Jeżeli pomimo upływu terminów określonych w ust. 1 i stosownie do potrzeb w ust. 3, właściwe władze kraju przeznaczenia i/albo kraju tranzytowego, nie zajęły stanowiska, należy przyjąć, iż państwa te zatwierdziły wnioskowane przesłanie, chyba że poinformowały Komisję zgodnie z art. 17, o tym, iż nie wyrażają zgody na tę automatyczną procedurę zatwierdzania.
Artykuł 7
Właściwe władze Państwa Członkowskiego będącego krajem pochodzenia, są uprawnione do udzielenia posiadaczowi odpadów radioaktywnych zezwolenia na przesłanie tych odpadów i do powiadomienia o tym właściwe władze kraju przeznaczenia lub odpowiedniego kraju tranzytowego, o ile udzielone zostały wszelkie wymagane zatwierdzenia na przesłanie.
W tym celu stosuje się wzorcowy dokument określony w art. 20.
Wszelkie dodatkowe wymagania w stosunku do przesyłań załącza się do tego dokumentu.
Zezwolenie to nie ma w żadnej mierze wpływu na odpowiedzialność posiadacza, przewoźnika, właściciela, odbiorcy lub każdej innej osoby fizycznej lub prawnej, która bierze udział w przesyłaniu.
Artykuł 8
Bez uszczerbku dla innych dokumentów towarzyszących wymaganych zgodnie z odnośnymi przepisami prawnymi, dokumenty określone w art. 4 i 6 towarzyszą każdemu przesyłaniu objętym zakresem niniejszej dyrektywy, włącznie z przypadkami zatwierdzeń na więcej niż jedne transfer określony w art. 5.
Jeżeli przesyłanie przeprowadzane jest koleją, wówczas wymienione dokumenty powinny być dostępne dla właściwych władz wszystkich zainteresowanych państw.
Artykuł 9
1.
Odbiorca odpadów radioaktywnych przekazuje w terminie piętnastu dni od otrzymania przesłania, właściwym władzom swojego Państwa Członkowskiego, potwierdzenie odbioru odpadów; stosując w tym celu wzorcowy dokument określony w art. 20.
2.
Właściwe władze kraju przeznaczenia przesyłają innym państwom, których transport dotyczy, jeden egzemplarz tego potwierdzenia.
Właściwe władze kraju pochodzenia przesyłają pierwotnemu posiadaczowi jeden egzemplarz potwierdzenia.
TYTUŁ III
Przywóz do i wywóz ze Wspólnoty
Artykuł 10
1.
W sytuacji, gdy odpady objęte zakresem niniejszej dyrektywy, wprowadzane są z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty, a krajem przeznaczenia jest Państwo Członkowskie, wówczas odbiorca przedkłada właściwym władzom tego Państwa Członkowskiego wniosek o wydanie zezwolenia, posługując się wzorcowym dokumentem określonym w art. 20.
Odbiorca działa tak jak posiadacz, a właściwe władze kraju przeznaczenia postępują tak, jakby były właściwymi władzami kraju pochodzenia zgodnie z tytułem II w odniesieniu do kraju tranzytowego lub krajów tranzytowych.
2.
W sytuacji, gdy odpady objęte zakresem niniejszej dyrektywy, wprowadzane są z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty a krajem przeznaczenia nie jest Państwo Członkowskie, wówczas Państwo Członkowskie, na terytorium którego najpierw wprowadzone zostają odpady, traktowane jest w odniesieniu do tego przesyłania jak kraj pochodzenia.
3.
W celu wszczęcia odpowiednich procedur właściwe władze zostają powiadomione w przypadku przesyłań określonych w ust. 1 przez przewidywanego odbiorcę przesłania na obszarze Wspólnoty, a w przypadku przesyłań określonych w ust. 2, przez osobę w tym Państwie Członkowskim, przez obszar którego odpady maja zostać wprowadzone na obszar Wspólnoty i która ponosi odpowiedzialność za zagospodarowanie przesyłania na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 11
Właściwe władze Państwa Członkowskiego odmawiają wydania zezwolenia na przesłanie:
1). bądź do:
a) miejsca przeznaczenia na południe od 60o stopnia szerokości południowej;
b) Państwa — Strony Czwartej Konwencji AKP-EWG, które nie jest członkiem Wspólnoty; należy jednak przy tym brać pod uwagę art. 14;
2). bądź na przesyłanie do państwa trzeciego, które w opinii właściwych władz kraju pochodzenia zgodnie z kryteriami określonymi w art. 20 nie dysponuje technicznymi, prawnymi lub administracyjnymi środkami w celu bezpiecznego zagospodarowania określonych odpadów radioaktywnych.
Artykuł 12
1.
Jeżeli odpady radioaktywne wywożone są z obszaru Wspólnoty do państwa trzeciego, wówczas właściwe władze Państwa Członkowskiego, będącego krajem pochodzenia, porozumiewają się z władzami kraju przeznaczenia w sprawie przesłania.
2.
Jeżeli spełnione są wszystkie warunki przesyłania, wówczas właściwe władze Państwa Członkowskiego, będącego krajem pochodzenia wydają posiadaczowi odpadów radioaktywnych zezwolenie na ich przesłanie i powiadamiają władze państwa przeznaczenia o przesyłaniu.
3.
Wymienione zezwolenie nie ma żadnego wpływu na odpowiedzialność posiadacza, przewoźnika, właściciela, odbiorcy lub wszelkich innych osób fizycznych i prawnych, które biorą udział w transporcie.
4.
Do celów przesyłania należy stosować wzorcowe dokumenty określone w art. 20.
5.
Posiadacz odpadów radioaktywnych w terminie dwóch tygodni od dnia przybycia powiadamia właściwe władze państwa pochodzenia o przybyciu odpadów radioaktywnych na miejsce przeznaczenia w państwie trzecim; podaje przy tym ostatni posterunek celny Wspólnoty, przez który przepuszczono przesłanie.
6.
Powiadomienie należy potwierdzić poprzez złożenie oświadczenia lub zaświadczenia odbiorcy odpadów radioaktywnych potwierdzające, iż odpady dotarły do swojego właściwego miejsca przeznaczenia; należy przy tym wskazać posterunek celny państwa trzeciego, przez który odpady zostały wwiezione.
TYTUŁ IV
Powrotne przesyłanie
Artykuł 13
Jeżeli użytkownik zamkniętego źródła zwraca je dostawcy do innego kraju, wówczas jej przesyłanie nie jest objęte zakresem niniejszej dyrektywy.
Wyjątek ten nie ma jednak zastosowania do zamkniętych źródeł, które zawierają materiały rozszczepialne.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawa Państwa Członkowskiego lub przedsiębiorstwa mającego siedzibę w Państwie Członkowskim, do którego mają zostać wwiezione odpady w celu przetworzenia, do zwrotu przetworzonych odpadów do kraju pochodzenia.
Nie wpływa także na prawa Państwa Członkowskiego lub przedsiębiorstwa z określonego Państwa Członkowskiego, do którego ma być wwiezione napromieniowane paliwo nuklearne w celu ponownego przetworzenia, do zwrotu do kraju pochodzenia odpadów i/lub innych produktów pozostałych po ponownym przetworzeniu.
Artykuł 15
1.
W sytuacji, gdy przesłanie odpadów radioaktywnych nie może zostać zakończone, albo nie mogą być spełnione warunki zgodnie z przepisami tytułu II, wówczas właściwe władze Państwa Członkowskiego wysyłającego zapewnią odbiór danych odpadów radioaktywnych przez posiadacza tych odpadów.
2.
W przypadku gdy odpady radioaktywne maja zostać przesłane z państwa trzeciego do określonego miejsca przeznaczenia na obszarze Wspólnoty, wówczas właściwe władze Państwa Członkowskiego będącego krajem przeznaczenia zapewnią, ażeby odbiorca odpadów wynegocjował z posiadaczem odpadów, mającym siedzibę w państwie trzecim klauzule zobowiązującą posiadacza do odbioru odpadów, jeżeli przesłanie nie może zostać zakończone.
Artykuł 16
Państwo lub Państwa Członkowskie, które zatwierdziło tranzyt na początkowe przesyłanie nie mogą odmówić dokonania zatwierdzenia na powrotne przesyłanie w następujących przypadkach:
- określonych w art. 14, jeżeli powrotne przesyłanie obejmuje określoną substancję po jej przetworzeniu lub powtórnym przetworzeniu a przestrzegane są wszystkie odpowiednie przepisy prawne,
- określonych w art. 15, jeżeli powrotne przesyłanie następuje na tych samych warunkach i na podstawie tych samych specyfikacji.
TYTUŁ V
Przepisy proceduralne
Artykuł 17
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji nie później niż do dnia 1 stycznia 1994 r., nazwy i adresy właściwych władz, a ponadto wszelkie informacje konieczne do szybkiego komunikowania z tymi władzami, a także informują ją o ewentualnym odrzuceniu automatycznej procedury zatwierdzania przewidzianej w art. 6 ust. 4.
Państwa Członkowskie regularnie przesyłają Komisji informacje o zmianach tych danych.
Komisja przekazuje te informacje oraz wszelkie ich zmiany właściwym władzom na obszarze Wspólnoty.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie prześlą Komisji po raz pierwszy w dniu 31 stycznia 1994 r., a następnie co dwa lata, sprawozdania w sprawie wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy.
Uzupełnią te sprawozdania informacjami o stanie przesłania na swoich terytoriach.
Na podstawie tych sprawozdań Komisja sporządzi zbiorcze sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego, Rady oraz Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.
Artykuł 19
Wykonując zadania przewidziane w art. 18 i 20, Komisja jest wspierana przez komitet mający uprawnienia doradcze, który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich, a w którym funkcję przewodniczącego pełni przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet, o ile to konieczne w drodze głosowania, zajmuje stanowisko wobec projektu w oznaczonym terminie, który określany jest przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Stanowisko jest włączone do protokołu; każde Państwo Członkowskie może zażądać odnotowania w protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę stanowisko komitetu w jak najszerszym zakresie, oraz informuje komitet o zakresie, w jakim jego stanowisko zostało uwzględnione.
Artykuł 20
Procedura określone w art. 19 ma zastosowanie w szczególności do:
- sporządzania i ewentualnego uaktualniania wzorcowych dokumentów, wniosków o udzielenie zezwolenia określonych w art. 4,
- sporządzania i ewentualnego uaktualniania wzorcowych dokumentów wydawania zatwierdzeń określonych w art. 6 ust. 1,
- sporządzania i ewentualnego uaktualniania wzorcowych dokumentów potwierdzania przywozu określonych w art. 9 ust. 1,
- ustanowienia kryteriów, na podstawie których Państwa Członkowskie mogą ocenić, czy spełniane są wymogi wywozu odpadów radioaktywnych, przewidziane w art. 11 ust. 2,
- sporządzania zbiorczego sprawozdania określonego w art. 18.
TYTUŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1994 r., oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmą środki określone w ust. 1, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 92/4/EWG
z dnia 10 lutego 1992 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 78/663/EWG ustanawiającą szczególne kryteria czystości dla emulgatorów, stabilizatorów, zagęszczaczy i substancji żelujących do stosowania w środkach spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
uwzględniając specyfikację przyjętą w Codex Alimentarius, a także nowe technologie produkcji, niezbędna jest zmiana dyrektywy Rady 78/663/EWG [2], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 90/612/EWG [3];
zasięgnięto opinii Komitetu Naukowego ds. Żywności, zgodnie z art. 6 dyrektywy 89/107/EWG w sprawie przepisów mogących wpływać na zdrowie publiczne;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 78/663/EWG otrzymuje brzmienie określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 czerwca 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/5/EWG
z dnia 10 lutego 1992 r.
zmieniająca i uaktualniająca dyrektywę 77/99/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi oraz zmieniająca dyrektywę 64/433/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: mięso bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz domowych zwierząt jednokopytnych, mięso drobiowe, mięso zwierząt łownych i produkty przetworzone uzyskane z takiego mięsa znajdują się w wykazie produktów w załączniku II do Traktatu; produkcja i handel tymi produktami stanowi ważne źródło dochodów dla części ludności rolniczej;
w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju tego sektora oraz w celu zwiększenia wydajności, należy ustanowić na poziomie Wspólnoty przepisy w zakresie zdrowia publicznego regulujące produkcję i wprowadzanie do obrotu;
Wspólnota musi przyjąć środki działania dotyczące stopniowego tworzenia rynku wewnętrznego podczas okresu wygasającego w dniu 31 grudnia 1992 r.;
dyrektywa 77/99/EWG [4] ustanowiła wymogi zdrowotności, które muszą zostać spełnione w wewnątrzwspólnotowym handlu produktami mięsnymi;
dyrektywa 89/662/EWG [5] ustanowiła przepisy dotyczące kontroli, które mają być stosowane mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego, w szczególności zniesienie kontroli weterynaryjnych na granicach pomiędzy Państwami Członkowskimi;
aby uwzględnić zniesienie wspomnianych kontroli oraz wprowadzenie bardziej rygorystycznych gwarancji pochodzenia, gdy nie można już rozróżnić pomiędzy produktami przeznaczonymi na rynek krajowy i produktami na sprzedaż w innym Państwie Członkowskim, należy dostosować i rozszerzyć wymogi dyrektywy 77/99/EWG na całą produkcję;
przedmiotem takiego dostosowania musi być, w szczególności, standaryzacja wymogów zdrowotności dla produkcji, składowania i transportu produktów mięsnych i innych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi;
należy wprowadzić system zatwierdzania dla zakładów, które spełniają wymogi zdrowotności ustanowione niniejszą dyrektywą wraz z procedurą kontroli wspólnotowej w celu zapewnienia przestrzegania warunków takiego zatwierdzenia;
zakłady o małych zdolnościach produkcyjnych powinny być zatwierdzane w oparciu o uproszczoną strukturę i kryteria w zakresie infrastruktury, równocześnie spełniając przepisy dotyczące higieny ustanowione w niniejszej dyrektywie;
oznakowanie zdrowotności produktów mięsnych jest najlepszym sposobem zapewnienia właściwych władz miejsca przeznaczenia o tym, że partia towaru spełnia postanowienia niniejszej dyrektywy; należy utrzymać świadectwo zdrowia do celów weryfikacji przeznaczenia niektórych produktów;
przepisy, zasady i środki ochronne określone dyrektywą Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. określająca zasady organizacji kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [6] powinny mieć tutaj zastosowanie;
w kontekście handlu wewnątrzwspólnotowego, należy również stosować przepisy ustanowione w dyrektywie 89/662/EWG;
Komisji powinny być powierzone zadanie przyjęcia określonych środków działania w celu wdrożenia niniejszej dyrektywy; w tym celu należy określić procedury ustanawiające ścisłą i skuteczną współpracę pomiędzy Komisją i Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
wobec szczególnych problemów z dostawami wynikających z sytuacji geograficznej, należy zezwolić Republice Greckiej na specjalne odstępstwo; z tych samych powodów należy przyznać odległym regionom dodatkowy okres czasu na dostosowanie się do wymogów niniejszej dyrektywy;
przyjęcie szczegółowych przepisów dla produktów objętych niniejszą dyrektywą nie narusza możliwości przyjęcia przepisów we zakresie higieny żywności i ogólnego bezpieczeństwa, w odniesieniu, do których Komisja przedłożyła propozycję dyrektywy ramowej;
ze względu na przejrzystość należy uaktualnić dyrektywę 77/99/EWG oraz dostosować dyrektywę 64/433/EWG [7] w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na wewnątrzwspólnotowy handel świeżym mięsem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Od dnia 1 stycznia 1993 r. tytuł, art. 1-21 oraz załączniki do dyrektywy 77/99/EWG zostają zastąpione tekstem załączonym do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W dyrektywie 91/497/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule wyrazy "zmieniająca i konsolidująca" zastępuje się wyrazami "zmieniająca i uaktualniająca" oraz dodaje się wyrazy "i zmieniająca dyrektywę 72/462/EWG".
2) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Od dnia 1 stycznia 1993 r. tytuł i artykuły dyrektywy 64/433/EWG zastępuje się zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy."
3) W załączniku do dyrektywy 64/433/EWG, skreśla się w tytule odniesienie do "26 czerwca 1964 r."
4) W załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG w rozdziale XII punkt 60 akapit trzeci dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Wymóg ten może zostać uchylony dla mięsa mrożonego przeznaczonego do wykorzystania bez dalszej obróbki jako surowiec do produktów, określonych w dyrektywie 77/99/EWG lub dyrektywie 88/657/EWG."
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 stycznia 1993 r., za wyjątkiem:
- odległych regionów uznanych zgodnie z art. 17 dyrektywy 90/675/EWG, włączając w to — w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii — Wyspy Kanaryjskie, i zgodnie z art. 13 dyrektywy 91/496/EWG,
oraz
— zakładów znajdujących się w nowych krajach związkowych Republiki Federalnej Niemiec, objętych planami restrukturyza cji,które wdrożą niniejszą dyrektywę nie później niż dnia 1 stycznia 1995 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/6/EWG
z dnia 10 lutego 1992 r.
w sprawie montowania i zastosowania urządzeń ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych we Wspólnocie
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze co następuje: jednym z celów wspólnej polityki transportowej jest ustanowienie wspólnych reguł mających zastosowanie do transportu międzynarodowego we Wspólnocie i ułatwienie ruchu pojazdów;
rosnące natężenie ruchu drogowego i wynikający stąd wzrost zagrożenia oraz obciążeń stawiają wszystkie Państwa Członkowskie przed poważnymi problemami związanymi z bezpieczeństwem drogowym i środowiskiem naturalnym;
dostępne napędy silnikowe do samochodów ciężarowych i autobusów niezbędne przy wjeżdżaniu na wzniesienia umożliwiają im poruszanie się po drogach poziomych z nadmiernymi prędkościami, które nie są zgodne z parametrami innych części tych pojazdów, takich jak hamulce i opony; z tego powodu oraz dla ochrony środowiska naturalnego w niektórych Państwach Członkowskich urządzenia ograniczenia prędkości były obowiązkowe dla niektórych kategorii pojazdów silnikowych;
jeżeli urządzenia ograniczenia prędkości zostaną wprowadzone do ogólnego stosowania, wzrośnie ich korzystne oddziaływanie na ochronę środowiska naturalnego i zużycie energii, zużycie silnika i opon oraz na bezpieczeństwo drogowe;
stosowanie urządzeń ograniczenia prędkości jest bezcelowe, o ile nie są w takim stopniu doskonałości technicznej, który zapobiegałby i odpowiednio gwarantował brak możliwości jakiegokolwiek oszustwa;
w pierwszym etapie powinny zostać wprowadzone wymagania tylko w odniesieniu do najcięższych kategorii pojazdów silnikowych w większości związanych z transportem międzynarodowym, oraz w zależności od możliwości technicznych i doświadczeń Państw Członkowskich mogłyby zostać rozszerzone na lżejsze kategorie pojazdów silnikowych;
w niektórych Państwach Członkowskich pojazdy przeznaczone wyłącznie do przewozu towarów niebezpiecznych muszą być wyposażone w urządzenia ograniczenia prędkości ustawione na maksymalną prędkość niższą od ta przewidziana w niniejszej dyrektywie; w tym konkretnym przypadku zainteresowane Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość utrzymania takich przepisów w odniesieniu do pojazdów zarejestrowanych na ich terytorium, ponieważ zapewniają bezpieczeństwo drogowe i ochronę ludności, zgodnie z celami niniejszej dyrektywy;
montowanie urządzeń ograniczenia prędkości w pojazdach kategorii M3 i N3 objętych niniejszą dyrektywą, zarejestrowanych przed ich zastosowaniem i przeznaczonych wyłącznie do krajowej działalności transportowej mogłyby pociągać za sobą nadmierne koszty w niektórych Państwach Członkowskich; zatem powinno być możliwe odroczenie stosowania art. 2 i 3 niniejszej dyrektywy do określonych pojazdów;
niniejsza dyrektywa nie wpływa na prerogatywy Państw Członkowskich w odniesieniu do przepisów ograniczających prędkości w ruchu drogowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd silnikowy" oznacza każdy pojazd o napędzie silnikowym odpowiadający jednej z kategorii, podanej w wykazie poniżej, przeznaczony do użytku na drogach i posiadający co najmniej cztery koła oraz o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej przekraczającej 25 km/ godz.:
- pojazdy kategorii M3 o maksymalnej wadze przekraczającej 10 ton metrycznych,
- pojazdy kategorii N3,
kategorie M3 i N3 należy rozumieć zgodnie z definicją w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG [4].
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby pojazdy silnikowe kategorii M3 określone w art. 1 były użytkowane na drogach tylko, jeżeli zamontowano w nich urządzenia ograniczenia prędkości, dla których prędkość maksymalna ustawiona jest na 100 km/godz.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, aby pojazdy silnikowe kategorii N3 były użytkowane na drogach tylko, jeżeli są wyposażone w urządzenie ustawione w taki sposób, aby ich prędkość nie mogła przekroczyć 90 km/godz.; biorąc pod uwagę dopuszczalną, na obecnym etapie rozwoju technicznego, tolerancję techniczną między regulowaną a rzeczywistą prędkością ruchu, maksymalna prędkość tego urządzenia jest ustawiona na 86 km/godz.
2.
Państwa Członkowskie są upoważnione do ustalenia maksymalnej prędkości urządzenia na mniej niż 85 km/godz. w pojazdach używanych wyłącznie do przewozu towarów niebezpiecznych i zarejestrowanych na ich terytorium.
Artykuł 4
1.
Art. 2 i 3 stosuje się do zarejestrowanych pojazdów od dnia 1 stycznia 1994 r.
Jednakże tam gdzie pojazdy te użytkowane są wyłącznie w krajowej działalności transportowej, art. 2 i 3 mogą być stosowane najpóźniej od dnia 1 stycznia 1996 r.
Artykuł 5
1.
Do czasu stosowania przepisów wspólnotowych w tym zakresie, urządzenia ograniczenia prędkości określone w art. 2 i 3 muszą spełniać wymogi bezpieczeństwa przewidziane przez właściwe władze krajowe.
2.
Urządzenia ograniczenia prędkości są montowane przez warsztaty lub organy zatwierdzone przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Wymogów art. 2 i 3 nie stosuje się w odniesieniu do pojazdów silnikowych używanych przez siły zbrojne, obronę cywilną, służby pożarnicze i inne służby ratunkowe oraz służby odpowiedzialne za utrzymanie porządku publicznego.
Wymogi te nie mają również zastosowania do pojazdów silnikowych, które:
- z uwagi na swoją konstrukcję nie mogą poruszać się szybciej niż ograniczenia przewidziane w art. 2 i 3,
- używane są do badań naukowych na drogach,
- używane są jedynie do usług publicznych na obszarach miejskich.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Czternasta dyrektywa Komisji 92/8/EWG
z dnia 18 lutego 1992 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki III, IV, VI, i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 91/184/EWG [2], w szczególności jej art. 8, ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie dostępnych informacji niektóre tymczasowo dopuszczone substancje, środki barwiące, konserwanty i filtry ultrafioletowe, których okres dopuszczenia do stosowania wygasł dnia 31 grudnia 1991 r., powinny być nadal stosowane w produktach kosmetycznych przez kolejne sześć miesięcy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku III część 2 datę 31 grudnia 1991 r. w kolumnie "dopuszczone do" zastępuje się datą 30 czerwca 1992 r. dla następującej substancji:
2.1,1,1-trichloretan (metylochloroform);
2.
W załączniku IV część 2 datę 31 grudnia 1991 r. w kolumnie "dopuszczone do" zastępuje się datą 30 czerwca 1992 r. dla następujących numerów i nazw: 26100, 73900, 74189, barwnik rozpuszczalnikowy żółty 98 i 15585;
3.
W załączniku VI część 2 datę 31 grudnia 1991 r. w kolumnie "dopuszczone do" zastępuje się datą 30 czerwca 1992 r. dla następujących substancji:
2.
Chlorofenezyna (INN)
15.
Chlorek benzetoniowy (INN) (+)
16.
Chlorek (INN), bromek i sacharynian (+) benzalkoniowy
20.
Heksamidyna (INN) i jej sole (łącznie z izetionianem i 4-hydroksybenzoesanem) (+)
21.
Benzylohemidimetoksymetan (1:1 mieszanina benzyloksymetanolu i (benzyloksymetoksymetanolu)
26.
Glutaraldehyd
27.
Propanochlorowodorek 3-decyloksy-2-hydroksy-1-aminy (Decominol) (INN);
4.
W załączniku VII część 2 datę 31 grudnia 1991 r. w kolumnie "dopuszczone do" zastępuje się datą 30 czerwca 1992 r. dla następujących substancji:
1.
N-propoksylowany etylo-4-aminobenzoesan (mieszanina izomerów)
2.
Oksyetylowany etylo-4-aminobenzoesan
4.
1-(4-aminobenzoesan) glicerolu
5.
4-dimetyloaminobenzoesan 2-etyloheksylu
6.
Salicylan 2-etyloheksylu
12.
4-metoksycynamonian izopentylu (mieszanina izomerów)
13.
4-metoksycynamonian 2-etyloheksylu
16.
2-hydroksy-4-metoksy-4’-metylobenzofenon (meksenon)
17.
Kwas 2-hydroksy-4-metoksybenzofenono-5-sulfonowy i jego sól sodowa (sulizobenzon i sulizobenzon sodu)
24.
Kwas alfa-(2-oksoborno-3-ylideno) tolueno-4-sulfonowy i jego sole
25.
3(4’-metylobenzylideno)-d-1-kamfora
26.
3-benzylidenokamfora
28.
4-izopropylo-dibenzoilometan
29.
Salicylan 4-izopropylobenzylu
31.
1-(4-tert-butylofenylo)-3-(4-metoksyfenylo)-propano-1,3-dion
32.
2,4,6-trianilino-(p-karbo-2’-etyloheksylo-1’-oksy)-1,3,5-triazyna.
Artykuł 2
1.
Bez względu na daty dopuszczenia wymienione w art. 1 Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 1 lipca 1992 r. dla substancji wymienionych w art. 1, producenci ani importerzy prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty nie będą wprowadzać na rynek produktów niespełniających warunków niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w ust. 1, zawierające substancje wymienione w art. 1 nie będą sprzedawane ani przekazywane konsumentom końcowym po dniu 30 czerwca 1993 r., jeżeli nie spełniają warunków niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/11/EWG
z dnia 3 marca 1992 r.
zmieniająca dyrektywę 89/396/EWG w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest uwzględnienie niedających się przezwyciężyć trudności technicznych, które uniemożliwiły wdrożenie dyrektywy 89/396/EWG [4], zmienionej dyrektywą 91/238/EWG [5] do dnia 20 czerwca 1991 r.; niezbędne jest zatem odroczenie terminu jej wdrożenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 7 akapit pierwszy dyrektywy 89/396/EWG tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"– zabronić handlu artykułami niespełniającymi wymogów niniejszej dyrektywy z mocą od dnia 1 lipca 1992 r. Jednakże handel artykułami wprowadzonymi na rynek lub opatrzonymi etykietą przed tą datą i niespełniającymi wymogów niniejszej dyrektywy może być kontynuowany aż do wyczerpania zapasów."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/12/EWG
z dnia 25 lutego 1992 r.
w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga swobodnego przepływu towarów, włączając te, które są objęte podatkiem akcyzowym;
należy uchwalić przepis określający obszar, na którym ma obowiązywać niniejsza dyrektywa, a także dyrektywa dotycząca stawek i struktur podatkowych odnośnie do wyrobów, które są objęte podatkiem akcyzowym;
należy określić pojęcie wyrobów objętych podatkiem akcyzowym; tylko towary, które są traktowane jako takie we wszystkich Państwach Członkowskich mogą podlegać przepisom prawa wspólnotowego; takie wyroby mogą podlegać innym podatkom pośrednim w określonych celach; utrzymanie lub wprowadzenie innych podatków pośrednich nie może spowodować zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy;
w celu zapewnienia ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego, ściągalność podatków akcyzowych powinna być jednakowa we wszystkich Państwach Członkowskich;
każda dostawa, przechowywanie z perspektywą dostawy lub dostawa do celów podmiotu gospodarczego prowadzącego samodzielną działalność gospodarczą lub do celów organu podlegającego obowiązującemu prawu państwowemu, która ma miejsce na terenie Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym produkt został dopuszczony do konsumpcji, powoduje ściąganie podatku akcyzowego w tym innym Państwie Członkowskim;
w przypadku wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, nabytych i transportowanych przez osoby prywatne dla ich własnego użytku, podatek musi zostać pobrany w państwie, w którym wyroby zostały nabyte;
celem ustalenia, że wyroby objęte podatkiem akcyzowym nie są przechowywane dla celów prywatnych, lecz handlowych, Państwa Członkowskie muszą wziąć pod uwagę liczne kryteria;
wyroby objęte podatkiem akcyzowym nabyte przez osoby, które nie są zatwierdzonymi hurtownikami lub zarejestrowanymi albo nie zarejestrowanymi podmiotami gospodarczymi, wysyłane lub transportowane bezpośrednio lub pośrednio przez sprzedawcę lub w jego imieniu, muszą podlegać podatkowi akcyzowemu w Państwie Członkowskim przeznaczenia;
w celu zapewnienia, że należność podatkowa zostanie ostatecznie pobrana, należy stworzyć możliwość przeprowadzenia kontroli w pomieszczeniach produkcyjnych i magazynowych; sieć hurtowni, na podstawie upoważnienia wystawionego przez właściwe władze, powinna umożliwić przeprowadzenie takich kontroli;
przepływ wyrobów z terytorium jednego Państwa Członkowskiego na terytorium innego nie może powodować kontroli, które utrudniałyby swobodny przepływ towarów we Wspólnocie; w celu ustalenia należnych obciążeń niezbędna jest wiedza na temat przepływu wyrobów objętych podatkiem akcyzowym; należy przyjąć przepis dotyczący dokumentu towarzyszącego takim wyrobom;
należy ustalić wymagania, do których powinni się stosować uprawnieni właściciele składów i podmioty gospodarcze bez statusu licencjonowanego właściciela składu;
aby zapewnić pobieranie podatków według stawek ustalonych przez Państwa Członkowskie, należy przyjąć przepis w celu ustalenia procedury przepływu takich towarów, korzystających z zawieszenia podatku;
z tego względu należy najpierw przyjąć przepis umożliwiający łatwą identyfikację przesyłki ; należy przyjąć przepis, który pozwoli na natychmiastowe określenie statusu podatkowego przesyłki; niezbędne jest dostarczenie dokumentu towarzyszącego, administracyjnego lub handlowego, który spełniałby te wymagania ; zastosowany dokument handlowy musi zawierać wszystkie podstawowe informacje zawarte w dokumencie administracyjnym;
należy wyjaśnić procedurę postępowania, według której władze podatkowe Państw Członkowskich są informowane przez podmioty gospodarcze za pomocą dokumentu towarzyszącego o przesyłkach wysłanych lub otrzymanych;
nie ma potrzeby stosowania dokumentu towarzyszącego w przypadku wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, które są transportowane zgodnie z procedurą celną Wspólnoty z wyjątkiem dopuszczenia ich do swobodnego obrotu lub umieszczenia ich w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym;
w kontekście przepisów prawa krajowego, w przypadku przestępstwa lub naruszenia ustawy, podatek akcyzowy powinien być w zasadzie pobierany przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium przestępstwo lub naruszenie ustawy zostały popełnione, lub przez Państwo Członkowskie, gdzie przestępstwo lub naruszenie ustawy zostały stwierdzone, lub w przypadku niezgłoszenia, w Państwie Członkowskim przeznaczenia przez wysyłające Państwo Członkowskie;
Państwa Członkowskie mogą ustalić, że wyroby dopuszczone do konsumpcji powinny posiadać oznaczenia fiskalne lub krajowe znaki identyfikacyjne i stosowanie takich oznaczeń nie powinno powodować trudności w handlu wewnątrzwspólnotowym;
uiszczenie podatków akcyzowych w Państwie Członkowskim, w którym wyroby dopuszczone zostały do konsumpcji, musi spowodować zwrot tych podatków w przypadku, kiedy wyroby nie są przeznaczone do konsumpcji w danym Państwie Członkowskim;
w wyniku zniesienia zasady opodatkowania odnośnie do towarów przywożonych w stosunkach między Państwami Członkowskimi, przepisy dotyczące zwolnień i ulg celnych odnośnie do towarów przywożonych między Państwami Członkowskimi przestają być stosowane; należy uchylić te przepisy i dostosować je do odpowiednich dyrektyw;
należy utworzyć Komitet ds. Podatku Akcyzowego w celu określenia środków wspólnotowych niezbędnych do wprowadzenia w życie przepisów dotyczących podatków akcyzowych;
artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia dotyczącego zniesienia procedur kontrolnych i formalności dotyczących bagażu przewożonego w ładowniach i bagażu podręcznego osób korzystających z przelotów samolotem lub odbywających rejs statkiem na terenie Wspólnoty stwierdza, że jego przestrzeganie pozostaje bez wpływu na kontrole związane z zakazem lub ograniczeniami wprowadzonymi przez Państwa Członkowskie pod warunkiem że są one zgodne z trzema Traktatami ustanawiającymi Wspólnotę Europejską; należy rozważyć wprowadzenie zmian koniecznych do zastąpienia takich kontroli, pozwalających przestrzegać ograniczenia ilościowego określonego w art. 26, pozostających jednak w zgodzie z prawodawstwem wspólnotowym;
wymagany będzie pewien okres na podjęcie koniecznych działań mających na celu złagodzenie zarówno następstw społecznych, które mogą zaistnieć na skutek zniesienia opodatkowania towarów przywożonych i zwolnień towarów wywożonych w handlu między Państwami Członkowskimi w zainteresowanych sektorach jak i w regionach, w szczególności w regionach przygranicznych ; w tym celu należy upoważnić Państwa Członkowskie, na czas do dnia 30 czerwca 1999 r. włącznie, do udzielania zwolnień z opodatkowania produktów dostarczanych w ustalonych limitach przez sklepy wolnocłowe w ramach lotniczego lub morskiego ruchu pasażerskiego między Państwami Członkowskimi;
drobni producenci win mogą być zwolnieni z pewnych wymagań zgodnie z ogólnymi porozumieniami dotyczącymi podatku akcyzowego;
dyrektywa Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotycząca wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich oraz podatku od wartości dodanej [4], powinna zostać zmieniona w celu rozszerzenia jej przepisów i objęcia podatków akcyzowych;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa wyznacza system dotyczący wyrobów objętych podatkiem akcyzowym i innych podatków pośrednich, które są pobierane bezpośrednio lub pośrednio przy sprzedaży takich produktów, z wyjątkiem podatku od wartości dodanej i podatków ustalonych przez Wspólnotę.
2.
Szczegółowe przepisy odnoszące się do struktury i stawek podatku dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym są wymienione we właściwych dyrektywach.
Artykuł 2
1.
Niniejszą dyrektywę oraz dyrektywy wymienione w art. 1 ust. 2 stosuje się na terytorium Wspólnoty zdefiniowanym, w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego, Traktatem ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 227, z wyjątkiem następujących terytoriów państw:
- w przypadku Republiki Federalnej Niemiec, wyspa Heligoland i obszar Buesingen,
- w przypadku Republiki Włoskiej, Livigno, Campione d'Italia i włoskie wody jeziora Lugano,
- w przypadku Królestwa Hiszpanii, Ceuta i Melillia.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1, niniejszej dyrektywy oraz dyrektyw wymienionych w art. 1 ust. 2 nie stosuje się do Wysp Kanaryjskich. Jednakże Królestwo Hiszpanii może notyfikować, w drodze deklaracji, że dyrektywy te stosuje się do tych terytoriów odnośnie do wszystkich lub niektórych wyrobów wymienionych w art. 3 ust. 1, począwszy od pierwszego dnia następnego miesiąca po złożeniu deklaracji.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1, ani niniejszej dyrektywy ani dyrektyw wymienionych w art. 1 ust. 2 nie stosuje się w zamorskich departamentach Republiki Francuskiej.
Jednakże Republika Francuska może notyfikować, w drodze deklaracji, że dyrektywy te odnoszą się do tych terytoriów – pod warunkiem pewnych działań dostosowujących je do ich odległego położenia – począwszy od pierwszego dnia następnego miesiąca po złożeniu deklaracji.
4.
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne w celu zapewnienia, że transakcje pochodzące z lub przeznaczone dla:
- Księstwa Monako są traktowane jak transakcje pochodzące z lub przeznaczone dla Republiki Francuskiej,
- Jungholz i Mittelberg (Kleines Walsertal) są traktowane jak transakcje pochodzące z lub przeznaczone dla Republiki Federalnej Niemiec,
- Isle of Man są traktowane jak transakcje pochodzące z lub przeznaczone dla Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
- San Marino są traktowane jak transakcje pochodzące z lub przeznaczone dla Republiki Włoskiej.
5.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla Grecji w utrzymaniu szczególnego statusu przyznanego górze Athos gwarantowanego przez art. 105 konstytucji Grecji.
6.
Jeżeli Komisja uzna, że wyjątki wymienione w ust. 1–4 nie mają już dłużej uzasadnienia, w szczególności w odniesieniu do uczciwej konkurencji, Komisja przedłoży Radzie właściwe wnioski.
Artykuł 3
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się, na poziomie wspólnotowym, do następujących wyrobów, jak określono w stosownych dyrektywach:
- olejów mineralnych,
- alkoholu i napojów alkoholowych,
- wyrobów tytoniowych.
2.
Wyroby wymienione w ust. 1 mogą podlegać innym podatkom pośrednim do szczególnych celów pod warunkiem że podatki te są zgodne z przepisami podatkowymi stosowanymi odnośnie do podatku akcyzowego oraz VAT, jeżeli chodzi o określenie podstawy opodatkowania, obliczenie podatku, ściągalność i kontrolowanie podatku.
3.
Państwa Członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków na wyroby inne niż te wymienione w ust. 1 pod warunkiem jednak, że podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu między Państwami Członkowskimi.
Z zastrzeżeniem poszanowania tego samego warunku, Państwa Członkowskie zachowują także prawo do pobierania podatków od świadczenia usług nie mających charakteru podatku obrotowego, włączając w to podatki odnoszące się do wyrobów objętych podatkiem akcyzowym.
Artykuł 4
Dla celów niniejszej dyrektywy, stosuje się następujące definicje:
a) "uprawniony właściciel składu": osoba fizyczna lub prawna upoważniona przez właściwe władze Państwa Członkowskiego do produkowania, przetwarzania, przechowywania, otrzymywania i wysyłania wyrobów objętych podatkiem akcyzowym podczas prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym podatek akcyzowy zostaje zawieszony na podstawie porozumienia podatkowo-składowego;
b) "skład podatkowy": miejsce gdzie towary objęte podatkiem akcyzowym są produkowane, przetwarzane, przechowywane, otrzymywane lub wysyłane, w ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego, przez uprawnionego właściciela składu w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem warunków przewidzianych przez właściwe władze Państwa Członkowskiego gdzie znajduje się skład podatkowy;
c) "procedura zawieszenia": system fiskalny stosowany odnośnie do produkcji, przetwarzania, przechowywania i przepływu wyrobów, przy zawieszonym podatku akcyzowym;
d) "zarejestrowany podmiot gospodarczy": osoba fizyczna lub prawna nie posiadająca statusu uprawnionego właściciela składu, upoważniona przez właściwe władze Państwa Członkowskiego do otrzymywania, z innego Państwa Członkowskiego, w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej,, wyrobów objętych podatkiem akcyzowym procedurą ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego.
Podmiot gospodarczy nie może przechowywać ani wysyłać takich wyrobów w ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego;
e) "podmiot gospodarczy nie zarejestrowany": osoba fizyczna lub prawna nie posiadająca statusu uprawnionego właściciela składu, upoważniona w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej do otrzymywania od czasu do czasu wyrobów objętych podatkiem akcyzowym z innego Państwa Członkowskiego w ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego.
Ten podmiot gospodarczy nie może przechowywać ani wysyłać wyrobów w ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego.
Niezarejestrowany podmiot gospodarczy musi zagwarantować uiszczenie podatku akcyzowego władzom podatkowym Państwa Członkowskiego przeznaczenia przed wysyłką towarów.
Artykuł 5
1.
Wyroby wymienione w art. 3 ust. 1 podlegają podatkowi akcyzowemu w czasie ich produkcji na terytorium Wspólnoty określonego w art. 2 lub w czasie przywozu na to terytorium.
"Przywóz wyrobu objętego podatkiem akcyzowym" oznacza wwóz tego wyrobu na terytorium Wspólnoty, włączając wwóz takiego wyrobu z terytorium wymienionego w art. 2 ust. 1, 2 i 3 lub z Wysp Normandzkich.
Jednakże w przypadku kiedy wyrób zostaje poddany wspólnotowej procedurze celnej przy wjeździe na terytorium Wspólnoty, przywóz uznaje się za dokonany po zakończeniu wspólnotowej procedury celnej.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego i prawa wspólnotowego dotyczących kwestii celnych, w przypadku, kiedy wyroby objęte podatkiem akcyzowym pochodzące z lub wysyłane do państw trzecich podlegają procedurze celnej Wspólnoty, z wyjątkiem dopuszczenia ich do swobodnego obrotu lub są umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, podatek akcyzowy uznaje się za zawieszony.
Artykuł 6
1.
Podatek akcyzowy staje się wymagalny w momencie dopuszczenia do konsumpcji lub w momencie wystąpienia ubytków, które muszą podlegać podatkowi akcyzowemu zgodnie z art. 14 ust. 3.
