowi, określonym w art. 8, projekt właściwych środków, które będzie należało podjąć zgodnie z warunkami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Każda osoba, określona w art. 11, prowadząca działalność, określoną w art. 1, będzie uprawniona do uzyskania odszkodowania, w tym do zwrotu kosztów prawnych, z tytułu szkód poniesionych przez tę osobę w wyniku zastosowania przepisów prawnych określonych w Załączniku lub w wyniku działań opartych na tych przepisach lub z nich wynikających.
Odszkodowania takiego można dochodzić od osoby fizycznej lub prawnej, lub od każdego innego podmiotu wyrządzającego szkody bądź też od osoby działającej w jego imieniu lub w charakterze pośrednika.
Konwencja Brukselska z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych stosuje się do postępowania i do orzeczeń wydanych na podstawie niniejszego artykułu.
Odszkodowanie można uzyskać na podstawie przepisów sekcji 2-6 tytułu II tej Konwencji, jak również zgodnie z art. 57 ust. 3 Konwencji, w drodze postępowania sądowego wszczętego przed sądami Państwa Członkowskiego, w którym dana osoba, podmiot, osoba działająca w jego imieniu lub w charakterze pośrednika posiada swój majątek.
Bez uszczerbku dla innych dostępnych środków oraz zgodnie z obowiązującym prawem, odszkodowanie takie może przybrać formę konfiskaty i sprzedaży majątku będącego w posiadaniu takich osób, podmiotów, osób działających w ich imieniu lub w charakterze pośredników we Wspólnocie, w tym udziałów danej osoby prawnej posiadającej siedzibę we Wspólnocie.
Artykuł 7
Dla potrzeb wykonania niniejszego rozporządzenia Komisja:
a) poinformuje niezwłocznie i wyczerpująco Parlament Europejski i Radę o skutkach przepisów ustawowych, wykonawczych i innych instrumentów prawnych, oraz wynikających z nich działań wymienionych w art. 1 na podstawie informacji uzyskanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, oraz będzie regularnie składać pełne sprawozdania publiczne w tym zakresie;
b) udzieli upoważnienia zgodnie z warunkami wymienionymi w art. 5, a przy określaniu terminów dostarczenia przez Komitet opinii weźmie w pełni pod uwagę terminy, których muszą przestrzegać osoby będące przedmiotem tego upoważnienia;
c) doda lub wykreśli tam, gdzie to konieczne, odwołania do przepisów wykonawczych i innych instrumentów prawnych wynikających z przepisów prawnych określonych w Załączniku i wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia;
d) opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich zawiadomienie na temat orzeczeń i decyzji, do których zastosowanie mają art. 4 i 6;
e) opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich nazwy i adresy właściwych władz Państw Członkowskich określonych w art. 2.
Artykuł 8
Do celów wykonania art. 7 lit. b) i c) Komisja będzie korzystała z pomocy Komitetu złożonego z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedłoży komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawi swoją opinię na temat tego projektu w terminie, który określi przewodniczący biorąc pod uwagę pilność sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada ma obowiązek podjąć na wniosek Komisji, opinia zostanie przedstawiona przez większość określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich reprezentowanych w komitecie będą ważone w sposób określony w tymże artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie wnioskowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać objęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością
Jeżeli po upływie dwóch tygodni od daty przedłożenia projektu Radzie, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 9
Każde Państwo Członkowskie ustali sankcje, które będą nakładane w przypadku naruszenia odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia.
Sankcje takie muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 10
Komisja i Państwa Członkowskie poinformują się wzajemnie o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia oraz przekażą sobie wszelkie inne istotne informacje dotyczące niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenia stosuje się do:
1. każdej osoby fizycznej mającej stałe miejsce zamieszkania we Wspólnocie [4] oraz będącej obywatelem Państwa Członkowskiego,
2. każdej osoby prawnej z siedzibą we Wspólnocie,
3. każdej osoby fizycznej lub prawnej, określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 4055/86/EWG [5],
4. każdej innej osoby fizycznej mającej stałe miejsce zamieszkania we Wspólnocie, chyba że osoba ta przebywa w kraju, którego jest obywatelem,
5. każdej innej osoby fizycznej we Wspólnocie, w tym jej wód terytorialnych i przestrzeni powietrznej oraz każdego statku powietrznego czy jednostki pływającej pod jurysdykcją lub kontrolą Państwa Członkowskiego, działającej w ramach uprawnień zawodowych.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2304/96
z dnia 29 listopada 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2273/93 określające centra skupu interwencyjnego dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
centra skupu interwencyjnego wymienione są w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2273/93 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2627/95 [4]; Finlandia zażądała zmiany tego Załącznika; żądanie to powinno zostać spełnione;
data otwarcia interwencji w Finlandii zostaje ustalona na dzień 1 listopada;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2273/93, pod "SUOMI", wprowadza się następujące zmiany:
- "Naantali" zastępuje się "Turku",
- "Koria" zastępuje się "Koria-Kouvola".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2315/96
z dnia 25 listopada 1996 r.
ustanawiające na podstawie art. 1 ust. 7 rozporządzenia (EWG) 3030/93 wykaz wyrobów włókienniczych i odzieżowych, które mają zostać włączone do GATT 1994 dnia 1 stycznia 1998 r. oraz zmieniające załącznik X do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 i załącznik II rozporządzenia (WE) nr 3285/94
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając art. 1 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska jest stroną Traktatu ustanawiającego Światową Organizację Handlu [2] (zwaną dalej "WTO"), do którego załączone jest Porozumienie w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych (zwane dalej "ATC");
zgodnie z art. 2 ust. 8 lit. a) i ust. 11 ATC Wspólnota jest zobowiązana z jednej strony do włączenia dnia 1 stycznia 1998 r. do normalnych reguł i środków dyscyplinujących GATT wyrobów, które w roku 1991 stanowiły we Wspólnocie nie mniej niż 17 % całkowitej wielkości przywozu wszystkich wyrobów włókienniczych i odzieżowych podlegających ATC, a z drugiej strony do dnia 1 stycznia 1997 r. zgłosić do Organu Kontrolnego ds. Tekstyliów WTO wykaz takich wyrobów;
przy wyborze włączanych wyrobów Rada wzięła pod uwagę między innymi następujące czynniki: wrażliwość wyrobów dla przemysłu wspólnotowego łącznie i jego składników w poszczególnych regionach, w szczególności mając na uwadze zdolność konkurencyjną i sytuację zatrudnienia, skuteczność ograniczeń ilościowych w odniesieniu do wyrobu, zdolność dostosowania się przemysłu Wspólnoty do wzmożonej konkurencji w przypadku wyrobów objętych obecnie ograniczeniami ilościowymi wobec jednego lub kilku krajów dostawczych, życzenie dostosowania się przemysłu w akceptowalnym tempie w ciągu całego dziesięcioletniego okresu przejściowego, skutki dla konsumentów, skutki dla państw trzecich i okazję do ułatwienia wspólnotowego systemu przywozu wyrobów włókienniczych i odzieżowych;
stanowiska przedstawione przez zainteresowane strony w odpowiedzi na opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] wezwanie Komisji do ich przedstawienia, zostały pod tym względem wzięte pod uwagę;
wykaz wyrobów zamieszony w załączniku X rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 musi zostać zmieniony celem wykreślenia wyrobów, które mają zostać włączone w dniu 1 stycznia 1998 r.;
wykaz wyrobów włókienniczych i odzieżowych podlegających normalnym regułom i środkom dyscyplinującym GATT zamieszczony w załączniku II do rozporządzenia Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [4] musi zostać zmieniony celem wpisania od dnia 1 stycznia 1998 r. wyrobów, które mają zostać włączone do ogólnych reguł GATT,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Towary, które mają zostać włączone do normalnych reguł GATT 1994 od dnia 1 stycznia 1998 r., są wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Załącznik X do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zastępuje się od dnia 1 stycznia 1998 r.
Załącznikiem zamieszczonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
3.
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 3285/94 zastępuje się od dnia 1 stycznia 1998 r.
Załącznikiem zamieszczonym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2325/96
z dnia 4 grudnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1598/95 i (WE) nr 1600/95 w wyniku zmiany Nomenklatury Scalonej w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 15 ust. 4, art. 16 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1734/96 z dnia 9 września 1996 r., zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], wprowadza zmiany w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych, począwszy od dnia 1 stycznia 1997 r.;
powinny być zmienione następujące rozporządzenia, na które mają wpływ zmiany wspomnianych podpozycji kodów CN:
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1598/95 z dnia 30 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących dodatkowych należności przywozowych w sektorze mleka i przetworów mlecznych [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1756/96 [5],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1600/95 z dnia 30 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu i otwarcia kontyngentów taryfowych na mleko i przetwory mleczne [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1170/96 [7];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1598/95 wprowadza się następujące zmiany:
- kody CN 04069007, 04069008 i 04069009 zastępuje się odpowiednio kodami CN 04069013, 04069015 i 04069017,
- skreśla się kody CN 04069012, 04069014 i 04069016 oraz informacje ich dotyczące.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1600/95 wprowadza się następujące zmiany:
- w załączniku II:
- pod numerem porządkowym 40 kody CN 04069007 i 04069012 zastępuje się kodem CN 04069013,
- pod numerem porządkowym 41 kody CN 04069008 i 04069014 zastępuje się kodem CN 04069015,
- pod numerem porządkowym 47 kody CN 04069009 i 04069016 zastępuje się kodem CN 04069017;
- w załączniku IV numer porządkowy 4 kody CN ex04069007, ex04069008 i ex04069009 zastępuje się odpowiednio kodami CN ex04069013, ex04069015 i ex04069017,
- w załączniku VI lit. B kody CN ex04069007, ex04069008 i ex04069009 zastępuje się odpowiednio kodami CN ex04069013, ex04069015 i ex04069017,
- w załączniku VII, w części tabeli odnoszącej się do Szwajcarii, kody CN ex04069007, ex04069008 i ex04069009 zastępuje się odpowiednio kodami CN ex04069013, ex04069015 i ex04069017.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2331/96
z dnia 2 grudnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy rozporządzenia (WE) nr 384/96 [3] Rada przyjęła wspólne przepisy dotyczące ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej;
artykuł 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 384/96 przewiduje ograniczoną liczbę poprawek, jakie można wziąć pod uwagę przy ustalaniu wartości normalnej i cen eksportowych, zanim są one porównane w celu ustalenia, czy istnieje dumping; możliwe jest, że różnice w kosztach zbytu, z wyjątkiem tych wymienionych we wspomnianym rozporządzeniu, mogą w pewnych okolicznościach wpływać na porównywalność cen, w związku z czym należy wyeliminować wyłączny charakter wspomnianego przepisu w stosunku do dostosowań;
właściwe jest sprecyzowanie wymagań dotyczących dostosowania różnic w poziomach handlu, gdy na danym rynku nie ma informacji na temat oddziaływania ceny na dwa poziomy handlu, a także ustanowienie przepisów mających na celu dostosowanie podziału kosztów między różnymi poziomami handlu na rynku krajowym kraju wywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 384/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) litera d) otrzymuje brzmienie:
"d) Poziom handlu
i) Dokonuje się dostosowania z tytułu różnic w poziomach handlu, w tym różnic spowodowanych sprzedażą OEM (Original Equipment Manufacturer), jeżeli w sieci dystrybucji na obydwu rynkach zostanie wykazane, że cena eksportowa, w tym konstruowana cena eksportowa, występuje na innym poziomie handlowym niż wartość normalna, zaś różnica wpływa na porównywalność ceny, co odzwierciedlają stałe i znaczące różnice funkcji i cen sprzedawcy na różnych poziomach handlu na rynku wewnętrznym kraju wywozu.
Kwota dostosowania opiera się na wartości rynkowej różnic;
ii) niemniej jednak, w okolicznościach nieprzewidzianych w i), w przypadku gdy niemożliwe jest ilościowe określenie różnicy w poziomie handlu, wskutek braku odnośnych poziomów na rynkach krajowych krajów wywozu lub gdy jasno wykazano, iż niektóre funkcje są wyraźnie powiązane z poziomami handlu, które nie są wykorzystywane do porównania, można dokonać specjalnego dostosowania.";
2) dodaje się lit. k) w brzmieniu:
"k) Inne czynniki
Dostosowania można również dokonać z tytułu różnic czynników, nieprzewidzianych w lit. a)–j), jeżeli zostanie wykazane, że wpływają one na porównywalność cen, stosownie do wymagań niniejszego ustępu, w szczególności gdy zostanie wykazane, że klienci płacą różne ceny na rynku krajowym wskutek różnicy tych czynników."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do postępowania wszczętego po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2333/96
z dnia 5 grudnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2051/96 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu wołowiny i cielęciny, które mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w Kanadzie i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1445/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2222/96 [2], w szczególności jego art. 9 i 13,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2051/96 [3] ustanawia niektóre szczegółowe zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu wołowiny i cielęciny do Kanady, w szczególności przez zapewnienie kwartalnego zarządzania świadectwami; w świetle kanadyjskich zasad wdrażania kontyngentów taryfowych (WTO) dla wołowiny, należy zmienić niektóre przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2051/96 i (WE) nr 1445/95 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2051/96;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2051/96 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia niektóre szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do wywozu do Kanady 5000 ton wołowiny i cielęciny w roku kalendarzowym pochodzącej ze Wspólnoty, świeżej, schłodzonej lub mrożonej, kwalifikującej się do szczególnego traktowania"
Artykuł 2
W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1445/95 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 12a ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Wnioski o wydanie zezwolenia mogą być składane tylko w ciągu pierwszych pięciu dni każdego miesiąca.";
2. w art. 12a ust. 8 zdanie ostatnie wyraz "kwartał" zastępuje się wyrazem "miesiąc";
3. w art. 12a ust. 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Zezwolenia wydaje się najpóźniej do dwudziestego pierwszego dnia każdego miesiąca"
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2338/96
z dnia 5 grudnia 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1734/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2369/96
z dnia 12 grudnia 1996 r.
otwierające i określające zarządzanie kontyngentem taryfowym Wspólnoty w wysokości 10000 ton ziaren owsa obrobionych w inny sposób, oznaczonych kodami CN 11042292 i 11042299
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na Liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.
6 [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: do celów WTO Wspólnota zobowiązała się utworzyć kontyngent taryfowy o zerowej stawce celnej w wysokości 10000 ton ziaren owsa obrobionych w inny sposób, oznaczonych kodami CN 11042292 i 11042299 na każdy rok gospodarczy, począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r.;
przywóz ten wymaga przedstawienia pozwolenia na przywóz; powinny zostać określone zasady regulujące wydawanie takich pozwoleń;
właściwe zarządzanie przywozem wymaga ustalenia systemu zabezpieczeń; ze względu na prawdopodobieństwo spekulacji nieodłącznej dla tego systemu, związanej ze zwolnieniem z cła, dostęp od omawianego przywozu powinien być ograniczony do tych podmiotów gospodarczych, które wniosły zabezpieczenie przy przywozie, które przedstawią dowód, że zajmowały się działalnością gospodarczą w sektorze zbożowym przez co najmniej 12 miesięcy i które są zarejestrowane w Państwie Członkowskim, w którym złożono wniosek;
przepisy szczegółowe dotyczące organizacji przywozu, w szczególności te dotyczące powiadomień dotyczących wniosków o pozwolenia na przywóz, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W każdym roku gospodarczym, na przywóz 10000 ton ziaren owsa obrobionych w inny sposób, określonych kodami CN 11042292 i 11042299, korzystający z zerowej stawki należności przywozowych, musi być przedłożone pozwolenie na przywóz wydane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w roku gospodarczym 1995/96 maksymalna ilość, jaka ma zostać przywieziona wynosi 5000 ton.
Artykuł 2
1.
Wniosek o pozwolenie na przywóz w odniesieniu do ilości określonych w art. 1 jest dopuszczalny przy zachowaniu następujących warunków:
a) wniosek odnosi się do maksymalnie 350 ton przywożonego owsa;
b) w przypadku złożenia wniosku przez agenta, zawiera nazwę i adres podmiotu gospodarczego;
c) do wniosku dołączane są:
- dowód, że wnioskodawca jest osobą fizyczną lub osobą prawną, która prowadziła działalność gospodarczą w sektorze zbożowym, przez co najmniej 12 miesięcy i jest zarejestrowana w Państwie Członkowskim, w którym został złożony wniosek,
- dowód wniesienia właściwemu organowi danego Państwa Członkowskiego zabezpieczenia wynoszącego 5 ECU za każdą tonę, służącego potwierdzeniu dobrej wiary wnioskodawcy,
- pisemne oświadczenie wnioskodawcy poświadczające, że złożył on tylko jeden wniosek.
W przypadku gdy wnioskodawca złoży więcej niż jeden wniosek o pozwolenie na przywóz w odniesieniu do tego samego produktu, wszystkie takie wnioski są niedopuszczalne.
Jednakże wnioski o pozwolenia na przywóz ziarna owsa obrobionego w inny sposób, złożone między dniem 1 stycznia 1996 r. a datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, są uważane za złożone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
W tym celu Państwa Członkowskie przesyłają Komisji teleksem, faksem lub telegramem w ciągu 15 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia informacje, co do ilości określonych we wnioskach o pozwolenia na przywóz ziarna owsa obrobionego w inny sposób, oznaczonego kodami CN określonymi w art. 1 złożonych w tym okresie.
Na podstawie ilości, o których powiadomiono w ten sposób, Komisja zastosuje w razie potrzeby art. 3 ust. 3 akapit drugi.
2.
Wniosek nie może zostać wycofany.
Artykuł 3
1.
Wnioski o pozwolenie na przywóz ziarna owsa obrobionego w inny sposób, oznaczonego kodami CN 11042292 i 11042299 przedkładane są właściwemu organowi każdego Państwa Członkowskiego w drugi roboczy poniedziałek każdego miesiąca do godz. 13.00 (czasu brukselskiego).
W tym celu dostępna będzie ilość 1000 ton w każdym miesiącu, dopóki ilości określone w art. 1 nie zostaną wykorzystane.
Ilości niewykorzystane w ciągu jednego miesiąca są przenoszone na następny miesiąc do końca każdego roku gospodarczego.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, zgodnie ze wzorem ustalonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, teleksem, faksem lub telegramem, w ciągu dwóch dni roboczych od ostatecznego terminu do składania wniosków o:
- liczbie złożonych dopuszczalnych wniosków nawet, gdy liczba ta wynosi zero,
- ilości owsa, w odniesieniu do której złożono wnioski o pozwolenia,
- nazwach/nazwiskach i adresach wnioskodawców.
3.
W ciągu trzech dni roboczych od upływu terminu wyznaczonego na powiadomienie określone w ust. 2, Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o tym, czy pozwolenia mogą zostać wydane na całkowite wnioskowane ilości w odniesieniu do każdego produktu.
Gdy ilość taka przekracza ilość produktu, która ma być przywieziona w rozpatrywanym okresie, Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o obniżeniu lub obniżeniach, które będą one musiały zastosować podczas wydawania pozwolenia w stosunku do wnioskowanych ilości.
Jeśli wnioski o pozwolenia na przywóz złożone między dniem 1 stycznia 1996 r. a datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz pozwolenia wydane w tym samym okresie, o których powiadomiono Komisję zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit drugi, przekraczają ilość określoną w art. 1, Komisja stosuje współczynnik redukcji w stosunku do ilości, do których odnoszą się te wnioski lub pozwolenia.
W przypadku pozwoleń już wydanych, wynikająca ilość zostaje pomnożona przez obniżone cło określone w art. 1, a pozostała ilość do ilości, na którą wydano licencję będzie podlegać należnościom przywozowym, obowiązującym w dniu zakończenia formalności celnych.
Organ odpowiedzialny za wydanie pozwolenia na przywóz w Państwie Członkowskim wydającym te licencje wyda, na wniosek danego podmiotu gospodarczego, świadectwo zgodnie ze wzorem określonym w załączniku II, określające ilość kwalifikującą się do zwrotu cła zgodnie z art. 880 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [4].
Dany podmiot gospodarczy może na mocy tego świadectwa zwrócić się do urzędu celnego, w którym doszło lub dojdzie do dopuszczenia produktu do swobodnego obrotu, o zwrot już zapłaconego cła zgodnie z art. 877–881 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
4.
Pozwolenia na przywóz są wydawane tak szybko jak to możliwe po określonym w ust. 3 powiadomieniu Państw Członkowskich przez Komisję, a w każdym razie w ciągu trzech dni roboczych.
Bez względu na przepisy art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [5] okres ważności licencji dotyczących ziarna owsa obrobionego w inny sposób wydanych w ramach niniejszego kontyngentu będzie wynosić 45 dni.
Artykuł 4
Pozwolenie na przywóz zawiera następujące wpisy i podlega następującym warunkom:
- w rubrykach 7 i 8 wymienia się odpowiednio kraj wysyłki oraz kraj pochodzenia danego produktu,
- w rubrykach 7 i 8 wpis "tak" musi być zaznaczony krzyżykiem,
- bez względu na przepisy art. 8 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [6] ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekroczyć tej wskazanej w rubrykach 17 i 18 i dlatego też w rubryce 19 musi zostać wpisana cyfra 0,
- w rubryce 20 dokonuje się jednego z następujących wpisów:
- Reglamento (CE) no 2369/96
- Forordning (EF) nr 2369/96
- Verordnung (EG) Nr 2369/96
- Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
2369/96
- Regulation (EC) No 2369/96
- Règlement (CE) no 2369/96
- Regolamento (CE) n. 2369/96
- Verordening (EG) nr 2369/96
- Regulamento (CE) n.o. 2369/96
- Asetus (EY) N:o 2369/96
- Förordning (EG) nr 2369/96,
- w rubryce 24 dokonuje się jednego z następujących wpisów:
- Derecho cero.
Contingente arancelario de granos de avena trabajados de otra forma de los códigos NC 11042292 y 11042299
- Toldfritagelse.
Toldkontingent for havrekerner, bearbejdet på anden måde, i KN-kode 11042292 og 11042299
- Nullsatz.
Zollkontingent für anders bearbeiteten Hafer der KN-Codes 11042292 und 11042299
- Δασμός μηδέν.
Δασμολογική ποσόστωση σπόρων βρώμης αλλιώς επεξεργασμένων των κωδικών ΣΟ 11042292 και 11042299
- Zero duty.
Tariff quota for oats grains otherwise worked falling within CN codes 11042292 and 11042299
- Droit zéro.
Contingent tarifaire de grains d'avoine autrement travaillés des codes NC 11042292 et 11042299
- Dazio zero.
Contingente tariffario di cereali di avena altrimenti lavorati dei codici NC 11042292 e 11042299
- Nulrecht.
Tariefcontingent voor op andere wijze bewerkte haver van de GN-codes 11042292 en 11042299
- Direito igual a zero.
Contingente pautal de grãos de aveia trabalhados de outro modo, dos códigos NC 11042292 e 11042299
- Tulliton.
CN-koodeihin 11042292 ja 11042299 kuuluvien muulla tavoin käsiteltyjen kauranjyvien kiintiö
- Tullsats 0.
Tullkvot för korn av havre bearbetad på annat sätt med KN-nummer 11042292 och 11042299.
- bez względu na rozporządzenie (EWG) nr 3719/88 praw wynikających z pozwolenia na przywóz nie można przenosić.
Artykuł 5
Zabezpieczenie potwierdzające dobrą wiarę, określone w art. 2 ust. 1 lit. c) tiret drugie, zostaje zwolnione przy wydaniu pozwolenia.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję teleksem, faksem lub telegramem:
a) w ciągu dwóch dni roboczych od wydania pozwolenia, o ilości każdego produktu, w odniesieniu do których wydane zostało pozwolenie, datach wydania, krajach pochodzenia i wysyłki produktu oraz nazwach/nazwiskach i adresach posiadaczy pozwoleń, oraz
b) najpóźniej ostatniego dnia roboczego każdego miesiąca następującego po tym, w którym dopuszczono produkt do swobodnego obrotu, o szczegółach określonych w lit. a) i ilości produktu dopuszczonej do swobodnego obrotu w podziale według kraju pochodzenia.
2.
Przekazywanie informacji określonych w ust. 1 jest obowiązkowe nawet, jeśli nie został złożony wniosek, nie wydano pozwolenia, a przywóz nie miał miejsca.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/96
z dnia 13 grudnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3223/94 w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1363/95 [2], w szczególności jego art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1890/96 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw;
artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 3223/94 przewiduje zaprzestanie stosowania standardowych wartości celnych w przywozie, jeżeli średnia cena reprezentatywna nie została przekazana Komisji przez siedem kolejnych dni; jeżeli jednak na podstawie tych przepisów do danego produktu nie stosuje się standardowej wartości celnej w przywozie, należy wprowadzić przepis stanowiący, że standardowa wartość celna w przywozie stosowana w odniesieniu do tego produktu jest równa ostatniej obowiązującej średniej standardowych wartości; należy także jednoznacznie wyjaśnić, że stosowanie ostatniej wartości jednostkowej jako standardowej wartości celnej w przywozie w rozumieniu art. 173–176 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2153/96 [6], ma ograniczać się do początku każdego okresu stosowania określonego w Załączniku do tego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 3223/94 otrzymują brzmienie:
"4.
W trakcie okresów stosowania wymienionych w części A Załącznika standardowe wartości celne w przywozie pozostają stosowane, o ile nie są zmienione.
Jednakże przestają one obowiązywać w przypadku niepowiadomienia Komisji o średniej cenie reprezentatywnej przez siedem kolejnych dni rynkowych.
Jeżeli na podstawie akapitu pierwszego do danego produktu nie stosuje się żadnej standardowej wartości celnej w przywozie, standardowa wartość celna w przywozie stosowana w odniesieniu do tego produktu jest równa ostatniej średniej standardowej wartości celnej w przywozie.
5.
Nie naruszając ust. 1, z mocą od pierwszego dnia okresów stosowania określonych w części A Załącznika, w przypadku gdy obliczenie standardowej wartości celnej w przywozie nie było możliwe, standardowa wartość celna w przywozie stosowana w odniesieniu do produktu równa jest ostatniej wartości jednostkowej stosowanej w odniesieniu do tego produktu w rozumieniu art. 173–176 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2382/96/WE
z dnia 9 grudnia 1996 r.
uchylające rozporządzenia (EWG) nr 990/93 i (WE) nr 2471/94 i dotyczące zakończenia ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Federacyjną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą), Obszarami Chronionymi Organizacji Narodów Zjednoczonych w Republice Chorwacji oraz obszarami Republiki Bośni i Hercegowiny pozostającymi pod kontrolą sił Serbów Bośniackich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 73g i art. 228a,
uwzględniając wspólne stanowisko nr 96/708/WPZiB z dnia 9 grudnia 1996 r., określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące zakończenia ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Federacyjną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą), Obszarami Chronionymi Organizacji Narodów Zjednoczonych w Republice Chorwacji oraz obszarami Republiki Bośni i Hercegowiny pozostającymi pod kontrolą sił Serbów Bośniackich [1] przyjętego rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1074 (1996),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych postanowiła w drodze rezolucji nr 1074 (1996) uchylić środki wprowadzone na mocy rezolucji nr 757 (1992), 787 (1992), 820 (1993), 942 (1994), 943 (1994), 988 (1995), 992 (1995), 1003 (1995) i 1015 (1995) zgodnie z ust. 4 rezolucji nr 1022 (1995);
w tych okolicznościach, rozporządzenia nr 990/93/EWG [2] i nr 2471/94/WE [3] powinny zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenia (EWG) nr 990/93 i (WE) nr 2471/94 tracą moc.
Artykuł 2
Wszelkie aktywa i fundusze, które zostały wcześniej skonfiskowane lub zamrożone na mocy rozporządzeń (EWG) nr 990/93 i (WE) nr 2471/94, mogą zostać zwolnione przez Państwa Członkowskie zgodnie z prawem pod warunkiem że wszelkie takie aktywa będące przedmiotem jakichkolwiek roszczeń, zastawów, orzeczeń sądowych lub obciążeń, bądź będące aktywami osoby, spółki prawa cywilnego, spółki prawa handlowego lub innego podmiotu, który został uznany lub może być uznany za niewypłacalny zgodnie z przepisami prawa i zasadami rachunkowości obowiązującymi w danym Państwie Członkowskim, pozostają zamrożone lub skonfiskowane do czasu ich zwolnienia zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w tym zakresie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2386/96
z dnia 16 grudnia 1996 r.
stosujące rozporządzenie Rady (WE) nr 736/96 z dnia 22 kwietnia 1996 r. w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych stanowiących przedmiot zainteresowania Wspólnoty w sektorach ropy naftowej, gazu ziemnego i energii elektrycznej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 736/96 z dnia 22 kwietnia 1996 r. w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych stanowiących przedmiot zainteresowania Wspólnoty w sektorach ropy naftowej, gazu ziemnego i energii elektrycznej [1], w szczególności jego art. 2.2,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2.2 rozporządzenia (WE) nr 736/96 stanowi, że Komisja może w granicach przewidzianych w powyższym rozporządzeniu i jego załącznikach przyjąć przepisy wykonawcze dotyczące formy, treści i innych szczegółów informacji przewidzianych w art. 1 powyższego rozporządzenia;
w celu uproszczenia na poziomie technicznym systemu informacji oraz w celu zebrania porównywalnych danych należy unormować zgłoszenia przez Państwa Członkowskie, a w niektórych przypadkach przedsiębiorstwa, za pomocą kwestionariuszy służących za wzór odnośnie do formy i treści takich zgłoszeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgłoszenia określone w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 736/96 powinny być sporządzone zgodnie ze wzorem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2398/96
z dnia 12 grudnia 1996 r.
otwierające kontyngent taryfowy na mięso indycze pochodzące i przywożone z Izraela, przewidziany w Układzie o Stowarzyszeniu oraz Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską a jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Państwem Izrael z drugiej strony, został podpisany w Brukseli w dniu 20 listopada 1995 r.;
do czasu wejścia w życie Umowy jej przepisy dotyczące handlu były stosowane na mocy Umowy przejściowej dotyczącej handlu i spraw związanych z handlem, między Wspólnotą Europejską i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali z jednej strony, a Państwem Izrael z drugiej strony, zatwierdzonego decyzją 96/206/EWWiS, WE Rady i Komisji [1]; wspomnianą Umowę przejściową podpisano w dniu 18 grudnia 1995 r. i weszła ona w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.;
protokół 1 do wyżej wspomnianych umów przewiduje obniżenie szczególnej stawki celnej mającej zastosowanie do przywozu do Wspólnoty mięsa indyczego pochodzącego i przywożonego z Izraela w odniesieniu do ilości 1400 ton;
należy przyznawać kontyngenty na okresy roczne począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r. i należy przyjąć środki konieczne do administrowania nimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Otwiera się kontyngent taryfowy na przywóz mięsa indyczego pochodzącego i przywożonego z Izraela w granicach rocznej wielkości 1400 ton.
Szczególne stawki celne mające zastosowanie do mięsa indyczego przywożonego w ramach tego kontyngentu, do którego odnoszą się niżej wskazane kody CN, wynoszą:
02072510: 170 ECU/tonę
02072590: 186 ECU/tonę
02072730: 134 ECU/tonę
02072740: 93 ECU/tonę
02072750: 339 ECU/tonę
02072760: 127 ECU/tonę
02072770: 230 ECU/tonę
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2400/96
z dnia 17 grudnia 1996 r.
w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Państwa Członkowskie przekazały Komisji wnioski w sprawie rejestracji niektórych nazw jako oznaczeń geograficznych lub nazw pochodzenia;
zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski te są zgodne z rozporządzeniem, a w szczególności zawierają wszystkie szczegóły przewidziane w jego art. 4;
nie przekazano do Komisji żadnej deklaracji sprzeciwu w rozumieniu art. 7 rozporządzenia, na skutek publikacji danych nazw w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2];
w rezultacie omawiane nazwy mogą zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" i dlatego są chronione w obrębie całej Wspólnoty jako oznaczenia geograficzne lub nazwy pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym wpisuje się do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia jako chronione oznaczenia geograficzne (PGI) lub chronione nazwy pochodzenia (PDO), zgodnie z przepisami art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2402/96
z dnia 17 grudnia 1996 r.
otwierające i określające zarządzanie niektórymi rocznymi kontyngentami taryfowymi na słodkie ziemniaki i skrobię z manioku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
uwzględniając decyzję Rady 96/317/WE z dnia 13 maja 1996 r. dotyczącą podsumowania wyników konsultacji prowadzonych z Tajlandią na mocy art. XXIII GATT [2],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja 96/317/WE z dnia 13 maja 1996 r. dostosowała uzgodnienia dotyczące przywozu skrobi z manioku o kodzie CN 11081400, ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3015/95 z dnia 19 grudnia 1995 r. otwierającym i przewidującym zarządzanie niektórymi kontyngentami na przywóz słodkich ziemniaków i skrobi z manioku, przeznaczonych do niektórych zastosowań w 1996 r.
[3]; rozporządzenie to zostało zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/96 [4];
Wspólnota zobowiązała się w wielostronnych negocjacjach handlowych w Światowej Organizacji Handlu do otworzenia dwóch rocznych bezcłowych kontyngentów taryfowych na produkty o kodzie CN 07142090 dla Chińskiej Republiki Ludowej i odpowiednio innych krajów oraz dwóch kontyngentów taryfowych na skrobię z manioku o kodzie CN 11081400 dla niektórych zastosowań;
powinny być podjęte działania w celu otworzenia w 1997 r. i w latach następnych przedmiotowych rocznych kontyngentów taryfowych na słodkie ziemniaki i skrobię z manioku i w celu ustanowienia właściwych zasad zarządzania nimi; należy przyjąć odpowiednie przepisy rozporządzenia (WE) nr 3015/95 zmienione następującą decyzją 96/317/WE;
w celu zapewnienia, że kontyngenty są dobrze zarządzane, w szczególności, że ilości ustanowione na każdy rok nie są przekroczone, muszą zostać przyjęte przepisy szczególne w sprawie składania wniosków i wydawania pozwoleń, nieuzupełniające ani nieodstępujące od przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2350/96 [6];
konieczne jest odróżnienie słodkich ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi od tych do innego użytku; należy określić sposób prezentacji i pakowania słodkich ziemniaków o kodzie CN 07142010 przeznaczonych do spożycia przez ludzi, a produkty niespełniające kryteriów prezentacji i opakowania powinny być włączone do kodu CN 07142090;
zasady zarządzania i nadzoru zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 3015/95, dotyczące przywozu między dniem 1 stycznia a dniem 31 grudnia 1996 r., powinny być utrzymane, w szczególności warunek, że dokument wywozowy wydany przez organy chińskie lub na ich odpowiedzialność należy okazać w odniesieniu do towarów pochodzących z Chin;
w celu wyliczenia skrobi z manioku należy przyjąć nowe zobowiązanie Wspólnoty, z decyzji 96/317/WE, aby otworzyć dodatkowy autonomiczny roczny kontyngent na 10500 ton, z których 10000 ton rezerwowane jest dla Królestwa Tajlandii; na warunkach uzgodnionych z Tajlandią rezygnuje się z uprzednio wprowadzonych wymogów dotyczących końcowego przeznaczenia; wymaga się, aby skrobi z manioku przywożonej z Tajlandii w ramach zarezerwowanych dla niej ilości towarzyszyło świadectwo wywozowe wydane przez właściwe organy tajlandzkie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 stycznia 1997 r. otwiera się:
1) roczny bezcłowy kontyngent taryfowy na przywóz do Wspólnoty 5000 ton słodkich ziemniaków, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, o kodzie CN 07142090, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej;
2) roczny bezcłowy kontyngent taryfowy na przywóz do Wspólnoty 600000 ton słodkich ziemniaków, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, o kodzie CN 07142090, pochodzących z państw trzecich innych niż Chińskiej Republiki Ludowej;
3) roczny kontyngent taryfowy na przywóz do Wspólnoty 10000 ton skrobi z manioku o kodzie CN 11081400 z zastosowaniem stawki celnej równej obowiązującej stawce KNU, minus 100 ECU na tonę;
4) dodatkowy, autonomiczny roczny kontyngent taryfowy na przywóz do Wspólnoty 10500 ton skrobi z manioku o kodzie CN 11081400 z zastosowaniem stawki celnej równej obowiązującej stawce KNU, minus 100 ECU na tonę; 10000 ton z tej ilości rezerwuje się dla Królestwa Tajlandii.
TYTUŁ I
Słodkie ziemniaki przeznaczone do niektórych zastosowań
Artykuł 2
1.
Pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów wskazanych w art. 1 ust. 1 i ust. 2 wydaje się zgodnie z warunkami tego tytułu.
2.
Do celów kodu CN 07142010 słodkie ziemniaki przeznaczone do spożycia przez ludzi muszą być świeże, całe słodkie ziemniaki są zapakowane w bezpośrednie opakowania w chwili dopełniania formalności celnych w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Przepisów tego tytułu nie stosuje się w zakresie dopuszczenia do swobodnego obrotu słodkich ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi, jak określono powyżej.
Artykuł 3
Wnioski o pozwolenia mogą być składane za pośrednictwem właściwych organów Państwa Członkowskiego we wtorki lub, jeżeli to nie jest dzień roboczy, w pierwszym następującym po nim dniu, do godziny 13 (czasu brukselskiego).
Artykuł 4
1.
Wnioski o pozwolenia i pozwolenia wskazują kraj pochodzenia w polu 8.
Pozwolenie zawiera zobowiązanie do przywozu z tego kraju.
Wnioski o pozwolenia w odniesieniu do produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej są niedopuszczalne, jeżeli nie jest dołączony oryginał (w niebieskim kolorze) dokumentu wywozowego wydany przez rząd Chińskiej Republiki Ludowej lub, na jego odpowiedzialność, wystawionego zgodnie ze wzorem podanym w załączniku I.
2.
Pozwolenia posiadają jeden z następujących wpisów w polu 24:
- Exención del derecho de aduana [artículo 4 del Reglamento (CE) no 2402/96]
- Fritagelse for toldsatser (artikel 4 i forordning (EF) nr. 2402/96)
- Zollfrei (Artikel 4 der Verordnung (EG) Nr. 2402/96)
- Απαλλαγή από τον τελωνειακό δασμό [άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
2402/96]
- Exemption from customs duty (Article 4 of Regulation (EC) No 2402/96)
- Exemption du droit de douane [article 4 du règlement (CE) no 2402/96]
- Esenzione dal dazio doganale [articolo 4 del regolamento (CE) n. 2402/96]
- Vrijgesteld van douanerecht (artikel 4 van Verordening (EG) nr. 2402/96)
- Isenção de direito aduaneiro [artigo 4.o do Regulamento (CE) n.o 2402/96]
- Tullivapaa (asetuksen (EY) N:o 2402/96 4 artikla)
- Tullfri (artikel 4 förordning (EG) nr 2402/96).
Artykuł 5
1. Nie stosuje się art. 5 ust. 1 tiret czwarte rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
2.
Jednakże w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 ilości dopuszczone do swobodnego obrotu nie mogą przekroczyć tej wskazanej w polu 10 i 11 pozwolenia.
W związku z tym w polu 22 jest wprowadzona cyfra "0".
3.
Stosuje się art. 33 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Artykuł 6
Zabezpieczenie związane z pozwoleniem na przywóz wynosi 20 ECU za tonę.
Artykuł 7
Do godziny 17 (czasu brukselskiego) dnia roboczego następującego po dniu ustalonym w art. 3 dla składania wniosków Państwo Członkowskie przekazuje Komisji następujące szczegóły dotyczące wniosków:
- nazwę składającego wniosek,
- wnioskowane ilości,
- pochodzenie produktów,
- numer dokumentu wywozowego i nazwę statku w odniesieniu do produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
Artykuł 8
1.
Komisja powiadomi Państwo Członkowskie przy użyciu teleksu lub faksu, w jakim zakresie wnioski mogą być rozpatrzone.
Jeśli wnioskowane ilości przekraczają te dostępne, Komisja ustanowi jednolitą obniżkę procentową i powiadomi o niej.
Pozwolenia wydaje się, uwzględniając limity kontyngentów wskazanych w art. 1 ust. 1 i 2.
2.
Po otrzymaniu powiadomienia Komisji Państwo Członkowskie może wydać pozwolenie.
Pozwolenia są ważne na całym obszarze Wspólnoty od dnia wydania do końca czwartego miesiąca następującego po tym dniu.
TYTUŁ II
Skrobia z manioku
Artykuł 9
Wnioski o pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów wskazanych w art. 1 ust. 3 i 4 mogą być składane za pośrednictwem właściwych organów Państwa Członkowskiego we wtorki lub, jeżeli to nie jest dzień roboczy, w pierwszym następującym po nim dniu, do godziny 13 (czasu brukselskiego).
Wnioski nie mogą dotyczyć ilości większej niż 1000 ton na wnioskodawcę działającego we własnym imieniu.
Artykuł 10
1.
Wnioski o pozwolenia i pozwolenia powinny posiadać następujący wpis w polu 24:
"Cło na przywóz obniżone o 100 ECU na tonę (rozporządzenie (WE) nr 2402/96)"
.
2. Jeśli wniosek dotyczy skrobi pochodzącej z Tajlandii, wywożonej w ramach zarezerwowanej ilości 10000 ton, wskazanej w art. 1 ust. 4, musi mu towarzyszyć świadectwo wywozowe wydane zgodnie ze wzorem podanym w załączniku II, sporządzone w języku angielskim i dostarczonym przez właściwe organy tajlandzkie, np. Ministerstwo Handlu, Departament Handlu Zagranicznego.
Wnioski i pozwolenia posiadają wpis "Pochodzenie: Tajlandia" w polu 8.
Artykuł 11
Stosuje się powyższe art. 5 i 6.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie przekazują do Komisji do godziny 13 (czasu brukselskiego) w dniu następującym po dniu ustanowionym w art. 9 dla składania wniosków następujące szczegóły dotyczące wniosków:
- nazwę składającego wniosek,
- wnioskowane ilości,
- kraj pochodzenia w przypadku skrobi pochodzącej z Tajlandii objętej tajlandzkim świadectwem wywozowym.
Artykuł 13
1.
Komisja powiadomi Państwo Członkowskie przy użyciu teleksu lub faksu, w jakim zakresie wnioski mogą być rozpatrzone.
Jeśli wnioskowane ilości przekraczają te dostępne, Komisja ustanowi jednolitą obniżkę procentową i powiadomi o niej.
2.
Po otrzymaniu powiadomienia Komisji Państwo Członkowskie może wydać pozwolenie.
Pozwolenia są ważne na całym obszarze Wspólnoty od danego dnia wydania do końca trzeciego miesiąca następującego po nim.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2406/96
z dnia 26 listopada 1996 r.
ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie organizacji wspólnego rynku w zakresie produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3;
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: wspólne normy handlowe dotyczące niektórych gatunków ryb zostały określone przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 103/76 [2], a w odniesieniu do niektórych gatunków skorupiaków przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 104/86 [3]; powyższe rozporządzenia powinny zostać obecnie zmienione w szerokim zakresie w celu odzwierciedlenia rozwoju rynku oraz zmian w praktykach handlowych; w związku z tym konieczna jest zasadnicza nowelizacja przepisów poprzez wprowadzenie jednego instrumentu prawnego celem zapewnienia przejrzystości i prawidłowego ich stosowania; rozporządzenia Rady (EWG) nr 103/76 i (EWG) nr 104/76 powinny zostać zastąpione;
głównym celem wspólnych norm handlowych dotyczących produktów rybołówstwa jest poprawa jakości produktów i w konsekwencji łatwiejsze wprowadzenie ich do obrotu z korzyścią zarówno dla producentów, jak i konsumentów; produkty rybołówstwa są nieprzetwarzalne i wprowadzane są do obrotu w formie świeżej lub chłodzonej, w związku z czym ich jakość jest w dużym stopniu uzależniona od ich świeżości, którą ocenia się na podstawie obiektywnych kryteriów poprzez badanie organoleptyczne; w celu zapewnienia jednolitej świeżości poszczególnych partii produktów rybołówstwa powinny one zawierać produkty tego samego gatunku oraz powinny pochodzić z tych samych stref połowowych i z tego samego statku;
powinno się określić niewielką, lecz odpowiednią liczbę kategorii świeżości na podstawie wskaźników właściwych dla indywidualnych grup produktów; z uwagi jednak na konieczność wspierania produktów o wysokiej jakości, najpóźniej od dnia 1 stycznia 2000 r., nie wszystkie kategorie świeżości powinny być objęte mechanizmami interwencyjnymi wprowadzanymi jako część ustaleń organizujących rynek;
wspólne normy handlowe mają ponadto na celu określenie jednolitych charakterystyk handlowych danych produktów na całym rynku wspólnotowym, aby przeciwdziałać zakłóceniom konkurencji, jak również aby ustalenia dotyczące cen organizujących rynek mogły być stosowane jednolicie; w związku z powyższym powinien istnieć wymóg, aby produkty rybołówstwa były klasyfikowane według kategorii wielkości określanej na podstawie wagi lub w szczególnych przypadkach, na podstawie rozmiaru;
wspólne normy handlowe stosuje się w przypadku gdy wszystkie dane produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi, pochodzące zarówno ze Wspólnoty, jak i z państw trzecich, sprzedawane są po raz pierwszy na terenie Wspólnoty; normy te stosuje się bez uszczerbku dla stosowania przepisów sanitarnych lub zasad ustanowionych jako część środków służących ochronie zasobów; jednakże w każdej sytuacji podstawowe znaczenie mają obowiązujące minimalne wielkości biologiczne, a nie minimalne wielkości określone dla produktów rybołówstwa za pomocą wspólnych norm handlowych;
w ramach stosowania wspólnych norm handlowych w odniesieniu do produktów pochodzących z państw trzecich istnieje obowiązek umieszczenia dodatkowej informacji na opakowaniach; obowiązek ten nie dotyczy produktów przywożonych do Wspólnoty na statkach pływających pod banderą państw trzecich, dokonujących połowów na warunkach takich samych jak te, które dotyczą połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie;
w świetle powszechnej praktyki panującej w większości Państw Członkowskich słusznym jest, aby przemysł klasyfikował produkty rybołówstwa według stopnia świeżości i według kategorii wielkości; ze względu na to, iż świeżość oceniana jest na podstawie kryteriów organoleptycznych, należy ustanowić przepisy umożliwiające współpracę ekspertów powołanych w tym celu przez dane organizacje handlowe;
w celu wzajemnej wymiany informacji każde Państwo Członkowskie powinno dostarczyć pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji listę zawierającą nazwiska i adresy ekspertów oraz nazwy i siedziby danych organizacji handlowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
A. Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Rozporządzenie ustanawia dla określonych produktów rybołówstwa wspólne normy handlowe, zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3759/92, zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym".
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
"wprowadzanie do obrotu" oznacza pierwszą ofertę sprzedaży lub pierwszą sprzedaż na terytorium Wspólnoty z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi;
"partia" oznacza ilość produktów rybołówstwa danego gatunku poddaną takiemu samemu procesowi przygotowania i pochodzącą z tego samej strefy połowowej i z tego samego statku;
"strefę połowową" interpretuje się jako zwyczajową nazwę nadaną przez rybołówstwo terenom, na których miały miejsce połowy;
"postać" oznacza formę, w jakiej ryba jest wprowadzana do obrotu, taką jak: "cała", "wypatroszona", "bez głowy" itp.;
"widoczny pasożyt" oznacza pasożyta lub grupę pasożytów, których rozmiary, kolor lub struktura różni się w widoczny sposób od tkanek ryb i które można zaobserwować bez pomocy optycznych przyrządów powiększających, w warunkach świetlnych odpowiednich dla wzroku ludzkiego.
3. a) Przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące kategorii świeżości produktów rybołówstwa stosuje się bez uszczerbku dla wymagań określonych w dyrektywie Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [4].
b) Do momentu przyjęcia decyzji Komisji zgodnie z dyrektywą 91/493 kryteria dotyczące ryb, które nie nadają się do spożycia przez ludzi, są wyszczególnione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, w kategorii określonej jako "niedopuszczone".
Artykuł 2
1.
Produkty rybołówstwa określone w art. 3, pochodzące z Państw Członkowskich lub z państw trzecich, mogą być wprowadzone do obrotu tylko w przypadku spełnienia warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się jednakże w odniesieniu do małych ilości produktu przeznaczonego do sprzedaży detalicznej lub sprzedaży konsumentom dokonywanej przez rybaków przybrzeżnych.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 3
1.
Wprowadza się następujące wspólne normy handlowe dla niżej wymienionych produktów:
a) Ryb morskich objętych kodem CN 0302:
- gładzica (Pleuronectes platessa),
- tuńczyk albakora lub tuńczyk długopłetwy (Thunnus alalunga),
- tuńczyk niebieskopłetwy (Thunnus thynnus),
- tuńczyk wielkooczny (Thunnus lub Parathunnus obesus),
- śledź z gatunku Clupea harengus,
- dorsz z gatunku Gadus Morhua,
- sardynka z gatunku Sardina pilchardus,
- plamiak (Melanogrammus aeglefinus),
- czarniak (Pollachius virens),
- rdzawiec (Pollachius pollachius),
- makrela z gatunku Scomber scombrus,
- makrela z gatunku Scomber japonicus,
- ostrobok (Trachurus spp.),
- rekinek (Squalus acanthias i Scyliorhinus spp.),
- karmazyn (Sebastes spp.),
- witlinek (Merlangius merlangus),
- błękitek (Micromesistius poutassou lub Gadus poutassou),
- molwa pospolita (Molva spp.),
- sardela (Engraulis spp.),
- morszczuk z gatunku Merluccius merluccius,
- smuklica (Lepidorhombus spp.),
- leszcz promieniowy (Brama spp.),
- żabnica (Lophius spp.),
- zimnica (Limanda limanda),
- złocica (Microstomus kitt),
- bielmik (Trisopterus luscus) i karlik (Trisopterus minutus),
- bops (Boops boops),
- picarel (Maena smaris),
- konger (Conger conger),
- kurek czerwony (Trigla spp.),
- cefal (Mugil spp.),
- raja gładka (Raja spp.),
- flądra (Platichthys flesus),
- sola (Solea spp.),
- pałasz ogoniasty (Lepidopus caudatus i Aphanopus carbo);
b) Skorupiaków objętych kodem CN 0306, wprowadzanych do obrotu jako żywe, świeże, schłodzone albo ugotowane na parze lub w wodzie:
- krewetki (Crangon crangon) i krewetki z gatunku Pandalus borealis,
- kraby jadalne (Cancer pagurus),
- homary norweskie (Nephrops norvegicus);
c) Głowonogów objętych kodem CN 0307:
- mątwy (Sepia officinalis i Rossia macrosoma).
2.
Normy handlowe określone w ust. 1, obejmują:
a) kategorie świeżości; i
b) kategorie wielkości.
B. Kategorie świeżości
Artykuł 4
1.
Kategorię świeżości każdej partii określa się na podstawie świeżości produktu i niektórych wymagań dodatkowych.
Świeżość definiuje się poprzez odniesienie do specjalnych wskaźników dotyczących poszczególnych typów produktów wymienionych w załączniku I.
2.
Przy pomocy wskaźników określonych w ust. 1, przeprowadza się klasyfikację produktów wyszczególnionych w art. 3. Produkty klasyfikuje się partiami, a jednostkami klasyfikacyjnymi są następujące kategorie świeżości:
a) Ekstra, A albo B w odniesieniu do ryb, rekinowatych (selachii), głowonogów i homarów norweskich;
b) Ekstra albo A w odniesieniu do krewetek.
Jednakże żywe homary norweskie klasyfikuje się w kategorii E.
3.
Wyszczególnione w art. 3 kraby nie są objęte szczególnymi standardami świeżości.
Do obrotu mogą być wprowadzone jedynie całe kraby, z wyłączeniem samic noszących jaja i krabów o miękkiej skorupie.
Artykuł 5
1.
Każda partia musi zawierać produkty o tym samym stopniu świeżości.
Wymóg ten nie dotyczy produktów w małych partiach. Jeżeli produkty partii nie są świeże w tym samym stopniu, partie takie zalicza się do najniższej kategorii świeżości przypisanej produktom znajdującym się w partii.
2.
Kategorię świeżości należy oznaczyć na etykietach dołączonych do partii w sposób trwały i wyraźny znakami o wysokości, co najmniej 5 cm.
Artykuł 6
1.
Ryby, selachii, głowonogi i homary norweskie wyszczególnione w art. 3, których partie zaliczone zostały do kategorii B, będą wyłączone w zakresie tych partii z pomocy finansowej udzielanej w związku z "wycofaniem" określonym w art. 12, 12 lit. a), 14 i 15 rozporządzenia podstawowego.
2.
Ryby, selachii, głowonogi i homary norweskie zaliczone do kategorii świeżości Ekstra muszą być wolne od śladów odkształceń, zranień, skaz i silnego odbarwienia.
3.
Ryby, selachii, głowonogi i homary norweskie zaliczone do kategorii świeżości A muszą być wolne od skaz i silnego odbarwienia.
Dopuszcza się ślady lekkich odkształceń i powierzchowne zranienia w odniesieniu do stosunkowo małej liczby tych produktów.
4.
Dopuszcza się ślady poważniejszych odkształceń i powierzchowne zranienia w przypadku stosunkowo małej liczby wyżej określonych produktów zaliczonych do kategorii świeżości B. Ryby muszą być wolne od skaz i silnego odbarwienia.
5.
Jeśli produkty klasyfikowane są według kategorii świeżości, należy, bez uszczerbku dla zastosowania odpowiednich przepisów sanitarnych, wziąć pod uwagę obecność widocznych pasożytów i ich potencjalnego wpływu na jakość produktu, z uwzględnieniem typu produktu i jego postaci.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się, jeśli jest to stosowne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32 rozporządzenia podstawowego.
C. Kategorie wielkości
Artykuł 7
1.
Produkty określone w art. 3 mierzy się według wagi lub według ich liczby przypadającej na kilogram.
Jednakże krewetki i kraby klasyfikuje się w kategoriach wielkości według szerokości pancerza.
2.
Minimalne wielkości ustanowione w niniejszym rozporządzeniu zgodnie ze skalą przedstawioną w załączniku II, stosuje się bez uszczerbku dla minimalnych długości wymaganych na mocy:
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 1866/86 z dnia 12 lipca 1986 r. ustanawiającego niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Bałtyckim, w Bełtach i Sundzie [5],
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 3094/86 z dnia 7 października 1986 r., ustanawiającego niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych [6],
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 1626/94 z dnia 27 lipca 1994 r., ustanawiającego niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym [7].
W celach kontroli sprawowanej przez właściwe władze gatunki podlegające normom handlowym muszą spełniać wymogi dotyczące minimalnych biologicznych wielkości określonych w załączniku II.
Artykuł 8
1.
Klasyfikacja partii według kategorii wielkości następuje zgodnie ze skalą przedstawioną w załączniku II.
2.
Każda partia musi zawierać produkty tej samej wielkości.
Jednakże w małych partiach mogą znajdować się produkty o różnych wielkościach. Partie takie zalicza się do najniższej kategorii wielkości, przypisanej produktom znajdującym się w partii.
3.
Kategorię wielkości i postać należy oznaczyć na etykietach dołączonych do partii w sposób wyraźny i trwały, znakami o wysokości, co najmniej 5 cm.
Wagę netto w kilogramach należy oznaczyć na każdej partii wyraźnie i czytelnie.
Wymóg ten nie dotyczy sytuacji, gdy partie wystawiane są na sprzedaż w standardowych opakowaniach i jeśli zawartość opakowania jest pokazana, a dokonane przed sprzedażą ważenie wykazało, że zawartość opakowania odpowiada zakładanej zawartości określonej w kilogramach.
4.
Szczegółowe zasady zastosowania niniejszego artykułu, w szczególności w zakresie metody ważenia i ustalania odchyleń w wadze netto poniżej lub ponad oznaczoną lub zakładaną wagę, dozwolonych w odniesieniu do poszczególnych partii, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 32 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 9
Gatunki pelagiczne mogą być zaliczane do różnych kategorii świeżości i wielkości na podstawie systemu polegającego na pobieraniu próbek.
System ten musi zapewniać, że świeżość i wielkość produktów znajdujących się w partii jest jednakowa.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności zasady ustalania liczby próbek, które należy pobrać, wagi lub ilości ryb w każdej próbce, metody ustalania kategorii oraz kontroli wagi partii oferowanych do sprzedaży, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 32 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 10
W celu zapewnienia lokalnych lub regionalnych dostaw krewetek i krabów w obrębie stref przybrzeżnych Wspólnoty, dopuszcza się odstępstwa od wymaganych minimalnych wielkości tych produktów, określonych w załączniku II do rozporządzenia.
Zarówno powyższe strefy jak i odpowiednie wielkości produktów wprowadzanych na rynek zostaną określone zgodnie z procedurą ustaloną w art. 32 rozporządzenia podstawowego.
D. Produkty pochodzące z państw trzecich
Artykuł 11
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 ust. 1, przywożone z państw trzecich produkty określone w art. 3, mogą być wprowadzane na rynek jedynie wtedy, gdy znajdują się w opakowaniach, na których zaznaczone są wyraźnie i czytelnie następujące dane:
- państwo pochodzenia, oznaczona literami alfabetu łacińskiego o wysokości co najmniej 20 mm,
- naukowa nazwa produktu i jego nazwa handlowa,
- postać, w jakiej produkt wprowadzany jest na rynek,
- kategorie świeżości i wielkości, do których został zaliczony produkt,
- waga netto produktów znajdujących się w opakowaniu w kilogramach,
- data przeprowadzenia klasyfikacji i data wysłania produktu,
- nazwa i adres wysyłającego.
2.
Jednakże w odniesieniu do określonych w art. 3 produktów przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu i wyładowywanych w porcie Wspólnoty bezpośrednio ze strefy połowowej przez statek pływający pod banderą państwa trzeciego, stosuje się przepisy dotyczące połowów Wspólnotowych, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1093/94 [8].
E. Postanowienia końcowe
Artykuł 12
1.
Rybołówstwo dokonuje klasyfikacji produktów rybołówstwa według kategorii świeżości Ekstra, A i B oraz według kategorii wielkości we współpracy z ekspertami wyznaczonymi w tym celu przez dane organizacje handlowe.
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego artykułu.
2.
Jeśli klasyfikacja nie zostanie przeprowadzona według procedury określonej w ust. 1, mogą ją przeprowadzić właściwe władze krajowe.
Artykuł 13
Każde Państwo Członkowskie dostarcza pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji, nie później niż na miesiąc przed wejściem w życie rozporządzenia, listę zawierającą nazwiska i adresy ekspertów oraz nazwy i siedziby organizacji określonych w art. 12.
Pozostałe Państwa Członkowskie i Komisja muszą być informowane o każdej zmianie wprowadzonej do listy.
Artykuł 14
Komisja przedstawi Radzie do dnia 31 grudnia 2001 r. raport dotyczący rezultatów stosowania art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia i w miarę potrzeby, dołączy do niego odpowiednie wnioski.
Artykuł 15
Rozporządzenia Rady (EWG) nr 103/76 i (EWG) nr 104/76 tracą moc.
Odniesienia do tych rozporządzeń są uważane za odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.
2.
Bez względu na ust. 1, przepisy art. 6 ust. 1 stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2443/96
z dnia 17 grudnia 1996 r.
przewidujące dodatkowe środki przeznaczone na bezpośrednie wspieranie dochodów producentów lub na sektor wołowiny i cielęciny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle utrzymujących się poważnych trudności w sektorze wołowiny i cielęciny, wynikających z obaw konsumentów w związku z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE), oraz w celu uzupełnienia środków podjętych w celu wspierania dochodów producentów na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1357/96 [2] konieczne są dodatkowe środki na bezpośrednie wspieranie dochodów producentów lub na sektor wołowiny i cielęciny;
kwota pomocy dostępnej dla każdego Państwa Członkowskiego na bezpośrednie wspieranie dochodów producentów lub na sektor wołowiny i cielęciny będzie rozdzielona według klucza, który uwzględni w szczególności wielkość pogłowia bydła w każdym Państwie Członkowskim; właściwe jest, aby Państwa Członkowskie rozdzieliły ogólną kwotę dostępnych środków na podstawie obiektywnych kryteriów, unikając wszelkich zakłóceń na rynku;
ze względów budżetowych Wspólnota będzie finansować wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie w związku z bezpośrednim wspieraniem dochodów producentów lub sektora wołowiny i cielęciny tylko wtedy, gdy takie płatności są dokonywane do określonego terminu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wykorzystują kwoty wymienione w Załączniku na dokonywanie, na podstawie obiektywnych kryteriów, dodatkowych płatności w celu wspierania dochodów producentów lub na sektor wołowiny i cielęciny na swoim terytorium, pod warunkiem że płatności te nie powodują zakłócenia konkurencji.
Artykuł 2
1. Środki wprowadzone na podstawie art. 1 niniejszego rozporządzenia uważa się za interwencję mającą na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3].
2.
Wspólnota finansuje wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie w związku z płatnościami określonymi w art. 1 tylko w przypadku, gdy płatności są dokonane nie później niż dnia 15 października 1997 r.
Artykuł 3
Stosowany kurs przeliczeniowy jest kursem rolnym obowiązującym dnia 1 grudnia 1996 r.
Artykuł 4
Wszelkie przepisy wykonawcze konieczne do zastosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [4].
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2449/96
z dnia 18 grudnia 1996 r.
otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi rocznymi kontyngentami taryfowymi na produkty objęte kodami CN 07141091, 07141099, 07149011 i 07149019 pochodzące z niektórych państw trzecich innych niż Tajlandia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) Wspólnota podjęła się otwarcia niektórych rocznych kontyngentów taryfowych na produkty objęte kodem CN 07141091, 07141099, 07149011 i 07149019 pochodzące z Indonezji, z innych umawiających się stron WTO innych niż Tajlandia, z Chińskiej Republiki Ludowej oraz z niektórych państw niebędących członkami WTO innych niż Chiny; w ramach tych kontyngentów cło jest ograniczone do 6 % ad valorem; kontyngenty te muszą zostać otwarte na wieloletniej podstawie i zarządzane przez Komisję;
niezbędne jest zachowanie systemu zarządzania, który gwarantuje, że jedynie produkty pochodzące z Republiki Indonezji i Chińskiej Republiki Ludowej mogą być przywożone z tytułu kontyngentów przyznanych tym krajom; w wyniku tego, wydawanie pozwoleń na przywóz powinno być kontynuowane po przedstawieniu pozwolenia na wywóz wydanego przez organy tych dwóch państw, którego wzór został przesłany Komisji; w odniesieniu do produktów pochodzących z Wietnamu, zgodnie z praktyką istniejącą od kilku lat, wnioski o pozwolenia na przywóz są uzależnione, w dodatku do innych przepisów, od przedstawienia świadectwa wydanego z inicjatywy kraju wywozu;
z uwagi na fakt, że przywóz danych produktów do Wspólnoty był tradycyjnie zarządzany w oparciu o rok kalendarzowy, system ten powinien zostać zachowany;
przywóz produktów objętych kodami CN 07141091, 07141099, 07149011 i 07149019 jest uzależniony od przedstawienia pozwolenia na przywóz, którego wspólne szczegółowe zasady stosowania są ustanowione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3719/88 [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2350/96 [3]; rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/95 [4]; ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1527/96 [5] ustala szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń w odniesieniu do zbóż i ryżu;
zwykłe dodatkowe reguły zarządzania takimi kontyngentami, odnoszące się w szczególności do składania wniosków, wydawania pozwoleń oraz monitorowania przywozu, powinny być stosowane;
w szczególności powinno zostać potwierdzone pochodzenie produktów poprzez uzależnienie wydania pozwolenia na przywóz od przedstawienia świadectwa pochodzenia wydanego przez zainteresowane państwo; jednakże świadectwo pochodzenia nie powinno być wymagane dla produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej;
ze względu na właściwe zarządzanie danymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, wnioski o pozwolenia na przywóz nie mogą obejmować ilości większej niż ta, która jest umieszczona na dokumencie poświadczającym załadunek i przesyłkę do Wspólnoty; w niektórych przypadkach maksymalna ilość na jeden wniosek również powinna zostać ustanowiona i powinno zostać zastrzeżone, że w żadnym przypadku wnioski nie mogą obejmować ilości większej niż ta, dla której zapewniono wymieniony wyżej dowód;
w przypadkach gdy ilości rzeczywiście wyładowane nieznacznie przekraczają ilość figurującą w pozwoleniu na przywóz, powinny zostać przyjęte niezbędne środki w celu zapewnienia dopuszczenia do swobodnego obrotu tej nadwyżki, w sytuacji gdy kraj pochodzenia produktów jest w stanie zagwarantować właściwe wypełnienie formalności z tym związanych; Indonezja i Chiny wydają się być zdolne do spełnienia tego warunku;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Kontyngenty
Artykuł 1
Niniejszym od dnia 1 stycznia 1997 r. otwiera się następujące roczne kontyngenty taryfowe na przywóz produktów objętych kodami CN 07141091, 07141099, 07149011 i 07149019, na które stawka celna wynosi 6 % ad valorem:
1) kontyngent 825000 ton na dane produkty pochodzące z Republiki Indonezji;
2) kontyngent 145590 ton na dane produkty pochodzące z innych państw będących członkami Światowej Organizacji Handlu (WTO), innych niż Tajlandia;
3) kontyngent 350000 ton na dane produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej;
4) kontyngent 32000 ton na dane produkty pochodzące z innych państw niebędących członkami WTO innych niż Chiny, z którego 2000 ton jest zarezerwowane dla przywozu produktów do spożycia przez ludzi, w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto nieprzekraczającej 28 kilogramów, zarówno świeżych i całych oraz mrożonych i bez skórki, nawet w plastrach.
Artykuł 2
W celu dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów określonych w art. 1, wnioski o pozwolenia na przywóz są składane w każdym Państwie Członkowskim, a wydane pozwolenia są ważne w całej Wspólnocie.
Artykuł 3
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz są dopuszczalne, jeśli:
a) towarzyszy im oryginał świadectwa sporządzonego przez właściwy organ zainteresowanego państwa poświadczającego pochodzenie towaru, zgodnie ze wzorem w załączniku I; jednakże takie świadectwo nie jest wymagane przy przywozie produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i określonych w art. 1 ust. 3;
b) towarzyszy im dowód w postaci kopii konosamentu, poświadczającej że towary zostały załadowane w państwie trzecim pochodzenia i są transportowane do Wspólnoty przez statek wskazany we wniosku, a w wypadku, gdy państwo trzecie nie ma bezpośredniego dostępu do morza, konieczny jest również dokument międzynarodowego transportu poświadczający transport towarów z kraju pochodzenia do portu załadunku;
c) w przypadku towarów pochodzących z Indonezji i z Chin, towarzyszą im odpowiednie pozwolenia na wywóz, określone w tytule II, wydane przez organy tych państw, należycie wypełnione zgodnie ze wzorem z załączników II i III. Oryginały takich pozwoleń są przechowywane przez organ wydający. Jednakże gdy wnioski o pozwolenia na przywóz obejmują jedynie część ilości wskazanej w pozwoleniu na wywóz, organ wydający pozwolenie odnotowuje na oryginale ilość, dla której oryginał został użyty, oraz po opieczętowaniu zwraca oryginał zainteresowanej stronie. Jedynie ilości wskazane w sekcji 7 indonezyjskiego pozwolenia na wywóz oraz w sekcji 9 chińskiego pozwolenia na wywóz są brane pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na przywóz;
d) odnoszą się do ilości, która nie przekracza ilości wskazanej w dokumentach określonych w lit. a), b) i c).
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz, wydane w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi objętych kodem CN 07141091 i 07149011, nie mogą odnosić się do ilości wyższej niż 150 ton przypadających odpowiednio na jedną zainteresowaną stronę działającą na swój własny rachunek.
TYTUŁ II
Pozwolenia na wywóz
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz wydawane przez organy Republiki Indonezji i Chińskiej Republiki Ludowej są drukowane w języku angielskim.
2.
Oryginał oraz jego kopie są wypełniane na maszynie bądź ręcznie.
W tym ostatnim przypadku należy dokonać wpisu atramentem oraz drukowanymi literami.
3.
Każde pozwolenia na wywóz zawiera wydrukowany numer serii; w najwyżej umieszczonej sekcji także numer certyfikatu.
Na kopiach umieszcza się te same numery jakie figurują na oryginale.
Artykuł 5
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne przez okres 120 dni od daty wydania.
Datę wydania pozwolenia uznaje się za początek terminu jego ważności.
Pozwolenia są ważne tylko wtedy, gdy ich sekcje są należycie wypełnione i potwierdzone jak wskazano. Ilości muszą być wskazane cyframi oraz słownie.
2.
Pozwolenia na wywóz są należycie potwierdzone wówczas gdy figuruje na nich data wydania oraz gdy zawierają pieczęć organu wydającego oraz podpis osób upoważnionych do ich podpisywania.
TYTUŁ III
Pozwolenia na przywóz
Artykuł 6
Wnioski o pozwolenia na przywóz i pozwolenie zawierają:
a) w sekcji 8, państwo trzecie, z którego dany produkt pochodzi.
Przywóz z tego państwa jest obowiązkowy.
b) w sekcji 24, jedno z następujących stwierdzeń:
- Derechos de aduana limitados al 6 % ad valorem [Reglamento (CE) no 2449/96]
- Toldsatsen begrænses til 6 % af værdien (Forordning (EF) nr. 2449/96)
- Beschränkung des Zolls auf 6 % des Zollwerts (Verordnung (EG) Nr. 2449/96)
- Τελωνειακός δασμός κατ' ανώτατο όριο 6 % κατ' αξία [Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
2449/96]
- Customs duties limited to 6 % ad valorem (Regulation (EC) No 2449/96)
- Droits de douane limités à 6 % ad valorem [Règlement (CE) no 2449/96]
- Dazi doganali limitati al 6 % ad valorem [Regolamento (CE) n. 2449/96]
- Douanerechten beperkt tot 6 % ad valorem (Verordening (EG) nr. 2449/96)
- Direitos aduaneiros limitados a 6 % ad valorem [Regulamento (CE) n.o 2449/96]
- Arvotulli rajoitettu 6 prosenttiin (asetus (EY) N:o 2449/96)
- Tullsatsen begränsad till 6 % av värdet (Förordning (EG) nr 2449/96).
c) w sekcji 20, nazwa statku, na którym towary są lub były przewożone na obszar Wspólnoty, numer przedstawianego świadectwa pochodzenia, a w przypadku produktów pochodzących z Indonezji lub z Chin, odpowiednio numer oraz datę wydania indonezyjskiego lub chińskiego pozwolenia na wywóz.
Artykuł 7
1.
Niezależnie od przepisów art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1162/95, zabezpieczenie w odniesieniu do pozwoleń na przywóz wynosi 20 ECU za tonę.
Jednakże w przypadku produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zabezpieczenie wynosi 5 ECU za tonę.
2.
Jeżeli zgodnie z art. 8 ust. 4 ilość, dla której pozwolenie jest wydawane, jest niższa od ilości, o którą wnioskowano, zabezpieczenie odpowiadające różnicy zwalnia się.
3. Art. 5 ust. 1 tiret czwarte rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 nie stosuje się.
Artykuł 8
1.
Wnioski o pozwolenia są wnoszone do właściwych organów Państw Członkowskich w każdym tygodniu od poniedziałku do środy, do godziny 13.00.
Jednakże każdego roku pierwszy dzień składania wniosków jest pierwszym dniem roboczym stycznia.
2.
Dla produktów pochodzących z Indonezji lub z Chin, wnioski o pozwolenia mogą dotyczyć przywozu, który ma być zrealizowany w następnym roku, jeśli wnioski są złożone w grudniu na podstawie pozwolenia na wywóz wydanego w danym roku przez organy indonezyjskie lub chińskie.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję teleksem lub faksem następnego dnia po dniu złożenia wniosków, nie później niż we czwartek następujący po upływie terminu składania wniosków ustanowionym w ust. 1 akapit pierwszy, o następujących danych szczegółowych w odniesieniu do każdego wniosku:
- kraju pochodzenia produktu,
- ilościach, w odniesieniu do których składano wniosek o pozwolenie na przywóz,
- nazwisku składającego wniosek,
- numerze przedstawianego świadectwa pochodzenia oraz ilości całkowitej figurującej na oryginale dokumentu lub jego odpisie,
- nazwie statku wpisanego w sekcji 20,
- dla produktu pochodzącego z Indonezji lub z Chin o numerze pozwolenia na wywóz figurującego w najwyżej położonej sekcji tych pozwoleń.
4.
Nie później niż w czwartym dniu roboczym po dniu złożenia wniosku, Komisja ustala i powiadamia Państwo Członkowskie teleksem lub faksem o wnioskach, które mają zostać zaakceptowane.
5.
Państwa Członkowskie mogą wydawać pozwolenia na przywóz od momentu otrzymania powiadomienia Komisji.
Jednakże pozwolenia na przywóz produktów pochodzących z Indonezji lub z Chin, dla których wnioski zostały złożone w grudniu i dotyczą następnego roku nie są wydawane przed pierwszym dniem roboczym w styczniu danego roku.
Artykuł 9
Z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2 i niezależnie od przepisów art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekraczać ilości wskazanej w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz; w związku z tym cyfra 0 jest wpisywana w sekcji 19 pozwoleń.
Artykuł 10
1.
W przypadku produktów pochodzących z Indonezji, jeśli zostanie stwierdzone, że ilości rzeczywiście wyładowane w danej przesyłce są wyższe od tych objętych pozwoleniem(-ami) na przywóz wydanym(-i) dla tej przesyłki, właściwe organy, które wydały dane pozwolenie(-a), na wniosek importera, powiadamiają Komisję teleksem lub faksem w możliwie szybkim terminie, na zasadzie jednostkowych przypadków, o numerze(-ach) indonezyjskich pozwolenia(-ń) na wywóz, numerze(-ach) pozwolenia(-ń) na przywóz, przekroczonych ilościach oraz o nazwie statku.
Komisja kontaktuje się z organami indonezyjskimi w związku z wydaniem nowych pozwoleń na wywóz.
Do czasu ich przygotowania, nadwyżki nie mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu, jak również nie można przedstawiać nowych pozwoleń na przywóz dla danych ilości.
Nowe pozwolenia na przywóz są wydawane na warunkach ustanowionych w art. 8.
2.
Jednakże, bez względu na ust. 1, jeśli wyładowane ilości przekraczają nie więcej niż 2 % ilości objętych pozwoleniami na przywóz, odpowiadającymi pozwoleniom na wywóz udzielonym danemu statkowi, właściwe organy w Państwie Członkowskim, w którym nastąpi dopuszczenie do swobodnego obrotu zezwalają, na wniosek importera, na dopuszczenie do swobodnego obrotu ilości stanowiącej nadwyżkę, jeżeli importer zapłaci cło w wysokości 6 % ad valorem oraz wpłaci zabezpieczenie w wysokości równej różnicy między pełną stawką celną a cłem zapłaconym.
Komisja po otrzymaniu informacji, określonych w ust. 1 akapit pierwszy, kontaktuje się z organami indonezyjskimi w celu wydania nowych pozwoleń na wywóz.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione po przedstawieniu właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym następuje dopuszczenie do swobodnego obrotu dodatkowego pozwolenia na przywóz dla danej ilości stanowiącej nadwyżkę.
Wnioskowi o takie pozwolenie nie towarzyszy obowiązek złożenia zabezpieczenia, jak przewidziano w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 i w art. 7 niniejszego rozporządzenia.
Takie pozwolenia są wydawane zgodnie z wymogami art. 8 na podstawie przedstawienia jednego lub kilku nowych pozwoleń na wywóz wydanych przez organy indonezyjskie dla danej ilości stanowiącej nadwyżkę.
Dodatkowe pozwolenie na przywóz w sekcji 20 zawiera jedno z następujących stwierdzeń:
- Certificado complementario, apartado 2 del artículo 10 del Reglamento (CE) no 2449/96
- Supplerende licens, forordning (EF) nr. 2449/96, artikel 10, stk.
2
- Zusätzliche Lizenz — Artikel 10 Absatz 2 der Verordnung (EG) Nr. 2449/96
- Συμπληρωματικό πιστοποιητικό — Άρθρο 10 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
2449/96
- Licence for additional quantity, Article 10 (2) of Regulation (EC) No 2449/96
- Certificat complémentaire, règlement (CE) no 2449/96, article 10 paragraphe 2
- Titolo complementare, regolamento (CE) n. 2449/96, articolo 10, paragrafo 2
- Aanvullend certificaat — artikel 10, lid 2, van Verordening (EG) nr. 2449/96
- Certificado complementar, n.o 2 do artigo 10.o do Regulamento (CE) n.o 2449/96
- Lisätodistus, asetus (EY) N:o 2449/96, 10 artiklan 2 kohta
- Kompletterande licens, artikel 10.2 i förordning (EG) nr 2449/96
Zabezpieczenie jest wymagane w odniesieniu do ilości, dla których dodatkowe pozwolenie na przywóz nie zostało przedstawione w terminie czterech miesięcy, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, licząc od daty zatwierdzenia zgłoszenia o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu określonego w pierwszym akapicie.
Po zatwierdzeniu i poświadczeniu dodatkowego pozwolenia na przywóz przez właściwy organ, w chwili zwolnienia zabezpieczenia, pozwolenie jest możliwie szybko zwracane organowi wydającemu.
3.
Stosowanie ust. 1 i 2 może nie doprowadzić do przywozu ilości towarów przekraczającej całkowite ilości zatwierdzone dla danego roku.
Jeśli w momencie wydawania dodatkowego pozwolenia na przywóz zostanie stwierdzone, że całkowita ilość została przekroczona, ilość objęta dodatkowym pozwoleniem jest odliczana od całkowitej ilości zatwierdzonej na następny rok.
Artykuł 11
Ilości produktów, do których odnosi się każde wydane pozwolenie na przywóz, są odliczane z całkowitej ilości na rok wydania tych pozwoleń.
Pozwolenia wydane na mocy niniejszego rozporządzenia są ważne w całej Wspólnocie przez sześćdziesiąt dni od daty ich faktycznego wydania.
Jednakże pozwolenia wydane dla produktów pochodzących z Indonezji lub z Chin są ważne do ostatniego dnia ważności pozwolenia na wywóz plus 30 dni.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem pierwszego stycznia 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2466/96
z dnia 17 grudnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych programów pomocowych Wspólnoty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 [3] przewiduje konieczność składania wniosków o pomoc obszarową w pierwszym kwartale roku; jednakże Komisja może zezwolić Państwu Członkowskiemu na ustalenie daty składania wniosku o pomoc obszarową między dniem 1 kwietnia a terminami określonymi w art. 10, 11 i 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1765/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [4]; zdobyte doświadczenie pokazuje, że należy umożliwić Państwom Członkowskim ustalanie na własną odpowiedzialność terminów składania wniosków, bez starania się o zgodę Komisji, uwzględniając w szczególności czas potrzebny dla udostępnienia właściwych danych w celu odpowiedniego administracyjnego i finansowego zarządzania pomocą i w celu przeprowadzania kontroli;
artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 przewiduje, że wszystkie elementy zintegrowanego systemu mają być stosowane najpóźniej od dnia 1 stycznia 1996 r., jednakże w świetle zdobytego doświadczenia, szczególnie dotyczącego utworzenia alfanumerycznego systemu identyfikacji działek rolnych i baz danych, termin ten powinien zostać odroczony o jeden rok;
zapewnienie ostatecznego ustanowienia zintegrowanego systemu wymaga znacznych inwestycji; należy ustanowić przepis w celu przedłużenia o jeden rok okresu, na który może być przyznany wkład finansowy Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3508/92 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 6, ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wnioski o pomoc obszarową muszą być złożone w terminie do ustalenia przez Państwo Członkowskie, który nie może być późniejszy niż terminy określone w art. 10, 11 i 12 rozporządzenia (EWG) nr 1765/92.
We wszystkich przypadkach data jest ustalana z uwzględnieniem, między innymi, okresu wymaganego dla udostępnienia wszystkich odpowiednich danych w celu właściwego administracyjnego i finansowego zarządzania pomocą i przeprowadzania kontroli przewidzianych w art. 8.";
2.
W art. 10 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Wkład finansowy Wspólnoty jest przyznawany na okres 5 lat od 1992 r., w granicach środków przydzielonych na ten cel.";
b) akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Kwota łączna jest podzielona między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
- na rok 1995:
Belgia _BAR_ 2,2 % _BAR_
Dania _BAR_ 2,3 % _BAR_
Niemcy _BAR_ 9,2 % _BAR_
Grecja _BAR_ 8,0 % _BAR_
Hiszpania _BAR_ 16,5 % _BAR_
Francja _BAR_ 13,3 % _BAR_
Irlandia _BAR_ 4,2 % _BAR_
Włochy _BAR_ 18,1 % _BAR_
Luksemburg _BAR_ 0,6 % _BAR_
Niderlandy _BAR_ 2,8 % _BAR_
Austria _BAR_ 3,3 % _BAR_
Portugalia _BAR_ 5,3 % _BAR_
Finlandia _BAR_ 2,7 % _BAR_
Szwecja _BAR_ 2,4 % _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 9,1 % _BAR_
- na rok 1966
Belgia _BAR_ 1,8 % _BAR_
Dania _BAR_ 1,9 % _BAR_
Niemcy _BAR_ 7,7 % _BAR_
Grecja _BAR_ 6,7 % _BAR_
Hiszpania _BAR_ 13,7 % _BAR_
Francja _BAR_ 11,1 % _BAR_
Irlandia _BAR_ 3,5 % _BAR_
Włochy _BAR_ 15,1 % _BAR_
Luksemburg _BAR_ 0,5 % _BAR_
Niderlandy _BAR_ 2,3 % _BAR_
Austria _BAR_ 9,3 % _BAR_
Portugalia _BAR_ 4,4 % _BAR_
Finlandia _BAR_ 7,6 % _BAR_
Szwecja _BAR_ 6,8 % _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 7,6 % _BAR_
- na rok 1977:
Austria _BAR_ 39,3 % _BAR_
Finlandia _BAR_ 32,1 % _BAR_
Szwecja _BAR_ 28,6 %" _BAR_
c) w akapicie czwartym dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże niewykorzystane środki mogą zostać, na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu, ponownie rozdzielone między te Państwa Członkowskie, które o nie wnioskowały.";
3.
W art. 13 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) odnośnie do innych elementów określonych w art. 2, najpóźniej od:
- dnia 1 stycznia 1998 r. w przypadku Austrii, Finlandii i Szwecji,
- dnia 1 stycznia 1997 r. w przypadku pozostałych Państw Członkowskich."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2467/96
z dnia 17 grudnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 571/88 w sprawie organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 z dnia 29 lutego 1988 r. w sprawie organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych w latach 1988–1997 [3] przewiduje program czterech wspólnotowych badań struktury gospodarstw rolnych w okresie 1988–1997; ten program badań stanowi kontynuację serii wspólnotowych badań struktur rolnych, z których pierwsze zostało przeprowadzone w roku 1966/67 r.; co więcej, omawiane rozporządzenie przewiduje wprowadzenie bazy danych Eurofarm w celu przechowywania, przetwarzania i rozpowszechniania wyników badań;
tendencje w strukturze gospodarstw rolnych są ważnym czynnikiem przy określaniu rozwoju wspólnej polityki rolnej; te badania struktur powinny być kontynuowane po 1997 r. zgodnie z podobnym programem badawczym; wykaz wymaganych do badania cech powinien być poddawany przeglądowi w celu upewnienia się, że istniejące cechy mogą być w pełni uzasadnione i że uwzględniane są nowo wyłaniające się potrzeby;
okazało się, iż rozporządzenie (EWG) nr 571/88 jest zgodne z tymi celami; konieczne jest rozszerzenie okresu stosowania wyżej wspomnianego rozporządzenia na okres 10 lat obejmujący lata 1998–2007;
w kontekście reformy wspólnej polityki rolnej, a także do celów polityki regionalnej, statystyki dotyczące struktury w podziale na szczegóły dotyczące regionów są coraz bardziej potrzebne; zatem niezbędne jest zorganizowanie i przeprowadzenie badań strukturalnych w taki sposób, aby oddzielne wyniki badań mogły być zapewnione na poziomie okręgu; w konsekwencji, koszty badań będą wyższe i konieczne będzie zwiększenie wkładu Wspólnoty w odniesieniu do kosztów podstawowych badań dla 1999/2000 r.;
w celu przeprowadzenia tych badań zarówno Państwa Członkowskie, jak i Wspólnota będą musiały odłożyć na ten cel w ciągu kilku lat znaczne środki budżetowe, z których duża część będzie musiała zostać wykorzystana w celu spełnienia wymogów informacyjnych instytucji wspólnotowych; w budżecie Wspólnoty powinny zostać podjęte stałe dyspozycje w odniesieniu do środków niezbędnych do finansowania udziału Wspólnoty w przeprowadzeniu badań i w przetwarzaniu oraz rozpowszechnianiu wyników badań poprzez system Eurofarm;
w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności projektu Eurofarm, indywidualne dane przesyłane do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich muszą być traktowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (EURATOM, EWG) nr 1588/90 [4] w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności;
referencyjne kwoty finansowe, w rozumieniu pkt 2 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r., są zawarte w niniejszym rozporządzeniu dla całego okresu trwania programu, bez wpływu na kompetencje władz budżetowych określone w Traktacie;
w celu pomyślnego przeprowadzenia tych badań należy kontynuować bliską i pełną zaufania współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją, w szczególności za pośrednictwem Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej ustanowionego decyzją 72/279/EWG [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 571/88 wprowadza się następujące zmiany:
1. w tytule skreśla się "w latach 1988–1997";
2. akapity otrzymują brzmienie:
a) w akapicie piątym skreśla się "w okresie 1993–1997";
b) akapit dziewiąty otrzymuje brzmienie:
"Przy określaniu procedur, które mają być stosowane do wspólnotowych spisów w roku 1989/90 r. i w 1999/2000 r. uwzględnia się możliwie w największym stopniu zalecenia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) dotyczące światowych spisów rolnych przeprowadzanych około 1990 r. oraz 2000 r.";
3. w art. 1 "1988 r. i 1997 r." zastępuje się "1988 r. i 2007 r.";
4. artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Zgodnie z zaleceniami FAO dotyczącymi spisów rolnych, Państwa Członkowskie przeprowadzają badanie podstawowe jednoetapowo lub w kilku etapach w postaci spisu powszechnego (badanie pełne) wszystkich gospodarstw rolnych odpowiednio w okresie między dniem 1 grudnia 1988 r. a dniem 1 marca 1991 r. oraz między dniem 1 grudnia 1998 r. a dniem 1 marca 2001 r.
Badania te odnoszą się do roku zbiorów odpowiadającego zbiorom przeprowadzonym w roku 1989 lub 1990 oraz w roku 1999 lub 2000.
Niemniej jednak w ramach badania podstawowego dla 1989/90 r. Państwa Członkowskie mogą zastosować dla niektórych cech losowe badania próbek, zwane dalej "badaniami próbkowymi";; wyniki otrzymane w ten sposób odnoszą się do całości.
2.
Państwa Członkowskie mogą jednak przyspieszyć lub opóźnić przeprowadzenie podstawowych badań dla 1989/90 r., o najwyżej 12 miesięcy, w którym to przypadku przeprowadzają one badanie próbkowe odnoszące się do roku zbioru 1989 lub 1990.";
5. w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w zdaniu pierwszym po "Następujące badania" dodaje się w nawiasach wyrazy "tymczasowe badania";
b) dodaje się, co następuje:
"d) między dniem 1 grudnia 2002 r. a dniem 1 marca 2004 r. obejmujące rok zbiorów odpowiadający plonom, które zbierane w 2003 r. (badanie struktury dla 2003 r);
e) między dniem 1 grudnia 2004 r. a dniem 1 marca 2006 r. obejmujące rok zbiorów odpowiadający plonom, które będą zbierane w 2005 r. (badanie struktury dla 2005 r.); oraz
f) między dniem 1 grudnia 2006 r. a dniem 1 marca 2008 r. obejmujące rok zbiorów odpowiadający plonom, które będą zbierane w 2007 r. (badanie struktury dla 2007 r.).";
6. artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Państwa Członkowskie przeprowadzające badania próbkowe podejmują kroki niezbędne do otrzymania wiarygodnych wyników na wielu niżej wymienionych poziomach wymaganego podziału:
- regiony określone w art. 8,
- okręgi określone w art. 8 (jedynie dla badań podstawowych),
- "strefy docelowe"; w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 [6] oraz decyzji Komisji 94/197/WE [7] (jedynie dla badań podstawowych dla 1999/2000 r.),
oraz jeśli następujące jednostki terytorialne posiadają znaczenie lokalne:
- "mniej uprzywilejowane obszary rolne";, jak zdefiniowano w art. 3 dyrektywy 75/268/EWG [8] oraz "obszary górskie";, jak zdefiniowano w ust. 3 powyższego artykułu,
- główne wskazówki techniczno-ekonomiczne w rozumieniu decyzji 85/377/EWG [9],
- poszczególne wskazówki techniczno-ekonomiczne w rozumieniu powyższej decyzji.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, że próbki posiadają strukturę, która pozwala na wykorzystanie jednolitego wskaźnika w odniesieniu do każdego gospodarstwa rolnego w celu rozciągnięcia informacji zebranych przez badania próbkowe.";
7. w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 "1993–1997" zastępuje się "1993–2007";
b) po ust. 1 dodaje się następujące ustępy w brzmieniu:
"2.
W ramach określania wykazu cech do badań podstawowych dla 1999/2000 r. Komisja może zezwolić Państwom Członkowskim, na ich wniosek oraz na podstawie odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15, na zastosowanie w odniesieniu do pewnych cech badań próbkowych.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15, ponadto na wniosek oraz na podstawie odpowiedniej dokumentacji i w ramach określania wykazu badanych cech, Państwa Członkowskie mogą uzyskać zgodę od badania 1997 r. na zastosowanie w odniesieniu do pewnych cech, już dostępnych informacji ze źródeł innych niż badania statystyczne.
3.
W badaniach podstawowych dla 1999/2000 r. położenie geograficzne każdego gospodarstwa rolnego definiowane jest z zastosowaniem kodu, który pozwala na zgrupowanie za pomocą jednostek terytorialnych niższych niż poziom okręgów badawczych lub, co najmniej za pomocą stref docelowych.";
c) dawny ust. 2 otrzymuje oznaczenie ust. 4, jego tekst otrzymuje brzmienie:
"4.
Definicje odnoszące się do cech i do ograniczenia oraz kodowania regionów, okręgów badawczych i innych jednostek terytorialnych są ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.";
d) dawny ust. 3 otrzymuje oznaczenie ust. 5;
e) skreśla się przypisy 1, 2 i 3;
8. art. 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Państwa Członkowskie przekazują do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich informacje, wymienione w art. 8 ust. 1, otrzymane w trakcie spisów i badań próbkowych w formie danych indywidualnych na gospodarstwo, zgodnie z procedurą opisaną w załączniku II, zwaną dalej "projektem Eurofarm";.
Państwa Członkowskie zapewniają, by dane przekazywane w standardowym formacie Eurofarm były kompletne i wiarygodne z zastosowaniem jednolitych warunków kontrolnych ustanowionych przez Urząd Statystycznych Wspólnot Europejskich po ścisłej współpracy z właściwymi służbami Państw Członkowskich; stosują one także tabele kontrolne, określone w załączniku II ust. 9 w celu sprawdzenia danych indywidualnych.";
9. w art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
a) w zdaniu pierwszym wyrazy "przy przeprowadzaniu badań podstawowych i badań przewidzianych w art. 3" zastępuje się wyrazami "przy przeprowadzaniu badań przewidzianych w art. 2 i 3.";
b) dodaje się kwoty maksymalne na badania dotyczące Państw Członkowskich: Austrii, Finlandii i Szwecji w wysokości:
"— 600000 ECU dla Szwecji,
— 700000 ECU dla Finlandii,
— 1400000 ECU dla Austrii.";
c) między akapitem pierwszym a drugim dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku Państw Członkowskich, które przeprowadzają spis powszechny gospodarstw rolnych (pełne badania) w 1999/2000 r., w odniesieniu do wszystkich badanych cech, powyżej wymienione kwoty zostają powiększone o 50 %.";
d) dawny akapit drugi otrzymuje oznaczenie akapitu 3, a jego tekst otrzymuje brzmienie:
"Coroczne środki są zatwierdzane przez organ budżetowy w granicach perspektywy finansowej.";
10. w art. 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Maksymalna roczna referencyjna kwota finansowa na rozwój, utrzymanie, niezbędne dostosowania oraz zarządzanie projektem Eurofarm, w tym na rozpowszechnianie wyników wynosi:
- 480000 ECU na 1989 r.,
- 440000 ECU na 1990 r.,
- 240000 ECU na 1991 r.,
- 80000 ECU na lata 1992–1998,
- 700000 ECU na lata 1999–2000,
- 550000 ECU na lata 2001–2010.
Coroczne środki są zatwierdzane przez organ budżetowy w granicach perspektywy finansowej.";
11. w art. 15 ust. 2 wyrazy "większością 54 głosów" zastępuje się wyrazami "większością 62 głosów";
12. w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 571/88 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— indywidualny bank danych (BDI), który będzie zawierał nieidentyfikowalne bezpośrednio indywidualne dane dotyczące wszystkich gospodarstw (w przypadku badań podstawowych) lub dane dotyczące wszystkich gospodarstw lub dotyczące reprezentatywnych dla gospodarstw próbek (w przypadku badań tymczasowych) wystarczające do umożliwienia przeprowadzenia analiz na poziomach geograficznych, wymienionych w art. 4 rozporządzenia.";
b) w ust. 3 "Z wyjątkiem przypadku Niemiec" zastępuje się "Z wyjątkiem indywidualnych danych z Niemiec dotyczących badań z okresu 1988–1997.";
c) ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
W drodze odstępstwa Niemcy nie przekażą indywidualnych danych, a jedynie tabelaryczne wyniki zgodnie z systemem Tabelarycznego Banku Danych (BDT) wymienionego w ust. 2.
Odstępstwo to wygasa po badaniach dla okresu 1988–1997.
Niemcy zobowiązują się do scentralizowania indywidualnych danych na przenośniku magnetycznym w jednym centrum przetwarzającym dane w ciągu 12 miesięcy od zakończenia zbierania danych w tej dziedzinie.";
d) ust. 16 otrzymuje brzmienie:
"16.
W ramach odpowiednich uprawnień oraz zgodnie z rozporządzeniem (EUTRATOM, EWG) nr 1588/90 Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich i Państwa Członkowskie ustanowią przyspieszone procedury konsultacji w celu:
- zapewnienia poufności i wiarygodności statystycznej informacji przygotowanych na podstawie indywidualnych danych,
- informowania Państw Członkowskich o wykorzystaniu tych danych.";
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2469/96
z dnia 16 grudnia 1996 r.
zmieniające Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3911/92 w sprawie wywozu dóbr kultury
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z różnymi tradycjami artystycznymi występującymi we Wspólnocie obrazy malowane akwarelami, gwaszami czy pastelami są uznawane różnorodnie, albo za malarstwo albo za rysunki; kategoria 4 wymieniona w Załączniku do rozporządzenia nr 3911/92 [4] obejmuje rysunki wykonane w całości ręcznie przy użyciu jakichkolwiek materiałów czy technik, a kategoria 3 obejmuje inne obrazy i malarstwo wykonane w całości ręcznie przy użyciu jakichkolwiek materiałów czy technik; progi finansowe stosowane w odniesieniu do tych dwóch kategorii są różne; na rynku wewnętrznym może to doprowadzić do wystąpienia poważnych różnic traktowania obrazów malowanych akwarelami, gwaszami czy pastelami w zależności od Państwa Członkowskiego, w którym się znajdują; do celów stosowania wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest ustalenie, do której kategorii należy zaliczać obrazy tego rodzaju, w celu zapewnienia, że stosowane progi finansowe są takie same na całym obszarze Wspólnoty;
doświadczenie wykazuje, że ceny osiągane przez obrazy malowane akwarelami, gwaszami czy pastelami są o wiele wyższe, niż ceny osiągane przez rysunki, i o wiele niższe, niż ceny osiągane przez obrazy malowane farbami olejnymi czy temperą; w związku z powyższym, dla obrazów malowanych akwarelami, gwaszami czy pastelami wskazane jest ustanowienie nowej, oddzielnej kategorii o progu finansowym 30000 ECU w celu zapewnienia, że wywóz dzieł sztuki o głównym znaczeniu będzie wymagał pozwolenia na wywóz, jednocześnie nie powodując nadmiernego obciążenia administracyjnego u organów wydających pozwolenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3911/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w pozycji A:
a) punkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Obrazy i malarstwo, inne niż włączone do kategorii 3A lub 4, wykonane w całości ręcznie przy użyciu jakichkolwiek materiałów czy technik (1)";
b) dodaje się pkt 3A w brzmieniu:
"3A.
Akwarele, gwasze i pastele wykonane w całości ręcznie przy użyciu jakichkolwiek materiałów (1)";
c) punkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Mozaiki wykonane w całości ręcznie przy użyciu jakichkolwiek materiałów, inne niż te, które zalicza się do kategorii 1 lub 2, i rysunki wykonane w całości ręcznie przy użyciu jakichkolwiek materiałów lub technik (1)."
2) w pozycji B wprowadza się następującą kategorię:
"30000
- 3A.
(Akwarele, gwasze i pastele)."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2470/96
z dnia 17 grudnia 1996 r.
przewidujące przedłużenie okresu ochrony wspólnotowym prawem dotyczącym odmian roślin w odniesieniu do ziemniaków
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [1], w szczególności jego art. 19 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: wiadomo, iż trudności techniczne w hodowli ziemniaka wymagają ponoszenia wydatków na prace badawcze w długim okresie w porównaniu z przeważającą większością innych upraw rolnych; ponadto doświadczenie rynkowe pokazuje, że nowa odmiana ziemniaka ujawnia swoją wartość rynkową dopiero po długim okresie w porównaniu z gatunkami roślin uprawnych także wymagających długookresowych prac badawczych; z tych powodów należyte pokrycie kosztów prac badawczych jest możliwe dopiero na późnym etapie ochrony w porównaniu z innymi uprawami rolnymi;
w celu stworzenia sytuacji prawnej sprzyjającej osiągnięciu takiego należytego refundowania najbardziej właściwym środkiem jest wydłużenie początkowego okresu ochrony wspólnotowym prawem dotyczącym odmian roślin w odniesieniu do ziemniaków o następne pięć lat;
takie wydłużenie okresu ochrony powinno mieć zastosowanie w odniesieniu do wszystkich pozostających w mocy wspólnotowych praw dotyczących odmian roślin, które zostały przyznane przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia lub które będą przyznane, chyba że takich praw należycie zrzeknie się ich posiadacz lub które ustaną wskutek decyzji Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin;
wydłużenie okresu ochronnego powinno ulec skróceniu, jeżeli krajowe prawo ochrony własności lub prawa odnoszące się do tej samej odmiany obowiązują lub obowiązywały w Państwach Członkowskich przed przyznaniem wspólnotowego prawa dotyczącego odmian roślin oraz, odpowiednio, już pozwalały hodowcy na korzystanie z tej odmiany; porównywalna zasada została ustanowiona w przepisach przejściowych art. 116 rozporządzenia (WE) nr 2100/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Czas trwania wspólnotowego prawa dotyczącego odmian roślin, przewidziany w art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do odmian ziemniaka, zostaje przedłużony o następne pięć lat bez uszczerbku dla przepisów art. 116 ust. 4 tiret czwarte wymienionego rozporządzenia.
2.
W przypadku odmian, w odniesieniu do których zostały przyznane krajowe prawa dotyczące odmian roślin przed udzieleniem wspólnotowego prawa dotyczącego odmian roślin, lecz do których nie ma zastosowania art. 116 ust. 4 tiret czwarte wymienionego rozporządzenia, przedłużenie określone w ust. 1 skraca się o najdłuższy okres liczony w pełnych latach, w ciągu którego pozostawało w mocy jakiekolwiek krajowe prawo ochrony własności lub prawa przyznane w Państwie Członkowskim w odniesieniu do tej samej odmiany przed przyznaniem wspólnotowego prawa dotyczącego odmian roślin.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2491/96
z dnia 23 grudnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1734/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2564/95 [3] ustanawia środki dotyczące klasyfikacji według nomenklatury taryfowej produktów zawierających napęd CD-ROM oraz system odtwarzania dźwięku i obrazu w komputerze ("multimedia");
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3009/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [4] nadało od dnia 1 stycznia 1996 r. skutek zmianom dokonanym w nomenklaturze Zharmonizowanego Systemu w świetle zalecenia Rady Współpracy Celnej z dnia 6 lipca 1993 r.; zmiany dokonane w nomenklaturze Zharmonizowanego Systemu obejmują wprowadzenie do działu 84 nowej uwagi 5 D) wpływającej potencjalnie na klasyfikację niektórych produktów, które mogłyby służyć jako jednostki pamięci dla urządzeń do automatycznego przetwarzania danych podczas jednoczesnego wykonywania jednej lub większej ilości funkcji;
stosując uwagę 5 E) do działu, może okazać się trudne rozróżnienie między napędami płyt kompaktowych spełniającymi funkcję szczególną, inną niż przetwarzanie danych, a tymi przeznaczonymi do odtwarzania płyt kompaktowych zawierających dane (CD-ROM-y), płyt kompaktowych zawierających dźwięk oraz płyt kompaktowych zawierających pliki graficzne, które niemniej jednak są jednostkami pamięci na mocy uwagi 5 D);
w celu jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej zakres pojęcia "optyczne jednostki pamięci" powinien być wyjaśniony; z tego powodu dodatkowa uwaga powinna być wprowadzona do działu 84 Nomenklatury Scalonej; rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 powinno być odpowiednio zmienione;
niniejsze rozporządzenie obejmuje produkty wymienione w pozycjach 2 i 3 tabeli załączonej do rozporządzenia (WE) nr 2564/95;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do działu 84 Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 dodaje się następującą uwagę dodatkową;
"2.
Podpozycja 84717051 ma również zastosowanie do napędów CD-ROM, będących jednostkami pamięci dla urządzeń do automatycznego przetwarzania danych, które składają się z napędów do odbierania sygnałów z płyt kompaktowych zawierających dane, płyt kompaktowych zawierających dźwięk i płyt kompaktowych zawierających pliki graficzne oraz wyposażonych w gniazdo typu jack do podłączenia słuchawek, możliwość regulacji natężenia dźwięku oraz przycisk start/stop." .
Artykuł 2
W tabeli załączonej do rozporządzenia (WE) nr 2564/95 uchyla się pkt 2 i 3.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2494/96
z dnia 23 grudnia 1996 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2493/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do wszelkiej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2497/96
z dnia 18 grudnia 1996 r.
ustanawiające procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień przewidzianych w Układzie o Stowarzyszeniu i Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2398/96 z dnia 12 grudnia 1996 r. otwierające kontyngent taryfowy na mięso indycze pochodzące i przywożone z Izraela przewidziany w Układzie o Stowarzyszeniu oraz Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2615/95 [3], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: do czasu wejścia w życie Układu o Stowarzyszeniu, rozwiązania w zakresie handlu były stosowane na mocy decyzji Rady i Komisji 96/206/EWWiS, WE z dnia 22 grudnia 1996 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy przejściowej dotyczącej handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Państwem Izrael [4], która została podpisana w dniu 18 grudnia 1995 r. i weszła w życie dnia 1 stycznia 1996 r.;
należy przyjąć przepisy regulujące administrowanie wyżej wymienionych uzgodnień, przy pomocy pozwoleń na przywóz; w tym celu, bez względu na art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2350/96 [6], należy ustanowić szczegółowe przepisy regulujące składanie wniosków i określające dane szczegółowe, które powinny być zawarte we wnioskach i pozwoleniach; ponadto należy przyjąć przepisy dla pozwoleń wydawanych po okresie rozpatrywania, stosujące, gdy to konieczne, jednorazową stawkę akceptacyjną;
w celu zapewnienia regularnych przywozów, ilości ustanowione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia powinny być rozłożone na cały rok;
jako, że uzgodnień tych nie można stosować przed dniem 1 stycznia 1997 r., kwoty przewidziane na rok 1996 powinny być przeniesione na rok 1997;
w celu zagwarantowania prawidłowego administrowania systemem, należy ustalić zabezpieczenie dla pozwoleń na przywóz w ramach wspomnianego systemu w wysokości 20 ECU za 100 kilogramów; z uwagi na ryzyko spekulacji związane z systemem w sektorze mięsa drobiowego, należy ustanowić dokładne zasady regulujące dostęp podmiotów gospodarczych do systemu;
podmiotom gospodarczym należy zwrócić uwagę na fakt, że pozwolenia mogą być stosowane wyłącznie wobec produktów, które spełniają wszystkie wymogi weterynaryjne obowiązujące we Wspólnocie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wszelkie przywozy do Wspólnoty produktów w grupie I1 określonej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, w ramach uzgodnień przewidzianych w protokole 1 do Układu o Stowarzyszeniu i Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael, wymagają okazania pozwolenia na przywóz.
Ilości produktów, do których stosuje się wspomniane wyżej uzgodnienia oraz stawki celne, określa załącznik I.
Stawka celna lub obniżona stawka celna przewidziana w art. 2, obowiązuje w okresie objętym wnioskowanym pozwoleniem.
Artykuł 2
Kwoty określone w art. 1, rozłożone są w następujący sposób:
- 25 % w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca,
- 25 % w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca,
- 25 % w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września,
- 25 % w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia.
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz, przewidziane w art. 1, podlegają następującym zasadom:
a) składający wniosek o pozwolenia na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w czasie składania wniosku, mogą wykazać w sposób zadowalający właściwe władze Państw Członkowskich, że dokonały przywozu lub wywozu nie mniej niż 50 ton produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 2777/75 w każdym z dwóch lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym składany jest wniosek o pozwolenie.
Jednakże system ten nie obejmuje przedsiębiorstw handlu detalicznego lub restauracji sprzedających swoje produkty konsumentom końcowym;
b) wniosek o pozwolenie może dotyczyć kilku produktów o różnych kodach CN.
W takich przypadkach wszystkie kody CN wskazuje się w sekcji 16, a ich opisy w sekcji 15.
Wnioski o pozwolenie muszą odnosić się do przynajmniej jednej tony i co najwyżej 10 % ilości dostępnej dla danej grupy oraz okresów czasu wyszczególnionych w art. 2;
c) sekcja 8 wniosku o pozwolenie oraz pozwolenia wskazuje kraj pochodzenia; pozwolenie pociąga za sobą obowiązek przywozu ze wskazanego kraju;
d) sekcja 20 wniosku o pozwolenie oraz pozwolenia zawiera jeden z następujących wpisów:
Reglamento (CE) no 2497/96
Forordning (EF) nr 2497/96
Verordnung (EG) nr 2497/96
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
2497/96
Regulation (EC) No 2497/96
Règlement (CE) no 2497/96
Regolamento (CE) n. 2497/96
Verordening (EG) nr 2497/96
Regulamento (CE) n.o. 2497/96
Asetus (EY) N:o 2497/96
Förordning (EG) nr 2497/96
e) sekcja 24 pozwoleń zawiera jeden z następujących wpisów:
cła WTC obniżone jak przewidziano w:
Reglamento (CE) no 2497/96
Forordning (EF) nr 2497/96
Verordnung (EG) Nr 2497/96
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
2497/96
Regulation (EC) No 2497/96
Règlement (CE) no 2497/96
Regolamento (CE) n. 2497/96
Verordening (EG) nr 2497/96
Regulamento (CE) n.o. 2497/96
Asetus (EY) N:o 2497/96
Förordning (EG) nr 2497/96.
Artykuł 4
1.
Wnioski o pozwolenia mogą być składane jedynie w ciągu pierwszych 10 dni każdego z okresów wyszczególnionych w art. 2.
Jednakże na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 1997 r. wnioski mogą być składane jedynie w ciągu pierwszych 10 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Wnioski o pozwolenie rozpatruje się tylko wtedy, gdy wnioskodawca oświadczy na piśmie, że nie złożył i zobowiązuje się do nie składania wniosków w bieżącym okresie dotyczących produktów tej samej grupy w Państwie Członkowskim, w którym wniosek jest składany, ani w innych Państwach Członkowskich.
W przypadku gdy ten sam wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek dotyczący produktów tej samej grupy, wszystkie jego wnioski pozostają nierozpatrzone.
3.
Dla wniosków o pozwolenie na przywóz dla wszystkich produktów, określonych w art. 1, składa się zabezpieczenie w wysokości 20 ECU za 100 kilogramów.
4.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o wnioskach złożonych dla każdego z produktów w grupie, w piątym dniu roboczym po upływie terminu składania wniosków.
Zawiadomienie takie zawiera listę wnioskodawców i zestawienie wnioskowanych ilości w grupie.
Wszystkie zawiadomienia, włączając niewymieniające żadnych wnioskodawców ani ilości, przekazuje się teleksem lub faksem w ustalonym dniu roboczym, korzystając ze wzoru z załącznika II do niniejszego rozporządzenia w przypadkach, gdy nie ma złożonych żadnych wniosków, oraz ze wzorów z załącznika II i III w przypadkach, gdy złożono wnioski.
5.
Komisja decyduje możliwie jak najszybciej o tym, jaki zakres ilości może zostać przyznany w odniesieniu do wniosków, określonych w art. 3.
Jeżeli ilości, na które złożone zostały wnioski o pozwolenie przekraczają ilości dostępne, Komisja ustala jednorazową stawkę akceptacyjną, będącą odsetkiem wnioskowanych ilości.
6.
Pozwolenia wydawane są możliwie jak najszybciej po podjęciu decyzji przez Komisję.
7.
Pozwolenia mogą być stosowane tylko wobec towarów odpowiadających wszystkim wymogom weterynaryjnym obowiązującym we Wspólnocie.
Artykuł 5
Do celów art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, pozwolenia na przywóz są ważne przez 150 dni od daty faktycznego wydania.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są nieprzenoszalne.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia, stosuje się rozporządzenie (EWG) nr 3719/88.
Bez względu na art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, ilość przywożona w ramach niniejszego rozporządzenia nie może przekraczać ilości podanej w sekcji 17 i 18 pozwolenia na przywóz. Odpowiednio w sekcji 19 pozwoleń wprowadza się wartość "0".
Artykuł 7
Przywożone produkty są dopuszczone do swobodnego obrotu po okazaniu świadectwa przewozowego EUR 1, wydanego przez Państwo Izrael zgodnie z protokołem 3 do Układu o Stowarzyszeniu i Umowy przejściowej.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2505/96
z dnia 20 grudnia 1996 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3059/95 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe (pierwsza seria 1996)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja niektórych produktów rolnych i przemysłowych we Wspólnocie będzie niewystarczająca do spełnienia szczególnych wymagań przez użytkownika przemysłu we Wspólnocie; zaopatrzenie Wspólnoty w produkty tego rodzaju będzie w znacznym stopniu uzależnione od przywozu z państw trzecich; najpilniejsze potrzeby Wspólnoty w zakresie przedmiotowych produktów powinny zostać zaspokojone niezwłocznie, na najkorzystniejszych warunkach; Wspólnotowe kontyngenty taryfowe o obniżonej lub zerowej stawce celnej powinny z tego powodu zostać otwarte w granicach stosownych ilości, z uwzględnieniem niezbędnych potrzeb w celu niezakłócania rynków takich produktów, jak również uruchamiania czy rozwoju produkcji we Wspólnocie;
w szczególności niezbędne jest zapewnienie wszystkim importerom ze Wspólnoty równego i nieprzerwanego dostępu do tych kontyngentów oraz zapewnienie nieprzerwanego stosowania stawek ustanowionych dla tych kontyngentów do całego przywozu przedmiotowych produktów do wszystkich Państw Członkowskich do momentu wykorzystania tych kontyngentów;
decyzja o otwarciu niezależnych kontyngentów taryfowych powinna być podjęta przez Wspólnotę; dla zapewnienia wspólnego sprawnego zarządzania tymi kontyngentami nie istnieje uzasadniona przeszkoda, aby nie upoważnić Państw Członkowskich do czerpania z kontyngentów niezbędnych ilości odpowiadających rzeczywistemu przywozowi; ta metoda zarządzania wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją, a Komisja powinna w szczególności monitorować wysokość wykorzystywania kontyngentów i odpowiednio informować o tym Państwa Członkowskie;
produkcja niektórych produktów przemysłowych w 1996 r. we Wspólnocie nie będzie mogła zaspokoić określonych potrzeb przemysłu we Wspólnocie; zaopatrzenie Wspólnoty w produkty tego rodzaju będzie więc w znacznym stopniu uzależnione od przywozu z państw trzecich; najpilniejsze potrzeby Wspólnoty w zakresie przedmiotowych produktów powinny być zaspokajane niezwłocznie, na najkorzystniejszych warunkach;
rozporządzeniem (WE) nr 3059/95 [1] Rada otworzyła wspólnotowe kontyngenty taryfowe na określone produkty rolne i przemysłowe na 1996 r.; należy zwiększyć kontyngenty na żelazochrom (zarządzenie nr 09.2711), na izopropyliden bis (zarządzenie nr 09.2859) i na oscylator (zarządzenie nr 09.2939);
dotychczasowe rozporządzenia ustanawiające cła pobierane od niektórych produktów przemysłowych i rolnych na podstawie autonomicznej Wspólnej Taryfy Celnej przywróciły w znacznym stopniu działanie poprzednich środków; w interesie uzasadniania stosowania przedmiotowych środków wydaje się być stosownym nieograniczanie okresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia, gdyż jego zakres może być dostosowywany w razie potrzeby, produkty zaś mogą być dodawane lub wykreślane z wykazu rozporządzeniami Rady; nie jest dozwolone przenoszenie niewykorzystanych ilości z jednego okresu kontyngentowego na późniejszy;
zmiany w odniesieniu do Nomenklatury Scalonej i kodów taryfowych nie powodują zmian rzeczowych; z uwagi na celowość upraszczania, należy upoważnić Komisję, po uzyskaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, do wprowadzania niezbędnych zmian i dostosowań technicznych Załącznika do niniejszego rozporządzenia, w tym do opublikowania wersji ujednoliconej;
stosowanie tej procedury powinno być możliwe dla przyspieszenia realizacji procedury, gdy w ciągu roku kalendarzowego okazuje się, że niezbędne jest zwiększenie kontyngentów taryfowych lub przedłużenie okresu kontyngentowego; takie działania będą uważane za czasowe do chwili upływu danego roku kalendarzowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Cła przywozowe na towary wymienione w załączniku I zawiesza się według wskazanej stawki celnej na okresy i w ilościach wskazanych w treści tego Załącznika.
2.
W rozporządzeniu (WE) nr 3059/95 tabelę zawartą w Załączniku zastępuje się, w zakresie zarządzeń nr 09.2711, 09.2859 i 09.2939, tabelą zawartą w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Kontyngentami taryfowymi określonymi w art. 1 zarządza Komisja, która może podejmować wszystkie stosowne środki administracyjne w celu zapewnienia efektywnego zarządzania tymi kontyngentami.
Artykuł 3
Jeśli importer w Państwie Członkowskim przedstawia zgłoszenie do odprawy z wnioskiem o dopuszczenie do swobodnego obrotu, w tym wniosek o preferencyjne traktowanie produktu objętego niniejszym rozporządzeniem oraz, jeśli to zgłoszenie z wnioskiem o dopuszczenie zostaje przyjęte przez władze celne, to zainteresowane Państwa Członkowskie informują o tym Komisję i korzystają z takiej ilości produktu z właściwego kontyngentu odpowiadającej wymaganiom przedstawionym we wniosku.
Wniosek o wykorzystywanie kontyngentu, ze wskazaniem daty przyjęcia takich zgłoszeń, przekazuje się niezwłocznie Komisji.
Komisja przyznaje ilości według daty przyjęcia zgłoszeń z wnioskiem o dopuszczenie do swobodnego obrotu przez władze celne zainteresowanych Państw Członkowskich w dopuszczalnych dostępnych limitach salda.
Jeśli Państwo Członkowskie nie wykorzysta otrzymanych ilości, to zwraca je możliwie jak najszybciej do limitu właściwego kontyngentu.
Jeśli wnioskowane ilości przewyższają dostępny limit salda kontyngentu, to są one przydzielane proporcjonalnie do zgłaszanego zapotrzebowania.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wykorzystanych ilościach.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby importerzy przedmiotowych produktów mieli równy i nieprzerwany dostęp do kontyngentów przez dozwolony czas na realizację pozostałego salda kontyngentu.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują ściśle celem zapewnienia przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Zmiany i techniczne dostosowania, w tym publikacja wersji ujednoliconej, wynikające ze zmian w odniesieniu do scalonej nomenklatury i kodów taryfowych muszą być przyjęte przez Komisję w trybie określonym w art. 7.
Jeśli w ciągu roku kalendarzowego okazuje się:
- że kontyngent nie wystarcza do zaspokojenia potrzeb przemysłu Wspólnoty, przy uwzględnieniu wielkości produkcyjnych we Wspólnocie, lub
- że konieczne jest przedłużenie kontyngentu taryfowego poza okres obowiązywania, do którego kontyngent został ograniczony, aby móc zaspokoić potrzeby przemysłu Wspólnoty, przy uwzględnieniu wielkości produkcyjnych we Wspólnocie,
to dany kontyngent może zostać podwyższony o nie więcej niż 50 % do końca danego roku kalendarzowego lub jego okres obowiązywania może zostać przedłużony na okres do sześciu miesięcy w trybie określonym w art. 7.
Artykuł 7
1.
Działania Komisji wspomagane są przez Komitet Kodeksu Celnego powołany na podstawie przepisów art. 247 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/91 [2].
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, który należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie ustalanym przez przewodniczącego w zależności od pilności danej sprawy.
Opinię przyjmuje się większością głosów określoną w przepisach art. 148 ust. 2 Traktatu wymaganą w przypadku decyzji podejmowanych przez Radę na wniosek Komisji.
Waga głosów przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ustalana jest w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które wchodzą w życie w trybie natychmiastowym.
Jeśli jednak środki takie nie są zgodne z opinią Komitetu, to Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku Komisja odracza stosowanie przyjętych przez siebie środków na okres trzech miesięcy począwszy od dnia wystosowania takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może wydać inną decyzję w terminie określonym w poprzednim akapicie.
3.
Komitet może zbadać każdą kwestię dotyczącą stosowania niniejszego rozporządzenia zgłoszoną przez swojego przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 grudnia 1996 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG i decyzje Komisji 92/160/EWG, 92/260/EWG oraz 93/197/EWG w odniesieniu do odprawy czasowej i przywozu do Wspólnoty zarejestrowanych koni z Afryki Południowej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/10/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 14, 15, 16 i art. 19 lit. i),
a także mając na uwadze, co następuje: Afryka Południowa jest wymieniona w części 1 Załącznika do decyzji Rady 79/542/EWG [2] ustanawiającej wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec, i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych, ostatnio zmienionej decyzją Komisji 95/624/WE [3]; jednakże przywóz zwierząt z rodziny koniowatychz Afryki Południowej jest obecnie zawieszony;
decyzja Komisji 92/160/EWG [4], ostatnio zmieniona decyzją 95/536/WE [5], ustanowiła regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych;
decyzja Komisji 92/260/EWG [6], ostatnio zmieniona decyzją 92/279/WE [7], ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne zwierząt dla odprawy czasowej zarejestrowanych koni;
decyzja Komisji 93/197/EWG [8], ostatnio zmieniona decyzją 92/279/WE, ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne zwierząt przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatychi hodowlanych oraz rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych;
w następstwie przeprowadzonej przez Komisję misji inspekcji weterynaryjnej w Afryce Południowej stwierdza się, że sytuacja zdrowotna zwierząt wydaje się być pod satysfakcjonującą kontrolą przez dobrze zinstytucjonalizowane i zorganizowane służby weterynaryjne;
afrykański pomór koni ma charakter endemiczny w niektórych częściach Afryki Południowej; jednakże Cape Peninsula jest wolna od afrykańskiego pomoru koni od ponad pięciu lat oraz systematyczne szczepienia przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni nie były przeprowadzane w ciągu ostatnich 12 miesięcy;
wstępne monitorowanie seroepidemiologiczne afrykańskiego pomoru koni było przeprowadzone z zadowalającymi wynikami na wszystkich koniach na reprezentatywnej próbie innych zwierząt z rodziny koniowatych na obszarze proponowanej strefy wolnej od afrykańskiego pomoru koni i na losowo wybranej próbie koni na obszarze proponowanej strefy dozoru i ochrony w prowincji Western Cape w celu ustalenia statusu serologicznego stałej populacji zwierząt z rodziny koniowatych w zakresie przeciwciał przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni i wirusowi encefalopatii koni;
zaraza stadnicza koni ma charakter endemiczny w niektórych częściach Afryki Południowej; jednakże prowincja Western Cape była wolna od zarazy stadniczej koni w okresie dłuższym niż sześć miesięcy; Afryka Południowa jest oficjalnie wolna od nosacizny, wszystkich rodzajów wirusowego zapalenia mózgu i rdzenia koni, niedokrwistości zakaźnej koni i pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej w okresie dłuższym niż sześć miesięcy;
władze weterynaryjne Afryki Południowej gwarantują powiadomienie Komisji i Państw Członkowskich faksem, telegramem lub teleksem, w okresie 24 godzin, o wszelkich przypadkach stwierdzenia występowania jakichkolwiek chorób infekcyjnych lub zakaźnych wśród zwierząt z rodziny koniowatych wymienionych w załączniku A do dyrektywy Rady 90/426/EWG oraz o wszelkich zmianach w polityce szczepień, a także, we właściwym terminie, o zmianach polityki przywozowej w odniesieniu do zwierząt z rodziny koniowatych;
władze weterynaryjne Afryki Południowej przewidziały niektóre gwarancje w odniesieniu do zarejestrowanych koni przeznaczonych do odprawy czasowej lub stałego przywozu do Wspólnoty;
należy ustanowić warunki zdrowotne zwierząt w zależności od sytuacji zdrowotnej zwierząt w danym państwie trzecim; z uwagi na niezbędne wymogi odnośnie do kontroli przemieszczania się i kwarantanny na terytorium Afryki Południowej niniejsza regulacja odnosi się wyłącznie do odprawy czasowej i przywozu zarejestrowanych koni;
decyzje 79/542/EWG, 92/160/EWG, 92/260/EWG i 93/197/EWG muszą zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Regionalizacja Afryki Południowej odnośnie do odprawy czasowej i przywozu do Wspólnoty zarejestrowanych koni ma zastosowanie pod warunkiem, że są spełnione dodatkowe gwarancje określone w załączniku I.
Artykuł 2
W części 1 Załącznika do decyzji 79/542/EWG w kolumnie "żywe zwierzęta" pod "uwagi szczególne" przypis "(6) odnoszący się do Afryki Południowej" zastępuje się przypisem "(5)".
Artykuł 3
W Załączniku do decyzji 92/160/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się następujące wyrazy:
"Afryka Południowa(3)
aglomeracja Cape Town opisana następująco:
granica północna: _BAR_ Blaauwberg Road (Ml4) _BAR_
granica wschodnia: _BAR_ Koeberg Road (Ml4), Plaatekloof Road (Ml4), Autostrada N7, Autostrada Nl and Autostrada M5 _BAR_
granica południowa: _BAR_ Ottery Road, Prince George's Drive, Wetton Road, Riverstone Road, Tennant Road, Newlands Drive, Paradise Road, Union Drive aż do Newlands Forestry Station i przez przesmyk Echo Gorge w Table Mountin do zatoki Camps Bay _BAR_
granica zachodnia: _BAR_ Wybrzeże od zatoki Camps Bay do Blaauwberg Road"; _BAR_
2) dodaje się odpowiedni przypis w brzmieniu:
"(3) Zezwala się wyłącznie na odprawę czasową i stały przywóz do Wspólnoty zarejestrowanych koni.".
Artykuł 4
W decyzji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I dodaje się następujące wyrazy:
"Grupa F
Afryka Południowa(1)";
2) w załączniku II dodaje się, co następuje:
a) "F. Świadectwo zdrowia do odprawy czasowej rejestrowanych koni z państw trzecich zaliczonych do grupy F."
;
b) załącznik II do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I dodaje się następujące wyrazy:
"Grupa F
Afryka Południowa(1)";
2) w załączniku II dodaje się, co następuje:
a) "F. Świadectwo zdrowia dla przywozu rejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych hodowlanych i użytkowych z państw trzecich przypisanych do grupy F."
;
b) załącznik III do niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 grudnia 1996 r.
ustanawiająca wykaz państw trzecich spełniających warunki równoważności dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/20/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 9 ust. 3 lit. a)),
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja ustanowiła specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z określonych państw trzecich;
Komisja ustanowiła standardowe świadectwo zdrowia przy przywozie żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z państw trzecich nieobjętych jeszcze decyzjami tego typu;
powinno się ustalić wykaz obejmujący państwa spełniające warunki równoważności określone w art. 9 ust. 2 dyrektywy 91/492/EWG, które w ten sposób są w stanie zagwarantować, że mięczaki wywożone do Wspólnoty spełniają warunki sanitarne ustanowione dla ochrony zdrowia konsumentów;
wykaz ten musi obejmować państwa trzecie, dla których szczególne decyzje zostały już ustanowione, oraz państwa trzecie spełniające warunki art. 9 ust. 2, dla których może być ustalony tymczasowy wykaz zatwierdzonych zakładów zgodnie z procedurą przewidzianą w decyzji Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [2];
artykuł 3 ust. 4 lit. b) dyrektywy Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [3]stanowi, że przetworzone małże muszą przed przetworzeniem odpowiadać przepisom dyrektywy 91/492/EWG; w konsekwencji wykaz państw trzecich spełniających warunki ustanowione w dyrektywie 91/492/EWG powinien również być stosowany do przywozu przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich;
niniejszy wykaz państw trzecich jest ustalony bez uszczerbku dla przepisów krajowych lub wspólnotowych dotyczących ochrony zdrowia zwierząt lub środowiska;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa trzecie spełniające warunki równoważności ustanowione w art. 9 ust. 3 lit. a) dyrektywy 91/492/EWG w sprawie produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich są wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Nie naruszając przepisów dotyczących ochrony zdrowia zwierząt lub środowiska, Państwa Członkowskie stanowią, że małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie niezależnie od ich formy przeznaczonej do spożycia są przywożone jedynie z państw trzecich wymienionych w Załączniku.
Artykuł 3
Przepisów art. 2 nie stosuje się do mięśni przywodziciela pectinidae innych niż zwierzęta akwakultury, całkowicie oddzielonych od wnętrzności i gonad.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1997 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 grudnia 1996 r.
zmieniająca decyzje 93/196/EWG i 93/197/EWG w sprawie przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z Islandii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/36/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 15 lit. a) i art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
władze weterynaryjne Islandii zapewniły Komisję, że nie stwierdzono występowania niedokrwistości zakaźnej koni na jej terytorium;
test serologiczny w kierunku tej choroby ("test Cogginsa") nie powinien być zatem kontynuowany w momencie przywozu zwierząt z rodziny koniowatychz Islandii; jednakże władze weterynaryjne Islandii powinny zaświadczyć, że Islandia jest oficjalnie wolna od tej choroby;
w związku z tym należy zmienić decyzję Komisji 93/196/EWG z dnia 5 lutego 1993 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych na ubój [2], ostatnio zmienioną decyzją 96/279/WE [3], i decyzję 93/197/EWG z dnia 5 lutego 1993 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarejestrowanych zwierząt zrodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych [4], ostatnio zmienioną decyzją 96/279/WE;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W decyzji 93/196/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w załączniku I (III) lit. j) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— i) test Cogginsa w kierunku niedokrwistości zakaźnej koni (3), lub
ii) w przypadku zwierząt z rodziny koniowatych, które przebywają w Islandii od urodzenia, zaświadcza się, że Islandia jest oficjalnie wolna od niedokrwistości zakaźnej koni (3)";
b) w załączniku II (III) lit. j) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— i) test Cogginsa w kierunku niedokrwistości zakaźnej koni (4), lub
ii) w przypadku zwierząt z rodziny koniowatych, które przebywają w Islandii od urodzenia, zaświadcza się, że Islandia jest oficjalnie wolna od niedokrwistości zakaźnej koni (4).".
2.
W decyzji 93/197/EWG załącznik II (świadectwo zdrowia A) (III) lit. j) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— i) test Cogginsa w kierunku niedokrwistości zakaźnej koni [5], lub
ii) w przypadku zwierząt z rodziny koniowatych, które przebywają w Islandii od urodzenia, zaświadcza się, że Islandia jest oficjalnie wolna od niedokrwistości zakaźnej koni [1] Dz.U. L 86 z 6.4.1993, str. 7."
.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 grudnia 1996 r.
ustanawiająca szczególne wymagania dotyczące zdrowia publicznego przy przywozie produktów jajecznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/38/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i ludzi regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG i w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 96/405/WE [2], w szczególności rozdział 2 tiret pierwsze załącznika II,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów jajecznych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/23/WE [4], w szczególności jej art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: rozdział III dyrektywy 92/118/EWG ustanawia ogólne przepisy stosowane przy przywozie do Wspólnoty; w zakresie zdrowia publicznego należy ustanowić szczególne warunki przywozu produktów jajecznych; muszą one być co najmniej tak rygorystyczne, jak obowiązujące warunki wprowadzania ich do obrotu;
na pierwszym etapie należy ustalić standardowe świadectwo dotyczące zdrowia publicznego, które musi towarzyszyć przywożonym produktom jajecznym, podczas gdy wspólnotowy wykaz zakładów państw trzecich i zatwierdzonych na poziomie wspólnotowym metod obróbki zostaną ustalone w późniejszym terminie; do momentu przyjęcia tych decyzji, do właściwego organu każdego państwa trzeciego należy zaświadczanie, że produkty jajeczne pochodzą z zatwierdzonych zakładów i zostały poddane obróbce umożliwiającej spełnienie analitycznych specyfikacji wymienionych w rozdziale VI Załącznika do dyrektywy 89/437/EWG;
dodatkowo, jeśli możliwe jest uznanie warunków dających równoważne gwarancje, państwo trzecie może przedłożyć Komisji propozycję takiego uznania w celu właściwego rozważenia;
warunki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja określa szczególne warunki zdrowia publicznego dotyczące produktów jajecznych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub wytwarzania środków spożywczych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje określone w art. 2 dyrektywy 89/437/EWG.
Artykuł 3
Przywóz produktów jajecznych podlega następującym warunkom:
1) zostały pozyskane z jaj kur, kaczek, gęsi, indyków, perlic pospolitych lub przepiórek, ale nie z mieszaniny jaj różnych gatunków;
2) były poddane obróbce i przygotowane w zakładzie/zakładach zatwierdzonych przez właściwy organ i spełniają wymagania rozdziałów I i II Załącznika do dyrektywy 89/437/EWG;
3) były przygotowane przy zachowaniu wymagań higienicznych rozdziałów III i V Załącznika do dyrektywy 89/437/EWG z jaj spełniających wymagania rozdziału IV tego Załącznika;
4) były poddane obróbce umożliwiającej spełnienie analitycznych specyfikacji zawartych w rozdziale VI Załącznika do dyrektywy 89/437/EWG;
5) spełniają analityczne specyfikacje zawarte w rozdziale VI Załącznika do dyrektywy 89/437/EWG;
6) były poddane kontroli sanitarnej określonej w rozdziale VII Załącznika do dyrektywy 89/437/EWG;
7) zostały zapakowane w sposób określony w rozdziale VIII Załącznika do dyrektywy 89/437/EWG;
8) były przechowywane i transportowane w sposób określony w rozdziałach IX i X Załącznika do dyrektywy 89/437/EWG;
9) spełniają wspólnotowe normy pozostałości substancji, które są szkodliwe lub mogą zmienić charakterystykę organoleptyczną produktu lub sprawiają, że ich spożywanie staje się niebezpieczne lub szkodliwe dla ludzkiego zdrowia.
Artykuł 4
Każdej przesyłce produktów jajecznych musi towarzyszyć oryginał numerowanego świadectwa zdrowia publicznego, wypełnionego, podpisanego i datowanego, sporządzonego na jednym arkuszu i zgodnie z załączonym wzorem.
Artykuł 5
Świadectwo sporządza się co najmniej w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego miejsca wprowadzenia do Wspólnoty.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji 97/41/WE
z dnia 18 grudnia 1996 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne i świadectwo zdrowia publicznego dla przywozu z państw trzecich produktów mięsnych otrzymywanych z mięsa drobiowego, mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, mięsa zwierząt łownych i mięsa króliczego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/41/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i ludzi, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi wymaganiami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 96/405/WE [2], w szczególności jej art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
muszą zostać stworzone określone warunki dla przywozu do Wspólnoty produktów mięsnych otrzymywanych z mięsa drobiowego, mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, mięsa zwierząt łownych i mięsa króliczego; produkty te muszą odpowiadać warunkom ustanowionym w rozdziale 1 załącznika II do dyrektywy 92/118/EWG;
musi zostać stworzony formularz świadectwa zdrowia publicznego, który będzie podpisywany przez lekarza weterynarii, w celu poświadczenia, że wyroby spełniają wymogi ustanowione niniejszą decyzją;
dodatkowo, gdy możliwe jest uznanie warunków oferujących równoważne gwarancje, państwo trzecie może złożyć propozycje takiego uznania do odpowiedniego rozpatrzenia przez Komisję;
warunki i świadectwo ustanowione niniejszą decyzją jest zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustala wymagania zdrowotne dla przywozu produktów mięsnych otrzymywanych z mięsa drobiowego, mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, mięsa zwierząt łownych i mięsa króliczego.
Artykuł 2
Przywóz produktów mięsnych otrzymywanych z mięsa drobiowego, mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, mięsa zwierząt łownych i mięsa króliczego jest uwarunkowany spełnieniem wymagań ustanowionych w rozdziale 1 załącznika II do dyrektywy 92/118/EWG.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce produktów mięsnych otrzymywanych z mięsa drobiowego, mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, mięsa zwierząt łownych i mięsa króliczego musi towarzyszyć oryginalne, numerowane świadectwo zdrowia publicznego, wypełnione, podpisane i opatrzone datą, składające się z jednego arkusza i odpowiadające wzorowi ustanowionemu w załączniku.
2.
Świadectwo to jest sporządzane, w co najmniej jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego miejsca wprowadzenia do Wspólnoty.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 grudnia 1996 r.
ustanawiająca przepisy w celu wdrożenia dyrektywy Rady 96/16/WE w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/80/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/16/WE z dnia 19 marca 1996 r., w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 2 i art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: w związku z zastąpieniem dyrektywy 72/280/EWG dyrektywą 96/16/WE, właściwe jest równoległe zmodyfikowanie decyzji Komisji 72/356/EWG z dnia 18 października 1972 r. ustanawiającej przepisy wykonawcze dla statystycznych badań dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych [2], ostatnio zmienionej decyzją 86/180/EWG [3], stanowiące środki zapewnienia ciągłego rozwoju statystyki w harmonii z dominującymi warunkami ekonomicznymi;
doświadczenia nabyte podczas stosowania decyzji 72/356/EWG wykazały, że konieczne jest przyjęcie bardziej szczegółowych objaśnień dotyczących przetworów i tabel;
w celu poprawienia integracji statystyk wspólnotowych, stosowne jest oczekiwanie na całkowitą koordynację z wykazem Prodcom, określoną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3924/91 z dnia 19 grudnia 1991 r., w sprawie ustanowienia badań wspólnotowych produkcji przemysłowej [4];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wykaz przetworów mlecznych objętych badaniami określonymi w art. 3 ust. 2 dyrektywy 96/16/WE podany jest w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wzory tabel, jakie należy stosować do przekazywania danych określonych w art. 6 ust. 1 dyrektywy 96/16/WE, podane są w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Program pracy określony w art. 4 ust. 2 dyrektywy 96/16/WE podany jest w załączniku III do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Decyzja 72/356/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 1997 r.
Odniesienia do uchylonej decyzji należy traktować jako odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 stycznia 1997 r.
dotycząca środków niezbędnych do wprowadzenia w życie zasad certyfikacji w odniesieniu do niektórych produktów zwierzęcych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/94/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w pkt I załącznika A do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 96/405/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. c),
uwzględniając dyrektywę Rady 92/46/EWG [3] z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka, ostatnio zmienioną dyrektywą 96/23/WE [4], w szczególności jej art. 36,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/118/EWG [5] z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego, ostatnio zmienioną dyrektywą 96/23/WE, w szczególności jej art. 14B ust. 1 lit. c),
uwzględniając dyrektywę Rady 89/437/EWG [6] z dnia 20 czerwca 1989 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów jajecznych, ostatnio zmienioną dyrektywą 96/23/WE, w szczególności jej art. 11 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/65/WE [7] z dnia 14 grudnia 1994 r. ustanawiającą wymagania dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek mielonego mięsa oraz przetworów mięsnych, w szczególności jej art. 13 I) B) 1) c),
a także mając na uwadze, co następuje: decyzje Komisji 94/309/WE [8], 94/446/WE [9] i 94/344/WE [10], ostatnio zmienione decyzją 96/106/WE [11], odpowiednio ustanawiają warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne w zakresie przywozu z państw trzecich niektórych pokarmów dla zwierząt domowych oraz niektórych niegarbowanych produktów jadalnych dla zwierząt domowych, zawierających materiały zwierzęce o niskim stopniu ryzyka, kości i produkty z kości, rogi i produkty z rogów, kopyta i produkty z kopyt z wyłączeniem mączek z tych produktów, do celów dalszego przetwarzania, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi ani zwierzęta, oraz przetworzonego białka zwierzęcego, włącznie z produktami zawierającymi białko przeznaczone do karmienia zwierząt; decyzja 96/106/WE zmieniła powyższe decyzje, przewidując ich wprowadzenie z dniem 1 stycznia 1997 r.;
artykuł 13 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 92/46/EWG zakłada, że zwierzęta w gospodarstwach przechodzą regularne inspekcje weterynaryjne w celu sprawdzenia, czy spełnione są wymagania określone w rozdziale I załącznika A;
decyzja Komisji 95/343/WE [12] ostatnio zmieniona decyzją 96/106/WE ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie mleka i produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi obowiązuje od dnia 1 stycznia 1997 r.; powyższa decyzja musi zostać zmodyfikowana w celu osiągnięcia zgodności z przepisami dyrektywy 92/46/EWG;
decyzje Komisji 96/712/WE [13], 97/38/WE [14], 97/41/WE [15] i 97/29/WE [16] ustanawiają odpowiednio wzory deklaracji o zdrowiu publicznym i znaków jakości zdrowotnej w odniesieniu do przywozu świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich, szczególne wymagania w zakresie zdrowia publicznego w odniesieniu do przywozu produktów jajecznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, warunki zdrowotne i świadectwo zdrowia publicznego w odniesieniu do przywozu z państw trzecich produktów mięsnych otrzymywanych z mięsa drobiowego, mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka, mięsa zwierząt łownych i mięsa króliczego, warunki zdrowotne i świadectwa zdrowia publicznego w odniesieniu do przywozu mięsa mielonego i wyrobów mięsnych z państw trzecich; datę wprowadzenia życie powyższych decyzji ustala się na dzień 1 stycznia 1997 r.;
decyzja Komisji 96/449/WE [17] przewiduje nowe zasady w odniesieniu do zatwierdzenia na terenie Wspólnoty alternatywnych systemów obróbki cieplnej w zakresie przetwarzania odpadów zwierzęcych, które mają na celu inaktywowanie czynników gąbczastej encefalopatii; powyższe zasady wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 1997 r.; począwszy od tego dnia, wprowadzenie powyższych zasad spowoduje konieczność wprowadzenia zmian w systemie przywozu produktów z tych państw; w celu uniknięcia zbędnych zakłóceń wskazane jest, aby obecny system mógł funkcjonować aż do tego dnia;
świadectwa wymienione w załącznikach do powyższych decyzji wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.; z uwagi na trudności administracyjne wydaje się, że niektóre przepływy handlowe mogą nie zostać dostosowane do zharmonizowanego systemu na czas; jednakże nie jest właściwe akceptowanie jakiejkolwiek dalszej zwłoki we wprowadzeniu w życie powyższych świadectw; właściwe jest dopuszczenie stosowania obu systemów przez krótki okres w celu umożliwienia ich dostosowania;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na podstawie świadectw ustanowionych na mocy przepisów krajowych obowiązujących dnia 31 grudnia 1996 r., Państwa Członkowskie, przez ograniczony okres, zezwalają na przywóz do Wspólnoty produktów, które posiadają świadectwa ustanowione w decyzjach wymienionych w Załączniku.
Artykuł 2
Z dniem 1 kwietnia 1997 r. wygasa wymieniony w Załączniku okres w odniesieniu do produktów objętych świadectwami ustanowionymi w decyzjach wymienionych w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 stycznia 1997 r.
dotycząca wprowadzania do obrotu kukurydzy zmodyfikowanej genetycznie (Zea mays L.) o połączonej modyfikacji w odniesieniu do właściwości owadobójczych przenoszonych przez gen Bt-endotoksyny oraz zwiększonej tolerancji na herbicyd glufosynat amonowy zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/98/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [1], zmienioną dyrektywą Komisji 94/15/WE [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuły 10–18 dyrektywy 90/220/EWG ustanawiają procedurę wspólnotową umożliwiającą właściwym władzom Państw Członkowskich wyrażanie zgody na wprowadzanie do obrotu produktów składających się z genetycznie zmodyfikowanych organizmów;
powiadomienie dotyczące wprowadzania do obrotu takiego produktu zostało przedłożone właściwemu organowi Państwa Członkowskiego (Francji);
właściwy organ Francji następnie przekazał dokumentację wraz z pozytywną opinią Komisji; właściwe władze innych Państw Członkowskich wniosły zarzuty w odniesieniu do wspomnianej dokumentacji;
z tego względu, zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 90/220/EWG, wymaga się od Komisji podjęcia decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 tej dyrektywy;
po zbadaniu każdego z zarzutów w świetle przepisów dyrektywy 90/220/EWG oraz po przeanalizowaniu informacji dostarczonej w dokumentacji Komisja doszła do następujących wniosków:
- wnioskodawca dostarczył informacji w odniesieniu do wszystkich nowo wprowadzonych genów, a nie tylko tych przedstawionych,
- ocena ryzyka uwzględniła wszystkie wprowadzane geny, niezależnie od tego, czy przedstawione czy też nie. Ocena została również przeprowadzona w przypadku ryzyka wynikającego z obecności nieprzedstawionego genu β-lactamazy z aktywatorem bakteryjnym,
- w przypadku produktów przeznaczonych do stosowania jako żywność dla ludzi lub pasze dla zwierząt ocena ryzyka na podstawie dyrektywy 90/220/EWG określa, czy modyfikacja genetyczna może skutkować jakimikolwiek toksycznymi lub innymi szkodliwymi skutkami dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska naturalnego,
- nie ma żadnego powodu, aby uważać, że wprowadzenie do kukurydzy tych genów będzie wywoływało jakiekolwiek szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi lub dla środowiska naturalnego,
- możliwy rozwój odporności owadów na ścięte białko CryIA(b) nie może być uważany za przynoszący szkodliwy skutek dla środowiska naturalnego, ponieważ istniejące rolnicze środki kontroli takich odpornych gatunków owadów nadal będą dostępne,
- brak jest względów bezpieczeństwa w odniesieniu do stwierdzania na etykiecie, że produkt został uzyskany w wyniku technik modyfikacji genetycznych,
- etykieta powinna wskazywać, że rośliny zwiększyły tolerancję na herbicyd glufosynat amonowy;
dopuszczenie chemicznych herbicydów oraz ocena tego, w jaki sposób ich zastosowanie wpływa na zdrowie ludzkie oraz środowisko naturalne, regulowane są dyrektywą Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/68/WE [4], a nie dyrektywą 90/220/EWG;
rozważany produkt został zgłoszony do nieograniczonego stosowania, w tym w żywności dla ludzi i paszach dla zwierząt;
decyzja ta nie wyklucza stosowania, zgodnie z prawem wspólnotowym, przepisów Państwa Członkowskiego w sprawie bezpieczeństwa żywności dla ludzi i pasz dla zwierząt w zakresie, w jakim nie są one związane w szczególny sposób z genetyczną modyfikacją produktu lub jego składników;
artykuł 11 ust. 6 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG przewidują dodatkowe środki ochronne, jeśli nowe informacje w sprawie ryzyk powodowanych przez produkt stają się dostępne;
komitet powołany na mocy art. 21 dyrektywy 90/220/EWG i konsultowany w drodze pisemnej procedury dnia 8 marca 1996 r. nie przedstawił opinii w sprawie środków ustanowionych w projekcie decyzji Komisji;
Rada nie podjęła decyzji w sprawie wniosku Komisji w terminie przewidzianym w art. 21 akapit piąty 90/220/EWG; w następstwie powyższego pozostaje Komisji przyjąć projektowane środki;
odpowiednie opinie Komitetu Naukowego ds. Żywienia Zwierząt, powołanego przez decyzję Komisji 76/791/EWG [5], Komitetu Naukowego ds. Żywności, powołanego przez decyzję Komisji 95/273/WE [6] oraz ostatecznie Komitetu Naukowego ds. Pestycydów, powołanego przez decyzję Komisji 78/436/EWG [7], poproszonych przez Komisję o potwierdzenie tego, iż brak uzasadnienia dla poglądu, że wprowadzenie do kukurydzy przedmiotowych genów wywołałoby niekorzystne skutki dla zdrowia ludzi lub dla środowiska naturalnego, nie zidentyfikowały żadnych nowych elementów uzasadniających jakąkolwiek odmienną decyzję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla innego prawodawstwa wspólnotowego i z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3 władze francuskie zgadzają się na wprowadzenie do obrotu następującego produktu zgłoszonego przez Ciba-Geigy Limited (Ref. C/F/94/11–03), zgodnie z art. 13 dyrektywy 90/220/EWG.
Produkt składa się z linii endogamicznych oraz mieszańców uzyskanych z kukurydzy (Zea mays L.) linia (CG 00256-176), która została przekształcona przy użyciu plazmidu zawierającego:
i) jedną kopię genu bar ze Streptomyces hygroscopicus (kodowanie fosfinothrycyna acetyltransferazy), w ramach regulacji aktywatora 35S i terminator 35S z wirusa mozaiki kalafiora (CaMV);
ii) dwie kopie syntetycznie ściętego genu kodującego białko kontroli owadów reprezentujących aktywną część CryIAb) δ-endotoksyny, ze szczepu Bacillus thuringiensis subsp. kurstaki HD1–9 oraz zawierającą intron 9 z genu karboksylazy kukurydzy;
pierwsza kopia jest regulowana przy użyciu aktywatora z genu karbozylasu fosfoenolopirogronianu kukurydzy i terminatora CaMV 35S, a druga kopia jest regulowana przy użyciu aktywatora pochodzącego z genu kukurydzianej kinazy białek zależnych od wapnia i terminatora CaMV 35S;
iii) gen prokariotyczny bla (kodujące β-lactamazę przenoszącą odporność na ampicylinę) w ramach aktywatora prokariotycznego.
2.
Zgoda obejmuje wszelkie wyniki uzyskane wskutek krzyżowań tego produktu z inną kukurydzą uprawianą w sposób tradycyjny.
3.
Bez uszczerbku dla innego etykietowania wymaganego przez prawodawstwo wspólnotowe etykieta każdego opakowania nasion wskazuje, że produkt::
- chroni się sam przeciw szkodnikom kukurydzy, oraz
- ma zwiększoną tolerancję na herbicyd glufosynat amonowy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 stycznia 1997 r.
ustanawiająca system wzajemnej wymiany informacji i danych pochodzących z sieci i poszczególnych stacji dokonujących pomiarów zanieczyszczeń otaczającego powietrza w Państwach Członkowskich
(97/101/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Piąty program działania Wspólnoty Europejskiej dotyczący środowiska [4] przewiduje zbieranie danych bazowych dotyczących środowiska oraz poprawę ich zgodności, porównywalności i przejrzystości.
(2) Cele i zadania Europejskiej Agencji Środowiska zostały określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz europejskiej sieci informacji i obserwacji środowiska [5].
(3) Konieczne jest ustanowienie procedury wymiany informacji o jakości powietrza w celu ułatwienia zwalczania zanieczyszczenia i zagrożeń, mając na względzie poprawę jakości życia i środowiska w całej Wspólnocie, poprzez monitorowanie długookresowych trendów i poprawy wynikających z wprowadzania w życie krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących zwalczania zanieczyszczenia powietrza.
(4) Należy unikać dublowania przekazu informacji, w szczególności w odniesieniu do informacji przesyłanych Europejskiej Agencji Środowiska i Komisji.
(5) Doświadczenie nabyte w rezultacie wymiany informacji zgodnie z decyzją Rady 75/441/EWG z dnia 24 czerwca 1975 r. ustanawiającą wspólną procedurę wymiany informacji między sieciami nadzoru i monitoringu, opartych na danych dotyczących zanieczyszczenia powietrza spowodowanego przez niektóre związki chemiczne i pyły [6] oraz z decyzją Rady 82/459/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r. ustanawiającą wzajemną wymianę informacji i danych pochodzących z sieci i pojedynczych stacji dokonujących pomiarów zanieczyszczenia powietrza w Państwach Członkowskich [7], umożliwia ustanowienie pełniejszej i bardziej reprezentatywnej wymiany informacji wskutek zwiększenia liczby uwzględnianych zanieczyszczeń oraz dodania sieci i stacji prowadzących pomiary zanieczyszczenia powietrza.
(6) Należy dokonać rozróżnienia między informacjami, które muszą być zawsze przekazywane, w szczególności odnoszącymi się do dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością powietrza [8], zwanej dalej "dyrektywą w sprawie jakości powietrza", a informacjami, które muszą być przekazane wówczas, gdy są dostępne.
(7) Zebrane informacje muszą być wystarczająco reprezentatywne, aby umożliwiały opracowanie mapy poziomów zanieczyszczenia w całej Wspólnocie.
(8) Stosowanie wspólnych kryteriów oceny i przetwarzania wyników pomiarów zwiększy stopień zgodności i porównywalności przekazywanych danych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cele
1.
Ustanawia się wzajemną wymianę informacji i danych pochodzących z sieci i pojedynczych stacji dokonujących pomiarów zanieczyszczenia powietrza, zwaną dalej "wzajemną wymianą".
Zakres wzajemnej wymiany obejmuje:
- sieci i stacje; wymiana obejmuje szczegółowe informacje określające sieci i stacje monitoringu zanieczyszczenia powietrza działające w Państwach Członkowskich,
- wyniki pomiarów jakości powietrza uzyskane od stacji: wymiana obejmuje dane, obliczone zgodnie z załącznikiem I pkt 3 i 4, z pomiarów zanieczyszczenia powietrza dokonanych przez stacje w Państwach Członkowskich.
2.
Komisja i organy wymienione w art. 6 są odpowiedzialne za działania w zakresie wzajemnej wymiany.
W celu zapewnienia korzystania przez Komisję z doświadczeń nabytych przez Europejską Agencję Środowiska, w zakresie jej kompetencji, Komisja wezwie Europejską Agencję Środowiska do działań związanych między innymi z funkcjonowaniem i wdrożeniem systemu informacyjnego.
Artykuł 2
Zanieczyszczenia
1.
Wzajemna wymiana obejmuje zanieczyszczenia powietrza wymienione w załączniku I do dyrektywy w sprawie jakości powietrza.
2.
W ramach wzajemnej wymiany Państwa Członkowskie udzielają również informacji dotyczących zanieczyszczeń powietrza wymienionych w załączniku I pkt 2 – w zakresie, w jakim odpowiednie dane są do dyspozycji organów określonych w art. 6 i pochodzą z pomiarów dokonywanych w sposób ciągły przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Stacje
Wzajemna wymiana, w rozumieniu art. 1, dotyczy stacji:
- które są wykorzystywane w ramach wykonania dyrektyw przyjętych zgodnie z art. 4 dyrektywy w sprawie jakości powietrza.
- które, nie będąc objęte dyrektywami określonymi w tiret pierwszym, zostaną wybrane w tym celu przez Państwa Członkowskie spośród stacji istniejących na poziomie krajowym w celu oceny poziomu zanieczyszczenia lokalnego w odniesieniu do zanieczyszczeń wymienionych w załączniku I pkt 2 oraz zanieczyszczenia regionalnego (tzw. "zanieczyszczenia tła") w odniesieniu do zanieczyszczeń wymienionych w załączniku I.
- w miarę możliwości tych, które uczestniczyły we wzajemnej wymianie informacji ustanowionej decyzją 82/459/EWG, pod warunkiem że nie są one objęte przepisami tiret drugiego.
Artykuł 4
Wymagane informacje o sieciach i stacjach
1.
Informacje przekazywane Komisji dotyczą charakterystyki stacji pomiarowych, sprzętu pomiarowego i procedur działania stosowanych przez te stacje, a także struktury i organizacji sieci, do których one należą.
Informacje te są przekazywane Komisji, o ile nie zostały udostępnione w ramach obowiązujących przepisów dotyczących jakości powietrza.
Wymagane informacje są określone w załączniku II.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 7 Komisja określa minimalny zakres informacji, które są przekazywane przez Państwa Członkowskie.
2.
W odniesieniu do stacji określonych w art. 3 tiret pierwsze wzajemna wymiana będzie stosowana od chwili wejścia w życie przepisów określonych w art. 4 dyrektywy w sprawie jakości powietrza.
3.
Najpóźniej sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszej decyzji Komisja udostępni Państwom Członkowskim istniejącą bazę danych zawierającą informacje zebrane dotychczas na dany temat przez jej służby oraz oprogramowanie umożliwiające jej użytkowanie i aktualizowanie.
Państwa Członkowskie poprawiają, zmieniają i/lub uzupełniają te informacje.
Zaktualizowane pliki komputerowe są przesyłane Komisji w ciągu drugiego roku od wejścia w życie niniejszej decyzji, najpóźniej do dnia 1 października.
Informacje te będą publicznie dostępne za pośrednictwem systemu informacyjnego utworzonego przez Europejską Agencję Środowiska; mogą one także być na wniosek dostarczane przez Agencję lub Państwa Członkowskie.
4.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 Komisja określa procedury techniczne przekazywania informacji, uwzględniając przepisy art. 1 ust. 2.
5.
Po przesłaniu pierwszych informacji przez Państwa Członkowskie Komisja umieszcza przesłane informacje w swojej bazie danych i sporządza co roku techniczne sprawozdanie dotyczące zebranych informacji; Komisja udostępnia Państwom Członkowskim uaktualnioną bazę danych "sieci – stacje" najpóźniej do dnia 1 lipca.
Państwa Członkowskie poprawiają, zmieniają i/lub uzupełniają te informacje.
Uaktualnione pliki komputerowe są przesyłane Komisji najpóźniej do dnia 1 października.
Artykuł 5
Informacje, które mają być dostarczane, dotyczące danych uzyskiwanych przez stacje
1.
Komisji są dostarczane następujące wyniki:
a) dane określone w załączniku I pkt 3 i 4 w przypadku stacji określonych w art. 3 tiret pierwsze i wybranych zgodnie z kryteriami określonymi w dyrektywach przyjętych zgodnie z art. 4 dyrektywy w sprawie jakości powietrza; przy wyborze tych stacji uwzględniane są zróżnicowane warunki wpływające na jakość powietrza w każdym Państwie Członkowskim;
b) co najmniej roczne dane określone w załączniku I pkt 4 w przypadku innych stacji określonych w art. 3 tiret drugie;
c) dane określone w załączniku I pkt 3 i 4 w przypadku wszystkich stacji określonych w art. 3 tiret trzecie.
Dane te są przesyłane Komisji, o ile nie zostały jej udostępnione wcześniej na mocy obowiązujących przepisów dotyczących jakości powietrza.
2.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zatwierdzanie danych przekazywanych lub wykorzystywanych do obliczenia przesyłanych wartości, zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w załączniku III.
Każda agregacja danych lub obliczenie statystyczne dokonane w Państwie Członkowskim spełnia kryteria co najmniej tak surowe jak te, które wymieniono w załączniku IV.
3.
Państwa Członkowskie przekazują wyniki za dany rok kalendarzowy najpóźniej do dnia 1 października roku następnego; pierwszy przekaz obejmuje rok kalendarzowy 1997.
4.
W miarę możliwości Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje za okres od dnia 1 października 1989 r. do dnia wejścia w życie niniejszej decyzji, zebrane przez stacje, które uczestniczyły we wzajemnej wymianie informacji ustanowionej decyzją 82/459/EWG.
5.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 Komisja określa procedury techniczne dotyczące przekazu wyników, uwzględniając przepisy art. 1 ust. 2.
6.
Komisja umieszcza przesłane dane w swojej bazie danych i opracowuje coroczne sprawozdanie techniczne dotyczące zebranych informacji oraz udostępnia Państwom Członkowskim zaktualizowaną bazę danych "wyniki".
Informacje są dostępne publicznie za pośrednictwem systemu informacyjnego utworzonego przez Europejską Agencję Środowiska; mogą one być również dostarczone przez Agencję na wniosek.
Dostępne, dostarczane lub umieszczone w sprawozdaniu informacje opierają się wyłącznie na zatwierdzonych danych.
7.
Komisja przygotowuje ogólne sprawozdanie dla społeczeństwa, podsumowujące zebrane dane oraz przedstawiające podstawowe trendy dotyczące jakości powietrza w Unii Europejskiej.
8.
W porozumieniu z Państwami Członkowskimi Komisja zapewnia przekazywanie organom międzynarodowym wybranych danych potrzebnych do celów różnych programów międzynarodowych.
Artykuł 6
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden lub więcej organów odpowiedzialnych za realizację i funkcjonowanie wzajemnej wymiany informacji i niezwłocznie powiadamia o tym Komisję.
Artykuł 7
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 dyrektywy w sprawie jakości powietrza Komisja, tam gdzie jest to właściwe, określa:
- przygotowywanie i aktualizowanie procedur dotyczących przekazywania danych i informacji,
- powiązanie z działaniami podejmowanymi przez Europejską Agencję Środowiska w dziedzinie zanieczyszczenia powietrza,
- zmiany dotyczące załącznika I pkt 2, 3 i 4 oraz załączników II, III i IV,
- sposób uwzględniania w procedurach wzajemnej wymiany nowych rozwiązań w zakresie technik pomiarowych,
- rozszerzenia procedury na dane i informacje z państw trzecich.
Artykuł 8
Nie później niż z końcem pięcioletniego okresu, począwszy od wejścia w życie niniejszej decyzji, Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie w sprawie jej wykonania.
Do sprawozdania dołączone będą wszelkie wnioski uznane przez Komisję za właściwe do zmiany niniejszej decyzji.
Artykuł 9
Niniejszą decyzję stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 stycznia 1997 r.
zmieniająca decyzję 95/343/WE określającą wzory świadectwa zdrowia dla przywozu z państw trzecich mleka poddanego obróbce termicznej, produktów na bazie mleka oraz mleka surowego przeznaczonego do spożycia przez ludzi, które mają być akceptowane w punkcie odbioru, punkcie normalizacji, zakładzie obróbki termicznej lub zakładzie mleczarskim
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/115/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji oraz wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 96/23/WE [2],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 95/343/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 96/106/WE [4], określa wzory świadectwa zdrowia dla przywozu z państw trzecich mleka poddanego obróbce termicznej, produktów na bazie mleka oraz mleka surowego przeznaczonego do spożycia przez ludzi, które mają być akceptowane w punkcie odbioru, punkcie normalizacji, zakładzie obróbki termicznej lub zakładzie mleczarskim;
artykuł 13 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze dyrektywy 92/46/EWG przewiduje, że zwierzęta w gospodarstwach produkcyjnych muszą być poddawane regularnym inspekcjom weterynaryjnym w celu zapewnienia, że wymogi zawarte w rozdziale I załącznika A, zostały spełnione;
decyzja 95/343/WE musi zostać odpowiednio zmieniona;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki A, B, C i D do decyzji 95/343/WE zastępuje się załącznikami A, B, C i D do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 stycznia 1997 r.
zezwalająca na trwały nadruk wymaganych informacji na opakowaniach materiału siewnego roślin oleistych i włóknistych i zmieniająca decyzję nr 87/309/EWG zezwalającą na trwały nadruk wymaganych informacji na opakowaniach niektórych gatunków roślin pastewnych
(97/125/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 46/72/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 1 lit. a),
uwzględniając dyrektywę Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/72/WE, w szczególności jej art. 10 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: materiał siewny roślin pastewnych oraz materiał siewny roślin oleistych i włóknistych nie mogą być normalnie wprowadzane na rynek, jeżeli opakowania nie są oznakowane etykietą urzędową zgodnie z przepisami ustanowionymi odpowiednio w dyrektywie 66/401/EWG i dyrektywie 69/208/EWG;
jednakże może zostać zatwierdzony trwały nadruk żądanej informacji na samym opakowaniu, na podstawie wzoru ustanowionego dla etykiety;
Komisja udzieliła już takiego zezwolenia decyzją 80/755/EWG [4], zmienioną decyzją 81/109/EWG [5], w przypadku materiału siewnego roślin zbożowych i decyzją 87/309/EWG [6], zmienioną decyzją 88/493/EWG [7], w przypadku materiału siewnego niektórych gatunków roślin pastewnych;
na mocy tych decyzji udzielono zezwoleń, pod pewnnymi warunkami, które zapewnią, że odpowiedzialność ponosi organ kwalifikujący;
udowodniono, że system ten jest użyteczny;
pożądane jest obecnie udzielenie podobnych zezwoleń w odniesieniu do nasion roślin oleistych i włóknistych;
pożądane jest również, w przypadku gatunków roślin pastewnych, rozszerzenie zezwolenia na wszystkie gatunki objęte dyrektywą 66/401/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zezwala się Państwom Członkowskim, na warunkach określonych w ust. 2, na przewidzenie drukowania pod nadzorem urzędowym wymaganych informacji na opakowaniach roślin oleistych i włóknistych z "elitarnego materiału siewnego" i "kwalifikowanego materiału siewnego" wszystkich kategorii.
2.
W odniesieniu do zezwolenia udzielonego w ust. 1 obowiązują następujące warunki:
a) określone informacje są trwale wydrukowane lub odbite na opakowaniu;
b) format i kolor nadruku lub pieczęci jest zgodny z wzorem etykiety używanej w danych Państwach Członkowskich;
c) określone informacje, a przynajmniej ta wymagana na mocy załącznika IV część A lit. a) pkt 3 i 4 do dyrektywy 69/208/EWG jest nadrukowywana lub odbita w momencie pobierana próbek zgodnie z art. 7 ust. 2 tej dyrektywy, przy czym nadruk lub opieczętowanie odbywają się urzędowo lub pod nadzorem urzędowym;
d) oprócz określonych informacji, każde opakowanie posiada urzędowo przydzielony indywidualny numer seryjny, który zostanie na nim trwale nadrukowany lub odbity przez firmę drukującą opakowania; firma ta poinformuje urząd wydający zaświadczenia o ilościach wydanych opakowań, łącznie z ich numerami seryjnymi;
e) organ kwalifikujący przechowuje rejestry ilości materiału siewnego oznaczonego w ten sposób, łącznie z ilością i zawartością opakowań w każdej partii, jak również numerami seryjnymi określonymi w lit. d);
f) rejestry producentów podlegają urzędowemu nadzorowi organu kwalifikującego.
Artykuł 2
W decyzji 87/309/EWG wprowadza się następujące zmiany:
w art. 1 ust. 1. "materiał siewny grochu zwyczajnego i fasoli polnej" zastępuje się "materiał siewny gatunków roślin pastewnych".
Artykuł 3
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o warunkach, na których korzystają one z zezwolenia udzielonego w art. 1.
Komisja powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 6 grudnia 1996 r.
dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych z drugiej strony
(97/126/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty nową umowę, zastępującą Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych z drugiej strony [1], podpisaną w dniu 2 grudnia 1991 r., zmienioną Porozumieniem [2] w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych z drugiej strony, podpisanym w dniu 8 marca 1995 r.;
należy zatwierdzić tę nową Umowę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych z drugiej strony.
Tekst Umowy dołączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania tej Umowy w celu uczynienia jej wiążącą dla Wspólnoty oraz dokonania powiadomienia przewidzianego w art. 40 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 28 stycznia 1997 r.
ustanawiająca system identyfikacji materiałów opakowaniowych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/129/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: system identyfikacji powinien być dobrowolny, przynajmniej na pierwszym etapie, lecz powinien podlegać rewizji w celu ustalenia, czy należy wprowadzić go na zasadach obowiązkowych w dalszych etapach;
system identyfikacji będzie podlegać okresowemu przeglądowi oraz, o ile to konieczne, zmianom zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy 94/62/WE;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu, powołanego na mocy art. 21 dyrektywy 94/62/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja, obejmująca wszystkie opakowania objęte dyrektywą 94/62/WE, ma na celu ustanowienie numeracji i skrótów, na których opiera się system identyfikacji, wskazujących charakter wykorzystywanego materiału(-ów) opakowaniowego oraz wskazujący, które materiały są objęte systemem identyfikacji.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
- tam gdzie to stosowne, stosuje się te same definicje, określone w art. 3 dyrektywy 94/62/WE,
- materiał mieszany: oznacza opakowanie wykonane z różnych materiałów, które nie mogą być oddzielone ręcznie, z których żaden nie przekracza określonego procentu w masie, która zostanie określona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy 94/62/WE.
Ewentualne wyjątki dla niektórych materiałów mogą zostać określone zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 3
Numeracja i skróty w systemie identyfikacji są ustanowione w Załączniku.
Ich używanie jest dobrowolne w przypadku tworzyw sztucznych wymienionych w załączniku I, papieru i tektury wymienionych w załączniku II, metali wymienionych w załączniku III, materiałów drewnianych wymienionych w załączniku IV, materiałów tekstylnych wymienionych w załączniku V, materiałów szklanych wymienionych w załączniku VI oraz materiałów mieszanych wymienionych w załączniku VII.
Decyzja w sprawie wprowadzenia obowiązkowego systemu identyfikacji w przypadku jakiegokolwiek materiału lub materiałów może być podjęta zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy 94/62/WE.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 grudnia 1996 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów w sprawie tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią o stosowaniu przepisów sanitarnych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
(97/131/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i Nowa Zelandia rozpoczęły negocjacje w sprawie ustalenia przepisów sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi;
w wyniku tych negocjacji dnia 17 grudnia 1996 r. została podpisana Umowa;
w celu uniknięcia przerw w handlu i do momentu, aż te dwie strony powiadomią się wzajemnie o zakończeniu odpowiednich procedur w celu ratyfikacji wymienionej Umowy, zgodnie z art. 18 ust. 1 akapit drugi, obie strony uzgodniły tymczasowe stosowanie Umowy od dnia 1 stycznia 1997 r., zgodnie z Porozumieniem zawartym w formie wymiany listów;
należy zatwierdzić tę Umowę;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów w sprawie tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią, o stosowaniu przepisów sanitarnych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 grudnia 1996 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
(97/132/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi przewiduje odpowiednie środki dla wprowadzenia w życie postanowień Porozumienia WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych w odniesieniu do środków dotyczących zdrowia zwierząt;
Umowa przyczyni się do ułatwienia handlu między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią żywymi zwierzętami i produktów zwierzęcymi poprzez stopniowe uznawanie równoważności środków sanitarnych, akceptację stosowania regionalizacji i poprawę w sferze wymiany informacji i współpracy;
Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi.
Tekst Umowy oraz jej załączników załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Komisja, wspierana przez przedstawicieli służb weterynaryjnych Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie Zarządzającym określonym w art. 16 ust. 1 Umowy.
Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do zagadnień, którymi zajmuje się Komitet, jak określono w art. 16 ust. 2 zdanie ostatnie Umowy, ustalane jest przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 4
W odniesieniu do świeżego mięsa i przetworów mięsnych należy ustalić gwarancje równoważne do przewidzianych w dyrektywie 72/462/EWG [1] w zastosowaniu procedury przewidzianej w art. 29 tej dyrektywy do celów realizacji tej Umowy.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 lutego 1997 r.
ustanawiająca formaty w odniesieniu do systemu baz danych w zastosowaniu dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/138/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [1], w szczególności jej art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
formaty i ramy w odniesieniu do danych należy okresowo weryfikować na podstawie doświadczenia praktycznego oraz, w razie konieczności, wprowadzać niezbędne poprawki;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 21 dyrektywy 94/62/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja, która obejmuje wszystkie opakowania wprowadzane na rynek Wspólnoty oraz wszystkie odpady opakowaniowe wyszczególnione w art. 2 ust. 1 dyrektywy 94/62/WE, ma na celu ustanowienie formatów odnoszących się do systemów baz danych dotyczących opakowań i odpadów opakowaniowych, jakie mają zostać ustanowione w celu umożliwienia Państwom Członkowskim i Komisji monitorowania realizacji celów określonych w dyrektywie 94/62/WE.
Formaty te mają na celu harmonizację cech i prezentacji zebranych danych oraz ujednolicenie danych poszczególnych Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
- w stosownych przypadkach stosuje się te same definicje, które zostały określone w art. 3 dyrektywy 94/62/WE,
- "kompozyt" oznacza opakowanie składające się z różnych materiałów, których nie można ręcznie oddzielić i z których żaden nie przekracza danej zawartości procentowej w masie, jaka zostanie określona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy 94/62/WE.
Zgodnie z tą samą procedurą ustanawia się ewentualne wyjątki w odniesieniu do niektórych materiałów.
Artykuł 3
Formaty przedstawione w załącznikach wypełnia się corocznie, rozpoczynając od danych za rok 1997 oraz z uwzględnieniem całego roku kalendarzowego, a następnie przekazuje się je Komisji, w terminie 18 miesięcy od zakończenia danego roku.
Udostępnia się je także Komisji wraz z krajowymi sprawozdaniami, które należy sporządzać zgodnie z art. 17 dyrektywy 94/62/WE.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zobowiązane są przedstawić Komisji odpowiednie informacje jakościowe na temat poziomów stężenia metali ciężkich obecnych w opakowaniach, w rozumieniu art. 11 dyrektywy 94/62/WE, oraz na temat obecności szkodliwych i innych niebezpiecznych substancji i materiałów, w rozumieniu załącznika II do dyrektywy 94/62/WE pkt 1 tiret trzecie.
Państwa Członkowskie zobowiązane są także przedstawić Komisji informacje ilościowe na temat odpadów opakowaniowych uznanych za niebezpieczne z powodu zanieczyszczenia znajdującymi się w nich produktami, w rozumieniu dyrektywy Rady 91/689/EWG [2] i decyzji Rady 94/904/EWG [3], w szczególności, jeżeli nie nadają się one do odzysku.
Sprawozdanie należy przedstawić Komisji nie później niż na koniec pierwszego etapu pięcioletniego, określonego w art. 6 ust. 1 dyrektywy 94/62/WE.
W późniejszym okresie, sprawozdanie należy przedkładać co pięć lat.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zobowiązane są przedstawić Komisji wypełnione formaty określone w niniejszej decyzji, wraz z właściwym opisem, w jaki sposób dane zostały zebrane, jak również z opisem podstawowych cech baz danych, z których dane te pochodzą.
W szczególności, opis powinien zawierać szacunki zastosowane celem obliczenia ilości oraz wskaźników dotyczących odpadów opakowaniowych odzyskanych i odzyskanych w drodze recyklingu, jak również wskaźników w odniesieniu do powtórnego wykorzystania.
Artykuł 6
Dane, które mają zostać podane w załączniku III (tabele 3, 4.1 i 4.2), dotyczące wagi odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi lub odzyskanych dotyczą materiału wyjściowego odpadów opakowaniowych do efektywnego procesu recyklingu lub odzysku.
Do celów obliczeń materiału wyjściowego można uwzględniać jedynie odpady pochodzące z opakowań wprowadzonych na rynek, z wykluczeniem wszelkiego rodzaju pozostałości po produkcji opakowań lub materiałów opakowaniowych, albo pozostałości z jakiegokolwiek innego procesu produkcyjnego.
Artykuł 7
Dana zawarte w formatach mają za zadanie monitorowanie realizacji celów dyrektywy 94/62/WE oraz służą do celów informacyjnych i jako podstawa w podejmowaniu przyszłych decyzji.
Załącznik II (tabela 2) wypełnia się dobrowolnie.
Podziału danych w załączniku III (tabele 3, 4.1 i 4.2), dotyczących recyklingu organicznego, innych form recyklingu, odzysku energii i innych form odzysku, spalania i składowania odpadów na wysypiskach dokonuje się wyłącznie do celów informacyjnych i dobrowolnie.
Podanie danych w kolumnach zatytułowanych "ogółem", "recykling ogółem" i "odzysk ogółem" jest obowiązkowe.
Dane w kolumnie zatytułowanej "wysortowane do recyklingu" podaje się dobrowolnie.
Materiały opakowaniowe, w odniesieniu do których podanie danych jest obowiązkowe to szkło, tworzywa sztuczne, papier i płyta pilśniowa oraz metale.
Artykuł 8
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 dyrektywy 94/62/WE, Komisja zweryfikuje ramy w odniesieniu do przedstawiania danych przez Państwa Członkowskie, w celu zapewnienia porównywalności i spójności tych danych.
W ramach tych należy uwzględnić stosowane definicje, w tym definicje kompozytów, oraz pożądane zakresy dokładności danych.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić zgodność przedstawianych danych z przedmiotowymi ramami.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 lutego 1997 r.
zmieniająca decyzję 94/360/WE w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich, zgodnie z dyrektywą Rady 90/675/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/139/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik II do decyzji Komisji 94/360/WE z dnia 20 maja 1994 r. w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich, zgodnie z dyrektywą Rady 90/675/EWG [3], zmienionej decyzją 96/104/WE [4], powinien zostać uaktualniony w świetle negocjacji odnośnie do umów weterynaryjnych z niektórymi państwami trzecimi w ramach Porozumienia EOG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznika II do decyzji 94/360/WE dodaje się tiret w brzmieniu:
"— W przypadku Nowej Zelandii, częstotliwości przewidziane w decyzji Rady 97/131/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów, dotyczącego tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1] Dz.U. L 57 z 26.2.1997, str. 1..
— W przypadku Norwegii, Państwa Członkowskie są upoważnione do utrzymania niższych częstotliwości niż te przewidziane w załączniku I.
— W przypadku Islandii, w odniesieniu do produktów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik I, kategoria I pkt 2 i kategoria II pkt 6, Państwa Członkowskie upoważnione są do utrzymania niższych częstotliwości niż te przewidziane w załączniku I."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 lutego 1997 r.
dotycząca informacji wprowadzanych do plików komputerowych towarzyszących przesyłkom z państw trzecich zwierząt lub produktów zwierzęcych, które są ponownie wysyłane
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/152/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 92/438/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych (projekt Shift), zmieniającą dyrektywy 90/675/EWG, 91/496/EWG, 91/628/EWG i decyzję 90/424/EWG, oraz uchylająca decyzję 88/192/EWG [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
należy wprowadzić system informacyjny dla przesyłek zwierząt ponownie wysłanych przez urzędowych lekarzy weterynarii w punktach kontroli granicznej;
wszystkie zainteresowane organy powinny mieć swobodny dostęp do plików komputerowych towarzyszących przesyłkom zwierząt lub produktów, które zostają ponownie wysłane;
należy określić informacje wprowadzane do plików komputerowych w celu poprawnego identyfikowania przesyłek ponownie wysłanych i powodów ponownego wysłania;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do plików komputerowych towarzyszących przesyłkom z państw trzecich zwierząt lub produktów zwierzęcych, które zostają ponownie wysłane wprowadza się informacje określone w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lutego 1997 r.
określająca traktowanie dochodów przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania (UCI) do celów wykonania dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/157/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
do celów definicji produktu narodowego brutto w cenach rynkowych (PNB cr) na mocy art. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom, który na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [2] stosuje się, dopóki obowiązuje decyzja 94/728/WE, Euratom [3], niezbędne jest wyjaśnienie sposobu traktowania dochodów przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania (UCI) zgodnie z obowiązującym Europejskim systemem zintegrowanych rachunków gospodarczych (ESA);
druga edycja ESA nie zawiera wyraźnych przepisów dotyczących rejestrowania dochodów przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, w szczególności dochodów niepodzielonych;
niezbędna jest zatem wykładnia zasad drugiej edycji ESA, zgodnie z niniejszymi podstawowymi zasadami, w celu wskazania metody rejestrowania tego dochodu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 6 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów wykonania dyrektywy 89/130/EWG, Euratom, dochody UCI składają się z jednej strony z odsetek od lokat oraz innych inwestycji, a z drugiej strony z dywidend od akcji znajdujących się w posiadaniu UCI.
Tego rodzaju odsetki i dywidendy mogą zostać wypłacone inwestorom bądź dodane do kapitału.
W momencie podziału dochodu jest on rejestrowany na rachunku podziału dochodów akcjonariuszy w ramach majątku oraz dochodu przedsiębiorców (Kod R40 aktualnie obowiązującej edycji ESA).
Jeżeli ten dochód nie jest podzielony, należy go traktować jako dochód wypłacony przez UCI swoim akcjonariuszom, którzy niezwłocznie reinwestują go w UCI.
Oznacza to, że dochód ten należy rejestrować w ramach majątku oraz dochodów przedsiębiorców, podobnie jak to ma miejsce w przypadku dochodu podzielonego.
Ponadto ta sama kwota zostanie sklasyfikowana jako część akcji na rachunku finansowym akcjonariuszy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lutego 1997 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG i decyzje Komisji 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG w odniesieniu do warunków zdrowotnych zwierząt w zakresie odprawy czasowej, ponownego wprowadzenia oraz przywozu do Wspólnoty zarejestrowanych koni z Libanu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/160/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 12, 13, 15, 16, i 19 lit. ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Rady 79/542/EWG [2] z dnia 26 czerwca 1990 r., ostatnio zmieniona decyzją Komisji 96/624/WE [3], ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydła, trzody chlewnej, koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i wyrobów mięsnych;
warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne w zakresie odprawy czasowej, ponowne wprowadzenie zarejestrowanych koni po czasowym wywozie oraz przywóz zarejestrowanych koni zostały ustanowione odpowiednio w decyzjach Komisji 92/260/EWG [4], 93/195/EWG [5] i 93/197/EWG [6], wszystkie ostatnio zmienione decyzją Komisji 96/279/WE [7];
w wyniku inspekcji weterynaryjnej Komisji w Libanie sytuacja zdrowotna zwierząt początkowo wydawała się być pod niewystarczającą kontrolą służb weterynaryjnych; jednakże od tego czasu zostały dokonane znaczne usprawnienia, łącznie z kompleksowymi seroepidemiologicznymi badaniami w zakresie afrykańskiego pomoru koni, nosacizny, zarazy stadniczej i anemii zakaźnej, wykonane na koniowatych na całym terytorium kraju z wynikiem negatywnym w każdym przypadku;
Liban był wolny od afrykańskiego pomoru koni przez ponad trzydzieści lat i w tym okresie wykonywano szczepienia przeciwko tej chorobie;
Liban jest wolny od nosacizny i zarazy stadniczej przez okres ponad sześciu miesięcy, a wenezuelskiego wirusowego zapalenia mózgu i rdzenia koni oraz pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej nigdy nie stwierdzono;
władze weterynaryjne Libanu zagwarantowały, iż w ciągu 24 godzin powiadomią Komisję i Państwa Członkowskie za pomocą faksu, telegramu lub teleksu o wszelkich przypadkach stwierdzenia występowania jakichkolwiek chorób infekcyjnych lub zakaźnych wśród koniowatych wymienionych w załączniku A do dyrektywy Rady 90/426/EWG i o wszelkich zmianach w zakresie szczepień lub polityki przywozowej w odniesieniu do koniowatych;
warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne muszą zostać przyjęte stosownie do sytuacji zdrowotnej zwierząt w danym państwie trzecim; obecna sytuacja dotyczy tylko koni zarejestrowanych;
decyzje 79/542/EWG, 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG muszą zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części 2 Załącznika do decyzji Rady 79/542/EWG, w specjalnej kolumnie dotyczącej koniowatych, wprowadza się następujący wiersz zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO:
_BAR_ "LB _BAR_ Liban _BAR_ x" _BAR_ .
Artykuł 2
W decyzji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w wykazie państw trzecich w załączniku I grupa E dodaje się wyraz "Liban" zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO;
2) w wykazie państw trzecich w tytule świadectwa zdrowia przedstawionego w załączniku II E dodaje się wyraz "Liban" zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO.
Artykuł 3
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w wykazie państw trzecich w załączniku I grupa E dodaje się wyraz "Liban" zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO;
2) w wykazie państw trzecich w grupie E w tytule świadectwa zdrowia przedstawionego w załączniku II dodaje się wyraz "Liban" zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO.
Artykuł 4
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w wykazie państw trzecich w załączniku I grupa E dodaje się wyraz "Liban (2)" zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO;
2) w wykazie państw trzecich w części pierwszej zdania tytule dotyczącym zarejestrowanych koni w świadectwie zdrowia wymienionym w załączniku II E dodaje się "Liban" zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lutego 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie kotew metalowych do mocowania w betonie systemów lekkich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/161/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się zgodnie z procedurą, zgodnie z którą, oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest upoważniona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych w odniesieniu do europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lutego 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie wyrobów z drewna konstrukcyjnego i wyposażenia pomocniczego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/176/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury muszą być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura, określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za fabryczny system kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się zgodnie z procedurą, zgodnie z którą, oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest upoważniona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lutego 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie kotew metalowych wklejanych do konstrukcji murowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/177/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać z dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianych w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę, zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wykazana w mandatach i specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów określonych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest upoważniona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 lutego 1997 r.
w sprawie definicji metodologii przejścia między europejskim systemem rachunków krajowych i regionalnych we Wspólnocie (ESA 95) a europejskim systemem zintegrowanych rachunków gospodarczych (ESA wydanie drugie)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/178/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [1] oraz art. 6 dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji ustalania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja przewiduje zniesienie zastrzeżeń Państw Członkowskich w odniesieniu do szacunków PNB do dnia 31 grudnia 1998 r.;
wyniki pochodzące z zastosowania ESA 95 różnią się od wyników pochodzących z zastosowania ESA wydanie drugie;
w celu zastosowania art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2223/96 w sprawie ESA 95 należy ustalić, najpóźniej do grudnia 1996 r., różnice w definicjach między ESA 95 a ESA wydanie drugie oraz oszacować ich wpływ celem otrzymania danych do ustalenia PKB i PNB zgodnie z ESA wydanie drugie z danych PKB i PNB zgodnie z ESA 95;
w przypadku gdy po przyjęciu niniejszej decyzji zidentyfikowane zostaną dalsze różnice wpływające na PKB lub PNB między ESA wydanie drugie a ESA 95, Komisja podejmie środki zgodne z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2223/96 w celu zmiany Załącznika do niniejszej decyzji;
artykuł 19 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie środków własnych Wspólnot [3] przewiduje, że Komisja wraz z zainteresowanym Państwem Członkowskim przeprowadzi każdego roku kontrolę zagregowanych danych dostarczonych do celów środków własnych, w szczególności w przypadku powiadomienia przez Komitet PNB;
środki przewidziane w niniejszej decyzji należy stosować z uwzględnieniem zasady kosztów i efektywności, zapewniając jednocześnie dobrą jakość szacunków PKB i PNB;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 6 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Różnice w definicjach między ESA wydanie drugie a ESA 95, stwierdzone i uzgodnione przez Komitet PNB przed dniem 31 grudnia 1996 r., mające wpływ na wyliczenie PKB i PNB podano w Załączniku do niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie oceniają i dokumentują każdą z tych różnic w definicjach, stosując zasadę ustanowioną w art. 2.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wszelkie niezbędne informacje i wyjaśnienia na temat każdej z tych różnic zgodnie z art. 5 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom.
Artykuł 2
Dane PNB oparte na ESA wydanie drugie i dostarczane zgodnie z dyrektywą 89/130/EWG, Euratom oraz dane PKB, przekazywane na mocy rozporządzenia Rady (WE) 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [4], uzyskuje się z danych opartych na ESA 95, przekazywanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2223/96 poprzez dostosowanie tych ostatnich dla uwzględnienia wpływu różnic w definicjach między ESA wydanie drugie a ESA 95 przytoczonych w art. 1
Zasadę tę można streścić w poniższych równaniach:
a) dane PKB oparte na ESA wydanie drugie
= dane PKB oparte na ESA 95
— suma kwot uwzględniająca różnice w definicjach między ESA 95 a ESA wydanie drugie, przytoczonych w art. 1;
b) dane PNB oparte na ESA wydanie drugie
= dane PNB oparte na ESA 95
— suma kwot uwzględniająca różnice w definicjach między ESA 95 a ESA wydanie drugie, przytoczonych w art. 1;
Artykuł 3
1.
Przepisy wymienione w art. 1 i 2 niniejszej dyrektywy stosuje się do:
a) danych PNB za rok 1998 oraz kolejne lata, przekazywanych zgodnie z dyrektywą 89/130/WE, Euratom w okresie obowiązywania decyzji Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [5];
b) danych PKB za rok 1998, przekazywanych do celów rozporządzenia (WE) nr 3605/93.
Przepisy te można również stosować do:
c) danych PNB oraz PKB za lata 1995–1997, które Państwa Członkowskie mogą przekazywać w oparciu o ESA 95 do celów dyrektywy i rozporządzenia określonych w ust. 1 lit. a) i b).
2.
Przekazując dane objęte lit. c), Państwa Członkowskie, na wniosek Komisji, powiadamiają o kwotach wynikających z różnic definicji między ESA wydanie drugie a ESA 95.
Artykuł 4
Jeżeli decyzja 94/728/WE, Euratom pozostanie w mocy po dniu 31 grudnia 1999 r., Komisja dokona oceny niniejszej dyrektywy i, w miarę potrzeby, podejmie właściwe środki.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lutego 1997 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy 91/629/EWG ustanawiającej minimalne normy ochrony cieląt
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/182/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/629/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiającą minimalne normy ochrony cieląt [1], zmienioną dyrektywą Rady 97/2/WE [2], w szczególności jej art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/629/EWG Naukowy Komitet Weterynaryjny wydał opinię w dniu 9 listopada 1995 r., na podstawie której Komisja opracowała sprawozdanie, które zostało przedłożone Radzie i Parlamentowi;
na podstawie wniosków tego sprawozdania należy zmienić niektóre przepisy Załącznika do dyrektywy 91/629/EWG;
cielęta hodowane w budynkach powinny być kontrolowane przez właściciela lub osobę odpowiedzialną za zwierzęta co najmniej dwa razy dziennie, a cielęta trzymane w systemie otwartym przynajmniej raz dziennie;
w oparciu o dane dotyczące częstości występowania choroby, funkcji oraz działania systemu immunologicznego cielęta powinny być żywione w taki sposób, aby poziom hemoglobiny we krwi nie spadał poniżej pewnego minimalnego poziomu;
utrzymywanie cieląt na uwięzi stwarza problemy; z tego powodu cielęta hodowane pojedynczo w kojcu nie powinny być trzymywane na uwięzi, a cielęta hodowane grupowo mogą być trzymane na uwięzi jedynie przez krótki okres podczas karmienia mlekiem;
cielęta powinny być skarmiane materiałem fermentującym, o właściwej jakości oraz ilości wystarczającej do utrzymania flory bakteryjnej jelit oraz wystarczającej ilości włókien do stymulowania rozwoju kosmyków w żwaczu;
oprócz istniejących wymagań odnoszących się do dostarczania wody lub innych płynów cielęta, które są chore lub narażone na upalne warunki pogodowe, powinny mieć dostęp do świeżej wody;
w celu zapewnienia właściwego poziomu immunoglobuliny we krwi cielęta powinny otrzymywać wystarczającą ilość siary w ciągu pierwszych sześciu godzin życia i jak najszybciej po urodzeniu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 91/629/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Punkt 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Wszystkie cielęta hodowane są kontrolowane przez właściciela lub osobę za nie odpowiedzialną co najmniej dwa razy dziennie, natomiast cielęta utrzymywane w systemie otwartym przynajmniej raz dziennie.
Każde cielę, które wydaje się chore lub ranne, jest niezwłocznie poddawane właściwemu leczeniu oraz jak najszybciej należy uzyskać poradę weterynaryjną dla każdego z cieląt, w przypadku którego opieka hodowcy stada nie przynosi rezultatów.
Tam gdzie to konieczne, izoluje się chore lub ranne cielęta w odpowiednich pomieszczeniach z suchym, wygodnym podłożem."
2) Punkt 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Pomieszczenia dla cieląt muszą być budowane w taki sposób, aby umożliwić każdemu cielęciu położenie się, odpoczynek, wstanie oraz oczyszczenie siebie bez trudności."
3) Punkt 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Cielęta nie są utrzymywane na uwięzi, z wyjątkiem cieląt hodowanych grupowo, które mogą być wiązane na okres nie dłuższy niż jedna godzina podczas karmienia mlekiem lub substytutem mleka.
W przypadku stosowania uwięzi, nie mogą one ranić cieląt, są regularnie sprawdzane i w razie konieczności poprawiane, tak aby przez cały czas były wygodnie dopasowane.
Wszelkie pęta są wykonane w taki sposób, by eliminować ryzyko uduszenia lub zranienia zwierzęcia oraz aby pozwalały cielęciu na poruszanie się, zgodnie z pkt 7."
4) Punkt 11 otrzymuje brzmienie:
"11.
Wszystkie cielęta korzystają z odpowiedniej diety dostosowanej do ich wieku, wagi oraz potrzeb behawioralnych i fizjologicznych, w celu promowania dobrego stanu zdrowia oraz dobrych warunków życia.
W tym celu ich żywność zawiera wystarczającą ilość żelaza, aby zapewnić średni poziom hemoglobiny we krwi w wysokości co najmniej 4,5 mmola/litr; każde cielę w wieku powyżej dwóch tygodni ma zapewnioną minimalną dzienną rację paszy zawierającej łatwe do przyswojenia włókna, ta ilość jest zwiększana od 50 g do 250 g dziennie dla cieląt w wieku od 8 do 20 tygodnia życia.
Cielętom nie można zakładać kagańców."
5) W pkt 12 zdanie pierwsze wyrażenie "raz" zastępuje się wyrażeniem "dwa razy".
6) W pkt 13a dodaje się zdanie drugie w brzmieniu:
"Jednakże w upalnych warunkach pogodowych oraz dla cieląt, które są chore, świeża woda pitna jest stale dostępna."
7) Dodaje się nowy pkt 15 w brzmieniu:
"15.
Każde cielę otrzymuje siarę bydlęcą w możliwie jak najkrótszym czasie po urodzeniu, a w każdym przypadku w ciągu pierwszych sześciu godzin życia."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lutego 1997 r.
zmieniająca decyzję 96/659/WE w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do kongijsko- -krymskiej gorączki krwotocznej w Afryce Południowej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/183/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE, w szczególności jej art. 19 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
występowanie kongijsko-krymskiej gorączki krwotocznej w Afryce Południowej zostało potwierdzone;
na mocy decyzji Komisji 96/659/WE [4] zakazano przywozu żywych ptaków bezgrzebieniowych, a także ich mięsa z Afryki Południowej do czasu wyjaśnienia sytuacji;
nowe badania naukowe pozwoliły na wyjaśnienie ryzyka związanego z przywozem żywych ptaków bezgrzebieniowych i ich mięsa; obecnie można wprowadzić zmiany do decyzji Komisji 96/659/WE uwzględniające uzyskaną wiedzę;
zakres stosowania decyzji należy jednak rozszerzyć na wszystkie obszary, o największym prawdopodobieństwie występowania przedmiotowej choroby;
rozdział III do dyrektywy Rady 91/494/EWG [5] określa ogólne zasady zdrowia zwierząt w przypadku przywozu mięsa drobiowego z państw trzecich; w przypadku mięsa ptaków bezgrzebieniowych szczegółowe warunki weterynaryjne ani świadectwa nie zostały jeszcze przyjęte;
rozdział III do dyrektywy Rady 90/539/EWG [6] określa ogólne zasady zdrowia zwierząt w przypadku przywozu żywego drobiu z państw trzecich; w przypadku ptaków bezgrzebieniowych szczegółowe warunki weterynaryjne ani świadectwa nie zostały jeszcze przyjęte;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 96/659/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w tytule skreśla się wyrazy "w Afryce Południowej";
2. w art. 1 wyrazy "Afryka Południowa" zastępuje się wyrazami "kraje w Azji i Afryce";
Decyzja Rady
z dnia 13 marca 1997 r.
dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty, umowy między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi o współpracy w zakresie kontroli prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych
(97/184/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje:
w dniu 25 września 1995 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Wspólnoty, umów w sprawie kontroli prekursorów i substancji chemicznych z Państwami Członkowskimi Organizacji Państw Amerykańskich;
Komisja, na podstawie tego upoważnienia, zakończyła negocjacje z Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w dniu 25 października 1996 r.;
właściwe jest, aby Rada upoważniła Komisję, w konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do zatwierdzania zmian w imieniu Wspólnoty w przypadku gdy umowa przewiduje ich przyjmowanie przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie Umowy; takie upoważnienie musi być ograniczone do zmian załączników do Umowy w zakresie dotyczącym substancji już objętych prawodawstwem wspólnotowym w sprawie prekursorów i substancji chemicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie współpracy w zakresie kontroli prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty przedstawia rządowi Meksykańskich Stanów Zjednoczonych akt określony w art. 12 Umowy [1].
Artykuł 3
1.
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnej Grupę Nadzorującej Wykonanie Umowy, przewidzianej w art. 9 Umowy, przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, zmian w załącznikach do Umowy przyjętych przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie Umowy zgodnie z procedurą określoną w art. 10 Umowy.
Komisja jest w tym wspomagana przez specjalny komitet powołany przez Radę, którego zadaniem jest wypracowanie wspólnego stanowiska.
3.
Upoważnienie, określone w ust. 2, jest ograniczone do tych substancji, które są już objęte właściwym prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym prekursorów i substancji chemicznych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 25 marca 1997 r.
ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przewozie przetworzonego białka zwierzęcego z niektórych państw trzecich, w których stosuje się alternatywne systemy obróbki termicznej i zmieniająca decyzję 94/344/WE
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/198/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r., ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG[1], ostatnio zmienionej dyrektywą 96/90/WE[2], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. c) i ust. 3 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik I rozdział 6 dyrektywy 92/118/EWG ustanawia wymagania przy przywozie przetworzonego białka zwierzęcego;
decyzja Komisji 94/278/WE[3], ostatnio zmieniona decyzją 96/344/WE[4], ustaliła wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz przetworzonego białka zwierzęcego nieprzeznaczonego do spożycia przez ludzi;
decyzja Komisji 94/344/WE[5] ustanowiła wymagania przy przywozie przetworzonego białka zwierzęcego, łącznie z produktami zawierającymi to białko, przeznaczonymi do spożycia przez zwierzęta;
wprowadzenie w życie tej ostatniej decyzji zostało ostatnio odroczone decyzją Komisji 96/106/WE[6] z uwagi na to, że rozpoczęcie jej stosowania spowodowałoby problemy w zakresie przywozu przetworzonego białka zwierzęcego, które zostało wyprodukowane przy zastosowaniu alternatywnych systemów obróbki termicznej;
w oparciu o wyniki badań naukowych nad inaktywacją czynnika chorobotwórczego wywołującego BSE i trzęsawkę owiec decyzja Komisji 96/449/WE[7] ustanowiła reguły zatwierdzania alternatywnych systemów obróbki termicznej do przetwarzania odpadów zwierzęcych pochodzących od ssaków we Wspólnocie; wskazane jest stosowanie tych reguł względem przetworzonego białka ssaków przywożonych z państw trzecich;
wskazane są zezwolenia na przywóz przetworzonego białka zwierzęcego, pochodzącego z materiału wysokiego ryzyka, produkowanych przy użyciu alternatywnych systemów obróbki termicznej;
decyzja 96/449/WE wymaga między innymi poddawania białek zwierzęcych pochodzących z odpadów pochodzących od ssaków obróbce termicznej w temperaturze wynoszącej co najmniej 133 °C, obejmującej całość ich substancji, przez okres co najmniej 20 minut w warunkach ciśnienia wynoszącego co najmniej 3 bary przy wielkości cząstek przed procesem przetwarzania nie przekraczającej 5 cm; w związku z tym wskazane jest ograniczenie przywozu przetworzonego białka zwierzęcego jedynie do tego białka, które nie pochodzi od ssaków;
decyzja 94/344/WE musi zostać odpowiednio zmieniona;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz przetworzonego białka zwierzęcego i produktów zawierających te białka przeznaczonych do spożycia przez zwierzęta z państw trzecich wymienionych w załączniku A, jeżeli towarzyszy im świadectwo zdrowia określone w załączniku B.
Akapit pierwszy nie ma zastosowania do:
- pokarmu dla zwierząt domowych w hermetycznie zamkniętych pojemnikach, zawierającego przetworzone białko zwierzęce,
oraz
- przetworzonego białka zwierząt niebędących ssakami, pochodzącego z materiałów niskiego ryzyka i produktów zawierających to białko.
2.
Świadectwo zdrowia określone w ust. 1 składa się z jednego arkusza i jest wypełniane w co najmniej jednym z języków urzędowych danego Państwa Członkowskiego, które przeprowadza kontrole w zakresie przywozu.
Artykuł 2
1.
Przetworzone białko zwierzęce wspomniane w art. 1 ust. 1 musiało zostać wyprodukowane zgodnie z następującymi normami:
a) - surowiec jest podgrzewany do temperatury co najmniej 133 °C, obejmującej całość jego substancji, przez co najmniej 20 minut, w warunkach ciśnienia wynoszącego co najmniej 3 bary przy wielkości cząstek przed przetwarzaniem nieprzekraczającej 5 cm, lub
- jeżeli surowiec nie pochodzi od ssaków, można zastosować system lub kombinację systemów opisanych w Załączniku do decyzji Komisji 92/562/EWG[8].
Systemy takie mogą być stosowane pod warunkiem, że przez jeden miesiąc trwania procesu codziennie pobierane są próbki, zgodnie z normami mikrobiologicznymi ustanowionymi w załączniku II rozdział III pkt 1 i 2 dyrektywy Rady 90/667/EWG[9];
b) szczegółowe informacje na temat krytycznych punktów kontrolnych są zapisywane i przechowywane, tak aby właściciel, użytkownik lub jego przedstawiciel, a także w wypadkach, gdy jest to niezbędne, właściwy organ, mógł monitorować funkcjonowanie zakładu.
Do informacji, które są zapisywane i monitorowane, należą dane o wielkości cząsteczek, temperaturze krytycznej oraz, gdy to właściwe, czasie przetwarzania, profilu ciśnienia, szybkości doprowadzania surowca i szybkości przetwarzania tłuszczów.
2.
Przetworzone białko zwierzęce wspomniane w art. 1 ust. 1 musi być wyprodukowane w zakładzie zatwierdzonym przez właściwy organ Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego wymienionego w załączniku A, jako spełniające warunki określone w ust. 1.
Artykuł 3
1.
Państwa trzecie używające świadectwo określone w załączniku B, powiadamiają Komisję o:
a) uprawnieniach prawnych służb weterynaryjnych w zakresie prowadzenia inspekcji i zatwierdzania zakładów produkujących przetworzone białko zwierzęce;
b) stosowanych procedurach zatwierdzania;
c) wykazie zatwierdzonych zakładów.
2.
Komisja przeprowadza inspekcje w państwach trzecich wymienionych w załączniku A w celu zweryfikowania stosowania przepisów niniejszej decyzji.
Artykuł 4
W decyzji 94/344/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy skreśla się wyrazy "pochodzącego z materiałów wysokiego ryzyka", a po wyrazach "państw trzecich" dodaje się: "niewymienionych w załączniku A do decyzji Komisji 97/198/WE";
b) w art. 1 ust. 1 akapit drugi po wyrazie "ryzyka" dodaje się wyrazy: "i produktów wspomnianych w ust. 2 akapit pierwszy";
c) w art. 1 ust. 2 wyrazy "białka zwierzęcego" zastępuje się wyrazami "białka niepochodzącego od ssaków";
d) w nagłówku załącznika A skreśla się wyrazy "pochodzącego z materiałów wysokiego ryzyka", a po wyrazach "Wspólnoty Europejskiej" dodaje się co następuje: "z niektórych państw trzecich, niewymienionych w załączniku A do decyzji Komisji 97/198/WE";
e) w załączniku A IV lit. a) skreśla się wyrazy "pochodzące z materiałów wysokiego ryzyka";
f) świadectwo zdrowia zwierząt w załączniku B zastępuje się załącznikiem C do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 1997 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 marca 1997 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne przy przywozie pokarmu dla zwierząt domowych w hermetycznie zamkniętych pojemnikach z niektórych państw trzecich stosujących systemy alternatywnej obróbki termicznej i zmieniająca decyzję 94/309/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/199/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/90/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. c) i ust. 3 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozdział 4 załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG ustanawia wymagania w zakresie przywozu pokarmu dla zwierząt zawierającego materiały niskiego ryzyka w rozumieniu dyrektywy Rady 90/667/EWG [3], zmienionej dyrektywą 92/118/EWG;
decyzja Komisji 94/278/WE [4], ostatnio zmieniona decyzją 96/344/WE [5], ustanowiła wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz pokarmu dla zwierząt;
decyzja Komisji 94/309/WE [6], ostatnio zmieniona decyzją 96/106/WE [7], ustanowiła wymagania przywozowe dotyczące niektórych rodzajów pokarmu dla zwierząt domowych i niektórych niegarbowanych produktów jadalnych dla zwierząt;
wykonanie decyzji 94/309/WE zostało ostatnio odroczone decyzją 96/106/WE, ponieważ jej zastosowanie doprowadziłoby do wystąpienia trudności w odniesieniu do przywozu pokarmu dla zwierząt w hermetycznie zamkniętych pojemnikach, które mogą zawierać przetworzone białko zwierzęce pochodzące z materiału wysokiego ryzyka, wyprodukowanego przy zastosowaniu alternatywnego systemu obróbki cieplnej;
właściwe jest zezwolenie na przywóz niektórych rodzajów pokarmu dla zwierząt domowych w hermetycznie zamkniętych pojemnikach, które mogą zawierać przetworzone białkozwierzęce pochodzące z materiału wysokiego ryzyka produkowanego przy zastosowaniu alternatywnego systemu obróbki cieplnej;
decyzja Komisji 96/449/WE [8] wymaga między innymi, aby białko zwierzęce pochodzące z odpadów ssaków poddane było obróbce termicznej w temperaturze wynoszącej co najmniej 133 °C – wewnątrz całej substancji – nie krócej niż przez 20 minut i pod ciśnieniem 3 barów, przy rozmiarze cząstek poprzedzającym przetwarzanie nieprzekraczającym 5 cm; właściwe jest w związku z tym ograniczenie przywozu wyżej wspomnianego pokarmu dla zwierząt domowych, który zawiera białko zwierzęce pochodzące jedynie z odpadów zwierząt innych niż ssaki;
decyzja 94/309/WE musi zostać odpowiednio zmieniona;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz pokarmu dla zwierząt domowych z państw trzecich wymienionych w załączniku A w hermetycznie zamkniętych pojemnikach, który może zawierać przetworzone białko zwierzęce pochodzące z materiału wysokiego ryzyka nieprzeznaczonego do spożycia przez ludzi, jeżeli towarzyszy mu świadectwo zdrowia, określone w załączniku B.
2.
Świadectwo zdrowia określone w ust. 1 składa się z jednego arkusza i jest wypełniane w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego przeprowadzającego kontrole w zakresie przywozu.
Artykuł 2
1.
Przetworzone białko zwierzęce pochodzące z materiału wysokiego ryzyka i zawarte w produktach wymienionych w art. 1 ust. 1 musiało zostać wyprodukowane zgodnie z następującymi normami:
a) - surowiec jest podgrzewany do temperatury przynajmniej 133 °C – wewnątrz całej substancji - przez przynajmniej 20 minut pod ciśnieniem 3 barów, przy czym rozmiar cząstek przed przetworzeniem nie może przekraczać 5 cm
lub
- jeżeli surowiec nie pochodzi ze ssaków, można zastosować system lub połączenie systemów opisanych w Załączniku do decyzji Komisji 92/562/EWG [9].
Systemy takie można stosować pod warunkiem, że w czasie trwania procesu każdego dnia przez jeden miesiąc pobierane były próbki i jest on zgodny z normami mikrobiologicznymi określonymi w rozdziale III pkt 1 i 2 załącznika II do dyrektywy Rady 90/667/EWG [10];
b) szczegóły dotyczące krytycznych punktów kontroli są rejestrowane i zachowywane, tak aby właściciel, użytkownik lub jego przedstawiciel i, w razie potrzeby, właściwy organ mógł prześledzić działalność zakładu.
Rejestrowane i monitorowane informacje obejmują wielkość cząstek, temperaturę krytyczną oraz, jeśli to właściwe, czas przetwarzania, profil ciśnienia, tempo dostarczania surowca i tempo przerobu tłuszczu.
2.
Przetworzone białko zwierzęce pochodzące z materiału wysokiego ryzyka i zawarte w produktach wymienionych w art. 1 ust. 1 musiało zostać wyprodukowana w zakładzie, który został zatwierdzony przez właściwy organ Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego wymienionego w załączniku A jako spełniający warunki określone w ust. 1.
Artykuł 3
1.
Państwa trzecie korzystające ze świadectwa określonego w załączniku B powiadamiają Komisję o:
a) uprawnieniach służb weterynaryjnych w zakresie inspekcji i zatwierdzania zakładów produkujących przetworzone białko zwierzęce;
b) stosowanych procedurach zatwierdzania;
c) wykazie zatwierdzonych zakładów.
2.
Komisja przeprowadza inspekcje w państwach trzecich wymienionych w załączniku A w celu zweryfikowania stosowania przepisów niniejszej decyzji.
Artykuł 4
W decyzji 94/309/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 1 ust. 1 po wyrażeniu "państw trzecich" dodaje się wyrażenie "niewymienionych w załączniku A do decyzji Komisji 97/199/WE".
b) w tytule załącznika A po wyrazie "Wspólnoty" dodaje się wyrażenie "z państw trzecich niewymienionych w załączniku A do decyzji Komisji 97/199/WE".
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od 1 kwietnia 1997 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lutego 1997 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i wzór świadectw weterynaryjnych w odniesieniu do przywozu produktów mięsnych z państw trzecich i uchylająca decyzję 91/449/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/221/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/91/WE [2], w szczególności jej art. 21 lit. a) i art. 22,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w pkt I załącznika A do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/90/WE [4], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Komisji 77/99/EWG [5] ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 95/68/WE [6], definiuje pojęcie produktu mięsnego poprzez ustanowienie minimalnych wymagań obróbki;
decyzja Komisji 91/449/EWG [7] ostatnio zmieniona decyzją 96/92/WE [8], ustanawia wzór świadectwa zdrowia zwierząt w odniesieniu do produktów mięsnych z bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz przywożonych z państw trzecich;
niezbędne jest ustanowienie warunków zdrowotnych zwierząt i wzorów świadectw weterynaryjnych wymaganych w przywozie produktów mięsnych wyprodukowanych z mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, z królików domowych i zwierząt łownych;
kategorie produktów mięsnych, które mogą być przywożone z państw trzecich są uzależnione od sytuacji zdrowotnej w państwie trzecim lub w części państwa trzeciego miejsca wytwarzania; niektóre produkty mięsne muszą być poddane szczególnej obróbce aby mogły zostać przywiezione;
wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie przywożą produkty mięsne, ustanowiony jest w decyzji Komisji 97/222/WE [9];
konieczne jest ustanowienie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectwa wymaganego przy przywozie tych produktów z państwa trzeciego miejsca wytworzenia; w celu wyjaśnienia i uproszczenia prawodawstwa wspólnotowego uzasadnione jest pogrupowanie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw wymaganych przy przywozie różnych kategorii produktów mięsnych oraz uchylenie decyzji 91/449/EWG;
te warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne stosuje się bez uszczerbku dla wymagań przyjęcia programu badania pozostałości dla danego państwa trzeciego zgodnie z decyzją Rady 79/542/EWG [10], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 97/160/WE [11];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji:
1. stosuje się definicję produktów mięsnych ustanowioną w art. 2 lit. a) dyrektywy 77/99/EWG;
2. mięso lub produkty mięsne wykorzystywane do wytwarzania produktów mięsnych muszą pochodzić od:
- drobiu domowego następujących gatunków: kur domowych, indyków, perliczek, gęsi i kaczek,
lub
- zwierząt domowych następujących gatunków: bydło (w tym Bubalus bubalis, Bison bison), świnie, owce, kozy i zwierząt nieparzystokopytnych,
lub
- dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka i domowych królików w rozumieniu art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady 91/495/EWG [12],
lub
- zwierząt łownych w rozumieniu w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 92/45/EWG [13].
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych:
1) pochodzących od gatunków określonych w art. 1;
i:
2) a) albo
pochodzących z państw trzecich wymienionych w części II Załącznika do decyzji 97/222/WE, lub części państw trzecich w rozumieniu części I Załącznika do tej samej decyzji, pod następującymi warunkami:
- produkty mięsne zawierają mięso lub produkty mięsne pochodzące od jednego lub dwóch gatunków, które były poddane niespecyficznej obróbce ustanowionej w części IV Załącznika do decyzji 97/222/WE;
b) albo
pochodzących z państw trzecich, wymienionych w częściach II i III Załącznika do decyzji 97/222/WE lub z części państw trzecich, w rozumieniu części I Załącznika do tej samej decyzji, pod jednym z następujących warunków:
- produkty mięsne zawierają mięso lub produkty mięsne pochodzące od pojedynczego gatunku dopuszczonego w ramach odpowiedniej kolumny wskazującej te gatunki i poddane co najmniej procesowi specyficznej obróbki wymaganej dla mięsa tych gatunków ustanowionej w części IV do Załącznika do decyzji 97/222/WE,
- produkty mięsne zawierają mięsa świeże, przetworzone lub częściowo przetworzone, pochodzące od więcej niż jednego gatunku, zmieszane przed poddaniem ich końcowej obróbce.
Taka końcowa obróbka musi co najmniej odpowiadać najbardziej rygorystycznemu reżimowi obróbki ustanowionemu w części IV Załącznika do decyzji 97/222/WE, dla każdego indywidualnego składnika mięsa dla danych gatunków,
- końcowy produkt mięsny jest przygotowywany poprzez zmieszanie uprzednio podanego obróbce mięsa z jednego lub więcej gatunków; wcześniejsza obróbka, której został poddany każdy wchodzący w jego skład gatunek mięsa, musiała co najmniej odpowiadać odpowiedniej obróbce ustanowionej w części IV Załącznika do decyzji 97/222/WE dla danych gatunków mięsa.
Procesy obróbki wskazane w części IV Załącznika do decyzji 97/222/WE przedstawiają minimalne warunki przetwarzania dopuszczalne z punktu widzenia zdrowia zwierząt w zakresie mięsa danych gatunków ze wskazanych państw;
3. świeże mięso użyte do produkcji produktów mięsnych musi odpowiadać odpowiednim warunkom w zakresie zdrowia publicznego wymaganym przy przywozie tego mięsa do Wspólnoty.
Artykuł 3
Produkty mięsne określone w art. 2 muszą spełniać wymogi wymienione we wzorze świadectwa zdrowia zawartym w Załączniku.
Świadectwo to, należycie wypełnione i podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii, musi towarzyszyć przesyłce.
Artykuł 4
Decyzja 91/449/EWG traci moc.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 1997 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lutego 1997 r.
ustanawiająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/222/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/91/WE [2], w szczególności jej art. 21 lit. a) i art. 22,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/90/WE [4], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. c);
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Rady 79/542/EWG [5], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 97/160/WE [6], sporządziła wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają między innymi przywóz produktów mięsnych pochodzących z mięsa pochodzącego od bydła, trzody chlewnej, zwierząt nieparzystokopytnych, owiec i kóz;
decyzja Komisji 91/449/WE [7], ostatnio zmieniona decyzją 96/92/WE [8], ustanowiła wykaz państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz produktów mięsnych pochodzących od bydła, trzody chlewnej, koniowatych, owiec i kóz;
decyzja Komisji 94/85/WE [9], ostatnio zmieniona decyzją 96/2/WE [10], ustanowiła wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz świeżego mięsa drobiowego; wykaz ten jest stosowany również przy przywozie produktów mięsnych z mięsa drobiowego;
decyzja Komisji 94/86/WE [11], ostatnio zmieniona decyzją 96/137/WE [12], ustanowiła wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz dziczyzny; wykaz ten jest stosowany również przy przywozie produktów mięsnych z dziczyzny;
decyzja Komisji 94/278/WE [13], ostatnio zmieniona decyzją 96/344/WE [14], ustanowiła wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają między innymi na przywóz produktów mięsnych z mięsa króliczego, dzikiego ptactwa hodowlanego i zwierząt hodowlanych futerkowych;
decyzję Komisji 91/449/EWG odwołuje się decyzją Komisji 97/221/WE [15];
niezbędne jest ustalenie zmienionego wykazu zatwierdzonych państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych pochodzących od bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, ale również od zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka, królików domowych i zwierzyny dzikiej;
kategorie produktów mięsnych, które mogą być przywożone z państw trzecich, zależą od sytuacji zdrowotnej w państwie trzecim lub w części państwa trzeciego miejsca wytwarzania; niektóre produkty mięsne muszą być poddane szczególnej obróbce, aby mogły być przywiezione;
dyrektywa Rady 77/99/EWG [16], ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 95/68/WE [17], określa produkty mięsne poprzez ustalenie minimalnych wymagań dotyczących obróbki; niektóre państwa trzecie lub niektóre części państw trzecich znajdujące się w wyżej wymienionych wykazach mogą być dopuszczone w zakresie przywozu jedynie produktów mięsnych poddawanych pełnej obróbce termicznej;
decyzja 97/221/WE ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne, które mają być stosowane przez Państwa Członkowskie przy przywozie produktów mięsnych z państw trzecich;
niezbędne jest ustanowienie minimalnych obróbek wymaganych przy przywozie tych produktów z państwa trzeciego – miejsca wytworzenia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych w rozumieniu decyzji 97/221/WE z państw trzecich lub części państw trzecich znajdujących się na wykazach w częściach I, II i III Załącznika, pod warunkiem że zostały one poddane odpowiedniej obróbce ustanowionej w części IV Załącznika i że towarzyszy im odpowiednie weterynaryjne świadectwo zdrowia ustanowione w decyzji Komisji 97/221/WE.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 1997 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 10 kwietnia 1995 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską odnoszącego się do zmiany Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
(97/225/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 15 ust. 2 Konwencji między Europejską Wspólnotą Gospodarczą oraz Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską o wspólnej procedurze tranzytowej [1] upoważnia Wspólny Komitet utworzony przez tę Konwencję do formułowania zaleceń dotyczących zmian do Konwencji;
Wspólny Komitet zalecił zmianę Konwencji w celu dopuszczenia odzyskiwania opłat w drodze pomocy wzajemnej między Umawiającymi się Stronami;
dane zmiany przedstawiono w zaleceniu nr 1/94 Wspólnego Komitetu; właściwe jest zatwierdzenie Porozumienia w formie wymiany listów odnoszącego się do tego zalecenia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską dotyczące zmiany Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 3 marca 1997 r.
zmieniająca decyzję 93/198/EWG ustanawiającą wzorzec dla wymagań dotyczących zdrowia zwierząt i dla świadectw weterynaryjnych przy przywozie domowych owiec i kóz z państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/231/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/91/WE [2], w szczególności jej art. 8 i 11, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Rady 91/68/EWG [3], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, ustanawia wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel wewnątrzwspólnotowy kozami i owcami;
decyzja Komisji 93/198/EWG [4], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, ustanawia wymagania dotyczące zdrowia zwierząt oraz świadectw weterynaryjnych przy przywozie domowych owiec i kóz;
w celu ustanowienia wymagań dotyczących zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie z państw trzecich owiec i kóz hodowlanych oraz przeznaczonych do tuczu konieczne jest rozszerzenie zakresu niniejszej decyzji;
decyzja Komisji 97/232/WE [5] ustanawia wykaz państw trzecich, z których przywóz owiec rzeźnych, hodowlanych i przeznaczonych do tuczu może być dopuszczony;
przywożone owce i kozy muszą spełniać niektóre wymagania związane z brakiem obecności brucelozy;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/198/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz zwierząt domowych z gatunków owiec i kóz, które spełniają wymagania świadectwa zdrowia zwierząt określonego w części 1a i 1b załącznika I w odniesieniu do zwierząt rzeźnych.
Świadectwo musi towarzyszyć przesyłce owiec i kóz z państw trzecich lub części państw trzecich wymienionych w części 1 i 2 Załącznika do decyzji Komisji 97/232/WE [6].";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz zwierząt domowych z gatunków owiec i kóz, które spełniają wymogi świadectwa zdrowia zwierząt określonego w części 1a załącznika II w odniesieniu do zwierząt przeznaczonych do tuczu.
Świadectwo to musi towarzyszyć przesyłce owiec i kóz przeznaczonych do tuczu z państw trzecich lub z części państw trzecich wymienionych w części 3 Załącznika do decyzji 97/232/WE.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz zwierząt domowych z gatunków owiec i kóz, które spełniają wymogi świadectwa zdrowia zwierząt określonego w części 1b załącznika II w odniesieniu do zwierząt hodowlanych.
Świadectwo to musi towarzyszyć przesyłce owiec i kóz hodowlanych z państw trzecich lub z części państw trzecich wymienionych w części 4 Załącznika do decyzji 97/232/WE.
3.
Ponadto Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz zwierząt domowych z gatunków owiec i kóz przeznaczonych do tuczu lub hodowlanych, jedynie jeśli zwierzęta te spełniają wymogi załącznika II część 1c rozdział 1 i są przeznaczone do wprowadzenia do stad oficjalnie wolnych od brucelozy lub załącznika II część 1c rozdział 2, jeśli zwierzęta są przeznaczone do wprowadzenia do stad oficjalnie wolnych od brucelozy lub pochodzą z państwa trzeciego wymienionego w części 5 Załącznika do decyzji 97/232/WE.";
3) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 1997 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 marca 1997 r.
ustanawiająca ustalenia dotyczące przekazywania informacji Komisji przez Państwa Członkowskie w ramach systemu środków własnych Wspólnoty
(97/245/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wprowadzające decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 1355/96 [3],w szczególności jej art. 6 i 17,
po konsultacjach z Komitetem Doradczym ds. Środków Własnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 1355/96 Rada przyjęła przepisy mające na celu poprawę niektórych części ustaleń co do składania Komisji przez Państwa Członkowskie sprawozdań dotyczących podejmowanych przez nie działań mających na celu odzyskanie środków własnych, w szczególności w przypadkach nadużyć i nieprawidłowości;
te udoskonalenia dotyczą głównie opracowywania miesięcznych i kwartalnych bilansów środków własnych, opisu przypadków wykrytych nadużyć i nieprawidłowości dotyczących należności przekraczających 10000 ECU, jak również sprawozdań rocznych;
szczegóły tych procedur sprawozdawczych są ustanawiane przez Komisję po konsultacjach z Komitetem Doradczym ds. Środków Własnych;
Państwa Członkowskie muszą dysponować odpowiednim okresem czasu w celu zastosowania procedur sprawozdawczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie stosują wzory zawarte w załącznikach I, II i III do sporządzania miesięcznych i kwartalnych bilansów środków własnych określonych w art. 6 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89.
2.
Pierwszym bilansem miesięcznym, sporządzonym z zastosowaniem wzorów określonych w ust. 1, jest bilans za miesiąc kwiecień 1997 r., a w przypadku bilansów kwartalnych – bilans za drugi kwartał 1997 r.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie używają wzorów formularzy nadużycia oraz formularzy aktualizacyjnych określonych w załącznikach IV i V w odniesieniu do opisów wykrytych przypadków nadużycia i nieprawidłowości obejmujących należności przekraczające 10000 ECU, jak również szczegółów stanowiska dotyczącego przypadków nadużycia i nieprawidłowości, o których Komisja została już poinformowana, jeżeli wcześniej nie odnotowano odzyskania środków, anulowania bądź niemożności ich odzyskania, jak określono w art. 6 ust. 4 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89.
2.
Pierwsze formularze nadużyć oraz aktualizacyjne z wykorzystaniem wzorów określonych w ust. 1 przesyła się w kwietniu 1997 r.
Artykuł 3
1. Wzór określony w załączniku VI używany jest do rocznych sprawozdań dotyczących najważniejszych problemów wynikających ze stosowania rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89, jak określono w art. 17 ust. 3 tego rozporządzenia.
2.
Pierwsze sprawozdanie sporządzone z zastosowaniem wzoru określonego w ust. 1, przesyła się do dnia 30 kwietnia 1997 r.
Artykuł 4
Do dnia 31 marca 1997 r. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o urzędach lub agencjach odpowiedzialnych za sporządzanie deklaracji, formularzy i sprawozdań objętych niniejszą decyzją.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 marca 1997 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia pseudomonas chlororaphis do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/248/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/68/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin;
w dniu 15 grudnia 1994 r. została przedłożona szwedzkim władzom przez "Svenska Lantmännen" dokumentacja w celu uzyskania włączenia substancji czynnej pseudomonas chlororaphis do załącznika I do dyrektywy;
szwedzkie władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, wzałączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim;
dokumentacja została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin podczas spotkania grupy roboczej "prawodawstwo" w dniu 20 marca 1996 r.;
artykuł 6 ust. 3 tej dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Szwecja będzie kontynuować szczegółowe badanie dokumentacji oraz przekaże Komisji wnioski z tego badania, wraz z zaleceniem włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi, w możliwie najkrótszym terminie, jednak najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tego sprawozdania prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacja, przedłożona Komisji oraz Państwom Członkowskim przez "Svenska Lantmännen" w celu włączenia pseudomonas chlororaphis jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 20 marca 1996 r., zostaje uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz, w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną, w załączniku III do tej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 kwietnia 1997 r.
zmieniająca decyzję 91/116/EWG ustanawiającą Europejski Komitet Doradczy ds. Informacji Statystycznych w Sferach Ekonomicznych i Społecznych
(97/255/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,
artykuł 4 decyzji 91/116/EWG [1] określa liczbę członków, z których składa się Komitet;
w związku z przystąpieniem Austrii, Finlandii i Szwecji należy odpowiednio dostosować liczbę członków Komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 4 decyzji 91/116/EWG otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 4
Komitet składa się
- z czterech członków reprezentujących Komisję, jeden z nich jest członkiem Komisji odpowiedzialnym za politykę informacji statystycznej,
- Przewodniczącego Komitetu ds. Statystyki Walutowej, Finansowej oraz Bilansu Płatniczego,
- prezesów lub dyrektorów generalnych krajowych instytutów statystycznych Państw Członkowskich,
- po dwóch przedstawicieli z każdego Państwa Członkowskiego mianowanych przez Radę, po konsultacji z Komisją, spośród wiodących przedstawicieli różnych grup ekonomicznych i społecznych oraz środowisk naukowych.
W celu mianowania powyższych członków, każde Państwo Członkowskie dostarcza Radzie wykaz zawierający czterech kandydatów.
Rada uwzględnia potrzebę właściwego reprezentowania różnych grup gospodarczych i społecznych i środowisk naukowych."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja komisji
z dnia 16 kwietnia 1997 r.
w sprawie uznawania procedur certyfikacji zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1836/93 z dnia 29 czerwca 1993 r. dopuszczającego dobrowolny udział spółek sektora przemysłowego w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/264/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1836/93 z dnia 29 czerwca 1993 r. dopuszczające dobrowolny udział spółek sektora przemysłowego w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 12 rozporządzenia (EWG) nr 1836/93 stanowi, że spółki stosujące krajowe, europejskie i międzynarodowe normy dla systemów zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego, zatwierdzone, zgodnie ze stosownymi procedurami certyfikacji, jako spełniające wymagania tych norm, są uważane za spełniające odpowiednie wymagania rozporządzenia (EWG) nr 1836/93, pod warunkiem że normy i procedury te są w szczególności uznawane przez Komisję, działającą przy zachowaniu procedur ustanowionych w art. 19 tego rozporządzenia;
artykuł 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1836/93 stanowi, że powołanie się na uznawane normy i kryteria będzie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
Komisja została zobowiązana do uznania tej akredytacji zgodnie z kryteriami ustanowionymi w jednym z następujących sposobów podejścia do akredytacji jednostek certyfikujących w zakresie systemów zarządzania środowiskiem i zapewni, aby właściwe procedury certyfikacji były stosowane przez jednostki certyfikujące, działające w zakresie swej akredytacji i akredytowane zgodnie z następującymi wymaganiami i wytycznymi:
1) podejście bazujące na następującym ustawodawstwie austriackim: 622.
Ustawa Federalna z 1995 r. – Inspektorzy Środowiska i Wykaz Ustaw, 549.
Dekret Specjalny z 1996 r. – dekret w sprawie oceny kompetencji, informator EAC 5 z czerwca 1996 r.;
2) wytyczne do akredytacji jednostek certyfikujących do systemów zarządzania środowiskiem/EMS/i procedury certyfikacji do EMS – wydane we wrześniu 1996 r. przez ministerstwa Republiki Federalnej Niemiec: Środowiska, Ochrony Przyrody i Bezpieczeństwa Jądrowego, Gospodarki i zatwierdzone przez Komitet Weryfikacji Środowiska zgodnie z art. 21 Niemieckiej Ustawy EMAS (Umweltauditgesetz);
3) wytyczne europejskiej akredytacji do certyfikacji/EAC/dla akredytacji jednostek certyfikujących systemy zarządzania środowiskiem – Informator EAC 5 z czerwca 1996 r.;
kryteria ustalone przez trzy wyżej wymienione sposoby podejścia do akredytacji jednostek certyfikujących zapewniają, iż wewnętrzna kontrola odnosi się do funkcjonowania środowiska i że odpowiadają one celom rozporządzenia (EWG) nr 1836/93;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1836/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1836/93 Komisja uznaje, że akredytacja zgodna z kryteriami ustalonymi w jednym z następujących sposobów podejścia do akredytacji jednostek certyfikujących zapewni że odpowiednie procedury certyfikacji stosowane przez jednostki certyfikujące, działające w zakresie swojej akredytacji zostały akredytowane zgodnie z tymi wymaganiami i wytycznymi:
1) podejście bazujące na następującym ustawodawstwie austriackim: 622.
Ustawa Federalna z 1995 r. – Inspektorzy Środowiska i Wykaz Ustaw, 549.
Dekret Specjalny z 1996 r. – dekret w sprawie oceny kompetencji, informator EAC 5 z czerwca 1996 r.;
2) wytyczne do akredytacji jednostek certyfikujących dla systemów zarządzania środowiskiem (EMS) i procedury zarządzania do EMS – wydane we wrześniu 1996 r. przez ministerstwa Republiki Federalnej Niemiec: Środowiska, Ochrony Przyrody i Bezpieczeństwa Jądrowego, Gospodarki i zatwierdzone przez Komitet Weryfikacji Środowiska zgodnie z art. 21 niemieckiej Ustawy EMAS (Umweltauditgesetz);
3) wytyczne europejskiej akredytacji do certyfikacji (EAC) do akredytacji jednostek certyfikujących systemy zarządzania środowiskiem – Informator EAC 5 z czerwca 1996 r.;
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 kwietnia 1997 r.
w sprawie uznania międzynarodowych norm ISO 14001:1996 i europejskich norm EN ISO 14001:1996, ustanawiających specyfikacje dla systemów zarządzania środowiskiem, zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1836/93 z dnia 29 czerwca 1993 r. dopuszczającego dobrowolny udział spółek sektora przemysłowego w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/265/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1836/93 z dnia 29 czerwca 1993 r. dopuszczające dobrowolny udział spółek sektora przemysłowego w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 12 rozporządzenia (EWG) nr 1836/93 stanowi, że przedsiębiorstwa stosujące krajowe, europejskie i międzynarodowe normy dla systemów zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego, i zatwierdzone, zgodnie ze stosownymi procedurami zatwierdzania, jako spełniające wymagania tych norm, są uważane za spełniające odpowiednie wymagania rozporządzenia (EWG) nr 1836/93, pod warunkiem że normy i procedury te są w szczególności uznawane przez Komisję, działającą przy zachowaniu procedur ustanowionych w art. 19 tego rozporządzenia;
artykuł 12 rozporządzenia (EWG) nr 1836/93 stwierdza, że odniesienia do uznanych norm i kryteriów zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
do Komisji zwrócono się o uznanie międzynarodowych norm ISO 14001:1996 i europejskich norm EN 14001:1996, ustanawiających specyfikacje dla systemów zarządzania środowiskiem;
międzynarodowe normy ISO 14001:1996 i europejskie normy EN ISO 14001:1996 są ze sobą identyczne i zawierają specyfikacje dla systemów zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego, odpowiadające niektórym wymaganiom rozporządzenia Rady (EWG) nr 1836/93;
niniejsza decyzja może stanowić uznanie tych norm tylko wówczas, gdy wymagania rozporządzenia (EWG) nr 1836/93 w sposób wyraźny pokrywają się z zawartymi w międzynarodowych normach ISO 14001:1996 i europejskich normach EN 14001:1996;
zastosowanie specyfikacji międzynarodowych norm ISO 14001:1996 lub europejskich norm EN ISO 14001:1996, wraz ze związanymi z nimi wskazówkami, może zapewnić wyższy stopień ich zgodności z wymaganiami rozporządzenia (EWG) nr 1836/93;
akredytowany rzeczoznawca środowiskowy będzie nadal sprawdzał zgodność tych elementów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1836/93, którym przepisy międzynarodowych norm ISO 14001:1996 i europejskich norm EN ISO 14001:1996 w sposób wyraźny nie odpowiadają, w szczególności na etapie przeglądu dokumentów, akredytowany rzeczoznawca środowiskowy powinien potwierdzić, że odpowiadają one elementom art. 3 oraz załącznika I, niewymienionym w Załączniku do niniejszej decyzji;
certyfikacja, dokonana zgodnie z procedurą certyfikacyjną uznaną przez Komisję, zapewni, że spełnione zostaną wymagania zawarte w pkt A-G załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 1836/93;
środki ustanowione w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 19 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1836/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1836/93 Komisja uznaje niniejszym, że międzynarodowe normy ISO 14001:1996 i europejskie normy EN ISO 14001:1996, określające specyfikację dla systemów zarządzania środowiskiem, zawierają wymagania odpowiadające tym, jakie przewidziano we wspomnianym powyżej rozporządzeniu, jak to wyszczególniono w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 grudnia 1996 r.
dotycząca formularza zawierającego informacje o terenach proponowanych jako tereny Natura 2000
(97/266/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 4 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 92/43/EWG przewiduje, że Państwa Członkowskie przekażą Komisji wykaz proponowanych terenów Natura 2000, określonych w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy, wraz z informacjami na temat każdego terenu, na formularzu określonym przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21;
w przypadku każdego proponowanego terenu Natura 2000, formularz musi obejmować mapę terenu, nazwę, lokalizację, zakres oraz dane wynikające ze stosowania kryteriów wykorzystanych przy wyborze terenu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu, powołanego na podstawie art. 20 dyrektywy 92/43/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyjmuje się formularz w celu przekazywania informacji zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 92/43/EWG, znajdujący się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 marca 1997 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w sprawie współpracy celnej w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii
(97/269/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: krajowe porozumienia w sprawie współpracy celnej zawarte między Królestwem Norwegii a Republiką Finlandii, z jednej strony, oraz między Królestwem Norwegii a Królestwem Szwecji, z drugiej strony, powinny, z uwagi na zagadnienia wchodzące w zakres jurysdykcji Wspólnoty, zostać zastąpione systemem wspólnotowym;
porozumienia dotyczące współpracy granicznej pomagają w ułatwieniu handlu oraz efektywnej alokacji zasobów w ograniczonej liczbie punktów granicznych usytuowanych w regionach preferencyjnych, w szczególności w przypadku Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji; powyższe regiony posiadają szczególne cechy odnoszące się do ich umiejscowienia geograficznego (szczególnie uciążliwe warunki klimatyczne, szczególnie długie granice, długie odległości wewnętrzne, poważne trudności w uzyskiwaniu dostępu do niektórych obszarów) oraz bardzo niską gęstość zaludnienia i ruch drogowy, jak również to, że powyższe szczególne cechy są zjawiskiem nowym w kontekście Wspólnoty i wymagają szczególnej uwagi, aby dane regiony oraz dane podmioty gospodarcze nie znalazły się w szczególnie niekorzystnej sytuacji;
w dniu 25 października 1996 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania, w imieniu Wspólnoty, Porozumienia w sprawie współpracy celnej w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii;
Republika Finlandii i Królestwo Szwecji powinny przyjąć na siebie pełną odpowiedzialność, w tym odpowiedzialność finansową, w stosunku do Wspólnoty, za wszelkie działania dokonywane lub, które mają być dokonane w ich imieniu przez norweskie organy celne;
fińskie i szwedzkie organy celne odpowiednio powinny zawrzeć z norweskimi władzami celnymi porozumienie administracyjne dotyczące wprowadzania w życie Porozumienia; porozumienia takie powinny zostać notyfikowane Komisji; fińskie i szwedzkie organy celne powinny odpowiadać przed Komisją za wprowadzanie w życie Porozumienia;
Porozumienie w sprawie współpracy celnej w formie wymiany listów wynegocjowane między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w spawie współpracy celnej w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Republika Finlandii i Królestwo Szwecji przyjmują na siebie pełną odpowiedzialność, w tym odpowiedzialność finansową, w stosunku do Wspólnoty, za wszelkie działania dokonywane, lub, które mają być dokonane w ich imieniu przez norweskie organy celne.
Artykuł 3
1.
Fińskie i szwedzkie organy celne odpowiednio zawrą z norweskimi władzami celnymi porozumienia administracyjne dotyczące wprowadzania w życie Porozumienia.
Powyższe porozumienia notyfikuje się Komisji Wspólnot Europejskich.
2.
Fińskie i szwedzkie organy celne odpowiednio odpowiadają przed Komisją za wprowadzanie w życie Porozumienia.
W tym celu przedstawiają one Komisji coroczne sprawozdanie, chyba że szczególne okoliczności wymagają przedstawienia dodatkowych sprawozdań.
Artykuł 4
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnym Komitecie utworzonym zgodnie z art. 7 Porozumienia przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 5
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty oraz do dokonania notyfikacji, przewidzianej w art. 11 Porozumienia [1].
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 kwietnia 1997 r.
zmieniająca decyzję 93/25/EWG zatwierdzającą niektóre działania mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych małży i ślimaków morskich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/275/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/23/WE [2], w szczególności jej Załącznik rozdział IV punkt IV.2,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 93/25/EWG z dnia 11 grudnia 1993 r. zatwierdzająca niektóre działania mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych małży i ślimaków morskich [3] wprowadziła trzy rodzaje obróbki cieplnej zapewniające bezpieczeństwo zdrowotne produktów;
Niderlandy zaproponowały alternatywne rozwiązanie dla procesów wymienionych w Załączniku do decyzji 93/25/EWG;
niniejsza obróbka została zbadana i zatwierdzona przez Stały Komitet Weterynaryjny;
należy wprowadzić zmiany w Załączniku do decyzji 93/25/EWG uwzględniające rodzaj niniejszej obróbki;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 93/25/EWG z dnia 11 grudnia 1993 r. zatwierdzającej niektóre działania mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych małży i ślimaków morskich, wprowadza się następujące zmiany.
W B dodaje się, co następuje:
"3. - gotowanie na parze pod ciśnieniem w zamkniętym naczyniu, jeżeli:
- spełnione są wymagania dotyczące czasu gotowania i wewnętrznej temperatury mięsa mięczaków, określone w 1 powyżej,
- zamknięte naczynie zapewnia równomierny obieg ciepła, zatwierdzoną metodą w ramach programu samokontroli."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 kwietnia 1997 r.
zmieniająca decyzję 93/437/EWG ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Argentyny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/276/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/23/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 4 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 93/437/EWG z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Argentyny [3], ostatnio zmieniona decyzją 96/262/WE [4], ustanawia wzorcowe świadectwo zdrowia towarzyszące produktom rybołówstwa pochodzącym z Argentyny z wyjątkiem małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w jakiejkolwiek postaci;
artykuł 3 decyzji Komisji 97/20/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. ustanawiającej wykaz państw trzecich spełniających warunki równoważności dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich [5] przewiduje, że mięśnie odwodziciela pectenidae innych niż zwierzęta pochodzące z akwakultury, całkowicie pozbawione wnętrzności i gonad mogą być przywożone z państw trzecich nie umieszczonych na wykazie w Załączniku do niniejszej decyzji;
Argentyna wystąpiła z oficjalnym wnioskiem do Komisji o upoważnienie na wywóz mięśni odwodziciela pectinidae innych niż zwierzęta pochodzące z akwakultury, całkowicie pozbawionych wnętrzności i gonad, na terytorium Wspólnoty Europejskiej;
aby Argentyna skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 3 decyzji 97/20/WE, należy zmienić art. 2 decyzji 93/437/EWG oraz wzorcowe świadectwo zdrowia w załączniku A do tej decyzji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część wstępna art. 2 decyzji 93/437/EWG otrzymuje brzmienie:
"Produkty rybołówstwa pochodzące z Argentyny muszą spełniać następujące warunki:"
.
Artykuł 2
Załącznik A do decyzji 93/437/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 1997 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 kwietnia 1997 r.
zmieniająca decyzje 95/160/WE, 95/161/WE i 95/168/WE dotyczące metod przeprowadzania badań mikrobiologicznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/278/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 9 lit. a) pkt 2 i art. 9 lit. b) pkt 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w pkt I załącznika A do dyrektywy 89/662/EWG i w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/90/WE [3], w szczególności jej załącznik II rozdział 2 tiret pierwsze, a także mając na uwadze, co następuje,
decyzja Komisji 95/160/WE z dnia 21 kwietnia 1995 r. ustalająca dodatkowe gwarancje dotyczące salmonelli przy przesyłkach drobiu hodowlanego i jednodniowych kurcząt do Finlandii i Szwecji w celu włączenia ich do stad drobiu hodowlanego lub stad drobiu użytkowego [4] przewiduje przede wszystkim stosowanie badania mikrobiologicznego do badania próbek;
decyzja Komisji 95/161/WE z dnia 21 kwietnia 1995 r. ustalająca dodatkowe gwarancje dotyczące salmonelli przy przesyłkach kur niosek [5] do Finlandii i Szwecji przewiduje przede wszystkim stosowanie badania mikrobiologicznego do badania próbek;
decyzja Komisji 95/168/WE z dnia 8 maja 1995 r. ustalająca dodatkowe gwarancje dotyczące salmonelli przy przesyłkach niektórych rodzajów jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi do Finlandii i Szwecji [6] przewiduje przede wszystkim stosowanie badania mikrobiologicznego do badania próbek;
w swoim sprawozdaniu z dnia 3 czerwca 1996 r. Naukowy Komitet Weterynaryjny wydał opinię dotyczącą metod przeprowadzania badań mikrobiologicznych oferujących równoważne gwarancje;
właściwe jest wprowadzenie zmian do decyzji 95/160/WE, 95/161/WE i 95/168/WE w celu umożliwienia stosowania metod badania mikrobiologicznego oferujących gwarancje równorzędne metodzie już przewidzianej;
metody opisane w niniejszej decyzji uwzględniają opinię Naukowego Komitetu Weterynaryjnego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 95/160/WE pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Procedura badania mikrobiologicznego próbek
- Badania mikrobiologiczne próbek na obecność salmonelli są przeprowadzane zgodnie z normą Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 6579:1993 lub jej uaktualnieniami albo zgodnie z metodą opisaną przez Nordycki Komitet ds. Analizy Artykułów Spożywczych (NMKL metoda nr 71, wersja czwarta, 1991 r.) lub z jej uaktualnieniami.
- Jeżeli między Państwami Członkowskimi powstanie spór odnośnie do wyników przeprowadzonych analiz, za metodę referencyjną należy uznać normę Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 6579:1993 lub jej uaktualnienia." .
Artykuł 2
W załączniku I do decyzji 95/161/WE pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Procedura badania mikrobiologicznego próbek
- Badania mikrobiologiczne próbek na obecność salmonelli są przeprowadzane zgodnie z normą Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 6579:1993 lub jej uaktualnieniami albo zgodnie z metodą opisaną przez Nordycki Komitet ds. Analizy Artykułów Spożywczych (NMKL metoda nr 71, wersja czwarta, 1991 r.) lub z jej uaktualnieniami.
- Jeżeli między Państwami Członkowskimi powstanie spór odnośnie do wyników przeprowadzonych analiz, za metodę referencyjną należy uznać normę Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 6579:1993 lub jej uaktualnienia." .
Artykuł 3
W załączniku I do decyzji 95/168/WE pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Procedura badania mikrobiologicznego próbek
- Badania mikrobiologiczne próbek na obecność salmonelli są przeprowadzane zgodnie z normą Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 6579:1993 lub jej uaktualnieniami albo zgodnie z metodą opisaną przez Nordycki Komitet ds. Analizy Artykułów Spożywczych (NMKL metoda nr 71, wersja czwarta, 1991 r.) lub z jej uaktualnieniami.
- Jeżeli między Państwami Członkowskimi powstanie spór odnośnie do wyników przeprowadzonych analiz, za metodę referencyjną należy uznać normę Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 6579:1993 lub jej uaktualnienia." .
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 kwietnia 1997 r.
w sprawie roli Eurostatu w sporządzaniu statystyk Wspólnoty
(97/281/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 155,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym") przydziela niektóre zadania i zobowiązania władzom wspólnotowym zajmującym się sporządzaniem statystyk Wspólnoty;
artykuł 2 rozporządzenia podstawowego określa do celów tego rozporządzenia "władze wspólnotowe" jako "departament Komisji odpowiedzialny za wykonywanie zadań przekazanych Komisji w sprawie sporządzania statystyk Wspólnoty (Eurostat)";
wykonanie rozporządzenia podstawowego wymaga dalszego definiowania roli Eurostatu w sporządzaniu statystyk Wspólnoty;
Eurostat musi być w stanie działać zgodnie z zasadami bezstronności, wiarygodności, przydatności, efektywności pod względem kosztów, poufności informacji statystycznych i przejrzystości;
w celu zagwarantowania spójności, wykonalności i zgodności statystyk Wspólnoty należy potwierdzić znaczenie współpracy i koordynacji procedur pomiędzy służbami Komisji, które uczestniczą w sporządzaniu takich informacji na szczeblu wspólnotowym;
wykonanie rozporządzenia podstawowego wymaga ochrony poufnych danych, które zbierają władze krajowe i wspólnotowe w celu sporządzania statystyk Wspólnoty;
wykonanie podstawowego rozporządzenia wymaga organizacji upowszechniania przez władze krajowe i wspólnotowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej decyzji jest wykonanie rozporządzenia (WE) nr 322/97 ("rozporządzenia podstawowego") w ramach wewnętrznej organizacji Komisji, a zwłaszcza określenie roli i obowiązków Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich (Eurostat) zgodnie z rozwojem zadań władz wspólnotowych we wdrażaniu statystyk Wspólnoty oraz zasad określonych w art. 10 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 2
Eurostat
Eurostat jest władzą wspólnotową określoną w art. 2 tiret czwarte rozporządzenia podstawowego.
Eurostat jest służbą Komisji, której przewodniczy Dyrektor Generalny.
Artykuł 3
Zasady
Eurostat wykonuje swe zadania zgodnie z zasadami bezstronności, wiarygodności, przydatności, efektywności pod względem kosztów, poufności informacji statystycznych i przejrzystości określonymi w art. 10 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 4
Zadania Eurostatu
W ramach Komisji Eurostat wraz z Komitetem Kierującym ds. Informacji Statystycznych [2] jest odpowiedzialny za realizację wspólnotowego programu statystycznego, w szczególności za:
a) opracowywanie zestawu norm i metod, które pozwalają na bezstronną, wiarygodną, przydatną i efektywną pod względem kosztów statystykę, która ma być sporządzana w całej Wspólnocie;
b) udostępnianie statystyk Wspólnoty zgodnie z zasadami dotyczącymi upowszechniania, określonymi w art. 11 rozporządzenia podstawowego, organom wspólnotowym, rządom Państw Członkowskich, podmiotom społecznym i ekonomicznym, kołom akademickim i ogólnie społeczeństwu, biorąc pod uwagę formułowanie, wykonanie, monitorowanie i ocenę polityki wspólnotowej.
W tym celu Eurostat:
a) przeprowadza badania nad metodologią i technologiami statystycznymi oraz je dalej rozwija;
b) przygotowuje, rozwija i wspiera przyjmowanie wspólnotowych norm statystycznych przez Państwa Członkowskie w celu poprawy porównywalności statystyk Wspólnoty, jak i jej efektywności sporządzania pod względem kosztów;
c) doradza i wspiera Państwa Członkowskie w sprawach statystycznych;
d) zbiera informacje statystyczne na podstawie odpowiednich danych, podejmuje analizę i zapewnia wyjaśnienia techniczne w celu uniknięcia błędnej interpretacji lub analizy;
e) zbiera dane statystyczne od krajowych urzędów statystycznych oraz dane wymagane w celach statystycznych Wspólnoty z sekretariatów organizacji międzynarodowych;
f) wzmacnia proces współpracy z krajowymi urzędami statystycznymi oraz pomiędzy nimi poprzez wzajemną wymianę ekspertów, udział w działalności statystycznej oraz tworzeniu systemów szkoleniowych;
g) współpracuje z organizacjami międzynarodowymi i państwami trzecimi w celu ułatwienia porównywalności statystyk Wspólnoty ze statystykami sporządzonymi w innych systemach statystycznych, a w razie potrzeby wspiera państwa trzecie w doskonaleniu ich systemów statystycznych;
h) doskonali zawodową wiedzę statystyczną oraz umiejętności personelu Komisji pracującego w dziedzinie statystyk Wspólnoty;
Artykuł 5
Autonomia techniczna
W ramach swej kompetencji Eurostat jest odpowiedzialny za selekcję technik naukowych, definicji oraz metodologii najlepiej pasujących do spełniania zasad i celów określonych w rozporządzeniu podstawowym.
Artykuł 6
Udział innych służb Komisji w sporządzaniu statystyk Wspólnoty
Komisja może zadecydować o udziale innych służb niż Eurostat w procesie sporządzania statystyk Wspólnoty oraz o tym, w jakiej działalności i w jakim zakresie będą w nim uczestniczyć.
Artykuł 7
Odpowiedzialność za koordynację i współpracę
W ramach Komisji Eurostat, wspomagany przez Komitet Kierujący ds. Informacji Statystycznych (SCSI), zgodnie z decyzją przyjętą przez Komisję w dniu 28 lutego 1990 r. w sprawie koordynacji prac statystycznych i roli Eurostatu [3] oraz w dniu 29 lutego 1996 r. w sprawie doskonalenia prac statystycznych w Komisji [4]:
a) koordynuje wszelką działalność statystyczną odnoszącą się do przygotowywania i wykonywania działań Wspólnoty w dziedzinie statystyki; oraz
b) zagwarantuje właściwy poziom współpracy z innymi urzędami wspólnotowymi.
Artykuł 8
Wspólnotowy program statystyczny
Zgodnie z przepisami rozdziału I i II rozporządzenia podstawowego działalność wszystkich służb Wspólnoty w dziedzinie statystyk Wspólnoty jest określona w programie statystycznym Wspólnoty.
Artykuł 9
Wykorzystanie danych poufnych
Dane uważane za poufne na podstawie art. 13 rozporządzenia podstawowego są udostępniane w obrębie Komisji stosownie do przepisów rozdziału V rozporządzenia podstawowego jedynie urzędnikom Eurostatu, innym pracownikom Eurostatu oraz innym osobom fizycznym pracującym w pomieszczeniach Eurostatu w ramach kontraktu, i będą przez nie wykorzystywane tylko w celach określonych w ramach rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 10
Dostęp do danych administracyjnych i wykorzystanie tych danych
Zgodnie z art. 16 rozporządzenia podstawowego Eurostat będzie miał dostęp do wszystkich źródeł danych administracyjnych będących w posiadaniu służb Komisji, gdy tylko takie dane będą konieczne w celu sporządzania statystyk Wspólnoty.
Artykuł 11
Upowszechnianie
Eurostat zagwarantuje, że statystyki Wspólnoty wraz z technicznymi wyjaśnieniami koniecznymi do jej stosowania będą upowszechniane w taki sposób, aby dostęp do informacji statystycznych Wspólnoty był prosty i bezstronny w całej Wspólnocie.
Decyzja Komisji
z dnia 21 kwietnia 1997 r.
w sprawie zharmonizowanych metod pomiarów służących do określania stężenia masowego dioksyn i furanów w emisjach do powietrza, zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy 94/67/WE w sprawie spalania odpadów niebezpiecznych
(97/283/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/67/WE z dnia 31 grudnia 1994 r. w sprawie spalania odpadów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy 94/67/WE zharmonizowane metody pomiarów służących do określania stężenia masowego dioksyn i furanów w emisjach do powietrza muszą zostać udostępnione na poziomie wspólnotowym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16;
przy wykonywaniu tego zadania Komisji pomaga komitet utworzony na mocy art. 16 dyrektywy 94/67/WE;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią przedstawioną przez ten komitet,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Metody pomiarów pr EN 1948 (czerwiec 1996 r.) "Stacjonarne źródła emisji: określanie stężenia masowego PCDD/PCDF, część 1 — pobieranie próbek, część 2 — ekstrakcja i oczyszczanie, część 3 — identyfikacja i kwantyfikacja", opracowane przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), służące do określania stężenia masowego dioksyn i furanów w emisjach do powietrza, stanowią zharmonizowane metody pomiarów określone w art. 7 ust. 2 dyrektywy 94/67/WE.
Wyżej wymienione oznaczenie pr EN 1948 (czerwiec 1996 r.) zostanie, po ostatecznym przyjęciu przez CEN, zastąpione przez oznaczenie EN 1948.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 kwietnia 1997 r.
zastępująca decyzję Komisji 96/536/WE z dnia 29 lipca 1996 r. ustanawiającą wykaz produktów na bazie mleka, odnośnie do których Państwa Członkowskie są upoważnione do udzielania indywidualnych lub ogólnych odstępstw na podstawie art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/46/EWG oraz charakter tych odstępstw stosowanych przy wytwarzaniu takich produktów
(97/284/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 96/23/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Rady 92/46/EWG przewiduje możliwość upoważnienia Państw Członkowskich do udzielenia indywidualnych lub ogólnych odstępstw od niektórych przepisów tej dyrektywy;
decyzja Komisji 96/536/WE [3] upoważnia Państwa Członkowskie do udzielania odstępstw od niektórych przepisów art. 7 pkt A pkt 1–4 dyrektywy 92/46/EWG i określa charakter tych odstępstw;
tekst wymienionej powyżej decyzji musi zostać dostosowany w celu uczynienia go bardziej zrozumiałym; ponadto wykaz produktów na bazie mleka, dla których Państwa Członkowskie udzielają indywidualnych lub ogólnych odstępstw na mocy art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/46/EWG nie powinien być publikowany;
fakt, iż Państwo Członkowskie udziela odstępstwa na mocy decyzji 96/536/WE nie nadaje producentom wymienionych produktów prawa sprzedaży tych produktów przy użyciu nazwy zastrzeżonej na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 535/97 [5];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst decyzji 96/536/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Dla celów art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/46/EWG oraz niniejszej decyzji produkty na bazie mleka o tradycyjnych cechach oznaczają produkty na bazie mleka, które:
- są uznane historycznie, lub
- są wytwarzane zgodnie z zaleceniami technicznymi lub metodami produkcyjnymi skodyfikowanymi lub zarejestrowanymi w Państwie Członkowskim, w którym produkt ten jest tradycyjnie wytwarzany, lub
- są chronione na mocy prawa krajowego, regionalnego lub lokalnego w Państwie Członkowskim, w którym produkt ten jest tradycyjnie wytwarzany.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie są upoważnione do udzielania zakładom, wytwarzającym niektóre produkty na bazie mleka o tradycyjnych cechach określonych w art. 1, indywidualnych lub ogólnych odstępstw od wymagań wymienionych w:
a) rozdziale I pkt 6załącznika B i w rozdziale III pkt 2 załącznika C do dyrektywy 92/46/EWG w odniesieniu do charakteru materiałów wchodzących w skład przyrządów i sprzętu używanego specjalnie do przygotowywania, pakowania i pakowania jednostkowego;
jednakże takie przyrządy i sprzęt muszą być stale utrzymywane w zadawalającym stanie czystości oraz regularnie czyszczone i dezynfekowane;
b) rozdziale I pkt 2 lit. a)), b), c) i d) załącznika B do dyrektywy 92/46/EWG, w odniesieniu do dojrzewalni lub pomieszczeń dla takich produktów;
takie dojrzewalnie lub pomieszczenia mogą składać się z geologicznych naturalnych ścian oraz ścian, podłóg, stropów i drzwi, które nie są wygładzone, są nieprzepuszczalne, trwałe, powleczone powłoką w jasnym kolorze lub materiałem nierdzewnym.
Częstotliwość i rodzaj czyszczenia oraz dezynfekcji w takich pomieszczeniach będzie dostosowany do typu prowadzonej działalności, w celu uwzględnienia specyficznej flory znajdującej się w otoczeniu."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA RADY
z dnia 26 kwietnia 1997 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
(97/291/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 5 kwietnia 1993 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Wspólnoty, umów o współpracy celnej z niektórymi głównymi partnerami handlowymi Wspólnoty;
Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Współpracy Celnej, utworzonym zgodnie z art. 15 Umowy.
Artykuł 3
Przewodniczącego Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady dokona w imieniu Wspólnoty notyfikacji, przewidzianej w art. 19 Umowy.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja nr 292/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 grudnia 1996 r.
w sprawie utrzymania w mocy przepisów prawa krajowego zakazujących użycia niektórych dodatków w produkcji niektórych szczególnych środków spożywczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 3a,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 198b Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje: zasady harmonizacji przepisów dotyczących dodatków nie powinny wpływać niekorzystnie na stosowanie przepisów, które obowiązywały w Państwach Członkowskich w dniu 1 stycznia 1992 r., i które zakazują użycia niektórych dodatków w niektórych szczególnych środkach spożywczych uznawanych za tradycyjne i produkowanych na ich terytorium;
wykaz środków spożywczych uznawanych za tradycyjne należy sporządzić w oparciu o powiadomienia złożone Komisji przez Państwa Członkowskie przed dniem 1 lipca 1994 r.; jednakże powiadomienia złożone po tym terminie przez nowe Państwa Członkowskie muszą zostać rozpatrzone;
jednakże głównym celem niniejszej decyzji nie jest zdefiniowanie tradycyjnego charakteru środków spożywczych; w szczególności o tradycyjnym charakterze nie decyduje sam zakaz użycia dodatków w takich produktach;
niemniej jednak należy mieć na względzie znaczenie zakazów użycia niektórych kategorii dodatków, wynikających z przepisów prawa krajowego obowiązujących w dniu 1 stycznia 1992 r. dla całości praktyk stosowanych w produkcji środków spożywczych; należy zachować szczególne cechy pewnych metod produkcji, przed zatwierdzeniem utrzymania w mocy zakazu użycia niektórych kategorii dodatków należy uwzględnić uczciwą praktykę w transakcjach handlowych z udziałem tych produktów oraz interesy konsumentów;
oznaczenie produktu jako produktu tradycyjnego, w odniesieniu do którego Państwa Członkowskie mogą utrzymać w mocy ustawodawstwo krajowe, musi się odbywać bez uszczerbku dla przepisów rozporządzeń (EWG) nr 2081/92 [5] i (EWG) nr 2082/92 [6] w sprawie odpowiednio nazw pochodzenia i świadectw o szczególnym charakterze;
dyrektywa 89/107/EWG i dyrektywy szczególne zezwalają na stosowanie tylko takich dodatków, które nie są szkodliwe dla zdrowia ludzi; względy ochrony zdrowia publicznego nie mogą zatem stanowić kryterium uzasadniającego zakaz użycia niektórych dodatków w niektórych szczególnych środkach spożywczych uważanych za tradycyjne;
zakaz użycia pewnych dodatków nie może z zasady prowadzić do dyskryminacji w odniesieniu do innych dodatków należących do tej samej kategorii określonej w załączniku I do dyrektywy 89/107/EWG, a zatem nie może mieć wpływu na harmonizację w ramach Wspólnoty;
w interesie przejrzystości należy zidentyfikować te zakazy użycia niektórych kategorii dodatków w niektórych kategoriach środków spożywczych, które Państwa Członkowskie mogą utrzymać w mocy na zasadzie odstępstwa od przepisów dyrektywy 89/107/EWG i dyrektyw szczególnych 94/35/WE [7], 94/36/WE [8] i 95/2/WE [9];
swoboda prowadzenia działalności gospodarczej i swobodny przepływ towarów nie mogą być zagrożone ani przez zezwolenie na utrzymanie w mocy przepisów prawa krajowego, ani przez żadne przepisy w sprawie etykietowania celem wyróżnienia takich produktów spośród podobnych środków spożywczych; należy utrzymać swobodę przepływu, wprowadzania do obrotu i wytwarzania we wszystkich Państwach Członkowskich podobnych środków spożywczych uważanych za tradycyjne lub nietradycyjne, zgodnie z postanowieniami Traktatu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na podstawie art. 3a dyrektywy 89/107/EWG i zgodnie z warunkami tam określonymi upoważnia się Państwa Członkowskie wymienione w Załączniku do utrzymania w mocy ustawodawstwa krajowego w sprawie zakazu użycia niektórych kategorii dodatków w produkcji środków spożywczych wymienionych w tym Załączniku.
Niniejsza decyzja jest stosowana bez uszczerbku dla przepisów rozporządzeń (EWG) nr 2081/92 i (EWG) nr 2082/92.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 września 1995 r.
w sprawie zawarcia protokołów dodatkowych do Układów Europejskich w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami Europy Środkowej i Wschodniej (Bułgaria, Węgry, Polska, Rumunia, Republika Czeska i Republika Słowacka)
(97/295/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja w imieniu Wspólnoty negocjowała protokoły dodatkowe do Układów Europejskich w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Republiką Bułgarii, Republiką Węgierską, Rzeczpospolitą Polską, Republiką Czeską i Republiką Słowacką;
protokoły dodatkowe powinny zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty Europejskiej niniejszym zatwierdza się protokoły dodatkowe do Układów Europejskich w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Republiką Bułgarii, Republiką Węgierską, Rzeczpospolitą Polską, Republiką Czeską i Republiką Słowacką.
Teksty protokołów dodatkowych zostają załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania protokołów dodatkowych w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji zgodnie z art. 15 każdego Protokołu dodatkowego, w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 kwietnia 1997 r.
ustalająca wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/296/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 97/34/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja ustaliła specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa stosowane w odniesieniu do niektórych specyficznych państw trzecich;
decyzja Komisji 95/328/WE [3] ustanawia standardowe świadectwo dla przywozu produktów rybołówstwa z państw trzecich nieobjętych jeszcze tym rodzajem decyzji;
decyzja Komisji 97/20/WE [4] ustanawia wykaz państw trzecich, z których dozwolony jest przywóz małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w jakiejkolwiek formie przeznaczonej do spożycia przez ludzi;
konieczne jest sporządzenie wykazu państw trzecich, które spełniają warunki równoważności określone w art. 2 ust. 2 decyzji 95/408/WE i które z tego względu mogą zagwarantować, że produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty spełniają wymagania zdrowotne ustanowione w celu ochrony zdrowia konsumentów w dyrektywie Rady 91/493/EWG ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [5];
wykaz musi zawierać państwa trzecie już objęte decyzją szczególną i państwa trzecie spełniające warunki ustanowione w art. 2 ust. 2, dla których wstępny wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw może być sporządzony zgodnie z procedurą ustanowioną w decyzji 95/408/WE;
w celu uniknięcia zakłóceń w funkcjonowaniu tradycyjnej struktury handlu, art. 11 ust. 7 dyrektywy 91/493/EWG może być w dalszym ciągu stosowany przez ograniczony okres w odniesieniu do produktów rybołówstwa przywożonych z państw trzecich nie objętych jeszcze tym wykazem;
wykaz państw trzecich został ustanowiony bez uszczerbku dla zasad wspólnotowych lub krajowych dotyczących ochrony zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wykaz państw trzecich spełniających warunki ustanowione w art. 2 ust. 2 decyzji 95/408/WE w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży, ustanawia się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Bez uszczerbku dla przepisów odnoszących się do ochrony zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego, Państwa Członkowskie zapewniają, aby żadne produkty rybołówstwa nie były przywożone w jakiejkolwiek formie przeznaczonej do spożycia przez ludzi z państw trzecich innych niż znajdujące się w załączonym wykazie.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do produktów rybołówstwa przywożonych z przedsiębiorstwa zatwierdzonego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 6 dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 3
1.
Nie naruszając art. 2 Państwa Członkowskie mogą kontynuować przywóz produktów rybołówstwa z państw trzecich nieumieszczonych w wykazie załączonym do niniejszej decyzji zgodnie z art. 11 ust. 7 dyrektywy 91/493/WE, do dnia 1 lipca 1998 r.
2.
Państwa Członkowskie dopilnują, aby produkty rybołówstwa przywożone na warunkach ustanowionych w ust. 1 były wprowadzane jedynie na rynek krajowy Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich przywozu zgodnie z tym samym odstępstwem oraz aby kraj pochodzenia był w sposób wyraźny określony na etykiecie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1997 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 1997 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Republiką Armenii z drugiej strony
(97/300/EWWiS, WE, Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: do czasu wejścia w życie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Armenii z drugiej strony, podpisanej dnia 22 kwietnia 1996 r. w Luksemburgu, należy w imieniu Wspólnoty Europejskiej zatwierdzić Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony a Republiką Armenii z drugiej strony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony a Republiką Armenii z drugiej strony.
Teksty dokumentów określonych w akapicie pierwszym, są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji, przewidzianej w art. 32 Umowy przejściowej [2] w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 1997 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony
(97/301/EWWiS, WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: do czasu wejścia w życie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Gruzją z drugiej strony, podpisanej dnia 22 kwietnia 1996 r. w Luksemburgu, właściwe jest zatwierdzenie w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, wraz z jej załącznikami, Protokołem oraz deklaracjami załączonymi do Aktu Końcowego zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Teksty dokumentów określonych w akapicie pierwszym załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, dokonuje powiadomienia przewidzianego w art. 32 Umowy przejściowej [2].
Decyzja Rady
z dnia 26 maja 1997 r.
w sprawie wymiany informacji dotyczących pomocy w dobrowolnej repatriacji obywateli państw trzecich
(97/340/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł K.1 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że Państwa Członkowskie postrzegają politykę imigracyjną i politykę dotyczącą obywateli państw trzecich jako przedmiot wspólnego zainteresowania;
punkt 111 komunikatu Komisji z dnia 23 lutego 1994 r. w sprawie polityki imigracyjnej i polityki azylu wskazuje, że należy zharmonizować politykę Państw Członkowskich, dotyczącą dobrowolnej repatriacji obywateli państw trzecich;
wiele Państw Członkowskich opracowało programy służące wspieraniu dobrowolnej repatriacji legalnie oraz nielegalnie zamieszkujących na ich terytorium obywateli państw trzecich;
w przypadku obywateli państw trzecich zamieszkujących legalnie, polityka Państw Członkowskich powinna mieć na celu ich integrację w społeczeństwie; pomoc w dobrowolnej repatriacji powinna być interpretowana nie jako przejaw polityki aktywnie zachęcającej do takich powrotów, lecz jako mająca służyć ułatwieniu powrotu osobom, które dobrowolnie podjęły taką decyzję;
pomoc w dobrowolnym powrocie obywateli państw trzecich zamieszkujących nielegalnie jest zgodna z europejską tradycją humanitarną i może przyczynić się do znalezienia godnego rozwiązania kwestii ograniczania liczby obywateli państw trzecich, nielegalnie zamieszkujących w Państwach Członkowskich; należy uniknąć sytuacji, w której pomoc ta będzie prowadzić do niepożądanych skutków;
niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla przepisów Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. oraz Konwencji Genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r., odnoszącej się do statusu uchodźcy, zmienionej Protokołem Nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wymiana informacji
1.
Państwa Członkowskie, które podjęły działania w celu stworzenia programów, służących wspieraniu dobrowolnej repatriacji obywateli państw trzecich do krajów ich pochodzenia, corocznie składają sprawozdania Sekretariatowi Generalnemu Rady.
Sekretariat Generalny przekazuje te informacje wszystkim Państwom Członkowskim i Komisji.
2.
Informacje na temat krajowych programów powrotu powinny zawierać w szczególności dane dotyczące:
- władz odpowiedzialnych za realizację programu, na przykład organizacji pozarządowych i/lub międzynarodowych;
- liczby osób objętych programem;
- dodatkowych wymogów, jakie powinni spełnić powracający, aby zakwalifikować się do uzyskania pomocy, przewidzianej programem;
- wszelkich wymogów, jakie w ramach programu powinien spełnić kraj pochodzenia;
- rodzaju i stopnia przyznanej pomocy (np. koszty podróży osoby powracającej i jej rodziny, koszty przeprowadzki, dodatek repatriacyjny);
- prognozowanych wyników programu, w tym liczby beneficjentów i ewentualnych skutków.
Artykuł 2
Analiza
1.
Sekretariat Generalny Rady udostępnia corocznie Państwom Członkowskim i Komisji projekt sprawozdania dotyczącego informacji uzyskanych na mocy art. 1.
Sprawozdanie to jest wyczerpujące i zawiera konkretne informacje na temat każdego z punktów określonych w art. 1 ust. 2.
2.
Projekt sprawozdania określonego w ust. 1 jest analizowany, a w razie potrzeby poprawiany przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Koordynacja
1.
Na podstawie projektu sprawozdania określonego w art. 2 ust. 1 zainteresowane Państwa Członkowskie i Komisja, w ramach Rady, wymieniają swoje opinie na temat programów określonych w art. 1.
Czyniąc to, w szczególności porównują zakres, warunki i wyniki tych programów w celu ich możliwego zbliżenia.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie, które nie wprowadziły takich programów, badają ich wyniki i użyteczność.
Artykuł 4
1.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowania w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lutego 1997 r.
dotycząca sporządzenia Protokołu w sprawie zagadnień weterynaryjnych uzupełniającego Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory
(97/345/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zatwierdzić parafowany w dniu 18 czerwca 1996 r. Protokół w sprawie zagadnień weterynaryjnych uzupełniający Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Protokół w sprawie zagadnień weterynaryjnych uzupełniający Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory.
Treść Protokołu załączona jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Protokołu.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady podejmuje się w imieniu Wspólnoty przekazać powiadomienie przewidziane w art. 4 Protokołu [1].
Artykuł 4
Komisja, przy udziale przedstawicieli służb weterynaryjnych Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę w podgrupie weterynaryjnej ustanowionej na mocy postanowień artykułu 2 Protokołu.
Stanowisko Wspólnoty we Wspólnej Komisji dotyczące zaleceń podgrupy weterynaryjnej ustala Rada, stanowiąc większością głosów.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 maja 1997 r.
w sprawie zakupu przez Wspólnotę antygenów pryszczycy oraz opracowania, produkcji, butelkowania i dystrybucji szczepionek przeciwko pryszczycy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/348/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmienioną decyzją 94/370/WE [2], w szczególności jej art. 14,
uwzględniając decyzję Rady 91/666/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. ustanawiającą wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy [3], w szczególności jej art. 5 i 7, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z decyzją Komisji 91/666/EWG zakup antygenów jest częścią wspólnotowego działania w celu ustanowienia wspólnotowych rezerw szczepionki przeciwko pryszczycy;
decyzją Komisji 93/590/WE z dnia 5 listopada 1993 r. w sprawie zakupu przez Wspólnotę antygenów pryszczycy w ramach działania wspólnotowego dotyczącego rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy [4], ostatnio zmieniona decyzją 95/471/WE [5], poczyniono ustalenia dotyczące zakupu antygenu pryszczycy;
ustalenia z 1993 r. obejmowały antygen szczepu wirusa A5, A22 i O1;
w związku z sytuacją dotyczącą tej choroby wymagane są dodatkowe antygeny;
dnia 16 listopada 1996 r. Komisja ogłosiła zaproszenie do składania ofert na inaktywowane, skoncentrowane antygeny wirusa pryszczycy oraz opracowanie, produkcję, butelkowanie i dystrybucję szczepionek wykorzystywanych do zwalczania pryszczycy [6];
przedmiot zamówienia obejmował 2 miliony porcji antygenu A22 Iraq, 5 milionów porcji C1 (pochodzenia europejskiego) oraz 5 milionów porcji ASIA 1 oraz opracowanie, produkcję, butelkowanie i dystrybucję szczepionek produkowanych ze wspomnianych powyżej antygenów oraz opracowanie, produkcję, butelkowanie i dystrybucję szczepionek produkowanych z antygenów znajdujących się w rezerwach banków ustanowionych decyzją Komisji 93/590/WE;
w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert Komisja otrzymała wnioski o uczestnictwo od trzech producentów antygenów wirusa pryszczycy;
Komisja zbadała przedstawione oferty, biorąc pod uwagę następujące czynniki:
- wymagania techniczne załącznika II do decyzji 91/666/EWG oraz inne kryteria określone w art. 5 tej decyzji,
- fakt, że niektóre przedsiębiorstwa nie były w stanie dostarczyć pełnej liczby porcji niektórych antygenów,
- konieczność dobrze zorganizowanej kontroli jakości oraz programu zabezpieczenia jakości przez producenta,
- okres przydatności szczepionek;
Komisja dokonała wyboru firmy Rhône Mérieux na dostarczenie 2 milionów porcji antygenu A22 Iraq, 5 milionów porcji C1 oraz 5 milionów porcji ASIA 1 oraz, zgodnie z zapotrzebowaniem Komisji, na opracowanie, produkcję, butelkowanie oraz dystrybucję szczepionek przeciwko pryszczycy produkowanych ze wspomnianych antygenów oraz z antygenów zebranych w istniejących bankach;
należy przyjąć przepisy w zakresie finansowania w celu umożliwienia Komisji zakupu antygenów od Rhône Mérieux oraz na dokonanie ustaleń z powyższym przedsiębiorstwem dotyczących opracowania, produkcji, butelkowania i dystrybucji szczepionek przeciwko pryszczycy;
zgodnie z art. 7 decyzji 91/666/EWG niezbędne jest określenie zasad dystrybucji rezerw antygenu między bankami antygenów, powołanymi w art. 1 tej decyzji;
stosowne jest przechowywanie zakupionych szczepów w różnych bankach;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Komisja dokona zakupu następujących szczepów antygenu pryszczycy:
- A22 Iraq: 2000000 porcji,
- C1: 5000000 porcji,
- ASIA 1: 5000000 porcji,
za maksymalną kwotę 2,4 miliona ECU.
2.
Antygeny wymienione w ust. 1 będą dostarczone przez Rhône Mérieux.
3.
Wspólnota dokona uzgodnień dotyczących opracowania, produkcji, butelkowania i dystrybucji szczepionek przeciwko pryszczycy, produkowanych z antygenów wymienionych w ust. 2 za wstępną maksymalną kwotę 1,5 miliona ECU.
4.
Działanie określone w ust. 3 będzie organizowane przez Komisję.
Artykuł 2
1.
Wspólnota dokona uzgodnień dotyczących opracowania, produkcji, butelkowania i dystrybucji szczepionek przeciwko pryszczycy produkowanych z antygenów przechowywanych w istniejących bankach antygenów za wstępną maksymalną kwotę 1,5 miliona ECU.
2.
Działanie określone w ust. 1 będzie organizowane przez Komisję.
Artykuł 3
Środki wymienione w art. 1 ust. 3 oraz w art. 2 ust. 1 będą realizowane przez Komisję we współpracy z Rhône Mérieux.
Artykuł 4
1.
W celu osiągnięcia celów stawianych w art. 1, 2 i 3 Komisja zawrze umowy z Rhône Mérieux w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
2.
Dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa jest upoważniony do podpisania umów w imieniu Komisji Europejskiej.
3.
Płatności na rzecz Rhône Mérieux będą realizowane zgodnie z warunkami określonymi w umowach przewidzianych w ust. 1.
Artykuł 5
Antygen określony w art. 1 ust. 1 zostanie podzielony między istniejącymi bankami antygenów w następujący sposób:
a) Lyon: 2000000 porcji A22 Iraq;
b) Brescia: 2,5 miliona porcji C1 i ASIA 1;
c) Pirbright: 2,5 miliona porcji C1 i ASIA 1.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 maja 1997 r.
zmieniająca decyzję 92/160/EWG ustanawiającą regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych i uchylająca decyzję 96/487/WE w sprawie środków ochronnych przeciw zarazie stadniczej w Rosji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/350/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 12 i art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [3], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z decyzją Komisji 92/160/EWG [4], ostatnio zmienioną decyzją 97/10/WE [5], przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z Rosji dozwolony był tylko z terytoriów na zachód od Uralu;
po potwierdzeniu występowania zarazy stadniczej w Rosji Komisja przyjęła decyzję 96/487/WE [6];
właściwe władze weterynaryjne w Rosji potwierdziły, że niektóre obszary administracyjne Rosji są wolne od zarazy stadniczej; należy wprowadzić zmiany do decyzji 92/160/EWG uwzględniające zmiany w regionalizacji Rosji;
właściwe władze weterynaryjne w Rosji dostarczyły gwarancji w zakresie zwalczania zarazy stadniczej w Rosji; wspomniane gwarancje są wystarczające do zapewnienia przywozu zwierząt koniowatych od określonych podmiotów w Rosji; należy w związku z tym uchylić decyzję 96/487/WE;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/160/EWG wyrazy:
"Rosja
terytoria na zachód od Uralu"
zastępuje się wyrazami:
"Rosja
- obwód Archangielski, Wołogziański, Murmański, Leningradzki, Nowgorodzki, Pskowski, Briański, Władymirski, Iwanowski, Twerski, Kałuski, Kostromski, Moskiewski, Orłowski, Riazański, Smoleński, Tulski, Jarosławski, Niżnienowgorodzki, Kirowski, Biełogrodzki, Woroneżski, Kurski, Lipiecki, Tambowski, Astrachański, Wołgogradzki, Penzeński, Saratowski, Uljanowski, Rostowski, Orenburski, Permski i Kurgański,
- kraj Stawropolski i Krasnodarski,
- republiki Karelii, Maryjska, Mordwińska, Czuwaska, Kałmucji, Tatarstanu, Dagestan, Kabardyno-Bałkarska, Północnoosetyńska, Inguska, Karaczajsko Czerkieska."
Artykuł 2
Decyzja 96/487/WE traci moc.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zmienią środki stosowane wobec Rosji w celu dostosowania do wymogów niniejszej decyzji i powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 marca 1997 r. [1]
dotycząca zniesienia ceł na produkty technologii informacyjnej
(97/359/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: nowy Porządek Transatlantycki przyjęty na szczycie UE-USA w Madrycie w dniu 13 grudnia 1995 r., zawiera decyzję próby zawarcia Umowy o Technologii Informacyjnej;
w wyniku raportów Komisji w sprawie jej konsultacji badawczych z państwami trzecimi, w dniu 16 listopada 1996 r. Rada zdecydowała rozpocząć negocjacje z państwami trzecimi celem zawarcia Umowy o Technologii Informacyjnej;
w dniu 13 grudnia 1996 r. na pierwszej Konferencji Światowej Organizacji Handlu (WTO) w Singapurze, przyjęto Deklarację Ministerialną w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej; deklaracja ta określa pewne warunki konieczne do zniesienia ceł na produkty technologii informacyjnej; warunki te zostały spełnione;
Deklaracja Ministerialna w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej wraz z załącznikami i aneksami tworzy Umowę o handlu produktami technologii informacyjnej;
Lista koncesyjna WE-ITA CXL, modyfikująca istniejącą listę koncesyjną Wspólnoty, powinien być przedstawiony Światowej Organizacji Handlu;
Umowa w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej wraz z Komunikatem dotyczącym jej wykonania powinna być zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej wraz z Komunikatem w sprawie jej wykonania.
Tekst Umowy i Komunikatu są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zgodnie z zapisem ust. 4 Załącznika do Deklaracji Ministerialnej w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej, Rada:
i) przyjmuje do wiadomości, że uczestnicy reprezentujący około 90 procent światowego handlu produktami technologii informacyjnej zatwierdzili powyższe dokumenty; oraz
ii) zatwierdza, w imieniu Wspólnoty, kolejnych wniosków uczestników ITA.
Artykuł 3
Rada upoważnia Komisję do przedłożenia Światowej Organizacji Handlu zmian do listy koncesyjnej Wspólnoty według Listy koncesyjnej WE-IT CXL zawartego w Umowie załączonej do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty, dokonuje notyfikacji przewidzianej w Deklaracji Ministerialnej. Artykuł 5
Decyzja Rady
z dnia 24 marca 1997 r. [1]
dotycząca zniesienia ceł na niektóre napoje spirytusowe
(97/360/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
zniesienie taryf przez Stany Zjednoczone Ameryki i Wspólnotę Europejską uważane jest za posunięcie ogólnie korzystne;
Stany Zjednoczone Ameryki i Wspólnota Europejska przygotowały Porozumienie w formie protokołu ustaleń w sprawie napojów spirytusowych; umowa obejmuje modyfikację do WE–Alkohole–Lista Koncesyjna–CXL, która powinna zostać przedłożona Światowej Organizacji Handlu;
porozumienie w formie Protokołu ustaleń między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie napojów spirytusowych powinno zostać zatwierdzone w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie w formie Protokołu ustaleń między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie napojów spirytusowych zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Komisję do przedłożenia Światowej Organizacji Handlu zmian do wspólnotowej listy koncesyjnej określonej w WE–Alkohole–Lista Koncesyjna–CXL, zawartej w porozumieniu załączonym do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania porozumienia w formie protokołu ustaleń, aby stał się on wiążący dla Wspólnoty.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 maja 1997 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych
(97/361/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Porozumienia wynegocjowanego między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych ułatwi poprawę warunków wprowadzania do obrotu napojów spirytusowych na odpowiednich rynkach Wspólnoty Europejskiej i Meksykańskich Stanów Zjednoczonych, zgodnie z zasadami równości, obustronnych korzyści i wzajemności; dlatego pożądane jest, aby zatwierdzić niniejsze Porozumienie;
w celu ułatwienia wykonania niektórych przepisów Porozumienia Komisja powinna zostać upoważniona do wprowadzania niezbędnych dostosowań technicznych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych i związaną z nim wymianę listów.
Tekst dokumentów określonych w akapicie pierwszym jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje powiadomienia określonego w art. 22 akapit pierwszy Porozumienia [2].
Artykuł 4
Dla celów art. 18 Porozumienia niniejszym upoważnia się Komisję do zawierania niezbędnych aktów zmieniających Porozumienie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89.
Artykuł 5
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie określonym w art. 17 Porozumienia.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 maja 1997 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonych do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia karfentrazonu – etylowego, fostiazatu i flutiamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/362/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/68/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin;
wnioskodawcy przedłożyli władzom Państw Członkowskich dokumentacje dotyczące trzech substancji czynnych w celu uzyskania włączenia substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG;
w dniu 14 lutego 1996 r. została przedłożona władzom francuskim przez FMC Europe FV dokumentacja dotycząca substancji czynnej karfentrazonu – etylowego;
w dniu 5 marca 1996 r. została przedłożona władzom Zjednoczonego Królestwa przez ISK Biosciences Division dokumentacja dotycząca substancji czynnej fostiazatu;
w dniu 1 lutego 1996 r. została przedłożona władzom francuskim przez Bayer SA dokumentacja dotycząca substancji czynnej flutiamidu;
wspomniane władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawcy przedłożyli dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim;
dokumentacje dotyczące karfentrazonu – etylowego, fostiazatu i flutiamidu zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 19 grudnia 1996 r.;
artykuł 6 ust. 3 tej dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie Wspólnoty uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja ta nie narusza możliwości żądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Francja przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej karfentrazonu – etylowego i flutiamidu, a Zjednoczone Królestwo przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej fostiazatu;
Francja i Zjednoczone Królestwo przekażą wnioski z ich badań wraz z zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tych sprawozdań, prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące dokumentacje zostają uznane za zasadniczo spełniające wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz, w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy:
1) dokumentacja przedłożona przez FMC Europe FV Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia karfentrazonu – etylowego jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 19 grudnia 1996 r.;
2) dokumentacja przedłożona przez ISK Biosciences Division Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia fostiazatu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 19 grudnia 1996 r.;
3) dokumentacja przedłożona przez Bayer SA Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia flutiamidu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 19 grudnia 1996 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 stycznia 1997 r.
w sprawie zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej wymiany listów stanowiącej zapis wspólnych ustaleń w sprawie zasad współpracy międzynarodowej obejmującej działalność w zakresie badań i rozwoju w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Australią, Kanadą oraz państwami EFTA – Norwegią i Szwajcarią
(97/378/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130m, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: międzynarodowa współpraca w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji wzmacnia podstawy naukowe i technologiczne Wspólnoty w przemyśle i przyczynia się do konkurencyjności przemysłu Wspólnoty;
dwuletnia analiza możliwości wykonania dotycząca międzynarodowej współpracy w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji dowiodła istnienia dodatkowego znaczenia tej współpracy;
Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania wspólnego Porozumienia ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej, Japonią, Australia, Kanadą i państwami EFTA – Norwegią i Szwajcarią;
zostało osiągnięte wspólne Porozumienie z państwami trzecimi, w formie wymiany listów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się wymianę listów, stanowiącą zapis wspólnych ustaleń w sprawie zasad współpracy międzynarodowej obejmującej działalność w zakresie badań i rozwoju w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Australią, Kanadą oraz państwami EFTA – Norwegią i Szwajcarią.
Treść wymiany listów jest załączona do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania wymiany listów, określonej w art. 1, w celu związania nią Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 21 maja 1997 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych
(97/389/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 25 września 1995 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania, w imieniu Wspólnoty, umów w sprawie kontroli prekursorów narkotyków i substancji chemicznych z Państwami Członkowskimi Organizacji Państw Amerykańskich;
Agenda Transatlantycka zidentyfikowała jako punkt priorytetowy w stosunkach WE-USA, zawarcie Umowy w sprawie prekursorów narkotyków, które zawierałoby określony mechanizm konsultacji przedwysyłkowych;
Komisja, na podstawie tego upoważnienia oraz przepisów Agendy Transatlantyckiej, zakończyła negocjacje z Stanami Zjednoczonymi Ameryki w dniu 11 kwietnia 1997 r.;
właściwe jest, aby Rada upoważniła Komisję, w konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do zatwierdzania zmian w imieniu Wspólnoty, w przypadku gdy Umowa przewiduje ich przyjmowanie przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie; takie upoważnienie będzie ograniczone do zmian załączników do Umowy, w zakresie dotyczącym substancji już objętych prawodawstwem wspólnotowym w sprawie prekursorów i substancji chemicznych;
należy zatwierdzić tę Umowę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnej Grupie Kontrolnej, przewidzianej w art. 11 Umowy, przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, zmian w załącznikach do Umowy przyjętych przez Wspólną Grupę Kontrolną zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 Umowy.
Komisję w tym zakresie wspiera specjalny komitet powołany przez Radę.
3.
Upoważnienie określone w ust. 2 jest ograniczone do tych substancji, które są już objęte właściwym prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym prekursorów i substancji chemicznych.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty [1].
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 czerwca 1997 r.
dotycząca wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanego rzepaku (Brassica napus L. oleifera Metzg.
MS1, RF1) na mocy dyrektywy Rady 90/220/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/392/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 94/15/WE [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuły 10—18 dyrektywy 90/220/EWG wytyczają procedurę wspólnotową umożliwiającą właściwym organom Państw Członkowskich wyrażanie zgody na wprowadzanie do obrotu produktów zawierających organizmy genetycznie zmodyfikowane lub składające się z takich organizmów;
zgodnie z wymienioną procedurą, została przyjęta decyzja Komisji 96/158/WE [3] dotycząca wprowadzenia do obrotu produktu składającego się z organizmu genetycznie zmodyfikowanego, mieszańca nasion rzepaku odpornego na herbicydy (Brassica napus L. oleifera Metzg.
MS1Bn × RF1Bn) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG i odnosząca się do wyrażenia zgody przez właściwe organy Zjednoczonego Królestwa na wprowadzenie tego produktu do obrotu wyłącznie do uprawy w celu uzyskania nasion; w ślad za omawianą decyzją kolejne zgłoszenie dotyczące tego samego produktu otrzymały właściwe władze Francji od tego samego powiadamiającego, Plant Genetic Systems (ref. C/F/ 95/05/01/A), wnioskującego o wydanie zgody również na uprawę i obchodzenie się z produktem w środowisku naturalnym przed i podczas przetwarzania na frakcje niezdolne do życia;
właściwe organy Francji następnie przekazały dokumentację w omawianej sprawie, wraz z pozytywna opinią do Komisji;
właściwe organy innych Państw Członkowskich wniosły zastrzeżenia do omawianej dokumentacji;
dlatego zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 90/220/EWG, wymagane jest, aby Komisja podjęła decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 tej dyrektywy;
Komisja po zbadaniu zarzutów podniesionych w świetle przepisów dyrektywy 90/220/EWG oraz informacji przedstawionej w dokumentacji, doszła do następujących wniosków:
- w przypadku produktów przeznaczonych do stosowania jako żywności dla ludzi lub paszy dla zwierząt, ocena ryzyka w stosowaniu dyrektywy 90/220/EWG jest związana z oceną tego, czy modyfikacja genetyczna mogłaby powodować jakiekolwiek toksyczne lub szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi lub dla środowiska,
- nie ma żadnego powodu, aby uważać, że powstaną jakiekolwiek niepomyślne skutki dla zdrowia ludzi czy też dla środowiska z powodu wprowadzenia do rzepaku genów kodujących na transferazy fosfinotrycynoacetylowej i na fosfotransferazy II neomycyny,
- brak jest względów bezpieczeństwa uzasadniających wprowadzenie etykietowania podającego informację na temat uzyskania produktu w wyniku technik modyfikacji genetycznych,
- etykieta powinna zawierać informację na temat zwiększonej tolerancji produktu na herbicyd glufosfinian amonu;
dopuszczenie chemicznych herbicydów miało zastosowanie w odniesieniu do roślin, a ocena wpływu ich stosowania na ludzkie zdrowie i na środowisko podlega dyrektywie Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 96/68/WE [5], lecz nie podlega dyrektywie 90/220/EWG;
artykuł 11 ust. 6 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG przewidują dodatkowe środki bezpieczeństwa, o ile staną się dostępne nowe informacje na temat ryzyka związanego z produktem;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych, w szczególności dyrektywy Rady 69/208/EWG [6] i 70/457/EWG [7], oraz z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, właściwe organy francuskie wydadzą zgodę na wprowadzenie do obrotu następującego produktu zgłoszonego przez Plant Genetic Systems (ref. C/F/ 95/05/01/A):
nasiona hybrydowego rzepaku zmodyfikowanego genetycznie (Brassica napus L. oleifera Metzg.) pochodzącego z krzyżowań wykorzystujących:
a) potomstwo sterylizowanego męskiego rzepaku szeregu MS1 (B91–4) cultivar Drakkar zawierające geny barowe z Bacillus amyloliquefaciens kodujące na rybonukleozę, gen bar z Streptomyces hygroscopicus kodujący na transferazy fosfinotrycynoacetylowej, neogeny z Escherichia coli kodujące na fosfotransferazy II neomycyny, promotor PSsuAra z Arabidopsis thaliana, promotor PNos z Agrobacterium tumefaciens, promotor PTA29 z Nicotiana tabacum; i
b) potomstwo z odnawialnego rzepaku szeregu RF1 (B93–101) cultivar Drakkar zawierające gen barstard z Bacillus amyloliquefaciens kodujące na inhibitor rybonukleozy, gen bar z Streptomyces hygroscopicus kodujący na transferazy fosfinotrycynoacetylowej, neogen z Escherichia coli kodujący na fosfotransferazy II neomycyny, promotor PSsuAra z Arabidopsis thaliana, promotor PNos z Agrobacterium tumefaciens, promotor PTA29 z Nicotiana tabacum.
2.
Zgoda obejmuje każde potomstwo uzyskane wskutek krzyżowań produktu z innym rzepakiem uprawianym w sposób tradycyjny.
Zgoda obejmuje wprowadzenie do obrotu produktu z zamiarem wykorzystania w celu uprawy oraz obchodzenia się z produktem w środowisku przed i podczas przetwarzania na frakcje niezdolne do życia.
Bez uszczerbku dla innego etykietowania wymaganego przez ustawodawstwo wspólnotowe, etykieta na każdym opakowaniu nasion z przeznaczeniem do wysiewu powinna wskazywać, że produkt posiada zwiększoną tolerancję na herbicyd glufosinian amonu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 czerwca 1997 r.
dotycząca wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanego rzepaku (Brassica napus L. oleifera Metzg. MS1, RF2) na mocy dyrektywy Rady 90/220/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/393/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [1], zmienioną dyrektywą Komisji 94/15/WE [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuły 10-18 dyrektywy 90/220/EWG ustanawiają procedury wspólnotowe umożliwiające właściwym władzom Państw Członkowskich udzielenie zgody na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających lub składających się z genetycznie zmodyfikowanych organizmów;
powiadomienie dotyczące wprowadzenia do obrotu takiego produktu zostało przedłożone właściwym władzom Francji w odniesieniu do zamierzonego zastosowania do uprawy i stosowania w środowisku przed i w czasie przetwarzania na niezdolne do życia frakcje;
właściwe władze Francji skierowały następnie dokumentację do Komisji wraz z przychylną opinią;
właściwe władze innych Państw Członkowskich zgłosiły zarzuty w odniesieniu do wspomnianej dokumentacji;
z tego względu zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 90/220/EWG od Komisji wymaga się, aby podjęła decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 tej dyrektywy;
po zbadaniu każdego z zarzutów w świetle przepisów dyrektywy 90/220/EWG oraz po przeanalizowaniu informacji dostarczonej w dokumentacji Komisja doszła do następujących wniosków:
- w przypadku produktów przeznaczonych do wykorzystania jako żywność dla ludzi lub pasza dla zwierząt ocena ryzyka na mocy dyrektywy 90/220/EWG zajmuje się oceną, czy modyfikacja genetyczna mogłaby mieć wpływ, w postaci jakichkolwiek szkodliwych skutków, na zdrowie ludzi lub środowisko naturalne,
- nie ma podstaw, aby sądzić, że będą istnieć jakiekolwiek szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego wynikające z wprowadzenia do rzepaku genów kodujących na transferazę acetylu fosfinotrycyny i fosfotransferazę neomycyny II,
- brak jest względów bezpieczeństwa w odniesieniu do etykietowania, które stwierdza, że ten produkt został uzyskany dzięki technice genetycznej modyfikacji,
- etykieta powinna wskazywać, że produkt zwiększył tolerancję na herbcicyd glufosynat amonowy;
dopuszczenie chemicznych herbicydów oraz ocena tego, w jaki sposób ich zastosowanie wpływa na zdrowie ludzkie oraz środowisko naturalne, regulowane są dyrektywą Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/68/WE [4], a nie dyrektywą 90/220/EWG;
artykuł 11 ust. 6 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG przewidują dodatkowe środki ochronne, jeżeli nowe informacje w sprawie ryzyka dotyczącego produktu stają się dostępne;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego zgodnie z art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla innego prawodawstwa wspólnotowego, w szczególności dyrektyw Rady 69/208/EWG [5] i 70/457/EWG [6], oraz z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu właściwe władze Francji udzielają zgody na wprowadzenie do obrotu następujących produktów zgłaszanych w Systemach Genetycznych Roślin (ref. C/F/ 95/05/01/B):
nasion mieszańca rzepaku (Brassica napus L. oleifera Metzg. MS1, RF2) uzyskanych z krzyżowań przy wykorzystaniu:
a) potomstwa linii męskiej sterylnej rzepaku MS1 (B91–4) kultywar Drakkar zawierającego gen. barnazę z kodowania Bacillus amyloliquefaciens na rybonuklazę, gen. bar z kodowania Streptomyces hygroscopicus na transferazę acetylu fosfinotrycyny, neo gen. z kodowania Escherichia coli na fosfotransferazę neomycyny II, promotor PSsuAra z Arabidopsis thaliana, promotor PNos z Agrobacterium tumefaciens, promotor PTA29 z Nicotiana tabacum; i
b) potomstwa o przywróconej płodności linii rzepaku RF2 (B94–2) kultywar Drakkar zawierającego gen. barstar z kodowania Bacillus amyloliquefaciens dla inhibitora rybonukleazy gen. bar z kodowania Streptomyces hygroscopicus na transferazę acetylu fosfinotrycyny , gen. neo z kodowania Escherichia coli na fosfotransferazę neomycyny II , promotor PSsuAra z Arabidopsis thaliana, promotor PNos z Agrobacterium tumefaciens, promotor PTA29 z Nicotiana tabacum.
2.
Zgoda obejmuje jakiekolwiek potomstwo uzyskane z krzyżowania produktu z tradycyjnie rozmnażanym rzepakiem.
Zgoda obejmuje wprowadzenie do obrotu produktu do zamierzonego zastosowania do uprawy i stosowania w środowisku przed i w trakcie przetwarzania na niezdolne do życia frakcje.
Bez uszczerbku dla etykietowania wymaganego przez prawodawstwo wspólnotowe etykieta każdego opakowania nasion z przeznaczeniem do siewu wskazuje, że produkt wzmocnił tolerancję na herbicyd glufosynat amonowy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 czerwca 1997 r.
ustanawiająca minimalne dane wymagane w odniesieniu do baz danych dotyczących zwierząt i produktów zwierzęcych wprowadzanych do Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/394/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 92/438/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych (projekt Shift), zmieniającą dyrektywy 90/675/EWG, 91/496/EWG, 91/628/EWG i decyzję 90/424/EWG, oraz uchylającą decyzję 88/192/EWG [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
do celów pkt 1 załącznika III decyzji 92/438/EWG należy najpierw ustalić minimalne standardowe dane wymagane w stosunku do baz danych wprowadzanych przez Państwa Członkowskie dotyczących zwierząt i produktów wprowadzanych do Wspólnoty;
każde Państwo Członkowskie może rejestrować wszelkie dodatkowe dane dotyczące zwierząt i produktów wprowadzanych do Wspólnoty, które uzna za właściwe;
inne wymagania techniczne zostaną ustanowione w późniejszym terminie, w świetle bieżących badań nad projektem Shift;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wprowadzają do baz danych dotyczących zwierząt i produktów wprowadzanych do Wspólnoty dane wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 czerwca 1997 r.
zmieniająca po raz czwarty decyzję 92/486/EWG ustanawiającą formy współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/395/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu umożliwienia dogłębnego zbadania różnych możliwości wyboru struktury sieci Animo prowadzone jest badanie przez prywatną firmę;
w celu zapewnienia ciągłości systemu do czasu zakończenia tego badania okres ważności uzgodnień ustalonych decyzją Komisji 92/486/EWG z dnia 25 września 1992 r., ustanawiającą formy współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi [3], ostatnio zmienioną decyzją 96/296/WE [4], powinien być przedłużony;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2a ust. 1 tiret pierwsze decyzji 92/486/EWG otrzymuje brzmienie:
"— są przedłużone na dwa lata"
.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 czerwca 1997 r.
zmieniająca decyzję 86/414/EWG w sprawie wykazu zakładów w Argentynie, które otrzymały zezwolenie na przywóz produktów mięsnych do Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/397/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/91/WE [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
wykaz zakładów w Argentynie, które otrzymały zezwolenie na przywóz produktów mięsnych do Wspólnoty, został początkowo sporządzony na mocy decyzji Komisji 86/414/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 94/463/WE [4];
dalsze inspekcje z ramienia Wspólnoty w zakładach produktów mięsnych w Argentynie dowiodły, że poziom higieny w jednym zakładzie jest zadawalający; wykaz zakładów należy odpowiednio zmienić;
Decyzja Komisji
z dnia 17 czerwca 1997 r.
zmieniająca decyzję 94/324/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Indonezji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/401/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/71/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz przedsiębiorstw zatwierdzonych przez Indonezję do przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do Wspólnoty został sporządzony w decyzji Komisji 96/324/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 96/31/WE [4]; wykaz może ulec zmianie stosownie do przekazanego nowego wykazu sporządzonego przez właściwy organ w Indonezji;
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 2 czerwca 1997 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
(97/403/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: aby między obydwoma stronami miała miejsce wzajemna pomoc administracyjna w sprawach celnych, wydaje się konieczne uzupełnienie Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [1] o stosowny Protokół;
negocjacje w tym celu zostały przeprowadzone z Konfederacją Szwajcarską oraz doprowadziły do wynegocjowania Porozumienia w formie wymiany listów, którego zatwierdzenie leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
W przypadku gdy Porozumienie w formie wymiany listów nie wejdzie w życie z dniem 1 lipca 1997 r., będzie ono tymczasowo stosowane od tego dnia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów określonego w art. 1.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikacji określonej w Porozumieniu w formie wymiany listów [2].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 10 czerwca 1997 r.
w sprawie utworzenia Naukowego Komitetu Sterującego
(97/404/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: rzetelne ekspertyzy naukowe są ważną podstawą dla zasad wspólnotowych dotyczących zdrowia konsumentów w ścisłym znaczeniu tego słowa, a także dotyczących zdrowia i ochrony zwierząt, zdrowia roślin i ochrony środowiska;
naukowe ekspertyzy w sprawach dotyczących zdrowia konsumentów są dostarczane obecnie przez sześć komitetów naukowych utworzonych przez Komisję, zajmujących się problemami żywności, pasz dla zwierząt, kosmetologii, pestycydów, toksyczności, ekotoksyczności oraz zagadnień weterynaryjnych;
wiele spraw dotyczących zdrowia konsumentów ma charakter interdyscyplinarny i wymaga zaangażowania różnych komitetów naukowych, które odniosłyby korzyść z efektywnej koordynacji;
Komisja powinna otrzymywać we właściwym czasie rzetelne ekspertyzy naukowe;
ekspertyzy naukowe dotyczące zdrowia konsumentów powinny być w interesie konsumentów i gospodarki, oparte na zasadach najwyższej fachowości, niezależności i przejrzystości,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Powołuje się Naukowy Komitet Sterujący (zwany dalej "NKS") w dziedzinie zdrowia konsumentów i bezpieczeństwa żywności.
Artykuł 2
1.
NKS wspiera Komisję w gromadzeniu możliwie najlepszych ekspertyz naukowych dotyczących spraw odnoszących się do zdrowia konsumentów.
2.
NKS koordynuje pracę powołanych przez Komisję komitetów naukowych zajmujących się sprawami zdrowia konsumentów, w szczególności:
a) NKS ocenia i nadzoruje procedury robocze komitetów naukowych i dokonuje w razie potrzeby ich harmonizacji;
b) w sprawach wymagających konsultacji dwóch lub więcej komitetów naukowych NKS, uwzględniając stopień konieczności takiej konsultacji, ustala, jakie komitety naukowe powinny być włączone, bada ekspertyzy przedłożone przez różne komitety naukowe, a w przypadku zasadniczo różniących się opinii sporządza ich ogólny przegląd;
c) w przypadku gdy działania Wspólnoty oparte są na ocenach naukowców z instytucji Państw Członkowskich, NKS wspiera Komisję, na jej prośbę, w ustaleniu, czy konieczna jest ekspertyza naukowa na poziomie Wspólnoty, a jeśli tak, który komitet naukowy powinien ją sporządzić.
3.
NKS wykonuje w dziedzinie ochrony zdrowia konsumentów następujące zadania:
a) dostarcza ekspertyzy naukowe tylko w sprawach, które nie są objęte mandatem innych komitetów naukowych, przy czym sporządza powyższe ekspertyzy na prośbę Komisji i po zasięgnięciu właściwej porady naukowej;
b) w szczególności przedkłada ekspertyzy naukowe dotyczące interdyscyplinarnych aspektów przenoszonej gąbczastej encefalopatii, włącznie z encefalopatią gąbczastą bydła; w tym celu powołuje on grupę ad hoc, której przewodniczy członek NKS i w skład której mogą wejść eksperci z zewnątrz;
c) wspiera Komisję w wykrywaniu tych obszarów, w których właściwe jest obligatoryjne uzyskanie konsultacji ze strony komitetów naukowych;
d) dba o badanie istniejących i nowo rozwiniętych procedur oceny ryzyka oraz proponuje w miarę potrzeb opracowanie nowych procedur oceny ryzyka odnoszących się do takich obszarów, jak np.: choroby spowodowane środkami spożywczymi i przenoszenie chorób zwierzęcych na człowieka;
e) zwraca uwagę Komisji na specyficzne lub nowo pojawiające się problemy związane ze zdrowiem konsumentów.
4.
Członkowie NKS, którzy nie są jednocześnie przewodniczącymi komitetów naukowych uczestniczą w wyborze członków komitetów naukowych, doradzając Komisji w sprawach dotyczących fachowości i niezależności kandydatów.
5.
Komisja, zwracając się do NKS o opiekę, może poprosić o dotrzymanie nieprzekraczalnego terminu.
Artykuł 3
1.
NKS składa się z ośmiu ekspertów naukowych, nie będących członkami żadnego z pozostałych komitetów naukowych i przewodniczących tych komitetów naukowych.
Ci ostatni, jeśli nie będą w stanie uczestniczyć w posiedzeniu NKS, mogą być reprezentowani przez jednego z wiceprzewodniczących ich komitetu naukowego.
2.
Na posiedzeniu ogólnym NKS wybiera, zwykłą większością głosów, jednego przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących spośród swoich członków nie będących przewodniczącymi komitetów naukowych.
3.
Członkowie NKS są ekspertami naukowymi w jednej lub kilku dziedzinach związanych ze zdrowiem konsumentów, tak by łącznie reprezentowane było możliwie największe spektrum dyscyplin naukowych w tym zakresie.
4.
Członkowie NKS niebędący przewodniczącymi komitetów naukowych mianowani są przez Komisję spośród kandydatów, którzy zgłosili się po opublikowaniu wezwania do zgłaszania się zainteresowanych, według wymienionych kryteriów i opisu procedury wyboru w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Procedura wyboru powinna w przejrzysty sposób wyłonić najbardziej odpowiednich kandydatów do pracy w NKS.
Spośród tych, którzy nie są przewodniczącymi komitetów naukowych, Komisja mianuje członków NKS.
Nazwiska członków NKS zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
5.
Kadencja członków NKS niebędących przewodniczącymi komitetów naukowych wynosi trzy lata.
Członkowie NKS nie mogą urzędować dłużej niż dwie następujące po sobie kadencje.
Po upływie trzech lat pozostają oni na stanowisku do czasu, gdy zostaną zastąpieni lub ich mandat zostanie odnowiony.
6.
W przypadku gdy członek nie będący przewodniczącym komitetu naukowego nie jest już w stanie wnosić efektywnego wkładu do pracy NKS lub też dobrowolnie ustąpi, Komisja mianuje na resztę kadencji najbardziej odpowiedniego kandydata z listy rezerwowej, zgodnie z ust. 4.
7.
Członkowie NKS i eksperci z zewnątrz, którzy zostaną zaproszeni do współpracy, otrzymają zgodnie z zasadami określonymi przez Komisję, oprócz zwrotu kosztów podróży i pobytu, wynagrodzenie za usługi świadczone na rzecz Komisji.
Artykuł 4
1.
Członkowie NKS sprawują swoje funkcje w sposób niezależny od jakiegokolwiek wpływu z zewnątrz.
2.
Członkowie NKS corocznie powiadamiają Komisję o wszystkich sprawach, które mogą zakłócać ich niezależność.
3.
Członkowie NKS i eksperci z zewnątrz przedstawiają określone interesy, które mogą być uważane za szkodliwe dla ich niezależności z punktu widzenia działalności NKS, jego grup roboczych lub ich grupy ad hoc.
Artykuł 5
NKS może tworzyć grupy robocze związane z określonym problemem.
Każda grupa robocza wyłoni przewodniczącego z grona członków Komitetu i może również włączyć ekspertów z zewnątrz.
Grupy robocze złożą NKS sprawozdania.
Artykuł 6
1.
NKS uchwali swój regulamin, który zostanie publicznie udostępniony.
2.
Regulamin zapewni, że:
a) zadania NKS wykonane będą w sposób, który odpowiada zasadom najwyższej fachowości, niezależności i przejrzystości, przy jednoczesnym respektowaniu uzasadnionych wymogów zachowania tajemnicy handlowej;
b) koordynacja pracy komitetów naukowych dokonywana będzie w sposób efektywny i elastyczny, w szczególności przez terminowe przedkładanie przez przewodniczących programów pracy komitetów naukowych;
c) NKS złoży w odpowiednim terminie opinie i inne ekspertyzy naukowe;
d) NKS powoła sprawozdawców w celu przygotowania ogólnych informacji i dokumentacji oraz projektów jego opinii;
e) NKS zadba, aby powołani sprawozdawcy wykonywali swe szczególne zadania w sposób możliwie najbardziej niezależny od wpływów zewnętrznych.
Artykuł 7
Porządek obrad dnia, protokoły z posiedzeń i ekspertyzy NKS zostaną udostępnione opinii publicznej w odpowiednim czasie przy uwzględnieniu zachowania koniecznych wymogów tajemnicy handlowej.
Poglądy mniejszości zostaną przedstawione, a ich autorzy ujawnieni tylko na ich życzenie.
Artykuł 8
Bez uszczerbku dla przepisów art. 214 Traktatu zobowiązuje się członków Komitetu do nieujawniania informacji, które zdobędą w toku prac w NKS lub w jednej z jego grup roboczych, jeśli zostaną oni powiadomieni, że informacje te należy Traktować poufnie.
Artykuł 9
Komisja zapewni NKS, jego grupom roboczym i jego grupie ad hoc sprawne funkcjonowanie sekretariatu.
DECYZJA RADY
Z DNIA 26 CZERWCA 1997 R.
w sprawie monitorowania wdrażania przyjętych instrumentów dotyczących azylu
(97/420/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. a),
uwzględniając program prac przyjęty przez Radę dnia 30 listopada 1993 r., wzywający w szczególności do przygotowania rocznego sprawozdania dotyczącego osiągnięć w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych oraz rezolucję Rady z dnia 14 października 1996 r. ustanawiającą priorytety współpracy w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych w okresie od dnia 1 lipca 1996 r. do dnia 30 czerwca 1998 r.[1],
uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego w sprawie azylu,
artykuł K.1 ust. 1 Traktatu stanowi, że Państwa Członkowskie traktują politykę azylową jako przedmiot wspólnego zainteresowania;
monitorowanie stosowania przez Państwa Członkowskie aktów przyjętych w tej dziedzinie ujawni rzeczywisty skutek pracy Rady w tej kwestii i będzie stanowić użyteczną lekcję dla jej przyszłej pracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Corocznie Prezydencja przesyła Państwom Członkowskim kwestionariusz, którego celem jest ujawnienie, w jakim stopniu państwa te wdrożyły instrumenty dotyczące azylu przyjęte przez Radę oraz przez Ministrów odpowiedzialnych za sprawy imigracji.
Kwestionariusz odnosi się do następujących zagadnień:
- przepisy, polityki i środki praktyczne wprowadzone w poprzednim roku przez Państwa Członkowskie we wszystkich dziedzinach objętych instrumentami określonymi w akapicie pierwszym,
- trudności napotkane przy przyjmowaniu takich przepisów, polityk i środków praktycznych,
- prawdopodobieństwo przyjęcia w bliskiej przyszłości przepisów, polityk i środków praktycznych w dziedzinach określonych w tiret pierwszym,
- praktyczne zastosowanie wyżej wymienionych aktów, przepisów, polityk i środków praktycznych oraz wszelkie napotkane przy tym trudności.
Artykuł 2
Na podstawie kwestionariusza określonego w art. 1 Państwa Członkowskie przygotowują notatkę informacyjną, w której mogą odnieść się do lub zawrzeć odpowiednie fragmenty swoich okresowych konkluzji kierowanych do Ośrodka Informacji, Dyskusji i Wymiany Doświadczeń w sprawach Azylu (CIREA).
Artykuł 3
Sekretariat Generalny Rady tłumaczy notatki informacyjne określone w art. 2 i udostępnia je wszystkim Państwom Członkowskim oraz Komisji.
Przygotowuje także sprawozdanie podsumowujące oparte na notatkach informacyjnych.
Artykuł 4
Na podstawie sprawozdania podsumowującego i innych odpowiednich materiałów, pochodzących na przykład od Wysokiej Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) oraz, jeżeli właściwe, od organizacji pozarządowych, Prezydencja wraz z Komisją i po konsultacji z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców opracowuje sprawozdanie, w którym zawiera analizę sugerującą między innymi, czy występują kwestie wymagające dalszej wymiany poglądów między Państwami Członkowskimi oraz czy konieczne są dodatkowe środki.
Sprawozdanie to jest badane w ramach Rady w celu jego przedstawienia do rozpatrzenia Radzie.
Prezydencja zwróci się do Wysokiej Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców o opinię dotyczącą sprawozdania i zapewni, aby wszelkie komentarze zostały przekazane Państwom Członkowskim.
Artykuł 5
Kwestionariusz jest wysyłany Państwom Członkowskim przed dniem 1 lipca każdego roku, Państwa Członkowskie dostarczają swoje notatki informacyjne przed dniem 1 października.
Pierwszy kwestionariusz obejmuje akty wprowadzone w życie przed dniem 1 lipca 1997 r.
Decyzja Komisji
z dnia 25 czerwca 1997 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Australii
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/426/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/71/WE [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytę inspekcyjną w Australii w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa australijskiego w zakresie kontroli zdrowia i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
w Australii Departament przemysłu surowcowo-energetycznego – Australijski Urząd Kwarantanny i Inspekcji (AQIS) jest zdolny do efektywnej kontroli stosowania obowiązującego prawa;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka(-ów), w jakim/jakich musi być sporządzone oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, do opakowań produktów rybołówstwa powinien być przytwierdzony znak z nazwą państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny przedsiębiorstwa pochodzenia;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw; wykaz ten musi być sporządzony w oparciu o komunikat z AQIS przekazany do Komisji; dlatego Ministerstwo Zdrowia musi zagwarantować zgodność z przepisami ustalonymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
AQIS złożył oficjalne zapewnienia w odniesieniu do zgodności z zasadami ustalonymi w załączniku rozdział V do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymagań równoważnych do wymagań ustalonych w tej dyrektywie w sprawie zatwierdzenia przedsiębiorstw;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Departament przemysłu surowcowo-energetycznego – Australijski Urząd Kwarantanny i Inspekcji (AQIS) jest uznany w Australii za organ właściwy w zakresie sprawdzania i zaświadczania o zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Australii muszą spełniać następujące warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany z podaniem daty, składający się z jednego arkusza zgodnie z wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą zawierać wyraz "Australia" oraz numer identyfikacyjny przedsiębiorstwa pochodzenia naniesiony nieusuwalnymi literami.
Artykuł 3
1.
Świadectwo odnoszące się do art. 2 pkt 1 musi być sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwo musi zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela AQIS oraz pieczęć urzędową AQIS w kolorze innym niż pozostałe pieczęcie umieszczone na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 września 1997 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 czerwca 1997 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Australii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/427/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: ustawodawstwo Australii czyni odpowiedzialnym "Department of Primary Industries and Energy - Australian Quarantine and Inspection Service - (AQIS)" za kontrolę stanu zdrowia żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich, oraz monitorowanie warunków higieniczno-sanitarnych produkcji; to samo ustawodawstwo upoważnia AQIS do wydawania zezwoleń lub zakazywania odławiania żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w niektórych strefach;
AQIS i jego laboratoria są w stanie skutecznie weryfikować stosowanie obowiązującego prawa w Australii;
właściwe organy w Australii zobowiązały się do regularnego i szybkiego przekazywania Komisji informacji na temat obecności planktonu zwierającego toksyny w strefach odłowu;
właściwe organy Australii przedstawiły urzędowe zapewnienia dotyczące przestrzegania wymogów określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG, oraz wymogów równoważnych tym, które są zapisane w tej dyrektywie w odniesieniu do klasyfikacji produkcji i stref przejściowych, zatwierdzania ośrodków wysyłki i oczyszczania, oraz kontroli zdrowia i monitorowania produkcji; w szczególności Wspólnocie mają być przekazywane informacje na temat wszelkich ewentualnych zmian w strefach odłowu;
Australia kwalifikuje się do wpisania do wykazu państw trzecich spełniających warunki równoważności określone w art. 9 ust. 3 lit. a) dyrektywy 91/492/EWG;
Australia wyraża chęć wywozu do Wspólnoty mrożonych lub przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich;
w tym celu, zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. b) ppkt ii) dyrektywy 91/492/EWG, należy wyznaczyć obszary produkcyjne, z których małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie mogą być odławiane i wywożone do Wspólnoty;
bez uszczerbku dla decyzji, podjętych zgodnie z dyrektywą Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r., dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/22/EWG [3], stosuje się specjalne warunki przywozu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 2 czerwca 1997 r.
dotycząca zawarcia Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z drugiej strony
(97/430/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 130u Traktatu, polityka Wspólnoty w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, ich sprawnej i stopniowej integracji z gospodarką światową oraz zwalczać ubóstwo w tych krajach;
Eurośródziemnomorski przejściowy układ stowarzyszeniowy w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z drugiej strony, podpisany w Brukseli, dnia 24 lutego 1997 r., będzie służyć utrwaleniu więzi między Palestyńczykami a Unią Europejską w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego i wytyczy drogę do rozpoczęciu negocjacji w celu zawarcia Eurośródziemnomorskiego układu stowarzyszeniowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Eurośródziemnomorski przejściowy układ stowarzyszeniowy w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z drugiej strony, wraz z załącznikami, protokołami, wymianami listów oraz deklaracjami zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Teksty dokumentów określonych w akapicie pierwszym są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 75 UmowyPprzejściowej w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 3
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ustanowionym zgodnie z art. 63 Układu przejściowego.
Dla celów art. 63 ust. 1 akapit drugi wymienionego Układu, stanowisko Wspólnoty we Wspólnym Komitecie zostaje przyjęte przez Radę, stanowiącą na wniosek Komisji, w każdym przypadku zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Decyzja Komisji
z dnia 27 czerwca 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie płyt drewnopochodnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/462/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, „możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa”; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności albo też czy, z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura, była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a), odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja. 2 ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 czerwca 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie kotw plastikowych do stosowania w betonie i murze
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/463/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu na mocy art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura, była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom wymienionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów określonych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 czerwca 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie wyrobów konstrukcyjnych dla kanalizacji ściekowej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/464/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać spośród dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianych w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów co do tego, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczana zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4 wymagane jest uczestnictwo upoważnionej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym jako pierwsza możliwość, bez stałego nadzoru, oraz jako możliwość druga i trzecia przedstawione w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz jako pierwsza możliwość, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 lutego 1997 r.
w sprawie zawarcia dwóch umów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael w sprawie, odpowiednio, zamówień udzielanych przez operatorów telekomunikacyjnych oraz zamówień publicznych
(97/474/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, 66, art. 57 ust. 2 w powiązaniu z art. 228 ust. 3 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: umowy między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael w sprawie, odpowiednio, zamówień udzielanych przez operatorów telekomunikacyjnych oraz zamówień publicznych powinny zostać zatwierdzone;
powyższe umowy dotyczą udzielania zamówień publicznych na dostawy towarów, wykonanie robót i świadczenie innych usług; takie inne usługi nie mogą zostać zredukowane do wyłącznie usług o charakterze ponadgranicznym; w swoim orzeczeniu z dnia 7 marca 1996 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wskazał, że przy obecnym stanie prawa wspólnotowego, art. 113 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską nie jest wystarczającą podstawą prawną dla wydania decyzji Rady w sprawie zawarcia umowy, dotyczącej, na zasadach niezależnych, świadczenia usług, których charakter nie może być postrzegany jako wyłącznie ponadgraniczny; jest zatem stosowne oparcie niniejszej decyzji również na art. 66 wyżej wymienionego Traktatu, w powiązaniu z art. 57 ust. 2, który określa procedurę niezbędną dla jej stosowania;
Rada powinna upoważnić Komisję, w porozumieniu ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty zmian w załączniku I i II do pierwszej z wyżej wymienionych umów; jednakże takie upoważnienie będzie ograniczone w przypadku o załącznika I, do zmian wynikających ze stosowania art. 8 dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [3] oraz, w przypadku załącznika II, do wyników przyszłych negocjacji w ramach Umowy o zamówieniach publicznych z 1996 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael w sprawie zamówień udzielanych przez operatorów telekomunikacyjnych oraz Umowę między wyżej wymienionymi stronami w sprawie zamówień publicznych.
Teksty powyższych umów są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do powołania osoby umocowanej do podpisania umów, aby stały się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejszym upoważnia się Komisję do zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty zmian w załączniku I i II do Umowy w sprawie zamówień udzielanych przez operatorów telekomunikacyjnych, określonych w art. 1.
Komisję w tym zakresie wspiera specjalny komitet powołany przez Radę.
Upoważnienie określone w akapicie pierwszym ogranicza się, w przypadku załącznika I do zmian, jakie okażą się konieczne w przypadku zastosowania procedury przewidzianej w art. 8 dyrektywy 93/38/EWG oraz, w przypadku załącznika II, do wyników przyszłych negocjacji prowadzonych w ramach Umowy o zamówieniach publicznych z 1996 r.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 1997 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej ogólnych wymagań przyłączeniowych dla urządzeń końcowych jako interfejsów dwuprzewodowych analogowych łączy dzierżawionych ONP
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/486/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym wzajemne uznanie ich zgodności [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest potrzebna wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nią deklaracja w sprawie zakresu;
wskazane jest przyjęcie odpowiednich, zharmonizowanych norm lub ich części, wprowadzających w życie zasadnicze wymagania, które mają zostać przeformułowane na wspólną regulację techniczną;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do podłączenia do dwuprzewodowych analogowych łączy dzierżawionych o zwykłej jakości ONP lub specjalnej jakości pasma głosowego w punkcie końcowym publicznej sieci komunikacyjnej, wchodzących w zakres zharmonizowanej normy, wymienionej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną obejmującą ogólne wymagania przyłączeniowe dla urządzeń końcowych, określonych w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny wprowadzający w życie w obowiązującym zakresie istotne wymagania, określone w art. 4 lit. c), d) i f) dyrektywy 91/263/EWG.
Odniesienie do normy wymienione jest w niniejszym Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną, określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 91/263/EWG oraz spełniają wymagania wszystkich innych stosowanych dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [3] oraz 89/336/EWG [4].
Artykuł 3
Organy notyfikowane, wyznaczone do przeprowadzenia procedur, określonych w art. 9 dyrektywy 91/263/EWG, w odniesieniu do urządzeń końcowych, objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji, stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy, określonej w art. 2 ust. 1, najpóźniej w terminie roku od daty ogłoszenia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 1997 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej ogólnych wymagań przyłączeniowych dla urządzeń końcowych do interfejsu zgodnych z zasadą otwartej sieci (ONP) analogowych czteroprzewodowych łączy dzierżawionych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/487/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nią deklaracja w sprawie zakresu;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do punktu zakończenia publicznej sieci telekomunikacyjnej, o wykorzystujących pasmo mowy, zgodnych z ONP analogowych czteroprzewodowych łączach dzierżawionych zwykłej lub specjalnej jakości, wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dotyczącą ogólnych wymagań przyłączeniowych dla urządzeń końcowych określonych w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. c), d) i f) dyrektywy 91/263/EWG.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 91/263/EWG oraz spełniają wymagania wszystkich pozostałych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [3] i 89/336/EWG [4].
Artykuł 3
Jednostki notyfikowane wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 9 dyrektywy 91/263/EWG w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1, najpóźniej w terminie roku od daty notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 sierpnia 1997 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących z Madagaskaru, z wyłączeniem produktów rybołówstwa
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/517/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje: inspekcje przeprowadzone przez Wspólnotę na Madagaskarze wykazały, że istnieją poważne niedociągnięcia w odniesieniu do infrastruktury i higieny w zakładach mięsnych i nie ma wystarczających gwarancji skuteczności kontroli przeprowadzanych przez właściwe władze; zarządzanie zdrowiem zwierząt na Madagaskarze wykazuje poważne niedociągnięcia i niestosowanie reguł wspólnotowych; istnieje potencjalne ryzyko zagrożenia zdrowia publicznego w odniesieniu do produkcji i przetwarzania produktów zwierzęcych w tym kraju, z wyłączeniem produktów rybołówstwa;
przywóz produktów pochodzenia zwierzęcego z Madagaskaru, z wyłączeniem produktów rybołówstwa, nie może zostać dopuszczony dopóki nie zostaną udzielone gwarancje, że nie występuje już ryzyko;
niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi do dnia 30 listopada 1997 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących z Madagaskaru, z wyłączeniem produktów rybołówstwa.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla decyzji Komisji 97/516/WE [3] Państwa Członkowskie zabraniają przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego.
Jednakże przesyłki, które opuściły Madagaskar przed wejściem w życie niniejszej decyzji i które zostały zgłoszone do przywozu we wspólnotowych punktach kontrolni do dnia 15 sierpnia 1997 r., poddaje się bardziej starannemu badaniu fizycznemu i, w stosownym przypadku, badaniu mikrobiologicznemu, w szczególności w celu wykrycia Bacillus anthracis i Clostridium chauvoei.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi do dnia 30 listopada 1997 r.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane w handlu w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 1997 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej wymagań przyłączeniowych dla interfejsu urządzeń końcowych dla podłączenia do cyfrowych, niestrukturalnych łącz dzierżawionych ONP o przepływności 2048 kbit/s (Zmiana 1)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/520/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest potrzebna wspólna regulacja techniczna, jak również związaną z nią deklarację w sprawie zakresu;
wskazane jest przyjęcie odpowiednich, zharmonizowanych norm lub ich części, wprowadzających w życie zasadnicze wymagania, które mają zostać przeformułowane na wspólną regulację techniczną;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków należy wprowadzić przepisy przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z decyzją Komisji 94/470/WE [3];
decyzja 94/470/WE powinna stracić moc po zakończeniu okresu przejściowego;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do podłączenia do punktu zakończenia publicznej sieci telekomunikacyjnej o cyfrowych niestrukturalnych łączach dzierżawionych ONP o przepływności 2048 kbit/s, stosujących interfejsy 120 ohm, wchodzących w zakres zharmonizowanej normy, wymienionej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólne rozporządzenie techniczne obejmujące ogólne wymagania przyłączeniowe dla urządzeń końcowych, określonych w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Wspólne rozporządzenie techniczne obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny wprowadzający w życie w obowiązującym zakresie istotne wymagania określone w art. 4 lit. c), d) i f) dyrektywy 91/263/EWG.
Odniesienie do normy wymienione jest w niniejszym Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną, określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 91/263/EWG oraz spełniają wymagania wszystkich innych stosowanych dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [4] oraz 89/336/EWG [5].
Artykuł 3
Organy notyfikowane, wyznaczone do przeprowadzenia procedur określonych w art. 9 dyrektywy 91/263/EWG, w odniesieniu do urządzeń końcowych, objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji, stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy, określonej w art. 2 ust. 1, najpóźniej w terminie roku od daty ogłoszenia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 94/470/WE traci moc od daty przypadającej w rok po ogłoszeniu niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane zgodnie z decyzją 94/470/WE mogą dalej być wprowadzane do obrotu i wprowadzane do użytku, pod warunkiem że taka homologacja zostanie udzielona nie później niż w rok po ogłoszeniu niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 1997 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej wymogów przyłączeniowych dla interfejsu urządzeń końcowych do podłączania do zgodnych z ONP cyfrowych strukturalnych łącz dzierżawionych o przepływności 2048 kbit/s
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/521/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związane z nią oświadczenie w sprawie zakresu;
powinno się przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymogi, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do punktu zakończenia publicznej sieci telekomunikacyjnej o zgodnych z ONP cyfrowych strukturalnych łączach dzierżawionych o przepływności 2048 kbit/s, wykorzystujących interfejsy 120 ohm, wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
Niniejszą decyzję stosuje się również do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do interfejsów powyżej określonego typu, gdy przepustowość dzielona jest na jeden lub więcej kanałów o przepływności 64 kbit/s, prowadzących do tego samego lub do innych punktów docelowych.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną obejmującą ogólne wymagania przyłączeniowe, dotyczące urządzeń końcowych określonych w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymogi określone w art. 4 lit. c), d) i f) dyrektywy 91/263/EWG.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymogi określone w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 91/263/EWG oraz spełniają wymagania wszystkich pozostałych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [3] i 89/336/EWG [4].
Artykuł 3
Jednostki notyfikowane wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 9 dyrektywy 91/263/EWG w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1 najpóźniej w terminie roku od daty notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 1997 r.
w sprawie wspólnego rozporządzenia technicznego dotyczącego wymagań przyłączeniowych dla interfejsu urządzeń końcowych do podłączania do zgodnych z ONP cyfrowych łączy dzierżawionych o przepływności 64 kbit/s bez ograniczeń (Zmiana 1)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/522/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], zmienionej dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagane wspólne rozporządzenie techniczne, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólne rozporządzenie techniczne;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z decyzją Komisji 94/821/WE [3];
decyzja 94/821/WE powinna stracić moc z mocą od końca okresu obowiązywania przepisów tymczasowych;
wspólne rozporządzenie techniczne przyjęte w niniejszej decyzji jest zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do punktu zakończenia publicznej sieci telekomunikacyjnej o zgodnych z ONP cyfrowych łączach dzierżawionych o przepływności 64 kbit/s bez ograniczeń z integralnością oktetową wykorzystujących interfejsy 120 ohm i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólne rozporządzenie techniczne obejmujące ogólne wymagania przyłączeniowe dla urządzeń końcowych określonych w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Wspólne rozporządzenie techniczne obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. c), d) i f) dyrektywy 91/263/EWG.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólnym rozporządzeniem technicznym określonym w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 91/263/EWG oraz spełniają wymagania wszystkich pozostałych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [4] i 89/336/EWG [5].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 9 dyrektywy 91/263/EWG w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1, najpóźniej w terminie roku od daty notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 94/821/WE traci moc z mocą od daty przypadającej rok po ogłoszeniu niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane decyzją 94/821/WE mogą być nadal wprowadzane do obrotu i wprowadzane do użytku, pod warunkiem że taka homologacja zostanie udzielona nie później niż rok od daty notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 1997 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej ogólnych wymagań dla przyłączania terminali do ulepszonego systemu cyfrowej telekomunikacji bezprzewodowej (DECT) (wydanie 2)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/523/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], zmienionej dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nią deklaracja w sprawie zakresu;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z decyzją Komisji 94/471/WE [3];
decyzja 94/471/WE powinna stracić moc z mocą od końca okresu przejściowego;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do radiowych urządzeń końcowych ulepszonego systemu cyfrowej telekomunikacji bezprzewodowej (DECT) działających w paśmie częstotliwości 1880–1900 Mhz, wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną, obejmującą ogólne wymagania przyłączeniowe dla urządzeń końcowych określonych w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. c), d), e) i f) dyrektywy 91/263/EWG.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 91/263/EWG oraz spełniają wymagania wszystkich pozostałych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [4] i 89/336/EWG [5].
Artykuł 3
Jednostki notyfikowane wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 9 dyrektywy 91/263/EWG w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1, najpóźniej w terminie roku od daty notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 94/471/WE traci moc z mocą od dnia następującego sześć miesięcy po notyfikacji niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane zgodnie z decyzją 94/471/WE mogą dalej być wprowadzane do obrotu i wprowadzane do użytku, pod warunkiem że taka homologacja zostanie udzielona nie później niż sześć miesięcy po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 1997 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej wymagań dla zastosowań telefonicznych dla ulepszonego systemu cyfrowej telekomunikacji bezprzewodowej (DECT) (wydanie 2)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/524/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], zmienionej dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związane z nią oświadczenie w sprawie zakresu;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z decyzją Komisji 94/472/WE [3];
decyzja 94/472/WE powinna stracić moc z końcem obowiązywania okresu przejściowego;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do radiowych urządzeń końcowych ulepszonego systemu cyfrowej telekomunikacji bezprzewodowej (DECT) działających w paśmie częstotliwości 1880–1900 Mhz, przeznaczonych do przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną obejmującą ogólne wymagania dotyczące zastosowań telefonicznych dla urządzeń końcowych określonych w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. g) dyrektywy 91/263/EWG.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 91/263/EWG oraz spełniają wymagania wszystkich pozostałych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [4] oraz 89/336/EWG [5].
Artykuł 3
Jednostki notyfikowane wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 9 dyrektywy 91/263/EWG w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1, najpóźniej w terminie roku od daty notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 94/472/WE traci moc dnia następującego sześć miesięcy po notyfikacji niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane zgodnie z decyzją 94/472/WE mogą dalej być wprowadzane do obrotu i wprowadzane do użytku, pod warunkiem że taka homologacja zostanie udzielona nie później niż sześć miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 1997 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej wymagań przyłączeniowych dla urządzeń końcowych dla zastosowań profilu podstawowego dostępu (GAP) do ulepszonego systemu cyfrowej telekomunikacji bezprzewodowej (DECT)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/525/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], zmienionej dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólne regulacje techniczne;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z decyzją Komisji 95/525/WE [3];
decyzja 95/525/WE powinna stracić moc od końca okresu przejściowego;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do radiowych urządzeń końcowych ulepszonego systemu cyfrowej telekomunikacji bezprzewodowej (DECT), pracujących w paśmie częstotliwości 1880–1900 Mhz, przeznaczonych do przyłączenia bezpośrednio lub pośrednio do publicznej sieci telekomunikacyjnej i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną obejmującą wymagania dotyczące stosowania profilu podstawowego dostępu (GAP) dla urządzeń końcowych określonych w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. d), e) i f) dyrektywy 91/263/EWG.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólnym rozporządzeniem technicznym określonym w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 91/263/EWG oraz spełniają wymagania wszystkich pozostałych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [4] i 89/336/EWG [5].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 9 dyrektywy 91/263/EWG w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1 najpóźniej w terminie roku od daty notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 95/525/WE traci moc od dnia następującego sześć miesięcy po notyfikacji niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane zgodnie z decyzją 95/525/WE mogą dalej być wprowadzane do obrotu i wprowadzane do użytku, pod warunkiem że taka homologacja zostanie udzielona nie później niż sześć miesięcy po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA RADY
z dnia 21 maja 1997 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych
(97/541/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 5 kwietnia 1993 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Wspólnoty, umów o współpracy celnej z niektórymi głównymi partnerami handlowymi Wspólnoty;
Umowa między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o współpracy celnej i wzajemnej pomocy w sprawach celnych powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o współpracy celnej i wzajemnej pomocy w sprawach celnych.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Współpracy Celnej, utworzonym według art. 22 Umowy.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji przewidzianej w art. 23 Umowy.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 1997 r.
w sprawie wspólnego rozporządzenia technicznego dotyczącego urządzeń końcowych do podłączania do komutowanych sieci transmisji danych obwodu publicznego i obwodów dzierżawionych ONP, stosujących interfejs zgodny z zaleceniem CCITT w sprawie interfejsu typu X.21
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/544/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym wzajemne uznanie ich zgodności [1], zmienionej dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środki określające typ urządzeń końcowych, dla których konieczne jest wprowadzenie wspólnej regulacji technicznej oraz wydanie deklaracji w zakresie pokrewnym;
wskazane jest przyjęcie odpowiednich, zharmonizowanych norm lub ich części, wprowadzających w życie zasadnicze wymogi, które mają zostać przeformułowane na wspólną regulację techniczną;
wspólna regulacja techniczna, przyjęta w niniejszej decyzji, jest zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do urządzeń końcowych będących źródłem danych, które mają zostać podłączone do komutowanych sieci transmisji danych obwodu publicznego i obwodów dzierżawionych według zasady otwartej sieci (ONP), stosujących interfejs zgodny z zaleceniem CCITT w sprawie interfejsu typu X.21, wchodzących w zakres zharmonizowanej normy, określonej w art. 2 ust. 1 niniejszej decyzji.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczna, obejmującą charakterystykę techniczną (wymagania w zakresie elektrycznym i mechanicznym, dotyczące interfejsu i Protokołu kontroli dostępu), którą musi spełniać urządzenie końcowe, stosujące interfejs zgodny z zaleceniem CCITT w sprawie interfejsu typu X.21 lub inny interfejs, pod względem fizycznym, funkcjonalnym i elektrycznym zgodny z zaleceniem CCITT w sprawie interfejsu typu X.21, ale pracujący w tempie sygnalizacji danych do 1984 kbit/s włącznie.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę, przygotowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wprowadzający w życie zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. d) dyrektywy 91/263/EWG w zakresie, w jakim obowiązują.
Odniesienie do normy wymienione jest w niniejszym Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną, określoną w ust. 1, spełniają wymagania zasadnicze określone w art. 4 lit. a)–b) dyrektywy 91/263/EWG oraz spełniają wymagania wszystkich innych stosowanych dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [3] oraz 89/336/EWG [4].
Artykuł 3
Jednostki notyfikowane, wyznaczone do przeprowadzenia procedur, określonych w art. 9 dyrektywy 91/263/EWG, w odniesieniu do urządzeń końcowych, objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji, stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy, określonej w art. 2 ust. 1, najpóźniej w terminie roku od daty ogłoszenia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 1997 r.
w sprawie wspólnego rozporządzenia technicznego dotyczącego ogólnych wymagań przyłączeniowych dla urządzeń końcowych abonenta (DTE) w celu połączenia z publicznymi sieciami przesyłania danych z komutacją pakietów (PSPDN) oferującymi interfejsy zgodne z zaleceniem X.25 CCITT
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/545/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek identyfikujący urządzenia końcowe, dla których niezbędne jest wspólne rozporządzenie techniczne, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólne rozporządzenie techniczne;
w celu zapewnienia ciągłości w dostępie do rynku dla producentów konieczne jest ustanowienie przepisów przejściowych dotyczących urządzeń homologowanych decyzją Komisji 96/71/WE [3];
decyzja 96/71/WE powinna stracić moc z upływem okresu przejściowego;
wspólne rozporządzenie techniczne przyjęte w niniejszej decyzji jest zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń końcowych abonenta przeznaczonych do podłączenia do publicznych sieci przesyłania danych z komutacją pakietów (PSPDN) dla interfejsów zgodnych z zaleceniem X.25 CCITT przy sygnalizacji danych do 1920 kbit/s, przy wykorzystaniu interfejsów zgodnych z zaleceniami X.21 i X.21 bis CCITT, które mieszczą się w ramach zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólne rozporządzenie techniczne obejmujące ogólne wymagania przyłączeniowe dla urządzeń końcowych określonych w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Wspólne rozporządzenie techniczne obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. d) i f) dyrektywy 91/263/EWG.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólnym rozporządzeniem technicznym określonym w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 91/263/EWG oraz spełniają wymagania innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [4] i 89/336/EWG [5].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 9 dyrektywy 91/263/EWG w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1 najpóźniej w terminie roku po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 96/71/WE traci moc rok po notyfikacji niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe, zatwierdzone decyzją 96/71/WE, mogą być w dalszym ciągu wprowadzane do obrotu i wprowadzane do użytku pod warunkiem, iż zatwierdzenie udzielone zostało nie później niż rok po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 1997 r.
dotycząca wprowadzania do obrotu testu T102 (Streptococcus thermophilus T102) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/549/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/35/WE [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuły 10-18 dyrektywy 90/220/EWG wytyczają procedurę wspólnotową umożliwiającą właściwym organom Państw Członkowskich wyrażanie zgody na wprowadzanie do obrotu produktów zawierających organizmy genetycznie zmodyfikowane lub składające się z takich organizmów;
powiadomienie o wprowadzaniu do obrotu takiego produktu zostało przedstawione właściwemu organowi Finlandii;
właściwy organ Finlandii następnie przesłał dokumentację w tej sprawie do Komisji z pozytywną opinią;
właściwy organ władzy jednego Państwa Członkowskiego podniósł zarzut w sprawie omawianej dokumentacji;
dlatego zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 90/220/EWG wymagane jest, aby Komisja podjęła decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 tej dyrektywy;
Komisja po zbadaniu sprzeciwu podniesionego w świetle dyrektywy 90/220/EWG oraz informacji przedstawionej w dokumentacji doszła do wniosku, że nie ma żadnego powodu, aby uważać, że powstaną jakiekolwiek niekorzystne skutki dla zdrowia ludzi czy też dla środowiska, wynikające z wprowadzenia do obrotu testu Streptococcus thermophilus T102, genu kodującego transferazę chloramfenikolacetylenową na plazmid pMJ 763;
artykuł 11 ust. 6 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG przewidują dodatkowe zabezpieczenia, o ile staną się dostępne nowe informacje na temat zagrożeń związanych z produktem;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla innego prawodawstwa wspólnotowego właściwe organy fińskie wydadzą zgodę na wprowadzenie do obrotu następującego produktu, zgłoszonego przez Valio Oy (ref. C/FI/96–1NA):
fiolek zawierające liofilizowany preparat Streptococcus thermophilus T102, który został przetworzony przy pomocy plazmidu pMJ 763 zawierającego syntetyczne geny luxA, luxB pochodzące z Xenorhabdus luminescens, genu transferazy chloramfenikolacetylowej z plazmidu pVS2 przy regulacji promotora P45 Lactococcal i terminatora transkrypcji z Escherichia coli rrnB.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 sierpnia 1997 r.
zmieniająca decyzje 97/515/WE, 97/513/WE, 97/516/WE i 97/517/WE dotyczące środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących z Indii, Bangladeszu i Madagaskaru
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/553/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 19 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja, przyjmując decyzje 97/515/WE [3], 97/513/WE [4], 97/516/WE [5] i 97/517/WE [6], ustanowiła środki w celu zapewnienia, że nie ma możliwości wejścia do Wspólnoty produktów pochodzenia zwierzęcego, stwarzających niebezpieczeństwo dla ludności; środki te mają na celu zawieszenie całego przywozu produktów rybołówstwa z Indii, Bangladeszu i Madagaskaru, jak również innych produktów pochodzenia zwierzęcego z Madagaskaru;
środki te obejmują możliwości uzyskania dostępu do rynku Wspólnoty dla produktów, które były wysłane do Wspólnoty przed wejściem w życie tych wymagań i zostały zgłoszone do przywozu do Wspólnoty przed dniem 15 sierpnia 1997 r., pod warunkiem że są systematycznie przedstawiane do kontroli mikrobiologicznej w momencie przybycia;
niezbędne jest przedłużenie tego odroczenia, jednocześnie zapewniając wysoki poziom ochrony konsumenta;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2 decyzji 97/515/WE, 97/513/WE, 97/516/WE i 97/517/WE, wyrazy "przed dniem 15 sierpnia 1997 r." zastępuje się wyrazami "przed dniem 15 września 1997 r.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane w handlu w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do cementów, wapna budowlanego i innych spoiw hydraulicznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/555/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się procedurą, na mocy której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się procedurą, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad produkcją lub samym wyrobem zaangażowany jest zatwierdzony organ certyfikujący.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących norm zharmonizowanych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie systemów/zestawów zewnętrznej izolacji termicznej z wyprawą (ETICS)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/556/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać spomiędzy dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianych w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG „możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa”; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności lub, czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lipca 1997 r.
zmieniająca decyzję 92/167/EWG ustanawiająca Komitet Ekspertów ds. Przesyłu Energii Elektrycznej Między Sieciami
(97/559/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia ciągłości pracy Komitetu Ekspertów ds. Przesyłu Energii Elektrycznej między sieciami utworzonego decyzją Komisji 92/167/EWG [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, konieczne jest, aby kadencja członków była odnawialna;
z powodów pewności prawnej właściwe jest również skreślenie pewnych przepisów, które nie są już w użyciu;
decyzja 92/167/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
W art. 6 decyzji 92/167/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Ich kadencja jest odnawialna jeden raz";
b) ustęp 3 skreśla się.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 1997 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Tajlandii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/562/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 9 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje: ustawodawstwo Tajlandii czyni odpowiedzialnym Ministerstwo Rolnictwa i Spółdzielczości, Departament Rybołówstwa (Wydział Badania Ryb i Kontroli Jakości) (FIQCD) za badanie stanu zdrowia małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz za monitorowanie warunków higienicznych i sanitarnych produkcji; to samo ustawodawstwo upoważnia FIQCD do wydawania zezwoleń lub zakazywania dokonywania zbiorów małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w niektórych strefach;
FIQCD i jego laboratoria są w stanie dokonywać efektywnej weryfikacji stosowania obowiązujących przepisów w Tajlandii;
właściwe organy Tajlandii zobowiązały się do przekazywania Komisji regularnie i szybko danych dotyczących obecności planktonu zawierającego toksyny w strefach połowowych;
właściwe organy Tajlandii zapewniły oficjalne gwarancje dotyczące zgodności z wymaganiami określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG oraz z wymaganiami równoważnymi z tymi określonymi w tej dyrektywie odnośnie do klasyfikowania produkcji i stref umieszczenia, zatwierdzania zakładów wysyłkowych i zakładów oczyszczania oraz kontroli zdrowia publicznego jak również monitorowania produkcji;
Tajlandia kwalifikuje się do włączenia jej do wykazu państw trzecich spełniających warunki równoważności określone w art. 9 ust. 3 lit. a) dyrektywy 91/492/EWG;
Tajlandia wyraża chęć wywozu do Wspólnoty mrożonych lub przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich, które zostały poddane sterylizacji lub obróbce cieplnej zgodnie z wymogami decyzji Komisji nr 93/25/EWG [2], zmienionej decyzją 97/275/WE [3];
w tym celu powinny być wyznaczone obszary produkcyjne, z których mogą być wyławiane i wywożone małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie do Wspólnoty;
specjalne warunki przywozowe powinny być stosowane bez uszczerbku dla decyzji podejmowanych na mocy dyrektywy Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 95/22/WE [5];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 1997 r.
zmieniająca decyzję 94/325/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Tajlandii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/563/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/23/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja przyjęła decyzję 97/562/WE [3]ustanawiającą specjalne warunki przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Tajlandii; w związku z powyższym niezbędne jest dokonanie zmiany decyzji Komisji 94/325/WE [4], ostatnio zmienionej decyzją 96/31/WE [5];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części IV załącznika A do decyzji Komisji 94/325/WE pkt 7 otrzymuje brzmienie:
"7. Ponadto w przypadku gdy produktami rybołówstwa są mrożone lub przetworzone małże : małże zostały uzyskane na zatwierdzonych obszarach produkcyjnych wymienionych w Załączniku do decyzji Komisji 97/562/WE [6] ustanawiającej specjalne warunki przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Tajlandii oraz były sterylizowane lub poddane obróbce termicznej zgodnie z wymaganiami decyzji Komisji 93/25/EWG [7]."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 lipca 1997 r.
w sprawie zawarcia przez Unię Europejską Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony a Republiką Kirgiską, z drugiej strony
(97/567/EWWiS, WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w oczekiwaniu na wejście w życie Umowy o partnerstwie i współpracy podpisanej dnia 23 stycznia 1995 r. w Brukseli, konieczne jest zatwierdzenie Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Kirgiską z drugiej strony, łącznie z Protokołem i deklaracjami [2].
Teksty aktów, określonych w akapicie pierwszym, załączone są do niniejszej Decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 33 Umowy przejściowej, w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lipca 1997 r.
w sprawie formatu europejskiej aprobaty technicznej dla wyrobów budowlanych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/571/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej załącznik II,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8 dyrektywy 89/106/EWG przewiduje, że europejska aprobata techniczna może być udzielona niektórym wyrobom, w szczególności tym, dla których nie ma zharmonizowanej normy, lub uznawanej normy krajowej lub mandatu na opracowanie zharmonizowanej normy, jak również tym wyrobom, które znacząco odbiegają od norm zharmonizowanych lub uznawanych norm krajowych;
decyzja Komisji 94/23/WE [3] ustanowiła wspólne zasady proceduralne ubiegania się, opracowywania i udzielania europejskiej aprobaty technicznej;
decyzja ta przewiduje w swoim załączniku I, że treść i format europejskiej aprobaty technicznej musi odpowiadać przyjętemu przez Komisję "formatowi ogólnemu";
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Zgodnie z dyrektywą 89/106/EWG, europejska aprobata techniczna jest opracowywana zgodnie z formatem ogólnym, przewidzianym w Załączniku do niniejszej decyzji.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 23 lipca 1997 r.
ustanawiająca komitety naukowe w dziedzinie zdrowia konsumentów i bezpieczeństwa żywności
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/579/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: właściwe doradztwo naukowe stanowi zasadniczą podstawę reguł wspólnotowych dotyczących zdrowia konsumentów w najściślejszym tego słowa znaczeniu, jak również zdrowia i dobra zwierząt, zdrowia roślin oraz środowiska;
doradztwo naukowe w sprawach dotyczących zdrowia konsumentów musi, w interesie konsumentów i przemysłu, opierać się na zasadzie doskonałości, niezależności i przejrzystości;
oprócz przypadków, które objęte są obowiązkową konsultacją z komitetami naukowymi, z komitetami tymi mogą być również konsultowane sprawy szczególnego znaczenia dla zdrowia konsumentów i bezpieczeństwa żywności;
chociaż wiele problemów wymagających opinii naukowej leży w kompetencjach jednego z istniejących komitetów naukowych jest jednak oczywiste, że istnieją takie problemy, które mogą wchodzić w kompetencje kilku różnych komitetów;
w celu wzmocnienia ich spójności i równocześnie aby uniknąć pokrywania się kompetencji, właściwe jest ponowne zdefiniowanie działań niektórych komitetów;
Komisja ustanowiła, decyzją 97/404/WE[1] Naukowy Komitet Sterujący koordynujący prace komitetów naukowych;
Komisja musi być w stanie uzyskać właściwe i terminowe doradztwo naukowe;
wiele dyrektyw Rady i kilka rozporządzeń Rady przewiduje obowiązkowe konsultacje z jednym lub innym aktualnym komitetem naukowym; Komisja zamierza przedstawić Radzie właściwe wnioski w zakresie dostosowania istniejącej legislacji do niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się następujące komitety naukowe w ramach Komisji:
- Komitet Naukowy ds. Żywności,
- Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt,
- Komitet Naukowy ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt;
- Komitet Naukowy ds. Środków Weterynaryjnych Dotyczących Zdrowia Publicznego,
- Komitet Naukowy ds. Roślin,
- Komitet Naukowy ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów,
- Komitet Naukowy ds. Produktów Leczniczych i Wyrobów Medycznych,
- Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności oraz Środowiska.
2.
Zakres kompetencji komitetów naukowych są wymienione w załączniku.
3.
Komitet Naukowy ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt składa się z podkomitetu ds. Zdrowia Zwierząt oraz Podkomitetu ds. Dobrostanu Zwierząt.
Artykuł 2
1.
Konsultacje komitetów naukowych przeprowadza się w sprawach przewidzianych w legislacji wspólnotowej.
Komisja może również konsultować się z komitetami w innych kwestiach szczególnie znaczących dla zdrowia konsumentów i bezpieczeństwa żywności.
2.
Gdy przedstawione pytanie jest wspólne dla kilku różnych komitetów naukowych wymienionych w art. 1, oraz po określeniu przez Naukowy Komitet Sterujący zaangażowanych komitetów, może zostać powołana wspólna grupa robocza w celu przygotowania ich odpowiednich opinii.
Stworzenie takiej grupy jest obowiązkowe o ile tak postanowi Naukowy Komitet Sterujący.
3.
Na wniosek Komisji, komitet naukowy zapewnia doradztwo naukowe w kwestiach odnoszących się do zdrowia konsumentów oraz bezpieczeństwa żywności, w szczególności:
a) dokonuje krytycznej oceny ryzyka przygotowanej przez naukowców należących do organizacji Państw Członkowskich;
b) opracowuje nowe procedury oceny ryzyka w obszarach takich jak choroby związane z żywnością oraz przenoszenie chorób zwierzęcych na człowieka;
c) przygotowuje projekty opinii naukowych umożliwiających Komisji ocenę naukowych podstaw zaleceń, norm i wytycznych przygotowanych na forum międzynarodowym;
d) ocenia naukowe zasady, na których oparte są wspólnotowe normy zdrowotne, biorąc pod uwagę techniki oceny ryzyka opracowane przez odpowiednie międzynarodowe organizacje.
4.
Na podstawie trendów istniejących danych naukowych komitety naukowe mogą zwracać uwagę Komisji na szczególne lub pojawiające się problemy związane ze zdrowiem konsumentów i bezpieczeństwem żywności.
5.
Komisja może wymagać przyjęcia opinii w określonym terminie.
Artykuł 3
1.
Każdy z komitetów naukowych składa się maksymalnie z 19 członków.
Liczba członków każdego komitetu jest ustalana przez Komisję zgodnie z wymaganą ekspertyzą.
2.
Członkowie każdego komitetu naukowego są ekspertami naukowymi w jednej lub kilku dziedzinach znajdujących się w zakresie kompetencji komitetu i wspólnie obejmują możliwie najszerszy zakres zagadnień.
3.
Członkowie komitetu naukowego są mianowani przez Komisję; w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich publikowane są wezwania do okazania zainteresowania wraz kryteriami selekcji oraz opisem procedury wyboru kandydatów.
Procedura wyboru powinna określać w sposób przejrzysty najodpowiedniejszych kandydatów do wyboru przez Komisję.
Komisja mianuje członków każdego komitetu naukowego z listy kandydatów tak, aby żaden z mianowanych kandydatów nie był członkiem więcej niż jednego komitetu naukowego.
Nazwiska członków każdego komitetu naukowego są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Komitety naukowe oraz podkomitety Komitetu Naukowego ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt (zwane dalej podkomitetami), wybierają przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących spośród swoich członków. Wybór zostaje dokonany zwykłą większością członków komitetu i podkomitetów.
Artykuł 5
1.
Członkowie komitetów naukowych są mianowani na okres trzech lat i nie mogą sprawować swoich funkcji dłużej niż dwie kolejne kadencje.
Pełnią swoje funkcje do czasu aż zostaną zastąpieni lub ponownie mianowani.
2.
Gdy członek komitetu naukowego nie może sprawować swoich obowiązków lub w przypadku jego/jej dobrowolnej rezygnacji, Komisja mianuje właściwego następcę na pozostały okres kadencji, wybranego z listy odpowiednich kandydatów na podstawie art. 3 ust. 3.
3.
Członkowie komitetów naukowych oraz zewnętrzni eksperci są wynagradzani za swoje usługi świadczone Komisji, zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Komisję, ponadto zwracane są im koszty podróży i utrzymania.
Artykuł 6
1.
Członkowie komitetów naukowych, w ramach swoich uprawnień, działają niezależnie od wpływów zewnętrznych.
2.
Każdego roku członkowie komitetów naukowych oraz zewnętrzni eksperci deklarują na każdym posiedzeniu każdą sprawę, która mogłaby być uznana za naruszającą ich niezależność.
Artykuł 7
1.
W Porozumieniu z Komisją komitety naukowe oraz podkomitety mogą zaprosić wyspecjalizowanych zewnętrznych ekspertów do udziału w swoich pracach.
2.
Członkowie komitetów naukowych oraz podkomitetów mogą tworzyć określone grupy robocze o jasno sprecyzowanych zadaniach.
Każdej grupie roboczej będzie przewodniczył członek komitetu lub podkomitetu oraz do ich prac mogą zostać włączeni zewnętrzni eksperci.
3.
Grupy robocze składają sprawozdania komitetowi naukowemu lub podkomitetowi przy którym działają.
Artykuł 8
1.
Komitety naukowe przyjmują regulaminy, we współpracy z Naukowym Komitetem Sterującym.
Te regulaminy zapewniają, że komitety naukowe wypełniają swoje zadania w najlepszy możliwy sposób, zgodnie z zasadami doskonałości, niezależności oraz przejrzystości, uwzględniając równocześnie tajemnicę handlową.
Regulaminy te są jawne.
2.
Regulaminy każdego komitetu naukowego muszą w szczególności ustanawiać procedury uwzględniające:
a) wyznaczanie sprawozdawców gromadzących pakiety informacyjne oraz dokumentację i przygotowujących projekty opinii dla komitetów naukowych;
b) sprawdzanie czy sprawozdawcy są w stanie przeprowadzać swoje zadania przy możliwe pełnej niezależności, bez wpływów zewnętrznych;
c) wydawanie opinii tak szybko jak to możliwe i w każdym przypadku zgodnie z terminem wyznaczonym na podstawie art. 2 ust. 5;
d) zapewnienie ścisłej współpracy z innymi komitetami naukowymi oraz z Naukowym Komitetem Sterującym.
3.
Komitety naukowe przyjmują swoje opinie większością głosów członków komitetu.
4.
Podkomitety przyjmują projekty opinii większością głosów członków podkomitetu, projekt opinii zostaje następnie przekazany Komitetowi ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt w celu ostatecznego przyjęcia.
Artykuł 9
1.
Komitety naukowe, podkomitety oraz grupy robocze zwołuje się w siedzibie Komisji.
2.
Komisja zapewnia sekretariat dla komitetów naukowych, podkomitetów oraz grup roboczych.
Artykuł 10
Porządki dzienne obrad, protokoły oraz opinie komitetów naukowych są udostępniane publicznie bez zbędnego opóźnienia i z zachowaniem zasady tajemnicy handlowej.
Opinie mniejszości są zawsze uwzględniane i przypisywane członkom jedynie na ich prośbę.
Artykuł 11
Bez uszczerbku dla przepisów art. 214 Traktatu, członkowie oraz eksperci zewnętrzni są zobowiązani do nieujawniania informacji uzyskanych w wyniku prac komitetów naukowych, podkomitetów lub jednej z grup roboczych, gdy zostali poinformowani, że ta informacja objęta jest wnioskiem o poufność.
Artykuł 12
1.
Komitety naukowe utworzone na mocy niniejszej decyzji zastępują istniejące komitety naukowe w następujący sposób:
a) Komitet Naukowy ds. Żywności zastępuje Komitet Naukowy ds. Żywności, ustanowiony decyzją Komisji 95/273/WE[2];
b) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt zastępuje Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt, ustanowiony decyzją Komisji 76/791/EWG[3], zmienioną decyzją 86/105/EWG[4];
c) Komitet Naukowy ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt zastępuje Sekcję ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionym decyzją Komisji 81/6511/EWG[5], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji;
d) Komitet Naukowy ds. Weterynaryjnych Zdrowia Publicznego zastępuje Sekcję Zdrowia Publicznego ds. Weterynaryjnych w Naukowym Komitecie Weterynaryjnym, ustanowionego decyzją 81/651/EWG;
e) Komitet Naukowy ds. Roślin zastępuje Komitet Naukowy ds. Pestycydów, ustanowiony decyzją Komisji 78/436/EWG[6], zmienioną decyzją 96/1055/EWG;
f) Komitet Naukowy ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych przeznaczonych dla konsumentów zastępuje Naukowy Komitet ds. Kosmetologii, ustanowiony decyzją Komisji 78/45/EWG[7], zmienioną decyzją 94/954/WE[8];
g) Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności oraz Środowiska zastępuje Naukowy Komitet Doradczy ds. Sprawdzania Toksyczności i Ekotoksyczności Związków Chemicznych, ustanowiony decyzją Komisji 78/618/EWG[9], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
2.
Decyzje 76/791/EWG, 78/45/EWG, 78/436/EWG, 78/618/EWG, 81/651/EWG oraz 95/273/WE tracą moc.
Jednakże komitety powołane tymi decyzjami pełnią swoje funkcje do czasu rozpoczęcia funkcjonowania komitetów naukowych utworzonych niniejszą decyzją.
Wszelkie odniesienia do uchylonych decyzji należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji; odniesienia do komitetów oraz sekcji powołanych do życia uchylonymi decyzjami należy rozumieć jako mające zastosowanie do właściwych komitetów powołanych niniejszą decyzją.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 1997 r.
zmieniająca decyzję 95/30/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Maroka
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/581/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/71/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
wykaz przedsiębiorstw zatwierdzonych przez Maroko w celu wywozu produktów rybołówstwa do Wspólnoty jest określony w decyzji Komisji 95/30/WE [3]; wykaz ten może zostać zmieniony, gdy nowy wykaz zostanie przekazany przez właściwe władze Maroka;
właściwe władze Maroka przekazały nowy wykaz zawierający w szczególności 305 statków-zamrażalni;
wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw i statków musi zostać odpowiednio zmieniony;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik B do decyzji 95/30/WE otrzymuje brzmienie załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 28 lipca 1997 r.
zmieniająca decyzję 91/516/EWG ustanawiającą wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/582/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r., w sprawie obrotu mieszankami paszowymi[1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/24/WE[2], w szczególności jej art. 10 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje: w niektórych Państwach Członkowskich odnotowano przypadki występowania gąbczastej encefalopatii bydła (BSE); wiadomo także, że w niektórych Państwach Członkowskich występuje trzęsawka owiec; czynniki powodujące zachorowanie na BSE i trzęsawkę owiec mogą przenosić się drogą ustną;
uważa się, że źródłem BSE u bydła jest stosowanie w paszy białka pozyskanego od przeżuwaczy, stanowiącego nośnik przenoszący czynniki zakaźne encefalopatii i nie poddanego skutecznemu przetworzeniu celem unieszkodliwienia takich czynników;
celem ochrony przeżuwaczy przed ryzykiem dla zdrowia wynikającym z faktu, że metody przetwarzania białka nie mogą zawsze zapewniać, że czynniki te są całkowicie unieszkodliwione, Komisja przyjęła decyzję 94/381/WE z dnia 27 czerwca 1994 r dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) i żywienia białkami pochodzącymi od ssaków[3], ostatnio zmienioną decyzją 95/60/WE[4]; instrument ten zakazuje karmienia przeżuwaczy białkami pozyskanymi z tkanek ssaków, jednocześnie wyłączając niektóre produkty, które są uznawane za niestanowiące ryzyka dla zdrowia;
wobec ryzyka dla zdrowia związanego z karmieniem przeżuwaczy paszami zawierającymi zakażone białko pozyskane z tkanek ssaków i wobec faktu, że nie można wykluczyć przenoszenia tej choroby na ludzi, Rada, na posiedzeniu w dniach 1-3 kwietnia 1996 r., podjęła decyzję o przyjęciu dodatkowych środków w celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt;
decyzja Komisji 91/516/EWG[5], ostatnio zmieniona decyzją 95/274/WE[6], ustanawia wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione;
ze względów praktycznych oraz w celu spójności prawnej zakaz karmienia przeżuwaczy niektórymi białkami pozyskanymi z tkanek ssaków, który już istnieje w przepisach weterynaryjnych, należy odpowiednio włączyć do prawa dotyczącego pasz; należy rozszerzyć wykaz w celu zakazania stosowania takich rodzajów białka w mieszankach paszowych dla przeżuwaczy już na etapie produkcji pasz;
ustanowione przepisy stosuje się bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych przepisów, jakie mogły zostać przyjęte przez niektóre Państwa Członkowskie, jak dozwolono, w szczególności na podstawie art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 90/667/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającej przepisy weterynaryjne w zakresie usuwania i przetwarzania odpadów zwierzęcych, wprowadzania ich do obrotu oraz zapobiegania obecności czynników chorobotwórczych w paszach wytwarzanych ze zwierząt lub ryb i zmieniającej dyrektywę 90/425/EWG[7], ostatnio zmienionej dyrektywą 92/118/EWG[8];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinia Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 91/516/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przepisy ustanowione w Załączniku stosuje się bez uszczerbku dla decyzji 94/381/EWG oraz przepisów przyjętych przez Państwa Członkowskie jak dozwolono na podstawie art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 90/667/EWG.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 grudnia 1997 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 1997 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia mefenoksamu (CGA 329351), etoksysulfuronu, famoksadonu i ampelomyces quisqualis do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/591/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/68/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin;
wnioskodawcy przedłożyli władzom Państw Członkowskich dokumentację dotyczącą czterech substancji czynnych w celu uzyskania włączenia substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej mefenoksamu została przedłożona przez Novartis Crop Protection AG władzom belgijskim 9 lutego 1996 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej etoksysulfuronu została przedłożona przez AgrEvo władzom włoskim 3 lipca 1996 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej famoksadonu została przedłożona przez Du Pont de Nemours władzom francuskim 2 października 1996 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej Ampelomyces quisqualis została przedłożona przez Ecogen władzom francuskim 12 kwietnia 1996 r.;
wspomniane władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawcy przedłożyli dokumentacje Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim;
dokumentacja dotycząca mefenoksamu, etoksysulfuronu, famoksadonu została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin 21 marca 1997 r.;
dokumentacja dotycząca Ampelomyces quisqualis została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin 6 lutego 1997 r.;
artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Belgia przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej mefenoksamu, Włochy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej etoksysulfuronu, a Francja przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczących famoksadonu i Ampelomyces quisqualis;
Belgia, Włochy i Francja przekażą Komisji wnioski z ich badań wraz z zaleceniami włączenia bądź niewłączania oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tych sprawozdań prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następująca dokumentacja zostaje uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy, biorąc pod uwagę proponowane zastosowania:
1. Dokumentacja przedłożona przez Novartis Crop Protection AG Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia mefenoksamu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin 21 marca 1997 r.
2. Dokumentacja przedłożona przez AgrEvo Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia etoksysulfuronu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin 21 marca 1997 r.
3. Dokumentacja przedłożona przez Du Pont de Nemours Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia famoksadonu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin 21 marca 1997 r.
4. Dokumentacja przedłożona przez Ecogen Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia Ampelomyces quisqualis jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin 6 lutego 1997 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 lipca 1997 r.
w sprawie aktualizacji kwot wyszczególnionych w rozporządzeniu (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93 ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego
(97/594/EWWiS, WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93 z dnia 9 grudnia 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. [1], w szczególności jego art. 145,
a także mając na uwadze, co następuje: indeks cen towarów konsumpcyjnych (EUR 15) wynosił 136,77 w grudniu 1992 r., 141,40 w grudniu 1993 r., 145,70 w grudniu 1994 r. oraz 150,00 w grudniu 1995 r.;
na podstawie art. 145 rozporządzenia (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93, ustalone kwoty wyszczególnione w tym rozporządzeniu powinny być dostosowane z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustalone kwoty wyszczególnione w rozporządzeniu (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93 zostają uaktualnione z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r., w następujący sposób:
INDEKSACJA TRZYLETNIA
(Ecu) _BAR_
_BAR_ 1 stycznia 1994 r. _BAR_ 1 stycznia 1997 r. _BAR_
Artykuły 81 i 130 _BAR_ 350 _BAR_ 400 _BAR_
Artykuł 109 tiret pierwsze _BAR_ 900 _BAR_ 1000 _BAR_
Artykuł 109 tiret drugie _BAR_ 2400 _BAR_ 2600 _BAR_
Artykuł 31 tiret trzecie _BAR_ 3300 _BAR_ 3600 _BAR_
Artykuł 132 ust. 1 lit. a) _BAR_ 7000 _BAR_ 7700 _BAR_
Artykuł 106 _BAR_ 12000 _BAR_ 13200 _BAR_
Artykuł 110 tiret drugie lit. c) _BAR_ 30000 _BAR_ 32900 _BAR_
Artykuł 107 _BAR_ 42000 _BAR_ 46000 _BAR_
Artykuł 110 tiret drugie lit. b) _BAR_ 90000 _BAR_ 98700 _BAR_
Artykuł 108 _BAR_ 300000 _BAR_ 329000 _BAR_
Artykuł 132 ust. 1 lit. b) _BAR_ 340000 _BAR_ 372900 _BAR_
Artykuł 110 tiret drugie lit. a) _BAR_ 420000 _BAR_ 460600 _BAR_
INDEKSACJA ROCZNA
(ecu) _BAR_
_BAR_ 1 stycznia1994 r. _BAR_ 1 stycznia1997 r. _BAR_
_BAR_ _BAR_
Księgowy _BAR_ artykuł 31 tiret pierwsze _BAR_ 120 _BAR_ 131 _BAR_
Asystent księgowego _BAR_ artykuł 31 tiret drugie _BAR_ 80 _BAR_ 87 _BAR_
Administratorzy zaliczek _BAR_ artykuł 31 tiret trzecie _BAR_ 40 _BAR_ 44 _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje przekazana innym instytucjom i organom wspólnotowym przez księgowego Komisji.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie stali zbrojeniowej i sprężającej do betonu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/597/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwem"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności oraz czy, z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w pierwszej możliwości z nadzorem stałym w załączniku III sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów określonych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 lipca 1997 r.
dotycząca wykazu określonego w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3254/91 oraz w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 35/97
(97/602/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3254/91 z dnia 4 listopada 1991 r. zakazujące używania potrzasków we Wspólnocie oraz wprowadzania do Wspólnoty skór i innych towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt, pochodzących z państw, w których chwyta się je przy pomocy potrzasków lub metod odłowu niespełniających międzynarodowych norm odłowu humanitarnego [1], w szczególności jego art. 3 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 35/97 z dnia 10 stycznia 1997 r. ustanawiające przepisy dotyczące certyfikacji skór i towarów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3254/91 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 1 lit. a), stosuje się jedynie w odniesieniu do przywozu skór zwierząt nieurodzonych i niehodowanych w niewoli, z państw znajdujących się w wykazie w Załączniku do niniejszej decyzji;
wspomniany wykaz został sporządzony na podstawie informacji, których Komisja zażądała od państw leżących w obrębie znanych obszarów rozmieszczenia gatunków, określonych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3254/91;
Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Norm Odłowu Humanitarnego zostało przesłane do Rady w celu zatwierdzenia; należy powstrzymywać się od działań, które udaremniłyby przedmiot lub cel tego porozumienia; dlatego wykaz obejmuje państwa, które były inicjatorami porozumienia;
między innymi, do czasu przystąpienia do Międzynarodowego Porozumienia w sprawie Norm Odłowu Humanitarnego przez dodatkowe państwa trzecie lub wystąpienia innych okoliczności objętych art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3254/91, ta decyzja może mieć jedynie charakter przejściowy; wyżej wymieniony wykaz powinien zostać niezwłocznie zmieniony stosownie do nowych okoliczności, aby nie utrudniać handlu futrami i wyrobami futrzarskimi;
Komitet, określony w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3254/91 i skonsultowany w drodze procedury pisemnej z dnia 20 grudnia 1996 r., nie dostarczył pozytywnej opinii w sprawie projektu decyzji Komisji ustalającego wykaz państw upoważnionych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wykaz państw, które spełniają co najmniej jeden z warunków określonych w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 3254/91 i określonych w art. 1. ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 35/97, został zawarty w Załączniku do niniejszej decyzji razem z określonymi gatunkami.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 3 września 1997 r.
w sprawie zmian szacunków PNB Państw Członkowskich do celów wykonania dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/619/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [1],
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest zapewnienie porównywalności, wiarygodności i kompletności produktu narodowego brutto w cenach rynkowych;
realizacja tych celów wymaga ustalenia terminów przekazywania wszelkich zmian szacunków PNB w punktach zgłoszonych przed wykonaniem niniejszej decyzji, zgodnie z art. 10 ust. 8 zdanie ostatnie rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [2], w celu umożliwienia Komisji wydania opinii na temat tych punktów;
wykaz działań, które muszą zostać przeprowadzone przez Państwa Członkowskie, podany w załącznikach A i B, dotyczy zastrzeżeń do tej pory niezniesionych oficjalnie przez Komisję, pomimo że wykonano niektóre związane z nimi działania, a wyniki zostały przekazane Komisji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 6 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Nieprzekraczalne terminy przekazania do Komisji wszelkich zmian szacunków PNB lub wszelkich dodatkowych informacji metodologicznych, jasno wykazujących, że podniesione zastrzeżenia są nieaktualne w punktach zgłoszonych przed wykonaniem niniejszej decyzji zgodnie z art. 10 ust. 8 zdanie ostatnie rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 oraz informacji z tym związanych, ustala się na dzień 1 października 1998 r.