Dopuszczenie do konsumpcji wyrobów objętych podatkiem akcyzowym oznacza:
a) wszelkie odstępstwa, włączając odstępstwa z naruszeniem prawa, od systemu zawieszenia podatku;
b) wszelką produkcję tych wyrobów, włączając produkcję nielegalną, poza systemem zawieszenia podatku;
c) wszelki przywóz tych produktów, włączając przywóz nieformalny, w przypadku gdy wyroby nie zostały umieszczone w ramach systemu zawieszenia podatku.
2.
Warunki ściągalności i stawka proponowanego podatku akcyzowego to te obowiązujące w dniu, w którym podatek staje się wymagalny w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce dopuszczenie do konsumpcji lub w którym zanotowano ubytki.
Podatek akcyzowy jest nakładany i pobierany zgodnie z procedurą określoną przez każde Państwo Członkowskie, przy czym jest zrozumiałe, że Państwa Członkowskie zastosują te same procedury odnośnie do nakładania i pobierania podatku w stosunku do wyrobów krajowych jak i tych pochodzących z innych Państw Członkowskich.
Artykuł 7
1.
W przypadku dopuszczenia do konsumpcji w jednym z Państw Członkowskich wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, przechowywanych do celów handlowych w innym Państwie Członkowskim, podatek akcyzowy jest nakładany w Państwie Członkowskim, w którym te wyroby są przechowywane.
2.
W tym celu, bez uszczerbku dla art. 6, w przypadku gdy wyroby dopuszczone już do konsumpcji określonej w art. 6 w jednym Państwie Członkowskim, są dostarczane, przeznaczone do dostawy lub używane w innym Państwie Członkowskim do celów podmiotu gospodarczego prowadzącego samodzielną działalność gospodarczą lub do celów organu podlegającemu prawu publicznemu, podatek akcyzowy staje się ściągalny w tym drugim Państwie Członkowskim.
3.
W zależności od przypadku, podatek jest należny od osoby dokonującej dostawy lub przechowującej wyroby przeznaczone do dostawy lub od osoby otrzymującej wyroby do użytku w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym wyroby były już dopuszczone do konsumpcji lub od stosownego podmiotu gospodarczego lub organu podlegającego prawu publicznemu.
4.
Wyroby określone w ust. 1 przepływają między terytoriami różnych Państw Członkowskich na podstawie dokumentu towarzyszącego wymieniającego główne dane z dokumentu określonego w art. 18 ust. 1.
Formę i treść tego dokumentu ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 24 niniejszej dyrektywy.
5.
Osoba, podmiot gospodarczy lub organ określone w ust. 3 muszą spełniać następujące wymagania:
a) przed wysłaniem towarów, złożyć deklarację dla władz podatkowych Państwa Członkowskiego przeznaczenia i zagwarantować uiszczenie podatku akcyzowego;
b) zapłacić podatek akcyzowy Państwa Członkowskiego przeznaczenia zgodnie z procedurą przewidzianą przez to Państwo Członkowskie;
c) wyrazić zgodę na wszelkie kontrole umożliwiające władzom administracyjnym Państwa Członkowskiego przeznaczenia potwierdzenie, że towary faktycznie dotarły do miejsca przeznaczenia i że podatek akcyzowy, którym podlegają został zapłacony;
6.
Podatek akcyzowy uiszczony w pierwszym Państwie Członkowskim, określonym w ust. 1, zostaje zwrócony zgodnie z art. 22 ust. 3.
Artykuł 8
Odnośnie wyrobów nabytych przez osoby prywatne dla ich własnego użytku i przez nie transportowanych, zasada rządząca rynkiem wewnętrznym ustanawia, że podatek akcyzowy jest pobierany w Państwie Członkowskim, w którym zostały one nabyte.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla art. 6, 7 i 8, podatek akcyzowy staje się wymagalny w przypadku gdy wyroby dopuszczone do konsumpcji w Państwie Członkowskim są przechowywane do celów handlowych w innym Państwie Członkowskim.
W takim przypadku podatek jest należny w Państwie Członkowskim, na którego terytorium wyroby znajdują się i staje się wymagalny od posiadacza wyrobów.
2.
W celu ustalenia, że wyroby określone w art. 8 są przeznaczone do celów handlowych, Państwa Członkowskie muszą wziąć pod uwagę między innymi:
- status handlowy składującego wyroby i przyczyny ich składowania,
- miejsce gdzie wyroby są umieszczone lub, w razie potrzeby, sposób transportu,
- każdy dokument odnoszący się do wyrobów,
- rodzaj wyrobów,
- ilość wyrobów.
W celu zastosowania akapitu pierwszego tiret piąte, Państwa Członkowskie mogą ustalić wzorcowe poziomy wyłącznie jako formę dowodu.
Te poziomy wzorcowe nie mogą być niższe niż:
a) Wyroby tytoniowe
papierosy _BAR_ 800 sztuk _BAR_
cygaretki (cygara ważące nie więcej niż 3 g każde) _BAR_ 400 sztuk _BAR_
cygara _BAR_ 200 sztuk _BAR_
tytoń _BAR_ 1,0 kg; _BAR_
b) Wyroby alkoholowe
napoje alkoholowe _BAR_ 10 l _BAR_
produkty pośrednie _BAR_ 20 l _BAR_
wina (włączając maksymalnie 60 l win musujących) _BAR_ 90 l _BAR_
piwa _BAR_ 110 l. _BAR_
Do dnia 30 czerwca 1977 r. Irlandia jest upoważniona do stosowania poziomów wzorcowych, które nie mogą być mniejsze niż 45 l dla wina (włączając maksymalnie 30 l win musujących) i 55 litrów dla piwa.
3.
Państwa Członkowskie mogą także ustalić, że podatek akcyzowy będzie nakładany w Państwie Członkowskim konsumpcji na zakup olei mineralnych już dopuszczonych do konsumpcji w innym Państwie Członkowskim, jeżeli takie produkty są transportowane przy użyciu nietypowych środków transportu przez osoby prywatne lub w ich imieniu.
Nietypowy transport oznacza transport paliw innymi środkami niż w zbiornikach paliwowych pojazdów lub w stosownych pojemnikach zapasowych oraz transport płynnych wyrobów grzewczych inaczej niż za pomocą cystern używanych przez podmioty gospodarcze zajmujące się tym zawodowo.
Artykuł 10
1.
Produkty objęte podatkiem akcyzowym nabyte przez osoby, które nie są uprawnionymi właścicielami składu podatkowego lub zarejestrowanymi lub nie zarejestrowanymi podmiotami gospodarczymi i wysyłane lub transportowane bezpośrednio lub pośrednio przez sprzedawcę lub w jego imieniu są objęte podatkiem akcyzowym w Państwie Członkowskim przeznaczenia.
Dla celów niniejszego artykułu, "Państwo Członkowskie przeznaczenia" oznacza Państwo Członkowskie, do którego dociera wysyłka lub transport.
2.
W tym celu, dostawa wyrobów objętych podatkiem akcyzowym już dopuszczonych do konsumpcji w danym Państwie Członkowskim i tym samym dających podstawę do wysyłki lub transportu tych wyrobów do jednej z osób wymienionych w ust. 1 mającej swoją siedzibę w innym Państwie Członkowskim, która jest wysłana lub transportowana bezpośrednio lub pośrednio przez sprzedawcę lub w jego imieniu, spowoduje ściągalność podatku akcyzowego na te wyroby w Państwie Członkowskim przeznaczenia.
3.
Podatek akcyzowy Państwa Członkowskiego przeznaczenia obciąża sprzedawcę w momencie dostawy.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przyjąć przepisy przewidujące, że podatek akcyzowy jest płatny przez przedstawiciela podatkowego, innego niż odbiorca wyrobów.
Taki przedstawiciel podatkowy musi zostać ustanowiony w Państwie Członkowskim przeznaczenia i zatwierdzony przez władze podatkowe tego Państwa Członkowskiego.
Państwo Członkowskie, w którym sprzedawca ma swoją siedzibę, musi upewnić się, że spełnia on następujące wymagania:
- gwarantuje uiszczenie podatku akcyzowego zgodnie z warunkami określonymi przez Państwo Członkowskie przeznaczenia przed wysłaniem wyrobów oraz zapewnia jego uiszczenie po przybyciu wyrobów,
- prowadzi księgowość dostaw.
4.
W przypadku określonym w ust. 2, podatek akcyzowy uiszczony w pierwszym Państwie Członkowskim zostaje zwrócony zgodnie z art. 22 ust. 4.
5.
Państwa Członkowskie mogą, przy poszanowaniu prawa wspólnotowego, ustanowić szczególne zasady stosowania tego przepisu w stosunku do tych wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, które są ujęte w krajowych porozumieniach dotyczących dystrybucji zgodnych z Traktatem.
TYTUŁ II
Produkcja, przetwarzanie i magazynowanie
Artykuł 11
1.
Każde Państwo Członkowskie ustala własne przepisy dotyczące produkcji, przetwarzania i magazynowania wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy.
2.
Produkcja, przetwarzanie i magazynowanie wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, tam gdzie ten podatek nie został uiszczony, mają miejsce w składzie podatkowym.
Artykuł 12
Otwarcie i działanie składów podatkowych jest uzależnione od uzyskania zezwolenia właściwych władz Państw Członkowskich.
Artykuł 13
Od uprawnionego właściciela składu wymaga się:
a) przedstawienia gwarancji, w razie potrzeby umożliwiającej produkcję, przetwarzanie i magazynowanie oraz obowiązkowej gwarancji obejmującej przepływ, której warunki ustalają władze podatkowe Państwa Członkowskiego, w którym skład podatkowy ma zezwolenie na działalność;
b) spełnienia wymagań przywidzianych przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium skład podatkowy jest zlokalizowany;
c) prowadzenia, dla każdego składu podatkowego, kartoteki magazynowej i transportowej;
d) okazania wyrobów w przypadku gdy zaistnieje taka potrzeba;
e) zgody na monitorowanie i kontrole magazynu.
Wymagania muszą uwzględniać zasadę niedyskryminacji między transakcjami krajowymi a transakcjami wewnątrzwspólnotowymi.
Artykuł 14
1.
Uprawnieni właściciele składów są zwolnieni od podatków za występujące ubytki w ramach systemu zawieszenia, które zostają przypisane czynnikom losowym lub sile wyższej oraz ustalone przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
Są oni także zwolnieni, w ramach systemu zawieszenia, od podatku od ubytków powstałych podczas produkcji i przetwarzania, składowania i transportu.
Każde Państwo Członkowskie ustala warunki, na których te zwolnienia zostają przyznane.
Zwolnienia te stosuje się w takim samym stopniu do podmiotów gospodarczych wymienionych w art. 16 podczas transportu wyrobów w ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego.
2.
Straty określone w ust. 1 występujące podczas wewnątrzwspólnotowego transportu wyrobów, w ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego, muszą zostać ustalone zgodnie z zasadami obowiązującymi w Państwie Członkowskim przeznaczenia.
3.
Bez uszczerbku dla art. 20, podatek za ubytki inne niż te wymienione w ust. 1 i ubytki nie wymienione w ust. 1, jest pobierany na podstawie stawek stosowanych w zainteresowanym Państwie Członkowskim w momencie wystąpienia ubytków, należycie ustalonych przez właściwe władze, lub w razie potrzeby, w momencie stwierdzenia ubytków.
TYTUŁ III
Przepływ towarów
Artykuł 15
1. Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 2, art. 16 i art. 19 ust. 4, przepływ wyrobów objętych podatkiem akcyzowym w ramach systemu zawieszenia musi odbywać się pomiędzy składami podatkowymi.
2.
Właściciele składów upoważnieni przez właściwe władze Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 13 uznani zostają za posiadających licencję zarówno na transport krajowy jak i na transport wewnątrzwspólnotowy.
3.
Ryzyko związane z transportem wewnątrzwspólnotowym jest objęte gwarancją zapewnioną przez uprawnionego właściciela składu wysyłającego przesyłkę określoną w art. 13 lub, w razie potrzeby, gwarancją wspólnie obowiązującą nadawcę i przewoźnika.
W razie potrzeby Państwa Członkowskie mogą wymagać udzielenia gwarancji przez odbiorcę.
Szczegółowe zasady gwarancji zostają określone przez Państwa Członkowskie.
Gwarancja musi być ważna w całej Wspólnocie.
4.
Bez uszczerbku dla art. 20, odpowiedzialność uprawnionego właściciela składu wysyłającego przesyłkę lub, jeśli zaistnieje taki przypadek, odpowiedzialność przewoźnika może być zawieszona po udowodnieniu, że odbiorca przyjął dostawę, w szczególności na podstawie dokumentu towarzyszącego określonego w art. 18 zgodnie z warunkami ustalonymi w art. 19.
Artykuł 16
1.
W drodze odstępstwa od art. 15 ust. 1, odbiorca może być podmiotem gospodarczym zawodowo zajmującym się handlem, bez statusu uprawnionego właściciela składu.
Ten podmiot gospodarczy może, w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, otrzymywać wyroby objęte podatkiem akcyzowym z innych Państw Członkowskich w ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego.
Nie może on jednak przechowywać ani wysyłać takich wyrobów w ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego.
Państwa Członkowskie mogą, w poszanowaniu prawa wspólnotowego, określić szczególne zasady zastosowania tego przepisu odnośnie do wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, które są ujęte w specjalnych krajowych porozumieniach dotyczących dystrybucji zgodnych z Traktatem.
2.
Wyżej wymieniony podmiot gospodarczy może zażądać, przed otrzymaniem towarów, zarejestrowania go przez władze podatkowe jego Państwa Członkowskiego.
Zarejestrowany podmiot gospodarczy musi spełniać następujące wymagania:
a) gwarantować uiszczenie podatku akcyzowego zgodnie z warunkami określonymi przez władze podatkowe jego Państwa Członkowskiego, bez uszczerbku dla art. 15 ust. 4, ustalającego odpowiedzialność uprawnionego właściciela składu wysyłającego przesyłkę oraz, w niektórych przypadkach, przewoźnika;
b) prowadzić rachunkowość dostaw;
c) okazywać wyroby w każdym przypadku, gdy zaistnieje taka potrzeba;
d) wyrazić zgodę na monitorowanie i inwentaryzację.
Dla tego typu podmiotu gospodarczego podatek akcyzowy jest wymagalny w momencie otrzymania towarów i uiszczany zgodnie z procedurą określoną przez każde Państwo Członkowskie.
3.
Jeżeli podmiot gospodarczy określony w ust. 1 nie jest zarejestrowany przez władze podatkowe swojego Państwa Członkowskiego, musi spełniać następujące wymagania:
a) przed wysyłką towarów, sporządzić deklarację dla władz podatkowych Państwa Członkowskiego przeznaczenia i zagwarantować uiszczenie podatku akcyzowego, bez uszczerbku dla art. 15 ust. 4, ustalającego odpowiedzialność uprawnionego właściciela składu wysyłającego przesyłkę i, w niektórych przypadkach, przewoźnika;
b) uiścić podatek akcyzowy Państwa Członkowskiego przeznaczenia w momencie otrzymania towarów zgodnie z procedurą określoną przez to Państwo Członkowskie;
c) wyrazić zgodę na wszelkie kontrole umożliwiające władzom administracyjnym Państwa Członkowskiego przeznaczenia stwierdzenie, że towary zostały otrzymane i że podatek akcyzowy, którym podlegają, został uiszczony.
4.
Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, stosuje się przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące przepływu produktów objętych podatkiem akcyzowym w ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego.
Artykuł 17
Uprawniony właściciel składu wysyłający przesyłkę może ustanowić przedstawiciela podatkowego.
Taki przedstawiciel podatkowy musi zostać ustanowiony w Państwie Członkowskim przeznaczenia i upoważniony przez władze podatkowe tego Państwa Członkowskiego.
Musi on, w miejsce odbiorcy bez statusu uprawnionego właściciela składu, spełniać następujące wymagania:
a) gwarantować uiszczenie podatku akcyzowego zgodnie z warunkami ustalonymi przez władze podatkowe Państwa Członkowskiego przeznaczenia, bez uszczerbku dla art. 15 ust. 4, ustalającego odpowiedzialność uprawnionego właściciela składu wysyłającego przesyłkę i, w niektórych przypadkach, przewoźnika;
b) uiścić podatek akcyzowy Państwa Członkowskiego przeznaczenia w momencie otrzymania towarów zgodnie z procedurą określoną przez Państwo Członkowskie przeznaczenia;
c) prowadzić księgowość dostaw oraz powiadomić władze podatkowe Państwa Członkowskiego przeznaczenia o miejscu, w którym towary są dostarczane.
Artykuł 18
1.
Nie naruszając ewentualnego zastosowania procedur komputerowych, wszystkie wyroby objęte podatkiem akcyzowym przepływające w ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego między Państwami Członkowskimi, są przewożone na podstawie dokumentu sporządzonego przez nadawcę.
Dokument ten może być albo dokumentem administracyjnym albo handlowym.
Formę i treść tego dokumentu ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 24 niniejszej dyrektywy.
2.
W celu identyfikacji towarów i przeprowadzenia kontroli, przesyłki są ponumerowane a wyroby opisane w dokumencie określonym w ust. 1.
W razie potrzeby każdy pojemnik jest zaplombowany przez wysyłającego w przypadku gdy wysyłające Państwa Członkowskie uznają środek transportu za odpowiedni do oplombowania, lub każda przesyłka powinna być zaplombowana.
3.
W przypadkach, gdy odbiorca nie jest uprawnionym właścicielem składu lub zarejestrowanym podmiotem gospodarczym i nie naruszając art. 17, dokument określony w ust. 1 musi występować razem z dokumentem poświadczającym, że podatek akcyzowy został uiszczony w Państwie Członkowskim przeznaczenia lub, że zastosowano inną procedurę ściągania podatku zgodnie z warunkami określonymi przez właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia.
Dokument ten musi zawierać:
- adres odnośnego urzędu podatkowego w Państwie Członkowskim przeznaczenia,
- datę i pokwitowanie wpłaty lub przyjęcia opłaty gwarancyjnej przez ten urząd.
4.
Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy wyroby objęte podatkiem akcyzowym przewożone są zgodnie z warunkami wymienionymi w art. 5 ust. 2.
5.
Bez uszczerbku dla art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą utrzymać swoje przepisy odnośnie do przewożenia i przechowywania surowców używanych do produkcji lub przygotowania wyrobów objętych podatkiem akcyzowym.
Artykuł 19
1.
Władze podatkowe Państw Członkowskich są poinformowane przez podmioty gospodarcze o dostawach wysłanych lub otrzymanych za pomocą dokumentu lub odniesienia do dokumentu określonego w art. 18.
Dokument ten sporządza się w czterech egzemplarzach:
- jedna kopia do zachowania przez nadawcę,
- jedna kopia dla odbiorcy,
- jedna kopia do zwrócenia nadawcy w celu wniesienia podatku,
- jedna kopia do przedstawienia właściwym władzom Państwa Członkowskiego przeznaczenia.
Właściwe władze każdego wysyłającego Państwa Członkowskiego mogą zażądać dodatkowego egzemplarza dokumentu dla właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia towaru.
Państwa Członkowskie przeznaczenia mogą ustalić, aby kopia zwracana nadawcy do zapłacenia była potwierdzona lub indosowana przez ich właściwe władze krajowe.
Państwa Członkowskie stosujące ten przepis muszą poinformować Komisję, która z kolei poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie.
Procedurę, którą należy zastosować z uwzględnieniem kopii dla właściwych władz Państwa Członkowskiego przeznaczenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 24.
2.
W przypadku gdy wyroby objęte podatkiem akcyzowym przepływają w ramach systemu zawieszenia podatku akcyzowego do uprawnionego właściciela składu lub do zarejestrowanego lub nie zarejestrowanego podmiotu gospodarczego, należycie opisana kopia towarzyszącego dokumentu administracyjnego lub kopia dokumentu handlowego, zostaje zwrócona przez odbiorcę nadawcy do zapłacenia, najpóźniej do 15 dnia miesiąca po przyjęciu towaru przez odbiorcę.
Kopia do zwrotu musi zawierać następujące szczegóły, które są wymagane do zapłaty:
a) adres urzędu podatkowego właściwego dla odbiorcy;
b) datę i miejsce przyjęcia towaru;
c) opis otrzymanych towarów w celu sprawdzenia, czy partia towaru zgadza się ze szczegółami zawartymi w dokumencie.
Jeżeli się zgadza należy dodać adnotację "przesyłka sprawdzona";
d) w razie potrzeby potwierdzenie lub numer rejestracyjny wydany przez właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia, które używa takiej numeracji i/lub indos właściwych władz Państwa Członkowskiego przeznaczenia, jeżeli to Państwo Członkowskie ustali, że kopia zwrotna musi być potwierdzona lub indosowana przez jego władze;
e) podpis osoby upoważnionej do podpisywania w imieniu nadawcy.
3. System zawieszenia podatku akcyzowego określony w art. 4 lit. c) zostaje zrealizowany w drodze umieszczenia wyrobów objętych podatkiem akcyzowym w jednej z sytuacji wymienionych w art. 5 ust. 2 i zgodnie z tym ustępem, po otrzymaniu przez nadawcę należycie opisanej kopii zwrotnej towarzyszącego dokumentu administracyjnego lub kopii dokumentu handlowego zawierającego informację o takim umieszczeniu wyrobów.
4.
W przypadku gdy wyroby objęte podatkiem akcyzowym, przepływające w ramach systemu zawieszenia podatku określonego w art. 4 lit. c), są wywożone, niniejszy system zostaje zrealizowany w drodze zaświadczenia sporządzonego przez urząd celny wyjścia ze Wspólnoty potwierdzającego, że wyrób rzeczywiście opuścił Wspólnotę.
Urząd ten musi odesłać nadawcy uwierzytelniony odpis dokumentu towarzyszącego dla niego przeznaczoną.
5.
W przypadku nie wypełnienia obowiązku uiszczenia podatku, nadawca poinformuje o tym władze podatkowe swojego Państwa Członkowskiego w terminie określonym przez te władze.
Jednakże termin ten nie może przekroczyć trzech miesięcy od daty wysyłki towarów.
6.
Państwa Członkowskie współpracują przy wprowadzaniu wyrywkowych kontroli na miejscu, które w razie potrzeby mogą być przeprowadzone przy użyciu procedur komputerowych.
Artykuł 20
1.
W przypadku wystąpienia nieprawidłowości lub przestępstwa w związku z ustawą, w trakcie przemieszczenia, wymagającego nałożenia podatku akcyzowego, podatek akcyzowy jest należny w Państwie Członkowskim, w którym przestępstwo lub nieprawidłowość w związku z ustawą zostało popełnione, od osoby fizycznej lub prawnej, która gwarantowała uiszczenie podatku akcyzowego zgodnie z art. 15 ust. 3, bez uszczerbku dla zastosowania procedur postępowania karnego.
W przypadku gdy podatek akcyzowy jest pobierany w Państwie Członkowskim innym niż państwo wysyłające, Państwo Członkowskie pobierające podatek informuje właściwe władze kraju wysyłającego.
2.
W przypadku gdy w trakcie przemieszczenia zostanie wykryte przestępstwo lub nieprawidłowość bez możliwości stwierdzenia, gdzie zostało ono popełnione, uważa się je za popełnione w Państwie Członkowskim, w którym zostało wykryte.
3.
Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 2 w przypadku gdy wyroby objęte podatkiem akcyzowym nie dotrą do miejsca przeznaczenia i nie jest możliwe określenie gdzie przestępstwo lub nieprawidłowość zostało popełnione, zostanie ono uznane za popełnione w wysyłającym Państwie Członkowskim, które pobierze podatek akcyzowy w wysokości stawki obowiązującej w dniu wysłania produktów chyba że w ciągu czterech miesięcy właściwe władze zostaną poinformowane o poprawności transakcji lub o miejscu gdzie przestępstwo lub odstępstwo od ustawy zostało popełnione.
4.
Jeżeli przed upływem okresu trzech lat od daty sporządzenia dokumenut towarzyszącego, Państwo Członkowskie, w którym przestępstwo lub nieprawidłowość zostało faktycznie popełnione jest ustalone, że Państwo Członkowskie pobierze podatek akcyzowy w wysokości stawki obowiązującej w dniu, w którym towary zostały wysłane.
W takim przypadku natychmiast po dostarczeniu poświadczenia pobrania podatku, pierwotnie nałożony podatek akcyzowy zostanie zwrócony.
Artykuł 21
1.
Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zażądać, aby wyroby dopuszczone do konsumpcji na ich terytorium posiadały oznaczenia podatkowe lub krajowe znaki identyfikacyjne używane do celów fiskalnych.
2.
Do każdego Państwa Członkowskiego, które wymaga użycia oznaczeń podatkowych lub krajowych znaków identyfikacyjnych zgodnie z ust. 1, zostanie skierowana prośba o udostępnienie tych znaków uprawnionym właścicielom składów innych Państw Członkowskich.
Jednakże każde Państwo Członkowskie może zażądać, aby oznaczenia fiskalne zostały udostępnione przedstawicielowi podatkowemu upoważnionemu przez władze podatkowe danego Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie upewnią się, że procedura dotycząca tych oznaczeń nie spowoduje utrudnień w swobodnym przepływie wyrobów objętych podatkiem akcyzowym.
3.
Oznaczenia podatkowe lub znaki identyfikacyjne w rozumieniu ust. 1 są ważne w Państwie Członkowskim, które je wydało.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą na zasadzie wzajemności uznawać te oznaczenia.
4.
Oleje mineralne mogą być przechowywane, transportowane i używane w Irlandii inaczej niż w zbiornikach paliwowych pojazdów uprawnionych do używania dotowanego paliwa tylko w przypadku, jeśli spełniają wymagania tego państwa dotyczące oznakowania i kontroli.
5. Wewnątrzwspólnotowy przepływ produktów posiadających oznaczenia podatkowe lub krajowe znaki identyfikacyjne Państwa Członkowskiego w rozumieniu ust. 1 i przeznaczonych do konsumpcji w tym Państwie Członkowskim, znajdujących się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, będzie odbywało się na podstawie dokumentu towarzyszącego zgodnie z art. 18 ust. 1 i 3 lub, jeśli zaistnieje taka sytuacja, zgodnie z art. 5 ust. 2.
TYTUŁ IV
Zwrot
Artykuł 22
1.
W stosownych przypadkach, na prośbę podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą, wyroby objęte podatkiem akcyzowym, które zostały dopuszczone do konsumpcji mogą podlegać zwrotowi podatku akcyzowego przez władze podatkowe Państwa Członkowskiego, w którym zostały one dopuszczone do konsumpcji w przypadku gdy nie są przeznaczone do konsumpcji w tym Państwie Członkowskim.
Państwa Członkowskie mogą odrzucić wniosek o zwrot podatku, jeżeli nie spełnia on ustalonych przez nie kryteriów poprawności.
2.
Przy stosowaniu ust. 1, stosuje się następujące przepisy:
a) przed wysyłką towarów, nadawca musi zwrócić się z prośbą o zwrot podatku akcyzowego do właściwych władz swojego Państwa Członkowskiego i dostarczyć dowód, że podatek akcyzowy został zapłacony.
Jednakże właściwe władze nie mogą odmówić zwrotu wyłącznie na podstawie nie zgłoszenia dokumentu przygotowanego przez te same władze stwierdzającego, że wstępna zapłata została dokonana;
b) przepływ towarów wymienionych w lit. a) będzie się odbywało na podstawie dokumentu określonego w art. 18 ust. 1;
c) nadawca przedkłada właściwym władzom swojego Państwa Członkowskiego zwróconą kopię dokumentu wymienionego w lit. b) odpowiednio opisaną przez odbiorcę, która musi występować albo z dokumentem potwierdzającym, że podatek akcyzowy został pobrany w Państwie Członkowskim konsumpcji, albo musi zawierać następujące informacje:
- adres odnośnego urzędu podatkowy w Państwie Członkowskim przeznaczenia,
- datę przyjęcia deklaracji przez ten urząd razem z numerem sprawy lub numerem rejestru tej deklaracji;
d) wyroby objęte podatkiem akcyzowym dopuszczone do konsumpcji w Państwie Członkowskim i w związku z tym posiadające oznaczenie podatkowe lub identyfikacyjne tego Państwa Członkowskiego, mogą kwalifikować się do zwrotu akcyzy przez władze podatkowe Państw Członkowskich, które wydały te oznaczenia podatkowe lub znaki identyfikacyjne pod warunkiem że władze podatkowe Państwa Członkowskiego, które je wydało ustalą, że oznaczenia te lub znaki zostały zniszczone.
3.
W przypadkach wymienionych w art. 7 wymaga się, aby wysyłające Państwo Członkowskie zwróciło zapłacony podatek akcyzowy tylko w takim przypadku gdy podatek akcyzowy został wcześniej uiszczony w Państwie Członkowskim przeznaczenia zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 5.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą odrzucić wniosek o zwrot podatku, jeżeli nie spełnia on ustalonych przez nie kryteriów poprawności.
4.
W przypadkach wymienionych w art. 8 lit. b) Państwo Członkowskie wysyłki musi, na prośbę sprzedawcy, zwrócić uiszczony podatek akcyzowy w przypadku gdy sprzedawca wystąpił o to zgodnie z procedura określoną w art. 10 ust. 3.
Państwa Członkowskie mogą jednak odrzucić wniosek o zwrot podatku, jeżeli nie spełnia on ustalonych przez nie kryteriów poprawności.
W przypadkach, gdy sprzedawca jest uprawnionym właścicielem składu, Państwa Członkowskie mogą zarządzić uproszczenie procedury zwrotu.
5.
Władze podatkowe każdego Państwa Członkowskiego określają procedury kontrolne i metody odnoszące się do zwrotów dokonanych na ich terytorium.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby zwrot podatku akcyzowego nie przekroczył sumy faktycznie zapłaconej.
TYTUŁ V
Zwolnienia
Artykuł 23
1.
Wyroby objęte podatkiem akcyzowym są zwolnione z podatku akcyzowego w przypadkach, kiedy są przeznaczone:
- na dostawy w ramach stosunków dyplomatycznych lub konsularnych,
- dla międzynarodowych organizacji uznanych za takie przez władze Państwa Członkowskiego, w którym działają, oraz przez członków takich organizacji, w ramach ograniczeń i zgodnie z warunkami określonymi przez konwencje międzynarodowe ustanawiające takie organizacje lub w ramach uzgodnień między władzami centralnymi,
- dla sił zbrojnych każdego państwa będącego członkiem Traktatu Północnoatlantyckiego innego niż Państwo Członkowskie, na terenie, którego podatek akcyzowy jest pobierany a także dla sił zbrojnych wymienionych w art. 1 decyzji Rady 90/640/EWG [5], na użytek tych sił, towarzyszącego personelu cywilnego lub do zaopatrzenia ich kasyn i stołówek,
- do konsumpcji zgodnie z porozumieniem zawartym z państwami nieczłonkowskimi lub organizacjami międzynarodowymi pod warunkiem że takie porozumienie jest dopuszczalne lub dozwolone odnośnie do zwolnienia z podatku VAT.
Zwolnienia te podlegają warunkom i ograniczeniom przewidzianym przez Państwo Członkowskie, w którym obowiązują, aż do momentu uchwalenia jednolitych zasad podatkowych.
Przyznanie zwolnienia może zostać rozpatrzone zgodnie z procedurą zwrotu podatku akcyzowego.
2.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde Państwo Członkowskie do zawarcia porozumienia z państwem nieczłonkowskim lub organizacją międzynarodową, mogącego obejmować zwolnienia z podatku akcyzowego.
Państwo, pragnące zawrzeć takie porozumienie, przedstawia sprawę Komisji i dostarcza wszelkich koniecznych informacji.
Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie w ciągu jednego miesiąca.
Decyzję Rady uważa się za przyjętą, jeżeli, w ciągu dwóch miesięcy od poinformowania pozostałych Państw Członkowskich sprawa nie zostanie przedstawiona Radzie.
3.
Przepisy dotyczące podatku akcyzowego wymienione w następujących dyrektywach przestają obowiązywać w dniu 31 grudnia 1992 r.:
- dyrektywa 74/651/EWG [6],
- dyrektywa 83/183/EWG [7],
- dyrektywa 68/297/EWG [8].
4.
Przepisy dotyczące podatku akcyzowego w odniesieniu do wzajemnych stosunków między Państwami Członkowskimi, określone w dyrektywie 69/169/EWG [9], przestają obowiązywać z dniem 31 grudnia 1992 r.
5.
Do momentu, kiedy Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, nie przyjmie przepisów prawa wspólnotowego odnośnie do sklepów na pokładach statków i samolotów, Państwa Członkowskie mogą zachować swoje przepisy krajowe w tym zakresie.
TYTUŁ VI
Komitet ds. Podatku Akcyzowego
Artykuł 24
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Podatku Akcyzowego, zwany dalej "Komitetem".
Komitet składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich a jego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
Komitet ustala swój regulamin wewnętrzny.
2.
Środki konieczne do stosowania art. 7, 18 i 19 przyjmuje się zgodnie z procedurami określonymi w ust. 3 i 4.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komisji projekt środków do przyjęcia.
Komitet wydaje opinię w sprawie tego projektu w terminie, w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Komitet podejmuje decyzję większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać objęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli Rada nie przyjęła żadnych środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym dana sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki chyba że Rada zagłosowała zwykłą większością głosów przeciwko tym środkom.
5.
Oprócz działań określonych w ust. 2, Komitet rozpatruje sprawy zlecone przez jego Przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, dotyczące zastosowania przepisów prawa wspólnotowego odnośnie do podatku akcyzowego, z wyjątkiem tych wymienionych w art. 30 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 25
Państwa Członkowskie i Komisja badają i ocenią stosowanie przepisów prawa wspólnotowego dotyczących podatków akcyzowych.
TYTUŁ VII
Przepisy końcowe
Artykuł 26
1.
Bez uszczerbku dla art. 8, do dnia 31 grudnia 1996 r. oraz na podstawie mechanizmu przeglądowego podobnego do tego wymienionego w art. 281 dyrektywy 77/388/EWG [10], Dania zostaje upoważniona do stosowania szczególnych przepisów ustanowionych w ust. 2 i 3 odnośnie do napojów alkoholowych i wyrobów tytoniowych w ramach ogólnego dostosowania stawek podatków akcyzowych.
2.
Dania zostaje upoważniona do zastosowania następujących ograniczeń ilościowych:
- prywatni podróżni wjeżdżający na teren Danii skorzystają z ulgi obowiązującej w dniu 31 grudnia 1992 r. na papierosy, cygaretki i tytoń oraz napoje alkoholowe,
- podróżni stale zamieszkujący w Danii i przebywający poza granicami Danii przez okres krótszy niż obowiązujący w dniu 31 grudnia 1992 r. Skorzystają z ulg obowiązujących w dniu 31 grudnia 1992 r. obejmujących papierosy i napoje alkoholowe.
3.
Dania może pobierać podatki akcyzowe i przeprowadzać niezbędne kontrole uwzględniające napoje alkoholowe, papierosy, cygaretki i tytoń.
4.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, podejmie decyzję o dostosowaniu stawek podatków akcyzowych oraz, biorąc pod uwagę ryzyko zakłócenia konkurencji, o zmodyfikowaniu przepisów tego artykułu lub, w razie potrzeby, o ograniczeniu okresu obowiązywania tych przepisów.
Artykuł 27
Przed dniem 1 stycznia 1997 r. Rada, stanowiąc jednomyślnie na podstawie sprawozdania Komisji, ponownie rozpatrzy przepisy art. 7–10 i, na podstawie wniosku Komisji po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmie konieczne zmiany.
Artykuł 28
Następujące przepisy stosuje się do dnia 30 czerwca 1999 r.:
1) Państwa Członkowskie mogą zwolnić wyroby objęte podatkiem akcyzowym dostarczane przez sklepy wolnocłowe, które są wywożone w osobistym bagażu podróżnych, korzystających z przelotu wewnątrzwspólnotowego samolotem lub z rejsu statkiem do innego Państwa Członkowskiego.
Dla celów tego przepisu:
a) "sklep wolnocłowy" oznacza każdą firmę zlokalizowaną na terenie lotniska lub portu, która spełnia warunki określone przez właściwe władze państwowe, szczególnie na mocy ust. 3 tego artykułu;
b) "podróżujący do innego Państwa Członkowskiego" oznacza każdego pasażera posiadającego stosowny dokument upoważniający go do podróży morskiej lub lotniczej stwierdzający, że bezpośredni cel podróży jest zlokalizowany w innym Państwie Członkowskim;
c) "wewnątrzwspólnotowy przelot samolotem lub rejs statkiem" oznacza każdą podróż, lotniczą lub morską, która zaczyna się na terenie Państwa Członkowskiego, natomiast miejsce zakończenia podróży znajduje się w innym Państwie Członkowskim.
Wyroby sprzedawane na pokładzie samolotu lub statku podczas wewnątrzwspólnotowych usług pasażerskich są traktowane w taki sam sposób jak wyroby dostarczane przez sklepy wolnocłowe.
To zwolnienie znajdzie także zastosowanie do wyrobów dostarczanych przez sklepy wolnocłowe zlokalizowane na terenie jednego z dwóch terminali Tunelu pod Kanałem dla pasażerów posiadających stosowne dokumenty podróżne, uprawniające ich do przejazdu pomiędzy tymi dwoma terminalami.
2) Zwolnienia wymienione w ust. 1 stosuje się w stosunku do wyrobów w takich ilościach, które nie przekraczają limitów na jedną osobę lub na jedno przekroczenie granicy, które to limity są ustalone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego odnośnie do przepływu się podróżujących między państwami trzecimi a Wspólnotą.
3) Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zagwarantowania, że zwolnienia przewidziane w tym artykule są stosowane prawidłowo i bezpośrednio oraz do zapobiegania wszelkim możliwym obejściom, uchylaniu się i nadużyciom.
Artykuł 29
1.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić drobnych producentów win z wymogów tytułów II i III i z innych wymogów odnośnie do przepływu i kontrolowania.
W przypadku gdy drobni producenci win sami realizują transakcje wewnątrzwspólnotowe, poinformują odnośne władze i zastosują się do wymogów określonych rozporządzeniem Komisji nr 986/89 [11] z dnia 10 kwietnia 1989 r., w szczególności w zakresie rejestru wyrobów wychodzących i dokumentu towarzyszącego.
Termin "drobni producenci win" należy rozumieć w sensie osób produkujących średnio mniej niż 1000 hl wina na rok.
2.
Władze podatkowe Państwa Członkowskiego przeznaczenia będą informowane przez odbiorcę o otrzymywanych dostawach wina na podstawie dokumentu wymienionego w ust. 1 lub na podstawie odniesienia do tego dokumentu.
3.
Państwa Członkowskie na zasadzie wzajemności podejmują działania konieczne do wprowadzenia kontroli wyrywkowych, które w razie potrzeby mogą być przeprowadzone przy zastosowaniu procedur komputerowych.
Artykuł 30
W dyrektywie 77/799/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady, z dnia 19 grudnia 1977 r., dotycząca wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w zakresie podatków bezpośrednich i pośrednich".