Punkty zgłoszone wymieniono w załącznikach A i B do niniejszej decyzji.
Zmiany dokonane przez Państwa Członkowskie zostaną przekazane Komisji wraz ze wszelkimi niezbędnymi obliczeniami i wyjaśnieniami.
Jednakże dla Austrii, Finlandii i Szwecji nieprzekraczalny termin przekazania zmian dotyczących zgłoszonych punktów wymienionych w załącznikach A i B ustala się na dzień 1 października 1999 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 września 1997 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa pochodzących z Chin oraz zmieniająca decyzję Komisji 97/368/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/620/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje: przy przywozie gotowanego mięsa ogonów raków pochodzących z zakładu przetwórczego w Chinach wykryto obecność przecinkowca cholery;
obecność przecinkowca cholery w żywności jest wynikiem złych praktyk w dziedzinie higieny przed i/lub po przetwarzaniu żywności oraz stanowi potencjalne ryzyko dla zdrowia ludzkiego;
z tego względu przywóz produktów z danego zakładu w Chinach nie będzie dalej dozwolony;
kontrole Wspólnoty w Chinach oraz wyniki kontroli we wspólnotowych granicznych punktach kontroli wykazały, że występuje potencjalne zagrożenie zdrowia w odniesieniu do produkcji i przetwarzania produktów rybołówstwa;
decyzja Komisji 97/368/WE dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa pochodzących z Chin [3], zmieniona decyzją 97/587/WE [4] postanawia wprowadzić zakaz przywozu świeżych produktów rybołówstwa pochodzących z Chin, a mrożone i przetworzone produkty rybołówstwa pochodzące z Chin muszą być systematycznie poddawane badaniom mikrobiologicznym;
decyzja 97/368/WE powinna zostać poddana rewizji przed dniem 30 września 1997 r. i na podstawie aktualnych wyników badań konieczne będzie rozszerzenie środków przewidzianych w tej decyzji do dnia 28 lutego 1998 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do świeżych, mrożonych lub przetworzonych produktów rybołówstwa pochodzących z Chin.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zakazują przywozu produktów rybołówstwa we wszystkich formach pochodzących z następujących zakładów w Chinach: Yangcheng Fengbao Aquatic Food Co.
Ltd. (kod zakładu nr 3200/02226).
Artykuł 3
W art. 6 decyzji 97/368/WE datę 30 września 1997 r. zastępuje się datą 28 lutego 1998 r.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane w odniesieniu do przywozu z Chin w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 5
Wszystkie wydatki poniesione w związku z zastosowaniem niniejszej decyzji obciążają nadawcę, odbiorcę lub ich przedstawiciela.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 maja 1997 r.
dotycząca kwestionariuszy stanowiących podstawę sprawozdań Państw Członkowskich w sprawie wykonania niektórych dyrektyw w sektorze odpadów (wykonanie dyrektywy Rady 91/692/EWG)
(97/622/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującą i racjonalizującą sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [1], w szczególności art. 5 i 6 oraz jej załącznik VI,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [2], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 96/350/WE [3],
uwzględniając dyrektywę Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 94/31/WE [5],
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [6],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 91/689/EWG wymaga od Państw Członkowskich przekazywania do Komisji informacji na temat stosowania niniejszej dyrektywy, w kontekście sprawozdania przewidzianego w art. 16 ust. 1 dyrektywy 75/442/EWG;
artykuł 17 dyrektywy 94/62/WE wymaga od Państw Członkowskich przekazywania do Komisji informacji na temat stosowania niniejszej dyrektywy, zgodnie z art. 5 dyrektywy 91/692/EWG;
artykuł 16 dyrektywy 75/442/EWG został zastąpiony art. 5 dyrektywy 91/692/EWG, który wymaga od Państw Członkowskich przekazywania Komisji informacji na temat stosowania niektórych dyrektyw Wspólnoty w formie sprawozdania sektorowego;
sprawozdanie to musi być opracowane na podstawie kwestionariusza lub szkicu przygotowanego przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG;
pierwsze sprawozdanie sektorowe będzie obejmowało lata 1998-2000 włącznie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu, powołanego na mocy art. 6 wyżej wymienionej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyjmuje się kwestionariusze załączone do niniejszej decyzji, które odnoszą się do dyrektywy 91/689/EWG i dyrektywy 94/62/WE.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wykorzystają ten kwestionariusz jako podstawę do przygotowania sprawozdań, które są zobowiązane przedstawiać Komisji zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 91/692/EWG i art. 17 dyrektywy Rady 94/67/WE.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 1997 r.
zmieniająca decyzję 93/70/EWG w sprawie kodyfikacji informacji "Animo"
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/628/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami mając na względzie urzeczywistnienie rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3;
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia szybkiego zrozumienia informacji "Animo", Komisja określiła kody stosowane w odniesieniu do zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego w decyzji 93/70/EWG [3], zmienionej decyzją 94/295/WE [4];
w świetle zdobytych doświadczeń wprowadzono znaczne zmiany w rejestrze danych dotyczących kodów produktów pochodzenia zwierzęcego w celu usprawnienia ich stosowania;
załącznik do decyzji 93/70/EWG powinien zostać zmieniony w celu dostosowania go do odpowiedniego rejestru danych w nowym oprogramowaniu;
włączenie niektórych żywych zwierząt i produktów do kodyfikacji nie oznacza, że informacja musi być wysyłana przy pomocy skomputeryzowanego systemu Animo;
kodyfikacja żywych zwierząt i produktów zostanie ponownie sprawdzona w momencie podejmowania decyzji niezbędnych do wprowadzenia projektu Shift;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 93/70/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w niniejszym załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 czerwca 1997 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony
(97/629/EWWiS, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności art. 95 ust. 1,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności art. 101 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w oczekiwaniu na wejście w życie Umowy o partnerstwie i współpracy podpisanej dnia 22 kwietnia 1996 r. w Brukseli, konieczne jest zatwierdzenie Umowy przejściowej podpisanej dnia 10 grudnia 1996 r. w Brukseli w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony a Republiką Armenii, z drugiej strony;
zawarcie Umowy przejściowej jest konieczne dla realizacji celów Wspólnoty określonych w art. 2 i 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, gdyż Traktat nie zawiera przepisów odnoszących się do wszystkich przypadków objętych niniejszą decyzją;
po konsultacji z Komitetem Doradczym i za zgodą Rady z dnia 29 kwietnia 1997 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, łącznie z Protokołem i deklaracjami.
Powyższe teksty załączone są do niniejszej Decyzji [1].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 32 Umowy przejściowej, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 26 czerwca 1997 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony a Gruzją z drugiej strony w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem
(97/630/EWWiS, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95 ust. 1,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: do czasu wejścia w życie Umowy o partnerstwie i współpracy podpisanej w Luksemburgu w dniu 22 kwietnia 1996 r., konieczne jest zatwierdzenie Umowy przejściowej podpisanej w Tbilisi w dniu 5 października 1996 r. między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony a Gruzją z drugiej strony, w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem;
zawarcie Umowy przejściowej jest niezbędne do osiągnięcia celów Wspólnoty określonych w art. 2 i 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, przy czym Traktat nie przewiduje wszystkich przypadków objętych niniejszą decyzją;
po konsultacji z Komitetem Konsultacyjnym i za zgodą Rady, udzieloną w dniu 29 kwietnia 1997 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa przejściowa między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony a Gruzją z drugiej strony w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, wraz z Protokołem i deklaracjami, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu o Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Powyższe teksty załączone są do niniejszej Decyzji [1].
Artykuł 2
Przewodniczący Komisji dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 32 Umowy przejściowej, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,.
Decyzja Komisji
z dnia 19 września 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczenia zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie łączników do drewna konstrukcyjnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/638/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczenia zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym jako pierwsza możliwość, bez stałego nadzoru, oraz jako możliwość druga i trzecia przedstawione w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz jako pierwsza możliwość, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczenia zgodności, określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 września 1997 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej wymagań dla przyłączenia interfejsów urządzeń końcowych dla podłączenia do strukturalnych i niestrukturalnych cyfrowych łączy dzierżawionych o przepustowości 34 Mbit/s
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/639/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących wyposażenia końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym wzajemne uznanie ich zgodności [1], zmienionej dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja określiła typ urządzeń końcowych, dla których konieczne jest wprowadzenie wspólnej regulacji technicznej oraz wydanie deklaracji w zakresie pokrewnym;
wskazane jest przyjęcie odpowiednich, zharmonizowanych norm lub ich części, wprowadzających w życie zasadnicze wymagania, które mają być przekształcone we wspólną regulację techniczną;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią komitetu zatwierdzającego urządzenia telekomunikacyjne ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja ustanawia wymagania dotyczące urządzeń końcowych, które mają zostać podłączone do punktu zakończenia publicznej sieci telekomunikacyjnej o cyfrowych, niestrukturalnych łączach dzierżawionych o przepustowości 34368 kbit/s (D34U) według zasady otwartej sieci ONP lub o cyfrowych strukturalnych łączach dzierżawionych o przepustowości 34368 kbit/s (D34S) według zasady otwartej sieci ONP, o prędkości transferu informacji 33920 kbit/s, bez ograniczeń treści binarnej i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną, obejmującą wymagania dotyczące przyłączenia urządzeń końcowych.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę, przygotowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wprowadzający w życie zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. d) i f) dyrektywy 91/263/EWG w zakresie, w jakim obowiązują.
Odniesienie do normy wymienione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. a)-b) dyrektywy 91/263/EWG oraz spełniają wymagania wszystkich innych stosowanych dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [3] oraz 89/336/EWG [4].
Artykuł 3
Jednostki notyfikowane wyznaczone do przeprowadzenia procedur określonych w art. 9 dyrektywy 91/263/EWG w odniesieniu do urządzeń końcowych, objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji, stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1 w terminie jednego roku od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 września 1997 r.
w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty, poprawki do Konwencji o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych (Konwencji bazylejskiej), ustanowionej w decyzji III/1 Konferencji Stron
(97/640/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 93/98/EWG [3] Wspólnota zatwierdziła Konwencję o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych, powszechnie znaną jako Konwencja bazylejska, i stała się pełnoprawną Stroną Konwencji dnia 7 maja 1994 r.;
na mocy decyzji Rady z dnia 22 czerwca 1995 r., Komisja uczestniczyła w imieniu Wspólnoty w konsultacjach z przedstawicielami Państw Członkowskich, w negocjacjach toczonych w kontekście trzeciego posiedzenia Konferencji Stron Konwencji bazylejskiej, w celu dokonania poprawek w Konwencji zgodnie z decyzją II/12 Konferencji Stron; na podstawie tej decyzji miał niezwłocznie zostać zakazany wywóz odpadów niebezpiecznych przeznaczonych do ostatecznego usunięcia z krajów OECD do krajów nienależących do OECD, a wywóz odpadów niebezpiecznych przeznaczonych do operacji odzysku miał być wstrzymany do dnia 31 grudnia 1997 r. i po tej dacie zakazany;
w wyniku tych negocjacji, w dniu 22 września 1995 r., Konferencja Stron przyjęła decyzję III/1, wprowadzając do Konwencji nowy ust. 7a w preambule, nowy art. 4A i nowy załącznik VII do Konwencji; decyzja III/1 zmierza do wprowadzenia niezwłocznego zakazu wywozu odpadów niebezpiecznych przeznaczonych do ostatecznego usunięcia, przez Strony wymienione w załączniku VII, do państw w nim niewymienionych oraz do wstrzymania do dnia 31 grudnia 1997 r. wywozu odpadów niebezpiecznych przeznaczonych do operacji odzysku przez Strony wymienione w załączniku VII do państw w nim niewymienionych;
prawodawstwo wspólnotowe w sprawie wysyłki odpadów zostało odpowiednio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 120/97 z dnia 20 stycznia 1997 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [4];
na podstawie art. 17 Konwencji, poprawka do Konwencji bazylejskiej jest otwarta do ratyfikacji, zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub przyjęcia; poprawka wejdzie w życie między Stronami, które ją przyjęły, 90 dnia po otrzymaniu przez depozytariusza dokumentów ratyfikacyjnych, zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub przyjęcia od co najmniej trzech czwartych Stron, które przyjęły poprawkę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Poprawka do Konwencji o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych, ustanowiona w decyzji III/1 przyjętej przez Konferencję Stron dnia 22 września 1995 r., zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst poprawki załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej do złożenia, w imieniu Wspólnoty, dokumentu zatwierdzenia Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych, jak przewidziano w art. 17 Konwencji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 października 1997 r.
zmieniająca decyzję 93/53/EWG ustanawiającą komitet naukowy dla określenia nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i świadectw o szczególnym charakterze
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/656/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
warunki, które muszą zostać spełnione przez członków komitetu podczas wykonywania swoich obowiązków, powinny zostać określone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
W decyzji 93/53/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykuł 6 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Kadencja członków trwa trzy lata.";
2) artykuł 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Po upłynięciu okresu trzech lat lub dwóch lat, w zależności od przypadku, członkowie, przewodniczący i wiceprzewodniczący pełnią swoje funkcje do czasu, aż zostaną zastąpieni lub ich kadencja ulegnie przedłużeniu.";
3) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Nie naruszając art. 214 Traktatu, jeżeli przedstawiciel Komisji powiadamia komitet, że wymagana opinia dotyczy kwestii o charakterze poufnym, członkowie ci zobowiązani są do nieujawniania informacji, które pozyskali podczas prac komitetu.
2.
Nie mogą oni, zarówno podczas, jak i po upływie kadencji, wykorzystywać pozyskanych podczas pełnienia funkcji członków komitetu informacji do celów zawodowych.";
4) dodaje się art. 10 w brzmieniu:
"Artykuł 10
Podczas wykonywania swoich obowiązków członkowie komitetu unikają jakichkolwiek konfliktów interesów.".
Decyzja Komisji
z dnia 10 października 1997 r.
zmieniająca decyzję 93/195/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych, po wywozie czasowym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/684/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z decyzją Komisji 93/195/EWG [2], ostatnio zmienioną decyzją 97/160/WE [3], za powtórny wwóz zarejestrowanych koni wyścigowych biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po ich czasowym wywozie uznaje się wwóz koni, które znajdowały się w państwie trzecim przez okres krótszy niż 30 dni;
aby ułatwić koniom pochodzącym ze Wspólnoty uczestnictwo w Igrzyskach Olimpijskich w Sydney, w Australii lub w przygotowaniach do nich powyższy okres należy przedłużyć do nie więcej niż 90 dni;
aby ułatwić koniom pochodzącym ze Wspólnoty uczestnictwo w dorocznym Pucharze Świata w Wyścigach Konnych w Dubaju w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, powyższy okres należy przedłużyć do nie więcej niż 90 dni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
3) w art. 1 dodaje się tiret czwarte w brzmieniu:
Decyzja Komisji
z dnia 10 października 1997 r.
zmieniająca decyzję 92/160/EWG ustanawiającą regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych, w stosunku do przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z Rosji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/685/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 92/160/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją 97/350/WE [3], ustanawia regionalizację niektórych państw trzecich w zakresie przywozu zwierząt z rodziny koniowatych; powyższa regionalizacja opiera się na sytuacji zdrowotnej zwierząt w państwie trzecim;
Artykuł 1 W Załączniku do decyzji 92/160/EWG w części odnoszącej się do Rosji, w tiret pierwszym po wyrazie "okręg" dodaje się wyraz "Kaliningradzki". Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 20 października 1997 r.
dotycząca wykonania wspólnego stanowiska 97/356/WPZiB, określonego przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczącego zapobiegania konfliktom i ich rozwiązywania w Afryce
(97/690/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2 i J.11,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 7 wspólnego stanowiska 97/356/WPZiB z dnia 2 czerwca 1997 r. [1] przewiduje, że Unia Europejska jest gotowa udzielić pomocy w zakresie budowania zdolności zapobiegania i rozwiązywania konfliktów w Afryce na podstawie konkretnych propozycji projektów opracowywanych w szczególności w porozumieniu z Organizacją Jedności Afrykańskiej (OJA) i afrykańskimi organizacjami subregionalnymi;
w świetle wniosków przyjętych przez Radę 2 czerwca 1997 r. w sprawie zapobiegania i rozwiązywania konfliktów w Afryce oraz w celu ułatwienia wysiłków strony afrykańskiej Unia Europejska powinna wspierać mechanizm zapobiegania, opanowywania i rozwiązywania konfliktów w Afryce (dalej zwanym "mechanizmem"), który został ustanowiony przez OJA na jej Zgromadzeniu, które odbyło się w Kairze w czerwcu 1993 r.;
w celu uruchomienia mechanizmu OJA niezbędne jest rozbudowanie systemu łączności w siedzibie głównej OJA, jej krajowych i regionalnych biurach i w jej terenowych przedstawicielstwach; szczególny projekt został przedłożony przez OJA jako część ujednoliconego projektu propozycji mających na celu wzmocnienie mechanizmu OJA w tej dziedzinie;
jest to środek pilotażowy i jego ocena umożliwi Unii Europejskiej rozszerzenie współpracy z OJA, a także rozważenie wsparcia dla innych projektów przedkładanych przez OJA, które będą analizowane indywidualnie przez Unię Europejską,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Unia Europejska wspiera mechanizm zapobiegania, opanowywania i rozwiązywania konfliktów w Afryce ustanowiony przez OJA w czerwcu 1993 r., celem którego jest umożliwienie wczesnego rozpoznawania źródeł konfliktu oraz szybkiego reagowania na nie.
2.
W celu umożliwienia polepszenia operacyjnej skuteczności mechanizmu i mając na uwadze braki w dziedzinie łączności w Afryce, pomoc Unii Europejskiej w 1997 r. będzie ukierunkowana na potrzeby OJA w zakresie rozbudowania systemu łączności w siedzibie głównej OJA, jej krajowych i regionalnych biurach oraz terenowych przedstawicielstwach, łącznie ze szkoleniami w tym sektorze.
Artykuł 2
W wykonaniu niniejszej decyzji uwzględniona zostanie potrzeba zapewnienia spójności w zakresie pomocy świadczonej OJA przez Unię Europejską, Państwa Członkowskie oraz innych uczestników konferencji w sprawie dyplomacji prewencyjnej, które odbyły się w Waszyngtonie (1995 r.), Brukseli i Madrycie (1996 r.).
Artykuł 3
1.
W celu pokrycia kosztów dostarczenia urządzeń oraz przeszkolenia pracowników OJA kwota 860000 ECU zostanie poniesiona przez budżet ogólny Wspólnot Europejskich na rok budżetowy 1997.
2.
Wydatki finansowane w ramach kwoty ustanowionej w ust. 1 są administrowane zgodnie z procedurami i zasadami budżetowymi Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 4
Sześć miesięcy po opublikowaniu niniejszej decyzji Rada dokona oceny działań podejmowanych zgodnie z decyzją, na podstawie informacji przedstawionych przez Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 14 października 1997 r.
dotycząca przywozu żywych zwierząt, świeżego mięsa i produktów mięsnych z Federalnej Republiki Jugosławii i z Grenlandii oraz zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/736/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 96/91/WE [2], w szczególności jej art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Rady 79/542/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 97/160/WE [4], ustaliła wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych;
w wyniku misji weterynaryjnej Wspólnoty stwierdzono, że Federacyjna Republika Jugosławii posiada wystarczająco dobrze zarządzane i zorganizowane służby weterynaryjne; pozostały plan został przedstawiony i uzgodniony z Państwami Członkowskimi;
w Federalnej Republice Jugosławii prowadzone są szczepienia przeciwko klasycznemu pomorowi świń; klasyczny pomór świń pojawia się od czasu do czasu; dlatego nie należy udzielać pozwoleń na przywóz trzody chlewnej z tego kraju;
Federalna Republika Jugosławii powinna być dodana do wykazu państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych;
Grenlandia powinna być dodana do wykazu państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz owiec i kóz;
decyzja 79/542/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona;
szczegółowe warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych zostaną ustalone w innych decyzjach, w odniesieniu do sytuacji w zakresie zdrowia zwierząt określonego państwa trzeciego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie udzielają pozwolenia na przywóz z Federacyjnej Republiki Jugosławii:
a) żywych zwierząt, oprócz trzody chlewnej;
b) świeżego mięsa z gatunków bydła, owiec, kóz i świń oraz zwierząt nieparzystokopytnych; i
c) produktów mięsnych.
2.
Państwa Członkowskie udzielają pozwolenia na przywóz z Grenlandii zwierząt z gatunku owiec i kóz.
3.
Przywóz wymieniony w ust. 1 i 2 powinien spełniać odpowiednie wymagania dotyczące zwierząt i zdrowia zwierząt.
Artykuł 2
W Załączniku do decyzji 79/542/EWG część I wprowadza się następujące zmiany:
1) Następujący wiersz jest umieszczony zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO:
"FY _BAR_ Federalna Republika Jugosławii _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ o _BAR_ x _BAR_ (1) _BAR_ _BAR_ _BAR_ XR" _BAR_
2) Wiersz
"GL _BAR_ Grenlandia _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ o _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ o _BAR_ o _BAR_ o _BAR_ x _BAR_ (1) _BAR_ _BAR_ _BAR_ XR" _BAR_
zastępuje się przez:
"GL _BAR_ Grenlandia _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ o _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ o _BAR_ x _BAR_ o _BAR_ x _BAR_ (1) _BAR_ _BAR_ _BAR_ XR" _BAR_
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 października 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie wyrobów murarskich i wyrobów pokrewnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/740/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmieniona dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność fabrycznego systemu kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent jest niezbędnym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obydwie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a), odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej, przedstawionych w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za fabryczny system kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury zgodnie, z którą, oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 października 1997 r.
ustalająca poziomy i częstotliwości pobierania próbek przewidzianych dyrektywą Rady 96/23/WE w sprawie kontroli niektórych substancji i ich pozostałości w niektórych produktach zwierzęcych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/747/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie kontroli niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [1], w szczególności jej art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik IV do dyrektywy 96/23/WE ustala poziomy i częstotliwości pobierania próbek dla żywych zwierząt i niektórych produktów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik II oraz powierza Komisji zadanie ich określenia w stosunku do niektórych innych produktów zwierzęcych;
dyrektywa Rady 85/73/EWG z dnia 29 stycznia 1985 r. dotycząca finansowania inspekcji weterynaryjnych i kontroli objętych dyrektywami 89/662/EWG, 90/425/EWG, 90/675/EWG oraz 91/496/EWG [2], ostatnio zmieniona dyrektywą 96/43/WE [3], w załączniku B ustaliła wysokość nałożonych opłat zmierzających do zapewnienia, że przewidziane w dyrektywie 96/23/WE kontrole żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego są przeprowadzane;
w świetle doświadczeń nabytych podczas stosowania krajowych środków i informacji przedłożonych Komisji zgodnie z istniejącymi regułami wspólnotowymi, poziomy i częstotliwość pobierania próbek powinny zostać ustalone dla produktów pochodzenia zwierzęcego dotychczas niewymienionych w załączniku IV do dyrektywy 96/23/WE;
poziomy i częstotliwość pobierania próbek przewidziane w niniejszej decyzji muszą zostać włączone do planów kontroli i obserwacji pozostałości nie później niż w chwili przewidzianego uaktualnienia w 1999 r. i zostać przedłożone przez Państwa Członkowskie do dnia 31 marca 1999 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Poziomy i częstotliwość pobierania próbek w celu kontroli niektórych substancji i ich pozostałości w mleku, jajach, mięsie króliczym, dziczyźnie, mięsie dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka oraz miodzie są wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji, który uzupełnia poziomy i częstotliwość pobierania próbek określonych w załączniku IV do dyrektywy 96/23/WE.
Artykuł 2
Poziomy i częstotliwość określone w art. 1 muszą być zgodne z uaktualnionymi planami kontroli i obserwacji pozostałości przedstawionymi przez Państwa Członkowskie do 1999 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 października 1997 r.
w sprawie wspólnego rozporządzenia technicznego dotyczącego wymogów przyłączeniowych dla interfejsu urządzeń końcowych dla podłączenia do cyfrowych strukturalnych i niestrukturalnych łącz dzierżawionych o przepływności 140 Mbit/s
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/751/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja określiła typ urządzeń końcowych, dla których konieczne jest wspólne rozporządzenie techniczne, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólne rozporządzenie techniczne;
wspólne rozporządzenie techniczne przyjęte w niniejszej decyzji jest zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja ustanawia wymogi dla urządzeń końcowych przeznaczonych do podłączenia do punktu końcowego publicznej sieci telekomunikacyjnej o cyfrowych niestrukturalnych łączach dzierżawionych o przepływności 139264 kbit/s (D140U) zgodnie z ONP lub o cyfrowych strukturalnych łączach dzierżawionych o przepływności 139264 kbit/s (D140S) zgodnie z ONP o przepływności dla przekazu informacji 138240 kbit/s bez ograniczeń treści binarnej i objętych zakresem normy zharmonizowanej określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólne rozporządzenie techniczne obejmujące wymagania przyłączeniowe dla urządzeń końcowych.
Artykuł 2
1.
Wspólne rozporządzenie techniczne obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. d) i f) dyrektywy 91/263/EWG.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte zakresem niniejszej dyrektywy są zgodne ze wspólnym rozporządzeniem technicznym określonym w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 91/263/EWG oraz spełniają wymagania innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [3] oraz 89/336/EWG [4].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 9 dyrektywy 91/263/EWG w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1 najpóźniej w terminie roku po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 listopada 1997 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Madagaskaru
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/757/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/71/WE [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [4], w szczególności jej art. 19 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: ekspert Komisji przeprowadził inspekcję na Madagaskarze w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Madagaskaru w zakresie inspekcji sanitarnej i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
Direction des services vétérinaires (DSV) du ministère de l’élevage na Madagaskarze jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawa;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka(-ów), w jakim(-ich) musi być sporządzone, oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG do opakowań produktów rybołówstwa powinien być przytwierdzony znak z nazwą państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny zakładu, chłodni składowej i statku zamrażalni, z którego pochodzą produkty;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, chłodni składowych i statków zamrażalni; wykaz ten musi zostać sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DSV; do DSV należy zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
DSV złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania zakładów, chłodni składowych i statków zamrażalni;
należy uchylić decyzję Komisji 97/516/WE z dnia 1 sierpnia 1997 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do produktów rybołówstwa pochodzących z Madagaskaru [5];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Direction des services vétérrinaires (DSV) du ministère de l’élevage na Madagaskarze jest właściwym organem do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Madagaskaru muszą spełniać następujące warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany, datowany i składający się z jednego arkusza papieru zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zakładów, które otrzymały zezwolenie, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowej na wszystkich opakowaniach należy umieścić nieusuwalny napis "Madagaskar" oraz numer identyfikacyjny zakładu, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których produkty pochodzą.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą być sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzone są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela DSV oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Decyzja 97/516/WE traci moc.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 listopada 1997 r.
w sprawie zatwierdzenia mechanizmu wsparcia dla MSP w tworzeniu wspólnych ponadnarodowych przedsiębiorstw we Wspólnocie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/761/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/15/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie trzeciego wieloletniego programu dla małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) w Unii Europejskiej (w latach 1997–2000) [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Komisja w komunikacie z dnia 10 lipca 1996 r. w sprawie zintegrowanego programu na rzecz MSP [2] podkreśliła brak instrumentów finansowych mających na celu pomoc dla MSP, które pragną dokonywać ponadnarodowych inwestycji.
(2) W swojej opinii z dnia 31 października 1996 r. [3] Komitet Ekonomiczno-Społeczny stwierdził, że zbyt mało MSP inwestuje na szczeblu ponadnarodowym i ma dostęp do nowych rynków w innych Państwach Członkowskich i że wynika to z braku odpowiednich instrumentów finansowych.
(3) Dnia 9 grudnia 1996 r. w swojej rezolucji w sprawie zintegrowanego programu [4] Rada zwróciła się z prośbą do Komisji o wsparcie dla MSP w zakresie podejmowania lub rozwijania działalności w innym Państwie Członkowskim poprzez usunięcie przeszkód dla inwestycji transgranicznych i tworzenia wspólnych przedsiębiorstw w Unii Europejskiej.
(4) Rada, przyjmując decyzję 97/15/WE, stwierdziła, że MSP, których działalność przekracza granice państwowe, należy wesprzeć w przezwyciężaniu wszelkich słabości strukturalnych.
(5) We wnioskach Rada Europejska pod przewodnictwem Niderlandów w dniach 16 i 17 czerwca 1997 r. podkreśliła zasadniczą rolę, jaką MSP odgrywają na rynku wewnętrznym w dziedzinie rozwoju gospodarczego i zatrudnienia na obszarze Wspólnoty i zaprosiła Komisję do przedstawienia inicjatyw w zakresie możliwości tworzenia nowych miejsc pracy.
(6) Parlament Europejski w rezolucji z dnia 24 maja 1996 r. w sprawie Europejskiego Obserwatorium MSP [5] wezwał Komisję do wdrożenia najbardziej odpowiednich środków dla wzmocnienia ponadnarodowej współpracy między MSP.
(7) Kraje Europejskiego Obszaru Gospodarczego wyraziły swoje zainteresowanie tą inicjatywą.
(8) MSP nie korzystały w wystarczającym stopniu z możliwości, jakie oferuje rynek wewnętrzny, a w obliczu globalizacji handlu tradycyjne rynki MSP kurczą się.
(9) Rozwój wspólnych przedsiębiorstw wśród MSP Wspólnoty umożliwia lepsze wykorzystywanie możliwości rynku wewnętrznego pod kątem wzrostu inwestycji i handlu oraz pozytywnego wpływu na zatrudnienie oraz wzrost gospodarczy.
(10) MSP często napotykają na trudności w uzyskaniu finansowania przez banki na rozwój ponadnarodowych wspólnych przedsiębiorstw z powodu podwyższonego ryzyka dla instytucji finansowych.
(11) Międzynarodowe wspólne przedsiębiorstwa wspierają transfer technologii i wpływają na poprawę konkurencyjności wspólników.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią dostarczoną przez Komitet, przewidzianego w art. 4 decyzji 97/15/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Opis inicjatywy
Inicjatywa objęta niniejszą decyzją, odnosząca się do "Wspólnego Europejskiego Przedsiębiorstwa", polega na wspieraniu MSP tworzących wspólne przedsiębiorstwa we Wspólnocie.
Artykuł 2
Maksymalna kwota przypadająca na jeden projekt i dopuszczalne wydatki
Wkład Wspólnoty ma na celu pokrycie niektórych wydatków poniesionych przy ustanawianiu wspólnego przedsiębiorstwa.
Maksymalna kwota wkładu przypadająca na jeden projekt wynosi 100000 ECU i obejmuje:
a) do 50 % dopuszczalnych wydatków, nie więcej niż 50000 ECU;
b) do 10 % łącznej wartości poniesionej inwestycji.
Do celów lit. a) dopuszczalne wydatki to wydatki związane z pomysłem i ustanowieniem międzynarodowego wspólnego przedsiębiorstwa tworzonego przez europejskie MSP, jak określono odpowiednio w załącznikach II i I. Obejmują one wydatki określone w załączniku III oraz wszelkie inne wydatki istotne dla ustanowienia wspólnego przedsiębiorstwa.
Artykuł 3
Procedury
1.
MSP, które pragnie złożyć wniosek w ramach niniejszego projektu, składa go u jednego z pośredników finansowych sieci Wspólnych Europejskich Przedsiębiorstw, określonych w art. 4.
Pośrednik jest zobowiązany do oceny wniosku, a w przypadku korzystnej opinii – do przekazania go Komisji.
2.
Wkład wspólnotowy jest wypłacany MSP poprzez pośrednika finansowego zgodnie z warunkami określonymi w ust. 3 i 4.
3.
W przypadku 50 % dopuszczalnych wydatków (nie więcej niż 50000 ECU) po przyjęciu wniosku przez Komisję wypłacana jest zwrotna zaliczka w wysokości 50 % (maksymalnie 25000 ECU).
Druga wypłata w wysokości 50 % (maksymalnie 25000 ECU) następuje po przedstawieniu dokumentów pomocniczych dotyczących wszystkich poniesionych wydatków i na podstawie szczegółowego sprawozdania końcowego pozwalającego na ocenę wykonalności wspólnego przedsiębiorstwa, jak również przewidzianych inwestycji.
Po przyjęciu dokumentów przez Komisję zwrotna zaliczka staje się dotacją.
4.
W odniesieniu do zrealizowanych inwestycji, po ich zakończeniu oraz przedstawieniu dowodów, że rozpoczęto nową działalność, następuje wypłata ograniczona do 10 % zainwestowanej kwoty.
5.
Każde MSP korzystające z trzeciej wypłaty (10 % inwestycji) musi się zobowiązać do przedstawiania Komisji przez okres pięciu lat informacji dotyczących działalności ustanowionego wspólnego przedsiębiorstwa, w szczególności liczby nowych miejsc pracy.
Komisja przygotowuje roczne sprawozdania na podstawie ankiet oraz, gdzie stosowne, wizyt w terenie.
Artykuł 4
Procedura selekcyjna
Wnioski są przesyłane do Komisji poprzez sieć pośredników finansowych obejmujących instytucje specjalizujące się w finansowaniu inwestycji, ustanowione po wezwaniu do wyrażenia zainteresowania opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 10 listopada 1997 r.
dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowo - technicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki
(97/763/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art.130m, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska i Republika Południowej Afryki prowadzą szczegółowe programy badawcze BRT w obszarach wspólnego zainteresowania;
w oparciu o wcześniejsze doświadczenia, obie strony wyraziły chęć ustanowienia głębszych i szerszych ram prowadzenia współpracy w dziedzinie nauki i technologii;
niniejsza Umowa w sprawie współpracy naukowo - technicznej stanowi część ogólnej współpracy między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Południowej Afryki z drugiej strony;
zgodnie ze swoją decyzją z dnia 22 stycznia 1996 r., Rada upoważniła Komisję do negocjowania Umowy w sprawie współpracy naukowo - technicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki;
zgodnie ze swoją decyzją z dnia 5 grudnia 1996 r., Rada zdecydowała, że Umowa w sprawie współpracy naukowo - technicznej zostanie podpisana w imieniu Wspólnoty;
Umowa w sprawie współpracy naukowo - technicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki została podpisana dnia 5 grudnia 1996 r.;
Umowa w sprawie współpracy naukowo - technicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Umowa w sprawie współpracy naukowo - technicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 11 Umowy, Przewodniczący Rady powiadamia, że procedury niezbędne do jej wejścia w życie zostały zakończone ze strony Wspólnoty Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 22 kwietnia 1997 r.
dotycząca zawarcia porozumienia w sprawie zamówień telekomunikacyjnych oraz porozumienia w formie memorandum w sprawie zamówień dotycząca prywatnych operatorów telekomunikacyjnych między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei
(97/784/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,:
a także mając na uwadze, co następuje porozumienie w sprawie zamówień telekomunikacyjnych oraz porozumienie w formie memorandum w sprawie zamówień dotycząca prywatnych operatorów telekomunikacyjnych między Wspólnotą Europejską i Republiką Korei powinny zostać zatwierdzone;
zawarcie porozumienia w sprawie zamówień telekomunikacyjnych oraz porozumienie w formie memorandum powinny mieć swoją podstawę prawną w art. 113 Traktatu, ponieważ umowy te mają zastosowanie jedynie do produktów i usług ubocznych w stosunku do zamówień;
właściwe jest, aby Rada upoważniła Komisję, w konsultacji z komitetem specjalnym, powołanym przez Radę, w celu zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty, zmian do załącznika I do Porozumienia w sprawie zamówień telekomunikacyjnych; upoważnienie takie będzie ograniczone jedynie do zmian wynikających z zastosowania procedury z art. 8 dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się w imieniu Wspólnoty porozumienie w sprawie zamówień telekomunikacyjnych oraz porozumienie w formie memorandum w sprawie zamówień dotyczącą prywatnych operatorów telekomunikacyjnych między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei.
Teksty porozumienia oraz memorandum są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania Porozumienia, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejszym upoważnia się Komisję do zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty, zmian do załącznika I do porozumienia w sprawie zamówień telekomunikacyjnych.
Komisję wspomaga specjalny komitet powołany w tym celu przez Radę.
Upoważnienie określone w akapicie pierwszym jest ograniczone do zmian koniecznych w przypadku zastosowania procedur przewidzianych w art. 8 dyrektywy 93/38/EWG.
Decyzja Rady
z dnia 17 listopada 1997 r.
przewidująca wyjątkową pomoc finansową dla Armenii i Gruzji
(97/787/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
przed przedstawieniem swojego wniosku Komisja zasięgnęła opinii Komitetu Walutowego;
Armenia i Gruzja podejmują podstawowe reformy polityczne i gospodarcze oraz czynią usilne starania w celu wprowadzenia modelu gospodarki rynkowej;
powiązania handlowe i gospodarcze między Wspólnotą, Armenią i Gruzją będą się rozwijać w ramach ich indywidualnych Układów o Partnerstwie i Współpracy, podpisanych w dniu 22 kwietnia 1996 r.;
w 1994 r. Armenia i Gruzja uzgodniły z Międzynarodowym Funduszem Walutowym (MFW) pierwszy pakiet działań w dziedzinie stabilizacji i reformy politycznej uzyskujący wspomaganie w postaci udogodnienia dla krajów dokonujących transformacji ustrojowej MFW; w czerwcu 1995 r. zarząd MFW zatwierdził porozumienia w sprawie promesy kredytowej, w celu wsparcia dalszych ambitnych reform w zakresie stabilizacji i dostosowań strukturalnych, na okres lipiec 1995 r. – czerwiec 1996 r.;
w lutym 1996 r. zarząd MFW zatwierdził trzyletni podwyższone strukturalne udogodnienie dostosowawcze (ESAF – enhanced structural adjustment facility), na warunkach uprzywilejowanych dla Armenii i Gruzji, zastępujący bieżących porozumień w sprawie promesy kredytowej;
władze armeńskie i gruzińskie zobowiązały się do pełnej i terminowej obsługi swoich nieuregulowanych zobowiązań finansowych wobec Wspólnoty;
władze te wystąpiły o przyznanie wyjątkowego wsparcia finansowego ze strony Wspólnoty;
Armenia i Gruzja są krajami o niskich dochodach oraz znajdują się w szczególnie krytycznej sytuacji gospodarczej i społecznej; kraje te kwalifikują się do otrzymania pożyczek z Banku Światowego i MFW, na wyjątkowo dogodnych warunkach;
preferencyjna wspólnotowa pomoc finansowa w postaci pożyczek długoterminowych i dotacji bezpośrednich stanowi właściwy środek mający pomóc państwom beneficjentom, znajdującym się w tym krytycznym położeniu;
pomoc ta, zarówno jeżeli chodzi o element pożyczki, jak i dotacji, jest w wysokim stopniu wyjątkowa, dlatego w żadnym razie nie stanowi precedensu na przyszłość;
włączenie elementu dotacji do omawianej pomocy nie narusza uprawnień władzy budżetowej;
omawiana pomoc powinna być zarządzana przez Komisję;
Traktat nie przewiduje dla przyjęcia niniejszej decyzji, innych kompetencji niż określone w jego art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota udostępnia Armenii i Gruzji wyjątkową pomoc finansową, w postaci pożyczek długoterminowych oraz dotacji bezpośrednich.
2.
Cała część pożyczkowa omawianej pomocy wynosi maksimum 170 milionów ECU, przy maksymalnym piętnastoletnim okresie spłaty i dziesięcioletnim okresie karencji.
Komisja jest uprawniona do pożyczenia na ten cel, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, niezbędnych środków, które w postaci pożyczek zostają postawione do dyspozycji krajów beneficjentów.
3.
Dotacja stanowiąca część omawianej pomocy składa się z kwoty 10 milionów ECU na 1997 r. i 17 milionów ECU rocznie w okresie 1998–2002.
Roczne dotacje zostają udostępnione jak tylko sytuacja pozwoli, to jest po uzyskaniu zmniejszenia stanu zadłużenia netto omawianych krajów beneficjentów wobec Wspólnoty, co najmniej o podobną kwotę.
4.
Pomoc finansową przewidzianą w ust. 2 i 3 wypłaca się krajom beneficjentom, tylko pod warunkiem że:
a) kraje te w pełni uregulowały wszystkie istniejące zobowiązania wobec Wspólnoty;
b) kraje te w sposób zadawalający realizują kompleksowy program dostosowań i reform w kontekście programu MFW.
5.
Wspólnotowa pomoc finansowa jest zarządzana przez Komisję, w ścisłej konsultacji z Komitetem Walutowym, z uwzględnieniem wszelkich istniejących i przyszłych uzgodnień dokonanych między MFW i krajami beneficjentami.
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszej decyzji, Komisja jest upoważniona do uzgodnienia z władzami krajów beneficjentów, szczegółowych kwot i zasad oraz warunków związanych z niniejszą pomocą.
2.
Komisja sprawdza, w konsultacji z Komitetem Walutowym, czy polityki krajów beneficjentów uwzględniają cele i warunki pomocy finansowej przyznanej na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1. W 1997 r. ogólna suma pożyczki zostaje udostępniona przez Komisję, łącznie z pierwszą ratą dotacji, z zastrzeżeniem zachowania warunków art. 1 ust. 4. Następnie reszta dotacji zostaje udostępniona przez Komisję w sukcesywnych ratach rocznych, z zastrzeżeniem zachowania warunków art. 1 ust. 4 lit. b).
2.
Środki przekazuje się do banków centralnych krajów beneficjentów.
Artykuł 4
1.
Operacje zaciągania i udzielania pożyczek określonych w art. 1, przeprowadza się przy zastosowaniu tej samej daty waluty.
Operacje te nie mogą angażować Wspólnoty w proces przekształcania terminów płatności, ani narażać ją na żadne ryzyko walutowe, ryzyko stopy procentowej czy jakiekolwiek inne ryzyko handlowe.
2.
Komisja zapewnia umieszczenie klauzuli dotyczącej wcześniejszej spłaty, w ogólnych warunkach dotyczących pożyczki.
3.
Na wniosek krajów beneficjentów i w przypadku gdy okoliczności pozwalają na poprawę warunków oprocentowania pożyczek, Komisja może refinansować całość lub część swoich pierwotnych pożyczek lub zrestrukturyzować odpowiednie warunki finansowe.
Operacje refinansowania lub restrukturyzacji są przeprowadzone zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1.
Operacje te nie powinny prowadzić do wydłużenia średniego terminu wymagalności danych pożyczek lub do zwiększenia sumy, przeliczonej według bieżącego kursu walutowego, kapitału niespłaconego w dniu refinansowania lub restrukturyzacji.
4.
Wszystkie koszty poniesione przez Wspólnotę przy podejmowaniu i przeprowadzaniu operacji w ramach niniejszej decyzji pokrywają kraje beneficjenci.
5.
Co najmniej raz w roku, Komitet Walutowy otrzymuje informacje na temat operacji określonych w ust. 2 i 3.
Artykuł 5
1.
Co najmniej raz w roku Komisja kieruje do Parlamentu Europejskiego i Rady sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej decyzji.
2.
Przed dniem 31 grudnia 2002 r., Rada zbada stosowanie niniejszej decyzji do tej daty, na podstawie szczegółowego sprawozdania Komisji.
Decyzja Rady
z dnia 17 listopada 1997 r.
w sprawie równoważności kontroli dotyczących zachowania odmian stosowanych w państwach trzecich
(97/788/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/457/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych [1], w szczególności jej art. 21 ust. 1 lit. b),
uwzględniając dyrektywę Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [2], w szczególności jej art. 32 ust. 1 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w decyzji 92/420/EWG [3] Rada stwierdziła, że kontrole urzędowe praktyk zachowania odmian przeprowadzane w niektórych państwach trzecich zapewniły te same gwarancje, co kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie; wymieniona decyzja straciła moc w dniu 30 czerwca 1997 r.;
okazuje się, że powyższe kontrole przeprowadzane w państwach trzecich określonych w decyzji 92/420/EWG, bez uszczerbku dla faktu, że była "Czeska i Słowacka Republika Federacyjna" została zastąpiona "Republikę Czeską" i "Republikę Słowacką", nadal dają te same gwarancje, co kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie;
w przypadku Republiki Korei, objętej powyższą decyzją, zażądano dodatkowych informacji; dodatkowych informacji zażądano również od Federalnej Republiki Jugosławii;
dlatego właściwe jest, w przypadku tych państw, przyznania krótszego okresu równoważności, aby dać czas na dostarczenie i ocenę tych informacji;
w przypadku niektórych państw badanie warunków, na których urzędowe kontrole praktyk zachowania odmian dodatkowych gatunków wykazało, że kontrole te zapewniają takie same gwarancje jak kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie;
równoważność przyznana tym państwom powinna zostać rozszerzona na te dodatkowe gatunki;
bezzasadne okazuje się utrzymywanie równoważności przyznanej Republice Bośni-Hercegowiny, ponieważ nie są tam zachowane żadne odmiany wchodzące w zakres zainteresowania Wspólnoty;
niniejsza decyzja w żaden sposób nie zapobiega odwołaniu ustaleń Wspólnoty w zakresie równoważności kontroli, ani odmowy przedłużenia okresu ważności, w przypadku gdy warunki, na których są one oparte, nie są lub przestają być spełniane; w tym celu należy również otrzymywać dalsze praktyczne informacje dotyczące materiału siewnego odmian, które są zachowywane w danym państwie trzecim podczas przeprowadzania wspólnotowych badań porównawczych;
niektóre przepisy techniczne i administracyjne w załączniku mogą podlegać częstym korektom; w celu uproszczenia procedury, na podstawie której dokonano obecnych zmian do Załącznika, należy uwzględnić do procedurę Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Urzędowe kontrole praktyk zachowania odmian przeprowadzane w państwach przez organy wymienione w załączniku dla gatunków objętych dyrektywami tamże wymienionymi i dotyczącymi wymienionych państw zapewniają takie same gwarancje, co kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
Dostosowania techniczne i administracyjne, których należy dokonać w załączniku, z wyjątkiem zmian dotyczących pierwszej kolumny tabeli, uchwalane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 dyrektywy 70/457/EWG i w art. 40 dyrektywy 70/458/EWG.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1999 r. w przypadku Republiki Korei i Federalnej Republiki Jugosławii, a od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 2002 r. w przypadku innych państw trzecich wymienionych w załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 listopada 1997 r.
ustanawiająca niektóre szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/496/EWG w odniesieniu do kontroli weterynaryjnych żywych zwierząt sprowadzanych z państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/794/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 4 ust. 5, art. 5 akapit drugi, art. 7 ust. 2 oraz art. 8 pkt B, a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 92/424/EWG [3] ustanawia niektóre szczegółowe zasady stosowania dyrektywy 91/496/EWG w odniesieniu do kontroli identyfikacyjnych zwierząt z państw trzecich;
decyzja Komisji 92/432/EWG [4] ustanawia niektóre warunki, na których można odstąpić od zasady wykonywania indywidualnych badań klinicznych zwierząt wprowadzanych na obszar Wspólnoty z państw trzecich;
decyzja Komisji 92/527/EWG [5] ustanawia wzór świadectwa, określonego w art. 7 ust. 1 dyrektywy 91/496/EWG;
właściwe jest ustanowienie wspólnych procedur w jednym akcie prawnym, łącznie z procedurami dokumentacyjnymi, identyfikacyjnymi i procedurami w zakresie bezpośrednich kontroli zwierząt w punktach kontroli granicznej Wspólnoty;
wskazane jest, aby kontrole obejmowały także kontrole w zakresie zgodności z dyrektywą Rady 91/628/EWG [6], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 95/29/WE [7], w odniesieniu do ochrony zwierząt podczas transportu;
w celu prowadzenia w sposób zadowalający kontroli weterynaryjnych, konieczny jest rozładunek wszystkich zwierząt w punktach kontroli granicznej;
procedura powinna obejmować badanie kliniczne każdego zwierzęcia bez uszczerbku dla określonych odstępstw; w celu sprawdzenia zgodności z wymogami świadectwa zdrowia, wskazane jest dokonanie w punkcie kontroli granicznej wyboru proporcjonalnej próbki zwierząt;
należy uchylić decyzje 92/424/EWG i 92/432/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kontrole dokumentacji, identyfikacyjne oraz kontrole bezpośrednie przewidziane w dyrektywie 91/496/EWG wykonuje się zgodnie z przepisami niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Kontrolę dokumentacji wykonuje się zgodnie z zasadami ustanowionymi w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Każde zwierzę w dostawie podlega kontroli identyfikacyjnej.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, kontrole identyfikacyjne można wykonywać na próbce 10 % ilości zwierząt z danej dostawy, a w sytuacji, gdy dostawa składa się z dużej ilości zwierząt, należy skontrolować przynajmniej 10 sztuk zwierząt z całej przesyłki.
Jeżeli wstępne kontrole nie okażą się zadowalające, ilość kontrolowanych zwierząt musi zostać zwiększona i może objąć całość danej partii zwierząt.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku zwierząt, dla których reguły wspólnotowe nie przewidują indywidualnego znakowania, kontrole identyfikacyjne muszą obejmować przynajmniej sprawdzenie oznakowania reprezentatywnej ilości opakowań i/lub kontenerów.
Jeżeli wstępne kontrole nie okażą się zadowalające, ilość sprawdzanych opakowań i/lub kontenerów musi zostać zwiększona i może objąć całość danej partii opakowań i/lub kontenerów.
Kontrola identyfikacyjna obejmuje wzrokowe sprawdzenie zwierząt umieszczonych w reprezentatywnej ilości opakowań i/lub kontenerów, celem sprawdzenia znajdujących się w nich gatunków.
Artykuł 4
1.
Urzędowy lekarz weterynarii dokonuje kontroli bezpośredniej żywych zwierząt parzystokopytnych oraz zwierząt z rodziny koniowatych, przewidzianej w art. 4 ust. 2 dyrektywy 91/496/EWG, zwracając szczególną uwagę, aby rozładunek wszystkich zwierząt w punkcie kontroli granicznej odbywał się w jego obecności.
2.
Zwierzęta są poddawane badaniu w zakresie ich przystosowania do transportu i do badania klinicznego, które może obejmować pobranie próbek.
Powyższe badania i pobranie próbek wykonuje się zgodnie z przepisami załącznika II.
3.
Próbki wysyła się do laboratorium zatwierdzonego przez właściwy organ, w celu sprawdzenia ich zgodności z wymogami świadectwa weterynaryjnego.
4.
W przypadku każdego zwierzęcia wybranego w ramach próbki, rejestracji podlegają następujące informacje:
- numer referencyjny świadectwa weterynaryjnego i numer seryjny nadany danej przesyłce przez punkt kontroli granicznej,
- numer identyfikacyjny zwierzęcia,
- wymagane badanie laboratoryjne,
- wyniki badania i działania podjęte w jego następstwie,
- pełny adres i miejsce przeznaczenia przesyłki.
5.
Badanie kliniczne określone w ust. 2 obejmuje wzrokowe badanie wszystkich zwierząt.
Zwierzęta przeznaczone do hodowli lub produkcji poddaje się badaniom klinicznym ustanowionym w załączniku II do niniejszej decyzji, przy czym z całej przesyłki wybiera się próbkę reprezentatywną wynoszącą 10 % ilości zwierząt, przy czym minimalna ilość wynosi 10 sztuk.
W przypadku gdy przesyłka obejmuje mniej niż 10 zwierząt, konieczne jest skontrolowanie każdego zwierzęcia z dostawy.
Zwierzęta przeznaczone do uboju podlegają także badaniom klinicznym ustanowionym w załączniku II do niniejszej decyzji, przy czym z przesyłki wybiera się próbkę reprezentatywną wynoszącą 5 % ilości zwierząt, przy czym minimalna ilość wynosi 5 sztuk.
W przypadku gdy przesyłka obejmuje mniej niż 5 sztuk zwierząt, konieczne jest skontrolowanie każdego zwierzęcia z dostawy.
Jeżeli wstępne kontrole okażą się niezadowalające, ilość kontrolowanych zwierząt musi zostać zwiększona i może objąć całość danej partii zwierząt.
6.
Państwa Członkowskie zatrzymują dostawę zwierząt w punkcie kontroli granicznej do czasu otrzymania wyników badań laboratoryjnych, tylko w przypadku zaistnienia podejrzeń.
7.
W przypadku pozytywnego wyniku pobrania próbek lub w innych uzasadnionych przypadkach, wyniki kontroli wraz z informacjami określonymi w ust. 4 przekazuje się co sześć miesięcy Komisji w sposób rutynowy lub niezwłocznie przekazuje się je faksem do wiadomości Państwa Członkowskiego i Komisji.
W przypadku pozytywnych wyników pobrania próbek, kopie świadectw weterynaryjnych muszą zostać możliwie jak najszybciej przesłane do Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia i do Komisji.
Artykuł 5
1.
Zwierzęta wymienione poniżej nie podlegają wymogowi przeprowadzania indywidualnych badań klinicznych:
- drób,
- ptaki,
- zwierzęta wodne, łącznie ze wszystkimi żywymi rybami,
- gryzonie,
- zajęczaki,
- pszczoły i inne owady,
- gady i płazy,
- inne bezkręgowce
- niektóre zwierzęta z ogrodów zoologicznych i cyrków, łącznie z parzystokopytnymi i zwierzętami z rodziny koniowatych, uważane za zbyt niebezpieczne,
- zwierzęta futerkowe.
2.
W przypadku zwierząt wymienionych w ust. 1, badania kliniczne obejmują obserwacje stanu zdrowia i zachowania całej grupy lub reprezentatywnej ilości zwierząt.
Jeżeli wstępne kontrole okażą się niezadowalające, badaniu należy poddać większą liczbę zwierząt.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku wspomnianych kontroli, konieczne jest przeprowadzenie bardziej rygorystycznego badania, łącznie z pobieraniem próbek, w miarę potrzeb.
3.
W przypadku żywych ryb, skorupiaków i mięczaków oraz zwierząt przeznaczonych dla ośrodków naukowo-badawczych, o poświadczonym określonym stanie zdrowia, umieszczonych w szczelnie zamkniętych pojemnikach w kontrolowanych warunkach środowiska, badanie kliniczne i pobranie próbek przeprowadza się wyłącznie w sytuacji podejrzenia występowania szczególnego ryzyka z uwagi na dane gatunki zwierząt lub ich pochodzenie, lub w przypadku występowania innych nieprawidłowości.
Artykuł 6
1.
W przypadku każdej przesyłki, urzędowy lekarz weterynarii punktu kontroli granicznej dostarcza zainteresowanej osobie poświadczoną kopię oryginału świadectwa (świadectw) weterynaryjnego(-ych) lub inny oryginalny dokument weterynaryjny towarzyszący przesyłce wraz ze świadectwem ustanowionym w decyzji 92/527/EWG.
Powyższe dokumenty muszą być opatrzone numerem seryjnym świadectwa, nadanym przesyłce w punkcie kontroli granicznej.
2.
Lekarz weterynarii zatrzymuje oryginał świadectwa (świadectw) weterynaryjnego(-ych) lub oryginał dokumentu(-ów) weterynaryjnego(-ych), towarzyszący przesyłce oraz kopię świadectwa ustanowionego w decyzji 92/527/EWG.
3.
W punkcie kontroli granicznej rejestruje się oraz zachowuje następujące informacje dotyczące każdej przesyłki:
- seryjny numer świadectwa, nadany przesyłce w punkcie kontroli granicznej,
- data przybycia przesyłki do punktu kontroli granicznej,
- wielkość przesyłki,
- gatunki zwierząt i ich kategorie przeznaczenia oraz wiek, w stosownych przypadkach,
- numer referencyjny świadectwa,
- państwo trzecie pochodzenia,
- Państwo Członkowskie przeznaczenia,
- decyzja dotycząca przesyłki,
- odniesienie do pobrania próbek, jeżeli miało ono miejsce.
4.
W przypadku rejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych, określonych w art. 2 lit. c) dyrektywy Rady 90/426/EWG [8], dokumentu identyfikacyjnego nie zatrzymuje się, jak również nie zatrzymuje się oryginału świadectwa w szczególnym przypadku odprawy czasowej przedmiotowych zwierząt z rodziny koniowatych.
5.
W przypadku zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do uboju, które mają przejść przez rynek lub ośrodek selekcyjny, w drodze do rzeźni zwierzętom musi towarzyszyć świadectwo ustanowione w decyzji 92/527/EWG oraz poświadczona kopia oryginału świadectwa zdrowia.
6.
Wszystkie świadectwa weterynaryjne lub inne dokumenty weterynaryjne odnoszące się do przesyłek, które zostały odrzucone w punkcie kontroli granicznej muszą być ostemplowane na każdej stronie wyrazem "ODRZUCONO", w kolorze czerwonym, zgodnie z załącznikiem III.
7.
Urzędowy lekarz weterynarii przechowuje, przez okres przynajmniej 3 lat, świadectwa lub inne dokumenty weterynaryjne towarzyszące przesyłce, kopię świadectwa ustanowionego w decyzji 92/527/EWG oraz zapisy określone w art. 4 niniejszej decyzji i w ust. 3 niniejszego artykułu.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zobowiązane są zmienić środki stosowane w handlu, celem dostosowania ich do niniejszej decyzji.
Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Artykuł 8
Decyzje 92/424/EWG i 92/432/EWG tracą moc.
Artykuł 9
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1998 r.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 listopada 1997 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/796/EWWiS, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: w oczekiwaniu na wejście w życie Umowy o partnerstwie i współpracy podpisanej dnia 9 lutego 1995 r. w Brukseli, konieczne jest zatwierdzenie Umowy przejściowej podpisanej dnia 28 listopada 1996 r. w Brukseli w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony a Republiką Kirgiską, z drugiej strony;
zawarcie Umowy przejściowej jest konieczne dla realizacji celów Wspólnoty określonych w art. 2 i 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, gdyż Traktat nie zawiera postanowień odnoszących się do wszystkich przypadków objętych niniejszą decyzją,
po konsultacji z Komitetem Doradczym i za zgodą Rady z dnia 22 lipca 1997 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, łącznie z Protokołem i deklaracjami.
Powyższe teksty załączone są do niniejszej Decyzji [1].
Artykuł 2
Przewodniczący Komisji dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 33 Umowy przejściowej, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 30 października 1997 r.
w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Federacją Rosyjską, z drugiej strony [1]
(97/800/EWWiS,WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 54 ust. 2, art. 57 ust. 2 zdanie ostatnie i art. 66, art. 73c ust. 2, art. 75, art. 84 ust. 2, art. 99, 100, 113 i 235, łącznie z art. 228 ust. 2 zdanie drugie i art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym EWWiS i zgodę Rady,
uwzględniając zgodę udzieloną przez Radę zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, podpisanego na Korfu dnia 24 czerwca 1994 r., przyczyni się do osiągnięcia celów Wspólnot Europejskich;
celem niniejszej Umowy jest wzmocnienie związków ustanowionych w szczególności przez Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej, podpisanej dnia 18 grudnia 1989 r. i zatwierdzonej decyzją 90/116/EWG [3];
niektóre zobowiązania, przewidziane w Umowie o partnerstwie i współpracy leżące poza zakresem wspólnotowej polityki handlowej, wpływają lub mogą wpływać na uzgodnienia przewidziane przez wspólnotowe akty przyjęte w obszarach prawa przedsiębiorczości, transportu i traktowanie przedsiębiorstw;
powyższa Umowa nakłada na Wspólnotę Europejską niektóre zobowiązania dotyczące przepływu kapitału i płatności między Wspólnotą i Rosją;
dodatkowo, w zakresie w jakim dana Umowa wpływa na dyrektywę Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich [4], i na dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [5], które są oparte na art. 100 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ten artykuł powinien być używany jako podstawa prawna;
niektóre postanowienia powyższej Umowy nakładają na Wspólnotę zobowiązania w dziedzinie świadczenia usług, które wykraczają poza ramy transgraniczne;
w odniesieniu do niektórych postanowień powyższej Umowy, które mają być wykonywane przez Wspólnotę, Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską nie udzielenia specjalnych uprawnień; konieczne jest zatem zastosowanie art. 235 Traktatu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Umowę o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, łącznie z protokołami i deklaracjami.
Powyższe teksty załączone są do niniejszej Decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko zajmowane przez Wspólnotę w Radzie Współpracy i Komitecie Współpracy ustala Rada, na wniosek Komisji, lub, gdzie to właściwe, ustala Komisja, w każdym przypadku zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
2.
Zgodnie z art. 91 Umowy o partnerstwie i współpracy, Przewodniczący Rady przewodniczy Radzie Współpracy i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Komitetowi ds. Współpracy zgodnie z jej regulaminem i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
3.
Decyzję o opublikowaniu zaleceń Rady Współpracy oraz Komitetu ds. Współpracy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich podejmuje każdorazowo Rada i Komisja.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 112 niniejszej Umowy, w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Przewodniczący Komisji dokona takiej notyfikacji, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 26 listopada 1997 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa pochodzących z Chin oraz zmieniająca decyzję 97/368/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/805/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje: po przywozie produktów rybołówstwa pochodzących z kilku zakładów przetwórczych w Chinach wykryto obecność Vibrio parahaemolyticus;
obecność Vibrio parahaemolyticus w żywności jest wynikiem złych praktyk w dziedzinie higieny przed i/lub po przetwarzaniu żywności oraz stanowi potencjalne ryzyko dla zdrowia ludzkiego;
z tego względu przywóz produktów z danych zakładów w Chinach nie może być dozwolony;
kontrole Wspólnoty w Chinach oraz wyniki kontroli we wspólnotowych granicznych punktach kontroli wykazały, że występuje potencjalne zagrożenie zdrowia w odniesieniu do produkcji i przetwarzania produktów rybołówstwa;
decyzja Komisji 97/368/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 97/620/WE [4], dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa pochodzących z Chin, wprowadza zakaz przywozu świeżych produktów pochodzących z Chin, a mrożone i przetworzone produkty rybołówstwa pochodzące z Chin muszą być systematycznie poddawane badaniom mikrobiologicznym;
decyzja 97/368/WE powinna zostać poddana przeglądowi przed dniem 28 lutego 1998 r. oraz na podstawie obecnych badań konieczne jest rozszerzenie środków przewidzianych w tej decyzji do dnia 30 czerwca 1998 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do świeżych, mrożonych lub przetworzonych produktów rybołówstwa pochodzących z Chin.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zakazują przywozu produktów rybołówstwa we wszystkich formach, pochodzących z następujących zakładów w Chinach: kombinat chłodniczy Pingyang – nr 60 Jainagkou Road Aojiang Pingyanag, Zhejiang (kod zakładu nr 3300/02097) i Wenzhou Hongdali aquatic products processing Co.
Ltda Yanting, Chłodnia Składowa Yanting, Cangnan – Zheijiang (kod zakładu nr 3300/02083).
Artykuł 3
W art. 6 decyzji 97/368/WE datę "28 lutego 1998 r." zastępuje się datą "30 czerwca 1998 r.".
Artykuł 4
Państwa Członkowskie dokonają zmiany środków, jakie stosują w odniesieniu do przywozu z Chin, w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o nich Komisję.
Artykuł 5
Wszystkie wydatki poniesione w związku ze stosowaniem niniejszej decyzji obciążają nadawcę, odbiorcę lub ich przedstawiciela.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 listopada 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do wykładzin podłogowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/808/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy, z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura, określona art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów określonych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów określonych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 10 listopada 1997 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Laotańską Republiką Ludowo - Demokratyczną
(97/810/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 130u Traktatu, polityka wspólnotowa w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju powinna wspierać stały rozwój gospodarczy i społeczny krajów rozwijających się, ich harmonijne i stopniowe włączanie do gospodarki światowej oraz zmniejszenie ubóstwa w tych krajach;
Wspólnota powinna zatwierdzić, dla osiągnięcia swoich celów w dziedzinie stosunków zewnętrznych, Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Laotańską Republiką Ludowo - Demokratyczną,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst tej Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 21 Umowy [3].
Artykuł 3
Komisja, wspomagana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 14 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 listopada 1997 r.
w sprawie wykonania wspólnego stanowiska 95/544/WPZiB w sprawie Nigerii
(97/820/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
dnia 4 grudnia 1995 r. Rada określiła na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej wspólne stanowisko 95/544/WPZiB w sprawie Nigerii [1];
wspólne stanowisko 95/544/WPZiB przedłużono do dnia 1 listopada 1998 r. decyzją Rady 97/821/WPZiB [2];
pewne wytyczne powinny być zapewnione dla wykonania powyższego wspólnego stanowiska,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie Unii mogą udzielić wiz obywatelom Nigerii biorącym udział w międzynarodowej konferencji na ich terytorium, a w szczególności w spotkaniach w ramach czwartej Konwencji AKP-UE, podpisanej w Lomé dnia 15 grudnia 1989 r.
2.
Państwa Członkowskie życzące sobie honorowania swoich międzynarodowych przedsięwzięć mogą dopuścić wyjątki od ust. 1 wspólnego stanowiska 95/544/WPZiB:
- stosownie do postanowień umowy o siedzibie głównej,
- w celu kontynuowania przedsięwzięć będących w toku przed przyjęciem wspólnego stanowiska w 1995 r., w szczególności imprez sportowych organizowanych przez międzynarodowe federacje sportowe, a mianowicie Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej w 1998 r. i meczów już zorganizowanych w ramach jego przygotowań, a także Mistrzostwa Świata w Koszykówce w 1998 r.
Państwa Członkowskie informują federacje sportowe o przepisach niniejszej decyzji.
3.
Możliwe jest dopuszczenie wyjątków od ust. 1 wspólnego stanowiska 95/544/WPZiB z nagłych powodów humanitarnych.
Artykuł 2
Wiz udziela się tylko w trybie indywidualnym, po wcześniejszym notyfikowaniu wszystkim Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 listopada 1997 r.
w sprawie współpracy na rzecz ochrony i trwałego użytkowania Dunaju
(97/825/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130 ust. 1, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja uczestniczyła, w imieniu Wspólnoty, w negocjacjach w grupie roboczej ad hoc w przygotowaniu Konwencji o współpracy w dziedzinie ochrony i odpowiedniego wykorzystania Dunaju;
Konwencja została podpisana w imieniu Wspólnoty w Sofii (Bułgaria) dnia 29 czerwca 1994 r.;
celem Konwencji jest ustanowienie struktury dla dwustronnej lub wielostronnej współpracy w celu ochrony środowiska wodnego, przeciwdziałania i kontroli zanieczyszczeń w Dunaju oraz zapewnienie odpowiedniego użytkowania zasobów wodnych w krajach przez które Dunaj przepływa;
Wspólnota wprowadziła środki w zakresie objętym Konwencją; Wspólnota jest odpowiedzialna za tworzenie międzynarodowych zobowiązań w tej dziedzinie;
zgodnie z art. 130r Traktatu, polityka Wspólnoty w sprawach środowiska ma pomagać w osiągnięciu celów ochrony i poprawy jakości środowiska, ochrony zdrowia ludzkiego, rozsądnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych, z uwzględnieniem trwałego rozwoju, oraz wspierania na poziomie międzynarodowym środków dla rozwiązywania regionalnych i globalnych problemów ochrony środowiska;
celem całości wspólnotowej polityki ochrony środowiska jest wysoki poziom ochrony; opiera się on na zasadach ostrożności oraz działań zapobiegawczych, na zasadzie usuwania, przede wszystkim u źródła, szkód w środowisku oraz na zasadzie zanieczyszczający płaci;
Wspólnota oraz Państwa Członkowskie w ramach odpowiednich kompetencji współpracują z odpowiednimi państwami trzecimi oraz organizacjami międzynarodowymi;
zawarcie Konwencji przez Wspólnotę pomoże osiągnąć cele ustalone w art. 130r Traktatu; Konwencja powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Wspólnoty, Konwencję o współpracy na rzecz ochrony i trwałego uzytkowania Dunaju.
Tekst Konwencji załączony jest do niniejszej decyzji
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia aktu zatwierdzenia Rządowi Rumuńskiemu, zgodnie z art. 26 Konwencji.
Decyzja Komisji
z dnia 11 grudnia 1997 r.
uchylająca decyzję Komisji 97/613/WE i nakładająca specjalne warunki na przywóz pistacji i niektórych produktów uzyskanych z pistacji pochodzących lub wysłanych z Iranu (Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/830/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejska,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 10 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 97/613/WE z dnia 8 września 1997 r. w sprawie przejściowego zawieszenia przywozu pistacji i określonych produktów uzyskanych z pistacji pochodzących lub wysłanych z Iranu [2] ma zastosowanie do dnia 15 grudnia 1997 r. i powinna być uchylona;
pistacje pochodzące lub wysłane z Iranu były w wielu przypadkach skażone nadmiernym poziomem Aflatoxinu B1;
Komitet Naukowy ds. Żywności zwrócił uwagę na to, że Aflatoxin B1, nawet w ekstremalnie niskich dawkach powoduje raka wątroby, a w dodatku jest genotoksyczny;
stanowi to poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego we Wspólnocie, a przyjęcie środków ochronnych jest bezwzględnie konieczne na poziomie wspólnotowym;
podjęto badanie warunków higieny w Iranie, które ujawniło konieczność poprawy warunków higienicznych oraz prześledzenia pochodzenia pistacji; zespół prowadzący te badania nie był w stanie skontrolować wszystkich etapów przygotowania pistacji do wywozu; władze Iranu zobowiązały się, w szczególności, do poprawy warunków produkcji, przygotowania, sortowania, przetwarzania, pakowania i praktyk zakresie transportu; właściwym jest poddanie pistacji lub produktów uzyskanych z pistacji pochodzących lub wysłanych z Iranu warunkom specjalnym w celu uzyskania wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego;
pistacje i produkty uzyskane z pistacji pochodzących lub wysłanych z Iranu, mogą być przywożone, pod warunkiem że zostaną zastosowane te warunki specjalne;
konieczne jest, aby pistacje i produkty uzyskane z pistacji były produkowane, sortowane, przygotowane, przetworzone, pakowane i transportowane zgodnie z właściwymi zasadami higieny; niezbędne jest ustalenie poziomu Aflatoxinu B1 i ogólnego poziomu Aflatoxinu w próbkach pobranych z przesyłki niezwłocznie przed opuszczeniem Iranu;
konieczne jest, aby władze irańskie dostarczały do każdej przesyłki pistacji pochodzących lub wysyłanych z Iranu dokumentację dotyczącą warunków produkcji, sortowania, przygotowania, przetwarzania, pakowania i transportu oraz wyników analizy laboratoryjnej przesyłki odnośnie do poziomów Aflatoxinu B1 i ogólnego poziomu Aflatoxinu;
konieczne jest poddanie analizie dużych ilości pistacji pochodzących lub wysyłanych ze wszystkich państw trzecich w celu ustalenia poziomu skażenia pistacji Aflatoxinem B1 i ogólnego poziomu Aflatoxinu; w tym celu powinny być przeprowadzone skoordynowane programy urzędowej kontroli produktów żywnościowych;
Państwa Członkowskie konsultowały się w dniu 29 października 1997 r. i dnia 10 listopada 1997 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja uchyla decyzję 97/613/WE z dnia 8 września 1997 r. w sprawie przejściowego zawieszenie przywozu pistacji i produktów uzyskanych z pistacji pochodzących lub wysyłanych z Iranu.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie mogą przywozić:
- pistacje zgodnie z kodem CN 08025000,
- prażone orzeszki pistacjowe zgodnie z kodem CN 20081913 i 20081993;
pochodzące lub wysyłane z Iranu, tylko wówczas gdy przesyłkom towarzyszą wyniki oficjalnej próby i analizy oraz świadectwo zdrowia jak w załączniku 1, wypełnione, podpisane i zweryfikowane przez irańskie Ministerstwo Zdrowia.
2.
Pistacje oraz produkty uzyskane z pistacji pochodzące lub wysłane z Iranu, mogą być przywożone na terytorium Wspólnoty tylko przez jeden z punktów wprowadzenia wymieniony w załącznik II.
3.
Każda wysyłka jest identyfikowana przez kod odpowiadający kodowi wyników pobranych próbek z urzędowej próby i analizy oraz świadectwo zdrowia określone w ust. 1.
4.
Właściwe organy w każdym Państwie Członkowskim zapewniają, że przywożone pistacje pochodzące lub wysyłane z Iranu są przedmiotem kontroli dokumentów w celu zapewnienia, iż spełnione są wymogi świadectwa zdrowia i wyniki pobranych próbek określone w ust. 1.
5.
Właściwe organy zapewniają, że przesyłka przed wprowadzeniem do obrotu przez punkt wprowadzenia we Wspólnocie jest przedmiotem systematycznego pobierania próbek i analizy odnośnie do Aflatoxinu B1 i ogólnego poziomu Aflatoxinu.
Komisja jest informowana przez właściwe organy o wynikach tych analiz.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest przedmiotem oceny przed dniem 31 października 1998 r. w celu ustalenia czy warunki specjalne określone w art. 2 zapewniają dostateczny poziom ochrony zdrowia publicznego na obszarze Wspólnoty.
Przegląd ocenia również, czy istnieje dalsza potrzeba stosowania warunków specjalnych.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do wykonania tej decyzji i powiadomią Komisję o tych środkach.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 listopada 1997 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii
(97/831/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 235, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, podpisana w drodze wymiany listów w dniu 29 kwietnia 1997 r., powinna zostać zatwierdzona;
Traktat nie przewiduje w odniesieniu do działań podejmowanych przez Wspólnotę w niektórych dziedzinach, których dotyczy Umowa innych uprawnień, poza ustanowionymi w jego art. 235,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz deklaracje do niej przyjęte przez Umawiające się Strony.
Tekst Umowy, wykaz deklaracji oraz deklaracje załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty, dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 49 akapit drugi Umowy.
Artykuł 3
Prezydencja Rady, w przypadku gdy Rada podejmie taką decyzję, a w innym przypadku Komisja, przy udziale przedstawicieli członków Rady, reprezentują Wspólnotę w Radzie Współpracy powołanej na mocy art. 33 Umowy. Rada stanowi zwykłą większością głosów swoich członków.
Decyzja Rady
z dnia 27 listopada 1997 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w dziedzinie transportu
(97/832/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75, łącznie z art. 228 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w dziedzinie transportu przewiduje odpowiednie sposoby trwałego usunięcia różnych poważnych przeszkód dla tranzytu wspólnotowego przez obszar byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii;
Umowa przyczynia się do właściwego funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, ponieważ gwarantuje swobodny tranzyt przez byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii dla transportu wewnętrznego między Grecją a innymi Państwami Członkowskimi oraz tym samym umożliwia prowadzenie handlu międzynarodowego przy najniższych możliwych kosztach dla społeczeństwa oraz zredukowanie do minimum przeszkód administracyjnych i technicznych, które w sposób negatywny na powyższy handel wpływają;
konieczne jest zapewnienie skoordynowanego rozwoju transportu między obszarami oraz przez obszary umawiających się stron Umowy, w szczególności poprzez ustanowienie priorytetów rozwoju odpowiedniej infrastruktury w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, przy wsparciu finansowym ze strony Wspólnoty oraz poprzez wspieranie przewozów kolejowych i transportu kombinowanego, w celu ochrony środowiska naturalnego;
Umowa zawiera postanowienia mające na celu uproszczenie formalności celnych;
konieczne jest zatwierdzenie Umowy w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się niniejszym w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w dziedzinie transportu.
Tekst Umowy załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji, o której mowa w art. 26 Umowy.
Artykuł 3
Komisja, przy współudziale przedstawicieli członków Rady, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Transportu, utworzonym na mocy art. 22 Umowy.
Stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu ds. Transportu podlega zatwierdzeniu przez Radę kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
Rada podejmuje decyzję zwykłą większością głosów w przypadku gdy decyzja zaproponowana przez Wspólny Komitet ds. Transportu zawiera odesłanie do regulaminu Komitetu.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 11 grudnia 1997 r.
ustanawiająca procedurę przyjmowania stanowiska Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu ds. Unii Celnej, utworzonego na mocy decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja w sprawie wprowadzania w życie ostatniego etapu Unii Celnej
(97/833/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja nr 1/95 [3] Rady Stowarzyszenia WE-Turcja ustanowiła Wspólny Komitet ds. Unii Celnej; powyższy Komitet jest umocowany do formułowania zaleceń dla Rady Stowarzyszenia oraz posiada uprawnienia decyzyjne w przypadkach przewidzianych w wymienionej decyzji;
do celów postępowania Wspólnego Komitetu niezbędne jest ustanowienie zasad przyjmowania wspólnego stanowiska, na podstawie którego Wspólnota, reprezentowana we Wspólnym Komitecie przez Komisję, może zaciągać zobowiązania wobec Turcji;
zadaniem Wspólnego Komitetu jest zapewnienie sprawnego funkcjonowania Unii Celnej oraz wolności handlu między stronami; wspólne stanowiska, które mają być przyjmowane przez Wspólnotę, odpowiednio wchodzą w zakres art. 113 Traktatu, a procedura przewidziana w tym artykule powinna być stosowana jako zasada;
niezbędne jest jednakże zapewnienie, aby wspólne stanowiska odnoszące się do stosowania prawodawstwa wspólnotowego oraz wszelkich związanych z tym dostosowań technicznych lub do dokonywania oceny zachowań antykonkurencyjnych zostały przyjęte przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem art. 2 stanowisko, jakie zajmie Wspólnota w ramach Wspólnego Komitetu ds. Unii Celnej, jest przyjmowane przez Radę kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji.
Artykuł 2
Stanowisko, jakie zajmie Wspólnota w ramach Wspólnego Komitetu ds. Unii Celnej, zostaje przyjęte przez Komisję, w przypadku gdy takie stanowisko odnosi się do prostej transpozycji do Unii Celnej aktów prawa wspólnotowego, jeśli to niezbędne — poprzez dostosowania techniczne, lub do oceny zachowania antykonkurencyjnego.
Roczne sprawozdanie Komisji w sprawie wprowadzania w życie Unii Celnej informuje również Parlament Europejski o decyzjach podjętych przez Wspólny Komitet.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 listopada 1997 r.
w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.")
(97/836/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a i 113, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze, art. 228 ust. 3 akapit drugi oraz art. 228 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W swojej decyzji z dnia 23 października 1990 r. Rada upoważniła Komisję do wzięcia udziału w negocjacjach dotyczących zmiany Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków zatwierdzania i wzaj emnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów silnikowych, przyjętego dnia 20 marca 1958 r. w Genewie.
(2) Porozumienie z 1958 r. zostało zmienione.
(3) W wyniku wyżej wspomnianych negocjacji Wspólnota jako regionalna organizacja integracji ekonomicznej, której Państwa Członkowskie przekazały uprawnienia w zakresie objętym Porozumieniem, ma prawo stać się Umawiającą się Stroną Zrewidowanego Porozumienia.
(4) Przystąpienie do Zrewidowanego Porozumienia stanowi cel wspólnej polityki handlowej zgodnie z art. 113 Traktatu, mającej na celu usuwanie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi między Umawiającymi się Stronami; zaangażowanie Wspólnoty zwiększy znaczenie prowadzonej zgodnie z tym porozumieniem działalności harmonizacyjnej i ułatwi dostęp do rynków państw trzecich; w wyniku tego zaangażowania musi zapewnić spójność między aktami prawnymi, określanymi jako "regulaminy", przyjętymi w ramach Zrewidowanego Porozumienia, a odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym.
(5) Homologacja pojazdów silnikowych oraz harmonizacja techniczna są prowadzone na podstawie dyrektyw dotyczących instalacji pojazdów, części składowych oraz poszczególnych elementów technicznych na podstawie art. 100a Traktatu dotyczącego ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego; od dnia 1 stycznia 1996 r. harmonizacja w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 jest całkowita i obowiązkowa w rozumieniu dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3] oraz odrębnych dyrektyw dotyczących tej kategorii pojazdów.
(6) Przystąpienie Wspólnoty do Zrewidowanego Porozumienia wymaga zmian aktów prawnych przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189b Traktatu; z tego względu wymagana jest też zgoda Parlamentu Europejskiego.
(7) Akty prawne określane jako "regulaminy", przyjęte przez właściwe organy na podstawie Zrewidowanego Porozumienia, będą wiązać Wspólnotę po upływie sześciu miesięcy od ich notyfikacji, jeśli Wspólnota nie oznajmi swego sprzeciwu; należy więc zastrzec, że jeśli te akty prawne nie stanowią zwykłego dostosowania do postępu technicznego, to dotyczący takich aktów prawnych głos Wspólnoty powinien być poprzedzony decyzją przyjętą zgodnie z taką samą procedurą, jak zastosowana przy przystępowaniu do Zrewidowanego Porozumienia.
(8) Zakładając jednak, że przyjęcie przepisów tego typu stanowi jedynie dostosowanie do postępu technicznego, głos Wspólnoty będzie oddawany zgodnie z procedurą używaną przy technicznych dostosowaniach dyrektyw w sprawie homologacji pojazdów.
(9) Właściwe jest ustanowienie uzgodnień praktycznych w odniesieniu do zaangażowania Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w Zrewidowanym Porozumieniu.
(10) Zrewidowane Porozumienie przewiduje uproszczoną procedurę jego zmian; należy wprowadzić formę podejmowania decyzji na poziomie wspólnotowym uwzględniającą wymagania tej procedury.
(11) Zgodnie z wymaganiami Zrewidowanego Porozumienia każda nowa Umawiająca się Strona Porozumienia ma podczas składania dokumentów dotyczących przystąpienia prawo zadeklarowania, że nie chce być związana określonymi regulaminami EKG ONZ, podając ich szczegóły; Wspólnota pragnie wykorzystać to postanowienie w celu niezwłocznego przystąpienia do regulaminów uważanych za podstawowe dla sprawnego funkcjonowania systemu homologacji pojazdów, w rozumieniu określonych wcześniej dyrektyw 70/156/EWG, 74/150/EWG [4] i 92/61/WE [5] a także, mając na uwadze ich znaczenie dla homologacji pojazdów na poziomie Wspólnoty oraz na poziomie międzynarodowym, zbadać w poszczególnych przypadkach zakres kolejnych przystąpień do pozostałych regulaminów.
(12) Zgodnie z art. 1 ust. 6 Zrewidowanego Porozumienia przystąpienie to nie narusza prawa zaprzestania stosowania regulaminów EKG ONZ określonych w zatwierdzonym przez Wspólnotę wykazie; takie zaprzestanie stosowania będzie dotyczyć w szczególności przypadków, kiedy Wspólnota przyjmuje bardziej rygorystyczne wartości dopuszczalne dla emisji zanieczyszczeń i hałasu, a odnośne regulaminy EKG ONZ nie zostały odpowiednio zmienione.
(13) W przypadku gdy Wspólnota nie przystępuje do wszystkich regulaminów EKG ONZ, a tylko ich określonego wykazu uważanego za zasadniczy dla funkcjonowania procedury homologacji pojazdów, te Państwa Członkowskie które przystąpiły do regulaminów, które nie zostały przejęte przez Wspólnotę, powinny móc nadal stosować i rozwijać te regulaminy.
(14) Zgodnie z art. 234 Traktatu Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że nie ma obecnie sprzeczności między podpisanymi uprzednio regulaminami EKG ONZ, do których Wspólnota nie przystępuje, a odpowiednim aktualnym prawodawstwem wspólnotowym.
(15) Podpisanie regulaminu EKG ONZ przez Państwa Członkowskie nie powinno być sprzeczne z przepisami dyrektyw 70/156/EWG, 74/150/EWG oraz 92/61/EWG i powinno uwzględniać procedury dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [6].
(16) Zgodnie z regułami wspólnotowymi, wprowadzanie w życie zobowiązań wynikających z art. 2, 4 i 5 Zrewidowanego Porozumienia jest sprawą Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota przystępuje do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które można zamontować lub zastosować w pojazdach kołowych oraz warunków wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, zwanego dalej "Zrewidowanym Porozumieniem".
Tekst Zrewidowanego Porozumienia stanowi załącznik I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady ma prawo wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia dokumentu przystąpienia zgodnie z wymaganiami art. 6 ust. 3 Zrewidowanego Porozumienia oraz powiadomienia zawartego w załączniku IV do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Na podstawie art. 1 ust. 5 Zrewidowanego Porozumienia Wspólnota oświadcza, że jej przystąpienie będzie się ograniczać do wprowadzenia w życie regulaminów EKG ONZ wymienionych w załączniku II do niniejszej decyzji.
2. Na podstawie art. 1 ust. 6 Zrewidowanego Porozumienia Wspólnota może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 ust. 2 tiret drugie niniejszej decyzji, podjąć decyzję o zaprzestaniu stosowania uprzednio zaakceptowanego regulaminu EKG ONZ.
3. Na podstawie art. 1 ust. 7 Zrewidowanego Porozumienia Wspólnota może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 ust. 2 tiret drugie niniejszej decyzji, podjąć decyzję o stosowaniu jednego, kilku lub wszystkich regulaminów EKG ONZ, do których nie przystąpiła w chwili przystąpienia do Zrewidowanego Porozumienia.
Artykuł 4
1.
Uzgodnienia praktyczne odnoszące się do uczestnictwa Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w pracach EKG ONZ określa załącznik III.
Wkład Wspólnoty z uwzględnieniem priorytetów programu prac EKG ONZ zostanie ustalony zgodnie z procedurą wymienioną w pkt 1 załącznika III.
2.
Wspólnota głosuje za przyjęciem każdego projektu regulaminu EKG ONZ lub projektu zmian regulaminu
- w przypadku gdy istniejący regulamin, do którego przystąpiła, jest dostosowywany do postępu technicznego, gdy projekt został zatwierdzony zgodnie z procedurą określoną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG,
- we wszystkich innych przypadkach, gdy po otrzymaniu propozycji Komisji i uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego Rada zatwierdziła projekt kwalifikowaną większością.
3.
Gdy regulamin EKG ONZ lub zmiana regulaminu EKG ONZ zostaje przyjęta, choć Wspólnota za tą zmianą nie głosowała, Wspólnota wyraża sprzeciw zgodnie z art. 1 ust. 2 akapit drugi Zrewidowanego Porozumienia.
4.
Zakładając, że Wspólnota głosuje za regulaminem lub zmianą regulaminu EKG ONZ, decyzja ta określa również, czy regulamin ten staje się częścią systemu homologacji WE kompletnych pojazdów i czy zastępuje istniejące we Wspólnocie prawo.
5.
Wiążące Wspólnotę regulaminy EKG ONZ oraz zmiany regulaminów EKG ONZ zostają przed wejściem w życie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w językach urzędowych Wspólnot.
Artykuł 5
1.
Proponowane zmiany Zrewidowanego Porozumienia przedkładane Umawiającym się Stronom w imieniu Wspólnoty są przyjmowane przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością na wniosek Komisji i po uzyskaniu opinii Parlamentu Europejskiego.
2.
Decyzja o wniesieniu sprzeciwu wobec zmian Zrewidowanego Porozumienia proponowanych przez pozostałe Umawiające się Strony Porozumienia jest podejmowana zgodnie z procedurą zastosowaną przy przystępowaniu do tego porozumienia.
W przypadku gdyby procedura ta nie zakończyła się na tydzień przed upłynięciem nieprzekraczalnego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 2 Zrewidowanego Porozumienia, Komisja zgłosi sprzeciw wobec tej zmiany w imieniu Wspólnoty przed upływem tego nieprzekraczalnego terminu.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie, które przystąpią lub przystąpiły do regulaminu EKG ONZ, którym Wspólnota nie jest związana, mogą nadal stosować i rozwijać te regulaminy, przyjmując zmiany odzwierciedlające postęp techniczny, zapewniając jednocześnie że:
- przystąpienie do tych regulaminów nie jest sprzeczne z przepisami dyrektyw 70/156/EWG, 74/150/EWG i 92/61/EWG, oraz
- przestrzegane są procedury dyrektywy 83/189/EWG.
Decyzja Komisji
z dnia 9 grudnia 1997 r.
zmieniająca decyzję 83/247/EWG ustanawiająca Komitet ds. polityki Wspólnoty w zakresie leśnictwa i przemysłu związanego z leśnictwem
(97/837/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle rozwoju gospodarczego w zakresie leśnictwa i przemysłu związanego z leśnictwem we Wspólnocie oraz z uwagi na potrzebę zapewnienia reprezentacji różnych branż tego przemysłu w Komitecie, właściwa jest zmiana decyzji Komisji 83/247/EWG [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 83/247/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Komitet doradczy ds. polityki Wspólnoty w zakresie leśnictwa i przemysłu związanego z leśnictwem, zwany dalej "Komitetem";, zostaje powołany pod nadzorem Komisji.
W skład Komitetu wchodzą przedstawiciele europejskich organizacji przemysłu związanego z leśnictwem.
Artykuł 2
Komitet, na żądanie Komisji lub z własnej inicjatywy doradza Komisji w zakresie przemysłowych aspektów polityki Wspólnoty mających wpływ na leśnictwo i przemysł związany z leśnictwem oraz na rynek i inne względy gospodarcze we Wspólnocie, mające wpływ na produkty leśne i popyt na nie.
Artykuł 3
W skład Komitetu wchodzi 23 członków:
- pięciu członków reprezentujących sektor leśnictwa,
- sześciu członków reprezentujących przemysł przetwórstwa drzewnego,
- sześciu członków reprezentujących przemysł wytwórczy celulozy, papieru i tektury i oraz przemysł przetwórczy w tym zakresie,
- sześciu członków reprezentujących przemysł poligraficzny i wydawniczy.";
2) artykuł 5 i 6 otrzymują następujące brzmienie:
"Artykuł 5
Kadencja członków Komitetu wynosi dwa lata i jest przedłużana po zatwierdzeniu przez Komisję.
Po upływie dwuletniego okresu, członkowie Komitetu urzędują nadal, aż do czasu ich zastąpienia lub przedłużenia kadencji.
Kadencja członka Komitetu wygasa przed upływem dwuletniego okresu w przypadku jego rezygnacji lub śmierci.
Na pozostały okres kadencji zostanie on zastąpiony zgodnie z przepisami art. 4.
Członkowie nie będą wynagradzani za swoje świadczenia.
Artykuł 6
3) artykuł 10 otrzymuje brzmienie: "Artykuł 10
Decyzja Rady
z dnia 28 listopada 1997 r.
dotycząca wniosku w imieniu Wspólnoty Europejskiej, zgodnie jej kompetencjami, dotyczącego wyników negocjacji w ramach WTO w sprawie podstawowych usług telekomunikacyjnych
(97/838/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57, 66, 90, 99, 100, 100a i 113, wraz z art. 228 ust. 2 i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu i związane z nim umowy, ministerialne decyzje i deklaracje, między innymi decyzja ministerialna w sprawie negocjacji w sprawie telekomunikacji podstawowej, jak również Załącznik w sprawie negocjacji w sprawie telekomunikacji podstawowej zostały zatwierdzone decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. [3];
ogólne zobowiązania w zakresie podstawowych usług telekomunikacyjnych negocjowane przez Komisję w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich stanowią zadowalający i zrównoważony wynik;
dnia 30 kwietnia 1996 r. Rada upoważniła Komisję do zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich decyzji Grupy Negocjacyjnej do spraw Telekomunikacji Podstawowej i Rady WTO do spraw Handlu Usługami przyjmującej Czwarty protokół do Układu ogólnego w sprawie handlu usługami i decyzji Rady do spraw Handlu Usługami w sprawie zobowiązań w zakresie telekomunikacji podstawowej;
dnia 14 lutego 1997 r. Rada upoważniła Komisję do przedłożenia WTO w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich ostatecznego wykazu zobowiązań;
właściwość Wspólnoty do zawierania umów międzynarodowych nie pochodzi wyłącznie z jawnego nadania przez Traktat, ale można też wyprowadzić ją z innych postanowień Traktatu i z aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty zgodnie z tymi postanowieniami;
w przypadku gdy w celu osiągnięcia celów Traktatu przyjęto wspólnotowe przepisy, Państwom Członkowskim nie wolno przyjmować zobowiązań naruszających te przepisy lub zmieniających ich zakres;
niektóre zobowiązania w dziedzinie podstawowych usług telekomunikacyjnych znajdują się we właściwości Wspólnoty na mocy art. 113 Traktatu; ponadto inne zobowiązania w dziedzinie podstawowych usług telekomunikacyjnych wpływają na wspólnotowe przepisy przyjęte na podstawie art. 57, 66, 90, 99, 100 i 100a i dlatego mogą być wprowadzone tylko przez Wspólnotę;
zastosowanie art. 100 Traktatu jako podstawy prawnej dla niniejszej decyzji uzasadnione jest także tym, że wcześniej określone zobowiązania w dziedzinie podstawowych usług telekomunikacyjnych prawdopodobnie wpływają na dyrektywę Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania dotyczącego fuzji, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, które dotyczą spółek w różnych Państwach Członkowskich [4], i na dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych w różnych Państwach Członkowskich [5], które oparte są na art. 100 Traktatu;
z uwagi na swój charakter Porozumienie ustanawiające Światową Organizacją Handlu i protokoły do Układu ogólnego w sprawie handlu usługami nie kwalifikują się do bezpośredniego odwoływania się w sądach Wspólnoty lub Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
1.
Czwarty protokół do Układu ogólnego w sprawie handlu usługami dotyczący podstawowych usług telekomunikacyjnych jest niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do tej części, która leży we właściwości Wspólnoty.
2.
Do niniejszej decyzji załącza się tekst Czwartego protokołu, a także następujące akty:
- listę szczególnych zobowiązań Wspólnoty i Państw Członkowskich, stanowiącą część całościowego pakietu zobowiązań uzyskanych w ramach WTO dnia 15 lutego 1997 r.,
- decyzję Rady do spraw Handlu Usługami w sprawie zobowiązań w zakresie podstawowych usług telekomunikacyjnych, i
- raport z dnia 15 lutego 1997 r. opracowany przez Grupę do spraw Telekomunikacji Podstawowej dla Rady do spraw Handlu Usługami.
3.
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do mianowania osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Czwartego protokołu do Układu ogólnego w sprawie handlu usługami w celu przyjęcia przez Wspólnotę zobowiązania w odniesieniu do tej części Protokołu, która jest zgodna z jej kompetencjami..
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 1997 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia CGA 245704, flazasulfuronu, Spodoptera exigua wirusa polihedrozy jądrowej, imazosulfuronu, pimetrozyny i sulfosulfuronu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/865/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/57/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 91/414/EWG (dalej zwana "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin;
wnioskodawcy przedłożyli władzom Państw Członkowskich dokumentacje dotyczące sześciu substancji czynnych w celu uzyskania włączenia substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej CGA 245704 została przedłożona przez Novartis Crop Protection AG władzom francuskim w dniu 15 października 1996 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej flazasulfuronu została przedłożona przez ISK Biosciences władzom hiszpańskim w dniu 16 grudnia 1996 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej Spodoptera exigua wirusa polihedrozy jądrowej została przedłożona przez Biosys władzom niderlandzkim w dniu 12 lipca 1996 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej imazosulfuronu została przedłożona przez Urania Agrochem GmbH władzom niemieckim w dniu 27 czerwca 1996 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej pimetrozyny została przedłożona przez Novartis Crop Protection AG władzom niemieckim w dniu 4 września 1996 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej sulfosulfuronu przedłożona została przez Monsanto władzom irlandzkim w dniu 24 kwietnia 1997 r.;
wymienione władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, dokumentacje zostały przedłożone przez wnioskodawców Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim;
dokumentacje dotyczące flazasulfuronu, Spodoptera exigua wirusa polihedrozy jądrowej i pimetrozyny zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 29 maja 1997 r.;
dokumentacja dotycząca CGA 245704 została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 19 czerwca 1997 r.;
decyzja w odniesieniu do imazosulfuronu i sulfosulfuronu została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 11 lipca 1997 r.;
artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
potwierdzenie takie jest konieczne w celu przeprowadzenia opisanego badania dokumentacji, jak również w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
taka decyzja nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych lub informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie dane lub informacje są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Francja przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej CGA 245704, że Hiszpania przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej flazasulfuronu, że Niderlandy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej Spodoptera exigua wirusa polihedrozy jądrowej, że Niemcy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej imazosulfuronu i pimetrozyny i że Irlandia przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej sulfosulfuronu;
Francja, Hiszpania, Niderlandy, Niemcy i Irlandia przekażą wnioski z ich badań wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączania oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tych sprawozdań prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące dokumentacje spełniają zasadniczo wymogi dotyczące danych i informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy, biorąc pod uwagę proponowane zastosowania:
1) Dokumentacja przedłożona przez ISK Biosciences Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia flazasulfuronu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 29 maja 1997 r.
2) Dokumentacja przedłożona przez Biosys Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia Spodoptera exigua wirusa polihedrozy jądrowej jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 29 maja 1997 r.
3) Dokumentacja przedłożona przez Novartis Crop Protection AG Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia CGA 245704 jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 19 czerwca 1997 r.
4) Dokumentacja przedłożona przez Urania Agrochem GmbH Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia imazosulfuronu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 11 lipca 1997 r.
5) Dokumentacja przedłożona przez Novartis Crop Protection AG Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia pimetrozyny jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 29 maja 1997 r.
6) Dokumentacja przedłożona przez Monsanto Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia sulfosulfuronu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 11 lipca 1997 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 grudnia 1997 r.
zmieniająca decyzję 97/467/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa króliczego oraz mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/869/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją Rady 97/34/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: tymczasowy wykaz zakładów produkujących mięso królicze i mięso zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka został opracowana na mocy decyzji Komisji 97/476/WE [3];
aktualnie są prowadzone negocjacje zmierzające do zawarcia umowy ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, w sprawie środków w dziedzinie ochrony zdrowia mających na celu ochronę zdrowia publicznego w kontekście handlu żywym inwentarzem i produktami pochodzenia zwierzęcego;
Stany Zjednoczone Ameryki przesłały wykaz zakładów produkujących mięso królicze i mięso zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka, co do których właściwe organy zaświadczają, że zakłady te spełniają przepisy wspólnotowe;
Argentyna i Kanada przesłały wykaz zakładów produkujących mięso królicze i mięso zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka, co do których właściwe organy zaświadczają, że zakłady te spełniają przepisy wspólnotowe;
w związku z powyższym, można opracować tymczasowy wykaz zakładów produkujących mięso królicze i mięso zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka, znajdujących się w Stanach Zjednoczonych Ameryki, Argentynie i Kanadzie;
środki przewidziane w niniejszej decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do niniejszej decyzji zostaje dodany do załącznika do decyzji 97/467/WE.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 grudnia 1997 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 1997 r.
zmieniająca decyzję 97/467/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa króliczego oraz mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/871/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], zmienioną decyzją Rady 97/34/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: tymczasowe wykazy zakładów produkujących mięso królicze i mięso zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka zostały sporządzone decyzją Komisji 97/467/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 97/869/WE [4];
Chińska Republika Ludowa przesłała wykaz zakładów produkujących mięso królicze i mięso zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka, za które odpowiedzialne organy poświadczają, że zakłady te działają zgodnie z przepisami wspólnotowymi;
misja weterynaryjna Wspólnoty wykazała, że struktura i organizacja właściwych organów odpowiedzialnych za zatwierdzanie tych zakładów są odpowiednie i uprawnienia, jakimi dysponują te właściwe organy gwarantują, że są w stanie wprowadzić w życie przepisy wspólnotowe; te kontrole obejmowały inspekcje na miejscu w zakładach znajdujących się w wykazie i wykazały, że normy higieny w tych zakładach są wystarczające;
może więc być sporządzony tymczasowy wykaz zakładów produkujących mięso królicze w Chińskiej Republice Ludowej;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do niniejszej decyzji zostaje dodany do Załącznika do decyzji 97/467/WE.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1998 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 1997 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Indii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/876/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/71/WE [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [4], w szczególności jej art. 19 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: ekspert Komisji przeprowadził wizytę kontrolną w Indiach w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Indii w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
w Indiach Indyjska Rada Kontroli Wywozu (EIC) Ministerstwa Handlu jest zdolna do efektywnego sprawdzania stosowania obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia przedsiębiorstwa, chłodni składowej na statku zamrażalni pochodzenia produktu;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, musi zostać sporządzony wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw, chłodni składowych lub statków zamrażalni; wykaz ten musi zostać sporządzony na podstawie komunikatu EIC do Komisji; w gestii EIC leży zatem zapewnienie zgodności z przepisami ustalonymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/WE;
EIC złożyło oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzenia przedsiębiorstw, chłodni składowych lub statków zamrażalni;
konieczne jest uchylenie decyzji Komisji 97/515/WE z dnia 1 sierpnia 1997 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa pochodzących z Indii [5];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Indyjska Rada Kontroli Wywozu (EIC) Ministerstwa Handlu jest właściwym organem w Indiach, w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Indii muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "INDIA" oraz numerem zatwierdzenia przedsiębiorstwa, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko oraz podpis przedstawiciela EIC oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Decyzja 97/515/WE traci moc.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 1336/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 czerwca 1997 r.
w sprawie zbioru wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 129d ustęp pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [4] na podstawie wspólnego projektu zatwierdzonego dnia 16 kwietnia 1997 r. przez Komitet Pojednawczy,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Celem ustanowienia i rozwoju transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych jest zapewnienie przepływu i wymiany informacji we Wspólnocie; obecne nakłady są koniecznym warunkiem umożliwienia obywatelom i przemysłowi – zwłaszcza małym i średnim przedsiębiorstwom – aby mogli w pełni czerpać korzyści z potencjału telekomunikacji we Wspólnocie i w ten sposób umożliwić powstanie "społeczeństwa informacyjnego", w którym rozwój aplikacji, usług i sieci telekomunikacyjnych będzie miał kluczowe znaczenie dla zapewnienia dostępu dla każdego obywatela, spółki lub organu publicznego, włączając w to mniej rozwinięte lub peryferyjne regiony do każdego rodzaju lub ilości informacji, jakie mogą się okazać im potrzebne.
(2) W Białej Księdze "Wzrost, Konkurencyjność i Zatrudnienie" Komisja położyła nacisk na wagę powstania społeczeństwa informacyjnego, które poprzez wprowadzenie nowych stosunków ekonomicznych, politycznych i społecznych pomoże Unii w stawieniu czoła nowym wyzwaniom następnego stulecia, włączając w to wyzwanie tworzenia nowych miejsc pracy; powyższe zostało uznane na posiedzeniu Rady Europejskiej w Brukseli w grudniu 1993 r.
(3) Trynek wewnętrzny stanowi obszar bez granic, w ramach którego musi być zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, kapitału i usług oraz gdzie już przyjęte lub będące w trakcie przyjmowania środki Wspólnoty wymagają znacznej wymiany informacji między osobami, podmiotami gospodarczymi i organami administracji; fakt posiadania skutecznych środków wymiany informacji ma istotne znaczenie dla poprawy konkurencyjności przedsięwzięć. wymiana informacji, o których mowa, może zostać zapewniona poprzez transeuropejskie sieci telekomunikacyjne; dostępność transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych wzmocni spójność społeczną i gospodarczą Wspólnoty.
(4) Ustanowienie i rozwój transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych musi umożliwiać swobodną wymianę informacji między osobami, podmiotami gospodarczymi i organami administracji, przy jednoczesnym poszanowaniu prawa osób do prywatności oraz praw własności intelektualnej i przemysłowej.
(5) W czerwcu 1994 r. w raporcie "Europa a globalne społeczeństwo informacyjne", przygotowanym na posiedzenie Rady Europejskiej na wyspie Corfu, w dniach 24 i 25 czerwca 1994 r., członkowie grupy prominentnych przedstawicieli przemysłu zalecili realizację transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych oraz zabezpieczenie ich wzajemnej połączalności ze wszystkimi europejskimi sieciami; raport określa łączność ruchomą jako filar społeczeństwa informacyjnego, którego potencjał należy wzmocnić; Rada Europejska udzieliła ogólnej zgody na to zalecenie.
(6) Zalecenia, o których wyżej mowa, zostały przedłożone przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu w informacji zatytułowanej "Droga Europy do społeczeństwa informacyjnego: plan działania"; konkluzje Rady z posiedzenia w dniu 28 września 1994 r. na temat planu działań położyły nacisk na fakt, że szybki rozwój wysokosprawnych infrastruktur informacyjnych jest istotny dla Wspólnoty w oparciu o globalne, spójne i zrównoważone podejście.
(7) Artykuł 129c Traktatu nakłada na Wspólnotę wymóg ustanowienia zbioru wytycznych w sprawie celów, priorytetów i ogólnych kierunków przewidywanych środków w zakresie sieci transeuropejskich; wspomniane wytyczne muszą określić projekty wspólnego interesu; sieci transeuropejskie w zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej obejmują trzy warstwy składające się na te sieci: aplikacje, ogólne usługi oraz podstawowe sieci.
(8) Społeczeństwo informacyjne nie może się rozwijać bez istnienia dostępnych aplikacji, a zwłaszcza aplikacji cieszących się zbiorowym zainteresowaniem, które wychodzą naprzeciw potrzebom użytkownika oraz które uwzględniają, gdzie właściwe, potrzeby osób starszych i niepełnosprawnych; w ten sposób aplikacje staną się ważną częścią projektów wspólnego interesu; aplikacje mające związek z telepracą muszą w szczególności uwzględniać przepisy prawne regulujące prawa pracowników w zainteresowanych Państwach Członkowskich.
(9) Projekty wspólnych interesów mogą w wielu przypadkach być już wdrażane w obecnych sieciach telekomunikacyjnych, zwłaszcza Euro-ISDN, a zatem stwarzają transeuropejskie aplikacje; istnieje konieczność opracowania wytycznych określających powyższe projekty wspólnego interesu.
(10) Powinna istnieć koordynacja między wdrażaniem wybranych propozycji a podobnymi inicjatywami przyjętymi na szczeblu państwowym lub regionalnym we Wspólnocie.
(11) Przy doborze i wdrażaniu takich przedsięwzięć należy uwzględnić wszystkie infrastruktury oferowane przez obecnych i nowych dostawców.
(12) Dnia 9 listopada 1995 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły decyzję 2717/95/WE w sprawie zbioru wytycznych na temat rozwoju EURO-ISDN (Cyfrowa Sieć Zintegrowanych Usług) jako sieci transeuropejskiej [5].
(13) Obecne sieci, które również obejmują ISDN, stają się zaawansowanymi sieciami oferującymi zróżnicowane możliwości szerokopasmowe przepływu danych, dostosowanymi do różnych potrzeb, a zwłaszcza do świadczenia usług multimedialnych i aplikacji; wdrażanie Zintegrowanych Szerokopasmowych Sieci Łączności (sieci IBC) będzie rezultatem tej ewolucji; sieci IBC będą stanowiły optymalną platformę dla aplikacji społeczeństwa informacyjnego.
(14) Prace Programu RACE (konkretny program badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie technologii łączności (1990–1994 r.)) ustanowionego decyzją 91/352/EWG [6] przygotowały podstawę i dostarczyły bazy technologicznej dla wprowadzenia sieci IBC w Europie.
(15) Prace Programu Esprit (konkretny program badań i rozwoju technologicznego, włączając demonstracje w dziedzinie technologii informatycznych (1994–1998 r.)), ustanowionego decyzją 94/802/WE [7], przygotowały grunt i dostarczyły bazy technologicznej dla aplikacji technologii informatycznej.
(16) Wyniki prac konkretnych programów badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie systemów telematycznych, cieszących się ogólnym zainteresowaniem (1991–1994 r.) ustanowionych decyzją 91/353/EWG [8], oraz konkretnego programu badawczego i rozwoju technologicznego, włączając demonstracje w dziedzinie aplikacji telematycznych, cieszących się ogólnym zainteresowaniem (1994–1998), ustanowionego decyzją 94/801/EWG [9], przygotowały podstawę dla współdziałających aplikacji, cieszących się ogólnym zainteresowaniem w Europie.
(17) Należy zapewnić skuteczną koordynację między rozwojem transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych, które muszą wyjść naprzeciw rzeczywistym światowym potrzebom bez podejmowania próby przeprowadzania czysto doświadczalnych przedsięwzięć, a innymi programami wspólnotowymi, w szczególności konkretnymi programami czwartego ramowego programu badań, rozwoju technologicznego i pokazowego, programami na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw, ukierunkowanymi programami o zawartości informacyjnej (takimi jak INFO 2000 i MEDIA II) oraz pozostałą działalnością społeczeństwa informacyjnego; wspomniana koordynacja musi również być zapewniona w odniesieniu do projektów przewidzianych decyzjami Parlamentu Europejskiego i Rady, a dotyczących sieci transeuropejskich.
(18) Srodki mające na celu zapewnienie współdziałania sieci telematycznych między administracjami mieszczą się w ramach przyjętych priorytetów w stosunku do niniejszych wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych.
(19) W komunikacie z dnia 24 lipca 1993 r. na temat działań przygotowawczych w dziedzinie sieci transeuropejskich w zakresie zintegrowanej łączności szerokopasmowej Komisja uznała potrzebę przeprowadzenia działań przygotowawczych wraz z podmiotami sektora w celu sporządzenia stosownych wytycznych; wyniki wspomnianych działań tworzą podstawę dla wytycznych odnoszących się do sieci IBC w niniejszej decyzji.
(20) Sektor telekomunikacyjny podlega postępującej liberalizacji; rozwój aplikacji transeuropejskich, ogólnych usług oraz sieci telekomunikacyjnych będzie coraz bardziej opierał się na prywatnej inicjatywie; wspomniany rozwój transeuropejski musi odpowiadać potrzebom rynku w skali europejskiej lub rzeczywistym i dużym potrzebom społeczeństwa, które nie są zaspokajane wyłącznie siłami rynku; biorąc powyższe pod uwagę, zainteresowane podmioty sektora zostaną poproszone o przedłożenie konkretnych propozycji w drodze zastosowania odpowiedniej procedury stwarzającej dla każdego równe szanse; procedury te należy określić; Komitet wspomoże Komisję przy specyfikacji projektów wspólnego interesu.
(21) Dnia 20 grudnia 1994 r. [10] zawarto modus vivendi między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w zakresie środków wykonawczych do aktów prawnych przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189b Traktatu.
(22) Wytyczne i projekty wspólnego interesu, które dotyczą terytorium jakiegoś Państwa Członkowskiego, wymagają zgody tego państwa.
(23) Komisja i Państwa Członkowskie będą musiały podjąć działania w celu zapewnienia współdziałania sieci oraz koordynować z jednej strony działalność Państw Członkowskich ukierunkowaną na wdrażanie transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych, a z drugiej strony innych, porównywalnych projektów na szczeblu państwowym w takim stopniu, w jakim będzie to konieczne dla zapewnienia ogólnej spójności.
(24) Istotne dla optymalnego rozwoju społeczeństwa informacyjnego jest zapewnienie skutecznej wymiany informacji między Wspólnotą a państwami trzecimi, w szczególności państwami będącymi stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub państwami, które zawarły Układ o Stowarzyszeniu ze Wspólnotą.
(25) Jednakże do działalność podjętej w kontekście niniejszych wytycznych stosuje się w pełni zasady konkurencji ustanowione w Traktacie i przepisach wykonawczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia wytyczne obejmujące cele, priorytety i ogólne kierunki działań przewidzianych w dziedzinie sieci transeuropejskich w zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej.
Niniejsze wytyczne określają projekty wspólnego interesu poprzez wskazanie takich projektów w załączniku I oraz poprzez określenie procedury i kryteriów ich wyszczególniania.
Artykuł 2
Wspólnota będzie wspierała połączenia międzysystemowe sieci w zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej, ustanawianie i rozwój usług i aplikacji wynikających ze współdziałania, jak również dostępu do nich, mając na celu:
- ułatwienie przejścia w kierunku społeczeństwa informacyjnego, jak również rozpowszechnianie doświadczeń co do wpływu rozmieszczenia nowych sieci i aplikacji na działalność społeczną oraz promowanie zaspokojenia potrzeb społecznych i kulturalnych, a także poprawę jakości życia,
- poprawę konkurencyjności firm ze Wspólnoty, a zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw, a także wzmocnienie rynku wewnętrznego,
- wzmocnienie spójności gospodarczej i społecznej, w szczególności biorąc pod uwagę potrzebę połączenia regionów wyspiarskich, odciętych od morza i peryferyjnych z centralnymi regionami Wspólnoty,
- przyspieszenie rozwoju nowej działalności powodującej wzrost i prowadzącej do tworzenia stanowisk pracy.
Artykuł 3
Priorytetami przy realizacji celów określonych w art. 2 są:
- zbadanie i zatwierdzenie technicznej i komercyjnej wykonalności, a następnie wprowadzanie aplikacji wspierających rozwój europejskiego społeczeństwa informacyjnego, w szczególności aplikacji cieszących się zbiorowym zainteresowaniem,
- zbadanie i zatwierdzenie wykonalności, a następnie wprowadzanie aplikacji przyczyniających się do spójności gospodarczej i społecznej poprzez poprawę dostępu do informacji w całej Wspólnocie i rozwijaniu europejskiej różnorodności kulturowej,
- stymulowanie transgranicznych inicjatyw międzyregionalnych i inicjatyw skłaniających regiony, w szczególności znajdujące się w gorszym położeniu, do uruchamiania transeuropejskich usług telekomunikacyjnych i aplikacji,
- zbadanie i zatwierdzenie wykonalności, a następnie wprowadzanie aplikacji i usług przyczyniających się do wzmocnienia rynku wewnętrznego i tworzenia stanowisk pracy, w szczególności takich, które stwarzają możliwość małym i średnim przedsiębiorstwom poprawienia ich konkurencyjności we Wspólnocie i na szczeblu światowym,
- określenie, zbadanie i zatwierdzenie technicznej i komercyjnej wykonalności, a następnie rozwinięcie ogólnych usług transeuropejskich, dających ciągły dostęp do wszelkiego rodzaju informacji, również na obszarach wiejskich i peryferyjnych, a współdziałających z równorzędnymi usługami na światowym poziomie,
- zbadanie i zatwierdzenie wykonalności nowych zintegrowanych szerokopasmowych sieci łączności (IBC), gdy istnieje wymóg dla takich aplikacji i usług, oraz promocja wzajemnej połączalności takich sieci,
- określenie brakujących ogniw i usunięcie braków dla skutecznego połączenia i współdziałania wszystkich komponentów sieci telekomunikacyjnych na poziomie wspólnotowym i światowym, kładąc szczególny nacisk na podstawowe sieci telekomunikacyjne, określone w załączniku I.
Artykuł 4
Zarys środków, jakie mają zostać wdrożone dla osiągnięcia celów określonych w art. 2, obejmuje:
- specyfikację projektów wspólnego interesu w drodze ustanowienia programu pracy,
- działania ukierunkowane na zwiększenie świadomości osób, podmiotów gospodarczych i administracji odnośnie do korzyści, jakie można czerpać z transeuropejskich usług i aplikacji telekomunikacyjnych,
- działania ukierunkowane na stymulowanie połączonych inicjatyw użytkowników i dostawców do uruchomienia przedsięwzięć w dziedzinie transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych, w szczególności sieci IBC,
- wsparcie, w ramach metod określonych w Traktacie, dla działań badawczych i zatwierdzających wykonalność, a następnie dla wprowadzania aplikacji, w szczególności aplikacji cieszących się zbiorowym zainteresowaniem oraz zachęcania do ustanowienia współpracy podmiotów publicznych i prywatnych, w szczególności w drodze partnerstwa,
- stymulowanie podaży i korzystania z usług i aplikacji dla małych i średnich przedsiębiorstw i użytkowników zawodowych, którzy stanowią źródło zatrudnienia i wzrostu,
- promocję wzajemnej połączalności sieci, współdziałania usług i aplikacji szerokopasmowych oraz potrzebnych im infrastruktur, w szczególności dla multimediów, aplikacji, a także promocja współdziałania między istniejącymi szerokopasmowymi usługami i aplikacjami.
Artykuł 5
Rozwój sieci transeuropejskich w dziedzinie infrastruktury telekomunikacyjnej zostanie podjęty na podstawie niniejszej decyzji w drodze wdrażania projektów wspólnego interesu.
Projekty wspólnego interesu są wymienione w załączniku I.
Artykuł 6
Zgodnie z art. 7, 8 i 9 projekty wspólnego interesu, wymienione w załączniku I, są określane przy użyciu kryteriów zawartych w załączniku II.
Określonym w ten sposób projektom przysługuje pomoc Wspólnoty, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2236/95 z dnia 18 września 1995 r., ustanawiającym ogólne zasady udzielania pomocy finansowej Wspólnoty w dziedzinie sieci transeuropejskich [11].
Artykuł 7
1.
Opierając się na treści załącznika I, Komisja, po przeprowadzeniu konsultacji z podmiotami sektora oraz po uwzględnieniu innych polityk dotyczących sieci transeuropejskich, przygotuje program pracy, który zostanie przyjęty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8, a następnie zaprosi do składania propozycji.
2.
Komisja sprawdzi, czy projekty dotyczące terytorium Państwa Członkowskiego zostały zatwierdzone przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
Artykuł 8
1.
Komisja odpowiada za wykonanie niniejszej decyzji.
2.
W przypadkach określonych w art. 9 ust. 1 Komisję wspomaga komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedłoży opinię na temat projektu w terminie określonym przez przewodniczącego, w zależności od stopnia pilności sprawy.
Opinia musi być wydana większością przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku, gdy Rada podejmuje decyzję na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie będą ważone w sposób przewidziany w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie proponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczące środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty zwrócenia się do Rady Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 9
1.
Procedura ustanowiona w art. 8 znajduje zastosowanie do:
- przygotowań i uaktualniania programu pracy, określonych w art. 7,
- określania treści zaproszeń do składania propozycji,
- ustalania specyfikacji projektów wspólnego interesu, przy posługiwaniu się kryteriami zawartymi w załączniku II,
- określania dodatkowego wsparcia i działań koordynacyjnych,
- środków, jakie mają zostać podjęte w celu dokonania oceny wdrażania programu pracy pod względem finansowym i technicznym.
2.
Komisja informuje komitet na każdym jego posiedzeniu o postępach we wdrażaniu programu pracy.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja ma zastosowanie wobec Cyfrowej Sieci Zintegrowanych Usług (ISDN) bez uszczerbku dla decyzji 2717/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu ułatwienia wdrażania projektów wspólnego interesu zgodnie z zasadami Wspólnoty.
Procedury upoważniające, jakie mogą okazać się potrzebne, zostaną przeprowadzone w możliwie najszybszym czasie zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja nie uchybia jakimkolwiek zobowiązaniom finansowym Państwa Członkowskiego lub Wspólnoty.
Artykuł 13
Uczestnictwo państw trzecich, w szczególności państw będących Stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub państw, które zawarły Układ o Stowarzyszeniu ze Wspólnotą, może zostać zaaprobowane przez Radę, w zależności od konkretnego przypadku, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 228 Traktatu, aby umożliwić im uczestnictwo w realizacji przedsięwzięć podjętych we wspólnym interesie oraz w promocji połączeń i współdziałania sieci telekomunikacyjnych, pod warunkiem iż nie pociąga to za sobą wzrostu nakładów pomocy wspólnotowej.
Artykuł 14
Co trzy lata Komisja przedkłada raport na temat wykonania niniejszej decyzji Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
Raport zawiera ocenę wyników uzyskanych przy pomocy wspólnotowej w poszczególnych dziedzinach projektów w stosunku do ogólnych celów oraz zawiera ocenę społecznego oddziaływania wprowadzenia aplikacji po ich rozmieszczeniu.
Wraz z raportem Komisja przedkłada właściwe wnioski w sprawie dokonania zmian w załączniku I do niniejszej decyzji na bazie rozwoju technicznego i uzyskanych doświadczeń.
W przypadku braku decyzji w terminie do dnia 31 grudnia czwartego roku uznaje się, iż załącznik I traci moc, z wyjątkiem przepisów w sprawie zaproszeń do składania propozycji, które już zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed tą datą.
Artykuł 15
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Wspólne stanowisko
z dnia 17 marca 1997 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko osobom, które dokonały aktów przemocy podczas wypadków w Mostarze 10 lutego 1997 r.
(97/193/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
Unia Europejska jest zaangażowana w politykę pojednania i współpracy między wspólnotami Mostaru oraz w celu wzmocnienia Federacji;
Wspólne stanowisko
z dnia 2 czerwca 1997 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie Albanii
(97/357/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
Albania została włączona do podejścia regionalnego zdefiniowanego przez Radę w konkluzjach z dnia 26 lutego 1996 r.;
przywołując Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Albanii w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej [1];
Rada w dniu 24 marca 1997 r. potwierdziła wolę Unii odegrania ważnej roli w udzieleniu Albanii pomocy w odzyskaniu politycznej i gospodarczej stabilizacji;
Rada zdecydowała, że Unia będzie prowadziła współpracę w ramach Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE); Stała Rada OBWE w Europie zdecydowała w dniu 27 marca 1997 r. o ustanowieniu obecności OBWE w Albanii;
Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w swojej rezolucji 1101 z dnia 28 marca 1997 r. przyjęła z zadowoleniem propozycję niektórych Państw Członkowskich ONZ powołania tymczasowych i ograniczonych wielonarodowych sił ochronnych w Albanii; wielonarodowe siły ochronne są już w gotowości;
Rada w dniu 29 kwietnia 1997 r. wyraziła swoje poparcie dla wysiłków podjętych przez Unię Zachodnioeuropejską (UZE) i Radę Europy na rzecz reaktywowania realnych sił policyjnych w Albanii,
OKREŚLA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Unia Europejska udziela Albanii pomocy, w ramach działań koordynacyjnych OBWE, poprzez własne działania i obecność na terytorium w celu wspierania procesu demokratyzacji, powrotu do stabilizacji politycznej i bezpieczeństwa wewnętrznego, jak również wolnych i sprawiedliwych wyborów.
Unia Europejska nadal dostarcza pomocy humanitarnej i wspiera reformy gospodarcze.
W tym kontekście Unia współpracuje z innymi organizacjami międzynarodowymi, również z UZE i Radą Europy.
Unia współpracuje z wielonarodowymi siłami ochronnymi, aby ułatwić bezpieczne i szybkie dostarczanie pomocy humanitarnej i pomóc w stworzeniu bezpiecznego środowiska dla placówek organizacji międzynarodowych w Albanii.
Artykuł 2
Rada odnotowuje, że Komisja, w imieniu Wspólnoty Europejskiej:
- reaguje na bezpośrednie potrzeby narodu albańskiego, dostarczając żywność i leki za pośrednictwem Biura Humanitarnego Wspólnoty Europejskiej,
- rozważa skoncentrowanie pomocy Phare na obszarach bezpośrednio związanych z umacnianiem demokracji, ponownym rozpoczęciem działalności gospodarczej i wzmocnieniem administracji publicznej w Albanii,
- koordynuje dostarczanie pomocy finansowej z międzynarodowymi instytucjami finansowymi,
- gotowa jest wnieść swój wkład w inicjatywę UZE i Rady Europy, w ramach mandatu dla wielonarodowych konsultacyjno-obserwacyjnych sił policyjnych, skierowaną na reaktywowanie funkcjonowania realnych sił policyjnych w Albanii,
- gotowa jest wspierać działania na rzecz pomocy przy organizowaniu wyborów i czynności monitorujące OBWE.
Artykuł 3
Unia jest gotowa pomóc w przeprowadzeniu wcześniejszych wolnych i uczciwych wyborów parlamentarnych, w szczególności poprzez monitorowanie.
Unia przywiązuje także szczególną wagę do roli wolnych albańskich mediów w okresach przedwyborczych.
W tym kontekście Unia możliwie szybko zdecyduje o uzgodnieniach dotyczących swojego udziału.
Artykuł 4
Unia jest gotowa rozważyć zwołanie, w odpowiednim czasie i w odpowiednich okolicznościach, międzynarodowej konferencji w sprawie Albanii, do uczestniczenia w której zostaną zaproszone międzynarodowe instytucje finansowe, OBWE, Organizacja Narodów Zjednoczonych oraz państwa trzecie.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne działanie
z dnia 28 listopada 1997 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. J.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie min przeciwpiechotnych
(97/817/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.3 i J.11,
uwzględniając ogólne wytyczne Rady Europejskiej obradującej w dniach 26 i 27 czerwca 1992 r., która wskazała obszary należące do strefy bezpieczeństwa, które od momentu wejścia w życie Traktatu o Unii Europejskiej mogą być przedmiotem wspólnego działania,
a także mając na uwadze, co następuje: należy uaktualnić i dalej rozwijać inicjatywy podjęte przez Unię Europejską w ramach wspólnego działania 96/588/WPZiB przyjętego przez Radę na podstawie art. J.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie min przeciwpiechotnych [1]; wspólne działanie zostało przyjęte z uwzględnieniem rezultatów konferencji przeglądowej Konwencji o zakazie lub ograniczeniu użycia pewnych broni konwencjonalnych, które mogą być uważane za powodujące nadmierne cierpienia lub niekontrolowane skutki, zwanej dalej "Konwencją z 1980 r.";
rezolucja Rady z dnia 22 listopada 1996 r. o zwalczaniu min przeciwpiechotnych ustaliła pewne środki, które mogą być podjęte, i kryteria, które powinny kierować przyznawaniem środków finansowych dla projektów usuwania min;
przyjmując z uznaniem przyjęcie w Oslo dnia 18 września 1997 r. międzynarodowej Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu oraz jej otwarcie do podpisu w Ottawie w dniach 3 i 4 grudnia 1997 r.;
uwzględniając przyjęcie przez Pierwszy Komitet 52.
Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych rezolucji dotyczącej Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, rezolucję o działaniach mających na celu wprowadzenie zakazu min przeciwpiechotnych oraz rezolucję dotyczącą Konwencji o zakazie lub ograniczeniu użycia pewnych broni konwencjonalnych, które mogą być uważane za powodujące nadmierne cierpienia lub mające niekontrolowane skutki;
decyzję Rady z dnia 28 listopada 1997 r. w sprawie wykonania wspólnego działania 96/588/WPZiB dotyczącego min przeciwpiechotnych, mając na względzie wspólne finansowanie nadzwyczajnych apeli z Międzynarodowego Czerwonego Krzyża [2], przeznaczono 8 milionów ECU na wspólne finansowanie "nadzwyczajnego apelu" Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża;
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Unia zobowiązuje się do dążenia do całkowitej eliminacji min przeciwpiechotnych na całym świecie, a także do przyczyniania się do rozwiązywania problemów już spowodowanych przez ten rodzaj broni.
Celem niniejszego wspólnego działania jest wsparcie szeroko zakrojonych działań politycznych i praktycznych już podjętych przez Unię w dążeniu do tych celów.
Aby osiągnąć powyższe cele, niniejsze wspólne działanie składa się z trzech elementów wymienionych w tytułach I, II i III:
- ciągłych wysiłków politycznych Unii w dążeniu do osiągnięcia tych celów,
- wspólnego moratorium na transfery oraz wspólnego moratorium na produkcję min przeciwpiechotnych,
- wielopłaszczyznowego udziału Unii w usuwaniu min i w działaniach pokrewnych.
TYTUŁ I Artykuł 2
Unia stawia sobie za cel doprowadzenie do całkowitej eliminacji min przeciwpiechotnych na całym świecie i przyjmuje z uznaniem Konwencję o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu.
Artykuł 3
1.
Wszystkie Państwa Członkowskie:
- podejmują wszelkie możliwe działania, aby ratyfikować w krótkim czasie, bez odwoływania się do przepisów dotyczących odroczenia stosowania, zmieniony protokół II o minach przeciwpiechotnych, a także nowy protokół IV o oślepiającej broni laserowej, załączony do Konwencji z 1980 r.,
- podejmują działania, aby dostosować się do zakazów i ograniczeń zawartych w protokołach wymienionych w tiret pierwszym do czasu ich wejścia w życie.
2.
Unia wspiera powszechne przystąpienie do Konwencji z 1980 r., w szczególności do jej zmienionego protokołu II i nowego protokołu IV.
W tym celu Prezydencja odpowiednio podejmuje działania, zgodnie z warunkami określonymi w art. J.5 ust. 3 Traktatu.
3.
Dodatkowo, w celu wspierania przystąpienia i stosowania zmienionego protokołu II, Państwa Członkowskie aktywnie przyczyniają się do corocznych konferencji Wysokich Umawiających się Stron, określonych w jego art. 13.
4.
Państwa Członkowskie Unii, które podpiszą międzynarodową Konwencję o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, dokładają wszelkich starań, aby ratyfikować ją w możliwie najkrótszym czasie.
5.
Państwa Członkowskie Unii podejmują właściwe działania, aby stosować się do celów międzynarodowej Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, do momentu jej wejścia w życie.
6.
Unia przyjmuje z uznaniem wszelkie wysiłki podejmowane przez sygnatariuszy międzynarodowej Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, w celu promowania powszechnego przystępowania do niej.
Dążąc do osiągnięcia celów wymienionych w art. 1, Prezydencja może, jeśli jest to właściwe, podjąć działania zgodnie z warunkami określonymi w art. J.5 ust. 3 Traktatu.
7.
Dodatkowo, w celu wspierania działania i wykonania Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, Państwa Członkowskie Unii podejmują działania, aby aktywnie uczestniczyć w konferencjach organizowanych po otwarciu Konwencji do podpisania.
8.
Unia dąży do wspierania na wszystkich odpowiednich forach, w tym podczas konferencji rozbrojeniowej, wszystkich wysiłków, które mogą przyczynić się do osiągnięcia celów, które sobie stawia na mocy art. 1.
9.
Unia koncentruje swą uwagę na tych państwach trzecich, które kontynuują nieodpowiedzialne dostarczanie i niekontrolowane stosowanie min przeciwpiechotnych.
TYTUŁ II Artykuł 4
Dążąc do osiągnięcia celów ustanowionych na mocy art. 1 i bez uszczerbku dla już podjętych środków krajowych, Państwa Członkowskie:
- wykonują wspólne moratorium na transfery wszystkich min przeciwpiechotnych.
Powstrzymują się od wydawania nowych licencji na transfer technologii umożliwiających produkcję min przeciwpiechotnych przez państwa trzecie,
- podejmują środki prawne konieczne do wykonania wspólnego moratorium na produkcję wszystkich min przeciwpiechotnych.
TYTUŁ III Artykuł 5
Działania Wspólnoty Europejskiej
W ostatnich latach Wspólnota Europejska zwiększyła swój wkład w usuwanie min oraz pomoc dla ofiar w ramach pomocy humanitarnej, odbudowę i współpracę dla rozwoju.
Komisja będzie nadal wspierać te działania, które stanowią ważną część działań Wspólnoty w stosunku do niektórych państw trzecich.
Wspólnota będzie również kontynuować prace badawcze związane z usuwaniem min.
Artykuł 6
Działania szczególne i wkład finansowy Unii
1.
Poza działaniami Wspólnoty Europejskiej wymienionymi w art. 5 i bez uszczerbku dla dwustronnych wkładów Państw Członkowskich Unia w sposób ciągły wspiera międzynarodowe wysiłki mające na celu usuwanie min i pomoc dla ofiar.
Oferuje pomoc lub wspiera finansowo programy lub projekty w odpowiedzi na prośby organizacji regionalnych, władz państwa trzeciego, Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża, Narodów Zjednoczonych lub innych odpowiednich organizacji.
Taka pomoc może składać się z dalszych wkładów do Dobrowolnego Funduszu Powierniczego ONZ.
Jest ona sprawiedliwie dzielona między programy lub projekty usuwania min oraz te zajmujące się pomocą dla ofiar.
2.
Każdy wkład w pomoc w działaniach związanych z usuwaniem min powinien być przeznaczony do działań priorytetowych dla Unii.
Prezydencja, we współpracy z Komisją, nawiąże kontakty konieczne w celu zdefiniowania warunków korzystania z wkładów Unii.
Wydatki poniesione w związku z wprowadzaniem w życie ust. 1 będą zarządzane zgodnie z procedurami Unii i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu.
3.
Kiedy Rada decyduje o wykonaniu lub wsparciu danych działań, ustala finansowanie dla nich oraz ustala wytyczne co do priorytetów w pomocy Unii, które mogą w szczególności przyjmować następujące formy:
- udział w działaniach mających na celu usuwanie min,
- pomoc ofiarom, w tym pomoc w ich rehabilitacji,
- szkolenie specjalistów w usuwaniu min oraz instruktorów usuwania min,
- stworzenie bazy danych dotyczących działań mających na celu usuwanie min,
- działania mające na celu szerzenie wiedzy o minach.
4.
Na mocy art. J.3 ust. 2 Traktatu Rada określa warunki wprowadzenia w życie konkretnych działań Unii, biorąc pod uwagę możliwe korzyści wyznaczenia w pewnych przypadkach osoby odpowiedzialnej za wykonanie danego działania na miejscu.
5.
Zgodnie z art. J.4 ust. 2 Traktatu Unia utrzymuje możliwość odwołania się do Unii Zachodnioeuropejskiej dla opracowania i wykonania szczególnych działań w zakresie pomocy w usuwaniu min.
Artykuł 7
Spójność działań Unii
1.
Rada i Komisja są odpowiedzialne za spójność działań Unii w zakresie usuwania min, w tym udzielania pomocy ofiarom.
Zapewniają one wprowadzenie w życie działań każdej z nich, obie zgodnie ze swymi kompetencjami.
2.
Państwa Członkowskie dążą do podniesienia skuteczności ich narodowych udziałów w usuwaniu min i pomocy dla ofiar.
Tak dalece jak to możliwe, działania podjęte zgodnie z art. 6 będą koordynowane z działaniami Państw Członkowskich i Komisji.
Artykuł 8
Koordynacja udziału Unii
1.
Rada decyduje o:
- podziale wkładów finansowych wymienionych w art. 6,
- ustanawianiu priorytetów w wykorzystaniu tych środków,
- ustalaniu warunków dla wprowadzania działań szczególnych Unii.
2.
Zgodnie z warunkami określonymi w art. J.5 ust. 3 Traktatu Prezydencja:
- zapewnia współpracę z Organizacją Narodów Zjednoczonych, Międzynarodowym Komitetem Czerwonego Krzyża i wszystkimi pozostałymi zaangażowanymi organizacjami,
- nawiązuje z organizacjami regionalnymi i państwami trzecimi kontakty wymagane do wprowadzenia w życie działań szczególnych Unii.
Regularnie informuje odpowiednie organy Rady o wynikach tych kontaktów.
3.
Wszystkie istotne informacje są dostarczane odpowiednim organom Rady, tak aby umożliwić Radzie i Komisji zapewnienie, przy zachowaniu jak najlepszych warunków, spójności zewnętrznego działania Unii.
Artykuł 9
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Zastępuje ono decyzje 95/170/WPZiB, 96/251/WPZiB i 96/588/WPZiB.
Artykuł 10
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne Działanie
z dnia 16 grudnia 1996 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące jednolitego wzoru dokumentu pobytowego
(97/11/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł K.1 ust. 3 Traktatu przewiduje, że polityka imigracyjna oraz polityka dotycząca obywateli państw trzecich stanowi przedmiot wspólnego zainteresowania;
wskazane jest zharmonizowanie wzoru dokumentów pobytowych wydawanych przez Państwa Członkowskie obywatelom państw trzecich;
istotne jest, aby jednolity wzór dokumentów pobytowych zawierał wszystkie niezbędne informacje oraz aby spełniał bardzo wysokie normy techniczne, w szczególności w zakresie środków zabezpieczających przed fałszowaniem i podrabianiem go; musi również nadawać się do zastosowania przez wszystkie Państwa Członkowskie oraz musi zostać opatrzony cechami zabezpieczającymi, które byłyby ogólnie możliwe do rozpoznania i wyraźnie widoczne gołym okiem;
niniejsze wspólne działanie ustanawia jedynie specyfikacje, które nie są tajne; konieczne jest ich uzupełnienie dodatkowymi specyfikacjami, które mają zostać utrzymane w tajemnicy, celem zapobieżenia fałszerstwu i podrabianiu oraz które nie mogą zawierać danych osobowych lub odniesień do tych danych; Rada zobowiązana jest ustanowić dodatkowe specyfikacje;
w celu zapewnienia, aby informacje, o których mowa, nie zostały udostępnione większej ilości osób niż to konieczne, istotne jest, aby każde Państwo Członkowskie wyznaczyło wyłącznie jeden organ uprawniony do drukowania jednolitych wzorów dokumentów pobytowych, przy czym Państwa Członkowskie zachowują swobodę zmiany takiego organu w razie potrzeby; ze względów bezpieczeństwa każde Państwo Członkowskie zobowiązane jest podać do wiadomości Radzie i Komisji nazwę właściwego organu wyznaczonego do realizacji tego zadania;
w odniesieniu do danych osobowych, jakie mają zostać wyszczególnione na jednolitym wzorze dokumentów pobytowych, zgodnie z Załącznikiem do niniejszego wspólnego działania, należy zapewnić zgodność z obowiązującymi przepisami w zakresie ochrony danych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Dokumenty pobytowe wydawane przez Państwa Członkowskie obywatelom państw trzecich sporządza się według jednolitego wzoru i zapewnia się wystarczająco dużo miejsca na umieszczenie tam informacji wymienionych w Załączniku do niniejszego wspólnego działania.
Jednolity wzór może mieć postać nalepki albo oddzielnego dokumentu.
Każde Państwo Członkowskie może dodać w odpowiednim miejscu jednolitego wzoru ważne informacje dotyczące charakteru dokumentu oraz prawnego statusu osoby zainteresowanej, w szczególności informację co do posiadania/nieposiadania pozwolenia na pracę.
Artykuł 2
1.
Rada zobowiązana jest niezwłocznie ustanowić specyfikacje techniczne w celu załączenia do wzoru dokumentów pobytowych informacji określonych w Załączniku do niniejszego wspólnego działania.
Rada zobowiązana jest również niezwłocznie ustanowić dodatkowe specyfikacje techniczne uniemożliwiające sfałszowanie lub podrobienie dokumentu pobytowego.
Specyfikacje te są tajne i nie mogą być publikowane.
Mogą zostać udostępnione jedynie organom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie do drukowania oraz osobom posiadającym odpowiednie upoważnienie Państwa Członkowskiego.
2.
Każde Państwo Członkowskie zobowiązane jest wyznaczyć jeden organ odpowiedzialny za drukowanie dokumentów pobytowych.
Zobowiązane jest podać do wiadomości Rady i Komisji nazwę właściwego organu.
Ten sam organ może zostać wyznaczony do tego celu przez dwa lub więcej Państw Członkowskich.
Każde Państwo Członkowskie jest uprawnione do zmiany wyznaczonego organu.
W tej sytuacji zobowiązane jest powiadomić o tym fakcie Radę i Komisję.
3.
Każde Państwo Członkowskie zobowiązane jest poinformować Radę i Komisję o nazwie właściwego organu lub organów upoważnionych do wydawania dokumentów pobytowych.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów, jakie mają zastosowanie w zakresie ochrony danych osobowych, osoba otrzymująca dokument pobytowy ma prawo zweryfikować szczegółowe dane osobowe wprowadzone na dokumencie pobytowym oraz ma prawo, w razie potrzeby, do zwrócenia się o wprowadzenie poprawek lub usunięcie niektórych informacji.
2.
Na dokumencie pobytowym nie podaje się żadnych informacji w formie do odczytu maszynowego, jeżeli nie są one wyszczególnione w rubrykach opisanych w pkt 10 i 11 Załącznika lub w stosownym dokumencie podróży.
Artykuł 4
Do celów niniejszego wspólnego działania "dokument pobytowy" oznacza upoważnienie wydane przez organy Państwa Członkowskiego, zezwalające obywatelowi państwa trzeciego na legalny pobyt na terytorium danego państwa, z wyjątkiem:
- wizy,
- wydanych zezwoleń na pobyt, którego czas trwania jest ustalony na mocy prawa krajowego, lecz nie może przekraczać sześciu miesięcy,
- zezwoleń wydanych do czasu zbadania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt lub przyznania azylu.
Artykuł 5
W przypadku gdy Państwa Członkowskie używają jednolitego wzoru dokumentu pobytowego z przyczyn innych niż wymienione w art. 4, należy podjąć właściwe działania, aby zapewnić, że nie będzie on mylony z dokumentem pobytowym określonym w art. 4.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne działanie stosuje się do dokumentów pobytowych wydawanych obywatelom państw trzecich, z wyjątkiem:
- członków rodzin obywateli Unii, korzystających z prawa do swobodnego przepływu,
- obywateli Państw Członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, oraz członków ich rodzin, korzystających z prawa do swobodnego przepływu.
Artykuł 7
Najpóźniej pięć lat od przyjęcia środków określonych w art. 2 ust. 1 Państwa Członkowskie zobowiązane są stosować art. 1. Jednakże na ważność zezwoleń udzielonych w wydanych już wcześniej dokumentach nie wpływa wprowadzenie jednolitego wzoru dokumentów pobytowych, o ile zainteresowane Państwo Członkowskie nie postanowi inaczej.
WSPÓLNE DZIAŁANIE
z dnia 24 lutego 1997 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące działań mających na celu zwalczanie handlu ludźmi i seksualnego wykorzystywania dzieci
(97/154/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii,
a także mając na uwadze, co następuje: stworzenie wspólnych reguł działania w celu zwalczania handlu ludźmi i seksualnego wykorzystywania dzieci może stanowić wkład w walkę z nielegalną imigracją i przyczynić się do poprawy współpracy sądowej w sprawach karnych, które stanowią przedmiot wspólnego zainteresowania Państw Członkowskich, w rozumieniu art. K.1 ust. 3 i 7 Traktatu;
uwzględniając rezolucję w sprawie handlu ludźmi, przyjętą przez Parlament Europejski dnia 18 stycznia 1996 r.[1] oraz rezolucję w sprawie nieletnich ofiar przemocy, przyjętą dnia 19 września 1996 r.[2];
mając na uwadze zalecenia w sprawie zwalczania handlu ludźmi, przyjęte przez Radę w dniach 29-30 listopada 1993 r.;
mając na uwadze konkluzje Europejskiej Konferencji w sprawie handlu kobietami, która odbyła się w Wiedniu w dniach 10-11 czerwca 1996 r.;
mając na uwadze konkluzje Światowego Kongresu w sprawie zwalczania seksualnego wykorzystywania dzieci do celów komercyjnych, który odbył się w Sztokholmie w dniach 27 -31 sierpnia 1996 r.;
przywołując art. 34 Konwencji o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989 r.;
handel ludźmi i seksualne wykorzystywanie dzieci stanowią poważne naruszenie praw człowieka, a szczególnie ludzkiej godności;
świadoma konieczności wzięcia pod uwagę szczególnie trudnej sytuacji ofiar tego rodzaju przestępstw, a zwłaszcza bezradności dzieci;
handel ludźmi i seksualne wykorzystywanie dzieci mogą stanowić znaczącą formę międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, której rozmiary na obszarze Unii Europejskiej budzą coraz większe zaniepokojenie;
pragnąc realizować działania konieczne, aby położyć kres handlowi ludźmi i seksualnemu wykorzystywaniu dzieci;
uwzględniając fakt, że Rada zdecydowała już o podjęciu skutecznych środków przeciwko handlowi ludźmi, przyjmując wspólne działanie w sprawie stworzenia spisu centrów doskonałości[3] i ustanawiając program wymiany w celu szkolenia osób kompetentnych w tej dziedzinie[4];
uwzględniając, że Państwa Członkowskie Unii Europejskiej, w odniesieniu do pewnych rodzajów handlu ludźmi i seksualnego wykorzystywania dzieci, powinny podjąć zgodne działania na rzecz zwalczania przeszkód, tam gdzie one istnieją, na drodze do współpracy sądowej w tej kwestii, zgodnie z wieloletnim programem współpracy w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, przyjętym przez Radę dnia 14 października 1996 r.;
mając świadomość potrzeby wielodyscyplinarnego podejścia do sprawy handlu ludźmi i seksualnego wykorzystywania dzieci;
zwracając uwagę, że terminologia stosowana w niniejszym wspólnym działaniu nie odnosi się do żadnego konkretnego systemu prawnego ani prawa krajowego, ale powinna raczej być interpretowana w świetle systemów prawnych Państw Członkowskich;
zwracając uwagę, że przepisy niniejszego wspólnego działania pozostają bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich, wynikających z konwencji, którymi są one związane, takich jak Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zwalczania handlu ludźmi i eksploatacji prostytucji z 1950 r., ani dla prawa Państw Członkowskich do podejmowania działań na rzecz ochrony dzieci lub zwalczania handlu ludźmi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
TYTUŁ I
Cele
A. Jako wskazówka dla Państw Członkowskich podczas stosowania niniejszego wspólnego działania i bez uszczerbku dla stosowania bardziej szczegółowych definicji w ustawodawstwie Państw Członkowskich, do celów niniejszego wspólnego działania poniższe pojęcia są rozumiane następująco:
i) "handel" jest to jakiekolwiek postępowanie ułatwiające wjazd, tranzyt, pobyt lub wyjazd z terytorium Państwa Członkowskiego, do celów wymienionych w pkt B lit. b) oraz d);
ii) "wykorzystywanie seksualne" w odniesieniu do dziecka oznacza:
a) nakłanianie lub zmuszanie dziecka do podejmowania jakichkolwiek nielegalnych działań seksualnych;
b) wykorzystywanie dziecka do prostytucji lub innych nielegalnych praktyk seksualnych;
c) wykorzystywanie dziecka w pornograficznych przedstawieniach i materiałach, w tym do produkcji, sprzedaży i dystrybucji lub innych form handlu takimi materiałami, oraz posiadanie takich materiałów;
iii) "wykorzystywanie seksualne" w odniesieniu do osoby dorosłej oznacza co najmniej wykorzystywanie danej osoby do prostytucji.
B. W celu poprawy współpracy sądowej w zakresie zwalczania handlu ludźmi i seksualnego wykorzystywania dzieci, każde Państwo Członkowskie, z poszanowaniem swoich norm konstytucyjnych i tradycji prawnych, dokonuje przeglądu odnośnych przepisów krajowych, dotyczących działań określonych w tytule II i III, odnoszących się do poniższego umyślnego postępowania, zgodnie z procedurą określoną w tytule IV:
a) wykorzystywanie seksualne innych osób, niebędących dziećmi, w celach dochodowych, w przypadku gdy:
- stosuje się przymus, a w szczególności przemoc lub groźby, albo:
- stosuje się podstęp, albo,
- ma miejsce nadużycie władzy lub stosowane są inne naciski, a dana osoba nie ma faktycznie żadnego wyboru i musi się poddać naciskom lub przemocy;
b) handel osobami niebędącymi dziećmi dla osiągnięcia korzyści materialnych, w celu ich wykorzystania seksualnego zgodnie z warunkami wymienionymi w lit. a);
c) seksualne wykorzystywanie lub wyzyskiwanie dzieci;
d) handel dziećmi w celu ich seksualnego wykorzystywania lub wyzyskiwania.
TYTUŁ II
Działania, które powinny zostać podjęte na poziomie krajowym
A. Każde Państwo Członkowskie dokonuje przeglądu istniejących przepisów prawnych oraz praktyk w celu zagwarantowania, że:
a) postępowanie przedstawione w tytule I B jest sklasyfikowane jako przestępstwo;
b) przestępstwa te, z wyjątkiem posiadania materiałów określonych w tytule I A ppkt ii) lit. c), oraz udział w nich lub próba ich popełnienia, podlegają skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym karom sądowym;
c) osoby prawne, tam gdzie stosowne, mogą ponosić odpowiedzialność administracyjną w związku z przestępstwami wymienionymi w tytule I B, albo odpowiedzialność karną za takie przestępstwa, popełnione w imieniu danej osoby prawnej, zgodnie z ustaleniami, określonymi w prawie krajowym danego Państwa Członkowskiego.
Odpowiedzialność osoby prawnej pozostaje bez uszczerbku dla odpowiedzialności karnej osób fizycznych, będących współsprawcami lub inicjatorami takich przestępstw;
d) kary i tam, gdzie ma to zastosowanie, środki administracyjne określone w lit. b) i c) niniejszego tytułu, obejmują:
- w odniesieniu do osób fizycznych, przynajmniej w przypadku poważnych spraw, kary pozbawienia wolności, które mogą wiązać się z ekstradycją,
- konfiskatę, tam gdzie jest to właściwe, narzędzi i wpływów pieniężnych pochodzących z tych przestępstw,
- tam, gdzie jest to właściwe i przewidziane w prawie administracyjnym lub karnym Państwa Członkowskiego, czasowe lub stałe zamknięcie instytucji, które były wykorzystywane lub miały być wykorzystane do popełniania tego rodzaju przestępstw;
e) przestępstwa określone w niniejszym wspólnym działaniu, będą, w przypadku gdy jest to właściwe, podlegać zastosowaniu Konwencji Rady Europy z 1990 r. w sprawie prania brudnych pieniędzy, ścigania, rekwizycji i konfiskaty dochodów z przestępstw;
f) organy danego Państwa są kompetentne w stosunku do przestępstw, wymienionych w tytule I B lit. c) i d), przynajmniej w przypadku gdy:
i) przestępstwo zostało popełnione, w całości lub w części, na jego terytorium,
ii) z wyjątkiem przestępstwa polegającego na posiadaniu materiałów pornograficznych określonych w tytule I A ppkt ii) lit. c), osoba, która popełniła przestępstwo, jest obywatelem lub rezydentem danego Państwa Członkowskiego.
B. W przypadku gdy nie jest to sprzeczne z ustalonymi zasadami prawa karnego danego państwa dotyczącymi jurysdykcji, Państwo Członkowskie może, korzystając z kompetencji określonych w pkt A lit. f) ppkt ii), zastrzec, że przestępstwo musi również być karalne na mocy prawa państwa, w którym zostało popełnione.
C. W przypadku gdy Państwo Członkowskie utrzymuje wymóg podwójnej karalności, określony w pkt B, dokonuje przeglądu swego prawa, w celu zagwarantowania, że wymóg ten nie stanowi przeszkody w podejmowaniu skutecznych środków wobec jego własnych obywateli lub rezydentów, którzy są podejrzani o popełnianie takich przestępstw wpaństwach, które nie podjęły odpowiednich środków działania, określonych w art. 34 Konwencji o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989 r.
D. Państwa Członkowskie mogą postanowić, że będą sprawować jurysdykcję, przewidzianą w pkt A lit. f) ppkt ii), tylko wówczas, jeśli spełnione są niektóre warunki proceduralne, albo w przypadku gdy domniemany przestępca nie może zostać wydany, ponieważ:
- zainteresowane Państwa Członkowskie odmówiły zastosowania się do wniosku o ekstradycję, złożonego przez państwo, w którym przestępstwo zostało popełnione, albo
- to ostatnie państwo potwierdziło, że nie zamierza żądać ekstradycji domniemanego przestępcy, albo
- państwo to nie złożyło wniosku o ekstradycję w rozsądnym czasie.
E. Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne dla zapewnienia, aby oprócz zwykłych środków przymusu, jak rewizja i konfiskata, były dostępne odpowiednie kompetencje i techniki śledcze, umożliwiające skuteczne prowadzenie dochodzenia i ściganie sądowe przestępstw, wymienionych w pkt A lit. a)-b) oraz e), z poszanowaniem praw do obrony i prywatności osób, podlegających tym środkom.
F. Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zagwarantowania:
a) właściwej ochrony świadków, dostarczających informacji na temat przestępstw określonych w pkt A lit a)-b) oraz e), zgodnie, w szczególności, z rezolucją Rady Unii Europejskiej z dnia 23 listopada 1995 r. w sprawie ochrony świadków w walce z przestępczością zorganizowaną[5];
b) właściwej pomocy dla ofiar i ich rodzin.
W tym celu każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby:
i) ofiary były do dyspozycji na żądanie systemu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych Państwa Członkowskiego, w celu złożenia zeznań w jakimkolwiek procesie karnym, co w niektórych wypadkach może wiązać się z zezwoleniem napobyt tymczasowy; oraz
ii) ofiary mogły wrócić do kraju pochodzenia lub innego kraju, który gotowy jest je przyjąć, wraz z wszytskimi prawami i ochroną przyznaną przez prawo krajowe Państw Członkowskich.
Oprócz tego każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby ofiary przestępstw określonych w tytule I B, uzyskały właściwą pomoc, umożliwiającą im obronę ich interesów przed sądem.
Każde Państwo Członkowskie bada, w jaki sposób informować rodziny dzieci, będących ofiarami przestępstw, których dotyczy niniejsze wspólne działanie, o postępach w dochodzeniu.
G. Każde Państwo Członkowskie podejmuje działania konieczne do zagwarantowania, że służby, posiadające odpowiednie doświadczenie w walce z handlem ludźmi i seksualnym wykorzystywaniem dzieci, w szczególności organy imigracyjne, instytucje zabezpieczenia społecznego oraz organy podatkowe, zwracają szczególną uwagę na problemy związane z handlem ludźmi i seksualnym wykorzystywaniem dzieci i, z jednoczesnym poszanowaniem prawa wewnętrznego Państw Członkowskich, współpracują z władzami odpowiedzialnymi za ściganie i karanie przestępstw określonych w pkt A. lit a)-b) oraz e).
W przypadkach zasługujących na szczególną uwagę służby te powinny w szczególności:
- z własnej inicjatywy służyć radą tym organom, gdy istnieją podstawy, aby sądzić, że zostało popełnione jedno z tych przestępstw;
- dostarczać tym organom wszelkich potrzebnych informacji, na ich żądanie lub z własnej inicjatywy;
- w razie potrzeby brać udział w postępowaniu w charakterze biegłych.
H. W celu zapewnienia pełnej skuteczności walki z handlem ludźmi i seksualnym wykorzystywaniem dzieci, każde Państwo Członkowskie zapewnia właściwą koordynację działań organów za nią odpowiedzialnych, umożliwiając wielodyscyplinarne podejście.
Taka koordynacja może, na przykład, obejmować na poziomie krajowym lub regionalnym, w zależności od struktury administracyjnej i systemu prawnego odnośnego Państwa Członkowskiego, ministerstwa, służby policyjne, organy sądownicze specjalizujące się w tych sprawach, jak również instytucje publiczne, posiadające specjalne obowiązki w tej dziedzinie.
I. Władze każdego Państwa Członkowskiego biorą pod uwagę udział, w walce z handlem ludźmi i seksualnym wykorzystywaniem dzieci, każdego ugrupowania, fundacji lub stowarzyszenia, które na mocy swego statutu, ma za zadanie zwalczanie takich przestępstw.
TYTUŁ III
Współpraca między Państwami Członkowskimi
A. Państwa Członkowskie prowadzą jak najszerszą współpracę sądowniczą podczas dochodzeń i postępowań sądowych, związanych z przestępstwami określonymi w tytule II A lit a)-b) oraz e).
B. Każde Państwo Członkowskie, które złożyło zastrzeżenie lub oświadczenie w związku z art. 5 Europejskiej konwencji o pomocy wzajemnej w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 r., dokonuje ich przeglądu w celu stwierdzenia, czy mogą one stanowić przeszkodę dla skutecznej współpracy z innymi Państwami Członkowskimi w związku z przestępstwami, których dotyczy niniejsze wspólne działanie.
C. Państwa Członkowskie zapewniają, zgodnie z mającymi zastosowanie umowami i obowiązującymi konwencjami, jak najszybsze udzielenie pomocy prawnej i informują państwo-wnioskodawcę o przebiegu postępowania.
D. Państwa Członkowskie, tam gdzie ma to zastosowanie, podejmują stosowne działania w celu umożliwienia bezpośredniego przekazywania wniosków o pomoc pomiędzy właściwymi władzami.
E. W przypadku gdy takie nominacje nie miały jeszcze miejsca, każde Państwo Członkowskie wyznacza organ lub organy władzy, do których można się zwracać w przypadku trudności z uzyskaniem pilnej pomocy prawnej.
F. Państwa Członkowskie, zgodnie z odnośną tradycją prawną każdego państwa oraz obowiązującymi konwencjami i porozumieniami, zapewniają sobie wzajemnie pomoc w zakresie wymiany informacji, które w jednym z Państw Członkowskich mają charakter administracyjny lub mieszczą się w kompetencjach władzy wykonawczej.
G. Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że informacje dotyczące zaginionych nieletnich oraz osób skazanych za przestępstwa, wymienione w niniejszym wspólnym działaniu, jak również informacje, które mogą być przydatne dla dochodzenia i ścigania takich przestępstw, są łatwo dostępne i mogą być skutecznie wykorzystane oraz wymieniane z innymi Państwami Członkowskimi.
H. Każde Państwo Członkowskie może, bez wpływu na prowadzone przez nie dochodzenia i postępowania, w przypadku gdy nie otrzyma wcześniej wniosku, przekazać innemu Państwu Członkowskiemu, wszelkie informacje, których ujawnienie, jego zdaniem, pomoże danemu państwu we wszczęciu, albo prowadzeniu dochodzenia lub postępowania, mającego zapobiegać lub karać za przestępstwa określone w tytule II A lit a)-b) oraz e), albo które mogą wiązać się z wnioskiem o współpracę sądową ze strony danego Państwa Członkowskiego.
I. Wymiana i przekazywanie informacji określonych w pkt F, G i H, prowadzona jest z poszanowaniem prawa do prywatności, mających zastosowanie instrumentów i prawa krajowego, dotyczących skomputeryzowanego przetwarzania danych osobowych.
J. Państwa Członkowskie powiadamiają i uczulają swoje przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsularne w państwach trzecich, tam gdzie może to mieć zastosowanie, oraz jak najskuteczniej wykorzystają stwarzane przez nie warunki w kontekście współpracy międzynarodowej w dziedzinie zwalczania handlu ludźmi i seksualnego wykorzystywania dzieci.
TYTUŁ IV
Zobowiązania i kontynuacja
A. Każde Państwo Członkowskie przedstawia właściwe propozycje, dotyczące stosowania niniejszego wspólnego działania, w celu ich rozważenia i przyjęcia przez właściwe organy.
B. Z końcem 1999 r., Rada oceni, na podstawie odpowiednich informacji, wypełnienie przez Państwa Członkowskie zobowiązań, wynikających z niniejszego wspólnego działania.
C. Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne działanie
z dnia 26 maja 1997 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące współpracy w zakresie porządku publicznego i bezpieczeństwa
(97/339/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Niderlandów,
mając na uwadze że, na mocy art. K.1 ust. 9, współpraca policyjna zostaje uznana przez Państwa Członkowskie za przedmiot wspólnego zainteresowania;
a także mając na uwadze, co następuje: w następstwie wcześniejszych inicjatyw, szczególnie dotyczących aktów chuligańskich kibiców piłki nożnej, winny zostać podjęte wysiłki w celu rozszerzenia i wzmocnienia współpracy w zakresie porządku publicznego i bezpieczeństwa;
bardziej szczegółowe regulacje muszą zostać przygotowane w celu nawiązania współpracy w odniesieniu do wydarzeń w szerszym znaczeniu, tj. zgromadzeń dużej liczby osób z więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, podczas których działania policyjne są przede wszystkim skierowane na utrzymanie porządku publicznego i bezpieczeństwa oraz zapobieganie przestępstwom kryminalnym;
zgromadzenia takie obejmują imprezy sportowe, koncerty rockowe, demonstracje i kampanie protestacyjne połączone z blokadą dróg; ale część wspomnianej współpracy mogą stanowić także sprawy związane z obroną i ochroną ludzi oraz mienia;
oprócz współpracy Państw Członkowskich sąsiadujących, możliwe jest również włączenie do współpracy Państw Członkowskich niesąsiadujących ze sobą oraz tranzytowych;
częścią takiej współpracy jest wymiana informacji o grupach ludzi stanowiących zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa w różnych Państwach Członkowskich, jak również oddelegowanie oficerów łącznikowych i współdziałanie między organami centralnymi;
zamierzeniem niniejszego wspólnego działania jest uzupełnienie obowiązujących dwustronnych i wielostronnych porozumień; nie powoduje ono uszczerbku dla ściślejszej współpracy między Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
Jeżeli duże grupy mogące stanowić zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa podróżują do innego Państwa Członkowskiego z zamiarem uczestniczenia w wymienionych wydarzeniach, Państwa Członkowskie informują o tym – na żądanie lub z własnej inicjatywy – zainteresowane Państwa Członkowskie za pośrednictwem organów centralnych.
Informacja dostarczana jest na jak najwcześniejszym etapie do wszystkich zainteresowanych Państw Członkowskich, bez względu na to, czy są to kraje sąsiadujące, a także do Państw Członkowskich tranzytowych.
2.
Informacja zawiera jak najwięcej szczegółów dotyczących:
a) omawianej grupy:
- składu ogólnego,
- charakteru grupy (czy jest agresywna i czy istnieje jakakolwiek możliwość wystąpienia zakłóceń);
b) tras podróży i miejsc zatrzymywania się;
c) środka transportu;
d) wszystkich innych istotnych informacji;
e) wiarygodności informacji.
Informacja dostarczana jest zgodnie z prawem krajowym.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie mogą tymczasowo oddelegować oficerów łącznikowych do innego Państwa Członkowskiego, które tego wymaga.
Oficerowie łącznikowi odgrywają rolę doradczą i pomocniczą; nie posiadają uprawnień i są nieuzbrojeni.
Dostarczają informacje i wypełniają swoje obowiązki zgodnie z instrukcjami wydanymi przez macierzyste Państwo Członkowskie oraz wytycznymi Państwa Członkowskiego, do którego zostali oddelegowani.
Ochronę oficerów łącznikowych zapewnia przyjmujące Państwo Członkowskie.
2.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego ustalają działania, w które angażowani są oficerowie łącznikowi.
Oficerowie łącznikowi stosują się do wytycznych właściwych władz.
Artykuł 3
W celu wspierania współpracy Państw Członkowskich poprzez właściwe organy centralne ustala się następujące kroki:
a) Prezydencja organizuje co roku wiosną posiedzenie szefów organów centralnych ds. porządku publicznego i bezpieczeństwa w celu omówienia spraw wspólnego zainteresowania;
b) dane szczegółowe dotyczące tych organów centralnych uaktualniane są co roku wiosną za pośrednictwem Prezydencji (patrz Załącznik).
Organy powiadamiają się wzajemnie o jakichkolwiek zmianach interwencyjnych;
c) w celu uzyskania poprawy stanu wiedzy o pozostałych organizacjach szefowie organów centralnych zachęcają do organizowania ćwiczeń, wymiany i szkoleniowych delegacji służbowych.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
WSPÓLNE DZIAŁANIE
z dnia 9 czerwca 1997 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące poprawy kryteriów ustalania celów, metod selekcji itp. oraz zbierania informacji celnych i policyjnych
(97/372/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając znaczenie dalszej poprawy skuteczności działania mającego na celu walkę z handlem narkotykami,
uwzględniając sprawozdanie grupy ekspertów ds. narkotyków, zatwierdzone na posiedzeniu Rady Europejskiej w Madrycie w 1995 r., zawierające propozycję poprawy kryteriów ustalania celów, metod selekcji itp., oraz zbierania informacji celnych i policyjnych,
uwzględniając Konwencję z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie wykorzystania technologii informatycznych do celów celnych (Konwencja CIS)[1],
uwzględniając wspólne działanie Rady z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie współpracy między administracją celną oraz organizacjami przedsiębiorców w walce z handlem narkotykami[2],
uwzględniając mandat Rady z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie zatwierdzonych zmienionych ustaleń dotyczących wspólnych operacji kontroli celnej,
uwzględniając rezolucję Rady z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie zawierania przez policję/organy celne porozumień w zakresie walki z narkotykami[3],
a także mając na uwadze, co następuje: kryteria ustalania celów poddawanych kontroli, strukturalne metody selekcji itd. oraz bardziej zintegrowane wykorzystanie informacji celnych i policyjnych są istotnymi instrumentami dla efektywnego planowania prawnych środków walki z handlem narkotykami;
podczas wdrażania ustawodawstwa celnego, wykorzystanie kryteriów ustalania celów i strukturalnych metod selekcji zmierza do koncentrowania kontroli celnych na sytuacjach, gdzie istnieje wysokie ryzyko przemytu narkotyków, jednocześnie zezwalając na szybką odprawę celną w ruchu pasażerskim i towarowym odbywającym się zgodnie z prawem;
wykorzystanie kryteriów ustalania celów, strukturalnych metod selekcji itd. umożliwiają organom celnym trafniejsze ustanawianie priorytetów w taki sposób, aby ich środki mogły być wykorzystane do osiągnięcia jak najlepszego skutku;
Unia Europejska oraz instytucje wewnętrzne, jak EDU/Europol, Światowa Organizacja Celna i Interpol, odgrywają istotną rolę w wymianie informacji;
organy celne muszą nieprzerwanie dostosowywać i poddawać ocenie priorytety w odpowiedzi na zmianę warunków i pojawianie się nowych informacji, uwzględniając fakt, że przemytnicy narkotyków zazwyczaj w ostatniej chwili zmieniają trasy przemytu, udając się do punktów granicznych, w których na podstawie uprzednio otrzymanych informacji lub innych źródeł, kontrola celna uważana jest za mniej intensywną,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Organy celne Państw Członkowskich dążą do optymalnego wykorzystania kryteriów ustalania celów i metod selekcji strukturalnej oraz zbierania informacji celnych i policyjnych dotyczących walki z handlem narkotykami.
Do tych celów organy podejmują, w ramach istniejących możliwości prawnych i praktycznych, środki przewidziane w art. 2-8.
Artykuł 2
Organy celne Państw Członkowskich bardziej intensywnie wykorzystują informacje dostępne we wszystkich sektorach działalności gospodarczej będących przedmiotem zainteresowania, szczególnie w sektorze transportowym.
Artykuł 3
Organy celne Państw Członkowskich wzmacniają wzajemną wymianę danych wywiadowczych i informacji do celów analizy ryzyka.
Do czasu operacyjnego opracowania bazy danych systemu informacji celnej (CIS), organy celne Państw Członkowskich w większym stopniu wykorzystują system poczty elektronicznej CIS do wyżej wspomnianej wymiany danych wywiadowczych.
Artykuł 4
Organy celne Państw Członkowskich w większym stopniu wykorzystują wszystkie dostępne europejskie systemy informacji celnej dotyczące ruchu morskiego, powietrznego, lądowego i innych (np. AIR-Info, BALKAN-Info, CARGO-Info, MAR-Info, YACHT-Info).
Artykuł 5
Organy celne Państw Członkowskich usprawniają procedury ustalania celów poprzez organizację międzynarodowych wspólnych działań kontrolnych, jak określono w zmienionych uzgodnieniach w tej dziedzinie, zatwierdzonych przez Radę dnia 29 listopada 1996 r.
W miarę potrzeb państwa trzecie zostaną zachęcone do wzięcia udziału w takich działaniach.
Artykuł 6
Służby celne, policja i inne organy przestrzegania prawa Państw Członkowskich w jak największym stopniu wzmacniają wzajemną wymianę dostępnych informacji oraz danych wywiadowczych.
Dotyczy to szczebla krajowego, międzynarodowego oraz Unii Europejskiej, obejmując instytucje Unii Europejskiej i instytucje międzynarodowe.
Artykuł 7
Organy ścigania w Państwach Członkowskich, w miarę potrzeb, analizują dostępne informacje i dane wywiadowcze.
Artykuł 8
Organy celne Państw Członkowskich opracowują wytyczne dla najlepszej praktyki w celu zachęcenia do szerszego wykorzystania technik analizy ryzyka.
Artykuł 9
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Artykuł 10
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
WSPÓLNE DZIAŁANIE
z dnia 16 czerwca 1997 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące wymiany informacji, oceny ryzyka oraz kontroli nowych leków syntetycznych
(97/396/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Niderlandów,
ZWRACAJĄC UWAGĘ na fakt, że Rada Europejska przyjęła w Dublinie sprawozdanie okresowe w sprawie leków z dnia 13 i 14 grudnia 1996 r. i zatwierdziła zaproponowane w powyższym sprawozdaniu działania, włączając w to propozycję rozwiązywania problemu syntetycznych leków na trzech poziomach, tj.: poprzez działania legislacyjne, praktyczną współpracę skierowaną przeciw produkcji i handlowi oraz przez współpracę międzynarodową,
ODNOSZĄC SIĘ do wspólnego działania 96/750/WSiSW z dnia 17 grudnia 1996 r., przyjętego przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącego zbliżenia ustawodawstwa i praktyk Państw Członkowskich Unii Europejskiej w zakresie walki z narkomanią oraz zapobiegania i zwalczania nielegalnego handlu narkotykami[1],
ODNOSZĄC SIĘ w szczególności do art. 5 wyżej wymienionego wspólnego działania, które przewiduje, że Państwa Członkowskie dołożą starań, by zharmonizować swoje ustawodawstwa w zakresie koniecznym do stworzenia podstaw prawnych lub wypełnienia luk prawnych odnoszących się do syntetycznych leków.
W szczególności będą promować działania mające na celu stworzenie systemu szybkiej wymiany informacji, który umożliwi identyfikację tego rodzaju leków jako substancji niedozwolonych, tak szybko jak się one pojawią w którymkolwiek z Państw Członkowskich,
ZWAŻYWSZY, że szczególne niebezpieczeństwa związane z rozwojem leków syntetycznych wymagają podjęcia natychmiastowych działań ze strony Państw Członkowskich,
ZWAŻYWSZY, że w przypadku braku objęcia nowych leków syntetycznych zakresem prawa karnego we wszystkich Państwach Członkowskich, wystąpić mogą problemy w zakresie współpracy międzynarodowej między organami sądowymi a organami ścigania Państw Członkowskich w związku z faktem, że przestępstwo lub przestępstwa, o których mowa, nie są karalne na mocy przepisów prawa zarówno państwa występującego jak i przyjmującego wniosek,
ZWAŻYWSZY, że po zestawieniu sporządzonym po przyjęciu wspomnianego wspólnego działania, o którym mowa, w Państwach Członkowskich mogły się pojawić nowe leki syntetyczne,
ZWAŻYWSZY, że wspólne działanie może być podjęte tylko na podstawie wiarygodnych informacji o pojawieniu się nowych leków syntetycznych i oceny ekspertów dotyczącej ryzyka związanego z ich zażywaniem oraz rezultatów poddania tychże leków kontroli,
ZWAŻYWSZY, że jest konieczne ustalenie wspólnego mechanizmu zezwalającego na działania mające na celu podjęcie koniecznych środków lub wprowadzenie kontroli nad nowymi lekami syntetycznymi, na podstawie natychmiastowej wymiany informacji o nowym leku syntetycznym, który pojawi się w Państwie Członkowskim, oraz wspólnej oceny związanego z nim zagrożenia,
NIE NARUSZAJĄC kompetencji Wspólnoty Europejskiej,
PRZYJĘŁA NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze wspólne działanie ma na celu stworzenie mechanizmu szybkiej wymiany informacji dotyczącej nowych leków syntetycznych oraz oceny niebezpieczeństwa grożącego z ich strony w celu umożliwienia zastosowania środków kontroli substancji psychotropowych, stosowanych w Państwach Członkowskich równolegle do nowych leków syntetycznych.
Niniejszy mechanizm będzie wspólnie stosowany zgodnie z procedurą określoną poniżej.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze wspólne działanie dotyczy nowych leków syntetycznych, które nie są obecnie wymienione w żadnym z zestawień do Konwencji Narodów Zjednoczonych o Substancjach Psychotropowych z 1971 r., i które, mając ograniczoną wartość terapeutyczną, stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego, porównywalne do zagrożenia, jakie stanowią substancje znajdujące się w zestawieniach I oraz II do powyższej Konwencji.
Wspólne działanie odnosi się do produktów końcowych, w odróżnieniu od prekursorów zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiającego środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych[2] oraz dyrektywy Rady 92/109/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych[3] w ramach reżimu wspólnotowego.
Artykuł 3
Wymiana informacji
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewni, że jego narodowa jednostka Europolu oraz jej reprezentant w sieci Reitox dostarcza informacji dotyczącej produkcji, handlu oraz wykorzystania nowych leków syntetycznych do jednostki do spraw narkotyków Europolu (EDU) oraz Europejskiego Centrum Monitoringu Narkotyków i Uzależnienia od Narkotyków (EMCDDA), biorąc pod uwagę odpowiednie kompetencje obu podmiotów.
EDU oraz EMCDDA zbierają otrzymywane informacje i niezwłocznie przekazują je, we właściwy sposób, sobie oraz narodowym jednostkom Europolu i przedstawicielom sieci Retoix Państw Członkowskich, Komisji oraz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Medycznych.
2.
Informacja określona w ust. 1 zawiera:
a) - chemiczny i fizyczny opis, włączając w to nazwę, pod jaką znany jest nowy lek syntetyczny,
- informację na temat częstotliwości, okoliczności lub ilości, w jakich spotykany jest nowy lek syntetyczny,
- pierwsze wskazówki dotyczące możliwego zagrożenia związanego z nowym lekiem syntetycznym,
oraz, na ile to możliwe:
b)- informacje na temat prekursorów chemicznych,
- informacje o sposobie i zakresie przyjętego lub spodziewanego użycia nowego leku syntetycznego jako substancji psychotropowej,
- informacje o innym wykorzystaniu nowego leku syntetycznego i jego zakresie,
- dalsze informacje dotyczące zagrożeń związanych z używaniem nowego leku syntetycznego, włączając w to zagrożenia zdrowotne i społeczne.
Artykuł 4
Ocena ryzyka
1.
Na wniosek jednego z Państw Członkowskich lub Komisji EMCDDA zwoła specjalne spotkanie pod auspicjami Komitetu Naukowego poszerzonego o skład biegłych wyznaczonych przez Państwa Członkowskie, na które zostaną zaproszeni przedstawiciele Komisji, EDU oraz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Medycznych.
Komitet ten oceni możliwe zagrożenia, włączając w to zagrożenia zdrowotne i społeczne, spowodowane przez używanie nowych leków syntetycznych i handel nimi oraz możliwe konsekwencje ich zakazania.
2.
Ocena zagrożenia zostanie przeprowadzona na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, Komisję, EMCDDA, EDU oraz Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Medycznych przy uwzględnieniu wszystkich czynników, które, zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r., przemawiają za poddaniem substancji międzynarodowej kontroli.
3.
Po dokonaniu oceny zagrożenia sporządzone zostanie sprawozdanie dotyczące wyników. Sprawozdanie powinno zawierać wszystkie aspekty sprawy.
Wszystkie opinie dotyczące aspektów, o których mowa, powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w sprawozdaniu.
Artykuł 5
Procedura poddawania kontroli nowych leków syntetycznych
1. Rada może, na podstawie inicjatywy przedstawionej w terminie miesiąca od dnia sporządzenia sprawozdania w sprawie oceny zagrożenia na podstawie art. 4 ust. 1 i działając zgodnie z art. K.3 ust. 2 lit. b) Traktatu, przyjąć jednomyślnie decyzję określającą nowe leki syntetyczne lub leki, które zostaną poddane kontroli.
Jeżeli Komisja nie uzna za niezbędne przedstawienia inicjatywy dotyczącej poddania kontroli nowych leków syntetycznych lub leków, Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie wyjaśniające jej stanowisko.
Państwa Członkowskie zobowiązują się, zgodnie z decyzją podjętą przez Radę i w terminie określonym w decyzji, do podjęcia niezbędnych środków, zgodnie z ich prawem krajowym, w celu poddania nowych leków syntetycznych i leków kontroli oraz sankcji karnej przewidzianej w ich ustawodawstwie zgodnie z ich zobowiązaniami wynikającymi z Konwencji Narodów Zjednoczonych o Substancjach Psychotropowych z 1971 r., w odniesieniu do substancji wymienionych w zestawieniach I i II.
2.
Postanowienia niniejszego wspólnego działania nie naruszają uprawnień Państw Członkowskich w zakresie utrzymywania i wprowadzania krajowych środków kontroli na swoim terytorium, które uważane są za odpowiednie w przypadku identyfikacji nowego leku syntetycznego przez Państwo Członkowskie.
3.
Prezydencja każdego roku przekazywać będzie Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania decyzji przyjętych przez Radę na podstawie ust. 1.
Artykuł 6
Publikacja i wejście w życie
Niniejsze wspólne działanie publikuje się w Dzienniku Urzędowym.
WSPÓLNE STANOWISKO
z dnia 6 października 1997 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie negocjacji dotyczących korupcji, prowadzonych w ramach Rady Europy i OECD
(97/661/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. a) oraz art. K.5,
Państwa Członkowskie uznają zwalczanie korupcji na szczeblu międzynarodowym za przedmiot wspólnego zainteresowania;
uwzględniając Protokół sporządzony przez Radę dnia 27 września 1996 r. do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich[1];
uwzględniając Konwencję w sprawie Zwalczania Korupcji, w którą zaangażowani są urzędnicy Wspólnot Europejskich lub urzędnicy Państw Członkowskich Unii Europejskiej, sporządzoną przez Radę dnia 26 maja 1997 r.[2];
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 maja 1997 r., skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie polityki Unii w zakresie walki z korupcją;
w listopadzie 1996 r. Komitet Ministrów Rady Europy przyjął program działań przeciwko korupcji, który jako kwestię priorytetową określa sporządzenie konwencji prawa karnego dotyczącej korupcji;
dnia 26 maja 1997 r. Rada OECD na szczeblu ministerialnym przyjęła zalecenie dotyczące korupcji w międzynarodowych transakcjach handlowych i podjęła decyzję o rozpoczęciu negocjacji w sprawie międzynarodowej konwencji uznającej przekupstwo zagranicznych urzędników państwowych za przestępstwo, która to konwencja zostanie otwarta do podpisu do końca 1997 r.;
biorąc pod uwagę odbywające się w Radzie Europy i OECD postępowania oraz pamiętając o konieczności zapewnienia zgodności z pracami prowadzonymi w ramach Unii Europejskiej;
pragnąc chronić interesy Unii oraz uniknąć niepotrzebnego powtarzania lub niezgodności między dwoma międzynarodowymi instrumentami sporządzonymi w ramach Rady Europy i OECD;
Rada Europejska zebrana w Amsterdamie zatwierdziła plan działania Grupy Wysokiego Szczebla w sprawie Zorganizowanej Przestępczości, który zaleca całościowy plan walki z korupcją,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wspierają sporządzenie właściwych międzynarodowych instrumentów przewidujących, że przekupstwo zagranicznych urzędników oraz urzędników organizacji międzynarodowych jest uznawane za przestępstwo.
Bez uszczerbku dla kwestii związanych z jurysdykcją, przestępstwo obejmuje korupcję w odniesieniu do dowolnego państwa lub instytucji międzynarodowej.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, jeśli to konieczne poprzez włączanie w tym celu określonych klauzul, że przepisy w sporządzonych w Radzie Europy lub OECD instrumentach prawnych są zgodne z instrumentami sporządzonymi pomiędzy nimi, szczególnie w odniesieniu do pomocy sądowej, ekstradycji, zwalczania korupcji i ochrony interesów finansowych Wspólnoty.
3.
Państwa Członkowskie zalecają koordynację prac dotyczących korupcji, które są obecnie prowadzone w ramach Rady Europy i OECD, aby zagwarantować, że nie ma niezgodności pomiędzy postanowieniami różnych projektów konwencji oraz że praca wykonana w ramach jednej z organizacji nie zagraża pracom wykonanym w ramach innej organizacji ani nie powiela ich niepotrzebnie.
4.
W negocjacjach Rady Europy i OECD dotyczących korupcji Państwa Członkowskie, na ile to jest możliwe, koordynują swoje stanowiska, z inicjatywy Prezydencji, i starają się wypracować konsensus we wszystkich kwestiach, które mają istotne znaczenie dla interesów Unii Europejskiej.
Komisja jest w pełni włączona w te prace.
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne działanie
z dnia 5 grudnia 1997 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, ustanawiające mechanizm oceny zastosowania i wdrażania na poziomie krajowym międzynarodowych przedsięwzięć w zakresie walki ze zorganizowaną przestępczością
(97/827/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając sprawozdanie grupy wysokiego szczebla ds. przestępczości zorganizowanej, zatwierdzone przez Radę Europejską w Amsterdamie w dniach 16 i 17 czerwca 1997 r., w szczególności zalecenie nr 15 planu działań,
uwzględniając konkluzje Rady zawarte w sprawozdaniu, o którym mowa,
uwzględniając doświadczenia Międzynarodowej Grupy Roboczej ds. Walki z Praniem Brudnych Pieniędzy,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do krajowych ekspertów oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady w kontekście stosowania planu wzmożenia walki ze zorganizowaną przestępczością, a także mając na uwadze, co następuje:
istnieje konieczność poprawy wdrożenia na poziomie krajowym rozwiązań przyjętych w ramach Unii albo poza nią, szczególnie w celu walki ze zorganizowaną przestępczością;
za takie wdrożenie odpowiada przede wszystkim każde Państwo Członkowskie, w ramach współdziałania w Unii, Państwa Członkowskie dążą do poprawy stosowania instrumentów współpracy przypisanych na poziomie międzynarodowym;
jest również pożądane ustalenie mechanizmu, który poszerzając taką współpracę, umożliwi Państwom Członkowskim przeprowadzenie, na podstawie zasad równości i wzajemnego zaufania, oceny stosowania przez każde z Państw Członkowskich instrumentów współpracy służących walce ze zorganizowaną przestępczością;
po rozpatrzeniu opinii Parlamentu Europejskiego [1], wydanej po konsultacji przeprowadzonej przez prezydencję zgodnie z art. K.6 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Cel
1.
Bez uszczerbku dla kompetencji Wspólnoty ustanawia się, zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi poniżej, mechanizm głębokiej oceny zastosowania i wdrażania na poziomie krajowym działań i instrumentów dotyczących spraw karnych, wynikających z ustawodawstwa i praktyk na poziomie krajowym i działań w zakresie współpracy międzynarodowej, podejmowanych w celu zwalczania zorganizowanej przestępczości w Państwach Członkowskich.
2.
Każde Państwo Członkowskie zobowiązuje się do zapewnienia, że jego władze krajowe będą w pełni współpracować z zespołami oceniającymi, ustanowionymi na podstawie niniejszego wspólnego działania, w związku z jego wdrażaniem, w poszanowaniu norm prawnych i etycznych stosowanych na poziomie krajowym.
Artykuł 2
Zakres przedmiotowy oceny
1.
Co roku na podstawie propozycji przewodniczącego członkowie Wielozadaniowej Grupy Roboczej ds. Przestępczości Zorganizowanej (MDW) określają szczegółowy zakres przedmiotowy oceny oraz kolejność, w jakiej następować będzie ocena Państw Członkowskich, w liczbie co najmniej pięciu na rok.
2.
Ocena jest przygotowywana przez prezydencję Rady, wspomaganą przez Sekretariat Generalny Rady.
Komisja zostanie w pełni zaangażowana w prace przygotowawcze.
3.
Pierwszy rok ocen rozpoczyna się nie później niż w terminie trzech miesięcy po wejściu w życie niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 3
Wskazanie biegłych
1.
Każde Państwo Członkowskie przesyła do Sekretariatu Generalnego Rady, z inicjatywy prezydencji, nazwiska od jednego do trzech biegłych, posiadających bogate doświadczenie w zakresie walki z zorganizowaną przestępczością, w szczególności z organów ścigania, takich jak: przedstawiciele władz policyjnych, celnych, sądowniczych lub innych, którzy są przygotowani do uczestniczenia w co najmniej jednym zadaniu oceniającym.
2.
Prezydencja opracowuje zestawienie biegłych wskazanych przez Państwa Członkowskie i przesyła je członkom MDW.
Artykuł 4
Zespół oceniający
Na podstawie zestawienia, o którym mowa w art. 3 ust. 2, prezydencja wybiera dla każdego ocenianego Państwa Członkowskiego zespół oceniający składający się z trzech biegłych, zapewniając przy tym, że w zespole nie znajdują się obywatele ocenianego Państwa Członkowskiego.
Nazwiska wybranych biegłych zostaną przekazane MDW.
Biegli, o których mowa, tworzą zespół oceniający.
W zależności od zakresu przedmiotowego oceny Komisja może brać udział w działaniach zespołu oceniającego.
Przy wykonywaniu jego zadań zespół oceniający jest wspomagany przez Sekretariat Generalny Rady.
Artykuł 5
Przygotowanie kwestionariusza
Prezydencja, z pomocą Sekretariatu Generalnego Rady, sporządza kwestionariusz do oceny Państw Członkowskich w ramach celu określonego w art. 2 ust. 1 i przekazuje go MDW do zatwierdzenia.
Kwestionariusz ma na celu ustalenie informacji pomocnej w procesie oceny.
Państwo Członkowskie podlegające ocenie zapewnia, że odpowiedzi do kwestionariusza udzieli terminowo i będą one wyczerpujące, a tam, gdzie to konieczne, zawierać będą wymagane dane techniczne, praktyczne oraz dotyczące przepisów prawa.
Artykuł 6
Ocena na miejscu
Po otrzymaniu odpowiedzi na kwestionariusz zespół oceniający uda się z wizytą do ocenianego Państwa Członkowskiego w celu spotkania z władzami politycznymi, policyjnymi, celnymi oraz organami sądowymi i innymi odpowiednimi organami, zgodnie z programem wizyty ustalonym przez oceniane Państwo Członkowskie, które bierze pod uwagę życzenia zespołu oceniającego.
Artykuł 7
Przygotowanie projektu sprawozdania
Nie później niż w terminie miesiąca od wizyty, o której mowa w art. 6, zespół oceniający opracowuje projekt sprawozdania i przekazuje go ocenionemu Państwu Członkowskiemu do zaopiniowania.
Jeśli uzna to za właściwe, zespół oceniający może uzupełnić projekt sprawozdania, uwzględniając komentarze ocenianego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 8
Dyskusja i przyjęcie sprawozdania
1.
Prezydencja przesyła członkom MDW projekt sprawozdania, które ma charakter poufny, razem z wszystkimi komentarzami ocenianego Państwa Członkowskiego, które nie zostały przyjęte przez zespół oceniający.
2.
Spotkanie MDW rozpoczyna się przedstawieniem przez członków zespołu oceniającego projektu sprawozdania.
Przedstawiciel ocenionego Państwa Członkowskiego przedstawia wszelkie komentarze, informacje lub wyjaśnienia, które uzna za stosowne.
Następnie MDW przeprowadza dyskusję nad projektem sprawozdania i przyjmuje jego wnioski na drodze konsensusu.
3.
Prezydencja raz do roku informuje Radę o wynikach oceny.
Rada, gdy uzna to za właściwe, może przekazać zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu zalecenia i wezwać do poinformowania Rady o postępach, jakie zostały dokonane w zakresie zastosowania się do zaleceń, w nieprzekraczalnym terminie ustalonym przez Radę.
4.
Zgodnie z art. 9 ust. 2 prezydencja co roku informuje Parlament Europejski o stosowaniu mechanizmu oceny.
5.
Po całkowitym zakończeniu zadań oceniających Rada podejmuje właściwe środki.
Artykuł 9
Poufność
1.
Biegli uczestniczący w zespołach oceniających są zobowiązani do zachowania poufności co do wszelkich informacji, które uzyskują w związku z wykonywaniem swych zadań.
Dlatego też Państwa Członkowskie muszą zapewnić, że biegli powołani na mocy art. 3 mają odpowiedni poziom ochrony, tam gdzie wymaga tego sytuacja.
2.
Sprawozdanie sporządzone w ramach niniejszego wspólnego działania jest poufne, jednakże ocenione Państwo Członkowskie może, na własną odpowiedzialność, dokonać publikacji sprawozdania.
W przypadku gdy opublikowany ma być tylko fragment sprawozdania, Państwo Członkowskie musi uzyskać zgodę Rady.
Artykuł 10
Ocena mechanizmu
Nie później niż na koniec pierwszej oceny wszystkich Państw Członkowskich Rada zbada szczegółowo zasady działania mechanizmu i jego zakres i, stosownie do potrzeb, wprowadzi poprawki do niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym. Artykuł 12
Dwudziesta dyrektywa Komisji 97/1/WE
z dnia 10 stycznia 1997 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/41/WE [2], w szczególności jej art. 12,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Kosmetologii,
a także mając na uwadze, co następuje: francuski rząd poinformował Komisję, na podstawie art. 12 dyrektywy 76/768/EWG, iż zawiesił on, na okres jednego roku, odpłatne lub wolne od opłat wprowadzanie do obrotu produktów kosmetycznych i produktów do higieny osobistej zawierających wyciągi z mózgu, ze szpiku kostnego oraz gałek ocznych bydlęcych (pochodzących od zwierząt starszych niż 6 miesięcy), owczych i kozich (pochodzących od zwierząt starszych niż 12 miesięcy);
decyzja Komisji 96/362/WE [3], zmieniająca decyzję Komisji 96/239/WE [4] w sprawie środków nadzwyczajnych w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła, stanowi, iż Zjednoczone Królestwo nie może wywozić ze swojego terytorium ani do innych Państw Członkowskich, ani do państw trzecich żadnych substancji otrzymanych z bydła ubitego w Zjednoczonym Królestwie, mających między innymi zastosowanie w produktach kosmetycznych, z wyjątkiem tych wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji. Zjednoczone Królestwo dopuszcza produkcję wymienionych produktów w ośrodkach pozostających pod ścisłą, oficjalną kontrolą weterynaryjną, i które wykazały, iż działają zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszym Załączniku;
epizootyczna gąbczasta encefalopatia bydła (BSE) rozwinęła się w Zjednoczonym Królestwie, jednakże jej geograficzne rozprzestrzenienie jest obecnie niedostatecznie znane;
aktualnie nie jest możliwe wykrycie choroby w jej okresie inkubacji;
naukowa wiedza dotycząca gąbczastej encefalopatii stale się rozwija; nowych informacji mogą dostarczyć różnorodne publikacje naukowe, jak również raporty uznanych organizacji międzynarodowych, takich jak Światowa Organizacja Zdrowia;
pojawienie się nowej odmiany choroby Creutzfelda-Jakoba (V-CJK) sugeruje prawdopodobieństwo możliwego przenoszenia BSE na człowieka; związek przyczynowy miedzy V-CJK i narażeniem ludności na działanie czynników powodujących zarażenie BSE nie został do dzisiaj udowodniony;
na podstawie aktualnie dostępnych informacji było możliwe wykrycie infekcyjności w mózgach, szpiku kostnym i oczach zarażonych zwierząt;
wiadome jest, że zalecane metody inaktywacji nie mogą być stosowane w sektorze kosmetycznym do wyciągów z mózgu, szpiku kostnego lub gałek ocznych;
przemysł kosmetyczny od lat stosuje zalecenia agencji rządowych i międzynarodowych w zakresie BSE; COLIPA zalecił swoim członkom, dnia 22 kwietnia 1996 r., niestosowanie tkanek bydlęcych ani wyciągów z tkanek z mózgu, szpiku kostnego lub gałek ocznych bydła; ponadto tkanki i płyny z mózgu, szpiku kostnego lub gałek ocznych pochodzących od kóz lub owiec nie mają praktycznego zastosowania w produktach kosmetycznych;
opinie Naukowego Komitetu ds. Kosmetologii z dnia 21 października 1994 r., 11 kwietnia i 18 lipca 1996 r. wskazują na niebezpieczeństwo przeniesienia BSE przy stosowaniu substancji bydlęcych;
opinie Naukowego Komitetu ds. Kosmetologii z dnia 2 października 1996 r., według której nie można wykluczyć ryzyka związanego ze stosowaniem w produktach kosmetycznych tkanek i płynów pochodzenia bydlęcego, owczego i koziego, pochodzących z mózgu, szpiku kostnego i gałek ocznych, oraz innych składników od nich pochodnych;
doświadczenie pokazało, iż trzęsawka owiec nie przedstawia niebezpieczeństwa dla człowieka, ale ostatnie informacje wskazują również, iż choroba BSE może być zaraźliwa dla owiec, należy więc brać pod uwagę, iż charakter przekazywania BSE jest inny niż trzęsawki owiec;
niezbędne jest przyjęcie środków w celu zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia konsumentów, nie czekając na niezbite naukowe dowody o związku przyczynowym między BSE i MCJ lub jego odmianą;
w związku z tym rozsądne jest wprowadzenie tymczasowego zakazu wytwarzania niektórych składników pochodzenia bydlęcego, owczego i koziego w produktach kosmetycznych;
niniejsza dyrektywa musi zostać poddana ponownemu przeglądowi, kiedy wszystkie wyżej wymienione elementy zostaną zbadane, najpóźniej w dwa lata po wykonaniu środków wymienionych w Załączniku;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się zmiany zgodne z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 30 czerwca 1997 r. produkty kosmetyczne zawierające substancje określone w niniejszym Załączniku nie są wprowadzane do obrotu.
Artykuł 3
Najpóźniej w dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja zaproponuje ewentualne zmiany do niniejszej dyrektywy, w świetle rozwoju wiedzy naukowej.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 30 czerwca 1997 r., wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustalane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Rady 97/2/WE
z dnia 20 stycznia 1997 r.
zmieniająca dyrektywę 91/629/EWG ustanawiającą minimalne normy ochrony cieląt
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/629/EWG [3], Naukowy Komitet Weterynaryjny wydał opinię dnia 9 listopada 1995 r., na podstawie którego Komisja sporządziła sprawozdanie, które zostało przedłożone Parlamentowi Europejskiemu i Radzie;
na podstawie wniosków tego sprawozdania, należy zmienić niektóre przepisy dyrektywy 91/629/EWG w celu zapewnienia, żeby zasady były oparte na dowodach naukowych oraz żeby nie wykraczały poza regulacje niezbędne do efektywnego funkcjonowania wspólnej organizacji rynków;
deklaracja nr 24 załączona do Aktu Końcowego Traktatu o Unii Europejskiej wzywa instytucje europejskie oraz Państwa Członkowskie do zwracania szczególnej uwagi, przy opracowywaniu i wprowadzaniu w życie prawodawstwa Wspólnoty, na wymogi w zakresie dobrostanu zwierząt;
harmonizacja zasad dotyczących warunków hodowli cieląt w ramach wspólnej organizacji rynków jest konieczna do zapewnienia racjonalnego rozwoju produkcji przy zadowalającym poziomie warunków konkurencji; w tym względzie stwierdzono naukowo, iż cielęta potrzebują do prawidłowego rozwoju środowisko odpowiadające ich potrzebom gatunku stadnego; z tego powodu powinny być hodowane w grupach; zarówno cielęta chowane w grupie, jak i indywidualnych kojcach muszą mieć wystarczająco miejsca do ruchów, kontaktu z innym bydłem, oraz do normalnych ruchów związanych z wstawaniem lub kładzeniem się;
należy dać gospodarstwom pewien czas na zawarcie koniecznych porozumień w celu dostosowania się do nowych zasad,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/629/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Od dnia 1 stycznia 1998 r. stosuje się następujące przepisy w stosunku do wszystkich nowo budowanych lub przebudowywanych gospodarstw oraz do wszystkich oddanych do użytku po tym dniu:
a) żadne cielę w wieku powyżej ośmiu tygodni nie jest trzymane w osobnym kojcu, poza przypadkiem gdy lekarz weterynarii stwierdzi, ze względu na stan zdrowia lub zachowanie zwierzęcia, że należy je odizolować w celu poddania leczeniu.
Szerokość indywidualnego kojca dla cieląt powinna być co najmniej równa wysokości cielęcia w kłębie, zmierzonej w pozycji stojącej, natomiast długość powinna być, co najmniej równa długości ciała cielęcia, mierzonego od czubka nosa do krawędzi ogonowej guza kulszowego, pomnożonej przez 1,1.
Indywidualne kojce dla cieląt (z wyjątkiem izolatek przeznaczonych dla chorych zwierząt) nie mogą mieć trwałych, lecz perforowane ściany, które umożliwiają cielętom bezpośredni kontakt wzrokowy i fizyczny.
b) dla cieląt trzymanych w grupach, nieograniczona przestrzeń dostępna dla każdego cielęcia musi wynosić co najmniej 1,5 m2 dla każdego cielęcia żywej wagi do 150 kilogramów, co najmniej 1,7 m2 dla każdego cielęcia żywej wagi 150 kilogramów lub powyżej ale do 220 kilogramów, i co najmniej 1,8 m2 dla każdego cielęcia żywej wagi 220 kilogramów lub powyżej.
Jednakże przepisy niniejszego ustępu nie mają zastosowania do:
- gospodarstw posiadających mniej niż sześć cieląt;
- cieląt trzymanych z ich matkami w okresie ssania.
Od dnia 31 grudnia 2006 r., powyższe przepisy mają zastosowanie do wszystkich gospodarstw."
2) W art. 3 ust. 4 skreśla się tiret drugie.
3) Skreśla się art. 4 ust. 2.
4) W art. 6 datę "1 października 1997 r." zastępuje się datą "1 stycznia 2006 r."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w dniu 31 grudnia 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jednakże od daty wyznaczonej w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z ogólnymi zasadami Traktatu, utrzymać lub stosować na swoim terytorium surowsze przepisy mające na celu ochronę cieląt niż przewidziane w niniejszej dyrektywie.
Powiadomią one Komisję o wszelkich takich środkach.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 97/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 stycznia 1997 r.
w sprawie transgranicznych przelewów bankowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3] w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego dnia 22 listopada 1996 r. przez Komitet Pojednawczy,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wolumen transgranicznych przelewów bankowych stale rośnie, w miarę jak budowa rynku wewnętrznego i postęp w kierunku pełnej unii gospodarczej i walutowej wpływają na nasilenie handlu i ruchu osób wewnątrz Wspólnoty; transgraniczne przelewy bankowe stanowią znaczną część ilościowego i wartościowego wolumenu płatności zagranicznych.
(2) Zarówno dla osób fizycznych, jak i dla przedsiębiorstw, w szczególności małych i średnich, istotna jest możliwość dokonywania przelewów bankowych z jednej części Wspólnoty do drugiej w sposób szybki, niezawodny i tani; zgodnie z informacją Komisji w sprawie stosowania prawa konkurencji WE do transgranicznych przelewów bankowych [4], zwiększenie konkurencji na rynku transgranicznych przelewów bankowych powinno doprowadzić do poprawy jakości usług i obniżenia cen.
(3) Niniejsza dyrektywa ma na celu rozwój rynku wewnętrznego, w szczególności liberalizację przepływów kapitału, w kierunku realizacji unii gospodarczej i walutowej; przepisy niniejszej dyrektywy powinny dotyczyć przelewów bankowych w walutach Państw Członkowskich oraz ecu.
(4) Parlament Europejski w swojej uchwale z dnia 12 lutego 1993 r. [5] wezwał Radę do wydania dyrektywy określającej wymogi w zakresie przejrzystości i właściwego fun kcjonowania transgranicznych przelewów bankowych.
(5) Kwestie będące przedmiotem niniejszej dyrektywy wymagają uregulowania odrębnego od kwestii systemowych, które pozostają przedmiotem rozważań Komisji; istnieje możliwość pojawienia się konieczności wystąpienia z kolejną inicjatywą uregulowania kwestii systemowych, w szczególności kwestii nieodwracalności rozliczeń (settlement finality).
(6) Celem niniejszej dyrektywy jest poprawa jakości usług w zakresie transgranicznych przelewów bankowych, a przez to wsparcie Europejskiego Instytutu Walutowego (EIW) w jego wysiłkach na rzecz poprawy funkcjonowania transgranicznych przelewów bankowych w perspektywie przygotowań do trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej.
(7) Zgodnie z celami wyszczególnionymi w akapicie drugim, niniejszą dyrektywę stosuje się do wszelkich przelewów bankowych nieprzekraczających kwoty 50000 ECU.
(8) Zgodnie z art. 3b ust. 3 Traktatu i dla zapewnienia przejrzystości niniejsza dyrektywa ustala minimalne wymogi, których spełnienie jest niezbędne dla zapewnienia odpowiedniego poziomu informacji dla klienta zarówno przed realizacją, jak i po realizacji transgranicznego przelewu bankowego; wymogi te obejmują wskazanie oferowanych klientom procedur reklamacyjnych i odszkodowawczych, łącznie z procedurami dostępu do nich; niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne wymogi co do realizacji transgranicznych przelewów bankowych, w szczególności wymogi, do których powinny się stosować instytucje oferujące usługi w zakresie transgranicznych przelewów bankowych, w tym obowiązek realizacji transgranicznego przelewu bankowego zgodnie z instrukcjami klienta; niniejsza dyrektywa spełnia warunki wypływające z zasad ustalonych w zaleceniu Komisji 90/109/EWG z dnia 14 lutego 1990 r. w sprawie przejrzystości warunków bankowych związanych z zagranicznymi transakcjami finansowymi [6]; niniejsza dyrektywa nie narusza dyrektywy Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania brudnych pieniędzy [7].
(9) Niniejsza dyrektywa powinna się przyczynić do skrócenia maksymalnych terminów realizacji transgranicznych przelewów bankowych i zachęcenia tych instytucji, które już obecnie realizują je w bardzo krótkich terminach, do utrzymania tej praktyki.
(10) Komisja w sprawozdaniu, które przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, powinna w szczególności omówić terminy, jakie powinny obowiązywać w przypadku nieustalenia terminu między zleceniodawcą a jego instytucją, biorąc pod uwagę jednocześnie rozwój technologii oraz warunki istniejące w każdym z Państw Członkowskich.
(11) Instytucje powinny być obowiązane do wypłaty odszkodowania w razie niedokonania przelewu bankowego; obowiązek odszkodowawczy nakłada na instytucje zobowiązanie warunkowe, które w razie braku pułapu kwotowego mogłoby zaszkodzić ich wypłacalności; ów obowiązek odszkodowawczy powinien zatem być ograniczony do kwoty 12500 ECU.
(12) Artykuł 8 nie narusza ogólnych przepisów prawa narodowego, zgodnie z którymi instytucja odpowiada wobec zleceniodawcy za niedokonanie transgranicznego przelewu bankowego wskutek popełnionego przez siebie błędu.
(13) Konieczne jest wyróżnienie spośród okoliczności, z którymi mogą mieć do czynienia instytucje biorące udział w realizacji transgranicznego przelewu bankowego — włącznie z okolicznościami związanymi z niewypłacalnością — sytuacji siły wyższej; dla tych celów należy opierać się na definicji siły wyższej zawartej w art. 4 ust. 6 dyrektywy 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie grupowych podróży, wczasów i wycieczek [8].
(14) Dla rozwiązywania ewentualnych sporów między klientami a instytucjami muszą istnieć w poszczególnych Państwach Członkowskich odpowiednie i skuteczne procedury reklamacyjne i odszkodowawcze, z wykorzystaniem istniejących procedur tam, gdzie jest to właściwe,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
ZAKRES OBOWIĄZYWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres obowiązywania
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do transgranicznych przelewów bankowych w walutach Państw Członkowskich oraz w ECU do równowartości 50000 ECU, zlecanych przez podmioty inne niż wymienione w art. 2 lit. a), b) i c) i realizowane przez instytucje kredytowe lub inne.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) określenie "instytucja kredytowa" oznacza instytucję zdefiniowaną w art. 1 dyrektywy Rady 77/780/EWG [9] i obejmuje znajdujące się na terenie Wspólnoty oddziały w rozumieniu tiret trzeciego tego artykułu instytucji kredytowych mających siedzibę poza obszarem Wspólnoty i realizujących transgraniczne przelewy bankowe w ramach swej działalności gospodarczej;
b) określenie "inna instytucja" oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną, inną niż instytucja kredytowa, która realizuje transgraniczne przelewy bankowe w ramach swej działalności gospodarczej;
c) określenie "instytucja finansowa" oznacza instytucję zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 3604/93 z dnia 13 grudnia 1993 r., określającego definicje do celów stosowania zakazu uprzywilejowanego dostępu, wymienionego w art. 104a Traktatu [10];
d) określenie "instytucja" oznacza instytucję kredytową lub inną instytucję; do celów art. 6, 7 i 8 oddziały tej samej instytucji znajdujące się w różnych Państwach Członkowskich, biorące udział w realizacji transgranicznego przelewu bankowego, traktuje się jako odrębne instytucje;
e) określenie "instytucja pośrednicząca" oznacza instytucję, która uczestniczy w realizacji transgranicznego przelewu bankowego, nie będąc ani instytucją zleceniodawcy, ani beneficjenta;
f) określenie "transgraniczny przelew bankowy" oznacza transakcję przeprowadzaną z inicjatywy zleceniodawcy za pośrednictwem instytucji lub jej oddziału w jednym Państwie Członkowskim w celu udostępnienia pewnej kwoty pieniędzy beneficjantowi w instytucji lub oddziale instytucji na terytorium innego Państwa Członkowskiego; zleceniodawcą i beneficjentem może być ta sama osoba;
g) określenie "zlecenie transgranicznego przelewu bankowego" oznacza bezwarunkową instrukcję realizacji transgranicznego przelewu bankowego przekazaną w dowolnej postaci instytucji bezpośrednio przez zleceniodawcę;
h) określenie "zleceniodawca" oznacza osobę fizyczną lub prawną zlecającą realizację transgranicznego przelewu bankowego na rzecz beneficjenta;
i) określenie "beneficjent" oznacza końcowego odbiorcę transgranicznego przelewu bankowego, któremu dane środki zostają udostępnione na rachunku, do którego ma on dostęp;
j) określenie "klient" oznacza zleceniodawcę lub beneficjenta, zależnie od kontekstu;
k) określenie "podstawowa stopa procentowa" oznacza stopę procentową stosowaną przy wymiarze odszkodowania, ustalaną zgodnie z przepisami ustanawianymi przez Państwo Członkowskie, w którym ma siedzibę przedsiębiorstwo, które musi wypłacić odszkodowanie klientowi;
l) określenie "data przyjęcia przelewu" oznacza datę wypełnienia wszystkich stawianych przez instytucję warunków, od których uzależnione jest wykonanie zlecenia transgranicznego przelewu bankowego, związanych z zapewnieniem odpowiedniego pokrycia finansowego oraz udostępnienia informacji niezbędnych do wykonania zlecenia.
SEKCJA II
PRZEJRZYSTOŚĆ WARUNKÓW DOKONYWANIA TRANSGRANICZNYCH PRZELEWÓW BANKOWYCH
Artykuł 3
Wstępne informacje o warunkach dokonywania transgranicznych przelewów bankowych
Instytucje udostępniają swym bieżącym i potencjalnym klientom w przystępnej formie na piśmie, w tym w miarę potrzeb w postaci elektronicznej, informacje o warunkach realizacji transgranicznych przelewów bankowych.
Informacje te powinny zawierać co najmniej:
- określenie terminu niezbędnego do realizacji polecenia transgranicznego przelewu bankowego wydanego instytucji dla kwoty, jaka ma być zapisana na dobro rachunku instytucji beneficjenta. Data początkowa tego okresu musi być jasno określona,
- określenie terminu niezbędnego do przekazania na rachunek instytucji beneficjenta kwoty, na jaką opiewa przekazane instytucji do wykonania zlecenie transgranicznego przelewu bankowego,
- sposób obliczania wszelkich prowizji i opłat należnych instytucji od klienta, o ile jest to właściwe — łącznie ze stawkami,
- ewentualna data waluty stosowana przez instytucję,
- opis gwarantowanych klientowi sposobów składania zażaleń i skarg oraz procedur odszkodowawczych, a także sposobów dostępu do nich,
- określenie stosowanych kursów wymiany.
Artykuł 4
Informacja po dokonaniu transgranicznego przelewu bankowego
Po zrealizowaniu lub otrzymaniu transgranicznego przelewu bankowego instytucje udostępniają klientom, o ile ci wyraźnie z tego nie zrezygnują, jasne informacje na piśmie, w tym w miarę potrzeb w postaci elektronicznej, i w przystępnej formie.
Informacje te powinny obejmować co najmniej:
- odniesienie umożliwiające klientowi zidentyfikowanie danego transgranicznego przelewu bankowego,
- początkową kwotę danego transgranicznego przelewu bankowego,
- kwotę wszystkich opłat i prowizji należnych ze strony klienta,
- ewentualną datę waluty stosowaną przez instytucję.
Jeśli zleceniodawca zaznaczył, że opłaty z tytułu transgranicznego przelewu bankowego mają być częściowo lub w całości pokryte przez beneficjenta, instytucja beneficjenta zawiadamia go o tym.
Jeśli miała miejsce jakakolwiek wymiana waluty, instytucja, która dokonała wymiany, powiadamia klienta o zastosowanym kursie wymiany.
SEKCJA III
MINIMALNE OBOWIĄZKI INSTYTUCJI W ODNIESIENIU DO TRANSGRANICZNYCH PRZELEWÓW BANKOWYCH
Artykuł 5
Szczególne obowiązki instytucji
Dla danego transgranicznego przelewu bankowego instytucja, o ile pragnie zawrzeć z klientem transakcję, musi na żądanie klienta złożyć przyrzeczenie dotyczące czasu, jaki zajmie realizacja przelewu, oraz należnych opłat i prowizji, niezależnie od kosztów związanych z zastosowanym kursem wymiany.
Artykuł 6
Zobowiązania dotyczące czasu realizacji zlecenia
1.
Instytucja zleceniodawcy realizuje dany transgraniczny przelew bankowy w terminie uzgodnionym ze zleceniodawcą.
Jeśli instytucja nie dotrzyma umownego terminu lub jeśli — w braku umownego terminu — środki nie zostaną przelane na rachunek instytucji beneficjenta do końca piątego dnia roboczego po dacie przyjęcia zlecenia na transgraniczny przelew bankowy, instytucja zleceniodawcy wypłaca zleceniodawcy odszkodowanie.
Odszkodowanie obejmuje wypłatę odsetek obliczonych od kwoty transgranicznego przelewu bankowego przy użyciu referencyjnej stopy procentowej za okres:
- od końca umownego terminu lub — w przypadku jego braku — od końca piątego dnia roboczego po dacie przyjęcia zlecenia na transgraniczny przelew bankowy,
- do dnia, w którym środki zostały wpłacone na rachunek instytucji beneficjenta.
Odpowiednio w przypadku, gdy instytucja pośrednicząca odpowiada za niewykonanie transgranicznego przelewu bankowego w umownym terminie lub — w przypadku jego braku — do końca piątego dnia roboczego po dacie przyjęcia zlecenia na transgraniczny przelew bankowy, instytucja ta obowiązana jest wypłacić zleceniodawcy odszkodowanie.
2.
Instytucja beneficjenta udostępnia beneficjentowi środki z tytułu otrzymanego transgranicznego przelewu bankowego w ustalonym z beneficjentem terminie.
Jeśli instytucja nie dotrzyma umownego terminu lub jeśli — w braku umownego terminu — środki nie zostaną przelane na rachunek beneficjenta do końca następnego dnia roboczego po dacie wpłynięcia środków na rachunek instytucji beneficjenta, instytucja ta wypłaca beneficjentowi odszkodowanie.
Odszkodowanie obejmuje wypłatę odsetek obliczonych od kwoty transgranicznego przelewu bankowego przy użyciu referencyjnej stopy procentowej za okres:
- od końca umownego terminu lub — w przypadku jego braku — od końca następnego dnia roboczego po dacie wpłynięcia środków na rachunek instytucji beneficjenta,
- do dnia, w którym środki zostały wpłacone na rachunek beneficjenta.
3.
Klient nie ma prawa do odszkodowania zgodnie z ust. 1 i 2, jeżeli instytucja zleceniodawcy lub odpowiednio instytucja beneficjenta może udowodnić, że za opóźnienie odpowiada zleceniodawca lub odpowiednio beneficjent.
4.
Ustępy 1, 2 i 3 nie naruszają pozostałych praw klientów i instytucji, które uczestniczyły w realizacji transgranicznego przelewu bankowego.
Artykuł 7
Obowiązek wykonania transgranicznego przelewu bankowego zgodnie z instrukcjami
1.
Po otrzymaniu zlecenia na transgraniczny przelew bankowy instytucja zleceniodawcy, wszelkie instytucje pośredniczące i instytucja beneficjenta są, każda z osobna, obowiązane zrealizować przelew bankowy w pełnej kwocie, o ile zleceniodawca nie określił, że koszty transgranicznego przelewu bankowego ma pokryć w całości lub w części beneficjent.
Akapit pierwszy nie narusza możliwego prawa instytucji beneficjenta do nałożenia na beneficjenta opłat z tytułu zarządzania jego rachunkiem zgodnie z właściwymi przepisami i zasadami.
Instytucja nie może jednak wykorzystywać takich opłat dla uniknięcia obowiązku nałożonego na nią na mocy powyższego akapitu.
2.
Bez uszczerbku dla żadnych innych możliwych roszczeń, jeśli instytucja zleceniodawcy lub instytucja pośrednicząca dokonała potrącenia z kwoty transgranicznego przelewu bankowego wbrew przepisom ust. 1, instytucja zleceniodawcy na jego wniosek zapisuje bez jakichkolwiek opłat i na własny koszt potrąconą kwotę na dobro beneficjenta, o ile zleceniodawca nie zażyczy sobie, by kwotę tę zapisano na jego dobro.
Instytucja pośrednicząca, która dokonała potrącenia wbrew przepisom ust. 1, zapisuje bez jakichkolwiek opłat i na własny koszt potrąconą kwotę na dobro instytucji zleceniodawcy lub, na życzenie instytucji zleceniodawcy, na dobro beneficjenta transgranicznego przelewu bankowego.
3.
Jeśli pogwałcenie obowiązku wykonania transgranicznego przelewu bankowego zgodnie z instrukcjami zleceniodawcy zostało spowodowane przez instytucję beneficjenta, nie naruszając żadnych innych ewentualnych roszczeń, instytucja beneficjenta obowiązana jest do zwrotu beneficjentowi wszelkich bezzasadnie potrąconych kwot.
Artykuł 8
Obowiązek odszkodowawczy w wypadku niezrealizowania przelewu przez instytucję
1.
Jeśli po przyjęciu zlecenia na transgraniczny przelew bankowy przez instytucję zleceniodawcy odpowiednie kwoty nie wpłyną na rachunek instytucji beneficjenta, nie naruszając żadnych innych ewentualnych roszczeń, instytucja zleceniodawcy zapisze na dobro zleceniodawcy, w granicach 12500 ECU, kwotę transgranicznego przelewu bankowego powiększoną o:
- odsetki obliczone przy użyciu referencyjnej stopy procentowej od kwoty transgranicznego przelewu bankowego za okres od dnia zlecenia transgranicznego przelewu bankowego do dnia wypłaty, oraz o
- opłacone przez zleceniodawcę koszty transgranicznego przelewu bankowego.
Kwoty powyższe zostaną udostępnione zleceniodawcy w ciągu czternastu dni roboczych od daty złożenia wniosku przez zleceniodawcę, o ile kwota transgranicznego przelewu bankowego nie została wcześniej złożona na rachunku instytucji beneficjenta.
Wniosku takiego nie można składać przed upływem terminu realizacji transgranicznego przelewu bankowego ustalonego umownie między instytucją zleceniodawcy a zleceniodawcą, a w przypadku braku umownego terminu, przed upływem terminu określonego w art. 6 ust. 1 akapicie drugim.
Każda instytucja pośrednicząca, która przyjęła zlecenie transgranicznego przelewu bankowego, obowiązana jest odpowiednio do wypłacenia, na własny koszt, kwoty objętej zleceniem wraz ze związanymi opłatami odsetkami na rzecz instytucji, która przekazała jej zlecenie do realizacji.
Jeśli zlecenie transgranicznego przelewu bankowego nie zostało zrealizowane z powodu błędów lub przeoczeń w instrukcjach przekazanych przez tę instytucję, instytucja pośrednicząca podejmuje starania, w miarę możliwości, wypłaty kwoty objętej zleceniem.
2.
W drodze wyjątku od ust. 1, jeśli transgraniczny przelew bankowy nie został zrealizowany z powodu niewykonania go przez wybraną przez instytucję beneficjenta instytucję pośredniczącą, instytucja beneficjenta obowiązana jest udostępnić beneficjentowi środki do wysokości 12500 ECU.
3.
W drodze wyjątku od ust 1, jeśli zlecenie przelewu transgranicznego nie zostało zrealizowane z powodu błędów lub przeoczeń w instrukcji udzielonej przez zleceniodawcę lub z przyczyn leżących po stronie instytucji pośredniczącej wskazanej przez zleceniodawcę, instytucja zleceniodawcy i inne instytucje uczestniczące w wykonaniu zlecenia powinny tak szybko jak to możliwe podjąć starania w celu zwrotu kwoty objętej zleceniem.
Instytucja zleceniodawcy, która odzyska kwotę objętą zleceniem, obowiązana jest zapisać ją na dobro zleceniodawcy.
Instytucje, w tym instytucja zleceniodawcy, nie są w tym wypadku obowiązane do zwrotu kwot opłat i narastających odsetek oraz mogą potrącić koszty związane z odzyskaniem kwoty objętej zleceniem, jeśli zostały one wyszczególnione.
Artykuł 9
Przypadek siły wyższej
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 91/308/EWG instytucje uczestniczące w realizacji transgranicznego przelewu bankowego zostają zwolnione od obowiązków wymienionych w niniejszej dyrektywie, jeśli mogą się powołać na istotne dla przepisów niniejszej dyrektywy względy siły wyższej, mianowicie na wystąpienie nienaturalnych i nieprzewidywalnych okoliczności niepodlegających kontroli osób powołujących się na działanie siły wyższej, a których skutki byłyby nieuniknione mimo wszelkich wysiłków w celu zapobieżenia im.
Artykuł 10
Rozstrzyganie sporów
Państwa Członkowskie zapewniają wdrożenie odpowiednich i skutecznych procedur skargowych i odszkodowawczych dla rozstrzygania sporów między zleceniodawcą a jego instytucją lub między beneficjentem a jego instytucją, z wykorzystaniem istniejących procedur, o ile jest to stosowne.
SEKCJA IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 11
Wykonanie dyrektywy
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 14 sierpnia 1999 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierać będą odniesienie do niniejszej dyrektywy lub będą zaopatrzone w takie odniesienie przy okazji ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjmowanych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady
Nie później niż dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy, z załączeniem w razie potrzeby propozycji zmian.
Sprawozdanie dotyczyć będzie w szczególności kwestii terminu wyznaczonego w art. 6 ust. 1 w świetle sytuacji w poszczególnych Państwach Członkowskich oraz zaistniałych zmian technologicznych.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 97/6/WE
z dnia 30 stycznia 1997 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r., dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/66/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 11 dyrektywy 70/524/EWG Państwo Członkowskie, które z powodu pojawienia się nowych informacji lub ponownej oceny istniejących danych, dokonanej od czasu przyjęcia omawianych przepisów, dysponuje szczegółowym uzasadnieniem stwierdzenia, że stosowanie jednego z dodatków wymienionych w załączniku I stanowi zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi bądź dla środowiska naturalnego, może przejściowo zawiesić zezwolenie na stosowanie tego dodatku;
Dania i Niemcy zakazały używania na swoich terytoriach antybiotyku awoparcyna w paszach zwierzęcych odpowiednio w dniu 20 maja 1995 r. i w dniu 19 stycznia 1996 r. Zgodnie z przepisami dyrektywy 70/524/EWG każde z tych dwóch Państw Członkowskich powiadomiło inne Państwa Członkowskie i Komisję o przyczynach swoich decyzji, właściwie umotywowanej szczegółowymi argumentami. Informacja ta została przekazana przez Danię w dniu 20 maja 1995 r. i w dniu 13 lipca 1995 r., i przez Niemcy w dniu 5 marca 1996 r.;
Dania i Niemcy, argumentując, że przez paszę podawaną zwierzętom ten antybiotyk glikopeptydowy wytwarza odporność na glikopeptydy stosowane przez człowieka, przyjmują stanowisko, że awoparcyna przedstawia niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego; ich zdaniem ten transfer odporności może ograniczać skuteczność głównej kategorii antybiotyków zarezerwowanych wyłącznie dla leczenia poważnych infekcji lub zapobiegania im u ludzi i w związku z tym nie jest spełniany jeden z wymaganych na mocy dyrektywy 70/524/EWG warunków upoważniających do stosowania dodatku;
Komisja zasięgnęła opinii Komitetu Naukowego ds. Żywienia Zwierząt. Po starannym zbadaniu sytuacji Komitet ten stwierdził w opinii wyrażonej w dniu 21 maja 1996 r., że z braku elementów niezbędnych do ustalenia przyczyny i skutku, jeżeli chodzi o rolę odpornych na glikopeptydy organizmów pochodzenia zwierzęcego (enterokoki) lub ich genów w chorobach u ludzi, nie jest konieczne rezerwowanie stosowania glikopeptydów wyłącznie dla użytku przez człowieka. Jednakże Komitet uznaje fakt, że raporty z Danii i Niemiec zadają poważne pytania, i stwierdza, że zaproponowałby, aby ponownie rozważono stosowanie awoparcyny jako dodatku paszowego od razu w przypadku wykazania, że możliwy jest transfer odporności od zwierząt do człowieka. Ponadto jako środek ostrożności Komitet zaleca, aby nie zatwierdzano żadnego następnego glikopeptydu posiadającego to samo położenie i mechanizm działania antybiotycznego co awoparcyna, dopóki nie otrzyma on zadowalających wyników badań, które zostaną dopiero przeprowadzone;
podczas gdy istnieją niewystarczające dane do tego, aby ustalić rozstrzygająco ryzyko transferu odporności, do którego odwołują się Dania i Niemcy, dostępne dowody nie pozwalają na wykluczenie tego ryzyka z pewnością, z braku dalszych informacji naukowych;
powinno się podjąć różnorodne badania w celu określenia z maksymalną dokładnością problemu możliwej odporności na antybiotyki wywołanej stosowaniem dodatków w paszy zwierzęcej i przekazanej człowiekowi. Trzeba szybko stworzyć schemat nadzoru odporności mikrobiologicznej u zwierząt, które otrzymują antybiotyki;
w tym klimacie niepewności bardziej wskazane jest wykazanie najwyższej ostrożności i unikanie podejmowania ryzyka zmniejszenia skuteczności pewnych glikopeptydów, takich jak wancomycyna, które są zasadnicze dla użytku przez człowieka;
zakaz stosowania awoparcyny powinien być postrzegany jako przejściowy środek ochronny stosowany jako środek ostrożności, który można by było poddać ponownej rozwadze, gdyby wyrażone wątpliwości w sprawie stosowania awoparcyny jako dodatku zostały rozwiane w świetle przeprowadzonych badań i utworzonego programu nadzoru;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 70/524/EWG wprowadza się zmiany wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Komisja przed dniem 31 grudnia 1998 r. ponownie zbada przepisy niniejszej dyrektywy na podstawie wyników:
- różnych badań dotyczących wykształcania odporności przez stosowanie antybiotyków, w szczególności glikopeptydów, i
- programu nadzorowania odporności mikrobiologicznej u zwierząt, które otrzymywały antybiotyki, prowadzonego w szczególności przez osoby odpowiedzialne za włączenie do obrotu dodatków, o których mowa.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 kwietnia 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 maja 1997 r.
w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3], w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 27 listopada 1996 r., a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z realizacją celów rynku wewnętrznego niezbędne jest przyjęcie środków mających na celu stopniową konsolidację tego rynku.
(2) Swobodny przepływ towarów i usług ma wpływ nie tylko na działalność podmiotów gospodarczych, ale również osób fizycznych; oznacza to, że konsumenci powinni mieć dostęp do towarów i usług w innym Państwie Członkowskim na takich samych warunkach jak obywatele tego Państwa Członkowskiego.
(3) Jak stwierdza między innymi skierowany do Rady komunikat Komisji zatytułowany "Ku jednolitemu rynkowi dystrybucji", transgraniczna sprzedaż na odległość może być dla konsumentów jednym z ważniejszych namacalnych przejawów urzeczywistnienia rynku wewnętrznego. Dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego niezbędne jest, by konsumenci mogli nawiązać stosunki z przedsiębiorstwem spoza swoich krajów, nawet jeśli w państwie zamieszkania konsumenta znajduje się oddział tego przedsiębiorstwa.
(4) Dzięki wprowadzaniu nowych technologii konsument ma większe możliwości dotarcia do informacji na temat ofert w dowolnym miejscu Wspólnoty i złożenia zamówienia; niektóre Państwa Członkowskie już podjęły różne lub nawet rozbieżne środki ochrony konsumentów w przypadku sprzedaży na odległość, wpływając szkodliwie na konkurencję między przedsiębiorstwami na rynku wewnętrznym; dlatego konieczne jest wprowadzenie na poziomie wspólnotowym podstawowego zbioru wspólnych reguł w tej dziedzinie.
(5) Ustępy 18 i 19 Załącznika do rezolucji Rady z dnia 14 kwietnia 1975 r. w sprawie wstępnego programu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczącego polityki ochrony i informowania konsumentów [4] podkreślają konieczność ochrony nabywców towarów i usług przed żądaniami zapłaty za niezamówione towary, a także przed agresywnymi metodami sprzedaży.
(6) Ustęp 33 komunikatu Komisji skierowanego do Rady, pod tytułem "Nowe tempo polityki ochrony konsumenta", zatwierdzonego rezolucją Rady z dnia 23 czerwca 1986 r. [5], stanowi, że Komisja przedstawi wnioski dotyczące wykorzystania nowych technologii informatycznych umożliwiających konsumentom składanie zamówień do dostawców bez wychodzenia z domu.
(7) Rezolucja Rady z dnia 9 listopada 1989 r. w sprawie przyszłych priorytetów nowej polityki ochrony konsumentów [6] wzywa Komisję do nadania pierwszeństwa dziedzinom określonym w Załączniku do wspomnianej rezolucji; Załącznik odnosi się do nowych technologii dotyczących telesprzedaży; na podstawie tej rezolucji Komisja przyjęła trzyletni plan działań w dziedzinie polityki ochrony konsumentów w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej (1990-1992); przewiduje on przyjęcie dyrektywy.
(8) Wybór języków używanych w umowach zawieranych na odległość leży w gestii Państw Członkowskich.
(9) Umowy zawierane na odległość wymagają wykorzystania jednego lub kilku środków porozumiewania się na odległość; te różnorodne środki są używane w ramach zorganizowanych systemów sprzedaży bądź świadczenia usług na odległość, bez jednoczesnej obecności dostawcy i konsumenta; ciągłyrozwój tych środków nie pozwala na sporządzenie ich wyczerpującego wykazu, konieczne jest jednak zdefiniowanie zasad, które będą obowiązywały nawet w odniesieniu do środków jeszcze niewykorzystywanych powszechnie.
(10) Ta sama transakcja obejmująca kolejne czynności lub szereg oddzielnych, rozłożonych w czasie czynności może być odmiennie opisywana przez prawo w zależności od ustawodawstwa Państwa Członkowskiego; przepisy niniejszej dyrektywy nie mogą być stosowane odmiennie, zgodnie z ustawodawstwem poszczególnych Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem odwołania się przez nie do art. 14; w tym celu należy uznać, że konieczna jest zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy przynajmniej podczas realizacji pierwszej z kolejnych czynności lub pierwszej z szeregu oddzielnych, rozłożonych w czasie czynności, które można uznać za jedną całość, bez względu na to, czy ta czynność bądź szereg czynności jest przedmiotem jednej umowy czy też kilku kolejnych oddzielnych umów.
(11) Wykorzystanie środków porozumiewania się na odległość nie może zmniejszać ilości informacji przekazywanych konsumentowi; należy zatem określić, jakie informacje należy przekazać konsumentowi, niezależnie od wykorzystywanego środka porozumiewania się; przekazywane informacje muszą być ponadto zgodne z innymi odpowiednimi regułami wspólnotowymi, w szczególności z przepisami dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd [7]; w przypadku wyłączenia z obowiązku przekazywania informacji konsument może zażądać, na zasadzie uznaniowej, niektórych podstawowych informacji, takich jak tożsamość dostawcy, podstawowe cechy towarów lub usług oraz ich cena.
(12) W przypadku porozumiewania się z wykorzystaniem telefonu niezbędne jest przekazanie konsumentowi na początku rozmowy wystarczających informacji umożliwiających podjęcie decyzji o przerwaniu lub kontynuowaniu rozmowy.
(13) Informacja rozpowszechniania za pomocą niektórych technologii elektronicznych ma często charakter ulotny, jako że nie jest przekazywana na trwałym nośniku; konsument musi zatem otrzymać w stosownym czasie pisemne powiadomienie zawierające informacje konieczne do należytego wykonania umowy.
(14) Konsument nie ma możliwości zobaczenia produktu w rzeczywistości ani upewnienia się co do charakteru usług przed zawarciem umowy; należy wprowadzić przepis nadający konsumentowi prawo odstąpienia od umowy, chyba że w niniejszej dyrektywie ustalono inaczej; aby prawo to nie miało jedynie formalnego charakteru, ewentualne koszty ponoszone przez konsumenta w przypadku wykonywania przez niego prawa odstąpienia od umowy muszą ograniczać się do bezpośrednich kosztów zwrotu towarów; prawo odstąpienia od umowy pozostaje bez uszczerbku dla praw konsumenta wynikających z przepisów krajowych, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących uszkodzonych produktów, niepełnowartościowych usług czy też produktów lub usług nieodpowiadających opisowi określonemu w ofercie; do Państw Członkowskich należy ustalenie pozostałych warunków lub ustaleń wynikających z wykonywania prawa do odstąpienia od umowy.
(15) Konieczne jest również wyznaczenie terminu wykonania umowy, jeśli nie jest on określony w momencie składania zamówienia.
(16) Nie można zezwolić na stosowanie techniki promocyjnej polegającej na odpłatnym wysyłaniu produktu lub świadczeniu usługi bez uprzedniego żądania lub wyraźnej zgody ze strony konsumenta, chyba że chodzi o dostawę lub usługę zastępczą.
(17) Stosuje się zasady ustanowione w art. 8 i 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r.; należy uznać prawo konsumenta do prywatności, w szczególności w zakresie uwolnienia od niektórych szczególnie agresywnych środków porozumiewania się; dlatego należy przewidzieć ograniczenia w stosowaniu takich środków; Państwa Członkowskie powinny podjąć właściwe środki, aby skutecznie chronić tych konsumentów, którzy nie życzą sobie nawiązywania kontaktu za pośrednictwem niektórych środków porozumiewania się, bez uszczerbku dla szczególnego zabezpieczenia konsumenta w ramach prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego ochrony danych osobowych i prywatności.
(18) Istotne jest, by minimalne wiążące normy zawarte w niniejszej dyrektywie zostały uzupełnione w razie potrzeby dobrowolnymi porozumieniami między zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi, zgodnie z zaleceniem Komisji 92/295/EWG z dnia 7 kwietnia 1992 r. w sprawie kodeksów praktyk dotyczących ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość [8].
(19) W interesie optymalnej ochrony konsumenta ważne jest wystarczające poinformowanie konsumentów o przepisach niniejszej dyrektywy oraz o kodeksach praktyk obowiązujących w tej dziedzinie;
(20) Nieprzestrzeganie przepisów niniejszej dyrektywy może przynosić szkodę nie tylko konsumentom, ale również konkurencji; można zatem ustanowić przepisy umożliwiające monitorowanie ich stosowania instytucjom publicznym, ich przedstawicielom lub organizacjom konsumentów, mającym na podstawie ustawodawstwa krajowego uzasadniony interes w ochronie konsumentów, lub organizacjom zawodowym, mającym uzasadniony interes w podejmowaniu działań.
(21) W celu ochrony konsumentów istotne jest uregulowanie jak najszybciej kwestii reklamacji o zasięgu transgranicznym; Komisja opublikowała dnia 14 lutego 1996 r. plan działań w sprawie ułatwienia dostępu konsumentów do wymiaru sprawiedliwości i rozstrzygania sporów konsumenckich na rynku wewnętrznym; plan ten zawiera szczegółowe inicjatywy mające na celu wspieranie procedur pozasądowych; zaproponowano obiektywne kryteria (załącznik II) mające gwarantować wiarygodność tych procedur, a także wprowadzono przepis o wykorzystaniu ujednoliconych formularzy występowania z roszczeniami (załącznik III).
(22) Konsument nie ma wpływu na działanie środków porozumiewania się wykorzystujących nowe technologie; konieczne jest zatem zastrzeżenie, że ciężar dowodu spoczywa na dostawcy.
(23) Istnieje ryzyko, że w niektórych przypadkach konsument może zostać pozbawiony ochrony wynikającej z niniejszej dyrektywy poprzez wyznaczenie przepisów prawnych państwa trzeciego jako właściwych dla danej umowy; w związku z powyższym do niniejszej dyrektywy należy włączyć przepisy zapobiegające takiemu ryzyku.
(24) Państwo Członkowskie może, z uwagi na interes ogólny, zakazać sprzedaży niektórych towarów i usług na swoim terytorium za pośrednictwem umów zawieranych na odległość; taki zakaz musi być zgodny z regułami wspólnotowymi; takie zakazy już przewidziano, w szczególności w zakresie produktów leczniczych, na mocy dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [9] oraz dyrektywy Rady 92/28/EWG z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie reklamowania produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi [10],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących umów zawieranych na odległość między konsumentami i dostawcami.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy określenie:
1) "umowa zawierana na odległość" oznacza każdą umowę dotycząca towarów lub usług zawartą między konsumentem i dostawcą w ramach systemu sprzedaży lub świadczenia usług na odległość, zorganizowanego przez dostawcę, który do celów umowy wykorzystuje wyłącznie jeden lub kilka środków porozumiewania się na odległość do momentu zawarcia umowy włącznie;
2) "konsument" oznacza każda osobę fizyczną, która w umowach objętych niniejszą dyrektywą działa w celach niezwiązanych z jej działalnością handlową, gospodarczą lub zawodem;
3) "dostawca" oznacza każdą osobę fizyczna lub prawną, która w umowach objętych niniejszą dyrektywą działa w ramach swojej działalności gospodarczej lub zawodowej;
4) "środki porozumiewania się na odległość" oznaczają wszelkie środki, które bez jednoczesnej fizycznej obecności dostawcy i konsumenta mogą być wykorzystane do zawarcia umowy między tymi stronami.
Przykładowy wykaz środków objętych niniejszą dyrektywą znajduje się w załączniku I.
5) "operator środka porozumiewania się" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, publiczną lub prywatną, której działalność handlowa, gospodarcza lub zawodowa polega na udostępnianiu dostawcom jednego lub kilku środków porozumiewania się na odległość.
Artykuł 3
Wyłączenia
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do umów:
- odnoszących się do usług finansowych, których niewyczerpujący wykaz zamieszczono w załączniku II,
- zawieranych przy wykorzystaniu automatów sprzedających bądź zautomatyzowanych lokali handlowych,
- zawieranych z operatorami telekomunikacji przy wykorzystaniu publicznych automatów telefonicznych,
- dotyczących budowy i sprzedaży mienia nieruchomego lub odnoszących się do innych praw związanych z mieniem nieruchomym, z wyjątkiem najmu,
- zawieranych podczas licytacji.
2.
Artykuły 4-6 i art. 7 ust. 1 nie mają zastosowania do:
- umów na dostawy środków spożywczych, napojów lub innych towarów przeznaczonych do codziennego użytku dostarczanych do miejsca zamieszkania, pobytu lub pracy przez regularne firmy dostawcze,
- umów na świadczenie usług w zakresie zakwaterowania, transportu, gastronomii lub wypoczynku, w przypadku gdy usługodawca w momencie zawierania umowy zobowiązuje się do świadczenia tych usług w ściśle określonym dniu lub okresie; wyjątkowo w przypadku imprez wypoczynkowych na wolnym powietrzu usługodawca może zastrzec sobie prawo do niestosowania art. 7 ust. 2 w szczególnych okolicznościach.
Artykuł 4
Informacje wstępne
1.
W stosownym terminie przed zawarciem umowy na odległość konsument otrzymuje następujące informacje:
a) tożsamość dostawcy, a w przypadku umów wymagających zapłaty z góry także jego adres;
b) podstawowe cechy towaru lub usługi;
c) cenę towaru lub usługi włącznie ze wszystkimi podatkami;
d) gdzie stosowne, koszty dostawy;
e) uzgodnienia dotyczące sposobu płatności, dostawy lub wykonania;
f) istnienie prawa odstąpienia od umowy, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 6 ust. 3;
g) koszty wykorzystania środka porozumiewania się na odległość, w przypadku gdy nie są one skalkulowane na podstawie taryfy podstawowej;
h) termin, w którym oferta lub cena pozostają wiążące;
i) w miarę potrzeb, w przypadku umów o ciągłe lub okresowe dostawy towarów lub świadczenie usług, minimalny okres trwania umowy.
2.
Cel handlowy przekazu informacji określonych w ust. 1 nie może budzić wątpliwości, a sposób ich przedstawienia właściwy dla wykorzystywanego środka porozumiewania się na odległość musi być przejrzysty i zrozumiały, w poszanowaniu w szczególności zasad dobrej wiary w transakcjach handlowych oraz zasad regulujących ochronę osób niemających zdolności do wyrażania zgody na podstawie ustawodawstwa Państw Członkowskich, na przykład małoletnich.
3.
Ponadto w przypadku porozumiewania się z konsumentem z wykorzystaniem telefonu na początku rozmowy dostawca musi się przedstawić i wyraźnie wskazać na handlowy cel rozmowy.
Artykuł 5
Pisemne potwierdzenie informacji
1.
W stosownym czasie podczas wykonywania umowy konsument musi otrzymać w formie pisemnej lub na innym trwałym, dostępnym dla niego nośniku potwierdzenie informacji określonych w art. 4 ust. 1 lit. a)–f), najpóźniej jednak w chwili dostawy w przypadku dóbr nieprzeznaczonych dla osób trzecich, chyba że informacje te zostały wcześniej przekazane konsumentowi przed zawarciem umowy w formie pisemnej lub na wspomnianym trwałym i dostępnym nośniku.
Niezależnie od wszelkich okoliczności należy przedstawić:
- pisemną informację na temat warunków i procedury wykonywania prawa odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 6, włącznie z przypadkami określonymi w art. 6 ust. 3 tiret pierwsze,
- adres miejsca prowadzenia działalności dostawcy, pod który konsument może kierować swoje reklamacje,
- informacje dotyczące obsługi posprzedażnej i obowiązującej gwarancji,
- warunki rozwiązania umów zawieranych na czas nieokreślony lub okres dłuższy niż jeden rok.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do usług świadczonych za pomocą jednego ze środków porozumiewania się na odległość, w przypadku gdy jest to usługa jednorazowa, a fakturę wystawia operator środków porozumiewania się na odległość.
Jednakże konsument musi w każdym przypadku otrzymać adres miejsca prowadzenia działalności dostawcy, pod który może kierować swoje reklamacje.
Artykuł 6
Prawo odstąpienia od umowy
1.
W przypadku każdej umowy na odległość konsument może w terminie ustalonym na co najmniej siedem dni roboczych odstąpić od niej bez żadnych sankcji i bez konieczności podawania powodu.
Konsument z tytułu wykonywania swego prawa odstąpienia od umowy nie może ponosić żadnych kosztów poza bezpośrednimi kosztami zwrotu towarów.
Terminy wykonywania tego prawa biegną:
- w przypadku towarów od dnia ich otrzymania przez konsumenta, jeśli wypełnione zostały obowiązki ustanowione w art. 5,
- w przypadku usług od dnia zawarcia umowy lub wypełnienia obowiązków ustanowionych w art. 5, jeśli obowiązki te zostały wypełnione po zawarciu umowy, z zastrzeżeniem, że termin ten nie przekracza terminu trzech miesięcy określonego w następnym akapicie.
W przypadku niewypełnienia przez dostawcę obowiązków ustanowionych w art. 5 termin wynosi trzy miesiące. Termin biegnie:
- w przypadku towarów od dnia ich otrzymania przez konsumenta,
- w przypadku usług od dnia zawarcia umowy.
Jeśli informacje określone w art. 5 zostały przekazane we wspomnianym trzymiesięcznym terminie, to termin siedmiu dni roboczych wskazany w akapicie pierwszym liczony jest od tego momentu.
2.
W przypadku gdy konsument wykonuje swoje prawo odstąpienia od umowy na mocy niniejszego artykułu, dostawca jest zobowiązany do zwrotu wpłaconych kwot bez dodatkowych kosztów.
Konsument nie może ponosić z tytułu wykonywania swojego prawa odstąpienia od umowy żadnych opłat poza bezpośrednimi kosztami zwrotu towarów.
Zwrot ten musi nastąpić niezwłocznie, jednakże najpóźniej w terminie 30 dni.
3.
Jeżeli strony nie postanowiły inaczej, konsument nie może wykonywać swojego prawa przewidzianego w ust. 1 w przypadku umów:
- o świadczenie usług, których wykonywanie rozpoczęło się za zgodą konsumenta przed upływem siedmiu dni roboczych określonych w ust. 1,
- o dostawę towarów lub świadczenie usług, których cena jest zależna od wahań na rynku finansowym, na które dostawca nie może mieć żadnego wpływu,
- o dostawę towarów wyprodukowanych według specyfikacji konsumenta, wyraźnie dostosowanych indywidualnie do potrzeb klienta lub takich, które z uwagi na swój charakter nie mogą być odesłane lub ulegają szybkiemu zepsuciu bądź mają krótki termin przydatności do użycia,
- o dostawę nagrań audialnych lub wizualnych lub oprogramowania komputerowego, których opakowanie zostało naruszone przez konsumenta,
- o dostawę gazet, periodyków i czasopism,
- o świadczenie usług w zakresie gier i zakładów wzajemnych.
4.
Państwa Członkowskie wprowadzają przepisy w celu zapewnienia, że jeżeli:
- cena jakiegoś towaru lub usługi jest całkowicie lub częściowo pokrywana kredytem udzielanym przez dostawcę lub
- cena jakiegoś towaru bądź usługi jest całkowicie lub częściowo pokrywana kredytem udzielonym konsumentowi przez stronę trzecią na podstawie umowy zawartej między stroną trzecią i dostawcą,
to umowa kredytu lub pożyczki ulega rozwiązaniu bez żadnych sankcji, w przypadku wykonania przez konsumenta prawa odstąpienia od umowy zgodnie z ust. 1.
Państwa Członkowskie określają szczegółowe zasady rozwiązywania wspomnianej umowy kredytu lub pożyczki.
Artykuł 7
Wykonanie umowy
1.
Jeżeli strony nie postanowiły inaczej, dostawca musi zrealizować zamówienie w terminie nie dłuższym niż trzydzieści dni od dnia następującego po złożeniu zamówienia u dostawcy przez konsumenta.
2.
W przypadku niewywiązania się z umowy wskutek niedostępności zamówionego towaru lub usługi dostawca musi niezwłocznie powiadomić o tym konsumenta i dokonać zwrotu wszystkich wpłaconych kwot, najpóźniej jednak w terminie 30 dni.
3.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustanowić przepisy pozwalające dostawcy na dostarczenie konsumentowi towaru lub usługi o równorzędnej jakości i cenie, jeśli taka możliwość została przewidziana przed zawarciem umowy lub w umowie.
Należy o tym powiadomić konsumenta w przejrzysty i zrozumiały sposób.
Koszty zwrotu towarów wynikające z wykonania prawa odstąpienia od umowy ponosi w tym przypadku dostawca, a konsument musi zostać o tym powiadomiony.
W takich przypadkach dostarczenie towaru lub świadczenie usługi nie może być uznane za dostawę niezamówioną w rozumieniu art. 9.
Artykuł 8
Płatność za pomocą karty
Państwa Członkowskie gwarantują istnienie właściwych środków umożliwiających konsumentowi:
- żądanie unieważnienia zapłaty w przypadku nieuprawnionego użycia jego karty płatniczej w ramach umów zawieranych na odległość objętych niniejszą dyrektywą,
- w przypadku nieuprawnionego użycia, uzyskania kwoty obciążenia lub otrzymania zwrotu tej kwoty.
Artykuł 9
Dostawa niezamówiona
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby:
- zakazać dostarczania lub świadczenia konsumentowi towarów lub usług uprzednio przez niego niezamówionych, w przypadku gdy za dostawę lub świadczenie żądana jest zapłata,
- w przypadku niezamówionej dostawy lub świadczenia uwolnić konsumenta od świadczeń wzajemnych, brak odpowiedzi nie może zostać uznany za zgodę.
Artykuł 10
Ograniczenia użytkowania niektórych środków porozumiewania się na odległość
1.
Uprzedniej zgody konsumenta wymaga zastosowanie następujących środków:
- automatyczny system wywołujący bez udziału rozmówcy (automatyczne urządzenie wywołujące),
- telefaks.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, by środki porozumiewania się na odległość umożliwiające indywidualne porozumiewanie się, inne niż określone w ust. 1, mogły być wykorzystywane tylko w przypadku braku wyraźnego sprzeciwu ze strony konsumenta.
Artykuł 11
Sądowe lub administracyjne środki prawne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają istnienie odpowiednich i skutecznych środków gwarantujących wykonanie niniejszej dyrektywy w interesie konsumentów.
2.
Środki określone w ust. 1 obejmują przepisy, na mocy których jeden lub więcej z wymienionych poniżej organów, zgodnie z prawem krajowym, może występować o wszczęcie postępowania na mocy prawa krajowego przed sądami lub właściwymi organami administracji, aby zagwarantować stosowanie krajowych zasad wykonywania niniejszej dyrektywy:
a) instytucje publiczne lub ich przedstawiciele;
b) organizacje konsumentów mające uzasadniony interes w ochronie konsumentów;
c) organizacje zawodowe mające uzasadniony interes w podejmowaniu działań.
3. a) Państwa Członkowskie mogą postanowić, że ciężar dowodu w sprawie uprzedniego przekazania informacji, potwierdzenia pisemnego lub dotrzymania terminu i otrzymania zgody konsumenta spoczywa na dostawcy.
b) Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do tego, by dostawcy i operatorzy środków porozumiewania się w miarę możliwości zaprzestali praktyk niezgodnych ze środkami przyjętymi na mocy niniejszej dyrektywy.
4.
Państwa Członkowskie mogą w uzupełnieniu do środków, które muszą zostać przyjęte w celu zapewnienia przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy, wprowadzić dobrowolny nadzór niezależnych instytucji nad przestrzeganiem tych przepisów oraz środki odwoławcze do takich instytucji w przypadku rozstrzygania sporów.
Artykuł 12
Wiążący charakter przepisów
1.
Konsument nie może zrzec się praw nadanych mu na mocy transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, iż konsument nie utraci ochrony przyznanej mu na mocy niniejszej dyrektywy, poprzez wybór prawa państwa trzeciego jako prawa właściwego dla danej umowy, w przypadku gdy umowa pozostaje w ścisłym związku z terytorium Państw Członkowskich.
Artykuł 13
Reguły wspólnotowe
1.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się w zakresie, w jakim wśród reguł prawa wspólnotowego nie ma przepisów szczególnych dotyczących w całości niektórych typów umów zawieranych na odległość.
2.
W przypadku gdy szczególne reguły wspólnotowe zawierają przepisy dotyczące jedynie niektórych aspektów dostaw towarów lub świadczenia usług, to te przepisy stosują się zamiast przepisów niniejszej dyrektywy do szczegółowych aspektów umów zawieranych na odległość.
Artykuł 14
Klauzula minimum
Aby zapewnić wyższy poziom ochrony konsumentów, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić lub utrzymać w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą bardziej surowe przepisy zgodne z Traktatem.
W interesie ogólnym, w poszanowaniu postanowień Traktatu wspomniane przepisy mogą zawierać w miarę potrzeb zakaz obrotu na terytorium państw niektórymi towarami lub usługami, w szczególności produktami leczniczymi, przy wykorzystaniu umów zawieranych na odległość.
Artykuł 15
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż trzy lata po jej wejściu w życie.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
4.
Nie później niż cztery lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wykonania niniejszej dyrektywy, w miarę potrzeb równocześnie z propozycją zmian niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
Przekazywanie informacji konsumentom
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu powiadomienia konsumentów na temat przepisów krajowych stanowiących transpozycję niniejszej dyrektywy oraz zachęcają w miarę potrzeb organizacje zawodowe do przekazania konsumentom informacji na temat ich kodeksów praktyk.
Artykuł 17
Systemy reklamacji
Komisja zbada możliwość ustanowienia skutecznych środków umożliwiających załatwianie reklamacji konsumentów związanych ze sprzedażą na odległość.
W terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wyników tych badań, w miarę potrzeb wraz z odpowiednimi wnioskami.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 3 marca 1997 r.
w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [4], odwołując się do wspólnego tekstu zatwierdzonego dnia 18 grudnia 1996 r. przez Komitet Pojednawczy,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) 10 maja 1993 r. Rada przyjęła dyrektywę nr 93/22/EWG w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [5]; powyższa dyrektywa stanowi podstawowy instrument realizacji rynku wewnętrznego w sektorze przedsiębiorstw inwestycyjnych.
(2) Dyrektywa 93/22/EWG ustanawia reguły ostrożnościowe, których przedsiębiorstwa inwestycyjne są zobowiązane stale przestrzegać, w tym reguły dotyczące ochrony w możliwie największym stopniu praw inwestorów odnośnie do posiadanych przez nich środków lub instrumentów finansowych.
(3) Żaden system nadzoru nie jest jednak w stanie zapewnić pełnej ochrony, szczególnie gdy dokonywane są działania przestępcze.
(4) Ochrona inwestorów i utrzymanie zaufania do systemu finansowego są podstawowymi elementami ukończenia i prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego w tej dziedzinie; w tym celu niezbędne jest, aby każde Państwo Członkowskie posiadało system rekompensat dla inwestorów, gwarantujący zharmonizowany, minimalny poziom ochrony przynajmniej małych inwestorów, w przypadku gdy przedsiębiorstwa inwestycyjne nie są w stanie wypełniać swoich zobowiązań w stosunku do swoich klientów inwestorów.
(5) Mali inwestorzy mogą nabywać usługi inwestycyjne w oddziałach przedsiębiorstw inwestycyjnych Wspólnoty lub w ramach transgranicznego świadczenia usług, z takim samym stopniem zaufania, jakby zwracali się do krajowych przedsiębiorstw inwestycyjnych, będąc świadomi zharmonizowanego poziomu ochrony, w przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne nie jest w stanie wypełniać swoich zobowiązań w stosunku do swoich klientów inwestorów.
(6) Przy braku tego rodzaju minimalnej harmonizacji i w trosce o ochronę inwestorów przyjmujące Państwa Członkowskie mogłyby uważać się za uprawnione do zobligowania przedsiębiorstw inwestycyjnych innych Państw Członkowskich, działających za pośrednictwem oddziałów lub opierając się na swobodzie świadczenia usług, do uczestnictwa w systemie rekompensat przyjmującego Państwa Członkowskiego, w sytuacji gdy przedsiębiorstwa te nie należą do systemu rekompensat dla inwestorów w swoim Państwie Członkowskim lub należą do systemu uznanego za nieoferujący równoważnej ochrony; taki wymóg byłby niekorzystny dla funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(7) O ile w większości Państw Członkowskich istnieją obecnie systemy rekompensat dla inwestorów, to nie obejmują one zwykle wszystkich przedsiębiorstw inwestycyjnych, które posiadają wyłączne zezwolenie na działalność, przewidziane w dyrektywie 93/22/EWG.
(8) Każde Państwo Członkowskie jest zobowiązane do posiadania systemu lub systemów rekompensat dla inwestorów, których uczestnikami są wszystkie takie przedsiębiorstwa inwestycyjne; każdy system musi obejmować środki i instrumenty finansowe, w których posiadaniu znajduje się przedsiębiorstwo inwestycyjne i które związane są z operacjami inwestycyjnymi inwestora i które nie mogą być zwrócone inwestorowi, gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne nie jest w stanie wypełniać swoich zobowiązań wobec swoich klientów inwestorów; w żadnym razie nie stanowi to uszczerbku dla reguł i procedur stosowanych w każdym Państwie Członkowskim odnośnie do podejmowania decyzji w przypadku niewypłacalności lub likwidacji przedsiębiorstwa inwestycyjnego.
(9) Definicja przedsiębiorstwa inwestycyjnego obejmuje instytucje kredytowe, które są upoważnione do świadczenia usług inwestycyjnych; każda taka instytucja kredytowa musi być również zobowiązana do uczestnictwa w systemie rekompensat dla inwestorów, jeśli chodzi o dokonywane przez nią operacje inwestycyjne; jednakże nie jest konieczne, aby instytucja kredytowa należała do dwóch różnych systemów, gdy jeden odpowiada wymogom niniejszej dyrektywy oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/19/WE z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów [6]; jednak w przypadku przedsiębiorstw inwestycyjnych, które są instytucjami kredytowymi, może być trudne dokonanie rozróżnienia między depozytami objętymi dyrektywą 94/19/WE a środkami finansowymi posiadanymi w związku z operacjami inwestycyjnymi; należy zezwolić Państwom Członkowskim na ustalenie, która dyrektywa będzie stosowana do takich roszczeń.
(10) Dyrektywa 94/19/WE zezwala Państwom Członkowskim na zwolnienie instytucji kredytowej od obowiązku uczestniczenia w systemie gwarantowania depozytów, gdy instytucja ta należy do systemu, który chroni samą instytucję kredytową, a w szczególności, który gwarantuje jej wypłacalność; gdy instytucja kredytowa należąca do takiego systemu jest również przedsiębiorstwem inwestycyjnym, Państwa Członkowskie posiadają również prawo do zwolnienia tej instytucji, pod określonymi warunkami, z konieczności przyłączenia się do systemu rekompensat dla inwestorów.
(11) Zharmonizowany, minimalny poziom rekompensaty wynoszący 20000 ECU dla każdego inwestora wystarczy do zapewnienia ochrony interesów małego inwestora, gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne nie jest w stanie wypełniać swych zobowiązań w stosunku do swoich klientów inwestorów; wydaje się słuszne ustalenie zharmonizowanego, minimalnego poziomu rekompensaty w kwocie 20000 ECU; jak przewiduje dyrektywa 94/19/WE, ograniczone przepisy przejściowe mogą być niezbędne w celu umożliwienia systemom rekompensat respektowanie tej kwoty, co stosuje się również do Państw Członkowskich, które w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy nie dysponują takim systemem.
(12) Taka sama kwota została przyjęta w dyrektywie 94/19/WE.
(13) W celu zachęcenia inwestorów do wykazania odpowiedniego zainteresowania w wyborze przedsiębiorstwa inwestycyjnego słuszne jest upoważnienie Państw Członkowskich do wprowadzenia wymogu, aby inwestorzy brali na siebie odpowiedzialność za część poniesionej straty; inwestor musi jednak mieć zabezpieczenie w przynajmniej 90 %, dopóki kwota wypłaconej rekompensaty nie osiągnie minimum wspólnotowego.
(14) Systemy niektórych Państw Członkowskich oferują poziomy zabezpieczenia wyższe niż zharmonizowany, minimalny poziom ochrony przewidziany niniejszą dyrektywą; jednakże nie wydaje się słuszne wymaganie zmiany tych systemów w tym zakresie.
(15) Utrzymanie we Wspólnocie systemów oferujących wyższy poziom zabezpieczenia niż zharmonizowany, minimalny poziom może w obrębie tego samego terytorium prowadzić do dysproporcji w zakresie rekompensaty i do nierównych warunków konkurencji między krajowymi przedsiębiorstwami inwestycyjnymi a oddziałami przedsiębiorstw z innych Państw Członkowskich; aby zapobiec takim niedogodnościom, należy zezwolić na przynależność oddziałów do systemów państwa przyjmującego, tak aby mogły one oferować swoim inwestorom jednakowe zabezpieczenie jak to, które jest zapewnione przez system państwa, na terenie którego są one założone; właściwe jest, aby Komisja w swoim sprawozdaniu odnośnie do stosowania niniejszej dyrektywy wskazała na to, w jakim stopniu oddziały odnosiły się do tego uprawnienia, jak również na trudności oddziałów lub systemów rekompensat inwestorów przy wprowadzaniu w życie powyższych przepisów; nie wyklucza się, iż systemy kraju pochodzenia oferują takie dodatkowe zabezpieczenie, z zastrzeżeniem warunków ustanowionych przez takie systemy.
(16) Funkcjonowanie rynku może być zakłócone przez to, iż oddziały przedsiębiorstw inwestycyjnych założone w Państwie Członkowskim innym niż kraj pochodzenia oferują zabezpieczenie wyższe niż poziomy zabezpieczeni oferowane przez przedsiębiorstwa inwestycyjne autoryzowane w przyjmującym Państwie Członkowskim; poziom oraz zakres zabezpieczenia oferowany przez systemy rekompensat nie powinny stawać się narzędziem konkurencji; konieczne jest, przynajmniej w początkowym okresie, aby poziom i zakres zabezpieczenia oferowany inwestorom przez system kraju pochodzenia w oddziałach działających na terytorium innego Państwa Członkowskiego nie przekraczał maksymalnego poziomu i zakresu oferowanego przez odpowiedni system kraju przyjmującego; należałoby w bliskim terminie zbadać powstałe na rynku zakłócenia, biorąc za podstawę nabyte doświadczenie oraz rozwój sektora finansowego.
(17) Gdy Państwo Członkowskie uzna, iż pewne określone kategorie inwestycji lub inwestorów nie potrzebują specjalnej ochrony, zostaną one wyłączone z przywileju korzystania z zabezpieczenia oferowanego przez systemy rekompensat dla inwestorów.
(18) Niektóre Państwa Członkowskie posiadają systemy rekompensat dla inwestorów, za które odpowiedzialne są profesjonalne instytucje; w innych Państwach Członkowskich istnieją systemy ustanowione i regulowane prawnie; taka różnica statusu stanowi problem tylko jeśli chodzi o obowiązkową przynależność do systemu lub wyłączenie z niej; niezbędne jest wtedy podjęcie kroków, aby ograniczyć kompetencje systemów w tym zakresie.
(19) Gdy zostanie ustalona ważność roszczenia, inwestorowi należy wypłacić rekompensatę bez zbędnej zwłoki; sam system rekompensat musi być w stanie ustalić rozsądny termin do wystąpienia z roszczeniem; wygaśnięcie tego terminu nie może jednak być podniesione przeciwko inwestorowi, który z istotnych względów nie mógł dochodzić swego roszczenia w wyznaczonym terminie.
(20) Informowanie inwestorów o warunkach rekompensat stanowi zasadniczy element ich ochrony; art. 12 dyrektywy 93/22/EWG zobowiązywał przedsiębiorstwa inwestycyjne do informowania inwestorów, przed zawarciem z nimi transakcji, o ewentualnym stosowaniu systemu rekompensat; w związku z tym niniejsza dyrektywa ustanawia zasady informowania potencjalnych inwestorów odnośnie do systemu rekompensat, które dotyczą ich operacji inwestycyjnych.
(21) Nieuregulowane wykorzystanie, na cele reklamowe, informacji o wysokości kwoty i zakresie systemu rekompensat naraża stabilność systemu finansowego lub zaufanie inwestorów; Państwa Członkowskie winny ustanowić zasady ograniczające takie informacje.
(22) Niniejsza dyrektywa nakłada na każde przedsiębiorstwo inwestycyjne obowiązek przyłączenia się do systemu rekompensat dla inwestorów; dyrektywy regulujące zasady przyjmowania przedsiębiorstw inwestycyjnych mających swoje siedziby główne w kraju trzecim, w szczególności dyrektywa 93/22/EWG, umożliwiają Państwom Członkowskim decydowanie, czy i na jakich warunkach zezwalają one oddziałom tych przedsiębiorstw inwestycyjnych na prowadzenie działalności na terytorium tych Państw Członkowskich; oddziały te nie korzystają z prawa swobody świadczenia usług na mocy art. 59 ust. 2 Traktatu, nie korzystają one również z prawa podejmowania i prowadzenia działalności w Państwie Członkowskim innym niż kraj pochodzenia; Państwo Członkowskie, na którego terytorium zakładane są takie oddziały, musi decydować, jak wobec nich stosować zasady zawarte w niniejszej dyrektywie, tak aby były one zgodne z art. 5 dyrektywy 93/22/EWG oraz z koniecznością ochrony inwestorów i zachowania integralności systemu finansowego; istotne jest, aby inwestorzy, którzy zwracają się do oddziału, byli w pełni informowani o przepisach dotyczących rekompensat, które są wobec nich stosowane.
(23) W ramach niniejszej dyrektywy nie jest niezbędne harmonizowanie sposobów finansowania systemów rekompensat dla inwestorów, z jednej strony koszty wynikające z finansowania tych systemów muszą generalnie obciążać same przedsiębiorstwa inwestycyjne, a z drugiej strony, zdolność do finansowania tych systemów musi być proporcjonalna do obciążeń tych przedsiębiorstw; nie może to jednak naruszać stabilności systemu finansowego zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
(24) Niniejsza dyrektywa nie może powodować zaangażowania odpowiedzialności Państw Członkowskich lub ich właściwych organów wobec inwestorów, gdy zadbały one o wprowadzenie i oficjalne uznanie jednego lub kilku systemów zapewniających rekompensatę lub ochronę inwestorów w warunkach określonych niniejszą dyrektywą.
(25) Minimalny stopień harmonizacji systemów rekompensat dla inwestorów jest niezbędny do zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego dla przedsiębiorstw inwestycyjnych, ponieważ pozwala on na ustanowienie między inwestorami i przedsiębiorstwami stosunków opartych na większym zaufaniu, szczególnie w sytuacji, gdy chodzi o przedsiębiorstwa pochodzące z innych Państw Członkowskich, oraz uniknięcie trudności wynikających ze stosowania przez przyjmujące Państwo Członkowskie krajowych przepisów w zakresie ochrony inwestorów krajowych, które nie są harmonizowane na poziomie wspólnotowym; wiążąca dyrektywa Wspólnoty jest jedynym właściwym instrumentem do osiągnięcia wyznaczonego celu, mając na uwadze generalny brak przepisów dotyczących rekompensat dla inwestorów, których zakres stosowania odpowiadałby zakresowi zawartemu w dyrektywie 93/22/EWG; niniejszą dyrektywą osiągnięty zostaje tylko minimalny, niezbędny poziom harmonizacji; niniejsza dyrektywa pozwala Państwom Członkowskim, o ile sobie tego życzą, na ustanowienie ochrony o szerszym lub większym zakresie oraz pozostawia ona Państwom Członkowskim niezbędną swobodę w zakresie organizacji i finansowania systemów rekompensat dla inwestorów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dla celów niniejszej dyrektywy:
1) "przedsiębiorstwo inwestycyjne" – oznacza przedsiębiorstwo inwestycyjne określone w art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/22/EWG
- posiadające zezwolenie na działalność zgodnie z art. 3 dyrektywy 93/22/EWG,
lub
- posiadające zezwolenie na działalność jako instytucja kredytowa, zgodnie z dyrektywą 77/780/EWG [7] i z dyrektywą 89/646/EWG [8], zezwolenie na działalność obejmuje jedną lub więcej usług inwestycyjnych wymienionych w sekcji A Załącznika do dyrektywy 93/22/EWG;
2) "operacje inwestycyjne" – oznacza usługi inwestycyjne określone w art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/22/EWG oraz usługę wskazaną w pkt. 1 sekcji C Załącznika do tej dyrektywy;
3) "instrumenty" – oznacza instrumenty wymienione w sekcji B Załącznika do dyrektywy 93/22/EWG;
4) "inwestor" – oznacza osobę, która powierzyła swoje środki finansowe lub instrumenty, w ramach operacji inwestycyjnych, przedsiębiorstwu inwestycyjnemu;
5) "oddział" – oznacza przedsiębiorstwo stanowiące część przedsiębiorstwa inwestycyjnego, pozbawione osobowości prawnej i świadczące usługi inwestycyjne, na wykonywanie których przedsiębiorstwo inwestycyjne otrzymało zezwolenie; przedsiębiorstwa utworzone na terytorium jednego Państwa Członkowskiego przez przedsiębiorstwo inwestycyjne mające swoją siedzibę główną w innym Państwie Członkowskim są uznane za jeden oddział;
6) "operacja inwestycyjna łączona" – oznacza operację inwestycyjną dokonywaną na rzecz przynajmniej dwóch osób, w której przynajmniej dwie osoby posiadają prawa, które mogą być wykonywane w drodze podpisu przynajmniej jednej z tych osób;
7) "właściwe władze" – oznacza organy władzy określone w art. 22 dyrektywy 93/22/EWG; w danym wypadku mogą to być organy władzy, które określa art. 1 dyrektywy Rady 92/30/EWG z dnia 6 kwietnia 1992 r. w sprawie nadzoru skonsolidowanego nad instytucjami kredytowymi [9].
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewni wprowadzenie i oficjalne uznanie na swoim terytorium jednego lub kilku systemów rekompensat dla inwestorów.
Z wyłączeniem przypadków przewidzianych w drugim ustępie oraz w art. 5 ust. 3, żadne przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie na działalność w danym Państwie Członkowskim nie może przeprowadzać operacji inwestycyjnych, jeżeli nie należy do takiego systemu.
Jednakże Państwo Członkowskie może zwolnić instytucję kredytową, do której odnosi się niniejsza dyrektywa, z obowiązku przynależenia do systemu rekompensat dla inwestorów, gdy dana instytucja jest już zwolniona, na mocy art. 3 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE, z obowiązku uczestniczenia w systemie gwarancji depozytów, pod warunkiem że poziom ochrony i informacje dostarczane depozytariuszom są również dostarczane na tych samych warunkach inwestorom i że w ten sposób inwestorzy ci korzystają z ochrony przynajmniej w takim samym stopniu, jaki oferuje system rekompensat dla inwestorów.
Państwo Członkowskie korzystające z tego uprawnienia powiadamia o tym Komisję; przedstawia Komisji w szczególności cechy tego systemu ochrony i spis instytucji kredytowych, które są objęte tym systemem w drodze niniejszej dyrektywy, Państwo Członkowskie przekaże również późniejsze zmiany do przekazanych informacji.
Komisja powiadamia o tym Radę.
2.
System chroni inwestorów, zgodnie z art. 4, w przypadku gdy:
- właściwe władze stwierdziły że, ich zdaniem, przedsiębiorstwo inwestycyjne w danym momencie, z powodów ściśle związanych ze swoją sytuacją finansową, nie jest w stanie wypełnić swoich zobowiązań wynikających z roszczeń inwestorów i nie ma możliwości ich wypełnienia w najbliższym czasie,
lub gdy
- z powodów ściśle związanych z sytuacją finansową przedsiębiorstwa inwestycyjnego organ sądowy wydał orzeczenie, którego skutkiem jest zawieszenie możliwości dochodzenia przez inwestora swoich roszczeń od przedsiębiorstwa inwestycyjnego,
w zależności od tego, czy jako pierwsze nastąpiło stwierdzenie stanu rzeczy, czy wydanie orzeczenia.
Zapewnione musi być pokrycie roszczeń wynikających z niemożności przedsiębiorstwa inwestycyjnego do:
- wypłacenia inwestorom środków finansowych należnych im, bądź należących do nich i posiadanych w ich imieniu w związku z operacjami inwestycyjnymi,
lub
- zwrotu inwestorom należących do nich instrumentów posiadanych lub zarządzanych ich imieniu w związku z operacjami inwestycyjnymi,
zgodnie z obowiązujący stanem prawnym i warunkami umowy.
3.
Każde roszczenie instytucji kredytowej, na podstawie ust. 2, która w danym Państwie Członkowskim podlega przepisom zarówno niniejszej dyrektywy, jak i dyrektywy 94/19/WE, jest zaliczane przez to Państwo Członkowskie do systemu podlegającego przepisom jednej lub drugiej dyrektywy, zgodnie z tym, co Państwo to uzna za właściwe.
Żadna roszczenie nie może być przedmiotem rekompensaty na mocy obydwu dyrektyw.
4.
Wysokość roszczenia inwestora jest wyliczana zgodnie ze stanem prawnym i warunkami umowy, szczególnie tymi, które dotyczą odszkodowania lub zwrotu należności, stosowanymi dla oszacowania, w dniu stwierdzenia stanu rzeczy lub wydania orzeczenia, wskazanego w ust. 2, wysokości środków finansowych lub wartości określonej, o ile to możliwe, na podstawie wartości rynkowej instrumentów należących do inwestora, których przedsiębiorstwo inwestycyjne nie jest w stanie spłacić lub zwrócić.
Artykuł 3
Roszczenia wynikające z transakcji, na które została nałożona kara w związku z przestępstwem "prania pieniędzy" w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania brudnych pieniędzy [10], są wyłączone z odszkodowania w ramach systemów rekompensat dla inwestorów.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby system przewidywał zabezpieczenie nie niższe niż 20000 ECU dla każdego inwestora w odniesieniu do roszczenia wskazanego w art. 2 ust. 2.
Państwa Członkowskie, w których w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy pokrycie roszczenia jest niższe niż 20000 ECU, mogą utrzymywać niższy poziom zabezpieczenia do dnia 31 grudnia 1999 r., pod warunkiem że nie jest on niższy niż 15000 ECU.
To rozwiązanie może również dotyczyć tych Państw Członkowskich, w których obowiązują przepisy przejściowe określone w art. 7 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 94/19/WE.
2.
Państwo Członkowskie może założyć, że niektórzy inwestorzy będą wyłączeni z systemów rekompensat lub będą rekompensowani w mniejszym stopniu.
Lista takich wyłączeń umieszczona jest w załączniku I.
3.
Zapis niniejszego artykułu nie wyklucza utrzymania lub wprowadzenia przepisów zapewniających wyższe lub pełniejsze zabezpieczenie dla inwestorów.
4.
Państwo Członkowskie może ograniczyć wysokość zabezpieczenia przewidzianą w ust. 1 lub wskazaną w ust. 3 do określonego procentu kwoty roszczenia inwestora.
Jednakże stopień zabezpieczenia musi być równy lub wyższy niż 90 % kwoty, o ile wysokość zwrotu z tytułu systemu rekompensat jest niższa niż 20000 ECU.
Artykuł 5
1.
Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne, którego przynależność do systemu rekompensat jest obligatoryjna w myśl artykułu 2 ust. 1, nie wypełnia zobowiązań, które na nim ciążą jako na uczestniku tego systemu, właściwe organy, które wydały zezwolenie, są informowane o niewypełnianiu zobowiązań i w ramach współpracy z systemem rekompensat podejmują wszystkie stosowne środki, łącznie z sankcjami, w celu zagwarantowania wypełnienia zobowiązań przez przedsiębiorstwo.
2.
Jeżeli podjęte środki nie wystarczą dla zapewnienia wypełnienia swych zobowiązań przez przedsiębiorstwo inwestycyjne, to, o ile prawo krajowe zezwala na wykluczenie uczestnika oraz za wyraźną zgodą właściwych organów, po upływie terminu określonego w zawiadomieniu, który nie może być krótszy niż dwanaście miesięcy, system może poinformować o zamiarze wykluczenia z niego przedsiębiorstwa inwestycyjnego.
Zabezpieczenie przewidziane w art. 2 ust. 2 akapit drugi nadal jest zagwarantowane dla operacji inwestycyjnych dokonywanych w tym okresie.
Jeżeli po wygaśnięciu terminu określonego w zawiadomieniu przedsiębiorstwo inwestycyjne nie wypełniło swych zobowiązań, to system rekompensat może ponownie za wyraźną zgodą właściwych organów wykluczyć je z niego.
3.
Jeżeli prawo krajowe zezwala oraz za wyraźną zgodą właściwych organów, które wydały zezwolenie, przedsiębiorstwo inwestycyjne wykluczone z systemu rekompensat dla inwestorów może kontynuować świadczenie usług inwestycyjnych, gdy przed wykluczeniem przewidziało ono inne mechanizmy rekompensaty zapewniające inwestorom zabezpieczenie przynajmniej w takiej wysokości i o charakterze zbliżonym do rekompensat oferowanych przez oficjalnie przyjęty system.
4.
Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne, którego wykluczenie jest proponowane zgodnie z zapisem ust. 2, nie jest w stanie zapewnić innych mechanizmów spełniających warunki wskazane w ust. 3, właściwe organy, które wydały zezwolenie, w trybie natychmiastowym cofają to zezwolenie.
Artykuł 6
Zabezpieczenie przewidziane w art. 2 ust. 2 akapit drugi obowiązuje, po cofnięciu zezwolenia, dla operacji inwestycyjnych przeprowadzanych aż do momentu cofnięcia tego zezwolenia.
Artykuł 7
1.
Systemy rekompensat dla inwestorów, ustanowione i oficjalnie uznane w Państwie Członkowskim, zgodnie z art. 2 ust. 1, obejmują również inwestorów oddziałów założonych przez przedsiębiorstwa inwestycyjne w innych Państwach Członkowskich.
Do 31 grudnia 1999 r. ani poziom, ani zakres, w tym również wysokość procentowa, proponowanego pokrycia nie może przekraczać maksymalnego poziomu i zakresu pokrycia przewidzianego przez system rekompensat przyjmującego Państwa Członkowskiego na jego terytorium.
Przed tą datą Komisja sporządzi sprawozdanie na bazie zdobytych doświadczeń w zakresie stosowania niniejszego akapitu oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE i rozpatrzy konieczność utrzymania tych przepisów.
W danym przypadku Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycję dyrektywy przewidującą przedłużenie ważności powyższych przepisów.
Jeżeli poziom lub zakres, w tym również wysokość procentowa, proponowanego pokrycia przez system rekompensat dla inwestorów przyjmującego Państwa Członkowskiego przekracza poziom lub zakres pokrycia przewidziany w Państwie Członkowskim, w którym przedsiębiorstwo inwestycyjne jest zatwierdzone, przyjmujące Państwo Członkowskie zapewni, żeby na jego terytorium obowiązywał oficjalnie przyjęty system, do którego oddział mógłby dobrowolnie należeć w celu uzupełnienia pokrycia, z którego korzystają już inwestorzy z racji przynależenia tego oddziału do systemu Państwa Członkowskiego pochodzenia.
System, do którego będzie należał oddział, powinien obejmować kategorię instytucji, do których zaliczany jest ten oddział i do których jest w największym stopniu zbliżona z punktu widzenia kategorii obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby warunki przedmiotowe i ogólnego zastosowania dotyczące przynależności oddziału były zawarte we wszystkich systemach rekompensat dla inwestorów.
Uczestnictwo zależy od respektowania zobowiązań wynikających z przynależności do systemu, w tym w szczególności od uiszczania wszystkich składek oraz innych opłat.
Przy wdrażaniu niniejszego ustępu Państwa Członkowskie stosują się do głównych zasad zamieszczonych w załączniku II.
2.
Jeżeli oddział, który skorzystał z możliwości dowolnego uczestnictwa przewidzianego w ust. 1, nie wypełnia zobowiązań spoczywających na nim jako na uczestniku systemu rekompensat dla inwestorów, właściwe organy, które wydały zezwolenie, zostają o tym poinformowane i w ramach współpracy z systemem rekompensat podejmują wszelkie stosowne środki w celu zapewnienia wypełnienia tychże zobowiązań.
Jeżeli podjęte środki nie będą wystarczające dla zapewnienia wypełnienia przez oddział zobowiązań wskazanych w niniejszym artykule i po upływie stosownego terminu określonego dla zawiadomienia, który nie może być krótszy niż dwanaście miesięcy, system rekompensat może, za zgodą właściwych organów, które wydały zezwolenie, wykluczyć ten oddział.
Operacje inwestycyjne przeprowadzone przed datą wykluczenia pozostają zabezpieczone po tej dacie przez system rekompensat, do którego oddział należał dobrowolnie.
Inwestorzy zostają poinformowani o cofnięciu dodatkowego zabezpieczenia oraz o dniu, w którym to cofnięcie nastąpi.
Artykuł 8
1.
Zabezpieczenie określone w art. 4 ust. 1, 3 i 4 odnosi się do wszystkich roszczeń inwestora w stosunku do przedsiębiorstwa inwestycyjnego, określonego w niniejszej dyrektywie, bez względu na liczbę kont, walutę i lokalizację na obszarze Wspólnoty.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że fundusze w walutach innych niż waluty Państw Członkowskich oraz ecu są wyłączone z zabezpieczenia lub podlegają zabezpieczeniu w mniejszym stopniu.
Opcja ta nie ma zastosowania do instrumentów finansowych.
2.
Przy obliczaniu zabezpieczenia wskazanego w art. 4 ust. 1, 3 i 4 brana jest pod uwagę część przypadająca na każdego inwestora w przypadku wspólnej operacji inwestycyjnej.
W przypadku braku specjalnych przepisów roszczenia są dzielone w sposób równy między wszystkich inwestorów.
Państwa Członkowskie mogą założyć, że roszczenia ze wspólnej operacji inwestycyjnej, do której prawa posiadają przynajmniej dwie osoby jako członkowie spółki, stowarzyszenia lub organizacji o zbliżonym charakterze, nieposiadającej osobowości prawnej, mogą dla obliczenia progów określonych w art. 4 ust. 1, 3 i 4 zostać połączone i potraktowane tak, jakby wynikały z inwestycji przeprowadzonej przez jednego inwestora.
3.
Jeżeli inwestor nie jest uprawniony do posiadanych sum lub papierów wartościowych, osoba uprawniona korzysta z odszkodowania pod warunkiem, że osoba ta została określona lub jej tożsamość jako uprawnionej można ustalić przed datą stwierdzenia stanu rzeczy lub wydania orzeczenia, określonych w art. 2 ust. 2.
Jeżeli są dwie osoby uprawnione lub więcej, brana jest pod uwagę część należąca do każdego z nich, zgodnie z przepisami określającymi zarządzanie sumami lub papierami wartościowymi dla obliczenia limitów określonych w art. 4 ust. 1, 3 i 4.
Niniejszy przepis nie ma zastosowania do przedsiębiorstw wspólnego inwestowania.
Artykuł 9
1.
System rekompensat podejmuje właściwe środki w celu poinformowania inwestorów o stwierdzeniu stanu rzeczy lub orzeczeniu, wskazanych w art. 2 ust. 2, I, jeżeli mają być oni rekompensowani, wypłacenie odszkodowania nastąpi w możliwie najkrótszym terminie.
System może wyznaczyć termin, w ciągu którego inwestorzy są zobowiązani do przedstawienia swoich roszczeń.
Termin ten nie może być krótszy niż pięć miesięcy, licząc od dnia, w którym nastąpiło ogłoszenie stanu rzeczy lub orzeczenia.
Jednakże wygaśnięcie terminu, o którym mowa, nie może stanowić podstawy do odmowy przez system przyznania zabezpieczenia inwestorowi, który nie był w stanie w określonym czasie dochodzić swojego prawa do rekompensaty.
2.
System powinien móc wypłacić należności inwestorów tak szybko, jak to jest możliwe, i najpóźniej trzy miesiące po tym, jak wybór i kwota należności zostaną ustanowione.
W specjalnych okolicznościach i w wyjątkowych przypadkach system rekompensat może zwrócić się do właściwych organów o przedłużenie terminu.
Takie przedłużenie nie może przekraczać trzech miesięcy.
3.
Bez względu na termin wyznaczony w ust. 2, w przypadku gdy inwestor lub inna osoba uprawniona lub zainteresowana udziałem w operacji inwestycyjnej zostanie oskarżona o popełnienie przestępstwa wynikającego lub związanego z praniem brudnych pieniędzy w rozumieniu art. 1 dyrektywy 91/308/EWG, system rekompensat może zawiesić wszelkie wypłaty w oczekiwaniu na orzeczenie sądu.
Artykuł 10
1. Państwa Członkowskie zapewnią, aby każde przedsiębiorstwo inwestycyjne podejmowało właściwe środki w celu dostarczania swoim faktycznym i potencjalnym inwestorom informacji potrzebnych im do zapoznania się z systemem rekompensat dla inwestorów, którego uczestnikiem jest przedsiębiorstwo inwestycyjne i jego oddziały na obszarze Wspólnoty lub zapoznania się z każdym innym mechanizmem przewidzianym na mocy art. 2 ust. 1 akapit drugi lub art. 5 ust. 3. Inwestorzy są informowani o przepisach systemu rekompensat dla inwestorów lub o każdym innym stosowanym mechanizmie, a w szczególności o wysokości i zakresie zabezpieczenia oferowanego przez system rekompensat, jak również o ustalonych w danym wypadku przez Państwo Członkowskie regułach zgodnie z art. 2 ust. 3. Informacje te są udostępniane w formie zrozumiałej.
Ponadto informacje na temat warunków rekompensaty i formalności do wypełnienia przez osobę rekompensowaną są przekazywane na życzenie.
2.
Informacje wskazane w ust. 1 są dostępne we wszystkich językach oficjalnych Państwa Członkowskiego, w którym jest założony oddział, w sposób ustanowiony przez prawo krajowe.
3.
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy ograniczające wykorzystanie do celów reklamowych informacji wskazanych w ust. 1 dla uniknięcia ewentualności, by takie użycie naruszyło stabilność systemu finansowego lub zaufanie inwestorów.
Państwa Członkowskie mogą w szczególności ograniczyć taką reklamę do zwykłej wzmianki o systemie, do którego należy przedsiębiorstwo inwestycyjne.
Artykuł 11
1.
Państwo Członkowskie kontroluje, czy oddziały założone przez przedsiębiorstwo inwestycyjne, mając swoją rzeczywistą siedzibę poza terytorium Wspólnoty, posiadają zabezpieczenie równoważne do przewidzianych przez niniejszą dyrektywę.
Przy braku takiego zabezpieczenia Państwa Członkowskie, z zastrzeżeniem art. 5 dyrektywy 93/22/EWG, mogą się spodziewać, że oddziały założone przez przedsiębiorstwo inwestycyjne mające swoją rzeczywistą siedzibę poza terytorium Wspólnoty należą do systemu rekompensat dla inwestorów funkcjonującego na ich obszarze.
2.
Inwestorzy faktyczni i potencjalni oddziałów założonych przez przedsiębiorstwo inwestycyjne, których siedziba znajduje się poza obszarem Wspólnoty, otrzymują od przedsiębiorstwa inwestycyjnego wszystkie istotne informacje dotyczące przepisów w dziedzinie rekompensat, które odnoszą się do ich inwestorów.
3.
Informacje wskazane w ust. 2 są dostępne w języku lub językach oficjalnych Państwa Członkowskiego, w którym założony jest oddział, w sposób przewidziany prawem krajowym i są one ujęte w sposób jasny i zrozumiały.
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla innych praw, które mogłoby przyznawać im prawo krajowe, systemy, które dokonują wypłat z tytułu rekompensat dla inwestorów, mają prawo subrogacji w prawach tych inwestorów przy procedurach likwidacyjnych aż do wysokości kwoty równej kwocie wpłaconej.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie zapewnią, aby prawo inwestora do rekompensaty mogło stanowić przedmiot skargi inwestora przeciwko systemowi rekompensat.
Artykuł 14
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy, z załączonymi, w miarę potrzeb, propozycjami jej ponownego rozpatrzenia.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie niezbędne przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w celu dostosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 26 września 1998 r.
Komisja zostanie niezwłocznie o tym poinformowana.
Przyjmując powyższe przepisy, Państwa Członkowskie zaopatrzą je w odpowiednie odniesienia do niniejszej dyrektywy i odniesienia te znajdą się również w oficjalnej publikacji tych przepisów.
Sposób ujęcia tych odniesień jest ustalany przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst najważniejszych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie podlegającej niniejszej dyrektywie.
Artykuł 16
Artykuł 12 dyrektywy 93/22/EWG traci moc w dniu określonym w art. 15 ust. 1.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 97/10/WE
z dnia 26 lutego 1997 r.
dostosowująca po raz trzeci do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (CMRs)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/55/WE [2], w szczególności jej art. 2a, wprowadzony dyrektywą Rady 89/678/EWG [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada i przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w Radzie przyjęli decyzję 90/238/Euratom, EWWiS, EWG [4] dotyczącą planu działań 1990–1994 w ramach programu "Europa przeciw rakowi";
dyrektywa 94/60/WE [5] Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniająca po raz czternasty dyrektywę 76/769/EWG, zakazała, z niektórymi wyłączeniami, wprowadzania do obrotu do powszechnego użytku substancji sklasyfikowanych jako rakotwórcze, mutagenne i toksyczne dla reprodukcji w kategorii 1 lub 2 (CMR), wprowadzając takie substancje do załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG;
załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG zawiera już substancje klasyfikowane jako CMR, w odniesieniu do których nie stosuje się dyrektywy 94/60/WE;
wprowadzanie do obrotu do powszechnego użytku takich substancji CMR oraz preparatów zawierających substancje CMR również powinno zostać, z pewnymi wyjątkami, zakazane;
ograniczenia ustanowione w niniejszej dyrektywie uwzględniają aktualny stan wiedzy i technik odnoszących się do bardziej bezpiecznych alternatyw;
niniejsza dyrektywa nie narusza ustawodawstwa wspólnotowego ustanawiającego minimalne wymagania ochrony pracowni-ków zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG [6] i w dyrektywach szczegółowych opartych na niej, w szczególności w dyrektywie Rady 90/394/EWG [7];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG zostaje dostosowany do postępu technicznego zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1997 r. oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Stosują one te przepisy od dnia 30 czerwca 1998 r.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie przyjmują te przepisy, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dotycząca takiego odniesienia przyjmowana jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 97/11/WE
z dnia 3 marca 1997 r.
zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Celem dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko [5] jest zapewnienie właściwym władzom odpowiednich informacji umożliwiających im podjęcie decyzji dotyczącej szczególnego przedsięwzięcia z pełną wiedzą o jego prawdopodobnie znaczącym wpływie na środowisko naturalne; procedura oceny jest podstawowym instrumentem polityki ochrony środowiska naturalnego, jak to określono w art. 130r Traktatu oraz Piątego Wspólnotowego Programu polityki i działań w odniesieniu do środowiska naturalnego i trwałego rozwoju.
(2) Zgodnie z art. 130r ust. 2 Traktatu, polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego oparta jest na zasadzie ostrożności oraz podejmowania działań zapobiegawczych tak, aby szkody wyrządzone w środowisku naturalnym były priorytetowo usuwane u źródła oraz zgodnie z regułą "zanieczyszczający płaci".
(3) Podstawowe zasady oceny skutków środowiskowych powinny zostać zharmonizowane, jednakże Państwa Członkowskie mogą ustanowić bardziej rygorystyczne przepisy dotyczące ochrony środowiska naturalnego.
(4) Doświadczenie nabyte w zakresie oceny wpływu na środowisko naturalne, opisane w sprawozdaniu w sprawie wykonania dyrektywy 85/337/EWG przyjętym przez Komisję dnia 2 kwietnia 1993 r. wskazuje, że niezbędne jest wprowadzenie przepisów, które wyjaśnią, uzupełnią i poprawią zasady dotyczące procedur oceny w celu zapewnienia bardziej zharmonizowanego i efektywnego stosowania dyrektywy.
(5) Przedsięwzięcia, których ocena jest wymagana, powinny uzyskać zezwolenie na ich realizację; ocena powinna być dokonana przed przyznaniem zezwolenia.
(6) Stosowne jest uzupełnianie wykazu przedsięwzięć mających znaczący wpływ na środowisko naturalne, i które z tego powodu muszą z reguły podlegać systematycznej ocenie.
(7) Przedsięwzięcia innego rodzaju mogą nie wywierać w każdym przypadku znaczących skutków na środowisko naturalne; przedsięwzięcia te powinny podlegać ocenie wtedy, gdy Państwa Członkowskie uznają, że mogą znacząco oddziaływać na środowisko.
(8) Państwa Członkowskie mogą ustalać progi lub kryteria określające, jakie przedsięwzięcia powinny podlegać ocenie ze względu na znaczenie ich skutków środowiskowych; Państwa Członkowskie nie powinny być zobowiązane do badania przedsięwzięć, które nie osiągają wyznaczonych progów lub nie spełniają ustalonych kryteriów.
(9) Ustalając takie progi lub kryteria albo przeprowadzając indywidualne badania przedsięwzięć w celu określenia, które z przedsięwzięć powinno podlegać ocenie z punktu widzenia ich znaczących skutków środowiskowych, Państwa Członkowskie powinny brać pod uwagę odpowiednie kryteria selekcji określone w niniejszej dyrektywie; zgodnie z zasadą subsydiarności Państwa Członkowskie mają najlepsze możliwości do zastosowania tych kryteriów w szczególnych przypadkach.
(10) Istnienie kryterium lokalizacji w odniesieniu do obszarów specjalnie chronionych wyznaczonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [6] i 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [7], nie oznacza koniecznie, że przedsięwzięcia na tych obszarach podlegają automatycznie ocenie zgodnie z niniejszą dyrektywą.
(11) Stosowne jest wprowadzenie procedury, która umożliwi wykonawcy uzyskanie opinii od właściwych władz, dotyczącej treści i zakresu informacji, która ma być opracowana i dostarczona w celu przeprowadzenia oceny; w ramach tej procedury Państwa Członkowskie mogą żądać, aby wykonawca dostarczył, między innymi, alternatywne rozwiązania dla przedsięwzięć, w sprawie których zamierza złożyć wniosek.
(12) Pożądane jest wzmocnienie przepisów dotyczących oceny wpływu na środowisko naturalne w kontekście transgranicznym, w celu uwzględnienia inwestycji na poziomie międzynarodowym.
(13) Wspólnota podpisała Konwencję o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym z dnia 25 lutego 1991 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 85/337/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie przyjmują wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne, między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji podlegają wymaganiom w celu uzyskania zezwolenia na inwestycję i ocenie w odniesieniu do ich skutków, przed udzieleniem zezwolenia.
Przedsięwzięcia te określa art. 4."
2) W art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2a.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć stosowanie jednolitej procedury w celu spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy i wymogów dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [8]."
3) W art. 2 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
Bez uszczerbku dla art. 7, Państwa Członkowskie mogą w wyjątkowych przypadkach wyłączyć określone przedsięwzięcie w całości lub w części spod przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie."
4) W art. 2 ust. 3 lit. c) wyrazy
"w odpowiednim przypadku"
zastępuje się wyrazami: "tam gdzie ma to zastosowanie".
5) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Ocena wpływu na środowisko określa, opisuje i ocenia we właściwy sposób dla każdego indywidualnego przypadku i zgodnie z art. 4—11, bezpośrednie i pośrednie skutki przedsięwzięcia dla następujących elementów:
- istot ludzkich, fauny i flory;
- gleby, wód, powietrza, klimatu i krajobrazu;
- dóbr materialnych i dziedzictwa kultury;
- oddziaływania między elementami wymienionymi w tiret pierwszym, drugim i trzecim."
6) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Z zastrzeżeniem art. 2 ust. 3 przedsięwzięcia wymienione w załączniku I podlegają ocenie zgodnie z art. 5—10.
2.
Z zastrzeżeniem art. 2 ust. 3, przedsięwzięcia wymienione w załączniku II, Państwa Członkowskie określają za pomocą:
a) badania indywidualnego,
lub
b) progów lub kryteriów ustalonych przez Państwo Członkowskie,
czy przedsięwzięcie podlega ocenie zgodnie z art. 5—10.
Państwa Członkowskie mogą postanowić o stosowaniu obydwu procedur, określonych w lit. a) i b).
3.
Podczas przeprowadzania badania indywidualnego lub ustalania progów bądź kryteriów do celów ust. 2 należy uwzględnić odpowiednie kryteria selekcji wymienione w załączniku III.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ustalenie dokonane przez właściwe władze zgodnie z ust. 2 udostępniane jest opinii publicznej."
7) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
W przypadku przedsięwzięć, które stosownie do art. 4 muszą podlegać ocenie wpływu na środowisko zgodnie z art. 5-10, Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, że wykonawca dostarczy we właściwej formie informacje wyszczególnione w załączniku IV w zakresie, w jakim:
a) Państwa Członkowskie uznają, że te informacje są odpowiednie dla danego etapu procedury zezwolenia i dla szczególnych cech określonego przedsięwzięcia lub typu przedsięwzięcia oraz dla cech środowiskowych, które mogą być naruszone;
b) Państwa Członkowskie uznają, że można w sposób uzasadniony żądać od wykonawcy zebrania takich informacji, uwzględniając między innymi obecny stan wiedzy i metody oceny.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że na życzenie wykonawcy przed złożeniem wniosku o zezwolenie na inwestycję, właściwe władze wydadzą opinię na temat informacji, jakie mają być dostarczone przez wykonawcę zgodnie z ust. 1.
Przed wydaniem opinii właściwa władza konsultuje się z wykonawcą i władzami określonymi w art. 6 ust. 1.
Fakt, że władza wydała opinię zgodnie z niniejszym ustępem, nie wyklucza możliwości późniejszego domagania się od wykonawcy przedłożenia dalszych informacji.
Państwa Członkowskie mogą żądać od właściwych władz wydania takiej opinii, niezależnie od tego czy wystąpił o nią wykonawca.
3.
Informacje, które mają być dostarczone przez wykonawcę, zgodnie z ust. 1, zawierają co najmniej:
- opis przedsięwzięcia zawierający informacje o miejscu, projekcie i wielkości przedsięwzięcia,
- opis środków przewidzianych w celu uniknięcia, zmniejszenia i jeżeli to możliwe, naprawienie poważnych niekorzystnych skutków,
- dane wymagane do rozpoznania i oszacowania głównych skutków, które mogą być spowodowane w środowisku przez to przedsięwzięcie,
- zarys zasadniczych alternatywnych rozwiązań rozważanych przez wykonawcę, łącznie ze wskazaniem głównych powodów dokonanego przez niego wyboru, uwzględniającego skutki środowiskowe,
- podsumowanie w języku nietechnicznym informacji wymienionych w poprzednich tiret.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają w razie konieczności, że władze posiadające stosowne informacje, w szczególności w odniesieniu do art. 3, udostępniają te informacje wykonawcy."
8) W art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić władzom, których może dotyczyć to przedsięwzięcie z powodu ich szczególnej odpowiedzialności w odniesieniu do środowiska, możliwość wyrażenia swojej opinii na temat informacji dostarczonych przez wykonawcę i wniosku o zezwolenie na inwestycję.
W tym celu Państwa Członkowskie wyznaczają władze, które są konsultowane albo w sposób ogólny, albo do poszczególnych przypadków.
Informacje zebrane zgodnie z art. 5 są przekazywane tym władzom.
Państwa Członkowskie ustanawiają szczegółowe regulacje dotyczące tych konsultacji."
W art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że każdy wniosek o zezwolenie na inwestycję i wszystkie informacje zebrane zgodnie z art. 5 udostępniane są opinii publicznej we właściwym czasie, aby umożliwić zainteresowanej społeczności wyrażenie opinii przed przyznaniem zezwolenia na inwestycję."
9) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie ma świadomość, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko w innym Państwie Członkowskim lub gdy na wniosek Państwa Członkowskiego, które może być znacząco tym dotknięte, Państwo Członkowskie, na którego terytorium zamierza się przeprowadzić to przedsięwzięcie, przesyła dotkniętemu Państwu Członkowskiemu, tak szybko jak to możliwe, lecz nie później niż gdy poinformuje własną opinię publiczną, między innymi:
a) opis przedsięwzięcia wraz z wszelkimi dostępnymi informacjami o jego możliwym oddziaływaniu transgranicznym;
b) informację o charakterze decyzji, która może być podjęta,
i podaje temu drugiemu Państwu Członkowskiemu odpowiedni termin, w którym ma wskazać, czy chce wziąć udział w procedurze oceny wpływu na środowisko, i może też załączyć informacje określone w ust. 2.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które otrzymuje informacje zgodnie z ust. 1, wskaże, że zamierza wziąć udział w procedurze oceny wpływu na środowisko, Państwo Członkowskie, na terytorium którego przedsięwzięcie ma być przeprowadzone, jeżeli nie uczyniło tego do tej pory, przesyła dotkniętemu Państwu Członkowskiemu informacje zebrane zgodnie z art. 5 i odpowiednie informacje dotyczące wspomnianej procedury, łącznie z wnioskiem o zezwolenie na inwestycję.
3.
Państwa Członkowskie, których to dotyczy, każde w zakresie, w jakim go to dotyczy, zapewniają również, że:
a) informacje określone w ust. 1 i 2 zostaną udostępnione w odpowiednim czasie władzom określonym w art. 6 ust. 1, oraz zainteresowanej opinii publicznej Państwa Członkowskiego, którego terytorium może być znacząco dotknięte; i
b) tamte władze, jak i zainteresowana społeczność mają możliwość, przed przyznaniem zezwolenia na inwestycję, przekazania w odpowiednim czasie swojej opinii w sprawie informacji dostarczonych właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zamierza się przeprowadzić to przedsięwzięcie.
4.
Zainteresowane Państwa Członkowskie rozpoczynają konsultacje dotyczące między innymi potencjalnych transgranicznych skutków przedsięwzięcia oraz środków przewidzianych do zmniejszenia lub wyeliminowania takich skutków, a także ustalają odpowiednie ramy czasowe dla trwania konsultacji.
5.
Szczegółowe regulacje dotyczące wprowadzania w życie przepisów niniejszego artykułu mogą być określone przez zainteresowane Państwa Członkowskie."
10) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Rezultaty konsultacji oraz informacje zebrane zgodnie z art. 5—7 muszą być uwzględnione w procedurze zezwolenia na inwestycję."
11) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Kiedy decyzja o przyznaniu lub odmowie zezwolenia na inwestycję została podjęta, właściwa władza lub władze informują o tym opinię publiczną, zgodnie z odpowiednimi procedurami, i udostępniają opinii publicznej następujące informacje:
- treść decyzji i związane z nią warunki,
- podstawowe przyczyny i uwarunkowania, na podstawie których decyzja jest oparta,
- gdzie to konieczne, opis podstawowych środków w celu uniknięcia, zmniejszenia i jeżeli to możliwe, wyrównania poważnych niekorzystnych skutków.
2.
Właściwa władza lub władze informują każde Państwo Członkowskie, które było konsultowane zgodnie z art. 7, przekazując informacje określone w ust. 1."
12) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają wpływu na zobowiązanie właściwych władz do przestrzegania ograniczeń nałożonych przez krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne oraz przez obowiązujące praktyki prawne w odniesieniu do tajemnicy handlowej i przemysłowej, włączając własność intelektualną oraz ochronę interesu publicznego.
Jeżeli stosuje się art. 7, przekazywanie informacji innemu Państwu Członkowskiemu oraz odbiór informacji przez inne Państwo Członkowskie podlega ograniczeniom obowiązującym w Państwie Członkowskim, w którym jest wnioskowane przedsięwzięcie."
13) Artykuł 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W szczególności, Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich kryteriach i/lub progach przyjętych do selekcji przedsięwzięć, o których mowa zgodnie z art. 4 ust. 2."
14) Skreśla się art. 13.
15) Załączniki I, II i III zastępuje się tekstem załączników I, II, III i IV występującym w Załączniku.
Artykuł 2
Pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania i skuteczności dyrektywy 85/337/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Sprawozdanie zostaje sporządzone w oparciu o wymianę informacji przewidzianą w art. 11 ust. 1 i 2.
Na podstawie tego sprawozdania Komisja, w odpowiednim przypadku, przedłoży Radzie dodatkowe wnioski w celu zapewnienie dalszej koordynacji w stosowaniu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do realizacji niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 14 marca 1999 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
W przypadku przyjęcia przez Państwa Członkowskie tych przepisów zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Procedury dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jeżeli wniosek o zezwolenie na inwestycję zostaje przedłożony właściwym władzom przed upływem terminu ustanowionego w ust. 1, stosuje się przepisy dyrektywy 85/337/EWG w brzmieniu obowiązującym przed tymi zmianami.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 97/12/WE
z dnia 17 marca 1997 r.
zmieniająca i uaktualniająca dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w harmonizacji w dziedzinie weterynarii nastąpił znaczny postęp, w szczególności na skutek przyjęcia przez Radę dyrektywy 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [4], dyrektywy 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającej dyrektywę 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [5], dyrektywy 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [6] i dyrektywy 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. wprowadzającej ogólne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób zwierząt i szczególne środki odnoszące się do choroby pęcherzykowej świń [7];
Rada, w swojej rezolucji 94/C 16/01 z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie wzmocnienia środków weterynaryjnego nadzoru epidemiologicznego [8], zgodziła się zrobić wszystko, co w jej mocy, aby zapewnić szybkie wdrożenie zasad tej rezolucji w kontekście zmiany dyrektywy 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [9];
w świetle tej sytuacji, należy zmienić dyrektywę 64/432/EWG, w szczególności w zakresie okresu przebywania zwierząt w Państwie Członkowskim przed jego przemieszczeniem, zasad obrotu zwierzętami poniżej 15 dnia życia, zasad zwalczania niektórych chorób oraz zasad mających zastosowanie do punktów gromadzenia, przewoźników i pośredników;
do celów szybkiej i dokładnej identyfikacji zwierząt z przyczyn zdrowotnych, każde Państwo Członkowskie powinno utworzyć komputerową bazę danych, w której znajdą się dane o każdym zwierzęciu, wszystkich gospodarstwach na terytorium tego państwa i przemieszczaniu zwierząt;
dyrektywa 64/432/EWG była wielokrotnie i znacznie zmieniana; do celów przejrzystości, dyrektywa ta powinna zostać ujednolicona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Od dnia 1 lipca 1998 r., artykuły i załączniki do dyrektywy 64/432/EWG zastępuje się tekstem załączonym do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 lipca 1998 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 97/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 kwietnia 1997 r.
zmieniająca po raz piętnasty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
artykuł 7a Traktatu ustanawia obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
wszystkie Państwa Członkowskie, z wyjątkiem Austrii, Finlandii, Grecji, Włoch i Luksemburga, są Umawiającymi się Stronami Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza ze źródeł lądowych (Konwencja Paryska, 1974); Komisja Paryska będąca organem wykonawczym Konwencji Paryskiej uważa, że heksachloroetan i substancje, które mogą powstawać w wyniku jego użycia, są substancjami powodującymi zanieczyszczenie, które należy wyeliminować zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) Konwencji Paryskiej; Rada w drodze mandatu przyjętego w dniu 4 marca 1996 r., upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji w sprawie decyzji mającej na celu stopniowe wyeliminowanie heksachloroetanu, z pewnymi wyjątkami dotyczącymi stosowania w przemyśle metali nieżelaznych, w szczególności w odlewach aluminium i niektórych stopów magnezu; w wyniku negocjacji, które prowadzono podczas spotkania Komisji z Oslo i Paryskiej w czerwcu 1996 r., przyjęto decyzję Parcom 96/1 w sprawie stopniowego wycofania heksachloroetanu w przemyśle metali nieżelaznych, która zastąpiła obowiązujące dotychczas w tym zakresie decyzje Parcom 92/4 i 93/1; decyzja Parcom 96/1 stanowi, iż potrzeba wyłączeń z zakazu stosowania heksachloroetanu zostanie ponownie zbadana w 1998 r.;
ograniczenia nałożone na Państwa Członkowskie w zakresie wprowadzania do obrotu heksachloroetanu przeznaczonego do użytku w przemyśle metali nieżelaznych mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego; istnieje więc potrzeba zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w tym zakresie i zmiany załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG [4];
uwzględniając zakres i wyniki proponowanych działań, wspólnotowe środki przewidziane niniejszą dyrektywą są nie tylko potrzebne, ale niezbędne do osiągnięcia zamierzonych celów; celów tych Państwa Członkowskie nie osiągną oddzielnie; ponadto ich realizacja na poziomie wspólnotowym została już przewidziana w dyrektywie 76/769/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1997 r., i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Zastosują one te przepisy z dniem 1 stycznia 1998 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 97/17/WE
z dnia 16 kwietnia 1997 r.
wykonująca dyrektywę Rady 92/75/EWG w zakresie etykiet efektywności energetycznej zmywarek bębnowych typu domowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [1], w szczególności jej art. 9 i 12,
a także mając na uwadze co następuje: zużycie energii elektrycznej przez zmywarki bębnowe stanowi znaczną część wspólnotowego zapotrzebowania na energię; istnieją znaczne możliwości ograniczenia zużycia energii przez te urządzenia;
większa wydajność mycia i suszenia wymaga często większego zużycia wody i energii; informacje dotyczące wydajności mycia lub suszenia urządzenia ułatwiają ocenę informacji dotyczących zużycia przez niego energii i wody; może to ułatwić konsumentom dokonanie wyboru urządzenia, które spełnia warunek racjonalnego wykorzystania energii;
Wspólnota, potwierdzając swe zainteresowanie międzynarodowym systemem normalizacji, zdolnym do tworzenia norm, które są w praktyce wykorzystywane przez partnerów w handlu międzynarodowym oraz spełniającym wymogi polityki wspólnotowej, wzywa europejskie organizacje normalizacyjne, by kontynuowały współpracę z międzynarodowymi organizacjami normalizacyjnymi;
Europejski Komitet Normalizacji (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacji Elektrotechnicznej (Cenelec) są jednostkami uznanymi za właściwe, aby przyjmować zharmonizowane normy, zgodnie z ogólnymi wytycznymi współpracy między Komisją a tymi dwoma jednostkami, podpisanymi w dniu 13 listopada 1994 r.; w myśl niniejszej dyrektywy, norma zharmonizowana to wymagania techniczne (norma europejska lub dokumentharmonizacyjny) przyjęta przez Cenelec na podstawie upoważnienia Komisji, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych [2], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 94/10/EWG [3] oraz na podstawie tych ogólnych wytycznych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 10 dyrektywy 92/75/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do zmywarek bębnowych typu domowego, zasilanych prądem z sieci.
Urządzenia, które mogą korzystać z innych źródeł energii wyłącza się z zakresu niniejszej dyrektywy.
2.
Informacje wymagane przez niniejszą dyrektywę są mierzone zgodnie ze zharmonizowanymi normami, do których odnośniki zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz do których Państwa Członkowskie opublikowały odnośniki do norm krajowych transponujących te normy zharmonizowane.
W niniejszej dyrektywie wszelkie przepisy wymagające udzielania informacji dotyczących hałasu stosuje się tylko w tych przypadkach, gdy informacje te wymagane są na podstawie art. 3 dyrektywy Rady 86/594/EWG [4].
Informacje te, jeżeli jest to wymagane, są mierzone zgodnie z niniejszą dyrektywą.
3.
Zharmonizowane normy, określone w ust. 2, są określane na podstawie upoważnienia Komisji, zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG.
4.
W niniejszej dyrektywie, chyba że z kontekstu wynikają inne wymagania, użyte wyrażenia mają takie same znaczenia, jak w dyrektywie 92/75/EWG.
Artykuł 2
1.
Dokumentacja techniczna określona w art. 2 ust. 3 dyrektywy 92/75/EWG zawiera:
- nazwę i adres dostawcy,
- opis ogólny urządzenia umożliwiający jego identyfikację,
- informacje, włączając w to odpowiednie rysunki, dotyczące głównych cech konstrukcyjnych modelu, w szczególności tych, które znacznie wpływają na wielkość zużycia energii elektrycznej przez to urządzenie,
- sprawozdania ze stosownych badań pomiarowych, przeprowadzonych zgodnie z procedurami badawczymi norm zharmonizowanych, określonych w art. 1 ust. 2 niniejszej dyrektywy,
- ewentualne instrukcje obsługi.
2.
Etykieta, określona w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG jest zgodna ze wzorem w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Etykieta jest umieszczana na przedniej lub górnej stronie urządzenia w taki sposób, aby była widoczna i nie zasłonięta.
3.
Treść oraz format karty, określone w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG, są zgodne ze wzorem określonym w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
4.
W okolicznościach objętych art. 5 dyrektywy 92/75/EWG oraz jeżeli oferta sprzedaży, wynajmu, lub kupna na raty podawana jest za pomocą informacji w formie drukowanej takiej, jak katalog zamówień pocztowych, informacja w formie drukowanej zawiera wszelkie informacje określone w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
5.
Klasa efektywności energetycznej, klasa wydajności zmywania oraz klasa wydajności suszenia urządzenia jest ustalona zgodnie z załącznikiem IV.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki zapewniające, aby dostawcy i pośrednicy, posiadający swoje siedziby na ich terytorium spełniali wymogi niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 15 czerwca 1998 r. oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 lipca 1998 r.
Jednakże Państwa Członkowskie zezwalają do dnia 31 grudnia 1998 r. na
- wprowadzanie do obrotu, sprzedaż i/lub wystawianie produktów oraz
- rozpowszechnianie informacji w formie drukowanej, określonej w art. 2 ust. 4,
które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Wspomniane w akapicie pierwszym przepisy muszą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Procedurę dotyczącą takiego odniesienia przyjmują Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji nr 97/19/EWG
z dnia 18 kwietnia 1997 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/221/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich, odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa i tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/221/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich, odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 81/333/EWG [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/221/EWG stanowi jedną ze szczegółowych dyrektyw w procedurze homologacji WE, ustanowionej dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich, odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/79/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady [4]; w rezultacie, przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczącą układów, części składowych i oddzielnych zespołów technicznych pojazdów oraz, stosuje się do dyrektywy 70/221/EWG;
w szczególności, na podstawie art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG, konieczne jest aby do każdej szczegółowej dyrektywy dołączony był dokument informacyjny, zawierający odpowiednie punkty załącznika I do dyrektywy 70/156/EWG, a także świadectwo homologacji, oparte na załączniku VI do dyrektywy 70/156/EWG, w celu komputeryzacji homologacji;
niniejsze zmiany dotyczą jedynie przepisów administracyjnych, zawartych w dyrektywie 70/221/EWG; dlatego nie jest konieczne unieważnienie istniejących homologacji, zgodnych z dyrektywą 70/221/EWG, ani też uniemożliwienia rejestracji, sprzedaży i dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, objętych takimi homologacjami;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/221/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła oraz rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów szynowych, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samojezdnych.;"
2.
W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2:
"w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG i zainstalowano je zgodnie z wymaganiami pkt II.5 Załącznika."
zastępuje się:
"w rozumieniu art. 2 dyrektywy 70/156/EWG i zainstalowano je zgodnie z wymaganiami ustalonymi w pkt 5 załącznika II.";
b) w ust. 3:
"w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, spełniają odpowiednie wymagania, ustalone w Załączniku."
zastępuje się:
"w rozumieniu art. 2 dyrektywy 70/156/EWG, spełniają odpowiednie wymagania, ustalone w załączniku II";
3.
W art. 2a wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2:
"w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG i zainstalowano je zgodnie z wymaganiami ustalonymi w pkt II.5 Załącznika."
zastępuje się:
"w rozumieniu art. 2 dyrektywy 70/156/EWG i zainstalowano je zgodnie z wymaganiami ustalonymi w pkt 5 załącznika II.";
b) w ust. 3 wyrazy "art. 9a" zastępuje się wyrazami "art. 2";
4. w art. 2b wyrazy "pkt II.2.1 i II.2.2 Załącznika" zastępuje się wyrazami "pkt 2.1 i 2.2 załącznika II";
5. w art. 3 wyrazy "pkt I" zastępuje się wyrazami "załączniku I";
6.
Załącznik zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Z mocą od dnia 1 października 1997 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE na podstawie art. 4 ust. 1, jeżeli stosowne, w art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/156/EWG, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
dla nowych typów pojazdów, z przyczyn odnoszących się do ich zbiorników ciekłego paliwa i tylnych zabezpieczeń lub dla nowych typów urządzeń tylnych zabezpieczeń, stanowiących oddzielne jednostki techniczne, jeżeli nie są zgodne z warunkami określonymi dyrektywą 70/221/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą.
Niniejsza dyrektywa nie unieważnia żadnej homologacji udzielonej uprzednio, na mocy dyrektywy 70/221/EWG, ani też nie uniemożliwia przedłużenia ważności aprobat wydanych na warunkach dyrektywy, zgodnie z którą zostały one pierwotnie przyznane.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 września 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 97/20/WE
z dnia 18 kwietnia 1997 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 72/306/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń z silników Diesla stosowanych w pojazdach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/306/EWG z dnia 2 sierpnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń z silników Diesla stosowanych w pojazdach [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 89/491/EWG [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 72/306/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw w ramach procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4]; w związku z tym przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczące systemów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdu stosuje się do dyrektywy 72/306/EWG;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy dołączony był dokument informacyjny zawierający właściwe punkty załącznika I do tej dyrektywy, a także świadectwo homologacji typu sporządzone na podstawie załącznika VI do tej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego;
zmiany te odnoszą się wyłącznie do przepisów administracyjnym zawartych w dyrektywie 72/306/EWG. Tym samym nie jest konieczne unieważnienie istniejących homologacji na mocy dyrektywy 72/306/EWG, ani też zakazywanie rejestracji, sprzedaży i dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów objętych takimi homologacjami;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 72/306/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd z silnikiem Diesla przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną powyżej 25 km/h z wyjątkiem pojazdów poruszających się na szynach oraz ciągników rolniczych i leśnych, a także wszelkich maszyn samojezdnych.;"
2.
W art. 2 wyrazy: "załącznikach I, II, III, IV i VI" zastępuje się wyrazami: "wymogach odpowiednich załączników do niniejszej dyrektywy";
3.
W art. 3 wyrazy "ppkt 2.2" zastępuje się wyrazami "ppkt 1.1";
4.
W załącznikach wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Z mocą od dnia 1 października 1997 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE na postawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, i
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
dla nowego typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do emisji zanieczyszczeń z silników Diesla, jeżeli nie jest on zgodny z przepisami dyrektywy 72/306/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
Niniejsza dyrektywa nie unieważnia homologacji udzielonych wcześniej na mocy dyrektywy 72/306/EWG, ani nie uniemożliwia rozszerzania tych homologacji zgodnie z dyrektywą, na podstawie której udzielono pierwotnie tych homologacji.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 września 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia jest przyjmowana Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 97/21/WE
z dnia 18 kwietnia 1997 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 80/1269/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do mocy silników pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/1269/EWG z dnia 16 grudnia 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do mocy silników pojazdów silnikowych [1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę Komisji 89/491/EWG [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 80/1269/EWG jest jedną z dyrektyw szczegółowych dotyczących procedury homologacji WE ustanowionej dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmieniona przez dyrektywę 96/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4]; zatem przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG dotyczące układów pojazdów, części składowych i oddzielnych zespołów technicznych, stosuje się do dyrektywy 80/1269/EWG;
w szczególności, na podstawie art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG, konieczne jest, aby do każdej szczegółowej dyrektywy dołączony był dokument informacyjny zawierający odpowiednie pozycje załącznika I do dyrektywy 70/156/EWG, a także świadectwo homologacji typu oparte na załączniku VI do dyrektywy 70/156/EWG, w celu skomputeryzowania homologacji typu;
zmiany te dotyczą jedynie przepisów administracyjnych zawartych w dyrektywie 80/1269/EWG; nie jest więc konieczne unieważnianie istniejących homologacji na mocy dyrektywy 80/1269/EWG, ani też uniemożliwianie rejestracji, sprzedaży lub wprowadzania do użytkowania nowych pojazdów objętych takimi homologacjami;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego na mocy dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 80/1269/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd"; oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach oraz ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn jezdnych.";
2.
W art. 2 wyrazy "załącznikami I i II" zastępuje się wyrazami "odpowiednimi załącznikami";
3.
W załącznikach wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Z mocą od dnia 1 października 1997 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają homologacji WE na podstawie art. 4. ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
dla nowego typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do mocy silnika, jeśli moc silnika nie została określona zgodnie z dyrektywą 80/1296/EWG, zmienioną przez niniejszą dyrektywę.
Niniejsza dyrektywa nie unieważnia żadnej homologacji udzielonej uprzednio na mocy dyrektywy 80/1269/EWG, ani też nie uniemożliwia rozszerzenia takich homologacji na warunkach tej dyrektywy, zgodnie z którą zostały one pierwotnie udzielone.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 września 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 97/22/WE
z dnia 22 kwietnia 1997 r.
zmieniająca dyrektywę 92/117/EWG dotyczącą środków ochrony przed określonymi chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi u zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego, w celu zapobieżenia zakażeniom i zatruciom przenoszonym przez żywność
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle zdobytego doświadczenia i przywołując znaczenie przywiązywane do zapobiegania i zwalczania chorób odzwierzęcych, należy dokonać istotnego przeglądu dyrektywy 92/117/EWG [4];
do czasu wspomnianego przeglądu należy przewidzieć odroczenie przepisów dotyczących nowych zasad systemu sprawozdawczego dla chorób odzwierzęcych, ustanowienia metod pobierania próbek i przeprowadzania badań, wdrażania i zatwierdzania niektórych krajowych środków oraz przedstawiania projektów państwom trzecim,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/117/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wyrażenie "31 marca" zastępuje się wyrażeniem "31 maja";
b) w ust. 2 wyrażenie "1 października" zastępuje się wyrażeniem "1 listopada";
c) skreśla się ust. 3;
2) w art. 6 lit. b) skreśla się wyrażenie "w przypadku salmonelli wykonuje się to do dnia określonego w art. 17;";
3) w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wyrażenie "1 października 1993 r." zastępuje się wyrażeniem "1 marca 1998 r.";
b) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże do czasu przeglądu przewidzianego w art. 15a odracza się obowiązek przedstawienia Komisji planów w przypadku tych Państw Członkowskich, które nie przedstawiły dotąd takich planów w odniesieniu do salmonelli w drobiu.";
4) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy i drugi wyrażenie "1 stycznia 1994 r." zastępuje się wyrażeniem "1 stycznia 1998 r.";
b) w ust. 1 skreśla się akapit trzeci i czwarty;
c) skreśla się ust. 2;
5) w art. 14 ust. 2 wyrażenie "31 grudnia 1995 r." zastępuje się wyrażeniem "31 grudnia 1998 r.";
6) w art. 15 skreśla się akapit drugi;
7) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 15a
1.
Do dnia 1 listopada 1997 r. Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie dotyczące środków wdrażanych w odniesieniu do zwalczania i zapobiegania chorobom odzwierzęcym.
Sprawozdanie to odnosi się w szczególności do:
- nowych zasad systemu sprawozdawczego dotyczącego chorób odzwierzęcych,
- metod pobierania próbek i przeprowadzania badań w zatwierdzonych laboratoriach państwowych,
- badania stad kur niosek na obecność salmonelli,
- badania stad hodowlanych drobiu i mieszanek paszowych dla drobiu na obecność salmonelli,
- wszelkich środków zwalczania chorób odzwierzęcych innych niż salmonelloza.
2.
Do sprawozdania określonego w ust. 1 dołącza się wnioski dotyczące chorób odzwierzęcych, w szczególności w kontekście rewizji niniejszej dyrektywy.
Rada stanowi na temat wniosków kwalifikowaną większością głosów przed dniem 1 czerwca 1998 r.";
8) w załączniku III sekcja I dodaje się punkt w brzmieniu:
"Va Do czasu przedstawienia sprawozdania przewidzianego w art. 15a Państwa Członkowskie mogą odstąpić od obowiązkowego zniszczenia przewidzianego w ppkt V.1 lit. b) oraz wymaganego uboju ustanowionego w ppkt V.1 lit. c), jeśli mogą one zapewnić, że:
i) nie sprzedaje się żadnych nieinkubowanych jaj pochodzących ze stada objętego ppkt V.1 lit. b) akapit pierwszy, z wyjątkiem sprzedaży w celu obróbki zgodnej z dyrektywą 89/437/EWG [*] Dz.U. L 212 z 22.7.1989, str. 87. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/23/WE (Dz.U. L 125 z 23.5.1996, str. 10).;
ii) żywy drób nie może opuszczać stada – z wyjątkiem jednodniowych kurcząt – chyba że jest przeznaczony do bezpośredniego uboju, zgodnie z wyżej wspomnianą lit. c),
oraz dopóki nie zostanie ustalone, dla zapewnienia właściwych władz, że nie występują zakażenia bakteriami Salmonella enteritidis i Salmonella typhimurium.
Państwa Członkowskie wspomagające się wzajemnie w zakresie przewidzianym w akapicie pierwszym nie kwalifikują się do wkładu finansowego Wspólnoty przewidzianego w art. 29 decyzji 90/424/EWG [**] Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 19. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 94/370/WE (Dz.U. L 168 z 2.7.1994, str. 31).."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, nie później niż do dnia 1 września 1997 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 97/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 29 maja 1997 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących urządzeń ciśnieniowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 4 lutego 1997 r., a także mając na uwagę, co następuje:
(1) Rynek wewnętrzny jest obszarem bez wewnętrznych granic, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(2) Istnieją różnice w treści oraz w zakresie przepisów ustawowych, wykonawczych oraz administracyjnych obowiązujących w Państwach Członkowskich w odniesieniu do bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób oraz, w stosownym przypadku, zwierząt domowych lub mienia, w przypadku gdy dane urządzenia ciśnieniowe nie są objęte obecnym prawodawstwem wspólnotowym; procedury certyfikacyjne i kontrolne w odniesieniu do takich urządzeń różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; rozbieżności takie mogą stwarzać bariery w wymianie handlowej we Wspólnocie.
(3) Harmonizacja ustawodawstwa krajowego jest jedynym środkiem usuwania tych barier w wolnym handlu; cel ten nie może zostać zrealizowany w zadowalający sposób przez poszczególne Państwa Członkowskie; niniejsza dyrektywa ustanawia tylko niezbędne wymogi dla swobodnego obrotu urządzeniami, w stosunku do których ma ona zastosowanie.
(4) Urządzenia podlegające działaniu ciśnienia nieprzekraczającego 0,5 bara nie stwarzają znaczącego zagrożenia spowodowanego ciśnieniem; nie powinny dlatego istnieć we Wspólnocie żadne przeszkody dla ich swobodnego przepływu; niniejszą dyrektywę stosuje się do urządzeń, podlegających działaniu najwyższego dopuszczalnego ciśnienia PS przekraczającego 0,5 bara.
(5) Niniejsza dyrektywa odnosi się również do zespołów składających się z kilku części urządzeń ciśnieniowych zmontowanych w celu stworzenia zintegrowanej i funkcjonalnej całości; zespoły takie mogą być zróżnicowane - od prostych zespołów, takich jak szybkowary, do złożonych, takich jak wodnorurowe kotły grzewcze; jeśli wytwórca zespołu zamierza go wprowadzać do obrotu oraz wprowadzać do użytkowania jako zespół, a nie w formie jego niezmontowanych elementów, zespół ten musi spełniać wymogi niniejszej dyrektywy; z drugiej strony, niniejsza dyrektywa nie obejmuje montażu urządzeń ciśnieniowych na miejscu i na odpowiedzialność użytkownika, jak również przypadków instalacji przemysłowych.
(6) Niniejsza dyrektywa harmonizuje przepisy krajowe w sprawie zagrożeń spowodowanych ciśnieniem; inne zagrożenia, które mogą stwarzać te urządzenia, mogą wchodzić w zakres innych dyrektyw dotyczących takich zagrożeń; urządzenie ciśnieniowe może jednak zostać włączone między inne produkty objęte innymi dyrektywami na podstawie art. 100a Traktatu; przepisy ustanowione w niektórych z tych dyrektyw dotyczą zagrożeń spowodowanych ciśnieniem; uznaje się, że przepisy te są odpowiednie w celu zapewnienia właściwej ochrony, w przypadku gdy zagrożenie spowodowane ciśnieniem związane z takimi urządzeniami pozostaje niewielkie; z tego względu istnieją podstawy do wyłączenia takich urządzeń z zakresu niniejszej dyrektywy.
(7) W odniesieniu do urządzeń ciśnieniowych objętych konwencjami międzynarodowymi, zagrożenie dla transportu oraz zagrożenie spowodowane ciśnieniem mają zastać objęte tak szybko jak to możliwe dyrektywami wspólnotowymi, które zostaną wkrótce uchwalone na podstawie takich konwencji lub uzupełnieniami do istniejących dyrektyw; urządzenia takie są odpowiednio wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
(8) Niektóre typy urządzeń ciśnieniowych, chociaż podlegające działaniu maksymalnego dopuszczalnego ciśnienia PS wyższego niż 0,5 bara, nie stanowią jakiegokolwiek znaczącego zagrożenia spowodowanego ciśnieniem i dlatego swobodny przepływ takich urządzeń nie powinien być zakłócany, jeśli zostały one wytworzone zgodnie z prawem lub wprowadzone do obrotu w Państwie Członkowskim; do celu zapewnienia swobodnego przepływu takich urządzeń nie jest konieczne włączenie ich w zakres niniejszej dyrektywy; są one w związku z tym wyraźnie wyłączone z jej zakresu.
(9) Inne urządzenia ciśnieniowe, podlegające działaniu maksymalnego dopuszczalnego ciśnienia przekraczającego 0,5 bara oraz stwarzające znaczące zagrożenie ze względu na ciśnienie, ale w odniesieniu do których zagwarantowany jest swobodny przepływ oraz odpowiedni poziom bezpieczeństwa, wyłączone są z zakresu niniejszej dyrektywy; wyłączenia takie powinny jednak być regularnie poddawane przeglądowi w celu stwierdzenia, czy istnieje konieczność podejmowania działań na poziomie unijnym.
(10) Rozporządzenia mające na celu usuwanie barier technicznych w handlu muszą uwzględniać nowe podejście przewidziane w rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie nowego podejścia do harmonizacji technicznej oraz normalizacji [4], która wymaga określenia definicji zasadniczych wymogów dotyczących bezpieczeństwa i innych wymogów społecznych bez zmniejszania istniejących, uzasadnionych poziomów ochrony w Państwach Członkowskich; rezolucja ta przewiduje, że bardzo duża ilość produktów powinna zostać objęta jedną dyrektywą w celu uniknięcia częstych zmian oraz uchwalania wielu dyrektyw.
(11) Istniejące dyrektywy wspólnotowe w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących urządzeń ciśnieniowych poczyniły pozytywne kroki w kierunku usuwania przeszkód w handlu w tym obszarze; dyrektywy te obejmują ten sektor tylko w niewielkim zakresie; dyrektywa Rady 87/404/EWG z dnia 25 czerwca 1987 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do prostych zbiorników ciśnieniowych [5] jest pierwszym przypadkiem zastosowania nowego podejścia do sektora urządzeń ciśnieniowych; niniejsza dyrektywa nie będzie miała zastosowania do dziedziny objętej dyrektywą 87/404/EWG; nie później niż w trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy zostanie przeprowadzony przegląd zastosowania dyrektywy 87/404/EWG w celu stwierdzenia potrzeby połączenia jej z niniejszą dyrektywą.
(12) Dyrektywa ramowa, jaką jest dyrektywa Rady 76/767/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących zbiorników ciśnieniowych oraz procedury ich kontroli [6], ma charakter fakultatywny; przewiduje ona procedurę dwustronnego uznawania badania i certyfikacji urządzeń ciśnieniowych, która nie funkcjonowała zadowalająco i która z tego względu musi zostać zastąpiona skutecznymi środkami wspólnotowymi.
(13) Zakres zastosowania niniejszej dyrektywy musi opierać się na ogólnej definicji pojęcia "urządzenia ciśnieniowe", aby uwzględnić techniczny rozwój produktów.
(14) Zgodność z zasadniczymi wymogami bezpieczeństwa jest niezbędna w celu zapewnienia bezpieczeństwa urządzeń ciśnieniowych; wymogi te zostały podzielone dalej na wymogi ogólne i szczegółowe, które muszą zostać spełnione przez urządzenia ciśnieniowe; w szczególności wymogi szczegółowe są przeznaczone do brania pod uwagę poszczególnych typów urządzeń ciśnieniowych; niektóre typy urządzeń ciśnieniowych w kategoriach III i IV muszą podlegać końcowej ocenie obejmującej kontrolę końcową oraz badania odporności.
(15) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość pozwolenia na wystawianie na targach handlowych urządzeń ciśnieniowych, które nie są jeszcze zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy; w czasie pokazu muszą zostać podjęte właściwe środki bezpieczeństwa zgodnie z ogólnymi zasadami bezpieczeństwa danego Państwa Członkowskiego w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób.
(16) W celu ułatwienia zadania wykazania zgodności z podstawowymi wymogami normy zharmonizowane na poziomie europejskim są użyteczne, w szczególności w odniesieniu do projektowania, wytwarzania i badania urządzeń ciśnieniowych, zgodność z którymi umożliwia uznanie produktu za spełniający wspomniane zasadnicze wymogi; normy zharmonizowane na poziomie europejskim sporządzane są przez jednostki prywatne i muszą zachowywać swój fakultatywny status; w tym celu Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) uznaje się za organy właściwe do uchwalania norm zharmonizowanych, które uwzględniają ogólne wytyczne współpracy między Komisją a tymi dwoma organami podpisane dnia 13 listopada 1984 r.
(17) Do celów niniejszej dyrektywy norma zharmonizowana to specyfikacja techniczna (norma europejska lub dokument harmonizujący) przyjęta na wniosek Komisji przez jeden lub drugi z tych organów lub przez oba, na mocy dyrektywy Komisji 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [7] oraz zgodna z określonymi wyżej ogólnymi wytycznymi; w odniesieniu do normalizacji zalecane byłoby, aby Komisja wspierana była przez Komitet powołany na mocy dyrektywy 83/189/EWG; Komitet ten, w razie potrzeby, przeprowadzi konsultacje z ekspertami technicznymi.
(18) Wytwarzanie urządzeń ciśnieniowych wymaga wykorzystywania bezpiecznych materiałów; w przypadku braku zharmonizowanych norm, użyteczne jest zdefiniowanie właściwości materiałów, przeznaczonych do powtarzalnego wykorzystania; definicję tę ustala się przez europejskie zatwierdzenia materiałów, zatwierdzenia takie wydawane są przez jedną z jednostek notyfikowanych, wyznaczonych specjalnie do tego zadania; przyjmuje się, że materiały zgodne z zatwierdzeniami europejskimi spełniają zasadnicze wymogi niniejszej dyrektywy.
(19) W związku z charakterem zagrożeń związanych z wykorzystywaniem urządzeń ciśnieniowych niezbędne jest ustalenie procedur w celu oceny zgodności z podstawowymi wymogami dyrektyw; procedury te muszą zostać opracowane w świetle poziomu zagrożenia, który jest nieodłącznie związany z urządzeniami ciśnieniowymi; z tego względu dla każdej kategorii urządzeń ciśnieniowych musi istnieć odpowiednia procedura lub wybór między różnymi procedurami o równoważnej surowości; procedury przyjęte są zgodne z wymaganiami decyzji Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącej modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach dotyczących harmonizacji technicznej [8]; szczegóły dodane do tych procedur uzasadnione są charakterem weryfikacji wymaganej w odniesieniu do urządzeń ciśnieniowych.
(20) Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do zezwalania inspektoratom ds. użytkowników na przeprowadzanie niektórych zadań mających na celu ocenę zgodności w ramach niniejszej dyrektywy; w tym celu niniejsza dyrektywa ustala kryteria, na podstawie których Państwa Członkowskie przyznają zezwolenia inspektoratom ds. użytkowników.
(21) Na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie niektóre procedury mające na celu ocenę zgodności mogą wymagać, aby każda pozycja była kontrolowana i badana przez jednostki notyfikowane lub inspektorat ds. użytkowników jako część końcowej oceny urządzeń ciśnieniowych; w innych przypadkach należy ustanowić przepisy w celu zapewnienia, że ostateczna ocena może być monitorowana przez jednostkę notyfikowaną poprzez niezapowiedziane wizyty.
(22) Urządzenia ciśnieniowe, zgodnie z ogólną zasadą, będą nosiły oznakowanie CE umieszczone albo przez wytwórcę albo przez jego upoważnionego przedstawiciela mającego swe przedsiębiorstwo we Wspólnocie; oznakowanie CE oznacza, że urządzenie ciśnieniowe jest zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy oraz innych mających zastosowanie dyrektyw wspólnotowych w sprawie oznakowania; na urządzeniach ciśnieniowych określonych w niniejszej dyrektywie, które stanowią tylko nieznaczne zagrożenie spowodowane ciśnieniem oraz dla których procedury certyfikacji nie mają z tego względu uzasadnienia, nie będzie umieszczane oznakowanie CE.
(23) Właściwe jest, aby Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 100a Traktatu, mogły podejmować tymczasowe środki mające na celu ograniczanie lub zakazywanie wprowadzania do obrotu i do użytku oraz wykorzystywania urządzeń ciśnieniowych w przypadkach, gdy stanowią one szczególne ryzyko dla bezpieczeństwa osób oraz, w stosownym przypadku, zwierząt domowych lub mienia, pod warunkiem że środki te podlegają wspólnotowej procedurze kontrolnej.
(24) Adresaci wszelkich decyzji podejmowanych na podstawie niniejszej dyrektywy muszą być świadomi powodów wydania takich decyzji oraz otwartej dla nich możliwości wykorzystania środków odwoławczych od decyzji.
(25) Niezbędne jest ustanowienie przepisów przejściowych umożliwiających wprowadzanie do obrotu oraz wprowadzanie do użytku urządzeń ciśnieniowych wytworzonych zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(26) Wymogi ustanowione w załącznikach powinny być na tyle jasne, aby umożliwić użytkownikom, w tym małym i średnim przedsiębiorstwom, łatwe ich spełnienie.
(27) Porozumienie w sprawie modus vivendi między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją, dotyczące środków wykonawczych do aktów przyjętych w trybie określonym w art. 189b Traktatu, osiągnięte zostało dnia 20 grudnia 1994 r. [9],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres i definicje
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do projektowania, wytwarzania oraz oceny zgodności urządzeń ciśnieniowych lub zespołów o najwyższym dopuszczalnym ciśnieniu przekraczającym 0,5 bara.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy określenie:
2.1. "urządzenia ciśnieniowe" oznacza zbiorniki, przewody rurowe, osprzęt zabezpieczający oraz osprzęt ciśnieniowy.
W stosownych przypadkach urządzenia ciśnieniowe obejmują elementy umocowane do części poddanych działaniu ciśnienia takich jak: kołnierze, dysze, złączki, podpory, uchwyty do podnoszenia itp.
2.1.1. "zbiornik" oznacza pojemnik zaprojektowany i zbudowany w celu zawierania na płynów pod ciśnieniem, w tym jego bezpośrednie połączenie ze złączką, łączącą go z innym urządzeniem.
Zbiornik może się składać z więcej niż jednej komory.
2.1.2. "rurociągi" oznacza części składowe instalacji rurowych przeznaczonych do transportu płynów, kiedy są połączone razem w celu zintegrowania ich z systemem ciśnieniowym Przewody rurowe obejmują w szczególności rury lub system rur, armaturę, złącza kompensacyjne, przewody giętkie lub inne stosowne części składowe wytrzymałe na ciśnienie.
Wymienniki ciepła składające się z rur do celów chłodzenia lub ogrzewania powietrza uznaje się za przewody rurowe.
2.1.3. "osprzęt zabezpieczający" oznacza urządzenia, zaprojektowane w celu ochrony urządzeń ciśnieniowych przed przekraczaniem dopuszczalnych limitów.
Urządzenia takie obejmują:
- urządzenia do bezpośredniej redukcji ciśnienia, takie jak zawory bezpieczeństwa, urządzenia bezpieczeństwa, przepony bezpieczeństwa, pręty wyboczone, zabezpieczające pomiarowe urządzenia sterujące i regulujące (CSPRS), oraz
- urządzenia redukujące, które albo uruchamiają środki korekcji lub umożliwiają wyłączenie lub wyłączenie i odcięcie obwodu, takie jak wyłączniki ciśnieniowe albo wyłączniki temperatury albo wyłączniki poziomu płynu oraz urządzenia kontroli i regulacji pomiarów służących zachowaniu bezpieczeństwa (SRMCR).
2.1.4. "urządzenia ciśnieniowe" oznacza urządzenia pełniące funkcję operacyjną posiadające zbiorniki odporne na ciśnienie.
2.1.5. "zespoły" oznacza wiele części urządzeń ciśnieniowych zmontowanych przez wytwórcę, aby stanowiły zintegrowaną i funkcjonalną całość.
2.2. "ciśnienie" oznacza ciśnienie porównywalne z ciśnieniem atmosferycznym, tj. ciśnienie manometryczne.
W następstwie tego próżnię określa się jako wartość ujemną.
2.3. "najwyższe dopuszczalne ciśnienie PS" oznacza najwyższe ciśnienie, dla którego zaprojektowane jest urządzenie ciśnieniowe, określone przez wytwórcę.
Zdefiniowane jest ono w miejscu określonym przez wytwórcę.
Musi to być miejsce połączenia urządzeń ochronnych i/lub obniżających lub górna część urządzenia lub, jeśli nie jest właściwe, każdy określony punkt.
2.4. "najwyższa/najniższa dopuszczalna temperatura TS" oznacza najwyższe/najniższe temperatury, dla jakich zostało zaprojektowane urządzenie, określone przez wytwórcę.
2.5. "pojemność" oznacza wewnętrzną objętość komory, w tym objętość dysz do pierwszego połączenia lub spoiny, z wyłączeniem objętości stałych części wewnętrznych.
2.6. "wymiar nominalny" oznacza numeryczne oznaczenie rozmiaru, który jest wspólny dla wszystkich części składowych systemu przewodów rurowych, innych niż części składowe, określone przez średnicę zewnętrzną lub rozmiar gwintów.
Jest to zaokrąglona liczba dogodna do celów porównawczych i jest luźno powiązana z wymiarami wytwórczymi.
Wymiar znamionowy oznaczany jest przez DN, po którym następuje liczba.
2.7. "płyny" oznacza gazy, ciecze oraz pary w stanie czystym jak również ich mieszaniny.
Płyn może zawierać zawiesinę ciał stałych.
2.8. "połączenia nierozłączne" oznaczają połączenia, których nie można rozdzielić, z wyjątkiem wykorzystania metod niszczących.
2.9. "europejskie zatwierdzenie materiałów" oznacza dokument techniczny określający właściwości materiałów przeznaczonych do wielokrotnego wykorzystania w wytwarzaniu urządzeń ciśnieniowych, który nie jest objęty żadną normą zharmonizowaną.
3.
Zakres stosowania niniejszej dyrektywy nie obejmuje:
3.1. rurociągów składających się z przewodów rurowych lub systemu przewodów rurowych zaprojektowanych do przenoszenia wszelkich płynów lub substancji do lub z instalacji (nabrzeżnych lub oddalonych od brzegu), rozpoczynających się od i obejmujących pierwsze urządzenie izolacyjne w granicach instalacji, w tym wszelkie dołączone urządzenia przewidziane specjalnie dla rurociągów.
Wyłączenia tego nie stosuje się do standardowych urządzeń ciśnieniowych, takich jakie znajdują się w stacjach redukcji ciśnienia lub stacjach kompresyjnych;
3.2. sieci zaopatrzenia, dystrybucji i zrzutów wody oraz z nimi związanych urządzeń, a także kanałów dopływowych, takich jak: rurociągi zasilające, tunele ciśnieniowe, szyby ciśnieniowe dla instalacji hydroelektrycznych oraz związany z nimi osprzęt szczegółowy;
3.3. urządzeń objętych dyrektywą 87/404/EWG w sprawie prostych zbiorników ciśnieniowych;
3.4. urządzeń objętych dyrektywą Rady 75/324/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli [10];
3.5. urządzeń umożliwiających działanie pojazdów określonych przez następujące dyrektywy i załączniki do nich:
- dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [11],
- dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [12],
- dyrektywę Rady 92/161/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [13];
3.6. urządzeń niesklasyfikowanych wyżej niż w kategorii I na podstawie art. 9 niniejszej dyrektywy i objętych jedną z poniższych dyrektyw:
- Rady 98/392/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn [14],
- dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 95/16/WE z dnia 29 czerwca 1995 r. sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dźwigów [15],
- dyrektywą Rady 73/23/EWG z dnia 19 lutego 1973 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia elektrycznego przewidzianego do stosowania w niektórych granicach napięcia [16],
- dyrektywą Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącą wyrobów medycznych [17],
- dyrektywą Rady 90/396/EWG z dnia 29 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń spalania paliw gazowych [18],
- dyrektywą 94/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 marca 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem [19],
3.7. urządzeń objętych art. 223 ust.1 lit. b) Traktatu,
3.8. elementów przeznaczonych specjalnie do zastosowania jądrowego, którego uszkodzenie może spowodować emisję radioaktywną,
3.9. urządzeń do kontroli odwiertu wykorzystywanego w branży poszukiwania i wydobycia ropy naftowej, gazu lub poszukiwania geotermicznego oraz w składowaniu podziemnym, które przeznaczone jest do utrzymywania i kontroli ciśnienia w odwiercie.
Składa się on z głowicy odwiertu ("choinki"), głowicy przeciwerupcyjnej, rur rozgałęźnych oraz całości wyposażenia naziemnego,
3.10. urządzeń składających się z osłony lub urządzenia mechanicznego, w przypadku gdy wymiarowanie, wybór materiału oraz zasady wytwarzania oparte są przede wszystkim na zachowaniu wymogów dostatecznej wytrzymałości, sztywności oraz stabilności, w celu osiągnięcia statycznych i dynamicznych wyników operacyjnych lub innych właściwości operacyjnych oraz w stosunku do których ciśnienie nie jest znaczącym czynnikiem projektowym.
Urządzenie takie może obejmować:
- silniki, w tym turbiny oraz silniki spalinowe wewnętrznego spalania,
- silniki parowe, turbiny gazowo-parowe, turbogeneratory, kompresory, pompy i urządzenia uruchamiające,
3.11. wielkich pieców, w tym systemów chłodzenia wielkich pieców, odzysknic gorącego dmuchu, wyciągów pyłu, skruberów gazów piecowych, oraz bezpośrednich żeliwiaków redukujących, w tym chłodzenia pieców, konwertorów gazów i panwii do topienia, przetopu, odgazowywania oraz odlewania stali oraz metali nieżelaznych;
3.12. obudów urządzenia elektrycznego wysokich napięć, takiego jak aparatura rozdzielcza, aparatura sterownicza, transformatory oraz maszyny przepływowe;
3.13. rur ciśnieniowych do umieszczania systemów transmisyjnych np. dla energii elektrycznej oraz kabli telefonicznych;
3.14. statków, rakiet, samolotów oraz ruchomych jednostek przybrzeżno-morskich oraz urządzeń przeznaczonych specjalnie do instalacji pokładowych lub jego napędu;
3.15. urządzeń ciśnieniowych składających się z elastycznej obudowy np. opon, poduszek powietrznych, piłek wykorzystywanych do gry, urządzeń pneumatycznych oraz innego podobnego urządzenia ciśnieniowego;
3.16. tłumików wylotowych i wlotowych;
3.17. butelek lub puszek na napoje gazowane dwutlenkiem węgla dla ostatecznego spożycia;
3.18. zbiorników przeznaczonych do transportu i dystrybucji napojów o PS V nie wyższym niż 500 barów L oraz najwyższym dopuszczalnym ciśnieniu nie przekraczającym 7 barów;
3.19. urządzeń objętych ADR [20], RID [21], IMDG [22] oraz Konwencją ICAO [23];
3.20 promienników oraz rur w systemach ogrzewania ciepłą wodą;
3.21. zbiorników przeznaczonych do przechowywania płynów z ciśnieniem gazu powyżej cieczy nie większym niż 0,5 bara.
Artykuł 2
Nadzór rynkowy
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że urządzenia ciśnieniowe oraz zespoły określone w art. 1 mogą być wprowadzane do obrotu oraz wprowadzane do użytku jedynie, jeśli są właściwie zainstalowane oraz utrzymywane we właściwy sposób dla przewidzianego wykorzystania, nie zagrażają zdrowiu i bezpieczeństwu osób oraz, gdzie stosowne, zwierząt domowych lub mienia.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają wpływu na uprawnienie Państw Członkowskich do ustanawiania, przy odpowiednim uwzględnieniu postanowień Traktatu, takich wymogów, jakie mogą uznać za niezbędne w celu zapewnienia, że osoby, w szczególności pracownicy, są chronieni podczas wykorzystywania urządzeń ciśnieniowych lub zespołów, pod warunkiem że nie oznacza to zmiany takich urządzeń lub zespołów w sposób nieokreślony w niniejszej dyrektywie.
3.
Państwa Członkowskie nie stwarzają przeszkody dla wystawiania urządzeń ciśnieniowych lub zespołów zgodnie z definicją w art. 1 na targach handlowych, wystawach, pokazach itd., które nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że widoczne oznakowanie jasno wskazuje ich niezgodność oraz ich niedostępność w sprzedaży do chwili spełnienia stosownych wymogów przez wytwórcę lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego swe przedsiębiorstwo we Wspólnocie.
W czasie pokazów podejmowane są odpowiednie środki bezpieczeństwa mające na celu, zgodnie z wymogami przewidzianymi przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego, zapewnienie bezpieczeństwa osób.
Artykuł 3
Wymogi techniczne
1.
Urządzenia ciśnieniowe, określone w ppkt 1.1, 1.2, 1.3 oraz 1.4, muszą spełniać zasadnicze wymogi wymienione w załączniku I:
1.1. zbiorniki, z wyjątkiem określonych w ppkt 1.2, dla:
a) gazów, skroplonych gazów, gazów rozpuszczonych pod ciśnieniem, par, a także tych płynów, których ciśnienie pary w najwyższej dopuszczalnej temperaturze jest wyższe o 0,5 bara od normalnego ciśnienia atmosferycznego (1013 milibara) w następującym zakresie:
- dla płynów z Grupy 1 o objętości większej niż 1 L oraz iloczynie PS i V większym niż 25 barów L lub o ciśnieniu PS większym niż 200 barów (załącznik II, tablica 1),
- dla płynów z Grupy 2 o objętości większej niż 1 L oraz iloczynie PS i V większym niż 50 barów L lub o ciśnieniu PS większym niż 1000 barów oraz wszystkich przenośne gaśnice i butli do aparatów oddechowych (załącznik II, tablica 2);
b) płynów o ciśnieniu par w najwyższej dopuszczalnej temperaturze przekraczającym normalne ciśnienie atmosferyczne (1013 milibara) najwyżej o 0,5 bara w następującym zakresie:
- dla płynów z Grupy 1 o objętości większej niż 1 L oraz iloczynie PS i V większym niż 200 barów L lub o ciśnieniu PS większym niż 500 barów (załącznik II, tablica 3),
- dla płynów z Grupy 2 o ciśnieniu wyższym niż 10 barów oraz iloczynie PS i V większym niż 10000 barów (załącznik II, tablica 4).
1.2. Opalane lub inaczej ogrzewane urządzenia ciśnieniowe, stwarzające ryzyko przegrzania, przeznaczone do wytwarzania pary lub przegrzanej wody w temperaturach wyższych od 100 °C o objętości większej niż 2L oraz wszelkie szybkowary (załącznik II, tablica 5).
1.3. Rurociągi przeznaczone dla:
a) gazów, gazów skroplonych, gazów rozpuszczonych pod ciśnieniem, par i tych płynów, których ciśnienie par w najwyższej dopuszczalnej temperaturze przekracza o 0,5 bara normalne ciśnienie atmosferyczne (1013 milibara) w następujących zakresach:
- dla płynów z Grupy 1 o DN większym niż 25 (załącznik II, tablica 6),
- dla płynów z Grupy 2 o DN większym niż 32 oraz iloczynie PS i DN większym niż1000 barów (załącznik II, tablica 7);
b) płynów, o ciśnieniu par przy najwyższej dopuszczalnej temperaturze wynoszącym nie więcej niż 0,5 bara powyżej normalnego ciśnienia atmosferycznego (1013 milibara) w następujących zakresach:
- dla płynów z Grupy 1 o DN większym niż 25 oraz iloczynie PS i DN większym niż 2000 barów (załącznik II, tablica 8),
- dla płynów z Grupy 2 o PS większym niż 10 barów, DN większym niż 200 oraz iloczynie PS i DN większym niż 5000 barów (załącznik II, tablica 9).
1.4. Osprzęt zabezpieczający oraz urządzenia ciśnieniowe przeznaczone dla urządzeń objętych ppkt 1.1, 1.2 oraz 1.3, również w tym w przypadku gdy urządzenie takie połączone jest w zespół.
2.
Zespoły zdefiniowane w art. 1 ppkt 2.1.5, które obejmują przynajmniej jeden element urządzeń ciśnieniowych objętych pkt 1 tego artykułu oraz które wymienione zostały w ppkt 2.1, 2.2 oraz 2.3 tego artykułu, muszą spełniać zasadnicze wymogi określone w załączniku I.
2.1. Zespoły przeznaczone do wytwarzania pary lub przegrzanej wody przy temperaturze wyższej niż 100 °C, składające się przynajmniej z jednego elementu opalanego lub ogrzewanego inaczej urządzeń ciśnieniowych, stanowiącego ryzyko przegrzania.
2.2. Zespoły inne niż te, określone w ppkt 2.1, jeśli wytwórca zamierza wprowadzać je do obrotu oraz wprowadzać do użytku jako zespoły.
2.3. Na zasadzie odstępstwa od ustępu wprowadzającego do tego podpunktu, zespoły przeznaczone do wytwarzania ciepłej wody przy temperaturze nie wyższej niż 110 °C, w których uzupełnianie paliwa następuje ręcznie i które posiadają PS V wyższe od 50 barów L, muszą spełniać zasadnicze wymogi określone w ppkt 2.10, 2.11, 3.4, 5 lit. a) oraz ppkt 5 lit. d) załącznika I.
3.
Urządzenia ciśnieniowe i/lub zespoły o wartościach granicznych niższych lub równych wartościom granicznym, określonym w ppkt 1.1, 1.2 oraz 1.3 oraz w pkt 2, muszą być odpowiednio projektowane i wytwarzane zgodnie z rozsądnymi praktykami inżynieryjnymi Państwa Członkowskiego w celu zapewnienia bezpiecznego wykorzystania.
Urządzeniom ciśnieniowym i/lub zespołom towarzyszyć muszą odpowiednie instrukcje użytkowania, muszą też znajdować się na nim oznakowania pozwalające na identyfikację wytwórcy lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego swe przedsiębiorstwo we Wspólnocie. Takie urządzenia i/lub zespoły nie mogą posiadać oznakowania CE określonego w art. 15.
Artykuł 4
Swobodny przepływ
1.
1.1. Państwa Członkowskie, ze względu na zagrożenia spowodowane ciśnieniem, nie zakazują, ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania do obrotu ani oddawania do użytku, zgodnie z warunkami określonymi przez wytwórcę, urządzeń ciśnieniowych lub zespołów określonych w art. 1, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy i które posiadają oznakowanie CE wskazujące, że poddane zostały ocenie zgodności, zgodnie z art. 10.
1.2. Państwa Członkowskie, ze względu na zagrożenia spowodowane ciśnieniem, nie zakazują, ograniczają ani utrudniają wprowadzania do obrotu oraz oddawania do użytku urządzeń ciśnieniowych lub zespołów, które spełniają wymogi art. 3 ust. 3.
2.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, w zakresie potrzebnym dla bezpiecznego i właściwego wykorzystywania urządzeń ciśnieniowych oraz zespołów, aby informacje, określone w ppkt 3.3 i 3.4 załącznika I, podawane były w urzędowym(-ch) języku(-ach) Wspólnoty, które mogą zostać ustalone zgodnie z Traktatem przez Państwo Członkowskie, w którym urządzenie lub zespół trafia do użytkownika końcowego.
Artykuł 5
Domniemanie zgodności
1.
Państwa Członkowskie uznają urządzenia ciśnieniowe oraz zespoły posiadające oznakowanie CE przewidziane w art. 15 oraz deklarację zgodności CE przewidzianą w załączniku VII za zgodne ze wszystkimi przepisami niniejszej dyrektywy, w tym z oceną zgodności przewidzianą w art. 10.
2.
Domniemywa się, że urządzenia ciśnieniowe oraz zespoły, które są zgodne z krajowymi normami transponującymi normy zharmonizowane, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, są zgodne z zasadniczymi wymogami, określonymi w art. 3.
Państwa Członkowskie publikują numery referencyjne norm krajowych, określonych powyżej.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że podejmowane są odpowiednie środki w celu umożliwienia partnerom społecznym wpływania na proces opracowywania i monitorowania norm zharmonizowanych na poziomie krajowym.
Artykuł 6
Komitet ds. Norm i Przepisów Technicznych
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uznaje, że normy określone w art. 5 ust. 2 nie spełniają w pełni zasadniczych wymogów określonych w art. 3, zainteresowane Państwo Członkowskie lub Komisja powiadamia o tym Stały Komitet powołany na podstawie art. 5 dyrektywy 83/189/EWG, podając tego przyczyny.
Komitet wydaje opinię w trybie pilnym.
Uwzględniając opinię Komitetu, Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o tym, czy normy te powinny zostać wycofane z publikacji, o której mowa w art. 5 ust. 2.
Artykuł 7
Komitet ds. Urządzeń Ciśnieniowych
1.
Komisja może podjąć wszelkie właściwe środki w celu wykonania następujących przepisów:
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uznaje, że ze względu na poważne względy bezpieczeństwa:
- element lub rodzina urządzeń ciśnieniowych określonych w art. 3 ust. 3 powinny podlegać wymogom art. 3 ust. 1, lub
- zespół lub rodzina zespołów, określonych w art. 3 ust. 3 powinny podlegać wymogom art. 3 ust. 2, lub
- element lub rodzina urządzeń ciśnieniowych powinny zostać sklasyfikowane, w drodze odstępstwa od wymogów załącznika II, w innej kategorii,
przedkłada Komisji właściwie umotywowany wniosek i prosi ją o podjęcie niezbędnych środków.
Środki te przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w ust. 3.
2.
Komisję wspiera Stały Komitet, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli wyznaczonych przez Państwa Członkowskie, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć na podstawie ust. 1.
Komitet wydaje opinię o projekcie, w terminie, który może zostać ustalony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy, poddając ją w razie konieczności pod głosowanie.
Opinia jest odnotowywana w protokołach; dodatkowo każde Państwo Członkowskie może zażądać odnotowania w protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię wydaną przez Komitet w jak najszerszym zakresie.
Powiadamia Komitet o sposobie, w jaki uwzględniła jego opinię.
4.
Komitet może ponadto zbadać wszelkie inne zagadnienia odnoszące się do wykonywania i praktycznego stosowania niniejszej dyrektywy, podniesione przez jego przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 8
Klauzula ochronna
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie ustali, że urządzenia ciśnieniowe lub zespół, określone w art. 1, posiadające oznakowanie CE i wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem, prawdopodobnie mogą zagrażać bezpieczeństwu osób, a w stosownych przypadkach, zwierzętom domowym lub mieniu, podejmuje odpowiednie środki mające na celu wycofanie takiego urządzenia lub zespołów z obrotu, zakazuje wprowadzania ich do obrotu, oddawania do użytku lub ogranicza ich swobodny przepływ.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję o wszelkich takich środkach, wskazując przyczyny swojej decyzji, w szczególności czy niezgodność spowodowana jest przez:
a) niespełnienie zasadniczych wymogów określonych w art. 3;
b) niewłaściwe stosowanie norm określonych w art. 5 ust. 2;
c) niedoskonałości norm określonych w art. 5 ust. 2;
d) niedoskonałości w europejskim zatwierdzeniu materiałów urządzeń ciśnieniowych, określonych w art. 11.
2.
Komisja niezwłocznie przystępuje do konsultacji z zainteresowanymi stronami.
W przypadku gdy po konsultacjach Komisja uzna podjęte środki za uzasadnione, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które wystąpiło z inicjatywą oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
W przypadku gdy Komisja uznaje po tych konsultacjach, że środek jest nieuzasadniony, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę, oraz wytwórcę lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego swe przedsiębiorstwo we Wspólnocie.
W przypadku gdy decyzja określona w ust. 1 oparta jest na niedoskonałościach norm lub europejskiego zatwierdzenia materiałów oraz w przypadku gdy Państwo Członkowskie utrzymuje swoje stanowisko, Komisja niezwłocznie powiadamia Komitet określony w art. 6 w celu wszczęcia procedury określonej w art. 6 akapit pierwszy.
3.
W przypadku gdy urządzenia ciśnieniowe lub zespół, które nie spełniają wymogów, posiadają oznakowanie CE, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje właściwe czynności przeciw osobie lub osobom, które umieściły oznakowanie CE, i powiadamia o tym Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewnia, aby Państwa Członkowskie były systematycznie informowane o postępie i wyniku tej procedury.
Artykuł 9
Klasyfikacja urządzeń ciśnieniowych
1.
Urządzenia ciśnieniowe, określone w art. 3 ust. 1 klasyfikowane są według kategorii zgodnie z załącznikiem 2, według rosnącego poziomu zagrożenia.
Do celów takiej klasyfikacji płyny dzieli się na dwie grupy, zgodnie z ppkt 2.1 i 2.2.
2.1.
Grupa 1 składa się z płynów niebezpiecznych.
Płyn niebezpieczny jest substancją lub preparatem objętym definicją zawartą w art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [24].
Grupa 1 składa się z płynów zdefiniowanych jako:
- wybuchowe,
- skrajnie łatwopalne,
- wysoce łatwopalne,
- łatwopalne (w przypadku gdy najwyższa dopuszczalna temperatura jest wyższa od temperatury zapłonu),
- bardzo toksyczne,
- toksyczne,
- utleniające.
2.2. Grupa 2 składa się z innych płynów, nieokreślonych w ppkt 2.1.
3.
W przypadku gdy zbiornik składa się z kilku komór, sklasyfikowany jest w najwyższej kategorii mającej zastosowanie do pojedynczych komór.
W przypadku gdy komora zawiera kilka płynów, klasyfikacji dokonuje się na podstawie płynu, który wymaga najwyższej kategorii.
Artykuł 10
Ocena zgodności
1.
1.1. Przed wprowadzeniem urządzeń ciśnieniowych do obrotu, wytwórca poddaje każde urządzenie jednej z procedur oceny zgodności określonych w załączniku III, zgodnie z warunkami podanymi w niniejszym artykule.
1.2. Procedury oceny zgodności, które mają zostać zastosowane do elementów urządzeń ciśnieniowych w celu umieszczenia oznakowania CE, ustalane są przez kategorię, zgodnie z definicją zawartą w art. 9, do której zaklasyfikowano urządzenie.
1.3. Procedury oceny zgodności, które mają zostać zastosowane w odniesieniu do różnych kategorii są następujące:
- kategoria I
Moduł A
- kategoria II
Moduł A1
Moduł D1
Moduł E1
- kategoria III
Moduł B1 + D
Moduł B1 + F
Moduł B + E
Moduł B + C1
Moduł H
- kategoria IV
Moduł B + D
Moduł B + F
Moduł G
Moduł H1
1.4. Urządzenia ciśnieniowe podlegają jednej z procedur oceny zgodności, która może zostać wybrana przez wytwórcę spośród procedur ustanowionych dla kategorii, w której są one sklasyfikowane.
Wytwórca może również wybrać do zastosowania jedną z procedur, które stosuje się do wyższej kategorii, jeśli jest dostępna.
1.5. W ramach procedur zapewnienia jakości w odniesieniu do urządzeń w kategoriach III i IV, określonych w art. 3 ppkt 1.1 lit. a), ppkt 1.1 lit. b) tiret pierwsze oraz w ppkt 1.2, jednostka notyfikowana, przeprowadzając niezapowiedziane wizyty, pobiera próbki urządzenia z budynków produkcyjnych lub składowania w celu przeprowadzenia lub zlecenia przeprowadzenia końcowej oceny, określonej w ppkt 3.2.2 załącznika I. W tym celu wytwórca powiadamia jednostkę notyfikowaną o zamierzonym harmonogramie produkcji.
Jednostka notyfikowana przeprowadza przynajmniej dwie wizyty w trakcie pierwszego roku wytwarzania.
Częstotliwość kolejnych, następujących po sobie wizyt ustalana jest na podstawie kryteriów określonych w ppkt 4.4 odpowiednich modułów.
1.6. W przypadku jednorazowej produkcji zbiorników i urządzeń w kategorii III, określonych w art. 3 ppkt 1.2 na podstawie procedury modułu H, jednostka notyfikowana przeprowadza lub zleca przeprowadzenie oceny końcowej, określonej w ppkt 3.2.2 załącznika I w odniesieniu do każdego urządzenia.
W tym celu wytwórca powiadamia jednostkę notyfikowaną o zamierzonym harmonogramie produkcji.
2.
Zespoły określone w art. 3 ust. 2 podlegają globalnej procedurze oceny zgodności składającej się z:
a) oceny każdego elementu urządzeń ciśnieniowych tworzącego zespół oraz określonego w art. 3 ust. 1, które wcześniej nie zostało poddane procedurze oceny zgodności ani odrębnemu oznakowaniu CE; procedura oceny ustalana jest przez kategorię każdego elementu urządzenia;
b) ocenę zintegrowania poszczególnych części składowych zespołu, określonej w ppkt 2.3, 2.8 oraz 2.9 załącznika I, która ustalona jest przez najwyższą kategorię mającą zastosowanie do danego urządzenia i innej niż ta, która ma zastosowanie do osprzętu zabezpieczającego;
c) ocenę ochrony zespołu przed przekroczeniem dopuszczalnych wartości granicznych działania określonych w ppkt 2.10 oraz 3.2.3 załącznika I, która przeprowadzana jest w świetle najwyższej kategorii, mającej zastosowanie do elementów urządzenia, które mają być chronione.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2 właściwe władze mogą w uzasadnionych przypadkach pozwolić na wprowadzanie do obrotu oraz do użytkowania na terytorium danego Państwa Członkowskiego poszczególnych urządzeń ciśnieniowych oraz zespołów określonych w art. 1 ust. 2, w odniesieniu do których nie zastosowano procedur określonych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, a zastosowanie których leży w interesie przeprowadzenia doświadczenia.
4.
Akta oraz korespondencja dotycząca oceny zgodności sporządzane są w urzędowym(-ch) języku(-ach) Wspólnoty, które mogą zostać ustalone zgodnie z Traktatem przez Państwo Członkowskie, w którym jest ustanowiony organ odpowiedzialny za przeprowadzanie tych procedur lub w języku przyjętym przez ten organ.
Artykuł 11
Europejskie zatwierdzenie materiałów
1.
Europejskie zatwierdzenie materiałów, zgodnie z definicją w art. 1 ppkt 2.9, wystawiane jest na wniosek jednego lub większej liczby wytwórców materiałów lub urządzeń, przez jedną z jednostek notyfikowanych, określonych w art. 12, wyznaczonych specjalnie do tego zadania.
Jednostka notyfikowana ustala i przeprowadza lub zleca przeprowadzenie stosownych kontroli i badań w celu poświadczenia zgodności rodzajów materiału z odpowiednimi wymogami niniejszej dyrektywy; w przypadku materiałów uznanych za bezpieczne w użytkowaniu przed dniem 29 listopada 1999 r. jednostka notyfikowana uwzględnia istniejące dane podczas poświadczania takiej zgodności.
2.
Przed wystawieniem europejskiego zatwierdzenia materiałów jednostka notyfikowana powiadamia Państwa Członkowskie oraz Komisję, przesyłając im właściwe informacje.
W terminie trzech miesięcy Państwo Członkowskie lub Komisja mogą przekazać sprawę Stałemu Komitetowi powołanemu art. 5 dyrektywy 83/189/EWG, podając przyczyny.
W tym przypadku Komitet wydaje opinię w trybie pilnym.
Jednostka notyfikowana wystawia europejskie zatwierdzenie materiałów uwzględniając w stosownych przypadkach opinię Komitetu oraz przedłożone opinie.
3.
Kopia europejskiego zatwierdzenia materiałów dla urządzeń ciśnieniowych jest przesyłana Państwom Członkowskim, jednostkom notyfikowanym oraz Komisji.
Komisja publikuje i uaktualnia wykaz europejskich zatwierdzeń materiałów w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Materiały wykorzystywane do wytwarzania urządzeń ciśnieniowych zgodne z europejskimi zatwierdzeniami materiałów, odniesienia do których zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, uznaje się za spełniające zasadnicze wymogi załącznika I.
5.
Jednostka notyfikowana, która wystawiła europejskie zatwierdzenie materiałów urządzeń ciśnieniowych, wycofuje to zatwierdzenie, jeśli stwierdza, że nie powinno ono zostać wystawione jeśli dany rodzaj materiału objęty jest normą zharmonizowaną.
Niezwłocznie powiadamia o każdym wycofaniu zatwierdzenia pozostałe Państwa Członkowskie, jednostki notyfikowane oraz Komisję.
Artykuł 12
Jednostki notyfikowane
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o jednostkach, które wyznaczyły w celu przeprowadzania procedur określonych w art. 10 i 11, wraz ze szczegółowymi zadaniami, jakie powierzone zostaną tym jednostkom oraz numerami identyfikacyjnymi przyznanymi im uprzednio przez Komisję.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz jednostek notyfikowanych wraz z ich numerami identyfikacyjnymi oraz zadaniami, dla których zostają notyfikowane.
Komisja zapewnia, aby wykaz ten był aktualizowany.
2.
Państwa Członkowskie stosują kryteria ustalone w załączniku IV w celu wyznaczenia jednostek.
Jednostki spełniające kryteria ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych uznaje się za spełniające odpowiednie kryteria załącznika IV.
3.
Państwo Członkowskie, które notyfikuje jednostkę, musi wycofać taką notyfikację, jeśli stwierdza, że jednostka ta nie spełnia już kryteriów określonych w ust. 2.
Niezwłocznie powiadamia o każdym takim wycofaniu notyfikacji pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Artykuł 13
Uznane organizacje strony trzeciej
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o organizacjach strony trzeciej, które uznały do celów realizacji zadań określonych w ppkt 3.2.2 oraz 3.1.3 załącznika I.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz uznanych organizacji wraz z zadaniami, dla prowadzenia których zostały one uznane.
Komisja zapewnia stałą aktualizację tego wykazu.
2.
Państwa Członkowskie stosują kryteria uznawania organizacji ustalone w załączniku IV.
Organizacje spełniające kryteria ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych uznaje się za spełniające odpowiednie kryteria z załącznika IV.
3.
Państwo Członkowskie, które uznało organizację, musi wycofać takie uznanie, jeśli stwierdza, że organizacja ta nie spełnia już kryteriów określonych w ust. 2.
Niezwłocznie powiadamia inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o każdym takim wycofaniu uznania.
Artykuł 14
Inspektoraty ds. użytkowników
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów odnoszących się do zadań wykonywanych przez jednostki notyfikowane, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na swym terytorium na wprowadzanie do obrotu oraz na oddawanie do użytkowania przez użytkowników urządzeń ciśnieniowych lub zespołów określonych w art. 1, których zgodność z zasadniczymi wymogami została oceniona przez inspektorat ds. użytkowników wyznaczony zgodnie z kryteriami określonymi w ust. 8.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie wyznaczyło inspektorat ds. użytkowników zgodnie z kryteriami określonymi w niniejszym artykule, nie może ono, ze względu na zagrożenia wywołane ciśnieniem, zakazać, ograniczać lub utrudniać wprowadzania do obrotu lub oddawania do użytku na podstawie warunków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, urządzeń ciśnieniowych lub zespołów, których zgodność została oceniona przez inspektorat ds. użytkowników wyznaczony przez inne Państwo Członkowskie, zgodnie z kryteriami określonymi w niniejszym artykule.
3.
Urządzenia ciśnieniowe oraz zespoły, których zgodność została oceniona przez inspektorat ds. Użytkowników, nie posiadają oznakowania CE.
4.
Urządzenia ciśnieniowe oraz zespoły mogą być wykorzystywane jedynie w przedsiębiorstwach ustanowionych przez grupę, których stroną jest inspektorat.
Grupa stosuje wspólną politykę bezpieczeństwa w odniesieniu do specyfikacji technicznych dla projektowania, wytwarzania, kontroli, utrzymania oraz użytkowania urządzeń ciśnieniowych oraz zespołów.
5.
Inspektoraty ds. użytkowników działają wyłącznie dla grupy, której są częścią.
6.
Procedurami oceny zgodności, które mogą być stosowane przez inspektoraty ds. użytkowników, są moduły A1, C1, F oraz G, opisane w załączniku III.
7.
Państwa Członkowskie powiadamiają pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, którym inspektoratom ds. użytkowników wydały zezwolenia, jakie zadania zostały im wyznaczone oraz, dla każdego inspektoratu, wykaz przedsiębiorstw spełniających przepisy ust. 4.
8.
Wyznaczając inspektoraty ds. użytkowników, Państwa Członkowskie stosują kryteria wymienione w załączniku V i zapewniają, że grupa, której częścią jest inspektorat, stosuje kryteria określone w ust. 4 zdanie drugie.