2) W art. 1:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Właściwe władze Państw Członkowskich, w zgodzie z przepisami niniejszej dyrektywy, udzielają sobie wszelkich informacji, które mogą im umożliwić dokonanie prawidłowego naliczenia podatku dochodowego i od kapitału oraz wszelkie informacje odnośnie do naliczania następujących podatków pośrednich:
- podatku od wartości dodanej,
- podatku akcyzowego od olei mineralnych,
- podatku akcyzowego od alkoholi i napojów alkoholowych,
- podatku akcyzowego od wyrobów tytoniowych."
b) ustęp 5 otrzymuje brzmienie w odniesieniu do Danii, Grecji, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Portugalii: w Danii:
Dyrektywa Rady 92/13/EWG
z dnia 25 lutego 1992 r.
koordynująca przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 90/531/EWG z dnia 17 września 1990 r. w sprawie procedur zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [4] określa zasady dotyczące procedur udzielania zamówień mające na celu zapewnienie równych szans potencjalnym dostawcom i wykonawcom, ale nie zawiera szczegółowych przepisów zapewniających ich skuteczne stosowanie;
obecnie istniejące mechanizmy zarówno na poziomie krajowym jak i wspólnotowym nie są zawsze odpowiednie dla zapewnienia ich stosowania;
brak skutecznych środków odwoławczych lub nieadekwatność istniejących środków odwoławczych mogłyby powstrzymywać przedsiębiorstwa wspólnotowe od przystępowania do przetargów; dlatego też Państwa Członkowskie muszą zaradzić tej sytuacji;
dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane [5] ogranicza się do procedur udzielania zamówień objętych dyrektywą Rady 71/305/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. dotyczącą koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane [6], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 90/531/EWG oraz przez dyrektywę Rady 77/62/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. koordynującą procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy [7], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 90/531/EWG;
otwarcie rynku zamówień publicznych w sektorach ważnych dla konkurencji wspólnotowej wymaga przyjęcia przepisów, które udostępnią dostawcom i wykonawcom odpowiednie procedury odwoławcze w przypadku naruszenia odpowiednich przepisów prawa wspólnotowego lub przepisów krajowych wdrażających to prawo;
konieczne jest istotne wzmocnienie gwarancji przejrzystości i niedyskryminacji oraz, aby wywarło to wymierny rezultat, powinny być dostępne szybkie i skuteczne środki odwoławcze;
trzeba wziąć pod uwagę szczególny charakter niektórych porządków prawnych poprzez umożliwienie Państwom Członkowskim wyboru podczas przyznawania organom odwoławczym różnych uprawnień, które dają podobne skutki;
jedna z tych opcji zawiera prawo bezpośredniej interwencji w procedury udzielania zamówień przez podmioty zamawiające, na przykład przez zawieszenie tych procedur lub unieważnienie decyzji lub klauzul dyskryminujących w dokumentach lub ogłoszeniach;
inna opcja przewiduje prawo wywierania skutecznego, pośredniego nacisku na podmioty zamawiające, w celu skorygowania naruszeń przez nich dokonanych lub zapobieżenia pojawieniu się szkody;
wystąpienie z roszczeniem o odszkodowanie musi być zawsze możliwe;
jeżeli występuje się z roszczeniem o odszkodowanie za koszty poniesione z tytułu przygotowania oferty lub koszty udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia, od osoby występującej z roszczeniem nie należy wymagać, w celu otrzymania przez nią zwrotu jej kosztów, udowodnienia, że zamówienie zostałoby jej przyznane gdyby nie dokonano takiego naruszenia;
podmioty zamawiające, które przestrzegają przepisów o udzielaniu zamówień, mogą przy użyciu odpowiednich środków podać to do wiadomości; wymaga to dokonywania kontroli procedur i działalności tych podmiotów przez niezależne osoby;
do celu odpowiedni jest system atestacji pozwalający dokonywać oświadczeń o właściwym stosowaniu przepisów odnoszących się do zamówień, które publikowane będą w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w formie ogłoszeń;
podmioty zamawiające powinny mieć możliwość odwołania się do systemu atestacji, jeśli sobie tego życzą; Państwa Członkowskie muszą im to umożliwić; mogą one to uczynić same poprzez stworzenie systemu wydawania atestacji lub umożliwić podmiotom zamawiającym odwoływanie się do takiego systemu atestacji ustanowionego przez inne Państwo Członkowskie; mogą one powierzyć zadanie przeprowadzenia kontroli w ramach systemu atestacji osobom, zawodom lub pracownikom instytucji;
konieczna elastyczność we wprowadzaniu takiego systemu gwarantowana jest przez ustanowienie podstawowych wymagań w tym względzie w niniejszej dyrektywie; w normach europejskich należy wprowadzić szczegóły operacyjne do których odwołuje się niniejsza dyrektywa;
przed przyjęciem lub uzupełnieniem przepisów zawartych w europejskich normach technicznych, Państwa Członkowskie mogą potrzebować wprowadzić szczegóły operacyjne;
w przypadku gdy przedsiębiorstwa nie składają odwołań, niektóre naruszenia mogą zostać nieskorygowane, o ile nie zostanie wprowadzony szczególny mechanizm;
w konsekwencji, gdy Komisja ustali, że dokonano jasnego i oczywistego naruszenia podczas procedury udzielania zamówienia, powinna mieć możliwość zwrócenia na to uwagi właściwym władzom Państwa Członkowskiego oraz podmiotowi zamawiającemu, aby umożliwić podjęcie szybkich środków w celu szybkiego skorygowania tego naruszenia przepisów;
konieczne jest stworzenie możliwości mechanizmu pojednawczego na poziomie wspólnotowym w celu umożliwienia polubownego rozstrzygania sporów;
stosowanie w praktyce niniejszej dyrektywy powinno być poddane przeglądowi w tym samym czasie, gdy poddana przeglądowi będzie dyrektywa 90/531/EWG, w oparciu o informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie dotyczące funkcjonowania krajowych procedur odwoławczych;
niniejsza dyrektywa musi stać się skuteczna w tym samym czasie, co dyrektywa 90/531/EWG;
stosowne jest przyznanie Królestwu Hiszpanii, Republice Greckiej i Republice Portugalskiej adekwatnych, dodatkowych terminów na transpozycję niniejszej dyrektywy, uwzględniając terminy wdrożenia w tych krajach dyrektywy 90/531/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Środki odwoławcze na poziomie krajowym
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, że decyzje podjęte przez podmioty zamawiające mogą być przedmiotem skutecznego oraz, w szczególności, możliwie jak najszybszego odwołania, zgodnie z warunkami określonymi w poniższych artykułach, w szczególności w art. 2. ust. 8, na takiej podstawie, że decyzje te naruszyły prawo wspólnotowe w dziedzinie zamówień lub przepisy krajowe wdrażające to prawo w zakresie:
a) procedur udzielania zamówień objętych zakresem dyrektywy 90/531/EWG; oraz
b) zgodności z art. 3. ust. 2 lit. a) niniejszej dyrektywy, w przypadku podmiotów zamawiających, do których przepis ten się stosuje.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że nie ma dyskryminacji między przedsiębiorstwami, mogącymi wystąpić z roszczeniami odszkodowawczymi w związku z procedurą udzielania zamówień w wyniku rozróżnienia dokonanego za pomocą niniejszej dyrektywy między przepisami krajowymi wdrażającymi prawo wspólnotowe, a pozostałymi przepisami krajowymi.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że procedury odwoławcze są dostępne, w ramach szczegółowych przepisów, które Państwa Członkowskie mogą ustanowić, co najmniej dla każdej osoby, który ma lub miała interes w uzyskaniu danego zamówienia i która została poszkodowana lub jest zagrożona poszkodowaniem w wyniku domniemanego naruszenia.
W szczególności, Państwa Członkowskie mogą wymagać od osoby ubiegającej się o zastosowanie takiej procedury uprzedniego powiadomienia podmiotu zamawiającego o domniemanym naruszeniu przepisów i o zamiarze wniesienia odwołania.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że środki podjęte w zakresie procedur odwoławczych określonych w art. 1, obejmują uprawnienia do:
albo
a) podjęcia, w najbliższym możliwym terminie w drodze zarządzenia tymczasowego, środków tymczasowych w celu skorygowania domniemanego naruszenia lub zapobieżenia dalszym naruszeniom w stosunku do zainteresowanych podmiotów, włącznie ze środkami mającymi na celu zawieszenie lub zapewnienie zawieszenia procedury udzielenia zamówienia lub wykonania jakiejkolwiek decyzji podjętej przez podmiot zamawiający; oraz
b) uchylenia lub zapewnienia uchylenia bezprawnych decyzji, w tym usunięcia dyskryminujących specyfikacji technicznych, ekonomicznych lub finansowych zawartych w ogłoszeniu o zamówieniu, okresowych ogłoszeniach informacyjnych, ogłoszeniu w sprawie istnienia systemu kwalifikacji, zaproszeniu do składania ofert, dokumentacji zamówienia lub w jakimkolwiek innym dokumencie związanym z procedurą udzielenia danego zamówienia;
albo
c) podjęcia, w jak najkrótszym terminie, jeżeli to możliwe w drodze zarządzenia tymczasowego i jeżeli to konieczne w drodze ostatecznej procedury przedmiotowej, środków innych niż przewidziane w lit. a) i b), w celu skorygowania wykrytego naruszenia i zapobieżeniu szkodom wobec podmiotów, których to dotyczy; w szczególności nakazaniu wypłaty określonej kwoty w przypadkach, gdzie naruszenie nie zostało skorygowane albo mu nie zapobieżono.
Państwa Członkowskie mogą dokonać tego wyboru albo w odniesieniu do wszystkich podmiotów zamawiających, albo w stosunku do kategorii podmiotów zdefiniowanych na podstawie obiektywnych kryteriów, w każdym przypadku zachowując skuteczność ustanowionych środków, w celu zapobieżenia szkodzie powstałej wobec podmiotów, których to dotyczy.
d) oraz, w obu powyższych przypadkach, do przyznania odszkodowań podmiotom, które doznały uszczerbku w wyniku naruszenia przepisów.
W przypadku gdy roszczenie o odszkodowanie uzasadniane jest faktem, że decyzja została podjęta niezgodnie z prawem, Państwa Członkowskie mogą wymagać, w przypadkach, gdy wymaga tego system prawa wewnętrznego i istnieją odpowiednie organy posiadające niezbędne uprawnienia do tego celu, aby podważana decyzja była uprzednio uchylona albo uznana za bezprawną.
2.
Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane oddzielnym organom odpowiedzialnym za różne aspekty procedury odwoławczej.
3.
Procedury odwoławcze nie muszą zawierać w sobie automatycznego skutku zawieszającego w stosunku do postępowania o udzielenie zamówienia, do którego się odnoszą.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby przy podejmowaniu decyzji o wprowadzeniu środków tymczasowych organ odpowiedzialny mógł brać pod uwagę prawdopodobne konsekwencje podejmowanych środków dla wszystkich podmiotów, które mogą doznać uszczerbku, a także interes publiczny i mogą zdecydować nie przyznawać takich środków, w przypadku gdy ich negatywne skutki mogłyby przewyższyć korzyści.
Decyzja o nie przyznaniu środków tymczasowych nie narusza wszelkich innych roszczeń podmiotu korzystającego z tych środków.
5.
Kwota, która ma być zapłacona zgodnie z ust. 1 lit. c) musi być ustalona na poziomie odpowiednio wysokim, aby zniechęcić podmiot zamawiający do popełnienia naruszenia lub trwania w nim.
Zapłata tej kwoty może być uzależniona od ostatecznej decyzji stwierdzającej, że naruszenie rzeczywiście miało miejsce.
6.
Skutki wykonywania uprawnień, określonych w ust. 1 w stosunku do umowy zawartej wskutek udzielenia zamówienia określa prawo krajowe.
Ponadto Państwo Członkowskie może wymagać, z wyjątkiem przypadku, gdy decyzja musi zostać uchylona przed przyznaniem odszkodowania, że po zawarciu umowy wskutek udzielenia zamówienia, uprawnienia organów odwoławczych zostają ograniczone do przyznania odszkodowań wszelkim osobom, które doznały uszczerbku w wyniku naruszenia.
7.
W przypadku gdy występuje roszczenie o odszkodowanie obejmujące zwrot kosztu przygotowania oferty lub uczestniczenia w procedurze udzielania zamówienia, od osoby występującej z roszczeniem wymaga się jedynie udowodnienia naruszenia prawa Wspólnoty w dziedzinie zamówień lub przepisów krajowych wdrażających to prawo, oraz że miałaby ona rzeczywistą szansę uzyskania zamówienia, oraz że w konsekwencji tego naruszenia szansa ta została zagrożona.
8.
Państwa Członkowskie zapewniają efektywne wykonanie decyzji podjętych przez organy odwoławcze.
9.
W przypadku gdy organy odpowiedzialne za procedury odwoławcze nie mają charakteru sądowego ich decyzje są zawsze uzasadniane na piśmie.
Ponadto w takim przypadku należy ustanowić przepisy gwarantujące postępowanie, gdy domniemane bezprawne środki podjęte przez organ odwoławczy lub jakiekolwiek domniemane wady w wykonywaniu uprawnień jemu powierzonych mogą być przedmiotem kontroli sądowej lub kontroli innego organu będącego sądem w rozumieniu art. 177 Traktatu i niezależnego zarówno od podmiotu zamawiającego, jak i organu odwoławczego.
Członkowie niezależnego organu, określeni w akapicie pierwszym są powoływani i składają urząd na tych samych warunkach co sędziowie, jeżeli chodzi o urząd odpowiedzialny za ich nominację, okres kadencji oraz ich odwołanie.
Przynajmniej przewodniczący niezależnego organu ma takie same kwalifikacje zawodowe i prawne jak sędziowie.
Niezależny organ podejmuje decyzje po przeprowadzeniu postępowania, w którym wysłuchane są obie strony, a decyzje te są prawnie wiążące, w sposób określony przez każde Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ 2
Atestacja
Artykuł 3
Państwa Członkowskie umożliwiają podmiotowi zamawiającemu korzystanie z systemu atestacji, zgodnie z art. 4-7.
Artykuł 4
Podmioty zamawiające mogą poddawać swoje procedury i praktyki związane z udzielaniem zamówień, które wchodzą w zakres dyrektywy 90/531/EWG, okresowemu badaniu w celu uzyskania atestacji, że w danym czasie procedury i praktyki są zgodne z prawem wspólnotowym dotyczącym udzielania zamówień oraz z przepisami krajowymi wdrażającymi to prawo.
Artykuł 5
1.
Osoby atestujące składają podmiotowi zamawiającemu sprawozdanie na piśmie z wyników badania.
Przed dostarczeniem podmiotowi zamawiającemu atestacji, o której mowa w art. 4, upewniają się oni, że wszelkie nieprawidłowości stwierdzone w procedurach i praktykach podmiotu zamawiającego zostały skorygowane, oraz że zostały podjęte środki zapewniające, że nieprawidłowości te nie zostaną powtórzone.
2.
Podmioty zamawiające mogą po uzyskaniu takiej atestacji zawrzeć następujące oświadczenie w ogłoszeniu publikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, zgodnie z art. 16-18 dyrektywy 90/531/EWG:
"Podmiot zamawiający uzyskał atestację zgodnie z dyrektywą Rady 92/13/EWG, że w dniu ……………, jego procedury i praktyki związane z udzielaniem zamówień były zgodne z prawem wspólnotowym oraz przepisami krajowymi wdrażającymi to prawo" .
Artykuł 6
1.
Osoby atestujące są niezależne od podmiotów zamawiających i całkowicie obiektywne w wykonywaniu swoich obowiązków.
Gwarantują one posiadanie odpowiednich kwalifikacji zawodowych i doświadczenia.
2.
Państwa Członkowskie mogą wskazać wszelkie osoby, zawody lub instytucje, których personel powołany do występowania w roli osób atestujących uważają za spełniające wymogi ust. 1.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą wymagać kwalifikacji zawodowych, co najmniej na poziomie studiów wyższych w rozumieniu dyrektywy 89/48/EWG [8], które uznają za odpowiednie lub postanowić, że szczegółowe egzaminy kwalifikacji zawodowych zorganizowane lub uznawane przez Państwo dają taką gwarancję.
Artykuł 7
Przepisy art. 4-6 stanowią podstawowe wymogi dla rozwoju europejskich norm dotyczących atestacji.
ROZDZIAŁ 3
Mechanizm korygujący
Artykuł 8
1.
Komisja może zastosować procedurę przewidzianą w niniejszym artykule gdy, przed zawarciem umowy, stwierdzi, że nastąpiło jasne i oczywiste naruszenie przepisów wspólnotowych w dziedzinie zamówień w trakcie udzielania zamówienia objętego zakresem dyrektywy 90/531/EWG lub w związku z art. 3 ust. 2 lit. a) niniejszej dyrektywy w przypadku podmiotów zamawiających do których ten przepis się stosuje.
2.
Komisja zawiadamia Państwa Członkowskie i zainteresowany podmiot zamawiający o przyczynach, które doprowadziły ją do wniosku, że dokonano jasnego i oczywistego naruszenia, oraz że żąda jego skorygowania odpowiednimi środkami.
3.
W ciągu 30 dni od otrzymania zawiadomienia, określonego w ust. 2, zainteresowane Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji:
a) potwierdzenia, że naruszenie zostało skorygowane; lub
b) uzasadnienia, dlaczego dane naruszenie nie zostało skorygowane; lub
c) powiadomienia o zawieszeniu procedury udzielania zamówienia przez podmiot zamawiający z jego własnej inicjatywy lub na podstawie uprawnień, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a).
4.
Uzasadnienie, zgodnie z ust. 3 lit. b) może poza innymi względami opierać się na fakcie, że domniemane naruszenie jest już przedmiotem sądowego postępowania odwoławczego lub postępowania odwoławczego, o którym mowa w art. 2 ust. 9.
W takim przypadku Państwo Członkowskie informuje Komisję o wynikach takiego postępowania natychmiast po uzyskaniu o nim informacji.
5.
W przypadku gdy powiadomi się o zawieszeniu procedury udzielania zamówienia zgodnie z ust. 3 lit. c), dane Państwo Członkowskie informuje Komisję o wycofaniu zawieszenia postępowania lub rozpoczęciu nowej procedury udzielania zamówienia dotyczącej w całości lub w części tego przedmiotu zamówienia.
Nowe powiadomienie potwierdza, że domniemane naruszenie zostało skorygowane lub zawiera uzasadnienie, dlaczego dane naruszenie nie zostało skorygowane.
ROZDZIAŁ 4
Procedura pojednawcza
Artykuł 9
1.
Każdy podmiot, który jest lub był zainteresowany uzyskaniem określonego zamówienia objętego zakresem dyrektywy 90/531/EWG i który, w ramach postępowania o udzielenie tego zamówienia, uważa, że doznał uszczerbku lub istnieje ryzyko, że dozna uszczerbku z powodu domniemanego naruszenia prawa wspólnotowego w dziedzinie zamówień lub przepisów krajowych wdrażających to prawo, może wnioskować o zastosowanie postępowania pojednawczego przewidzianego w art. 10 i 11.
2.
Wniosek, określony w ust. 1, sporządzany jest na piśmie i kierowany do Komisji lub władz krajowych wymienionych w Załączniku.
Władze te przekazują wnioski do Komisji jak najszybciej jak to możliwe.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy Komisja uzna na podstawie wniosku, określonego w art. 9, że spór dotyczy właściwego stosowania prawa wspólnotowego, zapytuje ona podmiot zamawiający, czy życzy on sobie wziąć udział w postępowaniu pojednawczym.
Jeżeli podmiot zamawiający odmawia wzięcia udziału, Komisja informuje podmiot, który wystąpił z wnioskiem, że postępowanie nie może być wszczęte.
Jeżeli podmiot zamawiający wyraża zgodę, stosuje się ust. 2-7.
2.
Komisja proponuje, tak szybko jak to możliwe, rozjemcę z listy akredytowanych dla tego celu niezależnych osób.
Lista ta opracowywana jest przez Komisję po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Publicznych lub, w przypadku podmiotów zamawiających, których działalność zdefiniowana jest w art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 90/531/EWG, po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Zamówień w Sektorze Telekomunikacji.
Każda strona postępowania pojednawczego oświadcza czy akceptuje rozjemcę oraz wyznacza dodatkowego rozjemcę.
Rozjemcy mogą zaprosić nie więcej niż dwie dodatkowe osoby w charakte-rze ekspertów doradzających w ich pracy.
Strony postępowania pojednawczego i Komisja mogą odrzucić każdego eksperta zaproszonego przez rozjemców.
3.
Rozjemcy umożliwiają podmiotowi wnioskującemu o zastosowanie postępowania pojednawczego, podmiotowi zamawiającemu oraz każdemu innemu kandydatowi lub oferentowi, uczestniczącemu w odpowiednim postępowaniu udzielania zamówienia, składanie oświadczeń w danej sprawie w formie ustnej lub pisemnej.
4.
Rozjemcy dołożą wszelkich starań w celu jak najszybszego osiągnięcia porozumienia między stronami, zgodnego z prawem wspólnotowym.
5.
Rozjemcy składają sprawozdanie Komisji na temat dokonanych przez siebie ustaleń i osiągniętych wyników.
6.
Podmiot występujący z wnioskiem o zastosowanie postępowania pojednawczego oraz podmiot zamawiający mają prawo przerwać postępowanie w każdym czasie.
7.
Jeżeli strony nie zdecydują inaczej, podmiot występujący o zastosowanie postępowania pojednawczego oraz podmiot zamawiający sami pokrywają swoje koszty.
Ponadto każdy z nich ponosi połowę kosztów postępowania, z wyjątkiem kosztów stron, które przystąpiły do postępowania.
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy w odniesieniu do procedury udzielania określonego zamówienia, podmiot zainteresowany w rozumieniu art. 9 inny niż podmiot występujący o zastosowanie postępowania pojednawczego, wnosi o wszczęcie sądowego postępowania kontrolnego lub innego postępowania odwoławczego w rozumieniu niniejszej dyrektywy, podmiot zamawiający informuje o tym rozjemców.
Rozjemcy informują ten podmiot, że zgłoszono wniosek o wszczęcie postępowania pojednawczego i wzywają go, aby w określonym terminie poinformował czy zgadza się uczestniczyć w tym postępowaniu.
Jeżeli podmiot ten odmawia udziału, rozjemcy mogą zdecydować, jeżeli to konieczne większością głosów, o zakończeniu postępowania pojednawczego, jeżeli uznają, że uczestnictwo tego podmiotu jest konieczne dla rozstrzygnięcia sporu.
Swoją decyzję wraz z jej uzasadnieniem przekazują Komitetowi.
2.
Działanie podjęte na podstawie niniejszego rozdziału jest bez uszczerbku dla:
a) wszelkich działań, które Komisja lub jakiekolwiek Państwo Członkowskie mogłoby podjąć zgodnie z art. 169 lub 170 Traktatu lub zgodnie z rozdziałem 3 niniejszej dyrektywy;
b) praw podmiotów występujących o zastosowanie postępowania pojednawczego, podmiotu zamawiającego lub jakiejkolwiek innego podmiotu.
ROZDZIAŁ 5
Przepisy końcowe
Artykuł 12
1.
Nie później niż przed upływem czterech lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja, w Porozumieniu z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Publicznych dokona przeglądu sposobu, w jaki przepisy niniejszej dyrektywy zostały wdrożone, w szczególności stosowania norm europejskich i jeżeli to konieczne, wystąpi z propozycją zmian.
2.
Przed dniem 1 marca każdego roku Państwa Członkowskie informują Komisję na temat funkcjonowania ich krajowych postępowań odwoławczych w poprzednim roku kalendarzowym.
Charakter informacji zostanie określony przez Komisję w porozumieniu z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Publicznych.
3.
W przypadku spraw odnoszących się do podmiotów zamawiających, których działalność jest zdefiniowana w art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 90/531/EWG, Komisja przeprowadza konsultacje również z Komitetem Doradczym ds. Zamówień w Sektorze Telekomunikacji.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1993 r.
Królestwo Hiszpanii podejmie wszelkie niezbędne środki najpóźniej do dnia 30 czerwca 1995 r.
Republika Grecka oraz Republika Portugalska podejmą te środki najpóźniej do dnia 30 czerwca 1997 r. i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzą środki, określone w ust. 1, w tym samym terminie co środki przewidziane przez dyrektywę 90/531/EWG.
3.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o treści podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/14/EWG
z dnia 2 marca 1992 r.
w sprawie limitów operacyjnych statków powietrznych objętych częścią II rozdział 2 tom 1 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wydanie 2 (1988)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzenie norm emisji hałasu dla cywilnych poddźwiękowych samolotów odrzutowych ma znaczące konsekwencje dla zapewnienia usług transportu powietrznego, szczególnie tam, gdzie takie normy ograniczają okres użytkowania samolotów eksploatowanych przez linie lotnicze; dyrektywa 80/51/EWG [4] ustala ograniczenia emisji takiego hałasu;
dyrektywą Rady 89/629/EWG [5] ograniczono wpisy do rejestrów cywilnych statków powietrznych Państw Członkowskich tylko do tych samolotów, które spełniają normy określone w części II rozdział 3 tom 1 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wydanie 2 (1988 r.); dyrektywa ta stanowi, że ograniczenie wpisu jest tylko pierwszym etapem;
program działania Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska [6] jasno wskazuje znaczenie problemu hałasu oraz, w szczególności, potrzebę podjęcia działań przeciwko hałasowi powodowanemu przez ruch lotniczy;
wskutek wzrastającego zagęszczenia portów lotniczych Wspólnoty jest sprawą zasadniczą zapewnienie jak najlepszego wykorzystania istniejących urządzeń; będzie to możliwe jedynie wtedy, gdy eksploatowane będą samoloty możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia ochrony środowiska;
prace, podjęte przez Wspólnotę we współpracy z innymi organizacjami międzynarodowymi wskazują, że środki ograniczające eksploatację samolotów, które nie spełniają norm określonych w rozdziale 3 załącznika 16, muszą stanowić następny krok po zasadzie nie wpisywania do rejestru, jeśli ma to odnieść skutek korzystny dla środowiska;
w tym celu powinny być wprowadzone w racjonalnej skali czasowej wspólne zasady w celu zapewnienia ujednoliconych w całej Wspólnocie działań, uzupełniających istniejące zasady; jest to szczególnie ważne w świetle najnowszej tendencji do dalszej liberalizacji europejskiego ruchu lotniczego;
hałaśliwość samolotów należy nadal zmniejszać, uwzględniając aspekty środowiskowe, techniczne możliwości wykonania i skutki ekonomiczne;
właściwe jest ograniczanie eksploatacji cywilnych odrzutowych samolotów poddźwiękowych, znajdujących się w rejestrach Państw Członkowskich, do tych, które spełniają normy określone w rozdziale 3 załącznika 16; harmonogram stopniowego wykreślania z rejestrów Państw Członkowskich samolotów, które nie spełniają norm określonych w rozdziale 3, stanowiłby ułatwienie zarówno dla linii lotniczych, jak i dla producentów;
specjalna uwaga powinna być zwrócona na problemy krajów rozwijających się;
w przypadkach występowania problemów technicznych lub ekonomicznych, uzasadnione byłoby przyznawanie ograniczonych wyjątków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest ograniczenie eksploatacji cywilnych poddźwiękowych samolotów odrzutowych, określonych w art. 2.
2.
Dyrektywę niniejszą stosuje się do samolotów o maksymalnej masie startowej 34000 kg lub więcej i o określonej certyfikatem maksymalnej wewnętrznej pojemności odnośnego samolotu, obejmującej więcej niż 19 miejsc pasażerskich, z wyłączeniem wszelkich miejsc dla załogi.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że od dnia 1 kwietnia 1995 r. cywilne poddźwiękowe samoloty odrzutowe, posiadające silniki o stopniu dwuprzepływowości mniejszym niż dwa, nie mogą operować z portów lotniczych, usytuowanych na ich terytoriach, o ile nie posiadają przyznanego certyfikatu hałasu, spełniającego:
a) normy określone w części II rozdział 3 tom 1 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wydanie drugie (1988 r.); lub
b) normy określone w części II rozdział 2 tom 1 załącznika 16 do wymienionej Konwencji, pod warunkiem, że ich pierwszy indywidualny certyfikat zdatności do lotu został wydany mniej niż 25 lat wcześniej.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że od dnia 1 kwietnia 2002 r. wszystkie cywilne poddźwiękowe samoloty odrzutowe, obsługujące porty lotnicze usytuowane na ich terytoriach, spełniają przepisy ust. 1 lit. a).
3.
Terytorium, określone w ust. 1 i 2, nie obejmuje departamentów zamorskich, określonych w art. 227 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 3
Samoloty, wymienione w Załączniku, wyłącza się spod przepisów art. 2 ust. 1 lit. a) i b), o ile:
a) takim cywilnym poddźwiękowym samolotom odrzutowym przyznano certyfikat hałasu zgodnie z normami, określonymi w części II, rozdział 2, tom 1 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wydanie drugie (1988 r.), były eksploatowane do portów lotniczych Wspólnoty w 12-miesięcznym okresie referencyjnym między 1986 r. a 1990 r., dobranym w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami; oraz
b) samoloty te figurowały w roku referencyjnym w rejestrze samolotów krajów rozwijających się, wymienionych w Załączniku i są eksploatowane w dalszym ciągu przez osoby fizyczne lub prawne, umiejscowione w tych państwach.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie mogą przyznać wyłączenia od 25-letniego okresu, określonego w art. 2 ust. 1 lit. b), na nie więcej niż trzy lata łącznie, w odniesieniu do samolotów, co do których linia lotnicza wykazuje, że brak takiego wyłączenia miałby w stopniu nieuzasadnionym niekorzystny wpływ na prowadzoną przez nią działalność.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wyłączają spod przepisów art. 2 ust. 1 samoloty, które nie spełniają norm określonych w rozdziale 3 załącznika 16, ale które mogą zostać zmodyfikowane w celu spełnienia tych norm, pod warunkiem że:
a) wyposażenie wymagane do przebudowy istnieje i jest aktualnie dostępne dla odnośnego typu samolotu;
b) samoloty, wyposażone w takie urządzenia, spełniają normy rozdziału 3 załącznika 16, określone w zgodzie normami technicznymi i procedurami przyjętymi przez Państwa Członkowskie do czasu ustanowienie wspólnych norm i procedur na poziomie Wspólnoty;
c) linia lotnicza zamówiła takie wyposażenie do dnia 1 kwietnia 1994 r.;
d) linia lotnicza zaakceptowała dla takiej modernizacji najwcześniejszą datę.
2.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć spod przepisów art. 2 samoloty o znaczeniu historycznym.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie mogą przyznać, stosując zasadę jednego wyłączenia na jeden samolot zamówiony, wyłączenia spod przepisów art. 2 ust. 1 samolotów, w takim wypadku, w którym przed dniem 1 kwietnia 1994 r. zostało złożone zamówienie na następcę takiego samolotu, spełniającego normy określone w rozdziale 3 załącznika 16, pod warunkiem, że linia lotnicza zaakceptowała najwcześniejszą datę dostawy.
Artykuł 7
Pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwą władzę Państwa Członkowskiego, na mocy art. 2 ust. 1 nie wymaga się od linii lotniczych wykreślania z rejestrów samolotów, które nie spełniają norm określonych w rozdziale 3 załącznika 16, w rocznym tempie równym więcej niż 10 % ich całkowitej floty cywilnych samolotów poddźwiękowych.
Artykuł 8
W indywidualnych przypadkach Państwa Członkowskie mogą zezwolić na czasowe korzystanie z portów lotniczych, położonych na ich terytorium, samolotom, które nie mogą być eksploatowane w oparciu o pozostałe przepisy niniejszej dyrektywy.
Wyłączenia te powinny być ograniczone do:
a) samolotów, których eksploatacja ma charakter na tyle wyjątkowy, że odmówienie czasowego wyłączenia byłoby nieuzasadnione;
b) samolotów wykonujących loty nieprzynoszące wpływów, w celu modernizacji, naprawy lub obsługi.
Artykuł 9
1.
Każde Państwo Członkowskie, przyznające odstępstwa na mocy art. 4-7, informuje właściwe władze innych Państw Członkowskich oraz Komisję o tym fakcie i o podstawie swojej decyzji.
2.
Każde Państwo Członkowskie uznaje wyłączenie przyznane przez inne Państwo Członkowskie w odniesieniu do samolotów, znajdujących się w rejestrze tego ostatniego.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, przed dniem 1 lipca 1992 r.
Wymienione środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjęły w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 92/19/EWG
z dnia 23 marca 1992 r.
zmieniająca dyrektywę 66/401/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę 66/401/EWG Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 90/654/EWG [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1a,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej dotyczącej mieszańców powstałych w wyniku skrzyżowania gatunków objętych dyrektywą 66/401/EWG należy włączyć w zakres wymienionej dyrektywy mieszańce pochodzące ze skrzyżowania Festuca pratensis Huds. z Lolium multiflorum Lam. ze względu na ich rosnące znaczenie we Wspólnocie;
w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej należy zmienić załączniki II i III wyżej wymienionej dyrektywy w celu dostosowania warunków, które mają spełnić materiał siewny oraz masa partii i próbek gatunku Festulolium;
środki przewidziane dla niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 pkt A lit. a) dodaje się:
"Ta definicja dotyczy również następujących mieszańców pochodzących ze skrzyżowania gatunków określonych powyżej.
Festuca pratensis Hudson. x Lolium multiflorum Lam. _BAR_ Mieszaniec powstały ze skrzyżowania kostrzewy łąkowej z życicą włoską (w tym życica westerwold (x Festulolium)." _BAR_
2) W art. 3 ust. 1, po "Festuca rubra L." dodaje się "x Festulolium"
3) W załączniku I.3, za każdym razem po "gatunki Lolium" dodaje się "lub x Festulolium".
4) W załączniku II.
I.2. A, po
"Festuca rubra L"
dodaje się:
"1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_ 9 _BAR_ 10 _BAR_ 11 _BAR_ 12 _BAR_ 13 _BAR_ 14 _BAR_ 15 _BAR_
x Festulolium _BAR_ 75 a) _BAR_ _BAR_ 96 _BAR_ 1,5 _BAR_ 1,0 _BAR_ 0,5 _BAR_ 0,3 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 0 _BAR_ 0 j) k) _BAR_ _BAR_ 5 n)" _BAR_
5) W załączniku II.
II.2. A, po
"Festuca rubra L."
dodaje się:
"1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_
x Festulolium _BAR_ 0,3 _BAR_ 20 a) _BAR_ 2 _BAR_ 5 _BAR_ 5 _BAR_ _BAR_ j)" _BAR_
6) W załączniku III, po
"Festuca rubra L."
dodaje się:
"1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
x Festulolium _BAR_ 10 _BAR_ 200 _BAR_ 60" _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 1992 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/21/EWG
z dnia 31 marca 1992 r.
w sprawie mas i wymiarów pojazdów silnikowych kategorii M1
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest przyjęcie środków mających na celu stopniowe ustanowienie rynku wewnętrznego w okresie do 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
metoda całkowitej harmonizacji będzie mieć zasadnicze znaczenie w celu pełnego osiągnięcia jednolitego rynku;
potrzeba zastosowania tej metody zaistnieje w chwili zmiany całej procedury homologacji typu EWG, z uwzględnieniem intencji rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. dotyczącej nowego podejścia do kwestii technicznej harmonizacji i normalizacji;
wymagania techniczne jakim muszą odpowiadać pojazdy silnikowe na mocy ustawodawstw krajowych dotyczą między innymi ich mas i wymiarów;
wymagania te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymagań, w uzupełnieniu do istniejących przepisów lub zamiast nich, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/403/EWG [5];
niniejsza dyrektywa zostanie uzupełniona przez dyrektywy dotyczące mas i wymiarów wszystkich kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep;
nie ma konieczności ustanawiania wymagań dotyczących stabilności dynamicznej zestawów pojazdów silnikowych i przyczep, ponieważ producenci pojazdów silnikowych uwzględniają ten aspekt przy określaniu maksymalnej dopuszczalnej z technicznego punktu widzenia masy holowniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazdem" jest każdy pojazd silnikowy kategorii M1, określony w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG, przeznaczony do użytkowania na drogach, mający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną powyżej 25 km/h.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej pojazdu ani też zakazać jego sprzedaży, rejestracji, wprowadzenia do eksploatacji lub użytkowania z przyczyn odnoszących się do jego mas i wymiarów, jeżeli spełniają one wymogi wymienione w załączniku I.
Artykuł 3
Jakiekolwiek zmiany niezbędne w celu dostosowania wymogów określonych w załącznikach do postępu technicznego przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie do 1 lipca 1992 r. przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy z dniem 1 października 1992 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/22/EWG
z dnia 31 marca 1992 r.
w sprawie bezpiecznych szyb i materiałów do szyb w pojazdach silnikowych i ich przyczepach
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć środki mające na celu stopniowe ustanawianie wewnętrznego rynku w terminie upływającym dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
metoda całkowitej harmonizacji będzie odgrywała zasadniczą rolę w pełnym urzeczywistnieniu jednolitego rynku;
metodę tę trzeba będzie zastosować w chwili rewizji całej procedury homologacji EWG, z uwzględnieniem istoty rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. dotyczącej nowego podejścia do kwestii technicznej harmonizacji i normalizacji;
wymogi odnoszące się do bezpiecznego oszklenia różnią się od siebie w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu bądź w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia procedury homologacji EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/403/EWG [5];
zasady dotyczące bezpiecznych szyb obejmują nie tylko wymogi konstrukcyjne, lecz także wymogi w zakresie montażu w pojazdach;
za pomocą zharmonizowanej procedury homologacji części w odniesieniu do bezpiecznych szyb, każde Państwo Członkowskie może być w stanie potwierdzić zgodność ze wspólnymi wymaganiami odnoszącymi się do wytwarzania i badania oraz informować pozostałe Państwa Członkowskie o takim potwierdzeniu, przesyłając kopię świadectwa homologacji części dla każdego typu bezpiecznej szyby; załączanie znaku homologacji EWG danej części na wszystkich typach bezpiecznej szyby, wytwarzanych zgodnie z homologowanym typem, eliminuje konieczność przeprowadzania kontroli technicznych danego typu szyby w pozostałych Państwach Członkowskich;
w przypadku szyb przednich, aspekt bezpieczeństwa nabiera szczególnego znaczenia, ponieważ w większym stopniu niż pozostałe szyby mogą one być narażone na gwałtowne uderzenia, w wyniku kolizji albo przy zewnętrznych uderzeniach, stanowiąc tym samym przyczynę poważnych obrażeń ciała; mając na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich, których zróżnicowanie jest przyczyną barier w obrocie handlowym, rozwiązanie, jakie należy przyjąć musi uwzględniać wymogi w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz potrzebę poprawy tego bezpieczeństwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie udzielają homologacji wszystkim typom bezpiecznych szyb w zakresie określonym w załączniku 1 sekcja 1, które spełniają wymogi konstrukcyjne i testowe.
2.
Państwa Członkowskie udzielają homologacji typu każdego całego pojazdu, który spełnia wymogi w zakresie montażu, ustanowione w załączniku III.
3.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części, zobowiązane jest podjąć niezbędne środki, w celu kontrolowania, na ile jest to konieczne i w razie potrzeby we współpracy z właściwymi władzami pozostałych Państw Członkowskich, zgodności modeli seryjnych z homologowanym typem.
Artykuł 2
Wszystkie wnioski o homologację EWG części składa w jednym z Państw Członkowskich producent lub jego upoważniony przedstawiciel.
Dane Państwo Członkowskie przyznaje producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji EWG części, zgodnie z przepisami załącznika II pozycja. 4.4-4.7, dla każdego typu bezpiecznej szyby, homologowanego na mocy art. 1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapobiegania wykorzystaniu znaków mogących prowadzić do mylenia bezpiecznych szyb, którym udzielono już homologacji części na mocy art. 1.
Artykuł 3
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przesyłają właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich, w terminie jednego miesiąca, kopię świadectwa homologacji części, sporządzonego dla każdego typu bezpiecznych szyb, a w odniesieniu do ich montażu, dla każdego typu pojazdu, któremu udzielają homologacji całościowej.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać wprowadzania na rynek lub użytkowania bezpiecznych szyb z przyczyn odnoszących się do ich konstrukcji, jeżeli szyba jest opatrzona znakiem homologacji EWG części.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części stwierdza, że pewna ilość bezpiecznych szyb, opatrzonych tym samym znakiem homologacji części, jest niezgodna z homologowanym typem, zobowiązane jest ono podjąć niezbędne środki, w celu zapewnienia zgodności modeli seryjnych z homologowanym typem.
Właściwe władze danego państwa powiadamiają właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich o podjętych środkach, które mogą ewentualnie doprowadzić do wycofania homologacji EWG części.
W przypadku otrzymania informacji od władz innego Państwa Członkowskiego o takim braku zgodności, właściwe władze w innym Państwie Członkowskim podejmują podobne środki.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich informują się wzajemnie, w terminie jednego miesiąca, o wycofaniu przyznanej homologacji EWG części, wraz z podaniem uzasadnienia takiego środka.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację EWG części kwestionuje brak zgodności, o którym zostało powiadomione, zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują starania zmierzające do rozstrzygnięcia sporu.
Wspólnota otrzymuje wszelkie informacje na bieżąco oraz, w miarę potrzeb, przeprowadza stosowne konsultacje na rzecz porozumienia.
Artykuł 6
Wszelkie decyzje, podjęte na mocy przepisów przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy, dotyczące odmowy lub wycofania homologacji części, zakazania sprzedaży i użytkowania części, muszą zawierać szczegółowe uzasadnienie.
Decyzje takie przekazuje się do wiadomości zainteresowanej stronie, wraz z informacją dotyczącą środków zaradczych, jakie ta strona może podjąć na mocy obowiązujących w Państwach Członkowskich przepisów prawnych, oraz informacją na temat terminów ustalonych w odniesieniu do podjęcia takich środków.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić homologacji EWG w odniesieniu do typu całego pojazdu lub krajowej homologacji typu pojazdu, ani też odmówić lub zakazać sprzedaży pojazdu, wprowadzenia go do eksploatacji lub użytkowania, z przyczyn odnoszących się do bezpiecznych szyb, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji EWG części i zostały zamontowane zgodnie z wymogami określonymi w załączniku III.
Artykuł 8
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd" oznacza każdy pojazd przeznaczony do użytkowania na drogach, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepę, z wyjątkiem pojazdów szynowych, maszyn i ciągników rolniczych lub leśnych oraz innych maszyn i pojazdów przeznaczonych do robót publicznych.