9.
Państwo Członkowskie, które udzieliło zezwolenia inspektoratowi ds. Użytkowników, wycofuje to zezwolenie, jeśli stwierdza, że inspektorat nie spełnia już kryteriów określonych w ust. 8.
Powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję.
10.
Skutki stosowania niniejszego artykułu są monitorowane przez Komisję i oceniane po trzech latach od daty określonej w art. 20 ust. 3.
W tym celu Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wszelkie użyteczne informacje w sprawie wykonania niniejszego artykułu.
W razie potrzeby, ocenie towarzyszy propozycja wprowadzenia zmian do dyrektywy.
Artykuł 15
Oznakowanie CE
1.
Oznakowanie CE składa się z inicjałów "CE", zgodnie ze wzorem w załączniku VI.
Oznakowaniu CE towarzyszy numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, określonej w art. 12 ust. 1, zaangażowanej w fazie kontroli produkcji.
2.
Oznakowanie CE przytwierdzane jest w sposób widoczny, łatwo czytelny i trwały do każdego:
- urządzenia ciśnieniowego określonego w art. 3 ust. 1, lub
- zespołu określonego w art. 3 ust. 2
który jest kompletny lub jest w stanie pozwalającym na ocenę końcową określoną w ppkt 3.2 załącznika I.
3.
Nie jest konieczne, aby oznakowanie CE przytwierdzane było do każdego poszczególnego elementu urządzeń ciśnieniowych tworzącego zespół, określonego w art. 3 ust. 2.
Pojedyncze elementy urządzeń ciśnieniowych posiadające już oznakowanie CE, jeśli zostają włączone do zespołu, nadal noszą oznakowanie CE.
4.
W przypadku gdy urządzenia ciśnieniowe lub zespół podlegają innymi dyrektywom obejmującym inne aspekty, które przewidują przytwierdzanie oznakowania CE, oznakowanie to wskazuje, że istnieje domniemanie, że urządzenia ciśnieniowe lub zespół są zgodne z przepisami tych dyrektyw.
Jednakże jeśli jedna lub większa liczba tych dyrektyw zezwala wytwórcy w okresie przejściowym na wybór, które uregulowania zastosować, oznakowanie CE wskazuje zgodność tylko z dyrektywami, które zastosował wytwórca.
W tym przypadku dane szczegółowe wspomnianych dyrektyw, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, muszą zostać podane w dokumentach, uwagach lub instrukcjach wymaganych przez te dyrektywy, towarzyszących urządzeniom ciśnieniowym lub zespołom.
5.
Umieszczanie oznakowań na urządzeniach ciśnieniowych lub zespołach, które mogłoby wprowadzać w błąd strony trzecie w odniesieniu do znaczenia lub formy oznakowania CE, jest zakazane.
Na urządzeniach ciśnieniowych lub zespołach umieszczane mogą być wszelkie inne oznakowania, pod warunkiem że nie wpływa to na zmniejszenie widoczności i czytelności oznakowania CE.
Artykuł 16
Nienależycie umieszczone oznakowanie CE
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8:
a) w przypadku gdy Państwo Członkowskie ustala, że oznakowanie CE zostało umieszczone nienależycie, wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel mający swe przedsiębiorstwo we Wspólnocie zobowiązany jest spowodować, żeby produkt był zgodny w odniesieniu do przepisów dotyczących oznakowania CE oraz aby zaprzestano naruszania warunków nałożonych przez Państwo Członkowskie;
b) jeśli niezgodność trwa nadal, Państwo Członkowskie musi podjąć wszelkie odpowiednie środki mające na celu ograniczenie lub zakazanie wprowadzania do obrotu danego produktu lub w celu zapewnienia, że jest on wycofany z obrotu zgodnie z procedurami określonymi w art. 8.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu zachęcenia władz odpowiedzialnych za wykonanie niniejszej dyrektywy do wzajemnej współpracy oraz dostarczania sobie wzajemnie oraz Komisji informacji w celu wsparcia funkcjonowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
Decyzje pociągające za sobą odmowę lub ograniczenie
Każda decyzja podejmowana na podstawie niniejszej dyrektywy, która ogranicza wprowadzanie do obrotu oraz oddawanie do użytku lub wymaga, aby z obrotu wycofane zostały urządzenia ciśnieniowe lub zespoły, wskazuje dokładną podstawę, na jakiej została oparta.
Strona zainteresowana powiadamiana jest niezwłocznie o takiej decyzji, jak i o środkach prawnych jej dostępnych na podstawie ustawodawstwa obowiązującego w tym Państwie Członkowskim oraz o terminach, w których może skorzystać z tych środków.
Artykuł 19
Uchylenie
Z dniem 29 listopada 1999 r. art. 22 dyrektywy 76/767/EWG przestaje być stosowany w odniesieniu do urządzeń ciśnieniowych oraz zespołów objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 20
Transpozycja oraz przepisy przejściowe
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 29 maja 1999 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie stosują takie przepisy od dnia 29 listopada 1999 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie muszą zezwolić na wprowadzanie do obrotu urządzeń ciśnieniowych oraz zespołów, które spełniają przepisy obowiązujące na ich terytorium w dniu zastosowania niniejszej dyrektywy, do dnia 29 maja 2002 r. i zezwalają na oddawanie do użytku takiego urządzenia oraz zespołów przed tą datą.
Artykuł 21
Adresaci dyrektywy
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 97/26/WE
z dnia 2 czerwca 1997 r.
zmieniająca dyrektywę 91/439/EWG w sprawie praw jazdy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy [4] przewiduje, że krajowe prawa jazdy wydawane są zgodnie ze wspólnotowym wzorem opisanym w załączniku I lub Ia oraz wskazują one warunki, na jakich kierowca jest upoważniony do kierowania.
(2) Wymienione załączniki I i Ia przewidują, że wszelkie dodatkowe informacje lub ograniczenia wskazywane są w formie kodu.
(3) Kody i subkody mające zastosowanie do warunków wydawania regulowanych dyrektywą 91/439/EWG są ważne na całym obszarze Wspólnoty.
(4) Zgodnie z zasadą pomocniczości wspólnotowe działanie jest potrzebne w celu umożliwienia zrozumienia i wzajemnego uznawania praw jazdy oraz w celu ułatwienia swobodnego przepływu osób przez uniknięcie praktycznych problemów, przed którymi mogliby stanąć kierowcy, przewoźnicy drogowi, administracje i inspektorzy, jeśli Państwa Członkowskie miałyby wykorzystywać różne kody.
(5) Powinna zostać zapewniona uproszczona procedura mająca na celu dostosowanie do technicznych aspektów zharmonizowanych kodów Wspólnoty wymienionych w załączniku I i Ia oraz mająca na celu dostosowanie załączników II i III do dyrektywy 91/439/EWG.
(6) W celu jasności i zgodności z dyrektywą Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [5] powinna zostać uwzględniona możliwość niniejszej zmiany w celu uzgodnienia definicji pojęcia "motocykl" w odniesieniu do zaprojektowanej prędkości,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/439/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 3:
a) w tiret drugim "50 km/h" zastępuje się przez "45 km/h";
b) tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— "motocykl". oznacza jakikolwiek pojazd dwukołowy z przyczepą albo bez przyczepy motocyklowej bocznej, wyposażony w silnik posiadający pojemność skokową silnika większą niż 50 cm3, jeśli jest typem o wewnętrznym spalaniu i/lub posiadającym prędkość konstrukcyjną większą niż 45 km/h.".
2) Dodaje się art. 7a i 7b w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1.
Podpodział zharmonizowanych kodów Wspólnoty ustalony w załącznikach I i Ia określany jest zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7b, ze szczególnym odniesieniem do kodów 04, 05, 44 i 55.
Procedura ta jest również stosowana przy podejmowaniu decyzji, czy wykorzystanie niektórych podpodziałów zharmonizowanych kodów Wspólnoty powinno być, w razie potrzeby, obowiązkowe.
2.
Niezbędne zmiany mające na celu dostosowanie części załączników I i Ia, które dotyczą zharmonizowanych kodów oraz załączników II i III do postępu naukowo-technicznego, przyjmowane są zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 7b.
Artykuł 7b
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Prawa Jazdy, zwany dalej "Komitetem"., składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycje dotyczące środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie okresu trzech miesięcy od daty przedstawienia Radzie Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.".
3) W pkt 2 załącznika I str. 4 prawa jazdy i w pkt 2 załącznika Ia str. 2 prawa jazdy pkt 12 lit. a) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— kody 01-99: zharmonizowane kody Wspólnoty
01 Korekta wzroku
02 Aparat słuchowy/aparat wspomagający porozumiewanie się
03 Proteza/orteza kończyn
04 Zobowiązany do posiadania ważnego zaświadczenia lekarskiego
05 Kierowanie podlegające ograniczeniom ze względów medycznych
10 Zmodyfikowana skrzynia biegów
15 Zmodyfikowane sprzęgło
20 Zmodyfikowany układ hamulcowy
25 Zmodyfikowany układ przyśpieszenia
30 Zmodyfikowane zespolone układy hamulcowe i przyśpieszenia
35 Zmodyfikowany układ kontroli
40 Zmodyfikowany układ sterowania
42 Zmodyfikowane lusterko (lusterka) wsteczne
43 Zmodyfikowane siedzenie kierowcy
44 Zmodyfikowane motocykle
45 Tylko kombinacje motocykli
50 Ograniczone do określonego pojazdu/numeru podwozia
51 Ograniczone do określonego pojazdu/tablicy rejestracyjnej
55 Kombinacja modyfikacji pojazdu
70 Wymiana prawa jazdy nr … wydanego przez … (w przypadku państwa trzeciego odróżniający znak UNECE)
71 Duplikat prawa jazdy nr …(w przypadku państwa trzeciego odróżniający znak UNECE)
72 Ograniczone do kategorii A pojazdów posiadających maksymalną pojemność skokową silnika 125 cm3 i maksymalną moc 11 kW (A1)
73 Ograniczone do kategorii B pojazdów typu motorowerów trójkołowych lub czterokołowych (B1)
74 Ograniczone do kategorii C pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 7500 kg (C1)
75 Ograniczone do kategorii D pojazdów z nie więcej niż 16 siedzeniami pasażerskimi, z wyjątkiem siedzenia kierowcy (D1)
76 Ograniczone do kategorii C pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 7500kg (C1), dołączonych do przyczepy, której maksymalna dopuszczalna masa przekracza 750 kg, pod warunkiem że najwyższa dozwolona masa zespołu pojazdów w ten sposób utworzonego nie przekracza 12000kg oraz że najwyższa dopuszczalna masa przyczepy nie przekracza masy niezaładowanego pojazdu ciągnącego (C1 + E)
77 Ograniczone do kategorii D pojazdów z nie więcej niż 16 siedzeniami pasażerskimi, z wyjątkiem siedzenia kierowcy (D1), dołączonych do przyczepy, której maksymalna dopuszczalna masa przekracza 750 kg, pod warunkiem że a) najwyższa dozwolona masa zespołu pojazdów w ten sposób utworzonego nie przekracza 12000kg oraz że najwyższa dozwolona masa przyczepy nie przekracza masy niezaładowanego pojazdu ciągnącego, oraz b) przyczepa nie jest używana do przewozu pasażerów (D1 + E)
78 Ograniczone do pojazdów z automatyczną skrzynią biegów (ppkt 8.1.1 akapit drugi załącznika II)
79 (…) Ograniczone do pojazdów, które spełniają wymogi specyfikacji wskazanej w nawiasach, w kontekście zastosowania art. 10 ust. 1 dyrektywy.".
Artykuł 2
1.
Po konsultacji z Komisją Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przed dniem 1 stycznia 1998 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 97/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lipca 1997 r.
odnosząca się do mas i wymiarów niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Całkowita harmonizacja wymagań technicznych w odniesieniu do pojazdów silnikowych jest niezbędna w celu osiągnięcia sprawnie funkcjonującego rynku wewnętrznego i równocześnie zapewnienia wysokiego poziomu powszechnego bezpieczeństwa.
(2) Wymagania techniczne, jakie spełniać muszą niektóre kategorie pojazdów, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, odnoszą się, między innymi, do ich mas i wymiarów.
(3) Wymagania te są różne w różnych Państwach Członkowskich; w związku z tym, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymagań, w uzupełnieniu lub w miejsce obowiązujących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu, procedury homologacji typu WE, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4].
(4) Pożądana jest harmonizacja maksymalnych mas i wymiarów pojazdów silnikowych i ich przyczep rejestrowanych w Państwach Członkowskich zgodnie z dyrektywą 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów kołowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym [5]. Wyżej wspomniana dyrektywa stosuje się wyłącznie do ruchu na terytoriach Państw Członkowskich, a nie do wymagań technicznych ustanowionych w dyrektywie 70/156/EWG.
(5) Dyrektywa 96/53/WE ustanawia niektóre maksymalne dopuszczalne wymiary, zarówno dla ruchu krajowego jak i międzynarodowego w Państwach Członkowskich, z określonym okresem przewidzianym na ich wejście w życie; niektóre inne maksymalne dopuszczalne wymiary, jak również maksymalne dopuszczalne masy pozostają obowiązujące tylko dla ruchu międzynarodowego.
(6) W konsekwencji, harmonizacja maksymalnych dopuszczalnych mas pojazdów silnikowych i ich przyczep, rejestrowanych w Państwach Członkowskich, nie wydaje się być w najbliższej przyszłości wykonalna. Z drugiej strony, wydaje się obecnie możliwe osiągnięcie możliwie najdalej posuniętej harmonizacji ich maksymalnych wymiarów oraz uwzględnienie zagadnienia mas przez zapewnienie możliwości wprowadzenia jednolitej procedury określania maksymalnych dopuszczalnych mas nowo rejestrowanych/dopuszczonych do ruchu pojazdów w każdym Państwie Członkowskim oraz kontynuowania stałej poprawy bezpieczeństwa, w szczególności w odniesieniu do pewnych kategorii przyczep.
(7) Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 4 dyrektywy 96/53/WE Państwa Członkowskie mogą zezwolić na poruszanie się po ich terytorium pojazdów kategorii N o wymiarach przekraczających granice ustanowione w tej dyrektywie w przypadku przewożenia niepodzielnych ładunków lub w celu niektórych krajowych czynności transportowych, które nie mają większego wpływu na międzynarodową konkurencję w sektorze transportu; w przypadku pojazdów kategorii M2 i M3, dyrektywa 96/53/WE dotyczy tylko ruchu międzynarodowego; w związku z tym konieczne jest, w drodze odstępstwa, zezwolenie na homologację pojazdów o wymiarach przekraczających maksymalne wymiary dopuszczone tą dyrektywą oraz o niektórych innych właściwościach, wraz z możliwością odmowy zaakceptowania przez Państwa Członkowskie pojazdów homologowanych na mocy tych odstępstw.
(8) Niniejsza dyrektywa jest jedną ze szczegółowych dyrektyw, która musi być wykonana w celu zapewnienia zgodności pojazdów z wymaganiami procedury homologacji typu WE, ustanowionymi w dyrektywie 70/156/EWG; w związku z tym, przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdów stosują się do niniejszej dyrektywy.
(9) W szczególności, zgodnie z art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG każda szczegółowa dyrektywa musi posiadać dołączony do niej dokument informacyjny obejmujący odpowiednie pozycje załącznika I do tej dyrektywy oraz również świadectwo homologacji typu sporządzone na podstawie załącznika VI, w celu umożliwienia włączenia homologacji typu do systemu komputerowego.
(10) Włączone zostały przepisy specjalne dotyczące pojazdów niekompletnych w celu ułatwienia drugiego etapu homologacji pojazdów kompletnych.
(11) W niniejszej dyrektywie wprowadza się przepisy specjalne, w celu uwzględnienia osi podnoszonych lub obciążanych; uznaje się, że takie osie należy również uwzględnić w dyrektywie Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep [6] oraz w dyrektywie Rady 70/311/EWG z dnia 8 czerwca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep [7].
(12) Dyrektywę 71/320/EWG należy uzupełnić o specjalne przepisy w celu lepszego uwzględnienia warunków technicznych, na mocy których pojazdy kategorii M2, M3 i N mogą ciągnąć przyczepy.
(13) Również dyrektywę Rady 76/114/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tabliczek znamionowych i oznakowania identyfikacyjnego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz sposobu i miejsca ich umieszczania [8] należy uzupełnić o specjalne przepisy w celu uwzględnienia faktu, że pojazdy mogą być rejestrowane w Państwach Członkowskich przy różnych masach,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy lub przyczepę określone w art. 2 i w załączniku II do dyrektywy 70/156/EWG, z wyjątkiem pojazdów kategorii M1.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji typu WE ani homologacji krajowej w odniesieniu do typu pojazdu, ani odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatacji pojazdu z przyczyn odnoszących się do jego mas i wymiarów, jeżeli spełniają one wymagania określone w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Jednakże Państwo Członkowskie może odmówić udzielenia krajowej homologacji typu pojazdu lub odmówić, lub zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatacji pojazdu, lub uznać jego świadectwo zgodności za nieważne w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, lub udzielić mu tylko zezwolenia na przewożenie niepodzielnych ładunków, jeżeli po udzieleniu homologacji na mocy niniejszej dyrektywy pojazd korzysta z odstępstwa przewidzianego w art. 7 niniejszej dyrektywy, a odstępstwo to stoi w sprzeczności z krajowymi wymaganiami obowiązującymi w tym Państwie Członkowskim.
Artykuł 4
Kiedy Państwa Członkowskie udzielają krajowej homologacji typu pojazdom homologowanym na mocy niniejszej dyrektywy lub zezwalają na rejestrację, dopuszczenie do ruchu lub eksploatacji, przypisują im krajowe maksymalne dopuszczalne masy rejestracyjne/eksploatacyjne zgodnie z odpowiednimi krajowymi maksymalnymi dopuszczalnymi masami.
Dla określenia tych maksymalnych dopuszczalnych mas rejestracyjnych/eksploatacyjnych żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić stosowania procedury przewidzianej w załączniku IV, w przypadku gdy producent żąda jej zastosowania.
Artykuł 5
W drodze odstępstwa od art. 2, Państwa Członkowskie mogą poddać osie obciążane i podnoszone krajowym wymaganiom technicznym.
Jednakże żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić stosowania wymagań technicznych ustanowionych w pkt 3 załącznika IV, w przypadku gdy producent żąda ich stosowania.
Artykuł 6
W drodze odstępstwa od art. 2 oraz ppkt 7.3.2.1 załącznika I, Państwa Członkowskie mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu albo odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji lub dopuszczenia do ruchu lub eksploatacji autobusów i autokarów o szerokości przekraczającej 2,50 m, do dnia 31 grudnia 1999 r., co przewiduje art. 9 dyrektywy 96/53/WE.
Artykuł 7
W drodze odstępstwa od art. 2 i ppkt 7.3 załącznika I oraz bez potrzeby spełnienia wymagań określonych w ppkt 7.6 załącznika I, Państwa Członkowskie mogą udzielać homologacji pojazdom o wymiarach przekraczających wymiary określone w tych podpunktach.
Szczegóły tego odstępstwa umieszcza się w świadectwie homologacji typu w załączniku III do niniejszej dyrektywy oraz stosuje się przepisy art. 3.
Artykuł 8
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
1.
Uwagi przypisu j) uzupełnia się: "dla pojazdów innych niż pojazdy kategorii M1, dyrektywa 97/27/WE załącznik I ppkt 2.4.1."
2.
Uwagi przypisu k) uzupełnia się: "dla pojazdów innych niż pojazdy kategorii M1, dyrektywa 97/27/WE załącznik I ppkt 2.4.2."
3.
Uwagi przypisu l) uzupełnia się: "dla pojazdów innych niż pojazdy kategorii M1, dyrektywa 97/27/WE załącznik I ppkt 2.4.3."
b) W załączniku IV pkt 48 otrzymuje brzmienie:
_BAR_ "Przedmiot _BAR_ Dyrektywa _BAR_ Dz.U. _BAR_ Stosowanie _BAR_
M1 _BAR_ M2 _BAR_ M3 _BAR_ N1 _BAR_ N2 _BAR_ N3 _BAR_ O1 _BAR_ O2 _BAR_ O3 _BAR_ O4 _BAR_
48 _BAR_ Masy i wymiary (pojazdów innych niż określone w pkt 44) _BAR_ 97/27/WE _BAR_ L 233 25.8.1997 _BAR_ _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X" _BAR_
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 22 lipca 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 97/28/WE
z dnia 11 czerwca 1997 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/756/EWG odnoszącą się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/756/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 91/663/EWG [4], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 76/756/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym, przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczącą układów, części oraz oddzielnych zespołów technicznych odnoszą się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy załączony był dokument informacyjny oraz świadectwo zatwierdzenia typu sporządzone na podstawie załącznika VI do tej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego; świadectwo zatwierdzenia przewidziane w dyrektywie 76/756/EWG musi być odpowiednio zmienione;
procedury powinny zostać uproszczone w celu zachowania równoważności, przewidzianej w art. 9 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, między niektórymi szczegółowymi dyrektywami i odpowiadającymi im Regulaminami Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, gdy wspomniane Regulaminy zostaną zmienione; należy przede wszystkim zmienić w tym celu dyrektywę 76/756/EWG w odniesieniu do wymogów technicznych zastępując je wymogami regulaminu nr 48 na zasadzie odniesień;
w celu poprawienia bezpieczeństwa ruchu drogowego zdecydowano między innymi, aby była wymagana obowiązkowa instalacja trzeciego światła stop w pojazdach kategorii M1, oraz aby zezwolono na nieobowiązkową instalację świateł dziennych w pojazdach silnikowych;
istnieje potrzeba sprawdzenia kolejnych przepisów fakultatywnych odnoszących się do wymogów eksploatacyjnych poszczególnych urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, a także ich instalacji na pojazdach silnikowych i ich przyczepach; istotne jest zakończenie prac technicznych w celu szybkiego wprowadzenia dalszych zmian do dyrektywy 76/756/EWG;
należy odnieść się do dyrektywy Rady 76/757/EWG [5], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 97/29/EWG [6];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowywania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156 EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/756/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE, podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że będzie powiadamiane o wszelkich zmianach poszczególnych części lub właściwości określonych w definicji typu pojazdu w odniesieniu do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej".
2.
Załączniki zastępuje się załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 stycznia 1998 r. lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 opóźni się poza dzień 1 lipca 1997 r., sześć miesięcy po rzeczywistej dacie publikacji tych tekstów, Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej,
- odmówić, ze względu na typ pojazdu, homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczania do ruchu pojazdów,
jeżeli spełniają one wymogi dyrektywy 76/756/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 1998 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, jeśli nie są one zgodne z wymogami dyrektywy 76/756/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 października 2000 r. Państwa Członkowskie:
- uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, oraz
- mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, którym nie towarzyszy świadectwo zgodności zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG
z przyczyn odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, jeśli nie są spełnione wymogi dyrektywy 76/756/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Punkty oraz załączniki regulaminu nr 48 EKG ONZ określone w załączniku II, pkt 1 zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed dniem 1 lipca 1997 r.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1998 r., jednakże jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 nie nastąpi przed 1 lipca 1997 r., Państwa Członkowskie zastosują się do tego obowiązku sześć miesięcy po faktycznej dacie publikacji tych tekstów i niezzwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stosują one te przepisy od dnia 1 stycznia 1998 r., lub jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 nie nastąpi przed dniem 1 lipca 1997 r., sześć miesięcy po ich faktycznej dacie publikacji.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 97/29/WE
z dnia 11 czerwca 1997 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/757/EWG odnoszącą się do świateł odblaskowych pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 96/79/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/757/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do świateł odblaskowych pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii oraz Szwecji, w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 76/757/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym, przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczącą układów, części i oddzielnych zespołów technicznych odnoszą się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy dołączony był dokument informacyjny, a także świadectwo homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do tej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego; należy odpowiednio zmienić świadectwo homologacji typu przewidziane w niniejszej dyrektywie;
procedury te powinny zostać uproszczone w celu zachowania równoważności, przewidzianej w art. 9 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, między niektórymi szczegółowymi dyrektywami a odpowiadającymi im rezolucjami Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych, gdy dane rezolucje zostaną zmienione; należy przede wszystkim w tym celu zmienić dyrektywę 76/756/EWG w odniesieniu do wymogów technicznych zastępując je wymogami rezolucji nr 3 na zasadzie odniesień;
dokonuje się odniesienia do dyrektywy Rady 76/756/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 97/28/EWG [5];
stwierdzono rozbieżności w zakresie terminologii technicznej miedzy angielską wersją językową dyrektywy 76/757/EWG, a innymi wersjami językowymi; pożądane jest wprowadzenie zmian do tej wersji językowej;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZA DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy 76/757/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Użyte w tytule wyrażenie "światło(-a) odblaskowe" zastępuje się wyrażeniem "światła odblaskowe".
2) W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie udzielają homologacji WE części każdemu typowi świateł odblaskowych, które spełniają wymogi konstrukcyjne oraz wymogi badań ustanowione w odpowiednich załącznikach."
3) W art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie: "Państwa Członkowskie wydają producentowi znak homologacji WE części zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku I dodatek 3, dla każdego typu świateł odblaskowych homologowanych na mocy art. 1."
4) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Właściwe organy Państw Członkowskich informują się nawzajem o każdym przypadku udzielenia, odmowy lub cofnięcia homologacji na podstawie niniejszej dyrektywy, stosując procedury określone w art. 4 ust. 6 dyrektywy 70/156/EWG,"
5) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, z lub bez nadwozia, przeznaczony do użytkowania na drogach, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów szynowych, ciągników rolniczych lub leśnych oraz wszystkich maszyn jezdnych,"
6) Załączniki otrzymują brzmienie Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Począwszy od dnia 1 stycznia 1998 r. lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 opóźni się poza dzień 1 lipca 1997 r., w sześć miesięcy po faktycznej dacie publikacji niniejszych tekstów, Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do świateł odblaskowych:
- odmówić, ze względu na rodzaj pojazdu, homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, oraz
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdu, ani sprzedaży oraz dopuszczenia do użytku świateł odblaskowych,
pod warunkiem że te światła odblaskowe spełniają wymogi dyrektywy 76/757/EWG, ostatnio zmienioną niniejszą dyrektywą, oraz, w odniesieniu do pojazdów, jeśli są one montowane zgodnie z wymogami dyrektywy 76/756/EWG.
2.
Począwszy od dnia 1 października 1998 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
dla typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do świateł odblaskowych, w przypadku gdy nie zostały spełnione wymagania dyrektywy 76/757/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Począwszy od dnia 1 października 1999 r., wymogi dyrektywy 76/757/EWG odnoszącej się do świateł odblaskowych traktowanych jako części, a zmienionej niniejszą dyrektywą, mają zastosowanie w art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
Bez względu na przepisy ust. 2 i 3, w odniesieniu do części zamiennych Państwa Członkowskie w dalszym ciągu udzielają homologacji typu WE dla świateł odblaskowych oraz dopuszczają je do sprzedaży oraz użytkowania, zgodnie z dyrektywą 76/757/EWG w jej brzmieniu przed zmianami, pod warunkiem że te światła odblaskowe:
- są przeznaczone do zamontowania na pojazdach będących już w użyciu, oraz
- spełniają wymogi tej dyrektywy, która miała do nich zastosowanie w momencie pierwszej rejestracji pojazdów.
Artykuł 3
Ustępy oraz załączniki rezolucji EKG NZ nr 3, określone w załączniku II ppkt 2.1, zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed dniem 1 lipca 1997 r.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1998 r., jeśli jednak publikacja tekstów określonych w art. 3 nastąpi po dniu 1 lipca 1997 r., Państwa Członkowskie dopełnią tego obowiązku sześć miesięcy po faktycznej dacie publikacji tych tekstów.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy począwszy od dnia 1 stycznia 1998 r., lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 6, nastąpi po dniu 1 lipca 1997 r., sześć miesięcy po faktycznej dacie ich publikacji.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 97/30/WE
z dnia 11 czerwca 1997 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/758/EWG odnoszącą się do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/758/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3] ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 76/758/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji WE, ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym, przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdów odnoszą się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG przewidują wymóg, by do każdej szczegółowej dyrektywy załączony był dokument informacyjny oraz świadectwo homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do tej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego; świadectwo homologacji przewidziane w dyrektywie 76/758/EWG musi być odpowiednio zmienione;
procedury powinny zostać uproszczone w celu zachowania równoważności, przewidzianej w art. 9 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, między niektórymi szczegółowymi dyrektywami i odpowiadającymi im Regulaminami Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, gdy wspomniane Regulaminy zostaną zmienione; należy przede wszystkim zmienić w tym celu dyrektywę 76/758/EWG w zakresie wymogów technicznych zastępując je wymogami Regulaminów nr 7, 87 i 91 na zasadzie odniesień;
konieczne jest objęcie świateł dziennych, trzecich świateł stopu i bocznych świateł obrysowych, zakresem dyrektywy 76/758/EWG;
należy odnieść się do dyrektywy Rady 76/756/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 97/28/WE [5] oraz do dyrektywy Rady 76/761/EWG [6]; ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/758/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł dyrektywy 76/758/EWG otrzymuje brzmienie:
"w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych pojazdów silnikowych i ich przyczep.";
2) W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie udzielają homologacji WE częściom w odniesieniu do każdego typu świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych, które spełniają wymogi konstrukcyjne i dla badań ustanowione w załącznikach.";
3) Artykuł 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
Państwa Członkowskie, dla każdego typu świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych, którym udzielają homologacji na podstawie art. 1, wydają producentowi znak homologacji WE części, zgodny ze wzorami przedstawionymi w załączniku III dodatek 3.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki, w celu zapobieżenia używaniu znaków, które mogłyby prowadzić do mylenia świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych, którym udzielono homologacji na podstawie art. 1, i innych urządzeń.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zakazać wprowadzania do obrotu świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych, z przyczyn odnoszących się do ich konstrukcji lub sposobu funkcjonowania, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji WE części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zakazać wprowadzania do obrotu świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych opatrzonych znakiem homologacji WE części, jeżeli poważnie uchybiają zgodności z homologacją.
Państwo to powiadamia niezwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają się wzajemnie, z wykorzystaniem procedury określonej w art. 4 ust. 6 dyrektywy 70/156/EWG, o każdej homologacji, której udzieliły, którą wycofały lub której udzielenia odmówiły na mocy niniejszej dyrektywy.";
4) W art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji WE części stwierdza, że określona liczba świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych, opatrzonych tym samym znakiem homologacji WE części, nie jest zgodna z typem, który uzyskał homologację, państwo takie zobowiązane jest podjąć środki niezbędne w celu zapewnienia zgodności modeli seryjnych z homologacją.
Właściwe władze danego państwa powiadamiają o podjętych środkach te z pozostałych Państw Członkowskich, które mogą, w przypadku stałego braku zgodności, wycofać homologację WE części.
Wspomniane władze podejmują takie same środki, jeżeli zostaną powiadomione przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o wystąpieniu takiego uchybienia w zakresie zgodności.";
5) Artykuły 6–9 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 6
Każda decyzja, podjęta w zastosowaniu przepisów przyjętych w drodze wykonania niniejszej dyrektywy i dotycząca odmowy udzielenia lub wycofania homologacji WE części dla świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych, lub zakazu wprowadzania ich do obrotu lub użytku, zawiera szczegółowe uzasadnienie.
Decyzje takie przekazuje się do wiadomości zainteresowanej stronie, wraz z informacją dotyczącą środków zaradczych, jakie ta strona może podjąć na mocy obowiązujących w Państwach Członkowskich przepisów ustawowych, oraz informację na temat terminów ustalonych na podjęcie takich środków.
Artykuł 7
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji typu WE lub homologacji krajowej pojazdu z przyczyn odnoszących się do jego świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji WE i są zamontowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 8
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zabronić sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatacji dowolnego pojazdu z przyczyn odnoszących się do jego świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych, jeśli opatrzone są znakiem homologacji WE części oraz są zamontowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd"; oznacza każdy pojazd silnikowy, przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych.";
6) Załączniki zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 stycznia 1998 r. lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 opóźni się poza dzień 1 lipca 1997 r., sześć miesięcy po rzeczywistej dacie publikacji tych tekstów, Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych:
- odmówić, ze względu na typ pojazdu lub typ wyżej wspomnianego światła, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczania do ruchu pojazdów, lub sprzedaży, lub dopuszczenia do eksploatacji świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych,
pod warunkiem że spełniają one wymogi dyrektywy 76/758/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą oraz że, w zakresie, w jakim dotyczy to pojazdów, są zainstalowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
2.
Od dnia 1 października 1998 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla każdego typu pojazdu, z przyczyn odnoszących się do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych, oraz dla każdego typu świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych, jeśli nie są spełnione wymogi dyrektywy 76/758/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3. Od dnia 1 października 1999 r. wymogi dyrektywy 76/758/EWG odnoszące się do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych jako części składowych, ostatnio zmienione niniejszą dyrektywą, stosuje się do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
Bez względu na powyższe ust. 2 i 3, dla części zamiennych, Państwa Członkowskie nadal udzielają homologacji WE dla świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych), świateł stopu, świateł dziennych i bocznych świateł obrysowych oraz zezwalają na ich sprzedaż i eksploatację zgodnie z poprzednimi wersjami dyrektywy 76/758/EWG, pod warunkiem że takie światła
- są przeznaczone do zamontowania w pojazdach już użytkowanych; oraz
- są zgodne z wymogami tej dyrektywy, obowiązującymi w czasie, gdy pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane.
Artykuł 3
Punkty oraz załączniki Regulaminów nr 7, 87 i 91 EKG ONZ określone w załącznikach II, III i ppkt 2.1 załącznika IV zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed dniem 1 lipca 1997 r.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1998 r., jednakże jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3, nie nastąpi przed dniem 1 lipca 1997 r., Państwa Członkowskie zastosują się do tego obowiązku sześć miesięcy po rzeczywistej publikacji tych tekstów.
Bezzwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Stosują one te przepisy od dnia 1 stycznia 1998 r. lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3, nie nastąpi przed dniem 1 lipca 1997 r., sześć miesięcy po ich rzeczywistej publikacji.
Kiedy Państwa Członkowskie przyjmują te przepisy, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dotycząca takiego odniesienia przyjmowana jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 97/31/WE
z dnia 11 czerwca 1997 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/760/EWG odnoszącą się do oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG dotyczącą homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 96/79/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/760/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 76/760/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji EWG, ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczącą układów, części i oddzielnych zespołów technicznych odnoszą się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy dołączony był dokument informacyjny, a także świadectwo homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do niniejszej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego; świadectwo(-a) homologacji przewidziane w dyrektywie 70/156/EWG musi zostać odpowiednio zmienione;
procedury te muszą zostać uproszczone w celu zachowania równoważności, powołanej art. 9 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, między niektórymi szczegółowymi dyrektywami a odpowiadającymi im rozporządzeniami Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, gdy dane rozporządzenia zostaną zmienione; w tym celu należy zastąpić wymagania techniczne dyrektywy 76/760/EWG wymaganiami rozporządzenia nr 4 na zasadzie odniesień;
dokonano odniesienia do dyrektywy Rady 76/756/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 97/28/WE [5] oraz dyrektywy 76/761/EWG [6], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/760/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji EWG części dla każdego typu oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej, które spełnia wymagania w zakresie konstrukcji i badań ustanowionych w odpowiednich załącznikach.";
2) Artykuł 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie dla każdego typu oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej, któremu udzielają homologacji zgodnie z art. 1, wydają producentowi znak homologacji EWG części, zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku I dodatek 3.";
3) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają się wzajemnie, z wykorzystaniem procedury określonej w art. 4 ust. 6 dyrektywy 70/156/EWG, o każdej homologacji, której udzieliły, odmówiły lub cofnęły na mocy niniejszej dyrektywy.";
4) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd"; oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach oraz ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych.";
5) Załączniki zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 stycznia 1998 r. lub, jeżeli publikacja tekstów określonych w art. 3 opóźni się po dniu 1 lipca 1997 r., sześć miesięcy po rzeczywistej dacie publikacji tych tekstów Państwa Członkowskie nie mogą z przyczyn odnoszących się do oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej:
- odmówić ze względu na typ pojazdu lub wymienionego wyżej oświetlenia udzielenia homologacji WE lub krajowej homologacji, lub
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdów albo sprzedaży lub używania oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej,
jeżeli oświetlenie to spełnia wymagania dyrektywy 76/760/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą oraz jeżeli w zakresie, w jakim dotyczy to pojazdów, są one zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
2.
Od dnia 1 października 1998 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji
dla każdego typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej oraz dla każdego typu oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej, jeżeli nie są spełnione wymagania dyrektywy 76/760/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 października 1999 r. wymagania dyrektywy 76/760/EWG odnoszące się do oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej jako części, zmienionej niniejszą dyrektywą, będą stosowane do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
Nie naruszając ust. 2 i 3, dla części zamiennych Państwa Członkowskie będą nadal udzielały homologacji WE oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej i zezwalały na ich sprzedaż i wprowadzenie do użytku, zgodnie z poprzednimi wersjami dyrektywy 76/760/EWG, pod warunkiem że to oświetlenie:
- przeznaczone jest do zamontowania w pojazdach będących już w użyciu, oraz
- spełnia wymagania tej dyrektywy, która miała do nich zastosowanie w momencie pierwszej rejestracji pojazdów.
Artykuł 3
Ustępy i załączniki rozporządzenia EKG/ONZ nr 4, określonego w załączniku II ppkt 2.1, zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed dniem 1 lipca 1997 r.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1998 r.; jednakże jeżeli publikacja tekstów określonych w art. 3 opóźni się po dniu 1 lipca 1997 r., Państwa Członkowskie dopełnią tego obowiązku sześć miesięcy po rzeczywistej dacie publikacji tych tekstów i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Stosują one te przepisy od dnia 1 stycznia 1998 r. lub, jeżeli publikacja tekstów określonych w art. 3 opóźni się po dniu 1 lipca 1997 r., sześć miesięcy po rzeczywistej dacie publikacji tych tekstów.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 97/32/WE
z dnia 11 czerwca 1997 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/539/EWG odnoszącą się do świateł cofania pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13. ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/539/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do świateł cofania pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 77/539/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw w procedurze homologacji typu EWG ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym, przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczącą układów, części i oddzielnych zespołów technicznych odnoszą się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy dołączony był dokument informacyjny, a także świadectwo homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do tej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego; należy odpowiednio zmienić świadectwo(a) homologacji typu przewidziane w dyrektywie 77/539/EWG;
procedury powinny zostać uproszczone w celu zachowania równoważności, przewidzianej w art. 9 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, między niektórymi szczegółowymi dyrektywami i odpowiadającymi im Regulaminami Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, gdy wspomniane Regulaminy zostaną zmienione; należy przede wszystkim w tym celu zmienić dyrektywę 77/539/EWG w odniesieniu do wymogów technicznych zastępując je wymogami Regulaminu nr 23 na zasadzie odniesień;
należy odnieść się do dyrektywy Rady 76/756/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 97/28/WE [5] oraz do dyrektywy Rady 76/761/EWG [6]; ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/539/EWG wprowadza się następujęce zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji EWG części dla każdego typu świateł cofania, które spełniają wymogi w zakresie konstrukcji i badań ustanowione we właściwych załącznikach.";
2) W art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie, dla każdego typu kierunkowskazów, którym udzielają homologacji na mocy art. 1, wydają producentowi znak homologacji EWG części, zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku I, dodatek 3.";
3) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają się wzajemnie, z wykorzystaniem procedury określonej w art. 4 ust. 6 dyrektywy 70/156/EWG, o każdej homologacji, której udzieliły, którą wycofały lub której udzielenia odmówiły na mocy niniejszej dyrektywy.";
4) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd"; oznacza każdy pojazd silnikowy, przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych.";
5) Załączniki zastępuje się załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 stycznia 1998 r. lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 opóźni się poza dzień 1 lipca 1997 r., sześć miesięcy po rzeczywistej dacie publikacji tych tekstów, Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do świateł cofania:
- odmówić, ze względu na typ pojazdu lub typ wyżej wspomnianego światła, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczania do ruchu pojazdów, lub sprzedaży, lub dopuszczenia do eksploatacji świateł cofania,
pod warunkiem że światła są zgodne z wymogami dyrektywy 77/539/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą oraz że, w zakresie, w jakim dotyczy to pojazdów, są zainstalowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
2.
Od dnia 1 października 1998 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla każdego typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do świateł cofania, oraz dla każdego typu światła cofania, jeśli nie są spełnione wymogi dyrektywy 77/539/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 października 1999 r. wymogi dyrektywy 77/539/EWG odnoszące się do świateł cofania jako części składowych, zmienione niniejszą dyrektywą, stosuje się do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
Bez względu na powyższe ust. 2 i 3, dla części zamiennych, Państwa Członkowskie nadal udzielają homologacji WE dla świateł cofania oraz zezwalają na ich sprzedaż i eksploatację zgodnie z poprzednimi wersjami dyrektywy 77/539/EWG, pod warunkiem że takie światła
- są przeznaczone do zamontowania w pojazdach już użytkowanych, oraz
- są zgodne z wymogami tej dyrektywy, obowiązującymi w czasie, gdy pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane.
Artykuł 3
Punkty oraz załączniki do Regulaminu nr 23 EKG-ONZ określone w ppkt 2.1 załącznika II zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed dniem 1 lipca 1997 r.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1998 r.; jednakże jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3, nie nastąpi przed dniem 1 lipca 1997 r., Państwa Członkowskie zastosują się do tego obowiązku sześć miesięcy po rzeczywistej publikacji tych tekstów i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stosują one te przepisy od dnia 1 stycznia 1998 r. lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3, nie nastąpi przed dniem 1 lipca 1997 r., sześć miesięcy po ich rzeczywistej publikacji.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa 97/36/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 30 czerwca 1997 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG, w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2 i art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 16 kwietnia 1997 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 89/552/EWG [4] ustanawia ramy prawne telewizyjnej działalności transmisyjnej na rynku wewnętrznym.
(2) Artykuł 26 dyrektywy 89/522/EWG przewiduje, że Komisja, nie później niż do końca piątego roku od dnia przyjęcia dyrektywy, przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy i w razie potrzeby przygotuje dalsze wnioski, mające na celu jej przystosowanie do rozwoju w dziedzinie telewizyjnej działalności transmisyjnej.
(3) Stosowanie dyrektywy 89/552/EWG oraz sprawozdanie w sprawie jej stosowania, ukazały konieczność wyjaśnienia niektórych definicji lub obowiązków Państw Członkowskich na mocy niniejszej dyrektywy.
(4) Komisja w swoim Komunikacie z dnia 19 lipca 1994 r. zatytułowanym "Droga Europy do społeczeństwa informacyjnego: plan działań", podkreśliła znaczenie ram regulacyjnych stosowanych do treści usług audiowizualnych, które przyczyniają się do zapewnienia swobodnego przepływu tych usług we Wspólnocie i odpowiadają możliwościom wzrostu w tym sektorze, oferowanym przez nowe technologie, z równoczesnym uwzględnieniem szczególnego charakteru, w szczególności kulturalnego i socjologicznego wpływu, programów audiowizualnych, bez względu na sposób ich emisji.
(5) Rada na posiedzeniu dnia 28 września 1994 r. przyjęła przychylnie ten plan działań i podkreśliła konieczność poprawy konkurencyjności europejskiego przemysłu audiowizualnego.
(6) Komisja przedstawiła Zieloną Księgę w sprawie ochrony małoletnich i godności ludzkiej w usługach audiowizualnych i informacyjnych, a także zobowiązała się do przedstawienia Zielonej Księgi skupiającej się na rozwoju aspektów kulturalnych tych nowych usług.
(7) Wszelkie ramy legislacyjne dotyczące nowych usług audiowizualnych muszą być zgodne z zasadniczym celem niniejszej dyrektywy, którym jest stworzenie prawnych ram dla swobodnego przepływu usług.
(8) Istotne jest, aby Państwa Członkowskie podjęły działania w odniesieniu do usług porównywalnych z telewizyjną działalnością transmisyjną, w celu zapobiegania wszelkim naruszeniom podstawowych zasad, które muszą obejmować informacje, a także powstawaniu znacznych dysproporcji w odniesieniu do swobodnego przepływu i konkurencji.
(9) Szefowie państw i rządów, zebrani w Radzie Europejskiej w Essen 9 i 10 grudnia 1994 r. wezwali Komisję do przedstawienia wniosków o zmianę dyrektywy 89/552/EWG przed ich następnym posiedzeniem.
(10) Stosowanie dyrektywy 89/552/EWG ukazało konieczność wyjaśnienia pojęcia jurysdykcji stosowanej szczególnie do sektora audiowizualnego; mając na uwadze orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich głównym kryterium określającym kompetencję konkretnego Państwa Członkowskiego należy uczynić kryterium miejsca prowadzenia działalności.
(11) Pojęcie miejsca prowadzenia działalności, zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie "Factortame" [5], obejmuje rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej przez stałe przedsiębiorstwo przez czas nieokreślony.
(12) Miejsce prowadzenia działalności organizacji zajmującej się telewizyjną działalnością transmisyjną może być określona przez szereg kryteriów praktycznych, takich jak miejsce faktycznej siedziby podmiotu świadczącego usługi, miejsce, w którym podejmowane są zwykle decyzje w sprawie polityki programowej, miejsce, w którym transmitowany do widzów program jest ostatecznie układany i przetwarzany oraz miejsce, w którym znajduje się znaczna część siły roboczej potrzebnej do prowadzenia telewizyjnej działalności transmisyjnej.
(13) Ustalenie zbioru kryteriów praktycznych jest przeznaczone do określania przez wyczerpującą procedurę, że Państwo Członkowskie, i tylko ono, jest kompetentne w odniesieniu do nadawcy w związku ze świadczeniem usług, których dotyczy niniejsza dyrektywa; niemniej jednak, biorąc pod uwagę orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości i w celu uniknięcia przypadków, w których występuje brak jurysdykcji, stosowne jest odwołanie się do kryterium miejsca prowadzenia działalności, w rozumieniu art. 52 i następnych Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jako kryterium ostatecznego, określającego kompetencję Państwa Członkowskiego.
(14) Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości [6] Państwo Członkowskie zachowuje prawo do podjęcia środków przeciwko organizacji zajmującej się telewizyjną działalnością transmisyjną, która prowadzi działalność w innym Państwie Członkowskim i która to działalność jest całkowicie lub w większości skierowana na terytorium pierwszego Państwa Członkowskiego, jeżeli wybór miejsca prowadzenia działalności miał na celu uchylenie się od podlegania ustawodawstwu, które byłoby stosowane do organizacji, jeśli prowadziłaby ona działalność na terytorium pierwszego Państwa Członkowskiego.
(15) Artykuł F ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej przewiduje, że Unia szanuje prawa podstawowe, zagwarantowane w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jako zasady ogólne prawa wspólnotowego; każdy środek mający na celu ograniczenie odbioru i/lub zawieszenie retransmisji telewizyjnych, podjęty na mocy art. 2a dyrektywy 89/552/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, musi być zgodny z takimi zasadami.
(16) Niezbędne jest zapewnienie efektywnego stosowania przepisów dyrektywy 89/552/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, w całej Wspólnocie w celu zachowania wolnej i uczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami tej samej branży.
(17) Osoby trzecie bezpośrednio zainteresowane, włącznie z obywatelami innych Państw Członkowskich, muszą mieć możliwość dochodzenia swoich praw, zgodnie z prawem krajowym, przed właściwymi organami sądowymi lub innymi organami, Państwa Członkowskiego któremu podlegają organizacje zajmujące się telewizyjną działalnością transmisyjną, które mogą nie przestrzegać przepisów krajowych przyjętych w wyniku stosowania dyrektywy 89/552/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
(18) Istotne jest, aby Państwa Członkowskie miały możliwość podjęcia środków mających na celu ochronę prawa do informacji i zapewnienie szerokiego dostępu widowni do telewizyjnej relacji wydarzeń krajowych lub zagranicznych, o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, takich jak igrzyska olimpijskie, puchar świata i mistrzostwa Europy w piłce nożnej; w tym celu Państwa Członkowskie zachowują prawo do podejmowania środków zgodnych z prawem wspólnotowym, mających na celu regulację wykonywania wyłącznych praw do transmisji takich wydarzeń przez znajdujących się w ich kompetencjach nadawców telewizyjnych.
(19) Niezbędne jest dokonanie uzgodnień we wspólnotowych ramach, w celu uniknięcia potencjalnej niepewności prawnej i zakłóceniom rynkowym oraz pogodzenia swobodnego obrotu usługami telewizyjnymi z koniecznością uniemożliwienia obchodzenia krajowych przepisów chroniących uzasadniony interes ogólny.
(20) Właściwe jest w szczególności ustanowienie w niniejszej dyrektywie przepisów dotyczących wykonywania przez nadawców telewizyjnych wyłącznych praw, które mogą nabyć, do transmisji wydarzeń uznanych za mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa w Państwie Członkowskim innym niż to, które posiada kompetencje w odniesieniu do nadawców telewizyjnych; w celu uniknięcia spekulacyjnego nabywania praw, zmierzającego do obejścia środków krajowych, niezbędne jest stosowanie tych przepisów do umów zawartych po opublikowaniu niniejszej dyrektywy i w odniesieniu do wydarzeń, które odbywają się po dacie jej wykonania; w przypadku odnawiania po opublikowaniu mniejszej dyrektywy umów wcześniejszych, umowy te są uważane za umowy nowe.
(21) Wydarzenia o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa powinny, do celów niniejszej dyrektywy, spełniać określone kryteria, to znaczy, że powinny to być nadzwyczajne wydarzenia budzące zainteresowanie ogółu widowni w Unii Europejskiej lub w danym Państwie Członkowskim, czy też w znacznej części danego Państwa Członkowskiego, i zorganizowane z wyprzedzeniem przez organizatora, który jest zgodnie z prawem upoważniony do sprzedaży praw dotyczących tego wydarzenia.
(22) Do celów niniejszej dyrektywy "telewizja ogólnie dostępna" oznacza transmisję na każdym kanale, publicznym lub komercyjnym, programów dostępnych dla widowni bez opłat, innych niż wynikające ze sposobów finansowania transmitowania, które są szeroko rozpowszechnione w każdym Państwie Członkowskim (jak opłata licencyjna i/lub abonament podstawowy w sieci kablowej).
(23) Państwa Członkowskie mają możliwość podejmowania środków, które uznają za stosowne, w odniesieniu do transmisji pochodzących z państw trzecich i niespełniających warunków ustanowionych w art. 2 dyrektywy 89/552/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, pod warunkiem, że są zgodne z prawem wspólnotowym i międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.
(24) W celu usunięcia przeszkód wynikających z różnic między ustawodawstwami krajowymi dotyczącymi wspierania utworów europejskich, dyrektywa 89/552/EWG, zmieniona niniejszą dyrektywą, zawiera przepisy mające na celu harmonizację tych ustawodawstw; przepisy te, mające na celu liberalizację handlu, muszą zawierać klauzule harmonizujące warunki konkurencji.
(25) Ponadto art. 128 ust. 4 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską zobowiązuje Wspólnotę do uwzględniania aspektów kulturalnych w swoich działaniach na podstawie innych postanowień Traktatu.
(26) Zielona Księga w sprawie "Opcji strategicznych na rzecz wzmocnienia branży programów europejskich w kontekście polityki audiowizualnej Unii Europejskiej", przyjęta przez Komisję dnia 7 kwietnia 1994 r. przedstawiła między innymi środki do wspierania utworów europejskich w celu dalszego rozwoju sektora; program Media II, który zmierza do wspierania szkolenia, rozwoju i dystrybucji w sektorze audiowizualnym został również stworzony, aby umożliwić rozwój produkcji utworów europejskich; Komisja zaproponowała, aby produkcja utworów europejskich była także wspierana przez mechanizm wspólnotowy, taki jak fundusz gwarancyjny.
(27) Organizacje zajmujące się transmisją, twórcy programów, producenci, autorzy i inni eksperci powinni być zachęcani do rozwijania bardziej szczegółowych pomysłów i strategii, mających na celu wyświetlanie audiowizualnych europejskich filmów fabularnych, skierowanych do publiczności międzynarodowej.
(28) W uzupełnieniu powyższych rozważań niezbędne jest stworzenie warunków do poprawy konkurencyjności branży programów; Komunikaty w sprawie stosowania art. 4 i 5 dyrektywy 89/552/EWG, przyjęte przez Komisję dnia 3 marca 1994 r. i dnia 15 lipca 1996 r., na podstawie art. 4 ust. 3 tej dyrektywy, zawierają wniosek, że środki do wspierania utworów europejskich mogą przyczynić się do tej poprawy, ale powinny one uwzględniać rozwój w dziedzinie telewizyjnej działalności transmisyjnej.
(29) Kanały transmitujące wyłącznie w języku innym niż języki Państw Członkowskich nie powinny być objęte przepisami art. 4 i 5; jednakże w przypadku, gdy ten język lub języki stanowią część istotną, ale nie wyłączną czasu transmisyjnego tego kanału, przepisy art. 4 i 5 nie powinny mieć zastosowania do tej części czasu transmisji.
(30) Udziały utworów europejskich muszą być osiągnięte z uwzględnieniem rzeczywistości gospodarczej; zatem niezbędny jest progresywny system do osiągnięcia tego celu.
(31) W celu wspierania produkcji utworów europejskich istotne jest, aby Wspólnota, biorąc pod uwagę zdolność audiowizualną każdego Państwa Członkowskiego i konieczność ochrony mniej używanych języków Unii Europejskiej, wspierała niezależnych producentów; Państwa Członkowskie, definiując pojęcie "niezależny producent", powinny należycie uwzględnić kryteria takie jak własność spółki producenckiej, liczbę programów dostarczonych temu samemu nadawcy telewizyjnemu i własności praw pochodnych.
(32) Zagadnienie szczególnych skal czasowych dla każdego typu telewizji pokazującej dzieła kinematograficzne jest przede wszystkim kwestią do ustalenia w ramach porozumień między zainteresowanymi stronami lub specjalistami, których to dotyczy.
(33) Reklama produktów leczniczych stosowanych u ludzi jest objęta przepisami dyrektywy 92/28/EWG [7].
(34) Dzienny czas emisji, przydzielony dla obwieszczeń zamieszczanych przez nadawcę telewizyjnego w związku z własnymi programami i dodatkowymi produktami bezpośrednio z nich uzyskiwanymi lub obwieszczeń służby publicznej czy też apeli charytatywnych nadawanych nieodpłatnie, nie powinien być wliczany do maksymalnej długości dziennego lub godzinowego czasu emisji, który może być przydzielony na reklamę i telezakupy.
(35) W celu uniknięcia zakłóceń konkurencji niniejsze odstępstwo jest ograniczone do obwieszczeń dotyczących produktów spełniających podwójny warunek, czyli produktów dodatkowych i jednocześnie bezpośrednio uzyskiwanych z programów, których to dotyczy; pojęcie "dodatkowy" odnosi się do produktów przeznaczonych szczególnie do umożliwienia oglądającym widzom korzystanie w pełni z tych programów lub brania w nich udziału.
(36) W następstwie rozwoju telezakupów, gospodarczo istotnej działalności dla podmiotów gospodarczych jako całość i rzeczywisty rynek zbytu towarów i usług we Wspólnocie, istotna jest zmiana zasad dotyczących czasu transmisyjnego i zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów poprzez wprowadzenie odpowiednich norm regulujących formę i treści tych transmisji.
(37) Istotne jest, aby właściwe organy krajowe w monitorowaniu wykonywania odpowiednich przepisów potrafiły odróżnić, w odniesieniu do kanałów, które nie są przeznaczone wyłącznie na telezakupy, z jednej strony czas transmisji przeznaczony na telezakupy, reklamy i inne formy reklamowania, od czasu transmisyjnego przeznaczonego na okna eksploatacyjne dla telezakupów z drugiej strony; jest zatem konieczne i wystarczające, aby każde okno eksploatacyjne było wyraźnie oddzielone, co najmniej na początku i na końcu, środkami optycznymi i akustycznymi.
(38) Dyrektywę 89/552/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą, stosuje się do kanałów przeznaczonych wyłącznie na telezakupy lub na autopromocję, bez elementów zwykłych programów, takich jak informacje, transmisje sportowe, filmy, programy dokumentalne i teatralne, jedynie do celów tych dyrektyw i bez uszczerbku dla włączenia tych kanałów w zakres innych instrumentów Wspólnoty.
(39) Niezbędne jest wyjaśnienie, że działania autopromocyjne stanowią szczególną formę reklamy, w których nadawca telewizyjny promuje własne produkty, usługi, programy lub kanały; w szczególności zwiastuny zawierające urywki programów powinny być traktowane jak programy; autopromocja jest zjawiskiem nowym i dość mało znanym oraz przepisy jej dotyczące mogą w szczególności podlegać przeglądowi w przyszłych ocenach niniejszej dyrektywy.
(40) Niezbędne jest wyjaśnienie zasad ochrony rozwoju fizycznego, umysłowego i moralnego małoletnich; ustanowienie jasnego rozróżnienia między programami, które podlegają całkowitemu zakazowi i tymi, które mogą być dopuszczone z zastrzeżeniem zastosowania odpowiednich środków technicznych, powinno odpowiedzieć na obawy dotyczące interesu publicznego wyrażane przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę.
(41) Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących ochrony małoletnich i porządku publicznego nie wymaga, aby dane środki musiały być koniecznie wykonywane poprzez uprzednią kontrolę transmisji telewizyjnych.
(42) Wyjaśnienia prowadzone przez Komisję, w porozumieniu z właściwymi organami Państw Członkowskich w odniesieniu do możliwych korzyści i niedogodności wynikających z dalszych środków mających na celu ułatwienie sprawowanej przez rodziców lub opiekunów kontroli nad programami, które mogą oglądać małoletni, dotyczą między innymi celowości:
- zobowiązania do wyposażenia nowych odbiorników telewizyjnych w urządzenie techniczne pozwalające rodzicom i opiekunom na niedopuszczanie niektórych programów,
- ustalenia odpowiednich systemów klasyfikacji,
- zachęcania do prowadzenia polityki telewizji rodzinnej i innych środków edukacyjnych i uświadamiających,
- uwzględniania doświadczenia zdobytego w tej dziedzinie w Europie i w innych miejscach, jak również poglądów zainteresowanych stron, takich jak nadawcy telewizyjni, producenci, pedagodzy, specjaliści do spraw mediów i odpowiednie stowarzyszenia,
w celu przedstawienia, jeśli to konieczne, przed terminem ustanowionym w art. 26, odpowiednich wniosków dotyczących środków legislacyjnych lub innych.
(43) Właściwa jest zmiana dyrektywy 89/552/EWG w celu umożliwienia osobom fizycznym lub prawnym, których działalność obejmuje wytwarzanie lub sprzedaż produktów leczniczych i metod leczenia dostępnych wyłącznie na podstawie recepty, sponsorowania programów telewizyjnych, pod warunkiem, że sponsorowanie takie nie obchodzi zakazu telewizyjnej reklamy produktów leczniczych i metod leczenia dostępnych wyłącznie na podstawie recepty.
(44) Podejście w dyrektywie 89/552/EWG i w niniejszej dyrektywie zostało przyjęte w celu osiągnięcia istotnej harmonizacji, koniecznej i wystarczającej dla zapewnienia swobodnego przepływu transmisji telewizyjnych we Wspólnocie; uznaniu Państw Członkowskich pozostawia się stosowanie do nadawców telewizyjnych podlegających ich kompetencji bardziej szczegółowych lub surowszych reguł w dziedzinach koordynowanych przez niniejszą dyrektywę, włącznie z, między innymi, regułami dotyczącymi osiągnięcia celów polityki językowej i ochrony interesu publicznego w zakresie roli telewizji jako nośnika informacji, edukacji, kultury i rozrywki, konieczności zapewnienia pluralizmu w branży informacyjnej i mediach oraz ochrony konkurencji w celu zapobieżenia nadużywaniu pozycji dominującej i/lub tworzenia lub wzmacniania pozycji dominujących na skutek łączenia się, porozumień, nabywania lub podobnych inicjatyw; takie reguły muszą być zgodne z prawem wspólnotowym.
(45) Cel, jakim jest wspieranie produkcji audiowizualnej w Europie może być osiągnięty w Państwach Członkowskich w ramach organizacji zajmującej się telewizyjną działalnością transmisyjną ich usług transmisyjnych, między innymi poprzez określenie misji interesu publicznego niektórych organizacji zajmujących się telewizyjną działalnością transmisyjną, w tym obowiązku do znacznego pokrywania inwestycji w produkcję europejską.
(46) Artykuł B Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że Unia stawia sobie cel, między innymi, pełne zachowanie dorobku wspólnotowego
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 89/552/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1:
a) dodaje się nową lit. b) w brzmieniu:
"b) "nadawca telewizyjny" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która ponosi odpowiedzialność redakcyjną za układ telewizyjnych programów w rozumieniu lit. a) i która transmituje je lub uzyskuje je transmitowane przez strony trzecie;"
b) dawna lit. b) otrzymuje oznaczenie lit. c) i otrzymuje brzmienie:
"c) "reklama telewizyjna": każda forma obwieszczenia transmitowanego, odpłatnie lub za inne podobne świadczenie, lub transmisja do celów autopromocyjnych, przez przedsiębiorstwo prywatne lub publiczne, w powiązaniu z działalnością handlową, produkcyjną, rzemieślniczą lub zawodową w celu zwiększenia sprzedaży towarów lub świadczonych usług, włączając nieruchomości, prawa i zobowiązania."
c) dawne lit. c) i d) otrzymują oznaczenia lit. d) i e);
d) dodaje się lit. f) w brzmieniu:
"f) "telezakupy"; oznaczają transmisję do odbioru publicznego bezpośrednich ofert w celu odpłatnego dostarczania towarów lub świadczenia usług, włącznie z nieruchomościami, prawami i zobowiązaniami.";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby wszystkie transmisje telewizyjne nadawane przez nadawców telewizyjnych podlegających jego kompetencji, były zgodne z regułami systemu prawnego stosowanego do transmisji przeznaczonych dla widowni w tym Państwie Członkowskim.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy nadawcami telewizyjnymi podlegającymi kompetencji Państwa Członkowskiego są:
- nadawcy prowadzący działalność w tym Państwie Członkowskim zgodnie z ust. 3,
- nadawcy do których stosuje się ust. 4.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy nadawca telewizyjny jest uznany za prowadzącego działalność w Państwie Członkowskim w następujących przypadkach:
a) nadawca telewizyjny ma faktyczną siedzibę w Państwie Członkowskim i decyzje redakcyjne dotyczące układu programowego są podejmowane w tym Państwie Członkowskim;
b) jeżeli nadawca telewizyjny ma faktyczną siedzibę w jednym Państwie Członkowskim, ale decyzje redakcyjne dotyczące układu programów podejmowane są w innym Państwie Członkowskim, nadawcę uważa się za prowadzącego działalność w Państwie Członkowskim, w którym działa znaczna część siły roboczej zaangażowanej w prowadzenie telewizyjnej działalności transmisyjnej; jeżeli znaczna część siły roboczej zaangażowanej w prowadzenie telewizyjnej działalności transmisyjnej działa w każdym z tych Państw Członkowskich, nadawcę telewizyjnego uważa się za prowadzącego działalność w tym Państwie Członkowskim, w którym znajduje się jego faktyczna siedziba; jeżeli w żadnym z tych Państw Członkowskich nie działa znaczna część siły roboczej zaangażowanej w prowadzenie telewizyjnej działalności transmisyjnej, nadawcę telewizyjnego uważa się za prowadzącego działalność w tym Państwie Członkowskim, w którym jako pierwszym rozpoczął transmitowanie zgodnie systemem prawa tego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem, że utrzymuje on stałą i faktyczną więź z gospodarką tego Państwa Członkowskiego;
c) jeżeli nadawca telewizyjny ma faktyczną siedzibę w Państwie Członkowskim, ale decyzje dotyczące układu programów są podejmowane w państwie trzecim lub na odwrót, uważa się, że prowadzi on działalność w danym Państwie Członkowskim, pod warunkiem, że znaczna część siły roboczej zaangażowanej w prowadzenie telewizyjnej działalności transmisyjnej działa w tym Państwie Członkowskim;
4.
Nadawcy telewizyjni, do których nie stosuje się przepisów ust. 3 uważa się za podlegających kompetencji Państwa Członkowskiego w następujących przypadkach:
a) jeśli korzystają z pasma częstotliwości przyznanego przez to Państwo Członkowskie;
b) jeśli, nie korzystając z pasma częstotliwości przyznanego przez Państwo Członkowskie, korzystają z łącza satelitarnego należącego do tego Państwa Członkowskiego;
c) jeśli, nie korzystając z pasma częstotliwości przyznanego przez Państwo Członkowskie ani z łącza satelitarnego należącego do Państwa Członkowskiego, korzystają z naziemno-satelitarnej stacji nadawczej znajdującej się w tym Państwie Członkowskim;
5.
Jeżeli nie można określić, które Państwo Członkowskie jest kompetentne zgodnie z ust. 3 i 4, kompetentnym Państwem Członkowskim jest to, w którym nadawca telewizyjny prowadzi działalność w rozumieniu art. 52 i następnych Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
6.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do transmisji przeznaczonych wyłącznie do odbioru w państwach trzecich i nie odbieranych bezpośrednio lub pośrednio przez widownię w jednym lub więcej Państwach Członkowskich.";
3) dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1.
Państwa Członkowskie zapewniają swobodę odbioru i nie stwarzają przeszkód dla rozpowszechniania na ich terytorium retransmisji z innych Państw Członkowskich z powodów należących do dziedzin z zakresu koordynacji niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie mogą czasowo odstąpić od ust. 1 przy spełnieniu następujących warunków:
a) transmisja telewizyjna z innego Państwa Członkowskiego stanowi jawne, poważne i groźne naruszenie art. 22 ust. 1 lub ust. 2 i/lub art. 22a;
b) nadawca telewizyjny w okresie poprzednich dwunastu miesięcy przynajmniej dwukrotnie naruszył przepis lub przepisy określone w lit. a);
c) dane Państwo Członkowskie na piśmie zawiadomiło nadawcę i Komisję o domniemanych naruszeniach oraz o środkach zamierzonych w przypadku ponownego zaistnienia takich naruszeń;
d) konsultacje między Państwem emitującym a Komisją nie doprowadziły w terminie 15 dni od określonego w lit. c) zawiadomienia do polubownego rozwiązania sporu i ponownie miało miejsce domniemane wykroczenie.
Komisja postanawia, w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o środkach podjętych przez Państwo Członkowskie, o zgodności tych środków z prawem wspólnotowym.
W przypadku decyzji negatywnej Państwo Członkowskie zostaje zobowiązane do pilnego odstąpienia od środków, których to dotyczy.
3.
Ustęp 2 pozostaje bez uszczerbku dla stosowania jakiejkolwiek procedury, środków prawnych lub sankcji, względem danych naruszeń w Państwie Członkowskim, w którego kompetencji znajduje się dany nadawca telewizyjny."
4) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić względem nadawców telewizyjnych podlegających ich kompetencji surowsze lub bardziej szczegółowe uregulowania w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą
2.
Państwa Członkowskie przy użyciu odpowiednich środków w ramach swoich ustawodawstw zapewniają przestrzeganie przepisów niniejszej dyrektywy przez nadawców telewizyjnych podlegających ich kompetencji.
3.
Środki zawierają odpowiednie procedury pozwalające bezpośrednio zainteresowanym osobom trzecim, włącznie z obywatelami innych Państw Członkowskich, na występowanie do właściwych organów sądowych i innych w celu dochodzenia efektywnego ich wykonywania zgodnie z przepisami krajowymi.
Artykuł 3a
1.
Każde Państwo Członkowskie może, zgodnie z prawem wspólnotowym, podjąć środki zapewniające, aby nadawcy telewizyjni podlegający jego kompetencji nie transmitowali na prawach wyłączności wydarzeń, uznawanych przez te Państwa Członkowskie za mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa, w sposób pozbawiający poważną część widowni w tym Państwie Członkowskim możliwości oglądania tych wydarzeń w bezpośrednim przekazie lub w retransmisji w ogólnie dostępnej telewizji.
Z tego względu zainteresowane Państwo Członkowskie sporządza wykaz określonych wydarzeń, krajowych lub nie, które uznaje za mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa.
Sporządza ten wykaz w jawny i przejrzysty sposób, w stosownym i właściwym czasie.
Równocześnie zainteresowane Państwo Członkowskie określa również, czy wydarzenia te powinny być dostępne w całości czy częściowo, w bezpośrednim przekazie lub, tam gdzie to konieczne lub stosowne z obiektywnych względów interesu publicznego, w całości lub częściowo retransmitowane.
2.
Państwa Członkowskie zawiadamiają bezzwłocznie Komisję o każdym środku podjętym, lub który ma być podjęty na mocy ust. 1.
W terminie trzech miesięcy od zawiadomienia Komisja sprawdza, czy środki te są zgodne z prawem wspólnotowym i powiadamia inne Państwa Członkowskie.
Komisja zasięga opinii komitetu ustanowionego na mocy art. 23a i niezwłocznie publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich podjęte środki oraz, co najmniej raz w roku, skonsolidowany wykaz środków podjętych przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, poprzez odpowiednie środki w ramach swoich ustawodawstw, aby nadawcy telewizyjni podlegający ich jurysdykcji nie wykorzystywali praw wyłączności, nabytych przez nich po dacie opublikowania niniejszej dyrektywy, w sposób pozbawiający znaczną część widowni innego Państwa Członkowskiego możliwości oglądania wydarzeń, które to inne Państwo Członkowskie uznało zgodnie z poprzednimi ustępami, w całości lub częściowo w bezpośrednim przekazie lub, tam gdzie to konieczne lub stosowne z obiektywnych względów interesu publicznego, całościowej lub częściowej retransmisji, w telewizji ogólnie dostępnej, jak określiło to inne Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 1.";
5) w art. 4 ust. 1 wyrazy "i teletekst" zastępuje się wyrazami: "teletekst i telezakupy";
6) w art. 5 wyrazy "i teletekstu" zastępuje się wyrazami: "teletekstu i telezakupów";
7) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) utwory pochodzące z Państw Członkowskich:";
b) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Stosowanie przepisów lit. b) i c) jest uzależnione od warunku, że utwory pochodzące z Państw Członkowskich nie objęte środkami dyskryminacyjnymi w zainteresowanych państwach trzecich.";
c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
"Utworami w znaczeniu ust. 1 lit. c) są utwory stworzone wyłącznie przez producentów utworzonych w jednym lub kilku Państwach Członkowskich lub w koprodukcji z producentami prowadzącymi działalność w jednym lub kilku państwach trzecich, z którymi Wspólnota zawarła porozumienia odnoszące się do sektora audiowizualnego, jeśli te utwory te zostały w głównej mierze stworzone przy współdziałaniu autorów i pracowników zamieszkałych w jednym lub kilku Państwach Członkowskich.";"
d) ustęp 4 otrzymuje oznaczenie ust. 5 oraz dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
"Utwory nie będące utworami europejskimi w rozumieniu ust. 1, wyprodukowane jednak w ramach dwustronnych umów o koprodukcji zawartych między Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi, uważane są za utwory europejskie pod warunkiem, że koproducenci wspólnotowi uczestniczą większościowo w całkowitym koszcie produkcji i produkcja ta nie jest kontrolowana przez jednego lub kilku producentów mających prowadzących działalność poza terytorium Państw Członkowskich.";"
e) w nowym ust. 5, wyrazy "ust. 1" zastępuje się wyrazami "ust. 1 i 4";
8) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewnią, aby podlegające ich kompetencji nadawcy telewizyjni nie wyświetlali dzieł kinematograficznych poza terminami uzgodnionymi z posiadaczami praw.";
9) skreśla się art. 8;
10) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do transmisji telewizyjnych przeznaczonych dla odbiorców lokalnych i nie należących do sieci krajowej.";
11) tytuł rozdziału IV otrzymuje brzmienie:
"Reklama telewizyjna, sponsorowanie i telezakupy";
12) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Reklama telewizyjna i telezakupy muszą być łatwo rozpoznawalne i jednoznacznie oddzielone od innych części programu środkami optycznymi i/lub akustycznymi.
2.
Reklamy i telezakupy nadawane osobno muszą stanowić wyjątek.
3.
W reklamach i telezakupach nie mogą być stosowne żadne techniki odwołujące się do podświadomości.
4.
Zakazana jest kryptoreklama ukryte telezakupy.";
13) artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Reklamy i telezakupy należy emitować między programami.
Pod warunkiem spełnienia wymogów wymienionych w ust. 2-5, reklama i telezakupy mogą być nadawane także w trakcie programów, tak by przy uwzględnieniu naturalnych przerw w programie oraz rodzaju i czasu emisji programu, nie ucierpiała na tym ciągłość i wartość programu oraz dobro posiadacza praw do tego programu.
2.
W programach złożonych z niezależnych pozycji, programów sportowych lub innych programów o podobnej strukturze, zawierających przerwy, reklamy i telezakupy mogą być nadawane wyłącznie między poszczególnymi pozycjami lub w przerwach.
3.
Emisja dzieł audiowizualnych, takich jak filmy fabularne i filmy wyprodukowane dla telewizji (z wyjątkiem serii, seriali, lekkich programów rozrywkowych i programów dokumentalnych), których czas emisji wynosi ponad 45 minut, przerwana być może tylko jeden raz podczas każdego pełnego okresu 45 minut.
Następne przerwy dopuszcza się, jeśli czas emisji takich dzieł wynosi co najmniej 20 minut więcej niż dwa lub więcej okresy pełnych 45 minut.
4.
Gdy reklamy i telezakupy emitowane są w trakcie nadawania programów innych niż wymienione w ust. 2, czas między kolejnymi przerwami na reklamy nie może być krótszy niż 20 minut.
5.
Reklam i telezakupów nie umieszcza się w żadnych transmisjach z uroczystości religijnych.
Wiadomości, magazyny aktualności, programy dokumentalne i religijne oraz programy dla dzieci nie powinny być przerywane reklamami, jeżeli ich czas emisji jest krótszy niż 30 minut.
Jeżeli czas emisji programu wynosi co najmniej 30 minut stosuje się przepisy poprzednich ustępów.";
14) w art. 12 wprowadzające wyrazy otrzymują brzmienie:
"Reklama telewizyjna i telezakupy nie mogą:";
15) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
Zabroniona jest każda forma telewizyjnej reklamy i telezakupów papierosów i innych wyrobów tytoniowych.";
16) w art. 14 obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1 oraz dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Zabronione są telezakupy dotyczące produktów leczniczych, stanowiących przedmiot pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w rozumieniu dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do produktów leczniczych chronionych patentem [8]
17) w art. 15 wyrazy wprowadzające otrzymują brzmienie:
"Telewizyjna reklama i telezakupy napojów alkoholowych muszą odpowiadać następującym kryteriom:";
18) w art. 16 obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1 oraz dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
"Telezakupy spełniają wymagania określone w ust. 1 i, ponadto, nie zachęcają małoletnich do zawierania umów sprzedaży lub najmu towarów i usług.";"
19) w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
"Programy telewizyjne nie mogą być sponsorowane przez przedsiębiorstwa, których główna działalność polega na wyrobie lub sprzedaży papierosów i innych wyrobów tytoniowych.";"
b) ustęp 3 otrzymuje oznaczenie ust. 4 oraz dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Sponsorowanie programów telewizyjnych przez przedsiębiorstwa, których działalność między innymi polega na wytwarzaniu lub sprzedaży produktów leczniczych i metod leczenia, może promować nazwę i wizerunek przedsiębiorstwa, ale nie może promować szczególnych produktów leczniczych i metod leczenia, dostępnych jedynie na podstawie recepty w Państwie Członkowskim, którego kompetencji podlega nadawca telewizyjny.;"
20) artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
1.
Procentowy udział w czasu transmisyjnego przeznaczonego na telezakupy, reklamy i inne formy reklamowania, z wyłączeniem okien eksploatacyjnych, przeznaczonych dla telezakupy w rozumieniu art. 18a nie przekracza 20 % dziennego czasu emisji.
Czas transmisyjny reklam nie przekracza 15 % dziennego czasu emisji.
2.
Procentowy udział czasu transmisji przeznaczonego na reklamy i telezakupy w czasie jednej godziny zegarowej nie przekracza 20 %.
3.
Do celów niniejszego artykułu reklam nie stanowią:
- obwieszczenia rozpowszechniane przez nadawcę telewizyjnego, dotyczące własnych programów i produktów dodatkowych, pochodzących bezpośrednio z tych programów;
- obwieszczenia służb publicznych i apeli charytatywnych rozpowszechnianych nieodpłatnie.";
21) dodaje się art. 18a w brzmieniu:
"Artykuł 18a
1.
Okna eksploatacyjne przeznaczone na telezakupy transmitowane przez kanał nieprzeznaczony wyłącznie na telezakupy mają minimalną nieprzerwaną długość 15 minut.
2.
Maksymalna dzienna liczbą okien eksploatacyjnych wynosi osiem.
Ich całkowity czas trwania nie powinien przekraczać trzech godzin dziennie.
Dzięki środkom optycznym i akustycznym powinny one być łatwo rozpoznawalne jako okna eksploatacyjne telezakupów.";
22) artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
Rozdziały I, II, IV, V, VI, VIa i VII stosują się mutatis mutandis do kanałów przeznaczonych wyłącznie na telezakupy. Na tych kanałach reklama jest dozwolona w dziennych granicach ustanowionych w art. 18 ust. 1. Artykuł 18 ust. 2 nie stosuje się.";
23) dodaje się art. 19a w brzmieniu:
"Artykuł 19a
Rozdziały I, II, IV, V, VI, VIa i VII stosują się mutatis mutandis do kanałów przeznaczonych wyłącznie na autopromocję.
Inne formy reklamy na tych kanałach są dozwolone w granicach ustanowionych w art. 18 ust. 1 i 2.
Niniejszy przepis jest, w szczególności, objęty przeglądem zgodnie z art. 26.";
24) artykuł 20 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
Bez uszczerbku dla art. 3 Państwa Członkowskie mogą ustanawiać, z należytym uwzględnieniem prawa wspólnotowego, warunki inne od ustanowionych w art. 11 ust. 2-5 i w art. 18 i 18a, dla transmisji przeznaczonych wyłącznie na terytorium krajowe i które nie mogą być odbierane przez widownię, bezpośrednio lub pośrednio, w jednym lub większej liczbie Państw Członkowskich.";
25) skreśla się art. 21.
26) tytuł rozdziału V otrzymuje brzmienie:
"Ochrona małoletnich i porządku publicznego";
27) artykuł 22 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie podejmują stosowne środki w celu zagwarantowania, by transmisje nadawców telewizyjnych podlegających ich kompetencji nie zawierały jakichkolwiek programów mogących poważnie zaszkodzić rozwojowi fizycznemu, umysłowemu lub moralnemu małoletnich, w szczególności programów zawierających pornografię lub nieuzasadnioną przemoc.
2.
Środki przewidziane w ust. 1 rozciągają się również na inne programy, które mogą zaszkodzić rozwojowi fizycznemu, umysłowemu lub moralnemu małoletnich, chyba że zapewnia się, poprzez wybór godzin emisji lub za pomocą jakichkolwiek środków technicznych, że małoletni znajdujący się w zasięgu transmisji nie mogą w normalny sposób oglądać ani słuchać tych emisji.
3.
Ponadto, jeżeli takie programy są transmitowane w sposób niekodowany, Państwa Członkowskie zapewniają, aby były poprzedzane akustycznym ostrzeżeniem, lub aby były rozpoznawane na skutek obecności oznaczenia wizualnego w trakcie ich trwania.";
28) dodaje się art. 22a w brzmieniu:
"Artykuł 22a
Państwa Członkowskie zapewniają, aby transmisje nie zawierały żadnych zachęt do nienawiści ze względu na rasę, płeć, religię lub narodowość.";
29) dodaje się art. 22b w brzmieniu:
"Artykuł 22b
1.
W sprawozdaniu, przewidzianym w art. 18, Komisja zwraca szczególną uwagę na stosowanie niniejszego rozdziału.
2.
W terminie jednego roku od opublikowania niniejszej dyrektywy Komisja przeprowadzi, w porozumieniu z właściwymi organami Państw Członkowskich, wyjaśnienia dotyczące możliwych korzyści i niedogodności dalszych środków mających na celu ułatwienie sprawowania przez rodziców lub opiekunów kontroli nad programami, które mogą oglądać małoletni.
W badaniach tych rozważy między innymi celowość:
- zobowiązania do wyposażenia nowych odbiorników telewizyjnych w urządzenie techniczne pozwalające rodzicom i opiekunom na niedopuszczanie niektórych programów,
- ustalenia odpowiednich systemów klasyfikacji,
- zachęcania do prowadzenia polityki telewizji rodzinnej i innych środków edukacyjnych i uświadamiających,
- uwzględniania doświadczenia zdobytego w tej dziedzinie w Europie i w innych miejscach, jak również poglądów zainteresowanych stron, takich jak nadawcy telewizyjni, producenci, pedagodzy, specjaliści do spraw mediów i odpowiednie stowarzyszenia.";
30) artykuł 23 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla innych przepisów przyjętych przez Państwa Członkowskie w dziedzinie prawa cywilnego, administracyjnego lub karnego, każda osoba fizyczna lub prawna, niezależnie od przynależności państwowej, której uzasadnione interesy, w szczególności reputację i dobre imię, zostały naruszone w wyniku przedstawienia nieprawdziwych faktów w telewizyjnym programie, musi mieć możliwość skorzystania z prawa do odpowiedzi lub z równoważnych środków.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby faktyczne wykonanie prawa do odpowiedzi lub do równoważnych środków nie było skrępowane narzuceniem nieuzasadnionych terminów lub warunków.
Odpowiedź jest emitowana w rozsądnym terminie po uzasadnieniu wniosku, w chwili i w sposób odpowiadający transmisji, do której odnosi się wniosek.;"
31) po art. 23 dodaje się nowy rozdział VIa w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ VIa
Komitet kontaktowy
Artykuł 23a
1.
Przy Komisji ustanawia się komitet kontaktowy.
Komitet złożony jest z przedstawicieli właściwych organów Państw Członkowskich.
Przewodniczy mu przedstawiciel Komisji i zbiera się on z jego inicjatywy lub na wniosek delegacji Państwa Członkowskiego.
2.
Zadaniami Komitetu są:
a) ułatwianie skutecznego wykonania niniejszej dyrektywy poprzez organizowanie regularnych konsultacji w sprawie wszelkich praktycznych problemów wynikających z jej stosowania, w szczególności stosowania art. 2, a także dotyczących innych spraw, w odniesieniu do których wymianę poglądów uznaje się za użyteczną;
b) wydawanie opinii z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji w sprawie stosowania przez Państwa Członkowskie przepisów niniejszej dyrektywy;
c) bycie forum wymiany poglądów na tematy, które Państwa Członkowskie powinny podejmować w swych sprawozdaniach składanych na mocy art. 4 ust. 3, dotyczących zastosowanej metodologii, zakresu uprawnień do prowadzenia niezależnych badań określonych w art. 25a, oceny dotyczących ich ofert i samych badań;
d) dyskutowanie o wynikach regularnych konsultacji, jakie Komisja prowadzi z przedstawicielami organizacji zajmujących się transmisją, producentów, konsumentów, wytwórców, świadczących usługi, związków zawodowych i społeczności artystycznej;
e) ułatwianie wymiany informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją na temat sytuacji i rozwoju działań regulacyjnych w dziedzinie usług transmisji telewizyjnej, z uwzględnieniem wspólnotowej polityki audiowizualnej, a także odpowiedniego rozwoju w dziedzinie technicznej;
f) badanie wszelkiego rozwoju następującego w tym sektorze, dla którego użyteczna byłaby wymiana poglądów." ;
32) dodaje się art. 25a w brzmieniu:
"Artykuł 25a
Kolejny przegląd przewidziany w art. 4 ust. 4 ma miejsce się przed dniem 30 czerwca 2002 r.
Uwzględni on niezależne badania dotyczące wpływu danych środków na szczeblu wspólnotowym i krajowym.";
33) artykuł 26 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 26
Najpóźniej dnia 31 grudnia 2000 r., a następnie co dwa lata, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, ze zmianami i, w razie potrzeby, wysunie kolejne wnioski w celu jej dostosowania do rozwoju w dziedzinie transmisji telewizyjnych, w szczególności w świetle rozwoju najnowszych technologii.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 grudnia 1998 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 97/37/WE
z dnia 19 czerwca 1997 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki I i II do dyrektywy 96/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nazewnictwa produktów włókienniczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 96/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1966 r. w sprawie nazewnictwa produktów włókienniczych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: produkty włókiennicze mogą być wprowadzane do obrotu we Wspólnocie, jeśli spełniają przepisy niniejszej dyrektywy;
niniejsza dyrektywa w sprawie nazewnictwa produktów włókienniczych przewiduje etykietowanie lub oznaczanie, lub wskazywanie nazwy włókien tekstylnych na produktach w celu zapewnienia, że interesy konsumenta są chronione przez właściwą informację;
tylko włókna tekstylne wymienione w załączniku I do niniejszej dyrektywy mogą wchodzić w skład produktów włókienniczych przeznaczonych na wewnętrzny rynek wspólnotowy; niezbędne jest dostosowanie do postępu technicznego załączników zawierających wykaz włókien w celu dołączenia nazw nowych włókien, które pojawiły się od czasu ostatniej zmiany tej dyrektywy;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dyrektyw dotyczących Nazw i Etykietowania Produktów Włókienniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 96/74/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W nr 2 wprowadza się następujące zmiany:
- w kolumnie "Nazwa" wyraz "Cashgora" dodaje się po wyrazie "guanako",
- w kolumnie "Opis włókien" wyrazy "koza cashgora" (krzyżówka kozy kaszmirskiej z kozą angorską) dodaje się po wyrazie "guanako".
2.
W nr 30 wprowadza się następujące zmiany:
- tekst w kolumnie "Nazwa" otrzymuje brzmienie: "poliamid lub nylon",
- opis włókien zastępuje się tekstem:
"Włókno zbudowane z syntetycznych makrocząsteczek liniowych posiadających w łańcuchu powtarzające się ogniwa amidowe, z których co najmniej 85 % połączone jest z alifatycznymi lub cykloalifatycznymi jednostkami".
3.
Nr 31–41 określa się jako 34–44.
4.
Dodaje się nowy nr 31:
- tekst w kolumnie "Nazwa" otrzymuje brzmienie "Aramid",
- tekst w kolumnie
"Opis włókien"
otrzymuje brzmienie:
"Włókno zbudowane z syntetycznych makrocząsteczek liniowych, w których skład wchodzą grupy okresowe połączone ogniwami amidowymi lub imidowymi, z których co najmniej 85 % połączone jest bezpośrednio z dwoma pierścieniami aromatycznymi oraz z pewną liczbą ogniw imidowych, jeśli te ostatnie występują, nieprzekraczającą liczby ogniw amidowych".
5.
Dodaje się nowy nr 32:
- tekst w kolumnie "Nazwa" otrzymuje brzmienie "Poliamid",
- tekst w kolumnie
"Opis włókien"
otrzymuje brzmienie:
"Włókno zbudowane z syntetycznych makrocząsteczek liniowych posiadających w łańcuchu powtarzające się jednostki imidowe".
6.
Dodaje się nowy nr 33:
- tekst w kolumnie "Nazwa" otrzymuje brzmienie "Liocel",
- tekst w kolumnie
"Opis włókien"
otrzymuje brzmienie:
"Włókno celulozy regenerowanej otrzymane przez rozpuszczenie oraz proces przędzenia w organicznym rozpuszczalniku bez wytworzenia pochodnych",
- odniesienie do przypisu dodaje się po tekście w kolumnie
"Nazwa"
. Przypis ten otrzymuje brzmienie:
"Zrozumiałe jest, że "rozpuszczalnik organiczny". oznacza w zasadzie mieszaninę organicznych substancji chemicznych i wody".
7.
W konsekwencji w nr 22 wprowadza się następujące zmiany:
opis zastępuje się tekstem:
B
≥ 1,3
T + 2T
B
≥ 0,5
T
gdzie T oznacza średnią gęstość liniową w decyteksie".
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 96/74/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Nr 31–41 określa się jako nr 34–44.
2.
Dodaje się nowy nr 31:
tekst w kolumnach
"Zawartość procentowa" , otrzymuje brzmienie, odpowiednio:
"Aramid _BAR_ 8,00" _BAR_
3.
Dodaje się nowy nr 32:
tekst w kolumnach
"Zawartość procentowa" , otrzymuje brzmienie, odpowiednio:
"Poliamid _BAR_ 3,50" _BAR_
4.
Dodaje się nowy nr 33:
tekst w kolumnach
"Zawartość procentowa" , otrzymuje brzmienie, odpowiednio:
"Liocel _BAR_ 13,00." _BAR_
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania Załącznika do dyrektywy 96/74/WE najpóźniej do dnia 1 czerwca 1998 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 97/38/WE
z dnia 20 czerwca 1997 r.
zmieniająca załącznik C do dyrektywy Rady 92/51/EWG w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę Rady 89/48/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającą dyrektywę 89/48/EWG [1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę Komisji 95/43/WE [2], w szczególności jej art. 15, a także mając na uwadze, co następuje:
rząd Zjednoczonego Królestwa złożył umotywowany wniosek o wykreślenie z załącznika C do niniejszej dyrektywy trzech kursów szkoleniowych;
Zjednoczone Królestwo zmieniło kształcenie i kurs szkoleniowy na technika laboranta z takim skutkiem, że kurs ten wymaga obecnie trzech lat kształcenia wyższego, przez co został on objęty dyrektywą Rady 89/48/EWG [3]. Z tych powodów należy wykreślić z załącznika C kurs kształcenia i szkolenia w zawodzie technika laboranta, jako że osoby posiadające uprawnienia otrzymane na podstawie poprzednich przepisów, objęte dyrektywą 92/51/EWG, mogą ubiegać się o takie samo traktowanie na mocy art. 1 lit. a) dyrektywy 89/48/EWG;
zawód protetyka nie jest obecnie regulowany w Zjednoczonym Królestwie;
zawód kuratora sądowego nie jest obecnie regulowany w Zjednoczonym Królestwie;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 dyrektywy Rady 92/51/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku C do dyrektywy 92/51/EWG wprowadza się zmiany, zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 września 1997 r.
Powiadamiają o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy albo odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 97/39/WE
z dnia 24 czerwca 1997 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 75/443/EWG z dnia 26 czerwca 1975 r. odnoszącą się do biegu wstecznego i prędkościomierza pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG [1] z dnia 6 lutego 1970 r. odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 96/79/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/443/EWG z dnia 26 czerwca 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do biegu wstecznego i prędkościomierza pojazdów silnikowych [3], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 75/443/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw przewidzianych w procedurze homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; dlatego przepisy dotyczące układów, części oraz oddzielnych zespołów technicznych pojazdów zawarte w dyrektywie 70/156/EWG stosują się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG określają konieczność, aby do każdej odrębnej dyrektywy dołączyć dokument informacyjny zawierający odpowiednie pozycje załącznika I do tej dyrektywy, a także świadectwo homologacji typu opartego o załącznik VI do tej dyrektywy, w celu skomputeryzowania procedury homologacji typu;
ponadto jest pożądane dostosowanie przepisów technicznych niniejszej dyrektywy do przepisów technicznych odpowiadających jej regulaminowi EKG-ONZ nr 39;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 75/443/EWG wprowadza się następujący zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie: "… z wyjątkiem pojazdów szynowych, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych.";
2) w załącznikach wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1997 r. Państwa Członkowskie nie mogą:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania pojazdów,
z przyczyn odnoszących się do biegu wstecznego i prędkościomierzy, o ile pojazdy te spełniają wymogi dyrektywy 75/443/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1998 r. Państwa Członkowskie:
- nie będą już udzielać homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
dla typu pojazdu, z przyczyn odnoszących się do biegu wstecznego i prędkościomierza, jeżeli te pojazdy nie spełniają wymogów dyrektywy 75/443/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 października 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanowione są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 97/40/WE
z dnia 25 czerwca 1997 r.
zmieniająca dyrektywę 93/113/WE dotyczącą stosowania i obrotu enzymami, mikroorganizmami i ich preparatami w żywieniu zwierząt
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych [4] ustanawia zasady odnoszące się do dopuszczania i stosowania dodatków;
dyrektywa 93/113/WE [5] upoważnia Państwa Członkowskie do tymczasowego zezwolenia na stosowanie i obrót produktami, o których mowa, pod warunkiem że na podstawie dostępnych dowodów naukowych nie stanowią one żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub zwierząt;
dyrektywa 93/113/WE wymaga, aby Komisja podjęła przed dniem 1 stycznia 1997 r. decyzję w sprawie akt spraw, przedłożonych przez Państwa Członkowskie przed dniem 1 stycznia 1996 r., w celu uzyskania wspólnotowego zezwolenia zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG;
duża liczba akt spraw przedłożonych przez Państwa Członkowskie uczyniła niemożliwym podjęcie decyzji z pełną znajomością stanu faktycznego w sprawie wszystkich wniosków o przyznanie zezwolenia przed dniem 31 grudnia 1996 r.; data, do której Komisja musi podjąć decyzję, powinna być w związku z tym odroczona o 18 miesięcy, tak aby Komisja i Państwa Członkowskie miały wystarczająco dużo czasu na rozpatrzenie przedłożonych im akt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 5 dyrektywy 93/113/WE datę 1 stycznia 1997 r. zastępuje się datą 1 lipca 1998 r.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Dyrektywa Rady 97/41/WE
z dnia 25 czerwca 1997 r.
zmieniająca dyrektywy 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG w sprawie ustalenia maksymalnych poziomów pozostałości pestycydu w i na owocach i warzywach, a także zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym także owocach i warzywach
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3]
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalenia maksymalnych poziomów pozostałości pestycydu w i na zbożach [4] oraz dyrektywa Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalenia poziomów maksymalnych pozostałości pestycydu w i na środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [5], oraz dyrektywa Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r w sprawie ustalenia maksymalnych poziomów pozostałości pestycydu w i na niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym także owocach i warzywach [6], ustaliły wspólny reżim obowiązujących w całej Wspólnocie poziomów stężeń pozostałości pestycydu;
reżim ten stwarza podstawę prawną do stopniowego przeniesienia poziomów maksymalnych obowiązujących zgodnie z dyrektywą Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. dotyczącej ustalenia maksymalnych poziomów pozostałości pestycydu w i na owocach i warzywach [7] do dyrektywy Rady 90/642/EWG po rozpatrzeniu aspektów technicznych; takiego przeniesienia dokonano już dla niektórych poziomów i jest ono obecnie przygotowywane dla pozostałych;
dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania na rynek środków ochrony roślin [8] przewiduje mechanizm łączący wydawanie zezwolenia na stosowanie środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną wymienioną w załączniku I do tej dyrektywy z zobowiązaniem Państwa Członkowskiego do ustalenia tymczasowych poziomów maksymalnych pozostałości takiej substancji w poddawanych jej działaniu zbożach; ten mechanizm przewiduje mandat dla Komisji w celu ustalenia, na podstawie tymczasowych maksymalnych poziomów stężenia ustanowionych przez Państwo Członkowskie, tymczasowych maksymalnych poziomów stężenia, które będą stosowane we Wspólnocie; ze względu na potrzebę zachowania jasności te tymczasowe maksymalne poziomy stężeń pozostałości ustalone zgodnie z tym mechanizmem zostaną włączone do załączników do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG;
należy ustalić zasady dotyczące maksymalnych poziomów pozostałości, które są dopuszczalne w suszonych i/lub przetwarzanych pojedynczych produktach rolnych oraz w wieloskładnikowych środkach spożywczych w celu zapewnienia właściwej ochrony zdrowia ludzkiego oraz prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, w odniesieniu do tych produktów;
Państwa Członkowskie umożliwią ustalenie maksymalnych poziomów pozostałości dla produktów pochodzących z innych Państw Członkowskich, aby jak najlepiej zapobiec powstawaniu problemów w handlu, spowodowanych brakiem harmonizacji tych poziomów dla określonych kombinacji pozostałości/produktów;
konieczne jest zastosowanie procedury pojednawczej w przypadkach, w których pojawią się bariery w handlu wewnątrzwspólnotowym spowodowane brakiem uzgodnionych maksymalnych poziomów pozostałości dla niektórych kombinacji pozostałości/produktów;
skuteczne monitorowanie pozostałości pestycydu powinno być systematycznie organizowane zarówno na etapie krajowym i wspólnotowym w celu zapewnienia zgodności z ustalonymi poziomami stężeń i w celu przyczynienia się do osiągnięcia wyższego stopnia zaufania konsumentów dla ochrony zdrowia ludzi;
zapewnienie wykonywania testów potwierdzających zgodność z ustalonymi poziomami maksymalnych pozostałości ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia dobrej ochrony konsumenta; testy te powinny w jak największym stopniu obejmować wszystkie produkty roślinne, do których odnoszą się dyrektywy; jednakże należy w jak najlepszy sposób wykorzystać dostępne źródła i z tej przyczyny może okazać się niepotrzebne wykonanie badań przetworzonych, suszonych lub wieloskładnikowych środków spożywczych lub też produktów pośrednich na etapie ich przetwarzania, jeśli zostały wykonane odpowiednie badania surowców;
konieczna jest aktualizacja niektórych przepisów dyrektyw 76/895/EWG, 86/362/EWG oraz 86/363/EWG w celu dostosowania ich do odpowiednich przepisów dyrektywy 90/642/EWG, aby zapewnić spójność w wykonywaniu wszystkich przepisów dotyczących maksymalnych poziomów pozostałości;
wprowadzanie zmian w załącznikach, wynikających z rozwoju wiedzy i postępu technicznego, odbywać się będzie z wykorzystaniem tymczasowych maksymalnych poziomów pozostałości oraz oszacowaniem stopnia rozcieńczenia lub stężenia wynikających z procesów suszenia lub przetwarzania; procedura decyzyjna Komitetu Regulacyjnego wydaje się właściwa dla przyjęcia takich środków dla zapewnienia skutecznego i płynnego działania środków wykonawczych zgodnych z dyrektywami 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG, 90/642/EWG oraz 91/414/EWG oraz innymi odpowiednimi dyrektywami;
odpowiednia ochrona zdrowia ludzi i właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymagają, by zmiany wprowadzane w załącznikach były szybko stosowane przez wszystkie Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/895/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, lub w wyjątkowych przypadkach jako pokarm dla zwierząt, zawartych w pozycjach Wspólnej Taryfy Celnej, określonych w załączniku I, na których lub w których wykryto pozostałości pestycydu wymienione w załączniku II.
2.
2.Niniejsza dyrektywa odnosi się także do tych samych produktów, po ich wysuszeniu lub przetworzeniu albo po włączeniu do wieloskładnikowych środków spożywczych, o ile te środki będą zawierać pozostałości pestycydu.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla dyrektywy Komisji 91/321/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych [9] oraz dyrektywy Komisji 96/5/WE z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zboża oraz odżywek dla niemowląt i małych dzieci [10].
Jednakże do czasu ustalenia maksymalnych poziomów, zgodnie z przepisami art. 6 dyrektywy 91/321/EWG lub art. 6. dyrektywy 96/5/WE, w odniesieniu do omawianych produktów stosuje się przepisy art. 5a ust. 1 oraz ust. 3–6 niniejszej dyrektywy.";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. pozostałości pestycydu oznaczają pozostałości pestycydu oraz jego metabolitów, produktów ich rozkładu lub produktów ich reakcji wymienionych w załączniku II, które są obecne w lub na produktach określonych w art. 1;
2. wprowadzenie do obrotu oznacza jakiekolwiek przekazywanie po zbiorze, za wynagrodzeniem lub bez, produktów określonych w art. 1.";
3) artykuł 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli Państwo Członkowskie w wyniku uzyskania nowych informacji albo w wyniku ponownej oceny aktualnych informacji uznaje, że maksymalny poziom ustalony w załączniku II zagraża zdrowiu ludzi lub zwierząt i z tego powodu wymaga podjęcia szybkich działań, dane Państwo Członkowskie może tymczasowo obniżyć poziom na swoim terytorium.
W takim przypadku powiadamia ono Komisję niezwłocznie o podjętych środkach, załączając uzasadnienie podjętych działań.";
4) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Zmiany w załącznikach I i II, wprowadzone w wyniku rozwoju wiedzy lub postępu technicznego, należy stosować zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.
W szczególności, w przypadku ustalania maksymalnych poziomów pozostałości, należy uwzględnić ocenę istotnego ryzyka przyjęcia pozostałości pestycydu z pokarmem oraz liczbę i jakość dostępnych danych.";
5) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1.
Do celów niniejszego artykułu Państwo Członkowskie pochodzenia oznacza Państwo Członkowskie, na którego terytorium produkt wyszczególniony w art. 1 ust. 1 i 2 albo został legalnie wyprodukowany i sprzedawany, albo wprowadzony do swobodnego obrotu, a Państwo Członkowskie przeznaczenia oznacza Państwo Członkowskie, na którego terytorium dany produkt jest sprowadzany i wprowadzany do obrotu dla działań innych niż tranzyt do innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzą ustalenia dotyczące ustanowienia maksymalnych poziomów pozostałości, albo na stałe, albo czasowo, dla produktów określonych w art. 1 ust. 1 i 2, sprowadzonych na ich terytorium z Państwa Członkowskiego pochodzenia, uwzględniając dobre warunki prowadzenia działalności rolnej w Państwie Członkowskim pochodzenia oraz bez uszczerbku dla warunków niezbędnych do ochrony zdrowia konsumentów, w przypadku gdy nie zostały ustalone maksymalne poziomy pozostałości tych produktów zgodnie z art. 5.
3.
W przypadku gdy:
- nie ustalono maksymalnego poziomu pozostałości dla produktu określonego w art. 1 ust. 1 i 2 zgodnie z art. 5a, oraz
- taki produkt, który spełnia wymogi maksymalnych poziomów pozostałości stosowanych w Państwie Członkowskim jego pochodzenia został poddany w Państwie Członkowskim przeznaczenia takim środkom, których wynikiem jest zakaz lub ograniczenie wprowadzenia tego produktu do obrotu z powodu przekroczenia maksymalnego poziomu pozostałości przyjętego w Państwie Członkowskim przeznaczenia, oraz
- Państwo Członkowskie przeznaczenia wprowadziło nowe maksymalne poziomy pozostałości lub też zmieniło te poziomy w swoim ustawodawstwie, lub też wprowadziło zmiany w swoich kontrolach, które są nieproporcjonalne i/lub dyskryminujące w porównaniu do jego własnej produkcji, lub gdy maksymalny poziom pozostałości ustalony przez Państwo Członkowskie przeznaczenia różni się w istotny sposób od odpowiadających poziomów ustanowionych w pozostałych Państwach Członkowskich, lub gdy maksymalny poziom pozostałości stosowany przez Państwo Członkowskie przeznaczenia reprezentuje nieproporcjonalny poziom ochrony w porównaniu z poziomem ochrony stosowanym przez Państwo Członkowskie do pestycydów niosących podobny poziom zagrożenia lub w stosunku do podobnych produktów rolnych lub środków spożywczych,
a) Państwo Członkowskie przeznaczenia powiadamia o zastosowanych środkach pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję w terminie 20 dni od ich zastosowania.
To powiadomienie dokumentuje dany stan faktyczny;
b) na podstawie powiadomienia, określonego w lit. a), oba zainteresowane Państwa Członkowskie kontaktują się niezwłocznie w celu zlikwidowania, w każdym przypadku, zakazujących lub ograniczających skutków środków przyjętych przez Państwo Członkowskie przeznaczenia, poprzez zastosowanie uzgodnionych między nimi środków; Państwa Członkowskie przedkładają sobie wzajemnie wszelkie wymagane informacje.
W okresie trzech miesięcy od powiadomienia, określonego w lit. a), zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wyniku powyższych kontaktów, w szczególności o środkach, które zamierzają zastosować, włączając ustalone maksymalne poziomy stężenia pozostałości pestycydu.
Państwo Członkowskie pochodzenia powiadamia inne Państwa Członkowskie o wyniku powyższych kontaktów;
c) Komisja niezwłocznie powiadomi o sprawie Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin, oraz, jeśli to jest możliwe, przedkłada propozycję ustalenia w załączniku II tymczasowego maksymalnego poziomu pozostałości podjętą zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.
W swoim wniosku Komisja uwzględnia aktualny poziom wiedzy naukowej i technicznej w danej kwestii, w szczególności dane dostarczone przez Państwa Członkowskie ze szczególnym uwzględnieniem oceny toksykologicznej i szacunkowym poziomem dopuszczalnego dziennego spożycia (ADI), dobrych warunków prowadzenia działalności rolniczej oraz dane z testów stosowanych przez Państwo Członkowskie pochodzenia do ustalania maksymalnego poziomu pozostałości, wraz z przyczynami, dla których Państwo Członkowskie przeznaczenia zdecydowało się na podjęcie rozpatrywanych środków.
Okres ważności tymczasowych poziomów pozostałości pestycydu jest ustanawiany w przyjętym akcie prawnym i nie może przekraczać czterech lat.
Ten okres można wiązać z dostawą przez Państwo Członkowskie pochodzenia i/lub pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie wyników testów wymaganych przez Komisję dla ustalenia maksymalnego poziomu pozostałości, zgodnie z art. 5.
Na żądanie Komisja i Państwa Członkowskie są informowane o programie wyznaczonych testów.
4.
Wszelkie środki przewidziane w ust. 2 i 3 podejmowane są przez Państwo Członkowskie w poszanowaniu jego zobowiązań wynikających z Traktatu, w szczególności jego art. 30 i 36.
5. Dyrektywa Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [*] Dz.U. L 109 z 26.4.1983, str. 8. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją 96/139/WE (Dz.U. L 32 z 10.2.1996, str. 31). nie dotyczy środków przyjętych i ogłoszonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.
6.
Szczegółowe środki wprowadzające procedurę wymienioną w niniejszym artykule można zastosować zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8.";
6) w art. 7 ust. 2–4 otrzymują brzmienie:
"2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o takich środkach w terminie ustalonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu stopnia pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państwa Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
4.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
5.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od przekazania jej wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki, chyba że Rada zagłosowała zwykłą większością głosów przeciwko tym środkom.";
7) w art. 8 ust. 2–4 otrzymują brzmienie:
"2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o takich środkach w terminie ustalonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu stopnia pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państwa Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
4.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
5.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w ciągu 15 dni od przekazania jej wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki, chyba że Rada zagłosowała zwykłą większością głosów przeciwko tym środkom.";
8) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 8a
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o takich środkach w terminie ustalonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu stopnia pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od przekazania jej wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki.";
9) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do produktów określonych art. 1 przeznaczonych do wywozu do państw trzecich.
Jednakże maksymalne poziomy pozostałości pestycydów ustalone zgodnie z niniejszą dyrektywą nie mają zastosowania do produktów poddanych przed wywozem specjalnej obróbce, jeśli można należycie udowodnić, że:
a) państwo trzecie przeznaczenia wymaga poddania produktu szczególnej obróbce dla zapobieżenia wprowadzeniu organizmu szkodliwego na swoje terytorium; albo
b) taka obróbka jest konieczna dla ochrony produktów przed szkodliwymi organizmami podczas transportu do państwa trzeciego przeznaczenia oraz w trakcie jego składowania.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do produktów określonych w art. 1 jeśli można należycie udowodnić, że są przeznaczone do:
a) produkcji wyrobów innych niż środki spożywcze lub pasza dla zwierząt; lub
b) do siewu lub sadzenia.";
10) po art. 10 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia, aby zmiany do załącznika II wynikające z decyzji określonych w art. 5 mogły być stosowane na ich terytorium w okresie co najwyżej ośmiu miesięcy od ich przyjęcia, a w okresie krótszym, jeśli wymaga tego ochrona zdrowia ludzkiego.
W celu zabezpieczenia uzasadnionych oczekiwań, wspólnotowe akty prawne wykonawcze mogą wprowadzić okresy przejściowe dla stosowania niektórych maksymalnych poziomów pozostałości, co umożliwi normalny obrót zebranymi produktami."
Artykuł 2
W dyrektywie 86/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do produktów wyszczególnionych w załączniku I, produktów otrzymanych z nich po wysuszeniu lub przetworzeniu oraz do wieloskładnikowych środków spożywczych, których są częścią, o ile mogą zawierać pozostałości pestycydu.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla:
a) dyrektywy Rady 74/63/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie ustalenia maksymalnych dopuszczalnych poziomów niepożądanych substancji oraz produktów w paszach [*] Dz.U. L 38 z 11.2.1974, str. 31. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/25/WE (Dz.U. L 125 z 23.5.1996, str. 35).;
b) dyrektywy Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r dotyczącej ustalenia maksymalnych poziomów pozostałości pestycydu w i na owocach i warzywach1 [**] Dz.U. L 340 z 9.12.1976, str. 26. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/32/WE (Dz.U. L 144 z 18.6.1996, str. 12).;
c) dyrektywy Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów w i na niektórych produktach pochodzenia roślinnego, łącznie z owocami i warzywami [***] Dz.U. L 350 z 14.12.1990, str. 71. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/32/WE (Dz.U. L 144 z 18.6.1996, str. 12).;
d) dyrektywy Komisji 91/321/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych [****] Dz.U. L 175 z 4.7.1991, str. 35. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/4/WE (Dz.U. L 49 z 28.2.1996, str. 12). oraz dyrektywy Komisji 96/5/WE z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zboża oraz odżywek dla niemowląt i małych dzieci [*****] Dz.U. L 49 z 28.2.1996, str. 17.. Jednakże do czasu ustalenia maksymalnych poziomów, zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/321/EWG lub art. 6 dyrektywy 96/5/WE, do danych produktów stosuje się przepisy art. 5a ust. 1 i ust. 3–6 niniejszej dyrektywy.
3.
Niniejsza dyrektywa stosuje się także do produktów określonych w ust. 1 przeznaczonych do wywozu do państw trzecich.
Jednakże maksymalne poziomy pozostałości pestycydu ustalone zgodnie z niniejszą dyrektywą nie mają zastosowania w przypadku produktów poddanych obróbce przed wywozem, jeśli można należycie udowodnić, że:
a) państwo trzecie przeznaczenia wymaga poddania produktu szczególnej obróbce dla zapobieżenia wprowadzeniu organizmu szkodliwego na swoje terytorium; albo
b) taka obróbka jest konieczna dla ochrony produktów przed szkodliwymi organizmami podczas transportu do państwa trzeciego przeznaczenia oraz w trakcie jego składowania.
4.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do produktów określonych w art. 1, jeśli można należycie udowodnić, że są przeznaczone do:
a) produkcji wyrobów innych niż środki spożywcze lub pasza dla zwierząt; lub
b) do siewu lub sadzenia.";
2) w art. 2 ust. 1 skreśla się wyrażenie "wyszczególnione w załączniku II";
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Niezależnie od przepisów art. 6, produkty określone w art. 1 nie zawierają, od czasu wprowadzenia ich do obrotu, poziomów pozostałości pestycydu wyższych niż wyszczególnione w wykazie określonym w załączniku II.
Wykaz rozpatrywanych pozostałości pestycydu oraz ich maksymalnych poziomów jest ustalony w załączniku II, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12, z uwzględnieniem aktualnego poziomu wiedzy naukowo-technicznej.
2.
W przypadku produktów suszonych i przetworzonych, dla których nie ustalono bezpośrednio maksymalnych poziomów w załączniku II, maksymalne poziomy pozostałości mające zastosowanie są ustanowione w załączniku II z uwzględnieniem, odpowiednio, zagęszczenia wynikającego z procesu suszenia albo zagęszczenia lub rozcieńczenia spowodowanego przetwarzaniem.
Współczynnik zagęszczenia lub rozcieńczenia obejmujący zagęszczenie i/lub rozcieńczenie spowodowane procesami suszenia lub przetwarzania można wyznaczyć dla niektórych produktów suszonych lub przetworzonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
3.
W przypadku wieloskładnikowych środków spożywczych, które zawierają mieszaninę składników, dla których nie ustalono maksymalnych poziomów pozostałości, maksymalne poziomy pozostałości mające zastosowanie nie mogą przekroczyć poziomów ustanowionych w załączniku II, przy uwzględnieniu względnych stężeń składników w mieszaninie a także przepisów ust. 2.
4. Państwa Członkowskie zapewniają, przynajmniej poprzez kontrolne pobieranie próbek, zgodność z maksymalnymi poziomami określonymi w ust. 1. Konieczne inspekcje oraz monitorowanie są wykonywane zgodnie z dyrektywą Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowych kontroli środków spożywczych [*] Dz.U. L 186 z 30.6.1989, str. 23., z wyjątkiem art. 14 powyższej dyrektywy, oraz zgodnie z dyrektywą Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków dotyczących urzędowej kontroli środków spożywczych [**] Dz.U. L 290 z 24.11.1993, str. 14., z wyjątkiem art. 5, 6 i 8 powyższej dyrektywy.";
4) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Jeżeli dla produktu należącego do grupy określonej w załączniku I Komisja ustala tymczasowy maksymalny poziom pozostałości obowiązujący w całej Wspólnocie, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania na rynek środków ochrony roślin [*] Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/32/WE (Dz.U. L 144 z 18.6.1996, str. 12)., poziom zostanie podany w załączniku II, wraz z odniesieniem do niniejszej procedury.
Artykuł 5a
1.
Do celów niniejszego artykułu Państwo Członkowskie pochodzenia oznacza Państwo Członkowskie, na którego terytorium produkt wyszczególniony w art. 1 ust. 1 albo został legalnie wyprodukowany i sprzedawany, albo wprowadzony do swobodnego obrotu, a Państwo Członkowskie przeznaczenia oznacza Państwo Członkowskie, na którego terytorium dany produkt jest sprowadzany i wprowadzany do obrotu dla działań innych niż tranzyt do innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego.
2. Państwa Członkowskie wprowadzają środki ustanawiające, stałe lub czasowe, maksymalne poziomy pozostałości dla produktów określonych w art. 1 ust. 1, przywiezionych na ich terytoria z Państwa Członkowskiego pochodzenia, z uwzględnieniem dobrych warunków prowadzenia działalności rolniczej w Państwie Członkowskim pochodzenia oraz bez wpływu na warunki konieczne dla ochrony zdrowia konsumentów, gdy dla powyższych produktów nie zostały ustalone maksymalne poziomy pozostałości, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 lub art. 5.
3.
W przypadku gdy:
- nie zostały ustalone maksymalne poziomy pozostałości dla produktu określonego w art. 1 ust. 1, zgodnie z art. 4 ust. 1 lub art. 5, oraz
- taki produkt, który spełnia wymogi maksymalnych poziomów pozostałości stosowanych w Państwie Członkowskim jego pochodzenia, podlega w Państwie Członkowskim przeznaczenia takim środkom, których wynikiem jest zakaz lub ograniczenie wprowadzenia tego produktu do obrotu z powodu przekroczenia przez produkt maksymalnych poziomów pozostałości przyjętych w Państwie Członkowskim przeznaczenia, oraz
- Państwo Członkowskie przeznaczenia wprowadziło nowe maksymalne poziomy pozostałości lub też zmieniło te poziomy w swoim ustawodawstwie, lub też wprowadziło zmiany w swoich kontrolach, które są nieproporcjonalne i/lub dyskryminujące w porównaniu do jego własnej produkcji, lub gdy maksymalny poziom pozostałości stosowany przez Państwo Członkowskie przeznaczenia różni się w istotny sposób od odpowiadających poziomów ustanowionych w pozostałych Państwach Członkowskich, lub gdy maksymalny poziom pozostałości stosowany przez Państwo Członkowskie przeznaczenia reprezentuje nieproporcjonalny poziom ochrony w porównaniu z poziomem ochrony stosowanym przez Państwo Członkowskie do pestycydów niosących podobny poziom zagrożenia lub w stosunku do podobnych produktów rolnych lub środków spożywczych, stosuje się następujące przepisy wyjątkowe:
a) Państwo Członkowskie przeznaczenia powiadamia o zastosowanych środkach pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję w terminie 20 dni od ich zastosowania.
To powiadomienie dokumentuje dany stan faktyczny;
b) na podstawie powiadomienia, określonego w lit. a), oba zainteresowane Państwa Członkowskie kontaktują się niezwłocznie w celu zlikwidowania, w każdym przypadku, zakazujących lub ograniczających skutków środków przyjętych przez Państwo Członkowskie przeznaczenia poprzez zastosowanie uzgodnionych między nimi środków; Państwa Członkowskie przedkładają sobie wzajemnie wszelkie potrzebne informacje.
W okresie trzech miesięcy od powiadomienia, określonego w lit. a), zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wyniku powyższych kontaktów, w szczególności o środkach, które zamierzają zastosować, włączając ustalone maksymalne poziomy stężenia pozostałości pestycydu.
Państwo Członkowskie pochodzenia powiadamia inne Państwa Członkowskie o wyniku powyższych kontaktów;
c) Komisja niezwłocznie powiadomi o sprawie Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin, oraz, jeśli to jest możliwe, przedkłada propozycję ustalenia w załączniku II tymczasowego poziomu maksymalnego stężenia pozostałości podjętą zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
W swoim wniosku Komisja uwzględnia aktualny poziom wiedzy naukowej i technicznej w danej kwestii, w szczególności dane dostarczone przez Państwa Członkowskie ze szczególnym uwzględnieniem oceny toksykologicznej i szacunkowym poziomem dopuszczalnego dziennego spożycia (ADI), dobrych warunków prowadzenia działalności rolniczej oraz dane z testów stosowanych przez Państwo Członkowskie pochodzenia do ustalania maksymalnego poziomu pozostałości, wraz z przyczynami, dla których Państwo Członkowskie przeznaczenia zdecydowało się na podjęcie rozpatrywanych środków.
Okres ważności tymczasowego maksymalnego poziomu jest ustanawiany w przyjętym akcie prawnym i nie może przekraczać czterech lat.
Ten okres można wiązać z dostawą przez Państwo Członkowskie pochodzenia i/lub pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie wyników testów wymaganych przez Komisję dla ustalenia maksymalnego poziomu pozostałości, zgodnie z art. 4 ust. 1.
Na żądanie Komisja i Państwa Członkowskie są informowane o programie wyznaczonych testów.
4.
Wszelkie środki przewidziane w ust. 2 i 3 podejmowane są przez Państwo Członkowskie w poszanowaniu jego zobowiązań wynikających z Traktatu, w szczególności jego art. 30 i 36.
5. Dyrektywa Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [**] Dz.U. L 109 z 26.4.1983, str. 8. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją 96/139/WE (Dz.U. L 32 z 10.2.1996, str. 31). nie dotyczy środków przyjętych i ogłoszonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.
6.
Szczegółowe środki wprowadzające procedurę wymienioną w niniejszym artykule można zastosować zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11a.";
5) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają odpowiednie władze odpowiedzialne za przeprowadzenie monitorowania określonego w art. 4 ust. 4.
2. a) Do dnia 30 czerwca każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji swoje krajowe programy monitorowania na następny rok kalendarzowy.
Programy te określają co najmniej:
- produkty, które będą poddane inspekcji oraz liczbę inspekcji przewidzianych do wykonania,
- pozostałości pestycydu, które będą kontrolowane,
- kryteria zastosowane przy sporządzaniu tych programów.
b) Do dnia 30 września każdego roku Komisja przedkłada Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin projekt zaleceń ustalających skoordynowany wspólnotowy program monitorowania określający pobieranie szczególnych próbek, które mają być włączone do krajowych programów monitorowania.
Zalecenie zostaje przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11b.
Podstawowym celem wspólnotowego programu monitorowania jest optymalne wykorzystanie na poziomie wspólnotowym pobierania próbek zbóż, wymienionych w grupach wyszczególnionych w załączniku I, wyprodukowanych we Wspólnocie lub przywiezionych do Wspólnoty, po zidentyfikowaniu problemu, dla zapewnienia zgodności z maksymalnymi poziomami pozostałości pestycydu ustanowionymi w załączniku II.
3.
Do dnia 31 sierpnia każdego roku Państwa Członkowskie wysyłają Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskimi wyniki analiz próbek pobranych w poprzednim roku w ramach krajowych programów monitorowania oraz w ramach skoordynowanego wspólnotowego programu monitorowania.
Komisja porównuje i gromadzi powyższe dane oraz wyniki testów przeprowadzonych zgodnie z dyrektywami 86/363/EWG [*] Dz.U. L 221 z 7.8.1986, str. 43.
Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/33/WE (Dz.U. L 144 z 18.6.1996, str. 35). i 90/642/EWG oraz analizuje:
- przypadki przekroczenia maksymalnych poziomów pozostałości, oraz
- średnie poziomy aktualnych pozostałości pestycydu oraz ich względne wartości odnoszące się do ustalonych maksymalnych poziomów pozostałości.
W czasie przygotowywania skoordynowanego programu monitorowania Komisja powinna stopniowo dążyć do stworzenia systemu, który umożliwiłby ocenę rzeczywistego narażenia na pestycydy w diecie.
Do dnia 30 września każdego roku Komisja przesyła te informacje Państwom Członkowskim w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, w celu przeglądu i przyjęcia wszelkich niezbędnych środków, takich jak:
- wszelkie działania, które mają być podjęte na poziomie wspólnotowym w przypadku doniesień o przekroczeniu maksymalnych poziomów,
- celowość opublikowania zgromadzonej i zinterpretowanej informacji.
4.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11a można przyjąć, co następuje:
a) zmiany do ust. 2 i 3 niniejszego artykułu w zakresie, w jakim zmiany te odnoszą się do danych przeznaczonych do powiadamiania;
b) szczegółowe przepisy wykonawcze konieczne do sprawnego funkcjonowania przepisów ust. 2 i 3.
5.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 1999 r. Komisja przekazuje Radzie sprawozdanie o stosowaniu niniejszego artykułu, w razie potrzeby wraz z odpowiednimi propozycjami.";
6) w art. 8 ust. 1 wyrażenie "art. 12" zastępuje się wyrażeniem "art. 11a";
7) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, w wyniku otrzymania nowych informacji lub zmiany oceny posiadanych informacji, uznaje, że maksymalny poziom ustalony w załączniku II zagraża zdrowiu ludzi lub zwierząt, a sytuacja wymaga podjęcia szybkich działań, to Państwo Członkowskie może okresowo obniżyć poziom na swoim terytorium.
W takim przypadku powiadamia ono niezwłocznie inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o przedsięwziętych środkach, załączając uzasadnienie tych działań.
2.
Komisja szybko bada podane przez Państwo Członkowskie przyczyny określone w ust. 1 i zasięga opinii Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, zwanego dalej "Komitetem";; Komitet niezwłocznie wyraża swoją opinię i podejmuje właściwe środki.
Komisją niezwłocznie powiadamia Radę i Państwa Członkowskie o wszelkich podjętych środkach.
Każde Państwo Członkowskie może zwrócić się do Rady w sprawie środków podjętych przez Komisję w ciągu 15 dni od takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w ciągu 15 dni od daty, kiedy sprawa została jej przedstawiona.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że należy dokonać zmiany maksymalnych poziomów ustanowionych w załączniku II dla rozwiązania problemów wymienionych w ust. 1 oraz dla zagwarantowania ochrony zdrowia publicznego, w celu przyjęcia powyższych poprawek wszczyna procedurę ustanowioną w art. 13.
W takim przypadku Państwo Członkowskie, które podjęło środki wymienione w ust. 1, może utrzymać je do czasu, gdy Rada lub Komisja podejmie decyzję zgodnie z przedstawioną procedurą.";
8) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Bez uszczerbku dla zmian dokonanych w załącznikach zgodnie z art. 5, 5a ust. 3 i art. 9, zmiany w załącznikach przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12, z uwzględnieniem obecnej wiedzy naukowo-technicznej.
W szczególności przy ustalaniu maksymalnych poziomów pozostałości należy uwzględnić rzeczywiste ryzyko spożycia z pokarmem w diecie oraz liczbę i jakość dostępnych danych.";
9) skreśla się art. 11;
10) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 11a
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie określonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu stopnia pilności rozpatrywanej sprawy.
Opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od przekazania jej powyższego wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 11b
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie określonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu stopnia pilności rozpatrywanej sprawy.
Opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli Rada nie podejmie decyzji w okresie 15 dni od przekazania jej powyższego wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki.";
11) w art. 14 ust. 2–4 otrzymują brzmienie:
"2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie określonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu stopnia pilności rozpatrywanej sprawy.
Opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
4.
Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
5.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od przekazania jej powyższego wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki.";
12) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia, aby zmiany wprowadzone do załącznika II wynikające z decyzji określonych w art. 4 ust. 1 i 2, art. 5, art. 5a ust. 3, art. 9 ust. 3 i art. 10 mogły być stosowane na ich terytorium w okresie co najwyżej ośmiu miesięcy od ich przyjęcia, a w okresie krótszym, jeśli wymaga tego ochrona zdrowia ludzkiego.
W celu ochrony uzasadnionych oczekiwań, wspólnotowe akty prawne wykonawcze mogą wprowadzić okresy przejściowe dla stosowania niektórych maksymalnych poziomów pozostałości pestycydu, co umożliwi normalny obrót zebranymi produktami."
Artykuł 3
W dyrektywie 86/363/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego wymienionych w załączniku I, do produktów otrzymanych z nich po wysuszeniu lub przetworzeniu oraz do wieloskładnikowych środków spożywczych, o ile mogą zawierać pozostałości pestycydu.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla:
a) dyrektywy Rady 74/63/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie ustalenia maksymalnych dopuszczalnych poziomów stężeń niepożądanych substancji oraz produktów w paszach [*] Dz.U. L 38 z 11.2.1974, str. 31. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/25/WE (Dz.U. L 125 z 23.5.1996, str. 35).;
b) dyrektywy Komisji 91/321/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych [**] Dz.U. L 175 z 4.7.1991, str. 35. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/4/WE (Dz.U. L 49 z 28.2.1996, str. 12). oraz dyrektywy Komisji 96/5/WE z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zboża oraz odżywek dla niemowląt i małych dzieci [***] Dz.U. L 49 z 28.2.1996, str. 17.. Jednakże do czasu ustalenia maksymalnych poziomów pozostałości pestycydu zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/321/EWG lub art. 6 dyrektywy 96/5/WE do danych produktów stosuje się przepisy art. 5a ust. 1 i ust. 3–6 niniejszej dyrektywy.
3.
Niniejsza dyrektywa stosuje się także do produktów określonych w ust. 1 przeznaczonych do wywozu do państw trzecich
4.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do produktów określonych w art. 1, jeśli można należycie udowodnić, że są przeznaczone do wytwarzania produktów innych niż środki spożywcze lub pasze dla zwierząt.";
2) w art. 2 ust. 1 skreśla się wyrażenie "wymienione w załączniku II";
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Niezależnie od przepisów art. 6, produkty określone w art. 1 nie będą zawierać, od czasu wprowadzenia ich do obrotu, poziomu pozostałości pestycydu wyższego niż wyszczególniony w wykazie określonym w załączniku II.
Wykaz rozpatrywanych pozostałości pestycydu oraz ich maksymalnych poziomów jest ustalony w załączniku II, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12, z uwzględnieniem aktualnego poziomu wiedzy naukowo-technicznej.
2.
W przypadku produktów suszonych i przetworzonych, dla których nie ustalono bezpośrednio maksymalnych poziomów w załączniku II, maksymalne poziomy pozostałości mające zastosowanie są ustanowione w załączniku II z uwzględnieniem, odpowiednio, zagęszczenia wynikającego z procesu suszenia albo zagęszczenia lub rozcieńczenia spowodowanego przetwarzaniem.
Współczynnik zagęszczenia lub rozcieńczenia obejmujący zagęszczenie i/lub rozcieńczenie spowodowane procesami suszenia lub przetwarzania można wyznaczyć dla niektórych produktów suszonych lub przetworzonych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
3.
W przypadku wieloskładnikowych środków spożywczych, które zawierają mieszaninę składników, dla których nie ustalono maksymalnych poziomów pozostałości, maksymalne poziomy pozostałości mające zastosowanie nie mogą przekroczyć poziomów ustanowionych w załączniku II, przy uwzględnieniu względnych stężeń składników w mieszaninie a także przepisów ust. 2.
4. Państwa Członkowskie zapewniają, przynajmniej poprzez kontrolne pobieranie próbek, zgodność z maksymalnymi poziomami określonymi w ust. 1. Konieczne inspekcje oraz monitorowanie są wykonywane zgodnie z dyrektywą Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowych kontroli środków spożywczych [*] Dz.U. L 186 z 30.6.1989, str. 23., z wyjątkiem art. 14 powyższej dyrektywy, oraz zgodnie z dyrektywą Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków dotyczących urzędowej kontroli środków spożywczych [**] Dz.U. L 290 z 24.11.1993, str. 14., z wyjątkiem art. 5, 6 i 8 powyższej dyrektywy.";
4) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Jeżeli dla produktu należącego do grupy określonej w załączniku I Komisja ustala tymczasowy maksymalny poziom pozostałości obowiązujący w całej Wspólnocie, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania na rynek środków ochrony roślin [*] Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/32/WE (Dz.U. L 144 z 18.6.1996, str. 12)., poziom zostanie podany w załączniku II, wraz z odniesieniem do niniejszej procedury.
Artykuł 5a
1.
Do celów niniejszego artykułu Państwo Członkowskie pochodzenia oznacza Państwo Członkowskie, na którego terytorium produkt wyszczególniony w art. 1 ust. 1 albo został legalnie wyprodukowany i sprzedawany, albo wprowadzony do swobodnego obrotu, a Państwo Członkowskie przeznaczenia oznacza Państwo Członkowskie, na którego terytorium dany produkt jest sprowadzany i wprowadzany do obrotu dla działań innych niż tranzyt do innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego.
2. Państwa Członkowskie wprowadzą ustalenia dotyczące ustanowienia maksymalnych poziomów pozostałości, albo na stałe, albo czasowo, dla produktów określonych w art. 1 ust. 1, sprowadzonych na ich terytorium z Państwa Członkowskiego pochodzenia, uwzględniając dobre warunki prowadzenia działalności rolnej w Państwie Członkowskim pochodzenia, oraz bez uszczerbku dla warunków niezbędnych do ochrony zdrowia konsumentów, w przypadku gdy nie zostały ustalone maksymalne poziomy pozostałości tych produktów zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 lub art. 5.
3.
W przypadku gdy:
- nie ustalono maksymalnego poziomu pozostałości dla produktu określonego w art. 1 ust. 1, zgodnie z art. 4 ust. 1 lub art. 5, oraz
- taki produkt, który spełnia wymogi maksymalnych poziomów stężenia pozostałości stosowanych w Państwie Członkowskim jego pochodzenia został poddany w Państwie Członkowskim przeznaczenia takim środkom, których wynikiem jest zakaz lub ograniczenie wprowadzenia tego produktu do obrotu z powodu przekroczenia maksymalnego poziomu pozostałości przyjętego w Państwie Członkowskim przeznaczenia, oraz
- Państwo Członkowskie przeznaczenia wprowadziło nowe maksymalne poziomy pozostałości lub też zmieniło te poziomy w swoim ustawodawstwie, lub też wprowadziło zmiany w swoich kontrolach, które są nieproporcjonalne i/lub dyskryminujące w porównaniu do jego własnej produkcji, lub gdy maksymalny poziom pozostałości ustalony przez Państwo Członkowskie przeznaczenia różni się w istotny sposób od odpowiadających poziomów ustanowionych w pozostałych Państwach Członkowskich, lub gdy maksymalny poziom pozostałości stosowany przez Państwo Członkowskie przeznaczenia reprezentuje nieproporcjonalny poziom ochrony w porównaniu z poziomem ochrony stosowanym przez Państwo Członkowskie do pestycydów niosących podobny poziom zagrożenia lub w stosunku do podobnych produktów rolnych lub środków spożywczych,
a) Państwo Członkowskie przeznaczenia powiadamia o zastosowanych środkach pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję w terminie 20 dni od ich zastosowania.
To powiadomienie dokumentuje dany stan faktyczny;
b) na podstawie powiadomienia, określonego w lit. a), oba zainteresowane Państwa Członkowskie kontaktują się niezwłocznie w celu zlikwidowania, w każdym przypadku, zakazujących lub ograniczających skutków środków przyjętych przez Państwo Członkowskie przeznaczenia, poprzez zastosowanie uzgodnionych między nimi środków; Państwa Członkowskie przedkładają sobie wzajemnie wszelkie wymagane informacje.
W okresie trzech miesięcy od powiadomienia, określonego w lit. a), zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wyniku powyższych kontaktów, w szczególności o środkach, które zamierzają zastosować, włączając ustalone maksymalne poziomy pozostałości.
Państwo Członkowskie pochodzenia powiadamia inne Państwa Członkowskie o wyniku powyższych kontaktów;
c) Komisja niezwłocznie powiadomi o sprawie Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin, oraz, jeśli to jest możliwe, przedkłada propozycję ustalenia w załączniku II tymczasowego maksymalnego poziomu pozostałości podjętą zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
W swoim wniosku Komisja uwzględnia aktualny poziom wiedzy naukowej i technicznej w danej kwestii, w szczególności dane dostarczone przez Państwa Członkowskie ze szczególnym uwzględnieniem oceny toksykologicznej i szacunkowym poziomem dopuszczalnego dziennego spożycia (ADI), dobrych warunków prowadzenia działalności rolniczej oraz dane z testów stosowanych przez Państwo Członkowskie pochodzenia do ustalania maksymalnego poziomu pozostałości, wraz z przyczynami, dla których Państwo Członkowskie przeznaczenia zdecydowało się na podjęcie rozpatrywanych środków.
Okres ważności tymczasowych poziomów pozostałości pestycydu jest ustanawiany w przyjętym akcie prawnym i nie może przekraczać czterech lat.
Ten okres można wiązać z dostawą przez Państwo Członkowskie pochodzenia i/lub pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie wyników testów wymaganych przez Komisję dla ustalenia maksymalnego poziomu pozostałości, zgodnie z art. 4 ust. 1.
Na żądanie Komisja i Państwa Członkowskie są informowane o programie wyznaczonych testów.
4.
Wszelkie środki przewidziane w ust. 2 i 3 podejmowane są przez Państwo Członkowskie w poszanowaniu jego zobowiązań wynikających z Traktatu, w szczególności jego art. 30 i 36.
5. Dyrektywa Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych nie dotyczy środków przyjętych i ogłoszonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.
6.
Szczegółowe środki wprowadzające procedurę wymienioną w niniejszym artykule można zastosować zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11a.";
5) na końcu art. 7 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Komisja porównuje i gromadzi otrzymane informacje, a następnie przetwarza je wraz z wynikami kontroli wykonanych zgodnie z dyrektywami 86/362/EWG [**] Dz.U. L 109 z 26.4.1983, str. 8. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją 96/139/WE (Dz.U. L 32 z 10.2.1996, str. 31). i 90/642/EWG [*] Dz.U. L 221 z 7.8.1986, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/33/WE (Dz.U. L 144 z 18.6.1996, str. 35)..";
6) w art. 8 ust. 1 wyrażenie "art. 12" zastępuje się wyrażeniem "art. 11a";
7) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, w wyniku otrzymania nowych informacji lub zmiany oceny posiadanych informacji, uznaje, że maksymalny poziom ustalony w załączniku II zagraża zdrowiu ludzi lub zwierząt a sytuacja wymaga podjęcia szybkich działań, to Państwo Członkowskie może okresowo obniżyć poziom na swoim terytorium.
W takim przypadku powiadamia ono niezwłocznie inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o przedsięwziętych środkach, załączając uzasadnienie tych działań.
2.
Komisja szybko bada podane przez Państwo Członkowskie przyczyny, określone w ust. 1, i zasięga opinii Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, zwanego dalej "Komitetem";; Komitet niezwłocznie wyraża swoją opinię i podejmuje właściwe środki.
Komisja niezwłocznie powiadamia Radę i Państwa Członkowskie o wszelkich podjętych środkach.
Każde Państwo Członkowskie może zwrócić się do Rady w sprawie środków podjętych przez Komisję w ciągu 15 dni od takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w ciągu 15 dni od daty, kiedy sprawa została jej przedstawiona.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że należy dokonać zmiany maksymalnych poziomów ustanowionych w załączniku II dla rozwiązania problemów wymienionych w ust. 1 oraz dla zagwarantowania ochrony zdrowia publicznego, w celu przyjęcia powyższych poprawek wszczyna procedurę ustanowioną w art. 13.
W takim przypadku Państwo Członkowskie, które podjęło środki wymienione w ust. 1, może utrzymać je do czasu, gdy Rada lub Komisja podejmie decyzję zgodnie z przedstawioną procedurą.";
8) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Bez uszczerbku dla zmian dokonanych w załącznikach zgodnie z art. 5, 5a ust. 3 i art. 9, zmiany w załącznikach przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12, z uwzględnieniem obecnej wiedzy naukowo-technicznej.
W szczególności przy ustalaniu maksymalnych poziomów pozostałości należy uwzględnić rzeczywiste ryzyko spożycia z pokarmem w diecie oraz liczbę i jakość dostępnych danych.";
9) skreśla się art. 11;
10) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 11a
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie określonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu stopnia pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od przekazania jej powyższego wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 11b
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie określonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu stopnia pilności rozpatrywanej sprawy.
Opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli Rada nie podejmie decyzji w okresie 15 dni od przekazania jej powyższego wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki.";
11) w art. 12 ust. 2–4 otrzymują brzmienie:
"2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie określonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu stopnia pilności rozpatrywanej sprawy.
Opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
4.
Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
5.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od przekazania jej powyższego wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki.";
12) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia, aby zmiany wprowadzone do załącznika II wynikające z decyzji określonych w art. 4 ust. 1 i 2, art. 5, art. 5a ust. 3, art. 9 ust. 3 i art. 10 mogły być stosowane na ich terytorium w okresie co najwyżej ośmiu miesięcy od ich przyjęcia, a w okresie krótszym, jeśli wymaga tego ochrona zdrowia ludzkiego.
W celu ochrony uzasadnionych oczekiwań, wspólnotowe akty prawne wykonawcze mogą wprowadzić okresy przejściowe dla stosowania niektórych maksymalnych poziomów pozostałości pestycydu, co umożliwi normalny obrót zebranymi produktami."
Artykuł 4
W dyrektywie 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do produktów wyszczególnionych w załączniku I w kolumnie 1, których przykłady znajdują się w kolumnie 2, zarówno do produktów z wymienionej grupy, jak i ich części opisanych w kolumnie 3, o ile mogą zawierać niektóre pozostałości pestycydu.
Niniejsza dyrektywa stosuje się również do tych samych produktów, po ich wysuszeniu albo przetworzeniu, albo wprowadzeniu tych produktów do żywności wieloskładnikowej, o ile mogą zawierać niektóre pozostałości pestycydów.";
2) w art. 1 ust. 2 dodaje się:
"e) dyrektywy Komisji 91/321/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych [**] Dz.U. L 350 z 14.12.1990, str. 71. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/32/WE (Dz.U. L 144 z 18.6.1996, str. 12). oraz dyrektywy Komisji 96/5/WE z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zboża oraz odżywek dla niemowląt i małych dzieci [*] Dz.U. L 175 z 4.7.1991, str. 35. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/4/WE (Dz.U. L 49 z 28.2.1996, str. 12).. Jednakże do czasu ustalenia maksymalnych poziomów pozostałości pestycydu zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/321/EWG lub art. 6 dyrektywy 96/5/WE, do danych produktów stosuje się przepisy art. 5a ust. 1 i ust. 3–6 niniejszej dyrektywy.";
3) artykuł 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) pozostałości pestycydu oznaczają pozostałości pestycydu oraz jego metabolitów, produktów rozkładu lub produktów ich reakcji, które są obecne w lub na produktach określonych w art. 1.";
4) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Produkty z tych grup lub, gdy to stosowne, części tych produktów, określonych w art. 1 nie zawierają, od czasu wprowadzenia ich do obrotu, wyższych poziomów pozostałości pestycydu niż te wymienione w wykazie określonym w załączniku II.
Wykaz rozpatrywanych pozostałości pestycydu oraz ich maksymalnych poziomów jest ustalony w załączniku II, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10a, z uwzględnieniem aktualnego poziomu wiedzy naukowo-technicznej.
Pozostałości pestycydu zostaną załączone do wykazu do czasu, gdy dyrektywa 76/895/EWG określi maksymalne poziomy dla tych pestycydów.
2.
W przypadku produktów suszonych i przetworzonych, dla których nie ustalono bezpośrednio maksymalnych poziomów w załączniku II, maksymalne poziomy pozostałości mające zastosowanie są ustanowione w załączniku II z uwzględnieniem, odpowiednio, zagęszczenia wynikającego z procesu suszenia albo zagęszczenia lub rozcieńczenia spowodowanego przetwarzaniem.
Współczynnik zagęszczenia lub rozcieńczenia obejmujący zagęszczenie i/lub rozcieńczenie spowodowane procesami suszenia lub przetwarzania można wyznaczyć dla niektórych produktów suszonych lub przetworzonych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10a.
3.
W przypadku wieloskładnikowych środków spożywczych, które zawierają mieszaninę składników, dla których nie ustalono maksymalnych poziomów pozostałości, maksymalne poziomy pozostałości mające zastosowanie nie mogą przekroczyć poziomów ustanowionych w załączniku II, przy uwzględnieniu względnych stężeń składników w mieszaninie a także przepisów ust. 2.
4. Państwa Członkowskie zapewniają, przynajmniej poprzez kontrolne pobieranie próbek, zgodność z maksymalnymi poziomami określonymi w ust. 1. Konieczne inspekcje oraz monitorowanie są wykonywane zgodnie z dyrektywą Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowych kontroli środków spożywczych [**] Dz.U. L 49 z 28.2.1996, str. 17., z wyjątkiem art. 14 powyższej dyrektywy, oraz zgodnie z dyrektywą Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków dotyczących urzędowej kontroli środków spożywczych [*] Dz.U. L 186 z 30.6.1989, str. 23., z wyjątkiem art. 5, 6 i 8 powyższej dyrektywy.";
5) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają odpowiednie władze odpowiedzialne za przeprowadzenie monitorowania określonego w art. 3 ust. 4.
2. a) Do dnia 30 czerwca każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji swoje krajowe programy monitorowania na następny rok kalendarzowy.
Programy te określają co najmniej:
- produkty, które będą poddane inspekcji oraz liczbę inspekcji przewidzianych do wykonania,
- pozostałości pestycydu, które będą kontrolowane,
- kryteria zastosowane przy sporządzaniu tych programów.
b) Do dnia 30 września każdego roku Komisja przedkłada Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin projekt zaleceń ustalających skoordynowany wspólnotowy program monitorowania określający pobieranie szczególnych próbek, które mają być włączone do krajowych programów monitorowania.
Zalecenie zostaje przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
Podstawowym celem wspólnotowego programu monitorowania jest optymalne wykorzystanie na poziomie wspólnotowym pobierania próbek zbóż wymienionych w grupach wyszczególnionych w załączniku I, wyprodukowanych we Wspólnocie lub przywiezionych do Wspólnoty, po zidentyfikowaniu problemu, dla zapewnienia zgodności z maksymalnymi poziomami pozostałości pestycydu ustanowionych w załączniku II.
3.
Do dnia 31 sierpnia każdego roku Państwa Członkowskie wysyłają Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim wyniki analiz próbek pobranych w poprzednim roku w ramach krajowych programów monitorowania oraz w ramach skoordynowanego wspólnotowego programu monitorowania.
Komisja porównuje i gromadzi powyższe dane oraz wyniki testów przeprowadzonych zgodnie z dyrektywami 86/362/EWG i 86/363/EWG oraz analizuje:
- przypadki przekroczenia maksymalnych poziomów pozostałości, oraz
- średnie aktualne poziomy pozostałości pestycydu oraz ich względne wartości odnoszące się do ustalonych maksymalnych poziomów pozostałości.
W czasie przygotowywania skoordynowanego programu monitorowania Komisja powinna stopniowo dążyć do stworzenia systemu, który umożliwiłby ocenę rzeczywistego narażenia na pestycydy w diecie.
Do dnia 30 września każdego roku Komisja przesyła te informacje Państwom Członkowskim w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, w celu przeglądu i przyjęcia wszelkich niezbędnych środków, takich jak:
- wszelkie działania, które mają być podjęte na poziomie wspólnotowym w przypadku doniesień o przekroczeniu maksymalnych poziomów,
- celowość opublikowania zgromadzonej i zinterpretowanej informacji.
4.
Zgodnie z procedurą ustaloną w art. 9 można przyjąć, co następuje:
a) zmiany w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu w zakresie, w jakim zmiany te odnoszą się do danych przeznaczonych do powiadamiania;
b) szczegółowe przepisy wykonawcze konieczne do sprawnego funkcjonowania przepisów ust. 2 i 3.
5.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 1999 r. Komisja przekazuje Radzie sprawozdanie o stosowaniu niniejszego artykułu, w razie potrzeby wraz z odpowiednimi propozycjami.";
6) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5a
Jeżeli dla produktu należącego do grupy określonej w załączniku I Komisja ustala tymczasowy maksymalny poziom pozostałości obowiązujący w całej Wspólnocie, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania na rynek środków ochrony roślin [*] Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/32/WE (Dz.U. L 144 z 18.6.1996, str. 12)., poziom zostanie podany w załączniku II, wraz z odniesieniem do niniejszej procedury.
Artykuł 5b
1.
Do celów niniejszego artykułu Państwo Członkowskie pochodzenia oznacza Państwo Członkowskie, na którego terytorium produkt wyszczególniony w art. 1 ust. 1 albo został legalnie wyprodukowany i sprzedawany, albo wprowadzony do swobodnego obrotu, a Państwo Członkowskie przeznaczenia oznacza Państwo Członkowskie, na którego terytorium dany produkt jest sprowadzany i wprowadzany do obrotu dla działań innych niż tranzyt do innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego.
2. Państwa Członkowskie wprowadzą ustalenia dotyczące ustanowienia maksymalnych poziomów pozostałości, albo na stałe, albo czasowo, dla produktów określonych w art. 1 ust. 1, sprowadzonych na ich terytorium z Państwa Członkowskiego pochodzenia, uwzględniając dobre warunki prowadzenia działalności rolnej w Państwie Członkowskim pochodzenia, oraz bez uszczerbku dla warunków niezbędnych do ochrony zdrowia konsumentów, w przypadku gdy nie zostały ustalone maksymalne poziomy pozostałości tych produktów zgodnie z przepisami art. 3 ust. 1 lub art. 5a.
3.
W przypadku gdy:
- nie ustalono maksymalnego poziomu pozostałości dla produktu, określonego w art. 1 ust. 1, zgodnie z art. 3 ust. 1 lub art. 5a, oraz
- taki produkt, który spełnia wymogi maksymalnych poziomów stężenia pozostałości stosowanych w Państwie Członkowskim jego pochodzenia, został poddany w Państwie Członkowskim przeznaczenia takim środkom, których wynikiem jest zakaz lub ograniczenie wprowadzenia tego produktu do obrotu z powodu przekroczenia maksymalnego poziomu pozostałości przyjętego w Państwie Członkowskim przeznaczenia, oraz
- Państwo Członkowskie przeznaczenia wprowadziło nowe maksymalne poziomy pozostałości lub też zmieniło te poziomy w swoim ustawodawstwie, lub też wprowadziło zmiany w swoich kontrolach, które są nieproporcjonalne i/lub dyskryminujące w porównaniu do jego własnej produkcji, lub gdy maksymalny poziom pozostałości ustalony przez Państwo Członkowskie przeznaczenia różni się w istotny sposób od odpowiadających poziomów ustanowionych w pozostałych Państwach Członkowskich, lub gdy maksymalny poziom pozostałości stosowany przez Państwo Członkowskie przeznaczenia reprezentuje nieproporcjonalny poziom ochrony w porównaniu z poziomem ochrony stosowanym przez Państwo Członkowskie do pestycydów niosących podobny poziom zagrożenia albo w stosunku do podobnych produktów rolnych lub środków spożywczych,
a) Państwo Członkowskie przeznaczenia powiadamia o zastosowanych środkach pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję w terminie 20 dni od ich zastosowania.
To powiadomienie dokumentuje dany stan faktyczny;
b) na podstawie powiadomienia, określonego w lit. a) oba zainteresowane Państwa Członkowskie kontaktują się niezwłocznie w celu zlikwidowania, w każdym przypadku, zakazujących lub ograniczających skutków środków przyjętych przez Państwo Członkowskie przeznaczenia poprzez zastosowanie uzgodnionych między nimi środków; Państwa Członkowskie przedkładają sobie wzajemnie wszelkie wymagane informacje.
W okresie trzech miesięcy od powiadomienia, określonego w lit. a), zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wyniku powyższych kontaktów, w szczególności o środkach, które zamierzają zastosować, włączając ustalone maksymalne poziomy pozostałości.
Państwo Członkowskie pochodzenia powiadamia inne Państwa Członkowskie o wyniku powyższych kontaktów;
c) Komisja niezwłocznie powiadomi o sprawie Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin, oraz, jeśli to jest możliwe, przedkłada propozycje ustalenia w załączniku II tymczasowego maksymalnego poziomu pozostałości podjętą zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10a.
W swoim wniosku Komisja uwzględnia aktualny poziom wiedzy naukowej i technicznej w danej kwestii, w szczególności dane dostarczone przez Państwa Członkowskie ze szczególnym uwzględnieniem oceny toksykologicznej i szacunkowym poziomem dopuszczalnego dziennego spożycia (ADI), dobrych warunków prowadzenia działalności rolniczej oraz dane z testów stosowanych przez Państwo Członkowskie pochodzenia do ustalania maksymalnego poziomu pozostałości, wraz z przyczynami, dla których Państwo Członkowskie przeznaczenia zdecydowało się na podjęcie rozpatrywanych środków.
Okres ważności tymczasowych poziomów pozostałości pestycydu jest ustanawiany w przyjętym akcie prawnym i nie może przekraczać czterech lat.
Ten okres można wiązać z dostawą przez Państwo Członkowskie pochodzenia i/lub pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie wyników testów wymaganych przez Komisję dla ustalenia maksymalnego poziomu pozostałości, zgodnie z art. 3 ust. 1.
Na żądanie Komisja i Państwa Członkowskie są informowane o programie wyznaczonych testów.
4.
Wszelkie środki przewidziane w ust. 2 lub 3 podejmowane są przez Państwo Członkowskie w poszanowaniu jego zobowiązań wynikających z Traktatu, w szczególności jego art. 30 i 36.
5.
Dyrektywa Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [**] Dz.U. L 109 z 26.4.1983, str. 8.
Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją 96/139/WE (Dz.U. L 32 z 10.2.1996, str. 31). nie dotyczy środków przyjętych i ogłoszonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.
6.
Szczegółowe środki wprowadzające procedurę wymienioną w niniejszym artykule można zastosować zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9.";
7) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Bez uszczerbku dla zmian dokonanych w załącznikach zgodnie z art. 5a, 5b ust. 3 i art. 8, zmiany w załącznikach I i II przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10a, z uwzględnieniem obecnej wiedzy naukowo-technicznej.
W szczególności przy ustalaniu maksymalnych poziomów pozostałości należy uwzględnić rzeczywiste ryzyko spożycia z pokarmem w diecie oraz liczbę i jakość dostępnych danych.";
8) po art. 10 dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 10a
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie określonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu stopnia pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od przekazania jej powyższego wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 10b
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia, aby zmiany wprowadzone do załącznika II wynikające z decyzji określonych w art. 3 ust. 1 i 2, art. 5a, art. 5b ust. 3, art. 7 i art. 8 ust. 3 mogły być stosowane na ich terytorium w okresie co najwyżej ośmiu miesięcy od ich przyjęcia, a w okresie krótszym, jeśli wymaga tego ochrona zdrowia ludzkiego.
W celu ochrony uzasadnionych oczekiwań wspólnotowe akty prawne wykonawcze mogą wprowadzić okresy przejściowe dla stosowania niektórych maksymalnych poziomów pozostałości, co umożliwi normalny obrót zebranymi produktami."
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 97/42/WE
z dnia 27 czerwca 1997 r.
po raz pierwszy zmieniająca dyrektywę 90/394/EWG w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [1], w szczególności jej art. 16,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję [2] po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
działając w zgodzie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 118a Traktatu stanowi, że Rada powinna uchwalić, za pomocą dyrektyw, minimalne wymagania w celu zachęcenia do poprawy warunków, szczególnie w miejscu pracy, tak, aby zagwarantować lepszą ochronę zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
(2) Zgodnie z tym artykułem dyrektywy takie powinny unikać nakładania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych w sposób, który mógłby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
(3) Dyrektywa Komisji 91/325/EWG z dnia 1 marca 1991 r. dostosowująca po raz dwunasty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i znakowania substancji niebezpiecznych [5] wprowadza w załączniku III nowe oznaczenia ryzyka, aby określić zagrożenie zdrowia wynikające z przedłużającego się kontaktu oraz zagrożenie rakiem spowodowane wdychaniem.
(4) We wszystkich sytuacjach w miejscu pracy pracownicy muszą być chronieni przed preparatami zawierającymi jedną lub więcej substancji rakotwórczych oraz przed związkami rakotwórczymi powstającymi w miejscu pracy.
(5) W przypadku niektórych czynników rakotwórczych konieczne jest branie pod uwagę wszystkich dróg wchłaniania, włącznie z możliwością przenikania przez skórę, aby zapewnić możliwie najlepszy poziom ochrony.
(6) Ponieważ sformułowanie pkt 2 załącznika I do dyrektywy 90/394/EWG dotyczące aromatycznych węglowodorów policyklicznych powodowało trudności interpretacyjne w wielu Państwach Członkowskich, wymagane jest nowe, bardziej precyzyjne sformułowanie.
(7) Artykuł 16 dyrektywy 90/394/EWG zapewnia ustalenie wartości granicznych kontaktu z czynnikami rakotwórczymi na podstawie dostępnych informacji, włącznie z danymi naukowymi i technicznymi, w odniesieniu do wszystkich czynników rakotwórczych, co do których jest to możliwe.
(8) Wartości graniczne kontaktu z czynnikami rakotwórczymi w miejscu pracy muszą być traktowane jako ważny składnik ogólnych ustaleń dotyczących ochrony pracowników; owe wartości graniczne muszą być uaktualniane w każdym przypadku, kiedy w związku z nowymi danymi naukowymi zajdzie taka potrzeba.
(9) Benzen jest czynnikiem rakotwórczym występującym w wielu sytuacjach w miejscu pracy; w związku z tym zagrożone jest zdrowie wielu pracowników; mimo że współczesna wiedza naukowa nie pozwala na określenie poziomu, poniżej którego zagrożenie zdrowia przestaje istnieć, zmniejszenie kontaktu z benzenem zmniejszy owo zagrożenie.
(10) Respektowanie minimalnych wymagań dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed określonymi zagrożeniami związanymi z czynnikami rakotwórczymi ma na celu nie tylko ochronę zdrowia i bezpieczeństwa poszczególnych pracowników, ale także zapewnienie minimalnego poziomu ochrony wszystkich pracowników we Wspólnocie.
(11) Należy ustanowić jednolity poziom ochrony pracowników przed zagrożeniem związanym z czynnikami rakotwórczymi w całej Wspólnocie, a poziom ochrony nie może być ustalany poprzez szczegółowe wymogi przepisów, ale poprzez strukturę ogólnych zasad, tak aby umożliwić Państwom Członkowskim zastosowanie jednolitych wymagań minimalnych.
(12) Niniejsza zmiana ustanawia praktyczny aspekt realizacji społecznego wymiaru rynku wewnętrznego.
(13) Zgodnie z decyzją 74/325/EWG [6] Komisja, zamierzając sformułować wnioski w tej dziedzinie, powinna skonsultować się z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 90/394/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 dodaje się następujący ustęp:
"4.
W odniesieniu do azbestu i monomeru chlorku winylu, których dotyczą dyrektywy specjalne, przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie wówczas, gdy są bardziej korzystne dla zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy.".
2.
Artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy,
a) "czynnik rakotwórczy" oznacza:
i) substancję, która spełnia kryteria klasyfikacji w kategorii 1. lub 2. czynników rakotwórczych, ustalonych w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG;
ii) preparat składający się z jednej lub więcej substancji, o których mowa w pkt i), jeżeli koncentracja jednej lub więcej poszczególnych substancji spełnia wymogi limitu koncentracji, pozwalające na zakwalifikowanie preparatu do kategorii 1. lub 2. czynników rakotwórczych, ustalonych w jednym z następujących załączników:
- załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG lub
- załącznik I do dyrektywy 88/379/EWG, jeżeli substancja lub substancje nie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG lub zostały wymienione bez limitów koncentracji;
iii) substancję, preparat lub proces, o których mowa w załączniku I, a także substancje i preparaty powstałe w wyniku procesów, o których mowa w załączniku I;
b) "wartość graniczna" oznacza, jeżeli nie została określona inaczej, limit średniej koncentracji "czynnika rakotwórczego", mierzonej w stosunku do czasu, w powietrzu, którym oddycha pracownik, w odniesieniu do wyznaczonego okresu, będącego podstawą oceny, jak zostało ustalone w załączniku III."
3.
W art. 3 ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Ponadto, podczas dokonywania oceny zagrożenia, należy wziąć pod uwagę wszystkie inne drogi kontaktu, takie jak wchłanianie w skórę i/lub poprzez skórę".
4.
W art. 5 po ust. 3 dodaje się następujący ustęp:
"4.
Kontakt nie może przekraczać wartości granicznej czynnika rakotwórczego, jaka została ustalona w załączniku III.".
Ustęp poprzednio oznaczony ust. 4 otrzymuje oznaczenie ust. 5.
5.
W załączniku I pozycja 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Praca, w czasie której dochodzi do kontaktu z aromatycznymi policyklicznymi węglowodorami znajdującymi się w sadzy węglowej, smole węglowej lub paku węglowym".
6.
Załącznik III część A otrzymuje następujące brzmienie:
"A. WARTOŚCI GRANICZNE KONTAKTU Z CZYNNIKAMI RAKOTWÓRCZYMI W MIEJSCU PRACY
Nazwa czynnika _BAR_ Einecs _BAR_ CAS _BAR_ Wartości graniczne _BAR_ Zapis _BAR_ Środki tymczasowe _BAR_
mg/m3 _BAR_ ppm _BAR_
Benzen _BAR_ 200–753–7 _BAR_ 71–43–2 _BAR_ 3,25 _BAR_ 1 _BAR_ Skóra _BAR_ Wartość graniczna: 3 ppm (= 9,75 mg/m3) do (trzech lat po dacie z ust. 1 art. 2 dyrektywy 97/42/WE)" _BAR_
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż dnia 27 czerwca 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 97/43/Euratom
z dnia 30 czerwca 1997 r.
w sprawie ochrony zdrowia osób fizycznych przed niebezpieczeństwem wynikającym z promieniowania jonizującego związanego z badaniami medycznymi oraz uchylająca dyrektywę 84/466/Euratom
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31,
uwzględniając wniosek Komisji sporządzony po uzyskaniu opinii grupy osób powołanej przez Komitet Naukowo-Techniczny,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rada przyjęła dyrektywy ustanawiające podstawowe normy bezpieczeństwa w odniesieniu do ochrony zdrowia pracowników i ogółu ludności przed niebezpieczeństwami wynikającymi z promieniowania jonizującego, ostatnio zmienione dyrektywą 96/29/Euratom [3].
(2) Zgodnie z art. 33 Traktatu każde Państwo Członkowskie ma ustanowić odpowiednie przepisy ustawodawcze, wykonawcze lub administracyjne w celu zapewnienia przestrzegania podstawowych norm, które zostały ustalone, oraz podejmuje niezbędne środki w odniesieniu do nauczania, szkolenia i kształcenia zawodowego.
(3) Dnia 3 września 1984 r. Rada przyjęła dyrektywę 84/466/Euratom ustanawiającą podstawowe środki ochrony przed promieniowaniem osób przechodzących badania lekarskie lub leczenie [4].
(4) Jak w roku 1984, narażenie na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych nadal stanowi główne źródło narażenia obywateli Unii Europejskiej na działanie sztucznych źródeł promieniowania jonizującego; wykorzystanie promieniowania jonizującego umożliwiło dokonanie znacznego postępu w wielu dziedzinach medycyny; praktyki powodujące narażenie na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych muszą być przeprowadzane w zoptymalizowanych warunkach ochrony przed promieniowaniem.
(5) Uznając rozwój wiedzy naukowej w dziedzinie ochrony przed promieniowaniem zastosowanej podczas odniesień do narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych, Międzynarodowa Komisja Ochrony Radiologicznej dokonała przeglądu tego zagadnienia w swoich zaleceniach w latach 1990 i 1996.
(6) Taki rozwój czyni niezbędnym uchylenie dyrektywy 84/466/Euratom.
(7) Dyrektywa 96/29/Euratom ustanawia podstawowe normy bezpieczeństwa w odniesieniu do ochrony zdrowia pracowników wykonujących badania medyczne związane z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych oraz członków społeczeństwa; ta sama dyrektywa zapewnia, że ogół udziałów w narażaniu społeczeństwa jako całości jest poddawany przeglądowi.
(8) Wymagania w zakresie bezpieczeństwa i zdrowia, włącznie z aspektami ochrony przed promieniowaniem, dotyczące projektowania, wytwarzania i wprowadzania do obrotu wyrobów medycznych, są przedmiotem dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych [5]; na podstawie art. 1 ust. 8 tej dyrektywy odpowiednie dyrektywy przyjęte na podstawie Traktatu Euratom nie mają zostać poddane działaniu jej przepisów; niezbędne jest określenie wymagań dotyczących ochrony przed promieniowaniem w odniesieniu do wykorzystywania do celów medycznych urządzeń radiologicznych od dnia przekazania ich do działania.
(9) Przepisy mające na celu zapewnienie ochrony przed promieniowaniem w odniesieniu do narażenia ponoszonego przez wolontariuszy oraz osoby, które świadomie i z własnej woli pomagają osobom poddawanych badaniom medycznym lub leczeniu, muszą zostać dostosowane.
(10) Komitet Ministrów Rady Europy przyjął dnia 6 lutego 1990 r. zalecenie nr R(90)3 w sprawie badań medycznych przeprowadzanych na ludziach, dotyczące między innymi powołania komitetu etycznego.
(11) Potrzebne są szczegółowe wymagania w odniesieniu do prawidłowego stosowania zasad uzasadniania i optymalizacji w związku z narażeniem w zakresie niniejszej dyrektywy.
(12) Muszą zostać określone obowiązki w odniesieniu do wykonywania badań medycznych związanych z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych.
(13) W celu zapewnienia, że badania medyczne wykonywane są w dobrych warunkach ochrony przed promieniowaniem, niezbędne jest właściwe kształcenie personelu wykonującego badania, ustanowienie programów zapewnienia jakości i kontroli oraz kontroli wykonywanej przez właściwe władze.
(14) Niezbędne są przepisy szczególne w odniesieniu do praktyk szczególnych, kobiet w ciąży i karmiących piersią, wolontariuszy biorących udział w badaniach oraz osób pomagających.
(15) Istnieje potrzeba uwzględnienia potencjalnych narażeń na działanie promieniowania jonizującego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa uzupełnia dyrektywę 96/29/Euratom oraz ustanawia zasady ogólne ochrony osób fizycznych przed promieniowaniem w odniesieniu do badań narażenia określonego w ust. 2 i 3.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do następujących przypadków narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych:
a) narażenie na działanie promieniowania jonizującego pacjentów jako części ich własnego rozpoznania medycznego lub leczenia;
b) narażenie na działanie promieniowania jonizującego osób fizycznych jako część nadzoru ochrony zdrowia pracowników;
c) narażenie na działanie promieniowania jonizującego osób fizycznych jako część przesiewowych badań zdrowia;
d) narażenie na działanie promieniowania jonizującego zdrowych osób fizycznych lub pacjentów dobrowolnie uczestniczących w badawczych programach medycznych lub biomedycznych, diagnostycznych lub terapeutycznych;
e) narażenie na działanie promieniowania jonizującego osób fizycznych jako części procedury medycyny sądowej.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się także do narażenia na działanie promieniowania jonizującego osób fizycznych, które świadomie i z własnej woli (poza obowiązkami zawodowymi) w miarę potrzeb pomagają w opiece nad osobami fizycznymi poddawanymi narażeniu na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy następujące terminy posiadają przypisane im znaczenie:
- audyt kliniczny: systematyczna kontrola lub przegląd medycznych procedur radiologicznych, mająca na celu poprawę jakości i wyników opieki nad pacjentem, przez ustrukturalizowany przegląd, w ramach którego praktyki, procedury i wyniki radiologiczne są badane w porównaniu z uzgodnionymi normami w odniesieniu do medycznych procedur radiologicznych, wraz z modyfikacją procedur, w przypadku gdy wskazano, oraz stosowaniem nowych norm w razie konieczności;
- odpowiedzialność kliniczna: odpowiedzialność przypisana lekarzowi za wykonanie poszczególnych badań medycznych związanych z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego, w szczególności: uzasadnienie i optymalizacja, ocena kliniczna wyniku, w miarę potrzeby współpraca z innymi specjalistami i personelem w zakresie aspektów praktycznych oraz uzyskiwanie informacji o poprzednich badaniach, gdzie właściwe; dostarczanie istniejących informacji radiologicznych i/lub dokumentacji radiologicznej innym lekarzom przeprowadzającym zabiegi i/lub kierującym na zabiegi lub badania, zgodnie z wymaganiami; udzielanie informacji pacjentowi i pozostałym zainteresowanym osobom fizycznym, gdzie stosowne;
- właściwe organy: każdy organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie;
- diagnostyczne poziomy referencyjne: poziomy dawki w praktykach rentgenodiagnostycznych lub w przypadku produktów radiofarmaceutycznych, poziomy aktywności w odniesieniu do badań na grupach typowych pacjentów lub na znormalizowanych fantomach w odniesieniu do szeroko określonych kategorii urządzeń.
Poziomy te nie powinny być przekraczane w odniesieniu do standardowej procedury, jeśli stosowana jest dobra i normalna praktyka dotycząca działania diagnostycznego i technicznego;
- ograniczenie dawki: ograniczenie dotyczące przewidywanych dawek, które mogą pochodzić z określonego źródła, na które mogą zostać narażone osoby fizyczne, do zastosowania na etapie planowania ochrony przed promieniowaniem w każdym przypadku, gdy związane jest to z optymalizacją;
- narażenia na działanie: proces narażania na działanie promieniowania jonizującego;
- przesiewowe badania zdrowia: procedura wykorzystująca urządzenia radiologiczne do wczesnego rozpoznawania chorób w grupach ryzyka;
- posiadacz: każda osoba fizyczna lub prawna, która na mocy prawa krajowego ponosi odpowiedzialność prawną za dane urządzenie radiologiczne;
- szkoda indywidualna: szkodliwe skutki możliwe do klinicznego zaobserwowania, które ujawniły się u osób fizycznych lub ich potomstwa, których pojawienie się jest albo natychmiastowe, albo opóźnione; w ostatnim przypadku pociąga za sobą raczej prawdopodobieństwo niż pewność ich wystąpienia;
- kontrola: kontrola jest badaniem przeprowadzanym przez właściwe władze w celu sprawdzenia, czy są przestrzegane przepisy krajowe w sprawie ochrony radiologicznej, w odniesieniu do medycznych procedur radiologicznych, wykorzystywanego sprzętu lub urządzeń radiologicznych;
- fizyk medyczny: specjalista w dziedzinie fizyki promieniowania lub technologii promieniowania stosowanej w badaniach, w zakresie niniejszej dyrektywy, którego wykształcenie i kwalifikacje są uznane przez właściwe władze i który, gdzie właściwe, działa lub udziela porad w sprawie kontroli dozymetrycznej pacjentów, rozwoju i stosowania złożonych technik oraz sprzętu, w sprawie optymalizacji, zapewniania i kontroli jakości, a także innych zagadnień związanych z ochroną przed promieniowaniem, do którego stosuje się niniejszą dyrektywę;
- medyczna procedura radiologiczna: każda procedura dotycząca narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych;
- procedury medycyny sądowej: procedury wykorzystywane do celów ubezpieczeniowych lub prawnych, bez wskazań lekarskich;
- nadzór ochrony zdrowia pracowników: nadzór medyczny nad pracownikami określony przez Państwa Członkowskie lub właściwe władze;
- dawka pacjenta: dawka dotycząca pacjentów lub innych osób fizycznych poddawanych badaniom medycznym;
- kontrola dozymetryczna pacjenta: kontrola dozymetryczna dotycząca pacjentów lub innych osób fizycznych poddawanych narażeniu na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych;
- aspekty praktyczne: fizyczny przebieg narażenia na działanie promieniowania jonizującego określonego w art. 1 ust. 2 oraz aspekty z nim związane, włącznie z obsługą i użytkowaniem sprzętu radiologicznego oraz oceną parametrów technicznych i fizycznych, w tym oceną dawek promieniowania, kalibracją i konserwacją sprzętu, przygotowaniem produktów radiofarmaceutycznych, ich zarządzaniem oraz wywoływaniem klisz;
- lekarz wykonujący badanie lub zabieg: lekarz, dentysta lub inny specjalista z zakresu ochrony zdrowia, który jest uprawniony do przyjęcia odpowiedzialności klinicznej za poszczególne badania medyczne związane z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych, zgodnie z wymogami krajowymi;
- lekarz kierujący na badanie lub zabieg: lekarz, dentysta lub inny specjalista w dziedzinie ochrony zdrowia, który jest uprawniony do kierowania osób fizycznych na badania medyczne związane z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych do lekarza wykonującego badanie lub zabieg, zgodnie z wymaganiami krajowymi;
- zapewnienie jakości: wszystkie zaplanowanie oraz systematyczne działania mające na celu zapewnienie odpowiedniej pewności, iż struktura, system, część składowa lub procedura będą działać zadowalająco, zgodnie z ustalonymi normami;
- kontrola jakości: część zapewnienia jakości; zespół działań (planowanie, koordynowanie, realizacja) mających na celu utrzymanie lub poprawę jakości funkcjonowania urządzeń.
Pojęcie to obejmuje monitorowanie, ocenę i utrzymanie na wymaganym poziomie wartości wszystkich parametrów eksploatacyjnych, które można określić, zmierzyć i skontrolować;
- radiologiczny: odnoszący się do procedur radiodiagnostycznych i radioterapeutycznych oraz radiologii interwencyjnej lub innej planowej i ukierunkowanej radiologii;
- urządzenie radiologiczne: obiekt zawierający sprzęt radiologiczny;
- radiodiagnostyczny: odnoszący się do diagnostycznych zastosowań medycyny nuklearnej in vivo oraz medycznej diagnostyki radiologicznej i radiologii stomatologicznej;
- radioterapeutyczny: odnoszący się do radioterapii, włącznie z medycyną nuklearną stosowaną do celów leczniczych.
Artykuł 3
Uzasadnienie
1.
Narażenie na działanie promieniowania jonizującego, określone w art. 1 ust. 2, wskazuje wystarczające korzyści biorąc pod uwagę potencjalne korzyści diagnostyczne lub lecznicze, włącznie z bezpośrednimi korzyściami dla zdrowia osoby fizycznej oraz korzyściami dla społeczeństwa, w stosunku do indywidualnej szkody, jaką może spowodować narażenie na działanie promieniowania, biorąc pod uwagę skuteczność, korzyści i zagrożenia związane z dostępnymi technologiami alternatywnymi służącymi temu samemu celowi, ale obejmującymi brak narażenia lub mniejsze narażenie na działanie promieniowania jonizującego.
W szczególności:
a) - wszystkie nowe rodzaje praktyk obejmujących narażenie na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych są uzasadniane z wyprzedzeniem przed ich ogólnym przyjęciem,
- istniejące rodzaje praktyk obejmujących narażenie na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych mogą zostać poddane przeglądowi w każdym przypadku, gdy uzyskuje się nowe, istotne dowody dotyczące ich skuteczności lub następstw;
b) wszystkie poszczególne narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych są uzasadniane z wyprzedzeniem, biorąc pod uwagę szczególne cele badania oraz właściwości osoby fizycznej im poddanej.
Jeśli rodzaj praktyki obejmującej narażenie na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych nie jest ogólnie uzasadniony, tego rodzaju poszczególne badania mogą być uzasadnione w szczególnych okolicznościach, które mają zostać ocenione na zasadzie jednostkowych przypadków.
Lekarz wykonujący badanie lub zabieg oraz lekarz kierujący na badanie lub zabieg, określeni przez Państwa Członkowskie, próbują w miarę możności uzyskać informacje diagnostyczne z poprzednich badań lub dokumentację medyczną odpowiednią w odniesieniu do planowanego narażenia na działanie promieniowania jonizującego oraz rozważają te dane w celu uniknięcia niepotrzebnego narażenia na działanie promieniowania jonizującego;
c) narażenie na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych do celów badań biomedycznych oraz medycznych jest kontrolowane przez komitet etyczny powołany zgodnie z krajowymi procedurami i/lub przez właściwe władze;
d) szczególną uwagę przywiązuje się do uzasadnienia tych narażeń na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych, w przypadku których brak bezpośrednich korzyści zdrowotnych dla osoby poddawanej badaniu, w szczególności w odniesieniu do tych badań przeprowadzanych do celów medycyny sądowej.
2. Narażenie na działanie promieniowania jonizującego określone w art. 1 ust. 3 wskazuje dostateczne korzyści netto, uwzględniając również bezpośrednie korzyści zdrowotne dla pacjenta, korzyści dla osób fizycznych określonych w art. 1 ust. 3 oraz szkody, jakie może spowodować narażenie na działanie promieniowania jonizującego.
3.
Jeśli nie można uzasadnić narażenia na działanie promieniowania jonizującego, powinno być ono zabronione.
Artykuł 4
Optymalizacja
1. a) Wszelkie dawki wynikające z narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych do celów radiologicznych, z wyjątkiem procedur radioterapeutycznych określonych w art. 1 ust. 2, są utrzymywane na jak najniższym, racjonalnie osiągalnym poziomie, zgodnie z uzyskiwaniem wymaganej informacji diagnostycznej, biorąc pod uwagę czynniki gospodarcze i społeczne.
b) W odniesieniu do każdego narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych osób fizycznych do celów radioterapeutycznych określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) narażenie na działanie promieniowania jonizującego docelowej powierzchni jest planowane odrębnie dla każdego przypadku, biorąc pod uwagę, że dawki dla miejsc i tkanek niedocelowych są tak niskie, jak jest to racjonalnie osiągalne oraz zgodne z zamierzonymi radioterapeutycznymi celami narażenia na działanie promieniowania jonizującego.
2.
Państwa Członkowskie:
a) wspierają ustanowienie i stosowanie diagnostycznych poziomów referencyjnych w odniesieniu do badań radiodiagnostycznych określonych w art. 1 ust. 2 lit. a), b), c) i e), a także dostęp do porad w tym celu, uwzględniając europejskie diagnostyczne poziomy referencyjne, tam gdzie są dostępne;
b) zapewniają, że w odniesieniu do każdego biomedycznego i medycznego programu określonego w art. 1 ust. 2 lit. d):
- zainteresowane osoby fizyczne uczestniczą w nich dobrowolnie,
- te osoby fizyczne są powiadamiane o zagrożeniu związanym z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego,
- ustalone jest ograniczenie dawki dla osób fizycznych, w odniesieniu do których nie oczekuje się żadnej bezpośredniej korzyści wynikającej z narażenia na działanie promieniowania jonizującego,
- w przypadku pacjentów, którzy dobrowolnie zgadzają się na poddanie się doświadczalnym praktykom diagnostycznym lub terapeutycznym, a którzy oczekują, że wyniosą korzyści diagnostyczne lub lecznicze z tych praktyk, docelowe poziomy dawek są planowane indywidualnie przez lekarza wykonującego badanie lub zabieg i/lub lekarza kierującego na badanie lub zabieg;
c) zapewniają, że szczególną uwagę zwrócono na utrzymanie na jak najniższym, racjonalnie osiągalnym poziomie dawek wynikających z narażenia na działanie promieniowania jonizującego do celów medycyny sądowej, określonych w art. 1 ust. 2 lit. e).
3.
Proces optymalizacji obejmuje wybór sprzętu, spójnego tworzenia odpowiednich informacji diagnostycznych lub wyników leczenia, jak również kontrolę aspektów praktycznych, zapewnienie jakości, w tym kontrolę jakości, oraz ocenę i obliczanie dawek pacjenta i zarządzanie działaniami, przy uwzględnieniu czynników ekonomicznych i społecznych.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
a) zostały ustalone ograniczenia dawki w odniesieniu do narażenia na działanie promieniowania jonizującego, określonego w art. 1 ust. 3, tych osób fizycznych, które w pełni świadomie i z własnej woli (poza obowiązkami zawodowymi), w miarę potrzeb pomagają w opiece nad pacjentami poddawanymi medycznym zabiegom diagnostycznym lub leczeniu;
b) ustanowione są właściwe wytyczne w odniesieniu do narażenia na działanie promieniowania jonizującego, określonego w art. 1 ust. 3;
c) w przypadku pacjentów poddawanych leczeniu lub diagnozie z użyciem nuklidów promieniotwórczych lekarz wykonujący badanie albo zabieg lub posiadacz urządzenia radiologicznego, w miarę potrzeb, dostarcza pacjentowi lub jego prawnemu opiekunowi pisemne instrukcje, w celu ograniczenia dawek w stosunku do osób mających kontakt z pacjentem, w zakresie racjonalnie osiągalnym oraz w celu przekazywania informacji w sprawie zagrożenia związanego z promieniowaniem jonizującym.
Instrukcje te przekazywane są przed opuszczeniem szpitala, kliniki lub podobnej instytucji.
Artykuł 5
Odpowiedzialność
1.
Lekarz kierujący na badanie lub zabieg, a także lekarz wykonujący badanie lub zabieg angażują się, jak określiły Państwa Członkowskie, w proces uzasadniania na odpowiednim poziomie.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszelkie narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych, określonych w art. 1 ust. 2, są przeprowadzane w ramach odpowiedzialności klinicznej lekarza, który wykonuje badanie lub zabieg.
3.
Praktyczne aspekty procedury lub jej część mogą zostać przekazane przez posiadacza urządzenia radiologicznego lub przez lekarza wykonującego badanie lub zabieg jednej lub kilku osobom fizycznym uprawnionym do działania w tym zakresie w uznanej dziedzinie specjalizacji.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają ustanowienie procedur, które mają być przestrzegane w przypadku badań z zakresu medycyny sądowej.
Artykuł 6
Procedury
1.
W odniesieniu do każdego rodzaju standardowej praktyki radiologicznej sporządza się Protokoły w formie pisemnej, dla każdego sprzętu.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że zalecenia dotyczące kryteriów odniesienia dla narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych, włącznie z dawkami promieniowania, są dostępne lekarzom kierującym na badania lub zabiegi.
3.
W praktyki radioterapeutyczne ściśle włączani są fizycy medyczni.
W ramach znormalizowanych terapeutycznych praktyk medycyny nuklearnej oraz w przypadku diagnostycznej medycyny nuklearnej dostępni są fizycy medyczni.
W odniesieniu do innych praktyk radiologicznych fizyka medycznego angażuje się w miarę potrzeb w celu konsultowania się w sprawie optymalizacji, w tym kontroli dozymetrycznej pacjenta, oraz zapewniania jakości, w szczególności kontroli jakości, a także w razie konieczności w celu udzielania porad w sprawach odnoszących się do ochrony przed promieniowaniem dotyczącym narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych.
4.
Audyt kliniczny przeprowadza się zgodnie z krajowymi procedurami.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w każdym przypadku, gdy diagnostyczne poziomy referencyjne są stale przekraczane, przeprowadza się odpowiednie lokalne przeglądy, a gdzie sytuacja tego wymaga, podejmowane są działania naprawcze.
Artykuł 7
Kształcenie
1. Państwa Członkowskie zapewniają, że lekarze wykonujący badania i zabiegi oraz osoby fizyczne, wymienione w art. 5 ust. 3 i w art. 6 ust. 3 przeszły odpowiednie szkolenie teoretyczne i praktyczne do celów praktyk radiologicznych, jak również posiadają odpowiednie kwalifikacje w dziedzinie ochrony przed promieniowaniem.
W tym celu Państwa Członkowskie zapewniają, że ustanowione są właściwe programy nauczania. Państwa oraz uznają odpowiednie dyplomy, świadectwa lub formalne kwalifikacje.
2.
Osoby fizyczne biorące udział w odpowiednich programach kształcenia mogą uczestniczyć w praktycznych aspektach w odniesieniu do procedur wymienionych w art. 5 ust. 3.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają kontynuowanie edukacji i kształcenia po uzyskaniu kwalifikacji, a w przypadku szczególnego klinicznego zastosowania nowych technologii zapewniają organizację szkolenia dotyczącego tych techniki i odpowiednich wymogów w dziedzinie ochrony przed promieniowaniem.
4.
Państwa Członkowskie wspierają wprowadzanie kursu w sprawie ochrony przed promieniowaniem do podstawowego programu nauczania w szkołach medycznych i stomatologicznych.
Artykuł 8
Sprzęt
1.
Państwa Członkowskie podejmują kroki, które uznają za niezbędne w celu uniknięcia niepotrzebnego mnożenia sprzętu radiologicznego.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- całość sprzętu radiologicznego będącego w użyciu jest utrzymywana pod ścisłym nadzorem dotyczącym ochrony przed promieniowaniem,
- właściwe władze mają dostęp do zaktualizowanego spisu sprzętu radiologicznego w odniesieniu do każdego urządzenia radiologicznego,
- właściwe programy zapewnienia jakości, włącznie ze środkami kontroli jakości oraz oceną dawek dla pacjenta lub zarządzanych działań, są wprowadzone w życie przez posiadacza urządzenia radiologicznego, i
- przed pierwszym użyciem sprzętu do celów klinicznych przeprowadzone zostało badanie zatwierdzające, a następnie regularnie przeprowadzane są badania jego działania, także po dokonaniu wszelkich głównych procedur konserwacyjnych.
3.
Właściwe władze podejmują kroki w celu zapewnienia, że posiadacz urządzenia radiologicznego podejmuje niezbędne środki w celu poprawy niewłaściwego działania lub usunięcia uszkodzonej cechy sprzętu. Przyjmują również szczególne kryteria zatwierdzania w odniesieniu do sprzętu w celu wskazania w stosownych przypadkach czynności zaradczych włącznie z wycofaniem urządzenia z użytkowania, gdy jest to właściwe.
4.
W przypadku fluoroskopii badania bez wzmocnienia obrazu lub równoważnych technik są nieuzasadnione i z tego względu zabronione.
5.
Badania fluoroskopowe bez urządzeń mających na celu kontrolę natężenia dawki mogą być stosowane jedynie w uzasadnionych przypadkach.
6.
Jeśli używany jest nowy sprzęt radiodiagnostyczny, posiada on, w miarę możliwości, urządzenie informujące lekarza wykonującego badanie lub zabieg o promieniowaniu wytwarzanym przez sprzęt podczas procedury radiologicznej.
Artykuł 9
Praktyki szczególne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwy sprzęt radiologiczny, techniki praktyczne i urządzenia pomocnicze są używane w odniesieniu do narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych:
- dotyczących dzieci,
- jako cześć programu przesiewowego badania zdrowia,
- połączonych z emisją wysokich dawek promieniowania, np. radiologia interwencyjna, tomografia komputerowa czy radioterapia.
W odniesieniu do takich praktyk zwraca się szczególną uwagę na programy zapewniania jakości, włącznie z środkami kontroli jakości, oraz oceną dawek dla pacjentów lub oceną zarządzanych działań, jak określono w art. 8.
2. Państwa Członkowskie zapewniają, że lekarze wykonujący badania lub zabiegi oraz osoby fizyczne, określone w art. 5 ust. 3, wykonujące czynności związane z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego określonym w ust. 1, odbyły odpowiednie szkolenie dotyczące tych praktyk radiologicznych, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 7 ust. 1 i 2.