Międzynarodowy system klasyfikacji tych pojazdów zamieszczony jest w nocie b) załącznika I do dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 9
Zmiany niezbędne w celu dostosowania wymogów określonych w załącznikach do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, do dnia 1 lipca 1992 r., przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie muszą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie zastosują powyższe przepisy z dniem 1 października 1992 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/23/EWG
z dnia 31 marca 1992 r.
odnosząca się do opon pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz ich instalowania
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć środki mające na celu stopniowe tworzenie rynku wewnętrznego w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
metoda całkowitej harmonizacji będzie odgrywała zasadniczą rolę w pełnym urzeczywistnieniu jednolitego rynku;
metodę tę trzeba będzie zastosować w chwili rewizji całej procedury homologacji EWG, z uwzględnieniem istoty rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. dotyczącej nowego podejścia do kwestii technicznej harmonizacji i normalizacji;
wymagania techniczne, które muszą spełnić pojazdy silnikowe oraz ich przyczepy na mocy ustawodawstw krajowych, odnoszą się, między innymi, do opon pneumatycznych;
wymagania te różnią się między poszczególnymi Państwami Członkowskimi; zachodzi zatem konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie, w uzupełnieniu do istniejących obecnie przepisów lub w miejsce tych przepisów, takich samych wymagań, które pozwolą na objęcie każdego typu pojazdu homologacją typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/403/EWG [5];
przepisy w sprawie opon nie ograniczają się do wymagań dotyczących jedynie ich charakterystyk, ale także definiują wymagania dotyczące wyposażania pojazdów silnikowych i ich przyczep w odniesieniu do ich opon;
w związku z powyższym należy ustanowić wspólną procedurę przyznawania znaku EWG każdemu typowi opony spełniającemu wspólną charakterystykę i wymagania dotyczące badań; dla zapewnienia swobodnego przepływu opon na poziomie Wspólnoty zapewniona jest zgodność ze wspólnymi wymaganiami poprzez umieszczenie na każdej oponie znaku EWG przyznanego producentowi zgodnie z przedstawioną wyżej procedurą; każde Państwo Członkowskie może przeprowadzić, w dowolnym momencie, kontrolę zgodności opon ze wspólnymi wymaganiami; w przypadku stwierdzenia niezgodności, Państwa Członkowskie muszą podjąć działania niezbędne dla zapewnienia zgodności opon z wymaganiami; środki te mogą skutkować cofnięciem wyżej wymienionego znaku EWG;
pożądane jest, aby uwzględnić wymagania techniczne, które zostały przyjęte przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w jej regulaminie nr 30 (ujednolicone przepisy dotyczące homologacji opon pneumatycznych do pojazdów silnikowych i ich przyczep), ze zmianami [6] oraz w regulaminie nr 54 (ujednolicone przepisy dotyczące homologacji opon pneumatycznych do pojazdów użytkowych i ich przyczep) [7] oraz w regulaminie nr 64 (ujednolicone przepisy dotyczące homologacji pojazdów wyposażonych w zapasowe koła/opony do czasowego zastosowania) [8], stanowiących Załącznik do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji oraz wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów silnikowych;
zbliżenie ustawodawstw krajowych odnoszących się do pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie kontroli przeprowadzanych przez poszczególne Państwa Członkowskie w oparciu o wspólne wymagania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "opona" oznacza każdą nową oponę pneumatyczną przeznaczoną do wyposażenia pojazdów, do których stosuje się dyrektywę 70/156/EWG;
- "pojazd" oznacza każdy pojazd, do którego stosuje się dyrektywę 70/156/EWG;
- "producent" oznacza posiadacza nazwy handlowej lub znaku towarowego pojazdów lub opon.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie udzielają homologacji EWG części na warunkach określonych w załączniku I każdemu typowi opony, która spełnia wymagania załącznika II oraz przyznają im numer homologacji EWG części określony w załączniku I.
2.
Państwa Członkowskie udzielają homologacji typu EWG pojazdu ze względu na jego opony na warunkach określonych w załączniku III, dla każdego pojazdu, którego wszystkie opony (w tym opony zapasowe, jeżeli występują) są zgodne z wymaganiami załącznika II jak również z wymaganiami dotyczącymi pojazdów, określonymi w załączniku IV, oraz przyznają numer homologacji typu EWG pojazdu, określony w załączniku III.
Artykuł 3
Władza homologacyjna Państwa Członkowskiego przesyła swoim odpowiednikom w innych Państwach Członkowskich, na ich wniosek, w terminie miesiąca od chwili wydania lub odmowy homologacji EWG części (opony) lub pojazdu, egzemplarz świadectwa homologacji, według wzorów znajdujących się w dodatkach do załączników I i III oraz sprawozdanie z badania każdego homologowanego typu opon.
Artykuł 4
Żadne Państwo Członkowskie nie może zakazać ani ograniczyć wprowadzania do obrotu opon posiadających znak homologacji EWG części.
Artykuł 5
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu dla pojazdu z przyczyn dotyczących opon, jeżeli opony te posiadają znaki homologacji EWG części i zostały zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w załączniku IV.
Artykuł 6
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić ani zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatacji pojazdu z przyczyn dotyczących opon, jeżeli opony te posiadają znaki homologacji EWG części i zostały zainstalowane zgodnie z wymaganiami załącznika IV.
Artykuł 7
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, w oparciu o właściwe uzasadnienie uważa, że pomimo zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy, typ opony lub typ pojazdu stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, może w obrębie swojego terytorium tymczasowo zakazać lub poddać szczególnym warunkom sprzedaż tego produktu.
O zastosowaniu tych środków niezwłocznie poinformuje ono pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, podając przyczyny swojej decyzji.
2.
W terminie sześciu tygodni Komisja przeprowadzi konsultacje z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, a następnie bezzwłocznie wyda swoją opinię i podejmie właściwe kroki.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że niezbędne jest dostosowanie przepisów technicznych zawartych w obowiązujących dyrektywach, zmiany te zostają przyjęte bądź przez Komisję, bądź przez Radę, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
W takim przypadku Państwo Członkowskie, które zastosowało środki ochronne, może utrzymać je aż do chwili wejścia w życie dostosowań.
Artykuł 8
1.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części (opon) lub typu pojazdu podejmuje wymagane środki w celu sprawdzenia czy produkowane modele są zgodne z homologowanym typem, w razie potrzeby we współpracy z władzami homologacyjnymi innych Państw Członkowskich.
W tym celu Państwo Członkowskie może w każdej chwili sprawdzić zgodność opon lub pojazdów z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Takie sprawdzenie ogranicza się do kontroli wykonywanej na miejscu.
2.
W przypadku stwierdzenia, że pewna liczba opon lub pojazdów posiadających takie samo oznakowanie homologacji nie jest zgodna z homologowanym typem, Państwo Członkowskie które udzieliło homologacji podejmie niezbędne środki, aby zapewnić zgodność produkowanych modeli z homologowanym typem.
Jeżeli jest to stały brak zgodności, środki te mogą obejmować cofnięcie homologacji EWG.
Władze tego Państwa Członkowskiego podejmują takie same środki w sytuacji, gdy zostaną poinformowane przez władzę homologacyjną innego Państwa Członkowskiego o stwierdzeniu tego rodzaju niezgodności.
3.
W formularzu zamieszczonym w dodatkach do załączników I oraz III władze homologacyjne Państw Członkowskich informują się wzajemnie, w przeciągu miesiąca, o cofnięciu homologacji EWG, podając przyczyny swojej decyzji.
Artykuł 9
Każda decyzja w sprawie odmowy lub cofnięcia homologacji EWG części dla opon lub homologacji typu EWG pojazdu ze względu na instalowanie jego opon, pociągająca za sobą zakazanie sprzedaży albo użytkowania, musi określać szczegółowo przyczyny na podstawie których ją podjęto.
Przekazywana zainteresowanej stronie informacja o takiej decyzji musi wskazywać środki odwoławcze, jakie przysługują jej na mocy przepisów obowiązujących w Państwach Członkowskich oraz terminy, w jakich odwołanie może zostać złożone.
Artykuł 10
Zmiany niezbędne do dostosowania wymagań załączników do postępu technicznego są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują do dnia 1 lipca 1992 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Stosują niniejsze środki od dnia 1 stycznia 1993 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Radynr 92/24/EWG
z dnia 31 marca 1992 r.
odnosząca się do urządzeń ograniczenia prędkości lub podobnych wewnętrznych systemów ograniczenia prędkości niektórych kategorii pojazdów silnikowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
ważne jest przyjęcie środków w celu stopniowego ustanawiania rynku wewnętrznego w ciągu okresu upływającego z dniem 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
wymogi techniczne, które muszą być spełnione przez pojazdy silnikowe zgodnie z prawem krajowym, dotyczą, między innymi, ograniczenia prędkości niektórych kategorii pojazdów;
wymogi takie różnią się między sobą w Państwach Członkowskich; dlatego, niezbędne jest przyjęcie przez wszystkie Państwa Członkowskie tych samych wymagań bądź w uzupełnieniu, bądź w miejsce istniejących przepisów w celu umożliwienia, w szczególności, zastosowania odnośnie do każdego typu pojazdu homologacji typu EWG, która była przedmiotem dyrektywy 70/156/EWG [4];
w celu poprawy bezpieczeństwa drogowego i zmniejszenia liczby ciężkich obrażeń w wypadkach z samochodami ciężarowymi i autobusami, uważa się za konieczne szybkie zastosowanie urządzeń ograniczenia prędkości w pojazdach silnikowych tych kategorii;
w odniesieniu do środowiska naturalnego i gospodarki można osiągnąć zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza i zużycia paliwa;
we wszystkich przypadkach, w których Rada przyznaje Komisji kompetencje wykonywania reguł ustanowionych w sektorze pojazdów silnikowych, należy zapewnić procedurę wcześniejszych konsultacji między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach Komitetu Doradczego;
uzasadnione i użyteczne jest podjęcie działalności badawczej dotyczącej rozwoju różnych urządzeń ograniczających prędkości działających zgodnie z limitami prędkości uzasadnionymi warunkami drogowymi i ruchu w ramach Programu Komunikacji Drogowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy kategorii N2 i M3 o dopuszczalnej masie przekraczającej 10 ton oraz kategorii N3 zdefiniowanej w załączniku I dyrektywy 70/156/EWG, przeznaczony do użytku na drogach, posiadający, co najmniej cztery koła i maksymalną przewidywaną prędkość przekraczającą 25 km/godz.,
- "urządzenie ograniczenia prędkości" oznacza urządzenie ograniczające prędkość, dla którego może być udzielona homologacja jako odrębnej jednostki technicznej w rozumieniu art. 9 dyrektywy 70/156/EWG.
Wbudowane systemy ograniczające maksymalną prędkość pojazdów, włączone do projektu pojazdów od samego początku, muszą sprostać tym samym wymaganiom, co urządzenia ograniczenia prędkości.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić:
- homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdu, albo odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, wprowadzenia do eksploatacji lub używania z przyczyn odnoszących się do urządzenia ograniczenia prędkości,
- homologacji typu EWG jednostki technicznej lub krajowej homologacji urządzenia ograniczenia prędkości, lub zakazać sprzedaży albo używania urządzenia ograniczenia prędkości,
jeżeli wymagania załączników do niniejszej dyrektywy są spełnione.
Artykuł 3
Jakiekolwiek zmiany niezbędne w celu dostosowania wymogów załączników niniejszej dyrektywy do poziomu postępu technicznego, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1993 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy określone w poprzednim akapicie, przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Z mocą od 1 stycznia 1994 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą dłużej wydawać dokumentów przewidzianych w trzecim akapicie art. 10 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG odnośnie do typu pojazdu, którego urządzenia ograniczenia prędkości nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu pojazdu, którego urządzenie ograniczenia prędkości nie jest zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Z mocą od 1 października 1994 r., Państwa Członkowskie mogą zakazać pierwszego wprowadzenia pojazdów do eksploatacji, jeśli takie pojazdy nie są wyposażone w urządzenie ograniczenia prędkości odpowiadające wymogom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/29/EWG
z dnia 31 marca 1992 r.
dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w celu poprawy opieki medycznej na statkach
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118 a,
uwzględniając wniosek Komisji [1] sporządzony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: komunikat Komisji w sprawie jej programu dotyczącego bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy [4] przewiduje środki mające na celu zapewnienie opieki medycznej na morzu;
bezpieczeństwo i zdrowie pracowników na statkach, które stanowią miejsce pracy, z którym związanych jest wiele zagrożeń, mając na uwadze między innymi ich geograficzną izolację, wymaga szczególnej uwagi;
statki powinny posiadać odpowiednie wyposażenie medyczne, które powinno być właściwie przechowywane i kontrolowane w regularnych odstępach czasu, tak aby pracownicy mogli otrzymać na morzu niezbędną opiekę medyczną;
w celu zapewnienia odpowiedniej opieki medycznej na morzu marynarze powinni być zachęcani poprzez szkolenia i informowanie do stosowania wyposażenia medycznego;
korzystanie z metod konsultacji medycznych na odległość stanowi skuteczny sposób przyczyniający się do ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy określa się znaczenie następujących terminów:
a) "statek": każdy statek pływający pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowany pod pełną jurysdykcją Państwa Członkowskiego, statek pełnomorski lub do połowów przybrzeżnych, stanowiący własność prywatną lub publiczną, z wyjątkiem:
- statków żeglugi śródlądowej,
- okrętów wojennych,
- statków wycieczkowych używanych do celów niehandlowych i nieobsadzonych przez zawodową załogę,
- holowników pływających w obszarach portowych.
Statki są sklasyfikowane w trzech kategoriach zgodnie z załącznikiem I;
b) "pracownik": każda osoba wykonująca zawód na statku, włączając uczniów i praktykantów, z wyjątkiem pilotów portowych i personelu brzegowego wykonującego pracę na statku przy nabrzeżu;
c) "właściciel": zarejestrowany właściciel statku, chyba że statek został wyczarterowany przez dzierżawcę lub jest zarządzany, całkowicie lub częściowo, przez osobę fizyczną lub prawną inną niż zarejestrowany właściciel na podstawie umowy o zarząd; w tym przypadku właściciel jest określany jako dzierżawca statku lub jako fizyczna lub prawna osoba zarządzająca statkiem;
d) "wyposażenie medyczne": leki, sprzęt medyczny i odtrutki, których niekompletny wykaz podany jest w załączniku II;
e) "odtrutka": substancja stosowana do zapobiegania lub leczenia szkodliwego skutku lub skutków działania, bezpośrednich lub pośrednich, jednej lub więcej substancji umieszczonych w wykazie substancji niebezpiecznych w załączniku III.
Artykuł 2
Leki i sprzęt medyczny — szpital okrętowy — lekarz
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że:
1) a) każdy statek pływający pod jego banderą lub zarejestrowany pod jego pełną jurysdykcją posiada zawsze na pokładzie wyposażenie medyczne, które spełnia co najmniej specyfikacje załącznika II sekcje I i II co do wymogów jakości dla kategorii statków, do której należy;
b) ilości środków i sprzętu medycznego zależą od rodzaju rejsu — w szczególności portów zawinięcia, celu podróży, czasu trwania — typu lub typów pracy wykonywanej podczas rejsu, rodzaju ładunku i liczby pracowników;
c) skład lekarstw i sprzętu medycznego w wyposażeniu medycznym jest wyszczególniony w wykazie kontrolnym odpowiadającym co najmniej ogólnym ramom ustanowionym w załączniku IV, sekcji A, B i C II 1 i II 2;
2) a) dla każdej z tratw ratunkowych i łodzi ratunkowych, każdy statek pływający pod jego banderą lub zarejestrowany pod jego pełną jurysdykcją posiada wodoszczelną skrzynkę z lekami zawierającą co najmniej wyposażenie medyczne określone w załączniku II sekcji I i II dla statków kategorii C;
b) zawartość tej skrzynki jest również wyszczególniona w wykazie kontrolnym określonym w ust. 1 lit. c);
3) każdy statek pływający pod jego banderą lub zarejestrowany pod jego pełną jurysdykcją powyżej zarejestrowanych 500 ton brutto, z załogą liczącą 15 lub więcej pracowników i wypływającą na rejs dłuższy niż trzy dni, posiada szpital okrętowy, w którym może być prowadzona opieka medyczna w zadowalających warunkach higienicznych i materialnych;
4) każdy statek pływający pod jego banderą lub zarejestrowany pod jego pełną jurysdykcją, z załogą liczącą 100 lub więcej pracowników i wypływający na międzynarodowy rejs dłuższy niż trzy dni ma lekarza odpowiedzialnego za opiekę medyczną nad pracownikami na pokładzie.
Artykuł 3
Odtrutki
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że:
1) każdy statek pływający pod jego banderą lub zarejestrowany pod jego pełną jurysdykcją i przewożący jakąkolwiek z substancji niebezpiecznych wymienionych w załączniku III posiada na pokładzie wyposażenie medyczne zawierające co najmniej odtrutki wymienione w załączniku II sekcja III;
2) każdy statek typu prom pływający pod jego banderą lub zarejestrowany pod jego pełną jurysdykcją, którego warunki działania nie zawsze pozwalają na odpowiednio wczesne rozpoznanie rodzaju przewożonych substancji niebezpiecznych posiada na pokładzie wyposażenie medyczne zawierające przynajmniej odtrutki umieszczone w załączniku II sekcja III.
Jednakże gdy rejs jest regularny i trwa mniej niż dwie godziny, odtrutki mogą być ograniczone do tych, które muszą być podawane z powodu wyjątkowych, nagłych wypadków, w okresie nieprzekraczającym normalnego czasu trwania rejsu;
3) skład wyposażenia medycznego w zakresie odtrutek jest wyszczególniony w wykazie kontrolnym odpowiadającym co najmniej ogólnym ramom ustanowionym w załączniku IV, sekcjach A, B i C, II 3.
Artykuł 4
Podział obowiązków
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że:
1) a) zaopatrzenie i uzupełnianie zaopatrzenia wyposażenia medycznego każdego statku pływającego pod jego banderą lub zarejestrowanego pod jego pełną jurysdykcją jest podejmowane na wyłączną odpowiedzialność właściciela, bez obciążania kosztami pracowników;
b) zarządzanie wyposażeniem medycznym podlega kapitanowi statku, który może, bez uszczerbku dla tej odpowiedzialności, przekazać korzystanie oraz utrzymywanie wyposażenia medycznego jednemu lub więcej specjalnie wyznaczonym pracownikom, ze względu na ich kompetencje;
2) wyposażenie medyczne jest przechowywane w dobrych warunkach, uzupełniane i/lub wymieniane tak szybko, jak tylko jest to możliwe, i w każdym przypadku jako priorytetowa część normalnej procedury uzupełniania prowiantu;
3) w razie niebezpieczeństwa stwierdzonego przez kapitana, jeśli to możliwe — po uzyskaniu opinii lekarskiej, wymagane leki, sprzęt medyczny i odtrutki, które nie są dostępne na pokładzie, udostępniane są jak najszybciej.
Artykuł 5
Informacja i szkolenie
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że:
1) do wyposażenia medycznego dołączone są wskazówki co do jego stosowania, zawierające instrukcje użycia co najmniej odtrutek wymaganych przez załącznik II sekcję III;
2) wszystkie osoby odbywające zawodowe szkolenie morskie i przeznaczone do pracy na pokładzie statku przechodzą podstawowe szkolenie dotyczące środków medycznych i działań, które powinny być podjęte niezwłocznie z powodu wypadku lub pilnej potrzeby interwencji medycznej;
3) kapitan i każdy pracownik lub pracownicy, których on wydelegował do używania wyposażenia medycznego zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b), otrzymali specjalne przeszkolenie, okresowo aktualizowane, przynajmniej co pięć lat, uwzględniające specyficzne zagrożenia i potrzeby związane z różnymi kategoriami statków oraz zgodnie z ogólnymi wskazówkami określonymi w załączniku V.
Artykuł 6
Konsultacje medyczne przez radio
1.
Aby zapewnić lepszą interwencję medyczną pracownikom w nagłych przypadkach, każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że:
a) wyznaczono jeden lub więcej ośrodków do udzielania pracownikom bezpłatnych porad medycznych przez radio;
b) niektórzy lekarze świadczący swoje usługi ośrodkom radiowej konsultacji są przeszkoleni w zakresie szczególnych warunków występujących na statkach.
2.
W celu optymalizacji udzielanej porady konsultacyjne ośrodki radiowe mogą, za zgodą zainteresowanych pracowników, przechowywać indywidualne kartoteki lekarskie.
Kartoteki te pozostają poufne.
Artykuł 7
Kontrola
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że właściwa osoba lub właściwy organ przeprowadza coroczną kontrolę w celu sprawdzenia, czy na pokładzie wszystkich statków pływających pod jego banderą:
- wyposażenie medyczne spełnia minimalne wymagania niniejszej dyrektywy,
- wykaz kontrolny przewidziany w art. 2 ust. 1 lit. c) potwierdza, że wyposażenie medyczne odpowiada tym minimalnym wymogom,
- wyposażenie medyczne jest prawidłowo przechowywane,
- przestrzegane są wszystkie terminy ważności.
2.
Kontrola wyposażenia medycznego przechowywanego na tratwach ratunkowych przeprowadzana jest w trakcie corocznej konserwacji tych tratw.
Kontrole te mogą być wyjątkowo przesunięte maksymalnie na okres do pięciu miesięcy.
Artykuł 8
Komitet
1.
W celu czysto technicznego dostosowania Załączników do niniejszej dyrektywy w świetle postępu technicznego lub rozwoju międzynarodowych uregulowań lub nowych ustaleń w tej dziedzinie Komisja jest wspomagana przez Komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który może ustalić przewodniczący stosownie do pilności sprawy.
Opinia zostaje przyjęta większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji przyjmowanych przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia Radzie Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 9
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie do dnia 31 grudnia 1994 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie co pięć lat przedkładają Komisji sprawozdanie z praktycznego wykonania przepisów niniejszej dyrektywy, określając stanowiska pracodawców i pracowników.
Komisja informuje o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
4.
Komisja przynajmniej co pięć lat przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy, uwzględniając ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/31/EWG
z dnia 28 kwietnia 1992 r.
zmieniająca dyrektywę 89/336/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 89/336/EWG [4] przewiduje pełną harmonizację odnoszącą się do kompatybilności elektromagnetycznej;
jednolite stosowanie tej dyrektywy wymaga dostępności norm zharmonizowanych; normy te nie będą dostępne w terminie stosowania tej dyrektywy;
dyrektywa ta nie przewidziała odpowiedniego okresu przejściowego, w czasie którego dozwolone byłoby wprowadzanie do obrotu urządzeń wyprodukowanych zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi przed terminem stosowania wspomnianej dyrektywy;
producent musi mieć zapewniony czas do wprowadzenia do obrotu urządzeń zmagazynowanych;
dyrektywa 89/336/EWG powinna być odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 89/336/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 10 skreśla się ust. 3.
2.
W art. 12 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże Państwa Członkowskie w terminie do dnia 31 grudnia 1995 r. zezwalają na wprowadzenie do obrotu lub oddanie do użytku urządzeń określonych w niniejszej dyrektywie, spełniających przepisy krajowe obowiązujące w danym kraju w dniu 30 czerwca 1992 r."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie trzech miesięcy od jej przyjęcia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy nie później niż sześć miesięcy od dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/32/EWG
z dnia 30 kwietnia 1992 r.
zmieniająca po raz siódmy dyrektywę 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: rozbieżności między przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi dotyczącymi klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych oraz dotyczącymi zgłoszenia nowych substancji w Państwach Członkowskich mogą stanowić przeszkodę w handlu między Państwami Członkowskimi i stwarzać nierówne warunki konkurencji; rozbieżności te mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego i nie gwarantują takiego samego poziomu ochrony zdrowia publicznego i środowiska;
środki dla zbliżania przepisów Państw Członkowskich, mające na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, mają za podstawę wysoki poziom ochrony, o tyle o ile dotyczą zdrowia, bezpieczeństwa i ochrony zdrowia człowieka i środowiska.
w celu ochrony człowieka i środowiska przed potencjalnymi zagrożeniami, wynikającymi z wprowadzania do obrotu nowych substancji, konieczne jest ustanowienie właściwych środków, w szczególności zmiana i zaostrzenie przepisów dyrektywy 67/548/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 90/517/EWG [5];
każda nowa substancja wprowadzana do obrotu powinna być zgłoszona właściwym organom poprzez złożenie zgłoszenia zawierającego określone informacje; w przypadku gdy ilość substancji wprowadzanych do obrotu jest mniejsza niż jedna tona na rok na producenta, wymagania dotyczące zgłoszenia mogą być mniejsze; tam, gdzie ilość substancji wprowadzanych do obrotu przekracza niektóre wartości graniczne, należy przeprowadzić dodatkowe badania;
konieczne jest ustanowienie środków mających na celu wprowadzenie takiej procedury, zgodnie z którą zgłoszenie dokonane w jednym Państwie Członkowskim jest ważne w odniesieniu do całej Wspólnoty; w przypadku substancji produkowanych poza Wspólnotą może być korzystne, aby producent wyznaczył wyłącznego przedstawiciela we Wspólnocie zajmującego się sprawami związanymi ze zgłoszeniem;
w celu określenia przewidywanych skutków dla człowieka i dla środowiska należałoby w przypadku każdej nowej substancji zgłoszonej oceniać zagrożenia przez nią stwarzane, a także należy ustanowić jednolite zasady oceny ryzyka;
duże znaczenie ma uważne śledzenie zmian w wykorzystywaniu wprowadzanych do obrotu nowych substancji i konieczne jest zatem ustanowienie systemu umożliwiającego zarejestrowanie wszystkich nowych substancji;
Komisja, na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 67/548/EWG [6], sporządziła, zgodnie z wytycznymi ustanowionymi w decyzji Komisji 81/437/EWG, spis substancji obecnych na rynku Wspólnoty według stanu na dzień 18 września 1981 r. (EINECS); spis ten został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [7];
właściwym jest zmniejszenie do minimum ilości zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych zgodnie z dyrektywą Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [8]; należy podjąć wszelkie właściwe środki, aby uniknąć powielania badań na zwierzętach;
dyrektywa Rady 87/18/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych [9], określa zasady dobrej praktyki laboratoryjnej we Wspólnocie, które muszą być przestrzegane podczas prowadzenia badań z użyciem substancji chemicznych;
w celu wspierania ochrony środowiska i większego bezpieczeństwa oraz ochrony zdrowia w miejscu pracy, pożądane jest, aby karty charakterystyki bezpieczeństwa były udostępniane profesjonalnym użytkownikom;
należy przyjąć przepisy na poziomie wspólnotowym w sprawie klasyfikacji i etykietowania substancji w celu lepszej ochrony ludności, w szczególności pracowników, którzy tych substancji używają;
w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony człowieka i środowiska, konieczne jest wprowadzenie działań dotyczących pakowania i tymczasowego etykietowania substancji niebezpiecznych nie umieszczonych w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG; z tego samego powodu należy wprowadzić obowiązek ustalania znaków ostrzegających przed niebezpieczeństwem;
w art. 2 dyrektywy 67/548/EWG określono substancje jako toksyczne, szkodliwe, żrące lub drażniące na podstawie ogólnych kryteriów; doświadczenie wykazało, konieczność ulepszania klasyfikacji; wydaje się konieczne podanie precyzyjnych kryteriów klasyfikacji; w art. 3 niniejszej dyrektywy przewidziano ocenę zagrożenia dla środowiska, podając, które właściwości substancji powinny podlegać ocenie i za pomocą jakich parametrów ustalono etapowy program badań;
pożądane jest dodanie nowego powszechnego znaku ostrzegającego przed niebezpieczeństwem, "niebezpieczny dla środowiska", który ma być umieszczany na opakowaniu;
należy zagwarantować poufność pewnych informacji dotyczących tajemnicy osobistej lub handlowej;
na określonych warunkach należy zezwolić Państwom Członkowskim na podjęcie środków ochronnych;
należy przyznać Komisji uprawnienia konieczne do dostosowania do postępu technicznego wszystkich załączników do dyrektywy 67/548/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1–23 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Cele i zakres
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących:
a) zgłoszenia substancji;
b) wymiany informacji o zgłoszonych substancjach;
c) oceny potencjalnego zagrożenia dla człowieka i środowiska powodowanego przez zgłoszone substancje;
d) klasyfikacji, etykietowania i pakowania substancji niebezpiecznych dla człowieka lub środowiska;
jeśli takie substancje są wprowadzane do obrotu w Państwach Członkowskich.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do następujących preparatów w postaci gotowej, przeznaczonych dla użytkownika:
a) produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi i weterynaryjnych, określonych w dyrektywie 65/65/EWG [10], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/21/EWG [11];
b) produktów kosmetycznych określonych w dyrektywie 76/768/EWG [12] ostatnio zmienionej dyrektywą 86/199/EWG [13];
c) mieszanin substancji, w postaci odpadów, które obejmują dyrektywy 75/442/EWG [14] i 78/319/EWG [15];
d) środków spożywczych;
e) pasz zwierzęcych;
f) pestycydów;
g) substancji radioaktywnych objętych dyrektywą 80/836/EWG [16];
h) innych substancji lub preparatów, dla których istnieją ustalone procedury Wspólnoty w zakresie zgłoszenia i zatwierdzania, i co do których wymagania są równoważne do wymagań podanych w niniejszej dyrektywie.
Nie później niż 12 miesięcy po notyfikacji niniejszej dyrektywy Komisja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 4 lit. a) ustali wykaz substancji i preparatów, określonych powyżej.
Wykaz ten będzie poddawany okresowym przeglądom i w miarę potrzeb zmieniany zgodnie z wymienioną procedurą.
Ponadto niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
- przewożenia substancji niebezpiecznych transportem kolejowym, drogowym, wodnym śródlądowym, morskim lub powietrznym,
- substancji przewożonych tranzytem pod dozorem celnym, jeżeli nie podlegają one jakiejkolwiek obróbce lub przetwarzaniu.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "substancje" oznaczają pierwiastki chemiczne i ich związki występujące w stanie naturalnym lub produkowane przez przemysł, w tym wszelkie dodatki konieczne do utrzymania trwałości produktów i wszelkie zanieczyszczenia powstałe w procesie technologicznym, z wyłączeniem jednakże wszystkich rozpuszczalników, które mogą być oddzielone bez wpływu na trwałość substancji i bez zmiany jej składu;
b) "preparaty" oznaczają mieszaniny lub roztwory złożone z dwóch lub większej liczby substancji;
c) "polimer" oznacza substancję składającą się z cząstek charakteryzujących się sekwencją jednego lub więcej typów zespołów monomerów i obejmującą prostą większość wagową cząstek zawierających co najmniej trzy zespoły monomerów, które są przyłączone kowalentnie do jednego lub więcej zespołów monomeru lub też innego reagenta, i na który składa się mniej niż prosta wagowa większość o tej samej masie cząsteczkowej; cząstki takie muszą być rozłożone w takim zakresie mas cząsteczkowych, w którym różnice masy cząsteczkowej można głównie przyporządkować różnicom w liczbie zespołów monomerów; w kontekście niniejszej definicji "zespół monomeru" oznacza przereagowaną formę monomeru w polimerze;
d) "zgłoszenie" oznacza przedstawiane dokumentów wraz z wymaganymi informacjami właściwemu organowi Państwa Członkowskiego:
- dla substancji produkowanych we Wspólnocie przez producenta, który wprowadza do obrotu substancję zarówno w postaci czystej jak i w preparacie,
- dla substancji produkowanych poza Wspólnotą przez dowolną osobę prowadzącą działalność gospodarczą we Wspólnocie, odpowiedzialną za wprowadzanie na rynek Wspólnoty substancji zarówno w postaci czystej jak i w preparacie lub alternatywnie przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą we Wspólnocie, która jest wyznaczona przez producenta jako jego jedyny przedstawiciel zajmujący się sprawami związanymi z przedkładaniem zgłoszenia dla danej substancji wprowadzanej na rynek Wspólnoty zarówno w postaci czystej jak i w preparacie.
Osoba przedkładająca zgłoszenie, jak opisano powyżej, nazywana będzie dalej "zgłaszającym",
e) "wprowadzenie do obrotu" oznacza dostarczanie bądź udostępnianie stronom trzecim; w rozumieniu niniejszej dyrektywy przywóz do obszaru celnego Wspólnoty uważa się za wprowadzenie do obrotu;
f) "prace badawcze i rozwojowe" oznaczają doświadczenia naukowe, analizy lub badania chemiczne przeprowadzane w kontrolowanych warunkach; obejmują one określenie charakterystycznych właściwości, działania i skuteczności, a także badania naukowe związane z doskonaleniem produktu;
g) "prace badawcze i rozwojowe związane z doskonaleniem technologii" oznaczają dalsze prace rozwojowe nad substancją, w trakcie których wykorzystuje się zakłady doświadczalne lub próby produkcyjne do zbadania możliwości zastosowania substancji;
h) "EINECS" oznacza Europejski spis istniejących substancji chemicznych o znaczeniu handlowym.
Spis ten zawiera wszystkie substancje, uważane za znajdujące się na rynku Wspólnoty w dniu 18 września 1981 r.
2.
Następujące substancje i preparaty są w rozumieniu niniejszej dyrektywy "niebezpieczne":
a) substancje i preparaty wybuchowe: stałe, ciekłe, półpłynne lub żelowate substancje, które mogą reagować egzotermicznie bez tlenu atmosferycznego, powodując w ten sposób szybkie przekształcenie się w gazy i które w warunkach ściśle określonych w badaniach wybuchają, ulegają szybkiemu spaleniu lub po ogrzaniu eksplodują, kiedy ich rozprzestrzenianie się jest częściowo ograniczone;
b) substancje i preparaty utleniające: substancje i preparaty, które w kontakcie z innymi substancjami, szczególnie z substancjami łatwopalnymi, powodują silną reakcję egzotermiczną;
c) substancje i preparaty skrajnie łatwopalne: ciekłe substancje i preparaty o skrajnie niskiej temperaturze zapłonu i niskiej temperaturze wrzenia oraz substancje i preparaty gazowe, które w kontakcie z powietrzem wykazują właściwości łatwo palne przy temperaturze i ciśnieniu otoczenia;
d) substancje i preparaty wysoce łatwopalne:
- substancje i preparaty, które mogą się rozgrzać, a następnie zapalić w kontakcie z powietrzem w temperaturze otoczenia, bez dostarczenia energii, lub
- substancje i preparaty w stanie stałym, które łatwo mogą się zapalić po krótkim kontakcie ze źródłem ognia, które palą się nadal lub tlą się po usunięciu źródła ognia, lub
- substancje i preparaty w stanie ciekłym o bardzo niskiej temperaturze zapłonu, lub
- substancje i preparaty, które w kontakcie z wodą lub wilgotnym powietrzem wydzielają wysoce łatwo palne gazy w niebezpiecznych ilościach;
e) substancje i preparaty łatwo palne: substancje i preparaty w stanie ciekłym o niskiej temperaturze zapłonu;
f) substancje i preparaty silnie toksyczne: substancje i preparaty, które w przypadku ich wdychania, spożycia lub wchłonięcia przez skórę, w bardzo małych ilościach, mogą spowodować śmierć lub ostre lub chroniczne szkody dla zdrowia;
g) substancje i preparaty toksyczne: substancje i preparaty, które w przypadku ich wdychania, spożycia lub wchłonięcia przez skórę, w małych ilościach, mogą spowodować śmierć lub ostre, lub chroniczne szkody dla zdrowia;
h) substancje i preparaty szkodliwe: substancje i preparaty, które w przypadku ich wdychania, spożycia lub wchłonięcia przez skórę, mogą spowodować śmierć lub ostre, lub chroniczne szkody dla zdrowia;
i) substancje i preparaty żrące: substancje i preparaty, które w zetknięciu z żywymi tkankami mogą spowodować ich zniszczenie;
j) substancje i preparaty drażniące: substancje i preparaty, które w wyniku krótkiego, długotrwałego lub powtarzającego się kontaktu ze skórą lub błoną śluzową, mogą wywołać stan zapalny;
k) substancje i preparaty uczulające: substancje i preparaty, które w przypadku ich wdychania lub wchłonięcia przez skórę, są w stanie wywołać reakcję nadwrażliwości taką, że w wyniku dalszego narażenia na kontakt z substancją lub preparatem, pojawiają się charakterystyczne skutki negatywne;
l) substancje i preparaty rakotwórcze: substancje i preparaty, które w przypadku ich wdychania, spożycia lub wchłonięcia przez skórę mogą spowodować zachorowanie na raka przez człowieka lub zwiększyć częstotliwość jego występowania;
m) substancje i preparaty mutagenne: substancje i preparaty, które w przypadku ich wdychania, spożycia lub wchłonięcia przez skórę, mogą wywołać u ludzi dziedziczne uszkodzenia genetyczne lub zwiększyć częstotliwość ich występowania;
n) substancje i preparaty toksyczne w odniesieniu do rozmnażania: substancje i preparaty, które w przypadku ich wdychania, spożycia lub wchłonięcia przez skórę mogą wywołać lub zwiększyć częstotliwość występowania niedziedzicznych, ujemnych skutków dla potomstwa i/lub upośledzić funkcje rozrodcze samca lub samicy, lub ich zdolności rozrodcze;
o) substancje lub preparaty niebezpieczne dla środowiska: substancje i preparaty, które, jeśli dostaną się do środowiska, stanowią lub mogą stanowić bezpośrednie lub opóźnione zagrożenie dla jednego lub wielu części składowych środowiska.
Artykuł 3
Badanie i ocena właściwości substancji
1.
Badania środków chemicznych przewidziane przepisami niniejszej dyrektywy należy zasadniczo przeprowadzać zgodnie z metodami ustanowionymi w załączniku V. Właściwości fizyczno-chemiczne należy określać metodami podanymi w załączniku V.A; ich toksyczność – metodami podanymi w załączniku V.B, a ekotoksyczność – metodami podanymi w załączniku V.C.
Możliwe jest, że jednakże w przypadku niektórych substancji umieszczonych w spisie EINECS istnieją dane uzyskane za pomocą metod innych niż podane w załączniku V. Decyzje o tym, czy dane te są odpowiednie do celów związanych z klasyfikacją i etykietowaniem oraz czy istnieje potrzeba przeprowadzenia nowych badań zgodnie z załącznikiem V, należy podejmować indywidualnie dla każdego przypadku, przy uwzględnieniu, poza innymi czynnikami, potrzeby zmniejszenia do minimum badań na kręgowcach.
Badania laboratoryjne należy przeprowadzać zgodnie z zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej podanymi w dyrektywie 87/18/EWG oraz zgodnie z przepisami dyrektywy 86/609/EWG.
2.
Rzeczywiste lub potencjalne zagrożenie dla człowieka i dla środowiska należy oceniać na podstawie przyjętych zasad, do 30 kwietnia 1993 r. zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 4 lit. b).
Zasady te będą poddawane regularnemu przeglądowi i, gdzie sytuacja tego wymaga, korygowane z zachowaniem tej samej procedury.
Artykuł 4
Klasyfikacja
1.
Substancje należy klasyfikować na podstawie ich charakterystycznych właściwości zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 2 ust. 2.
Zanieczyszczenia substancjami należy uwzględniać przy klasyfikacji, jeżeli ich stężenie(-a) przekracza wartości graniczne, określone w ust. 4 niniejszego artykułu i art. 3 dyrektywy 88/379/EWG.
2.
Ogólne zasady klasyfikacji oraz etykietowania substancji i preparatów są zgodne z kryteriami załącznika VI [17] z wyjątkiem wypadków, kiedy w odrębnych dyrektywach odnoszących się do preparatów niebezpiecznych podano odmienne wymagania.
Załącznik I [18] zawiera wykaz substancji sklasyfikowanych zgodnie z zasadami przedstawionymi w ust. 1 i 2, wraz z ich jednolitą klasyfikacją i etykietowaniem.
Decyzje o wprowadzaniu substancji do załącznika I wraz z jednolitą klasyfikacją i etykietowaniem należy podejmować zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
4.
Substancje niebezpieczne wymienione w załączniku I, tam gdzie sytuacja tego wymaga, należy charakteryzować za pomocą granicznych wartości ich stężenia lub jakikolwiek innego parametru umożliwiającego dokonanie oceny zagrożenia dla zdrowia lub środowiska stwarzanego przez preparaty zawierające te niebezpieczne substancje lub substancje zawierające, jako zanieczyszczenia, inne substancje niebezpieczne.
Artykuł 5
Obowiązki Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, że bez naruszenia art. 13, substancje nie mogły być wprowadzone do obrotu w postaci czystej lub w preparacie, jeżeli nie zostały one:
- zgłoszone właściwym władzom jednego z Państw Członkowskich zgodnie z niniejszą dyrektywą,
- opakowane i etykietowane zgodnie z art. 22–25 i z kryteriami załącznika VI oraz zgodnie z wynikami badań przewidzianych w załącznikach VII i VIII, z wyjątkiem przypadków, gdy w innych dyrektywach odnoszących się do preparatów znajdują się odmienne przepisy.
Państwa Członkowskie są ponadto zobowiązane do podejmowania wszelkich koniecznych środków, aby zapewnić przestrzeganie przepisów dotyczących kart charakterystyk bezpieczeństwa ustanowionych w art. 27.
2.
Środki określone w ust. 1 tiret drugie stosuje się, dopóki dana substancja nie zostanie wymieniona w wykazie załącznika I lub też dopóki nie zostanie podjęta decyzja o nieumieszczaniu jej w wykazie zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
Artykuł 6
Obowiązek przeprowadzania kontroli
Producenci, dystrybutorzy i importerzy substancji niebezpiecznych, które umieszczono w spisie EINECS, ale które nie zostały jeszcze wprowadzone do wykazu załącznika I, zobowiązani są do przeprowadzenia kontroli w celu poznania właściwości tych substancji.
Na podstawie tych informacji pakują oni i tymczasowo etykietują substancje niebezpieczne zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 22–25 i z kryteriami zawartymi w załączniku VI.
Artykuł 7
Pełne zgłoszenie
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 1 ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 13 i art. 16 ust. 1, od każdego zgłaszającego substancję wymagane jest przedłożenie właściwemu organowi określonemu w art. 16 ust. 1, Państwa Członkowskiego, w którym produkowana jest substancja lub też, w przypadku producenta znajdującego się poza Wspólnotą, Państwa Członkowskiego, w obrębie którego zgłaszający ma siedzibę, zgłoszenia obejmującego:
- dokumentację techniczną przedstawiającą informacje konieczne do oceny możliwego do przewidzenia zagrożenia dla człowieka i środowiska bezpośredniego lub opóźnionego, które substancja może powodować oraz zawierającą wszelkie dostępne dane przydatne do tego celu; dokumentacja ta zawiera co najmniej wyniki badań, określonych w załączniku VII, wraz ze szczegółowym i pełnym opisem przeprowadzonych badań i zastosowanych metod lub też odniesienie do pozycji bibliograficznych, w których są one opisane,
- oświadczenie dotyczące niepożądanych skutków działania substancji w warunkach różnorodnego jej zastosowania,
- proponowaną klasyfikację i etykietowanie substancji zgodnie z niniejszą dyrektywą,
- tylko w przypadku substancji niebezpiecznych – projekt karty charakterystyki bezpieczeństwa, jak przewidziano w art. 27,
- w przypadku producenta spoza Wspólnoty, zgłaszający, zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 lit. d) tiret drugie, tam gdzie to uzasadnione, przedłoży oświadczenie producenta, że do celów związanych z przedkładaniem zgłoszenia danej substancji jest on wyznaczony jako jedyny przedstawiciel producenta,
- jeśli jest to uzasadnione, prośbę zgłaszającego, z powołaniem się na odpowiednie argumenty, by zgłoszenie zostało wyłączone z przepisów art. 15 ust. 2 na maksymalny okres, który w żadnym przypadku nie może przekroczyć okresu jednego roku od daty zgłoszenia.
Oprócz informacji, określonych powyżej, zgłaszający może także przedstawić organowi wstępną ocenę zagrożeń, której dokonał zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 3 ust. 2.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 14 każdy zgłaszający substancję, która już została zgłoszona, informuje właściwy organ o tym:
- kiedy ilość substancji wprowadzanych do obrotu osiągnie ilość 10 ton na rok na producenta lub kiedy całkowita ilość wprowadzona do obrotu osiągnie 50 ton na producenta; w tym przypadku właściwy organ może zażądać przeprowadzenia niektórych lub wszystkich dodatkowych testów podanych w załączniku VIII, poziom 1, do przeprowadzenia w określonym przez siebie terminie,
- kiedy ilość substancji wprowadzanych do obrotu osiągnie 100 ton na rok na producenta lub kiedy całkowita ilość wprowadzona do obrotu osiągnie 500 ton na producenta; w tym przypadku właściwy organ może zażądać przeprowadzenia niektórych lub wszystkich dodatkowych testów/badań ustanowionych w załączniku VIII, poziom 1, w określonym przez siebie terminie, chyba że zgłaszający poda przekonujący powód, dlaczego dany test/badanie nie jest odpowiednie lub też jakie alternatywny test/badanie byłoby zalecane,
- kiedy ilość substancji wprowadzanych do obrotu osiągnie 1000 ton na rok na producenta lub kiedy całkowita ilość wprowadzona do obrotu osiągnie 5000 ton na producenta; w tym przypadku właściwy organ może zażądać przeprowadzenia niektórych lub wszystkich dodatkowych testów/badań zgodnie z załącznikiem VIII poziom 2, które mają być przeprowadzone przez zgłaszającego w określonym przez właściwy organ terminie.
3.
Kiedy zostaną przeprowadzone testy dodatkowe albo zgodnie z wymaganiami ust. 2 albo dobrowolnie, zgłaszający dostarcza wyniki tych badań właściwemu organowi.
Artykuł 8
Zmniejszone wymagania w odniesieniu do substancji wprowadzanych do obrotu w ilościach mniejszych niż jedna tona na rok na producenta
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 1 ust. 2, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1, każdy zgłaszający zamierzający wprowadzić substancję na rynek Wspólnoty w ilościach mniejszych niż jedna tona na rok na producenta, przedkłada właściwemu organowi określonemu w art. 16 ust. 1 Państwa Członkowskiego, w którym produkowana jest ta substancja lub, w przypadku producenta spoza Wspólnoty, Państwa Członkowskiego, w obrębie którego zgłaszający ma swoją siedzibę, zgłoszenie obejmujące:
- dokumentację techniczną przedstawiającą informacje konieczne do oceny przewidywanego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i środowiska, natychmiastowego lub późniejszego, które substancja może powodować oraz zawierającą co najmniej informacje i wyniki badań określonych w załączniku VII.B, wraz ze szczegółowym i pełnym opisem przeprowadzonych badań oraz zastosowanych metod lub odniesienie do pozycji bibliograficznych, w których są one opisane, jeśli Państwo Członkowskie, w którym dokonywane jest zgłoszenie, tego wymaga,
- wszystkie inne informacje określone w art. 7 ust. 1.
2.
Jeśli ilości, które mogą być wprowadzone do obrotu, wynoszą mniej niż 100 kg na rok na producenta, zgłaszający może, bez uszczerbku dla przepisów art. 16 ust. 1, ograniczyć informacje w dokumentacji technicznej zgłoszenia, o której mowa powyżej, do zgłoszenia określonego w załączniku VII.C.
3.
W przypadku zgłaszającego, który przedłożył skróconą dokumentację zgłoszenia zgodnie z ust. 2, przedstawia on, zanim ilość substancji wprowadzanej do obrotu osiągnie 100 kg na rok na producenta lub całkowita ilość wprowadzona do obrotu osiągnie 500 kg na producenta, właściwemu organowi dodatkowe informacje konieczne do uzupełnienia dokumentacji technicznej do poziomu podanego w załączniku VII.B.
4.
Podobnie zgłaszający, który przedłożył skróconą dokumentację zgłoszenia zgodnie z ust. 1, przedstawia, zanim ilość substancji wprowadzanej do obrotu osiągnie 1 tonę na rok na producenta lub całkowita ilość wprowadzona do obrotu osiągnie 5 ton na producenta, pełne zgłoszenie zgodnie z wymogami art. 7.
5.
Substancje zgłoszone zgodnie z ust. 1 i 2 muszą być pakowane i tymczasowo etykietowane zgodnie z zasadami podanymi w art. 22–25 oraz kryteriami podanymi w załączniku VI, jeżeli można oczekiwać, że zgłaszający, jest świadomy ich niebezpiecznych właściwości.
Tam, gdzie nie jest jeszcze możliwe etykietowanie ich zgodnie z zasadami określonymi w art. 23, na etykiecie, oprócz informacji wynikających z testów już przeprowadzonych, powinno znajdować się ostrzeżenie: "Ostrożnie – substancja jeszcze nie w pełni przetestowana".
Artykuł 9
Substancje już zgłoszone (reguła 10 lat)
Zgłaszający nie musi dostarczać informacji wymaganych na mocy art. 7 i 8 dla dokumentacji technicznych określonych w załącznikach VII.A, VII.B, VII.C i VII.D, z wyjątkiem pozycji 1 i 2, art. 7 i 8, jeśli dane zostały przedłożone po raz pierwszy co najmniej 10 lat wcześniej.
Artykuł 10
Wprowadzanie zgłoszonych substancji do obrotu
1.
Substancje zgłoszone na mocy art. 7, jeśli właściwy organ nie wyrazi sprzeciwu, mogą być wprowadzane do obrotu nie wcześniej niż 60 dni po otrzymaniu przez właściwy organ dokumentacji zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Jeśli właściwy organ stwierdzi, że przedłożona dokumentacja nie jest zgodna z niniejszą dyrektywą i poinformuje o tym zgłaszającego, jak przewidziano w art. 16 ust. 2, substancje mogą być wprowadzane do obrotu dopiero 60 dni po otrzymaniu przez właściwy organ informacji koniecznych do doprowadzenia do zgodności zgłoszenia z niniejszą dyrektywą.
2.
Substancje zgłoszone na mocy art. 8 ust. 1 i 2, jeśli właściwy organ nie wyrazi sprzeciwu, mogą być wprowadzane do obrotu nie wcześniej niż 30 dni po otrzymaniu przez właściwy organ dokumentacji zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Jeśli właściwy organ stwierdzi, że przedłożona dokumentacja nie jest zgodna z niniejszą dyrektywą i poinformuje o tym zgłaszającego, jak przewidziano w art. 16 ust. 3, substancje mogą być wprowadzane do obrotu dopiero 30 dni po otrzymaniu przez właściwy organ informacji koniecznych do doprowadzenia do zgodności zgłoszenia z niniejszą dyrektywą. Jeśli zgłaszający otrzyma zgodnie z przepisami art. 16 ust. 3 powiadomienie, że dokumentację przyjęto, substancje mogą być wprowadzane do obrotu nie wcześniej niż 15 dni po przyjęciu dokumentacji przez właściwy organ.
Artykuł 11
Substancje produkowane poza Wspólnotą
Jeśli w przypadku substancji produkowanych poza Wspólnotą, substancja wytwarzana przez tego samego producenta jest zgłaszana kilkakrotnie, wielkość łącznej masy wprowadzanej na rynek Wspólnoty w ciągu roku będzie określana przez Komisję i krajowe organy na podstawie informacji przedłożonych zgodnie z art. 7 ust. 1, art. 8, ust. 1 i art. 14. Obowiązkiem przeprowadzania dodatkowych testów, zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2, będą obarczeni zbiorowo wszyscy zgłaszający.
Artykuł 12
Polimery
W przypadku polimerów przepisy szczególne dotyczące dokumentacji technicznych, jakie mają być zawarte w zgłoszeniach, określonych w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1, są ustanowione w załączniku VII, jako załącznik VII.D, zgodnie z procedurą określoną w art. 29 ust. 4 lit. b).
Artykuł 13
Wyłączenia
1.
Przepisy art. 7, 8, 14 i 15: nie obejmują następujących substancji:
- substancji umieszczonych w spisie EINECS,
- dodatków i substancji do wyłącznego stosowania w paszach zwierzęcych, objętych dyrektywami 70/524/EWG i 82/471/EWG [19],
- substancji do wyłącznego stosowania w środkach spożywczych, objętych dyrektywą 89/107/EWG [20], oraz substancji używanych wyłącznie jako dodatki smakowe w środkach spożywczych i objętych dyrektywą 88/388/EWG,
- składników aktywnych używanych wyłącznie w produktach leczniczych, określonych w art. 1 ust. 2 lit. a); nie dotyczy to chemicznych produktów pośrednich,
- substancji do wyłącznego stosowania w innych grupach produktów, dla których są ustalone procedury zgłoszenia lub zatwierdzania we Wspólnocie, a zawarte w nich wymagania dotyczące przedstawiania danych są równoważne do wymogów ustanowionych w niniejszej dyrektywie; Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 4 lit. a), ustali wykaz takich wspólnotowych aktów prawnych nie późnej niż 12 miesięcy po notyfikacji niniejszej dyrektywy; wykaz ten będzie poddawany określonym analizom i, jeśli to konieczne, zmieniany zgodnie z wymienioną procedurą.
2.
Substancje wymienione poniżej uważa się za zgłoszone w rozumieniu niniejszej dyrektywy, jeżeli spełnione są następujące warunki:
- polimery, z wyjątkiem tych, które zawierają łącznie 2 % lub więcej dowolnej substancji nie znajdującej się w spisie EINECS,
- substancje wprowadzane do obrotu w ilościach mniejszych niż 10 kg na rok na producenta, jeśli producent/importer spełnia wszystkie warunki nałożone przez Państwa Członkowskie, w których dana substancja jest wprowadzana do obrotu; warunki te nie mogą wykraczać poza informacje przewidziane w załączniku VII.C pkt 1 i 2,
- substancje wprowadzane do obrotu w ograniczonych ilościach, w żadnym przypadku nie przekraczających 100 kg na producenta na rok oraz przeznaczonych wyłącznie do prac badawczych i rozwojowych prowadzonych w warunkach kontrolowanych.
Każdy producent lub importer korzystający z tych wyłączeń musi prowadzić rejestry obejmujące dane identyfikujące substancje, dane o etykietowaniu i ilości oraz listę klientów; informacje te zostają udostępnione na żądanie właściwego organu każdego Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce produkcja, przywóz lub prowadzone są prace badawcze i rozwojowe,
- substancje wprowadzane do obrotu w celach stosowania w pracach badawczych i rozwojowych ukierunkowanych na doskonalenie technologii, przy ograniczonej liczbie zarejestrowanych klientów, w ilościach, które są ograniczone do ilości potrzebnych do prowadzenia prac badawczych i rozwojowych ukierunkowanych na doskonalenie technologii.
Substancje te mogą być wyłączone z obowiązku zgłoszenia na jeden rok, pod warunkiem że producent lub importer przekaże do wiadomości właściwych organów każdego Państwa Członkowskiego, w którym odbywa się produkcja, przywóz lub prowadzone są prace badawcze i rozwojowe dotyczące doskonalenia technologii dane identyfikujące substancje, dane o etykietowaniu, ilości wraz z uzasadnieniem tych ilości oraz listę klientów i program badawczy i rozwojowy oraz przestrzega wszelkich warunków nałożonych przez organy tych Państw Członkowskich na takie prace badawcze i rozwojowe.
Warunki nałożone przez Państwa Członkowskie nie mogą przekraczać wymagań przewidzianych w art. 8.
Po upływie jednego roku substancje te będą podlegać normalnemu zgłoszeniu.
Producent lub importer udziela także zapewnienia, że substancją lub preparatem, w którym jest zawarta ta substancja, będą posługiwali się tylko pracownicy klienta w kontrolowanych warunkach i że nie będzie ona udostępniona ludności ani w postaci czystej, ani w preparacie.
Ponadto, jeśli właściwy organ uzna, że możliwe jest zaistnienie zagrożenia dla człowieka i dla środowiska, którego nie można zaakceptować, może rozszerzyć ograniczenie, określone powyżej, na wszystkie produkty, które zawierają te substancje wyprodukowane w czasie prac badawczych i rozwojowych związanych z doskonaleniem technologii.
Jednoroczny okres wyłączenia, określony powyżej, może w wyjątkowych wypadkach być przedłużony na następny rok, jeśli zgłaszający potrafi wykazać, w sposób zadowalający właściwym organom, że takie przedłużenie jest uzasadnione.
3.
Substancje, określone w ust. 2, jeśli można spodziewać się, że zgłaszający, jest świadomy ich niebezpiecznych właściwości, muszą być pakowane i tymczasowo etykietowane przez producenta lub jego przedstawiciela zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 22–25 oraz kryteriami przewidzianymi w załączniku VI.
Jeśli etykietowanie substancji zgodnie z zasadami określonymi w art. 23 nie jest możliwe ze względu na to, że nie są dostępne wyniki wszystkich testów przewidzianych w załączniku VII, na etykiecie, oprócz informacji wynikających z testów już przeprowadzonych, powinno znajdować się ostrzeżenie: "Ostrożnie – substancja jeszcze nie w pełni przetestowana".
4.
Jeśli substancja, określona w ust. 2, etykietowana zgodnie z zasadami określonymi w art. 23, jest silnie toksyczna, toksyczna, rakotwórcza, toksyczna w odniesieniu do funkcji rozrodczych lub mutagenna, producent lub importer takiej substancji musi przekazać właściwemu organowi wszystkie właściwe informacje wymienione w załączniku VII.A, sekcja 2.3, 2.4 i 2.5.
Ponadto podaje on dane, jeśli są one dostępne, dotyczące toksyczności ostrej.
Artykuł 14
Informacje przedstawiane po zgłoszeniu
1. Każdy zgłaszający substancję już zgłoszoną zgodnie z art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 jest odpowiedzialny za informowanie na piśmie z własnej inicjatywy właściwy organ, któremu przedstawiono początkowe zgłoszenie, o:
- zmianach rocznej lub całkowitej ilości substancji wprowadzanej przez niego na rynek Wspólnoty lub, w przypadku substancji wytwarzanej poza Wspólnotą, dla której zgłaszający został wyznaczony jako jedyny przedstawiciel – przez niego i/lub innych,
- nowych danych o działaniu substancji na człowieka i/lub środowisko, gdy istnieją uzasadnione przesłanki, że jest świadomy ich istnienia,
- nowych zastosowaniach, w związku z którymi substancja jest wprowadzana do obrotu, gdy istnieją uzasadnione przesłanki, że jest świadomy ich istnienia,
- wszelkich zmianach właściwości substancji, określonych w załącznikach VII.A, B lub C sekcja 1.3,
- wszelkich zmianach jego statusu (producent lub importer).
2.
Od każdego importera substancji wytworzonej przez producenta mającego siedzibę poza Wspólnotą, który przywozi substancję w ramach zgłoszenia uprzednio przedłożonego przez jedynego przedstawiciela zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. d), wymaga się zapewnienia, że jedyny przedstawiciel dysponuje aktualnymi informacjami dotyczącymi ilości substancji wprowadzonej przez niego na rynek Wspólnoty.
Artykuł 15
Ponowne zgłoszenie tej samej substancji i unikanie powtarzania testów na kręgowcach
1. W przypadku substancji, która już została zgłoszona zgodnie z art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, właściwy organ może się zgodzić, aby kolejny zgłaszający substancję, wywiązując się z przepisów sekcji 3, 4 i 5 załączników VII.A i B oraz sekcji 3 i 4 załącznika VIII.C, mógł powołać się na wyniki testów/badań przeprowadzanych przez pierwszego zgłaszającego, jeśli kolejny zgłaszający może dostarczyć dowody, że substancja zgłoszona ponownie jest taką samą substancją, która była zgłoszona poprzednio, uwzględniając także stopień czystości i charakter zanieczyszczeń. Pierwszy zgłaszający musi udzielić na piśmie pozwolenia na powołanie się na wyniki testów/badań, które on przekazał, zanim zostanie dokonane takie powołanie.
2. Przed przeprowadzeniem badań na kręgowcach w celu uzyskania danych, jakie są potrzebne do przedłożenia zgłoszenia zgodnie z art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 oraz bez uszczerbku dla ust. 1, zgłaszający zwracają się do właściwych organów Państw Członkowskich, w których zamierzają później przedstawić zgłoszenie, o informacje:
a) czy dana substancja, którą zamierzają zgłosić, została już zgłoszona czy też nie;
b) o nazwie i adresie pierwszego zgłaszającego.
Prośba ta jest poparta dowodami, że zwracający się o informację ma zamiar wprowadzić substancję do obrotu w podanych przez niego ilościach.
W przypadku gdy:
a) właściwy organ otrzymujący prośbę o informacje nie ma wątpliwości, że zwracający się z tą prośbą zamierza wprowadzić do obrotu daną substancję w podanych ilościach; oraz
b) substancja została wcześniej zgłoszona; oraz
c) pierwszy zgłaszający nie zwrócił się o czasowe wyłączenie z przepisów niniejszego artykułu i nie otrzymał takiego zwolnienia,
właściwy organ przekazuje zwracającemu się o informację nazwę i adres pierwszego zgłaszającego oraz informuje pierwszego zgłaszającego o nazwie i adresie kolejnego zgłaszającego.
Pierwszy zgłaszający i kolejny zgłaszający podejmują wszelkie konieczne, racjonalne kroki, aby osiągnąć porozumienie w sprawie dzielenia się informacjami, pozwalające uniknąć powtarzania testów na kręgowcach.
3.
Zgłaszający tę samą substancję, którzy zgodnie z przepisami ust. 1 i 2 postanowili dzielić się informacjami odnoszącymi się do załącznika VII, podejmują także wszystkie konieczne kroki, aby osiągnąć porozumienie w sprawie dzielenia się informacjami uzyskanymi w wyniku testów przeprowadzanych na kręgowcach, przedłożonymi zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2.
4.
Jeśli, pomimo przepisów ust. 2 i 3, pierwszy zgłaszający i kolejny zgłaszający tę samą substancję nie mogą osiągnąć porozumienia w sprawie dzielenia się danymi, Państwa Członkowskie mogą podjąć krajowe środki, zobowiązujące pierwszych zgłaszających i kolejnych zgłaszających znajdujących się na ich terytorium, do dzielenia się danymi, mając na uwadze unikanie powtarzania testów na kręgowcach oraz ustalić procedury wykorzystania informacji, w tym wprowadzić przepisy w sprawie tymczasowego wyłączenia, przewidziane w art. 7 ust. 1 tiret ostatnie i racjonalnie zrównoważyć interesy obu zainteresowanych stron.
Artykuł 16
Prawa i obowiązki organów
1.
Państwa Członkowskie wyznaczą właściwy organ lub organy odpowiedzialne za przyjmowanie informacji przewidzianych w art. 7 -14 i badanie ich zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Ponadto, jeśli można uzasadnić, że jest to konieczne do oceny zagrożenia, jakie może być spowodowane przez substancję, właściwe organy mogą zwrócić się o dalsze informacje, weryfikację i/lub przeprowadzenie testów potwierdzających, dotyczące substancji lub produktów ich przekształcania, które im zgłoszono lub, o których otrzymały informację na mocy niniejszej dyrektywy; może to obejmować także zwrócenie się o wszelkie informacje, określone w załączniku VIII, wcześniej niż przewidziano w art. 7 ust. 2.
Właściwe organy mogą dodatkowo:
- pobierać takie próbki, które są niezbędne do celów kontrolnych,
- zażądać od zgłaszającego dostarczenia takich ilości zgłoszonych substancji, jakie uważają za konieczne do przeprowadzenia testów weryfikacyjnych,
- przedsięwziąć właściwe środki dotyczące bezpiecznego stosowania substancji do czasu wprowadzenia przepisów wspólnotowych.
W przypadku substancji zgłoszonych zgodnie z przepisami art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i 2, właściwy organ, który otrzymał zgłoszenie, jest zobowiązany przeprowadzić ocenę zagrożeń zgodnie z ogólnymi zasadami ustanowionymi w art. 3 ust. 2. Ocena obejmuje zalecany wybór najbardziej odpowiedniej metody testowania substancji, a także, gdzie sytuacja tego wymaga, zalecane środki mające na celu zmniejszenie zagrożenia dla człowieka i dla środowiska, związane z obrotem daną substancją. Ocena ta jest okresowo uaktualniana w świetle dodatkowych informacji, wymaganych na mocy niniejszego artykułu lub art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 3 i art. 14 ust. 1.
2.
W przypadku zgłoszeń przedkładanych zgodnie z art. 7, w ciągu 60 dni następujących po przyjęciu zgłoszenia, organ poinformuje zgłaszającego na piśmie, czy zgłoszenie, jako zgodne z niniejszą dyrektywą, zostało czy też nie zostało przyjęte.
Jeśli dokumentacja zostaje przyjęta, organ informuje jednocześnie zgłaszającego o oficjalnym numerze, który został nadany zgłoszeniu.
Jeśli dokumentacja nie zostaje przyjęta, organ informuje zgłaszającego, jakie informacje należy jeszcze dostarczyć, aby doprowadzić dokumentację do zgodności z niniejszą dyrektywą.
3.
W przypadku zgłoszeń przedkładanych zgodnie z przepisami art. 8, właściwy organ decyduje, w ciągu 30 dni od otrzymania zgłoszenia, czy zgłoszenie jest zgodne z niniejszą dyrektywą oraz jeżeli zgłoszenie zostanie uznane za niezgodne z niniejszą dyrektywą, informuje zgłaszającego, jakie informacje należy jeszcze dostarczyć, aby doprowadzić do zgodności dokumentacji z niniejszą dyrektywą.
Jeśli dokumentacja zostaje przyjęta zgodnie z niniejszą dyrektywą, organ w tym samym czasie informuje zgłaszającego o oficjalnym numerze, który został nadany zgłoszeniu.
4.
Jeśli, w przypadku substancji wytwarzanych poza Wspólnotą, substancja produkowana przez jednego producenta jest zgłaszana kilkakrotnie, właściwe organy w i Komisja są odpowiedzialne za ustalenie rocznej i łącznej masy wprowadzanej na rynek Wspólnoty.
Jeśli zostaną osiągnięte wartości graniczne masy wymienione w art. 7 ust. 2, właściwy organ odpowiedzialny za przyjmowanie zgłoszenia kontaktuje się z każdym zgłaszającym, informując o tożsamości innych zgłaszających i zwracając uwagę na ich zbiorową odpowiedzialność, jak przedstawiono w art. 11.
5.
Procedura ustanowiona w art. 28 jest przestrzegana przy potwierdzaniu lub wprowadzaniu zmian do propozycji klasyfikacji i etykietowania.
6.
Bez uszczerbku dla art. 19 ust. 1 Państwa Członkowskie i Komisja są odpowiedzialne za zachowanie poufności wszelkich informacji dotyczących handlowego wykorzystania lub produkcji.
Artykuł 17
Rola Komisji w procedurze zgłoszenia
Państwo Członkowskie po otrzymaniu dokumentacji zgłoszenia, określonej w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 lub informacji o dodatkowych testach przeprowadzonych zgodnie z art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 3 lub informacji przedłożonych po zgłoszeniu zgodnie z art. 14, jak najszybciej przesyła Komisji kopię dokumentacji lub dalszych informacji lub też ich streszczenie.
W przypadku dalszych informacji, określonych w art. 16 ust. 1, właściwy organ powiadamia Komisję o przeprowadzonych testów oraz przyczynach ich wyboru, wynikach oraz, jeśli to ma uzasadnienie, ocenie wyników. W przypadku informacji otrzymanych zgodnie z art. 13 ust. 2 właściwy organ przekaże Komisji takie elementy, które są przedmiotem wspólnego zainteresowania Komisji i innych właściwych organów.
Ocena zagrożeń określona w art. 16 ust. 1 lub skrót tej oceny są przekazywane Komisji jak najszybciej, po jej dokonaniu.
Artykuł 18
Obowiązki Komisji
1.
Po przyjęciu dokumentacji i informacji określonych w art. 17, Komisja przesyła kopie Państwom Członkowskim.
Komisja może także przesłać wszelkie inne informacje, które zebrała zgodnie z niniejszą dyrektywą, jeśli uzna to za stosowne.
2.
Właściwy organ każdego Państwa Członkowskiego może przeprowadzić konsultacje bezpośrednio z właściwym organem, który otrzymał pierwsze zgłoszenie lub z Komisją, na temat danych zawartych w dokumentacji zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy lub oceny zagrożeń, określonych w art. 16 ust. 1; może także zasugerować, że przydatne byłyby dalsze testy lub informacje, lub też zmiana oceny zagrożenia.
Jeśli właściwy organ, który otrzymał pierwotne zgłoszenie, nie uwzględni sugestii innych organów dotyczących dalszych informacji, testów potwierdzających lub zmian w programach badań przewidzianych w załączniku VIII lub oceny zagrożenia, podaje on przyczyny swego postępowania innym zainteresowanym organom.
Jeśli zainteresowanym organom nie uda się osiągnąć porozumienia i jeśli którykolwiek z organów udowodni, że dodatkowe informacje, testy potwierdzające lub zmiany programów badań lub oceny są jednak niezbędne do ochrony człowieka i środowiska, może zwrócić się do Komisji o podjęcie decyzji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 ust. 4 lit. b).
Artykuł 19
Poufność danych
1.
Jeśli zgłaszający uzna, że istnieje problem poufności, może wskazać te informacje przedłożone przewidziane w art. 7, 8 i 14, które uważa za tajemnicę handlową i których ujawnienie mogłoby przynieść szkody w jego działalności przemysłowej lub handlowej, i które, w związku z tym, chce utrzymać w tajemnicy przed wszystkimi innymi osobami z wyjątkiem właściwych organów i Komisji.
W takich przypadkach jest on zobowiązany w pełni to uzasadnić.
W odniesieniu do zgłoszeń i informacji przedkładanych zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 1, 2 i 3 tajemnica przemysłowa i handlowa nie dotyczy:
a) nazwy handlowej substancji;
b) nazwy producenta i zgłaszającego;
c) fizyczno-chemicznych właściwości substancji określonych w sekcji 3 załączników VII.A, VII.B i VII.C;
d) możliwych sposobów unieszkodliwienia substancji;
e) podsumowujących wyników testów toksykologicznych i ekotoksykologicznych;
f) stopnia czystości substancji oraz identyfikacji zanieczyszczeń i/lub dodatków, co do których wiadomo, że są niebezpieczne w rozumieniu art. 2 ust. 2, jeśli to istotne przy klasyfikacji i etykietowaniu, potrzebnym do umieszczenia substancji w załączniku I;
g) zalecanych metod i środków ostrożności, określonych w załączniku VII, sekcja 2.3 oraz środków stosowanych w przypadku nadzwyczajnych zagrożeń, określonych w załączniku VII, sekcji 2.4 i 2.5;
h) informacji zawartych w karcie charakterystyki bezpieczeństwa;
i) metod analitycznych umożliwiających wykrycie substancji niebezpiecznych, gdyby zostały one zrzucone do środowiska oraz określenie bezpośredniego narażenia ludzi, w przypadku substancji umieszczonych w załączniku I.
Jeśli zgłaszający, producent lub importer ujawni później informacje uznane wcześniej za poufne, informuje on o tym właściwy organ.
2.
Organ otrzymujący zgłoszenie/informacje decyduje na własną odpowiedzialność, które informacje mogą być objęte tajemnicą przemysłową i handlową zgodnie z ust. 1.
Informacje traktowane jako poufne przez organ otrzymujący od zgłaszającego dokumentację zgłoszenia muszą być traktowane również przez inne właściwe organy lub Komisję jako poufne.
3.
W przypadku substancji umieszczonych w wykazie, przewidzianych w art. 21 ust. 1 i nie zaklasyfikowanych jako niebezpieczne w rozumieniu niniejszej dyrektywy, może być podana ich nazwa handlowa, jeżeli zażąda tego właściwy organ, któremu przedłożono zgłoszenie.
Zwykle substancje takie mogą znajdować się w wykazie w postaci ich nazw handlowych nie dłużej niż trzy lata.
Jeśli jednakże właściwy organ, któremu przedłożono dokumentację uzna, że samo opublikowanie chemicznej nazwy w nomenklaturze IUPAC mogłoby ujawnić informacje dotyczące handlowego wykorzystania lub produkcji, substancja może pozostać w wykazie jedynie pod jej nazwą handlową tak długo, jak właściwy organ uzna to za potrzebne.
Na żądanie właściwego organu otrzymującego zgłoszenie, substancje niebezpieczne mogą pozostać w wykazie w postaci jedynie ich nazw handlowych do czasu, kiedy zostaną one wprowadzone do załącznika I.
4.
Poufne informacje udostępnione Komisji lub Państwu Członkowskiemu zachowywane są w tajemnicy.
We wszystkich przypadkach takie informacje:
- mogą być przedstawione tylko tym organom, których kompetencje są podane w art. 16 ust. 1,
- mogą, jednakże być ujawniane osobom bezpośrednio zaangażowanym w postępowanie administracyjne lub sądowe, włączając w to sankcje, podejmowane w związku z kontrolowaniem substancji wprowadzanych do obrotu i osobom, które mają uczestniczyć w tym postępowaniu.
Artykuł 20
Wymiana dokumentacji podsumowującej
1.
Dane dostarczone zgodnie z art. 17 i 18 ust. 1 mogą być przekazane do Komisji i Państw Członkowskich w formie streszczenia.
W takich przypadkach i w kontekście art. 18 ust. 2, właściwe władze Państwa Członkowskiego i Komisja mają w każdej chwili dostęp do dokumentacji zgłoszenia oraz dodatkowych informacji.
2.
Do celów wymiany informacji, określonych w art. 17 i art. 18 ust. 1, Komisja opracuje jednolitą formę.
Forma ta zostanie przyjęta zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 21
Wykazy istniejących i nowych substancji
1.
Komisja prowadzi wykaz wszystkich substancji zgłoszonych na mocy niniejszej dyrektywy.
Wykaz ten zostanie opracowany zgodnie z przepisami decyzji Komisji 85/71/EWG [21].
2.
Komisja nadaje numery EWG każdej substancji umieszczonej w spisie EINECS oraz w wykazie, określonym w ust. 1.
Artykuł 22
Opakowanie
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby substancje niebezpieczne nie mogły być wprowadzone do obrotu, chyba że ich opakowanie spełnia następujące wymagania:
a) zaprojektowane i skonstruowane jest tak, aby jego zawartość nie mogła się wydostawać; wymagania tego nie stosuje się wówczas, gdy są przewidziane specjalne urządzenia zabezpieczające;
b) materiały, z których są wykonane opakowania oraz zamknięcia, nie mogą wchodzić w reakcje z ich zawartością lub tworzyć szkodliwych lub niebezpiecznych związków z zawartością;
c) opakowania oraz zamknięcia muszą być mocne i trwałe, aby nie podlegały poluzowaniu i bezpiecznie poddawały się normalnym naciskom i naprężeniom przy obchodzeniu się z nimi;
d) pojemniki wyposażone w wymienne urządzenia zamykające są tak zaprojektowane, aby opakowanie mogło być kilkakrotnie zamykane bez wydobywania się z niego zawartości;
e) każdy pojemnik, niezależnie od pojemności, zawierający substancje sprzedawane lub udostępniane ludności i etykietowane jako "silnie toksyczne""toksyczne" lub "żrące", zgodnie z określeniami podanymi w niniejszej dyrektywie, musi mieć zamknięcie, którego dzieci nie są w stanie otworzyć, a ostrzeżenie musi być wyczuwalne dotykiem;
f) każdy pojemnik, niezależnie od pojemności, zawierający substancje sprzedawane lub udostępniane ludności i etykietowane jako "szkodliwe", "skrajnie łatwopalne" lub "wysoce łatwopalne", zgodnie z określeniami podanymi w niniejszej dyrektywie, musi mieć wyczuwalne dotykiem ostrzeżenie o niebezpieczeństwie.
2.
Państwa Członkowskie mogą także zalecić, aby opakowania były pieczętowane w taki sposób, aby pierwsze otwarcie powodowało nieodwracalne uszkodzenie pieczęci.
3.
Kategorie tych substancji, których opakowanie musi być wyposażone w elementy wymienione w ust. 1 lit. e) i f), należy zmienić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
4. Specyfikacje techniczne dotyczące elementów określonych w ust. 1 lit. e) i f) należy zmieniać zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 4 lit. a) i umieszczać je w pkt A i B załącznika IX do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 23
Etykietowanie
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby substancje niebezpieczne nie mogły być wprowadzone do obrotu, chyba że etykietowanie ich opakowań spełnia następujące wymagania.
2.
Każde opakowanie wskazuje w sposób jasny i nieusuwalny:
a) nazwę substancji zgodnie z oznaczeniami podanymi w załączniku I; jeśli substancja nie jest jeszcze umieszczona w załączniku I, należy podać jej nazwę zgodną z uznaną nomenklaturą międzynarodowym;
b) nazwę i pełny adres, w tym numer telefonu osoby ustanowionej we Wspólnocie, która jest odpowiedzialna za wprowadzenie substancji do obrotu, niezależnie od tego, czy jest to producent, importer czy dystrybutor;
c) symbole oznaczające niebezpieczeństwo, jeśli zostały ustalone, oraz wskazania niebezpieczeństwa związanego z użyciem tych substancji; symbole niebezpieczeństwa i oznakowanie ryzyka są zgodne z ustanowionymi w załączniku II [22]; symbol ma być drukowany czarnym kolorem na pomarańczowożółtym tle; symbole niebezpieczeństwa i oznakowanie ryzyka, ustalone dla każdej substancji, są zgodne z podanymi w załączniku I; w przypadku substancji niebezpiecznych nie umieszczonych jeszcze w załączniku I, symbole niebezpieczeństwa i oznakowanie ryzyka ustalane są zgodnie z zasadami ustanowionymi w załączniku VI.
Jeżeli więcej niż jeden symbol oznaczający niebezpieczeństwo jest przypisany do substancji:
- obowiązek umieszczenia symbolu T powoduje dowolność umieszczenia symboli X i C, jeśli ustalenia w załączniku I nie stanowią inaczej,
- obowiązek umieszczenia symbolu C powoduje dowolność umieszczenia symbolu X,
- obowiązek umieszczenia symbolu E powoduje dowolność umieszczenia symboli F i O;
d) standardowe oznaczenia (oznaczenia "R") wskazujące na szczególne zagrożenia związane ze stosowaniem substancji; tekst tych oznaczeń "R" jest zgodny z ustanowionym w załączniku III; oznaczenia "R", ustalone dla każdej substancji są takie, jak podano w załączniku I; w przypadku substancji niebezpiecznych nie umieszczonych jeszcze w załączniku I, oznaczenia "R" ustala się zgodnie z zasadami ustanowionymi w załączniku VI;
e) standardowe oznaczenia (oznaczenia "S") odnoszące się do bezpiecznego stosowania substancji; tekst oznaczeń "S" jest zgodny z ustanowionym w załączniku IV; oznaczenia "S", ustalone dla każdej substancji są takie, jak podano w załączniku I; w przypadku substancji niebezpiecznych nie umieszczonych jeszcze w załączniku I, oznaczenia "S" ustala się zgodnie z zasadami ustanowionymi w załączniku VI;
f) numer EWG, jeśli został nadany; numer EWG otrzymuje się z EINECS lub z wykazu określonego w art. 21 ust. 1.
Ponadto etykieta substancji zamieszczonych w załączniku I, zawiera słowa "etykieta EWG".
3.
W przypadku substancji drażniących, wysoko łatwopalnych, łatwopalnych i utleniających informacje o szczególnym zagrożeniu – oznaczenia "R", i zalecenia dotyczące bezpiecznego użycia – oznaczenia "S", nie muszą być zamieszczane, jeśli opakowanie nie zawiera więcej niż 125 ml.
To samo stosuje się do tej samej objętości substancji szkodliwych niedostępnych dla ogółu społeczeństwa.
4.
Oznaczeń, takich jak "nietoksyczne", "nieszkodliwe" lub innych podobnych oznaczeń nie umieszcza się na etykiecie lub opakowaniu substancji, będących przedmiotem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 24
Wprowadzanie w życie wymagań dotyczących etykietowania
1.
Gdy szczegółowe dane wymagane w art. 23 występują na etykiecie, etykietę tę przymocowuje się na stałe do jednej lub więcej powierzchni opakowania w ten sposób, aby informacje te mogły być czytane poziomo, gdy opakowanie jest normalnie ułożone.
Wymiary etykiety ustala się następująco:
Pojemność opakowania _BAR_ Wymiary (w milimetrach) _BAR_
—nieprzekraczająca trzech litrów _BAR_ przynajmniej 52 x 74 _BAR_
—większa niż trzy litry ale nieprzekraczająca 50 litrów _BAR_ przynajmniej 74 x 105 _BAR_
—większa niż 50 litrów ale nieprzekraczająca 500 litrów _BAR_ Przynajmniej 105 x 148 _BAR_
—większa niż 500 litrów _BAR_ przynajmniej 148 x 210 _BAR_
Każdy symbol pokrywa przynajmniej jedną dziesiątą powierzchni etykiety, ale nie może być mniejszy niż 1 cm2.
Cała powierzchnia etykiety przylega bezpośrednio do opakowania zawierającego substancję.
Te wymiary są przeznaczone wyłącznie do celów informacyjnych wymaganych przez niniejszą dyrektywę oraz w razie potrzeby do jakichkolwiek uzupełniających oznaczeń dotyczących zdrowia lub bezpieczeństwa.
2.
Etykieta nie jest wymagana, jeśli dane szczegółowe są wyraźnie umieszczone na samym opakowaniu w sposób określony w ust. 1.
3.
Kolor i wygląd etykiety lub w przypadku ust. 2 opakowania pozwalają na wyraźne odróżnienie symbolu oznaczenia niebezpieczeństwa oraz jego tła.
4.
Informacje na etykiecie wymagane na mocy art. 23 pozwalają na wyraźne odróżnienie od tła i mają taką wielkość i odstęp między wierszami, aby można je było łatwo przeczytać.
Przepisy szczególne dotyczące wyglądu i wymiarów tych informacji podano w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG zgodnie z procedurą, określoną w art. 29 ust. 4 lit. b).
5.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić wprowadzanie substancji niebezpiecznych do obrotu na ich terytorium od użycia języka lub języków urzędowych przy ich etykietowaniu.
6.
Do celów niniejszej dyrektywy, wymagania dotyczące etykietowania uważa się za spełnione:
a) w przypadku zewnętrznego opakowania zawierającego jeden lub więcej wewnętrznych opakowań, jeśli zewnętrzne opakowanie jest etykietowane zgodnie z międzynarodowymi zasadami dotyczącymi transportu substancji niebezpiecznych i opakowanie lub opakowania wewnętrzne są etykietowane zgodnie z niniejszą dyrektywą;
b) w przypadku pojedynczego opakowania:
- jeśli takie opakowanie jest oznakowane zgodnie z międzynarodowymi przepisami o transporcie substancji niebezpiecznych i zgodnie z przepisami art. 23 ust. 2 lit. a), b), d), e) i f), oraz
- jeśli tam, gdzie sytuacja tego wymaga poszczególne rodzaje opakowań, takie jak przenośne butle gazowe, są oznakowane zgodnie ze szczególnymi wymaganiami określonymi w załączniku VI.
W przypadku gdy substancje niebezpieczne nie opuszczają terytorium Państwa Członkowskiego, dopuszcza się etykietowanie zgodnie z krajowymi przepisami, zamiast z przepisami międzynarodowymi dotyczącymi transportu substancji niebezpiecznych.
Artykuł 25
Wyłączenia z wymagań dotyczących etykietowania i opakowania
1.
Przepisów art. 22, 23 i 24 nie stosuje się do amunicji i materiałów wybuchowych wprowadzanych do obrotu w celach uzyskania rzeczywistego skutku przez wywołanie eksplozji lub efektu pirotechnicznego.
Żadnych przepisów wyżej wymienionych artykułów nie stosuje się do butanu, propanu oraz gazu ziemnego w postaci ciekłej, do dnia 30 kwietnia 1997 r.
2.
Państwa Członkowskie mogą ponadto:
a) zezwalać, aby etykietowanie zgodne z art. 23 stosowane było w inny, właściwy sposób na opakowaniach, które są albo zbyt małe, albo w inny sposób nieodpowiednie do etykietowania zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2;
b) w drodze odstępstwa od przepisów art. 23 i 24 dopuszczenie pakowania substancji niebezpiecznych, które nie są wybuchowe, wysoce toksyczne ani toksyczne, były nieetykietowane lub etykietowane w inny sposób, jeśli zawierają one tak małe ilości, że nie stanowią zagrożenia dla osób je obsługujących lub dla innych osób;
c) zezwalać, jeśli opakowania są zbyt małe, by można było zastosować etykietowanie zgodnie z wymaganiami art. 23 i 24 i nie ma powodu do obaw, aby ludzie mający kontakt z nimi byli narażeni na niebezpieczeństwo, aby na opakowaniu substancji wybuchowych, silnie toksycznych, lub toksycznych substancji, umieścić inne etykiety.
Niniejsze odstępstwo nie pozwala na użycie symboli, znaków niebezpieczeństwa, oznakowania ryzyka (oznaczenia "R") lub bezpieczeństwa (oznaczenia "S") innych, niż ustanowione w niniejszej dyrektywie.