Artykuł 10
Szczególna ochrona w trakcie ciąży i karmienia piersią
1. a) W przypadku kobiet w wieku rozrodczym lekarz kierujący na badania lub zabiegi i lekarz wykonujący badanie lub zabieg dowiadują się, według określeń Państwa Członkowskiego, czy pacjentka jest w ciąży bądź czy karmi piersią, gdzie właściwe; i
b) jeśli ciąży nie można wykluczyć, w zależności od rodzaju narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych, w szczególności jeśli badanie obejmuje obszary brzuszne oraz miednicze, zwraca się szczególną uwagę na uzasadnienie, w szczególności na pilność oraz optymalizację narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych, uwzględniając narażenie zarówno matki oczekującej dziecka, jak i płodu.
2.
W przypadku zabiegów z zakresu medycyny nuklearnej dotyczących kobiet karmiących piersią, w zależności od rodzaju badania medycznego lub leczenia, zwraca się szczególną uwagę na ich uzasadnienie, w szczególności na pilność oraz optymalizację narażenia na działanie promieniowania jonizującego w celach medycznych, uwzględniając skutki zarówno dla matki, jak i dla dziecka.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 1 i 2 wszelkie środki przyczyniające się do wzrostu świadomości kobiet, podlegających przepisom niniejszego artykułu, takie jak ogłoszenia publiczne we właściwych miejscach publicznych, mogłyby być pomocne.
Artykuł 11
Potencjalne narażenie na działanie promieniowania jonizującego
Państwa Członkowskie zapewniają, że podejmowane są wszelkie racjonalne kroki w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa oraz znaczenia przypadkowego lub niezamierzonego poddawania pacjentów działaniu dawek wynikających z praktyk radiologicznych, przy uwzględnieniu czynników gospodarczych i społecznych.
Główny nacisk w zapobieganiu wypadkom powinno się kłaść na sprzęt oraz procedury w radioterapii, ale pewną uwagę należy zwrócić na wypadki przy używaniu sprzętu diagnostycznego.
Instrukcje robocze oraz pisemne protokoły, określone w art. 6 ust. 1, a także programy zapewniania jakości, określone w art. 8 ust. 2, jak również kryteria wspomniane w art. 8 ust. 3, są szczególnie przydatne do tego celu.
Artykuł 12
Oszacowania dawek przyjmowanych przez społeczeństwo
Państwa Członkowskie zapewniają, że rozkład oszacowań poszczególnych dawek narażenia na działanie promieniowania jonizującego, określonego w art. 1 ust. 2, ustala się w odniesieniu do społeczeństwa oraz do odpowiednich grup społeczeństwa, które mogą być niezbędnie określone przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 13
Kontrola
Państwa Członkowskie zapewniają, że system kontroli określony w art. 2 wprowadza w życie przepisy wprowadzone zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 14
Transpozycja do prawa Państwa Członkowskiego
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 13 maja 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Uchylenie
Dyrektywa 84/466/Euratom traci moc z dniem 13 maja 2000 r.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dwudziesta pierwsza dyrektywa Komisji 97/45/WE
z dnia 14 lipca 1997 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/1/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Kosmetologii,
a także mając na uwadze, co następuje: ostatnie dane naukowe wskazują, iż poziom węglowodorów poliaromatycznych (HAP) w smole węglowej rafinowanej jest taki sam jak poziom HAP w smole węglowej nierafinowanej; wiele badań wskazuje na przenikanie HAP do skóry podczas jej wystawienia na działanie smoły węglowej, i mogą spowodować karcinogenezę dermatologiczną lub uogólnioną; wiele substancji HAP okazało się być karcynogenami genotoksycznymi i w konsekwencji, nie można ustanowić bezpiecznego poziomu, należy zatem zakazać stosowania smoły węglowej rafinowanej i nierafinowanej w produktach kosmetycznych;
dalsza ocena toksyczności chlorku strontu oparta na nowych danych przedstawionych przez przemysł wskazują, iż uzyskuje się satysfakcjonujący poziom bezpieczeństwa dla diizobutylo-fenoksy-etoksy-etylo-dimetylo-benzyloamoniowego chlorku (benzethonium chloride) o ile jest on używany jedynie jako środek konserwujący i w małym stężeniu, przy krótkim kontakcie ze skórą;
na podstawie ostatnich badań naukowych i technicznych można dopuścić do stosowania w produktach kosmetycznych jako filtr UV ester 2-etyloheksylowy kwasu 4-metoksycynamonowego;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektywy w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 1 lipca 1998 r. dla substancji wymienionych w Załączniku, producenci ani importerzy prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty nie będą wprowadzać na rynek produktów niespełniających warunków niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w ust. 1 zawierające substancje wymienione w Załączniku nie będą sprzedawane ani dostarczane konsumentom końcowym po dniu 30 czerwca 1999 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 30 czerwca 1998 r., wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne dla wykonania niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawieraja odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 97/46/WE
z dnia 25 lipca 1997 r.
zmieniająca dyrektywę 95/44/WE ustanawiającą warunki, zgodnie z którymi niektóre organizmy szkodliwe, rośliny, produkty roślinne i inne wymienione w załącznikach I–V do dyrektywy Rady 77/93/EWG mogą być wprowadzane do Wspólnoty lub niektórych jej stref ochronnych lub przemieszczane we Wspólnocie lub w takich strefach celem przeprowadzenia prób lub do celów naukowo-badawczych i do prowadzenia prac nad tworzeniem odmian roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/14/WE [2], w szczególności jej art. 3 ust. 7 lit. e), art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 5 i art. 12 ust. 3c,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z przepisami dyrektywy 77/93/EWG organizmy szkodliwe wymienione w jej załącznikach I i II, pojedynczo lub w powiązaniu z odpowiednimi roślinami lub produktami roślinnymi, wymienionymi w załączniku II do wspomnianej dyrektywy, nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty lub jej niektórych stref ochronnych lub nie mogą rozprzestrzeniać się w wyniku przemieszczania we Wspólnocie lub w takich strefach ochronnych;
zgodnie z dyrektywą 77/93/WE rośliny, produkty roślinne i inne wymienione w jej załączniku III nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty lub jej niektórych stref ochronnych;
również rośliny, produkty roślinne i inne wymienione w załączniku IV do wspomnianej dyrektywy nie mogą być wprowadzane ani przemieszczane we Wspólnocie lub w niektórych jej strefach ochronnych, chyba że spełnione są odpowiednie wymogi specjalne, wymienione we wspomnianym Załączniku;
rośliny, produkty roślinne i inne wymienione w części B załącznika V do dyrektywy 77/93/WE, pochodzące z państw trzecich, nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty, chyba że spełniają normy i wymogi ustalone we wspomnianejdyrektywie i towarzyszy im urzędowe świadectwo fitosanitarne zapewniające taką zgodność, a ponadto są urzędowo skontrolowane w zakresie zgodności z tymi przepisami;
jednakże art. 3 ust. 7 lit. e), art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 5 i art. 12 ust. 3c wspomnianej dyrektywy przewidują, że zasady te nie są stosowane w odniesieniu do wprowadzenia i przemieszczania takich organizmów szkodliwych, roślin, produktów roślinnych i innych celem przeprowadzenia prób lub do celów naukowo-badawczych i do prowadzenia prac nad tworzeniem odmian roślin, w niektórych warunkach, które ustalane są na poziomie wspólnotowym;
dyrektywa Komisji 95/44/WE [3] ustala warunki, które muszą być spełnione w przypadkach takich wprowadzeń lub przemieszczeń w celu zapewnienia, iż nie istnieje ryzyko rozprzestrzenienia się szkodliwych organizmów;
w Państwach Członkowskich istnieje potrzeba przywozu roślin tworzących stolony lub bulwy gatunków Solanum L. lub ich mieszańców przeznaczonych do sadzenia, prowadzenia prac nad tworzeniem odmian roślin lub ochrony materiału genetycznego lub do badań naukowo-badawczych;
decyzja Komisji 80/862/EWG [4], ostatnio zmieniona decyzją 96/713/WE [5], ustanawia warunki, które należy spełnić w przypadku wprowadzeń lub przemieszczeń wymienionych roślin w celu zapewnienia, że nie występuje ryzyko rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych;
decyzja 80/862/EWG, zmieniona, traci moc w dniu 31 grudnia 1997 r. i dlatego należy wprowadzić do niniejszej dyrektywy warunki ustanowione w tamtej decyzji;
dlatego konieczne jest określenie warunków, jakie muszą być spełnione w przypadku takich wprowadzeń lub przemieszczeń, w celu zapewnienia, że nie istnieje ryzyko rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych;
warunki te muszą uwzględniać nowy postęp w metodach badawczych w zakresie chorób ziemniaka oraz nowe informacje na temat organizmów szkodliwych dla ziemniaka, w odniesieniu do których niezbędne jest badanie w celu wykrycia ich obecności;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/44/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Państwa Członkowskie zapewnią, aby dla każdej działalności w celu przeprowadzenia prób lub do celów naukowo-badawczych i prowadzenia prac nad tworzeniem odmian roślin, zwanej dalej "działalnością";, która wiązałaby się z wykorzystaniem organizmów szkodliwych, roślin, produktów roślinnych i innych zgodnie z art. 3 ust. 7 lit. e), art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 5 lub art. 12 ust. 3c dyrektywy 77/93/EWG, zwanych dalej "materiałem";, przedkładano wniosek właściwym władzom przed wprowadzeniem do każdego Państwa Członkowskiego lub jego odpowiednich stref ochronnych lub przemieszczaniem w Państwie Członkowskim lub w takich strefach każdego takiego materiału.";
2) w załączniku III część A dodaje się, co następuje
"Sekcja IV: Rośliny tworzące stolony lub bulwy gatunków Solanum L. lub ich mieszańce przeznaczone do sadzenia
1.
Materiał roślinny odpowiednio poddawany jest procedurom terapeutycznym ustalonym w Wytycznych Technicznych FAO/IPGRI.
2.
Po zakończeniu procedur terapeutycznych przeprowadzonych zgodnie z pkt 1 każda jednostka materiału roślinnego poddawana jest procedurom indeksacyjnym.
Cały materiał roślinny, łącznie z roślinami wskaźnikowymi, jest przechowywany w zatwierdzonych pomieszczeniach w warunkach odizolowania na czas kwarantanny ustanowionych w załączniku I. Materiał roślinny przeznaczony do zatwierdzenia w celu urzędowego zwolnienia jest przechowywany w warunkach sprzyjających normalnemu cyklowi wegetatywnemu i poddawany kontrolom wzrokowym na obecność oznak i objawów organizmów szkodliwych, w tym wszystkich odpowiednich organizmów szkodliwych wymienionych w dyrektywie 77/93/EWG oraz potato yellow vein disease w momencie przybycia na miejsce, a następnie we właściwych terminach w trakcie trwania procedur indeksacyjnych.
3.
Procedury indeksacyjne, określone w pkt 2, są zgodne z przepisami technicznymi określonymi w pkt 5, w celu wykrycia przynajmniej następujących szkodliwych organizmów:
- Bakterie
a) Clavibacter michiganensis (Smith) Davis et al. ssp. sepedonicus (Spickermann et Kotthoff) Davis et al;
b) Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith.
- Wirusy i organizmy wirusopodobne
a) Andean potato latent virus,
b) Potato black ringspot virus,
c) Potato spindle tuber viroid,
d) Potato yellowing alfamovirus,
e) Potato virus T,
f) Andean potato mottle virus,
g) Pospolite wirusy ziemniaka A, M, S, V, X i Y (w tym Yo, Yn i Yc) oraz potato leaf roll virus.
Jednakże w przypadku prawdziwych nasion ziemniaka procedury indeksacyjne przeprowadza się w celu wykrycia przynajmniej wirusów i organizmów wirusopodobnych wymienionych powyżej w lit. a)–e).
4.
Materiał roślinny poddany kontrolom wzrokowym, określonym w pkt 2, i na którym zaobserwowano oznaki i objawy występowania organizmów szkodliwych, poddawany jest badaniu łącznie z testami, w miarę potrzeby, w celu identyfikacji, na ile to możliwe, szkodliwych organizmów powodujących oznaki i objawy.
5.
Przepisy techniczne, określone w pkt 3, ustala się następująco:
- Bakterie
1.
Dla bulw, badanie piętki każdej bulwy.
Wielkość próbki wzorcowej wynosi 200 bulw.
Jednakże procedura może być stosowana do próbek o wielkości poniżej 200 bulw.
2.
Dla młodych roślin i sadzonek, łącznie z mikroroślinami, badanie niższego odcinka łodygi oraz, w miarę potrzeby, korzeni każdej jednostki materiału roślinnego.
3.
Zaleca się badanie potomnych bulw lub podstaw łodygi dla gatunków nietworzących bulw, zaleca się jeden normalny cykl wegetatywny po badaniach, określonych w pkt 1 i 2.
4.
Dla materiału określonego w pkt 1 metodami badania dla Clavibacter michiganensis (Smith) Davis et al ssp. sepedonicus (Spieckermann et Kotthoff) Davis et al są metody wspólnotowe, wymienione w załączniku I do dyrektywy Rady 93/85/EWG [6].
Dla materiału, określonego w pkt 2, można zastosować te metody badania.
5.
Dla materiału, określonego w pkt 1, metodą badania dla Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith jest tymczasowy program badań, określony w Załączniku do decyzji Komisji, który należy przyjąć, by zastąpić procedurę kwarantannową nr 26 dla Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith, zgodnie z ustaleniami Europejskiej i Śródziemnomorskiej Organizacji Ochrony Roślin (EPPO).
Dla materiału, określonego w pkt 2, można zastosować te metody badania.
- Wirusy i organizmy wirusopodobne, inne niż potato spindle tuber viroid
1.
Minimalne badanie materiału wegetatywnego (bulwy, młode rośliny i sadzonki, łącznie z mikroroślinami) zawiera badanie serologiczne przeprowadzone w okresie lub w okolicach kwitnienia dla każdego z wyszczególnionych wykazów organizmów szkodliwych, innych niż potato spindle tuber viroid, oraz następujące po nim badanie biologiczne materiału, który miał negatywne wyniki w badaniu serologicznym.
Dla potato leaf roll virus przeprowadza się dwa badania serologiczne.
2.
Minimalne badania dla prawdziwych nasion to badanie serologiczne lub badanie biologiczne, jeśli nie ma możliwości przeprowadzenia badania serologicznego.
Szczególnie zalecane jest ponowne badanie części próbek, których wyniki były negatywne, oraz badanie skrajnych wyników inną metodą.
3.
Badania serologiczne i biologiczne, określone w pkt 1 i 2, przeprowadza się na roślinach szklarniowych, dla których pobrano próbki co najmniej z dwóch miejsc na każdej łodydze, włączając w to młode w pełni rozwinięte listki na szczycie każdej łodygi oraz starsze listki ze środka; próbka pobierana jest z każdej łodygi ze względu na możliwość wystąpienia zakażenia kontaktowego.
W przypadku badania serologicznego nie wykonuje się łączenia liści z oddzielnych roślin, chyba że wielkość łączenia zatwierdzono w odniesieniu do metody stosowania; listki pochodzące z każdej łodygi mogą jednak być mieszane ze sobą w celu przygotowania próbki z każdej rośliny.
W przypadku biologicznego testowania maksymalne łączenie to pięć roślin ze szczepieniem minimalnie dwóch roślin wskaźnikowych.
4.
Odpowiednie rośliny wskaźnikowe stosowane do badania biologicznego, określonego w pkt 1 i 2, to rośliny wyszczególnione przez Europejską i Śródziemnomorską Organizację Ochrony Roślin (EPPO) lub inne urzędowo zatwierdzone rośliny wskaźnikowe, które wskazano do wykrywania wirusów.
5.
Jedynie bezpośrednio przebadany materiał zostaje zwolniony z kwarantanny.
Jeśli przeprowadzono indeksowanie oczek, wówczas można zwolnić jedynie potomstwo badanego oczka.
Nie należy zwalniać bulw ze względu możliwości wystąpienia problemów z zakażeniem kontaktowym.
- Potato spindle tuber viroid
1.
Rośliny szklarniowe bada się dla całego materiału, jak tylko dobrze się ukorzenią, ale jeszcze przed kwitnieniem i produkcją pyłku.
Badania na kiełkach bulw/roślinach in vitro/małych siewkach dotyczą jedynie badań wstępnych.
2.
Próbki pobiera się z liści w pełni rozwiniętych z wierzchołka każdej łodygi rośliny.
3.
Cały materiał przeznaczony do badań uprawia się w temperaturze nie niższej niż 18 °C (zaleca się temperatury powyżej 20 °C) i przynajmniej w 16-godzinnym fotoperiodzie.
4.
Badania są przeprowadzane za pomocą znakowanych radioaktywnie lub nieradioaktywnie sond cDNA lub RNA, return-PAGE (ze srebrnym zabarwieniem) lub RT-PCR.
5.
Maksymalna wielkość łączenia sond i return-PAGE wynosi 5.
Użycie tej lub wyższej wielkości łączenia musi być zatwierdzone."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1998 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji wszystkie przepisy prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 97/47/WE
z dnia 28 lipca 1997 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw 77/101/EWG, 79/373/EWG i 91/357/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/101/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. w sprawie obrotu paszami jednego rodzaju [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 90/654/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/24/WE [4], w szczególności jej art. 10 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje: w niektórych Państwach Członkowskich zostały zgłoszone przypadki gąbczastej encefalopatii bydła (BSE); w niektórych Państwach Członkowskich dowiedziano się również o istnieniu trzęsawki; czynniki BSE i trzęsawki mogą być przenoszone drogą doustną;
uważa się, że BSE u bydła pochodzi ze stosowania w paszach białka uzyskanego z przeżuwaczy, będącego nosicielem czynników gąbczastej encefalopatii i niewystarczająco skutecznie przerabianego w celu dezaktywacji takich czynników;
w celu ochrony przeżuwaczy przed zagrożeniem zdrowia, wywołanego faktem, że metody przeróbki białka nie zawsze mogą zapewnić dezaktywację czynników, Komisja przyjęła decyzję 94/381/WE z dnia 27 czerwca 1994 r. dotyczącą pewnych środków ochronnych odnośnie do gąbczastej encefalopatii bydła oraz żywienia białkiem pochodzącym ze ssaków [5], ostatnio zmienioną decyzją 95/60/WE [6]; instrument ten zakazuje żywienia przeżuwaczy białkiem uzyskanym z tkanek ssaków, ustalając jednocześnie, że niektóre produkty mają być wyłączone z zakazu z uwagi na to, że nie powodują zagrożenia dla zdrowia;
ze względu na zagrożenie zdrowia związane z żywieniem przeżuwaczy paszami zawierającymi zakażone białko pochodzące z tkanek ssaków oraz biorąc pod uwagę fakt, żeprzeniesienie choroby na ludzi nie może być wykluczone, Rada na swym posiedzeniu w dniach od 1 do 3 kwietnia 1996 r. zadecydowała przyjąć dodatkowe środki w celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt;
z powodów praktycznych oraz przez wzgląd na zgodność prawną, decyzja Komisji 95/274/WE z dnia 10 lipca 1995 r. zmieniająca decyzję 91/516/EWG ustanawiającą wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione [7], zakazuje stosowania w mieszankach paszowych dla przeżuwaczy białka pochodzącego z tkanek ssaków;
dyrektywy 77/101/EWG oraz 79/373/EWG ustanawiają ogólne i szczególne zasady handlu i etykietowania materiałów paszowych i mieszanek paszowych; w celu ochrony użytkowników pasz zawierających białko pochodzące z pewnej tkanki ssaków przed żywieniem tymi paszami przeżuwaczy na skutek nieznajomości obecnych zasad paszowych i weterynaryjnych właściwe etykietowanie takich pasz musi zwrócić uwagę na zakaz ich stosowania w dawkach dla przeżuwaczy; dyrektywa 77/101/EWG będzie uchylona przez dyrektywę Rady 96/25/WE [8] w sprawie obrotu materiałami paszowymi, podobne środki będą więc ustalone w dyrektywie nr 96/25/WE;
ustanowione przepisy stosuje się bez szkody dla bardziej rygorystycznych przepisów, które mogły zostać przyjęte przez niektóre Państwa Członkowskie, na co zezwala art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 90/667/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającej przepisy weterynaryjne w sprawie usuwania i przetwarzania odpadów zwierzęcych, wprowadzenia ich na rynek oraz w celu zapobiegania obecności czynników chorobotwórczych w paszach pochodzących ze zwierząt i ryb oraz zmieniającej dyrektywę nr 90/425/EWG [9];
Państwa Członkowskie stosujące bardziej rygorystyczne zakazy muszą dostosować przepisy dotyczące etykietowania do stosowanych przez nie zakazów;
kategorie składników wymienione w dyrektywie Komisji 91/357/EWG z dnia 23 czerwca 1991 r. ustalającej kategorie składników, które nie mogą być stosowane do celów etykietowania mieszanek paszowych dla zwierząt innych niż zwierzęta domowe [10], umożliwiają pogrupowanie kilku składników pod jednym opisem; hodowcy zwierząt muszą mieć jednak dokładną i sensowną informację o mieszankach paszowych zawierających komponenty mające w swym składzie białko pochodzące z tkanek ssaków; typowa dla tej grupy komponentów kategoria "produkty pochodzenia zwierzęcego" powinna być zatem usunięta z etykiet mieszanek paszowych; wskutek tego producenci pasz muszą dawać dokładny opis składników objętych tą kategorią, gdyż składniki te nie są objęte żadną z kategorii ustalonych w Załączniku do dyrektywy 91/357/EWG;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przepisy niniejszej dyrektywy stosowane są bez uszczerbku dla decyzji 94/381/WE.
Artykuł 2
Zmiana dyrektywy 77/101/EWG
Do części A Załącznika do dyrektywy nr 77/101/EWG dodaje się następujący punkt w brzmieniu:
"3.
Etykietowanie materiałów paszowych zawierających białko pochodzące z tkanek ssaków.
3.1.
Etykietowanie materiałów paszowych zawierających białko pochodzące z tkanek ssaków musi zawierać następujące stwierdzenie: "Te materiały paszowe zawierają białko pochodzące z tkanek ssaków. Żywienie przeżuwaczy tą paszą jest zabronione".
Nie dotyczy to:
- mleka i produktów mlecznych,
- żelatyny,
- aminokwasów uzyskanych ze skór i futer za pomocą procesu, który obejmuje poddanie materiału działaniu pH 1–2, dalej pH < 11, a następnie temperatury 140 °C przez 30 minut pod ciśnieniem 3 bar,
- fosforanu dwuwapniowego otrzymanego z odtłuszczonych kości,
- suszonej plazmy i innych produktów krwiopochodnych.
3.2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zabrania stosowania białka otrzymanego z tkanek ssaków, zgodnie z pierwszym zdaniem 3.1, w paszach dla niektórych zwierząt innych niż przeżuwacze, na co zezwala art.1 ust.2 dyrektywy Rady 90/667/EWG [11], stwierdzenie wymagane w 3.1 musi dodatkowo wymieniać inne gatunki lub kategorie zwierząt, na które rozszerza się zakaz stosowania danych produktów."
Artykuł 3
Zmiana dyrektywy 79/373/EWG
Do części A Załącznika do dyrektywy nr 79/373/EWG dodaje się następujący punkt w brzmieniu:
"7.
Etykietowanie mieszanek paszowych zawierających białko pochodzące z tkanek ssaków.
7.1.
Etykietowanie mieszanek paszowych zawierających białko pochodzące z tkanek ssaków oraz przeznaczonych dla zwierząt innych niż zwierzęta domowe, musi zawierać następujące stwierdzenie: "Ta mieszanka paszowa zawiera białko pochodzące z tkanek ssaków. Żywienie przeżuwaczy tą paszą jest zabronione".
Nie dotyczy to mieszanek paszowych, które zawierają następujące białko pochodzące z tkanek ssaków:
- mleko i produkty mleczne,
- żelatyna,
- aminokwasy uzyskane ze skór i futer za pomocą procesu, który obejmuje poddanie materiału działaniu pH 1–2, dalej pH < 11, a następnie temperatury 140 °C przez 30 minut pod ciśnieniem 3 barów,
- fosforan dwuwapniowy otrzymany z odtłuszczonych kości,
- suszona plazma i inne produkty krwiopochodne.
7.2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zabrania stosowania białka otrzymanego z tkanek ssaków, zgodnie z pierwszym zdaniem 7.1, w paszach dla niektórych zwierząt innych niż przeżuwacze, na co zezwala art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 90/667/EWG [12], stwierdzenie wymagane w 3.1 musi dodatkowo wymieniać inne gatunki lub kategorie zwierząt, na które rozszerza się zakaz stosowania danych produktów."
Artykuł 4
Zmiana dyrektywy 91/357/EWG
W Załączniku do dyrektywy nr 91/357/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się kategorię 12 "Produkty pochodzenia zwierzęcego";
2) w kolumnie 1 numery "13", "14", "15" i "16" zastępuje się odpowiednio numerami "12", "13", "14" i "15".
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 grudnia 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywa.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Dyrektywa Komisji 97/48/WE
z dnia 29 lipca 1997 r.
zmieniająca po raz drugi dyrektywę Rady 82/711/EWG ustanawiającą podstawowe zasady, niezbędne w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 82/711/EWG z dnia 18 października 1982 r. ustanawiająca podstawowe zasady niezbędne w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [2], ostatnio zmieniona dyrektywą 93/8/EWG [3], nie wymienia badań migracji, które powinny być stosowane w przypadkach, gdy tłuste płyny modelowe imitujące żywność są niewłaściwe;
zastosowanie badania wykorzystującego tłuste płyny modelowe imitujące żywność jest czasochłonne i trudne do przeprowadzenia i dlatego, w określonych warunkach, należy zezwolić na stosowanie badań alternatywnych;
nie jest jasne, czy dyrektywa 82/711/EWG dopuszcza stosowanie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, które nie są przeznaczone do kontaktu ze wszystkimi rodzajami środków spożywczych, lecz są przeznaczone do kontaktu z więcej niż jednym rodzajem środków spożywczych lub więcej niż jedną specyficzną grupą środków spożywczych; zgodę na takie zastosowanie można wydać bez zagrożenia dla zdrowia, pod warunkiem odpowiedniej informacji dla konsumenta lub sprzedawcy o rodzaju(-ach) środka(-ów) spożywczego(-ych), z jakimi mogą mieć kontakt lub nie mogą mieć kontaktu;
wskazanie nadmiernej liczby rodzajów środków spożywczych, które mogłyby kontaktować się z określonymi materiałami i wyrobami, mogłoby nie być łatwe do zrozumienia; dlatego też te materiały i wyroby należy poddawać badaniom z zastosowaniem wszystkich płynów modelowych imitujących żywność lub mediów badawczych zalecanych w niniejszej dyrektywie, w celu ochrony konsumenta;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 82/711/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy od dnia 1 lipca 1998 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 97/49/WE
z dnia 29 lipca 1997 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik I do dyrektywy 79/409/EWG powinien zostać zmieniony, aby uwzględnić ostatnie informacje na temat sytuacji podgatunku Phalacrocorax carbo sinensis, w szczególności fakt, że ten podgatunek uzyskał właściwy stan ochrony;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Naukowo-Technicznego, utworzonego na mocy dyrektywy 79/409/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 79/409/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 30 września 1998 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 97/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 października 1997 r.
zmieniająca dyrektywę 93/16/EWG mającą na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 49, 57 ust. 1 i 2 zdanie pierwsze i trzecie oraz art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3], na podstawie wspólnego tekstu zatwierdzonego dnia 28 maja 1997 r. przez Komitet Pojednawczy,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest wprowadzenie odpowiednich procedur uaktualniania art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 2, art. 26 i art. 27 dyrektywy 93/16/EWG [4], uwzględniających częste zmiany następujące w szkoleniu i nazewnictwie specjalizacji medycznych w różnych Państwach Członkowskich;
wykorzystanie procedur ustanowionych w decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r., ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5], pozwoliłoby poprawić skuteczność wspólnotowego procesu decyzyjnego, tak aby ułatwić skuteczne wykonywanie prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług przez lekarzy specjalistów, których prawa zależą od uaktualnienia cytowanych wcześniej przepisów;
procedury ustanowione w decyzji 87/373/EWG będą stosowane w oparciu o modus vivendi [6] w dziedzinie komitologii, zawarty między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, aż do czasu dokonania zmiany Traktatów na podstawie art. N ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej;
należy aktualizować art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 2 w odniesieniu do specjalizacji medycznych, gdy będą one uznane przez dwa lub więcej Państwa Członkowskie, i wpisywać te państwa na odpowiednie listy nazw specjalizacji, gdy kształcenie w tych Państwach Członkowskich zgodne jest z minimalnymi wymogami określonymi w dyrektywie 93/16/EWG;
należy określać w art. 26 i 27 wspomnianej dyrektywy minimalne okresy szkolenia we wprowadzanych specjalizacjach i w miarę potrzeb zmieniać inne minimalne okresy;
Komisja, wspomagana w trybie doradztwa przez Komitet Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego, ustanowiony decyzją 75/365/EWG [7], może wprowadzać niezbędne zmiany w art. 5 ust. 3 i w art. 7 ust. 2;
stosowne jest, aby wspomagając Komisję w dokonywaniu takich zmian art. 26 i 27, Komitet ten działał jako komitet zarządzający;
ustanowiony w Komisji na podstawie decyzji 75/364/EWG [8] Komitet Doradczy Szkolenia Lekarzy przekazuje Komisji i Państwom Członkowskim opinie i zalecenia w ramach stosowania dyrektywy 93/16/EWG;
w przypadku obywateli Państw Członkowskich posiadających dyplomy wydane przez państwa trzecie istotne problemy związane ze stosowaniem dyrektyw sektorowych należy rozpatrywać w ramach powszechnego systemu uznawania dyplomów wykształcenia wyższego, przyznanych po ukończeniu edukacji zawodowej lub szkolenia,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 93/16/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Zmiany listy nazw zamieszczonej w ust. 3 dokonuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 44a ust. 2.";
2) w art. 7 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Zmiany listy nazw zamieszczonej w ust. 2 dokonuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 44a ust. 2.";
3) w art. 26 i 27 dodaje się następujący akapit:
"Zmiany wykazu minimalnych okresów trwania kursów szkolenia specjalistycznego, o którym mowa w niniejszym artykule, dokonuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 44a ust. 3.";
4) dodaje się art. 44a w brzmieniu:
"Artykuł 44a
1.
W przypadku gdy ma zostać zastosowana procedura ustanowiona niniejszym artykułem, Komisja jest wspomagana przez Komitet Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego, powołany decyzją 75/365/EWG [9].
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię na temat tego projektu w terminie, jaki przewodniczący może określić w związku z pilnością rozważanej kwestii, w razie potrzeby odwołując się do głosowania.
Opinię włącza się do Protokołu. Każde Państwo Członkowskie może zażądać odnotowania w Protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie oraz informuje Komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię na temat tego projektu w terminie, jaki przewodniczący może ustanowić w związku z pilnością rozpatrywanej kwestii.
Opinia zostaje wydana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do decyzji, jakie Rada ma podejmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie obliczane są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja podejmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
Jednakże jeśli nie są one zgodne z opinią Komitetu, o środkach tych Komisja bezzwłocznie powiadamia Radę.
W tym przypadku:
a) Komisja odracza stosowanie podjętych środków o dwa miesiące od daty takiego powiadomienia;
b) Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w lit. a)."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE
z dnia 13 października 1997 r.
zmieniająca dyrektywy: 92/50/EWG, 93/36/EWG i 93/37/EWG dotyczące koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych, odpowiednio: na usługi, dostawy i roboty budowlane
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 66 i 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rada, decyzją 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r., dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986 - 1994) [4], zatwierdziła w imieniu Wspólnoty, między innymi, Porozumienie w sprawie Zamówień Rządowych, zwane dalej "Porozumieniem", którego celem jest ustanowienie wielostronnych ram zrównoważonych praw i obowiązków w odniesieniu do zamówień rządowych, w celu dążenia do liberalizacji i rozszerzenia handlu światowego; Porozumienie to nie ma skutku bezpośredniego.
(2) Dyrektywy: 92/50/EWG [5], 93/36/EWG [6] i93/37/EWG [7] skoordynowały krajowe procedury, odnoszące się do zamówień publicznych, odpowiednio na usługi, dostawy i roboty budowlane, w celu wprowadzenia równych warunków konkurencji w odniesieniu do takich zamówień we wszystkich Państwach Członkowskich.
(3) Instytucje zamawiające objęte Porozumieniem, które stosują się do dyrektyw: 92/50/EWG, 93/36/EWG i 93/37/EWG, zmienionych niniejszą dyrektywą, i które stosują te same przepisy w odniesieniu do wykonawców, dostawców i usługodawców z państw trzecich sygnatariuszy Porozumienia, przestrzegają zatem Porozumienia.
(4) Z uwagi na międzynarodowe prawa i zobowiązania wynikające dla Wspólnoty z zatwierdzenia Porozumienia, uzgodnienia, mające zastosowane wobec oferentów i produktów z państw trzecich sygnatariuszy Porozumienia, są określone w Porozumieniu, którego zakres nie obejmuje, w przypadku dyrektywy 92/50/EWG, zamówień na usługi wymienione w załączniku I B do tej dyrektywy, zamówień na usługi badawczo-rozwojowe wymienione w kategorii 8 załącznika I A do tej dyrektywy, zamówień na usługi telekomunikacyjne wymienione w kategorii 5 załącznika I A do tej dyrektywy i posiadające następujące numery CPC: 7524, 7525 i 7526 oraz zamówień na usługi finansowe wymienione w kategorii 6 załącznika I A do tej samej dyrektywy, związane z emisją, sprzedażą, kupnem lub transferem papierów wartościowych i innych instrumentów finansowych oraz usługi banku centralnego.
(5) Niektóre postanowienia Porozumienia wprowadzają bardziej korzystne warunki dla oferentów niż te ustanowione w dyrektywach: 92/50/EWG, 93/36/EWG i 93/37/EWG.
(6) W przypadku gdy zamówienia są udzielane przez instytucje zamawiające w rozumieniu Porozumienia, możliwości dostępu do zamówień publicznych na usługi, dostawy i roboty budowlane dostępnych na mocy Traktatu dla przedsiębiorstw i produktów pochodzących z Państw Członkowskich, muszą być co najmniej tak korzystne jak warunki dostępu do zamówień publicznych wewnątrz Wspólnoty, przyznane na mocy uzgodnień zawartych w Porozumieniu w odniesieniu doa przedsiębiorstw i produktów pochodzących z państw trzecich sygnatariuszy Porozumienia.
(7) Niezbędne jest zatem dostosowanie i uzupełnienie przepisów dyrektyw: 92/50/EWG, 93/36/EWG i 93/37/EWG.
(8) Stosowanie tych dyrektyw musi być uproszczone a równowaga osiągnięta w obecnym prawodawstwie wspólnotowym w zakresie zamówień publicznych musi zostać utrzymana na tyle, na ile jest to możliwe.
(9) Niezbędne jest zatem rozciągnięcie stosowania niektórych zmian do dyrektywy 92/50/EWG na wszystkie usługi objęte tą dyrektywą.
(10) Instytucje zamawiające mają możliwość uzyskiwania i wykorzystywania wskazówek, która mogą być przydatne w ramach sporządzania specyfikacji dotyczących konkretnego zamówienia, pod warunkiem, że taka wskazówka nie narusza zasad konkurencji.
(11) Komisja powinna udostępnić małym i średnim przedsiębiorstwom materiały szkoleniowe i informacyjne, potrzebne do umożliwienia im pełnego uczestnictwa w zmienionym rynku zamówień publicznych,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla międzynarodowych praw i zobowiązań wynikających dla Wspólnoty z zatwierdzenia Porozumienia, które określa uzgodnienia, mające zastosowanie wobec oferentów oraz do produktów pochodzących z państw trzecich sygnatariuszy tego Porozumienia, którego zakres zastosowania nie obejmuje, w przypadku dyrektywy 92/50/EWG, zamówień publicznych na usługi wymienione w załączniku I B tej dyrektywy, zamówień publicznych na usługi badawczo-rozwojowe wymienione w kategorii 8 załącznika I A do tej dyrektywy, zamówień publicznych na usługi telekomunikacyjne wymienione w kategorii 5 załącznika I A do tej dyrektywy i posiadające następujące numery referencyjne wspólnej klasyfikacji produktów (CPC): 7524, 7525 i 7526 oraz zamówień publicznych na usługi finansowe wymienione w kategorii 6 załącznika I A do tej samej dyrektywy, związane z emisją, sprzedażą, kupnem lub transferem papierów wartościowych i innych instrumentów finansowych, oraz na usługi banku centralnego, w dyrektywie 92/50/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 7:
a) Ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. a) Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
- zamówień publicznych na usługi, określonych w art. 3 ust. 3, do zamówień publicznych na usługi określone w załączniku I B, usługi kategorii 8 z załącznika I A i usługi telekomunikacyjne kategorii 5 z załącznika I A, pod numerami referencyjnymi CPC: 7524, 7525 i 7526, udzielonych przez instytucje zamawiające, określone w art. 1 lit. b) i których wartość szacunkowa bez podatku VAT wynosi nie mniej niż 200000 ECU,
- zamówień publicznych na usługi określone w załączniku I A, z wyjątkiem usług kategorii 8 i usług telekomunikacyjnych kategorii 5 pod numerami referencyjnymi CPC: 7524, 7525 i 7526:
i) udzielonych przez instytucje zamawiające wymienione w załączniku I do dyrektywy 93/36/EWG i których wartość szacunkowa bez podatku VAT wynosi nie mniej niż równowartość w ecu 130000 specjalnych praw ciągnienia (SDR);
ii) udzielonych przez instytucje zamawiające, wymienione w art. 1 lit. b) inne niż określone w załączniku I do dyrektywy 93/36/EWG i których wartość szacunkowa bez podatku VAT wynosi nie mniej niż równowartość w ecu 200000 SDR.
b) Wartość w ecu i w walutach krajowych progów ustanowionych w lit. a), co do zasady, podlega rewizji co dwa lata, począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r.
Wyliczenie tych wartości opiera się na średnich dziennych kursach tych walut wyrażonych w ecu i wartości ecu wyrażonej w SDR, w okresie dwudziestu czterech miesięcy, kończącym się ostatniego dnia sierpnia, poprzedzającego rewizję w dniu 1 stycznia.
Metoda wyliczania ustanowiona w niniejszej literze podlega, na wniosek Komisji, badaniu w ramach Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych, w zasadzie po dwóch latach od jej pierwszego zastosowania.
c) Progi ustanowione w lit. a) i ich wartości wyrażone w ecu i w walutach krajowych są ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na początku miesiąca listopada następującego po rewizji ustanowionej w lit. b) akapit pierwszy.
2.
Do celów obliczania szacunkowej wartości zamówienia, instytucja zamawiająca włącza całkowite szacunkowe wynagrodzenie usługodawcy, uwzględniając przepisy ust. 3–7."
b) Uchyla się ust. 8.
2.
Artykuł 12 ust. 1 i 2 otrzymuje brzmienie:
"1.
Instytucja zamawiająca informuje każdego niedopuszczonego kandydata lub oferenta o przyczynach odrzucenia jego kandydatury lub oferty w terminie piętnastu dni od otrzymania pisemnego wniosku, a każdego oferenta, który przedstawił ofertę dopuszczalną, o cechach i zaletach wybranej oferty, a także o nazwie oferenta, któremu udzielono zamówienia.
Jednakże instytucje zamawiające mogą zadecydować, że niektóre informacje dotyczące udzielania zamówień, określonych w akapicie pierwszym, nie są udostępniane, jeśli ich ujawnienie stanowiłoby przeszkodę w stosowaniu prawa lub byłoby sprzeczne z interesem publicznym czy też naruszyłoby uzasadnione interesy gospodarcze określonych przedsiębiorstw, państwowych lub prywatnych lub też mogłoby zaszkodzić uczciwej konkurencji między usługodawcami.
2.
Instytucje zamawiające informują niezwłocznie kandydatów i oferentów — na piśmie, jeśli o to wnioskowano — o podjętych decyzjach dotyczących udzielenia zamówienia, łącznie z przyczynami, dla których zdecydowały zrezygnować z udzielenia zamówienia, w odniesieniu do którego dokonano zaproszenia do składania ofert, lub ponownie wszcząć procedurę.
O podjętych decyzjach informują także Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich."
3.
Artykuł 13 ust. 1 i 2 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszy artykuł ma zastosowanie do konkursów na projekty organizowanych jako część procedury prowadzącej do udzielenia zamówienia na usługi, których szacunkowa wartość bez podatku VAT jest nie mniejsza niż:
- próg ustanowiony w art. 7 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze dla usług określonych w załączniku I B, usług kategorii 8 z załącznika I A i usług telekomunikacyjnych kategorii 5 z załącznika I A, pod numerami referencyjnymi CPC: 7524, 7525 i 7526, zlecanych przez instytucje zamawiające, określone w art. 1 lit. b), lub
- próg ustanowiony w art. 7 ust. 1 lit. a) tiret drugie ppkt i) dla usług określonych w załączniku I A, z wyłączeniem usług kategorii 8 i usług telekomunikacyjnych kategorii 5 pod numerami referencyjnymi CPC: 7524, 7525 i 7526, zlecanych przez instytucje zamawiające, wymienione w załączniku I dyrektywy 93/36/EWG, lub
- próg ustanowiony w art. 7 ust. 1 lit. a) tiret drugi ii) dla usług określonych w załączniku I A, z wyłączeniem usług kategorii 8 i usług telekomunikacyjnych kategorii 5 pod numerami referencyjnymi CPC: 7524, 7525 i 7526, zlecanych przez instytucje zamawiające, wymienione w art. 1 lit. b) inne niż te określone w załączniku I do dyrektywy 93/36/EWG.
2.
Niniejszy artykuł ma zastosowanie do wszystkich konkursów na projekty, w których całkowita kwota nagród i płatności dla uczestników jest nie mniejsza niż:
- próg ustanowiony w art. 7 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze dla usług określonych w załączniku I B, usług kategorii 8 z załącznika I A i usług telekomunikacyjnych kategorii 5 z załącznika I A pod numerami referencyjnymi CPC: 7524, 7525 i 7526, zlecanych przez instytucje zamawiające określone w art. 1 lit. b), lub
- próg ustanowiony w art. 7 ust. 1 lit. a) tiret drugie i) dla usług określonych w załączniku I A, z wyłączeniem usług kategorii 8 i usług telekomunikacyjnych kategorii 5 pod numerami referencyjnymi CPC: 7524, 7525 i 7526, zlecanych przez instytucje zamawiające wymienione w załączniku I do dyrektywy 93/36/EWG, lub
- próg ustanowiony w art. 7 ust. 1 lit. a) tiret drugie ii) dla usług określonych w załączniku I A, z wyłączeniem usług kategorii 8 i usług telekomunikacyjnych kategorii 5 pod numerami referencyjnymi CPC: 7524, 7525 i 7526, zlecanych przez instytucje zamawiające wymienione w art. 1 lit. b) inne niż te określone w załączniku I dyrektywy 93/36/EWG."
4.
Artykuł 18 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Termin składania ofert przewidziany w ust. 1 może być zastąpiony terminem wystarczająco długim, aby umożliwić zainteresowanym złożenie odpowiednich ofert i który, zgodnie z ogólną zasadą, nie jest krótszy niż trzydzieści sześć dni, i który w żadnym wypadku nie jest krótszy niż dwadzieścia dwa dni od daty wysłania ogłoszenia o zamówieniu, jeśli instytucje zamawiające przesłały ogłoszenie wstępne, przewidziane w art. 15 ust. 1, sformułowane zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku III A (informacja wstępna) do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, co najmniej na pięćdziesiąt dwa dni i co najwyżej dwanaście miesięcy przed datą przekazania do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich ogłoszenia o zamówieniu, przewidzianego w art. 15 ust. 2 i jeśli ogłoszenie wstępne zawierało przynajmniej informacje określone we wzorze ogłoszenia z załącznika III B (procedura otwarta), o ile informacje te były dostępne w chwili publikacji ogłoszenia."
5.
Artykuł 19 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Termin składania ofert ustanowiony w ust. 3 może być skrócony do dwudziestu sześciu dni, jeśli instytucje zamawiające przekazały ogłoszenie wstępne przewidziane w art. 15 ust. 1, sformułowane zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku III A (informacja wstępna), do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, na co najmniej pięćdziesiąt dwa dni i co najwyżej dwanaście miesięcy przed datą przekazania do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich ogłoszenia o zamówieniu, przewidzianego w art. 15 ust. 2, pod warunkiem, że ogłoszenie wstępne zawierało przynajmniej informacje podane we wzorze ogłoszenia określonego w załączniku III C (procedura ograniczona) lub, gdy stosowne, w załączniku III D (procedura negocjacyjna), o ile były one dostępne w chwili publikacji ogłoszenia."
6.
W art. 23 obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1 i dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Oferty są składane na piśmie, bezpośrednio lub listownie.
Państwa Członkowskie mogą upoważnić oferentów do przedstawienia ofert w inny sposób zapewniający:
- by każda oferta zawierała wszelkie informacje konieczne dla jej oceny,
- by została zachowana poufność ofert w czasie oczekiwania na ich ocenę,
- by, w miarę potrzeby, do celów dowodowych, złożenie takich ofert było potwierdzane, tak szybko jak to jest możliwe, na piśmie lub poprzez odesłanie uwierzytelnionego odpisu,
- że oferty są otwierane po upływie terminu przewidzianego do ich składania."
7.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 38a
W celach udzielania zamówień publicznych przez instytucje zamawiające, Państwa Członkowskie stosują we wzajemnych stosunkach warunki równie korzystne jak te, które przyznają państwom trzecim stosownie do Porozumienia w sprawie Zamówień Rządowych, zawartego w ramach wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskie [8], zwanego dalej "Porozumieniem".
W tym celu Państwa Członkowskie konsultują się wzajemnie w ramach Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych, odnośnie do środków, jakie należy podjąć na mocy Porozumienia."
8.
Artykuł 39 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 39
1.
W celu umożliwienia oceny skutków stosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie przesyłają Komisji najpóźniej do dnia 31 października 1997 r. i następnie najpóźniej do dnia 31 października każdego roku, sprawozdanie statystyczne dotyczące zamówień publicznych na usługi, udzielonych przez instytucje zamawiające w roku poprzedzającym.
2.
Sprawozdanie to zawiera przynajmniej:
a) w przypadku instytucji zamawiających wymienionych w załączniku I do dyrektywy 93/36/EWG:
- szacunkową łączna wartość zamówień udzielonych poniżej progu, przez każdą instytucję zamawiającą,
- liczbę i wartość zamówień udzielonych powyżej progu, przez każdą instytucję zamawiającą, z podziałem, w miarę możliwości, według procedur, kategorii usług zgodnej z nomenklaturą używaną w załączniku I i przynależności państwowej usługodawcy, któremu udzielono zamówienia, a w przypadku procedur negocjacyjnych, w podziale zgodnym z art. 11, z wyszczególnieniem liczby i wartości zamówień udzielonych poszczególnym Państwom Członkowskim oraz państwom trzecim;
b) w przypadku wszystkich innych instytucji zamawiających, objętych niniejszą dyrektywą, liczbę i wartość zamówień udzielonych powyżej progu, przez każdą kategorię instytucji zamawiających, z ich podziałem, w miarę możliwości, według procedur, kategorii usług zgodnej z nomenklaturą używaną w załączniku I i przynależności państwowej usługodawcy, któremu udzielono zamówienia, oraz w przypadku procedur negocjacyjnych, w podziale zgodnym z art. 11, z wyszczególnieniem liczby i wartość zamówień udzielonych poszczególnym Państwom Członkowskim oraz państwom trzecim;
c) w przypadku instytucji zamawiających wymienionych w załączniku I do dyrektywy 93/36/EWG, liczbę i wartość całkowitą zamówień udzielonych przez każdą instytucję zamawiającą, stosownie do odstępstw od Porozumienia; w przypadku wszystkich innych zamawiających, objętych niniejszą dyrektywą, całkowitą wartość zamówień udzielonych przez każdą kategorię instytucji zamawiających, stosownie do odstępstw od Porozumienia;
d) wszelkie inne informacje statystyczne, jakie mają zostać ustalone przy zastosowaniu procedury przewidzianej w art. 40 ust. 3, która jest wymagana zgodnie z Porozumieniem.
Informacje statystyczne wymagane na mocy niniejszego ustępu nie dotyczą zamówień mających za przedmiot usługi kategorii 8 z załącznika I A, usługi telekomunikacyjne kategorii 5 z załącznika I A pod numerami referencyjnymi CPC: 7524, 7525 i 7526, lub usługi, które znajdują się w załączniku I B, pod warunkiem, że ich wartość szacunkowa bez podatku VAT nie przekracza 200000 ECU.
3.
Komisja określi, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40 ust. 3, rodzaj informacji statystycznych wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy."
9.
Załącznik III zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W dyrektywie 93/36/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5:
A) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. a) Tytuły II, III i IV oraz art. 6 i 7 mają zastosowanie do zamówień publicznych na dostawy, udzielanych przez:
i) instytucje zamawiające, określone w art. 1 lit. b), włączając w to zamówienia udzielane przez instytucje zamawiające wymienione w załączniku I w dziedzinie obronności, o ile dotyczy to produktów nieobjętych załącznikiem II, w przypadku gdy wartość szacunkowa bez podatku VAT wynosi nie mniej niż równowartość w ecu 200000 specjalnych praw ciągnienia (SDR);
ii) instytucje zamawiające wymienione w załączniku I i których wartość szacunkowa bez podatku VAT wynosi nie mniej niż równowartość w ecu 130000 SDR; w przypadku instytucji zamawiających w dziedzinie obronności, wspomniana zasada ma zastosowanie tylko do zamówień odnośnie do produktów objętych załącznikiem II.
b) Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do zamówień publicznych na dostawy, których wartość szacunkowa jest równa lub przekracza dany próg w chwili publikacji ogłoszenia zgodnie z art. 9 ust. 2.
c) Wartość w ecu i w walutach krajowych progów, ustanowionych w lit. a), podlega co do zasady rewizji co dwa lata, począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r.
Wyliczenie tych wartości jest oparte na średnich kursach dziennych tych walut, wyrażonych w ecu i na średnich kursach dziennych ecu wyrażonych w SDR, w okresie dwudziestu czterech miesięcy, kończącym się w ostatnim dniu sierpnia, poprzedzającego rewizję w dniu 1 stycznia.
Metoda wyliczenia ustanowiona w niniejszej literze podlega badaniu, na wniosek Komisji, przez Komitet Doradczy ds. Zamówień Publicznych, co do zasady dwa lata po jej pierwszym zastosowaniu.
d) Progi ustanowione w lit. a) i ich równowartości w ecu i walutach krajowych, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na początku miesiąca listopada, który następuje po rewizji, ustanowionej w lit. c) akapit pierwszy."
B) Dodaje się ustęp w brzmieniu:
"7.
Instytucje zamawiające zapewniają, że wszyscy dostawcy traktowani są w niedyskryminujący sposób."
2.
Artykuł 7 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Instytucja zamawiająca informuje każdego niedopuszczonego kandydata lub oferenta o przyczynach odrzucenia jego kandydatury lub oferty, w terminie piętnastu dni od otrzymania pisemnego wniosku, a każdego oferenta, który złożył ofertę dopuszczalną, o cechach i zaletach wybranej oferty, a także o nazwie oferenta, któremu udzielono zamówienia.
Instytucje zamawiające mogą jednakże zadecydować, że niektóre informacje dotyczące udzielania zamówień, określonych w akapicie pierwszym, nie są udostępniane, jeśli ich ujawnienie stanowiłoby przeszkodę w stosowaniu prawa lub byłoby sprzeczne z interesem publicznym, lub też naruszyłoby uzasadnione interesy gospodarcze określonych przedsiębiorstw, publicznych lub prywatnych, czy też mogłoby zaszkodzić uczciwej konkurencji między dostawcami.
2.
Instytucje zamawiające informują niezwłocznie kandydatów i oferentów — na piśmie, jeśli o to wnioskowano — o podjętych decyzjach dotyczących udzielenia zamówienia, podając powody, dla których zdecydowały się one zrezygnować z udzielenia zamówienia, w odniesieniu do którego dokonano zaproszenia do składania ofert lub ponownie wszcząć procedurę.
O takich decyzjach informują także Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich."
3.
W art. 10 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a. Termin składania ofert, ustanowiony w ust. 1, może być zastąpiony terminem wystarczająco długim, aby umożliwić zainteresowanym złożenie odpowiednich ofert, i który, zgodnie z ogólną zasadą, nie jest krótszy niż trzydzieści sześć dni, ale w żadnym wypadku nie jest krótszy niż dwadzieścia dwa dni od daty ogłoszenia o zamówieniu, jeśli instytucje zamawiające przesłały ogłoszenie wstępne, przewidziane w art. 9 ust. 1, sformułowane zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV A (informacja wstępna), do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, na co najmniej pięćdziesiąt dwa dni i co najwyżej dwanaście miesięcy przed datą przekazania do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich ogłoszenia o zamówieniu przewidzianego w art. 9 ust. 2, pod warunkiem że ogłoszenie wstępne zawierało przynajmniej informacje określone we wzorze ogłoszenia z załącznika IV B (procedura otwarta), o ile informacje te były dostępne w chwili publikacji ogłoszenia."
4.
W art. 11 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3a Termin składania ofert ustanowiony w ust. 3 może być skrócony do dwudziestu sześciu dni, jeśli instytucje zamawiające przesłały ogłoszenie wstępne, przewidziane w art. 9 ust. 1, sformułowane zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV A (informacja wstępna), do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, na co najmniej pięćdziesiąt dwa dni i co najwyżej dwanaście miesięcy przed datą przesłania do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich ogłoszenia o zamówieniu, przewidzianego w art. 9 ust. 2, pod warunkiem że ogłoszenie wstępne zawierało przynajmniej informacje określone we wzorze ogłoszenia określonym w załączniku IV C (procedura ograniczona) lub gdy stosowne, w załączniku IV D (procedura negocjacyjna), o ile były one dostępne w chwili publikacji ogłoszenia."
5.
W art. 15 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Oferty są składane na piśmie, bezpośrednio lub listownie.
Państwa Członkowskie mogą upoważnić do składania ofert w inny sposób zapewniający:
- by każda oferta zawierała wszelkie informacje konieczne dla jej oceny,
- by została zachowana poufność ofert w czasie oczekiwania na ich ocenę,
- by, w miarę potrzeby, do celów dowodowych, złożenie takich ofert było potwierdzane, tak szybko jak to jest możliwe, na piśmie lub poprzez odesłanie uwierzytelnionego odpisu,
- że oferty są otwierane po upływie terminu przewidzianego do ich składania."
6.
Artykuł 29 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 29
1.
Komisja bada stosowanie niniejszej dyrektywy zasięgając opinii Komitetu Doradczego ds. zamówień publicznych, a gdy sytuacja tego wymaga, przedkłada Radzie nowe propozycje, szczególnie mające na celu harmonizację środków podjętych przez Państwa Członkowskie przy wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy.
2.
Komisja weryfikuje niniejszą dyrektywę i wszelkie nowe środki, które mogą zostać podjęte na mocy ust. 1, uwzględniając wyniki dalszych negocjacji przewidzianych w art. XXIV ust. 7 Porozumienia w sprawie Zamówień Rządowych, zawartego w ramach wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej [9], zwanego dalej "Porozumieniem", i przedkłada, o ile to konieczne, właściwe propozycje Radzie.
3.
Komisja, na podstawie dokonanych poprawek lub zmian, uaktualnia załącznik I, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 ust. 2 i publikuje uaktualnioną wersję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich."
7.
Artykuł 31 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 31
1.
W celu umożliwienia oceny skutków stosowania niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, najpóźniej do dnia 31 października 1997 r. i następnie najpóźniej do dnia 31 października każdego roku, sprawozdanie statystyczne dotyczące zamówień publicznych na dostawy, udzielonych przez instytucje zamawiające w roku poprzedzającym.
2.
Sprawozdanie to zawiera przynajmniej:
a) w przypadku instytucji zamawiających wymienionych w załączniku I:
- szacunkową łączną wartość zamówień udzielonych poniżej progu przez każdą instytucję zamawiającą,
- liczbę i wartość zamówień udzielonych powyżej progu, przez każdą instytucję zamawiającą, z podziałem, w miarę możliwości, według procedur, kategorii produktów zgodnych z nomenklaturą określoną w art. 9 ust. 1 i przynależności państwowej dostawcy, któremu udzielono zamówienia, oraz w przypadku procedury negocjacyjnej, w podziale zgodnym z art. 6, z wyszczególnieniem liczby i wartości zamówień udzielonych poszczególnym Państwom Członkowskim oraz państwom trzecim;
b) w przypadku wszystkich innych instytucji zamawiających, objętych niniejszą dyrektywą, liczbę i wartość zamówień udzielonych powyżej progu, przez każdą kategorię instytucji zamawiających, z ich podziałem, w miarę możliwości, według procedur, kategorii produktów zgodnych z nomenklaturą określoną w art. 9 i przynależności państwowej dostawcy, któremu udzielono zamówienia, w podziale zgodnym z art. 6, z wyszczególnieniem liczby i wartości zamówień udzielonych poszczególnym Państwom Członkowskim oraz państwom trzecim;
c) w przypadku instytucji zamawiających wymienionych w załączniku I, liczbę i całkowitą wartość zamówień udzielonych przez każdą instytucję zamawiającą, stosownie do odstępstw od Porozumienia; w przypadku wszystkich innych instytucji zamawiających, objętych niniejszą dyrektywą, całkowitą wartość zamówień udzielonych przez każdą kategorię instytucji zamawiających, stosownie do odstępstw od Porozumienia;
d) wszelkie inne informacje statystyczne, jakie mają zostać ustalone przy zastosowaniu procedury przewidzianej w art. 32 ust. 2, które są wymagane zgodnie z Porozumieniem.
3.
Komisja określi, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32 ust. 2, rodzaj informacji statystycznych wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy."
8.
Załącznik I zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej dyrektywy, a załącznik IV zastępuje się tekstem załącznika III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W dyrektywie 93/37/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 6:
A) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
a) zamówień publicznych na roboty budowlane, których wartość szacunkowa bez podatku VAT wynosi nie mniej niż równowartość w ecu 5000000 specjalnych praw ciągnienia (SRD);
b) zamówień publicznych na roboty budowlane, określonych w art. 2 ust. 1, których wartość szacunkowa bez podatku VAT wynosi nie mniej niż 5000000 ECU.
2. a) Wartość w ecu i w walutach krajowych progów, ustanowionych w ust. 1, podlega co do zasady rewizji co dwa lata, począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r.
Wyliczenie tej wartości jest oparte na średnich kursach dziennych ecu wyrażonych w SDR i na średnich kursach dziennych tych walut wyrażonych w ecu, w okresie dwudziestu czterech miesięcy kończącym się w ostatnim dniu sierpnia, poprzedzającego rewizji w dniu 1 stycznia.
Próg ustanowiony w ust. 1 i jego wartość wyrażona w ecu i walutach krajowych, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na początku miesiąca listopada, następującym po wyżej wspomnianej rewizji.
b) Metoda wyliczenia ustanowiona w lit. a) podlega badaniu, na wniosek Komisji, przez Komitet Doradczy ds. Zamówień Publicznych, co do zasady dwa lata po jej pierwszym zastosowaniu."
B) Dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6.
Instytucje zamawiające zapewniają, że wszyscy dostawcy traktowani będą w niedyskryminujący sposób."
2.
Artykuł 8 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Instytucja zamawiająca informuje każdego niedopuszczonego kandydata lub oferenta o przyczynach odrzucenia jego kandydatury lub oferty, w terminie piętnastu dni od otrzymania pisemnego wniosku, a każdego oferenta, który złożył ofertę dopuszczalną, o cechach i zaletach wybranej oferty, a także o nazwie oferenta, któremu udzielono zamówienia.
Instytucje zamawiające mogą jednakże zadecydować, że niektóre informacje dotyczące udzielania zamówień, określonych w akapicie pierwszym, nie są udostępniane, jeśli ich ujawnienie stanowiłoby przeszkodę w stosowaniu prawa lub byłoby sprzeczne z interesem publicznym, lub też naruszołyby uzasadnione interesy gospodarcze określonych przedsiębiorstw, publicznych lub prywatnych, czy też mogłoby zaszkodzić uczciwej konkurencji między przedsiębiorcami.
2.
Instytucje zamawiające informują niezwłocznie kandydatów i oferentów — na piśmie, jeśli o to wnioskowano — o podjętych decyzjach dotyczących udzielenia zamówienia, podając przyczyny, dla których zdecydowały się one zrezygnować z udzielenia zamówienia, na którego realizację ogłosiły zaproszenia do składania ofert lub ponownie wszcząć procedurę.
O takich decyzjach informują także Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich."
3.
Artykuł 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Termin składania ofert, ustanowiony w ust. 1, może być zastąpiony terminem wystarczająco długim, aby umożliwić zainteresowanym złożenie odpowiednich ofert, i który, zgodnie z ogólną zasadą, nie jest krótszy niż trzydzieści sześć dni, ale w żadnym wypadku nie jest krótszy niż dwadzieścia dwa dni od daty ogłoszenia o zamówieniu, jeśli instytucje zamawiające przesłały ogłoszenie wstępne, przewidziane w art. 11 ust. 1, sformułowane zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV A (informacja wstępna), do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, na co najmniej pięćdziesiąt dwa dni i co najwyżej dwanaście miesięcy przed datą przekazania do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich ogłoszenia o zamówieniu przewidzianego w art. 11 ust. 2, pod warunkiem że ogłoszenie wstępne zawierało przynajmniej informacje określone we wzorze ogłoszenia z załącznika IV B (procedura otwarta), o ile były one dostępne w chwili publikacji ogłoszenia."
4.
Artykuł 13 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Termin składania ofert ustanowiony w ust. 3 może być skrócony do dwudziestu sześciu dni, jeśli instytucje zamawiające przesłały ogłoszenie wstępne, przewidziane w art. 11 ust. 1, sformułowane zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV A (informacja wstępna), do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, na co najmniej pięćdziesiąt dwa dni i co najwyżej dwanaście miesięcy przed datą przesłania do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich ogłoszenia o zamówieniu, przewidzianego w art. 11 ust. 2, pod warunkiem, że ogłoszenie wstępne zawierało przynajmniej informacje określone we wzorze ogłoszenia określonym w załączniku IV C (procedura ograniczona) lub gdy stosowne, w załączniku IV D (procedura negocjacyjna), o ile były one dostępne w chwili publikacji ogłoszenia."
5.
W art. 18 istniejący tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1 i dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Oferty są składane na piśmie, bezpośrednio lub listownie.
Państwa Członkowskie mogą upoważnić do składania ofert w inny sposób zapewniający:
- by każda oferta zawierała wszelkie informacje konieczne dla jej oceny,
- by została zachowana poufność ofert w czasie oczekiwania na ich ocenę,
- by, w miarę potrzeby, do celów dowodowych, złożenie takich ofert było potwierdzane, tak szybko jak to jest możliwe, na piśmie lub poprzez odesłanie uwierzytelnionego odpisu,
- że oferty są otwierane po upływie terminu przewidzianego do ich składania."
6.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 33a
Do celów udzielania zamówień publicznych przez instytucje zamawiające, Państwa Członkowskie stosują we wzajemnych stosunkach warunki równie korzystne jak te, które przyznają państwom trzecim wprowadzając w życie Porozumienie w sprawie Zamówień Rządowych, zawarte w ramach wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej [10], zwane dalej "Porozumieniem".
W tym celu Państwa Członkowskie konsultują się wzajemnie w ramach Komitetu Doradczego ds. zamówień publicznych, odnośnie do środków, jakie należy podjąć na mocy Porozumienia."
7.
Artykuł 34 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 34
1.
W celu umożliwienia oceny skutków stosowania niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, najpóźniej do dnia 31 października 1997 r. i następnie najpóźniej do dnia 31 października każdego roku, sprawozdanie statystyczne dotyczące zamówień publicznych na roboty budowlane, udzielonych przez instytucje zamawiające w roku poprzedzającym.
2.
Sprawozdanie to zawiera przynajmniej:
a) w przypadku instytucji zamawiających wymienionych w załączniku I do dyrektywy 93/36/EWG:
- szacunkową łączną wartość zamówień udzielonych poniżej progu przez każdą instytucję zamawiającą,
- liczbę i wartość zamówień udzielonych powyżej progu, przez każdą instytucję zamawiającą, z podziałem, w miarę możliwości, według procedur, kategorii robót budowlanych zgodnych z nomenklaturą używaną w załączniku II i przynależności państwowej wykonawcy, któremu udzielono zamówienia, oraz w przypadku procedur negocjacyjnych, podzielonych dalej zgodnie z art. 7, wymieniając liczbę i wartość zamówień udzielonych poszczególnym Państwom Członkowskim oraz państwom trzecim;
b) w przypadku wszystkich innych instytucji zamawiających, objętych niniejszą dyrektywą, liczbę i wartość zamówień udzielonych powyżej progu, przez każdą kategorię instytucji zamawiających, z ich podziałem, w miarę możliwości, według procedur, kategorii robót budowlanych zgodnych z nomenklaturą używaną w załączniku II i przynależności państwowej wykonawcy, któremu udzielono zamówienia, podzielonych zgodnie z art. 7, z wyszczególnieniem liczby i wartość zamówień udzielonych poszczególnym Państwom Członkowskim oraz państwom trzecim;
c) w przypadku instytucji zamawiających wymienionych w załączniku I do dyrektywy 93/36/EWG, liczbę i całkowitą wartość zamówień udzielonych przez każdą instytucję zamawiającą, stosownie do odstępstw od Porozumienia; w przypadku wszystkich innych instytucji zamawiających, objętych niniejszą dyrektywą, całkowitą wartość zamówień udzielonych przez każdą kategorię instytucji zamawiających, stosownie do odstępstw od Porozumienia;
d) wszelkie inne informacje statystyczne, jakie mają zostać ustalone przy zastosowaniu procedury przewidzianej w art. 35 ust. 3, które są wymagane zgodnie z Porozumieniem.
3.
Komisja określi, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 35 ust. 3, rodzaj informacji statystycznych wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy."
8.
Załącznik IV zastępuje się tekstem załącznika IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 13 października 1998 r. i niezwłocznie powiadamią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, a także tabelę korelacji między niniejszą dyrektywą i przyjętymi przepisami krajowymi.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 97/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 września 1997 r.
zmieniająca, w odniesieniu do maksymalnej prędkości konstrukcyjnej kołowych ciągników rolniczych lub leśnych, dyrektywy 74/150/EWG, 74/151/EWG, 74/152/EWG, 74/346/EWG, 74/347/EWG, 75/321/EWG, 75/322/EWG, 76/432/EWG, 76/763/EWG, 77/311/EWG, 77/537/EWG, 78/764/EWG, 78/933/EWG, 79/532/EWG, 79/533/EWG, 80/720/EWG, 86/297/EWG, 86/415/EWG i 89/173/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zakres dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [4] jest obecnie ograniczony do ciągników, których maksymalna prędkość konstrukcyjna wynosi od 6 do 30 km/godz.;
maksymalna prędkość konstrukcyjna dużej liczby ciągników przekracza obecnie 30 km/godz.; z tego względu stała się konieczna zmiana dyrektywy 74/150/EWG i szczegółowych dyrektyw stanowiących część europejskiego systemu homologacji typu całych pojazdów stosujących się do tych pojazdów, tak aby uniknąć sytuacji, w której procedura stosowałaby się do coraz mniejszej liczby pojazdów;
szczegółowe dyrektywy 74/151/EWG [5], 74/152/EWG [6], 74/346/EWG [7], 74/347/EWG [8], 75/321/EWG [9], 75/322/EWG [10], 76/432/EWG [11], 76/763/EWG [12], 77/311/EWG [13], 77/537/EWG [14], 78/764/EWG [15], 78/933/EWG [16], 79/532/EWG [17], 79/533/EWG [18], 80/720/EWG [19], 86/297/EWG [20], 86/415/EWG [21] i 89/173/EWG [22] zawierają szczególną definicję swojego zakresu w odniesieniu do maksymalnej prędkości konstrukcyjnej; dyrektywy te również wymagają zmiany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 dyrektywy 74/150/EWG, tak aby uniknąć sytuacji, w której procedura stosowałaby się do coraz mniejszej liczby pojazdów;
właściwym wzrostem prędkości konstrukcyjnej jest wzrost od 30 do 40 km/godz.;
wzrost maksymalnej prędkości konstrukcyjnej stosowanej do definiowania zakresu dyrektywy 74/150/EWG i niektórych poszczególnych dyrektyw wymaga również zmiany dyrektywy Rady 76/432/EWG z dnia 6 kwietnia 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń hamujących kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [23]; zmiana ta, która zostanie dokonana przy pomocy odrębnego aktu, musi wejść w życie nie później niż niniejsza dyrektywa;
konieczne jest ulepszenie i zharmonizowanie wszystkich aspektów bezpieczeństwa, takich jak instalacja pasów bezpieczeństwa;
zanieczyszczenie spowodowane pracą ciągników powinno być przedmiotem przyszłego prawodawstwa wspólnotowego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Wyrazy "30 km/godz." zastępuje się "40 km/godz.":
- w art. 1 ust. 2 dyrektyw 74/150EWG, 74/151/EWG, 74/152/EWG, 74/346/EWG, 74/347/EWG, 75/321/EWG, 75/322/EWG, 76/432/EWG, 76/763/EWG, 77/311/EWG, 77/537/EWG, 78/933/EWG, 79/532/EWG, 79/533/EWG, 80/720/EWG, 86/297/EWG, 86/415/EWG i 89/173/EWG,
- w art. 9 ust. 2 dyrektywy 78/764/EWG, i
- w ppkt 1.5 w Załączniku do dyrektywy 74/152/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 23 września 1998 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Stosują je od dnia 23 września 1998 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 października 1997 r.
zmieniająca dyrektywę 84/450/EWG dotyczącą reklamy wprowadzającej w błąd w celu włączenia do niej reklamy porównawczej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 25 czerwca 1997 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Jednym z głównych celów Wspólnoty jest wprowadzenie rynku wewnętrznego; konieczne jest podjęcie środków zapewniających sprawne funkcjonowanie tego rynku; rynek wewnętrzny jest to obszar pozbawiony granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(2) Wprowadzenie rynku wewnętrznego będzie się wiązało z coraz dalej idącym rozszerzaniem różnorodności podaży; fakt, że konsumenci mogą i muszą w najwyższym stopniu skorzystać na powstaniu rynku wewnętrznego, a także fakt, iż reklama jest bardzo ważnym środkiem otwierania realnych kanałów zbytu na całym obszarze Wspólnoty dla wszystkich towarów i usług, we wszystkich Państwach Członkowskich muszą istnieć takie same podstawowe przepisy regulujące formę i treść reklamy porównawczej i muszą istnieć zharmonizowane warunki wykorzystywania reklamy porównawczej; spełniająca te warunki reklama porównawcza przyczyni się do obiektywnego wydobycia zalet poszczególnych porównywalnych produktów; reklama porównawcza może w ten sposób stymulować konkurencję między dostawcami towarów i usług w interesie konsumentów.
(3) Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne poszczególnych Państw Członkowskich dotyczące reklamy porównawczej różnią się w znaczny sposób; reklama ma charakter ponadgraniczny i jest odbierana na terytorium innych Państw Członkowskich; zezwolenie na wykorzystywanie reklamy porównawczej lub zakaz reklamy porównawczej w poszczególnych przepisach krajowych może stanowić przeszkodę dla swobodnego przepływu towarów i usług oraz powodować zakłócenia konkurencji; w szczególności niektóre przedsiębiorstwa mogą zostać narażone na oddziaływanie pewnych form reklamy stosowanej przez konkurencję, nie mając równorzędnych środków umożliwiających kontrakcję; konieczne jest zapewnienie swobody świadczenia usług w zakresie reklamy porównawczej; obowiązkiem Wspólnoty jest zaradzenie zaistniałej sytuacji.
(4) Motyw szósty preambuły dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd [4] stanowi, że po zharmonizowaniu przepisów krajowych zakazujących reklamy wprowadzającej w błąd, "w drugim etapie (…), należy się zająć, w zakresie w jakim jest to konieczne, kwestią reklamy porównawczej na podstawie właściwych wniosków Komisji".
(5) W pkt 3 lit. d) załącznika do rezolucji Rady z dnia 14 kwietnia 1975 r. w sprawie wstępnego programu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w kwestii polityki ochrony i informowania konsumentów [5] prawo do informacji zawarte jest wśród podstawowych praw konsumentów; prawo to potwierdza rezolucja Rady z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie drugiego programu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w kwestii polityki ochrony i informowania konsumentów [6], w pkt 40 Załącznik porusza w sposób szczególny sprawę informowania konsumenta; reklama porównawcza, o ile porównuje ona cechy zasadnicze, istotne, weryfikowalne i reprezentatywne i jeśli nie wprowadza w błąd, może być w pełni uprawnionym środkiem informowania konsumentów na temat tego, co jest dla nich korzystne.
(6) Konieczne jest zdefiniowanie ogólnego pojęcia reklamy porównawczej, obejmującego wszystkie formy reklamy porównawczej.
(7) Należy zdefiniować warunki, po spełnieniu których reklama porównawcza – w aspekcie danego porównania – będzie dopuszczalna, tak by można było z zakresu reklamy porównawczej wyodrębnić te praktyki, które mogą prowadzić do zakłócenia zasad konkurencji, przynieść szkodę konkurentom oraz mieć negatywny wpływ na wybory dokonywane przez konsumentów; warunki dozwolonej reklamy muszą obejmować obiektywne kryteria porównywania cech towarów i usług.
(8) Porównywanie samej jedynie ceny towarów i usług powinno być dozwolone tylko w przypadku, kiedy reklama jest podporządkowana pewnym warunkom, w szczególności nie wprowadza w błąd.
(9) Aby uniknąć wykorzystywania reklamy porównawczej w sposób antykonkurencyjny i nieuczciwy, konieczne jest ograniczenie pozwolenia na jej stosowanie jedynie do konkurujących ze sobą towarów i usług realizujących te same potrzeby lub przeznaczonych do tego samego celu.
(10) Międzynarodowe konwencje w sprawie praw autorskich, jak również przepisy krajowe dotyczące odpowiedzialności umownej i pozaumownej mają zastosowanie w przypadku powoływania się na wyniki badań porównawczych zrealizowanych przez strony trzecie lub ich cytowania w reklamie porównawczej.
(11) Warunki stosowania reklamy porównawczej muszą być spełnione łącznie i respektowane w całej swej rozciągłości; zgodnie z Traktatem, Państwom Członkowskim przypadają uprawnienia w zakresie określenia formy i metod wprowadzenia w życie tych warunków, o ile ta forma i metody nie zostały już określone w niniejszej dyrektywie.
(12) Warunki te powinny w szczególności uwzględniać przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [7], w szczególności art. 13 tego rozporządzenia, jak również inne przepisy wspólnotowe w dziedzinie rolnictwa.
(13) Artykuł 5 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych [8] przyznaje posiadaczowi zarejestrowanego znaku towarowego wyłączne prawa, które obejmują w szczególności prawo zakazania każdej stronie trzeciej używania w obrocie gospodarczym znaku identycznego bądź podobnego do danego znaku towarowego – w odniesieniu do identycznych towarów lub usług, a nawet – gdzie stosowne – w odniesieniu do innych towarów.
(14) Skuteczność reklamy porównawczej może jednakże wymagać identyfikacji towarów bądź usług konkurenta poprzez odniesienie się do jakiegoś znaku towarowego, którego ten konkurent jest właścicielem lub też do jego nazwy handlowej.
(15) Takiego rodzaju użycie znaku handlowego, nazwy handlowej lub innych wyróżniających oznaczeń innego podmiotu nie jest naruszeniem wyłącznego prawa, o ile jest dokonywane przy poszanowaniu warunków ustalonych przez niniejszą dyrektywę, a celem ich użycia jest tylko wprowadzenie rozróżnienia między nimi oraz, w konsekwencji, obiektywnego uwypuklenia różnic między nimi.
(16) Należy ustanowić odpowiednie przepisy umożliwiające zastosowanie sądowych i/lub administracyjnych środków odwoławczych wymienionych w art. 4 i 5 dyrektywy 84/450/EWG w celu zapewnienia kontroli nad reklamą porównawczą nieodpowiadającą warunkom ustanowionym w niniejszej dyrektywie; zgodnie z motywem szesnastym preambuły wyżej wspomnianej dyrektywy dobrowolne kontrole mające na celu zwalczanie reklamy wprowadzającej w błąd, wykonywane przez branżowe organy samorządowe, mogą pozwolić na uniknięcie stosowania środków administracyjnych czy sądowych i powinny zatem być popierane; art. 6 stosuje się w taki sam sposób do niedozwolonej reklamy porównawczej.
(17) Krajowe branżowe organy samorządowe mogą koordynować swoje działania za pośrednictwem stowarzyszeń bądź organizacji utworzonych na poziomie wspólnotowym i – między innymi – rozpatrywać skargi o charakterze transgranicznym.
(18) Artykuł 7 dyrektywy 84/450/EWG zezwalający Państwom Członkowskim na utrzymanie bądź przyjęcie przepisów zapewniających szerszą ochronę konsumentów, osób zajmujących się działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wykonujących wolny zawód, jak również ogółu społeczeństwa, nie powinien być stosowany do reklamy porównawczej, jako że celem zmiany wspomnianej dyrektywy jest ustanowienie warunków dopuszczalności reklamy porównawczej.
(19) Nie może być uznane za spełniające warunki dozwolonej reklamy porównawczej takie porównanie, które przedstawia towary bądź usługi jako imitację lub replikę towarów lub usług opatrzonych chronionym znakiem towarowym lub chronioną nazwą handlową.
(20) Niniejsza dyrektywa w żaden sposób nie narusza przepisów wspólnotowych w sprawie reklamy dotyczącej określonych produktów i/lub usług albo ograniczeń bądź zakazów dotyczących określonych form reklamy.
(21) Jeśli Państwo Członkowskie zakaże – zgodnie z postanowieniami Traktatu – reklamowania niektórych towarów i usług, zakaz ten może zostać rozciągnięty na reklamę porównawczą, niezależnie od tego czy został on ustanowiony bezpośrednio, czy też przez instytucję bądź organizację odpowiedzialną na mocy przepisów danego Państwa Członkowskiego za regulowanie działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej czy wykonywania wolnych zawodów.
(22) Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do uznania za dozwoloną reklamy porównawczej w odniesieniu do towarów i usług, w stosunku do których – zgodnie z postanowieniami Traktatu – utrzymały one lub wprowadziły zakazy, w tym zakazy dotyczące metod wprowadzania do obrotu lub też dotyczące reklamy skierowanej do wrażliwych grup konsumentów; Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z postanowieniami Traktatu, utrzymać bądź ustanowić zakazy lub ograniczenia w odniesieniu do porównań w reklamach dotyczących usług świadczonych w ramach wolnych zawodów, niezależnie od tego czy te zakazy lub ograniczenia byłyby ustanowione bezpośrednio, czy też przez instytucję bądź organizację odpowiedzialną zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego za regulowanie wykonywania wolnych zawodów.
(23) Uregulowanie kwestii związanych z reklamą porównawczą – zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie – jest niezbędne dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego; w związku z tym istnieje konieczność podjęcia w tym zakresie działań na poziomie wspólnotowym; przyjęcie dyrektywy jest tutaj właściwym instrumentem, jako że dyrektywa ustanawia jednolite zasady ogólne, pozostawiając Państwom Członkowskim wybór odpowiedniej formy i metod osiągnięcia powyższych celów; jest to zgodne z zasadą pomocniczości,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 84/450/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady z dnia 10 września 1984 r. dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej";
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest ochrona konsumentów, osób prowadzących działalność handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wykonujących wolne zawody oraz interesu ogółu społeczeństwa przed reklamą wprowadzającą w błąd i jej nieuczciwymi konsekwencjami oraz ustalenie warunków, w których reklama porównawcza jest uważana za dozwoloną.";
3) w art. 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:
"2a. "reklama porównawcza": oznacza każdą reklamę, która wyraźnie lub przez domniemanie identyfikuje konkurenta albo towary lub usługi oferowane przez konkurenta."
4) dodaje się artykuł 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
W aspekcie danego porównania reklama porównawcza jest dozwolona, o ile spełnione są następujące warunki:
a) reklama porównawcza nie wprowadza w błąd w rozumieniu art. 2 ust. 2, art. 3 i art. 7 ust. 1;
b) ustanawia ona porównanie między towarami lub usługami realizującymi te same potrzeby lub mającymi te same cele;
c) porównuje ona obiektywnie jedną lub kilka zasadniczych, istotnych, możliwych do zweryfikowania i reprezentatywnych cech tych towarów i usług, przy czym jedną z tych cech może być cena;
d) nie powoduje ona na rynku sytuacji pomylenia reklamującego z jego konkurentem lub też mylenia znaków towarowych, nazw handlowych, innych znaków rozpoznawczych, towarów lub usług reklamującego i jego konkurenta;
e) nie dyskredytuje ona ani nie oczernia znaków towarowych, nazw handlowych, innych znaków rozpoznawczych, towarów, usług, działalności lub sytuacji konkurenta;
f) w przypadku produktów posiadających nazwę pochodzenia, reklama porównawcza odnosi się do produktów mających tę samą nazwę pochodzenia;
g) nie korzysta ona w sposób bezprawny z reputacji związanej z danym znakiem towarowym, nazwą handlową lub innymi znakami wyróżniającymi konkurenta lub z nazwą pochodzenia produktów konkurujących;
h) nie przedstawia ona towaru bądź usługi jako imitacji lub repliki towaru czy usługi noszącej zastrzeżony znak towarowy lub nazwę handlową.
2.
Wszelkie porównania odwołujące się do ofert specjalnych wskazują w jasny i niebudzący wątpliwości sposób datę końca oferty specjalnej lub, w miarę potrzeb, informują o fakcie, że dana oferta jest ważna aż do wyczerpania się zapasów towarów bądź usług oraz, jeśli oferta specjalna jeszcze się nie rozpoczęła, wskazują dzień rozpoczynający okres, podczas którego obowiązuje specjalna cena bądź inne szczególne warunki oferty.";
5) w art. 4 ust. 1 akapity pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewniają istnienie odpowiednich i skutecznych środków zwalczania reklamy wprowadzającej w błąd oraz zapewniających stosowanie przepisów dotyczących reklamy porównawczej w interesie konsumentów, jak również w interesie konkurentów i ogółu społeczeństwa.
Takie środki zawierają przepisy prawne, zgodnie z którymi osoby lub organizacje, uznawane na mocy prawa krajowego za mające uzasadniony interes w zakazaniu reklamy wprowadzającej w błąd lub w uregulowaniu reklamy porównawczej, mogą:
a) wytoczyć powództwo przeciwko takiej reklamie; i/lub
b) przedstawić taką reklamę organowi administracyjnemu właściwemu do rozstrzygania skarg lub do wszczynania właściwych postępowań sądowych.";
6) w art. 4 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w akapicie pierwszym tiret otrzymują brzmienie:
- "— nakazanie zaprzestania reklamy lub wszczęcie właściwego postępowania sądowego w celu nakazania zaprzestania reklamy wprowadzającej w błąd lub niedozwolonej reklamy porównawczej, lub
- — jeżeli reklama wprowadzająca w błąd lub niedozwolona reklama porównawcza nie została jeszcze opublikowana, ale jej publikacja jest bliska, zakazanie publikacji reklamy lub wszczęcie właściwego postępowania w celu wydania zakazu takiej publikacji,";
b) zdanie wprowadzające w akapicie trzecim otrzymuje brzmienie:
"Ponadto Państwa Członkowskie mogą przyznać sądom lub organom administracyjnym uprawnienia umożliwiające im, w celu wyeliminowania trwałych skutków reklamy wprowadzającej w błąd lub niedozwolonej reklamy porównawczej, której zaprzestanie zostało nakazane w wyniku ostatecznej decyzji:";
7) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa nie wyklucza dobrowolnej kontroli, która może korzystać ze wsparcia Państw Członkowskich, reklamy wprowadzającej w błąd lub reklamy porównawczej, prowadzonej przez branżowe organy samorządowe oraz kierowania spraw do takich organów przez osoby i organizacje określone w art. 4, jeżeli postępowania przed takimi organami istnieją dodatkowo obok postępowań sądowych lub administracyjnych określonych w tym artykule.";
8) artykuł 6 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) wymaganie, aby reklamujący dostarczył dowody dotyczące prawdziwości twierdzeń zawartych w reklamie, jeżeli biorąc pod uwagę uzasadniony interes reklamującego i innych uczestników postępowania, wymaganie takie wydaje się właściwe z uwagi na okoliczności danej sprawy oraz, w przypadku reklamy porównawczej, żądanie, by reklamujący dostarczył dowody w krótkim terminie; oraz";
9) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia Państwom Członkowskim utrzymania lub przyjęcia przepisów w celu zapewnienia szerszej ochrony konsumentów, osób prowadzących działalność handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wykonujących wolne zawody, jak również ogółu społeczeństwa, w zakresie reklamy wprowadzającej w błąd.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do reklamy porównawczej w zakresie danego porównania.
3.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych odnoszących się do reklamy dotyczącej szczególnych produktów i/lub usług, lub stosowania ograniczeń bądź zakazów odnoszących się do określonych form reklamy.
4.
Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące reklamy porównawczej nie zobowiązują Państw Członkowskich, które – zgodnie z postanowieniami Traktatu – utrzymują bądź ustanawiają zakazy reklamowania niektórych towarów lub usług, niezależnie od tego czy zakazy te byłyby nałożone bezpośrednio, czy też przez instytucję lub organizację odpowiedzialną, w myśl przepisów danego Państwa Członkowskiego, za regulacje w zakresie działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej czy wykonywania wolnych zawodów, do zezwolenia na stosowanie reklamy porównawczej w odniesieniu do tych towarów i usług.
W przypadku gdy zakazy te są ograniczone do określonych środków przekazu, dyrektywa stosuje się do środków przekazu, które nie są objęte tymi zakazami.
5.
Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie zabrania Państwom Członkowskim utrzymania bądź ustanowienia – w zgodzie z postanowieniami Traktatu – zakazów lub ograniczeń w zakresie wykorzystywania porównań w reklamowaniu usług świadczonych w ramach wykonywania wolnych zawodów, niezależnie od tego, czy te zakazy lub ograniczenia byłyby ustanowione bezpośrednio, czy też przez instytucję bądź organizację odpowiedzialną na mocy przepisów danego Państwa Członkowskiego za regulowanie wykonywania wolnych zawodów."
Artykuł 2
Systemy skarg
Komisja zbada możliwość ustanowienia skutecznych środków umożliwiających załatwianie skarg o charakterze transgranicznym, związanych z reklamą porównawczą.
W terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wyników tych badań, w miarę potrzeb wraz z odpowiednimi wnioskami
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż w ciągu 30 miesięcy od daty jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 97/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 października 1997 r.
zmieniająca po raz szesnasty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Powinny zostać przyjęte środki zapewniające sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(2) Funkcjonowanie rynku wewnętrznego powinno również stopniowo prowadzić do poprawy jakości życia, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów; środki proponowane w niniejszej dyrektywie są zgodne z rezolucją Rady z dnia 9 listopada 1989 r. w sprawie priorytetów na przyszłość mających na celu tworzenie polityki ochrony konsumentów [4].
(3) Rada oraz przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w Radzie przyjęli decyzję 90/238/Euratom, EWWiS, EWG, dotyczącą planu działań 1990–1994 w ramach programu "Europa przeciw rakowi" [5].
(4) W celu poprawy ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów substancje sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne dla rozmnażania oraz preparaty zawierające te substancje nie powinny być wprowadzane do obrotu dla użytku przez ogół społeczeństwa.
(5) Dyrektywa 94/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r., zmieniająca po raz czternasty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [6] wprowadza wykaz w formie dodatku do pkt 29, 30 i 31 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG [7], zawierającego substancje sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne dla rozmnażania z kategorii 1 lub 2; substancje takie oraz preparaty, które je zawierają, nie mogą być wprowadzane do obrotu do sprzedaży dla ogółu społeczeństwa.
(6) Komisja będzie przedkładała Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycję rozszerzenia niniejszego wykazu w terminie sześciu miesięcy po opublikowaniu dostosowania do postępu technicznego załącznika I do dyrektywy 67/548/EWG [8], zawierającego substancje kategorii 1 lub 2 sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne dla rozmnażania.
(7) Wzięto pod uwagę zagrożenia oraz korzyści powodowane przez substancje kategorii 1 lub 2, nowo sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne i toksyczne dla rozmnażania.
(8) Dyrektywy Komisji 93/101/WE [9] i 94/69/WE [10] dostosowujące po raz dwudziesty i dwudziesty pierwszy dyrektywę 67/548/EWG, a bardziej szczegółowo załącznik I do niej, do postępu technicznego, zawierają ponad 800 substancji nowo sklasyfikowanych jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne dla rozmnażania kategorii 1 lub 2; substancje te powinny zostać dodane do pkt 29, 30 oraz 31 dodatku do załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG.
(9) Ze względu na przejrzystość i jasność w odniesieniu do pkt 29, 30 oraz 31 załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG powinien zostać zmieniony, a dodatek w załączniku I do wspomnianej dyrektywy powinien zostać zastąpiony skonsolidowanym dodatkiem.
(10) Niniejsza dyrektywa nie narusza prawodawstwa wspólnotowego ustanawiającego minimalne wymagania w odniesieniu do ochrony pracowników, zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG [11] i w dyrektywach szczegółowych opartych na niej, w szczególności w dyrektywie Rady 90/394/EWG [12],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W kolumnie zatytułowanej "Warunki ograniczenia" akapit drugi odnoszący się do pkt 29, 30 oraz 31 otrzymuje brzmienie: "Bez uszczerbku dla wykonywania innych przepisów wspólnotowych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania niebezpiecznych substancji i preparatów opakowanie takich substancji i preparatów musi być oznaczone w sposób czytelny i nieusuwalny, jak następuje: "Zastrzeżone dla użytkowników profesjonalnych"";
2) Dodatek zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 4 grudnia 1998 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy najpóźniej od dnia 1 marca 1999 r.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 97/57/WE
z dnia 22 września 1997 r.
ustanawiająca załącznik VI do dyrektywy 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 18 czerwca 1996 r. [2], dyrektywa Rady 94/43/WE [3] z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiająca załącznik VI do dyrektywy 91/414/EWG, traci moc;
załącznik VI do dyrektywy 91/414/EWG ustanawia jednolite zasady mające na celu zapewnienie, że Państwa Członkowskie podejmując decyzję w sprawie zezwoleń dla środków ochrony roślin, stosują wymogi art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) wymienionej dyrektywy w równomierny sposób, przy zachowaniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska;
dlatego konieczne jest ustanowienie szczegółowych zasad oceny informacji dotyczących środków ochrony roślin dostarczanych przez wnioskodawców oraz podejmowania decyzji w sprawie wydania zezwolenia na podstawie otrzymanych wyników oceny;
zasady te należy ustanowić dla każdego wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e);
na obecnym etapie możliwe jest ustanowienie jednolitych zasad wyłącznie dla chemicznych środków ochrony roślin; z tego względu należy ustanowić jednolite zasady w odniesieniu do środków zawierających drobnoustroje, zgodnie z tą samą procedurą przewidzianą w art. 18 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG; takie podejście jest zgodne z dyrektywą 91/414/EWG, w szczególności z jej art. 23 ust. 2;
w szczególności w odniesieniu do wszystkich środków ochrony roślin musi zostać spełniony wysoki poziom ochrony wód gruntowych zgodnie z warunkami stosowania, które zostaną określone w zezwoleniu; dlatego należy ustalić, że środki ochrony roślin mogą zostać zatwierdzone wyłącznie, gdy zostanie wykazane, że ich zastosowanie, zgodne z warunkami określonymi w zezwoleniu, nie doprowadzi do stężenia substancji czynnej lub istotnych metabolitów, produktów degradacji lub reakcji w wodzie gruntowej, które przekracza dolną granicę wartości dopuszczalnych dla wód gruntowych, określonych w niniejszej dyrektywie; ma to zastosowanie również do środków ochrony roślin zawierających substancje czynne, które pojawiły się na rynku dwa lata po ogłoszeniu dyrektywy 91/414/EWG, co oznacza, że dla tych środków zezwolenie może zostać przyznane tylko gdy zostanie wykazane, że zgodnie z nowymi warunkami stosowania, określonymi w zezwoleniu, przewidywane stężenie wynikające wyłącznie z nowego stosowania nie przekroczy dolnej granicy wartości dopuszczalnych, określonych w niniejszej dyrektywie;
przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące ochrony wód, w tym przepisy dotyczące monitoringu, nie naruszają zobowiązań Państw Członkowskich na mocy odnośnych dyrektyw, w szczególności dyrektyw 75/440/EWG [4], 80/68/EWG [5], 80/778/EWG [6];
wyżej wymienione dyrektywy są obecnie poddawane przeglądowi, w razie konieczności należy postępować, przyjmując niniejszą dyrektywę;
uzasadniony jest krótki okres wprowadzania w życie, jeżeli w świetle decyzji Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 18 czerwca 1996 r. poddano przeglądowi przepisy wyłącznie dotyczące wód gruntowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 91/414/EWG zostaje ustanowiony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 października 1997 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 97/58/WE
z dnia 26 września 1997 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 94/57/WE w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/57/EWG z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [1], w szczególności jej art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik do dyrektywy 94/57/EWG jest oparty na rezolucji Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) A.739(18) w sprawie wytycznych dotyczących upoważnienia organizacji działających w imieniu administracji;
zgromadzenie IMO na dziewiętnastej sesji przyjęło rezolucję A.789(19) w sprawie specyfikacji funkcji kontrolujących i certyfikacyjnych uznanych organizacji działających w imieniu administracji;
specyfikacje wymienione w rezolucji IMO A.789(19) muszą być uznane za dodatek do wytycznych wymienionych w rezolucji IMO A.739(18);
do celów dyrektywy 94/57/EWG właściwe jest włączenie przepisów rezolucji IMO A.789(19) do załącznika do wymienionej dyrektywy w zakresie, w jakim można je stosować;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu, określoną w art. 7 dyrektywy 94/57/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do sekcji "A. OGÓLNE" Załącznika do dyrektywy 94/57/EWG dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
Organizacja powinna działać zgodnie z przepisami wymienionymi w Załączniku do rezolucji IMO A.789(19) w sprawie specyfikacji funkcji kontrolujących i certyfikacyjnych uznanych organizacji działających w imieniu administracji w zakresie, w jakim obejmują one kwestie objęte zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy."
Artykuł 2
1.
Nie później niż do dnia 30 września 1998 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do dostosowania się do niniejszej dyrektywy.
2.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmują te środki, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody takiego odwołania są określane przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst wszystkich przepisów prawa krajowego, które przyjmą w zakresie regulowanym niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 97/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 października 1997 r.
zmieniająca po raz trzeci dyrektywę 88/344/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących rozpuszczalników do ekstrakcji stosowanych w produkcji środków spożywczych i składników żywności
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Komitet Naukowy ds. Żywności ponownie przeanalizował wszystkie rozpuszczalniki do ekstrakcji wymienione w dyrektywie 88/344/EWG [4] z punktu widzenia zamiany tymczasowych dopuszczalnych dziennych pobrań (ADI), ustalonych w 1981 r., na ostateczne wartości liczbowe; nie zawsze było to możliwe ze względu na to, że nie zostały udzielone potrzebne informacje, choć zwrócono się w tej sprawie do przemysłu; na podstawie otrzymanych informacji Komitet Naukowy ds. Żywności mógł potwierdzić swoją zgodę na stosowanie większości rozpuszczalników; najwyższe maksymalne pozostałości rozpuszczalników w określonych środkach spożywczych mogą być zmniejszone;
niektóre rozpuszczalniki nie są już stosowane i w związku z tym powinny zostać usunięte z wykazu;
w wyniku postępu naukowego opracowane zostały inne substancje, które mogą być dodane do tej dyrektywy; nowy rozpuszczalnik, który uzyskał pozytywną opinię Komitetu Naukowego, powinien być dopuszczony do stosowania;
ten nowy rozpuszczalnik, a mianowicie 1,1,1,2-tetrafluoroetan, stosowany jest wyłącznie do ekstrakcji substancji wzmacniających smak i zapach, a pozostałości w środkach spożywczych nie przekraczają 0,02 mg/kg; poza tymi pozostałościami rozpuszczalnik ten jest całkowicie odzyskiwany, tak więc jego stosowanie w tych warunkach nie ma wpływu na globalne ocieplanie atmosfery;
potrzebne zmiany, wynikające z postępu naukowego i technicznego, sprowadzają się do zastosowania środków natury technicznej; w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury przyjęcie tych środków powinno być powierzone Komisji;
tego rodzaju procedura przyczynia się do szybszego wprowadzania do obrotu innowacji, co jest korzystne zarówno dla przemysłu, jak i konsumenta,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 88/344/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"a) Konieczne zmiany dotyczące Załącznika, wynikające z postępu nauki i techniki w obszarze stosowania rozpuszczalników, warunków ich stosowania oraz maksymalnych limitów pozostałości."
Litery a), b) oraz c) stają się lit. b), c) oraz d).
2) W Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) CZĘŚĆ I
Skreśla się substancję "octan butylu".
b) CZĘŚĆ II
W zapisie dotyczącym heksanu wprowadza się następujące zmiany:
"Nazwa _BAR_ Warunki stosowania (skrócony opis ekstrakcji) _BAR_ Maksymalny limit pozostałości w ekstrahowanych środkach spożywczych i składnikach żywności _BAR_
Heksan (1) _BAR_ Produkcja lub frakcjonowanie tłuszczów i olejów oraz produkcja masła kakaowego _BAR_ 1 mg/kg w tłuszczu lub oleju, lub maśle kakaowym _BAR_
Przygotowywanie odtłuszczonych produktów białkowych i odtłuszczonej mąki _BAR_ 10 mg/kg w żywności zawierającej odtłuszczone produkty białkowe i odtłuszczoną mąkę _BAR_
30 mg/kg w odtłuszczonych produktach sojowych w postaci sprzedawanej ostatecznemu konsumentowi _BAR_
Przygotowywanie odtłuszczonych zarodków zbóż _BAR_ 5 mg/kg w odtłuszczonych kiełkach zbożowych. _BAR_
c) CZĘŚĆ III
- Skreśla się substancję "metyl-propan-1-ol".
- Dodaje się substancję w brzmieniu:
"Nazwa _BAR_ Maksymalne limity pozostałości w środkach spożywczych wynikające ze stosowania substancji rozpuszczających do ekstrakcji w przygotowywaniu środków aromatyzujących z naturalnych materiałów aromatyzujących _BAR_
1,1,1,2-tetrafluoroetan _BAR_ 0,02 mg/kg." _BAR_
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zmieniają przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne tak, aby:
- zezwolić na handel produktami spełniającymi wymagania dyrektywy 88/344/EWG, zmienionej przez niniejszą dyrektywę, najpóźniej do dnia 27 października 1998 r.;
- zabronić handlu produktami, które nie spełniają wymagań dyrektywy 88/344/EWG, zmienionej przez niniejszą dyrektywę, od dnia 27 kwietnia 1999 r.
Jednakże produkty wprowadzone do obrotu lub oznakowane przed tą datą, a które nie są zgodne z dyrektywą 88/344/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą, mogą być wprowadzane na rynek do czasu wyczerpania zapasów magazynowych.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 97/61/WE
z dnia 20 października 1997 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy 91/492/EWG ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży dwuskorupowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży dwuskorupowych [1], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: rozdział V Załącznika do dyrektywy 91/429/EWG określa dopuszczalne wartości graniczne dla dwóch typów toksyn morskich, które stanowią zagrożenie dla zdrowia publicznego;
istnieją dowody naukowe, że nowa toksyna morska "Amnesic Shellfish Poisoning" (ASP), która mogłaby zagrozić zdrowiu konsumenta, pojawiła się na obszarach, gdzie produkowane są małże dwuskorupowe;
wymagania w zakresie zdrowia publicznego dotyczące żywych małży dwuskorupowych, określone w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/429/EWG muszą zostać dostosowane w celu uwzględnienia tej nowej toksyny morskiej;
w celu ochrony zdrowia publicznego musi zostać określona dopuszczalna wartość graniczna dla tej nowej toksyny morskiej;
jak wykazało doświadczenie, dokument rejestracyjny pozwalający na identyfikację partii małży, przewidziany w Załączniku do dyrektywy 91/492/EWG rozdział II pkt 6, powinien zawierać informacje dotyczące stanu obszaru pochodzenia i wszelkich czynności oczyszczania lub umieszczania, którym zostały poddane małże;
musi być możliwe określenie pochodzenia małży dwuskorupowych wprowadzanych do obrotu; w tym celu możliwe powinno być powiązanie informacji umieszczonej w dokumencie rejestracyjnym z każdą partią wprowadzaną do obrotu w rejestrze prowadzonym przez zakład wysyłkowy;
standardowy dokument rejestracyjny byłby bardziej zrozumiały dla podmiotów gospodarczych i służb inspekcyjnych bez względu na język, w jakim byłby sporządzony; taki standardowy dokument powinien zostać wprowadzony przez Komisję;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 91/492/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w rozdziale II pkt 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Dokument rejestracyjny pozwalający na identyfikację partii żywych małży dwuskorupowych podczas transportu z obszaru produkcyjnego do zakładu wysyłkowego, zakładu oczyszczania, obszaru umieszczenia lub zakładu przetwórczego musi być wydany przez właściwy organ na wniosek dokonującego zbioru.
Dla każdej partii dokonujący zbioru musi wypełnić czytelnie i w nieusuwalny sposób odpowiednie części dokumentu rejestracyjnego, które muszą zawierać następujące informacje:
- tożsamość i adres dokonującego zbioru;
- data zbioru;
- lokalizacja obszaru produkcyjnego, opisana tak szczegółowo jak to jest przyjęte w praktyce, lub wyrażona numerem kodowym,
- status zdrowotny obszaru produkcyjnego określonego w rozdziale I,
- gatunki skorupiaków i mięczaków oraz ich ilość, określone tak szczegółowo, jak to jest przyjęte w praktyce;
- numer identyfikacyjny i miejsce pakowania, umieszczenia, oczyszczania lub przetwarzania.
Dokument rejestracyjny musi być opatrzony datą i podpisany przez dokonującego zbioru.
Dokumenty rejestracyjne otrzymują na bieżąco kolejne numery.
Właściwy organ musi prowadzić rejestr wskazujący numery dokumentów rejestracyjnych wraz z nazwiskami osób zbierających żywe małże dwuskorupowe, którym dokumenty zostały wydane.
Dokument rejestracyjny dla każdej partii żywych małży dwuskorupowych musi być opieczętowany datownikiem, przy dostarczeniu partii do zakładu wysyłkowego, zakładu oczyszczania, obszaru umieszczenia lub zakładu przetwórczego i musi być przechowywany przez podmioty gospodarcze prowadzące takie zakłady lub eksploatujące takie obszary przez co najmniej dwanaście miesięcy.
Dodatkowo osoba zbierająca jest również zobowiązana do przechowywania dokumentu rejestracyjnego przez taki sam okres.
Jednakże jeśli ten sam personel pracuje przy zbieraniu, w zakładzie wysyłkowym, obszarze umieszczenia lub zakładzie przetwórczym miejsca przeznaczenia, dokument rejestracyjny może być zastąpiony przez stałe zezwolenie transportowe, wydane przez odpowiedni organ.
Standardowy dokument rejestracyjny, zawierający odniesienia do różnych wymagań, które mają być w nim zawarte, i które są wymienione w rozdziałach II, III i IV niniejszego Załącznika, zostanie wprowadzony przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 niniejszej dyrektywy."
2) rozdział III pkt 9 otrzymuje brzmienie:
"9. Po zebraniu z obszaru umieszczenia, podczas transportu z obszaru umieszczenia do zatwierdzonego zakładu wysyłkowego, zakładu oczyszczania lub zakładu przetwórczego, partiom musi towarzyszyć dokument rejestracyjny, którego wzór zostanie opracowany przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 niniejszej dyrektywy, który to dokument, oprócz informacji określonych w rozdziale II pkt 6 niniejszego Załącznika, wskazuje między innymi lokalizację i numer identyfikacyjny obszaru umieszczenia i czas trwania umieszczenia, łącznie z wszelkimi innymi informacjami, potrzebnymi do odtworzenia pochodzenia i zidentyfikowania produktu.
Jednakże powyższe wymagania nie muszą być spełnione, jeżeli ten sam personel obsługuje obszar umieszczenia oraz zakład wysyłkowy, zakład oczyszczania lub zakład przetwórczy."
3) rozdział IV sekcja III pkt 13 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Zakłady oczyszczania, wysyłające partie żywych małży dwuskorupowych do zakładów wysyłkowych, muszą dostarczyć dokument rejestracyjny, którego wzór zostanie opracowany przez Komisję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 niniejszej dyrektywy. Dokument ten, oprócz informacji określonych w rozdziale II pkt 6 niniejszego Załącznika, powinien zawierać między innymi numer identyfikacyjny i adres zakładu oczyszczania, okres trwania oczyszczania, datę przyjęcia i opuszczenia zakładu oczyszczania, łącznie z wszelkimi innymi informacjami, potrzebnymi do odtworzenia pochodzenia i zidentyfikowania produktu."
4) rozdział IV sekcja IV pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Zakłady wysyłkowe muszą przechowywać następujące dane do dyspozycji właściwego organu:
- wyniki badań mikrobiologicznych żywych małży dwuskorupowych z zatwierdzonych obszarów produkcyjnych lub obszarów umieszczenia lub zakładów oczyszczania,
- daty i ilości żywych małży dwuskorupowych dostarczonych do zakładu wysyłkowego, łącznie z odpowiednimi dokumentami rejestracyjnymi,
- szczegóły wysyłki, łącznie z nazwami i adresami odbiorców, datami i ilościami wysłanych żywych małży dwuskorupowych, łącznie z odpowiednimi numerem(-ami) wejściowego dokumentu rejestracyjnego.
Dane te muszą być uporządkowane chronologicznie i przechowywane przez okres przewidziany przez właściwy organ, lecz nie krótszy niż dwanaście miesięcy."
5) w rozdziale V dodaje się punkt w brzmieniu:
"7a. Całkowita zawartość toksyny "Amnesic Shellfish Poison" (APS), ustalana w jadalnych częściach mięczaków (w całym ciele lub oddzielnie w każdej jadalnej części) przy użyciu metody HPLC, nie może przekraczać 20 mikrogramów kwasu domoikowego na gram."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1998 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 97/62/WE
z dnia 27 października 1997 r.
dostosowująca do postępu naukowo-technicznego dyrektywę 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 92/43/EWG [1], w szczególności jej art. 19 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre typy siedlisk przyrodniczych i gatunki z załącznika I i II do dyrektywy 92/43/EWG powinny zostać dostosowane do postępu naukowo-technicznego;
wskazówki do interpretacji siedlisk przyrodniczych w Unii Europejskiej (15 EUR wersja z kwietnia 1996 r.) zawierają nowe kody Natura 2000, które określają każdy typ siedliska przyrodniczego; odniesienie do kodu Corine w załączniku I do dyrektywy 92/43/EWG powinno zostać zastąpione przez odniesienie do kodu Natura 2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do dyrektywy 92/43/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 97/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 24 listopada 1997 r.
zmieniająca dyrektywy 76/116/EWG, 80/876/EWG, 89/284/EWG oraz 89/530/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł G Traktatu o Unii Europejskiej zastąpił termin "Europejska Wspólnota Gospodarcza" terminem "Wspólnota Europejska"; skrót "EWG" powinien zostać zastąpiony skrótem "WE";
termin "nawóz EWG" jest zawarty w niektórych przepisach dyrektywy Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [4], dyrektywy Rady 80/876/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do prostych amonowych nawozów azotanowych o wysokiej zawartości azotu [5], dyrektywy Rady 89/284/EWG z dnia 13 kwietnia 1989 r. uzupełniającej i zmieniającej dyrektywę 76/116/EWG w odniesieniu do zawartości wapnia, magnezu, sodu i siarki w nawozach [6] i dyrektywy Rady 89/530/EWG z dnia 18 września 1989 r. uzupełniającej i zmieniającej dyrektywę 76/116/EWG w odniesieniu do pierwiastków śladowych boru, kobaltu, miedzi, żelaza, manganu, molibdenu i cynku w nawozach [7]; w rezultacie termin "nawóz EWG" powinien zostać zastąpiony w tych przepisach terminem "nawóz WE";
jednakże producenci zazwyczaj mają w zapasie dużą liczbę opakowań, etykiet i towarzyszących dokumentów, przez co narażają się na ryzyko ponoszenia dodatkowych wydatków w przypadku takiej zmiany z natychmiastowym terminem wprowadzenia w życie; dlatego też powinien zostać wyznaczony okres, podczas którego opakowania, etykiety i towarzyszące dokumenty oznaczone "nawóz EWG" mogą być nadal używane,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W dyrektywie 76/116/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. l termin "nawóz EWG" zastępuje się terminem "nawóz WE";
b) w art. 2 termin "nawóz EWG" zastępuje się terminem "nawóz WE";
c) w art. 7 termin "nawóz EWG" zastępuje się terminem "nawóz WE";
d) w art. 8 ust. 1 termin "nawóz EWG" zastępuje się terminem "nawóz WE";
e) w pkt l lit. a) załącznika II termin "NAWÓZ EWG" zastępuje się terminem "NAWÓZ WE".
2.
W dyrektywie 80/876/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 2 termin "nawóz EWG" zastępuje się terminem "nawóz WE";
b) w art. 4 termin "nawóz EWG" zastępuje się terminem "nawóz WE";
c) w art. 6 termin "nawóz EWG" zastępuje się terminem "nawóz WE";
d) w art. 7 ust. l, termin "nawozu EWG" zastępuje się terminem "nawozu WE";
e) w art. 7 ust. 3 termin "nawóz EWG" zastępuje się terminem "nawóz WE".
3.
W dyrektywie 89/284/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. l termin "nawozów EWG" zastępuje się terminem "nawozów WE";
b) w art. 2 termin "nawozów EWG" zastępuje się terminem "nawozów WE";
c) w art. 4 termin "NAWOZY EWG" zastępuje się terminem "NAWOZY WE";
d) w art. 6 lit. a) termin "NAWOZY EWG" zastępuje się terminem "NAWOZY WE";
e) w art. 9 ust. 1 i 2 termin "nawozu EWG" zastępuje się terminem "nawozu WE".
4.
W dyrektywie 89/530/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 1 ust. 1 termin "NAWÓZ EWG" zastępuje się terminem "NAWÓZ WE";
b) w art. l ust. 2 termin "NAWÓZ EWG" zastępuje się terminem "NAWÓZ WE";
c) w art. 2 termin "Nawozy EWG" zastępuje się terminem "Nawozy WE";
d) w słowie wstępnym do art. 3 ust. 1 termin "nawozach EWG" zastępuje się terminem "nawozach WE";
e) w art. 3 ust. l lit. b) termin "nawóz EWG" zastępuje się terminem "nawóz WE";
f) w art. 4 lit. a) termin "NAWÓZ EWG" zastępuje się terminem "NAWÓZ WE";
g) w art. 6 akapit pierwszy, termin "nawozach EWG" zastępuje się terminem "nawozach WE";
h) w rozdziałach C i D Załącznika termin "NAWOZY EWG" zastępuje się terminem "NAWOZY WE".
Artykuł 2
Opakowania, etykiety i towarzyszące dokumenty oznaczone "NAWÓZ EWG" mogą być nadal używane do dnia 31 grudnia 1998 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonanianiniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1998 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty wszystkich przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje odpowiednio pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich
Dyrektywa Komisji 97/64/WE
z dnia 10 listopada 1997 r.
dostosowująca po raz czwarty do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (oleje oświetleniowe)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/16/WE [2], w szczególności jej art. 2 a, wprowadzonymi dyrektywą Rady 89/678/EWG [3], a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Rady 89/677/EWG [4] zmieniająca po raz ósmy dyrektywę 76/769/EWG zakazała użycia niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych w przedmiotach ozdobnych, sztuczkach i żartach oraz grach;
od tego czasu okazało się, że niektóre z tych substancji i preparatów niebezpiecznych, w postaci olejów sklasyfikowanych jako przedstawiających niebezpieczeństwo w przypadku wdychania, w szczególności gdy są barwione, stwarzają ryzyko dla zdrowia ludzkiego w szczególności dla zdrowia małych dzieci, szczególnie, gdy są stosowane w lampach ozdobnych;
wprowadzanie do obrotu takich barwionych olejów przeznaczonych do lamp ozdobnych należy ograniczyć;
ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu tego rodzaju barwionych olejów ustanowione niniejszą dyrektywą uwzględniają aktualny stan wiedzy i technik odnoszących się do bardziej bezpiecznych alternatyw;
niniejsza dyrektywa nie narusza prawodawstwa wspólnotowego ustanawiającego minimalne wymagania ochrony pracowników zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG [5] i w dyrektywach szczegółowych opartych na niej, w szczególności w dyrektywie Rady 90/394/EWG [6];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw dotyczących usunięcia barier technicznych w handlu substancjami i preparatami niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG zostaje dostosowany do postępu technicznego jak określono w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przed dniem 30 czerwca 1998 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 31 grudnia 1998 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 grudnia 1997 r.
w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, artykuły 66 i 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 22 stycznia 1993 r. w sprawie Zielonej Księgi o rozwoju jednolitego rynku usług pocztowych [4],
uwzględniając rezolucję Rady z dnia 7 lutego 1994 r. w sprawie rozwoju usług pocztowych Wspólnoty [5],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu, na podstawie wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy 7 listopada 1997 r. [6],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zgodnie z art. 7a Traktatu, powinny zostać podjęte działania zmierzające do utworzenia rynku wewnętrznego; rynek ten obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(2) Utworzenie rynku wewnętrznego w sektorze pocztowym posiada udowodnione znaczenie dla ekonomicznej i społecznej spójności Wspólnoty, w której usługi pocztowe stanowią zasadniczy instrument łączności i handlu.
(3) Dnia 11 czerwca 1992 r. Komisja przedstawiła Zieloną Księgę o rozwoju jednolitego rynku usług pocztowych oraz 2 czerwca 1993 r. komunikat w sprawie wytycznych dla rozwoju usług pocztowych Wspólnoty.
(4) Komisja przeprowadziła szeroko zakrojone publiczne konsultacje dotyczące aspektów usług pocztowych, które znajdują się w polu zainteresowań Wspólnoty, zaś strony zainteresowane sektorem pocztowym przekazały swoje uwagi do Komisji.
(5) Obecny zakres pocztowych usług powszechnych i warunki ich świadczenia znacznie różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; w szczególności osiągane wyniki jakości usług są bardzo nierówne wśród Państw Członkowskich.
(6) Usługi pocztowe w obrocie zagranicznym nie zawsze spełniają oczekiwania użytkowników i obywateli europejskich, zaś osiągane normy jakości usług pocztowych w obrocie zagranicznym w ramach Wspólnoty są w obecnym momencie niezadowalające.
(7) Rozbieżności obserwowane w sektorze pocztowym posiadają znaczący wpływ na te sektory działalności, które szczególnie uzależnione są od usług pocztowych, a ponadto skutecznie utrudniają postęp w kierunku wewnętrznej spójności Wspólnoty, gdyż regiony pozbawione usług pocztowych o odpowiednio wysokiej jakości znajdują się w niekorzystnej sytuacji, zarówno w zakresie usług listowych, jak i dystrybucji towarów.
(8) Działania zmierzające do zapewnienia stopniowej i kontrolowanej liberalizacji rynku oraz do zapewnienia właściwej równowagi w jej wdrażaniu są konieczne w celu zagwarantowania swobodnego świadczenia usług w sektorze pocztowym w całej Wspólnocie, z uwzględnieniem obowiązków i praw operatorów świadczących usługi powszechne.
(9) Działanie na szczeblu Wspólnoty mające na celu zapewnienie większej harmonizacji warunków w sektorze pocztowym jest w związku z tym konieczne i konsekwentnie należy podjąć kroki w celu opracowania wspólnych zasad.
(10) Zgodnie z zasadą subsydiarności, na szczeblu Wspólnoty należy przyjąć pewien zestaw ogólnych zasad, natomiast wybór szczegółowych procedur powinien zależeć od Państw Członkowskich, które powinny mieć swobodę wyboru systemu najlepiej pasującego do ich własnych warunków.
(11) Uznaje się za istotne zagwarantowanie na szczeblu Wspólnoty pocztowych usług powszechnych obejmujących minimalny zakres usług o określonej jakości, które powinny być świadczone we wszystkich Państwach Członkowskich po przystępnej cenie z korzyścią dla wszystkich użytkowników, niezależnie od ich geograficznego umiejscowienia we Wspólnocie.
(12) Celem usług powszechnych jest oferowanie wszystkim użytkownikom łatwego dostępu do sieci pocztowej, przede wszystkim poprzez udostępnienie wystarczającej liczby punktów dostępu i poprzez zapewnienie zadowalających warunków dotyczących częstotliwości wybierania i doręczania przesyłek; świadczenie usług powszechnych musi spełniać podstawową potrzebę zapewnienia ciągłości działań, przy jednoczesnym zachowaniu możliwości adaptacji do potrzeb użytkowników oraz zagwarantowania im uczciwego i niedyskryminującego traktowania.
(13) Usługi powszechne obejmują usługi w obrocie krajowym i usługi w obrocie zagranicznym.
(14) Użytkownicy usług powszechnych winni być odpowiednio informowani o zakresie oferowanych usług, warunkach ich świadczenia i korzystania z nich, jakości świadczonych usług oraz o taryfach.
(15) Postanowienia niniejszej dyrektywy dotyczące świadczenia usług powszechnych nie naruszają prawa operatorów świadczących usługi powszechne do negocjowania umów z klientami w sposób indywidualny.
(16) Utrzymanie pewnego zakresu usług, które mogą być zastrzeżone, zgodnie z postanowieniami Traktatu oraz bez naruszania zasad zastosowania tych postanowień w stosunku do konkurencji, wydaje się uzasadnione ze względu na konieczność zapewnienia prowadzenia działalności w zakresie usług powszechnych na podstawie zrównoważonych finansowo warunków; proces liberalizacji nie powinien ograniczać ciągłości świadczenia, wprowadzonych przez Państwa Członkowskie, usług podlegających zwolnieniu z opłat dla osób niewidomych i niedowidzących.
(17) Przesyłki z korespondencją ważące 350 gramów i więcej stanowią mniej niż 2 % wolumenu listów i mniej niż 3 % przychodów operatorów publicznych; kryteria cenowe (pięciokrotna taryfa podstawowa) lepiej uwypuklą różnicę pomiędzy usługą w obszarze usług zastrzeżonych i usługą ekspresową, która została zliberalizowana.
(18) W świetle faktu, iż zasadnicza różnica pomiędzy przesyłką ekspresową i pocztowymi usługami powszechnymi polega na wartości dodanej (bez względu na formę, jaką ona przyjmuje) oferowanej przez usługi ekspresowe i postrzeganej przez klientów, najbardziej skutecznym sposobem określenia postrzeganej wartości dodatkowej jest wzięcie pod uwagę dodatkowej ceny, którą klienci gotowi są zapłacić, nie naruszając jednak limitu cenowego w obszarze zastrzeżonym, który musi być respektowany.
(19) Można zezwolić na okres tymczasowy, by direct mail i przesyłki w obrocie zagranicznym nadal należały do obszaru zastrzeżonego z określonymi granicami cenowymi i wagowymi; jako dalszy krok w kierunku zakończenia budowania jednolitego rynku usług pocztowych, decyzja w sprawie dalszej stopniowej, kontrolowanej liberalizacji rynku pocztowego, w szczególności liberalizacji przesyłek w obrocie zagranicznym i direct mail, a także w sprawie dalszej analizy limitów cenowych i wagowych, powinna zostać podjęta przez Parlament Europejski i Radę najpóźniej do 1 stycznia 2000 r., w odpowiedzi na wniosek Komisji po przeprowadzeniu przeglądu sektora.
(20) Z powodów związanych z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym, w uzasadnionym interesie Państw Członkowskich może leżeć przyznanie wyznaczonemu przez nie podmiotowi lub wyznaczonym podmiotom prawa do umieszczania na publicznych drogach nadawczych skrzynek pocztowych; z tych samych powodów, mają one prawo do wyznaczenia podmiotu lub podmiotów odpowiedzialnych za emitowanie znaczków pocztowych identyfikujących kraj pochodzenia oraz odpowiedzialnych za świadczenie usługi przesyłki poleconej stosowanej w procedurach sądowych lub administracyjnych zgodnie ze swoim ustawodawstwem krajowym; mogą one także zawrzeć informacje o członkostwie w Unii Europejskiej poprzez zastosowanie dwunastogwiazdkowego symbolu UE.
(21) Nowe usługi (usługi dość znacznie różniące się od usług tradycyjnych) oraz wymiana dokumentów nie należą do usług powszechnych i w związku z tym nie ma uzasadnienia do ich zastrzegania dla operatorów świadczących usługi powszechne; w równym stopniu ma to zastosowanie wobec przemieszczania i doręczania przesyłek we własnym zakresie (świadczenie usług pocztowych przez osobę fizyczną lub prawną, która jest nadawcą przesyłki lub przyjmowanie i przemieszczanie tych przesyłek przez stronę trzecią, działającą wyłącznie w imieniu tej osoby), które nie należy do tej kategorii usług.
(22) Państwa Członkowskie powinny móc regulować poprzez odpowiednie procedury zezwoleń, na swoich obszarach, świadczenie usług pocztowych, które nie są zastrzeżone dla operatorów świadczących usługi powszechne; procedury te muszą być przejrzyste, niedyskryminujące, proporcjonalne i oparte na obiektywnych kryteriach.
(23) Państwa Członkowskie powinny posiadać możliwość przyznawania koncesji na podstawie zobowiązania do świadczenia usług powszechnych lub wnoszenia składek do funduszu kompensacyjnego, który ma na celu zrekompensowanie operatorowi świadczącemu usługi powszechne, świadczenie usług powodujących krzywdzące obciążenie finansowe; Państwa Członkowskie powinny móc zawrzeć w zezwoleniach zobowiązanie do tego, żeby działalność, na którą uzyskano zezwolenie nie mogła naruszać wyłącznych lub specjalnych praw przyznanych operatorom świadczącym usługi powszechne w zakresie usług zastrzeżonych; może zostać wprowadzony system identyfikacji przesyłek direct mail w celu prowadzenia nadzoru tam, gdzie usługi direct mail zostały zliberalizowane.
(24) Należy podjąć działania konieczne do harmonizacji procedur zezwoleń wprowadzonych przez Państwa Członkowskie, określających handlowe świadczenie dla ludności usług niezastrzeżonych.
(25) Jeżeli okazałoby się to konieczne, zostaną podjęte działania w celu zapewnienia przejrzystości i niedyskryminującego charakteru warunków określających dostęp do publicznej sieci pocztowej w Państwach Członkowskich.
(26) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania usługami powszechnymi i uniknięcia zniekształcenia konkurencji, taryfy stosowane do usług powszechnych powinny być obiektywne, przejrzyste, niedyskryminujące i ustalone z uwzględnieniem kosztów ich świadczenia.
(27) Zapłata za doręczenie przesyłek w obrocie zagranicznym w ramach Wspólnoty, z uwzględnieniem minimalnego zestawu obowiązków wynikających z aktów Światowego Związku Pocztowego, powinna być ustalona z uwzględnieniem kosztów doręczenia, poniesionych przez operatora świadczącego usługi powszechne w kraju docelowym; zapłata ta powinna stanowić także bodziec do podwyższania lub utrzymywania jakości usług w obrocie zagranicznym poprzez zastosowanie wskaźników jakości usług; stanowiłoby to uzasadnienie dla odpowiednich systemów umożliwiających właściwe pokrycie kosztów, związanych szczególnie z uzyskaną jakością usług.
(28) Niezbędne jest prowadzenie odrębnych rachunków dla różnych usług zastrzeżonych i niezastrzeżonych w celu wprowadzenia przejrzystości rzeczywistych kosztów różnych usług oraz w celu zapewnienia, by wzajemne subsydiowanie z obszaru zastrzeżonego do obszaru niezastrzeżonego nie wywierało negatywnego wpływu na konkurencyjne warunki w tym ostatnim.
(29) W celu zapewnienia stosowania zasad określonych w trzech poprzednich punktach, operatorzy świadczący usługi powszechne powinni wdrożyć, w odpowiednim czasie, systemy rachunku kosztów, które mogą być badane w sposób niezależny, dzięki którym można dokonać rozdzielenia kosztów do usług na tyle precyzyjnie, na ile jest to możliwe na podstawie przejrzystych procedur; wymagania takie mogą być zrealizowane, na przykład poprzez wdrożenie zasady kosztów w pełni rozdzielonych; takie systemy rachunku kosztów mogą nie być wymagane tam, gdzie istnieją rzeczywiste warunki otwartej konkurencji.
(30) Należy wziąć pod uwagę, że w związku z tym należy poczynić wszelkie starania w celu poprawienia i podniesienia na wyższy poziom jakości usług świadczonych na szczeblu Wspólnoty; taka poprawa jakości wymaga od Państw Członkowskich opracowania norm, które powinny być osiągnięte na wymaganym bądź wyższym poziomie przez operatorów świadczących usługi powszechne, w zakresie usług należących do usług powszechnych.
(31) Jakość usług oczekiwana przez użytkowników stanowi istotny aspekt świadczonych usług; normy oceny jakości usług i osiągnięte poziomy jakości muszą być, w interesie użytkowników, podawane do wiadomości publicznej; konieczne jest posiadanie zharmonizowanych norm jakości usług i wspólnej metodologii mierzenia w celu dokonania oceny zgodności jakości usług w całej Wspólnocie.
(32) Państwa Członkowskie powinny określić krajowe normy jakości zgodne z normami Wspólnoty; w przypadku usług w obrocie zagranicznym w ramach Wspólnoty, wymagających połączonych działań przynajmniej dwóch operatorów świadczących usługi powszechne z dwóch różnych Państw Członkowskich, normy jakości muszą być zdefiniowane na szczeblu Wspólnoty.
(33) Zgodność z normami musi być niezależnie weryfikowana w regularnych odstępach czasu i w sposób zharmonizowany; użytkownicy muszą posiadać prawo do bycia poinformowanymi o wynikach takiej weryfikacji, zaś Państwa Członkowskie powinny zapewnić, by podejmowane były działania naprawcze w przypadkach, gdzie wyniki wykażą, iż normy nie zostały zrealizowane.
(34) Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach z konsumentami [7] ma zastosowanie wobec operatorów pocztowych.
(35) Potrzeba poprawy jakości usług oznacza, że spory muszą być rozstrzygane szybko i efektywnie; poza formami prawnego zadośćuczynienia dostępnego na podstawie prawa krajowego i prawa Wspólnoty, należy udostępnić procedurę postępowania w przypadku reklamacji, która powinna być przejrzysta, prosta i niekosztowna, a także powinna umożliwiać uczestnictwo wszystkim stronom, których sprawa dotyczy.
(36) Postęp w łączeniu sieci pocztowych i interesy użytkowników wymagają promowania normalizacji technicznej; techniczna normalizacja jest niezbędna do promowania współpracy pomiędzy sieciami krajowymi oraz do świadczenia efektywnych usług powszechnych we Wspólnocie.
(37) Wytyczne dotyczące europejskiej harmonizacji stanowią, że specjalistyczne techniczne działania normalizacyjne powinny być powierzone Europejskiemu Komitetowi Normalizacji.
(38) Należy utworzyć komitet w celu udzielania pomocy Komisji we wdrożeniu niniejszej dyrektywy, w szczególności w związku z przyszłymi pracami nad rozwojem działań dotyczących jakości usług w obrocie zagranicznym w ramach Wspólnoty oraz standaryzacji technicznej.
(39) W celu zapewnienia poprawnego funkcjonowania usług powszechnych oraz zapewnienia niezakłóconej konkurencji w obszarze niezastrzeżonym, ważne jest oddzielenie funkcji organu regulacyjnego z jednej strony oraz operatora — z drugiej; żaden operator pocztowy nie może być zarówno sędzią, jak i stroną zainteresowaną; to Państwa Członkowskie powinny opracować statut krajowego organu regulacyjnego lub organów regulacyjnych, które mogą zostać wybrane spośród władz publicznych lub podmiotów niezależnych wyznaczonych w tym celu.
(40) Wpływ zharmonizowanych warunków na funkcjonowanie rynku wewnętrznego w usługach pocztowych będzie musiał być przedmiotem oceny; w związku z tym, Komisja przedłoży raport do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wdrożenia niniejszej dyrektywy, łącznie z odpowiednimi informacjami o trendach rozwojowych w tym sektorze, szczególnie dotyczących aspektów ekonomicznych, społecznych, technicznych oraz związanych z zatrudnieniem i jakością usług, w trzy lata po jej wejściu w życie, najpóźniej do 31 grudnia 2000 r.
(41) Niniejsza dyrektywa nie wywiera wpływu na zastosowanie postanowień Traktatu, a w szczególności jego postanowień w sprawie konkurencji i swobody świadczenia usług.
(42) Nic nie powinno uniemożliwić Państwom Członkowskim utrzymania w mocy lub wprowadzenia w sektorze pocztowym środków, które mogą być bardziej liberalne niż te, o których stanowi niniejsza dyrektywa; ponadto, niniejsza dyrektywa nie powinna utracić ważności w związku z utrzymaniem w mocy środków, które państwa te wprowadziły w celu jej wdrożenia, pod warunkiem, że w każdym przypadku, środki takie są zgodne z Traktatem.
(43) Uznaje się za właściwe, by niniejsza dyrektywa obowiązywała do 31 grudnia 2004 r., o ile nie zostanie postanowione inaczej przez Parlament Europejski i Radę na podstawie wniosku Komisji.
(44) Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do żadnej działalności, która wychodzi poza zakres prawa Wspólnoty, jak te, o których stanowi Tytuł V i VI Traktatu o Unii Europejskiej, a w żadnym razie do działalności na rzecz bezpieczeństwa publicznego, obronności, bezpieczeństwa państwa (łącznie z dobrą kondycją gospodarczą państwa, gdy działalność ta dotyczy spraw związanych z bezpieczeństwem państwa) oraz działalności państwa w obszarach prawa karnego.
(45) Niniejsza dyrektywa, w przypadku przedsiębiorstw nieustanowionych we Wspólnocie, nie zapobiega podjęciu działań zgodnych zarówno z prawem Wspólnoty, jak i istniejącymi zobowiązaniami międzynarodowymi, mających na celu zapewnienie, by obywatele Państw Członkowskich mieli zapewnione podobne traktowanie w państwach trzecich; przedsiębiorstwa Wspólnoty powinny odnosić korzyści w państwach trzecich z takiego traktowania i skutecznego dostępu, które porównywalne jest z traktowaniem i dostępem do rynku, jakie przysługują obywatelom danych krajów w ramach Wspólnoty,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
Cel i zakres
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia wspólne reguły dotyczące:
- świadczenia pocztowych usług powszechnych w ramach Wspólnoty,
- kryteriów definiujących usługi, które mogą być zastrzeżone dla operatorów świadczących usługi powszechne oraz warunków dotyczących świadczenia usług niezastrzeżonych,
- zasad taryfowych i przejrzystości rachunków dla potrzeb świadczenia usług powszechnych,
- ustanawiania norm jakości dotyczących świadczenia usług powszechnych oraz ustanawiania systemu zapewniającego zgodność z powyższymi normami,
- harmonizacji norm technicznych,
- utworzenia niezależnych krajowych organów regulacyjnych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy będą stosowane następujące definicje:
1) "usługi pocztowe": usługi obejmujące przyjmowanie, sortowanie, przemieszczanie i doręczanie przesyłek pocztowych;
2) "publiczna sieć pocztowa": system organizacji i wszelkiego rodzaju zasoby stosowane przez operatora/operatorów świadczącego/świadczących usługi powszechne, w szczególności w celu:
- przyjmowania przesyłek pocztowych objętych obowiązkiem świadczenia usług powszechnych z punktów dostępu na terenie całego kraju,
- kierowania i opracowywania przesyłek z punktu dostępu sieci pocztowej do centrum doręczeń,
- doręczania pod adresy podane na przesyłkach;
3) "punkty dostępu": urządzenia fizyczne, obejmujące skrzynki pocztowe udostępnione ludności na publicznych drogach lub w obiektach operatora świadczącego usługi powszechne, w których przesyłki pocztowe mogą być nadawane przez klientów w publicznej sieci pocztowej;
4) "przyjmowanie": czynność polegająca na wybieraniu przesyłek pocztowych nadanych w punktach dostępu;
5) "doręczanie": proces od sortowania w centrum doręczeń do doręczenia przesyłek pocztowych do adresatów;
6) "przesyłka pocztowa": przesyłka opatrzona adresem w ostatecznej formie, w której ma być przewieziona przez operatora świadczącego usługi powszechne; poza przesyłkami z korespondencją, przesyłki takie obejmują także, na przykład książki, katalogi, gazety, czasopisma i paczki pocztowe zawierające towar posiadający wartość handlową lub nieposiadający jej;
7) "przesyłka z korespondencją": przekaz informacji w formie pisemnej na dowolnym nośniku fizycznym, która ma być przekazana i doręczona pod adres podany przez nadawcę przesyłki na samej przesyłce lub na jej opakowaniu; książki, katalogi, gazety i czasopisma nie powinny być uznawane za przesyłki z korespondencją;
8) direct mail: przekaz informacji składającej się wyłącznie z materiałów reklamowych, marketingowych lub promocyjnych i zawierającej identyczny przekaz, poza imieniem i nazwiskiem adresata, adresem i numerem identyfikacyjnym oraz innymi modyfikacjami niezmieniającymi charakteru przekazu, która wysyłana jest do znacznej liczby adresatów, przekazywana i doręczana pod adres wskazany przez nadawcę na samej przesyłce lub na jej opakowaniu; krajowy organ regulacyjny dokona interpretacji terminu "znaczna liczba adresatów" w każdym Państwie Członkowskim i opublikuje odpowiednie definicje; rachunki, faktury, sprawozdania finansowe i inne nieidentyczne przekazy informacji nie są uznawane za direct mail. Przekaz informacji łączącej direct mail z innymi przesyłkami w tym samym opakowaniu nie jest uznawany za direct mail; direct mail dotyczy zarówno obrotu zagranicznego, jak i krajowego;
9) "przesyłka polecona": usługa polegająca na udzieleniu, na podstawie uiszczenia standardowej opłaty, gwarancji przeciw ryzyku zaginięcia, ubytku zawartości lub uszkodzenia oraz oferująca nadawcy, tam, gdzie właściwe, na żądanie, dowód nadania danej przesyłki pocztowej i/lub jej doręczenia do adresata;
10) "przesyłka wartościowa": usługa ubezpieczenia przesyłki pocztowej do wartości zadeklarowanej przez nadawcę na wypadek zaginięcia, ubytku zawartości lub uszkodzenia;
11) "przesyłka w obrocie zagranicznym": przesyłka z lub do innego Państwa Członkowskiego, bądź z (lub do) innego państwa trzeciego;
12) "wymiana dokumentów": oferowanie środków, łącznie z udostępnieniem pomieszczeń na zasadzie ad hoc, jak również przewożenie przez stronę trzecią, umożliwiające doręczanie własnych przesyłek w drodze wzajemnej wymiany przesyłek pocztowych pomiędzy użytkownikami korzystającymi z tej usługi;
13) "operator świadczący usługi powszechne": podmiot publiczny lub prywatny świadczący powszechne usługi pocztowe lub wybrane powszechne usługi pocztowe w Państwie Członkowskim, o tożsamości którego Komisja została powiadomiona zgodnie z art. 4;
14) "zezwolenia": oznaczają jakiekolwiek pozwolenie określające prawa i obowiązki charakterystyczne dla sektora pocztowego i zezwalające przedsiębiorstwom na świadczenie usług pocztowych oraz, tam, gdzie ma to zastosowanie, na budowę i/lub eksploatację sieci pocztowych w celu świadczenia takich usług, w formie "zezwolenia ogólnego" lub "koncesji indywidualnej", zgodnie z poniższymi definicjami:
- "zezwolenie ogólne" oznacza zezwolenie, niezależnie od tego, czy jest ono regulowane "koncesją według klasy", czy na podstawie ogólnego prawa i niezależnie od tego, czy uregulowanie takie wymaga procedur rejestracji lub deklaracji, co nie wymaga od danego przedsiębiorstwa otrzymania konkretnej decyzji krajowego organu regulacyjnego przed przystąpieniem do egzekwowania praw wynikających z zezwolenia,
- "koncesja indywidualna" oznacza zezwolenie wydawane przez krajowy organ regulacyjny, które nadaje przedsiębiorstwu konkretne prawa, lub które uzależnia działalność tego przedsiębiorstwa od konkretnych zobowiązań wykraczających poza zezwolenie ogólne tam, gdzie ma to zastosowanie, w przypadku którego przedsiębiorstwo nie jest uprawnione do przystąpienia do egzekwowania praw do momentu otrzymania decyzji krajowego organu regulacyjnego;
15) "koszty końcowe": zapłata operatorów świadczących usługi powszechne za doręczenie przychodzących przesyłek zagranicznych obejmujących przesyłki z innego Państwa Członkowskiego lub z państwa trzeciego;
16) "nadawca": osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za nadanie przesyłek pocztowych;
17) "użytkownicy": jakakolwiek osoba fizyczna lub prawna korzystająca z usług powszechnych jako nadawca lub adresat;
18) "krajowy organ regulacyjny": organ lub organy w każdym Państwie Członkowskim, którym Państwo Członkowskie powierza, między innymi, funkcję regulacyjną objętą zakresem niniejszej dyrektywy;
19) "wymagania podstawowe": ogólne przyczyny nieekonomiczne, które mogą skłonić Państwo Członkowskie do narzucenia warunków dotyczących świadczenia usług pocztowych; przyczyny te obejmują tajemnicę korespondencji, bezpieczeństwo sieci, w związku z przewozem niebezpiecznych towarów i, tam gdzie jest to uzasadnione, ochronę danych, ochronę środowiska i planowanie regionalne.
Ochrona danych może obejmować ochronę danych osobowych, tajemnicę informacji przekazywanych lub gromadzonych oraz ochronę prywatności.
ROZDZIAŁ 2
Usługi powszechne
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by użytkownicy korzystali z prawa do usług powszechnych obejmujących ciągłe świadczenie usług pocztowych o określonej jakości we wszystkich punktach na swoich obszarach, po przystępnych cenach dla wszystkich użytkowników.
2.
W tym celu Państwa Członkowskie podejmą działania w celu zapewnienia, by gęstość punktów kontaktowych i punktów dostępu uwzględniała potrzeby użytkowników.
3.
Podejmą one działania w celu zapewnienia, by operator/operatorzy świadczący usługi powszechne gwarantował/gwarantowali w każdy dzień roboczy i nie mniej niż pięć dni w tygodniu, poza okolicznościami lub warunkami geograficznymi uważanymi, przez krajowe organy regulacyjne, za wyjątkowe, jako minimum:
- jedno przyjmowanie,
- jedno doręczenie do domu lub siedziby każdej osoby fizycznej lub prawnej lub, w wyniku derogacji, na podstawie warunków ustalonych przez krajowy organ regulacyjny, jedno doręczenie do odpowiednich instalacji.
O jakimkolwiek wyjątku lub derogacji przyznanej przez krajowy organ regulacyjny zgodnie z niniejszym ustępem należy powiadomić Komisję oraz wszystkie krajowe organy regulacyjne.
4.
Każde Państwo Członkowskie podejmie działania konieczne do zapewnienia, by usługi powszechne obejmowały przynajmniej następujące świadczenia:
- przyjmowanie, sortowanie, przemieszczanie i doręczanie przesyłek pocztowych do dwóch kilogramów,
- przyjmowanie, sortowanie, przemieszczanie i doręczanie paczek pocztowych do 10 kilogramów,
- usługi obejmujące przesyłki polecone i przesyłki wartościowe.
5.
Krajowe organy regulacyjne mogą podwyższyć limit wagowy w ramach usług powszechnych dla paczek pocztowych do dowolnej wagi nieprzekraczającej 20 kilogramów oraz mogą określić specjalne zasady dostarczania takich paczek "od drzwi do drzwi".
Z zastrzeżeniem limitu wagowego w ramach usług powszechnych dla paczek pocztowych, przyjętego przez Państwo Członkowskie, Państwa Członkowskie zapewnią doręczanie na ich obszarach paczek pocztowych otrzymywanych od innego Państwa Członkowskiego i ważących do 20 kilogramów.
6.
Minimalne i maksymalne wymiary przesyłek pocztowych, o których mowa, zostały określone w Konwencji i Porozumieniu o paczkach pocztowych przyjętych przez Światowy Związek Pocztowy.
7.
Usługi powszechne zdefiniowane w niniejszym artykule obejmują usługi zarówno w obrocie krajowym, jak i zagranicznym.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie zapewni, by świadczenie usług powszechnych było zagwarantowane i powiadomi Komisję o działaniach, jakie podjęło w celu wypełnienia tego obowiązku, a w szczególności o tożsamości operatora/operatorów świadczącego/świadczących usługi powszechne.
Każde Państwo Członkowskie określi zgodnie z prawem Wspólnoty obowiązki i prawa przypisane operatorowi/operatorom świadczącemu/świadczącym usługi powszechne i poda je do wiadomości publicznej.
Artykuł 5
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmie działania w celu zapewnienia, by świadczenie usług powszechnych spełniało następujące wymagania:
- powinno oferować usługę gwarantującą zgodność z wymaganiami podstawowymi,
- powinno oferować użytkownikom identyczną usługę w porównywalnych warunkach,
- powinno być dostępne bez żadnej formy dyskryminacji, szczególnie bez dyskryminacji wynikającej z czynników politycznych, religijnych lub ideologicznych,
- nie powinno być przerywane ani wstrzymywane, poza przypadkami siły wyższej,
- powinno ulegać zmianom, w odpowiedzi na rozwój środowiska technologicznego, ekonomicznego i społecznego oraz — na potrzeby użytkowników.
2.
Postanowienia ust. 1 nie wykluczają środków, jakie Państwa Członkowskie podejmują zgodnie z wymaganiami związanymi z interesem publicznym uznanym w Traktacie, w szczególności w artykułach 36 i 56 Traktatu, dotyczących, między innymi, moralności publicznej, bezpieczeństwa publicznego, łącznie z postępowaniem dochodzeniowym w sprawach kryminalnych oraz polityką publiczną.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmą działania w celu zapewnienia, by użytkownicy regularnie otrzymywali odpowiednio szczegółowe i aktualne informacje od operatora/operatorów świadczącego/świadczących usługi powszechne, dotyczące charakteru oferowanych usług powszechnych, ze szczególnym uwzględnieniem ogólnych warunków dostępu do usług oraz cen i poziomów norm jakości.
Informacje te będą publikowane we właściwy sposób.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję w ciągu 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, o sposobie udostępniania informacji, która powinna być publikowana zgodnie z pierwszym akapitem.
O wszelkich kolejnych zmianach należy jak najwcześniej powiadomić Komisję.
ROZDZIAŁ 3
Harmonizacja usług, które mogą być zastrzeżone
Artykuł 7
1.
W zakresie koniecznym do utrzymywania usług powszechnych, usługi, które mogą być zastrzeżone przez każde Państwo Członkowskie dla operatora/operatorów świadczącego/świadczących usługi powszechne, obejmują przyjmowanie, sortowanie, przemieszczanie i doręczanie krajowej korespondencji, zarówno za pomocą usługi przyspieszonego doręczenia, jak i zwykłej, której cena jest niższa niż pięciokrotność publicznej opłaty za przesyłkę z korespondencją w pierwszym przedziale wagowym najszybszej kategorii znormalizowanej, jeżeli taka kategoria istnieje, pod warunkiem, iż ważą one poniżej 350 gramów.
W przypadku usług pocztowych podlegających zwolnieniu z opłaty dla osób niewidomych i niedowidzących, można dopuścić wyjątki w ograniczeniach wagowych i cenowych.
2.
W zakresie koniecznym do zapewnienia utrzymania usług powszechnych, przesyłki w obrocie zagranicznym i direct mail mogą nadal być zastrzeżone w ramach limitów cenowych i wagowych określonych w ust. 1.
3.
Kolejnym krokiem w kierunku zbudowania rynku wewnętrznego usług pocztowych, będzie podjęcie decyzji przez Parlament Europejski i Radę, najpóźniej do 1 stycznia 2000 r. i bez naruszania kompetencji Komisji, w sprawie dalszej stopniowej i kontrolowanej liberalizacji rynku pocztowego, w szczególności w zakresie liberalizacji przesyłek w obrocie zagranicznym i direct mail, a także w zakresie dalszych przeglądów limitów cenowych i wagowych, która wejdzie w życie od 1 stycznia 2003 r., biorąc pod uwagę trendy rozwojowe, w szczególności rozwój ekonomiczny, społeczny i techniczny, zaistniałe do tego terminu, a także biorąc pod uwagę finansową równowagę operatora/operatorów świadczącego/świadczących usługi powszechne oraz biorąc pod uwagę dalsze promowanie celów niniejszej dyrektywy.
Decyzje takie będą oparte na wniosku Komisji, który powinien być zgłoszony przed końcem 1998 r., po przeprowadzeniu przeglądu sektora.
Na żądanie Komisji, Państwa Członkowskie przekażą wszelkie informacje konieczne do przeprowadzenia przeglądu.
4.
Wymiana dokumentów nie może być zastrzeżona.
Artykuł 8
Postanowienia art. 7 nie naruszają prawa Państw Członkowskich do organizowania umieszczania skrzynek pocztowych na publicznych drogach, emitowania znaczków pocztowych i świadczenia usługi przesyłek poleconych stosowanych w procedurach sądowych lub administracyjnych zgodnie z ich ustawodawstwem krajowym.
ROZDZIAŁ 4
Warunki świadczenia usług niezastrzeżonych oraz dostępu do sieci
Artykuł 9
1.
Dla usług niezastrzeżonych, które wykraczają poza obszar usług powszechnych zdefiniowanych w art. 3, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić zezwolenia ogólne w zakresie niezbędnym do zagwarantowania zgodności z wymaganiami podstawowymi.
2.
Dla usług niezastrzeżonych, które należą do obszaru usług powszechnych zdefiniowanych w art. 3, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić procedury zezwoleń, w tym koncesje indywidualne, w zakresie niezbędnym do zagwarantowania zgodności z wymaganiami podstawowymi i w celu zabezpieczenia usług powszechnych.
Przyznanie zezwoleń może:
- tam gdzie uznano to za właściwe, być uzależnione od obowiązków świadczenia usług powszechnych,
- jeżeli będzie istniała taka konieczność, narzucać wymagania dotyczące jakości, dostępności i świadczenia określonych usług,
- być uzależnione od zobowiązania do nienaruszania wyłącznych lub specjalnych praw przyznanych operatorowi/operatorom świadczącemu/świadczącym usługi powszechne w obszarze usług pocztowych zastrzeżonych zgodnie z art. 7 ustępy 1 i 2.
3.
Procedury opisane w ustępach 1 i 2 powinny być przejrzyste, niedyskryminujące, proporcjonalne i oparte na obiektywnych kryteriach.
Państwa Członkowskie muszą zapewnić, by przyczyny odmowy wydania zezwolenia w całości lub w części zostały przekazane wnioskodawcy, a także muszą ustanowić procedurę odwoławczą.
4.
W celu zapewnienia usług powszechnych w przypadkach, gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że obowiązki świadczenia usług powszechnych, zgodnie z zapisami niniejszej dyrektywy, stanowią nadmierne obciążenie finansowe dla operatora świadczącego usługi powszechne, może ono ustanowić fundusz kompensacyjny zarządzany w tym celu przez organ niezależny od beneficjenta lub beneficjentów.
W tym przypadku, może ono uzależnić udzielenie zezwolenia od zobowiązania wniesienia finansowej składki do powyższego funduszu.
Państwo Członkowskie musi zapewnić, by przy tworzeniu funduszu kompensacyjnego i ustalaniu poziomu finansowych składek przestrzegane były zasady przejrzystości, niedyskryminacji i proporcjonalności.
Jedynie usługi wymienione w art. 3 mogą być finansowane w ten sposób.
5.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić system identyfikacji dla direct mail, umożliwiający nadzór nad takimi usługami, tam gdzie są one zliberalizowane.
Artykuł 10
1.
Parlament Europejski i Rada, stanowiąc na wniosek Komisji oraz na podstawie art. 57 ust. 2, artykułów 66 i 100a Traktatu, podejmą działania konieczne do harmonizacji procedur, o których mowa w art. 9, określających komercyjne świadczenie dla ludności niezastrzeżonych usług pocztowych.
2.
Działania harmonizacyjne, o których mowa w ust. 1 dotyczą w szczególności kryteriów, jakie powinny być przestrzegane i procedur, jakie powinny być stosowane przez operatora pocztowego, sposobu publikowania powyższych kryteriów i procedur, a także procedur odwoławczych, jakie powinny być stosowane.
Artykuł 11
Parlament Europejski i Rada, działając na podstawie wniosku Komisji oraz na podstawie art. 57 ust. 2, artykułów 66 i 100a Traktatu, podejmą takie działania harmonizacyjne, jakie są konieczne do zapewnienia, by użytkownicy i operator/operatorzy świadczący usługi powszechne posiadali dostęp do publicznej sieci pocztowej na warunkach, które są przejrzyste i niedyskryminujące.
ROZDZIAŁ 5
Zasady taryfowe i przejrzystość rachunków
Artykuł 12
Państwa Członkowskie podejmą działania w celu zapewnienia, by taryfy dla każdej z usług należących do usług powszechnych były zgodne z następującymi zasadami:
- ceny muszą być przystępne oraz zapewniające, iż wszyscy użytkownicy posiadają dostęp do świadczonych usług,
- ceny muszą być ustalane z uwzględnieniem kosztów; Państwa Członkowskie mogą zdecydować, iż na całym obszarze ich kraju powinna być zastosowana jednolita taryfa,
- zastosowanie jednolitej taryfy nie wyklucza prawa operatora/operatorów świadczącego/świadczących usługi powszechne do zawierania z klientami indywidualnych umów o cenach,
- taryfy muszą być przejrzyste i niedyskryminujące.
Artykuł 13
1.
W celu zapewnienia świadczenia usług powszechnych w obrocie zagranicznym, Państwa Członkowskie zachęcą swoich operatorów świadczących usługi powszechne do postępowania w taki sposób, by w ich umowach w sprawie kosztów końcowych za przesyłki w obrocie zagranicznym w ramach Wspólnoty przestrzegane były następujące zasady:
- koszty końcowe powinny być ustalane na podstawie kosztów opracowywania i doręczenia przychodzących przesyłek zagranicznych,
- poziomy zapłaty powinny być związane z uzyskaną jakością usług,
- koszty końcowe powinny być przejrzyste i niedyskryminujące.
2.
Wdrożenie powyższych zasad może obejmować tymczasowe rozwiązania opracowane w celu uniknięcia niepożądanego zakłócenia na rynkach pocztowych lub niekorzystnych skutków dla rentownych operatorów, pod warunkiem, iż będzie istniała umowa pomiędzy operatorem kraju nadania i kraju przeznaczenia; umowy takie powinny jednak być ograniczone do minimum wymaganego do osiągnięcia tych celów.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie podejmą działania konieczne do zapewnienia, by w ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, rachunkowość operatorów świadczących usługi powszechne prowadzona była zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.
2.
Operatorzy świadczący usługi powszechne będą, z jednej strony, prowadzić odrębne rachunki w swoich wewnętrznych systemach rachunkowości przynajmniej dla każdej z usług z obszaru zastrzeżonego oraz z drugiej strony — dla usług niezastrzeżonych.
Rachunki dla usług niezastrzeżonych powinny wyraźne rozgraniczać usługi należące do usług powszechnych od usług nienależących do usług powszechnych.
Takie wewnętrzne systemy rachunkowości powinny funkcjonować na podstawie konsekwentnie stosowanych i obiektywnie uzasadnionych zasad rachunku kosztów.
3.
Z uwzględnieniem ust. 4, systemy rachunkowości, o których mowa w ust. 2 będą dokonywały rozdziału kosztów odpowiednio dla każdej usługi zastrzeżonej i niezastrzeżonej, w sposób następujący:
a) koszty, które mogą być bezpośrednio przypisane do konkretnej usługi, będą w ten sposób przypisane;
b) koszty ogólne, czyli koszty, które nie mogą być bezpośrednio przypisane do konkretnej usługi, będą rozdzielone następująco:
i) tam, gdzie będzie to możliwe, koszty ogólne będą rozdzielane na podstawie bezpośredniej analizy pochodzenia tych kosztów;
ii) tam, gdzie bezpośrednia analiza nie będzie możliwa, kategorie kosztów ogólnych będą rozdzielane na podstawie pośredniego powiązania z inną kategorią kosztów lub grupą kategorii kosztów, dla których bezpośrednie przypisanie lub rozdzielenie jest możliwe; pośrednie powiązanie powinno być oparte na porównywalnych strukturach kosztów;
iii) gdy nie można zastosować bezpośredniego ani pośredniego rozdzielenia kosztów, dana kategoria kosztów zostanie rozdzielona na podstawie ogólnego współczynnika obliczonego jako stosunek wszystkich wydatków bezpośrednio lub pośrednio przypisanych lub rozdzielonych do każdej z usług zastrzeżonych z jednej strony i innych usług z drugiej strony.
4.
Inne systemy rachunku kosztów mogą być zastosowane jedynie wówczas, gdy są zgodne z ust. 2 i zostały zatwierdzone przez krajowy organ regulacyjny.
Przed ich zastosowaniem należy powiadomić Komisję.
5.
Krajowe organy regulacyjne zapewnią, by zgodność z jednym z systemów rachunku kosztów opisanych w ustępach 3 i 4 została zweryfikowana przez właściwy organ, który jest niezależny od organu świadczącego usługi powszechne.
Państwa Członkowskie zapewnią, by oświadczenie w sprawie zgodności było okresowo publikowane.
6.
Krajowy organ regulacyjny będzie na bieżąco udostępniał na odpowiednim poziomie szczegółowości informacje o systemach rachunku kosztów stosowanych przez operatora świadczącego usługi powszechne i będzie, na żądanie, przekazywał takie informacje Komisji.
7.
Na żądanie, szczegółowe informacje dotyczące rachunkowości uzyskiwane z powyższych systemów będą udostępniane w sposób poufny krajowemu organowi regulacyjnemu i Komisji.
8.
Jeżeli dane Państwo Członkowskie nie zastrzegło żadnych z usług, które można zastrzec zgodnie z art. 7 oraz nie utworzyło funduszu kompensacyjnego w związku ze świadczeniem usług powszechnych, na co zezwala się na podstawie art. 9 ust. 4, oraz, jeżeli krajowy organ regulacyjny jest przekonany, że żaden z wyznaczonych operatorów świadczących usługi powszechne w danym Państwie Członkowskim nie otrzymuje subwencji Państwa w formie ukrytej, ani jakiejkolwiek innej, krajowy organ regulacyjny może podjąć decyzję o niestosowaniu wymagań określonych w ustępach 2, 3, 4, 5, 6 i 7 niniejszego artykułu.
Krajowy organ regulacyjny poinformuje Komisję o wszelkich takich decyzjach.
Artykuł 15
Sprawozdania finansowe wszystkich operatorów świadczących usługi powszechne będą sporządzane i przekazywane do zbadania przez niezależnego audytora oraz publikowane zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem Wspólnoty i ustawodawstwem krajowym dotyczącym przedsiębiorstw komercyjnych.
ROZDZIAŁ 6
Jakość usług
Artykuł 16
Państwa Członkowskie zapewnią, by w celu zagwarantowania dobrej jakości usług pocztowych zostały ustalone i opublikowane normy jakości usług dotyczące usług powszechnych.
Normy jakości powinny odnosić się w szczególności do czasu przebiegu przesyłek oraz regularności i niezawodności usług.
Normy te ustalane są przez:
- Państwa Członkowskie, w przypadku usług krajowych,
- Parlament Europejski i Radę, w przypadku usług w obrocie zagranicznym w ramach Wspólnoty (patrz: załącznik); przyszłe zmiany w powyższych normach wprowadzane w odpowiedzi na postęp technologiczny lub trendy rozwojowe na rynku będą wdrażane zgodnie z procedurą określoną w art. 21.
Przynajmniej raz w roku przeprowadzany będzie, w sposób niezależny, monitoring osiągniętych norm jakości, przez zewnętrzne organy, nie mające powiązań z operatorami świadczącymi usługi powszechne, na podstawie znormalizowanych warunków, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 21 i powinien on stanowić przedmiot raportów publikowanych przynajmniej raz w roku.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie określą normy jakości dla przesyłek w obrocie krajowym i zapewnią ich zgodność z normami określonymi dla usług w obrocie zagranicznym w ramach Wspólnoty.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o przyjętych normach jakości dla usług w obrocie krajowym, która opublikuje je w taki sam sposób jak normy dla usług w obrocie zagranicznym w ramach Wspólnoty, o których mowa w art. 18.
Krajowe organy regulacyjne zapewnią przeprowadzenie niezależnego monitoringu osiągniętych norm jakości zgodnie z czwartym akapitem art. 16, wyniki którego będą uzasadnione, a także, o ile będzie to konieczne, podjęcie działań naprawczych.
Artykuł 18
1.
Zgodnie z art. 16, w Załączniku zostały określone normy jakości dla usług w obrocie zagranicznym w ramach Wspólnoty.
2.
Tam, gdzie wymagają tego wyjątkowe sytuacje związane z infrastrukturą lub warunkami geograficznymi, krajowe organy regulacyjne mogą wprowadzić odstępstwa od stosowania norm jakości określonych w Załączniku.
Jeżeli krajowe organy regulacyjne wprowadzą tego rodzaju odstępstwa, powinny bezzwłocznie powiadomić Komisję.
Komisja przedstawi raport roczny w sprawie powiadomień otrzymanych w ciągu poprzednich 12 miesięcy Komitetowi, utworzonemu na podstawie art. 21, do jego informacji.
3.
Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wszelkie zmiany wprowadzone w normach jakości usług w obrocie zagranicznym w ramach Wspólnoty oraz podejmie działania w celu zapewnienia regularnego, niezależnego monitorowania oraz publikowania poziomów osiągniętych norm jakości potwierdzających zgodność z powyższymi normami i uzyskanych postępów.
Krajowe organy regulacyjne zapewnią, iż tam, gdzie uznano to za konieczne, zostaną podjęte działania naprawcze.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie zapewnią, że zostaną opracowane przejrzyste, proste i niekosztowne procedury rozpatrywania reklamacji użytkowników, szczególnie w przypadkach dotyczących zaginięcia, kradzieży, uszkodzenia lub braku zgodności z normami jakości usług.
Państwa Członkowskie podejmą działania w celu zapewnienia, że procedury te umożliwią rozstrzyganie sporów w sposób sprawiedliwy i szybki wraz z ustanowieniem, tam gdzie uznano to za właściwe, systemu zwrotu kosztów i/lub rekompensaty.
Z zastrzeżeniem innych możliwości odwołania dostępnych na podstawie ustawodawstwa krajowego i ustawodawstwa Wspólnoty, Państwa Członkowskie zapewnią, by użytkownicy, działając indywidualnie lub, tam gdzie zezwala na to prawo krajowe, wspólnie z organizacjami reprezentującymi interesy użytkowników i/lub konsumentów, mogli wnosić sprawy przed właściwe organy władz krajowych, jeżeli reklamacje użytkowników złożone u operatora świadczącego usługi powszechne nie zostały rozpatrzone w sposób satysfakcjonujący.
Zgodnie z art. 16, Państwa Członkowskie zapewnią, by operatorzy świadczący usługi powszechne publikowali, wraz z raportem rocznym w sprawie monitorowania osiągniętych norm jakości, informacje o liczbie reklamacji i sposobie ich rozpatrzenia.
ROZDZIAŁ 7
Harmonizacja norm technicznych
Artykuł 20
Harmonizacja norm technicznych będzie kontynuowana, biorąc przede wszystkim pod uwagę interesy użytkowników.
Europejskiemu Komitetowi Normalizacji zostanie powierzone opracowanie norm technicznych do zastosowania w sektorze pocztowym, na podstawie przekazania mu tych spraw zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę przekazywania informacji w dziedzinie norm i regulacji technicznych [8].
Prace te uwzględnią działania harmonizacyjne podjęte na szczeblu międzynarodowym, a w szczególności te działania, w sprawie których decyzje podjął Światowy Związek Pocztowy.
Mające zastosowanie normy należy raz w roku publikować w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie zapewnią, by operatorzy świadczący usługi powszechne odwoływali się do norm opublikowanych w Dzienniku Urzędowym, tam gdzie uznano to za konieczne, w interesie użytkowników, a w szczególności, gdy przekazują informacje, o których mowa w art. 6.
Komitet, o którym stanowi art. 21 będzie na bieżąco informowany o dyskusjach toczących się w ramach Europejskiego Komitetu Normalizacji oraz postępach uzyskanych w tym obszarze przez ten organ.
ROZDZIAŁ 8
Komitet
Artykuł 21
Komisji udzieli wsparcia komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu będzie przewodniczył przedstawiciel Komisji.
Komitet ustali swój własny regulamin wewnętrzny.
Przedstawiciel Komisji przekaże komitetowi projekt środków, jakie mają być podjęte.
Komitet przekaże swoją opinię w sprawie projektu w terminie ustalonym przez Przewodniczącego odpowiednio do pilności danej sprawy.
Opinia ta zostanie przyjęta większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada winna podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie będą ważone w sposób określony w powyższym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
Komisja przyjmie wnioskowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli wnioskowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania do Rady, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
ROZDZIAŁ 9
Krajowy organ regulacyjny
Artykuł 22
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy dla sektora pocztowego krajowy organ regulacyjny lub krajowe organy regulacyjne, które będą odrębne prawnie i niezależne funkcjonalnie od operatorów pocztowych.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję, które krajowe organy regulacyjne wyznaczyły one do realizowania zadań wynikających z niniejszej dyrektywy.
Szczególne zadanie krajowych organów regulacyjnych polega na zapewnieniu zgodności z obowiązkami wynikającymi z niniejszej dyrektywy.
Można im także powierzyć odpowiedzialność za zapewnienie zgodności z regułami konkurencji w sektorze pocztowym.
RODZIAŁ 10
Przepisy końcowe
Artykuł 23
Z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3, w trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, najpóźniej do 31 grudnia 2000 r., Komisja przedłoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, łącznie z odpowiednimi informacjami o rozwoju sektora, szczególnie aspektów gospodarczych, społecznych, technicznych oraz związanych z zatrudnieniem i jakością usług.
Do sprawozdania będą dołączone, gdzie sytuacja tego wymaga, wnioski dla Parlamentu Europejskiego i Rady.
Artykuł 24
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej w ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 25
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 26
1.
Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwić Państwom Członkowskim utrzymania w mocy lub wprowadzenia środków, które mogą być bardziej liberalne niż te, o których stanowi niniejsza dyrektywa.
Środki takie muszą być zgodne z Traktatem.
2.
W przypadku wygaśnięcia niniejszej dyrektywy, środki przedsięwzięte przez Państwa Członkowskie w celu jej wykonania mogą być utrzymane, w takim zakresie, w jakim są one zgodne z Traktatem.
Artykuł 27
Przepisy niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem art. 26, stosują się do 31 grudnia 2004 r., o ile nie postanowiono inaczej, zgodnie z art. 7 ust. 3.
Artykuł 28
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 grudnia 1997 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 189b tego Traktatu [3], w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy z dnia 11 listopada 1997 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wspólnotowy program polityki i działań w dziedzinie środowiska przyrodniczego i trwałego rozwoju [4] uznaje za podstawową zasadę, że wszyscy ludzie powinni być skutecznie chronieni przed rozpoznanymi zagrożeniami zdrowia powodowanymi przez zanieczyszczenia powietrza i że wymaga to w szczególności kontroli emisji ditlenku azotu (NO2), cząstek stałych zawieszonych w gazie (PT) – czarny dym i innych zanieczyszczeń, takich jak tlenek węgla (CO); biorąc pod uwagę ochronę tworzenia się ozonu (O3) w troposferze i skojarzony jego wpływ na zdrowie ludzi oraz na środowisko, emisja pierwotnych tlenków azotu (NOx) i węglowodorów (HC) musi być zmniejszona; transgraniczne zanieczyszczanie powietrza na dalekie odległości powodowane przez zakwaszanie będą także wymagały zmniejszenia emisji między innymi NOx i HC.
(2) Wspólnota podpisała w kwietniu 1992 r. Protokół EKG NZ w sprawie zmniejszenia emisji lotnych związków organicznych (VOC), zaś w grudniu 1993 r. Protokół uzupełniający w sprawie zmniejszenia emisji NOx, oba związane z Konwencją w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, która została przyjęta w lipcu 1982 r.
(3) Celem zmniejszenia poziomu emisji zanieczyszczeń z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach oraz ustanowienia i działania wewnętrznego rynku silników i maszyn nie mogą być w sposób zadowalający osiągnięte samodzielnie przez Państwa Członkowskie, natomiast mogą być łatwiej osiągnięte przez zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących środków podejmowanych przeciw zanieczyszczaniu powietrza przez silniki spalinowe montowane w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach.
(4) Ostatnie badania przedsięwzięte przez Komisję wskazują, iż emisja z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach stanowi znaczący udział w całkowitej emisji szkodliwych zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego powodowanej przez urządzenia mechaniczne; zważywszy, że kategoria kompresyjnych silników zapłonowych objętych niniejszą dyrektywą przyczynia się w znaczącym stopniu do zanieczyszczenia powietrza przez NOx i PT, w szczególności w porównaniu z zanieczyszczeniami pochodzącymi z sektora transportu drogowego.
(5) Emisja z maszyn samojezdnych nieporuszających się po drogach pracujących w terenie i wyposażonych w kompresyjne silniki zapłonowe, w szczególności emisja NOx i PT stanowi podstawowy przedmiot rozważań w tym obszarze; te źródła emisji powinny być objęte przepisami w pierwszej kolejności; jednakże będzie to później dotyczyło rozszerzenia zakresu niniejszej dyrektywy o kontrolę emisji z innych silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach, w tym przewoźnych agregatów prądotwórczych, na podstawie odpowiednich cykli badań, w szczególności z silników benzynowych; można uzyskać znaczne ograniczenie emisji CO i HC poprzez przewidziane rozszerzenie zakresu obowiązywania niniejszej dyrektywy na silniki benzynowe.
(6) Prawodawstwo w zakresie kontroli emisji z silników ciągników rolniczych i leśnych, zapewniające poziom ochrony środowiska naturalnego równoważny poziomowi przewidzianemu w niniejszej dyrektywie, wraz z normami i wymaganiami w pełni z nią zgodnymi, powinno być wprowadzone tak szybko, jak to jest możliwe.
(7) W odniesieniu do procedur certyfikacyjnych, w których przyjęto podejście homologacji typu jako metodę europejską, zachowano badania okresowe dla homologacji pojazdów drogowych i ich elementów konstrukcyjnych; jako nowy element wprowadzono zasadę homologacji silnika macierzystego jako przedstawiciela grupy silników (rodziny silników), wykonanego przy użyciu podobnych elementów konstrukcyjnych zgodnie z podobnymi zasadami konstrukcyjnymi.
(8) Silniki produkowane zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy będą musiały być odpowiednio oznakowane i zgłoszone organom zatwierdzającym; aby utrzymać niskie koszty administracyjne nie przewidziano bezpośredniego nadzoru ze strony organów zatwierdzających nad danymi dotyczącymi produkcji silnika w związku z podwyższeniem wymagań; ta swoboda producentów wymaga od nich ułatwiania przygotowania dla przeprowadzenia przez organy kontroli na miejscu i udostępniania przejrzystych informacji planistycznych związanych z produkcją w regularnych odstępach czasu; absolutne podporządkowanie się obowiązkowi powiadamiania związanego z tą procedurą nie jest obligatoryjne, jednak wysoki stopień zgodności ułatwiłby organom zatwierdzającym planowanie ocen i przyczyniłby się do ustanowienia relacji zwiększonego zaufania między producentami a organami dokonującymi homologacji typu.
(9) Homologacje udzielone zgodnie z dyrektywą 88/77/EWG [5] i z rozporządzeniem EKG NZ nr 49, seria 02, jak wymieniono w załączniku IV, dodatek II do dyrektywy 92/53/EWG [6], są uznawane za równoważne z wymaganym przez niniejszą dyrektywę w jej pierwotnej wersji.
(10) Silniki, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy i mieszczą się w jej zakresie, muszą być dopuszczone na rynek Państw Członkowskich; silniki te nie muszą odpowiadać innym krajowym wymaganiom dotyczącym emisji; Państwa Członkowskie, udzielając homologacji, wykonają niezbędne pomiary kontrolne.
(11) W ustanowieniu nowych procedur badawczych i wartości granicznych niezbędne jest wzięcie pod uwagę szczególnych rodzajów zastosowań tego typu silników.
(12) Właściwe jest wprowadzanie tych nowych norm zgodnie z wypróbowaną zasadą dwustopniowego podejścia.
(13) Dla silników o wyższych mocach wyjściowych osiągnięcie znacznego zmniejszenia emisji wydaje się być łatwiejsze, ponieważ można użyć istniejącej techniki, która została rozwinięta w silnikach trakcyjnych; biorąc to pod uwagę, przewidziane jest stopniowe wprowadzanie wymagań, począwszy od najwyższego z trzech przedziałów mocy dla etapu I; tę zasadę zachowywano dla etapu II, z wyjątkiem nowego czwartego przedziału mocy nieobjętego etapem I.
(14) W omawianym sektorze zastosowań w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach, którego dotyczą obecne regulacje i który jest jednym z najważniejszych, poza ciągnikami rolniczymi, w porównaniu z emisją pochodzącą z transportu drogowego, można oczekiwać poprzez wprowadzenie niniejszej dyrektywy znacznej redukcji emisji; ogólnie rzecz biorąc, na skutek bardzo dobrych osiągów silników wysokoprężnych w zakresie emisji CO i HC możliwość poprawy ogólnej ilości emisji jest bardzo mała.
(15) Aby zabezpieczyć się na wypadek szczególnych technicznych lub ekonomicznych okoliczności, zintegrowane zostały procedury, które mogłyby umożliwić zwolnienie producentów z zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy.
(16) Aby zapewnić "zgodność produkcji" (COP) silnika, któremu udzielono homologacji, producenci zobowiązani będą przedsięwziąć odpowiednie rozwiązania; przyjęto przepisy na wypadek wykrycia niezgodności w postaci ustanowienia procedur informacyjnych, działań korygujących i procedur współpracy, które pozwolą wyjaśnić możliwe różnice zdań między Państwami Członkowskimi w odniesieniu do zgodności produkcji silników certyfikowanych.
(17) Uprawnienia Państw Członkowskich do określenia warunków zapewniających ochronę pracownikom podczas użytkowania maszyn samojezdnych nieporuszających się po drogach nie są objęte niniejszą dyrektywą.
(18) Warunki techniczne podane w niektórych załącznikach do niniejszej dyrektywy powinny być uzupełniane i, gdy zachodzi potrzeba, dostosowane do postępu technicznego zgodnie z procedurą komitetu.
(19) Warunki powinny być ustalone tak, aby zapewnić badania silników zgodnie z dobrą praktyką laboratoryjną.
(20) Zachodzi potrzeba wparcia globalnego handlu w tym sektorze poprzez zbliżenie, tak dalece jak to możliwe, norm emisji we Wspólnocie z tymi, które są stosowane lub przewidziane do stosowania w państwach trzecich.
(21) Należy zatem przewidzieć możliwość ponownego rozpatrzenia sytuacji na podstawie dostępności i ekonomicznej wykonalności nowych technik oraz biorąc pod uwagę postęp osiągnięty we wdrażaniu drugiego etapu.
(22) Dnia 20 grudnia 1994 r. zawarta została między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją umowa [7] w sprawie modus vivendi dotycząca środków wykonawczych do aktów przyjętych w trybie określonym w art. 189b Traktatu WE,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Niniejsza dyrektywa ma na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do norm emisji i procedur homologacji typu silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach.
Przyczyni się to do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, przy równoczesnej ochronie ludzkiego zdrowia i środowiska.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "maszyna jezdna nieporuszająca się po drogach" oznacza dowolną samojezdną maszynę, przewoźne urządzenie przemysłowe lub pojazd z nadwoziem lub bez nadwozia, nieprzeznaczony do przewozu pasażerów lub towarów po drogach, w którym zainstalowany jest silnik spalinowy, jak to jest określone w załączniku I, sekcja 1,
- "homologacja typu" oznacza procedurę, na mocy której Państwa Członkowskie stwierdzają, że typ silnika lub rodzina silników spalinowych, w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych zawieszonych w gazie przez silnik(i), spełnia odpowiednie wymagania techniczne niniejszej dyrektywy,
- "typ silnika" oznacza kategorię silników, które nie różnią się pod względem podstawowych cech charakterystycznych, wyspecyfikowanych w załączniku II, dodatek 1,
- "rodzina silników" oznacza grupę silników wydzieloną przez producenta, ze względu na ich konstrukcję, w stosunku do których oczekuje się podobnych charakterystyk emisji gazów spalinowych i które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy,
- "silnik macierzysty" oznacza silnik wybrany z rodziny silników w taki sposób, że spełnia on wymagania określone w ppkt 6 i 7 załącznika I,
- "moc wyjściowa silnika" oznacza moc netto, jak podano w ppkt 2.4 załącznika I,
- "data produkcji silnika" oznacza datę przejścia przez silnik kontroli ostatecznej po opuszczeniu linii produkcyjnej.
Na tym etapie silnik jest gotowy do dostawy lub skierowania do składowania,
- "wprowadzenie do obrotu" oznacza działanie w celu udostępnienia na rynku Wspólnoty, odpłatnie lub bezpłatnie, produktu objętego niniejszą dyrektywą z zamiarem dystrybucji i/lub użytkowania we Wspólnocie,
- "producent" oznacza osobę lub organ odpowiedzialne przed organem zatwierdzającym za wszystkie aspekty procesu homologacji typu i za zapewnienie zgodności produkcji.
Nie jest istotne, czy osoba lub organ są bezpośrednio wciągnięte we wszystkie etapy budowy silnika,
- "organ zatwierdzający" oznacza właściwy organ Państwa Członkowskiego lub organy odpowiedzialne za wszystkie aspekty homologacji typu silnika lub rodziny silników, za wydawanie i wycofanie świadectw homologacji, za służenie jako punkt kontaktowy z organami zatwierdzającymi innych Państw Członkowskich i za weryfikację zgodności producenta pod względem rozwiązań produkcyjnych,
- "służba techniczna" oznacza organizację(-e) lub organ(y), który(-e) został(-y) wyznaczony(-e) jako laboratorium badawcze do przeprowadzenia badań lub inspekcji w imieniu organu zatwierdzającego Państwa Członkowskiego. Ta funkcja może być także spełniana bezpośrednio przez organ zatwierdzający,
- "dokument informacyjny" oznacza dokument przedstawiony w załączniku II, który określa, jakie informacje muszą być dostarczone przez wnioskodawcę,
- "teczka informacyjna" oznacza kompletną teczkę lub zbiór danych, rysunków, fotografii itd., dostarczonych przez wnioskodawcę służbie technicznej lub organowi zatwierdzającemu określonym w dokumencie informacyjnym,
- "pakiet informacyjny" oznacza teczkę informacyjną uzupełnioną sprawozdaniami z badań lub innymi dokumentami, które służba techniczna lub organ zatwierdzający dołączyły do teczki informacyjnej w czasie wykonywania swoich funkcji,
- "skorowidz pakietu informacyjnego" oznacza dokument, w którym jest wyszczególniona zawartość pakietu informacyjnego, odpowiednio ponumerowana lub oznaczona w inny sposób, aby wyraźnie zidentyfikować wszystkie strony.
Artykuł 3
Wniosek o homologację typu
1.
Wniosek o homologację typu silnika lub rodziny silników powinien być przedłożony przez producenta organowi zatwierdzającemu Państwa Członkowskiego.
Do wystąpienia powinna być dołączona teczka informacyjna, której zawartość jest wyszczególniona w dokumencie informacyjnym w załączniku II.
Silnik posiadający cechy charakterystyczne typu silnika określonego w załączniku II, dodatek 1, powinien być dostarczony służbie technicznej odpowiadającej za przeprowadzenie badań homologacyjnych.
2.
W przypadku wniosku o homologację typu rodziny silników, jeżeli organ zatwierdzający orzeknie w stosunku do wybranego silnika macierzystego, że przedłożony wniosek nie w pełni reprezentuje rodzinę silników określoną w załączniku II, dodatek 2, wówczas, zgodnie z ust. 1, powinien zostać dostarczony do homologacji inny lub jeśli jest to niezbędne, dodatkowy silnik macierzysty, wytypowany przez organ zatwierdzający.
3.
Wniosek w odniesieniu do jednego typu silnika lub rodziny silników nie może być przedłożony więcej niż jednemu Państwu Członkowskiemu.
Dla każdego typu silnika lub rodziny silników, które mają być zatwierdzone, powinien być przedłożony oddzielny wniosek.
Artykuł 4
Procedura homologacji typu
1.
Państwo Członkowskie otrzymujące wniosek udziela homologacji typu wszystkim typom silników lub rodzin silników, które odpowiadają danym z teczki informacyjnej i które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwo Członkowskie wypełnia wszystkie odpowiednie części świadectwa homologacji typu, którego wzór został podany w załączniku VI, dla każdego typu silnika lub rodziny silników, które zatwierdza i zestawia lub weryfikuje skorowidz pakietu informacyjnego.
Świadectwa homologacji typu powinny być ponumerowane zgodnie z metodą opisaną w załączniku VII.
Skompletowane świadectwo homologacji typu i jego dodatki powinny być dostarczone wnioskodawcy.
3.
Jeżeli silnik, który ma być zatwierdzony, spełnia swoje funkcje lub oferuje szczególne właściwości tylko w połączeniu z innymi częściami maszyny samojezdnej nieporuszającymi się po drogach i z tego powodu spełnienie jednego lub więcej wymagań może być zweryfikowane tylko wtedy, gdy silnik, który ma być zatwierdzony, działa w połączeniu z innymi częściami maszyny, rzeczywistymi bądź symulowanymi, wówczas zakres homologacji typu silnika(-ów) musi być odpowiednio ograniczony.
Świadectwo homologacji typu dla typu silnika lub rodziny silników zawiera wszystkie ograniczenia w jego stosowaniu i wskazuje wszystkie warunki jego spełnienia.
4.
Organ zatwierdzający każdego Państwa Członkowskiego powinien:
a) wysyłać comiesięcznie do organów zatwierdzających innych Państw Członkowskich wykaz (zawierający dane szczegółowe podane w załączniku VIII) silników lub rodzin silników, którym udzielono homologacji, odmówiono udzielenia homologacji lub cofnięto homologację w danym miesiącu;
b) po otrzymaniu wniosku organu zatwierdzającego innego Państwa Członkowskiego wysłać niezwłocznie:
- kopię świadectwa homologacji typu silnika lub rodziny silników, z pakietem informacyjnym lub bez dla każdego typu silnika lub rodziny silników, którym udzielono lub odmówiono udzielenia homologacji lub którym homologacja została cofnięta, i/lub
- wykaz silników produkowanych zgodnie z udzieloną homologacją typu, jak to jest opisane w art. 6 ust. 3, zawierającym szczegóły wymienione w załączniku IX, i/lub
- kopię deklaracji opisanej w art. 6 ust. 4.
5.
Organ zatwierdzający każdego Państwa Członkowskiego powinien corocznie lub oprócz tego na otrzymane drogą korespondencyjną wystąpienie wysłać Komisji kopię arkusza danych, jak podano w załączniku X, odnośnie do silników zatwierdzonych od dokonania ostatniego zawiadomienia.
Artykuł 5
Zmiany w homologacji
1.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, powinno podjąć niezbędne środki dla zapewnienia, że jest ono informowane o wszelkich zmianach danych szczegółowych pojawiających się w pakiecie informacyjnym.
2.
Wniosek o dokonanie zmiany lub o rozszerzenie homologacji typu jest przedłożony wyłącznie organowi zatwierdzającemu Państwa Członkowskiego, które udzieliło pierwotnej homologacji typu.
3.
Jeżeli dane szczegółowe występujące w pakiecie informacyjnym uległy zmianie, organ zatwierdzający zainteresowanego Państwa Członkowskiego:
- wydaje zmienioną stronę (strony) pakietu informacyjnego, gdy jest to konieczne, oznaczając każdą zmienioną stronę dla jednoznacznego wskazania charakteru zmiany i daty ponownego wydania.
Gdziekolwiek wydawane są zmienione strony, powinien być także poprawiony skorowidz pakietu informacyjnego (który jest dołączony do świadectwa homologacji), aby uwidocznić ostatnie daty uaktualnionych stron, i
- wydaje zmienione świadectwo homologacji typu (oznaczone numerem rozszerzenia), jeżeli jakakolwiek informacja na nim (wyłączając jego załączniki) została zmieniona lub jeśli normy niniejszej dyrektywy zostały zmienione po dacie podanej na homologacji; zmienione świadectwo jasno określa powód dokonania zmiany i datę ponownego wydania.
Jeżeli organ zatwierdzający zainteresowanego Państwa Członkowskiego uzna, że zmiana w pakiecie informacyjnym uzasadnia nowe badania lub kontrole, informuje ona o tym producenta i wydaje wyżej wymienione dokumenty, jedynie po przeprowadzeniu, z wynikiem pozytywnym, nowych badań lub sprawdzeń.
Artykuł 6
Zgodność
1.
Producent załącza do każdego egzemplarza, wytworzonego zgodnie z zatwierdzonym typem, oznaczenia takie, jak określono w sekcji 3 załącznika I, zawierające numer homologacji typu.
2.
Jeżeli świadectwo homologacji typu zawiera, zgodnie z art. 4 ust. 3, ograniczenia w użytkowaniu, producent powinien dostarczyć z każdym wytworzonym egzemplarzem szczegółowe informacje o tych ograniczeniach i powinien wskazać wszystkie warunki konieczne dla ich spełnienia.
Jeżeli seria typów silnika jest dostarczana do pojedynczego producenta maszyn, wystarczy, że będzie mu przekazany tylko jeden dokument informacyjny, ostatni po dacie dostarczenia pierwszego silnika, który dodatkowo wyszczególnia odpowiednie numery identyfikacyjne silnika.
3.
Na żądanie, do organu zatwierdzającego, który udzielił homologacji typu, producent powinien przesłać w ciągu 45 dni po zakończeniu każdego roku kalendarzowego i niezwłocznie po każdej dacie wniosku, gdy wymagania niniejszej dyrektywy uległy zmianie, i niezwłocznie po każdym terminie, jaki organ zatwierdzający może ustalić, wykaz, który zawiera zakres numerów identyfikacyjnych dla każdego typu silnika produkowanego zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy, począwszy od daty ostatniego sprawozdania lub od daty, gdy wymagania niniejszej dyrektywy miały po raz pierwszy zastosowanie.
Jeżeli nie jest wyjaśnione przez system kodowania silników, wykaz ten musi określać współzależność między numerami identyfikacyjnymi odpowiednich typów silników lub rodzin silników i numerami homologacji typu.
Dodatkowo wykaz ten musi zawierać szczegółowe informacje, jeśli producent zaprzestaje produkcji zatwierdzonego typu silnika lub rodziny silników.
Gdy nie jest wymagane regularne wysyłanie wykazu do organu zatwierdzającego, producent powinien przechowywać te zapisy przez okres minimum 20 lat.
4.
Producent powinien wysłać do organu zatwierdzającego, który udzielił homologacji typu, w ciągu 45 dni po zakończeniu roku kalendarzowego i po każdej dacie wniosku zgodnie z art. 9, oświadczenie wyszczególniające typy silników i rodziny silników, wraz z odpowiednimi kodami identyfikacyjnymi tych silników, które zamierza on produkować, począwszy od tej daty.
Artykuł 7
Akceptacja równoważności homologacji
1.
Parlament Europejski i Rada, działając na wniosek Komisji, może uznawać równoważność warunków i przepisów dla homologacji typu silników ustanowionych przez niniejszą dyrektywę oraz procedur ustanowionych przez przepisy międzynarodowe lub przepisy państw trzecich w ramach wielostronnych lub dwustronnych porozumień między Wspólnotą i państwami trzecimi.
2. Homologacja typu według dyrektywy 88/77/EWG, która jest zgodna z etapami A lub B przewidzianymi w art. 2 i ppkt 6.2.1 załącznika I do dyrektywy 91/542/EWG [8], i odnośne oznaczenia homologacyjne, gdzie stosowne, są akceptowane dla etapu I przewidzianego w art. 9 ust. 2 niniejszej dyrektywy. Ważność ta wygasa z chwilą obowiązkowego wprowadzenia w życie etapu II, przewidzianego w art. 9 ust. 3 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Rejestracja i wprowadzenie do obrotu
1.
Państwo Członkowskie nie może odmówić rejestracji, w stosownych przypadkach, lub wprowadzenia do obrotu nowych silników zainstalowanych lub jeszcze niezainstalowanych w maszynach, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają na rejestrację, w stosownych przypadkach, lub wprowadzenie do obrotu wyłącznie tych nowych silników zainstalowanych lub jeszcze niezainstalowanych w maszynach, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
3.
Organ zatwierdzający Państwa Członkowskiego udzielający homologacji typu podejmuje niezbędne środki w odniesieniu do tej homologacji, aby rejestrować i sprawdzać, jeśli zachodzi potrzeba, we współpracy z organami zatwierdzającymi innych Państw Członkowskich, numery identyfikacyjne silników produkowanych zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy.
4.
Dodatkowa kontrola numerów identyfikacyjnych może mieć miejsce w połączeniu z kontrolą zgodności produkcji, jak opisano w art. 11.
5.
W odniesieniu do kontroli numerów identyfikacyjnych producent lub jego przedstawiciele posiadający swe siedziby we Wspólnocie niezwłocznie dostarczają, na żądanie, do odpowiedzialnego organu zatwierdzającego wszystkie potrzebne informacje związane z jego/ich nabywcami razem z numerami identyfikacyjnymi silników zgłoszonych jako produkowane w zgodności z art. 6 ust. 3.
Jeżeli silniki są sprzedane producentowi maszyn, dalsze informacje nie są wymagane.
6.
Jeżeli na życzenie organu zatwierdzającego producent nie jest w stanie spełnić wymagań wymienionych w art. 6, szczególnie w połączeniu z ust. 5 niniejszego artykułu, homologacja udzielona w odniesieniu do właściwego typu lub rodziny, stosownie do wymagań niniejszej dyrektywy, może zostać cofnięta.
Procedura informacyjna powinna być wtedy przeprowadzana, jak jest to opisane w art. 12 ust. 4.
Artykuł 9
Harmonogram
1.
UDZIELENIE HOMOLOGACJI TYPU
2.
HOMOLOGACJA TYPU. ETAP I
(KATEGORIE SILNIKA A/B/C)
Państwa Członkowskie odmawiają udzielenia homologacji typu silnika lub rodziny silników i wydania dokumentu opisanego w załączniku VI oraz odmawiają udzielenia jakiejkolwiek homologacji typu dla maszyny jezdnej nieporuszającej się po drogach, w której zainstalowany jest silnik:
po dniu 30 czerwca 1998 r. dla silników o mocy wyjściowej:
—A: _BAR_ 130 kW ≤ P ≤ 560 kW, _BAR_
—B: _BAR_ 75 kW ≤ P < 130 kW, _BAR_
—C: _BAR_ 37 kW ≤ P < 75 kW, _BAR_
jeżeli silnik nie spełnia wymagań wymienionych w niniejszej dyrektywie i jeżeli emisje zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych zawieszonych w gazie z silnika nie mieszczą się w granicznych wartościach podanych w tablicy w ppkt 4.2.1 załącznika I.
3.
HOMOLOGACJA TYPU. ETAP II
(KATEGORIE SILNIKA: D, E, F, G)
Państwa Członkowskie odmawiają udzielenia homologacji typu dla typu silnika lub rodziny silników i wydania dokumentu opisanego w załączniku VI oraz odmawiają udzielenia jakiejkolwiek homologacji typu dla maszyny jezdnej nieporuszającej się po drogach, w której jest zainstalowany silnik:
—D: _BAR_ po dniu 31 grudnia 1999 r. dla silników o mocy wyjściowej: 18 kW ≤ P <37 kW, _BAR_
—E: _BAR_ po dniu 31 grudnia 2000 r. dla silników o mocy wyjściowej: 130 kW ≤ P ≤ 560 kW, _BAR_
—F: _BAR_ po dniu 31 grudnia 2001 r. dla silników o mocy wyjściowej: 75 kW ≤ P < 130 kW, _BAR_
—G: _BAR_ po dniu 31 grudnia 2002 r. dla silników o mocy wyjściowej: 37 kW ≤ P < 75 kW, _BAR_
jeżeli silnik ten nie spełnia wymagań wymienionych w niniejszej dyrektywie i jeżeli emisje zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych zawieszonych w gazie z silnika nie mieszczą się w granicznych wartościach podanych w tablicy w ppkt 4.2.3 załącznika I.
4.
REJESTRACJA I WPROWADZENIE NA RYNEK: DATY PRODUKCJI SILNIKA
Etap I
- kategoria A: 31 grudnia 1998 r.
- kategoria B: 31 grudnia 1998 r.
- kategoria C: 31 marca 1999 r.
Etap II
- kategoria D: 31 grudnia 2000 r.
- kategoria E: 31 grudnia 2001 r.
- kategoria F: 31 grudnia 2002 r.
- kategoria G: 31 grudnia 2003 r.
Artykuł 10
Zwolnienia i procedury alternatywne
1. Wymagania art. 8 ust. 1—2 oraz art. 9 ust. 4 nie mają zastosowania do:
- silników do użytku w siłach zbrojnych,
- silników nieobjętych zgodnie z ust. 2.
2.
Każde Państwo Członkowskie może, na wniosek producenta, zwolnić końcówkę serii silników, które pozostają na składzie lub na składzie w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach, ze względu na ich silniki, z limitu (limitów) czasu wprowadzania do obrotu ustanowionego(-ych) w art. 9 ust. 4, zgodnie z następującymi warunkami:
- producent musi przedłożyć wniosek do organu zatwierdzającego Państwa Członkowskiego, które zatwierdziło odnośny typ(-y) silnika(-ów) lub rodzinę(-y) silników przed wejściem w życie limitu(-ów) czasowego(-ych),
- wniosek producenta musi zawierać wykaz określony w art. 6 ust. 3 tych nowych silników, które nie są wprowadzone na rynek w limicie(-ach) czasowym(-ych); w przypadku silników objętych niniejszą dyrektywą po raz pierwszy musi on przedłożyć swoje zgłoszenie organowi zatwierdzającemu tego Państwa Członkowskiego, w którym silniki są zmagazynowane,
- wniosek musi zawierać techniczne i/lub ekonomiczne uzasadnienie, na którym jest oparty,
- silniki muszą odpowiadać typowi lub rodzinie, dla której homologacja typu nie jest dłużej ważna lub który(-a) nie wymagał(-a) homologacji typu poprzednio, lecz który(-a) był(-a) produkowany(-a) zgodnie z limitem(-ami) czasowym(-i),
- silniki muszą być fizycznie zmagazynowane we Wspólnocie w limicie(-ach) czasowym(-ych),
- maksymalna liczba nowych silników jednego typu lub więcej wprowadzonych na rynek w każdym Państwie Członkowskim poprzez wnioskowanie omawianego zwolnienia nie może przekraczać 10 % nowych silników wszystkich typów, biorąc pod uwagę wprowadzone na rynek w tym Państwie Członkowskim w poprzednim roku,
- jeżeli wniosek jest przyjęty przez Państwo Członkowskie, to musi ono w ciągu jednego miesiąca powiadomić organy zatwierdzające innych Państw Członkowskich o szczegółach i powodach zwolnień udzielonych producentowi,
- Państwo Członkowskie udzielające zwolnień stosownie do niniejszego artykułu jest odpowiedzialne za zapewnienie, że wytwórca spełnia wszystkie właściwe zobowiązania,
- organ zatwierdzający wydaje dla każdego silnika, o którym mowa, świadectwo zgodności, na którym został dokonany specjalny wpis; w stosownych przypadkach może być użyty wspólny dokument, który zawiera wszystkie numery identyfikacyjne silników, o których mowa,
- Państwa Członkowskie każdego roku przesyłają Komisji wykaz udzielonych zwolnień, zawierający uzasadnienia.
Opcja ta jest ograniczona do okresu 12 miesięcy od daty, kiedy silniki po raz pierwszy podlegały limitowi czasowemu (limitom czasowym) wprowadzenia na rynek.
Artykuł 11
Ustalenie zgodności produkcji
1.
Państwo Członkowskie udzielające homologacji typu podejmuje niezbędne środki, aby zweryfikować, odnośnie do wymagań technicznych ustanowionych w sekcji 5 załącznika I, w razie potrzeby we współpracy z organami zatwierdzającymi innych Państw Członkowskich, czy dokonano odpowiednich przedsięwzięć w celu zapewnienia efektywnej kontroli zgodności produkcji przed udzieleniem homologacji typu.
2.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, podejmuje niezbędne środki, aby zweryfikować, odnośnie do wymagań technicznych ustanowionych w sekcji 5 załącznika I, w razie potrzeby we współpracy z organami zatwierdzającymi innych Państw Członkowskich, że przedsięwzięcia przytoczone w ust. 1 pozostają odpowiednie i że każdy produkowany silnik noszący numer homologacji typu stosownie do niniejszej dyrektywy jest nadal zgodny z opisem, który jest podany w świadectwie homologacji i jego załącznikach dla zatwierdzonego typu silnika lub rodziny.
Artykuł 12
Niezgodność z zatwierdzonym typem lub rodziną
1.
Brak zgodności z zatwierdzonym typem lub rodziną wystąpi, jeżeli zostaną stwierdzone odstępstwa od opisu w świadectwie homologacji typu i/lub pakiecie informacyjnym i jeżeli odstępstwa te nie zostały dozwolone stosownie do art. 5 ust. 3 przez Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, stwierdza, że silniki z załączonym świadectwem zgodności lub mające oznakowanie homologacji nie są zgodne z typem lub rodziną, na które zostały zatwierdzone, powinno ono podjąć niezbędne środki, aby zapewnić ponowną zgodność produkcji silników z zatwierdzonym typem lub rodziną.
Organ zatwierdzający tego Państwa Członkowskiego powinien powiadomić organy zatwierdzające innych Państw Członkowskich o podjętych środkach zaradczych, które mogą, w razie konieczności, skutkować wycofaniem homologacji typu.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie udowodni, że silniki oznaczone numerem homologacji typu nie są zgodne z zatwierdzonym typem lub rodziną, może zażądać od Państwa Członkowskiego, które udzieliło homologacji typu, aby zbadało te silniki w produkcji pod kątem zgodności z typem lub rodziną, który(-a) uzyskał(-a) homologację.
Takie działanie zostaje podjęte w ciągu sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku.
4.
Organy zatwierdzające Państw Członkowskich informują się wzajemnie w ciągu jednego miesiąca o każdym przypadku wycofania homologacji typu i o przyczynach podjęcia takiego środka.
5.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, kwestionuje uchybienia zgodności, o których zostało zawiadomione, zainteresowane Państwa Członkowskie powinny starać się rozstrzygnąć ten spór.
Komisja powinna być informowana i powinna w razie konieczności odbyć stosowne konsultacje w celu osiągnięcia porozumienia.
Artykuł 13
Wymagania dotyczące ochrony pracownika
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają uprawnienia Państw Członkowskich do ustanawiania, przy należytym przestrzeganiu Traktatu, takich wymagań, które mogą okazać się niezbędne do zapewnienia pracownikom bezpieczeństwa podczas używania maszyn objętych niniejszą dyrektywą, pod warunkiem że nie zakłóci to wprowadzenia na rynek danych silników.
Artykuł 14
Dostosowanie do postępu technicznego
Wszelkie zmiany, które są niezbędne, aby załączniki do niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem wymagań wymienionych w sekcji 1, sekcjach 2.1-2.8 i sekcji 4 załącznika I, dostosować do wymagań postępu technicznego, zostają przyjęte przez Komisję wspieraną przez Komitet ustanowiony zgodnie z art. 13 dyrektywy 92/53/EWG i zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Procedura Komitetu
1.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie powinny być podjęte.
Komitet dostarcza swoją opinię o projekcie w określonym czasie, który może ustalić przewodniczący, stosownie do ważności sprawy.
W przypadku decyzji, w których Rada jest zobowiązana podjąć decyzję na wniosek Komisji, opinia zostaje wydana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie powinny być ważone w sposób ustalony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2. a) Komisja przyjmuje środki, które stosuje się natychmiast.
b) Jednakże, jeśli rozważane przedsięwzięcia nie są zgodne z opinią Komitetu, są one natychmiast przekazywane przez Komisję Radzie.
W takim przypadku:
- Komisja odracza stosowanie środków, o których zdecydowała, o okres nieprzekraczający trzech miesięcy od daty takiego zawiadomienia,
- Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w tiret pierwszym.
Artykuł 16
Organy zatwierdzające i służby techniczne
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji i innym Państwom Członkowskim nazwy i adresy organów zatwierdzających i służb technicznych, które są odpowiedzialne za osiągnięcie celów niniejszej dyrektywy.
Zgłoszone służby muszą spełniać wymagania określone w art. 14 dyrektywy 92/53/EWG.
Artykuł 17
Przeniesienie do prawa krajowego
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do spełnienia wymagań niniejszej dyrektywy, nie później niż dnia 30 czerwca 1998 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji Sposoby dokonania takiego odniesienia są ustalane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie, której dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 19
Dalsze zmniejszenie dopuszczalnych wielkości emisji
Parlament Europejski i Rada zdecydują do końca roku 2000 w sprawie wniosku, który Komisja przedłoży przed końcem roku 1999, w sprawie dalszej redukcji dopuszczalnych wielkości emisji, biorąc pod uwagę ogólną zdolność techniki do kontrolowania emisji zanieczyszczeń powietrza z kompresyjnych silników zapłonowych i aktualnej jakości powietrza.
Artykuł 20
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 97/69/WE
z dnia 5 grudnia 1997 r.
dostosowująca po raz dwudziesty trzeci do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienionej dyrektywą 95/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 28, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz substancji niebezpiecznych wraz ze szczegółami klasyfikacji i etykietowania w odniesieniu do każdej substancji lub grup substancji;
badania laboratoryjne wykazały, że określone sztuczne szkliste włókna (krzemiany) mają działanie rakotwórcze; badania epidemiologiczne skierowały uwagę na wpływ sztucznych szklistych włókien (krzemianów) na zdrowie;
wykaz substancji niebezpiecznych zawarty w załączniku I do niniejszej dyrektywy powinien zatem zostać dostosowany i poszerzony, w szczególności w celu uwzględnienia niektórych sztucznych szklistych włókien (krzemianów); w konsekwencji niezbędne jest wprowadzenie zmian do wstępu do załącznika I, tak aby uwzględnić uwagi i dane dotyczące identyfikacji, klasyfikacji i etykietowania sztucznych szklistych włókien (krzemianów);
przy obecnym stanie wiedzy wydaje się uzasadnione, aby w pewnych okolicznościach wyłączyć niektóre sztuczne szkliste włókna (krzemiany) z klasyfikacji jako czynniki rakotwórcze; możliwość ta powinna zostać przeanalizowana w świetle rozwoju naukowego i technicznego, w szczególności w dziedzinie badań właściwości rakotwórczych;
skrót "EWG" występuje w załącznikach I i VI do dyrektywy 67/548/EWG;
artykuł G Traktatu o Unii Europejskiej zastąpił pojęcie "Europejska Wspólnota Gospodarcza" pojęciem: "Wspólnota Europejska"; skrót "EWG" powinien zatem zostać zastąpiony skrótem: "WE" w wyżej wymienionych przepisach;
dyrektywa 96/56/WE zmieniła odpowiednio art. 21 i 23 dyrektywy 67/548/EWG i umożliwia wprowadzanie do obrotu substancji niebezpiecznych, których etykiety zawierają "numer EWG" oraz wyrazy "etykieta EWG" do dnia 31 grudnia 2000 r.;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) akapit piąty rozdziału zatytułowanego
"Nomenklatura"
otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23 ust. 2 lit. a) wymaga, aby w odniesieniu do substancji znajdujących się w załączniku I nazwa substancji, która ma być zastosowana na etykiecie, powinna być jednym z oznaczeń podanych w Załączniku.
W odniesieniu do niektórych substancji dodano informacje dodatkowe w nawiasach kwadratowych w celu ułatwienia identyfikacji substancji.
Te dodatkowe informacje nie muszą być umieszczone na etykiecie.";
b) uwaga A we wstępie otrzymuje brzmienie:
"Uwaga A:
Nazwa substancji musi znajdować się na etykiecie w formie jednego z oznaczeń podanych w załączniku I (patrz art. 23 ust. 2 lit. a)).
W załączniku I wykorzystuje się czasem ogólne opisy, takie jak "… związki"; lub "… sole";.
W takim przypadku producent lub osoba wprowadzająca taką substancję do obrotu zobowiązana jest do określenia na etykiecie poprawnej nazwy, z należytym uwzględnieniem rozdziału wstępu zatytułowanego "Nomenklatura";:
Przykład: dla BeCl2: chlorek berylu.";
c) do wstępu dodaje się uwagi Q i R w brzmieniu:
"Uwaga Q:
Klasyfikacja jako czynnik rakotwórczy nie musi być stosowana, jeśli można wykazać, że substancja spełnia jeden z następujących warunków:
- krótkoterminowe inhalacyjne badanie biotrwałości wykazało, że włókna dłuższe niż 20 μm mają średni okres połowicznego zaniku krótszy niż 10 dni, lub
- krótkoterminowe badanie biotrwałości przez podanie dotchawiczne wykazało, że włókna dłuższe niż 20 μm mają średni okres połowicznego zaniku krótszy niż 40 dni, lub
- właściwe badanie po podaniu do jamy otrzewnej nie dostarczyło dowodów na zwiększone właściwości rakotwórcze, lub
- brak istotnego działania chorobotwórczego lub zmian neoplastycznych w odpowiednim długoterminowym badaniu inhalacyjnym.
Uwaga R:
Klasyfikacja jako czynnik rakotwórczy nie musi być stosowana do włókien o długości równej geometrycznej średniej ważonej mniej o dwa odchylenia standardowe, większej niż 6 μm.";
d) dodaje się pozycje w Załączniku do niniejszej dyrektywy;
e) wszystkie odniesienia do "numer EWG" otrzymują brzmienie "numer WE".
2) W załączniku VI wprowadza się następujące zmiany:
a) wszystkie odniesienia do "numer EWG" otrzymują brzmienie "numer WE";
b) wszystkie odniesienia do "etykieta EWG" otrzymują brzmienie "etykieta WE".
Artykuł 2
W okresie pięciu lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja ocenia rozwój naukowy i przyjmuje środki mające na celu skreślenie lub zmianę uwagi Q.
Artykuł 3
1.
Nie później niż do dnia 16 grudnia 1998 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dotycząca takiego odniesienia zostanie przyjęta przez Państwa Członkowskie.
2.
Nie naruszając art. 1, Państwa Członkowskie zezwolą na wprowadzanie do obrotu substancji, których etykiety zawierają wyrazy "numer EWG" lub wyrazy "etykieta EWG", do dnia 31 grudnia 2000 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 97/70/WE
z dnia 11 grudnia 1997 r.
ustanawiająca zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c tego Traktatu [3],
(1) Działania Wspólnoty w sektorze transportu morskiego powinny zmierzać do zwiększenia bezpieczeństwa na morzu.
(2) Protokół Torremolinos odnoszący się do Międzynarodowej konwencji z Torremolinos o bezpieczeństwie statków rybackich z 1977 r., zwany dalej "Protokołem Torremolinos", został przyjęty dnia 2 kwietnia 1993 r.
(3) Wykonywanie Protokołu na poziomie Wspólnoty dla statków rybackich pływających pod banderą Państwa Członkowskiego czy działających na morskich wodach wewnętrznych bądź morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego lub też wyładowujących swoje połowy w porcie Państwa Członkowskiego zwiększy bezpieczeństwo tych statków rybackich, gdyż ustawodawstwa krajowe nie wymagają poziomu bezpieczeństwa ustanowionego Protokołem; taki wspólny poziom bezpieczeństwa zapewni, poprzez harmonizację różnych krajowych wymogów bezpieczeństwa, statkom rybackim działającym na tym samym terenie wyrównane warunki konkurencji bez naruszenia norm bezpieczeństwa.
(4) W szczególności w związku z rozmiarami rynku wewnętrznego, działania na poziomie Wspólnoty są najbardziej skutecznym sposobem ustanowienia wspólnego poziomu bezpieczeństwa dla statków rybackich na obszarze Wspólnoty.
(5) Dyrektywa Rady jest właściwym dokumentem prawnym, ponieważ zapewnia ramy dla jednolitego i obowiązkowego zastosowania norm bezpieczeństwa przez Państwa Członkowskie, pozostawiając każdemu Państwu Członkowskiemu wybór form i metod najbardziej odpowiadających wewnętrznemu systemowi.
(6) Kilka ważnych rozdziałów Protokołu Torremolinos stosuje się jedynie do statków rybackich o długości 45 metrów lub większej; ograniczanie stosowania Protokołu na poziomie Wspólnoty do takich statków stworzyłoby rozbieżności, jeśli chodzi o wymagania bezpieczeństwa, między tymi statkami i mniejszymi statkami rybackimi o długości między 24 a 45 metrów, co zakłóciłoby konkurencję.
(7) Artykuł 3 ust. 4 tego Protokołu stwierdza, że każda strona określa, która z reguł dotyczących maksymalnej długości przekraczającej 24 metry, stosuje się w całości lub częściowo do statków rybackich o długości 24 metrów lub większej, lecz mniejszej niż określona długość oraz upoważnionych do pływania pod banderą tej strony; art. 3 ust. 5 tego Protokołu stwierdza, że strony będą starać się ustanowić jednolite normy dla tych statków rybackich działających w tej samej strefie.
(8) W celu zwiększenia bezpieczeństwa i uniknięcia zakłóceń konkurencji należy zmierzać do stosowania przepisów bezpieczeństwa niniejszej dyrektywy do wszystkich statków rybackich o długości 24 metrów lub większej, działających w strefach połowów Wspólnoty, niezależnie od bandery pod jaką pływają; dla statków rybackich pływających pod banderą państw trzecich działających na morskich wodach wewnętrznych lub morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego czy też wyładowujących połów w porcie Państwa Członkowskiego, zgodnie z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego.
(9) Odpowiednie przepisy dyrektyw Rady przyjęte w ramach polityki społecznej Wspólnoty muszą nadal być stosowane.
(10) Państwa Członkowskie powinny, z tych wszystkich powodów, stosować do nowych i, gdzie to wymagane, do istniejących statków rybackich o długości 45 metrów i większej, przepisy Załącznika do Protokołu Torremolinos, z uwzględnieniem odpowiednich przepisów wymienionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy; Państwa Członkowskie powinny także stosować przepisy rozdziałów IV, V, VII i IX Załącznika do Protokołu Torremolinos, jak to znalazło zastosowanie w przypadku załącznika II niniejszej dyrektywy, do wszystkich nowych statków o długości 24 metrów i większej, lecz poniżej 45 metrów i pływających pod ich banderą.
(11) Szczególne wymagania określone w załączniku III mogą być usprawiedliwione powodami związanymi ze szczególnymi uwarunkowaniami regionalnymi, takimi jak warunki geograficzne i klimatyczne; przepisy takie zostały opracowane dla działania odpowiednio w północnych i południowych strefach.
(12) W celu dalszego zwiększania poziomu bezpieczeństwa, statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego powinny spełniać specjalne wymagania określone w załączniku IV.
(13) Statki rybackie pływające pod banderą państw trzecich nie powinny mieć pozwolenia na działanie na morskich wodach wewnętrznych lub morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego, czy też na wyładunek połowu w porcie Państwa Członkowskiego i w ten sposób konkurować ze statkami pływającymi pod banderą Państwa Członkowskiego, chyba że państwo bandery stwierdzi, że statki te spełniają wymagania techniczne ustanowione niniejszą dyrektywą.
(14) Urządzenia spełniające wymagania dyrektywy Rady 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków [4], gdy zainstalowane są na pokładzie statku rybackiego, powinny być uznane automatycznie za spełniające wymagania szczególnych przepisów nałożonych na takie wyposażenie w niniejszej dyrektywie, ponieważ wymagania dyrektywy 96/98/WE są co najmniej równoważne wymaganiom Protokołu Torremolinos oraz niniejszej dyrektywy.
(15) Państwa Członkowskie mogą napotkać uwarunkowania lokalne usprawiedliwiające zastosowanie szczególnych środków bezpieczeństwa do wszystkich statków rybackich działających w określonych strefach; mogą również uznać za stosowne przyjęcie odstępstw od przepisów, czy też równoważnych wymagań wobec przepisów Załącznika do Protokołu Torremolinos; powinny być one upoważnione do przyjęcia takich środków z zastrzeżeniem kontroli zgodnej z procedurą komitetu.
(16) Nie ma obecnie jednolitych międzynarodowych norm technicznych dla statków rybackich odnośnie do mocy kadłuba, głównych i pomocniczych urządzeń oraz instalacji elektrycznych i systemów automatycznych; normy takie mogą być określone zgodnie z przepisami uznanych organizacji czy administracji krajowych.
(17) Do celów kontroli skutecznego wprowadzenia w życie i wykonywania niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie powinny przeprowadzić badania i wydać certyfikat zgodności dla statków rybackich, które spełniają wymagania tej dyrektywy.
(18) W celu zapewnienia całkowitego stosowania niniejszej dyrektywy i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 Protokołu Torremolinos, statki rybackie powinny być poddane kontroli państwa portu; Państwo Członkowskie może przeprowadzać kontrole także na pokładzie statków rybackich państw trzecich, które nie działają na morskich wodach wewnętrznych lub morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego i które nie wyładowują swoich połowów w portach Państwa Członkowskiego, gdy znajdują się w porcie tego Państwa Członkowskiego, w celu sprawdzenia ich zgodności z tym Protokołem, po jego wejściu w życie.
(19) Jest niezbędne, aby komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, pomagał Komisji w skutecznym stosowaniu tej dyrektywy; to zadanie może wypełniać komitet ustanowiony art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG z dnia 13 września 1993 r. dotyczącej minimalnych wymagań w odniesieniu do statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających, przewożących towary niebezpieczne lub zanieczyszczające [5].
(20) W celu zapewnienia spójnego wprowadzenia w życie tej dyrektywy, mogą być przyjęte przez ten komitet niektóre przepisy dla uwzględnienia odpowiednich zmian na szczeblu międzynarodowym.
(21) Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) powinna być poinformowana o tej dyrektywie zgodnie z Protokołem Torremolinos.
(22) W celu zapewnienia całkowitego stosowania tej dyrektywy, Państwa Członkowskie powinny ustanowić system kar za łamanie przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie norm bezpieczeństwa dla statków morskich, statków rybackich o długości 24 metrów i większej, zarówno nowych, jak i już istniejących, o ile stosuje się do nich Załącznik do Protokołu Torremolinos, oraz dla:
- pływających pod banderą Państwa Członkowskiego i zarejestrowanych we Wspólnocie, lub
- działających na morskich wodach wewnętrznych lub morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego, lub
- wyładowujących swoje połowy w porcie Państwa Członkowskiego.
Łodzie rekreacyjne wykorzystywane do niehandlowego rybołówstwa są wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6] oraz specjalnych dyrektyw, w szczególności dyrektywy Rady 93/103/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącą minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia pracy na statkach rybackich (trzynasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG [7].
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "statek rybacki" czyli "statek" oznacza statek wyposażony lub wykorzystywany w celach handlowych do połowu ryb oraz innych żywych zasobów morza;
2) "nowy statek rybacki" oznacza statek rybacki, którego:
a) w dniu 1 stycznia 1999 r. lub po upływie tej daty zawarto kontrakt dotyczący budowy lub zasadniczego przekształcenia; lub
b) przed dniem 1 stycznia 1999 r zawarto kontrakt dotyczący budowy lub przekształcenia i który dostarczony jest trzy lata lub więcej po tej dacie; lub
c) z braku kontraktu dotyczącego budowy dnia 1 stycznia 1999 r. lub po upływie tej daty:
- zbudowany jest kil, lub
- rozpoczyna się budowa mogąca być uznana za budowę statku, lub
- rozpoczął się montaż liczący co najmniej 50 ton lub 1 % szacowanej masy wszystkich materiałów konstrukcyjnych, według najniższej wartości;
3) "istniejący statek rybacki" oznacza każdy statek rybacki nie będący nowym statkiem rybackim;
4) "Protokół Torremolinos" oznacza Protokół Torremolinos w sprawie Międzynarodowej konwencji z Torremolinos o bezpieczeństwie statków rybackich z 1977 r., wraz z poprawkami;
5) "certyfikat" oznacza certyfikat zgodności określony w art. 6;
6) "długość" oznacza, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, 96 % całkowitej długość na wodnicy przy 85 % najmniejszej wysokości konstrukcyjnej mierzonej od linii stępki, lub długość od przodu dziobnicy do osi trzonu sterowego na wodnicy, jeżeli ta wartość jest większa.
Dla statków z pochyloną stępką, wodnica, na której mierzona jest długość powinna być równoległa do zaprojektowanej wodnicy konstrukcyjnej.
7) "w eksploatacji" oznacza łowiący lub łowiący i przetwarzający ryby lub inne żywe zasoby morza bez uszczerbku dla prawa swobodnego przejścia przez morze terytorialne i swobody nawigacji w 200 milowej wyłącznej strefie ekonomicznej;
8) "uznana organizacja" oznacza organizację uznaną zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [8].
Artykuł 3
Przepisy ogólne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przepisy Załącznika do Protokołu Torremolinos stosuje się do danych statków rybackich pływających pod ich banderą, chyba że Załącznik do niniejszej dyrektywy przewiduje inaczej.
Chyba że niniejsza dyrektywa stanowi inaczej, istniejące statki rybackie spełniają odpowiednie wymagania Załącznika do Protokołu Torremolinos najpóźniej do dnia 1 lipca 1999 r.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że te wymagania w rozdziałach IV, V, VII i IX Załącznika do Protokołu Torremolinos, które stosują się do statków o długości 45 metrów i większej, stosują się także do nowych statków rybackich o długości 24 metry i większej, pływających pod ich banderą, chyba że załącznik II do niniejszej dyrektywy stanowi inaczej.
3.
Jednakże Państwa Członkowskie zapewniają, że statki pływające pod ich banderą i działające w szczególnych strefach są zgodne z przepisami obowiązującymi w tych strefach, jak zdefiniowano w załączniku III.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że statki pływające pod ich banderą będą odpowiadać szczególnym wymaganiom bezpieczeństwa ustanowionym w załączniku IV.
5.
Państwa Członkowskie zabraniają statkom rybackim pływającym pod banderą państwa trzeciego działania na morskich wodach wewnętrznych lub morzu terytorialnym lub wyładunku połowów w ich portach, chyba że zostanie stwierdzone przez administrację państwa, pod którego banderą pływają, że odpowiadają one przepisom określonym w ust. 1, 2, 3 i 4 oraz art. 5.
6.
Wyposażenie statku wymienione w załączniku A.1 do dyrektywy 96/98/WE i zgodne z przepisami w niej zawartymi, gdy jest umieszczone na statku rybackim dla zachowania zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy, jest automatycznie uważane za zgodne z tymi przepisami, niezależnie od tego, czy przepisy te wymagają, aby wyposażenie to było homologowane i poddane badaniom zgodnie z wymogami administracji państwa bandery.
Artykuł 4
Szczególne wymagania, wyłączenia i rozwiązania równoważne
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie lub grupa Państw Członkowskich uważa, że niektóre sytuacje wypływające ze szczególnych uwarunkowań lokalnych lub cech charakterystycznych statku wymagają szczególnych środków bezpieczeństwa dla statków rybackich działających w określonej strefie i, jeżeli taka konieczność zostaje wykazana, Państwa Członkowskie mogą, z zastrzeżeniem procedury określonej w ust. 4, przyjąć te szczególne środki bezpieczeństwa, aby uwzględnione zostały uwarunkowania lokalne, takie jak warunki naturalne i klimatyczne wód na jakich działają te statki, czas ich wyjść w morze i ich cechy charakterystyczne takie jak ich materiały konstrukcyjne.
Środki przyjęte są dodane do załącznika III.
2.
W celu przyjęcia środków dotyczących wyłączeń, Państwa Członkowskie stosują przepisy reguły 3 rozdziału 1 ust. 3 Załącznika do Protokołu Torremolinos, z zastrzeżeniem procedury ustalonej w ust. 4 niniejszego artykułu.
3.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć środki pozwalające na wyrównania, zgodnie z regułą 4 ust. 1 rozdział 1 Załącznika do Protokołu Torremolinos, w ramach procedury ustanowionej w ust. 4 niniejszego artykułu.
4.
Państwo Członkowskie, które wykorzystuje przepisy ust. 1, 2 lub 3, podlega następującej procedurze:
a) Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o środkach, jakie zamierza przyjąć, wraz ze szczegółami w zakresie niezbędnymi dla potwierdzenia, że poziom bezpieczeństwa jest odpowiednio zachowany.
b) Jeżeli w okresie sześciu miesięcy od momentu powiadomienia, zdecydowano, że zgodnie z procedurą ustanowioną art. 9, zaproponowane środki nie są uzasadnione, od danego Państwa Członkowskiego można wymagać, aby zmienił te proponowane środki lub ich nie przyjmował.
c) Przyjęte środki są wyszczególnione w odpowiednich przepisach krajowych i powiadamia się o nich Komisję, która poinformuje inne Państwa Członkowskie o wszelkich szczegółach dotyczących tych środków.
d) Każdy z tych środków jest stosowany do wszystkich statków rybackich działających w tych samych szczególnych warunkach, bez dyskryminacji ze względu na banderę, pod jaką pływa czy narodowości ich armatora.
e) Środki określone w ust. 2, stosuje się tylko gdy statek rybacki działa w określonych warunkach.
Artykuł 5
Normy projektowe, budowlane i konserwacyjne
Normy projektowe, budowlane i konserwacyjne kadłuba, urządzeń głównych i pomocniczych, instalacji elektrycznych i automatyki statku rybackiego są zasadami klasyfikacji, wprowadzonymi w życie w dniu jego budowy określonymi przez uznany organ administracyjny.
W przypadku nowych statków zasady te mogą być zgodne z procedurą i warunkami określonymi w art. 14 ust. 2 dyrektywy 94/57/WE.
Artykuł 6
Przeglądy i certyfikaty
1.
Państwa Członkowskie wydają statkom rybackim pływającym pod ich banderą i zgodnym z art. 3 i 5 certyfikat zgodności z niniejszą dyrektywą, uzupełniony wykazem urządzeń i, gdzie to stosowne, certyfikatem zwolnienia.
Certyfikat zgodności, wykaz urządzeń i certyfikat zwolnienia muszą być zgodne ze wzorami ustanowionymi w załączniku V. Certyfikaty wydawane są przez administrację państwa bandery lub przez uznaną organizację działającą na rzecz państwa, po wstępnym przeglądzie dokonanym przez wyłącznych inspektorów administracji państwa bandery, uznanej organizacji lub Państwa Członkowskiego, któremu państwo bandery zezwoliło na przegląd, zgodnie z regułą 6 rozdziału 1 ust. 1 lit. a) Załącznika do Protokołu Torremolinos.
2.
Okresy ważności certyfikatów określonych w ust. 1, nie powinny przekraczać tych ustanowionych w regule 11 rozdziału 1 Załącznika do Protokołu Torremolinos.
Odnowiony certyfikat zgodności wydany jest po okresowych przeglądach zgodnie z regułą 6 rozdziału 1 Załącznika do Protokołu Torremolinos.
Artykuł 7
Przepisy o kontroli
1.
Statki rybackie, działające na morskich wodach wewnętrznych czy na morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego lub wyładowujące swoje połowy w swoich portach i które nie pływają pod banderą tego Państwa Członkowskiego, podlegają kontroli Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 4 Protokołu Torremolinos i bez dyskryminacji w odniesieniu do bandery czy narodowości armatora, w celu sprawdzenia zgodności z niniejszą dyrektywą.
2.
Statki rybackie, które nie działają na morskich wodach wewnętrznych, ani na morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego i które nie wyładowują swoich połowów w portach Państwa Członkowskiego i które pływają pod banderą innego Państwa Członkowskiego, podlegają kontroli Państwa Członkowskiego, kiedy znajdują się w jego portach, zgodnie z art. 4 Protokołu Torremolinos i bez dyskryminacji w odniesieniu do bandery czy narodowości armatora, w celu sprawdzenia zgodności z niniejszą dyrektywą.
3.
Statki rybackie pływające pod banderą państwa trzeciego i które nie działają na morskich wodach wewnętrznych ani na morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego i które nie wyładowują swoich połowów w portach Państwa Członkowskiego, podlegają kontroli Państwa Członkowskiego, kiedy znajdują się w jego portach, zgodnie z art. 4 Protokołu Torremolinos i bez dyskryminacji w odniesieniu do bandery czy narodowości armatora, w celu sprawdzenia zgodności z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Adaptacje
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9:
a) mogą być przyjęte przepisy dotyczące:
- zharmonizowanej interpretacji przepisów Załącznika do Protokołu Torremolinos pozostawionych uznaniu władz administracyjnych umawiających się stron tak dalece, jak jest to niezbędne dla zapewnienia ich spójnego wprowadzenia w życie we Wspólnocie,
- wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy, bez konieczności rozszerzania jej zakresu;
b) art. 2, 3, 4, 6 i 7 niniejszej dyrektywy mogą być przyjęte i jego załączniki mogą być zmieniane tak, aby możliwe było, do celów niniejszej dyrektywy, zastosowanie kolejnych zmian Protokołu Torremolinos, jakie weszły w życie po przyjęciu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Komitet
1.
Komisja wspomagana jest przez komitet ustanowiony w art. 12 ust. 1 dyrektywy 93/75/EWG.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu, stosuje się następującą procedurę:
a) Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt dotyczący środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od stopnia pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada musi przyjąć na wniosek Komisji.
Głosowanie w komitecie przedstawicieli Państw Członkowskich będzie ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
b) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
c) Jeżeli środki przewidziane nie są zgodne z opinią komitetu, lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają być podjęte.
Rada rozstrzyga kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli, po wygaśnięciu okresu liczącego osiem tygodni począwszy od daty odwołania się do Rady, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 10
Notyfikacja IMO
W nawiązaniu do art. 3 ust. 5 Protokołu Torremolinos, Prezydencja Rady i Komisja informują IMO o przyjęciu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 11
Sankcje
Państwa Członkowskie ustanawiają system sankcji za złamanie przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki, dla zapewnienia stosowania tych sankcji.
Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 12
Wprowadzanie w życie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1999 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie przekażą Komisji teksty wszystkich przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 14 Adresaci
Dyrektywa Komisji 97/71/WE
z dnia 15 grudnia 1997 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów, odpowiednio w zbożach i na ich powierzchni, w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/41/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/41/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/41/WE, w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywy 93/57/EWG [5], 94/29/WE [6], 95/39/WE [7] i 96/33/WE [8] wprowadziły zmiany do załączników II do dyrektyw 86/362/EWG i 86/363/EWG w celu ustanowienia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla wykazów pestycydów; jednakże niektóre pozycje pozostawiono otwarte, w przypadku gdy dostępne dane były niewystarczające do ustanowienia najwyższych dopuszczalnych poziomów, a danym stronom umożliwiono zgromadzenie brakujących danych zgodnie z określonym harmonogramem; jeżeli najwyższe dopuszczalne poziomy nie zostaną przyjęte w terminach określonych w przypisach do wykazów dodanych do załączników II do dyrektyw 86/362/EWG i 86/363/EWG przez dyrektywy 93/57/EWG, 94/29/EWG, 95/39/WE i 96/33/WE, zastosowanie będzie miała właściwa niższa granica oznaczenia analitycznego;
dyrektywy 93/58/EWG [9], 94/30/WE [10], 95/38/WE [11] i 96/32/WE [12] wprowadziły zmiany do załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG w celu ustanowienia najwyższych dopuszczalnych poziomów dla wykazów pestycydów; jednakże niektóre pozycje pozostawiono otwarte, w przypadku gdy dostępne dane były niewystarczające do ustanowienia najwyższych dopuszczalnych poziomów, a danym stronom umożliwiono zgromadzenie brakujących danych zgodnie z określonym harmonogramem; jeżeli najwyższe dopuszczalne poziomy nie zostaną przyjęte w terminach określonych w przypisach do wykazów dodanych do załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG przez dyrektywy 93/58/EWG, 94/30/WE, 95/38/WE i 96/32/WE, zastosowanie będzie miała właściwa niższa granica oznaczenia analitycznego;
Państwa Członkowskie mogą określić krajowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości, jeżeli nie zostały one ustalone przez dyrektywy 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG; Państwa Członkowskie powinny określić takie krajowe poziomy w celu odzwierciedlenia krajowych zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające odpowiednie substancje czynne oraz na podstawie wystarczających danych w celu zapewnienia ochrony konsumentów przed narażeniem ich na przyjmowanie niedopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów;
najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości Państw Członkowskich, które mają skutek zakazujący lub ograniczający wprowadzanie do obrotu produktów pochodzących z innych Państw Członkowskich, podlegają postępowaniu pojednawczemu określonemu w art. 5a dyrektyw 86/362/EWG i 86/363/EWG oraz w art. 5b dyrektywy 90/642/EWG, zgodnie z którymi stosuje się przepisy wyjątkowe, łącznie z ustanowieniem tymczasowego najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości, w miarę możliwości;
w przypadku zbóż i produktów pochodzenia roślinnego najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości odzwierciedlają zastosowanie minimalnych ilości pestycydów w celu osiągnięcia właściwej ochrony roślin, przy czym pestycydy stosowane są w taki sposób, aby ich pozostałości były jak najmniejsze i możliwe do przyjęcia pod względem toksykologicznym, szczególnie w kategoriach szacunkowego spożycia; w przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości odzwierciedlają spożycie zbóż i produktów pochodzenia roślinnego poddanych działaniu pestycydów, skutkujące powstawaniem pozostałości w organizmach zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego, oraz w miarę potrzeby, uwzględniając bezpośrednie konsekwencje stosowania leków weterynaryjnych;
w odniesieniu do pestycydów wymienionych w dyrektywach 93/57/EWG i 93/58/EWG dane strony zobowiązały się do zgromadzenia brakujących danych; przedłożone dane są badane przez Komisję i władze Państw Członkowskich w celu opracowania niezbędnego projektu zmieniającego dyrektywy Komisji; termin zamknięcia otwartych pozycji w dyrektywach 93/57/EWG i 93/58/EWG powinien być przedłużony do dnia 31 października 1998 r. w celu umożliwienia zakończenia niezbędnych prac i konsultacji;
wszystkie substancje czynne środków ochrony roślin obecnych na rynku dwa lata od daty notyfikacji dyrektywy 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [13] powinny zostać skontrolowane w ramach ponownej oceny istniejących substancji czynnych, przewidzianej w programie prac określonym w art. 8 ust. 2 danej dyrektywy; pierwszy etap badania substancji czynnych i środków ochrony roślin zawierających te substancje nie został jeszcze zakończony; przewiduje się, że badania te i decyzje, jakie zostaną na ich podstawie podjęte, będą miały znaczące skutki dla dopuszczalnych zastosowań i tym samym dla najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości, które powinny zostać ustalone dla tych pestycydów; dlatego też terminy ostateczne określone w dyrektywach 94/29/WE, 94/30/WE, 96/32/WE i 96/33/WE w odniesieniu do stosowania właściwych niższych granic oznaczenia analitycznego w przypadkach, w których pozycje pozostawiono otwarte, powinny zostać prolongowane do dnia 1 lipca 2000 r., zgodnie z warunkami określonymi przez Radę w dyrektywach 95/38/WE i 95/39/WE, w celu umożliwienia uwzględnienia wyników dostępnej ponownej oceny zezwoleń na dane pestycydy; w chwili udostępnienia wyników ponownej oceny Komisja powinna zmienić najwyższe dopuszczalne poziomy ustalone dla tych pestycydów oraz powinna ustalić lub zmienić najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych pestycydów przed dniem 1 lipca 2000 r., kiedy zostaną udostępnione i ocenione niezbędne oraz wystarczające informacje oraz badania; program prac, który zostanie przekazany do wiadomości danych stron, powinien zostać ustanowiony najpóźniej do dnia 31 marca 1998 r., wraz z określeniem ostatecznych terminów, w jakich dane strony powinny przedłożyć Komisji i Państwom Członkowskim takie informacje i badania;
niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 86/362/EWG:
1) datę "dnia 1 stycznia 1998 r." w przypisach a)–c) do wykazu pozostałości pestycydów wprowadzonego na mocy dyrektywy 93/57/EWG zastępuje się datą "dnia 31 października 1998 r.";
2) datę "dnia 30 czerwca 1999 r." w przypisach a)–c) do wykazu pozostałości pestycydów wprowadzonego na mocy dyrektywy 94/29/WE zastępuje się wyrazami "najpóźniej do dnia 1 lipca 2000 r.";
3) datę "dnia 30 kwietnia 2000 r." w przypisach a) i b) do wykazu pozostałości pestycydów wprowadzonego na mocy dyrektywy 96/33/WE zastępuje się wyrazami "najpóźniej do dnia 1 lipca 2000 r.".
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG:
1) datę "dnia 1 stycznia 1998 r." w przypisie a) do wykazu pozostałości pestycydów wprowadzonego na mocy dyrektywy 93/57/EWG zastępuje się datą "dnia 31 października 1998 r.";
2) datę "dnia 30 czerwca 1999 r." w przypisie a) do wykazu pozostałości pestycydów wprowadzonego na mocy dyrektywy 94/29/WE zastępuje się wyrazami "najpóźniej do dnia 1 lipca 2000 r.";
3) datę "dnia 30 kwietnia 2000 r." w przypisach a) i b) do wykazu pozostałości pestycydów wprowadzonego na mocy dyrektywy 96/33/WE zastępuje się wyrazami "najpóźniej do dnia 1 lipca 2000 r.".
Artykuł 3
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG:
1) datę "dnia 1 stycznia 1998 r." w przypisach a)–d) do wykazu pozostałości pestycydów wprowadzonego na mocy dyrektywy 93/58/EWG zastępuje się datą "dnia 31 października 1998 r.";
2) datę "dnia 30 czerwca 1999 r." w przypisach a)–c) do wykazu pozostałości pestycydów wprowadzonego na mocy dyrektywy 94/30/WE zastępuje się wyrazami "najpóźniej do dnia 1 lipca 2000 r.";
3) datę "dnia 30 kwietnia 2000 r." w przypisach a)–d) do wykazu pozostałości pestycydów wprowadzonego na mocy dyrektywy 96/32/WE zastępuje się wyrazami "najpóźniej do dnia 1 lipca 2000 r.".
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1997 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 97/72/WE
z dnia 15 grudnia 1997 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych
(Tekst mająacy znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/6/WE [2], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/524/EWG stanowi, że treść jej załączników ma być uaktualniana wraz z rozwojem wiedzy naukowej i technicznej; załączniki zostały ujednolicone dyrektywą Komisji 91/248/EWG [3];
dla dodatku należącego do grupy "Antybiotyki" należy podać informacje w kolumnie "Wzór chemiczny, opis";
nowe zastosowanie dodatku należącego do grupy "Kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne" oraz nowe zastosowanie dodatku z grupy "Czynniki wiążące, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty" zostało wszechstronnie zbadane w niektórych Państwach Członkowskich; w świetle uzyskanych doświadczeń i prowadzonych badań nowe zastosowania mogą być dopuszczone w całej Wspólnocie;
przepisy załączników dotyczące jednego dodatku z grupy "Emulsyfikatory, stabilizatory, zagęszczacze i środki żelujące" wymagają dostosowania do przepisów wspólnotowych przyjętych w tej dziedzinie w zakresie środków spożywczych;
dla dwóch dodatków z grupy "Emulsyfikatory, stabilizatory, zagęszczacze i środki żelujące" oraz jednego z grupy "Środki konserwujące", wpis w kolumnie "Inne przepisy" powinien być zmieniony;
nowe zastosowanie dodatku z grupy "Antybiotyki" i dodatku z grupy "Kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne" zostało zbadane z wynikiem pozytywnym w niektórych Państwach Członkowskich; należy zezwolić na tymczasowe krajowe dopuszczenie nowych zastosowań, do czasu ogólnego zatwierdzenia we Wspólnocie;
minimalna dopuszczalna zawartość dodatku z grupy "Mikroorganizmy" powinna być zmieniona;
badania różnych dodatków określonych w załączniku II, których stosowanie może być przedmiotem krajowego zezwolenia, nie zostały jeszcze zakończone; dla każdego z przypadków zastosowanie tej możliwości powinno być wydłużone o ustalony okres;
dyrektywa 97/6/WE wprowadziła zakaz używania glikopeptydu antybiotyku awoparcyny od dnia 1 kwietnia 1997 r., ponieważ nie jest wykluczone, że użycie go w karmie zwierzęcej spowodowało niechęć do stosowania glikopeptydów w leczeniu ludzi;
inne glikopeptydy, adarcyna zostaly tymczasowo dopuszczone na mocy dyrektywy Komisji 94/77/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. zmieniającej dyrektywę Rady 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych [4]; mimo to dodatek nie jest obecnie sprzedawany jako środek zapobiegawczy i zgodnie z zaleceniem Komitetu Naukowego, przy braku rezultatów trwających badań nad awoparcyną, jego dopuszczenie nie powinno być przedłużone;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do dyrektywy 70/524/EWG zostają zmienione zgodnie z przepisami Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania Załącznika do niniejszej dyrektywy do dnia 31 marca 1998 r., i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywa.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 97/74/WE
z dnia 15 grudnia 1997 r.
rozszerzająca na Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dyrektywę 94/45/WE w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
działając zgodnie z Porozumieniem w sprawie Polityki Społecznej załączonym do protokołu nr 14 do Traktatu, w szczególności jego art. 2 ust. 2, Rada przyjęła dyrektywę 94/45/WE [4]; w związku z tym wspomniana dyrektywa nie ma zastosowania do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej;
Rada Europejska w Amsterdamie w dniach 16 i 17 czerwca 1997 r. przyjęła z zadowoleniem zgodę Konferencji Międzyrządowej na włączenie Porozumienia w sprawie Polityki Społecznej do Traktatu, a także stwierdziła, iż należy znaleźć środki zmierzające do nadania skutków prawnych życzeniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zaakceptowania dotychczas przyjętych dyrektyw na podstawie niniejszego Porozumienia przed podpisaniem Traktatu z Amsterdamu; niniejsza dyrektywa zmierza do osiągnięcia tego celu poprzez rozszerzenie dyrektywy 94/45/WE na Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej;
fakt, iż dyrektywa 94/45/WE nie ma zastosowania w Zjednoczonym Królestwie, bezpośrednio wpływa na funkcjonowanie rynku wewnętrznego; wykonanie wspomnianej dyrektywy we wszystkich Państwach Członkowskich usprawni funkcjonowanie rynku wewnętrznego;
dyrektywa 94/45/WE przewiduje maksymalną liczbę 17 członków specjalnego organu negocjacyjnego; liczba ta odpowiada liczbie 14 Państw Członkowskich będących stronami Porozumienia w sprawie Polityki Społecznej oraz trzem pozostałym stronom Europejskiego Obszaru Gospodarczego, przyjęcie niniejszej dyrektywy zwiększy liczbę państw objętych dyrektywą 94/45/WE do 18; w związku z tym wspomnianą powyżej liczbę maksymalną należy zwiększyć do 18, aby reprezentowane było każde Państwo Członkowskie, w którym przedsiębiorstwo o zasięgu wspólnotowym posiada jeden lub więcej zakładów albo w którym grupa przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym posiada jeden lub więcej kontrolowanych przez nią podmiotów;
dyrektywa 94/45/WE przewiduje specjalne traktowanie przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym lub grup przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym, w których na dzień 22 września 1996 r. funkcjonuje obejmujące wszystkich zatrudnionych porozumienie przewidujące międzynarodową wymianę informacji i konsultacje z pracownikami; zgodnie z tym przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym, które zostaną objęte zakresem tej dyrektywy wyłącznie w wyniku jej zastosowania do Zjednoczonego Królestwa, powinny korzystać z podobnego traktowania;
przyjęcie niniejszej dyrektywy spowoduje, iż dyrektywa 94/45/WE będzie stosowana we wszystkich Państwach Członkowskich, włączając Zjednoczone Królestwo; od dnia, w którym niniejsza dyrektywa wejdzie w życie, termin "Państwa Członkowskie" użyty w dyrektywie 94/45/WE należy interpretować jako obejmujący również Zjednoczone Królestwo;
w stosunku do Państw Członkowskich istniał wymóg wprowadzenia w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych zapewniających wykonanie przepisów dyrektywy 94/45/WE nie później niż w okresie dwóch lat od jej przyjęcia; podobny okres powinien zostać przyznany Zjednoczonemu Królestwu, jak również innym Państwom Członkowskim, na wprowadzenie w życie środków niezbędnych w celu spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 dyrektywę 94/45/WE stosuje się do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Artykuł 2
W art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 94/45/WE liczbę "17" zastępuje się liczbą "18".
Artykuł 3
1.
Zobowiązania wynikające z niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania w stosunku do przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym lub grup przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym, które wyłącznie z tytułu przepisu w art. 1 objęte są zakresem niniejszej dyrektywy, pod warunkiem iż w dniu określonym w art. 4 ust. 1 lub w dniu jej transpozycji w danym Państwie Członkowskim, jeżeli następuje to wcześniej niż we wspomnianym wyżej dniu, istnieje już obejmujące wszystkich zatrudnionych porozumienie przewidujące międzynarodową wymianę informacji i konsultacje z pracownikami.
2.
Jeżeli porozumienia określone w ust. 1 tracą ważność, strony tych porozumień mogą podjąć wspólną decyzję przywracającą im moc wiążącą.
W przeciwnym przypadku stosuje się dyrektywę 94/45/WE, rozszerzoną niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 15 grudnia 1999 r. albo zapewniają, że najpóźniej w tym terminie partnerzy społeczni wprowadzą wymagane przepisy w drodze porozumienia, przy czym Państwa Członkowskie zobowiązane są do podjęcia wszystkich niezbędnych kroków umożliwiających im zapewnienie w każdym czasie wyników przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Powiadamiają one o tym bezzwłocznie Komisję.
2.
Wymienione środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są ustalane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 97/75/WE
z dnia 15 grudnia 1997 r.
zmieniająca i rozszerzająca na Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dyrektywę 96/34/WE w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracowników (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także, mając na uwadze, co następuje:
Rada, działając zgodnie z porozumieniem w sprawie polityki społecznej, załączonym do protokołu 14 Traktatu, w szczególności jego art. 4 ustęp 2., przyjęła dyrektywę 96/34/WE [4]; w rezultacie wspomniana dyrektywa nie ma zastosowania do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej;
Rada Europejska w Amsterdamie w dniach 16 i 17 czerwca 1997 r. przychylnie przyjęła do wiadomości zgodę Konferencji Międzyrządowej na włączenie porozumienia w sprawie polityki społecznej do Traktatu i odnotowała także, że muszą zostać znalezione środki w celu nadania skutku prawnego woli Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przyjęcia dyrektyw już przyjętych na podstawie tego porozumienia przed podpisaniem Traktatu z Amsterdamu; niniejsza dyrektywa dąży do osiągnięcia tego celu poprzez rozszerzenie stosowania dyrektywy 96/34/WE na Zjednoczone Królestwo;
fakt, iż dyrektywa 96/34/WE nie ma zastosowania do Zjednoczonego Królestwa wpływa bezpośrednio na funkcjonowanie rynku wewnętrznego; wdrażanie porozumienia ramowego załączonego do wspomnianej dyrektywy oraz w szczególności zasada pogodzenia obowiązków zawodowych i rodzinnych pracujących rodziców we wszystkich Państwach Członkowskich poprawi funkcjonowanie rynku wewnętrznego;
wdrażanie porozumienia ramowego zmierza w szczególności do osiągania celu równości traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie szans zawodowych i traktowania w pracy oraz pogodzenia pracy i życia rodzinnego;
przyjęcie niniejszej dyrektywy umożliwi stosowanie dyrektywy 96/34/WE w Zjednoczonym Królestwie; od dnia kiedy niniejsza dyrektywa wejdzie w życie, określenie "Państwa Członkowskie" w dyrektywie 96/34/WE powinno być interpretowane jako obejmujące Zjednoczone Królestwo,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem przepisu art. 2, dyrektywa 96/34/WE ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Artykuł 2
W art. 2 dyrektywy 96/34/WE dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:
"1a.
W odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, datę 3 czerwca 1998 r. w ustępie 1 zastępuje się datą 15 grudnia 1999 r."
Artykuł 3
Niniejsza Dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 97/76/WE
z dnia 16 grudnia 1997 r.
zmieniająca dyrektywę 77/99/EWG i dyrektywę 72/462/EWG w odniesieniu do zasad mających zastosowanie do mięsa mielonego, przetworów mięsnych i niektórych innych produktów pochodzenia zwierzęcego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego [3], zaktualizowana dyrektywą 92/5/EWG [4], przewiduje możliwość wykorzystania mięsa określonego w art. 2 dyrektywy 88/657/EWG, do przygotowania produktów mięsnych;
dyrektywa 88/657/EWG utraciła moc z dniem 1 stycznia 1996 r. i została zastąpiona przez dyrektywę Rady 94/65/WE z dnia 14 grudnia 1994 r. ustanawiającą wymagania dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek mielonego mięsa oraz przetworów mięsnych [5]; dla osiągnięcia pewności prawnej należy odpowiednio zmienić odniesienie do dyrektywy 88/657/EWG;
w dyrektywie 77/99/EWG przepisy, które ze względu na swój tymczasowy charakter są obecnie nieaktualne, powinny zostać uchylone;
ponadto, biorąc pod uwagę specjalne warunki produkcji żołądków, pęcherzy i jelit, powinny zostać wobec nich zastosowane inne ustalenia niż zawarte w dyrektywie 77/99/EWG; należy wyznaczyć Państwom Członkowskim rozsądny termin na dostosowanie się do tych nowych ustaleń zarówno w odniesieniu do produkcji krajowej jak i przywozu z państw trzecich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/99/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 lit. a) ppkt ii) tiret piąte i art. 2 lit. d) odniesienie do dyrektywy 88/657/EWG zastępuje się odniesieniem do dyrektywy 94/65/WE.
2) W art. 3:
a) pkt A.1 tiret drugie otrzymuje brzmienie: "- zgodnie z art. 9 ust. 1…";
b) w pkt A.1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"lub zostały zarejestrowane i kontrolowane zgodnie z art. 9 ust. 2";
c) w pkt A.9 wprowadza się następujące zmiany:
- lit. a) skreśla się,
- wyrazy "b) od dnia 1 lipca 1993 r." skreśla się,
- ppkt i) otrzymuje oznaczenie lit. a), a ppkt ii) otrzymuje oznaczenie lit. b).
3) W art. 9 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
"2. Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć uchylenie przewidziane w ust. 1 wobec zakładów określonych w art. 4 sekcja A, lit. a) ppkt i) i w sekcjach C, D i E dyrektywy 64/433/EWG, przyjmując, że przetwórstwo produktów w tych zakładach musi spełniać pozostałe warunki niniejszej dyrektywy".
4) W art. 13 ust. 1 lit c) skreśla się wyrazy "do dnia 1 lipca 1993 r. świadectwa zdrowia przewidzianego w załączniku D".
5) W art. 13 ust. 1 akapit ostatni odniesienie do dyrektywy 88/657/EWG zastępuje się odniesieniem do dyrektywy 94/65/WE.
6) Skreśla się art. 21.
7) W załączniku B rozdział III pkt 2 tiret pierwsze i drugie odniesienie do dyrektywy 88/657/EWG zastępuje się odniesieniem do dyrektywy 94/65/WE.
8) W załączniku B rozdział V pkt 4 tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"— w przypadku gdy ustawodawstwo Państwa Członkowskiego dopuszcza użycie skrobi lub białek pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego dla innych celów niż technologiczne, odniesienie do takiego zastosowania w związku z opisem sprzedaży".
9) Załącznik C rozdział III zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W art. 21b akapit drugi dyrektywy 72/462/EWG [6] datę "31 grudnia 1997 r." zastępuje się datą "31 grudnia 1998 r."
Artykuł 3
Na podstawie sprawozdania Komisji razem z wszelkimi istotnymi wnioskami, na podstawie których Rada może podjąć decyzję kwalifikowaną większością, Rada ponownie podda przeglądowi przed dniem 31 grudnia 2001 r. przepisy ustanowione w Załączniku w celu ponownego zbadania warunków panujących w zakładach, z których pochodzą jelita.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, przed dniem 1 stycznia 1999 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Środki określone w akapicie pierwszym przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Rady 97/77/WE
z dnia 16 grudnia 1997 r.
zmieniająca dyrektywy 92/23/EWG, 93/24/EWG i 93/25/EWG w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji świń, bydła oraz owiec i kóz
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia właściwego zarządzania wspólną polityką rolną, w szczególności w kwestiach dotyczących rynków wieprzowiny, wołowiny i cielęciny oraz mięsa baraniego i koziego, Komisja wymaga regularnych danych dotyczących trendów w produkcji wieprzowiny, wołowiny i cielęciny oraz mięsa baraniego i mięsa koziego;
dyrektywa Rady 93/23/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji świń [3], dyrektywa Rady 93/24/EWG w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących hodowli bydła [4] i dyrektywa Rady 93/25/EWG w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących hodowli owiec i kóz [5], regulują częstotliwość prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji świń, bydła oraz owiec i kóz;
w celu osiągnięcia lepszego wykorzystania dostępnych zasobów do celów badań statystyki rolnej powinny zostać przyjęte okresy referencyjne;
obciążenie nakładem pracy gospodarstw rolnych, związane z przeprowadzaniem badań statystycznych, powinno zostać zmniejszone;
różne badania statystyczne w sektorze rolnym muszą zostać zsynchronizowane w możliwie szerokim stopniu;
w niektórych Państwach Członkowskich różnego rodzaju pogłowie zwierząt gospodarskich reprezentuje stosunkowo małą część całkowitego pogłowia zwierząt gospodarskich Wspólnoty; z tego powodu tym Państwom Członkowskim można udzielić niektórych odstępstw,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 93/23/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1:
a) w ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie, w których pogłowie świń jest mniejsze niż 3 miliony sztuk, mogą zostać upoważnione do przeprowadzania badania raz w roku w kwietniu, maju/czerwcu, sierpniu lub listopadzie/grudniu.
Jeżeli zadecydują się przeprowadzić badanie w kwietniu, maju/czerwcu lub sierpniu, przesyłają Komisji szacunek pogłowia świń w odniesieniu do jednego z pierwszych dni w grudniu roku referencyjnego."
b) dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:
"4.
Komisja może upoważnić Państwa Członkowskie na ich wniosek do przeprowadzenia jedynie dwóch badań rocznie, w przedziałach sześciomiesięcznych w miesiącach maj/czerwiec i listopad/grudzień.
Upoważnienie to może zostać przyznane jedynie pod warunkiem że Państwa Członkowskie stosują właściwe metody, przewidziane w art. 12, które gwarantują odpowiednią jakość prognoz.
Na zażądanie musi zostać przedstawiona przez Państwa Członkowskie odpowiednia dokumentacja metodologiczna.
5.
Państwa Członkowskie, które przeprowadzają więcej niż trzy badania rocznie, są dopuszczone do trzydniowego odchylenia w odniesieniu do dwóch z dat badań określonych w ust. 4, które ustalają."
2) W art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Państwa Członkowskie, które są upoważnione do przeprowadzania jedynie dwóch badań rocznie, powiadamiają Komisję o wstępnych wynikach badań, włączając szacunki uzupełniające przed dniem:
- 15 sierpnia tego samego roku dla badania maj/czerwiec,
- 15 lutego przyszłego roku dla badania listopad/grudzień.
Państwa Członkowskie, których pogłowie świń jest mniejsze niż 3 miliony sztuk i które zostały upoważnione do przeprowadzania tylko jednego badania w roku, a które dokonują tego badania w listopadzie/grudniu, powiadamiają Komisję o szacunkach za grudzień do dnia 15 lutego następnego roku.
4.
Państwa Członkowskie, które zostały upoważnione do przeprowadzania dwóch badań w ciągu roku, powiadamiają Komisję o wynikach badań, włączając szacunki uzupełniające, jak określono w art. 4 ust. 2 przed dniem:
- 15 września tego samego roku dla badania maj/czerwiec,
- 1 kwietnia przyszłego roku dla badania listopad/grudzień."
3) W art. 6:
a) w ust. 1 wyraz "grudniowego" zastępuje się wyrazami "grudniowego lub listopadowego/grudniowego";
b) w ust. 2 wyraz "kwietniowego" zastępuje się wyrazami "kwietniowego lub majowego/czerwcowego".
4) W art. 8 ust. 1 wyraz "grudniowego" zastępuje się wyrazami "listopadowego/grudniowego."
Artykuł 2
W dyrektywie 93/24/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie co roku przeprowadzają badania statystyczne pogłowia bydła na swoich terytoriach, według stanu na jeden dzień w miesiącu maju/czerwcu oraz według stanu na jeden dzień w miesiącu listopadzie/grudniu.
Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione do zastąpienia badania maj/czerwiec badaniem w kwietniu, jeżeli przed dniem 30 września tego samego roku przekażą Komisji szacunek populacji bydła w odniesieniu do jednego z pierwszych dni w czerwcu."
b) ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie mogą na swój wniosek zostać upoważnione do przeprowadzenia w maju/czerwcu lub listopadzie/grudniu badań w wybranych regionach przy założeniu, że wyżej określonymi badaniami obejmą, co najmniej 70 % pogłowia bydła."
2) W art. 5 ust. 1 tiret drugie i ust. 2 tiret drugie, wyraz "grudniu" zastępuje się wyrazami "listopadzie/grudniu".
3) W art. 6 ust. 1 wyraz "grudniowego" zastępuje się wyrazami "listopadowego/grudniowego".
4) W art. 8 ust. 1 wyraz "grudniowego" zastępuje się wyrazami "listopadowego/grudniowego".
Artykuł 3
W dyrektywie 93/25/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie każdego roku przeprowadzają badania statystyczne pogłowia owiec na swoim terytorium według stanu na jeden dzień w listopadzie/grudniu."
b) w ust. 2 lit. a) wyrazy "do jednego z pierwszych dni grudnia" zastępuje się wyrazami "do jednego dnia w listopadzie/grudniu".
2) W art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 1 i 5 Belgia, Dania, Niemcy i Niderlandy są uprawnione do prognozowania pogłowia owiec i kóz, a Zjednoczone Królestwo ilości pogłowia utrzymywanych kóz w listopadzie/grudniu na podstawie zarejestrowanej ilości pogłowia podczas corocznego spisu pogłowia zwierząt gospodarskich lub badania struktury rolnej, które przeprowadzają w tym samym roku. Kraje te przekazują Komisji do dnia 1 marca wstępne wyniki określone w art. 5 ust. 1, a wyniki określone w art. 5 ust. 2 do dnia 1 kwietnia roku następującego po roku referencyjnym."
3) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
W drodze odstępstwa od art. 8:
a) Belgia, Niemcy i Niderlandy są upoważnione do powiadamiania o ilości owiec w podziale na odpowiednio "région/gewest", "Länder" lub "provincie" w przypadku pogłowia objętego spisem pogłowia zwierząt gospodarskich lub badaniami struktury rolnej w pierwszych sześciu miesiącach roku referencyjnego do dnia 15 października tego roku;
b) Państwa Członkowskie, określone w art. 1 ust. 2 lit. b), są zwolnione z powiadamiania o regionalnym podziale danych dotyczących ilości kóz."
4) Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
W drodze odstępstwa od art. 11 Belgia, Dania, Niemcy i Niderlandy są uprawnione do powiadamiania o danych dotyczących ilości swego pogłowia owiec i kóz, a Zjednoczone Królestwo pogłowia kóz objętych spisem pogłowia zwierząt gospodarskich lub badaniami struktury rolnej, przeprowadzonych w roku referencyjnym do dnia 15 maja następnego roku."
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywę.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Rady 97/78/WE
z dnia 18 grudnia 1997 r.
ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Produkty zwierzęce lub produkty pochodzenia zwierzęcego i produkty roślinne podlegające kontrolom mającym na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się zaraźliwych i zakaźnych chorób zwierzęcych zostały wymienione w załączniku II do Traktatu.
(2) Ustanowienie zasad na poziomie wspólnotowym dotyczących organizacji kontroli weterynaryjnych produktów pochodzących z państw trzecich pomaga w zabezpieczeniu dostaw i zapewnieniu stabilności rynku harmonizując przy tym środki niezbędne do zagwarantowania ochrony zdrowia zwierząt i ludzi.
(3) Ustanowienie rynku wewnętrznego podkreśliło potrzebę ustanowienia wspólnych zasad w zakresie kontroli weterynaryjnych tym bardziej, że zniesione zostały kontrole na granicach wewnętrznych.
(4) Od chwili przyjęcia dyrektywy Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r., ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [4] odnotowano postęp w jej zastosowaniu oraz zdobyto nowe doświadczenia; do celów lepszej przejrzystości dyrektywa ta powinna zostać zmieniona.
(5) Należy ustanowić ujednolicone warunki dla wszystkich produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych z państw trzecich do Wspólnoty; z tego powodu należy zastosować jeden program kontroli dla tych produktów a także dokonać koniecznych dostosowań.
(6) Należy ustanowić przepisy, na podstawie których przesyłki wprowadzone do Wspólnoty bez zgłoszenia w granicznym posterunku kontroli, zostaną poddane kontroli weterynaryjnej w takim posterunku.
(7) Państwa Członkowskie mogą, w pewnych przypadkach, narzucić dodatkowe wymagania dla przywożonych produktów. Państwo Członkowskie przeprowadzające kontrole musi uwzględnić w trakcie przeprowadzania tej kontroli wspomniane dodatkowe wymagania krajowe.
(8) W odniesieniu do przeładunku w transporcie morskim lub powietrznym produktów o ostatecznym miejscu przeznaczenia we Wspólnocie należy ustanowić wyraźne przepisy w sprawie miejsca przeprowadzania kontroli.
(9) Prawodawstwo wspólnotowe wymaga, aby pewne produkty były monitorowane od miejsca przybycia do Wspólnoty do miejsca przeznaczenia w celu zabezpieczenia zdrowia ludzi i zwierząt; z tego powodu należy ustanowić wyraźne przepisy.
(10) Powinny zostać ustanowione rygorystyczne przepisy w celu zapewnienia, że produkty przybywające na granicę Wspólnoty, dla których Wspólnota nie jest ostatecznym miejscem przeznaczenia, opuszczą Wspólnotę.
(11) Te produkty, które są dostosowane do wymagań wspólnotowych w zakresie przywozu powinny być oddzielone od tych, które ich nie spełniają; w celu uwzględnienia tych różnic powinny być ustanowione odrębne systemy kontroli.
(12) Zaopatrzenie w produkty pochodzenia zwierzęcego załogi i pasażerów w środkach transportu morskiego i powietrznego ma istotne znaczenie handlowe we Wspólnocie; produkty te często nie spełniają wymagań Wspólnoty; z tego powodu powinny zostać ustanowione rygorystyczne przepisy w celu zabezpieczenia zdrowia ludzi i zwierząt.
(13) Produkt wspólnotowy, który został odrzucony przez państwo trzecie i zwrócony do Wspólnoty powinien być uważany za produkt, który nie spełnia już wymagań wspólnotowych; z tego powodu powinny zostać ustanowione rygorystyczne przepisy w tym zakresie w celu zabezpieczenia zdrowia ludzi i zwierząt.
(14) Powinny zostać ustanowione dodatkowe środki bezpieczeństwa w celu zapobieżenia nadużyciom finansowym, należy również przewidzieć zharmonizowane środki w celu zwalczenia oszukańczych działań i nieprawidłowości.
(15) Dyrektywa 90/675/EWG została zasadniczo i wielokrotnie zmieniona; obecnie konieczna stała się kolejna zmiana, dlatego też do celów przejrzystości i racjonalności dyrektywa ta powinna zostać uchylona i zastąpiona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Kontrole weterynaryjne produktów z państw trzecich wprowadzanych na jeden z terytoriów wymienionych w załączniku I przeprowadzane są przez Państwa Członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy definicje zawarte w art. 2 dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [5] i art. 2 dyrektywy Rady 90/425/EWG, dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [6] stosuje się tam, gdzie niezbędne.
2.
Ponadto:
a) "produkty" oznaczają produkty pochodzenia zwierzęcego określone w dyrektywach 89/662/EWG i 90/425/EWG, włącznie z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego niezawartymi w załączniku II do Traktatu, oraz produkty roślinne określone w art. 19;
b) "kontrola dokumentów" oznacza sprawdzanie świadectw(a) zdrowia, dokumentów(u) weterynaryjnych lub innych(go) dokumentów(u) towarzyszących przesyłce;
c) "kontrola tożsamości" oznacza kontrolę dokonaną przez sprawdzenie wzrokowe w celu zagwarantowania, że świadectw(a) zdrowia, dokument(y) weterynaryjne lub inne dokumenty określone w przepisach w dziedzinie weterynarii odnoszą się do danego produktu;
d) "kontrola fizyczna" oznacza kontrolę samego produktu, która może obejmować kontrolę opakowania i temperatury a także pobieranie próbek i badania laboratoryjne;
e) "osoba odpowiedzialna za przesyłkę" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7] odpowiada za rozwój różnych zdarzeń objętych niniejszym rozporządzeniem, w których może się znaleźć przesyłka a także przedstawiciela określonego w art. 5 wspomnianego rozporządzenia, który przyjmuje taką odpowiedzialność w zakresie nadzoru kontroli ustanowionych w niniejszej dyrektywie;
f) "przesyłka" oznacza ilości produktów tego samego rodzaju objętych tym samym świadectwem/tymi samymi świadectwami zdrowia lub innymi dokumentami określonymi w przepisach w dziedzinie weterynarii, przewożonych tym samym środkiem transportu i pochodzących z tego samego państwa trzeciego lub jego części;
g) "graniczny posterunek kontroli" oznacza każdy posterunek kontroli desygnowany i zatwierdzony zgodnie z art. 6 do przeprowadzania kontroli weterynaryjnych produktów przybywających z państw trzecich na granicę jednego z terytoriów wymienionych w załączniku I;
h) "przywóz" oznacza swobodny obrót produktami i zamiar dopuszczenia produktów do swobodnego obrotu w rozumieniu art. 79 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
i) "przeznaczenie celne" oznacza przeznaczenie celne lub użytkowanie określone w art. 4 ust. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
j) "warunki przywozowe" oznaczają wymagania weterynaryjne dla produktów do przywozu, ustanowione przepisami Wspólnoty;
k) "właściwe władze" oznaczają władzę centralną Państwa Członkowskiego uprawnioną do przeprowadzania kontroli weterynaryjnych lub inny organ, który uzyskał od niej takie uprawnienia.
ROZDZIAŁ I ORGANIZACJA I WYNIKI KONTROLI
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że żadna przesyłka pochodząca z państwa trzeciego nie zostanie wprowadzana na jedno z terytoriów wymienionych w załączniku I bez poddania jej kontrolom weterynaryjnym wymaganym w niniejszej dyrektywie.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że przesyłki zostaną wprowadzone na jedno z terytoriów wymienionych w załączniku I przez graniczny posterunek kontroli.
3. Państwa Członkowskie zapewnią, że osoby odpowiedzialne za przesyłkę zostaną zobowiązane do uprzedniego przekazania informacji przez należyte wypełnienie, tam gdzie właściwe, świadectwa określonego w art. 5 ust. 1 lub dostarczenie na piśmie lub w formie elektronicznej szczegółowego opisu przesyłki określonej w ust. 1 włącznie z produktami określonymi w art. 9 i art. 19 ust. 1, do personelu weterynaryjnego w granicznym posterunku kontroli, do którego dostarczone mają być produkty.
Państwa Członkowskie mogą przeprowadzić kontrolę manifestu pokładowego statków i samolotów i kontrolę w celu stwierdzenia czy zgadzają się one ze wspomnianymi wyżej deklaracjami i dokumentami.
4.
Władze celne, którym geograficznie podlegają graniczne posterunki kontroli wydadzą zgodę na zamierzone przeznaczenie celne przesyłki wyłącznie zgodnie z warunkami określonymi w świadectwie, określonym w art. 5 ust. 1.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności wykaz produktów, które należy poddać kontroli weterynaryjnej, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 4
1. Każda przesyłka zostanie poddana kontrolom weterynaryjnym w granicznym posterunku kontroli określonym w art. 3 ust. 2 przez właściwe władze podlegające urzędowemu lekarzowi weterynarii zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b).
2.
W przypadku każdej przesyłki urzędowy lekarz weterynarii skonsultuje, na podstawie informacji określonej w art. 3 ust. 3 bazę danych, określonej w załączniku I do decyzji Rady 92/438/EWG z dnia 13 lipca 1993 r., w sprawie komputeryzacji przywozowych procedur weterynaryjnych (projekt SHIFT) [8].
Ponadto, w przypadku każdej przesyłki przeznaczonej do przywozu do jednego z terytoriów wymienionych w załączniku I, skonsultuje, jeśli konieczne, bazę danych określoną w załączniku II do decyzji 92/438/EWG.
Urzędowy lekarz weterynarii zapewni, że przeprowadzane są wszelkie działania wymagane w celu zachowania bazy danych określonej w decyzji 92/438/EWG.
3.
Każda przesyłka zostanie poddana kontroli dokumentów niezależnie od przeznaczenia celnego w celu ustalenia:
a) że informacje zawarte w świadectwach lub dokumentach określonych w art. 7 ust. 1 odpowiadają informacjom uprzednio przedłożonym zgodnie z art. 3 ust. 3;
b) w przypadku przywozu, że dane zawarte w świadectwach lub dokumentach określonych w art. 1 lub innych dokumentach posiadają wymagane gwarancje.
4.
Z wyjątkiem szczególnych przypadków wymienionych w art. 9–15, urzędowy lekarz weterynarii przeprowadza następujące kontrole:
a) kontrolę tożsamości każdej przesyłki w celu stwierdzenia, że produkty są zgodne z informacją zawartą w towarzyszących świadectwach lub dokumentach.
Za wyjątkiem przesyłek masowych przewidzianych w dyrektywie Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [9], procedura ta obejmuje:
i) w przypadku gdy produkty pochodzenia zwierzęcego dostarczane są w kontenerach, sprawdzenie czy plomby założone przez urzędowego lekarza weterynarii (lub właściwe władze), tam, gdzie jest to wymagane przez przepisy wspólnotowe, nie są naruszone i czy informacja, która się na nich znajduje odpowiada informacji podanej w towarzyszących dokumentach lub świadectwach;
ii) w innych przypadkach
- dla wszystkich rodzajów produktów, kontrolę umieszczenia pieczęci, znaków urzędowych i znaków weterynaryjnych pozwalających na identyfikację kraju i przedsiębiorstwa, z którego pochodzą produkty oraz ich zgodności z danymi zawartymi w towarzyszących świadectwach lub dokumentach,
- ponadto, dla produktów opakowanych lub konfekcjonowanych, kontrolę specyficznych etykiet określonych w przepisach w dziedzinie weterynarii,
b) kontrolę fizyczną każdej przesyłki:
i) w celu stwierdzenia, czy produkty spełniają wymagania prawodawstwa wspólnotowego i mogą być użyte zgodnie z przeznaczeniem określonym w towarzyszących świadectwach lub dokumentach.
Kontrole te muszą być przeprowadzane zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku III;
ii) przed przeprowadzeniem, w odstępach czasu, które mają być wyznaczone przed dniem 1 lipca 1999 r., przy zastosowaniu procedury ustanowionej w art. 29:
- wszelkich badań laboratoryjnych przeprowadzanych na miejscu,
- wszelkiego urzędowego pobierania próbek niezbędnego do jak najszybszego wykonania analiz.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 5
1.
Po dopełnieniu wymaganych kontroli weterynaryjnych, urzędowy lekarz weterynarii wystawi świadectwo dla danej przesyłki produktów poświadczając wyniki kontroli zgodnie z wzorem przewidzianym w załączniku B do decyzji Komisji 93/13/EWG ustanawiająca procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych punktach kontroli granicznej dotyczącą produktów pochodzących z państw trzecich [10], dostosowane, gdzie właściwe zgodnie z ust. 4.
2.
Świadectwo określone w ust. 1 towarzyszy przesyłce:
- tak długo jak przesyłka pozostaje pod dozorem celnym, wówczas wspomniane dokumenty odnoszą się do dokumentów celnych,
- w przypadku przywozu, do pierwszego przedsiębiorstwa określonego w dyrektywie 89/662/EWG lub do pierwszego centrum lub organizacji przeznaczenia określonych w dyrektywie 90/425/EWG.
3.
W przypadku gdy przesyłka zostanie podzielona, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w odniesieniu do każdej części.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w tym stosowania załącznika B do decyzji 93/13/EWG, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 6
1.
Graniczne posterunki kontroli muszą:
a) być usytuowane w najbliższym otoczeniu miejsca wprowadzenia na jedno z terytoriów wyszczególnionych w załączniku I, oraz na obszarze wyznaczonym przez władze celne zgodnie z art. 38 ust. 1 lit. a) i b) akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Jednakże, tam gdzie jest to wymuszone warunkami geograficznymi (takimi jak nabrzeże rozładunkowe lub przejście), dopuszczalne jest usytuowanie granicznego posterunku kontroli w pewnej odległości od miejsca wprowadzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2 a w przypadku transportu kolejowego, na pierwszej stacji wyznaczonej przez właściwe władze;
b) podlegać zwierzchnictwu urzędowego lekarza weterynarii, który będzie faktycznie odpowiedzialny za kontrole. Urzędowego lekarza weterynarii może wspierać specjalnie przeszkolony personel pomocniczy.
Urzędowy lekarz weterynarii zapewni, że przeprowadzane są wszelkie aktualizacje baz danych określonych w art. 1 ust. 1 tiret trzecie decyzji 92/438/EWG.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 wykaz granicznych posterunków kontroli obowiązujących w dniu opublikowania niniejszej dyrektywy może być następnie zmieniany lub uzupełniany:
a) przez dodanie jakiegokolwiek nowego granicznego posterunku kontroli:
- zaproponowanego przez Państwo Członkowskie, po sprawdzeniu przez właściwe władze czy odpowiada on wymaganiom załącznikiem II do niniejszej dyrektywy i decyzji Komisji 92/525/EWG z dnia 3 listopada 1992 r. ustanawiającej wymagania dotyczące zatwierdzenia wspólnotowych granicznych posterunków kontroli odpowiedzialnych za kontrole weterynaryjne wprowadzanych produktów z państw trzecich [11],
- w którym Komisja przeprowadziła inspekcje we współpracy z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego;
b) przez zniesienie granicznego posterunku kontroli w przypadku gdy wykryje, że nie stosuje się on do warunków ustanowionych w załączniku II w trakcie kontroli przeprowadzonej przez właściwe władze lub gdy w następstwie inspekcji określonych w art. 23 Państwo Członkowskie nie uwzględni wniosków tej inspekcji we właściwym terminie, szczególnie w przypadku gdy wynik inspekcji wskazuje na poważne zagrożenie zdrowia ludzi lub zwierząt.
3.
Państwo Członkowskie musi, w poważnych przypadkach, szczególnie odnoszących się do zdrowia ludzi lub zwierząt, zawiesić zatwierdzenie granicznego posterunku kontroli usytuowanego na jego terytorium.
O zawieszeniu oraz jego przyczynach Państwo Członkowskie powiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Graniczny posterunek kontroli może być przywrócony wyłącznie zgodnie z ust. 2 lit. a).
4.
Komisja sporządzi i opublikuje wykaz zatwierdzonych granicznych posterunków kontroli, uwzględniając w nim posterunki, których działalność została tymczasowo zawieszona.
5.
Do czasu przyjęcia decyzji na mocy ust. 2 lit a) obowiązuje wykaz utworzony na mocy dyrektywy zasadniczej 90/675/EWG i jest stosowany bez uszczerbku dla okoliczności określonych w ust. 3.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 7
1.
Każdej przesyłce przeznaczonej do przywozu do jednego z terytoriów wymienionych w załączniku I będą towarzyszyć oryginały świadectw zdrowia, oryginały dokumentów weterynaryjnych lub inne oryginały dokumentów wymagane przez przepisy weterynaryjne.
Oryginały świadectw lub dokumentów pozostaną w granicznym posterunku kontroli.
2.
Bez uszczerbku dla art. 10 każda przesyłka produktów z państwa trzeciego przeznaczona na przywóz na jedno z terytoriów określonych w załączniku I zostanie poddana kontroli tożsamości i kontroli fizycznej zgodnie z art. 4 ust. 4.
3. Władze celne nie zezwolą na przywóz przesyłek produktów chyba że, bez uszczerbku dla przepisów celnych oraz szczególnych przepisów, które mają być przyjęte zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 i art. 18, dostarczono dowód potwierdzający, że odpowiednie kontrole weterynaryjne zostały przeprowadzone a ich wyniki są zadawalające, że odpowiednie świadectwo zostało wystawione zgodnie z art. 5 ust. 1 oraz że właściwe władze gwarantują, że opłaty za inspekcje określone w dyrektywie Rady 85/73/EWG z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania inspekcji weterynaryjnych i kontroli objętych dyrektywami 89/662/EWG, 90/425/EWG, 90/675/EWG i 91/496/EWG (zmienionymi i skonsolidowanymi) [12] zostały lub zostaną zapłacone, zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
4.
Jeżeli przesyłka odpowiada warunkom przywozowym, urzędowy lekarz weterynarii dostarczy zainteresowanej osobie uwierzytelnioną kopię oryginałów świadectw lub dokumentów oraz zgodnie z art. 5 ust. 1 wystawi świadectwo zaświadczające, że przesyłka jest zgodna z tymi warunkami, na podstawie kontroli weterynaryjnych przeprowadzonych w granicznym posterunku kontroli.
5.
Handel produktami określonymi w dyrektywach 89/662/EWG i 90/425/EWG i dopuszczonymi na jedno z terytoriów wymienionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy na mocy ust. 3 niniejszego artykułu prowadzony jest zgodnie z przepisami ustanowionymi we wspomnianych dyrektywach, w szczególności w ich rozdziale II.
6.
Szczegółowe przepisy dotyczące zastosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 8
1.
Gdy: - produkty są przeznaczone dla Państw Członkowskich na obszar, w którym obowiązują szczególne wymagania w ramach prawodawstwa wspólnotowego,
- próbki zostały pobrane, lecz wyniki nie są jeszcze znane w chwili, gdy transport opuszcza graniczny posterunek kontroli,
- chodzi o przywozy dopuszczone ze szczególnych przyczyn, w przypadkach określonych w prawodawstwie wspólnotowym,
dodatkowe informacje muszą być podane do wiadomości właściwych władz miejsca przeznaczenia za pomocą systemu wymiany informacji ANIMO określonej w dyrektywie 90/425/EWG.
2. Każda przesyłka produktów określonych w ust. 1 tiret pierwsze i trzecie i przeznaczonych dla innego Państwa Członkowskiego poddana zostanie kontroli dokumentów, tożsamości i kontroli fizycznej ustanowionych w art. 4 ust. 3 i 4 w granicznym posterunku kontroli usytuowanym na terytorium Państwa Członkowskiego, do którego wprowadzane są produkty, w szczególności w celu sprawdzenia, czy produkty te odpowiadają przepisom Wspólnoty stosowanym w odniesieniu do Państw Członkowskich lub obszarów przeznaczenia. Jednakże, dziczyzna nieskórowana pokryta włosem poddana zostanie kontroli tożsamości, kontroli fizycznej, z wyjątkiem kontroli zdrowia i badania pozostałości określonych w dyrektywie Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości w żywych zwierzętach i produktach zwierzęcych [13], które powinny być przeprowadzane zgodnie z dyrektywą Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu dziczyzny [14] w przedsiębiorstwie będącym miejscem przeznaczenia, do którego mięso musi być dostarczone pod dozorem celnym zgodnie z ust. 4 tiret pierwsze niniejszego artykułu i włącznie ze świadectwem określonym w art. 5 ust. 1.
Wyniki kontroli zostają przekazane właściwym władzom weterynaryjnym odpowiedzialnym za graniczny posterunek kontroli, przez który produkty zostały wprowadzone.
W zależności od wyników tych kontroli działania ustanowione w art. 24 zostaną wprowadzone, jeśli będzie to niezbędne.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, że w przypadku produktów określonych w ust. 1 tiret pierwsze i trzecie i wprowadzonych do Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie przeznaczenia, wszystkie działania zostaną podjęte, w celu zapewnienia, że dana przesyłka dotrze do Państwa Członkowskiego przeznaczenia.
4.
Produkty, które mają być monitorowane zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym od granicznego posterunku kontroli do przedsiębiorstwa w miejscu przeznaczenia zostaną przekazane zgodnie z następującymi warunkami:
- wspomniane przesyłki zostaną wysłane z granicznego posterunku kontroli, do którego przybyły do przedsiębiorstwa w miejscu przeznaczenia pod nadzorem właściwych władz, w szczelnych pojazdach lub kontenerach zaplombowanych przez te władze. Produkty określone w ust. 1 tiret trzecie pozostaną pod dozorem celnym do chwili dotarcia do miejsca przeznaczenia zgodnie z procedurą T5 ustanowioną w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [15], włącznie ze świadectwem określonym w art. 5 ust. 1 ustalającym miejsce przeznaczenia, jeśli właściwe, z podaniem zamierzonego rodzaju przetwarzania,
- urzędowy lekarz weterynarii w danym granicznym posterunku kontroli, powiadomi za pośrednictwem systemu wymiany informacji ANIMO władze weterynaryjne pełniące obowiązki w przedsiębiorstwie w miejscu przeznaczenia o miejscu pochodzenia przesyłki oraz miejscu przeznaczenia produktu,
- produkty zostaną poddane postępowaniu określonemu we właściwym prawodawstwie wspólnotowym w przedsiębiorstwie w miejscu przeznaczenia,
- urzędowy lekarz weterynarii w miejscu przeznaczenia lub, w przypadkach określonych w rozdziale 10 załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG, urzędowy lekarz weterynarii odpowiedzialny za magazyn pośredni zostaną poinformowani przez zarząd przedsiębiorstwa w miejscu przeznaczenia lub magazynu pośredniego o przybyciu produktów do miejsca przeznaczenia, a także w terminie do 15 dni, powiadomią urzędowego lekarza weterynarii w granicznym posterunku kontroli, który powiadomił go o przesyłce.
Przeprowadzą oni przepisowe kontrole w celu zapewnienia, że produkty dotarły do przedsiębiorstwa w miejscu przeznaczenia, w szczególności przez sprawdzenie zapisu wprowadzenia.
5.
Jeżeli właściwe władze w granicznym posterunku kontroli przy wprowadzeniu produktów uzyskają dowód, że bez uszczerbku dla przepisów art. 20, produkty deklarowane jako przeznaczone dla zatwierdzonego przedsiębiorstwa nigdy nie dotarły do swojego miejsca przeznaczenia, wówczas władze podejmują właściwe środki wobec osoby odpowiedzialnej za przesyłkę.
6.
Państwa Członkowskie przedłożą Komisji wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw określonych w ust. 4 dla wymienionych produktów zgodnie z właściwym prawodawstwem wspólnotowym.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo nie dostosuje się do wymogu powiadamiania, Państwo Członkowskie może wycofać jego zatwierdzenie i narzucić niezbędne kary zgodnie z charakterem poniesionego ryzyka.
Komisja opublikuje wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw oraz przygotuje jego aktualizację i powiadomienie Państw Członkowskich.
7.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, sporządzone po konsultacji z władzami celnymi, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 9
1.
Przesyłki przeznaczone na przywóz do jednego z terytoriów wymienionych w załączniku I, które docierają do jednego granicznego posterunku kontroli lecz są przeznaczone na przywóz do innego granicznego posterunku kontroli znajdującego się na tym samym terytorium, lub na terytorium innego Państwa Członkowskiego, zostaną poddane kontroli tożsamości i kontroli fizycznej w granicznym posterunku kontroli miejsca przeznaczenia pod warunkiem, że przewożone są drogą morską lub powietrzną.
W granicznym posterunku kontroli, przez który przesyłki te są wprowadzane zostaną zastosowane następujące procedury:
a) jeżeli przesyłka jest przeładowywana z pokładu jednego samolotu na drugi lub z jednego statku na inny na obszarze celnym tego samego portu lotniczego lub morskiego bezpośrednio lub po rozładowaniu na nabrzeżu lub na płycie lotniska przez okres krótszy niż okres minimalny określony w lit. b) właściwe władze zostają powiadomione przez osobę odpowiedzialną za towar.
Mogą one w drodze wyjątku, w przypadku zagrożenia zdrowia ludzi lub zwierząt, przeprowadzić kontrolę dokumentacji produktów na podstawie świadectwa lub dokumentu weterynaryjnego pochodzenia lub jakiegokolwiek innego oryginału towarzyszącego dokumentu danej przesyłce lub ich uwierzytelnionych kopii;
b) jeżeli przesyłka zostanie rozładowana w inny sposób, musi ona być:
i) składowana przez okres maksymalny i minimalny zgodnie z warunkami określonymi na podstawie procedury ustanowionej w ust. 2 pod nadzorem właściwych władz na obszarze celnym portu morskiego lub lotniczego w oczekiwaniu na przekazanie do innego granicznego posterunku kontroli drogą morską lub powietrzną;
ii) poddana kontroli dokumentacji produktów w związku z dokumentami określonymi w lit. a);
iii) bez uszczerbku dla art. 20, poddana kontroli identyfikacji i kontroli fizycznej w drodze wyjątku, jeżeli zaistnieje jakakolwiek okoliczność zagrożenia zdrowia ludzi lub zwierząt.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
3.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, może rozszerzyć przepisy niniejszego artykułu o przeładunek w transporcie kolejowym.
Artykuł 10
1.
Na wniosek Państwa Członkowskiego poparty wymaganymi informacjami lub działając z własnej inicjatywy, Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 określić, że kontrole fizyczne mają być rzadsze zgodnie z niektórymi warunkami, w szczególności w świetle wyników poprzednich kontroli produktów, dla których warunki przywozowe zostały zharmonizowane, tzn. produktów, które spełniają następujące trzy warunki:
a) pochodzą z państw trzecich lub regionów państw trzecich zapewniających zadawalające gwarancje zdrowotne w odniesieniu do kontroli w miejscu pochodzenia produktów przeznaczonych do przywozu do jednego z terytoriów wspólnotowych wymienionych w załączniku I;
b) tak dalece jak to wymagane przez przepisy wspólnotowe, pochodzą z przedsiębiorstw znajdujących się na wykazie sporządzonym zgodnie z zasadami wspólnotowymi lub, w przypadku przedsiębiorstw zatwierdzonych zgodnie z decyzją Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży dwuskorupowych [16], z przedsiębiorstwa, w którym przeprowadzono inspekcję wspólnotową lub inspekcję krajową;
c) na dane produkty wydane zostały certyfikaty importowe.
2.
Przed przedłożeniem wniosku o uznanie takich odstępstw w odniesieniu do produktów z danego państwa trzeciego, Komisja przedłoży sprawozdanie Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu dotyczące tego państwa trzeciego uwzględniając w nim, co następuje:
a) gwarancje wydane przez to państwo trzecie w odniesieniu do całości lub części jego terytorium w zakresie zgodności z wymaganiami wspólnotowymi, w tym wymaganiami dotyczącymi kontroli pozostałości;
b) sytuację zdrowia zwierząt w tym państwie trzecim;
c) informacje o ogólnym stanie zdrowia w tym kraju;
d) charakter środków zastosowanych przez to państwo trzeci w zakresie monitorowania i zwalczania chorób;
e) struktury, umiejętności, niezależność i kwalifikacje służb weterynaryjnych lub innych właściwych służb;
f) zgodność z minimalnymi normami ustanowionymi przez przepisy prawa wspólnotowego w odniesieniu do higieny produkcji;
g) rodzaj produktu lub produktów oraz jego/ich potencjalne zagrożenie dla zdrowia;
h) zasady dotyczące dopuszczenia niektórych substancji i zgodności z wymaganiami określonymi w dyrektywie Rady 96/22/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. dotycząca zakazu stosowania w gospodarstwach hodowlanych niektórych związków o działaniu hormonalnym, tyrostatycznym i ß-agonistycznym [17] oraz w dyrektywie 96/23/WE;
i) wyniki inspekcji wspólnotowych lub inspekcji krajowych;
j) wyniki przeprowadzonych kontroli przywozowych;
k) analiza ryzyka związanego z charakterem produktów, które mają być przywożone, z ich postacią lub rodzajem transportu.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1, zmniejszenie częstotliwości kontroli może być również negocjowane zgodnie z umową o wzajemnej równoważności weterynaryjnej zawartą między Wspólnotą a państwem trzecim.
Takie zmniejszenie częstotliwości musi być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 11
1.
Państwo Członkowskie, w imieniu wszystkich Państw Członkowskich, przez które ma przechodzić tranzyt, zezwoli na tranzyt przesyłek z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego tylko jeżeli:
a) przesyłki te pochodzą z państwa trzeciego, z którego nie zostało zakazane wprowadzanie produktów na terytoria wymienione w załączniku I i są przeznaczone dla innego państwa trzeciego.
Właściwe władze mogą odstąpić od tego wymogu w przypadku przeładunku przesyłki prowadzonego zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) z pokładu jednego samolotu lub statku na inny w ramach obszaru celnego tego samego portu morskiego lub lotniczego w celu dalszego przesłania, bez dalszych przystanków na terytoriach wymienionych w załączniku I na podstawie ogólnych kryteriów, które mają być ustalone zgodnie ust. 4;
b) urzędowy lekarz weterynarii w granicznym posterunku kontroli tego Państwa Członkowskiego spośród wymienionych w załączniku I, do którego przesyłka dociera najpierw, wydał uprzednio zezwolenie na taki tranzyt;
c) osoba odpowiedzialna za przesyłkę uprzednio zobowiąże się do odebrania przesyłki, jeśli produkty te zostaną zwrócone i są przeznaczone do usunięcia ich zgodnie z art. 17.
2.
Wydanie zezwolenia, określonego w ust. 1 będzie uzależnione od następujących warunków:
a) przesyłkom zgłoszonym do tranzytu w granicznym posterunku kontroli towarzyszyć będą dokumenty określone w art. 7 ust. 1 razem z uwierzytelnionymi tłumaczeniami tych dokumentów, jeśli niezbędne;
b) przesyłka produktów musi być zgłoszona we wspomnianym granicznym posterunku kontroli w celu przejścia kontroli dokumentów i kontroli tożsamości.
Zaniechanie kontroli dokumentów i kontroli tożsamości może być dopuszczone przez właściwe władze weterynaryjne w odniesieniu do transportu morskiego lub powietrznego w przypadku gdy przesyłka:
- nie jest rozładowana.
W takim przypadku i bez uszczerbku dla art. 20, kontrola dokumentacji będzie ograniczona do sprawdzenia manifestu pokładowego,
- jest przeładowana, zgodnie z opisem w art. 9 ust. 1 lit. a) z pokładu jednego samolotu na drugi lub z jednego pokładu statku na drugi na obszarze celnym tego samego portu lotniczego lub morskiego.
W wyjątkowych przypadkach, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub gdy zachodzi podejrzenie niezgodności, należy przeprowadzić dodatkową kontrolę fizyczną;
c) w przypadku przewozu drogowego, kolejowego lub wodnego przez terytoria wymienione w załączniku I, przesyłka taka:
- jest wysyłana pod dozorem celnym, zgodnie z procedurą T1 ustanowioną w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92 do punktu opuszczenia terytorium Wspólnoty, włącznie z dokumentem wymaganym zgodnie z ust. 2 lit. a) oraz świadectwem określonym w art. 5 ust. 1 z podaniem granicznego posterunku kontroli, w którym przesyłka opuści Wspólnotę;
- jest przewożona, bez rozładowania lub podzielenia produktów po opuszczeniu granicznego posterunku kontroli przy wjeździe, w pojazdach lub kontenerach zaplombowanych przez władze.
Nie dopuszcza się jakichkolwiek manipulacji z tym towarem w trakcie przewozu,
- opuszcza Wspólnotę przez graniczny posterunek kontroli nie później niż w 30 dni po opuszczeniu granicznego posterunku kontroli, przez który została wprowadzona, z wyjątkiem przypadków, w których dopuszczone są ogólne odstępstwa zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 4 w celu uwzględnienia właściwie uzasadnionych przypadków związanych z odległością geograficzną;
d) urzędowy lekarz weterynarii, który udzielił zezwolenia na przewóz, powiadamia o tym urzędowego lekarza weterynarii w granicznym posterunku kontroli, w którym przesyłka opuszcza terytorium za pośrednictwem systemu wymiany informacji ANIMO;
e) urzędowy lekarz weterynarii w granicznym posterunku kontroli, przez który przesyłka opuszcza terytoriom, potwierdza w świadectwie określonym w art. 5 ust. 1 że przesyłki opuściły Wspólnotę i przesyła kopię dokumentu do granicznego posterunku kontroli, w którym przesyłka została wprowadzona, faksem lub za pomocą innych środków.
Jeżeli urzędowy lekarz weterynarii w granicznym posterunku kontroli, przez który przesyłka została wprowadzona, nie zostanie powiadomiony o opuszczeniu Wspólnoty przez te produkty w terminie określonym w ust. 2 lit. c) tiret trzecie, przekaże sprawę właściwemu organowi celnemu, który przeprowadzi dochodzenie, jeśli niezbędne, w celu określenia rzeczywistego miejsca przeznaczenia produktów.
3.
Wszystkie wydatki poniesione zgodnie z niniejszym artykułem obciążają osobę odpowiedzialną za przesyłkę lub jej przedstawiciela bez możliwości ich zwrotu przez Państwo Członkowskie, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 1 dyrektywy 85/73/EWG.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności wymiany informacji między granicznymi posterunkami kontroli, przez które przesyłka jest wprowadzana i opuszcza terytorium przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 12
1.
Przesyłki pochodzące z państwa trzeciego i przeznaczone do wolnego obszaru celnego, składu wolnocłowego lub składu celnego, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2913/92, mogą być dopuszczone przez właściwą władzę wyłącznie, jeśli osoba odpowiedzialna za przesyłkę zadeklarowała uprzednio, że dane produkty są ostatecznie przeznaczone do wolnego obrotu na jednym z terytoriów wymienionych w załączniku I lub jeśli inne końcowe przeznaczenie ma zostać ustalone, sprecyzowała czy produkty odpowiadają lub nie odpowiadają warunkom przywozowym.
W przypadku braku wyraźnego określenia końcowego przeznaczenia, produkty należy uważać za przeznaczone do wolnego obrotu na jednym z terytoriów wymienionych w załączniku I.
2.
Takie przesyłki zostaną poddane, w granicznym posterunku kontroli, przez który są wprowadzane, kontrolom dokumentów, kontroli tożsamości i kontroli fizycznej w celu określenia czy produkty odpowiadają wspomnianym warunkom przywozowym czy też nie.
Jednakże kontrola fizyczna nie jest wymagana, z wyjątkiem podejrzenia, że istnieje zagrożenie zdrowia zwierząt lub ludzi, jeśli kontrola dokumentów wykaże, że produkty nie spełniają wymagań wspólnotowych.
Takim przesyłkom towarzyszą dokumenty określone w art. 7 ust. 1. oraz, jeżeli niezbędne, uwierzytelnione tłumaczenia tych dokumentów.
3.
Jeżeli kontrole określone w ust. 2 wykażą, że wymagania wspólnotowe zostały spełnione, urzędowy lekarz weterynarii w granicznym posterunku kontroli wystawi świadectwo określone w art. 5 ust. 1 wraz z dokumentami celnymi.
Właściwe władze weterynaryjne i władze celne w granicznym posterunku kontroli zezwalają na wprowadzenie do składu w wolnym obszarze celnym, składu wolnocłowego lub składu celnego.
Produkty takie deklaruje się z punktu widzenia weterynaryjnego jako odpowiadające warunkom dopuszczenia do wolnego obrotu.
4.
Jeżeli kontrole określone w ust. 2 wykażą, że produkty nie spełniają wymagań wspólnotowych, urzędowy lekarz weterynarii w granicznym posterunku kontroli wystawia świadectwo określone w art. 5 ust. 1 włącznie z urzędowymi dokumentami celnymi.
Władze celne i władze weterynaryjne w granicznym posterunku kontroli mogą w takich przypadkach wydać wyłącznie pozwolenie na wprowadzenie do składu w wolnym obszarze celnym, do składu wolnocłowego lub do składu celnego, jeżeli spełniane są następujące wymagania, bez uszczerbku dla art. 16:
a) produkty nie pochodzą z państwa trzeciego, z którego produkty są objęte są zakazem ustanowionym w art. 11 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze;
b) składy w wolnych obszarach celnych i składy wolnocłowe lub składy celne muszą być zatwierdzone przez właściwe władze do składowania produktów.
W celu uzyskania zatwierdzenia, muszą one spełniać następujące wymagania:
- znajdują się w zamkniętej przestrzeni z punktami wejścia i wyjścia poddanymi ciągłym kontrolom przeprowadzanym przez kierownictwo składu.
Jeżeli skład znajduje się w wolnym obszarze celnym, cały obszar musi być zamknięty i znajdować się pod stałą kontrolą celną,
- muszą spełniać warunki zatwierdzenia ustanowione w prawodawstwie wspólnotowym w odniesieniu do składowania produktów w składach lub, w przypadku braku podstaw prawnych, ustanowione w ustawodawstwie krajowym,
- muszą umożliwiać codzienne wpisywanie do rejestru wszystkich przesyłek wprowadzanych do magazynu lub opuszczających magazyn, z podaniem szczegółowych danych dotyczących rodzaju i ilości produktów w każdej przesyłce oraz nazwę i adres odbiorcy.
Takie rejestry powinny być przechowywane przez co najmniej trzy lata,
- muszą posiadać pomieszczenia do składowania i/lub pomieszczenia chłodnicze pozwalające na oddzielne składowanie produktów, które nie spełniają wymogów prawodawstwa weterynaryjnego.
Jednakże właściwe władze mogą, w przypadku istniejących składów, zezwolić na oddzielne składowanie takich produktów w tym samym budynku, jeżeli produkty niespełniające norm wspólnotowych są przechowywane w wydzielonych i zamkniętych przestrzeniach tych pomieszczeń,
- muszą posiadać pomieszczenia przeznaczone dla personelu przeprowadzającego kontrole weterynaryjne.
Jeżeli kontrole określone w ust. 2 wykażą, że osoba odpowiedzialna za przesyłkę złożyła fałszywe oświadczenie w odniesieniu do ust. 1 zostanie ona zobowiązana do usunięcia towarów zgodnie z art. 17.
5.
Właściwe władze podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu:
- zagwarantowania, że warunki dotyczące zatwierdzenia składów są zachowywane,
- niedopuszczenia do składowania produktów, które nie spełniają weterynaryjnych wymagań wspólnotowych w tych samych pomieszczeniach lub zamkniętych przestrzeniach, w których znajdują się produkty spełniające te wymagania,
- zapewnienia skutecznych kontroli przy wprowadzeniu do magazynu i opuszczeniu magazynu oraz, w czasie godzin otwarcia, zapewnienia nadzoru władz weterynaryjnych.
Muszą one w szczególności zapewnić, aby produkty niespełniające wymagań wspólnotowych nie mogły opuścić pomieszczeń lub składów, w których są przechowywane, bez zgody właściwych władz,
- przeprowadzenia wszystkich niezbędnych kontroli w celu uniknięcia jakiejkolwiek zmiany, zastąpienia produktów przechowywanych w składzie lub jakiejkolwiek zmiany opakowania, przygotowania rynkowego lub obróbki.
6.
Państwo Członkowskie może, ze względu na zdrowie zwierząt lub ludzi, odmówić przyjęcia produktów do składu celnego, składu wolnocłowego lub wolnego obszaru celnego, jeżeli nie spełniają one warunków ustanowionych w prawodawstwie wspólnotowym.
7.
Przesyłki nie mogą zostać wprowadzone do wolnego obszaru celnego, składu wolnocłowego lub składu celnego, o ile nie są zabezpieczone pieczęciami celnymi.
8.
Przesyłki określone w ust. 4 mogą opuścić wolny obszar celny, skład wolnocłowy lub skład celny wyłącznie w celu ich odesłania do państwa trzeciego lub składu określonego w art. 13 lub zniszczenia pod warunkiem, że:
- odesłanie do państwa trzeciego jest zgodne z wymaganiami art. 11 ust. 1 lit. c) i art. 11 ust. 2 lit. a), c), d) i e),
- przekazanie do składu określonego w art. 13 odbywa się przy użyciu formularza kontroli celnej T1, z podaniem nazwy i miejsca składu wymienionego w towarzyszącym świadectwie przewidzianym w tym artykule,
- przewóz do miejsca zniszczenia jest realizowany po denaturacji danych produktów.
Wspomniane przesyłki zostaną następnie przekazane na warunkach zapewniających dokonania przewozu, bez rozładowania towaru, pod nadzorem właściwych władz, w wodoszczelnych pojazdach lub kontenerach zaplombowanych przez te władze.
Przesyłki takie nie mogą być przekazywane między składami określonymi w niniejszym artykule.
9.
Wszelkie wydatki poniesione zgodnie z niniejszym artykułem, w tym wymagane na podstawie niniejszego artykułu koszty inspekcji i kontroli, obciążają osobę odpowiedzialną za przesyłkę lub jej przedstawiciela, bez zwrotu kosztów przez Państwo Członkowskie, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 1 dyrektywy 85/73/EWG.
10.
Państwa Członkowskie przedłożą Komisji wykaz:
a) wolnych obszarów celnych, składów wolnocłowych i składów celnych określonych w ust. 4;
b) podmiotów gospodarczych określonych w art. 13.
Komisja zapewni opublikowanie wykazu z lit. a) w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i przekaże wykaz podmiotów gospodarczych z lit. b) pozostałym Państwom Członkowskim.
11.
W przypadku niedostosowania się do warunków określonych w ust. 1–10 oraz tak długo, jak te warunki mają zastosowanie w przypadku składów, właściwe władze zawieszają lub wycofują zatwierdzenie określone w ust. 4 lit. b).
O każdym takim zawieszeniu lub wycofaniu poinformuje ona Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
W przypadku, gdy wykryte zostaną niezgodności umyślne lub wynikające z poważnych zaniedbań, wobec osoby odpowiedzialnej za przewóz przesyłki zastosowane zostaną kary ustanowione przez prawo krajowe danego Państwa Członkowskiego po opuszczeniu składu przez przesyłkę.
12.
Szczegółowe przepisy dotyczące zastosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące procedur kontrolnych przeprowadzanych przy wprowadzeniu przesyłek na takie obszary i do składów oraz opuszczaniu przez przesyłki tych obszarów i składów, przewozu przesyłek między tymi obszarami lub składami, sposobu składowania produktów i ich dozwolonego manipulowania przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 13
1. Podmioty gospodarcze, które bezpośrednio zaopatrują środki transportu morskiego w komunikacji międzynarodowej w produkty określone w art. 12 ust. 4 w celu konsumpcji przez załogę i pasażerów muszą, oprócz spełnienia wymagań art. 1 ust. 1, 2, 4 lit. a) oraz ust. 4 lit. b) tiret drugie, trzecie i czwarte ust. 5, 6, 7 i 9:
a) posiadać pozwolenie na prowadzenie działalności przez właściwe władze;
b) pozyskiwać dostawy produktów, które nie mogą być przetwarzane chyba że są to surowce spełniające wymagania wspólnotowe;
c) posiadać zamknięte pomieszczenia, których wejście i wyjście są pod ciągłym nadzorem wyznaczonej osoby.
W przypadku, gdy skład znajduje się w wolnym obszarze celnym, stosuje się wymagania art. 12 ust. 4 lit. b) tiret pierwsze zdanie drugie;
d) zobowiązać się do niewprowadzania produktów określonych w art. 12 ust. 4 do konsumpcji na jednym z terytoriów wyszczególnionych w załączniku I;
e) jak najszybciej powiadomić właściwe władze o przybyciu produktów do składu określonego w lit. c).
2.
Podmioty gospodarcze określone w ust. 1 muszą:
a) dostarczać produkty bezpośrednio na pokład środków transportu morskiego lub do specjalnie zatwierdzonego składu w porcie przeznaczenia pod warunkiem, że podjęte zostaną środki zapewniające, że dane produkty nie opuszczą, w żadnym wypadku, terenu portu z przeznaczeniem na inny teren.
Przewóz produktów ze składu pochodzenia do portu przeznaczenia musi być przeprowadzony pod dozorem celnym zgodnie z procedurą T1 ustanowioną w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92, towarzyszyć mu musi świadectwo weterynaryjne sporządzone zgodnie z procedurą w ust. 6;
b) powiadomić z wyprzedzeniem właściwe władze strefy portowej Państwa Członkowskiego, z którego dostarczane są produkty oraz właściwe władze strefy portowej Państwa Członkowskiego przeznaczenia o dacie wysłania produktów włącznie z podaniem szczegółowych danych dotyczących ich miejsca przeznaczenia;
c) dostarczyć urzędowy dowód potwierdzający, że produkty dotarły do końcowego miejsca przeznaczenia;
d) prowadzić rejestr wprowadzenia i wysłania przez okres przynajmniej trzech lat.
Rejestr musi umożliwić przeprowadzenie kontroli części przesyłki pozostającej w składzie.
3.
Podmioty gospodarcze powinny zapewnić, że nie dostarczają na statki produktów niespełniających wymagań wspólnotowych, z wyjątkiem dostaw dla pasażerów i załogi znajdujących się poza nabrzeżem terytoriów wymienionych w załączniku I, określonych przepisami krajowymi.
4.
Właściwe władze strefy portowej Państwa Członkowskiego, z którego dostarczane są produkty, powiadamiają właściwe władze strefy portowej Państwa Członkowskiego przeznaczenia, nie później niż w chwili wysyłania produktów i powiadamiają ją przez system wymiany informacji ANIMO o miejscu przeznaczenia produktów.
5.
W przypadku niespełnienia warunków niniejszego artykułu, właściwe władze muszą wycofać pozwolenie określone w ust. 1 lit. a).
O każdym takim wycofaniu powiadamiają one Komisje oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
6.
Szczegółowe przepisy dotyczące zastosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące procedur kontrolnych przeprowadzanych przy wysyłce produktów a także w czasie transportu i dostawy produktów, które są dostarczane bezpośrednio na pokład morskich środków transportu, w tym dowodu, że te produkty dotarły do swojego miejsca przeznaczenia określonego przepisami, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 14
1. Produkty, których przeznaczenie celne w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 jest inne niż określone w art. 7 i 12 ust. 3 niniejszej dyrektywy poddane zostaną, jeśli nie zostały zniszczone lub zwrócone, kontroli tożsamości i kontroli fizycznej, w celu stwierdzenia, że spełniają one warunki przywozowe.
2.
Szczegółowe przepisy dotyczące zastosowania niniejszego artykułu przyjmuje się, jeśli niezbędne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 15
1.
Państwo Członkowskie wyda pozwolenie na ponowny przywóz przesyłki produktów pochodzących ze Wspólnoty, która została odrzucona przez państwo trzecie, jeżeli:
a) produktom towarzyszą:
i) oryginał świadectwa lub kopia uwierzytelniona przez właściwe władze, które wystawiły świadectwo towarzyszące produktom, włącznie ze szczegółami dotyczącymi przyczyn odmowy oraz gwarancją, że warunki dotyczące składowania i transportu produktów zostały spełnione i potwierdzeniem, że dane produkty nie podlegały żadnemu manipulowaniu;
ii) w przypadku zaplombowanych kontenerów, świadectwo od przewoźnika potwierdzające, że zawartość kontenerów nie została rozładowana ani nie podlegała innemu manipulowaniu;
b) wymienione produkty są poddane kontroli dokumentów i tożsamości oraz, w przypadkach określonych art. 20 kontroli fizycznej;
c) przesyłka jest zwracana bezpośrednio, na warunkach określonych art. 8 ust. 4 do przedsiębiorstwa pochodzenia w Państwie Członkowskim, w którym wystawiono świadectwo oraz, w przypadku tranzytu przez jedno z Państw Członkowskich po uprzednim wydaniu pozwolenia przez urzędowego lekarza weterynarii w granicznym posterunku kontroli tego Państwa Członkowskiego spośród wymienionych w załączniku I, do którego przesyłka dociera najpierw, imieniu wszystkich Państw Członkowskich tranzytu dla tej przesyłki.
2.
Państwo Członkowskie nie może sprzeciwić się ponownemu wprowadzeniu przesyłki produktów pochodzenia wspólnotowego i odrzuconej przez państwo trzecie, jeżeli właściwe władze, które wystawiły oryginał świadectwa wyraziły zgodę na ponowne przyjęcie przesyłki a warunki ustanowione w ust. 2 zostały spełnione.
3.
W okolicznościach przewidzianych w ust. 1 i 2 produkty, o których mowa, zostaną przekazane na takich warunkach, które zapewnią transport do przedsiębiorstwa przeznaczenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 4 w wodoszczelnych środkach transportu, oznaczonych i zaplombowanych przez właściwe władze tak, aby plomby zostały złamane w momencie otwarcia kontenera.
4.
Urzędowy lekarz weterynarii, który wydaje pozwolenie na transport, powiadamia właściwe władze o miejscu przeznaczenia za pomocą systemu wymiany informacji ANIMO.
5.
Wszelkie wydatki poniesione w związku z niniejszym artykułem, w tym wynikające z niego koszty inspekcji i kontroli, obciążają osobę odpowiedzialną za przesyłkę lub jej przedstawiciela, bez możliwości zwrotu poniesionych kosztów przez Państwo Członkowskie, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 1 dyrektywy 85/73/EWG.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 16
1.
Niniejszy rozdział nie ma zastosowania w odniesieniu do produktów, które:
a) stanowią część bagażu podręcznego pasażerów i są przeznaczone do osobistej konsumpcji, do wielkości, która nie przekracza ilości określonej zgodnie z ust. 3 i pod warunkiem, że produkty pochodzą z Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego lub części państwa trzeciego znajdującego się na wykazie przyjętym zgodnie z przepisami Wspólnoty i z którego przywóz nie jest zakazany;
b) są wysyłane jako małe przesyłki adresowane do osób prywatnych pod warunkiem, że produkty te nie są przywożone w ilościach handlowych, tzn. wielkości przesyłanych produktów nie przekraczają ilości określonych zgodnie z ust. 3 i pod warunkiem, że produkty pochodzą z państwa trzeciego lub części państwa trzeciego znajdującego się na wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami Wspólnoty, i z którego przywóz nie jest zakazany;
c) znajdują się na pokładach środków transportu międzynarodowego i są przeznaczone do konsumpcji przez załogę i pasażerów pod warunkiem, że nie są one wprowadzane na jedno z terytoriów określonych w załączniku I.
W przypadku, gdy takie produkty lub ich odpadki kuchenne są wyładowywane, wówczas muszą one zostać zniszczone.
Zniszczenie tych produktów nie jest, jednakże konieczne, gdy są one bezpośrednio przenoszone z jednego środka transportu międzynarodowego do drugiego w tym samym porcie i pod dozorem celnym;
d) w przypadku gdy ilości nie przekraczające wielkości ustalonych zgodnie z ust. 3 zostały poddane obróbce cieplnej w hermetycznie zaplombowanych kontenerach o wartości F0 równej 3,00 lub większej oraz:
i) stanowią część osobistego bagażu podróżnych i są przeznaczone do ich osobistej konsumpcji;
ii) są wysyłane jako małe przesyłki do osób prywatnych, pod warunkiem, że produkty te nie są przywożone w ilościach handlowych;
e) są wysyłane jako próbki handlowe lub są przeznaczone na wystawy pod warunkiem, że nie są przeznaczone na sprzedaż i zostały uprzednio dopuszczone do tego celu przez właściwe władze;
f) są przeznaczone do określonych badań lub analiz w takim zakresie w jakim da się określić na podstawie kontroli urzędowej, że te produkty nie są dostarczane do spożycia przez ludzi oraz że po zakończeniu wystawy lub gdy określone badania i analizy zostały przeprowadzone produkty te, z wyjątkiem ilości wykorzystanych do analiz, są niszczone lub odsyłane na warunkach ustanowionych przez właściwe władze.
W przypadku określonym w lit. e) oraz w niniejszym przypadku Państwo Członkowskie przeznaczenia zapewni, że produkty nie mogą być wykorzystane do celów innych niż te, dla których zostały one przywiezione na jego terytorium.
2.
Ustęp 1 nie narusza przepisów stosowanych w przypadku świeżego mięsa i produktów mięsnych, zgodnie z art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich zwierząt z gatunku bydła, owiec, kóz i świń, świeżego mięsa i produktów mięsnych [18].
3.
Komisja określi przepisy wykonawcze, w szczególności, limity wagowe dla różnych produktów, które mają być objęte odstępstwami określonymi w ust. 1 zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 17
1. Przesyłki, które zostały wprowadzone na jedno z terytoriów Wspólnoty bez zgłoszenia do kontroli weterynaryjnej zgodnie z wymaganiami art. 3 i 4 zostaną zatrzymane a właściwe władze zdecydują o ich zniszczeniu zgodnie z ust. 2 lit. b) lub odesłaniu zgodnie z ust. 2 lit. a).
2.
Gdy kontrole określone w niniejszej dyrektywie wykażą właściwym władzom, że produkt nie spełnia warunków przywożonych lub gdy kontrole te wykażą niezgodności, właściwe władze, w porozumieniu z osobą odpowiedzialną za przesyłkę lub jej przedstawicielem, zadecydują o:
a) odesłaniu produktu poza terytoria wymienione w załączniku I z tego samego granicznego posterunku kontroli do miejsca przeznaczenia uzgodnionego z osobą odpowiedzialną za przesyłkę, przy użyciu tego samego środka transportu, najpóźniej w terminie 60 dni w przypadku gdy nie wyklucza tego wynik kontroli weterynaryjnej i wymagania zdrowotne.
W tym przypadku, urzędowy lekarz weterynarii w granicznym posterunku kontroli musi:
- wszcząć procedurę informacyjną określoną w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze decyzji 92/438/EWG,
- na mocy uzgodnień, które mają zostać określone przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w ust. 7 unieważnić świadectwa zdrowia lub dokumenty towarzyszące odrzuconym produktom tak aby uniemożliwić ponowne wprowadzenie odrzuconych produktów przez inny graniczny posterunek kontroli;
b) lub, jeżeli odesłanie przesyłki jest niemożliwe lub okres 60 dni określony w lit. a) upłynął, lub osoba odpowiedzialna za przesyłkę wydała natychmiastową zgodę, zniszczeniu produktów w urządzeniach przeznaczonych do tego celu, znajdujących się możliwie blisko granicznego posterunku kontroli, zgodnie z dyrektywą Rady 90/667/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającej przepisy weterynaryjne w zakresie usuwania i przetwarzania odpadów zwierzęcych, wprowadzania ich na rynek oraz zapobiegania obecności czynników chorobotwórczych w paszach wytwarzanych ze zwierząt lub ryb [19].
W trakcie odsyłania produktów określonych w niniejszym punkcie lub potwierdzenia przyczyn odrzucenia, właściwe władze składują wymienione produkty pod swoim nadzorem, na koszt osoby odpowiedzialnej za przesyłkę.
3.
Przepisy art. 23 i 24, mają zastosowanie w przypadku gdy kontrole określone w ust. 1 i 2 wykażą popełnienie poważnych naruszeń lub powtarzających się naruszeń wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego.
4.
Ustęp 2 nie ma zastosowania w przypadku gdy właściwe władze wydały pozwolenie umożliwiające użycie produktów zgodnie z dyrektywą 90/667/EWG pod warunkiem, że nie istnieje zagrożenie zdrowia ludzi lub zwierząt.
5.
Osoba odpowiedzialna za przesyłkę lub jej przedstawiciel są obciążeni kosztami poniesionymi w procesie odsyłania lub niszczenia przesyłki lub przy użyciu produktu do innych celów.
Ponadto, w przypadku wykrycia nieprawidłowości wynikających z poważnego zaniedbania lub umyślnego naruszenia, Państwo Członkowskie musi obciążyć osobę odpowiedzialną za przesyłkę karami przewidzianymi w jego ustawodawstwie.
6.
Stosuje się przepisy decyzji 92/438/EWG.
7.
Szczegółowe przepisy dotyczące zastosowania ust. 1–3, szczególnie normalizacji kryteriów oceny decydującej o odmowie, zatrzymaniu lub zniszczeniu, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 18
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 przyjmie, na podstawie planów określonych w ustępie drugim, przepisy stosowane w przywozie produktów do pewnych części terytoriów wymienionych w załączniku I w celu uwzględnienia barier naturalnych, specyficznych dla danego terytorium, w szczególności ich odległości od części kontynentalnej Wspólnoty.
W tym celu Republika Francuska i Republika Grecka przedłożą Komisji plan ustanawiający, w szczególności w przypadku francuskich departamentów zamorskich oraz pewnych wysp i grup wysp, charakter kontroli, które należy przeprowadzić w przypadku przywozu do tych regionów produktów pochodzących z państw trzecich, uwzględniając ograniczenia geograficzne specyficzne dla danych terytoriów.
Powyższe plany określają kontrole przeprowadzane w celu niedopuszczenia w żadnym przypadku do odesłania produktów wprowadzanych na te terytoria do innych części terytorium Wspólnoty, chyba że te terytoria są zgodne z wymaganiami wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego.
Artykuł 19
1.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 sporządzi wykaz produktów roślinnych, które w szczególności ze względu na ich dalsze miejsce przeznaczenia, mogą spowodować zagrożenie rozprzestrzenienia się zwierzęcych chorób zakaźnych lub zaraźliwych i z tego względu zostaną poddane kontrolom weterynaryjnym ustanowionym niniejszą dyrektywą, w szczególności określonym w art. 4 w celu sprawdzenia pochodzenia i planowanego przeznaczenia tych produktów roślinnych.
Zgodnie z tą samą procedurą przyjmuje się:
- warunki zdrowotne zwierząt, które muszą stosować państwa trzecie oraz gwarancje, które muszą być przyznane, w szczególności rodzaj przetwarzania, jakie jest wymagane w świetle sytuacji zdrowotnej zwierząt w tych krajach,
- wykaz państw trzecich, które, w świetle gwarancji, mogą być zatwierdzone do wywożenia do Wspólnoty produktów roślinnych określonych w ustępie pierwszym,
- wszelkie szczególne procedury kontrolne, w szczególności w odniesieniu do pobierania próbek, które mogą być stosowane w przypadku tych produktów, w szczególności w przypadku przywozu towarów masowych.
2.
Świeże produkty rybołówstwa niezwłocznie po wyładowaniu ze statków rybackich pływających pod banderą państwa trzeciego poddane zostaną, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1093/94 z dnia 6 maja 1994 r. ustalającym warunki, na których statki rybackie państw trzecich mogą bezpośrednio wyładowywać i sprzedawać swoje połowy w portach wspólnotowych [20] oraz, zanim będą mogły być przywożone do jednego z terytoriów wymienionych w załączniku I, kontrolom weterynaryjnym ustanowionym w odniesieniu do ryb wyładowanych bezpośrednio przez statki rybackie pływające pod banderą Państwa Członkowskiego.
Jednakże, w drodze odstępstwa od art. 3 ust. 2 Państwo Członkowskie może, na mocy procedury określonej w art. 29 upoważnić do przeprowadzania kontroli ustanowionych w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do tuńczyków mrożonych i głęboko mrożonych, które zostały wyładowane bezpośrednio bez pozbawiania głowy lub patroszenia ze statku należącego do wspólnych przedsiębiorstw zarejestrowanych zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi pod warunkiem, że:
- kontrole te są przeprowadzane przez właściwe władze najbliższego granicznego posterunku kontroli w zakładzie przemysłowym przeznaczenia zatwierdzonym do przetwarzania tych produktów,
- zakład przetwarzania znajduje się nie dalej niż 75 km od granicznego posterunku kontroli,
- produkty przekazane są pod dozorem celnym, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 4 tiret pierwsze z punktu wyładunku do zakładu przeznaczenia.
3. Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 mogą zostać przyznane odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 1 lit. b) oraz, w odniesieniu do personelu odpowiedzialnego za przeprowadzanie kontroli i wystawianie świadectw, od przepisów art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 w zakresie granicznych posterunków kontroli, w których zgłaszane są ryby zgodnie z dyrektywą Rady 91/493/EWG, z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [21].
Artykuł 20
1.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozdziału, urzędowy lekarz weterynarii lub właściwe władze w przypadku gdy zaistnieje podejrzenie, że przepisy weterynaryjne nie są stosowane lub istnieje wątpliwość co do:
a) tożsamości lub rzeczywistego przeznaczenia produktu;
b) zgodności z gwarancjami ustanowionymi w przepisach dla tego rodzaju produktów;
c) zgodności z gwarancjami zdrowia ludzi i zwierząt ustanowionymi w przepisach wspólnotowych;
przeprowadzą wszelkie kontrole weterynaryjne, które lekarz weterynarii lub władze uznają za stosowne, w celu potwierdzenia lub wykluczenia podejrzenia.
Produkty po kontroli muszą pozostać pod nadzorem właściwych władz do momentu uzyskania wyników kontroli.
Jeżeli podejrzenie zostanie potwierdzone, należy nasilić kontrole produktów tego samego pochodzenia zgodnie z art. 17 ust. 3.
2.
Szczegółowe przepisy dotyczące zastosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 21
1.
Republika Austrii otrzymuje okres trzech lat, od daty wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu, na wprowadzenie systemu kontroli przewidzianego w niniejszym rozdziale.
W czasie tego okresu przejściowego Austria zastosuje środki, które zostaną określone przed dniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Powyższe środki zapewnią, że wszystkie niezbędne kontrole będą przeprowadzane jak najbliżej wspólnotowej granicy zewnętrznej.
2.
Republika Finlandii otrzymuje okres dwóch lat, od daty wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu, na wprowadzenie systemu kontroli przewidzianego w niniejszym rozdziale.
W czasie tego okresu przejściowego Finlandia zastosuje środki, które zostaną określone przed dniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Powyższe działania zapewnią, że wszystkie niezbędne kontrole będą przeprowadzane jak najbliżej wspólnotowej granicy zewnętrznej.
3.
Na wniosek Państwa Członkowskiego, wymagania z tiret ósme załącznika II, mogą być odroczone w odniesieniu do posterunków kontroli znajdujących się na granicach państw kandydujących na okres dwóch lat od dnia 1 lipca 1999 r., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
ROZDZIAŁ II PRZEPISY DOTYCZĄCE ZABEZPIECZEŃ
Artykuł 22
1.
Jeżeli, na terytorium państwa trzeciego, choroba określona w dyrektywie Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [22], choroba odzwierzęca lub inna choroba albo zjawisko lub okoliczności mogące stworzyć poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi pojawią się lub rozprzestrzenią lub, jeżeli jest to uzasadnione jakąkolwiek inną poważną przyczyną związaną ze zdrowiem zwierząt lub ludzi, w szczególności w świetle ustaleń biegłych lekarzy weterynarii lub wyników kontroli przeprowadzonych w granicznym posterunku kontroli, Komisja przyjmie niezwłocznie, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, jedno z następujących działań w zależności od powagi sytuacji:
- zawiesi przywóz z całego państwa trzeciego, którego to dotyczy lub jego części i gdzie to konieczne, z państwa trzeciego tranzytu,
- ustanowi szczególne warunki w związku z produktami pochodzącymi z całego lub części danego państwa trzeciego,
- sporządzi, na podstawie aktualnych danych, wymagania dotyczące odpowiednich kontroli, które mogą obejmować w szczególności szukanie zagrożeń ludzi lub zdrowia zwierząt oraz, w zależności od wyników tych kontroli, zwiększy częstotliwość kontroli fizycznych.
2.
Jeżeli jakakolwiek kontrola przewidziana w niniejszej dyrektywie wykaże, że przesyłka produktów może stanowić zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi, właściwe władze weterynaryjne podejmują niezwłocznie następujące środki:
- przejmuje i niszczy przesyłkę, o której mowa,
- natychmiast powiadamia pozostałe graniczne posterunki kontroli i Komisję o wynikach działań oraz pochodzeniu produktów, zgodnie z decyzją 92/438/EWG.
3.
W przypadku określonym w ust. 1, Komisja może podjąć tymczasowe środki ochronne w odniesieniu do produktów określonych w art. 11–13.
4.
Przedstawiciele Komisji mogą odbyć natychmiastową wizytę do danego państwa trzeciego.
5.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie oficjalnie powiadomi Komisję o potrzebie podjęcia środków ochronnych a Komisja nie zastosuje przepisów ust. 1–3 lub nie powiadomi Stałego Komitetu Weterynaryjnego zgodnie z ust. 6, wówczas Państwo Członkowskie może podjąć tymczasowe środki ochronne w związku z wymienionymi produktami.
Kiedy Państwo Członkowskie podejmie tymczasowe środki ochronne w odniesieniu do państwa trzeciego lub przedsiębiorstwa w państwie trzecim na mocy niniejszego ustępu, powiadomi ono o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
W ciągu 10 dni roboczych sprawa zostanie przedstawiona Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, zgodnie z warunkami art. 28 w celu rozszerzenia, zmiany lub uchylenia środków przewidzianych w ust. 1 i 3.
Procedura przewidziana w art. 28 może być także zastosowana w celu przyjęcia niezbędnych decyzji, również tych, które dotyczą przepływu wewnątrzwspólnotowego produktów oraz tranzytu.
6.
Decyzje dotyczące zmiany, uchylenia lub rozszerzenia środków przyjętych na mocy ust. 1, 2, 3 i 5 zostaną podjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28.
7.
Szczegółowe przepisy dotyczące zastosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się, tam gdzie to niezbędne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
ROZDZIAŁ III INSPEKCJA I KONTROLE
Artykuł 23
1.
Ilekroć jednolite zastosowanie wymagań niniejszej dyrektywy okaże się niezbędne, biegli lekarze weterynarii Komisji mogą, wspólnie z właściwymi władzami:
a) sprawdzić, czy Państwa Członkowskie stosują się do wspomnianych wymagań;
b) dokonać kontroli na miejscu w celu zapewnienia, że kontrole przeprowadzane są zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium prowadzona jest inspekcja zapewni biegłym lekarzom weterynarii Komisji wszelką pomoc, której mogą potrzebować w trakcie wypełniania swoich zadań.
Wyniki przeprowadzonych kontroli muszą być przedyskutowane z właściwymi władzami danego Państwa Członkowskiego przed sporządzeniem i rozesłaniem końcowego sprawozdania.
3.
W przypadku gdy Komisja uzna, że wyniki kontroli uzasadniają takie środki, zrewiduje ona sytuację w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
Może ona przyjąć niezbędne decyzje zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28.
4.
Komisja będzie monitorować rozwój sytuacji; w świetle tego rozwoju i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 może ona zmienić lub uchylić decyzje określone w ust. 5.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się, gdzie to niezbędne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 24
1.
W przypadku gdy kontrole przewidziane w niniejszej dyrektywie dają podstawy do uznania, że wspólnotowe przepisy weterynaryjne są poważnie i notorycznie naruszane, właściwe władze podejmują następujące środki w odniesieniu do produktów, których to dotyczy lub w odniesieniu do ich pochodzenia:
- powiadamiają Komisję o rodzaju produktów i przesyłce, które naruszają przepisy; Komisja niezwłocznie powiadamia o nich wszystkie graniczne posterunki kontroli,
- Państwa Członkowskie przeprowadzają bardziej rygorystyczne kontrole wszystkich przesyłek produktów tego samego pochodzenia.
W szczególności, należy zatrzymać następnych 10 przesyłek tego samego pochodzenia, a zastaw na pokrycie kosztów inspekcji oraz kontroli fizycznych, w tym pobrania próbek i badań laboratoryjnych określonych w załączniku III, musi być wniesiony w granicznym posterunku kontroli.
W przypadku gdy te dodatkowe kontrole potwierdzą niezgodność z prawodawstwem wspólnotowym, przesyłkę naruszającą przepisy lub jej część należy usunąć zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. a) i b),
- Komisja zostanie powiadomiona o wynikach bardziej rygorystycznych kontroli i na podstawie tych informacji podejmie wszystkie niezbędne dochodzenia zmierzające do zidentyfikowania przyczyn oraz pochodzenia wykrytych naruszeń.
2.
W przypadku, gdy kontrole wykażą, że dopuszczalne poziomy pozostałości zostały przekroczone, należy przeprowadzić kontrole określone w ust. 1 tiret drugie.
3.
Jeżeli w przypadkach dotyczących państw trzecich, które zawarły umowę o równoważności ze Wspólnotą, lub państw trzecich, których przesyłki są kontrolowane rzadziej, Komisja, po zasięgnięciu informacji u właściwych władz danego państwa trzeciego, dojdzie do wniosku, że nie wypełniło ono zobowiązań i gwarancji przyznanych na podstawie planów określonych w art. 29 ust. 1 dyrektywy 96/23/WE, wówczas wstrzyma ona przeprowadzanie rzadszych kontroli wymienionych produktów przyznane temu krajowi, na mocy procedury ustanowionej w art. 29 niniejszej dyrektywy do chwili, gdy to państwo trzecie nie naprawi swoich uchybień.
Ta sama procedura zostanie zastosowana w przypadku zniesienia wstrzymania.
Jeżeli niezbędne, w celu przywrócenia korzyści płynących z wymienionej umowy, delegacja ze Wspólnoty składająca się z biegłych z Państw Członkowskich, przybędzie z wizytą do danego kraju, na koszt tego kraju, w celu sprawdzenia, czy takie działania zostały podjęte.
Artykuł 25
1.
W przypadku, gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego uznają, że niniejsza dyrektywa nie jest stosowana przez graniczny posterunek kontroli lub skład celny, wolny obszar celny lub skład wolnocłowy innego Państwa Członkowskiego określony w art. 12 na podstawie kontroli przeprowadzonych w punkcie, w którym produkty są wprowadzane na rynek, wówczas skontaktuje się ona niezwłocznie z właściwym organem centralną tego Państwa Członkowskiego.
Ostatnie Państwo Członkowskie podejmie wszelkie niezbędne działania i powiadomi właściwe władze pierwszego Państwa Członkowskiego o rodzaju przeprowadzonych kontroli, podjętych decyzjach i powodach takich decyzji.
Jeżeli właściwe władze pierwszego Państwa Członkowskiego uznają, że podjęte działania nie są wystarczające, zbadają one, wspólnie z właściwymi władzami drugiego Państwa Członkowskiego możliwe sposoby i środki naprawy sytuacji, gdy to niezbędne, przez odbycie wizyty w tym Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy kontrole określone w akapicie pierwszym wykażą powtarzające się niedostosowanie do niniejszej dyrektywy, właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia powiadamiają o tym Komisję i właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich.
Komisja może, na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego przeznaczenia lub z własnej inicjatywy, uwzględniając rodzaj zgłoszonych naruszeń:
- wysłać inspekcję do Państwa Członkowskiego w porozumieniu z właściwymi władzami krajowymi,
- zwrócić się do właściwych władz o zwiększenie ilości kontroli przeprowadzanych w wymienionym granicznym posterunku kontroli, składzie celnym, wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.
W toku badań Komisji, Państwo Członkowskie będące stroną musi, na wniosek Państwa Członkowskiego przeznaczenia, nasilić kontrole w granicznym posterunku kontroli, składzie celnym, wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.
Państwo Członkowskie przeznaczenia może, ze swojej strony, nasilić kontrole produktów pochodzących z tych źródeł.
Na wniosek jednego z tych dwóch Państw Członkowskich, w przypadku gdy inspekcja potwierdzi niezgodności określone w akapicie piątym tiret pierwsze, Komisja musi, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 podjąć odpowiednie środki.
Środki te muszą być jak najszybciej potwierdzone lub zrewidowane, zgodnie z tą samą procedurą.
2.
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo do odwołania się od decyzji właściwych władz przysługujące na mocy obowiązujących przepisów prawnych w Państwach Członkowskich.
Decyzje podjęte przez właściwą władzę oraz powody tych decyzji zostaną podane do wiadomości osoby odpowiedzialnej za przesyłkę, której te decyzje dotyczą lub jej przedstawicielowi.
Jeżeli ta osoba lub jej przedstawiciel przedstawi taki wniosek, wspomniane decyzje i ich powody zostaną jej przekazane na piśmie, włącznie z informacją o prawach do odwołania przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów prawnych w Państwie Członkowskim przeprowadzającym kontrole, a także stosowanej procedurze i terminach.
3.
Szczegółowe przepisy dotyczące zastosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 26
1.
Każde Państwo Członkowskie opracuje program dotyczący wymiany urzędników upoważnionych do przeprowadzania kontroli produktów pochodzących z państw trzecich.
2.
Komisja i Państwa Członkowskie skoordynują programy określone w ust. 1 w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
3.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki niezbędne do umożliwienia wprowadzenia programów wynikających z koordynacji określonej w ust. 2.
4.
Co roku, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, wprowadzenie programów zostanie zrewidowane na podstawie sprawozdań sporządzonych przez Państwa Członkowskie.
5.
Państwa Członkowskie uwzględnią zebrane doświadczenie w celu udoskonalenia i rozwinięcia programów wymiany.
6.
Należy przyznać wkład finansowy Wspólnoty w celu promowania skutecznego rozwoju programów wymiany.
Szczegółowe przepisy dotyczące wkładu finansowego Wspólnoty oraz szacunkowe kwoty obciążające budżet Wspólnoty są ustanowione w decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [23].
7.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 1, 4 i 5 przyjmuje się, gdzie to niezbędne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 27
Państwa Członkowskie zapewnią, że urzędowi lekarze weterynarii wyznaczeni do sprawowania funkcji w granicznych posterunkach kontroli wezmą udział w specjalnych programach szkoleniowych określonych w niniejszym artykule.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29, opracuje instrukcje dotyczące tych programów.
Komisja, przynajmniej raz w roku, zorganizuje seminaria dla tych osób, które prowadzą programy, w celu zapewnienia ich koordynacji.
Środki przewidziane w niniejszym artykule zostaną sfinansowane zgodnie z tytułem III decyzji 90/424/EWG.
ROZDZIAŁ IV PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 28
W przypadku odniesienia do procedury przewidzianej w niniejszym artykule, Stały Komitet Weterynaryjny utworzony na mocy decyzji Rady 68/361/EWG [24] podejmie decyzje zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 17 dyrektywy 89/662/EWG.
Artykuł 29
W przypadku odniesienia procedury przewidzianej w niniejszym artykule Stały Komitet Weterynaryjny podejmie decyzje zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 18 dyrektywy 89/662/EWG.
Artykuł 30
Załączniki II i III mogą zostać uzupełnione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 31
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z przepisów prawa celnego.
Artykuł 32
Państwa Członkowskie mogą wykorzystać wspólnotową pomoc finansową, przewidzianą w art. 38 decyzji 90/424/EWG, w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 33
Dyrektywa 90/675/EWG traci moc z dniem 30 czerwca 1999 r.
Akty prawne przyjęte na podstawie dyrektywy 90/675/EWG muszą obowiązywać do chwili przyjęcia przepisów, które mają je zastąpić na podstawie niniejszej dyrektywy.
Każdy akt prawny, przyjęty na podstawie niniejszej dyrektywy musi, jeśli to stosowne, podawać datę, od której jego przepisy będą zastępować odpowiadające im przepisy w akcie przyjętym na podstawie dyrektywy 90/675/EWG.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej dyrektywy oraz odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku IV.
Artykuł 34
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 lipca 1999 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 35
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 36
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 97/79/WE
z dnia 18 grudnia 1997 r.
zmieniająca dyrektywy 71/118/EWG, 72/462/EWG, 85/73/EWG, 91/67/EWG, 91/492/EWG, 91/493/EWG, 92/45/EWG i 92/118/EWG w zakresie organizacji kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zachowania jasności i racjonalności, dyrektywa Rady 90/675/EWG ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [4], traci moc i zostaje zastąpiona dyrektywą 97/78/WE [5];
zastąpienie dyrektywy 90/675/EWG dyrektywą 97/78/WE wpływa na tekst następujących dyrektyw Rady:
- dyrektywa 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego [6],
- dyrektywa 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [7],
- dyrektywa 85/73/EWG z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania inspekcji i kontroli weterynaryjnych określonych w dyrektywach 89/662/EWG, 90/425/EWG, 90/675/EWG i 91/496/EWG (zmieniona i skonsolidowana) [8],
- dyrektywa 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt, obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [9],
- dyrektywa 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek żywych małży dwuskorupowych [10],
- dyrektywa 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [11],
- dyrektywa 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt, odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu dziczyzny [12],
- dyrektywa 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [13];
z tego powodu powyższe dyrektywy powinny być dostosowane do tekstu dyrektywy 97/78/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W dyrektywie 71/118/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 14b ust. 2 lit. a) skreśla się zdanie drugie;
b) w art. 17 skreśla się akapit drugi.
2.
W dyrektywie 72/462/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 31a, wyrazy "art. 17 dyrektywy 90/675/EWG" zastępuje się wyrazami "art. 18 dyrektywy 97/78/WE";
b) skreśla się art. 31.
3.
W art. 3 ust. 1 dyrektywy 85/73/WE wyrazy "art. 20 dyrektywy 90/675/EWG" zastępuje się wyrazami "art. 23 dyrektywy 98/78/WE".
4.
W dyrektywie 91/67/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) art. 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
Zasady i reguły ustanowione w dyrektywie 91/496/EWG i 97/78/WE stosuje się w szczególności w odniesieniu do organizacji kontroli i następstw kontroli, które mają być przeprowadzone przez Państwa Członkowskie oraz środków ochronnych, które należy wykonać.";
b) skreśla się art. 24.
5.
Skreśla się art. 10 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 91/492/EWG.
6.
W dyrektywie 91/493/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 10 akapit drugi wyrazy "art. 18 ust. 3 dyrektywy 90/675/EWG" zastępuje się wyrazami "art. 19 ust. 2 dyrektywy 97/78/WE";
b) skreśla się art. 12 ust. 2.
7.
W dyrektywie 92/45/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się art. 17 ust. 2;
b) skreśla się art. 19 akapit drugi.
8.
W dyrektywie 92/118/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 12 ust. 1 akapit drugi wyrazy "art. 8 ust. 2 dyrektywy 90/675/EWG" zastępuje się wyrazami "art. 4 ust. 4 lit. b) dyrektywy 98/78/WE";
b) skreśla się art. 12 ust. 2.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 1 lipca 1999 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 lipca 1999 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 97/80/WE
z dnia 15 grudnia 1997 r.
dotycząca ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Porozumienie w sprawie polityki społecznej załączone do Protokołu (nr 14) w sprawie polityki społecznej, załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu, we współpracy z Parlamentem Europejskim [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Na podstawie Protokołu w sprawie polityki społecznej załączonego do Traktatu Państwa Członkowskie, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (zwane dalej "Państwami Członkowskimi"), pragnąc wprowadzić w życie Kartę Socjalną z 1989 r., zawarły Porozumienie w sprawie polityki społecznej.
(2) Wspólnotowa Karta Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników uznaje znaczenie zwalczania każdej formy dyskryminacji, w tym dyskryminacji ze względu na płeć, kolor skóry, rasę, opinie i przekonania.
(3) Ustęp 16 Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników, dotyczący równego traktowania mężczyzn i kobiet, stanowi między innymi, że "powinny być wzmożone działania w celu zapewnienia wprowadzenia w życie zasady równości mężczyzn i kobiet, w szczególności jeżeli chodzi o dostęp do zatrudnienia, wynagrodzenie, warunki pracy, ochronę socjalną, kształcenie, szkolenie zawodowe i rozwój kariery zawodowej".
(4) Zgodnie z art. 3 ust. 2 Porozumienia w sprawie polityki społecznej Komisja konsultowała się z partnerami społecznymi na szczeblu Wspólnoty w sprawie możliwego kierunku wspólnotowych działań w zakresie ciężaru dowodu w sprawach dotyczących dyskryminacji ze względu na płeć.
(5) Komisja, rozważając działanie Wspólnoty zalecone po takich konsultacjach, ponownie skonsultowała się z partnerami społecznymi w sprawie treści propozycji planowanej zgodnie z art. 3 ust. 3 tego Porozumienia; partnerzy społeczni ze strony pracowników przesłali Komisji swoje opinie.
(6) Po drugiej rundzie konsultacji żaden z partnerów społecznych nie powiadomił Komisji o woli rozpoczęcia procesu, prowadzącego ewentualnie do zawarcia porozumienia, przewidzianego w art. 4 wspomnianego Porozumienia.
(7) Zgodnie z postanowieniami art. 1 Porozumienia Wspólnota i Państwa Członkowskie postawiły sobie za cel, między innymi, poprawę warunków życia i pracy; skuteczne wprowadzenie w życie zasady równości traktowania mężczyzn i kobiet przyczyniłoby się do osiągnięcia tego celu.
(8) Zasada równości traktowania została ustanowiona w art. 119 Traktatu i dyrektywie Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet [4] oraz w dyrektywie Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy [5].
(9) Dyrektywa Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią [6] przyczynia się również do skutecznego wprowadzania w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet; dyrektywa nie powinna działać ze szkodą dla wyżej wymienionych dyrektyw dotyczących równości traktowania; pracujące kobiety objęte zakresem tej dyrektywy w równym stopniu powinny korzystać z przyjęcia zasad dotyczących ciężaru dowodu.
(10) Dyrektywa Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC [7] jest również oparta na zasadzie równego traktowania mężczyzn i kobiet.
(11) Odniesienia do "postępowania sądowego" i "sądu" obejmują mechanizmy, w drodze których spory mogą być przedkładane celem zbadania i rozstrzygnięcia niezależnym organom, mogącym wydawać decyzje wiążące dla stron takich sporów.
(12) Określenie "postępowania pozasądowe" oznacza w szczególności takie procedury, jak postępowanie pojednawcze i mediacja.
(13) Ocena faktów, z których można wywnioskować, że doszło do bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji, należy do sądów krajowych lub innych kompetentnych organów, zgodnie z prawem lub zwyczajem krajowym.
(14) Do Państw Członkowskich należy wprowadzenie, w jakimkolwiek właściwym stadium postępowań, zasad dowodowych, które są korzystniejsze dla stron skarżących.
(15) Niezbędne jest uwzględnienie szczególnych cech systemów prawnych niektórych Państw Członkowskich, między innymi gdy stwierdza się, że miała miejsce dyskryminacja, jeżeli strona pozwana nie przedstawia dowodu, który przekonuje sąd lub inne właściwe władze, że zasada równości traktowania nie została złamana.
(16) Państwa Członkowskie nie muszą stosować zasad dotyczących ciężaru dowodu do postępowań, w których zadaniem sądu lub innego kompetentnego organu jest zbadanie okoliczności faktycznych sprawy; postępowania, o których mowa, to takie procedury, w których od strony skarżącej nie wymaga się udowodnienia faktów, ponieważ zbadanie stanu faktycznego sprawy należy do sądu lub kompetentnego organu.
(17) Strony skarżące mogłyby być pozbawione skutecznych środków realizacji zasady równości traktowania przed sądami krajowymi, jeżeli skutkiem przedstawienia dowodu jawnej dyskryminacji nie byłoby przesunięcie na stronę pozwaną ciężaru dowodu, że jej praktyka nie jest w rzeczywistości dyskryminująca.
(18) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przyjął więc, że zasady dotyczące ciężaru dowodu muszą być dostosowane w odniesieniu do niewątpliwych przypadków dyskryminacji oraz że dla skutecznego stosowania zasady równości traktowania ciężar dowodu musi przejść na stronę pozwaną, jeżeli przedstawiony jest dowód takiej dyskryminacji.
(19) O wiele trudniej jest udowodnić dyskryminację, jeżeli jest ona pośrednia; ważne jest zatem zdefiniowanie dyskryminacji pośredniej.
(20) Cel, jakim jest odpowiednie dostosowanie zasad dotyczących ciężaru dowodu, nie został skutecznie osiągnięty we wszystkich Państwach Członkowskich i zgodnie z zasadą pomocniczości, ustanowioną w art. 3b Traktatu oraz zasadą proporcjonalności cel ten musi być osiągnięty na szczeblu Wspólnoty; niniejsza dyrektywa ogranicza się do minimalnego wymaganego działania i nie wykracza poza to, co jest dla tego celu niezbędne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie, że działania podjęte przez Państwa Członkowskie dla realizowania zasady równości traktowania staną się skuteczniejsze, aby umożliwić wszystkim osobom, które uznają się za krzywdzone, ponieważ nie została do nich zastosowana zasada równości traktowania, potwierdzenie ich praw w procesie sądowym po wyczerpaniu możliwości przed innymi właściwymi organami.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy zasada równości traktowania oznacza, że nie istnieje jakakolwiek dyskryminacja ze względu na płeć, ani bezpośrednia, ani pośrednia.
2.
Do celów zasady równości traktowania, o której mowa w ust. 1, pośrednia dyskryminacja ma miejsce wtedy, gdy pozornie obojętny przepis, kryterium lub praktyka znacząco pogarsza sytuację większej części przedstawicieli jednej płci, chyba że przepis ten, kryterium lub praktyka są właściwe i niezbędne oraz mogą być usprawiedliwione obiektywnymi czynnikami niezwiązanymi z płcią.
Artykuł 3
Zakres stosowania
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
a) sytuacji objętych zakresem art. 119 Traktatu i dyrektyw: 75/117/EWG, 76/207/EWG oraz w zakresie, w jakim dotyczy to dyskryminacji ze względu na płeć, dyrektyw 92/85/EWG i 96/34/WE;
b) każdego postępowania cywilnego lub administracyjnego, dotyczącego sektora publicznego lub prywatnego, które zapewnia środki zadośćuczynienia zgodnie z prawem krajowym, stosownie do środków, o których mowa w lit. a), z wyłączeniem postępowań pozasądowych o charakterze dobrowolnym albo przewidzianych w prawie krajowym.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do postępowań karnych, o ile Państwa Członkowskie nie postanowią inaczej.
Artykuł 4
Ciężar dowodu
1.
Państwa Członkowskie podejmą takie działania, jakie są niezbędne, zgodnie z ich systemami prawnymi, w celu zapewnienia, że jeśli osoby, które uznają się za skrzywdzone, ponieważ nie została do nich zastosowana zasada równości traktowania, przedstawią przed sądem lub innym właściwym organem fakty, z których można domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji, zadaniem strony pozwanej będzie udowodnienie, że zasada równości traktowania nie została naruszona.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody, by Państwa Członkowskie wprowadziły korzystniejsze dla strony skarżącej zasady dowodowe.
3.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować ust. 1 do postępowań, w których zbadanie okoliczności faktycznych sprawy jest zadaniem sądu lub właściwego organu.
Artykuł 5
Informacja
Państwa Członkowskie zapewnią, że środki podjęte na mocy niniejszej dyrektywy oraz przepisy już obowiązujące zostaną podane do wiadomości wszystkich zainteresowanych osób, za pomocą wszystkich stosownych środków.
Artykuł 6
Zasada niepogarszania sytuacji pracowników
Wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy nie będzie w żadnych okolicznościach wystarczającą podstawą do zmniejszenia ogólnego poziomu ochrony pracowników w dziedzinach, do których ma ona zastosowanie, bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do reagowania na zmiany sytuacji poprzez wprowadzenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które różnią się od obowiązujących w momencie publikacji niniejszej dyrektywy, jeżeli spełnione są minimalne wymagania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Wprowadzenie w życie
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy, przed dniem 1 stycznia 2001 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie będą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia zostaną ustanowione przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji w terminie dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy wszystkie informacje konieczne, aby umożliwić Komisji składanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raportów dotyczących stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 97/81/WE
z dnia 15 grudnia 1997 r.
dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców /UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych /CEEP/ oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych /ETUC/
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Porozumienie w sprawie polityki społecznej załączone do protokołu (nr 14) dotyczącego polityki społecznej, stanowiącego Załącznik do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 4 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Na podstawie Protokołu w sprawie polityki społecznej stanowiącego Załącznik do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Państwa Członkowskie — z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej — (zwane dalej "Państwami Członkowskimi"), kierując się pragnieniem dalszego podążania drogą ustanowioną w przyjętej w 1989 r. Karcie Praw Socjalnych, zawarły Porozumienie w sprawie polityki społecznej.
(2) Pracodawcy i pracobiorcy (partnerzy społeczni) mogą — zgodnie z przepisami art. 4 ust. 2 Porozumienia w sprawie polityki społecznej — wspólnie wystąpić o to, by porozumienia na szczeblu Wspólnoty zostały wprowadzone w życie decyzją Rady, przyjętą na wniosek Komisji.
(3) Wspólnotowa Karta Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników w pkt. 7 stanowi między innymi, iż "zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego musi prowadzić do poprawy warunków życia i pracy pracowników we Wspólnocie Europejskiej.
Proces taki musi wynikać ze zbliżania tych warunków jednocześnie z utrzymaniem tendencji do ich poprawy, w szczególności jeśli chodzi o (…) formy zatrudnienia inne niż umowy o pracę na czas nieokreślony, takie jak umowy o pracę na czas określony, praca w niepełnym wymiarze godzin, praca czasowa i praca sezonowa".
(4) Rada nie podjęła decyzji w sprawie projektu dyrektywy dotyczącej niektórych stosunków zatrudnienia w odniesieniu do zakłóceń konkurencji [1], z uwzględnieniem wniesionych poprawek [2], ani w sprawie propozycji wydania dyrektywy dotyczącej niektórych aspektów stosunków zatrudnienia w odniesieniu do warunków pracy [3].
(5) W konkluzjach Rady Europejskiej w Essen podkreślona została potrzeba podjęcia środków mających na celu wspieranie zatrudnienia oraz polityki równych szans dla mężczyzn i kobiet, a także wezwano do podjęcia środków w celu zwiększenia intensywności zatrudnienia w stosunku do wzrostu gospodarczego, w szczególności poprzez bardziej elastyczną organizację pracy w sposób, który jednocześnie spełniałby życzenia pracodawców i pracowników oraz był zgodny z wymogami konkurencji.
(6) Komisja, zgodnie z przepisami art. 3 ust. 2 Porozumienia w sprawie polityki społecznej, odbyła konsultacje z partnerami społecznymi, poświęcone ewentualnemu kierunkowi wspólnotowych działań w odniesieniu do kwestii elastycznego czasu pracy i pewności zatrudnienia.
(7) Komisja, stojąc na stanowisku — w rezultacie wymienionych konsultacji — iż pożądane jest podjęcie stosownych wspólnotowych działań, przeprowadziła ponowne konsultacje z partnerami społecznymi na poziomie Wspólnoty, poświęcone materii przewidywanej propozycji, zgodnie z przepisami art. 3 ust. 3 wskazanego Porozumienia.
(8) Organizacje międzybranżowe o charakterze powszechnym: Europejska Unia Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejska Konfederacja Związków Zawodowych (ETUC) poinformowały Komisję we wspólnym liście z dnia 19 czerwca 1996 r. o ich pragnieniu rozpoczęcia procedury przewidzianej w art. 4 Porozumienia w sprawie polityki społecznej; zważywszy, że wymienione organizacje zwróciły się do Komisji we wspólnym liście z dnia 12 marca 1997 r. o kolejne trzy miesiące; Komisja zastosowała się do tej prośby.
(9) Wymienione organizacje międzybranżowe zawarły w dniu 6 czerwca 1997 r. Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin; zważywszy, że organizacje te przekazały Komisji wspólną prośbę o wprowadzenie w życie przepisów wymienionego Porozumienia ramowego poprzez decyzję Rady przyjętą na wniosek Komisji, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 2 wskazanego Porozumienia.
(10) Rada, w rezolucji z dnia 6 grudnia 1994 r., dotyczącej perspektyw polityki społecznej Unii Europejskiej: udziału w procesie osiągania konwergencji społeczno-gospodarczej w Unii [4], zwróciła się do partnerów społecznych o korzystanie z możliwości zawierania porozumień, jako że z zasady znajdują się oni bliżej rzeczywistości społecznej i problemów socjalnych.
(11) Pragnieniem sygnatariuszy było zawarcie Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin, ustanawiającego zasady ogólne i minimalne wymagania w odniesieniu do problematyki pracy w niepełnym wymiarze godzin; zważywszy, że wykazali oni swój zamiar stworzenia ogólnych ram służących eliminacji dyskryminacji wobec pracowników pracujących w niepełnym wymiarze godzin oraz przyczynienia się do zwiększania potencjalnych możliwości pracy w niepełnym wymiarze godzin w oparciu o zasady, które mogą zostać zaakceptowane zarówno przez pracodawców jak i pracowników.
(12) Pragnieniem partnerów społecznych było zwrócenie szczególnej uwagi na problematykę pracy w niepełnym wymiarze godzin, wskazali oni jednocześnie, iż ich zamiarem jest rozważenie potrzeby zawarcia podobnych porozumień dotyczących innych elastycznych form zatrudnienia.
(13) W konkluzjach Rady Europejskiej w Amsterdamie głowy państw lub szefowie rządów Unii Europejskiej z satysfakcją przyjęli zawarte przez partnerów społecznych Porozumienie w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin.
(14) Właściwym instrumentem prawnym dla wprowadzenia w życie przepisów Porozumienia ramowego jest dyrektywa w rozumieniu art. 189 Traktatu; wiąże ona Państwa Członkowskie jeśli chodzi o osiągnięcie rezultatu, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.
(15) Zgodnie z zasadami subsydiarności i proporcjonalności określonymi w art. 3 lit. b) Traktatu, cele niniejszej dyrektywy nie mogą zostać w wystarczającym zakresie osiągnięte przez Państwa Członkowskie, w związku z czym mogą zostać zrealizowane w lepszy sposób przez Wspólnotę; niniejsza dyrektywa nie zawiera innych przepisów poza tymi, które są konieczne dla osiągnięcia tych celów.
(16) W odniesieniu do pojęć zastosowanych w treści Porozumienia ramowego, które nie zostały w nim szczegółowo zdefiniowane, dyrektywa pozostawia Państwom Członkowskim swobodę definiowania tych pojęć zgodnie z krajowym prawem i praktyką, analogicznie jak to ma miejsce w przypadku innych dyrektyw dotyczących polityki społecznej, w których treści stosowane są podobne pojęcia, o ile wymienione definicje pozostawać będą zgodne z treścią Porozumienia ramowego.
(17) Komisja opracowała projekt dyrektywy zgodnie z treścią jej komunikatu z dnia 14 grudnia 1993 r., dotyczącego stosowania przepisów protokołu (nr 14) w sprawie polityki społecznej oraz komunikatu z dnia 18 września 1996 r., dotyczącego rozwoju dialogu społecznego na szczeblu Wspólnoty, uwzględniając reprezentatywność sygnatariuszy oraz zgodność z prawem każdego punktu Porozumienia ramowego.
(18) Komisja opracowała projekt dyrektywy zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 Porozumienia w sprawie polityki społecznej stanowiącego, iż dyrektywy dotyczące sfery polityki społecznej powinny unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
(19) Komisja, zgodnie z treścią swojego komunikatu z dnia 14 grudnia 1993 r. dotyczącego stosowania przepisów protokołu (nr 14) w sprawie polityki społecznej, przekazała stosowną informację do Parlamentu Europejskiego, przesyłając tekst projektu dyrektywy zawierającej Porozumienie ramowe.
(20) Komisja poinformowała również o swoim wniosku Komitet Ekonomiczno-Społeczny.
(21) Punkt 6.1 Porozumienia ramowego stanowi, że Państwa Członkowskie i/lub partnerzy społeczni mogą utrzymać lub wprowadzić przepisy korzystniejsze w stosunku do jego treści.
(22) Punkt 6.2 Porozumienia ramowego stanowi, iż stosowanie niniejszej dyrektywy nie może posłużyć jako uzasadnienie pogorszenia warunków już obowiązujących w każdym Państwie Członkowskim.
(23) Wspólnotowa Karta Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników uznaje znaczenie zwalczania wszelkich form dyskryminacji, zwłaszcza ze względu na płeć, kolor skóry, rasę, światopogląd lub wyznanie.
(24) Artykuł F ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, iż Unia szanuje prawa podstawowe zagwarantowane w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich, jako zasady ogólne prawa wspólnotowego.
(25) Państwa Członkowskie mogą powierzyć partnerom społecznym, na ich wspólne życzenie, wdrażanie przepisów niniejszej dyrektywy, o ile Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne czynności w celu zapewnienia, iż będą oni w stanie zagwarantować skuteczność rozwiązań nakazanych przez niniejszą dyrektywę.
(26) Wdrażanie Porozumienia ramowego sprzyja osiągnięciu celów wskazanych w art. 1 Porozumienia w sprawie polityki społecznej.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie w życie przepisów Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin, zawartego dnia 6 czerwca 1997 r. przez organizacje międzybranżowe o charakterze powszechnym: Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), stanowiącego Załącznik do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 20 stycznia 2000 r. lub zapewniają, iż najpóźniej do tego dnia zostaną podjęte odpowiednie działania w tym zakresie przez partnerów społecznych w drodze porozumienia, przy czym Państwa Członkowskie mają obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia im w każdym czasie możliwości skorzystania z rozwiązań narzuconych przez niniejszą dyrektywę.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
W razie konieczności uwzględnienia wyjątkowych trudności lub w przypadku zamiaru wprowadzenia w życie przepisów niniejszej dyrektywy poprzez zawarcie zbiorowego układu pracy termin realizacji przepisów niniejszego artykułu przez Państwa Członkowskie może ulec przesunięciu maksymalnie o jeden rok.
W przypadku zaistnienia takich okoliczności Państwa Członkowskie mają obowiązek bezzwłocznego powiadomienia o tym fakcie Komisji.
W przypadku podjęcia przez Państwa Członkowskie środków określonych w pierwszym akapicie, zawierają one odniesienie do treści niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie może towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metodę dokonania odniesienia określają poszczególne Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostały przez nie przyjęte lub są przyjmowane w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 4/97
z dnia 3 stycznia 1997 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2493/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 12/97
z dnia 18 grudnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny[1], zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 249, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93[2], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2153/96[3], określa niektóre przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
Rada przyjęła decyzję 94/800/EWG z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986-1994) [4]; stosując przepisy załącznika 1 A do wymienionej decyzji, dotyczącej Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia, Wspólnota zobowiązała się ustanowić system wiążącej informacji o pochodzeniu;
istnieje potrzeba poprawienia, z poszanowaniem szczególnego charakteru każdego z systemów reguł pochodzenia, spójności tych systemów, aby stały się one w całości bardziej czytelne, i w szczególności w odniesieniu do autonomicznych reguł pochodzenia, niezbędne jest uwzględnienie wejścia w życie Nomenklatury Scalonej przyjętej w następstwie zmiany Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, jak również niezbędne jest uwzględnienie wprowadzenia świadectwa pochodzenia na formularzu A zmienionego przez Konferencję Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju;
należy dokładnie określić dokumenty, jakie należy dołączyć do zgłoszenia o objęcie gospodarczą procedurą celną, aby ograniczyć formalności związane ze stosowaniem tych procedur;
należy określić niektóre podstawowe dane, które muszą znajdować się na pokwitowaniu wystawianym po uiszczeniu cła w następstwie zgłoszenia ustnego, na dowód tego, że formalności celne w odniesieniu do tych towarów zostały spełnione;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 482/96[5], zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93, ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, wprowadziło do wspólnotowej procedury tranzytowej większą elastyczność przy dostarczaniu alternatywnych dowodów w celu doprowadzenia do zakończenia wspólnotowej procedury tranzytowej w przypadku gdy karta 5 jednolitego dokumentu administracyjnego nie zostaje zwrócona; należy dopuścić taką samą elastyczność przy dostarczaniu alternatywnych dowodów, w przypadku gdy nie została zwrócona karta zwrotna karnetu TIR lub karnetu ATA;
rozporządzenie (WE) nr 482/96 ustanowiło przepis w celu określenia wiążących tras w ramach wspólnotowej procedury tranzytowej, w szczególności w odniesieniu do przepływu towarów, dla których stosowanie gwarancji generalnej zostało zawieszone; identyczne środki kontroli należy również ustanowić dla takich samych towarów w ramach procedury TIR;
należy wprowadzić przepisy w celu zwrotu należności celnych przywozowych w następstwie wywozu towarów w stanie niezmienionym, objętych procedurą uszlachetniania czynnego (system ceł zwrotnych);
na podstawie art. 871 i 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 Komisja musi na podstawie informacji dostarczonych jej przez Państwa Członkowskie podjąć decyzję zarówno w sprawie sytuacji, w których można nie księgować z mocą wsteczną należności celnych przywozowych lub wywozowych jak również w sprawie wniosków o zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych;
osobom, których dotyczy decyzja w sprawie zaksięgowania z mocą wsteczną należności celnych przywozowych lub wywozowych i osobom występującym z wnioskiem o zwrotu lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych należy zapewnić prawo złożenia wyjaśnień;
aby uniknąć podejmowania działań mających na celu pokrycie należności w przypadkach gdy prawdopodobne jest, że zwrot zostanie przyznany w terminie późniejszym, należy ustanowić przepis w celu zawieszenia obowiązku uiszczenia należności przez dłużnika, w szczególności zgodnie z art. 222 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
artykuł 24 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 ustanawia warunki dotyczące ustalania pochodzenia towarów; wiele składników może pochodzić z większej liczby krajów i mogą zostać wstępnie połączone w kraju innym niż ten, w którym dokonano ostatecznego połączenia w czyste dyskietki magnetyczne; połączenie z elementów wstępnie połączonych nie może zostać uznane za nadające pochodzenie; w takich przypadkach i w celu zapewnienia jednolitej interpretacji i stosowania wspomnianego art. 24, należy zmienić załącznik 11 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93;
decyzje 4/92 Komitetu Współpracy EWG - San Marino z dnia 22 grudnia 1992 [6] i 1/96 Wspólnego Komitetu WE - Andora z dnia 1 lipca 1996[7] pozwalają na zastosowanie wspólnotowej procedury tranzytowej między Wspólnotą i Andorą oraz San Marino; dlatego niezbędne jest uzupełnienie wykazu kodów stosowanych w polach 51, 52 i 53 jednolitego dokumentu administracyjnego;
ze względów gospodarczych, stosowne wydaje się uzupełnienie wykazu załącznika 87;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W części I tytuł II otrzymuje brzmienie:
"TYTUŁ II
WIĄŻĄCE INFORMACJE
ROZDZIAŁ 1
Definicje
Artykuł 5
Do celów niniejszego tytułu:
1) "wiążąca informacja" oznacza:
informację taryfową lub informację o pochodzeniu wiążącą administracje wszystkich Państw Członkowskich Wspólnoty, jeżeli warunki ustanowione w art. 6 i 7 są spełnione;
2) "osoba składająca wniosek" oznacza:
- w przypadku informacji taryfowej: osobę, która zwróciła się do organów celnych z wnioskiem o udzielenie wiążącej informacji taryfowej,
- w przypadku informacji o pochodzeniu: osobę, która zwróciła się do organów celnych z wnioskiem o udzielenie wiążącej informacji o pochodzeniu i która ma ważne powody;
3) "posiadacz"oznacza:
- osobę, na której nazwisko wydawana jest wiążąca informacja.
ROZDZIAŁ 2
Procedura uzyskiwania wiążącej informacji - Powiadamianie wnioskodawcy o informacji i przekazywanie jej Komisji
Artykuł 6
1.
Wniosek o udzielenie wiążącej informacji składany jest na piśmie i adresowany bądź do właściwych organów celnych w Państwie Członkowskim lub Państwach Członkowskich, w którym(-ych) informacja ta ma zostać wykorzystana, bądź do właściwych organów celnych w Państwie Członkowskim, w którym osoba składająca wniosek ma swoją siedzibę.
2.
Wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej może dotyczyć tylko jednego rodzaju towarów; wniosek o udzielenie wiążącej informacji o pochodzeniu może dotyczyć tylko jednego rodzaju towarów i okoliczności nadających pochodzenie.
3.
A) Wnioski o udzielenie wiążącej informacji taryfowej zawierają następujące dane:
a) nazwisko i adres posiadacza;
b) nazwisko i adres osoby składającej wniosek w przypadku gdy nie jest ona posiadaczem;
c) nomenklaturę celną, w której ma zostać dokonana klasyfikacja. Jeżeli osoba składająca wniosek pragnie uzyskać klasyfikację towaru w jednej z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 3 lit. b) i ust. 6 lit. b) Kodeksu, nomenklatura jest wyraźnie określona we wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej;
d) szczegółowy opis towarów pozwalający na ustalenie ich tożsamości i dokonanie klasyfikacji w nomenklaturze celnej;
e) skład towarów oraz wszelkie metody badania stosowane dla jego określenia, w przypadku gdy zależy od tego dokonanie klasyfikacji;
f) wszelkie próbki, fotografie, plany, katalogi lub inne dostępne dokumenty mogące pomóc organom celnym w dokonaniu właściwej klasyfikacji towaru w nomenklaturze celnej, dołączone w formie załączników;
g) przewidywaną klasyfikację;
h) zgodę na przedłożenie, na żądanie organów celnych, tłumaczenia wszelkich załączonych dokumentów na język urzędowy (lub jeden z języków urzędowych) zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
i) wszelkie dane, które będą uważane za poufne;
j) podanie przez osobę składająca wniosek, o ile posiada takie informacje, wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów identycznych lub podobnych, o udzielenie której już zwrócono się z wnioskiem lub która już została wydana we Wspólnocie;
k) potwierdzenie, że dostarczone informacje zostały zarejestrowane w bazie danych Komisji Wspólnot Europejskich; jednakże oprócz przepisów art. 15 Kodeksu stosuje się przepisy dotyczące ochrony informacji obowiązujące w Państwach Członkowskich.
B) Wnioski o udzielenie wiążącej informacji o pochodzeniu zawierają następujące dane:
a) nazwisko i adres posiadacza;
b) nazwisko i adres osoby składającej wniosek w przypadku gdy nie jest ona posiadaczem;
c) mające zastosowanie podstawy prawne, do celów art. 22 i 27 Kodeksu;
d) szczegółowy opis towarów i ich klasyfikację taryfową;
e) skład towarów oraz metody badania stosowane dla jego określenia oraz ich cenę ex works, o ile zaistnieje taka potrzeba;
f) warunki, które pozwalają ustalić pochodzenie, użyte materiały i ich pochodzenie, klasyfikację taryfową, odpowiednie wartości i opis okoliczności (reguły dotyczące zmiany pozycji taryfowej, wartości dodanej, opisu obróbki lub przetworzenia, bądź inne szczególne reguły), które umożliwiły spełnienie danych warunków; w szczególności podać należy zastosowaną regułę pochodzenia, jak również przewidywane pochodzenie towarów;
g) wszelkie próbki, fotografie, plany, katalogi lub inne dostępne dokumenty dotyczące składu towarów i komponentów mogące pomóc w przedstawieniu procesu produkcyjnego lub przetwarzania, któremu zostały one poddane;
h) zgodę na przedłożenie, na żądanie organów celnych, tłumaczenia wszelkich załączonych dokumentów na język urzędowy (lub jeden z języków urzędowych) zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
i) wszelkie dane, które będą uważane za poufne i które dotyczą społeczeństwa lub administracji;
j) podanie przez wnioskodawcę, o ile posiada takie informacje, wiążącej informacji taryfowej lub wiążącej informacji o pochodzeniu, dotyczącej towarów identycznych lub podobnych, jak określono w lit. d) lub f), o udzielenie której już zwrócono się z wnioskiem lub która została wydana we Wspólnocie;
k) potwierdzenie, że dostarczone informacje zostały zarejestrowane w bazie danych Komisji; jednakże oprócz przepisów art. 15 Kodeksu, stosuje się przepisy dotyczące ochrony informacji obowiązujące w Państwach Członkowskich
4.
Jeżeli przyjmując wniosek organy celne uznają, że nie zawiera on wszystkich danych niezbędnych do zajęcia stanowiska w danej sprawie, zwracają się do wnioskodawcy o dostarczenie brakujących danych.
Terminy trzech miesięcy i 150 dni określone w art. 7 biegną od chwili, z którą organy celne dysponują wszystkimi danymi niezbędnymi do podjęcia decyzji; organy celne powiadamiają na piśmie wnioskodawcę o przyjęciu wniosku, jak również o dacie, z którą termin rozpoczyna swój bieg.
5.
Wykaz organów celnych, wyznaczonych przez Państwa Członkowskie do przyjmowania wniosków o udzielenie wiążącej informacji lub jej wydawania, opublikowany jest w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Wiążąca informacja przekazywana jest wnioskodawcy na piśmie w możliwie krótkim terminie.
a) w przypadku informacji taryfowej: jeżeli po upływie terminu trzech miesięcy od dnia przyjęcia wniosku o udzielenie informacji przekazanie wiążącej informacji taryfowej wnioskodawcy nie było możliwe, organy celne informują o tym fakcie wnioskodawcę, podając powody zwłoki i przypuszczalny termin, w którym będą w stanie przekazać wiążącą informację taryfową;
b) w przypadku informacji o pochodzeniu: zostanie przekazana najpóźniej w terminie 150 dni licząc od dnia przyjęcia wniosku.
2.
Informacja jest przekazywana na formularzu, którego wzór przedstawiony jest w załączniku 1 (wiążąca informacja taryfowa) lub załączniku 1a (wiążąca informacja o pochodzeniu).
Powiadomienie wskazuje dane, które będą uważane za przekazane jako poufne.
Zawarte jest w nim pouczenie o możliwości odwołania określonej w art. 243 Kodeksu.
Artykuł 8
1.
Kopia przekazanej wiążącej informacji taryfowej (załącznik 1 egzemplarz nr 2) oraz dane (ten sam załącznik egzemplarz nr 4), lub kopia przekazanej wiążącej informacji o pochodzeniu oraz stan faktyczny są niezwłocznie przekazywane Komisji przez organy celne danego Państwa Członkowskiego.
Takie przekazanie odbywa się za pomocą środków elektronicznych.
2.
Komisja niezwłocznie przekazuje Państwom Członkowskim, na wniosek, dane zawarte na kopii formularza i pozostałe istotne informacje.
Takie przekazanie odbywa się za pomocą środków elektronicznych.
ROZDZIAŁ 3
Przepisy stosowane w przypadkach rozbieżności w wiążących informacjach
Artykuł 9
1.
W przypadku istnienia rozbieżnych wiążących informacji:
- Komisja, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, wpisuje tę pozycję do porządku dziennego Komitetu, do dyskusji na posiedzeniu, które odbędzie się w następnym miesiącu lub, gdy w najbliższym miesiącu posiedzenie takie się nie odbędzie, na najbliższym posiedzeniu,
- zgodnie z procedurą Komitetu Komisja przyjmuje środki zapewniające jednolite stosowanie, odpowiednio, nomenklatury lub pochodzenia, możliwie najszybciej i w ciągu sześciu miesięcy po terminie posiedzenia, o którym mowa w tiret pierwszym,
2.
Do celów stosowania ust. 1, wiążące informacje o pochodzeniu uważa się za rozbieżne, jeżeli nadają różne pochodzenie towarom:
- których pozycja taryfowa jest taka sama i których pochodzenie zostało ustalone zgodnie z takimi samymi regułami pochodzenia, i
- które zostały uzyskane w takim samym procesie produkcyjnym.
ROZDZIAŁ 4
Skutki prawne wiążących informacji
Artykuł 10
1.
Bez uszczerbku dla art. 5 i 64 Kodeksu, na wiążącą informację może powoływać się tylko jej posiadacz.
2. a) W przypadku informacji taryfowej: organy celne mogą zażądać aby w chwili dokonywania formalności celnych posiadacz powiadomił organy celne, że jest w posiadaniu wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów będących przedmiotem odprawy celnej.
b) W przypadku informacji dotyczącej pochodzenia: organy odpowiedzialne za kontrolę stosowania wiążącej informacji o pochodzeniu mogą zażądać, aby w chwili dokonywania formalności posiadacz powiadomił organy celne, że jest w posiadaniu wiążącej informacji o pochodzeniu dotyczącej towarów będących przedmiotem tych formalności.
3.
Posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże:
a) w przypadku informacji taryfowej: organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji;
b) w przypadku informacji dotyczącej pochodzenia: organom, określonych w ust. 2 lit. b), że istnieje całkowita zgodność między tym towarem i okolicznościami ustalającymi ich pochodzenie, a opisanymi w przedstawionej informacji.
4.
Organy celne (w odniesieniu do wiążącej informacji taryfowej) lub organy, określone w ust. 2 lit. b) (w odniesieniu do wiążącej informacji o pochodzeniu) mogą zażądać tłumaczenia tej informacji na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 11
Wiążąca informacja taryfowa wydawana przez organy celne jednego z Państw Członkowskich od 1 stycznia 1991 r. staje się wiążąca w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich Państw Członkowskich.
Artykuł 12
1.
Od chwili przyjęcia jednego z aktów lub środków wymienionych w art. 12 ust. 5 Kodeksu, organy celne podejmują wszystkie niezbędne kroki dla zapewnienia, aby wiążące informacje były odtąd wydawane tylko zgodnie z danym aktem lub środkiem.
2. a) W przypadku wiążącej informacji taryfowej, do celu powyższego ust. 1, uwzględnianą datą jest:
- dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) i) Kodeksu, dotyczących zmian nomenklatury celnej, data ich stosowania,
- dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) i) Kodeksu, określających lub wpływających na klasyfikację towarów w nomenklaturze celnej, data ich opublikowania w serii L Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich,
- dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) Kodeksu, dotyczących zmian w uwagach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, data ich opublikowania w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich,
- dla orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) Kodeksu, data wydania orzeczenia,
- dla środków przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) Kodeksu, dotyczących przyjęcia przez Światową Organizację Celną opinii na temat klasyfikacji lub zmian uwag wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu, data komunikatu Komisji w Serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
b) W przypadku wiążącej informacji o pochodzeniu, do celów powyższego ust. 1, uwzględnianą datą jest:
- dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) i) Kodeksu, dotyczących ustalania pochodzenia towarów i reguł przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) ii), data ich stosowania,
- dla środków przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) ii) Kodeksu, dotyczących zmian w uwagach wyjaśniających i opinii przyjętych na szczeblu Wspólnoty, data ich opublikowania w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich,
- dla orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) ii) Kodeksu, data wydania orzeczenia,
- dla środków przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) ii) Kodeksu, dotyczących przyjęcia opinii na temat pochodzenia lub zmian uwag wyjaśniających Światowej Organizacji Handlu, data podana w komunikacie Komisji w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich,
- dla środków przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) Kodeksu, dotyczących załączników do Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia Światowej Organizacji Handlu i przyjętych w ramach umów międzynarodowych, data ich stosowania.
3.
Komisja możliwie szybko powiadamia organy celne o datach przyjęcia środków i aktów określonych w niniejszym artykule.