3.
Jeśli Państwo Członkowskie korzysta z możliwości przewidzianych w ust. 2, informuje o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 26
Reklama
Wszelka reklama substancji należących, do co najmniej jednej kategorii, określonych w art. 2 ust. 2 jest zakazana, jeśli nie zawiera wzmianki o zakwalifikowaniu substancji do tej lub do tych kategorii.
Artykuł 27
Karta charakterystyki bezpieczeństwa
1.
W celu umożliwienia profesjonalnym użytkownikom podjęcia koniecznych środków, jeśli chodzi o ochronę środowiska naturalnego i bezpieczeństwo w miejscu pracy, podczas lub, jeśli to ma uzasadnienie, przed pierwszą dostawą substancji niebezpiecznej każdy producent, importer lub dystrybutor ma obowiązek przekazać przyjmującemu kartę charakterystyki bezpieczeństwa.
Karta musi zawierać informacje konieczne do ochrony człowieka i środowiska.
Informacje mogą być przekazywane na piśmie lub drogą elektroniczną.
Producent, importer lub dystrybutor jest zobowiązany do przekazania odbierającemu kartę charakterystyki bezpieczeństwa wszelkich nowych informacji na temat substancji, o których się dowiedział.
2.
Ogólne zasady opracowywania, dystrybucji, treści i formatu karty charakterystyki bezpieczeństwa, określonej w ust. 1 będą ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 4 lit. a).
Artykuł 28
Dostosowanie do postępu technicznego
Zmiany konieczne do dostosowania załączników do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
Artykuł 29
Procedura dostosowania do postępu technicznego
1.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które planuje się podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
4. a) Z wyjątkiem przypadków określonych w lit. b) poniżej, jeśli Rada po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia jej propozycji, nie podejmie działań, proponowane środki przyjmowane są przez Komisję.
Okres ten ma trwać sześć tygodni w przypadku, określonym w art. 31 ust. 2;
b) w przypadku środków mających na celu dostosowanie do postępu technicznego załączników II, VI, VII i VIII, jeśli Rada po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia jej propozycji, nie podejmie działań, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję, chyba że Rada przyjęła zwykłą większością decyzję przeciwną wspomnianym środkom.
Artykuł 30
Klauzula dotycząca swobodnego przepływu
Państwa Członkowskie nie mogą z powodów związanych ze zgłoszeniem, klasyfikacją, pakowaniem lub etykietowaniem w rozumieniu niniejszej dyrektywy, zabraniać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania do obrotu substancji, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 31
Klauzula ochronna
1.
Jeśli w świetle nowych informacji Państwo Członkowskie ma uzasadnione powody, aby uważać, że substancja, która została przyjęta jako spełniająca wymagania niniejszej dyrektywy, stanowi jednak zagrożenie dla człowieka lub środowiska, ze względu na jej klasyfikację, opakowanie lub etykietowanie, które nie są już właściwe, może czasowo przeklasyfikować ją lub, jeśli to konieczne, zakazać wprowadzania do obrotu tej substancji lub określić specjalne warunki na własnym terytorium.
O takim działaniu niezwłocznie powiadamia Komisję oraz inne Państwa Członkowskie oraz podaje powody takiej decyzji.
2.
Komisja podejmuje decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 29 ust. 4 lit. a).
3.
Jeżeli, po decyzji podjętej zgodnie z ust. 2, Komisja uzna, że dla przypadków objętych tym ustępem, konieczne jest dostosowanie załączników do niniejszej dyrektywy, do postępu technicznego, decyzję w tej sprawie podejmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
Artykuł 32
Sprawozdania
1.
Państwa Członkowskie są zobowiązane, co trzy lata przesyłać Komisji sprawozdanie na temat wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy na swoich terytoriach.
Pierwsze sprawozdanie ma być przedłożone trzy lata po wprowadzeniu w życie niniejszej dyrektywy.
2.
Komisja jest zobowiązana, co trzy lata przygotowywać zbiorcze sprawozdanie na podstawie informacji określonych w ust. 1 i przekazywać je Państwom Członkowskim."
2.
Artykuł 24, 25 i 27 otrzymuje brzmienie art. 33, 34 i 35.
3.
Do załączników II, VI, VII i VIII wprowadza się następujące zmiany:
- załącznik II zostaje zmieniony poprzez dodanie symbolu wskazującego na niebezpieczeństwo dla środowiska tak, jak w załączniku 1 do niniejszej dyrektywy,
- załącznik VI, część 1.A zostaje zastąpiony załącznikiem 2 do niniejszej dyrektywy,
- załącznik VII zostaje zastąpiony załącznikiem 3 do niniejszej dyrektywy,
- załącznik VIII zostaje zastąpiony załącznikiem 4 do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W następujących dyrektywach wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dyrektywa 73/173/EWG [23]:
- w art. 5 ust. 2 lit. c) "art. 6" zastępuje się "art. 23",
- w art. 9, ust. 2 i 10 "art. 8c" zastępuje się "art. 28";
2.
Dyrektywa 77/728/EWG [24]:
- w art. 6, ust. 2 lit. c) "art. 6" zastępuje się "art. 23",
- w art. 10, ust. 3 i art. 11 "art. 8c" zastępuje się "art. 28";
3.
Dyrektywa 78/631/EWG:
- w art. 6 ust. 2 lit. g) "art. 6" zastępuje się "art. 23",
- w art. 10 ust. 3 i art. 11 "art. 8 ust. c" zastępuje się "art. 28";
4.
Dyrektywa 88/379/EWG:
- odniesienie do dyrektywy 79/831/EWG zastępuje się odniesieniem w motywach drugim i ósmym do niniejszej dyrektywy;
- w art. 3 ust. 3 "oddziaływanie rakotwórcze, mutagenne i teratogenne" zastępuje się "oddziaływaniem rakotwórczym, mutagennym i oddziaływaniem na proces rozmnażania",
- w art. 3 ust. 5 "art. 8 ust. 2 dyrektywy 67/548/EWG" zastępuje się "art. 13 ust. 3 dyrektywy 67/548/EWG";
- w art. 3 ust. 5 lit. o) otrzymuje brzmienie:
- "o) preparaty należy uważać za toksyczne dla rozmnażania i przypisywać im co najmniej symbol i znak "toksyczny", jeśli zawierają substancję powodującą takie skutki, której przypisano co najmniej jedno standardowe oznakowanie "R" określone w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG jako charakteryzujące substancje toksyczne dla rozmnażania, tj. substancję kategorii 1, w stężeniu równym lub większym od:
- stężenia określonego w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG dla danej substancji, lub
- stężenia określonego w pkt 6 załącznika I (tabela VI) do niniejszej dyrektywy, jeśli dana substancja lub substancje nie znajdują się w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG lub nie podano tam ich stężeń dopuszczalnych,"
- w art. 3 ust. 5 lit. p) otrzymuje brzmienie:
- "p) preparaty są uważane za takie, które muszą być traktowane jako toksyczne dla rozmnażania i przypisuje się im co najmniej symbol i znak niebezpieczeństwa "toksyczny", jeśli zawierają substancję powodującą takie skutki, której przypisano co najmniej jedno standardowe oznakowanie "R" określone w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG, jako charakteryzujące substancje toksyczne dla rozmnażania, tj. kategorii 2, w stężeniu równym lub większym od:
- stężenia określonego w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG dla rozważanej substancji, lub
- stężenia określonego w pkt 6 załącznika I (tabela VI) do niniejszej dyrektywy, jeśli rozważana substancja lub substancje nie znajdują się w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG lub nie podano tam ich stężeń dopuszczalnych,"
- w art. 3 ust. 5 lit. q) otrzymuje brzmienie:
- "q) preparaty, które muszą być traktowane jako toksyczne dla rozmnażania i należy przypisywać im co najmniej symbol i znak niebezpieczeństwa "szkodliwy", jeśli zawierają substancję powodującą takie skutki, której przypisano co najmniej jedno standardowe oznakowanie niebezpieczeństwa określone w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG jako charakteryzujące substancje niebezpieczne dla rozmnażania, tj. substancje kategorii 3, w stężeniu równym lub większym od:
- stężenia określonego w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG dla rozważanej substancji, lub
- stężenia określonego w pkt 6 załącznika I (tabela VI) do niniejszej dyrektywy, jeśli rozważana substancja lub substancje nie znajdują się w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG lub nie podano tam ich stężeń dopuszczalnych,"
- w art. 6 ust. 1 lit. a) "art. 15 ust. 1" zastępuje się "art. 22 ust. 1",
- w art. 6 ust. 3 "art. 21" zastępuje się "art. 28",
- w art. 7 ust. 1 lit. c) ii) "art. 11 ust. 4" zastępuje się "art. 19 ust. 4",
- w art. 7 ust. 1 "art. 16 ust. 2 lit. c)" zastępuje się "art. 23 ust. 2 lit. c),"
- w art. 8 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3a.
Informacje na etykiecie wymagane z mocy art. 7 wyraźnie odróżniają się od tła i mają taką wielkość i odstęp między wierszami, aby były łatwo czytelne.
Przepisy szczególne dotyczące wyglądu i wymiarów tych informacji podano w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 4 lit. b) niniejszej dyrektywy.",
- w art. 10, 14 ust. 2 i 15 "art. 21" zastępuje się "art. 28",
- w tytule załącznika I część 6 wyrazy "teratogennych substancji" zastępuje się wyrazami "skutki dla procesów rozrodczych",
- w załączniku I tabeli 6 wyrazy "substancje teratogenne" zastępuje się wyrazami "substancjami toksycznymi dla procesów rozrodczych".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 października 1993 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady nr 92/33/EWG
z dnia 28 kwietnia 1992 r.
w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja warzyw zajmuje istotne miejsce w rolnictwie Wspólnoty;
uzyskanie zadowalających efektów w uprawie warzyw zależy w dużej mierze nie tylko od jakości i dobrego stanu zdrowotności nasion, w sprawie których została już wydana dyrektywa Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [4], ale zależy także od stosowania odpowiedniego materiału nasadzeniowego; w tym celu niektóre Państwa Członkowskie wprowadziły przepisy, których celem jest zagwarantowanie odpowiedniej jakości i zdrowotności materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw będących przedmiotem obrotu;
stosowane w różnych Państwach Członkowskich odmienne sposoby postępowania z materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym warzyw prawdopodobnie stwarzają bariery handlowe, a zatem utrudniają swobodny przepływ tych produktów we Wspólnocie; z uwagi na zamiar ustanowienia rynku wewnętrznego bariery te powinny być usuwane w drodze przyjęcia przepisów prawa wspólnotowego zastępujących te ustanowione przez poszczególne Państwa Członkowskie;
ustanowienie ujednoliconych warunków na poziomie wspólnotowym będzie gwarantowało otrzymywanie przez nabywców w całej Wspólnocie zdrowego i dobrej jakości materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw;
jeśli odnosi się to do stanu zdrowotności roślin, takie ujednolicone warunki muszą być zgodne z przepisami dyrektywy Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko wprowadzeniu do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych [5];
bez uszczerbku dla przepisów dotyczących stanu zdrowotności roślin zawartych w dyrektywie 77/93/EWG nie jest właściwym stosowanie zasad wspólnotowych w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym warzyw, jeśli wykazane jest, że produkty takie są przeznaczone na wywóz do państw trzecich, ponieważ zasady mające zastosowanie w takim przypadku mogą być odmienne od tych zawartych w niniejszej dyrektywie;
określenie stanu zdrowotności i norm jakości dla każdego rodzaju i gatunku warzyw wymaga długotrwałych i szczegółowych rozważań technicznych i naukowych; w tym celu powinna zostać ustanowiona stosowna procedura;
początkowo dostawcy materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw są odpowiedzialni za zagwarantowanie spełniania przez oferowane przez nich produkty warunków ustanowionych w niniejszej dyrektywie;
właściwe władze Państw Członkowskich muszą gwarantować, poprzez przeprowadzanie kontroli i inspekcji, iż dostawcy spełniają te warunki;
powinny zostać wprowadzone wspólnotowe działania kontrolne, aby zagwarantować jednolite stosowanie we wszystkich Państw Członkowskich norm ustanowionych w niniejszej dyrektywie;
w interesie nabywców materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw leży zapewnienie, aby znana była nazwa odmiany, a jej tożsamość chroniona;
w tym celu powinien zostać przyjęty przepis, o ile jest to możliwe, dotyczący stosowania zasad dotyczących aspektów odmianowych odnoszących się do obrotu nasionami warzyw;
w celu zagwarantowania tożsamości oraz zagwarantowania prawidłowego obrotu materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym warzyw muszą zostać ustanowione zasady wspólnotowe dotyczące separacji partii i oznakowywania; stosowane etykiety powinny zawierać szczegółowe informacje niezbędne zarówno dla inspekcji urzędowej, jak i dla użytkowników;
w okresie, w którym występują czasowe trudności w uzyskiwaniu dostaw, może zostać dopuszczony do obrotu materiał rozmnożeniowy i siewny spełniający mniej surowe wymagania niż te zawarte w niniejszej dyrektywie;
pierwszym krokiem w kierunku ujednolicenia warunków jest wprowadzenie zakazu nakładania przez Państwa Członkowskie nowych warunków lub ograniczeń w sprawie obrotu, innych niż te ustanowione w niniejszej dyrektywie, w przypadku rodzajów i gatunków wymienionych w załączniku II, dla których zostanie sporządzone odpowiednie zestawienie;
powinny zostać przyjęte przepisy dotyczące dopuszczenia do obrotu we Wspólnocie materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw, produkowanego w państwach trzecich, pod warunkiem że materiał ten zawsze spełnia te same warunki jak materiał rozmnożeniowy i siewny warzyw produkowany we Wspólnocie i spełniający zasady wspólnotowe;
w celu ujednolicenia stosowanych w różnych Państwach Członkowskich technicznych metod badania oraz w celu dokonania porównań pomiędzy materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym oraz warzywami produkowanymi we Wspólnocie i tym materiałem produkowanym w państwach trzecich powinny być prowadzone badania w celu sprawdzenia zgodności takich produktów z wymaganiami niniejszej dyrektywy;
w celu ułatwienia efektywnego działania niniejszej dyrektywy Komisji powinno zostać powierzone zadanie podjęcia działań do jej stosowania i wprowadzania zmian do jej załączników oraz ustanowienia procedury obowiązywania ścisłej współpracy pomiędzy Komisją i Państwami Członkowskimi w obrębie Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie dla materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw, oprócz nasion, będącego przedmiotem obrotu we Wspólnocie.
2.
Artykuły 2-20 oraz art. 24 stosuje się w stosunku do rodzajów, gatunków i ich mieszańców wymienionych w załączniku II.
Podkładki i inne części roślin należących do innych rodzajów, gatunków albo ich mieszańców także podlegają przepisom zawartym w wymienionych powyżej artykułach, jeśli materiał jednego ze wspomnianych rodzajów lub gatunków, lub ich mieszańców, jest lub ma być na nich zaszczepiony.
3.
Zmiany do wykazu rodzajów i gatunków w załączniku II są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania dla materiału rozmnożeniowego lub nasadzeniowego przeznaczonego na wywóz do państw trzecich, jeśli zamiar ten został właściwie zidentyfikowany, a materiał jest dostatecznie odizolowany, nie naruszając przepisów dotyczących stanu zdrowotności ustanowionych w dyrektywie 77/93/EWG.
Przepisy wykonawcze do akapitu pierwszego, w szczególności w odniesieniu do identyfikacji i izolacji, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 3
Dla celów niniejszej dyrektywy, stosuje się następujące definicje:
materiał rozmnożeniowy : części roślin lub cały materiał roślinny, włączając podkładki, przeznaczone do rozmnażania i produkcji warzyw;
materiał nasadzeniowy : całe rośliny i części roślin, włączając, dla roślin zaszczepionych, składniki zaszczepione, przeznaczone do zasadzenia do produkcji warzyw;
dostawca : każda osoba fizyczna lub prawna zajmująca się profesjonalnie co najmniej jedną z następujących działalności w odniesieniu do materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw: reprodukcją, produkcją, przechowywaniem i/lub poddawaniem zabiegom oraz obrotem;
obrót : posiadanie na sprzedaż lub na składzie, wystawianie lub oferowanie na sprzedaż, sprzedaż i/lub dostarczanie do innych osób, niezależnie od formy, materiału rozmnożeniowego lub nasadzeniowego;
odpowiedzialny urzędowy organ i) wyłączna i centralna władza, ustanowiona lub wyznaczona przez Państwo Członkowskie pod nadzorem rządu krajowego i odpowiedzialna za kwestie dotyczące jakości;
ii) jakakolwiek władza państwowa ustanowiona:
- albo na poziomie krajowym,
- albo na poziomie regionalnym, pod nadzorem władz krajowych w granicach ustanowionych przez ustawodawstwo krajowe danego Państwa Członkowskiego.
Organy określone w ppkt i) i ii) mogą, zgodnie z ich ustawodawstwem krajowym, powierzyć zadania ustanowione w niniejszej dyrektywie, na ich odpowiedzialność i pod ich nadzorem, jakiejkolwiek osobie prawnej prawa publicznego lub prywatnego, której na mocy urzędowo zatwierdzonego statutu zostało powierzone wykonywanie wyłącznie specjalnych funkcji publicznych, pod warunkiem że taka osoba i jej przedstawiciele nie są prywatnie zainteresowani wynikami prowadzenia takich działań.
Państwa Członkowskie gwarantują ścisłą współpracę między organami określonymi w ppkt ii) a tymi określonymi w ppkt i).
Ponadto, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, może zostać zatwierdzona każda inna osoba prawna ustanowiona w imieniu jakiegokolwiek organu zgodnie z ppkt i) i ii), działająca z upoważnienia i pod nadzorem takiego organu, pod warunkiem że taka osoba nie jest prywatnie zainteresowana wynikami prowadzenia takich działań.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ich odpowiedzialnych organach urzędowych.
Komisja niezwłocznie informuje o tym inne Państwa Członkowskie;
działania urzędowe : działania podjęte przez odpowiedzialny organ urzędowy;
urzędowa inspekcja : inspekcja przeprowadzana przez odpowiedzialny organ urzędowy;
urzędowa deklaracja : deklaracja odpowiedzialnego organu urzędowego lub deklaracja wydana na jego odpowiedzialność;
partia : liczba jednostek pojedynczego towaru, możliwa do zidentyfikowania ze względu na jednorodność jego składników i pochodzenie;
laboratorium : podmiot prawa publicznego lub prywatnego przeprowadzający analizy i odpowiednie diagnozy umożliwiające producentowi kontrolowanie jakości produkcji.
Artykuł 4
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22 w załączniku I ustanawia się wykaz dla każdego rodzaju i gatunku w związku z załącznikiem II oraz dla podkładek z innych rodzajów i gatunków, jeśli materiał z tych rodzajów lub gatunków jest lub ma być na nich zaszczepiony, z uwzględnieniem warunków dotyczących zdrowotności roślin, ustanowionych w dyrektywie 77/93/EWG i mających zastosowanie dla odnośnych rodzajów i/lub gatunków; wykaz ten wskazuje ponadto:
i) warunki, jakie mają być spełnione przez materiał nasadzeniowy warzyw, w szczególności te odnoszące się do jakości i czystości uprawy oraz, gdzie stosowne, cech odmianowych.
Wymagania te dodaje się w załączniku I część A;
ii) warunki, jakie mają być spełnione przez materiał rozmnożeniowy, w szczególności te odnoszące się do stosowanego systemu rozmnażania, czystości uprawy rosnącej oraz, gdzie stosowne, cech odmianowych.
Warunki te zostaną wymienione w załączniku I część B.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że dostawcy podejmą wszelkie niezbędne działania dla zagwarantowania zgodności z normami ustalonymi w niniejszej dyrektywie we wszystkich fazach produkcji i obrotu materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym warzyw.
2.
Dla celów ust. 1 wspomniani dostawcy przeprowadzą sami kontrole lub zlecą przeprowadzenie przez akredytowanego dostawcę lub odpowiedzialne organy urzędowe kontroli opartych na następujących zasadach:
- zidentyfikowanie momentów krytycznych w ich procesie produkcyjnym na podstawie stosowanych metod produkcji,
- ustalenie i stosowanie metod monitorowania i kontroli momentów krytycznych określonych w pierwszym tiret,
- pobranie prób do analiz przeprowadzanych w laboratorium akredytowanym przez odpowiedzialny organ urzędowy w celu sprawdzenia zgodności z normami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie,
- przechowywanie pisemnych danych lub danych zarejestrowanych w sposób nieusuwalny, określonych w pierwszym, drugim i trzecim tiret, oraz danych dotyczących produkcji i obrotu materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym; dane te mają być do dyspozycji odpowiedzialnego organu urzędowego.
Dokumenty te i dane mają być przechowywane przez okres, co najmniej jednego roku.
Jednakże, w stosunku do dostawców, których działalność w związku z tym jest ograniczona jedynie do dystrybucji materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw, produkowanego i pakowanego w miejscach innych niż ich własne, wymagane jest jedynie przechowywanie danych pisemnych lub danych zarejestrowanych w sposób nieusuwalny, dotyczących kupna i sprzedaży i/lub dostarczania takich produktów.
Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do dostawców, których działalność w związku z tym jest ograniczona do dostarczania niewielkich ilości materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw dla nieprofesjonalnych odbiorców finalnych.
3.
Jeśli wynik ich własnych kontroli lub jakiekolwiek informacje będące w dyspozycji dostawców określonych w ust. 1 ujawnią obecność jednego lub większej liczby organizmów szkodliwych określonych w dyrektywie 77/93/EWG lub organizmów szkodliwych w ilościach większych niż te dopuszczone w normach lub tych wymienionych w odnośnych wykazach ustanowionych na podstawie art. 4, to dostawcy niezwłocznie powiadamiają o tym odpowiedzialne urzędowe gremium oraz podejmują działania wskazane przez taki organ lub każde inne działania konieczne do obniżenia zagrożenia rozprzestrzenienia takich organizmów szkodliwych.
Dostawca zachowuje rejestry wszystkich wystąpień organizmów szkodliwych w jego obiektach oraz informacje o wszelkich działaniach podjętych w związku z takimi wystąpieniami.
4.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 2 akapit drugi przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 6
1.
Odpowiedzialny organ urzędowy akredytuje dostawców zaraz po sprawdzeniu, że ich metody produkcji i obiekty spełniają wymagania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do charakteru prowadzonej przez nich działalności.
Akredytacja musi być odnawiana, jeśli dostawca decyduje się na prowadzenie działalności innej niż ta, na którą otrzymał on akredytację uprzednio.
2.
Odpowiedzialny organ urzędowy akredytuje laboratoria zaraz po sprawdzeniu, że laboratoria te, ich metody i obiekty spełniają te wymagania niniejszej dyrektywy, które mają być ustanowione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, w odniesieniu do charakteru prowadzonej przez nie działalności analitycznej.
Akredytacja musi być odnawiana, jeśli laboratorium decyduje się na prowadzenie działalności innej niż ta, na którą otrzymało ono akredytację uprzednio.
3.
Odpowiedzialny organ urzędowy podejmuje wszelkie niezbędne działania, jeśli przestają być spełniane wymagania określone w ust. 1 i 2.
W tym celu organ ten zwraca szczególną uwagę na wnioski z każdej kontroli przeprowadzanej zgodnie z art. 7.
4.
Nadzór i monitorowanie dostawców, obiektów i laboratoriów jest przeprowadzany regularnie przez odpowiedzialny organ urzędowy lub na odpowiedzialność odpowiedzialnego organu urzędowego, który ma w każdej chwili swobodny dostęp do każdej części obiektów, w celu zagwarantowania zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Przyjmuje się niezbędne przepisy wykonawcze dotyczące nadzoru i monitorowania, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Jeśli podczas prowadzenia takiego nadzoru i monitorowania zostanie ujawnione, że nie są spełniane wymagania niniejszej dyrektywy, to odpowiedzialny organ urzędowy podejmuje odpowiednie działania.
Artykuł 7
1.
Eksperci Komisji mogą we współpracy z odpowiedzialnymi organami urzędowymi Państw Członkowskich przeprowadzić kontrole na miejscu, o ile jest to konieczne, w celu zagwarantowania jednolitego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności w celu sprawdzenia, czy dostawcy rzeczywiście spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadzana jest kontrola, służy ekspertom wszelką niezbędną pomocą w wypełnianiu ich obowiązków.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wyniku kontroli.
2.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów ust. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 8
1.
Materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw może być wprowadzany do obrotu tylko przez akredytowanych dostawców oraz pod warunkiem że spełniają oni wymagania ustanowione w wykazie określonym w art. 4.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 77/93/EWG przepisy ust. 1 nie mają zastosowania dla materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw przeznaczonego do:
a) doświadczeń lub celów naukowych; lub
b) pracy selekcyjnej; lub
c) środków mających na celu ochronę różnorodności genetycznej.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów lit. a) i b) przyjmuje się jako niezbędne zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Wskazanym jest, aby przed dniem 1 stycznia 1993 r. zostały przyjęte szczegółowe zasady stosowania przepisów lit. c), zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw, należący do rodzajów lub gatunków wymienionych w załączniku II, a także wymieniony w dyrektywie 70/458/EWG, nie jest przedmiotem obrotu we Wspólnocie, chyba że należy do odmiany dopuszczonej do obrotu zgodnie z przepisami dyrektywy 70/458/EWG.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 oraz ust. 3 i 4 niniejszego artykułu materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw, należący do rodzajów lub gatunków wymienionych w załączniku II, ale który nie jest objęty dyrektywą 70/458/EWG, nie jest przedmiotem obrotu we Wspólnocie, chyba że należy do odmiany urzędowo dopuszczonej do obrotu w co najmniej jednym Państwie Członkowskim.
Przepisy podane w art. 4, 5 i 10 ust. 3 dyrektywy 70/458/EWG stosuje się dla warunków dla dopuszczenia do obrotu.
Artykuł 3 ust. 2 i 4, art. 6, 7, 8, 10 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 11-15 wspomnianej dyrektywy mają zastosowanie mutatis mutandis po wprowadzeniu niezbędnych zmian do procedur i formalności dla dopuszczenia do obrotu i utrzymywania produkcji.
Wyniki nieurzędowych badań i praktyczne informacje uzyskane w trakcie uprawy mogą być brane pod uwagę w każdym przypadku.
3.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zagwarantowania, że urzędowe dopuszczenie odmian należących do rodzajów lub gatunków określonych w ust. 2, które zostało udzielone przed dniem 1 stycznia 1993 r. zgodnie z zasadami innymi niż te podane w dyrektywie 70/458/EWG lub na podstawie faktu, że ich materiał był przedmiotem obrotu na ich terytorium przed tym terminem, traci ważność najpóźniej dnia 30 czerwca 1998 r., chyba że odnośne odmiany zostały dopuszczone w terminie zgodnie z przepisami ust. 1.
4.
Odmiany urzędowo dopuszczone zgodnie z ust. 2 i 3, zostają wprowadzone do Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Warzyw określonych w art. 17 dyrektywy 70/458/EWG.
Artykuł 16 ust. 2 i 3, art. 17, 18 i 19 stosuje się mutatis mutandis po dokonaniu niezbędnych zmian.
Publikacje, będące przedmiotem zainteresowania, określają odmiany dopuszczone do obrotu na mocy ust. 3, wraz ze specjalną adnotacją.
Artykuł 10
1.
Podczas uprawy oraz podczas przerywania lub pasynkowania materiału rodzicielskiego, materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw jest utrzymywany w osobnych partiach.
2.
Jeśli materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw o różnym pochodzeniu jest umieszczany razem lub jest mieszany podczas pakowania, składowania, transportu lub dostarczania, dostawca zachowuje rejestry zawierające następujące dane: skład partii i pochodzenie poszczególnych składników.
3.
Państwa Członkowskie gwarantują zgodność z wymaganiami ust. 1 i 2 poprzez przeprowadzanie urzędowych inspekcji.
Artykuł 11
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 2 materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw jest przedmiotem obrotu tylko w formie dostatecznie jednorodnych partii oraz jeśli partie te zostały uznane za spełniające przepisy niniejszej dyrektywy, a także są zaopatrzone w dokument sporządzony przez dostawcę zgodnie z warunkami podanymi w wykazie ustanowionym w art. 4.
Jeśli na takim dokumencie znajduje się urzędowa deklaracja, to jest ona wyraźnie oddzielona od wszystkich innych zawartości dokumentu.
W wykazie określonym w art. 4 ustanawia się wymagania dotyczące etykietowania i/lub plombowania oraz pakowania materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw.
2.
W przypadku dostawy materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw przez detalistę do nieprofesjonalnego odbiorcy finalnego, wymagania dotyczące etykietowania mogą zostać ograniczone do odpowiednich informacji o produkcie.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie mogą zwolnić:
- od stosowania przepisów art. 11 drobnych producentów, których cała produkcja i sprzedaż materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw jest przeznaczona do ostatecznego użytku przez osoby na rynku lokalnym, które nie zajmują się profesjonalną produkcją roślinną ("obrót lokalny");
- od kontroli i urzędowych inspekcji przewidzianych w art. 18 lokalny obrót materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym warzyw produkowanym przez takie osoby zwolnione od tych obowiązków.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 przyjmuje się przepisy wykonawcze odnoszące się do innych wymagań dotyczących zwolnień w związku z pierwszym i drugim tiret, w szczególności w zakresie pojęć "drobni producenci" i "rynek lokalny" oraz odnoszące się do procedur.
Artykuł 13
W wypadku czasowych trudności w dostarczaniu materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw, spełniającego wymagania niniejszej dyrektywy, mogą zostać przyjęte środki, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, dotyczące obrotu materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym warzyw spełniającym mniej surowe wymagania, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących zdrowotności roślin ustanowionych w dyrektywie 77/93/EWG.
Artykuł 14
1.
Obrót materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym warzyw, który spełnia wymagania i warunki niniejszej dyrektywy, nie podlega żadnym ograniczeniom z uwagi na osobę dostawcy, zdrowotność roślin, podłoże uprawowe i przeprowadzone inspekcje, z wyjątkiem tych ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
2.
Obrót materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym warzyw, którego odmiana znajduje się we wspólnym katalogu odmian gatunków warzyw, nie podlega żadnym ograniczeniom z uwagi na odmianę, z wyjątkiem tych ustanowionych w niniejszej dyrektywie lub odnoszących się do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
W zakresie produktów w związku z załącznikiem II Państwa Członkowskie powstrzymują się od nakładania bardziej surowych warunków lub ograniczeń handlowych, z wyjątkiem warunków ustanowionych w wykazach zgodnie z art. 4 lub, w przypadku ich braku, tych istniejących w terminie przyjmowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 określa się, czy materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw, produkowany w państwie trzecim i spełniający te same warunki odnoszące się do obowiązków dostawcy, tożsamości, cech, zdrowotności roślin, podłoża uprawowego, opakowania, przeprowadzonych inspekcji, oznaczania i plombowania, jest równoważny pod każdym z tych względów materiałowi rozmnożeniowemu i nasadzeniowemu warzyw produkowanemu we Wspólnocie i spełnia wymagania i warunki niniejszej dyrektywy.
2.
W oczekiwaniu na decyzję określoną w ust. 1 Państwa Członkowskie mogą, w terminie do dnia 1 stycznia 1993 r. oraz bez naruszenia przepisów dyrektywy 77/93/EWG, stosować w stosunku do przywozu materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw z państw trzecich warunki co najmniej równoważne tym podanym tymczasowo lub trwale w wykazach określonych w art. 4.
W przypadku gdy warunki takie nie są ustanowione we wspomnianych wykazach, to warunki przywozu muszą być co najmniej równoważne tym mającym zastosowanie do produkcji w odnośnym Państwie Członkowskim.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 termin określony w akapicie pierwszym może, dla różnych państw trzecich, zostać odroczony aż do podjęcia decyzji określonej w ust. 1.
Materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw, przywożonych przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami podjętym przez te Państwo Członkowskie stosownie do akapitu pierwszego, nie podlega żadnym ograniczeniom handlowym w innych Państwach Członkowskich ze względu na kwestie określone w ust. 1.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie gwarantują, że podczas produkcji i obrotu prowadzona jest urzędowa inspekcja, poprzez pobieranie próbek materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego, w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami i warunkami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
Szczegółowe procedury wykonawcze dla przeprowadzania kontroli przewidzianych w art. 5 oraz dla urzędowej inspekcji przewidzianej w art. 10 i 17, włączając metody pobierania prób, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 19
1.
Jeśli podczas prowadzenia nadzoru i monitorowania, przewidzianych w art. 6 ust. 4, urzędowej inspekcji przewidzianej w art. 17 lub doświadczeń przewidzianych w art. 20 zostanie stwierdzone, że materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy, to odpowiedzialny organ urzędowy Państwa Członkowskiego podejmuje odpowiednie środki w celu zagwarantowania, że materiał ten będzie spełniał przepisy niniejszej dyrektywy lub, jeśli nie jest to możliwe, zakazuje obrotu takim materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym warzyw w obrębie Wspólnoty.
2.
Jeśli zostanie stwierdzone, że materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw wprowadzany do obrotu przez prywatnego dostawcę nie spełnia wymagań i warunków niniejszej dyrektywy, to odnośne Państwo Członkowskie gwarantuje, że podejmowane są właściwe środki w stosunku do takiego dostawcy.
Jeśli dostawca posiada zakaz obrotu materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym warzyw, to Państwo Członkowskie powiadamia o tym Komisję i właściwe władze krajowe w Państwie Członkowskim.
3.
Jakiekolwiek działania podjęte na podstawie ust. 2 zostają cofnięte, gdy tylko zostanie ustalone z odpowiednią pewnością, że materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw przeznaczony do obrotu przez takiego dostawcę będzie w przyszłości spełniał wymagania i warunki niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
1.
Doświadczenia lub, gdzie stosowne, testy przeprowadza się w Państwach Członkowskich na próbkach, w celu sprawdzenia, czy materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw spełnia wymagania i warunki niniejszej dyrektywy, włączając te odnoszące się do zdrowotności roślin.
Komisja może organizować inspekcje doświadczeń, przeprowadzane przez przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
2.
Może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, że niezbędnym jest przeprowadzenie doświadczeń Wspólnoty dla tych samych celów, jak te wymienione w ust. 1.
Komisja może organizować inspekcje doświadczeń Wspólnoty, przeprowadzane przez przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
3.
Celem prowadzenia doświadczeń lub testów, określonych w ust. 1 i 2, jest zharmonizowanie technicznych metod badania materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw.
Sporządza się sprawozdania okresowe dotyczące doświadczeń lub testów i przesyłane z zachowaniem poufności do Państw Członkowskich i do Komisji.
4.
Komisja gwarantuje, że we właściwych przypadkach, w obrębie komitetu ustanowionego na mocy art. 21, wydawane są ustalenia dotyczące koordynacji, przeprowadzania i inspekcji doświadczeń, określonych w ust. 1 i 2, oraz oszacowywania ich wyników.
Jeśli pojawią się problemy związane ze zdrowotnością roślin, Komisja powiadamia Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin.
O ile jest to konieczne, przyjmuje się przepisy szczególne.
Doświadczeniom może także podlegać materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw produkowany w państwach trzecich.
Artykuł 21
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet, tj. "Stały Komitet ds. Nasion i Roślin Rolniczych, Ogrodniczych i Leśnych"; przewodniczącym komitetu jest przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przekazuje swoją opinię dotyczącą takich działań w terminie ustalonym przez przewodniczącego, stosownie do pilności sprawy.
Opinia zostaje przyjęta większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, których podjęcia wymaga się od Rady na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób przewidziany w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią komitetu, Komisja bezzwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku Komisja może odroczyć stosowanie środków, które przyjęła, na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc licząc od daty powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w poprzednim akapicie.
Artykuł 22
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa; przewodniczącym komitetu jest przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przekazuje swoją opinię dotyczącą takich środków w terminie ustalonym przez przewodniczącego, stosownie do pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, których podjęcia wymaga się od Rady na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie ważone są w sposób ustanowiony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja podejmuje środki zgodnie z opinią Komitetu.
Jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeśli nie wydano żadnej opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie propozycję odnoszącą się do środków, jakie mają być podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością.
Jeśli po upływie okresu trzech miesięcy od daty zwrócenia się do Rady, nie podejmie ona żadnych środków, wówczas proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 23
Zmiany do wykazów określone w art. 4 oraz do warunków i szczegółowych zasad przyjętych w celu stosowania niniejszej dyrektywy zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 24
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw, produkowany na ich terytoriach i przeznaczony do obrotu, spełnia wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Jeśli podczas urzędowej inspekcji zostanie stwierdzone, że materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw nie może, z powodu niespełnienia warunku odnoszącego się do zdrowotności roślin, być przedmiotem obrotu, odnośne Państwo Członkowskie podejmie właściwe urzędowe środki w celu wyeliminowania jakiegokolwiek wynikającego z tego powodu zagrożenia dla zdrowotności roślin.
Artykuł 25
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 31 grudnia 1992 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowski zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
2.
W odniesieniu do art. 5-11, art. 14, 15, 17, 19 i 24 termin stosowania dla każdego rodzaju lub gatunku w związku z załącznikiem II wyznacza się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, jeśli sporządzony jest wykaz określony w art. 4.
Artykuł 26
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady NR 92/34/EWG
z dnia 28 kwietnia 1992 r.
w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja owoców zajmuje istotne miejsce w rolnictwie Wspólnoty;
uzyskanie zadowalających efektów w uprawie owoców zależy w dużej mierze od jakości i zdrowotności materiału używanego do ich rozmnażania oraz jakości i zdrowotności roślin owocowych przeznaczonych do produkcji owoców; w konsekwencji niektóre Państwa Członkowskie wprowadziły zasady zmierzające do zagwarantowania jakości i zdrowotności materiału rozmnożeniowego roślin owocowych i roślin owocowych wprowadzonych do obrotu;
odmienne traktowanie materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych w różnych Państwach Członkowskich może tworzyć bariery w handlu i utrudniać swobodny przepływ tych towarów we Wspólnocie; w celu osiągnięcia rynku wewnętrznego należy usunąć powyższe bariery poprzez przyjęcie wspólnotowych przepisów zastępujących ustanowione przez Państwa Członkowskie;
ustanowienie jednolitych warunków na poziomie wspólnotowym zapewni otrzymywanie przez nabywców w całej Wspólnocie zdrowego i dobrej jakości materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych;
w zakresie odnoszącym się do zdrowotności roślin powyższe ujednolicone warunki powinny być zgodne z przepisami dyrektywy Rady nr 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko wprowadzeniu do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych [4];
w początkowym okresie właściwe jest ustalenie zasad o głównym znaczeniu gospodarczym dla Wspólnoty dla omawianych rodzajów i gatunków roślin owocowych oraz ustalenie wspólnotowej procedury umożliwiającej dodawanie w późniejszym okresie kolejnych rodzajów i gatunków;
bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 77/93/EWG dotyczących zdrowotności roślin, niewłaściwe jest stosowanie wspólnotowych zasad do obrotu materiałem rozmnożeniowym i roślinami owocowymi, w wypadku gdy zostanie wykazane przeznaczenie takich produktów do wywozu do państw trzecich, gdyż zasady mające wówczas zastosowanie mogą różnić się od zawartych w niniejszej dyrektywie;
określenie zdrowotności i norm jakości dla każdego rodzaju i gatunku roślin owocowych wymaga długich i szczegółowych rozważań technicznych i naukowych; należy w tym celu ustanowić stosowną procedurę;
obowiązkiem dostawców materiału rozmnożeniowego i/lub roślin owocowych jest w pierwszym rzędzie zapewnienie, że produkty spełniać będą warunki określone w niniejszej dyrektywie;
właściwe władze Państw Członkowskich powinny podczas przeprowadzania kontroli i inspekcji zapewnić, że dostawcy spełniać będą te warunki w odniesieniu do materiału rozmnożeniowego lub roślin owocowych należących do kategorii CAC (Conformitas Agraria Communitatis);
niezbędne jest utworzenie innych kategorii materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych, które podlegać będą urzędowej certyfikacji;
wprowadza się wspólnotowe środki kontrolne, aby zapewnić jednolite stosowanie we wszystkich Państwach Członkowskich norm określonych w niniejszej dyrektywie;
zgodnie z obecną praktyką rolniczą wymagane jest, aby niektóre materiały rozmnożeniowe i rośliny owocowe były urzędowo badane albo uznawane za wolne od wirusów, tzn. wolne od wszelkich znanych wirusów i patogenów wirusopodobnych, albo były badane na obecność wirusów, czyli uznawane za wolne od określonych wirusów i patogenów wirusopodobnych obniżających przydatność materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych;
w interesie nabywców materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych leży, aby znane były nazwy odmian i aby zapewniona była ich tożsamość;
cel określony powyżej może być najlepiej osiągnięty poprzez powszechną znajomość odmian albo poprzez dostępność opisu sporządzonego i przechowywanego przez dostawcę; jednak w tym drugim przypadku materiał rozmnożeniowy lub rośliny owocowe mogą nie zostać zakwalifikowane do kategorii podlegających urzędowej certyfikacji;
w celu zapewnienia tożsamości i prawidłowego wprowadzania do obrotu materiałów rozmnożeniowych i roślin owocowych należy ustanowić wspólnotowe zasady dotyczące separacji partii i ich znakowania; etykiety powinny zawierać szczegółowe informacje niezbędne dla kontroli urzędowej i użytkowników;
należy ustanowić reguły pozwalające, w przypadku czasowych trudności zaopatrzeniowych, na dopuszczanie do obrotu materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych niespełniających rygorystycznych warunków zawartych w niniejszej dyrektywie;
pierwszym krokiem w kierunku ujednolicenia warunków powinno być zakazanie Państwom Członkowskim, w odniesieniu do rodzajów i gatunków wymienionych w załączniku II, dla których sporządzi się wykazy, nakładania nowych warunków lub ograniczeń obrotu innych niż przewidziane w niniejszej dyrektywie;
należy wydać przepisy dopuszczające do obrotu we Wspólnocie materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe wyprodukowane w państwach trzecich, pod warunkiem że zawsze uzyskają one te same gwarancje co materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe produkowane we Wspólnocie i zgodnie z zasadami wspólnotowymi;
w celu ujednolicenia technicznych metod badań stosowanych w Państwach Członkowskich oraz porównania materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych produkowanych we Wspólnocie z produkowanym w państwach trzecich należy prowadzić badania porównawcze sprawdzające zgodność takich produktów z wymogami niniejszej dyrektywy;
w celu zwiększenia skutecznego działania niniejszej dyrektywy należy powierzyć Komisji zadanie przyjęcia środków w celu jej wykonania oraz wprowadzania zmian do jej załączników oraz ustanowienia w tym celu procedury ścisłej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego oraz Roślin Rodzajów i Gatunków Owocowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców we Wspólnocie.
2.
Artykuły 2-20 oraz art. 24 stosuje się do wymienionych w załączniku II rodzajów, gatunków oraz ich mieszańców.
Podkładki i inne części roślin należące do innych rodzajów, gatunków albo ich mieszańców są również przedmiotem wyżej wymienionych artykułów, jeśli materiał jednego ze wspomnianych rodzajów lub gatunków, lub ich mieszańców, jest lub ma być na nich zaszczepiony.
3.
Zmiany do listy rodzajów i gatunków w załączniku II przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22.
Artykuł 2
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do materiału rozmnożeniowego lub roślin owocowych przeznaczonych do wywozu do państw trzecich, jeśli zostały właściwie oznaczone i należycie odseparowane, bez uszczerbku dla zasad dotyczących zdrowotności ustanowionych w dyrektywie 77/93/EWG.
Środki wykonawcze do akapitu pierwszego, ze szczególnym uwzględnieniem oznaczenia i separacji, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 3
Dla celów niniejszej dyrektywy zastosowanie znajdują następujące definicje:
a) "materiał rozmnożeniowy": nasiona, części roślin i cały materiał roślinny, włącznie z podkładkami, przeznaczone do rozmnażania i produkcji roślin owocowych;
b) "rośliny owocowe": rośliny, które po wprowadzeniu do obrotu mają być sadzone lub przesadzane;
c) "wstępny elitarny materiał rozmnożeniowy": materiał rozmnożeniowy, który:
i) został wytworzony zgodnie z ogólnie przyjętymi sposobami mającymi na celu utrzymywanie tożsamości odmiany, włączając istotne cechy jego wartości pomologicznej, które mogą być ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 oraz w celu ochrony przed chorobami;
ii) przeznaczony jest do wytwarzania materiału elitarnego;
iii) spełnia wymogi dla wstępnego elitarnego materiału rozmnożeniowego ustanowione w wykazie dla odnośnych gatunków, ustalonym zgodnie z art. 4; oraz
iv) w wyniku inspekcji urzędowej został uznany za spełniający wyżej podane wymogi.
d) "elitarny materiał rozmnożeniowy": materiał rozmnożeniowy, który:
i) został wytworzony bezpośrednio albo w określonej liczbie etapów w sposób wegetatywny z wstępnego elitarnego materiału rozmnożeniowego, zgodnie z ogólnie przyjętymi sposobami mającymi na celu utrzymanie tożsamości odmiany, włączając istotne cechy jego wartości pomologicznej, które mogą być ustalone zgodnie z procedurą z art. 21, oraz w celu ochrony przed chorobami;
ii) przeznaczony jest do produkcji materiału kwalifikowanego;
iii) spełnia wymogi dla elitarnego materiału rozmnożeniowego ustanowione w wykazie dla odnośnych gatunków, ustalonym zgodnie z art. 4; oraz
iv) w wyniku inspekcji urzędowej został uznany za spełniający wyżej podane wymogi.
e) "materiał kwalifikowany": materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe, które:
i) zostały wytworzone bezpośrednio albo w określonej liczbie etapów w sposób wegetatywny z elitarnego materiału rozmnożeniowego;
ii) spełniają wymogi dla materiału kwalifikowanego ustanowione w wykazie dla odnośnych gatunków, ustalonym zgodnie z art. 4; oraz
iii) w wyniku inspekcji urzędowej zostały uznane za spełniające wyżej podane wymogi.
f) "materiał CAC (Conformitas Agraria Communitatis)": materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe spełniające minimalne warunki ustanowione dla tej kategorii dotyczące gatunków, o których mowa w wykazie ustalonym zgodnie z art. 4;
g) "materiał wolny od wirusów (v.f.)": materiał poddany badaniom, który został uznany za wolny od infekcji zgodnie z uznanymi międzynarodowymi metodami naukowymi, został uznany za wolny od objawów jakiegokolwiek wirusa lub patogenu wirusopodobnego podczas inspekcji prowadzonych w okresie sezonu wegetacyjnego, utrzymywano go w warunkach zapobiegających wystąpieniu infekcji oraz jest uważany za wolny od wszelkich wirusów i patogenów wirusopodobnych występujących już we Wspólnocie, dotyczących odnośnych gatunków.
Materiał otrzymany wegetatywnie w linii bezpośredniej w określonej liczbie etapów z materiału, który uznany został za wolny od wirusów oraz wolny od objawów jakiegokolwiek wirusa lub patogenu wirusopodobnego podczas inspekcji prowadzonych w okresie sezonu wegetacyjnego oraz produkowany i utrzymywany był w warunkach zapobiegających wystąpieniu infekcji, jest również uważany za wolny od wirusów.
Określoną liczbę etapów podaje się w wykazie dla odnośnych gatunków, ustalonym zgodnie z art. 4;
h) "materiał badany na obecność wirusów (v.t.)": materiał, który został poddany badaniu i został uznany za wolny od infekcji zgodnie z uznanymi międzynarodowymi metodami naukowymi, został uznany za wolny od objawów jakiegokolwiek wirusa lub patogenu wirusopodobnego podczas inspekcji prowadzonych w okresie okresu wegetacyjnego, utrzymywano go w warunkach zapobiegających wystąpieniu infekcji oraz uważany jest za wolny od niektórych niebezpiecznych wirusów i patogenów wirusopodobnych zdolnych do obniżenia przydatności materiału, występujących już we Wspólnocie w odnośnych gatunkach.
Materiał otrzymany wegetatywnie w bezpośredniej linii w określonej liczbie etapów z materiału, który uznano za wolny od objawów jakiegokolwiek wirusa lub patogenu wirusopodobnego podczas inspekcji prowadzonych w okresie sezonu wegetacyjnego oraz który produkowany i utrzymywany był w warunkach zapobiegających wystąpieniu infekcji, jest również uważany za materiał badany na obecność wirusów.
Określoną liczbę etapów podaje się w wykazie dla odnośnych gatunków, ustalonym zgodnie z art. 4;
i) "dostawca": osoba fizyczna lub prawna zajmująca się zawodowo co najmniej jedną z następujących form działalności dotyczących materiału rozmnożeniowego lub roślin owocowych: rozmnażanie, produkcja, konserwacja i/lub obróbka, wprowadzanie do obrotu;
j) "wprowadzanie do obrotu":dostępnośćlub posiadanie na składzie, wystawianie lub oferowanie do sprzedaży, sprzedaż i/lub dostawa do innych osób, w każdej formie, materiału rozmnożeniowego lub roślin owocowych;
k) "właściwy organ"
i) właściwy organ centralny, ustanowiony lub wyznaczony przez Państwo Członkowskie pod nadzorem rządu krajowego i odpowiedzialny za jakość;
ii) jakikolwiek organ krajowy ustanowiony:
- na poziomie krajowym, albo
- na poziomie regionalnym, pod nadzorem władz krajowych w granicach ustanowionych przez ustawodawstwo krajowe danego Państwa Członkowskiego.
Organy, określone w pkt i) i pkt ii), mogą, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, delegować zadania przewidziane w niniejszej dyrektywie, na ich odpowiedzialność i pod ich nadzorem, osobie prawnej prawa publicznego lub prywatnego, której, zgodnie z urzędowo zatwierdzonym statutem, zostało powierzone wyłącznie wykonywanie szczególnych zadań publicznych, pod warunkiem że taka osoba ani jej członkowie nie mają osobistego interesu w wyniku podejmowanych przez nią działań.
Państwa Członkowskie zapewniają ścisłą współpracę między organami, określonymi w pkt ii) i w pkt i).
Ponadto, zgodnie z procedurą określoną w art. 21, jakakolwiek osoba prawna powołana w imieniu organów omawianych w pkt i) i pkt ii), działająca z upoważnienia i pod nadzorem takiego organu, może zostać zatwierdzona, pod warunkiem że osoba taka nie ma osobistego interesu w wyniku podejmowanych przez nią działań.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ich właściwych organach.
Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim;
l) "środki urzędowe": środki podjęte przez właściwy organ;
m) "urzędowa inspekcja": inspekcja przeprowadzana przez właściwy organ;
n) "urzędowe oświadczenie": oświadczenie wydane przez właściwy organ lub na jego odpowiedzialność;
o) "partia": liczba jednostek pojedynczego towaru identyfikowana na podstawie jednorodności jego składników i pochodzenia;
p) "laboratorium": jednostka prawa publicznego lub prywatnego przeprowadzająca analizy i odpowiednie diagnozy, umożliwiająca producentowi nadzór nad jakością produkcji.
Artykuł 4
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ustanawia się w załączniku I wykaz dla każdego rodzaju lub gatunku, określonych w załączniku II, w odniesieniu do warunków zdrowotności roślin, ustanowionych w dyrektywie 77/93/EWG i mających zastosowanie dla odnośnych rodzajów i/lub gatunków, ustanawiający ponadto:
i) warunki jakości i zdrowotności roślin, które powinny być spełnione przez materiał CAC, w szczególności odnoszące się do stosowanego systemu rozmnażania, czystości uprawy oraz, za wyjątkiem podkładek, o ile materiał nie należy do odmiany, do aspektów odmianowych;
ii) warunki, które powinny być spełnione przez wstępny elitarny, elitarny i kwalifikowany materiał rozmnożeniowy, odnoszące się do jakości, zdrowotności, stosowanych procedur i metod badań, stosowanych systemów rozmnażania oraz, za wyjątkiem podkładek, o ile materiał ten nie należy do odmiany, do aspektów odmianowych;
iii) warunki, które powinny być spełnione przez podkładki i inne części roślin innych rodzajów lub gatunków, jeśli materiał rozmnożeniowy omawianych rodzajów lub gatunków jest na nich zaszczepiony.
2.
Jeśli w wykazie mowa jest o zaklasyfikowaniu do kategorii "wolne od wirusów (v.f.)" lub "badany na obecność wirusów (v.t.)", to odnośne wirusy i patogeny wirusopodobne zostaną w nim wymienione.
Niniejszy przepis stosuje się odpowiednio, jeśli mowa jest o klasyfikacji dotyczącej nieobecności lub badania w celu wykrycia organizmów szkodliwych innych niż wirusy lub patogeny wirusopodobne.
Nie zamieszcza się informacji v.f. lub v.t. w odniesieniu do materiału określonego w ust. 1 pkt i).
W odniesieniu do materiału określonego w pkt ii) akapit pierwszy zamieszcza się informację dotyczącą powyższych klasyfikacji, o ile taka informacja jest istotna dla odnośnych rodzajów lub gatunków.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że dostawcy podejmą wszelkie niezbędne środki do zapewnienia zgodności z normami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie na wszystkich etapach produkcji i wprowadzania do obrotu materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych.
2.
Dla celów ust. 1 przeprowadzane są kontrole przez dostawców osobiście lub powierza się ich przeprowadzenie akredytowanym dostawcom albo właściwemu organowi. Kontrole oparte na poniższych zasadach:
- zidentyfikowanie punktów krytycznych w procesie produkcyjnym na podstawie stosowanych metod produkcji,
- ustalenie i wprowadzenie sposobów monitorowania i kontrolowania punktów krytycznych określonych w tiret pierwszym,
- pobieranie próbek do analiz przeprowadzanych w laboratorium, akredytowanych przez właściwy organ w celu sprawdzenia zgodności z normami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie,
- przechowywanie pisemnych danych lub danych zarejestrowanych w sposób trwały określonych w tiret pierwszym, drugim i trzecim oraz danych dotyczących produkcji i wprowadzenia do obrotu materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych do dyspozycji właściwego organu.
Dokumentację przechowuje się przez okres co najmniej trzech lat.
Jednakże w stosunku do dostawców, których działalność ogranicza się wyłącznie do dystrybucji materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych, produkowanych i pakowanych w pomieszczeniach innych niż ich własne, wymaga się jedynie przechowywania danych pisemnych lub danych zarejestrowanych w sposób trwały dotyczących kupna i sprzedaży i/lub dostawy materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych.
Niniejszego ustępu nie stosuje się do dostawców, których działalność ograniczona jest do dostarczania niewielkich ilości materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych konsumentom na ich użytek własny.
3.
Jeśli wynik ich własnych kontroli lub jakiekolwiek informacje będące w posiadaniu dostawców określonych w ust. 1 ujawnią obecność jednego lub większej liczby organizmów szkodliwych, określonych w dyrektywie 77/93/EWG, lub organizmów szkodliwych w ilości większej niż dopuszczalna w normach wyszczególnionych w istotnych wykazach ustalonych zgodnie z art. 4, to dostawcy bezzwłocznie powiadamiają o tym właściwy organ oraz podejmują środki przez niego wskazane lub wszelkie inne działania niezbędne do obniżenia ryzyka rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych.
Dostawca rejestruje wszystkie przypadki pojawienia się organizmów szkodliwych w jego pomieszczeniach oraz środki podjęte w związku z tym.
4.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 2 akapit drugi niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 6
1.
Właściwy organ akredytuje dostawców jednokrotnie po sprawdzeniu, czy stosowane przez nich metody produkcji oraz posiadane obiekty spełniają wymogi niniejszej dyrektywy, biorąc pod uwagę rodzaj prowadzonej przez nich działalności.
Akredytacja powinna być odnowiona, jeśli dostawca postanowi prowadzić działalność inną niż ta, na którą otrzymał akredytację.
2.
Właściwy organ akredytuje laboratoria jednokrotnie po sprawdzeniu, czy stosowane przez nie metody, posiadane obiekty oraz zatrudniony personel spełniają wymagania niniejszej dyrektywy, które zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, biorąc pod uwagę rodzaj wykonywanych przez nie badań.
Akredytacja powinna być odnowiona, jeśli laboratorium postanowi wykonywać działalność inną niż ta, na którą otrzymało koncesję.
3.
Właściwy organ podejmuje niezbędne środki, jeśli wymagania określone w ust. 1 i 2 przestają być spełniane.
W tym celu organ zwróci szczególną uwagę na wnioski z każdej kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 7.
4.
Nadzór i kontrolę dostawców, obiektów i laboratoriów przeprowadza się regularnie przez właściwy organ lub na jego odpowiedzialność, który ma w każdej chwili swobodny dostęp do wszystkich pomieszczeń w obiektach, w celu zapewnienia zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy.
Przyjmuje się, w miarę potrzeby, środki wykonawcze dotyczące nadzoru i kontroli zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Jeśli podczas prowadzenia nadzoru i kontroli ujawnione zostanie, iż nie są spełniane wymogi niniejszej dyrektywy, właściwy organ podejmuje odpowiednie działania.
Artykuł 7
1.
Eksperci Komisji mogą, we współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich, przeprowadzić kontrole na miejscu, o ile jest to konieczne do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności w celu sprawdzenia, czy dostawcy rzeczywiście spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium jest przeprowadzana kontrola, udziela ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wyniku kontroli.
2.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 8
1.
Materiał rozmnożeniowy lub rośliny owocowe mogą być wprowadzane do obrotu tylko przez akredytowanych dostawców i pod warunkiem, że spełniają oni wymagania ustanowione dla materiału CAC w wykazie określonym w art. 4.
2.
Wstępny elitarny, elitarny i kwalifikowany materiał rozmnożeniowy może nie uzyskać certyfikacji, jeśli należy do odmian określonych w art. 9 ust. 2 pkt i) oraz nie spełnia wymagań właściwych kategorii ustanowionej w wykazie określonym w art. 4.
Kategoria powyższa wykazana jest w urzędowym dokumencie, określonym w art. 11.
W odniesieniu do aspektu odmianowego, w wykazie, który będzie sporządzony zgodnie z art. 4, może zostać wprowadzony przepis o wyłączeniu podkładek, jeśli materiał nie należy do odmiany.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 77/93/EWG przepisów poprzedzających ustępów nie stosuje się do materiału rozmnożeniowego lub roślin owocowych przeznaczonych do:
a) doświadczeń lub celów naukowych; lub
b) pracy selekcyjnej; lub
c) działań mających na celu ochronę różnorodności genetycznej.
Szczegółowe zasady stosowania lit. a) i b) przyjmuje się, w miarę potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Szczegółowe zasady stosowania lit. c) przyjmuje się najlepiej przed dniem 1 stycznia 1993 r., zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 9
1.
Materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe wprowadza się do obrotu z oznaczeniem odmian, do których należą.
Jeśli, w przypadku podkładek, materiał nie należy do odmiany, określa się gatunki lub krzyżówki międzygatunkowe tego materiału.
2.
Odmiany, które oznacza się przy wprowadzaniu na rynek materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych zgodnie z ust. 1, powinny być:
i) powszechnie znane i chronione zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony nowych odmian roślin albo dobrowolnie urzędowo zarejestrowane lub zarejestrowane na innych podstawach;
ii) umieszczane na listach przechowywanych przez dostawców, wraz ze szczegółowymi opisami i stosownymi nazwami.
Listy te powinny być udostępniane, na wniosek, właściwemu organowi zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Każdą odmianę opisuje się i, tak dalece jak to możliwe, nadaje tę samą nazwę we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z przyjętymi wskazówkami międzynarodowymi.
3.
Odmiany mogą być urzędowo zarejestrowane, jeśli spełniają określone urzędowo zatwierdzone warunki oraz posiadają urzędowy opis.
Mogą one być także urzędowo zarejestrowane, jeśli ich materiał został wprowadzony do obrotu na terytorium zainteresowanego Państwa Członkowskiego przed dniem 1 stycznia 1993 r., pod warunkiem że posiadają urzędowy opis.
W drugim przypadku rejestracja wygasa nie później niż dnia 30 czerwca 2000 r., chyba że do tej daty omawiane odmiany zostały:
- zatwierdzone, zgodnie z procedurą określoną w art. 21, wraz ze szczegółowym opisem, jeśli zostały one urzędowo zarejestrowane w co najmniej dwóch Państwach Członkowskich, albo
- zarejestrowane zgodnie ze zdaniem pierwszym.
4.
Z wyjątkiem przypadków, w których aspekt odmianowy jest wyraźnie wymieniony w wykazach określonych w art. 4, przepisy ust. 1 i 2 nie nakładają dodatkowych obowiązków na właściwy organ.
5.
Wymagania dotyczące urzędowej rejestracji określone w ust. 2 pkt i) ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 z uwzględnieniem osiągnięć obecnej wiedzy naukowej i technicznej i obejmą one:
a) warunki dotyczące urzędowego zatwierdzenia, które mogą zawierać w szczególności cechy odróżniające, stabilność i dostateczną jednolitość;
b) cechy, które w niezbędnym zakresie należy uwzględnić przy badaniu różnych odmian;
c) niezbędne wymagania dla przeprowadzania badań;
d) okres ważności urzędowego zatwierdzenia odmiany.
6.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 21:
- można ustanowić system informowania właściwych organów Państw Członkowskich o odmianach lub gatunkach albo krzyżówkach międzygatunkowych,
- można przyjąć dodatkowe przepisy wykonawcze do ust. 2 pkt ii),
- można postanowić, że powstanie i będzie wydawany wspólny katalog odmian.
Artykuł 10
1.
Podczas uprawy oraz podczas wyorywania lub oddzielania od materiału rodzicielskiego materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe będą utrzymywane w osobnych partiach.
2.
Jeśli materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe o różnym pochodzeniu umieszczane są razem lub mieszane podczas pakowania, przechowywania, transportu lub dostawy, dostawca przechowuje rejestry zawierające następujące dane: skład partii i pochodzenie poszczególnych składników.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają spełnianie wymagań określonych w ust. 1 i 2 poprzez przeprowadzanie urzędowych inspekcji.
Artykuł 11
Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 2 materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe wprowadza się do obrotu wyłącznie w dostatecznie jednolitych partiach oraz jeśli są:
i) zakwalifikowane jako materiał CAC i zaopatrzone w dokument sporządzony przez dostawcę zgodnie z warunkami ustanowionymi w wykazie ustalonym zgodnie z art. 4.
Jeśli w takim dokumencie znajduje się urzędowe oświadczenie, oddziela się je wyraźnie od innych informacji zawartych w dokumencie; lub
ii) zakwalifikowane jako wstępny elitarny, elitarny lub kwalifikowany materiał rozmnożeniowy, a klasyfikacja ta została dokonana przez właściwy organ zgodnie z warunkami ustanowionymi w wykazie określonym w art. 4.
W wykazie określonym w art. 4 ustanawia się wymagania dotyczące etykietowania i/lub plombowania oraz pakowania materiału rozmnożeniowego lub roślin owocowych.
W przypadku detalicznej dostawy materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych konsumentowi na jego użytek własny wymagania dotyczące etykietowania można ograniczyć do odpowiednich informacji o produkcie.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie mogą zwolnić:
- drobnych producentów, których cała produkcja oraz sprzedaż materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych przeznaczona jest do ostatecznego użytku osób na rynku lokalnym, niezajmujących się zawodowo produkcją roślinną ("obrót lokalny"), od stosowania przepisów art. 11;
- lokalny obrót materiałem rozmnożeniowym i roślinami owocowymi produkowanymi przez drobnych producentów korzystających z powyższego zwolnienia od kontroli i urzędowych inspekcji przewidzianych w art. 18.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 przyjmuje się środki wykonawcze dotyczące innych wymagań odnośnie do zwolnień określonych w tiret pierwszym i drugim, w szczególności w odniesieniu do pojęć "drobnych producentów" i "rynku lokalnego" oraz właściwych procedur.
Artykuł 13
W przypadku czasowych trudności w dostawie, dotyczących materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych spełniających wymagania niniejszej dyrektywy, można podjąć środki, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, dotyczące wprowadzania do obrotu materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych niespełniających powyższych wymagań, bez uszczerbku dla zasad dotyczących zdrowotności roślin ustanowionych w dyrektywie 77/93/EWG.
Artykuł 14
Wprowadzanie do obrotu materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych spełniających wymogi niniejszej dyrektywy nie podlega ograniczeniom handlowym dotyczącym dostawcy, zdrowotności roślin, podłoża uprawowego i przeprowadzanych inspekcji innych niż ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 15
W odniesieniu do produktów określonych w załączniku II Państwa Członkowskie powstrzymują się od nakładania bardziej rygorystycznych warunków lub ograniczeń handlowych innych niż warunki ustanowione w wykazach określonych w art. 4 lub, jeśli zajdzie taka konieczność, istniejących w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 decyduje się, czy materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe wytwarzane w państwie trzecim oraz spełniające te same wymogi odnoszące się do obowiązków dostawcy, tożsamości, cech, zdrowotności roślin, podłoża uprawowego, pakowania, przeprowadzonych inspekcji, oznaczania i plombowania odpowiadają pod każdym z wyżej wymienionych względów materiałowi rozmnożeniowemu i roślinom owocowym produkowanym we Wspólnocie i spełniającym wymogi niniejszej dyrektywy.
2.
W oczekiwaniu na decyzję określoną w ust. 1 Państwa Członkowskie mogą do dnia 1 stycznia 1993 r., bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 77/93/EWG, stosować do przywozu materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych z państw trzecich warunki odpowiadające co najmniej podanym, tymczasowo lub na stałe, w wykazach przyjętych stosownie w art. 4.
Jeśli warunki takie nie są ustanowione w wykazach, to warunki przywozu powinny odpowiadać co najmniej tym stosowanym w produkcji zainteresowanych Państw Członkowskich.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 termin określony w akapicie pierwszym może, dla różnych państw trzecich, zostać odroczony do podjęcia decyzji określonej w ust. 1.
Materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe przywożone przez Państwo Członkowskie zgodnie z decyzją podjętą przez to Państwo Członkowskie stosownie do akapitu pierwszego, nie podlegają ograniczeniom handlowym w innych Państwach Członkowskich dotyczącym kwestii określonych w ust. 1.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe poddawane są urzędowej inspekcji w czasie produkcji i wprowadzenia do obrotu oraz poprzez wyrywkowe kontrole w przypadku materiału CAC w celu sprawdzenia zgodności z wymogami i warunkami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
Szczegółowe zasady wykonawcze przeprowadzania kontroli przewidzianych w art. 5 oraz urzędowych inspekcji przewidzianych w art. 10 i 17, włączając metody pobierania próbek, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 19
1.
Jeśli podczas prowadzenia nadzoru i kontroli, przewidzianych w art. 6 ust. 4, urzędowej inspekcji przewidzianej w art. 17 lub doświadczeń określonych w art. 20 zostanie stwierdzone, że materiał rozmnożeniowy lub rośliny owocowe nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy, właściwy organ Państwa Członkowskiego podejmuje odpowiednie działania w celu zapewnienia ich zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy lub, jeśli nie jest to możliwe, zakazuje wprowadzenia tego materiału rozmnożeniowego i tych roślin owocowych we Wspólnocie.
2.
Jeśli zostanie stwierdzone, że materiał rozmnożeniowy lub rośliny owocowe wprowadzone do obrotu przez konkretnego dostawcę nie spełniają wymogów i warunków niniejszej dyrektywy, zainteresowane Państwo Członkowskie zapewnia, że zostaną podjęte odpowiednie środki w stosunku do tego dostawcy.
Jeśli zakazano dostawcy wprowadzania do obrotu materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych, Państwo Członkowskie informuje o tym Komisję i właściwe organy krajowe innych Państw Członkowskich.
3.
Wszelkie środki podjęte na podstawie ust. 2 uchyla się, gdy tylko zostanie ustalone z dostateczną pewnością, że materiał rozmnożeniowy lub rośliny owocowe przeznaczone do wprowadzenia do obrotu przez dostawcę będą w przyszłości spełniały wymogi i warunki niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
1.
Doświadczenia lub, w miarę potrzeby, badania przeprowadza się w Państwach Członkowskich na próbkach w celu sprawdzeni, czy materiał rozmnożeniowy lub rośliny owocowe spełniają wymogi i warunki niniejszej dyrektywy, włączając odnoszące się do zdrowotności roślin.
Komisja może organizować inspekcje doświadczeń przeprowadzane przez przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
2.
Można zdecydować, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, że niezbędne jest przeprowadzanie wspólnotowych doświadczeń lub badań w tym samym celu, określonym w ust. 1.
Komisja może organizować inspekcje wspólnotowych doświadczeń przeprowadzane przez przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
3.
Celem prowadzenia wspólnotowych doświadczeń lub badań, określonych w ust. 1 i 2, jest ujednolicenie technicznych metod badania materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych.
Sporządza się okresowe sprawozdania z przeprowadzanych doświadczeń lub badań i przesyła się z zachowaniem poufności do Państw Członkowskich i do Komisji.
4.
Komisja zapewnia, że, w miarę potrzeby, Komitet ustanowiony na mocy art. 21 przyjmuje ustalenia dotyczące koordynacji, przeprowadzania i inspekcji doświadczeń określonych w ust. 1 i 2 oraz oceny ich wyników.
W wypadku gdy pojawiają się problemy ze zdrowotnością roślin, Komisja powiadamia Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin.
W razie potrzeby przyjmuje się ustalenia szczególne.
Doświadczeniom poddawany jest materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe produkowane w państwach trzecich.
Artykuł 21
1.
Komisję wspiera komitet, określany jako "Stały Komitet ds. Materiału Rozmnożeniowego oraz Roślin Rodzajów i Gatunków Owocowych" pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Stałemu Komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Stały Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który może być ustanowiony przez Przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu liczy się w sposób ustanowiony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja podejmuje projektowane środki bezzwłocznie.
Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią Stałego Komitetu, Komisja powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku Komisja może wstrzymać stosowanie środków, które przyjęła, na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od daty powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w ustępie poprzedzającym.
Artykuł 22
1.
Komisję wspiera Stały Komitet ds. Materiału Rozmnożeniowego oraz Roślin Rodzajów i Gatunków Owocowych pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który może być ustanowiony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu liczy się w sposób ustanowiony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja podejmuje przewidywane środki zgodnie z opinią Komitetu.
Jeśli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeśli opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek odnoszący się do środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od daty zwrócenia się do Rady Rada nie podjęła żadnych działań, proponowane środki przyjmowane są przez Komisję.
Artykuł 23
Zmiany do wykazów ustalonych stosownie do art. 4 oraz do warunków i szczegółowych zasad przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 24
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał rozmnożeniowy i rośliny owocowe produkowane na ich terytoriach i przeznaczone do wprowadzenia do obrotu spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Jeśli podczas urzędowej inspekcji okaże się, że materiał rozmnożeniowy lub rośliny owocowe nie mogą być wprowadzone do obrotu z powodu niezgodności z warunkami odnoszącymi się do zdrowotności roślin, zainteresowane Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie środki urzędowe w celu usunięcia każdego zagrożenia dla zdrowotności roślin.
Artykuł 25
W ciągu pięciu lat od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy Komisja bada wyniki stosowania niniejszej dyrektywy i przedkłada Radzie sprawozdanie z załączeniem propozycji koniecznych zmian.
Artykuł 26
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
W odniesieniu do przepisów artykułów 5-11, 14, 15, 17, 19 i 24 termin stosowania dla każdego rodzaju lub gatunku, określonych w załączniku II, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21, jeśli sporządzony jest wykaz określony w art. 4.
Artykuł 27
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/35/EWG
z dnia 29 kwietnia 1992 r.
ustanawiająca zasady kontroli i środki zwalczania afrykańskiego pomoru koni
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [4] zmierza do liberalizacji przemieszczania zwierząt z rodziny koniowatych na terytorium Wspólnoty; zgodnie z art. 5 ust. 4 powyższej dyrektywy należy wprowadzić środki wspólnotowe w celu harmonizacji zasad kontroli i środków zwalczania afrykańskiego pomoru koni;
takie środki pozwolą na racjonalny rozwój sektora rolnego oraz przyczynią się do ochrony zdrowia zwierząt we Wspólnocie;
wybuch tej choroby może w krótkim czasie przybrać rozmiar epidemii, powodując śmiertelność zwierząt oraz zakłócenia, które mogą znacznie ograniczyć rentowność produkcji zwierzęcej;
środki zwalczania muszą być podjęte natychmiast po podejrzeniu wystąpienia choroby; aby zagwarantować ochronę zdrowia zwierząt we Wspólnocie, musi być podjęta szybka i skuteczna akcja natychmiast po potwierdzeniu występowania choroby;
celem podjętych środków musi być zapobieżenie rozprzestrzenieniu się afrykańskiego pomoru koni; przemieszczanie zwierząt, które może spowodować przeniesienie choroby, musi odbywać się pod ścisłą kontrolą, a wszystkie owady w zakażonych gospodarstwach muszą być wytępione;
warunki, w jakich mają się odbywać szczepienia przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni, oraz zasady zarządzające tymi szczepieniami muszą być ściśle określone;
aby zapewnić bardziej skuteczną kontrolę występowania tej choroby, należy podjąć działania w celu ustanowienia obszarów zakażonych i obszarów zagrożonych z uwzględnieniem czynników geograficznych, administracyjnych, ekologicznych oraz epizootiologicznych;
dokładne dochodzenie epizootiologiczne jest istotnym czynnikiem przy zapobieganiu rozprzestrzenianiu się choroby;
artykuł 3 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [5] stosuje się w przypadku wybuchu afrykańskiego pomoru koni,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania afrykańskiego pomoru koni.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy definicje przedstawione w art. 2 dyrektywy 90/426/EWG stosuje się, jeśli i gdzie niezbędne.
Jednakże "gospodarstwo" oznacza gospodarstwo w znaczeniu podanym w dyrektywie 90/426/EWG oraz rezerwaty przyrodnicze, w których zwierzęta z rodziny koniowatych żyją na wolności.
Ponadto:
a) "właściciel lub opiekun" oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną posiadającą tytuł własności zwierząt lub której została powierzona opieka nad zwierzętami za wynagrodzeniem lub nie;
b) "wektor" oznacza owada z gatunku Culicoides imicola lub innego owada z rodzaju Culicoides mogącego przenosić wirusa afrykańskiego pomoru koni, możliwego do zidentyfikowania zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 19 po zapoznaniu się z opinią Naukowego Komitetu Weterynaryjnego;
c) "potwierdzenie" oznacza oświadczenie złożone przez właściwy organ o wystąpieniu przypadków zachorowań na afrykański pomór koni, które jest oparte na wynikach laboratoryjnych; jednakże, w przypadku epidemii, właściwy organ może potwierdzić wystąpienie choroby, opierając się na badaniach klinicznych i/lub epidemiologicznych;
d) "właściwy organ" oznacza organ centralny Państwa Członkowskiego odpowiedzialny za przeprowadzanie kontroli weterynaryjnych lub jakiekolwiek władze weterynaryjne, którym odpowiedzialność ta została powierzona;
e) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii powołanego przez właściwy organ.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, że pojawienie się lub podejrzenie wystąpienia afrykańskiego pomoru koni będzie niezwłocznie i obowiązkowo zgłaszane do właściwego organu.
Artykuł 4
1.
Jeżeli w gospodarstwie znajduje się jedno lub więcej zwierząt z rodziny koniowatych podejrzanych o zakażenie wirusem afrykańskiego pomoru koni, Państwa Członkowskie zapewniają niezwłoczne rozpoczęcie przez urzędowego lekarza weterynarii urzędowego dochodzenia w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności tej choroby.
2.
Od chwili zgłoszenia podejrzenia zakażenia urzędowy lekarz weterynarii podejmuje następujące kroki:
a) obejmuje urzędowym nadzorem gospodarstwo lub gospodarstwa, w których nastąpiło podejrzenie zakażenia;
b) inicjuje:
i) przeprowadzenie urzędowego spisu wszystkich gatunków zwierząt z rodziny koniowatych, podając przy każdym gatunku liczbę zwierząt z rodziny koniowatych już padłych, zakażonych lub podejrzanych o zakażenie, oraz zleca nanoszenie na sporządzonym spisie najnowszych informacji, w których zostaje wzięta pod uwagę liczba zwierząt narodzonych oraz liczba zwierząt padłych w okresie podejrzenia o zakażenie; informacje w spisie muszą być dostarczone na żądanie, a także mogą być sprawdzane przy każdej kontroli;
ii) przeprowadzenie spisu miejsc, które mogą ułatwić wektorom przetrwanie, oraz określenie odpowiednich środków, które zwalczą owady przebywające w tych miejscach;
iii) przeprowadzenie zgodnie z art. 7 dochodzenia epizootiologicznego;
c) odbywa regularne wizytacje gospodarstw, w czasie których:
i) bada każde zwierzę koniowate trzymane w tym gospodarstwie;
ii) przeprowadza szczegółowe badania kliniczne lub sekcję zwłok padłych zwierząt oraz pobierze próbki konieczne do przeprowadzenia badań laboratoryjnych;
d) zapewnia, że:
i) wszystkie zwierzęta z rodziny koniowatych w gospodarstwie(-ach) są trzymane w ich pomieszczeniach lub innych miejscach chroniących je przed wektorami;
ii) zakazane jest wszelkie przemieszczanie zwierząt z rodziny koniowatych z i do gospodarstwa/gospodarstw;
iii) wprowadzenie właściwych środków służących do zwalczenia owadów w pomieszczeniach zwierząt oraz wokół tych pomieszczeń;
iv) zwłoki zwierząt z rodziny koniowatych padłych w gospodarstwie będą niszczone, usuwane, palone lub grzebane zgodnie z dyrektywą Rady 90/667/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającą przepisy weterynaryjne w zakresie usuwania i przetwarzania odpadów zwierzęcych, wprowadzania ich na rynek oraz zapobiegania obecności czynników chorobotwórczych w paszach wytwarzanych ze zwierząt lub ryb i zmieniającą dyrektywę 90/425/EWG [6].
3.
Do czasu wprowadzania środków urzędowych określonych w ust. 2 właściciel lub opiekun zwierząt podejrzanych o zakażenie podejmie niezbędne działania zapobiegawcze, w celu zapewnienia zgodności z ust. 2 lit. d).
4.
Właściwy organ może zastosować wszystkie środki przewidziane w ust. 2 w innych gospodarstwach, jeżeli na możliwość zakażenia będzie wskazywało ich położenie geograficzne lub kontakty z gospodarstwem, w którym podejrzewa się występowanie choroby.
5.
Poza przepisami ust. 2 przepisy szczególne dotyczące rezerwatów przyrody, w których zwierzęta z rodziny koniowatych żyją na wolności, mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 19.
6.
Środki objęte niniejszym artykułem będą urzędowo zaniechane tylko w wypadku, gdy właściwy organ nie podejrzewa dalszego występowania afrykańskiego pomoru koni.
Artykuł 5
Szczepienia przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni mogą być prowadzone wyłącznie zgodnie z przepisami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 6
1.
Tam, gdzie zostanie urzędowo potwierdzone występowanie afrykańskiego pomoru koni, urzędowy lekarz weterynarii:
a) natychmiast przystępuje do urzędowo nadzorowanego zabicia wszelkich zwierząt z rodziny koniowatych znajdujących się na terenie zakażonego gospodarstwa, zakażonych lub przedstawiających kliniczne objawy afrykańskiego pomoru koni;
b) przystępuje do niszczenia, usuwania, palenia lub grzebania zwłok wymienionych zwierząt z rodziny koniowatych zgodnie z dyrektywą 90/667/EWG i/lub;
c) rozszerza środki ustanowione w art. 4 na wszystkie gospodarstwa położone w promieniu 20 kilometrów (włączone do obszaru zakażonego) wokół zakażonego gospodarstwa;
d) przeprowadza w obszarze ustanowionym w lit. c) systematyczne szczepienia wszystkich zwierząt z rodziny koniowatych, używając szczepionki zatwierdzonej przez właściwy organ, oznacza je wyraźnie i trwale w sposób zgodny z procedurami przewidzianymi w art. 19.
Jednakże, w związku z warunkami epizootiologicznymi, meteorologicznymi, geograficznymi lub klimatycznymi, wymagane szczepienia mogą zostać zaniechane przez właściwy organ.
Właściwy organ powiadamia Komisję o każdym takim przypadku;
e) przeprowadza dochodzenie epizootiologiczne zgodnie z art. 7.
2.
Właściwy organ może rozszerzyć środki przewidziane w ust. 1 poza obszar określony w lit. c), jeżeli w związku z sytuacją geograficzną, ekologiczną i meteorologiczną lub też w związku z przemieszczaniem zwierząt z rodziny koniowatych z gospodarstwa lub na obszar gospodarstwa, na którego terenie potwierdzone zostało występowanie choroby, w związku z czym istnieją podstawy do podejrzeń rozprzestrzenienia się choroby.
Organ powiadamia o tym Komisję.
3.
Tam, gdzie obszar określony w ust. 1 jest usytuowany na terytorium więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich współpracują przy określaniu tego obszaru.
Jeżeli niezbędne, obszar zostanie określony za pomocą procedury przewidzianej w art. 19.
Artykuł 7
1.
Dochodzenie epizootyczne obejmuje:
- okres, w którym afrykański pomór koni może występować w gospodarstwie,
- prawdopodobne pochodzenie afrykańskiego pomoru koni występującego w gospodarstwie oraz identyfikację innych gospodarstw, gdzie znajdują się zwierzęta mogące zostać zakażone z tego samego źródła,
- obecność i rozprzestrzenianie się wektorów choroby,
- przemieszczanie zwierząt z rodziny koniowatych z gospodarstw lub do gospodarstw, o których mowa, lub przenoszenie zwłok padłych zwierząt usuniętych z tych gospodarstw.
2.
W celu stworzenia pełnej koordynacji wszystkich środków niezbędnych do zapewnienia zwalczenia afrykańskiego pomoru koni tak szybko, jak tylko to możliwe, a także w celu przeprowadzenia dochodzenia epizootycznego tworzy się centrum kryzysowe.
Ogólne zasady dotyczące krajowego i wspólnotowego centrum kryzysowego są przyjmowane przez Radę stanowiącą na wniosek Komisji.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że oprócz środków określonych w art. 6 właściwy organ ustanowi obszar zakażony i obszar zagrożony.
W tworzeniu takich obszarów zostaną wzięte pod uwagę czynniki administracyjne, ekologiczne, epizootiologiczne oraz geograficzne związane z chorobą i możliwościami zwalczania.
2. a) Obszar zakażony obejmuje część terytorium Wspólnoty o promieniu co najmniej 100 km wokół całej powierzchni zakażonego gospodarstwa;
b) obszar zagrożony obejmuje część terytorium Wspólnoty i sięga co najmniej 50 km poza granice obszaru zakażonego, w którym systematyczne szczepienia nie były przeprowadzane w ciągu ostatnich 12 miesięcy;
c) tam, gdzie takie obszary będą usytuowane na terenie kilku Państw Członkowskich, właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich będą współpracowały ze sobą w celu wyznaczenia obszarów określonych w lit. a) i b).
Jednakże, jeśli niezbędne, obszar zakażony i obszar zagrożony zostaną określone zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 19.
3.
Na właściwie umotywowany wniosek Państwa Członkowskiego decyzja dotycząca zmiany granic obszarów określonych w ust. 2 może być podjęta zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 19, przy uwzględnieniu:
- położenia geograficznego oraz czynników ekologicznych,
- warunków meteorologicznych,
- obecności i rozprzestrzeniania się wektorów choroby,
- wyników badań epizootycznych prowadzonych zgodnie z art. 7,
- wyników badań laboratoryjnych,
- zastosowania środków zwalczania, w szczególności środków związanych z wytępieniem owadów.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że następujące środki zostaną zastosowane w obszarze zakażonym:
a) zostaną zidentyfikowane wszystkie gospodarstwa w obszarach, w których trzymane są zwierzęta z rodziny koniowatych;
b) urzędowy lekarz weterynarii przeprowadza:
- okresowe wizytacje wszystkich gospodarstw, w których trzymane są zwierzęta z rodziny koniowatych,
- badania kliniczne wymienionych zwierząt, włącznie z pobieraniem próbek do badań laboratoryjnych, jeśli okaże się to niezbędne; należy przechowywać zapis takich wizytacji z opisem ich wyników;
c) zwierzęta z rodziny koniowatych opuszczą gospodarstwo, w którym do tej pory były trzymane tylko w celu ich bezpośredniego przewozu pod urzędowym nadzorem do rzeźni w razie nagłej konieczności uboju sanitarnego, znajdującej się w tym samym obszarze, lub jeżeli na terenie danego obszaru nie ma rzeźni, do rzeźni położonej na terenie obszaru zagrożonego wyznaczonego przez właściwy organ.
2.
Dodatkowo do środków określonych w ust. 1 decyzja przeprowadzania systematycznych szczepień zwierząt z rodziny koniowatych przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni oraz znakowania ich w obszarze zakażonym może być podjęta na podstawie procedur określonych w art. 19.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zapewnią, że:
1. środki określone w art. 9 ust. 1 dotyczą obszaru zagrożonego.
Jednakże, jeżeli na terenie obszaru zagrożonego nie ma rzeźni, zwierzęta mogą zostać ubite w rzeźni wyznaczonej przez właściwy organ, znajdującej się na terenie obszaru zakażonego;
2. przeprowadzanie jakichkolwiek szczepień przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni jest zakazane w obszarze zagrożonym.
Artykuł 11
Okres stosowania i utrzymania środków przewidzianych w art. 6, 8, 9 i 10 ustala się na podstawie procedury ustanowionej w art. 19. Tam, gdzie zostały przeprowadzone szczepienia zgodnie z art. 6 ust. 1 oraz art. 9 ust. 2, okres ten w żadnym wypadku nie może być krótszy niż 12 miesięcy.
Jednakże bez względu na art. 9 ust. 1 lit. c) i art. 10 ust. 1:
a) zwierzęta z rodziny koniowatych z obszaru zakażonego oraz z obszaru zagrożonego mogą być przewożone pod urzędowym nadzorem i na warunkach określonych w art. 5 ust. 3 dyrektywy Rady 90/426/EWG do stacji kwarantanny określonej w art. 5 ust. 3 lit. d) niniejszej dyrektywy;
b) przemieszczanie zwierząt z rodziny koniowatych w obrębie obszarów o tym samym statusie wymaga zgody właściwych organów, udzielonej na podstawie następujących zasad:
i) zwierzęta z rodziny koniowatych:
- uprzednio przebadane urzędowo,
- oznakowane,
- ich przemieszczaniu towarzyszą urzędowe dokumenty;
ii) Państwa Członkowskie zapewniają, że zwierzęta z rodziny koniowatych nie opuszczają w żadnym wypadku gospodarstwa, na którym przebywały w okresie szczepienia w ciągu 60 dni od daty szczepienia;
iii) Państwa Członkowskie w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego powiadomią Komisję o środkach podjętych w tej dziedzinie.
Artykuł 12
Tam, gdzie epizootia afrykańskiego pomoru koni ma wyjątkowo groźny przebieg, wszelkie dodatkowe środki, które mogą zostać podjęte przez zainteresowane Państwa Członkowskie, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwy organ podejmuje wszystkie niezbędne środki w celu poinformowania wszystkich osób przebywających w obrębie obszarów zakażonych i zagrożonych o wprowadzonych restrykcjach oraz podejmą odpowiednie kroki związane z wprowadzeniem w życie tych restrykcji.
Artykuł 14
1.
W każdym Państwie Członkowskim wyznacza się krajowe laboratorium, które prowadzi badania laboratoryjne wymienione w niniejszej dyrektywie.
Wykaz tych laboratoriów oraz ich uprawnienia i obowiązki są wymienione w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
2.
Laboratoria krajowe wymienione w załączniku I współpracują z laboratorium referencyjnym Wspólnoty określonym w art. 15.
Artykuł 15
Adres i nazwa laboratorium referencyjnego Wspólnoty zajmującego się afrykańskim pomorem koni są podane w załączniku II.
Z zastrzeżeniem przepisów decyzji 90/424/EWG, w szczególności jej art. 28, funkcje oraz obowiązki laboratorium są określone w załączniku III.
Artykuł 16
Biegli z Komisji mogą, jeśli to będzie konieczne dla zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy, przeprowadzić we współpracy z właściwymi organami kontrole na miejscu.
Mogą one być prowadzone przez kontrolę reprezentatywnego procentu gospodarstw, w celu sprawdzania, czy właściwe organy monitorują stosowanie zaleceń niniejszej dyrektywy.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o wynikach tych kontroli.
Państwa Członkowskie, na których obszarze przeprowadzane są kontrole, udzielają wszelkiej pomocy biegłym w wykonywaniu ich obowiązków.
Ogólne zasady wykonania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurami określonymi w art. 19.
Artykuł 17
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje plan interwencyjny określający sposoby wdrażania środków ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Plan ten powinien zapewnić dostęp do odpowiednich urządzeń, sprzętu, personelu oraz innych materiałów niezbędnych do podjęcia szybkiej i skutecznej walki z chorobą.
2.
Kryteria, które powinny być stosowane przy sporządzaniu planów określonych w ust. 1, są ustanowione w załączniku IV.
Plany opracowane zgodnie z tymi kryteriami zostaną przedstawione Komisji nie później niż w okresie trzech miesięcy od dnia, w którym niniejsza dyrektywa staje się skuteczna.
Komisja bada plany w celu określenia, czy umożliwiają one osiągnięcie zamierzonego celu, oraz sugeruje Państwu Członkowskiemu niezbędne poprawki, których celem jest zapewnienie zgodności z planami opracowanymi przez inne Państwa Członkowskie.
Komisja zatwierdza plany, jeśli niezbędne zmienione, zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 19.
W zależności od rozwoju sytuacji plany mogą zostać następnie zmienione lub uzupełniane, zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 18
Stanowiąc na wniosek Komisji, Rada zmienia załączniki.
Artykuł 19
1.
W przypadkach gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia sprawę Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, ustanowionemu decyzją 68/361/EWG [7]; zwanemu dalej "komitetem", z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
W wypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji, opinia zostaje wydana większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu;
b) jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać przyjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję, jeśli Rada nie głosowała przeciwko tym środkom zwykłą większością głosów.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 21
Komisja przedkłada Radzie przed dniem 1 października 1993 r. sprawozdanie oparte na zebranych doświadczeniach dotyczące zastosowania niniejszej dyrektywy wraz ze stosownymi wnioskami.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/36/EWG
z dnia 29 kwietnia 1992 r.
zmieniająca, ze względu na afrykański pomór koni, dyrektywę 90/426/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 90/426/EWG [4] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt regulujące przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich; wspomniana dyrektywa określa granice terytorium zakażonego afrykańskim pomorem koni oraz zasady stosowane w odniesieniu do Państw Członkowskich, w których wystąpiła ta choroba;
dyrektywa 92/35/EWG [5] ustanowiła zasady kontroli; dyrektywa 90/426/EWG musi zostać odpowiednio zmieniona w celu uwzględnienia tych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 5 dyrektywy 90/426/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Państwo Członkowskie, które nie jest wolne od afrykańskiego pomoru koni w rozumieniu art. 2 lit. f), może wysyłać zwierzęta z rodziny koniowatych z tej części swojego terytorium, która jest uważana za zakażoną w znaczeniu ust. 2 niniejszego artykułu, tylko zgodnie z warunkami ustanowionymi w tym artykule ust. 3.
2. a) Część terytorium Państwa Członkowskiego jest uznana za zakażoną afrykańskim pomorem koni, jeżeli:
- kliniczne, serologiczne (u nieszczepionych zwierząt) i/lub epidemiologiczne świadectwo ujawniło występowanie afrykańskiego pomoru koni w ciągu ostatnich dwóch lat, lub
- w ciągu ostatnich 12 miesięcy przeprowadzano szczepienia przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni.
b) Część terytorium Państwa Członkowskiego, którą uznaje się za zakażoną afrykańskim pomorem koni, musi obejmować co najmniej:
- okręg zakażony o promieniu co najmniej 100 km wokół każdego centrum zakażenia,
- okręg zagrożony, rozciągającą się co najmniej na 50 kilometrów poza okręg zakażony, w którym przez przynajmniej 12 miesięcy nie wykonano żadnych szczepień.
c) Zasady kontroli środków zwalczania dotyczące terytoriów i okręgów, określonych w lit. a) i b), oraz odpowiednie odstępstwa określone są w dyrektywie 92/35/EWG. [6]
d) Wszystkie zaszczepione zwierzęta z rodziny koniowatych muszą być zarejestrowane i zidentyfikowane zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 92/35/EWG.
Dokument identyfikacyjny lub/oraz świadectwo zdrowia powinny wyraźnie wykazywać przeprowadzenie takiego szczepienia.
3.
Państwo Członkowskie może wysyłać z terytorium określonego w ust. 2 lit. b) tylko te koniowate, które spełniają następujące wymagania:
a) w związku z aktywnością owadów przenoszących chorobę, zwierzęta mogą być wysyłane tylko w niektórych okresach w ciągu roku; okresy takie zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25;
b) nie mogą wykazywać klinicznych objawów afrykańskiego pomoru koni w dniu badania określonego w art. 4 ust. 1;
c) - jeśli zwierzęta nie zostały zaszczepione przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni, muszą wcześniej być dwukrotnie poddane testowi wiązania dopełniacza w odniesieniu do afrykańskiego pomoru koni określonemu w załączniku D oraz wykazać wynik negatywny, testy te muszą zostać przeprowadzone w odstępie od 21 do 30 dni, przy czym drugi z nich musi zostać przeprowadzony w terminie do 10 dni przed wysłaniem,
- jeśli zostały zaszczepione, szczepienie to nie mogło być wykonane w ciągu ostatnich dwóch miesięcy, a zwierzęta musiały zostać poddane testowi wiązania dopełniacza opisanemu w załączniku D z zachowaniem wyżej wymienionych odstępów czasowych nie wykazując przy tym wzrostu miana przeciwciał.
Na mocy procedury ustanowionej w art. 24 Komisja może uznać inne metody monitorowania w oparciu o opinię Naukowego Komitetu Weterynaryjnego;
d) muszą przebywać na stacji kwarantanny przez okres przynajmniej 40 dni poprzedzających wysłanie;
e) podczas kwarantanny oraz podczas transportu ze stacji kwarantanny do miejsca wysłania, muszą być chronione przed owadami przenoszącymi choroby."
Artykuł 2
Decyzje Komisji 90/552/EWG [7], 90/553/EWG [8], 91/93/EWG [9] i 92/101/EWG [10] są nadal stosowane do celów niniejszej dyrektywy.
Na mocy procedury ustanowionej w art. 19 dyrektywy 92/35/EWG wyżej wymienione decyzje mogą być zmieniane w celu ich dostosowania zakresu do przepisów niniejszej dyrektywy lub w celu ich przyszłego dostosowania do rozwoju nauki i techniki.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 lipca 1991 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 92/37/EWG
z dnia 30 kwietnia 1992 r.
po raz szesnasty dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/32/EWG [2], w szczególności jej art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz niebezpiecznych substancji, łącznie z danymi szczegółowymi dotyczącymi procedur klasyfikacji i etykietowania w odniesieniu do każdej substancji; sprawdzenie wykazu zgłoszonych substancji niebezpiecznych w załączniku I pokazało, że w świetle obecnej wiedzy technicznej i naukowej wykaz ten należy odpowiednio dostosować; konieczne jest dodanie do wykazu pewnej liczby substancji, zgłoszonych Komisji zgodnie z dyrektywą;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Celu Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Zapisy w załączniku I do niniejszej dyrektywy zastępują odpowiednie zapisy w załączniku I.
2.
Zapisy w załączniku II do niniejszej dyrektywy dodaje się po raz pierwszy do załącznika I.
Artykuł 2
1.
Nie później niż 1 listopada 1993 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/40/EWG
z dnia 19 maja 1992 r.
wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz drobiu znajduje się w załączniku II do Traktatu; obrót drobiem stanowi ważne źródło dochodu ludności rolniczej;
istnieje potrzeba przyjęcia na poziomie wspólnotowym środków zwalczania podejmowanych w przypadku ogniska influenzy drobiu o wysokiej patogenności, wywołanej przez posiadającego specyficzne właściwości wirusa influenzy określanego poniżej jako influenza drobiu, w celu zapewnienia rozwoju krajowego sektora drobiu przyczynienia się do ochrony zdrowia zwierząt w krajach Wspólnoty;
ognisko influenzy drobiu może szybko przyjąć proporcje epizootii, powodującej wysoką śmiertelność, i w rezultacie doprowadzić do nagłego obniżenia rentowności gospodarki rolnej lub drobiowej jako całości;
należy podjąć działania gdy tylko pojawi się podejrzenie wystąpienia choroby, aby umożliwić podjęcie natychmiastowych i skutecznych środków zwalczania, kiedy obecność choroby zostanie potwierdzona;
konieczne jest jak najszybsze zapobieganie rozszerzaniu się choroby, gdy tylko powstanie jej ognisko, poprzez ścisłe monitorowanie przepływu zwierząt oraz stosowania produktów, które mogą być skażone, a gdzie to właściwe — poprzez szczepienia;
rozpoznanie choroby musi być przeprowadzone pod nadzorem wyznaczonych laboratoriów diagnostycznych, których praca koordynowana jest przez laboratorium referencyjne Wspólnoty;
wspólne środki mające na celu zwalczanie influenzy drobiu tworzą podstawę utrzymywania jednolitego standardu zdrowia zwierząt;
artykuł 3 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [4] stosuje się w przypadku pojawienia się ognisk influenzy drobiu;
właściwe jest, aby zadanie podjęcia koniecznych środków powierzyć Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa wspólnotowe środki zwalczania, które mają być stosowane w razie ogniska influenzy drobiu bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych regulujących handel wewnątrzwspólnotowy.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w przypadku wystąpienia influenzy drobiu u innych ptaków; w takim przypadku zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o wszystkich podjętych środkach.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy definicje podane w art. 2 dyrektywy Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [5] stosuje się odpowiednio.
Stosuje się również następujące definicje:
a) "drób zakażony" oznacza wszelki drób:
- u którego obecność influenzy drobiu została w rozumieniu załącznika I oficjalnie potwierdzona badaniem wykonanym przez zatwierdzone laboratorium diagnostyczne, lub
- w przypadku drugiego lub kolejnych ognisk, w których wystąpiły objawy kliniczne lub zmiany pośmiertelne zgodne z influenzą drobiu;
b) "drób podejrzany o zakażenie" oznacza drób wykazujący takie objawy kliniczne lub zmiany pośmiertne które słusznie nasuwają podejrzenie influenzy drobiu lub wszelki drób, u którego wykazano obecność podtypów H5 i H7 wirusa influenzy A;
c) "drób podejrzany o zarażenie" oznacza drób, który mógł mieć pośredni lub bezpośredni kontakt z wirusem influenzy drobiu lub podtypami H5 i H7 wirusa influenzy A;
d) "właściwy organ" oznacza właściwy organ w rozumieniu art. 2 ust. 6 dyrektywy 90/425/EWG [6];
e) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają obowiązkowe i natychmiastowe powiadomienie właściwego organu o podejrzeniu obecności influenzy drobiu.
Artykuł 4
1.
Jeżeli istnieje podejrzenie, że drób w gospodarstwie jest zakażony lub zarażony influenzą drobiu, Państwa Członkowskie zapewnią niezwłocznie wszczęcie przez urzędowego lekarza weterynarii dochodzenia z urzędu w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności danej choroby, w szczególności pobrania przez niego próbek niezbędnych do badania laboratoryjnego.
2.
Gdy tylko podejrzenie zakażenia zostaje zgłoszone, właściwy organ ustanawia urzędowy nadzór nad danym gospodarstwem i nakazuje w szczególności, aby:
a) stworzyć rejestr dla wszystkich kategorii drobiu w gospodarstwie, pokazujący w odniesieniu do wszystkich kategorii drobiu liczbę drobiu, który padł, który wykazywał objawy kliniczne lub nie wykazywał objawów w ogóle.
Rejestr powinien obejmować drób padły lub narodzony w przeciągu całego okresu podejrzenia o chorobę. Zarejestrowane dane powinny być na bieżąco uzupełniane i przekazywane na żądanie lub kontrolowane w czasie każdej wizyty;
b) cały drób w gospodarstwie trzymany był w swoich pomieszczeniach mieszkalnych lub ograniczony w innym miejscu, gdzie może być oddzielony i bez kontaktu z innym drobiem;
c) żaden drób nie przybywał do gospodarstwa ani go nie opuszczał;
d) wszelkie przemieszczanie
- osób, innych zwierząt oraz pojazdów do i z gospodarstwa,
- mięsa drobiowego lub tuszek drobiowych, paszy dla zwierząt, narzędzi, odpadów, łajna, obornika ściółki lub wszystkich innych rzeczy mogących przenosić influenzę drobiu podlegało zatwierdzeniu przez właściwy organ;
e) jaja opuszczały gospodarstwo, z wyjątkiem jaj które są wysyłane bezpośrednio do zakładu zatwierdzonego do produkcji i/lub przetwarzania produktów jajczarskich na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 89/437/EWG [7], oraz były przewożone za zezwoleniem przyznanym przez właściwy organ.
Zezwolenie takie powinno spełniać wymogi określone w załączniku I;
f) zastosować właściwe środki dezynfekujące przed wejściami i wyjściami z kurników, jak również na terenie samego gospodarstwa;
g) przeprowadzić dochodzenie epizootyczne zgodnie z art. 7.
3.
Do czasu wprowadzenia w życie środków urzędowych ustanowionych w ust. 5, właściciel lub opiekun drobiu podejrzewanego o chorobę podejmie wszelkie właściwe działania w celu zapewnienia zgodności z ust. 2, z wyjątkiem jego lit. g).
4.
Właściwy organ może zastosować każdy ze środków przewidzianych w ust. 2 wobec innych gospodarstw, jeżeli ich położenie, ukształtowanie lub kontakty z gospodarstwem, w którym podejrzewa się obecność choroby uzasadniają podejrzenie co do możliwości zarażenia.
5.
Środki określone w ust. 1 i 2 nie zostaną wycofane, dopóki podejrzenie występowania choroby nie zostanie wykluczone przez urzędowego lekarza weterynarii.
Artykuł 5
1.
W momencie oficjalnego potwierdzenia przypadku influenzy drobiu w gospodarstwie, Państwa Członkowskie zagwarantują, że właściwy organ wymaga oprócz środków wymienionych w art. 4 ust. 2 podjęcie następujących środków:
a) cały drób na fermie należy bezzwłocznie ubić na miejscu.
Wszystkie sztuki padłe i ubite, jak również wszystkie jaja, należy zniszczyć.
Działania te należy wykonać w taki sposób, aby ograniczyć niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się choroby;
b) wszelkie substancje lub odpady, takie jak pasza dla zwierząt, ściółka lub obornik, które mogły ulec zarażeniu, należy zniszczyć lub w odpowiednio zagospodarować.
To zagospodarowanie należy przeprowadzić zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii, aby zapewnić zniszczenie wirusa influenzy drobiu;
c) w przypadku drobiu pochodzącego z gospodarstwa, w którym dokonano uboju w przypuszczalnym okresie inkubacji choroby mięso pochodzące z tego drobiu podlega zniszczeniu bez względu na to, gdzie się znajduje;
d) jaja wylęgowe zniesione w przypuszczalnym okresie inkubacji, które zostały przeniesione z gospodarstwa, należy wyszukać i zniszczyć; natomiast drób, który się dopiero wylągł z jaj, podlega urzędowemu nadzorowi; jaja spożywcze zniesione w przypuszczalnym okresie inkubacji przeniesione z gospodarstwa należy wyszukać i zniszczyć bez względu na to, gdzie się znajdują, jeżeli nie były uprzednio właściwie zdezynfekowane;
e) po przeprowadzeniu działań wymienionych w lit. a i b budynki, w których mieścił się drób, ich otoczenie, pojazdy używane do przewozu i cały sprzęt, który mógł ulec zarażeniu, należy wyczyścić i zdezynfekować zgodnie z przepisami art. 11;
f) przez okres co najmniej 21 dni po przeprowadzeniu działań wymienionych w lit. e) nie wolno ponownie wprowadzać drobiu do gospodarstwa;
g) zgodnie z przepisami art. 7 należy przeprowadzić badanie epizootyczne.
2.
Właściwe władze mogą rozszerzyć stosowanie środków przewidzianych w ust. 1 na inne sąsiednie gospodarstwa, jeżeli ich położenie, ukształtowanie lub kontakty z gospodarstwem, w którym potwierdzone zostało występowanie choroby, uzasadniają podejrzenie co do możliwości zarażenia.
Artykuł 6
W przypadku gospodarstw składających się z dwóch lub większej liczby oddzielnych stad właściwy organ może, zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez Komisję na podstawie procedury przewidzianej w art. 21, przyznać uchylenie od wymogów art. 5 ust. 1 w stosunku do zdrowych stad w zakażonym gospodarstwie, pod warunkiem że urzędowy lekarz weterynarii, który potwierdzi, że działania przeprowadzane są tak, że stada są całkowicie odizolowane, zarówno w zakresie pomieszczeń, jak również opieki i karmienia, a więc tak, aby wirus nie mógł szerzyć się z jednego stada do drugiego.
Artykuł 7
1.
Przedmiotem dochodzenia epizootycznego jest:
- czas trwania influenzy drobiu w gospodarstwie,
- możliwe źródło influenzy drobiu w danym gospodarstwie oraz identyfikacja innych gospodarstw, w których jest drób zakażony lub zarażony z tego źródła,
- przepływ osób, drobiu i innych zwierząt, pojazdów, jaj, mięsa i tuszek drobiu oraz narzędzi i substancji za pośrednictwem, których wirus influenzy drobiu mógłby być przeniesiony z danego gospodarstwa.
2.
Należy powołać jednostkę kryzysową w celu zapewnienia pełnej koordynacji wszystkich środków niezbędnych do zapewnienia w miarę możliwości najszybszego zwalczenia influenzy drobiu oraz dla przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego.
Przepisy ogólne dotyczące krajowych i wspólnotowych jednostek kryzysowych zostaną ustanowione przez Radę, stanowiącą kwalifikowaną większością na wniosek Komisji.
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy urzędowy lekarz weterynarii ma powód, aby podejrzewać, że w jakimś gospodarstwie drób może być zarażony w wyniku przepływu ludzi, zwierząt, pojazdów lub w inny sposób, wówczas takie gospodarstwo zostanie objęte urzędową kontrolą zgodnie z ust. 2.
2.
Celem urzędowej kontroli jest niezwłoczne wykrycie jakiegokolwiek podejrzenia influenzy drobiu, policzenie drobiu oraz monitorowanie jego przepływu, a w uzasadnionych przypadkach podjęcie działań przewidzianych w ust. 3.
3.
Kiedy gospodarstwo jest poddane urzędowej kontroli zgodnie z ust. 1 i 2, właściwy organ wprowadza całkowity zakaz usuwania drobiu z gospodarstwa, z wyjątkiem transportu bezpośrednio do rzeźni, gdzie pod urzędowym nadzorem dokonywany jest niezwłoczny ubój.
Przed wydaniem takiego zezwolenia urzędowy lekarz weterynarii musi przeprowadzić badanie kliniczne wszystkich sztuk drobiu celem wykluczenia przypadków influenzy drobiu w gospodarstwie.
Ograniczenia przepływu określone w niniejszym artykule nałożone są na okres 21 dni, licząc od daty ostatniego potencjalnego zarażenia; jednakże takie ograniczenia muszą być stosowane przez okres co najmniej 7 dni.
4.
Wówczas gdy warunki na to pozwolą, właściwe władze mogą ograniczyć środki przewidziane w niniejszym artykule jedynie do części gospodarstwa i znajdującego się w nim drobiu, pod warunkiem że drób był przetrzymywany, traktowany i karmiony w całkowicie oddzielonym pomieszczeniu przez osobny personel.
Artykuł 9
1.
Po oficjalnym potwierdzeniu rozpoznania influenzy drobiu Państwa Członkowskie zagwarantują, że właściwe władze ustanowią wokół zakażonego gospodarstwa strefę ochronną, o minimalnym promieniu trzech kilometrów, która zawrze się w strefie nadzorowanej o minimalnym promieniu 10 kilometrów.
Ustanowienie stref musi uwzględniać czynniki geograficzne, administracyjne, ekologiczne i epizootyczne odnoszące się do influenzy drobiu oraz monitorowanych obiektów.
2.
Środki stosowane w strefie ochronnej obejmują:
a) określenie wszystkich gospodarstw posiadających drób w obrębie tej strefy;
b) okresowe wizyty we wszystkich gospodarstwach posiadających drób, badanie kliniczne tego drobiu oraz jeżeli jest to konieczne, zbieranie próbek do badań laboratoryjnych; rejestr wizyt oraz wyników badań;
c) przetrzymywanie wszystkich sztuk drobiu w ich pomieszczeniach mieszkalnych lub w innych miejscach umożliwiających odizolowanie;
d) zastosowanie właściwych środków dezynfekujących przy wejściach i wyjściach z gospodarstwa;
e) kontrola przepływu osób zajmujących się drobiem, tuszkami drobiowymi, jajami oraz pojazdów przewożących drób, tuszki i jaja w obrębie strefy; w zasadzie wszelki transport drobiu jest zakazany, z wyjątkiem przewozu tranzytowego drogami głównymi lub koleją;
f) zakaz usuwania drobiu i jaj wylęgowych z gospodarstwa, w którym się znajdują, chyba że właściwe władze zatwierdziły transport:
i) drobiu do natychmiastowego uboju w rzeźni, najlepiej jeżeli ulokowanej na terenie zakażonym, a gdy nie jest to możliwe — to w rzeźni znajdującej się poza terenem zakażonym, ale wyznaczonej przez właściwe władze.
Specjalny znak jakości zdrowotnej przewidziany w art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/494/EWG [8] należy stosować do tego mięsa drobiowego;
ii) jednodniowych piskląt lub młodych niosek w gospodarstwie znajdującym w obrębie strefy nadzorowanej, gdzie nie ma żadnego innego drobiu.
Gospodarstwo to musi być objęte urzędową kontrolą przewidzianą w art. 8 ust. 2;
iii) jaj wylęgowych do wylęgarni wyznaczonych przez właściwy organ. Jaja przed wysyłką musza być zdezynfekowane.
Przepływy dozwolone w i), ii) oraz iii) muszą zostać wykonane bezpośrednio i pod urzędową kontrolą.
Takie przepływy mogą być zatwierdzone tylko po tym, jak urzędowy lekarz weterynarii przeprowadzi inspekcję zdrowotną gospodarstwa.
Używane środki transportu muszą zostać oczyszczone i zdezynfekowane tak przed, jak i po transporcie.
g) zakaz usuwania i rozprzestrzeniania ściółki oraz obornika drobiowego bez zezwolenia;
h) zakaz organizowania targów jarmarków, wystaw oraz innych imprez gromadzących drób lub inne gatunki ptaków.
3.
Środki stosowane w obrębie strefy ochronnej są utrzymywane przez okres co najmniej 21 dni, licząc od daty przeprowadzenia czyszczenia i dezynfekcji zakażonego gospodarstwa zgodnie z art. 11.
Strefa ochronna wówczas stanie się częścią strefy nadzorowanej.
4.
Środki stosowane w obrębie strefy nadzorowanej obejmują:
a) identyfikację wszystkich gospodarstw zajmujących się drobiem w obrębie tej strefy;
b) kontrolę przepływu drobiu i jaj wylęgowych;
c) zakaz przepływu drobiu poza strefę przez okres pierwszych 15 dni, z wyjątkiem przepływów bezpośrednich do rzeźni znajdującej się poza strefą nadzorowaną wyznaczoną przez właściwy organ.
Specjalny znak jakości zdrowotnej przewidziany w art. 3 dyrektywy 91/494/EWG należy stosować do tego mięsa drobiowego;
d) zakaz przepływu jaj wylęgowych poza strefę nadzorowania, chyba że do wylęgarni wyznaczonej przez właściwy organ.
Przed wysyłką jaja, jak również ich opakowania, muszą zostać zdezynfekowane;
e) zakaz przepływów poza strefę zużytej ściółki i obornika drobiowego;
f) zakaz organizowania targów, jarmarków i wystaw lub innych imprez gromadzących drób i inne gatunki ptaków;
g) bez uszczerbku dla przepisów lit. a) i b) — zakaz transportu drobiu, z wyjątkiem przewozu tranzytowego drogami głównymi lub koleją.
5.
Środki stosowane w obrębie strefy nadzorowania utrzymywane są przez okres co najmniej 30 dni po przeprowadzeniu czynności wstępnego czyszczenia i dezynfekcji na terenie zakażonego gospodarstwa zgodnie z art. 11.
6.
Jeżeli strefy znajdują się na terytorium więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich będą współpracować w ustanawianiu stref wymienionych w ust. 1.
Jednak w przypadku gdy jest to konieczne, strefa ochronna i strefa nadzorowania zostaną ustanowione zgodnie z procedura przewidzianą w art. 21.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zagwarantują, że:
a) właściwe władze określą ustalenia pozwalające im przedstawić przebieg przepływu jaj i drobiu;
b) właściciel lub posiadacz drobiu zobowiązany jest dostarczać na każde wezwanie właściwych władz informacje dotyczące drobiu i jaj wwożonych do gospodarstwa i wywożonych z gospodarstwa;
c) wszystkie osoby trudniące się zarobkowym transportem lub wprowadzaniem do obrotu drobiu i jaju zobowiązane są do dostarczania właściwym władzom informacji dotyczących przepływów drobiu i jaj, które zostały przez nie przetransportowane lub wprowadzone do obrotu oraz podania wszystkich szczegółów dotyczących takiej informacji.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie zagwarantują, że:
a) środki dezynfekujące i ich koncentraty są urzędowo zatwierdzone przez właściwe władze;
b) czynności czyszczenia i dezynfekowania zostaną przeprowadzone pod urzędowym nadzorem i zgodnie z:
i) poleceniami przekazanymi przez urzędowego lekarza weterynarii;
ii) procedurami czyszczenia i dezynfekowania zakażonego gospodarstwa, jak ustanowiono w załączniku II.
Artykuł 12
Pobieranie próbek do badań laboratoryjnych oraz analiza laboratoryjna, mające na celu wykrycie wirusa influenzy drobiu, zostaną przeprowadzone zgodnie z załącznikiem III.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie zapewnią, aby właściwe władze zastosowały wszelkie niezbędne środki w celu poinformowania wszystkich osób przebywających w obrębie strefy ochronnej i strefy nadzorowanej o wprowadzonych ograniczeniach oraz podejmą właściwe uzgodnienia celem odpowiedniego wprowadzenia w życie tych środków.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby w każdym Państwie Członkowskim zostało wyznaczone:
a) laboratorium krajowe, w którym sprzęt i wykwalifikowany personel będzie w stanie określić patogenność wydzielonych szczepów wirusa influenzy, zgodnie z załącznikiem III rozdział 7, oraz identyfikację podtypów H5 i H7 wirusów influenzy A;
b) laboratorium krajowe, w którym będą testowane odczynniki przeznaczone do stosowania w laboratoriach regionalnych;
c) krajowy instytut lub laboratorium, w którym kontrolowane będą dopuszczone do stosowania szczepionki, w celu stwierdzenia zgodności z warunkami ustanowionymi w zezwoleniu na handel.
2.
Krajowe laboratoria, wymienione w załączniku IV, będą odpowiedzialne za koordynację norm i metod diagnozy, wykorzystania odczynników i testowania szczepionek.
3.
Krajowe laboratoria, wymienione w załączniku IV, będą odpowiedzialne za koordynację norm i metod diagnostycznych ustanowionych przez każde laboratorium diagnostyczne influenzy drobiu na w obrębie danego Państwa Członkowskiego.
W tym celu:
a) mogą one dostarczać odczynniki diagnostyczne laboratoriom krajowym;
b) kontrolują jakość wszystkich odczynników diagnostycznych stosowanych w Państwie Członkowskim;
c) będą okresowo prowadziły testy porównawcze;
d) będą przechowywały wydzielone szczepy wirusów influenzy drobiu z potwierdzonych przypadków chorobowych na terenie Państwa Członkowskiego;
e) zapewnią potwierdzenie wyników pozytywnych uzyskanych w regionalnych laboratoriach diagnostycznych.
4.
Krajowe laboratoria, wymienione w załączniku IV, będą w kontakcie z laboratorium referencyjnym Wspólnoty, określonym w art. 15.
Artykuł 15
O laboratorium referencyjnym Wspólnoty dla influenzy drobiu jest mowa w załączniku V. Bez uszczerbku dla przepisów decyzji 90/424/EWG, w szczególności jej art. 28, uprawnienia oraz obowiązki są takie, jak zostały określone w wyżej wymienionym załączniku.
Artykuł 16
Prowadzenie szczepień przeciwko influenzie drobiu szczepionkami zatwierdzonymi przez właściwy organ może stanowić jedynie uzupełnienie do środków zwalczania podejmowanych, kiedy wystąpi choroba, oraz zgodnie z następującymi przepisami:
a) decyzję o wprowadzeniu szczepień w celu uzupełnienia środków zwalczania podejmie Komisja we współpracy z zainteresowanym Państwem Członkowskim, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21.
Decyzja ta musi przede wszystkim uwzględniać:
- koncentrację drobiu w obszarze zagrożonym,
- właściwości i skład każdej ze stosowanych szczepionek,
- procedury nadzoru dystrybucji, składowania i stosowania szczepionek,
- gatunki i kategorie drobiu, który jest objęty szczepieniem,
- obszary, na których prowadzone będą szczepienia.
Jednakże na zasadzie odstępstwa od pierwszego akapitu decyzja o wprowadzeniu szczepień interwencyjnych na wokół ogniska choroby może zostać podjęta przez zainteresowane Państwo Członkowskie po uprzednim powiadomieniu Komisji, pod warunkiem że nie zostaną naruszone podstawowe interesy Wspólnoty.
Decyzja taka natychmiast zostanie ponownie przeanalizowana przez Stały Komitet Weterynaryjny, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21;
b) w przypadku gdy Państwo Członkowskie jest upoważnione, zgodnie z lit. a), do przeprowadzenia szczepień interwencyjnych na ograniczonej części swojego terytorium, to status pozostałej części tego terytorium nie zostanie zmieniony, przy zapewnieniu, że przepisy dotyczące zakazu przepływu zwierząt zaszczepionych zostaną utrzymane w mocy przez okres ustalony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 17
1.
Każde Państwo Członkowskie sporządza plan interwencyjny, określający specyficzne środki krajowe, jakie zostaną wprowadzone w przypadku powstania ogniska influenzy drobiu.
Plan ten zezwala na dostęp do pomieszczeń, sprzętu, personelu i innych odpowiednich materiałów niezbędnych do szybkiego i sprawnego zwalczenia ogniska choroby.
2.
Kryteria jakie należy zastosować przy sporządzaniu takiego planu, zostały ustanowione w załączniku VI.
3.
Plan opracowany zgodnie z kryteriami wymienionymi w załączniku VI zostaje przedłożony Komisji najpóźniej sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
4.
Komisja zbada plany w celu ustalenia, czy umożliwiają one osiągnięcie pożądanego celu i przedstawią zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu propozycje wymaganych poprawek, w szczególności aby zapewnić ich zgodność z planami innych Państw Członkowskich.
Komisja zatwierdzi plany, w razie konieczności z poprawkami, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
W zależności od rozwoju sytuacji plany w dalszym ciągu mogą być zmieniane lub uzupełniane, zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 18
Eksperci Komisji mogą, we współpracy z właściwymi władzami, w zakresie niezbędnym do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy dokonywać kontroli na miejscu.
W tym celu mogą oni sprawdzić reprezentatywny procent zakładów, aby stwierdzić, czy właściwe władze sprawdzają, czy zakłady te spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o wyniku przeprowadzonych kontroli.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadzana jest kontrola, udziela ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków.
Przepisy ogólne wprowadzenia niniejszego artykułu zostaną określone zgodnie z procedurą określoną w art. 21.
Artykuł 19
Szczegółowe warunki regulujące finansowy udział Wspólnoty w środkach związanych ze stosowaniem niniejszej dyrektywy zostały ustanowione w decyzji 90/424/EWG.
Artykuł 20
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji wniesie, w razie potrzeby, poprawki do załączników, w szczególności w celu uwzględnienia zmian w badaniach naukowych i metodach diagnostycznych.
Artykuł 21
1.
Gdy procedura określona w niniejszym artykule ma być stosowana, przewodniczący Stałego Komitetu Weterynaryjnego, powołanego na mocy decyzji 68/361/EWG [9], zwanego dalej "Komitetem", przekazuje niezwłocznie sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od dnia odwołania się do Rady Rada nie podjęła żadnych działań, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję, z wyjątkiem przypadku gdy Rada odrzuciła te środki zwykłą większością.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1993 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/42/EWG
z dnia 21 maja 1992 r.
w sprawie wymogów sprawności dla nowych kotłów wody gorącej opalanych paliwem płynnym lub gazowym
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja 91/565/EWG [4] przewiduje wspieranie we Wspólnocie wydajności energetycznej w ramach programu SAVE;
ważnym jest wspieranie środków zmierzających do stopniowego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego w terminie do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zagwarantowany jest swobodny przepływ towarów, usług, kapitału oraz osób;
rezolucja Rady z dnia 15 stycznia 1985 r. w sprawie poprawy programów oszczędności energii w Państwach Członkowskich [5] zachęca Państwa Członkowskie do kontynuowania, a w razie potrzeby zwiększenia wysiłków w kierunku wspierania bardziej racjonalnego wykorzystania energii poprzez dalszy rozwój zintegrowanej polityki oszczędnościowej w zakresie energii;
rezolucja Rady z dnia 16 września 1986 r. dotyczy nowych celów polityki energetycznej Wspólnoty do 1995 r. i zbliżania polityki Państw Członkowskich [6], w szczególności zmniejszenia zapotrzebowania na energię o co najmniej 20 %;
artykuł 130r Traktatu wymaga, aby działania Wspólnoty w zakresie ochrony środowiska zapewniały rozsądne i racjonalne wykorzystanie zasobów naturalnych;
właściwe jest przyjęcie wysokiego poziomu ochrony za podstawę propozycji w celu zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w Państwach Członkowskich w zakresie zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego i ochrony konsumenta;
w rezolucji z dnia 21 czerwca 1989 r. Rada oświadcza, "że Wspólnota powinna poświęcić uwagę możliwościom zmian klimatycznych spowodowanych efektem cieplarnianym" [7] oraz że zgodnie z wnioskiem Rady z dnia 29 października 1990 r. poziom stężenia CO2 we Wspólnocie w 2000 r. powinien być ustabilizowany i ograniczony na poziomie z 1990 r.;
istotną wagę sektora gospodarstw domowych i usług, w którym zużywana jest znaczna część energii we Wspólnocie;
sektor ten wskutek tendencji do wzrostu liczby instalacji centralnego ogrzewania i do ogólnego podwyższania komfortu cieplnego będzie nabierał coraz większego znaczenia;
wyższa sprawność kotłów leży w interesie konsumenta; oszczędność energii oznacza zmniejszanie przywozu węglowodorów; zmniejszenie energetycznego uzależnienia Wspólnoty będzie korzystnie wpływało na jej bilans handlowy;
dyrektywa Rady 78/170/EWG z dnia 13 lutego 1978 r. odnosząca się do wysokiej jakości wytwornic ciepła używanych do ogrzewania pomieszczeń i wytwarzania ciepłej wody w budynkach nieprzemysłowych, nowych lub istniejących a także do izolowania instalacji rozprowadzania ciepła i ciepłej wody sanitarnej w nowych budynkach nieprzemysłowych [8] doprowadziła do ustalenia znacznie zróżnicowanych poziomów sprawności w poszczególnych Państwach Członkowskich;
wymagania dotyczące wysokiej sprawności kotłów wody gorącej spowodują zawężenie zakresu własności technicznych sprzętu umieszczanego na rynku, sprzyjając dzięki temu produkcji seryjnej i oszczędnościom z tytułu skali produkcji; brak środków ustalających wymagania energetyczne na dostatecznie wysokim poziomie może spowodować po urzeczywistnieniu rynku wewnętrznego odczuwalne obniżenie poziomu sprawności instalacji grzewczych z tytułu wprowadzania na rynek kotłów o niskiej sprawności;
lokalne warunki klimatyczne oraz charakterystyki energetyczne budynków różnią się znacznie we Wspólnocie