ROZDZIAŁ 5
Przepisy stosowane w przypadku utraty ważności wiążących informacji
Artykuł 13
Jeżeli poprzez zastosowanie przepisów art. 12 ust. 4 zdanie drugie i art. 12 ust. 5 Kodeksu wiążąca informacja zostaje unieważniona lub przestaje być ważna, organ celny, który ją wydał możliwie szybko powiadamia o tym Komisję.
Artykuł 14
1.
Jeżeli posiadacz wiążącej informacji, która przestała być ważna z powodów określonych w art. 12 ust. 5 Kodeksu chciałby skorzystać z możliwości powołania się na taką informację w określonym czasie zgodnie z ust. 6 wymienionego artykułu, powiadamia o tym organy celne, dostarczając wszelkie niezbędne dokumenty uzupełniające pozwalające na sprawdzenie, czy stosowne warunki zostały spełnione.
2.
W wyjątkowych wypadkach, gdy Komisja zgodnie z przepisami art. 12 ust. 7 akapit drugi Kodeksu przyjmuje środek stanowiący odstępstwo od ust. 6 wymienionego artykułu, lub gdy warunki określone w ust. 1 dotyczące możliwości dalszego powoływania się na wiążącą informację nie zostały spełnione, organy celne powiadamiają o tym posiadacza informacji na piśmie."
2.
W części I tytuł IV rozdział 2 otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ 2
Pochodzenie preferencyjne
Artykuł 66
Do celów niniejszego rozdziału:
a) pojęcie "wytwarzanie" oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetwarzania łącznie z montażem lub czynnościami szczególnymi;
b) pojęcie "materiał" oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itd., użyte do wytworzenia produktu;
c) pojęcie "produkt" oznacza wytwarzany produkt, nawet jeżeli jest on przeznaczony do późniejszego użycia w innym procesie wytwarzania;
d) pojęcie "towary" oznacza zarówno materiały jak i produkty;
e) pojęcie "wartość celna" oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem z 1994 r. w sprawie wykonania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Porozumienie WTO w sprawie ustalania wartości celnej);
f) pojęcie "cena ex works" w wykazach załączników 15, 19 i 20 oznacza cenę zapłaconą producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów z wyłączeniem wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony;
g) pojęcie "wartość" w wykazach załączników 15, 19 i 20 oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie można jej ustalić, pierwszą dającą się ustalić cenę zapłaconą za te materiały we Wspólnocie lub w kraju korzystającym w rozumieniu art. 67 ust. 1 bądź w republice lub terytorium korzystającym w rozumieniu art. 98 ust. 1. Jeżeli należy ustalić wartość użytych materiałów pochodzących, przepisy niniejszego akapitu stosuje się mutatis mutandis;
h) pojęcie "działy i pozycje" oznaczają działy i pozycje (czterocyfrowe kody) stosowane w nomenklaturze Zharmonizowanego Systemu;
i) pojęcie "klasyfikowany" odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w określonej pozycji;
j) pojęcie "przesyłka" oznacza produkty, które są albo wysłane równocześnie od jednego eksportera do jednego odbiorcy lub objęte jednym dokumentem przewozowym odnoszącym się do wysyłki tych produktów od eksportera do odbiorcy, bądź też w przypadku braku takiego dokumentu, objęte jedną fakturą.
Sekcja 1
Ogólny system preferencji taryfowych
Podsekcja 1
Definicja pojęcia produktów pochodzących
Artykuł 67
1.
Do celów stosowania przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się (dalej zwanych "krajami korzystającymi"), za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się:
a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68;
b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69.
2.
Do celów stosowania niniejszej sekcji, produkty pochodzące ze Wspólnoty, w rozumieniu ust. 3, które zostały poddane w kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu, które wykraczają poza zakres określony w art. 70, uważa się za pochodzące z danego kraju korzystającego.
3.
Do celów ustalenia pochodzenia produktów uzyskanych we Wspólnocie, ust. 1 stosuje się mutatis mutandis.
4.
W przypadku gdy Norwegia i Szwajcaria udzielają ogólnych preferencji taryfowych produktom pochodzącym z krajów korzystających, określonych w ust. 1 i stosują definicję pochodzenia odpowiadającą definicji określonej w niniejszej sekcji, produkty pochodzące ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii poddane w kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza zakres określony w art. 70, uważa się za pochodzące z danego kraju korzystającego.
Przepisy akapitu pierwszego stosuje się tylko w odniesieniu do produktów pochodzących ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii (zgodnie z regułami pochodzenia dotyczącymi danych preferencji taryfowych), które są wywożone bezpośrednio do kraju korzystającego.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (seria C) datę, z którą przepisy akapitu pierwszego i drugiego są stosowane.
5.
Przepisy ust. 4 stosuje się pod warunkiem przyznania przez Norwegię i Szwajcarię, na zasadzie wzajemności, takiego samego traktowania produktom wspólnotowym.
Artykuł 68
1.
Za całkowicie uzyskane w kraju korzystającym lub we Wspólnocie uważa się:
a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;
b) produkty roślinne tam zebrane;
c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;
d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;
e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;
f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza poza ich wodami terytorialnymi przez statki tego kraju;
g) produkty wytworzone na pokładzie statków-przetwórni wyłącznie z produktów określonych w lit. f);
h) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;
i) odpady i złom powstający w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;
j) produkty wydobyte z dna morskiego lub spod dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do użytkowania tego dna lub ziemi pod dnem;
k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-j).
2.
Pojęcia "statki tego kraju" i "statki-przetwórnie" użyte w ust. 1 lit. f) i g) odnoszą się tylko do statków i statków-przetwórni:
- zarejestrowanych lub zgłoszonych w kraju korzystającym lub w Państwie Członkowskim,
- pływających pod banderą kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego,
- które przynajmniej w 50 % należą do obywateli kraju korzystającego lub Państw Członkowskich albo spółki, która ma w tym kraju lub w jednym z Państw Członkowskich siedzibę zarządu, której dyrektor lub dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej i większość członków zarządu lub rady jest obywatelami tego kraju korzystającego lub Państw Członkowskich oraz w których ponadto, w przypadku spółek, co najmniej połowa kapitału należy do tego kraju korzystającego lub Państw Członkowskich, organizacji publicznych bądź do obywateli tego kraju korzystającego lub Państw Członkowskich,
- których kapitan i oficerowie są obywatelami kraju korzystającego lub Państw Członkowskich,
oraz
- których załoga składa się co najmniej w 75 % z obywateli kraju korzystającego lub Państw Członkowskich.
3.
Pojęcia "kraj korzystający" i "Wspólnota" obejmują także wody terytorialne tego kraju lub Państw Członkowskich.
4.
Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami-przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.
Artykuł 69
1.
Do celów art. 67, materiały niepochodzące uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy uzyskany produkt jest klasyfikowany w pozycji innej niż ta, w której klasyfikowane są wszystkie materiały niepochodzące użyte do jego wytworzenia, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2.
2.
Jeżeli produkt jest wymieniony w kolumnach 1 i 2 wykazu znajdującego się w załączniku 15, to zamiast reguły ust. 1 muszą być spełnione warunki określone w kolumnie 3 dla danego produktu
Artykuł 70
Następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego czy zostały spełnione wymogi art. 69 ust. 1:
a) czynności mające na celu zachowania produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w soli, ditlenku siarki lub innych roztworach wodnych, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);
b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu, sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, malowania i rozcinaniu;
c) i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie paczek;
ii) proste umieszczanie w butelkach, kolbach, workach, skrzynkach, pudełkach, umocowanie na kartach lub planszach itd. oraz wszelkie inne proste czynności związane z pakowaniem;
d) umieszczanie znaków, etykiet lub innych podobnych wyróżniających oznakowań na produktach lub na ich opakowaniach;
e) proste mieszanie produktów, nawet różnych rodzajów, gdzie jeden lub więcej składników mieszaniny nie spełnia warunków ustalonych w niniejszej sekcji, umożliwiające uznanie ich za pochodzące z kraju korzystającego lub Wspólnoty;
g) połączenie dwóch lub więcej czynności określonych w lit. a)-f);
h) ubój zwierząt.
Artykuł 71
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 69, materiały niepochodzące mogą zostać użyte przy wytwarzaniu danego produktu, pod warunkiem że ich całkowita wartość nie przekracza 5 % ceny ex works produktu końcowego i z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w uwadze 3.4 załącznika 14.
2.
Przepisów ust. 1 nie stosuje się do produktów z działów 50-63 Zharmonizowanego Systemu.
Artykuł 72
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 67, w celu określenia czy produkt wytworzony w kraju korzystającym, będącym członkiem ugrupowania regionalnego, pochodzi z tego kraju w rozumieniu tego artykułu, produkty pochodzące z jakiegokolwiek kraju tego ugrupowania regionalnego, wykorzystane do dalszego wytwarzania w innym kraju ugrupowania, traktowane są jako pochodzące z kraju, w którym nastąpiło dalsze wytwarzanie (kumulacja regionalna).
2.
Kraj pochodzenia produktu końcowego ustala się zgodnie z art. 72a.
3.
Kumulacja regionalna stosowana jest w odniesieniu do trzech odrębnych ugrupowań regionalnych krajów korzystających z ogólnego systemu preferencji taryfowych:
a) Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (Brunei Darussalam, Indonezja, Malezja, Filipiny, Singapur, Tajlandia, Wietnam);
b) Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej (CACM) (Kostaryka, Honduras, Gwatemala, Nikaragua, Salwador);
c) Grupy Andyjskiej (Boliwia, Kolumbia, Ekwador, Peru, Wenezuela).
4.
Pojęcie "ugrupowanie regionalne" oznacza, w zależności od przypadku, ASEAN, CACM lub Grupę Andyjską.
Artykuł 72a
1.
W przypadku gdy towary pochodzące z kraju będącego członkiem ugrupowania regionalnego są przetwarzane lub poddawane obróbce w innym kraju tego samego ugrupowania regionalnego, to krajem pochodzenia jest ten kraj ugrupowania regionalnego, w którym została dokonana ostatnia obróbka lub przetworzenie, pod warunkiem że:
a) wartość dodana w tym kraju, określona w ust. 3, jest wyższa od najwyższej wartości celnej użytych produktów pochodzących z jednego z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego; i
b) obróbka lub przetworzenie dokonane w tym kraju wykracza poza zakres obróbki lub przetworzenia określony w art. 70, jak również, w przypadku wyrobów włókienniczych, czynności określonych w załączniku 16.
2.
W przypadku gdy warunki określone w ust. 1 lit. a) i b) nie zostały spełnione, to produkty uważa się za pochodzące z kraju ugrupowania regionalnego, z którego pochodzą produkty mające najwyższą wartość celną spośród produktów pochodzących z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego.
3.
Pojęcie "wartość dodana" oznacza cenę ex works pomniejszoną o wartość celną każdego z włączonych produktów pochodzących z innego kraju ugrupowania regionalnego.
4.
Dowód pochodzenia towarów wywożonych z kraju ugrupowania regionalnego do innego kraju tego samego ugrupowania regionalnego w celu wykorzystania do dalszej obróbki lub przetworzenia bądź w celu powrotnego wywozu, jeżeli nie ma miejsca dalsza obróbka lub przetwarzanie, stanowi świadectwo pochodzenia na formularzu A, wystawione w pierwszym z tych krajów.
5.
Dowód statusu pochodzenia, nabytego lub zachowanego na warunkach przewidzianych w art. 72, w niniejszym artykule i w art. 72b, towarów wywożonych z kraju ugrupowania regionalnego do Wspólnoty, stanowi świadectwo pochodzenia na formularzu A lub deklaracja na fakturze, sporządzone w tym kraju na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawionym zgodnie z przepisami ust. 4.
6.
Kraj pochodzenia zostaje wskazany w polu 12 świadectwa pochodzenia na formularzu A lub w deklaracji na fakturze. Krajem tym jest:
- w przypadku wywozu produktów bez poddawania ich dalszej obróbce lub przetworzeniu zgodnie z ust. 4, kraj wytworzenia,
- w przypadku wywozu produktów po poddaniu ich dalszej obróbce lub przetworzeniu, kraj pochodzenia, ustalony zgodnie z ust. 1.
Artykuł 72b
1.
Przepisy art. 72 i 72a stosuje się jedynie jeżeli:
a) przepisy regulujące handel w ramach kumulacji regionalnej, między krajami ugrupowania regionalnego, są identyczne jak przepisy określone w niniejszej sekcji;
b) każdy kraj ugrupowania regionalnego zobowiązał się do przestrzegania lub zapewnienia zgodności z niniejszą sekcją oraz do zapewnienia współpracy administracyjnej niezbędnej Wspólnocie jak i pozostałym krajom ugrupowania regionalnego do zapewnienia właściwego wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A oraz weryfikacji tych świadectw i deklaracji na fakturze.
Zobowiązanie to przekazywane jest Komisji za pośrednictwem sekretariatu danego ugrupowania regionalnego.
Sekretariatami są:
- Sekretariat Generalny ASEAN,
- Stały sekretariat CACM,
- Junta del Acuerdo de Cartagena
w zależności od przypadku.
2. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 w przypadku każdego ugrupowania regionalnego.
3.
Artykuł 78 ust. 1 lit. b) nie stosuje się do produktów pochodzących z jakiegokolwiek kraju ugrupowania regionalnego, jeżeli są przewożone przez terytorium jakiegokolwiek innego kraju tego ugrupowania regionalnego, nawet jeżeli dokonuje się tam dalszej obróbki lub przetworzenia.
Artykuł 73
Akcesoria, części zapasowe i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w cenę lub nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważane są za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem.
Artykuł 74
Zestawy, w rozumieniu ogólnej reguły 3 Zharmonizowanego Systemu, uważa się za pochodzące, pod warunkiem że wszystkie komponenty produktu są produktami pochodzącymi.
Jednakże jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, uważany jest w całości za pochodzący, pod warunkiem że wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex works zestawu.
Artykuł 75
W celu określenia czy produkt jest pochodzący, nie jest niezbędne ustalenie pochodzenia następujących elementów, które mogły zostać użyte przy jego wytworzeniu:
a) energia elektryczna i paliwo;
b) urządzenia i wyposażenie;
c) maszyny i narzędzia;
d) towary, które nie wchodzą w skład i nie miały wejść w końcowy skład produktu.
Artykuł 76
1.
Odstępstwa od przepisów niniejszej sekcji mogą zostać zastosowane wobec najmniej rozwiniętych krajów korzystających z ogólnego systemu preferencji taryfowych, jeżeli rozwój istniejących gałęzi przemysłu lub wprowadzenie nowych gałęzi to uzasadnia.
Najmniej rozwinięte kraje korzystające wymienione są w rozporządzeniach Rady WE i decyzji EWWiS dotyczącej stosowania ogólnych preferencji taryfowych dla roku bieżącego.
W tym celu dany kraj występuje do Wspólnoty z wnioskiem o odstępstwo od przepisów wraz z uzasadnieniem tego wniosku, zgodnie z ust. 3.
2.
Przy rozpatrywaniu wniosków uwzględnia się w szczególności:
a) przypadki, w których stosowanie istniejących reguł pochodzenia miałoby znaczny wpływ na zdolność istniejącej w danym kraju gałęzi przemysłu do kontynuowania jej wywozu do Wspólnoty, ze szczególnym odniesieniem do przypadków, w których to stosowanie mogłoby doprowadzić do zaprzestania działalności;
b) szczególne przypadki, w których można jasno dowieść, iż znaczące inwestycje w przemyśle mogłyby zostać zahamowane z powodu reguł pochodzenia i w których odstępstwa sprzyjające realizacji programu inwestycyjnego mogłyby umożliwić stopniowe przyjmowanie tych reguł;
c) skutki gospodarcze i społeczne podejmowanych decyzji, w szczególności w sferze zatrudnienia w krajach korzystających i we Wspólnocie.
3.
W celu ułatwienia rozpatrywania wniosków o zastosowanie odstępstwa, kraj występujący z wnioskiem dostarcza na jego poparcie jak najbardziej wyczerpujące informacje, obejmujące w szczególności:
- opis produktu gotowego,
- rodzaj i ilość materiałów pochodzących z państwa trzeciego,
- proces produkcyjny,
- wartość dodaną,
- liczbę pracowników w danym przedsiębiorstwie,
- przewidywaną wielkość wywozu do Wspólnoty,
- inne możliwe źródła zaopatrzenia w surowce,
- uzasadnienie wnioskowanego okresu obowiązywania odstępstwa,
- inne uwagi.
4.
Komisja przedstawia Komitetowi wniosek o odstępstwo.
Decyzja w sprawie wniosku podejmowana jest zgodnie z procedurą Komitetu.
5.
Jeżeli zastosowano odstępstwo, w polu 4 świadectwa pochodzenia na formularzu A lub na deklaracji na fakturze przewidzianej w art. 90 należy umieścić następujący wpis:
"Odstępstwo - rozporządzenie (WE) nr 0000/96"
6.
Przepisy ust. 1-5 stosuje się do wszelkich przedłużeń.
Artykuł 77
Warunki ustalone w niniejszej sekcji dotyczące nabywania statusu pochodzenia są spełniane nieprzerwanie w kraju korzystającym lub we Wspólnocie.
Jeżeli towary pochodzące wywożone z kraju korzystającego lub Wspólnoty do innego kraju zostają zwrócone, to muszą być uważane za niepochodzące, chyba że można wykazać, zgodnie z wymogami właściwych organów, że:
- zwracane towary są tymi samymi, które zostały wywiezione, oraz
- nie podlegały żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie w czasie gdy znajdowały się w tym kraju,.
Artykuł 78
1.
Za transportowane bezpośrednio z kraju korzystającego do Wspólnoty lub ze Wspólnoty do kraju korzystającego uważa się:
a) towary, których transport nie odbywa się przez terytorium innego kraju, z wyjątkiem terytorium innego kraju tego samego ugrupowania regionalnego, do którego ma zastosowanie art. 72;
b) towary stanowiące jedną przesyłkę, których transport odbywa się przez terytorium innych krajów niż kraj korzystający lub Wspólnota, z dokonaniem, jeżeli nadarzy się okazja, przeładunku lub składowania czasowego w tych krajach, pod warunkiem że dane towary pozostaną pod dozorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym czynnościom niż wyładunek i przeładunek albo jakiejkolwiek innej czynności mającej na celu zachowanie ich w dobrym stanie;
c) produkty transportowane przez terytorium Norwegii lub Szwajcarii, a następnie, w całości lub w części, powrotnie wywiezione do Wspólnoty lub kraju korzystającego, pod warunkiem że będą pozostawać pod nadzorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym czynnościom niż wyładunek i przeładunek albo jakimkolwiek innej czynności mającej na celu zachowanie ich w dobrym stanie;
d) produkty, których transport odbywa się bez przerwy rurociągami przez terytoria inne niż terytorium eksportującego kraju korzystającego lub Wspólnoty.
2.
Dowodem spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) i c) jest przedłożenie właściwym organom celnym:
a) jednolitego dokumentu przewozowego, obejmującego przejazd przez kraj tranzytu; lub
b) świadectwa wystawionego przez organy celne kraju tranzytu:
- podającego dokładny opis towarów,
- wskazującego daty wyładunku i przeładunku towarów i w przypadku gdy ma to zastosowanie, nazwy statków lub innych użytych środków transportu,
- poświadczającego warunki, na których produkty pozostawały w kraju tranzytu; lub
c) w razie braku powyższych, wszystkich dokumentów poświadczających.
Artykuł 79
1.
Produkty wysłane z kraju korzystającego z przeznaczeniem na wystawę w innym kraju i sprzedane w celu przywozu do Wspólnoty korzystają w przywozie z preferencji taryfowych określonych w art. 67, pod warunkiem że spełniają warunki określone w niniejszej sekcji umożliwiające uznanie ich za pochodzące z danego kraju korzystającego i pod warunkiem że zgodnie z wymogami właściwych organów celnych Wspólnoty zostanie wykazane, że:
a) eksporter wysłał produkty bezpośrednio z terytorium kraju korzystającego do kraju, w którym organizowana jest wystawa;
b) produkty zostały sprzedane lub zbyte w inny sposób przez eksportera osobie we Wspólnocie;
c) produkty zostały wysłane do Wspólnoty w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;
d) produkty nie były, od chwili ich wysyłki na wystawę, używane do celów innych niż prezentacja na tej wystawie.
2.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A przedkłada się organom celnym Wspólnoty w normalnym trybie.
Wskazuje się w nim nazwę i adres wystawy.
W miarę potrzeby można zażądać dodatkowych dokumentów potwierdzających rodzaj produktów i warunki, na których były one wystawiane.
3.
Ustęp 1 stosuje się do wszelkich handlowych, przemysłowych, rolnych lub rzemieślniczych wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów, które nie są zorganizowane do celów prywatnych w sklepach lub lokalach handlowych w celu sprzedaży produktów zagranicznych i podczas których produkty pozostają pod kontrolą celną.
Podsekcja 2
Dowód pochodzenia
Artykuł 80
Produkty pochodzące z kraju korzystającego korzystają z przepisów niniejszej sekcji po przedłożeniu:
a) świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w załączniku 17; lub
b) w przypadkach określonych w art. 90 ust. 1, deklaracji, której treść zamieszczona jest w załączniku 18, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy, aby można je było zidentyfikować (dalej zwanej "deklaracją na fakturze").
a) Świadectwo pochodzenia na formularzu A
Artykuł 81
1.
Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się w przywozie do Wspólnoty do zastosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 67, pod warunkiem że były transportowane bezpośrednio w rozumieniu art. 78, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego, pod warunkiem że kraj ten:
- przekazał Komisji informację wymaganą zgodnie z art. 93,
- wspiera Wspólnotę pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na ustalenie autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.
2.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest jedynie w przypadku gdy może ono stanowić dokumentację wymaganą do celów preferencji taryfowych, określonych w art. 67.
3.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest tylko na pisemny wniosek eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela.
4.
Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada z wnioskiem każdy odpowiedni dokument uzupełniający, który może stanowić dowód, że produkty, które mają zostać wywiezione kwalifikują się do wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A.
5.
Świadectwo wystawiane jest przez właściwe organy rządowe kraju korzystającego, jeżeli produkty, które mają zostać wywiezione mogą być uważane za pochodzące z tego kraju w rozumieniu podsekcji 1.
Świadectwo jest dostępne dla eksportera od chwili faktycznego dokonania wywozu lub zapewnienia jego dokonania.
6.
W celu weryfikacji czy warunek określony w ust. 5 został spełniony, właściwy organ rządowy ma prawo zażądać przedstawienia wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić kontrolę, którą uważa za właściwą.
7.
Odpowiedzialność za zapewnienie, że świadectwa i wniosek są należycie wypełnione ponoszą właściwe organy rządowe kraju korzystającego
8.
Wypełnienie pola 2 świadectwa pochodzenia na formularzu A jest fakultatywne.
Pole 12 należycie wypełnia się wpisując "Wspólnota Europejska" lub jedno z Państw Członkowskich.
9.
Data wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A musi być wskazana w polu 11.
Podpis, który ma być wpisany w tym polu, przeznaczonym dla właściwych organów rządowych, które wystawiają świadectwo, musi być podpisem odręcznym.
Artykuł 82
1.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A musi zostać przedłożone organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu, w którym produkty zostają przedstawione, w terminie 10 miesięcy licząc od dnia jego wystawienia przez właściwy organ rządowy kraju korzystającego.
2.
Świadectwa pochodzenia na formularzu A przedłożone organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu po upływie terminu ważności, określonego w ust. 1, mogą zostać przyjęte w celu stosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67, jeżeli niedotrzymanie terminu spowodowane zostało zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.
3.
W innych przypadkach przedstawienia świadectwa z opóźnieniem organy celne Państwa Członkowskiego przywozu mogą przyjąć te świadectwa, jeżeli produkty zostały im przedstawione przed upływem terminu określonego w ust. 1.
4.
Na wniosek importera i uwzględniając warunki określone przez organy celne Państwa Członkowskiego przywozu i jeżeli towary:
a) przywożone są w ramach regularnych i ciągłych przepływów handlowych o znaczącej wartości handlowej;
b) są przedmiotem jednej umowy sprzedaży, a strony tej umowy mają swoją siedzibę w kraju wywozu i we Wspólnocie;
c) są klasyfikowane pod tym samym (8-ośmiocyfrowym) kodem Nomenklatury Scalonej;
d) pochodzą wyłącznie od tego samego eksportera, są przeznaczone dla tego samego importera i poddane zostają formalnościom przy wejściu w tym samym urzędzie celnym we Wspólnocie,
jeden dowód pochodzenia może zostać przedstawiony organom celnym przy przywozie pierwszej przesyłki. Procedura ta jest stosowana w odniesieniu do ilości i okresu, które określą właściwe organy celne.
Wymieniony okres nie może w żadnym przypadku przekraczać trzech miesięcy.
Artykuł 83
Jeżeli na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne kraju przywozu produkty zdemontowane lub niezmontowane, w rozumieniu ogólnej reguły 2a) Zharmonizowanego Systemu, objęte sekcjami XVI i XVII lub pozycjami 7308 i 9406 Zharmonizowanego Systemu, przywożone są partiami, jeden dowód pochodzenia dla takich produktów jest przedstawiany organom celnym przy przywozie pierwszej przesyłki.
Artykuł 84
Ponieważ świadectwo pochodzenia na formularzu A stanowi dokumentację dowodową uzasadniającą stosowanie przepisów dotyczących preferencji taryfowych określonych w art. 67, odpowiedzialność za podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji pochodzenia produktów i kontroli pozostałych deklaracji umieszczonych na świadectwie ponoszą właściwe władze kraju wywozu.
Artykuł 85
Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu zgodnie z procedurą określoną w art. 62 Kodeksu.
Organy te mogą wymagać tłumaczenia dowodu pochodzenia oraz załączenia do zgłoszenia przywozowego oświadczenia importera stwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania przepisów niniejszej sekcji.
Artykuł 86
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 81 ust. 5, świadectwo pochodzenia na formularzu A może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli:
a) nie zostało wystawione w chwili wywozu z powodu pomyłki, nieumyślnych pominięć lub szczególnych okoliczności; lub
b) organy celne zostały w wystarczający sposób zapewnione, że świadectwo pochodzenia na formularzu A zostało wystawione, ale nie zostało przyjęte przy przywozie z przyczyn technicznych.
2.
Właściwy organ rządowy może wystawić świadectwo z mocą wsteczną jedynie po sprawdzeniu czy dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym w odpowiednich dokumentach wywozowych i że świadectwo pochodzenia na formularzu A zgodne z przepisami niniejszej sekcji nie zostało wystawione przy wywozie danych produktów.
3.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawione z mocą wsteczną musi zawierać w polu 4 wpis "Delivré a posteriori" lub "issued retrospectively".
Artykuł 87
1.
W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa pochodzenia na formularzu A, eksporter może wystąpić do właściwych władz, które je wystawiły, o wydanie duplikatu sporządzonego na podstawie dokumentów wywozowych będących w ich posiadaniu.
Na wystawionym w ten sposób duplikacie musi być umieszczony w polu 4 wpis "Duplicata" lub "Duplicate" oraz data wystawienia i numer seryjny oryginalnego świadectwa.
2.
Do celów art. 82 duplikat ważny jest od dnia wystawienia oryginału.
Artykuł 88
1.
Jeżeli produkty pochodzące umieszczone są pod kontrolą urzędu celnego we Wspólnocie, możliwe jest zastąpienie oryginalnego dowodu pochodzenia jednym lub większą liczbą świadectw pochodzenia na formularzu A, do celów wysłania wszystkich produktów lub niektórych z tych produktów do innego miejsca we Wspólnocie lub do Szwajcarii bądź Norwegii.
Zastępcze świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawia urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się produkty.
2.
Świadectwo zastępcze wystawione z zastosowaniem ust. 1 lub art. 89 jest uznawane za ostateczne świadectwo pochodzenia określonych w nim produktów.
To świadectwo zastępcze wystawiane jest na podstawie pisemnego wniosku reeksportera.
3.
Świadectwo zastępcze wskazuje, w prawym górnym polu, nazwę kraju pośredniczącego, w którym zostało wystawione.
Pole 4 zawiera jeden z następujących wpisów: "certificat de remplacement" lub "replacement certificate", jak również datę wystawienia oryginalnego świadectwa pochodzenia i jego numer seryjny.
Nazwa/nazwisko reeksportera umieszczana jest w polu 1.
Nazwa/nazwisko ostatecznego odbiorcy może zostać umieszczona w polu 2.
Wszystkie dane szczegółowe dotyczące produktów powrotnie wywiezionych znajdujące się w oryginalnym świadectwie muszą zostać przeniesione do pól 3-9.
Odniesienia do faktury reeksportera muszą być umieszczone w polu 10.
Poświadczenie organu celnego, który wystawił świadectwo zastępcze umieszcza się w polu 11.
Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego.
Dane umieszczone w polu 12 dotyczące kraju pochodzenia i kraju przeznaczenia pochodzą z oryginalnego świadectwa.
Pole to jest podpisywane przez reeksportera.
Reeksporter, który podpisuje to pole w dobrej wierze, nie jest odpowiedzialny za prawidłowość danych umieszczonych na oryginalnym świadectwie.
4.
Urząd celny mający dokonać czynności określonej w ust. 1 zaznacza na oryginalnym świadectwie masę, numery i rodzaj towarów wysłanych oraz podaje numery seryjne odpowiedniego świadectwa lub świadectw zastępczych.
Oryginalne świadectwo jest przechowywane przez właściwy urząd celny przez okres co najmniej trzech lat.
5.
Fotokopię oryginalnego świadectwa można dołączyć do świadectwa zastępczego.
6.
W przypadku towarów, które korzystają z preferencji taryfowych określonych w art. 67, na zasadzie odstępstwa przyznanego zgodnie z art. 76, procedurę przewidzianą w niniejszym artykule stosuje się tylko do towarów przeznaczonych dla Wspólnoty.
Artykuł 89
Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się w przywozie do Wspólnoty do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67 po przedstawieniu zastępczego świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne Norwegii lub Szwajcarii, na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawionego przez właściwe organy kraju korzystającego, o ile warunki określone w art. 78 zostały spełnione i z zastrzeżeniem, że Norwegia lub Szwajcaria udzielą Wspólnocie pomocy pozwalając jej organom celnym na ustalenie autentyczności i prawidłowości wystawionych świadectw.
Procedurę kontroli przewidzianą w art. 94 stosuje się mutatis mutandis.
Termin określony w art. 94 ust. 3 przedłużony jest do ośmiu miesięcy.
b) deklaracja na fakturze
Artykuł 90
1.
Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona:
a) przez upoważnionego eksportera wspólnotowego w rozumieniu art. 90a; lub
b) przez eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednej lub większej liczby paczek zawierających produkty pochodzące, których całkowita wartość nie przekracza 3000 ECU i pod warunkiem że pomoc przewidziana w art. 81 ust. 1 ma zastosowanie również do tej procedury.
2.
Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona, jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące ze Wspólnoty lub z kraju korzystającego w rozumieniu niniejszej sekcji.
3.
Eksporter sporządzający deklarację na fakturze jest zobowiązany do przedłożenia w dowolnym momencie, na żądanie organów celnych lub rządowych kraju wywozu, wszystkich dokumentów potwierdzających pochodzenie danych produktów, a także spełnienie pozostałych warunków niniejszej sekcji.
4.
Eksporter sporządza deklarację na fakturze, w języku francuskim lub angielskim, wpisując na maszynie, stemplując lub drukując na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, deklarację, której treść znajduje się w załączniku 18.
Jeżeli deklaracja jest sporządzana odręcznie; to należy ją napisać tuszem, drukowanymi literami.
5.
Deklaracje na fakturze są opatrzone odręcznym podpisem eksportera.
Jednakże upoważniony eksporter, w rozumieniu art. 90a, nie jest zobowiązany do podpisywania tych deklaracji, pod warunkiem że przedstawi organom celnym lub rządowym pisemne zobowiązanie, w którym przyjmie pełną odpowiedzialność za każdą deklarację na fakturze, która identyfikuje go tak jak gdyby była podpisana przez niego odręcznie.
6.
W przypadkach określonych w ust. 1 lit. b) wykorzystanie deklaracji na fakturze podlega następującym specjalnym warunkom:
a) deklaracja na fakturze sporządzana jest dla każdej przesyłki;
b) jeżeli towary znajdujące się w przesyłce zostały już poddane, w kraju wywozu, weryfikacji przez odniesienie do definicji "produktów pochodzących", eksporter może odnieść się do takiej kontroli w deklaracji na fakturze.
Przepisy określone w akapicie pierwszym nie zwalniają eksportera od spełnienia pozostałych formalności wymaganych na podstawie przepisów celnych lub pocztowych.
Artykuł 90a
1.
Organy celne Wspólnoty mogą zezwolić każdemu eksporterowi, zwanemu dalej "upoważnionym eksporterem", który często dokonuje przesyłek towarów wspólnotowych, w rozumieniu przepisów art. 67 ust. 2, i przedstawi, zgodnie z wymogami organów celnych, wszelkie gwarancje niezbędne do weryfikacji pochodzenia produktów, jak również przestrzegania wszystkich innych wymogów niniejszej sekcji, na sporządzanie deklaracji na fakturze.
2.
Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków jakie uznają za właściwe.
3.
Organy celne przyznają upoważnionemu eksporterowi numer zezwolenia celnego, który musi zostać umieszczony na deklaracji na fakturze.
4.
Organy celne kontrolują sposób wykorzystania zezwolenia przez upoważnionego eksportera.
5.
Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć zezwolenie.
Dokonują tego, jeżeli upoważniony eksporter nie daje już gwarancji określonych w ust. 1, lub w jakikolwiek sposób robi niewłaściwy użytek z zezwolenia.
Artykuł 90b
1.
Dowód pochodzenia produktów ze Wspólnoty w rozumieniu art. 67 ust. 2 dostarczany jest poprzez:
a) przedłożenie świadectwa przewozowego EUR1, którego wzór znajduje się w załączniku 21; lub
b) przedłożenie deklaracji określonej w art. 90.
2.
Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel umieszcza w polu 2 świadectwa przewozowego EUR1 wpis "pays beneficiaires du SPG" i "CE" lub "GSP beneficiary countries" i "WE".
3.
Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wydawania, wykorzystania i następnie weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A stosuje się mutatis mutandis do świadectw przewozowych EUR1 i, z wyjątkiem przepisów dotyczących wystawiania, do deklaracji na fakturze.
Artykuł 90c
1.
Produkty przesyłane jako małe paczki przez osoby fizyczne do osób fizycznych lub będące częścią bagażu osobistego podróżnych mogą być przywożone jako produkty pochodzące, korzystające z preferencji taryfowych, określonych w art. 67, bez wymogu przedstawiania świadectwa pochodzenia na formularzu A lub deklaracji na fakturze, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych oraz zostały zgłoszone jako spełniające warunki wymagane dla zastosowania przepisów niniejszej sekcji i nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości tej deklaracji.
2.
Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców lub podróżnych lub ich rodzin nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe.
Ponadto łączna wartość tych produktów nie może przekraczać 215 ECU w przypadku małych paczek, lub 600 ECU w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych.
Artykuł 91
1.
W przypadku stosowania przepisów art. 67 ust. 2, 3 i 4 właściwe władze kraju korzystającego, wyznaczone do wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A dla produktów, w których wytwarzaniu używa się materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii, opierają się na świadectwie przewozowym EUR1 lub, w miarę potrzeby, na deklaracji na fakturze.
2.
W polu 4 świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych w przypadkach wymienionych w ust. 1 umieszcza się wpisy "cumul CE", "cumul Norvege", "cumul Suisse", lub "WE cumulation", "Norway cumulation", "Switzerland cumulation".
Artykuł 92
Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami umieszczonymi na świadectwie pochodzenia na formularzu A, świadectwie przewozowym EUR1 lub deklaracji na fakturze a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych w urzędzie celnym w celu spełnienia formalności dla przywozu produktów nie oznacza tym samym, że świadectwo lub deklaracja jest nieważna, jeżeli zostanie ustalone, że dokument odpowiada przedkładanym produktom.
Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy maszynowe w świadectwie pochodzenia na formularzu A, świadectwie przewozowym EUR1 lub deklaracji na fakturze, nie powinny powodować odrzucenia dokumentu, jeżeli rodzaj tych błędów nie stwarza wątpliwości co do poprawności oświadczeń zawartych w tym dokumencie.
Podsekcja 3
Metody współpracy administracyjnej
Artykuł 93
1.
Kraje korzystające podają Komisji nazwy i adresy mieszczących się na ich terytorium organów rządowych upoważnionych do wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A, wzory odcisków pieczęci używanych przez te organy, jak również nazwy i adresy odpowiednich organów rządowych odpowiedzialnych za weryfikację świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze.
Pieczęcie te są ważne od dnia otrzymania przez Komisję wzorów tych pieczęci.
Komisja przesyła te informacje organom celnym Państw Członkowskich.
Jeżeli powiadomienia te są w ramach zmian wcześniejszych powiadomień, Komisja podaje dzień wprowadzenia do użytku nowych pieczęci zgodnie z informacjami dostarczonymi przez właściwe organy krajów korzystających.
Informacje te są do użytku służbowego; jednakże jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu, dane organy celne mogą zezwolić importerom lub ich należycie upoważnionym przedstawicielom na zaznajomienie się z wzorami odcisków pieczęci, określonymi w niniejszym ustępie.
2.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich serii C datę, z którą nowe kraje korzystające określone w art. 97 wypełniły zobowiązania przewidziane w ust. 1.
3.
Komisja przekazuje krajom korzystającym wzory odcisków pieczęci używanych przez organy celne Państw Członkowskich przy wystawianiu świadectw przewozowych EUR1.
Artykuł 93a
Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 67, każdy kraj korzystający przestrzega lub zapewnia zgodność z regułami dotyczącymi pochodzenia towarów, wypełniania i wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A, warunków stosowania deklaracji na fakturze i metod współpracy administracyjnej.
Artykuł 94
1.
Późniejsze weryfikacje świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku gdy organy celne Wspólnoty mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentu lub prawidłowości informacji dotyczących faktycznego pochodzenia danych produktów.
2.
Do celów stosowania przepisów ust. 1 organy celne Wspólnoty zwracają kopię świadectwa pochodzenia na formularzu A lub deklaracji na fakturze właściwym władzom eksportującego kraju korzystającego, podając, gdzie stosowne, formalne lub merytoryczne powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji.
Jeżeli została przedstawiona faktura, dołącza się ją lub jej kopię do kopii świadectwa pochodzenia na formularzu A lub do deklaracji na fakturze, jak również wszystkie inne odpowiednie dokumenty.
Organy celne przekazują również wszystkie uzyskane informacje sugerujące, że dane znajdujące się na tym świadectwie lub deklaracji na fakturze są nieprawidłowe.
Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji zainteresowane organy decydują o zawieszeniu preferencji taryfowych, określonych w art. 67, oferują importerowi zwolnienie produktów, z zastrzeżeniem środków ostrożności uznanych za niezbędne.
3.
Jeżeli z wnioskiem o późniejszą weryfikację wystąpiono zgodnie z przepisami ust. 1, taka weryfikacja jest przeprowadzana, a jej wyniki przekazywane są organom celnym we Wspólnocie w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy.
Wyniki umożliwiają określenie czy dane świadectwo pochodzenia na formularzu A lub deklaracja na fakturze stosuje się do produktów faktycznie wywiezionych i czy produkty te mogą istotnie korzystać z preferencji taryfowych określonych w art. 67.
4.
W przypadku świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych zgodnie z art. 91 odpowiedź zawiera kopię(-e) świadectw(-a) przewozowego(-ych) EUR1 lub, w miarę potrzeby, odpowiedniej(-ich) deklaracji na fakturze.
5.
W przypadku uzasadnionych wątpliwości, jeżeli nie ma odpowiedzi w terminie sześciu miesięcy określonym w ust. 3, lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających dla ustalenia autentyczności danego dokumentu lub faktycznego pochodzenia produktów, właściwe władze powiadamia się drugi raz.
Jeżeli po drugim powiadomieniu wyniki weryfikacji nie zostaną w terminie czterech miesięcy podane do wiadomości władz, które ich zażądały, lub jeżeli wyniki te nie pozwalają na ustalenie autentyczności danego dokumentu lub faktycznego pochodzenia produktów, władze te, z wyjątkiem szczególnych okoliczności, nie wyrażają zgody na stosowanie preferencyjnych środków taryfowych,.
Przepisy pierwszego akapitu stosuje się między krajami tego samego ugrupowania regionalnego do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A lub deklaracji na fakturze sporządzonych zgodnie z przepisami niniejszej sekcji.
6.
Jeżeli procedura weryfikacji lub każda inna posiadana informacja wydaje się wskazywać, że przepisy niniejszej sekcji są naruszane, wywożący kraj korzystający, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty, przeprowadza niezbędne dochodzenia lub zleca przeprowadzenie takich dochodzeń w trybie pilnym, w celu ujawnienia i zapobieżenia podobnym naruszeniom.
W tym celu Wspólnota może uczestniczyć w tych dochodzeniach.
7.
Do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A, kopie tych świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe, są przechowywane przez co najmniej trzy lata przez właściwe władze eksportującego kraju korzystającego.
Artykuł 95
Przepisy art. 78 ust. 1 lit. c) i art. 89 stosuje się jedynie w takim zakresie, w ramach preferencji taryfowych udzielonych przez Norwegię i Szwajcarię dla niektórych produktów pochodzących z krajów rozwijających się, w jakim kraje te stosują podobne przepisy do wspólnotowych.
Komisja powiadamia organy celne Państw Członkowskich o przyjęciu przez Norwegię i Szwajcarię tych przepisów i o dacie, od której stosuje się przepisy art. 78 ust. 1 lit. c) i art. 89 oraz podobnych przepisów przyjętych przez Norwegię i Szwajcarię.
Przepisy te stosuje się pod warunkiem, że Wspólnota, Norwegia i Szwajcaria zawarły umowę przewidującą, między innymi, że będą sobie udzielały wzajemnej pomocy w sprawach współpracy administracyjnej.
Podsekcja 4
Ceuta i Melilla
Artykuł 96
1.
Pojęcie "Wspólnota" używane w niniejszej sekcji nie obejmuje Ceuty i Melilli.
Pojęcie "produkty pochodzące ze Wspólnoty" nie obejmuje produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.
2.
Przepisy niniejszej sekcji stosuje się mutatis mutandis do określenia czy produkty mogą być uważane za pochodzące z eksportującego kraju korzystającego z ogólnego systemu preferencji taryfowych, jeżeli są przywożone do Ceuty i Mellilli, lub za pochodzące z Ceuty i Melilli.
3.
Ceuta i Melilla są uważane za jedno terytorium.
4.
Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wystawiania, wykorzystania i późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A stosuje się mutatis mutandis do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.
5.
Hiszpańskie organy celne są odpowiedzialne za stosowanie przepisów niniejszej sekcji w Ceucie i Melilli.
Podsekcja 5
Przepisy końcowe
Artykuł 97
Jeżeli kraj lub terytorium dopuszczony jest jako kraj korzystający w odniesieniu do produktów określonych w odpowiednich rozporządzeniach Rady WE lub decyzji EWWiS, to towary pochodzące z tego kraju lub terytorium mogą korzystać z ogólnego systemu preferencji taryfowych, pod warunkiem że zostały wywiezione z tego kraju lub terytorium korzystającego w dniu albo po dniu określonym w art. 93 ust. 2.
Sekcja 2
Republiki Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji; Federalna Republika Jugosławii; była Jugosłowiańska Republika Macedonii, terytorium Zachodniego Brzegu i Strefa Gazy
Podsekcja 1
Definicja pojęcia produktów pochodzących
Artykuł 98
Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę niektórym produktom pochodzącym z Republik Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, terytoriów Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy (zwanych dalej "republikami lub terytoriami korzystającymi") następujące produkty uważa się za pochodzące z republiki lub terytorium korzystającego:
a) produkty całkowicie uzyskane w tej republice lub na terytorium korzystającym, w rozumieniu art. 99;
b) produkty uzyskane w tej republice lub na terytorium korzystającym, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż te określone w lit. a), pod warunkiem że wymienione produkty poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 100.
2.
Do celów niniejszej sekcji, produkty pochodzące ze Wspólnoty, w rozumieniu ust. 3, które poddano w republice lub na terytorium korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza obróbkę lub przetworzenie określone w art. 101, uważa się za pochodzące z tej republiki lub tego terytorium.
3.
Ustęp 1 stosuje się mutatis mutandis do celów określania pochodzenia produktów uzyskanych we Wspólnocie.
Artykuł 99
1.
Za całkowicie uzyskane w republice lub na terytorium korzystającym bądź we Wspólnocie uważa się:
a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;
b) produkty roślinne tam zebrane;
c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;
d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;
e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam przeprowadzone;
f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza przez statki tego kraju poza ich wodami terytorialnymi;
g) produkty wytworzone na pokładzie statków-przetwórni wyłącznie z produktów określonych w lit. f);
h) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;
i) odpady i złom powstający w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;
j) produkty wydobyte z dna morskiego lub spod niego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do użytkowania tego dna lub ziemi pod dnem;
k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a) - j).
2.
Pojęcie "statki tego kraju" i "statki-przetwórnie" w ust. 1 lit. f) i g) odnoszą się tylko do statków i statków-przetwórni:
- zarejestrowanych lub zgłoszonych w republice lub na terytorium korzystającym bądź w Państwie Członkowskim,
- pływających pod banderą republiki lub terytorium korzystającego bądź Państwa Członkowskiego,
- które w co najmniej 50 % należą do obywateli republiki lub terytorium korzystającego bądź Państwa Członkowskiego albo spółki, która ma w jednej z tych republik, terytoriów lub Państw Członkowskich siedzibę zarządu, której dyrektor lub dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej i większość członków zarządu lub rady jest obywatelami republiki lub terytorium korzystającego bądź Państwa Członkowskiego i w których ponadto w przypadku spółek co najmniej połowa kapitału należy do tej republiki lub terytorium korzystającego bądź Państwa Członkowskiego, organizacji publicznych lub obywateli tych republik lub terytoriów korzystających bądź Państw Członkowskich,
- których kapitan i oficerowie są obywatelami republiki lub terytorium korzystającego bądź Państw Członkowskich,
i
- których załoga składa się w co najmniej 75 % z obywateli republiki lub terytorium korzystającego bądź Państw Członkowskich.
3.
Określenia "republika lub terytorium korzystające" i "Wspólnota" obejmują również wody terytorialne tej republiki lub terytorium korzystającego bądź Państw Członkowskich.
4.
Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami-przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część tej republiki lub terytorium korzystającego bądź Państwa Członkowskiego, do którego należą, pod warunkiem że spełniają wymogi wymienione w ust. 2.
Artykuł 100
1.
Do celów art. 98 materiały niepochodzące uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy uzyskany produkt jest klasyfikowany w pozycji innej niż ta, w której klasyfikowane są wszystkie materiały niepochodzące użyte do jego wytworzenia, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2.
2.
Dla produktu wymienionego w kolumnach 1 i 2 wykazu znajdującego się:
- w załączniku 19 dla terytoriów Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, lub
- w załączniku 20 dla Republik Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii,
zamiast reguły zawartej w ust. 1 dla danego produktu muszą być spełnione warunki określone w kolumnie 3.
Artykuł 101
Następujące czynności uważa się za niewystarczającą obróbkę lub przetwarzanie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego czy zostały spełnione wymogi art. 100 ust. 1:
a) czynności mające na celu zapewnienie zachowania produktów w dobrym stanie podczas ich transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w soli, diltlenku siarki lub innych roztworach wodnych, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);
b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu, sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, malowaniu i rozcinaniu;
c) i) zmiany opakowania i dzielenie oraz łączenie przesyłek;
ii) proste umieszczanie w butelkach, kolbach, workach, skrzyniach, pudełkach, umocowywanie na kartach lub planszach itd., i wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem;
d) umieszczanie znaków, etykiet i innych podobnych wyróżniających oznakowań na produktach lub na ich opakowaniach;
e) proste mieszanie produktów, również różnych rodzajów, gdzie jeden lub więcej składników mieszaniny nie spełnia warunków ustalonych w niniejszej sekcji umożliwiających uznanie ich za pochodzące z republiki lub terytorium korzystającego bądź ze Wspólnoty; f) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego produktu;
g) połączenie dwóch lub więcej czynności wymienionych w lit. a)-f);
h) ubój zwierząt.
Artykuł 102
1.
W drodze odstępstwa od art. 100, materiały niepochodzące mogą zostać użyte do wytworzenia danego produktu, pod warunkiem że ich całkowita wartość nie przekracza 5 % ceny ex works produktu końcowego i z zastrzeżeniem spełnienia warunków wymienionych w uwadze 3.4 załącznika 14.
2.
Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do produktów objętych działami 50-63 Zharmonizowanego Systemu.
Artykuł 103
Akcesoria, części zapasowe i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub które nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważa się za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem.
Artykuł 104
Zestawy, w rozumieniu ogólnej reguły 3 Zharmonizowanego Systemu, uważa się za pochodzące, pod warunkiem że wszystkie komponenty artykułu są produktami pochodzącymi.
Jednakże jeżeli zestaw składa się z artykułów pochodzących i niepochodzących uważany jest w całości za pochodzący, jeżeli wartość artykułów niepochodzących nie przekracza o 15 % ceny ex works zestawu.
Artykuł 105
W celu określenia czy produkt jest pochodzący, nie jest niezbędne ustalenie pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte przy jego wytworzeniu:
a) energia elektryczna i paliwo;
b) urządzenia i wyposażenie;
c) maszyny i narzędzia;
d) towary, które nie wchodzą ani nie miały wejść w końcowy skład produktu.
Artykuł 106
Warunki dotyczące nabywania pochodzenia, wymienione w niniejszej sekcji muszą być zawsze spełnione w republice lub na terytorium korzystającym bądź we Wspólnocie.
Jeżeli towary pochodzące wywożone z republiki lub terytorium korzystającego bądź ze Wspólnoty do innego kraju zostają tam zwrócone, to muszą być uważane za niepochodzące, chyba że można wykazać zgodnie z wymogami właściwych władz, że:
- zwracane towary są tymi samymi, które zostały wywiezione, i
- nie podlegały żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie w czasie gdy znajdowały się w tym kraju.
Artykuł 107
1.
Za transportowane bezpośrednio z republiki lub terytorium korzystającego do Wspólnoty bądź ze Wspólnoty do republiki lub terytorium korzystającego uważa się:
a) towary, których transport nie odbywa się przez terytorium innego kraju;
b) towary stanowiące jedną przesyłkę, których transport odbywa się przez terytorium innych krajów niż republika lub terytorium korzystające bądź Wspólnota, z dokonaniem, jeżeli nadarzy się okazja, przeładunku lub składowania czasowego w tych krajach, pod warunkiem że dane towary pozostaną pod dozorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym czynnościom niż wyładunek i przeładunek lub jakiejkolwiek innej czynności mającej na celu zachowanie ich w dobrym stanie;
c) produkty, których transport odbywa się bez przerwy rurociągami przez terytoria inne niż republiki lub terytorium korzystającego bądź Wspólnoty.
2.
Dowodem spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) jest przedłożenie właściwym organom celnym:
a) jednolitego dokumentu przewozowego, obejmującego przejazd przez kraj tranzytu;
lub
b) świadectwa wystawionego przez organy celne kraju tranzytu:
- podającego dokładny opis towarów,
- wskazującego daty wyładunku i przeładunku towarów i w przypadku gdy ma to zastosowanie, nazwy statków lub innych użytych środków transportu,
- poświadczającego warunki, na których towary pozostawały w kraju tranzytu; lub
c) w razie braku powyższych, wszystkich dokumentów poświadczających.
Artykuł 108
1.
Produkty wysłane z republiki lub terytorium korzystającego z przeznaczeniem na wystawę w innym kraju i sprzedane w celu przywozu do Wspólnoty korzystają w przywozie z preferencji taryfowych określonych w art. 98, pod warunkiem że spełniają warunki określone w niniejszej sekcji umożliwiające uznanie ich za pochodzące z danej republiki lub terytorium korzystającego i pod warunkiem że zgodnie z wymogami właściwych organów celnych Wspólnoty zostanie wykazane, że:
a) eksporter wysłał te produkty bezpośrednio z republiki lub terytorium korzystającego do kraju, w którym organizowana jest wystawa;
b) produkty zostały sprzedane lub zbyte w inny sposób przez eksportera osobie we Wspólnocie;
c) produkty zostały wysłane do Wspólnoty w stanie w jakim zostały wysłane na wystawę;
d) produkty nie były, od chwili ich wysyłki na wystawę, używane do celów innych niż prezentacja na tej wystawie.
2.
Świadectwo przewozowe EUR1 przedkłada się organom celnym Wspólnoty w normalnym trybie.
Wskazuje się w nim nazwę i adres wystawy.
W miarę potrzeby można zażądać dodatkowych dokumentów potwierdzających rodzaj produktów i warunki, na których były one wystawiane.
3.
Ustęp 1 stosuje się do wszelkich handlowych, przemysłowych, rolnych lub rzemieślniczych wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów, które nie są zorganizowane do celów prywatnych w sklepach lub lokalach handlowych w celu sprzedaży produktów zagranicznych i podczas których produkty pozostają pod kontrolą celną.
Podsekcja 2
Dowód pochodzenia
Artykuł 109
Produkty pochodzące z republik lub terytoriów korzystających korzystają z przepisów niniejszej sekcji po przedłożeniu:
a) świadectwa przewozowego EUR1, którego wzór znajduje się w załączniku 21; lub
b) w przypadkach określonych w art. 117 ust. 1, deklaracji, której treść zamieszczona jest w załączniku 22, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy, aby je można było zidentyfikować (zwanej dalej "deklaracją na fakturze").
a) Świadectwo przewozowe EUR1
Artykuł 110
1.
Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się w przywozie do Wspólnoty do zastosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 98, pod warunkiem że były transportowane bezpośrednio do Wspólnoty w rozumieniu art. 107, po przedstawieniu świadectwa przewozowego EUR1 wystawionego:
- przez organy celne lub rządowe Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii lub byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, lub
- izb handlowych terytoriów Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy
pod warunkiem, że te właściwe organy tych republik lub terytoriów korzystających:
- przekazały Komisji informację wymaganą zgodnie z art. 121,
- wspierają Wspólnotę pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na ustalenie autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.
2.
Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest jedynie w przypadku gdy może stanowić dokumentację wymaganą do celów preferencji taryfowych, określonych w art. 98.
3.
Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest tylko na pisemny wniosek sporządzony przez eksportera lub na jego odpowiedzialność przez jego upoważnionego przedstawiciela.
Wniosek ten sporządzany jest na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 21, wypełniony zgodnie z przepisami niniejszej podsekcji.
Wnioski o wydanie świadectw przewozowych EUR1 muszą być przechowywane przez okres co najmniej trzech lat przez właściwe władze republiki lub terytorium korzystającego.
4.
Eksporter lub jego przedstawiciel przedkłada z wnioskiem każdy odpowiedni dokument uzupełniający, który może stanowić dowód, że produkty, które mają zostać wywiezione, kwalifikują się do wystawienia świadectwa przewozowego EUR1.
Eksporter zobowiązuje się do przedłożenia, na żądanie właściwych władz, każdego uzupełniającego dowodu, jakiego mogą one wymagać w celu określenia prawidłowości pochodzenia produktów uprawnionych do preferencyjnego traktowania, i zobowiązuje się do wyrażenia zgody na dokonanie przez te władze kontroli jego księgowości i okoliczności uzyskania tych produktów przez wymienione władze.
5.
Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest przez właściwe władze republiki lub terytorium korzystającego bądź przez organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego, jeżeli produkty, które mają zostać wywiezione mogą być uważane za pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji.
6.
Świadectwo przewozowe EUR1 stanowi dokument dowodowy do celów stosowania ustaleń preferencyjnych przewidzianych w art. 98. Właściwe władze republiki lub terytorium korzystającego bądź organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego są odpowiedzialne za podjęcie działań niezbędnych do zweryfikowania pochodzenia towarów i kontroli innych oświadczeń umieszczonych na świadectwie.
7.
W celu weryfikacji czy warunki wymienione w ust. 5 zostały spełnione, właściwe władze republiki lub terytorium korzystającego bądź organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego mają prawo zażądać przedstawienia wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić kontrolę, którą uważają za właściwą.
8.
Właściwe władze republiki lub terytorium korzystającego bądź organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego są odpowiedzialne za zapewnienie prawidłowego wypełniania formularzy określonych w ust. 1.
9.
Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR1 podaje się w części świadectwa przeznaczonej dla organów celnych.
10.
Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest przez właściwe władze republiki lub terytorium korzystającego, w odpowiednim przypadku, bądź organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego przy wywozie produktów, do których się odnosi.
Jest ono udostępniane eksporterowi po faktycznym dokonaniu wywozu lub jego zapewnieniu.
Artykuł 111
Jeżeli na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne kraju przywozu, produkty zdemontowane lub niezmontowane w rozumieniu ogólnej reguły 2a) Zharmonizowanego Systemu, objęte sekcjami XVI i XVII lub pozycjami 7308 i 9406 Zharmonizowanego Systemu, przywożone są partiami, jeden dowód pochodzenia dla takich produktów jest przedstawiany organom celnym przy przywozie pierwszej przesyłki.
Artykuł 112
Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu zgodnie z procedurą określoną w art. 62 Kodeksu.
Organy te mają prawo wymagać tłumaczenia dowodu pochodzenia oraz załączenia do zgłoszenia przywozowego oświadczenia importera stwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania przepisów niniejszej sekcji.
Artykuł 113
1.
W drodze odstępstwa od art. 110 ust. 10, świadectwo przewozowe EUR1 może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli:
a) nie zostało wystawione w chwili wywozu z powodu pomyłki, nieumyślnych pominięć lub szczególnych okoliczności; lub
b) organy celne zostały w wystarczający sposób zapewnione, że świadectwo przewozowe EUR1 zostało wystawione, ale nie zostało przyjęte przy przywozie z przyczyn technicznych.
2.
Właściwe władze mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR1 z mocą wsteczną jedynie po sprawdzeniu czy dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym w odpowiednich dokumentach wywozowych i że świadectwo przewozowe EUR1 zgodne z przepisami niniejszej sekcji nie zostało wystawione przy wywozie danych produktów.
3.
Świadectwo przewozowe EUR1 wystawione z mocą wsteczną opatrzone jest jednym z następujących wpisów:
"EXPEDIDO A POSTERIORI", "UDSTEDT EFTERFLGENDE", "NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT", " ", "ISSUED RETROSPECTIVELY", "DELIVRE A POSTERIORI", "RILASCIATO A POSTERIORI", "AFGEGEVEN A POSTERIORI", "EMITIDO A POSTERIORI", "ANNETTU JÄLKIKÄTEEN", "UTFÄRDAT I EFTERHAND".
4.
Wpis określony w ust. 3 umieszcza się w polu "Uwagi" świadectwa przewozowego EUR1.
Artykuł 114
1.
W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR1 eksporter może wystąpić od właściwych władz, które je wystawiły, o wydanie duplikatu sporządzonego na podstawie dokumentów wywozowych będących w ich posiadaniu.
2.
Wystawiony w ten sposób duplikat opatrzony jest jednym z następujących wpisów:
"DUPLICADO", "DUPLIKAT", "DUPLIKAT", "ANTI", "DUPLICATE"' "DUPLICATA", "DUPLICATO", "DUPLICAAT", "SEGUNDA VIA", "KAKSOISKAPPALE", "DUPLIKÁT".
3.
Wpis określony w ust. 2 umieszcza się w polu "Uwagi" świadectwa przewozowego EUR1.
4.
Duplikat, na którym musi być umieszczona data wystawienia oryginału świadectwa przewozowego EUR1 staje się skuteczny od tej daty.
Artykuł 115
Jeżeli produkty pochodzące umieszczone są pod kontrolą urzędu celnego we Wspólnocie, możliwe jest zastąpienie oryginalnego dowodu pochodzenia jednym lub większą liczbą świadectw przewozowych EUR1, do celów przesłania wszystkich lub niektórych z tych produktów do innego miejsca we Wspólnocie.
Zastępcze świadectwa przewozowe EUR1 wystawia urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się produkty.
Artykuł 116
1.
Świadectwo przewozowe EUR1 jest ważne pięć miesięcy licząc od dnia jego wystawienia w republice, terytorium korzystającym bądź we Wspólnocie, i musi zostać w tym terminie przedłożone organom celnym w Państwie Członkowskim lub organom celnym przywożącej republiki lub terytorium korzystającego.
2.
Świadectwa przewozowe EUR1, które są przedkładane organom celnym Państwa Członkowskiego po upływie terminu przedłożenia określonego w ust. 1, mogą zostać uznane do celów zastosowania preferencyjnego traktowania, jeżeli nieprzedłożenie świadectw w terminie spowodowane zostało zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.
3.
W pozostałych przypadkach opóźnionego przedłożenia, wymienionych w ust. 2, organy celne Państwa Członkowskiego przywozu mogą przyjąć świadectwa, jeżeli produkty zostały im przedłożone przed upływem wymienionego terminu.
b) Deklaracja na fakturze
Artykuł 117
1.
Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona:
a) przez upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 118; lub
b) przez każdego eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednej lub większej liczby paczek zawierających produkty pochodzące, których całkowita wartość nie przekracza 3 000 ECU i pod warunkiem że pomoc przewidziana w art. 110 ust. 1 ma zastosowanie również do tej procedury.
2.
Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona, jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące ze Wspólnoty lub republiki lub terytorium korzystającego w rozumieniu niniejszej sekcji.
3.
Eksporter sporządzający deklarację na fakturze jest zobowiązany do przedłożenia w dowolnym momencie, na żądanie organów celnych Wspólnoty lub właściwych władz republiki bądź terytorium korzystającego, wszystkich dokumentów potwierdzających pochodzenie danych produktów, a także spełnienie pozostałych warunków niniejszej sekcji.
4.
Eksporter sporządza deklarację na fakturze wpisując na maszynie, stemplując lub drukując na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym deklarację, której treść znajduje się w załączniku 22, używając wersji językowej określonej w tym załączniku, zgodnie z przepisami prawa wewnętrznego kraju wywozu.
Jeżeli deklaracja jest sporządzana odręcznie, to należy ją napisać tuszem drukowanymi literami.
5.
Deklaracje na fakturze są opatrzone odręcznym podpisem eksportera.
Jednakże upoważniony eksporter, w rozumieniu art. 118, nie jest zobowiązany do podpisywania tych deklaracji, pod warunkiem że przedstawi organom rządowym pisemne zobowiązanie, w którym przyjmie pełną odpowiedzialność za każdą deklarację na fakturze, która identyfikuje go tak jak gdyby była przez niego podpisana odręcznie.
6.
W przypadkach określonych w ust. 1 lit. b) wykorzystanie deklaracji na fakturze podlega następującym specjalnym warunkom:
a) deklaracja na fakturze sporządzana jest dla każdej przesyłki;
b) jeżeli towary znajdujące się w przesyłce zostały już poddane, w republice lub na terytorium korzystającym, weryfikacji przez odniesienie do definicji "produktów pochodzących", eksporter może odnieść się do takiej kontroli w deklaracji na fakturze.
Przepisy określone w akapicie pierwszym nie zwalniają eksportera od spełnienia pozostałych formalności wymaganych na podstawie przepisów celnych lub pocztowych.
Artykuł 118
1.
Organy celne Wspólnoty mogą zezwolić każdemu eksporterowi, dalej zwanemu "upoważnionym eksporterem", który często dokonuje przesyłek produktów wspólnotowych, w rozumieniu przepisów art. 98 ust. 2, na sporządzanie deklaracji na fakturze niezależnie od wartości produktów.
Eksporter, który ubiega się o takie zezwolenie musi przedstawić, zgodnie z wymogami organów celnych, wszelkie gwarancje niezbędne do weryfikacji pochodzenia produktów, jak również spełnienia wszystkich innych wymogów niniejszej sekcji.
2.
Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków jakie uznają za właściwe.
3.
Organy celne przyznają upoważnionemu eksporterowi numer zezwolenia celnego, który musi zostać umieszczony na deklaracji na fakturze.
4.
Organy celne kontrolują sposób wykorzystania zezwolenia przez upoważnionego eksportera.
5.
Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć zezwolenie.
Dokonują tego jeżeli upoważniony eksporter nie daje już gwarancji określonych w ust. 1, nie spełnia już warunków określonych w ust. 2 lub w jakikolwiek sposób robi niewłaściwy użytek z zezwolenia.
Artykuł 119
1.
Produkty przesyłane jako małe paczki przez osoby fizyczne do osób fizycznych lub będące częścią bagażu osobistego podróżnych mogą być uznane za produkty pochodzące, korzystające z preferencji taryfowych określonych w art. 98, bez wymogu przedstawiania świadectwa przewozowego EUR1 lub deklaracji na fakturze, pod warunkiem że takie produkty nie mają charakteru handlowego oraz zostały zgłoszone jako spełniające warunki wymagane dla zastosowania przepisów niniejszej sekcji i nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości tej deklaracji.
2.
Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców lub podróżnych lub ich rodzin nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe.
Ponadto łączna wartość tych produktów nie może przekraczać 215 ECU w przypadku małych paczek, lub 600 ECU w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych
Artykuł 120
Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami umieszczonymi na dowodzie pochodzenia a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych w urzędzie celnym w celu spełnienia formalności dla przywozu towarów nie oznacza tym samym, że dowód pochodzenia jest nieważny, jeżeli zostanie należycie ustalone, że dokument odpowiada przedkładanym towarom.
Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy maszynowe w dowodzie pochodzenia, nie powinny powodować odrzucenia dokumentu, jeżeli rodzaj tych błędów nie stwarza wątpliwości co do poprawności oświadczeń zawartych w tym dokumencie.
Podsekcja 3
Metody współpracy administracyjnej
Artykuł 121
1.
Republiki lub terytoria korzystające podają Komisji nazwy i adresy mieszczących się na ich terytorium władz upoważnionych do wystawiania świadectw przewozowych EUR1, wzory odcisków pieczęci używanych przez te organy, jak również nazwy i adresy władz odpowiedzialnych za weryfikację świadectw przewozowych EUR1 i deklaracji na fakturze.
Pieczęcie te są ważne od dnia otrzymania przez Komisję ich wzorów.
Komisja przesyła te informacje organom celnym Państw Członkowskich.
Jeżeli powiadomienia te są w ramach zmian wcześniejszych powiadomień, Komisja podaje dzień wprowadzenia do użytku nowych pieczęci, zgodnie z informacjami dostarczonymi przez właściwe organy republik lub terytoriów korzystających.
Informacje te są do użytku służbowego; jednakże jeżeli towary mają być dopuszczone do swobodnego obrotu, dane organy celne mogą zezwolić importerom lub ich należycie upoważnionym przedstawicielom na zaznajomienie się z wzorami odcisków pieczęci określonymi w niniejszym ustępie.
2.
Komisja przekazuje republikom i terytoriom korzystającym wzory odcisków pieczęci używanych przez organy celne Państw Członkowskich przy wystawianiu świadectw przewozowych EUR1.
Artykuł 122
1.
Późniejsze weryfikacje świadectw przewozowych EUR1 i deklaracji na fakturze przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku gdy organy celne Państwa Członkowskiego przywozu lub właściwe organy republik bądź terytoriów korzystających mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów lub statusu pochodzenia danych produktów lub co do spełnienia innych wymogów przewidzianych niniejszymi przepisami.
2.
Do celów stosowania przepisów ust. 1, właściwe organy Państwa Członkowskiego przywozu lub republiki bądź terytorium korzystającego zwracają świadectwo przewozowe EUR1, deklarację na fakturze lub kopię tych dokumentów właściwym organom republik lub terytoriów korzystających bądź organom celnym eksportującego Państwa Członkowskiego, podając, gdzie stosowne, merytoryczne lub formalne powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji.
Dołączają one do kopii świadectwa przewozowego EUR1 lub do deklaracji na fakturze każdy przydatny dokument handlowy lub jego kopię i przekazują na poparcie wniosku o weryfikację wszystkie uzyskane dokumenty i informacje, sugerujące, że dane znajdujące się na tym dowodzie pochodzenia są nieprawidłowe.
Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji organy celne Państwa Członkowskiego przywozu decydują o zawieszeniu preferencyjnego traktowania danych produktów, oferują importerowi zwolnienie produkty, z zastrzeżeniem środków ostrożności uznanych za niezbędne.
3.
Organy celne Państwa Członkowskiego przywozu lub właściwe organy republiki bądź terytoriów korzystających, które wystąpiły z wnioskiem o weryfikację, powiadamiane są o wynikach tej weryfikacji w terminie sześciu miesięcy.
Wyniki umożliwiają określenie czy dane świadectwo przewozowe EUR1 lub deklaracja na fakturze stosuje się do produktów faktycznie wywiezionych i czy produkty te mogą istotnie korzystać z preferencji taryfowych określonych w art. 98.
4.
Do celów późniejszej weryfikacji świadectw przewozowych EUR1 i deklaracji na fakturze, kopie tych świadectw i deklaracji, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe są przechowywane przez co najmniej trzy lata przez właściwe władze republik lub terytoriów korzystających bądź organy celne Państwa Członkowskiego wywozu.
5.
W przypadku uzasadnionych wątpliwości, jeżeli nie ma odpowiedzi w terminie dziesięciu miesięcy od przedstawienia wniosku lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających dla ustalenia autentyczności danego dokumentu lub faktycznego pochodzenia produktów, organy, które wystąpiły z wnioskiem, z wyjątkiem szczególnych okoliczności, nie wyrażają zgody na preferencyjne traktowanie
Podsekcja 4
Ceuta i Melilla
Artykuł 123
1.
Pojęcie "Wspólnota" używane w niniejszej sekcji nie obejmuje Ceuty i Melilli.
Pojęcie "produkty pochodzące ze Wspólnoty" nie obejmuje produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.
2.
Przepisy niniejszej sekcji stosuje się mutatis mutandis do określenia czy produkty mogą być uważane za pochodzące z eksportujących republik lub terytoriów korzystających z preferencji, jeżeli są przywożone do Ceuty i Melilli, lub za pochodzące z Ceuty lub Melilli,.
3.
Ceuta i Melilla są uważane za jedno terytorium.
4.
Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wystawiania, wykorzystania i późniejszej weryfikacji świadectw przewozowych EUR1 stosuje się mutatis mutandis do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.
5.
Hiszpańskie organy celne są odpowiedzialne za stosowanie przepisów niniejszej sekcji w Ceucie i Melilli."
3.
Artykuł 220 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 220
1.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, dokumentami do zgłoszenia o objęcie gospodarczą procedurą celną są:
a) w przypadku procedury składu celnego:
- typu D: dokumenty określone w art. 218 ust. 1 lit. a) i b),
- innego niż skład celny typu D: nie dołącza się żadnego dokumentu;
b) w przypadku procedury uszlachetniania czynnego:
- system ceł zwrotnych: dokumenty określone w art. 218 ust. 1,
- system zawieszeń: dokumenty określone w art. 218 ust. 1 lit. a) i b),
i, gdzie stosowne, pisemne zezwolenie na korzystanie z danej procedury celnej lub kopię wniosku o udzielenie zezwolenia, jeżeli stosuje się przepisy art. 556 ust. 1 akapit drugi;
c) w przypadku przetwarzania pod kontrolą celną: dokumenty określone w art. 218 ust. 1 lit. a) i b) i, gdzie stosowne, pisemne zezwolenie na korzystanie z danej procedury celnej;
d) w przypadku procedury odprawy czasowej:
- z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych: dokumenty określone w art. 218 ust. 1,
- z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych: dokumenty określone w art. 218 ust. 1 lit. a) i b),
i, gdzie stosowne, pisemne zezwolenie na korzystanie z danej procedury celnej;
e) w przypadku procedury uszlachetniania biernego: dokumenty określone w art. 221 ust. 1 i, gdzie stosowne, pisemne zezwolenie na korzystanie z danej procedury celnej lub kopię wniosku o udzielenie zezwolenia, jeżeli stosuje się przepisy art. 751 ust. 1 akapit drugi.
2.
Przepisy art. 218 ust. 2 stosuje się w odniesieniu do zgłoszeń o objęcie każdą gospodarczą procedurą celną.
3.
Organy celne mogą zezwolić, aby pisemne zezwolenie na korzystanie z danej procedury celnej lub kopia wniosku o udzielenie zezwolenia nie były dołączane do zgłoszenia, ale znajdowały się w posiadaniu tych organów."
4.
W art. 228 dodaje się, co następuje:
"Pokwitowanie to powinno zawierać co najmniej następujące dane:
a) opis towarów; wystarczająco dokładny, tak by pozwalał na identyfikację towarów może obejmować pozycję taryfową;
b) wartość faktury i/lub, w zależności od przypadku, ilość towarów;
a) strukturę pobranych opłat;
b) datę, kiedy zostało wydane;
e) nazwę organu, który je wydał;
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wzory pokwitowań wprowadzonych na mocy niniejszego artykułu.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim."
5.
W art. 455 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Dowód określony w ust. 2 przedstawiany jest zgodnie z wymogami organów celnych poprzez:
a) przedłożenie dokumentu celnego lub handlowego poświadczonego przez organy celne, potwierdzającego, że dane towary zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia.
Dokument ten musi zawierać informacje umożliwiające identyfikację towarów lub
b) przedłożenie dokumentu celnego potwierdzającego objęcie procedurą celną w państwie trzecim lub jego kopii bądź fotokopii; ta kopia lub fotokopia musi być odpowiednio poświadczona, bądź przez organ, który poświadczył oryginał, bądź przez władze danego państwa trzeciego lub przez władze jednego z Państw Członkowskich.
Dokument ten musi zawierać informacje umożliwiające identyfikację danych towarów, lub
c) do celów Konwencji ATA, dowody określone w art. 8 tej Konwencji."
6.
W sekcji 2 dodaje się art. 457b w brzmieniu:
"Artykuł 457b
1.
Jeżeli procedura TIR dotyczy tych samych towarów co określone w art. 362, lub gdy organy celne uznają to za konieczne, urząd wyjścia/urząd wejścia może wyznaczyć trasę danej przesyłki.
Trasa może być zmieniona, na wniosek posiadacza karnetu TIR, jedynie przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym w danej chwili znajduje się przesyłka będąca na wyznaczonej trasie.
Organy celne umieszczają na karnecie TIR stosowne adnotacje i niezwłocznie powiadamiają urząd wyjścia/urząd wejścia.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania w celu zwalczania naruszeń lub nieprawidłowości oraz skutecznego ich karania.
2.
W przypadku siły wyższej przewoźnik może zboczyć z wyznaczonej trasy.
Przesyłka i karnet TIR przedstawia się niezwłocznie najbliższym organom celnym Państwa Członkowskiego, w którym przesyłka się znajduje.
Organy celne niezwłocznie powiadamiają urząd wyjścia/urząd wejścia i umieszczają na karnecie TIR stosowne adnotacje."
7.
Artykuł 629 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 629
Zgłoszenie lub wniosek o nadanie produktom kompensacyjnym lub, w razie potrzeby, towarom w stanie niezmienionym, jednego z dopuszczonych przeznaczeń celnych, określonych w art. 128 Kodeksu, zawiera wszystkie dane niezbędne do uzasadnienia wniosku o dokonanie zwrotu."
8.
Artykuł 630 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 630
Bez uszczerbku dla stosowania procedur uproszczonych, każdy produkt kompensacyjny i, w razie potrzeby, każdy towar w stanie niezmienionym, który ma otrzymać jedno z dopuszczalnych przeznaczeń celnych określonych w art. 128 Kodeksu, jest przedstawiany w urzędzie celnym zakończenia i zostaje poddany formalnościom celnym przewidzianym dla danego przeznaczenia, zgodnie z mającymi zastosowanie ogólnymi przepisami."
9.
W art. 631 ust. 1 otrzymuje brzmienie::
"1.
Z wyjątkiem przypadków stosowania art. 568, zgłoszenie o nadanie produktom kompensacyjnym i, w razie potrzeby, towarom w stanie niezmienionym, jednego z dopuszczonych przeznaczeń celnych określonych art. 128 Kodeksu składane jest w jednym z urzędów zakończenia przewidzianych w zezwoleniu."
10.
W art. 640 ust. 1 lit. j) otrzymuje brzmienie:
"j) numery zgłoszeń, z zastosowaniem których produkty kompensacyjne lub, w razie potrzeby, towary w stanie niezmienionym, zostały umieszczone w celu otrzymania jednego z przeznaczeń celnych określonych w art. 128 Kodeksu;"
11.
W części IV tytuł III wprowadza się następujące zmiany:
a) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"POKRYCIE KWOTY DŁUGU CELNEGO"
b) W art. 871 akapit pierwszy dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Muszą one ponadto zawierać oświadczenie, podpisane przez osobę zainteresowaną przypadkiem, który ma być przedstawiony Komisji, w którym osoba ta potwierdza, że zapoznała się z dokumentami i bądź oświadcza, że nie ma nic do dodania, bądź wskazuje wszystkie dodatkowe informacje, które jej zdaniem te dokumenty powinny zawierać."
c) Dodaje się art. 876a w brzmieniu:
"Artykuł 876a
1.
Aż do chwili podjęcia decyzji w sprawie wniosku organy celne zawieszają obowiązek uiszczenia należności przez dłużnika, pod warunkiem że gdy towary nie znajdują się już pod dozorem celnym zostało wniesione zabezpieczenie kwoty tych należności, i że:
a) w przypadkach gdy przedstawiono wniosek o unieważnienie zgłoszenia, wniosek ten prawdopodobnie zostanie rozpatrzony;
b) w przypadkach gdy przedstawiono wniosek o umorzenie na mocy art. 236 Kodeksu w związku z art. 220 ust. 2 lit. b) Kodeksu bądź na mocy art. 238 lub 239, organy celne uznają, że warunki stosownego przepisu zostały spełnione;
c) w przypadkach innych niż określone w lit. b) przedstawiono wniosek o umorzenie na mocy art. 236 Kodeksu i warunki określone w art. 244 akapit drugi Kodeksu zostały spełnione.
Można odstąpić od wymogu złożenia zabezpieczenia w przypadku gdy taki wymóg mógłby, ze względu na sytuację dłużnika, spowodować poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej.
2.
W przypadkach, gdy towary znajdujące się w okolicznościach określonych w art. 233 lit. c) tiret drugie lub art. 233 lit. d) Kodeksu zostaną zajęte, organy celne zawieszają obowiązek uiszczenia należności przez dłużnika, jeżeli uznają, że warunki konfiskaty zostały spełnione."
12.
W art. 905 ust. 2 akapit pierwszy dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Powinna ponadto obejmować oświadczenie, podpisane przez osobę wnioskującą o zwrot lub umorzenie, w którym osoba ta potwierdza, że zapoznała się z dokumentami i, bądź oświadcza, że nie ma nic do dodania, bądź wskazuje wszystkie dodatkowe informacje, które jej zdaniem te dokumenty powinny zawierać."
13.
Załącznik 1 do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik 1a.
14.
W załączniku 11 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
15.
W załączniku 14 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
16.
Załącznik 15 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
17.
Załącznik 17 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
18.
Załącznik 18 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
19.
Załącznik 19 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia.
20.
Załącznik 20 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia.
21.
Załącznik 22 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku IX do niniejszego rozporządzenia.
22.
W załączniku 38 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem X do niniejszego rozporządzenia.
23.
W załączniku 14 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem XI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 17/97
z dnia 8 stycznia 1997 r.
zmieniające załączniki I, II, III i IV do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2034/96 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich czynnych farmakologicznie substancji, które są stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do stosowania u zwierząt służących do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane jedynie po zbadaniu przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszystkich właściwych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla spożywających środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, oraz wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych;
ustalając maksymalne limity pozostałości dla weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, konieczne jest określenie gatunków zwierząt, w których pozostałości mogą być obecne, poziomów, które mogą być obecne w każdej odpowiedniej tkance mięsnej otrzymanej z leczonych zwierząt (tkanka docelowa), oraz rodzajów pozostałości mających istotne znaczenie dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa);
w celu kontroli pozostałości przewidzianej właściwym ustawodawstwem wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerki; jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tuszy w handlu międzynarodowym i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny również być ustalane dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych;
w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa składającego jaja, zwierząt produkujących mleko lub pszczół miodnych, maksymalne limity pozostałości muszą być również ustalane dla jaj, mleka lub miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinna zostać dodana eprinomektyna;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinny zostać dodane octan cynku, chlorek cynku, glukonian cynku, oleinian cynku, stearynian cynku, chloroheksydyna, glicerol formal, hesperydyna, hesperydyny metylowy chalkon, menbuton i kwatrezyna;
aby umożliwić zakończenie badań naukowych, w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinny zostać dodane flumechina, doksycyklina i sulfotlenek albendazolu;
maksymalne limity pozostałości nie mogą być ustalone dla chloropromazyny ze względu na to, że jakakolwiek jej pozostałość w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego stanowi zagrożenie dla zdrowia konsumenta; z tego powodu chloropromazyna powinna zostać dodana w załączniku IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
przed wprowadzeniem w życie niniejszego rozporządzenia powinien zostać przyznany sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim wprowadzenie wszelkich dostosowań, które mogą być niezbędne w zakresie pozwoleń na wprowadzenie danych weterynaryjnych produktów leczniczych do obrotu, które zostały przyznane zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4], w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, III i IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 23/97
z dnia 20 grudnia 1996 r.
w sprawie statystyki poziomu i struktury kosztów pracy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedstawiony przez Komisję,
w celu realizacji powierzonych jej zadań, Komisja musi być informowana o poziomie, tendencjach i strukturze kosztów pracy ponoszonych przez pracodawców i wynagrodzeniu pracowników w Państwach Członkowskich;
rozwój Wspólnoty i funkcjonowanie jednolitego rynku zwiększa zapotrzebowanie na porównywalne dane dotyczące poziomu, tendencji i struktury kosztów pracy ponoszonych przez pracodawców oraz zarobków pracowników, zwłaszcza jako środek analizy wzrostu, konkurencyjności, zatrudnienia, postępu spójności gospodarczej i społecznej oraz ustanowienia wiarygodnych porównań między Państwami Członkowskimi i regionami Wspólnoty;
najlepszą metodą oceny sytuacji pod względem poziomu, tendencji i struktury kosztów pracy ponoszonych przez pracodawców oraz wynagrodzenia pracowników jest opracowanie szczególnych statystyk dotyczących kosztów pracy, jakie ostatnio sporządzono w 1993 r. zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3949/92 z dnia 21 grudnia 1992 r. w sprawie przeprowadzenia badania kosztów pracy w przemyśle i sektorze usług [1] na podstawie danych rachunkowych za rok 1992;
ze względu na zróżnicowanie wysokości i przeznaczenia wydatków przedsiębiorstw na płace i związane z nimi świadczenia należy opracować nowe dane statystyczne Wspólnoty w oparciu o dane rachunkowe za rok 1996 w celu uaktualnienia wyników wcześniejszego badania;
zgodnie z rozporządzeniem nr 2223/96/WE [2], europejski system rachunków krajowych i regionalnych we Wspólnocie Europejskiej (ESA-95) stanowi odniesienie dla standardów, definicji i zasad prowadzenia rachunkowości w Państwach Członkowskich w celu zaspokojenia potrzeb Wspólnoty; wymaga to utworzenia całościowych, wiarygodnych i porównywalnych źródeł statystycznych na szczeblu krajowym i regionalnym; poziomy odchylenia stosowane przy zmiennych ograniczone są do tego co jest konieczne dla zapewnienia porównywalności z poprzednimi badaniami oraz zgodności z krajowymi wymogami w zakresie rachunkowości;
dostępna w każdym z Państw Członkowskich informacja statystyczna nie stanowi właściwej podstawy porównań, w szczególności z uwagi na różnice w przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich; Statystyka Wspólnoty musi być opracowywana, a wyniki przetwarzane, na podstawie wspólnych definicji i zharmonizowanej metodologii;
zgodnie z zasadą pomocniczości proponowane stworzenie wspólnych standardów statystycznych umożliwiających stworzenie zharmonizowanej informacji jest działaniem, które może być, ze względu na jego zakres, bądź skutki, lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty; standardy będą wdrażane we wszystkich Państwach Członkowskich przez urzędy i instytucje wyznaczone do opracowywania urzędowych statystyk;
zgodnie z decyzją Rady nr 93/464/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. w sprawie programu ramowego działań priorytetowych w dziedzinie informacji statystycznych w latach 1993-1997 [3], opracowywanie statystyki Wspólnoty na temat kosztów pracy jest jednym z działań priorytetowych programu statystycznego 1993–1997;
kraje dysponujące źródłami administracyjnymi lub innymi właściwymi źródłami statystycznymi, mogą je stosować lub połączyć je z uproszczonym kwestionariuszem, pod warunkiem, że ta metoda jest zgodna z zatwierdzonymi metodami i procedurami oraz odpowiada całości wymaganych zmiennych;
konieczne jest uproszczenie procedur administracyjnych dla przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw, i popieranie wykorzystywania nowych technik gromadzenia i przetwarzania danych; wciąż może być koniecznym zbieranie danych pochodzących bezpośrednio od przedsiębiorstw, które niezbędne są do przetwarzania statystyki kosztów pracy przy użyciu wyczerpujących, wiarygodnych i uaktualnionych metod, bez nieproporcjonalnego obciążania zainteresowanych stron, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, w stosunku do wyników oczekiwanych przez użytkowników tych danych statystycznych;
wydaje się właściwe wprowadzenie wyjątkowych przepisów dla niektórych Państw Członkowskich w celu uwzględnienia szczególnych trudności technicznych napotykanych przez te Państwa w zakresie gromadzenia pewnych typów informacji, pod warunkiem, że nie wpłynie to na jakość informacji statystycznych;
Komitet ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich, ustanowiony decyzją nr 89/382/EWG Euratom [4] w porozumieniu z Komisją, zgodnie z art. 3 wymienionej decyzji, zadeklarował poparcie dla niniejszej propozycji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy ogólne
Państwa Członkowskie i Komisja, w ramach odpowiednich właściwości, opracowują statystyki Wspólnoty dotyczące poziomu i struktury kosztów pracy ponoszonych przez pracodawców w dziedzinie działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 3.
Artykuł 2
Okres odniesienia
Statystyki będą opracowywane na podstawie informacji statystycznych na rok budżetowy 1996, zgodnie z przepisami szczegółowymi wymienionymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Zakres działania
Statystyka będzie obejmować wszystkie rodzaje działalności gospodarczej, o których mowa w sekcji C (górnictwo i kopalnictwo), D (przetwórstwo przemysłowe), E (zaopatrywanie w energię elektryczną, gaz i wodę), F (roboty budowlane), G (handel hurtowy i detaliczny; naprawa pojazdów mechanicznych, motocykli oraz artykułów użytku osobistego i domowego), H (hotele i restauracje), podklasa 63.3 (usługi organizatorów i pośredników turystycznych, pozostała działalność turystyczna nie sklasyfikowana gdzie indziej) sekcji I (usługi transportowe, magazynowe i łączności), dział 65 (pośrednictwo finansowe, z wyjątkiem ubezpieczeń i funduszów emerytalno-rentowych) i 66 (ubezpieczenia i fundusze emerytalno-rentowe z wyłączeniem obowiązkowych systemów ubezpieczenia społecznego), sekcji J (pośrednictwo finansowe) oraz sekcji K (usługi związane z nieruchomościami, wynajem, prowadzenie działalności gospodarczej) ogólnej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej, dalej zwanej "NACE Rev.
1", ustanowionej rozporządzeniem Rady nr 3037/90/EWG z dnia 9 października 1990 r. w sprawie klasyfikacji statystycznej działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej [5] oraz przepisami szczegółowymi wymienionymi w Załączniku do niniejszego rozporządzeniu.
Artykuł 4
Wymogi informacyjne
Zestawienie statystki dotyczącej kosztów pracy będzie oparte na jednostkach statystycznych określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 696/93 z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie jednostek statystycznych zajmujących się obserwacją i analizą systemu produkcyjnego we Wspólnocie [6] i dostarczy informacje dotyczące lokalnych jednostek sklasyfikowanych według rodzaju podstawowej działalności, według regionu, przynajmniej na poziomie 1 Nomenklatury Jednostek Terytorialnych do celów Statystycznych (NUTS 1) ustanowionej przez Komisję oraz według wielkości w kategoriach poziomu zatrudnienia w przedsiębiorstwach, którym podlegają jednostki lokalne.
Wymaga się informacji jedynie od przedsiębiorstw zatrudniających przynajmniej 10 osób.
Artykuł 5
Wymagane informacje
Gromadzone dane dotyczą:
1. łącznych kosztów pracy, łącznie z: wynagrodzeniem pracowników, kosztami kształcenia zawodowego, innymi wydatkami, podatkami i subwencjami bezpośrednio związanymi z kosztami pracy;
2. wszystkich zatrudnionych pracowników;
oraz
3. czasu pracy
Artykuł 6
Gromadzenie danych
1.
Badanie przeprowadzane jest przez właściwe służby statystyczne Państw Członkowskich, które opracowują właściwe metody gromadzenia informacji.
2.
Pracodawcy i inne osoby zobowiązane do udzielania informacji będą udzielać prawdziwych i wyczerpujących odpowiedzi na postawione pytania w wyznaczonym terminie.
Państwa Członkowskie przyjmują właściwe środki, aby zapobiegać jakimkolwiek naruszeniom zobowiązania do udzielenia informacji, o których mowa w art. 5.
3.
Nie ma potrzeby przeprowadzania badań, jeżeli Państwo Członkowskie dysponuje informacjami z innych właściwych źródeł lub jeżeli Państwa Członkowskie są w stanie oszacować wymagane dane za pomocą inferencyjnych metod statystycznych, w przypadku, gdy nie wszystkie jednostki, dla których zestawiane są statystyki, podały całość lub część informacji.
Informacje pochodzące z innych odpowiednich źródeł lub oszacowania wymaganych danych mogą być wykorzystane jedynie wówczas, jeśli odpowiadają wymogom badania pod względem dokładności, jakości i aktualności.
4.
Wybierając źródło i stosując oszacowania, o których mowa w ust. 3, Państwa Członkowskie uwzględniają obciążenie przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw, oraz wymogi reprezentatywności zgodnie z art. 7.
5.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji na jej wniosek wszystkie informacje, szczególnie te dotyczące metodologii koniecznej dla stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w wypadkach, kiedy dane pochodzą ze źródeł administracyjnych, wszystkie informacje potrzebne do oceny ich wiarygodności i porównywalności.
Artykuł 7
Reprezentatywność
Wiarygodność oraz porównywalność na najwyższym poziomie będą osiągane poprzez zastosowanie prób, których zasięg zezwala na znormalizowany błąd względny dla zmiennej "koszt pracy na godzinę", wg NACE Rev. 1 na poziome NUTS 1, nieprzekraczający 3 %.
Artykuł 8
Przetwarzanie wyników
Służby statystyczne Państw Członkowskich przetwarzają odpowiedzi na pytania określone w art. 6 ust. 2 lub informacje z innych źródeł, określone w art. 6 ust. 3 w celu uzyskania porównywalnych wyników.
Artykuł 9
Przekazywanie wyników
Wyniki są przekazywane w terminie 18 miesięcy od końca roku kalendarzowego odpowiadającego okresowi odniesienia, łącznie z danymi o charakterze poufnym, zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 15 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania danych objętych poufnością informacji statystycznych, do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich. [7]
Artykuł 10
Ustalenia dotyczące wykonania
Ustalenia dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności:
- definicje, jakie będą stosowane,
- poziom odchylenia stosowany do zmiennych,
- zasady precyzji i jakości,
- właściwe formy przekazywanych zmiennych, oraz
- wyników, które mają być przekazane.
są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 11.
Artykuł 11
Procedura
Komisję wspomaga Komitet ds. Programów Statystycznych, dalej zwany "Komitetem".
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet zaopiniuje projekt w terminie określonym przez przewodniczącego stosownie do pilności problemu.
Opinię przyjmuje się większością głosów w trybie przewidzianym w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada ma obowiązek przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w wyżej wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Środki przyjęte przez Komisję stosuje się natychmiast. Jednakże, jeżeli te środki nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę. W takim wypadku:
- Komisja wstrzymuje stosowanie przyjętych środków na okres trzech miesięcy licząc od daty powiadomienia.
- Rada, działając większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie, o którym mowa w poprzednim akapicie.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 35/97
z dnia 10 stycznia 1997 r.
ustanawiające przepisy dotyczące certyfikacji skór i towarów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3254/91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3254/91 z dnia 4 listopada 1991 r. zakazujące używania potrzasków we Wspólnocie oraz wprowadzania do Wspólnoty skór i innych towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt, pochodzących z państw, w których chwyta się je przy pomocy potrzasków lub metod odłowu niespełniających międzynarodowych norm odłowu humanitarnego [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 3626/82 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2727/95 [3], rozporządzenie (EWG) nr 3254/91 może jedynie zostać odpowiednio wprowadzone w życie za pomocą zaświadczeń wydawanych przez właściwe organy państwo wywozu i powrotnego wywozu oraz poprzez ustanowienie wymogów dla takich zaświadczeń;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu, określonego w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3254/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Skóry i inne towary, określone w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3254/91, zostają dopuszczone do procedury celnej innej niż ta, którą stosuje się do tranzytu zewnętrznego mającej na celu przewiezienie ich poza obszar celny Wspólnoty, gdy pochodzą one ze zwierząt:
a) które zostały schwytane w państwie znajdującym się w wykazie, określonym w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3254/91 i gdy gatunek ten wymieniony jest przy tym państwie; lub
b) które zostały schwytane w Państwie Członkowskim; lub
c) które urodziły się i zostały wyhodowane w niewoli.
2.
Do celów ust. 1 importer lub jego upoważniony przedstawiciel przedstawia w granicznym urzędzie celnym w punkcie wprowadzania do Wspólnoty zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwo wywozu i powrotnego wywozu.
Artykuł 2
1.
Formularze, na którym zaświadczenia, określone w art. 1 ust. 2, są sporządzone, odpowiadają wzorowi pokazanemu w Załączniku.
Są one drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Jeśli jest to konieczne, może być wymagane tłumaczenie na inny język wspólnotowy.
2.
Papier formularzy jest biały, o gramaturze co najmniej 55 g/m2.
Rozmiar formularza wynosi około 210 × 297 milimetrów.
3.
Właściwe organy wyznaczone przez państwa trzecie do wydawania zaświadczeń, określonych w art. 1 ust. 2 są notyfikowane Komisji, która powiadamia Państwa Członkowskie i wszelkie zainteresowane strony trzecie, na wniosek.
Artykuł 3
1.
Przepisów art. 1 nie stosuje się do:
- produktów końcowych objętych procedurą czasowej odprawy i które nie są przeznaczone na sprzedaż we Wspólnocie, a jedynie na powrotny wywóz, lub
- wyrobów gotowych na własny użytek, lub
- przypadków, gdy skóry i towary z nich wytworzone są powtórnie wprowadzone do Wspólnoty po procedurze uszlachetniania biernego i gdy zostanie udowodnione, że zostały wytworzone ze skór lub towarów wcześniej wywożonych lub powrotnie wywożonych ze Wspólnoty.
2. Gdy wprowadzenie do Wspólnoty skór i towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3254/91 jest także przedmiotem wcześniejszego okazania dokumentów przywozowych na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 3626/82, to takie dokumenty są wydawane jedynie w przypadkach gdy skóry i towary spełniają wymogi obu rozporządzeń. Jeśli więc dokumenty przywozowe przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 3626/82 są wydane, są one akceptowane zamiast zaświadczeń, określonych w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97
z dnia 20 grudnia 1996 r.
w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedstawiony przez Komisję [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: 1) W uchwale z dnia 14 listopada 1989 r. w sprawie handlu wewnętrznego w kontekście rynku wewnętrznego [4] Rada zwróciła się do Komisji, w szczególności o poprawę statystyki handlowej poprzez uczynienie jej zgodnej z definicjami wspólnotowymi oraz zintensyfikowanie, w niezbędnym zakresie, dostarczania danych do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich.
2) W decyzji nr 92/326/EWG [5] Rada przyjęła dwuletni program (1992–1993) na rzecz rozwoju europejskiej statystyki usług; wspomniany program zawiera opracowanie jednolitej statystyki na poziomach krajowym i regionalnym, szczególnie w zakresie handlu dystrybucyjnego.
3) W dyrektywie nr 78/660/EWG [6] Rada przyjęła środki w celu poprawy koordynacji przepisów prawa krajowego, dotyczących przedstawiania, treści oraz publikacji rocznych sprawozdań finansowych i rachunków, jak również stosowanych w nich metod wyceny używanych w różnych rodzajach spółek.
4) Wspólnota dokonała znacznego postępu w kierunku integracji; nowa polityka oraz kierunki w dziedzinie gospodarki, konkurencji, polityki społecznej, środowiska i w dziedzinie przedsiębiorstw wzywają do podejmowania inicjatyw i decyzji opartych na wiarygodnej statystyce; informacje dostarczane w ramach istniejącego ustawodawstwa wspólnotowego lub dostępne w Państwach Członkowskich są niewystarczające, nieadekwatne lub niewystarczająco porównywalne, aby służyć pracom Komisji za wiarygodną podstawę.
5) Na mocy decyzji nr 93/379/EWG [7] Rada przyjęła wieloletni program środków wspólnotowych w celu zintensyfikowania rozwoju priorytetowych dziedzin oraz zapewnienia ciągłości i konsolidacji polityki dotyczącej przedsiębiorczości, szczególnie małych i średnich przedsiębiorstw, we Wspólnocie; statystyki są potrzebne, aby ocenić wpływ środków podjętych dla osiągnięcia celów ustanowionych przez wspomnianą decyzję, w szczególności ważne jest, aby posiadać statystyki, które są porównywalne dla przedsiębiorstw we wszystkich sektorach, statystyki dotyczące krajowych i międzynarodowych umów podwykonawstwa pomiędzy przedsiębiorstwami oraz udoskonalone statystyki dotyczące małych i średnich przedsiębiorstw; obowiązek przedkładani takich statystyk nie może spowodować nieuzasadnionych kosztów dla małych i średnich przedsiębiorstw.
6) W decyzji 93/464/EWG [8] Rada przyjęła ramowy program działań priorytetowych w dziedzinie informacji statystycznej na lata 1993–1997.
7) Istnieje zapotrzebowanie na statystyki dla polityki dotyczącej przedsiębiorstw, szczególnie w dziedzinie badań, rozwoju i innowacji, ochrony środowiska naturalnego, inwestycji, ekologicznych technologii przemysłowych, turystyki i wysoko zaawansowanych technologicznie gałęzi przemysłu; rozwój Wspólnoty i funkcjonowanie rynku wewnętrznego zwiększa zapotrzebowanie na porównywalne dane na temat struktury zarobków pracowników, kosztów pracy oraz na temat szkoleń.
8) Istnieje zapotrzebowanie na kompletne oraz wiarygodne źródła statystyczne, aby umożliwić właściwe stosowanie dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji ustalania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [9].
9) Ustanowienie rachunków krajowych i regionalnych zgodnie z Europejskim systemem zintegrowanych rachunkowości gospodarczych (ESA) wymaga rozwoju porównywalnych, kompletnych oraz wiarygodnych źródeł informacji statystycznej.
10) Istnieje zapotrzebowanie na regionalne wskaźniki i sprawozdania finansowe.
11) W celu wykonania zadań powierzonych jej w ramach Traktatów, szczególnie w odniesieniu do rynku wewnętrznego, Komisja musi być w posiadaniu wyczerpujących, aktualnych, wiarygodnych oraz porównywalnych informacji na temat struktury, działalności, konkurencyjności oraz funkcjonowania przedsiębiorstw we Wspólnocie.
12) Standaryzacja jest wymagana, aby móc sprostać zapotrzebowaniu Wspólnoty na informacje dotyczące spójności gospodarczej.
13) Przedsiębiorstwa oraz ich związki potrzebują tego rodzaju informacji w celu zrozumienia właściwych im rynków oraz porównania ich działalności i funkcjonowania z działalnością i funkcjonowaniem konkurentów na poziomie regionalnym, krajowym i międzynarodowym.
14) Tworzenie wspólnych norm statystycznych, które pozwalają na tworzenie zharmonizowanych danych, jest działaniem, które może zostać przeprowadzone skutecznie jedynie na poziomie wspólnotowym; owe normy zostaną wdrożone w każdym Państwie Członkowskim w ramach uprawnień organów i instytucji odpowiedzialnych za tworzenie statystyki urzędowej.
15) Najlepszą metodą oceniania struktur, działalności, konkurencyjności oraz funkcjonowania przedsiębiorstw we Wspólnocie stanowi tworzenie statystyk zgodnie ze wspólnymi zasadami metodologicznymi oraz wspólnymi definicjami cech charakterystycznych; jedynie skoordynowane sporządzanie statystyki może doprowadzić do wiarygodnych, szybkich, elastycznych i szczegółowych rezultatów odpowiadających potrzebom Komisji i przedsiębiorstw.
16) Definicja „jednostki działalności gospodarczej” (JDG) odpowiada jednemu lub kilku operacyjnym poddziałom przedsiębiorstwa; aby JDG mogła być przestrzegana, system informacyjny przedsiębiorstwa musi być zdolny do wskazania lub wyliczenia dla każdej JDG przynajmniej wartości produkcji, konsumpcji pośredniej, kosztów siły roboczej, zysku przedsiębiorstwa oraz zatrudnienia i środków trwałych brutto; JDG przyporządkowane określonej pozycji w statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczych we Wspólnocie Europejskiej (NACE REV. 1) mogą wytwarzać produkty spoza grupy jednorodnej, charakteryzującej ich działalności ze względu na działalność drugoplanową, związaną z tymi JDG, która nie może zostać określona jako oddzielna na podstawie dostępnej dokumentacji rachunkowej; można wyciągnąć wniosek, że przedsiębiorstwo i JDG są identyczne, jeżeli okazuje się niemożliwe dla przedsiębiorstwa wskazanie bądź obliczenie danych dotyczących wszystkich wyżej wymienionych parametrów relacji dla jednego lub wielu poddziałów operacyjnych.
17) Dane statystyczne zestawione wewnątrz systemu wspólnotowego muszą mieć odpowiednią jakość, która wraz z wynikającymi obciążeniami musi być porównywalna we wszystkich Państwach Członkowskich; konieczne jest wspólne ustalenie kryteriów umożliwiających spełnienie tych wymogów.
18) Konieczne jest uproszczenie procedur administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw, szczególnie małych i średnich przedsiębiorstw, między innymi przez wspieranie nowych technologii gromadzenia danych oraz tworzenia statystyk; wciąż może być konieczne gromadzenie bezpośrednio od przedsiębiorstw danych koniecznych dla opracowania statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw, przy użyciu metod i technik zapewniających, że dane te są wyczerpujące, wiarygodne i aktualne i nie powodujących dla zainteresowanych stron, szczególnie dla małych i średnich przedsiębiorstw, obciążeń, które byłyby nieproporcjonalne w stosunku do rezultatów, których oczekują użytkownicy tych statystyk.
19) Podpisanie Układu Ogólnego w sprawie Handlu Usługami (GATS) doprowadziło w konsekwencji do zapotrzebowania na informację na temat wielkości rynków sygnatariuszy oraz ich udziałów w tych rynkach, do celów zarządzania i rozwijania Układu.
20) Konieczne jest stworzenie ram prawnych wspólnych dla statystyk przedsiębiorstw dotyczących wszystkich rodzajów i dziedzin działalności gospodarczej obejmujących również te rodzaje i dziedziny działalności gospodarczej, dla których statystyki jeszcze się nie rozwinęły.
21) Dyrektywa nr 64/475/EWG [10] oraz dyrektywa nr 72/221/EWG [11], które miały na celu stworzenie zespołu spójnych statystyk, nie były w stanie uwzględnić zmian gospodarczych i technicznych, które miały miejsce od czasu ich przyjęcia i dlatego powinny zostać uchylone.
22) W celu umożliwienia, aby zasady dotyczące gromadzenia i statystycznego przetwarzania danych oraz dotyczące przetwarzania i przesyłania rezultatów były dalej precyzowane, konieczne jest przyznanie Komisji wspomaganej przez Komitet ds. programu statystycznego, powołanego na mocy decyzji 89/382 EWG, Euratom [12], uprawnień do podejmowania środków w celu stosowania niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie wspólnych ram dla gromadzenia, tworzenia, przekazywania oraz oceny statystyk wspólnotowych dotyczących struktury, działalności, konkurencyjności oraz funkcjonowania przedsiębiorstw we Wspólnocie.
Artykuł 2
Tworzenie statystyk powinno mieć głównie na celu analizowanie:
i) struktury i ewolucji działalności przedsiębiorstw;
ii) wykorzystywanych czynników produkcji oraz innych elementów umożliwiających pomiar działalności gospodarczej, funkcjonowania oraz konkurencyjności;
iii) rozwoju na poziomie regionalnym, krajowym, wspólnotowym i międzynarodowym przedsiębiorstw i rynków;
iv) kierowania przedsiębiorstwem;
v) małych i średnich przedsiębiorstw;
vi) specyficznych cech przedsiębiorstw z uwagi na szczególne grupy działalności.
Artykuł 3
1. Niniejsze rozporządzenie obejmuje wszelkie rodzaje działalności gospodarczej wymienione w sekcjach C do K oraz M do O statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczych we Wspólnocie Europejskiej (NACE REV. 1).
2.
Jednostki statystyczne typów wymienionych w sekcji I Załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) nr 696/93 w sprawie statystycznych jednostek do celów obserwacji i analizy systemu produkcyjnego we Wspólnocie Europejskiej [13], i które są sklasyfikowane w ramach jednej z działalności określonej w ust. 1 mieszczą się w zakresie niniejszego rozporządzenia.
Korzystanie z konkretnych jednostek w celu tworzenia statystyk zostanie szczegółowo omówione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Statystyki, które mają być tworzone dla obszarów, określonych w art. 2, są zgrupowane w modułach.
Moduły są zdefiniowane w załącznikach do niniejszego rozporządzenia.
2.
Każdy moduł zawiera następujące informacje:
i) rodzaje działalności, dla których należy sporządzić statystykę, odpowiadają określonemu w art. 3 ust. 1 obszarowi odniesienia;
ii) rodzaje jednostek statystycznych wykorzystanych przy tworzeniu statystyk, odpowiadają wykazowi jednostek statystycznych, określonych w art. 3 ust. 2;
iii) wykazy cech charakterystycznych, dla których mają być sporządzane statystyki iv) dotyczące dziedzin wymienionych w art. 2 oraz okresy sprawozdawcze dla tych cech;
v) wykaz danych, odnośnie do demografii przedsiębiorstw; częstotliwość sporządzania statystyk, co roku lub co kilka lat.
W przypadku sporządzania statystyki co kilka lat, statystyka musi być sporządzana przynajmniej raz na dziesięć lat;
vi) harmonogram pokazujący pierwsze lata sprawozdawcze dla statystyki, która zostanie sporządzona,
vii) standardy oceny reprezentatywności i jakości;
viii) termin biegnący od końca okresu sprawozdawczego, w ciągu którego statystyki muszą zostać przekazane;
ix) maksymalna długość okresu przejściowego, który może zostać przyznany.
Artykuł 5
Moduły w niniejszym rozporządzeniu to:
- wspólny moduł dla rocznych statystyk strukturalnych, określony w załączniku 1,
- moduł szczegółowy dla statystyk strukturalnych w przemyśle, określony w załączniku 2,
- moduł szczegółowy dla statystyk strukturalnych w handlu, określony w załączniku 3,
- moduł szczegółowy dla statystyk strukturalnych w budownictwie, określony w załączniku 4.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie uzyskują dane konieczne dla przestrzegania cech wymienionych w wykazach, określonych w modułach w art. 5.
2.
Państwa Członkowskie, stosując zasadę uproszczenia procedur administracyjnych, mogą uzyskać konieczne dane korzystając z rozmaitych źródeł wymienionych poniżej:
- obowiązkowe badania statystyczne: osoby prawne, do których należą jednostki statystyczne powołane przez Państwa Członkowskie lub z których się one składają, są zobowiązane do podania dokładnej i wyczerpującej informacji w określonych terminach,
- inne źródła, które są co najmniej równoważne pod względem dokładności i jakości,
- procedury oceny statystycznej, jeśli niektóre z cech charakterystycznych nie są przestrzegane u wszystkich jednostek.
3.
W celu zmniejszenia obciążenia obowiązkiem odpowiedzi, władze krajowe oraz władze Wspólnoty - w ramach ograniczeń i warunków ustalonych przez każde Państwo Członkowskie oraz przez Komisję, w ramach ich odpowiednich kompetencji - mają dostęp do źródeł danych administracyjnych, obejmujących dziedziny działalności ich własnej administracji publicznej, w takim stopniu, w jakim dane te muszą spełniać wymagania dokładności określone w art. 7.
4.
Państwa Członkowskie oraz Komisja, w ramach ich odpowiednich kompetencji, wspierają warunki umożliwiające zwiększone wykorzystanie elektronicznego systemu przesyłania danych oraz automatycznego przetwarzania danych.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki w celu zapewnienia, że przekazane dane odzwierciedlają strukturę grupy jednostek statystycznych określonych w załącznikach.
2.
Ocena jakości powinna być przeprowadzana przez porównanie korzyści płynących z dostępności danych z kosztami gromadzenia i obciążeniem przedsiębiorstw, szczególnie małych przedsiębiorstw.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, na jej żądanie, wszelkie informacje konieczne do oceny, określonej w ust. 2.
Artykuł 8
1.
Na podstawie zgromadzonych i oszacowanych danych, Państwa Członkowskie przedstawiają porównywalne wyniki, otrzymane w wyniku analizy składnikowej poszczególnych części każdego modułu, określonego w art. 5.
2.
W celu tworzenia statystyk na poziomie wspólnotowym, Państwa Członkowskie przedstawiają wyniki krajowe według poziomów NACE REV. 1, określonych w modułach znajdujących się w załącznikach, bądź określonymi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie przekazują wyniki, określone w art. 8 niniejszego rozporządzenia, włącznie z danymi poufnymi, do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego w sprawie poufności informacji statystycznych.
Przepisy te stosuje się do przetwarzania wyników zawierających dane poufne.
2.
Wyniki przekazywane są w odpowiednim formacie technicznym oraz w terminie biegnącym od zakończenia okresu sprawozdawczego, który określony jest dla każdego modułu, określonego w art. 5 i nie może być dłuższy niż 18 miesięcy.
Ponadto, niewielka liczba wyników wstępnych jest przekazywana w terminie biegnącym od końca okresu sprawozdawczego, który określony jest dla każdego modułu, wymienionego w art. 5 i nie może być dłuższy niż 10 miesięcy.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, na jej żądanie, wszelkie istotne informacje dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia w Państwach Członkowskich.
Artykuł 11
1.
W okresach przejściowych mogą być przyznane odstępstwa od przepisów załączników, jeżeli krajowe systemy statystyczne wymagają istotnych dostosowań.
2.
Dodatkowy okres przejściowy na tworzenie statystyk może być przyznany Państwu Członkowskiemu, o ile niemożliwe jest sprostanie przepisom niniejszego rozporządzenia z powodu udzielonej zgody na odstępstwa na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2186/93 z dnia 22 lipca 1993 r. w sprawie koordynacji we Wspólnocie przygotowywania rejestrów przedsiębiorstw do celów statystycznych [14].
3.
Zobowiązania wynikające z niniejszego rozporządzenia stosuje się w całości w Państwach Członkowskie do końca okresu przejściowego.
Artykuł 12
Komisja określa, w ramach procedury ustanowionej w art. 13, procedury dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia, włącznie ze środkami dla dostosowania do gospodarczego i technicznego rozwoju dotyczącego gromadzenia i statystycznego przetwarzania danych, przetwarzania i przekazywania wyników, mając na uwadze zasadę, według której korzyści płynące ze stosowania środków muszą przewyższać ich koszty oraz z zastrzeżeniem, że ich wprowadzanie w życie nie oznacza dla Państw Członkowskich lub przedsiębiorstw zaangażowania znacznych, dodatkowych zasobów w porównaniu z sytuacją uregulowaną pierwotnymi przepisami niniejszego rozporządzenia, w szczególności:
i) aktualizowanie wykazów cech charakterystycznych, statystyk dotyczących demografii przedsiębiorstw oraz wyników wstępnych, tak dalece, na ile takie aktualizowanie - po dokonaniu oceny ilościowej nie powoduje wzrostu ilości badanych jednostek ani obciążania jednostek, które byłoby nieproporcjonalne do spodziewanych rezultatów (art. 4 i 9);
ii) częstotliwość zestawiania statystyk (art. 4);
iii) definicje cech charakterystycznych i ich znaczenie dla niektórych działalności (art. 4);
iv) określenie okresu sprawozdawczego (art. 4);
v) pierwszy rok sprawozdawczy dla zestawiania wyników wstępnych (art. 9);
vi) kryteria oceny jakości (art. 7);
vii) oszacowanie wyników, szczególnie klasyfikacji, które mają być używane oraz kombinacje klas wielkości (art. 8);
viii) odpowiedni format techniczny dla przekazywania wyników (art. 9);
ix) aktualizowanie terminów przekazywania danych (art. 9);
x) okres przejściowy oraz odstępstwa od przepisów niniejszego rozporządzenia, przyznanych podczas tego okresu (art. 11).
Artykuł 13
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Programu Statystycznego, powołany decyzją 89/382/EWG, Euratom.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wyrazi swoją opinię na temat projektu w terminie, który jest określany przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia jest wyrażana większością, określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, podejmowanych przez Rady w na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony we wspomnianym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny być podjęte. Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny być podjęte. Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli, po upływie trzech miesięcy od daty odwołania się do Rady, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 14
1.
Komisja w ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie, co trzy lata przedkłada sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na temat zestawionych statystyk, na mocy niniejszego rozporządzenia i, w szczególności, co do ich jakości i obciążenia przedsiębiorstw.
2.
W sprawozdaniach, określonych w ust. 1, Komisja może zaproponować wszelkie zmiany, które uzna za konieczne.
Artykuł 15
Dyrektywy 64/475/EWG i 72/221/EWG przestają obowiązywać po przekazaniu wszystkich danych za rok sprawozdawczy 1994.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/97
z dnia 16 stycznia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1859/82 dotyczące wyboru gospodarstw przekazujących dane do celów określania dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 79/65 z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2801/95 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 2,
artykuł 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1859/82 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1381/96 [4], wyznacza liczbę gospodarstw domowych nadsyłających dane, wybieraną w każdym regionie na każdy rok obrachunkowy; aby objąć lepiej obszar badania gospodarstw rolnych we Włoszech i Finlandii, liczba gospodarstw domowych nadsyłających dane, która ma zostać wybrana w każdym regionie w wyżej wymienionych Państwach Członkowskich, powinna zostać wyznaczona na 1997 r. oraz na późniejsze lata obrachunkowe; dlatego też załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 1859/82 powinien zostać zmieniony; środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych,
Tabele dotyczące Włoch i Finlandii w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1859/82 zastępuje się tabelami z Załącznika do niniejszego rozporządzenia. Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie stosuje się począwszy od roku obrachunkowego 1997.
Rozporządzenie (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 grudnia 1996 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 28, 100a i 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [4] przewiduje, że obszar celny Wspólnoty nie obejmuje wysp Alandzkich, chyba że zgłoszenie jest dokonane zgodnie z art. 227 ust. 5 Traktatu; należy zmienić to rozporządzenie biorąc pod uwagę fakt, że zgłoszenie to zostało dokonane oraz to, że wymienione wyspy stanowią integralną część Republiki Finlandii.
(2) Umowa przejściowa w sprawie handlu i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino [5], z dnia 27 listopada 1992 r., określa obszary, w stosunku do których Umowa ta jest stosowana; wobec tego terytorium San Marino nie może być uważane za część obszaru celnego Wspólnoty.
(3) Konieczne jest podjęcie środków w celu zapewnienia aby towary uzyskane z towarów niewspólnotowych umieszczonych pod procedurą zawieszającą nie mogły wejść do obiegu gospodarczego Wspólnoty bez uiszczenia należności celnych przywozowych, nawet gdy nabyły one pochodzenie wspólnotowe; definicja towarów wspólnotowych musi wobec tego zostać zmieniona; ponadto, takie towary muszą podlegać takiej samej procedurze zawieszającej jak towary, z których zostały one uzyskane.
(4) Porozumienie Rundy Urugwajskiej w sprawie Rolnictwa [6], prowadzi do zniesienia rolniczych opłat wyrównawczych.
(5) Porozumienie Rundy Urugwajskiej w sprawie reguł pochodzenia [7], przewiduje, że Umawiające się Strony mają wydawać opinie na temat pochodzenia towarów każdej osobie mającej ku temu uzasadniony powód.
(6) Pewna liczba towarów podlega należnościom celnym przywozowym wyrażonym w ecu; kwota tych należności w ecu musi zostać przeliczona na waluty krajowe w krótszym terminie, w celu uniknięcia zakłóceń w handlu.
(7) W pozostałych przypadkach, w których ustawodawstwo celne określiło kwotę w ecu, potrzebne jest uelastycznienie podejścia w stosunku do przeliczania tych kwot na waluty krajowe.
(8) W celu przygotowania formalności celnych, podmioty gospodarcze muszą mieć możliwość zbadania towarów nie tylko w przypadku bezpośredniego przywozu, ale również, gdy zewnętrzna procedura tranzytowa zostaje zakończona.
(9) Decyzją Rady 93/329/EWG z dnia 15 marca 1993 r. dotyczącą zawarcia Konwencji w sprawie odprawy czasowej oraz przyjmującą jej załączniki [8], Wspólnota przyjęła Konwencję dotyczącą odprawy czasowej, wynegocjowaną w ramach Rady Współpracy Celnej, zawartą w Stambule dnia 26 czerwca 1990 r.; użycie karnetu ATA jest od tej chwili również możliwe na podstawie tej konwencji.
(10) W ramach procedury uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zwrotów, możliwość zwrotów powinna zostać w niektórych przypadkach rozszerzona na towary w stanie niezmienionym; w przypadku gdy w ramach tego systemu należności celne przywozowe zostały zwrócone, późniejsze dopuszczenie do swobodnego obrotu musi jednakże być możliwe bez odrębnego pozwolenia, tak jak na mocy procedury zawieszającej.
(11) Powiadomienie o dokonaniu powrotnego wywozu towarów uprzednio przywiezionych na wspólnotowy obszar celny, nie wydaje się być konieczne we wszystkich przypadkach.
(12) W przypadku gdy prawodawstwo wspólnotowe przewiduje częściowe lub całkowite zwolnienie z należności celnych przywozowych lub wywozowych, takie częściowe lub całkowite zwolnienie należy stosować we wszystkich wypadkach, niezależnie od warunków, w których powstał dług celny; w tych okolicznościach stosowanie zwykłych stawek celnych nie wydaje się być odpowiednią sankcją w przypadku uchybienia regułom procedur celnych.
(13) Należy w bardziej przejrzysty sposób zdefiniować przypadki, w których zostaje odroczony obowiązek uiszczenia należności przez dłużnika z tytułu cła.
(14) Dług celny musi być unieważniony w każdym przypadku unieważnienia zgłoszenia celnego; tego rodzaju wypadki nie ograniczają się do przewidzianych w art. 66 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.
(15) Artykuł 3 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2726/90, z dnia 17 września 1990 r., w sprawie tranzytu wspólnotowego [9], stał się zbyteczny.
(16) W celu zachowania przez Kodeks Celny charakteru praktycznego w użyciu, Komisja zobowiązała się do corocznej publikacji jego uaktualnionej wersji wraz z przepisami wykonawczymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
- tiret piąte otrzymuje brzmienie:
- "— terytorium Republiki Francuskiej, z wyjątkiem terytoriów zamorskich i Saint Pierre i Miquelon oraz Majotty,"
- tiret trzynaste otrzymuje brzmienie:
- "— terytorium Republiki Finlandii,"
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Pomimo usytuowania poza terytorium Republiki Francuskiej, terytorium Księstwa Monako, tak jak jest ono określone w Konwencji celnej podpisanej w Paryżu dnia 18 maja 1963 r., (Dziennik Urzędowy Republiki Francuskiej z dnia 27 września 1963 r., str. 8679) jest również, na mocy tej konwencji, uważane za część obszaru celnego Wspólnoty.";
2) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) ostatnia część pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"…; określenie to obejmuje między innymi wiążącą informację w rozumieniu art. 12;"
b) w pkt 7 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— całkowicie uzyskane na obszarze celnym Wspólnoty, zgodnie z warunkami określonymi w art. 23, bez udziału towarów przywiezionych z krajów lub terytoriów niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty.
W przypadkach o szczególnym znaczeniu gospodarczym określonych zgodnie z procedurą Komitetu, towarów uzyskanych z towarów umieszczonych pod procedurą zawieszającą nie uważa się za towary wspólnotowe";
c) w pkt 10 tiret drugie skreśla się "rolnicze opłaty wyrównawcze i inne";
d) w pkt 11 tiret drugie skreśla się, "rolnicze opłaty wyrównawcze i";
3) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Organy celne wydają, na pisemny wniosek i w sposób określony zgodnie z procedurą Komitetu, wiążące informacje taryfowe lub wiążące informacje dotyczące pochodzenia.
2.
Wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru.
Wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązują organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana.
W sprawach pochodzenia, odpowiednie formalności są formalnościami związanymi ze stosowaniem art. 22 i 27.
3.4.
Osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że:
- w przypadku informacji taryfowej: towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji,
- w przypadku pochodzenia: dany towar i okoliczności decydujące o nabyciu pochodzenia odpowiadają pod każdym względem towarom i okolicznościom opisanym w informacji.
4.
Wiążąca informacja jest ważna przez okres sześciu lat licząc od daty jej wydania w przypadku informacji taryfowej i trzech lat w przypadku informacji dotyczącej pochodzenia.
Niezależnie od art. 8, informacja zostaje unieważniona, jeżeli została wydana na podstawie podanych przez wnioskodawcę nieprawidłowych lub niekompletnych danych.
5.
Wiążąca informacja traci ważność, gdy:
a) w przypadku informacji taryfowej:
i) w konsekwencji wydania rozporządzenia, staje się sprzeczna z ustanowionym w ten sposób prawem;
ii) staje się niezgodna z interpretacją jednej z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 6:
- na poziomie Wspólnoty, przez zmianę not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej lub na skutek orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich,
- w skali międzynarodowej, przez wydanie opinii dotyczącej klasyfikacji lub przez zmianę not wyjaśniających do nomenklatury Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, przyjętego przez Światową Organizację Celną utworzoną w 1952 r. pod nazwą "Rada Współpracy Celnej";
iii) zostanie cofnięta lub zmieniona zgodnie z art. 9, i pod warunkiem że o cofnięciu lub zmianie zostanie w formie pisemnej powiadomiona osoba, której udzielono informacji.
Data, z którą wiążąca informacja traci ważność, w odniesieniu do przypadków, określonych w i) i ii), jest datą publikacji wymienionych decyzji, a w przypadku przepisów międzynarodowych, datą publikacji komunikatu Komisji w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
b) w przypadku pochodzenia:
i) w konsekwencji wydania rozporządzenia lub zawarcia przez Wspólnotę umowy, staje się sprzeczna z ustanowionym w ten sposób prawem;
ii) staje się niezgodna:
- na poziomie Wspólnoty, z notami wyjaśniającymi i opiniami wydanymi w celu interpretacji przepisów, lub z uchwałą Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich,
- w skali międzynarodowej, z Porozumieniem w sprawie reguł pochodzenia wypracowanym przez Światową Organizację Handlu (WTO) lub z notami wyjaśniającymi czy opinią wydaną na temat pochodzenia i przyjętą w celu interpretacji tego Porozumienia;
iii) zostanie cofnięta lub zmieniona zgodnie z art. 9, i pod warunkiem że o cofnięciu lub zmianie zostanie wcześniej powiadomiona osoba, której udzielono informacji.
Data, z którą wiążąca informacja traci ważność, w odniesieniu do przypadków, określonych w i) i ii), jest datą podaną przy publikacji wyżej wymienionych decyzji lub, a w przypadku przepisów międzynarodowych, datą podaną w komunikacie Komisji w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
6.
Osoba, której udzielono wiążącej informacji, która traci ważność zgodnie z ust. 5 lit. a) ii) lub iii) lub lit. b) ii) lub iii), może posługiwać się nią dalej przez okres sześciu miesięcy od daty publikacji lub powiadomienia, pod warunkiem że zawarła, na podstawie wiążącej informacji i przed wydaniem odpowiednich przepisów, wiążące i ostateczne umowy kupna lub sprzedaży towarów.
Jednakże w przypadku produktów, dla których wymagane jest, przy dokonywaniu formalności celnych, przedstawienie świadectwa przywozowego, wywozowego bądź świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji, zamiast okresu sześciomiesięcznego uznawany jest okres ważności tego świadectwa.
W przypadku określonym w ust. 5 lit. a) i) i lit. b) i), rozporządzenie lub umowa mogą określać termin, w którym stosuje się przepisy akapitu pierwszego.
7.
Zastosowanie, w okolicznościach ustanowionych w ust. 6, klasyfikacji lub określenia pochodzenia zamieszczonego w wiążącej informacji może mieć miejsce jedynie w przypadku:
- określania należności celnych przywozowych lub wywozowych,
- obliczania refundacji wywozowych oraz wszelkich innych kwot ustanowionych w wywozie lub przywozie w ramach wspólnej polityki rolnej,
- stosowania świadectw przywozowych, wywozowych bądź świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji, które są przedstawiane podczas dokonywania formalności w celu przyjęcia zgłoszenia celnego dotyczącego danego towaru, o ile świadectwa te zostały wydane na podstawie wymienionej informacji.
Ponadto, w wyjątkowych przypadkach, gdy zagrożone jest prawidłowe stosowanie przepisów ustanowionych w ramach wspólnej polityki rolnej, można odstąpić od stosowania ust. 6, zgodnie z procedurą określoną w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [10];" oraz zgodnie z właściwymi artykułami innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków.
4) artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
1.
Równowartość ecu w walutach krajowych, stosowana w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów i należności celnych przywozowych, określana jest raz na miesiąc.
Zastosowane w tym przeliczeniu kursy są kursami publikowanymi w przedostatni dzień roboczy miesiąca w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Kursy te stosuje się przez cały następny miesiąc.
Jednakże gdy stosowany na początku miesiąca kurs różni się o ponad 5 % od kursu opublikowanego w przedostatnim dniu roboczym przed 15 dniem tego samego miesiąca, ten ostatni kurs stosuje się począwszy od dnia 15 i do końca tego miesiąca.
2.
Równowartość ecu w walutach krajowych, stosowana w ramach ustawodawstwa celnego w innych przypadkach, niż określone w ust. 1, jest określana raz do roku.
Stosowane w tym przeliczeniu kursy są kursami publikowanymi pierwszego roboczego dnia miesiąca października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i obowiązują od dnia 1 stycznia następnego roku.
Jeżeli dla danej waluty krajowej kurs jest niedostępny, należy zastosować kurs wymiany z ostatniego dnia, dla którego opublikowano kurs w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Organy celne mogą zaokrąglić, w górę lub w dół, sumę wynikającą z przeliczenia na ich walutę krajową kwoty określonej w ecu, do celów innych niż określenie klasyfikacji taryfowej towarów lub należności celnych przywozowych bądź wywozowych.
Kwota po zaokrągleniu nie może różnić się od kwoty oryginalnej o więcej niż 5 %.
Organy celne mogą utrzymać bez zmian wartość kwoty wyrażonej w ecu jeżeli, w chwili waloryzacji rocznej określonej w ust. 2, kwota po przeliczeniu przed dokonaniem wspomnianego zaokrąglenia, będzie różnić się o mniej niż 5 % lub będzie niższa od równowartości wyrażonej w walucie krajowej.";
5) w art. 20 ust. 3 lit. c) tiret drugie skreśla się wyrazy "rolniczych opłat wyrównawczych i innych";
6) w art. 31 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
na końcu pierwszego i drugiego tiret dodaje się "z 1994 r.";
7) w art. 55 numer "43" zastępuje się numerem "42";
8) w art. 83 lit. a) skreśla się wyrazy "zgodnie z art. 66";
9) dodaje się artykuł 87a w brzmieniu:
"Artykuł 87a
W przypadkach określonych w art. 4 ust. 7 tiret pierwsze zdanie drugie, każdy produkt lub każdy towar uzyskany z towaru umieszczonego pod procedurą zawieszającą uważany jest za umieszczony pod tą samą procedurą.";
10) w art. 91 ust. 2 lit. c) skreśla się wyrazy "(konwencja ATA)"
11) w art. 112 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli, zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. c) przywożony towar jest dopuszczany do swobodnego obrotu, rodzaj, wartość celna i ilość, które należy uwzględnić zgodnie z art. 214 są tymi, które są właściwe temu towarowi w chwili jego umieszczania pod procedurą składu celnego.
Przepisy akapitu pierwszego stosuje się pod warunkiem że elementy kalkulacyjne odnoszące się do tych towarów zostały uznane lub dopuszczone w momencie umieszczania towarów pod procedurą składu celnego, o ile osoba zainteresowana zażąda ich stosowania w chwili powstania długu celnego
Przepisy akapitu pierwszego stosuje się bez uszczerbku dla kontroli po odprawie celnej w rozumieniu art. 78.";
12) w art. 124 ust. 1 tiret trzecie skreśla się wyrazy "opłatom rolnym lub innym"
13) w art. 128 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Posiadacz pozwolenia może zwrócić się o zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych, o ile wykaże w sposób zadawalający organy celne, że przywiezione towary dopuszczone do swobodnego obrotu na mocy systemu zwrotów zostały, w formie produktów kompensacyjnych lub towarów w niezmienionym stanie:
- wywiezione, lub
- umieszczone, ze względu na późniejszy ponowny wywóz, pod procedurą tranzytu, procedurą składu celnego, procedurą odprawy czasowej lub procedurą uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń bądź też umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym,
jeżeli wszystkie pozostałe warunki zastosowania procedury również zostały spełnione.
2.
Do celów otrzymania jednego z przeznaczeń celnych określonych w ust. 1 tiret drugie, produkty kompensacyjne lub towary w niezmienionym stanie uważa się za niewspólnotowe.";
b) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Bez uszczerbku dla art. 122 lit. b), jeżeli produkty kompensacyjne lub towary w niezmienionym stanie, umieszczone pod procedurą celną w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym zgodnie z ust. 1, są dopuszczone do swobodnego obrotu, uważa się, że kwota zwracanych lub umarzanych należności celnych przywozowych stanowi kwotę długu celnego.";
14) w art. 163 ust. 2 lit. c), skreśla się wyrazy "(konwencja ATA)";
15) w art. 182 ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"3.
Z wyjątkiem przypadków określonych zgodnie z procedurą Komitetu, o powrotnym wywozie lub zniszczeniu należy uprzednio powiadomić w formie pisemnej organy celne.";
16) dodaje się art. 212a w brzmieniu:
"Artykuł 212a
Jeżeli ustawodawstwo celne przewiduje częściowe lub całkowite zwolnienie z należności celnych przywozowych i wywozowych zgodnie z art. 184-187, takie częściowe lub całkowite zwolnienie stosuje się również w przypadkach powstania długu celnego zgodnie z art. 202-205, 210 lub 211, jeżeli zachowanie osoby zainteresowanej nie wynika z jej świadomego lub zamierzonego działania naruszającego przepisy ani z ewidentnego zaniedbania i udowodni ona, że spełnione są pozostałe warunki wymagane dla zastosowania zwolnienia.";
17) artykuł 217 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) kwota należności prawnie należnych jest wyższa od tej, która została określona na podstawie wiążącej informacji.";
18) artykuł 222 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Przypadki i warunki, w których obowiązek uiszczenia należności przez dłużnika zostaje odroczony mogą zostać również określone zgodnie z procedurą Komitetu:
- jeżeli wniosek o umorzenie należności został złożony zgodnie z przepisami art. 236, 238 lub 239,
lub
- jeżeli towar został zajęty w celu jego późniejszej konfiskaty, zgodnie z przepisami art. 233 lit. c) tiret drugie lub lit. d).";
19) w art. 233 lit. c) akapit pierwszy tiret pierwsze skreśla się wyrazy "zgodnie z art. 66";
20) w art. 251 ust. 1 tiret dwudzieste szóste skreśla się wyrazy "z wyjątkiem art. 3 ust. 3 lit. b)".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 89/97
z dnia 20 stycznia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 82/97[2], w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje: weryfikacja masy netto wskazanej w zgłoszeniu o dopuszczeniu do swobodnego obrotu bananów stanowi problem metodologiczny i jednolitego stosowania; dlatego należy określić metody ustalania i kontroli masy netto bananów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93[3] wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 290a w brzmieniu:
"Artykuł 290a
Badanie bananów objętych kodem CN 0803 00 19 do celów kontroli masy netto w przywozie obejmuje minimalną liczbę 10 % zgłoszeń o dopuszczeniu do swobodnego obrotu dokonywanych w ciągu roku w danym urzędzie celnym.
Badania bananów dokonuje się w chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu, zgodnie z zasadami określonymi w załączniku 38b.";
2) dodaje się załącznik 38b w brzmieniu:
"Załącznik 38b
1.
Do celów stosowania art. 290a organy celne urzędu celnego, w którym złożone zostało zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu świeżych bananów, ustalają masę netto, biorąc za podstawę próbkę jednostek opakowań bananów dla każdego typu opakowania i dla każdego miejsca pochodzenia.
2.
Próbka jednostek opakowań, które zostaną zważone, powinna być reprezentatywna dla zgłoszenia.
Jest to próbka, która obejmuje co najmniej podane poniżej ilości:
Liczba zgłoszonych jednostek opakowań (według typu opakowania i pochodzenia) Liczba jednostek opakowań, które należy zbadać
- do 400 5
- 401-700 7
- 701-1 000 10
- 1 001-2 000 13
- powyżej 2 000 15
Jeżeli całość ładunku jest objęta jednym zgłoszeniem, urząd celny może, o ile nie podejrzewa nadużyć finansowych, obliczyć masę netto na podstawie minimalnej próbki obejmującej co najmniej 15 jednostek opakowań (tego samego rodzaju i pochodzenia).
Masę netto ustala się w następujący sposób:
- po otwarciu przynajmniej jednej jednostki opakowań należy obliczyć masę opakowania,
- ustaloną średnią masę opakowań przyjmuje się dla wszystkich opakowań tego samego typu i odejmuje się od ustalonej masy wszystkich zważonych jednostek opakowań,
- średnia masa jednostki opakowań bananów, ustalona na podstawie masy kontrolowanej próbki, zostanie przyjęta jako podstawa określenia masy netto bananów objętych danym zgłoszeniem.".
Artykuł 2
Przed dniem 1 stycznia 1998 r. Komisja ponownie zbada poziom kontroli określony w art. 1.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lutego 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 92/97
z dnia 20 stycznia 1997 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2493/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie i dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów tekstylnych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia posiadacz może się powoływać przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów tekstylnych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich w zakresie klasyfikacji towarów według nomenklatury scalonej, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można powoływać się zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres 60 dni.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97
z dnia 2 grudnia 1996 r.
zmieniające i uaktualniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 51 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
do celów spójności i jasności właściwe jest dostosowanie brzmienia niektórych przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [3] oraz (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [4]; oraz skreślenie innych przepisów, które utraciły moc i stały się zbędne; zmiany te posiadają czysto techniczny charakter i ich celem jest poprawienie wymienionych rozporządzeń;
od czasu ostatniej aktualizacji rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 i przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 2001/83 [5] dokonano wielu zmian; w związku z tym w celu uczynienia odnośnych zasad wspólnotowych bardziej przejrzystymi i dostępnymi właściwe jest przyjęcie nowych zaktualizowanych wersji tych rozporządzeń w formie tekstów jednolitych każdego z tych rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 stanowiących odpowiednio części I i II załącznika A; korzystne jest także przedstawienie w dodatku do części II tego załącznika treści art. 95 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 3095/95 [6], który będzie stosować się z dniem l stycznia 1998 r., a w stosunkach z Republiką Francuską z dniem l stycznia 2002 r.;
art. 106 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, dotyczący bilansu płatniczego, został skreślony przez art. G Traktatu o Unii Europejskiej, a art. 73b ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską zakazuje wszelkich ograniczeń w płatnościach między Państwami Członkowskimi;
w celu osiągnięcia swobodnego przepływu pracowników w zakresie zabezpieczenia społecznego jest niezbędne i właściwe, aby zasady odnoszące się do koordynacji krajowych systemów zabezpieczenia społecznego były zmieniane przez wspólnotowy instrument prawny, który jest wiążący i bezpośrednio stosowany w każdym Państwie Członkowskim;
zmiany wprowadzone przez niniejsze rozporządzenie spełniają warunek określony w art. 3b akapit trzeci Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1408/7l wprowadza się następujące zmiany:
1) art. 82 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Komitetowi Doradczemu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu."
2) art. 88 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"W odpowiednim przypadku przekazywanie kwot wynikające ze stosowania niniejszego rozporządzenia dokonywane jest zgodnie z umowami obowiązującymi w tym zakresie między Państwami Członkowskimi w chwili dokonywania przekazu."
3) skreśla się art. 100.
Artykuł 2
Tytuł, preambułę, spis treści i przepisy rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 zastępuje się tekstem zawartym w załączniku A odpowiednio w częściach I i II, który uwzględnia zmiany wprowadzone w art. l niniejszego rozporządzenia.
Załącznik B zawiera wykaz aktów zmieniających rozporządzenia, określonych w powyższym akapicie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 120/97
z dnia 20 stycznia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189 c [3],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [4], w szczególności jego art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje: od dnia 7 lutego 1994 r. Wspólnota Europejska jest stroną Konwencji Bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych;
na drugiej konferencji stron Konwencji Bazylejskiej przyjęto w drodze porozumienia decyzję ("decyzja II/12") wprowadzającą natychmiastowy zakaz wszelkiego wywozu odpadów niebezpiecznych przeznaczonych do ostatecznego usunięcia z państw należących do OECD do państw nienależących do OECD, a także zakaz od dnia 1 stycznia 1998 r. wszelkiego wywozu odpadów niebezpiecznych, które są przeznaczone do recyklingu lub odzysku, z państw należących do OECD do państw nienależących do OECD;
na trzeciej konferencji stron Konwencji Bazylejskiej przyjęto w drodze porozumienia decyzję ("decyzja III/1") zmieniającą Konwencję w celu wprowadzenia zakazu wszelkiego wywozu odpadów niebezpiecznych przeznaczonych do usunięcia z państw wymienionych w załączniku VII do Konwencji, do państw tamże niewymienionych, oraz w celu wprowadzenia zakazu od dnia 1 stycznia 1998 r. wszelkiego wywozu odpadów niebezpiecznych, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) Konwencji przeznaczonych do odzysku z państw wymienionych w załączniku VII do konwencji do państw tamże niewymienionych;
stosowane we Wspólnocie definicje odpadów niebezpiecznych nie są obecnie w pełni zgodne z odpowiednimi definicjami Konwencji Bazylejskiej, co może spowodować, że odpady objęte zakazem wywozu przez Konwencję Bazylejską są ciągle wywożone ze Wspólnoty, definicje i wykazy stosowane we Wspólnocie wymagają dostosowania w tym względzie;
niezbędne jest ustanowienie załącznika V do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 zawierającego odpady niebezpieczne, których dotyczy zakaz wywozu zgodnie z Konwencją Bazylejską;
nie później niż do dnia 1 stycznia 1998 r.
Komisja powinna dokonać przeglądu i zmienić wspomniany załącznik V, biorąc w pełni pod uwagę odpady umieszczone w wykazie odpadów przyjętym zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [5], a także wszelkie wykazy odpadów określonych jako niebezpieczne do celów Konwencji Bazylejskiej; wywóz odpadów wymienionych w załączniku V przeznaczonych do odzysku, z wyjątkiem wywozu do krajów, których dotyczy decyzja OECD, powinien zostać zakazany od dnia 1 stycznia 1998 r.;
niezbędny może okazać się okresowy przegląd i zmiana wspomnianego załącznika V w celu odzwierciedlenia porozumienia między stronami Konwencji Bazylejskiej odnośnie do odpadów wymagających określenia jako niebezpieczne do celów Konwencji;
w celu zapewnienia skutecznego wprowadzenia w życie decyzji II/12 i III/1 z konferencji stron Konwencji Bazylejskiej, strony proszone są o aktywną współpracę i działanie;
w odniesieniu do odpadów przeznaczonych do ostatecznego usunięcia, art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 zakazuje wszelkiego wywozu tego rodzaju odpadów do państw nienależących do OECD; art. 18 tego rozporządzenia zakazuje wszelkiego wywozu odpadów do Państw AKP;
wspomniane rozporządzenie nie przewiduje obecnie całkowitego zakazu wywozu odpadów niebezpiecznych przeznaczonych do recyklingu lub odzysku do państw nienależących do OECD;
dlatego wspomniane rozporządzenie powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wszelki wywóz w celu odzysku odpadów wymienionych w załączniku V przeznaczonych do odzysku jest zakazany, z wyjątkiem wywozu do:
a) krajów, których dotyczy decyzja OECD;
b) innych krajów:
- które są stronami Konwencji Bazylejskiej i/lub z którymi Wspólnota lub Wspólnota i jej Państwa Członkowskie zawarły dwustronne lub wielostronne albo regionalne umowy lub porozumienia zgodnie z art. 11 Konwencji Bazylejskiej i ust. 2 niniejszego artykułu.
Poczynając od dnia 1 stycznia 1998 r., wszelki taki wywóz jest jednakże zakazany,
- z którymi poszczególne Państwa Członkowskie zawarły dwustronne umowy lub porozumienia przed datą stosowania niniejszego rozporządzenia, jeżeli są one zgodne z prawodawstwem wspólnotowym oraz z art. 11 Konwencji Bazylejskiej i ust. 2 niniejszego artykułu.
Te umowy i porozumienia wymagają powiadomienia Komisji w ciągu trzech miesięcy od daty stosowania niniejszego rozporządzenia lub daty wejścia w życie tych umów, w zależności która jest wcześniejsza, i wygasają wraz z zawarciem umów lub porozumień zgodnie z tiret pierwszym.
Wszelki taki wywóz jest jednakże zakazany, poczynając od dnia 1 stycznia 1998 r.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, możliwie jak najszybciej, a najpóźniej przed dniem 1 stycznia 1998 r., dokona przeglądu i zmieni załącznik V do niniejszego rozporządzenia, biorąc w pełni pod uwagę odpady umieszczone w wykazie odpadów przyjętym zgodnie art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [6] oraz wszelkie wykazy odpadów określonych jako niebezpieczne do celów Konwencji Bazylejskiej.
Załącznik V zostanie poddany przeglądowi, a następnie zmieniony w miarę potrzeby według tej samej procedury. W szczególności Komisja dokonuje przeglądu Załącznika w celu wprowadzania w życie decyzji stron Konwencji Bazylejskiej odnośnie do odpadów wymagających określenia jako niebezpieczne do celów Konwencji oraz odnośnie do zmian wykazu odpadów przyjętych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/689/EWG."
Artykuł 2
Dodaje się załącznik V do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 w brzmieniu:
"
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 123/97
z dnia 23 stycznia 1997 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: zażądano przedstawienia dodatkowych informacji dotyczących niektórych nazw zgłoszonych przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 w celu zapewnienia ich zgodności z art. 2 i 4 tego rozporządzenia; informacje te wykazują, że nazwy są zgodne z wymienionymi artykułami; nazwy te powinny zostać wpisane do rejestru i dodane do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1263/96 [3];
po przystąpieniu trzech nowych Państw Członkowskich sześciomiesięczny okres określony w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 rozpoczyna się w dniu ich przystąpienia; niektóre z nazw zgłoszonych przez te Państwa Członkowskie są zgodne z art. 2 i 4 wymienionego rozporządzenia i z tego względu powinny zostać wpisane do rejestru;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Oznaczeń Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zostają dodane do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1107/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 142/97
z dnia 27 stycznia 1997 r.
dotyczące dostarczania informacji na temat niektórych istniejących substancji zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyka stwarzanego przez istniejące substancje [1], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja potrzebuje odpowiednich informacji w sprawie niektórych substancji w celu wszczęcia procedury dotyczącej przeprowadzania na podstawie art. 69, 84 i 112 Traktatu o Przystąpieniu przeglądu postanowień dotychczas niestosowanych w nowych Państwach Członkowskich, niniejsza informacja musi zostać udostępniona, zanim wszystkie informacje wymagane na podstawie art. 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 będą dostępne;
artykuł 12 przewiduje, że w stosunku do niektórych substancji stwarzających poważne ryzyko lub substancji, w stosunku do których podejrzewa się, że mogą takie poważne ryzyko stwarzać, wytwórcy oraz importerzy mogą zostać zobowiązani do dostarczania dostępnych informacji;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1488/94 [2] nakreśla zasady przeprowadzania oceny ryzyka dla ludzi oraz środowiska naturalnego stwarzanego przez istniejące substancje zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 793/93;
przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 793/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Producent(-ci) oraz importer(-rzy) substancji wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dostarczają Komisji wszelkich istotnych oraz dostępnych informacji dotyczących narażenia ludzi oraz środowiska naturalnego na działanie tych substancji, w okresie czterech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Informacja istotna dla narażenia na działanie dotyczy emisji lub narażenia na działanie chemikaliów na populację ludzką lub sfery środowiska naturalnego na różnych etapach w trakcie cyklu życia substancji zgodnie z art. 3 ust. 3 oraz załącznikiem 1A do rozporządzenia (WE) nr 1488/94, w przypadku gdy:
- ludzką populacją są pracownicy, konsumenci oraz ludzie narażeni poprzez środowisko naturalne;
- sferami środowiska naturalnego są woda, ziemia oraz powietrze, jak również informacje związane z przeznaczeniem chemikaliów w oczyszczalniach ścieków oraz ich akumulacji w łańcuchu pokarmowym;
- cykl życia substancji rozumiany jest jako wytworzenie, transport, składowanie, sporządzanie preparatów lub inne przetwarzanie, stosowanie oraz usuwanie lub odzyskiwanie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 143/97
z dnia 27 stycznia 1997 r.
dotyczące trzeciego wykazu substancji priorytetowych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [1], w szczególności jego art. 8 i 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 793/93 przewiduje system oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje oraz w celu podjęcia się oceny ryzyka stwarzanego przez takie substancje, właściwym jest określenie substancji priorytetowych, wymagających uwagi;
w następstwie tego art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 wymaga, aby Komisja sporządziła wykazu substancji priorytetowych; art. 8 wskazuje następnie czynniki, jakie bierze się pod uwagę przy sporządzaniu wspomnianego wykazu;
artykuł 10 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 przewiduje, że w stosunku do każdej substancji z wykazu substancji priorytetowych, Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za dokonanie jej oceny, oraz że przydzielenie tych substancji zapewnia sprawiedliwe rozłożenie obciążeń między Państwami Członkowskimi;
pierwszy i drugi wykaz substancji priorytetowych zostały przyjęte rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1179/94 [2] i 2268/95 z dnia 27 września 1995 r.
[3];
przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu powołanego na podstawie art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 793/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Trzeci wykaz substancji priorytetowych przewidziany w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 określony jest w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Niniejszy wykaz substancji priorytetowych wskazuje także Państwo Członkowskie, które odpowiada za każdą z substancji.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 164/97
z dnia 30 stycznia 1997 r.
przyjmujące nadzwyczajne środki wspierania dla rynku wołowiny we Francji w zastosowaniu decyzji 97/18/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2222/96 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją Komisji 97/18/WE [3] Komisja zatwierdza środki zaproponowane przez Francję w celu poddania kontroli i zwalczenia w tym Państwie Członkowskim BSE; zgodnie ze wspomnianą wyżej decyzją, pomoc finansowa dla Francji na dokonanie uboju bydła jest udzielana stosownie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 716/96 z dnia 19 kwietnia 1996 r., przyjmującego nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2423/96 [5]; dlatego też jest rzeczą właściwą przyznanie wsparcia ze strony Wspólnoty w wysokości 70 % wartości rynkowej zwierząt poddanych ubojowi; w celu określenia wartości rynkowej Francja ustanowi system zapewniający dokonywanie uczciwej i obiektywnej wyceny każdego ze zwierząt;
koniecznym jest zapewnienie, aby bydło było poddawane ubojowi i niszczeniu w sposób nie stwarzający żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi, ani dla zdrowia innych zwierząt; dlatego też jest konieczne określenie warunków, w jakich przeprowadza się niszczenie tych zwierząt, oraz kontroli prowadzonej w tym zakresie przez władze francuskie;
należy uwzględnić kontrole, przeprowadzane przez ekspertów Komisji, zgodność tych działań z tymi określonymi warunkami;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. wołowiny i cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Upoważnia się Francję do wypłacania rekompensat w stosunku do bydła przebywającego w gospodarstwach położonych na terytorium Francji i poddawanego ubojowi zgodnie z krajowym planem zwalczania choroby zatwierdzonym decyzją 97/18/WE.
2.
Zwierzęta, określone w ust. 1, są poddawane ubojowi w gospodarstwie albo w zakładzie utylizacyjnym.
Żadna z części wspomnianych wyżej zwierząt nie może wejść w skład żywności dla ludzi, ani do łańcucha żywienia zwierząt, ani też nie może być wykorzystana do wytwarzania produktów kosmetycznych lub farmaceutycznych.
Nie naruszając przepisów akapitu pierwszego i pod warunkiem zapewnienia koniecznej kontroli po dokonaniu uboju zwierzęta są natychmiast transportowane do zakładu utylizacji w celu ich przetworzenia i zniszczenia.
3.
Właściwe władze francuskie:
- upoważnia się nie naruszając ust. 1 do pobierania przed przetworzeniem i zniszczeniem zwierząt próbek z mózgów zwierząt poddanych ubojowi i dokonywania ich laboratoryjnego badania,
- upoważnia się, aby, przed przetworzeniem i zniszczeniem, wykorzystywano ograniczoną liczbę zwierząt do celów badawczych i szkoleniowych,
- przeprowadzają niezbędna kontrolę administracyjną i skuteczny nadzór na miejscu czynności określonych w ust. 2, oraz
- przeprowadzają w odniesieniu do tych czynności kontrole dokonując częstych i niezapowiedzianych inspekcji, w szczególności w celu zweryfikowania, czy wszystkie pozyskane materiały uległy skutecznemu zniszczeniu.
Wyniki tych kontroli, inspekcji i badań są udostępniane Komisji na jej wniosek.
4.
Skóry zwierząt określonych w ust. 1 nie muszą być niszczone pod warunkiem że są one poddawane takiej obróbce, po której mogą być wykorzystywane tylko do wytwarzania z nich artykułów skórzanych.
Artykuł 2
1.
Kwota rekompensaty przypadającej na jedno zwierzę, wypłacana przez Francję na rzecz producentów lub ich przedstawicieli na mocy art. 1 ust. 1, jest równa obiektywnej wartości rynkowej we Francji, każdego z tych zwierząt ustalonej na podstawie systemu obiektywnej wyceny zaaprobowanego przez właściwe władze francuskie.
2.
Wspólnota współfinansuje w wysokości 70 %, wydatki dotyczące kwoty rekompensaty określonej w ust. 1, dotyczące zwierząt poddanych ubojowi zgodnie z art. 1.
3.
Nie naruszając ust. 1, właściwe władze francuskie są upoważnione do wypłaty dodatkowych kwot w odniesieniu do bydła poddanego ubojowi w ramach tego programu.
Wspólnota nie współfinansuje związanych z tym wydatków.
Artykuł 3
Francja przyjmuje wszelkie środki konieczne dla zapewnienia prawidłowego stosowania tego programu.
Powiadamia ona jak najszybciej Komisję o podjętych środkach, a następnie o wszelkich zaistniałych zmianach w tym zakresie.
Artykuł 4
Właściwe władze francuskie:
a) każdorazowo, gdy stosuje się plan określony w art. 1 natychmiast informują o tym Komisję podając:
- liczbę zwierząt przeznaczonych do uboju,
- liczbę zwierząt poddanych ubojowi,
- przeciętną wartość rynkową zwierząt poddanych ubojowi, oraz
łączną wartość kwot dodatkowych, określonych w art. 2 ust. 3.
b) w każdym kwartale sporządzają szczegółowe sprawozdanie z kontroli przeprowadzonych w ramach stosowania środków określonym w art. 3 i informują o tym Komisję.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [6], eksperci Komisji w towarzystwie, tam gdzie jest to właściwe, ekspertów z Państw Członkowskich, przeprowadzają we współpracy z właściwymi władzami francuskimi, kontrole na miejscu w celu zweryfikowania, czy spełniane są przepisy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Środki podejmowane na mocy niniejszego rozporządzenia uważane są za środki interwencyjne w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 196/97
z dnia 31 stycznia 1997 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2184/96 dotyczące przywozu do Wspólnoty ryżu pochodzącego i sprowadzanego z Egiptu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2184/96 z dnia 28 października 1996 r. dotyczące przywozu do Wspólnoty ryżu pochodzącego i sprowadzanego z Egiptu [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 2184/96 stanowi, że opłaty celne obliczone zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 obniża się o kwotę równą 25 % wartości tych opłat w granicach rocznej wielkości 32000 ton; ilość ta zawiera wszystkie rodzaje ryżu bez względu na stopień przetworzenia; dlatego też niezbędne jest otwarcie kontyngentów i ustanowienie określonych zasad regulujących ich zarządzanie;
w celu zagwarantowania prawidłowego zarządzania środkami należy ustanowić specjalne przepisy dotyczące składania wniosków i wydawania pozwoleń; przepisy te będą uzupełniać lub odstępować od przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2402/96 [4];
po zatwierdzeniu przez Radę rozporządzenia (WE) nr 2184/96 należy uchylić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2942/73 z dnia 30 października 1973 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2412/73 dotyczącego przywozu ryżu z Republiki Arabskiej Egiptu [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1373/96 [6];
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kontyngent taryfowy na rok gospodarczy w wysokości 32000 ton ryżu objętego kodem CN 1006, pochodzącego i przywożonego z Egiptu, korzystający z obniżki opłat celnych w wysokości równej 25 % wartości cła obliczonej zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, otwiera się zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz składa się na ilość nie mniejszą niż 100 ton i nie większą niż 1000 ton ryżu.
2.
Do wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz należy załączyć:
- dowód świadczący, że wnioskodawca jest osobą fizyczną lub prawną, która prowadzi działalność gospodarczą w sektorze ryżu przez co najmniej 12 miesięcy i jest zarejestrowana w Państwie Członkowskim, w którym składany jest wiosek,
- dowód, że w celu potwierdzenia dobrej wiary wnioskodawcy wniesiono zabezpieczenie w wysokości 5 ECU za tonę we właściwym organie odpowiedniego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
1.
Wniosek o pozwolenie i pozwolenie na przywóz są oznaczone w sposób następujący i spełniają następujące warunki:
a) w rubryce 7 i 8 musi być podany wyraz "Egipt", a "tak" musi być zaznaczone krzyżykiem;
b) w rubryce 24 musi znaleźć się jeden z poniższych wpisów:
- Derecho de aduana reducido de 25 % [Reglamento (CE) no 196/97],
- Told nedsat med 25 % (Forordning (EF) nr 196/97),
- Um 25 % ermäßigter Zollsatz (Verordnung (EG) Nr 196/97),
- Δασμός μειωμένος κατά 25 % [Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
196/97],
- Reduced duty by 25 % (Regulation (WE) nr 196/97),
- Droit réduit de 25 % [Règlement (CE) no 196/97],
- Dazio ridotto del 25 % [Regolamento (CE) n. 196/97],
- Douanerecht verminderd met 25 % (Verordening (EG) nr 196/97),
- Direito reduzido em 25 % [Regulamento (CE) n.o 196/97],
- Tulli, jota on alennettu 25 % (Asetus (EY) N:o 196/97),
- Tullsatsen nedsatt med 25 % (Förordning (EG) nr 196/97);
c) nie uchybiając art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, ilość wprowadzona do swobodnego obrotu nie może przekraczać ilości wpisanej do rubryki 17 i 18 pozwolenia na przywóz. W rubryce 19 pozwolenia wpisuje się odpowiednio wartość "0";
d) bez uszczerbku dla art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, prawa nabyte w pozwoleniu na przywóz nie są zbywalne.
2. nie uchybiając art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [7], kwotę zabezpieczenia dla pozwoleń na przywóz ustala się w wysokości 25 % wartości opłat celnych, obliczonych zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 obowiązujących w dniu złożenia wniosku.
3.
Warunkiem kwalifikacji do obniżki ceł, określonej w art. 1, jest okazanie w czasie wprowadzania do swobodnego obrotu dokumentu przewozowego i świadectwa EUR 1, zgodnie z przepisami protokołu 2 do umowy o współpracy, wystawionego w Egipcie i odnoszącego się do danej partii.
Artykuł 4
1.
W dniu składania wniosków o pozwolenie Państwa Członkowskie powiadamiają departamenty Komisji teleksem lub faksem o ilościach wg kodu CN, na które złożono wnioski o pozwolenie na przywóz wraz z nazwiskami i adresami osób składających wnioski.
2.
Pozwolenia na przywóz są wydawane w 11 dniu roboczym od złożenia wniosku, z zastrzeżeniem, że nie osiągnięto ilości określonej w art. 1.
Nie uchybiając art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1162/95, termin ważności pozwoleń na przywóz upływa w następnym miesiącu po miesiącu wydania pozwolenia, zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
3.
Z dniem, w którym wnioskowane ilości przekroczą ilość określoną w art. 1, Komisja ustala jedną obniżkę procentową wnioskowanych ilości i powiadamia Państwa Członkowskie o swojej decyzji w terminie 10 dni roboczych od dnia złożenia wniosków.
4.
Jeżeli ilość, na jaką wydano pozwolenie na przywóz, jest mniejsza od ilości wnioskowanej, kwotę zabezpieczenia określoną w art. 3 ust. 2 obniża się proporcjonalnie.
5.
Zabezpieczenie potwierdzające dobrą wiarę wnioskodawcy, określone w art. 2 ust. 2 tiret drugie, zostaje zwolnione przy wydaniu pozwolenia.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję teleksem lub faksem:
a) w terminie dwóch dni roboczych po wydaniu pozwolenia o ilościach, na jakie złożono wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz, z podaniem daty oraz nazwisk i adresów osób składających wnioski,
b) w terminie do końca następnego miesiąca po miesiącu wydania pozwolenia o ilościach według kodu CN rzeczywiście wprowadzonych do swobodnego obrotu podczas każdego miesiąca.
Powyższe informacje muszą być przedłożone w taki sam sposób, lecz oddzielnie od informacji o innych wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz w sektorze ryżu.
Artykuł 6
Artykuł 33 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 stosuje się.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 2942/73 traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 211/97
z dnia 4 lutego 1997 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 17/97 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości należy ustanawiać tylko po analizie, w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu tych pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, w organizmach których pozostałości mogą być obecne, poziomów, jakie mogą być obecne w tkankach mięsnych uzyskanych od leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa), oraz rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa);
do celów kontroli pozostałości, zgodnie z właściwym ustawodawstwem wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości powinny być zazwyczaj ustanawiane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego i dlatego maksymalne limity pozostałości należy zawsze ustanawiać także dla tkanek mięśniowych i tłuszczowych;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinien zostać dodany somatosalm;
przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia powinien zostać przewidziany sześćdziesięciodniowy okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim dokonania wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne do uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, w pozwoleniach na dopuszczenie do obrotu danych weterynaryjnych produktów leczniczych, które zostały udzielone zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 projekt środków, jakie mają zostać przyjęte, został przedłożony Komitetowi ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw dotyczących usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze weterynaryjnych produktów leczniczych; Komitet nie był w stanie wydać opinii; dlatego Komisja przedstawiła Radzie propozycję środków, jakie mają zostać przyjęte;
Rada nie przyjęła ani nie głosowała przeciw projektowanym środkom zwykłą większością głosów w przewidzianym terminie trzech miesięcy, dlatego przyjęcie tych środków jest obowiązkiem Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 226/97
z dnia 6 lutego 1997 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2443/96 przewidującego dodatkowe środki przeznaczone na bezpośrednie wspieranie dochodów producentów lub dla sektora wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2443/96 z dnia 17 grudnia 1996 r. przewidujące dodatkowe środki przeznaczone na bezpośrednie wspieranie dochodów producentów lub dla sektora wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: do celów przejrzystości między Państwami Członkowskimi i nadzoru nad dodatkowymi wypłatami przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2443/96 i właściwego zarządzania nimi Państwa Członkowskie powinny powiadamiać Komisję o stosowanym modelu przyznawania środków i krajowych szczegółowych zasadach wprowadzania w życie środków przewidzianych w wyżej wymienionym rozporządzeniu i o końcowym saldzie;
aby umożliwić Państwom Członkowskim wykonanie rozporządzenia (WE) nr 2443/96, jak najszybciej konieczne jest, aby niniejsze rozporządzenie niezwłocznie weszło w życie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do dodatkowej pomocy przewidzianej w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2443/96 Państwa Członkowskie przekażą Komisji:
a) niezwłocznie opis obiektywnych kryteriów i podjęte środki mające na celu uniknięcie zakłócenia rynku, które są stosowane do określenia metod przyznawania pomocy:
- dla bezpośredniego wsparcia dochodów producentów, w szczególności przewidziane kwoty, podstawę ich wyliczenia i przewidywane terminy wypłaty,
- dla bezpośredniego wsparcia sektora wołowiny i cielęciny, w szczególności rodzaj podjętych środków, podstawę wyliczenia pomocy i przewidywane terminy wypłaty;
b) nie później niż do dnia 15 listopada 1997 r. całkowitą kwotę wypłaconej pomocy, liczbę i rodzaj beneficjentów i odnośne środki.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 stycznia 1997 r.
dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3] na podstawie wspólnie przyjętego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 9 grudnia 1996 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Różnice występujące w ustawodawstwie poszczególnych krajów odnoszące się do nowej żywności lub nowych składników żywności mogą przeszkodzić w swobodnym przepływie środków spożywczych; może to doprowadzić do nieuczciwej konkurencji, co w efekcie może mieć bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(2) W celu ochrony zdrowia publicznego należy zapewnić, aby nowa żywność i nowe składniki żywności były poddawane jednej kontroli oceniającej ich bezpieczeństwo przeprowadzonej według procedury wspólnotowej zanim zostaną one wprowadzone do obrotu we Wspólnocie; należy zapewnić uproszczoną procedurę oceny nowej żywności i nowych składników żywności, które w znacznym stopniu stanowią odpowiednik już istniejącej żywności czy jej składników.
(3) Dodatki do żywności, środki aromatyzujące stosowane w środkach spożywczych oraz rozpuszczalniki do ekstrakcji objęte są innymi przepisami wspólnotowymi i dlatego należy je wyłączyć z zakresu niniejszego rozporządzenia.
(4) Należy dokonać właściwych ustaleń w związku z wprowadzaniem do obrotu nowej żywności i nowych składników żywności pochodzących z odmian roślin, których dotyczy dyrektywa Rady 70/457/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych [4] oraz dyrektywa Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [5].
(5) Z nową żywnością i nowymi składnikami żywności zawierającymi lub składającymi się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych może się wiązać zagrożenie dla środowiska naturalnego; dyrektywa Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [6] stwierdza, że w odniesieniu do tego typu produktów zawsze wymagane jest przeprowadzenie oceny ryzyka, by zapewnić ochronę środowiska naturalnego; aby stworzyć dla całej Wspólnoty jednorodny system oceny tego typu produktów, niniejsze rozporządzenie musi zawierać przepisy dotyczące oceny konkretnych zagrożeń dla środowiska, która, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 dyrektywy 90/220/EWG, musi być podobna do ustanowionej w tej dyrektywie i zarazem umożliwić określenie przydatności danego produktu do wykorzystania jako żywność lub składnik żywnościowy.
(6) Naukowy Komitet ds. Żywności powołany do życia na mocy decyzji 74/234/EWG [7] powinien być konsultowany w przypadku wszelkich wątpliwości odnoszących się do niniejszego rozporządzenia, które mogą mieć wpływ na zdrowie publiczne.
(7) Dyrektywa Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych [8] i dyrektywa Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [9] odnoszą się także do nowej żywności i nowych składników żywności.
(8) Bez uszczerbku dla innych wymogów zawartych w przepisach wspólnotowych dotyczących etykietowania środków spożywczych, należy określić dodatkowe szczególne wymogi dotyczące etykietowania; wymagania te muszą być przedmiotem precyzyjnych przepisów w celu zapewnienia konsumentowi dostępu do niezbędnych informacji; określone grupy ludności utożsamiane z charakterystycznymi dla nich zwyczajami żywieniowymi powinny być informowane o tym, że nowa żywność zawiera substancje nieobecne w już istniejącej żywności będącej jej odpowiednikiem, które dla tych grup mogą stwarzać problemy natury etycznej; wprowadzana do obrotu żywność i jej składniki zawierając organizmy genetycznie zmodyfikowane muszą być bezpieczne dla ludzkiego zdrowia; gwarancję tego stanowi zgodność z procedurą zezwoleń zawartą w dyrektywie 90/220/EWG i/lub procedurą pojedynczej oceny ustanowionej w niniejszym rozporządzeniu; o ile organizm został zdefiniowany przez prawo wspólnotowe do celów jego etykietowania, podanie konsumentowi informacji na temat obecności organizmu genetycznie zmodyfikowanego stanowi dodatkowy wymóg dotyczący żywności i jej składników, określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(9) W odniesieniu do żywności i jej składników, które mają zostać wprowadzone do obrotu i dostarczone konsumentowi końcowemu, a które mogą zawierać zarówno zmodyfikowany produkt jak i zwykle stosowany, bez uszczerbku dla innych wymogów dotyczących etykietowania zawartych w niniejszym rozporządzeniu, informacje przeznaczone dla konsumenta o ewentualnej obecności w żywności lub jej składnikach genetycznie zmodyfikowanych organizmów powinny – na zasadzie wyłączenia, szczególnie w odniesieniu do przesyłek hurtowych – spełniać wymagania określone w art. 8.
(10) Nic nie powinno przeszkadzać dostawcy w poinformowaniu konsumenta na etykiecie, jaką opatrzona jest żywność lub jej składniki o tym, że dany produkt nie jest nową żywnością w rozumieniu niniejszego rozporządzenia lub że do jego produkcji nie zostały wykorzystane techniki pozyskiwania nowej żywności, określonej w art. 1 ust. 2.
(11) Na podstawie niniejszego rozporządzenia należy przyjąć przepisy dotyczące procedury bliskiej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, powstałego na mocy decyzji 69/414/EWG [10].
(12) Osiągnięto modus vivendi między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją dotyczące środków wykonawczych do aktów prawnych przyjętych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu istniejący od dnia 20 grudnia 1994 r. [11],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy wprowadzania do obrotu we Wspólnocie nowej żywności lub nowych składników żywności.
2.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy wprowadzania do obrotu we Wspólnocie żywności i składników żywności, które dotychczas nie były w znacznym stopniu wykorzystywane we Wspólnocie do spożycia przez ludzi, a które zaliczają się do następujących kategorii:
a) żywność i składniki żywności zawierające lub składające się z genetycznie zmodyfikowanych organizmów w rozumieniu dyrektywy 90/220/EWG;
b) żywność i składniki żywności wyprodukowane na bazie genetycznie zmodyfikowanych organizmów, choć ich niezawierające;
c) żywność i składniki żywności o nowej lub celowo zmodyfikowanej podstawowej strukturze molekularnej;
d) żywność i składniki żywności składające się z lub wyekstrahowane z drobnoustrojów, grzybów lub wodorostów;
e) żywność i składniki żywności składające się z, lub wyekstrahowane z roślin i składniki żywności pochodzące od zwierząt, z wyjątkiem żywności i składników żywności uzyskanych drogą tradycyjnych metod wytwórczo-hodowlanych, o których już wiadomo że są bezpieczne dla zdrowia;
f) żywność i składniki żywności, które zostały poddane procesowi wytwórczemu obecnie niebędącemu w użyciu, w efekcie którego powstają istotne zmiany w składzie lub strukturze żywności lub jej składników, co z kolei ma wpływ na ich wartość odżywczą, metabolizm i poziom niepożądanych substancji.
3.
W miarę potrzeby, można określić zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13, czy dany rodzaj żywności lub składników żywności mieści się w zakresie obowiązywania ust. 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 2
1.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do:
a) dodatków do żywności mieszczących się w zakresie dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [12];
b) środków aromatyzujących stosowanych w środkach spożywczych, mieszczące się w zakresie dyrektywy Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji [13];
c) rozpuszczalników do ekstrakcji stosowanych do produkcji środków spożywczych, mieszczące się w zakresie dyrektywy Rady 88/344/EWG z dnia 13 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących rozpuszczalników do ekstrakcji stosowanych w produkcji środków spożywczych i składników żywności [14].
2.
Wyłączenia spod zakresu niniejszego rozporządzenia, określone w ust. 1, lit. a)–c) obowiązują tak długo jak poziomy bezpieczeństwa ustanowione w dyrektywie 89/107/EWG, 88/388/EWG i 88/344/EWG odpowiadają poziomowi bezpieczeństwa określonemu w niniejszym rozporządzeniu.
3.
W poszanowaniu przepisów art. 11, Komisja zapewni, że poziomy bezpieczeństwa ustanowione w wyżej wymienionych dyrektywach jak również w środkach wykonawczych dotyczących tych dyrektyw oraz niniejszego rozporządzenia, są zgodne z poziomem bezpieczeństwa określonym w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 3
1.
Żywność i składniki żywności objęte zakresem niniejszego rozporządzenia nie mogą:
- stanowić zagrożenia dla konsumenta,
- wprowadzać konsumenta w błąd,
- różnić się w takim stopniu od żywności i składników żywności, które mają zastępować, że ich zwykłe spożycie może być niekorzystne żywieniowo dla konsumenta.
2.
Do celów wprowadzania do obrotu we Wspólnocie środków spożywczych i składników żywności objętych zakresem niniejszego rozporządzenia, obowiązują procedury ustanowione w art. 4, 6, 7 i 8 według kryteriów określonych w ust. 1 niniejszego artykułu oraz według innych istotnych czynników, określonych w wyżej wymienionych artykułach.
Jednakże w przypadku środków spożywczych i składników żywności, określonych w niniejszym rozporządzeniu, pochodzących z odmian roślin objętych dyrektywami 70/457/EWG i 70/458/EWG, decyzja zezwalająca, określona w art. 7 niniejszego rozporządzenia, zostanie podjęta zgodnie z procedurami przewidzianymi w wyżej wymienionych dyrektywach, pod warunkiem że spełniają one kryteria oceny ustanowione w niniejszym rozporządzeniu oraz kryteria określone w ust. 1 niniejszego artykułu, za wyłączeniem przepisów dotyczących etykietowania tego typu żywności lub składników żywności, które zostaną przyjęte stosownie do art. 8, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
3.
Ustęp 2 nie dotyczy żywności i składników żywności, określonych w art. 1 ust. 2 lit. b), gdy organizm genetycznie zmodyfikowany zastosowany przy produkcji żywności lub składników żywności został wprowadzony do obrotu zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, procedura ustanowiona w art. 5 odnosi się do żywności lub składników żywności, określonych w art. 1 ust. 2 lit. b), d) i e), o których można powiedzieć, na podstawie powszechnie dostępnych i uznanych dowodów naukowych lub na podstawie opinii opracowanych przez jeden z właściwych organów, określonych w art. 4 ust. 3, że w znacznym stopniu stanowią odpowiednik już istniejącej żywności i składników żywności, jeśli chodzi o ich skład, wartość odżywczą, metabolizm, przeznaczenie i poziom zawartych w nich substancji niepożądanych.
W miarę potrzeby, można ustalić zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13, czy dany rodzaj żywności lub składników żywności mieści się w zakresie niniejszego ustępu.
Artykuł 4
1.
Osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie (zwana dalej "wnioskodawcą") składa wniosek do Państwa Członkowskiego, w którym produkt ma być wprowadzony do obrotu po raz pierwszy.
Równocześnie kopię tego wniosku przesyła Komisji.
2.
Przeprowadza się wstępną ocenę przewidzianą w art. 6.
Postępując zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 4, Państwo Członkowskie określone w ust. 1, bezzwłocznie poinformuje wnioskodawcę o tym, że:
- może wprowadzić do obrotu żywność lub składniki żywności, jeśli nie jest konieczne przeprowadzenie dodatkowej oceny, określonej w art. 6 ust. 3, oraz w sytuacji, gdy nie pojawił się uzasadniony sprzeciw zgodnie z art. 6 ust. 4, lub
- zgodnie z art. 7 wymagana jest decyzja zezwalająca.
3.
Każde Państwo Członkowskie powiadomi Komisję o nazwie i adresie organu właściwego do oceny żywności odpowiedzialnego na jego terytorium za opracowanie wstępnych sprawozdań oceniających, określonych w art. 6 ust. 2.
4 Przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja opublikuje zalecenia dotyczące naukowych aspektów:
- informacji niezbędnych do uzasadnienia wniosku oraz sposobu ich przedstawienia,
- opracowania wstępnych sprawozdań oceniających, przewidzianych w art. 6.
5.
Wszelkie szczegółowe zasady wprowadzania w życie przepisów niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Artykuł 5
W przypadku żywności lub składników żywności, określonych w art. 3 ust. 4, wnioskodawca notyfikuje Komisji ich wprowadzenie do obrotu w chwili, gdy to uczyni.
Do tego typu notyfikacji należy dołączyć odpowiednie dane szczegółowe przewidziane w art. 3 ust. 4.
Komisja przesyła Państwom Członkowskim kopię tej notyfikacji w ciągu 60 dni, a także, na życzenie Państwa Członkowskiego, kopię wspomnianych odpowiednich danych szczegółowych.
Komisja publikuje co roku streszczenia tych notyfikacji w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
W odniesieniu do oznakowania, obowiązują w tym względzie przepisy art. 8.
Artykuł 6
1. Wniosek, określony w art. 4 ust. 1, musi zawierać niezbędne informacje, łącznie z kopią dotyczącą badań, które zostały przeprowadzone oraz innych dostępnych materiałów świadczących o tym, że żywność lub składniki żywności spełniają kryteria ustanowione w art. 3 ust. 1, a także właściwe propozycje, co do prezentacji i etykietowania żywności lub składników żywności, zgodnych z wymaganiami art. 8. Do wniosku musi być dołączone streszczenie dossier.
2. Po otrzymaniu wniosku, Państwo Członkowskie, określone w art. 4 ust. 1, zapewni przeprowadzenie wstępnej jego oceny. W tym celu powiadomi Komisję o nazwie organu właściwego do oceny żywności odpowiedzialnego za przygotowanie wstępnego sprawozdania dotyczącego oceny lub zwróci się do Komisji z prośbą o uzgodnienie z innym Państwem Członkowskim, aby jeden z organów właściwych do oceny żywności, określonych w art. 4 ust. 3, opracował tego typu sprawozdanie.
Komisja bezzwłocznie prześle Państwom Członkowskim kopię streszczenia przesłanego przez wnioskodawcę oraz informacje na temat nazwy organu właściwego do przeprowadzenia wstępnej oceny.
3.
Sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny zostanie sporządzone w okresie trzech miesięcy od chwili wpłynięcia wniosku spełniającego warunki ustanowione w ust. 1 oraz zgodnego z rekomendacjami, określonymi w art. 4 ust. 4, i stanowić będzie zarazem decyzję, czy dana żywność lub składnik żywności wymaga przeprowadzenia dodatkowej oceny zgodnie z art. 7.
4.
Zainteresowane Państwo Członkowskie bezzwłocznie prześle sprawozdanie organu właściwego do oceny żywności Komisji, która z kolei prześle je pozostałym Państwom Członkowskim.
Przed upływem 60 dni od chwili rozesłania sprawozdania przez Komisję, Państwo Członkowskie lub Komisja może wyrazić swoje uwagi lub przedstawić uzasadniony sprzeciw wobec wprowadzenia do obrotu danej żywności lub składnika żywności.
Uwagi lub zastrzeżenia mogą dotyczyć sposobu prezentacji lub etykietowania danej żywności lub jej składnika.
Uwagi lub zastrzeżenia należy przekazać Komisji, która roześle je Państwom Członkowskim w terminie 60 dni, określonym w akapicie pierwszym.
Wnioskodawca przedstawia każdemu z Państw Członkowskich kopie wszelkich stosownych informacji znajdujących się we wniosku.
Artykuł 7
1. W sytuacji, gdy wymagana jest dodatkowa ocena, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 3 lub, gdy wpłynie sprzeciw zgodnie z art. 6 ust. 4, należy podjąć decyzję zezwalającą zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
2.
Decyzja ta określa zakres zezwolenia precyzując, gdzie stosowne:
- warunki korzystania z żywności lub składnika żywności,
- przeznaczenie żywności lub składnika żywności oraz jego specyfikację,
- szczególne wymagania dotyczące etykietowania, określonego w art. 8.
3.
Komisja bezzwłocznie poinformuje wnioskodawcę o podjętej decyzji.
Zostanie ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla innych wymogów prawa wspólnotowego dotyczącego etykietowania środków spożywczych, ustanawia się następujące dodatkowe szczególne wymagania dotyczące etykietowania, znajdujące zastosowanie do środków spożywczych w celu zapewnienia, że konsument końcowy jest poinformowany na temat:
a) cechy lub właściwości żywności, takich jak:
- skład,
- wartość odżywcza lub skutki odżywcze,
- zamierzone przeznaczenie żywności,
z powodu których nie można uznać nowej żywności lub nowych składników żywności za odpowiedniki już istniejącej żywności lub składników żywności.
Do celów niniejszego artykułu nowa żywność lub składnik żywności nie będzie uważany za równoważny, jeśli oparta na właściwej analizie dostępnych danych ocena naukowa wykaże, że będące jej przedmiotem cechy różnią się od cech typowej żywności lub składników żywności, uwzględniając przyjęte granice naturalnej zmienności takich cech.
W takim przypadku etykieta musi zawierać informacje na temat zmodyfikowanych cech lub właściwości z podaniem metody, przy pomocy której ustalono daną cechę lub właściwości;
b) obecność w nowej żywności lub składniku żywności substancji, która nie występuje w istniejących już ich odpowiednikach, a które mogą mieć wpływ na zdrowie niektórych populacji;
c) obecność w nowej żywności lub składniku żywności substancji, która nie występuje w istniejących już odpowiednikach żywnościowych, a która jest źródłem problemów etycznych;
d) obecność organizmu zmodyfikowanego genetycznie przy pomocy technik inżynierii genetycznej, których niepełny wykaz znajduje się w załączniku I A do dyrektywy 90/220/EWG część 1.
2.
W przypadku nieistnienia odpowiednika żywności lub składnika żywności, zostaną przyjęte właściwe przepisy o ile jest to konieczne by zapewnić, że konsumenci zostaną odpowiednio poinformowani o charakterze danej żywności czy składnika żywności.
3 Szczegółowe przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Artykuł 9
1.
W sytuacji, gdy żywność lub składnik żywności objęty niniejszym rozporządzeniem zawiera lub składa się z genetycznie zmodyfikowanych organizmów w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 dyrektywy 90/220/EWG, informacje, jakie powinny znaleźć się we wniosku o wprowadzenie do obrotu, określone w art. 6 ust. 1, muszą zostać uzupełnione o:
- kopię pisemnej zgody, jeśli taka jest wymagana, wydanej przez właściwe władze na świadome dopuszczenie organizmów genetycznie zmodyfikowanych w celu prowadzenia prac rozwojowo-badawczych, określonych w art. 6 ust. 4 dyrektywy 90/220/EWG, wraz z opisem skutków tego dopuszczenia z punktu widzenia ewentualnych zagrożeń dla ludzkiego zdrowia i środowiska naturalnego;
- pełne dossier dotyczące spraw technicznych zawierające istotne informacje wymagane na mocy art. 11 dyrektywy 90/220/EWG, oraz ocenę zagrożenia dla środowiska naturalnego opracowaną na podstawie tych informacji, wyników badań prowadzonych do celów prac rozwojowo-badawczych, lub, jeśli jest to konieczne, decyzję zezwalającą na wprowadzenie do obrotu, określoną w części C dyrektywy 90/220/EWG.
Artykuł 11–18 dyrektywy 90/220/EWG nie stosują się do żywności lub składników żywności, które zawierają lub składają się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych.
2.
W przypadku żywności lub składników żywności mieszczących się w zakresie niniejszego rozporządzenia i zawierających lub składających się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych, decyzja, określona w art. 7, zostaje podjęta zgodnie z wymaganiami zapewniającymi bezpieczeństwo środowiska naturalnego, ustanowionymi w dyrektywie 90/220/EWG, aby zapewnić, że podjęte zostały wszystkie odpowiednie środki zapobiegające ich negatywnym skutkom dla ludzkiego zdrowia i środowiska naturalnego, jakie mogą powstać w związku ze świadomym uwolnieniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych.
W trakcie oceny wniosków o wprowadzenie do obrotu produktów zawierających lub składających się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych, Komisja lub Państwa Członkowskie przeprowadzą niezbędne konsultacje z odpowiednimi instytucjami powołanymi do życia przez Wspólnotę lub Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami dyrektywy 90/220/EWG.
Artykuł 10
Szczegółowe zasady ochrony informacji przedstawionych przez wnioskodawcę zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Artykuł 11
Komitet Naukowy ds. Żywności będzie konsultowany w każdej sprawie mieszczącej się w zakresie niniejszego rozporządzenia, która może mieć skutki dla zdrowia publicznego.
Artykuł 12
1.
Jeśli Państwo Członkowskie na podstawie nowych informacji lub w efekcie przeprowadzenia oceny istniejących informacji, posiada uzasadnione podstawy by uznać, że stosowanie żywności lub składnika żywności zgodnego z wymaganiami niniejszego rozporządzenia stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego, wspomniane Państwo Członkowskie może okresowo ograniczyć lub zawiesić handel oraz wykorzystanie danej żywności lub składnika żywności na własnym terytorium.
Musi natychmiast poinformować o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, przedstawiając uzasadnienie swojej decyzji.
2.
Komisja w trybie jak najszybszym w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych zbada podstawy, określone w ust. 1; podejmie właściwe środki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję, określoną w ust. 1, może ją utrzymać w mocy do chwili wejścia w życie wyżej wspomnianych środków.
Artykuł 13
1.
Przy przeprowadzaniu procedury opisanej w niniejszym artykule, Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych, zwany dalej "Komitetem".
2.
Sprawy do rozpatrzenia przedkłada Komitetowi przewodniczący z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
3.
Przedstawiciel Komisji składa Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat tego projektu w terminie określonym przez przewodniczącego i zależnym od tego, jak pilna jest to sprawa.
Opinię wydaje się większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do decyzji, jakie Rada ma obowiązek podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony we wspomnianym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeśli są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią wydaną przez Komitet lub, jeśli nie została wydana żadna opinia, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie propozycje środków, jakie należy podjąć.
Rada podejmuje w tej sprawie decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia Radzie, Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 14
1.
Przed upływem pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i na podstawie zebranych doświadczeń Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat realizacji przepisów niniejszego rozporządzenia wraz z propozycjami odpowiednich poprawek, w miarę potrzeb.
2.
Bez względu na kontrolę, przewidzianą w ust. 1, Komisja będzie monitorować wprowadzanie w życie niniejszego rozporządzenia oraz wpływu, jaki ma ono na zdrowie i ochronę konsumentów, informacje im przekazywane oraz funkcjonowanie rynku wewnętrznego i, jeśli uzna to za konieczne, przedstawiać odpowiednie propozycje w możliwie jak najkrótszym terminie.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziewięćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 270/97
z dnia 14 lutego 1997 r.
zmieniające załączniki I, II, III i IV do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 211/97 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich czynnych farmakologicznie substancji, które są stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do stosowania u zwierząt służących do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane jedynie po zbadaniu przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich właściwych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla spożywających środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych;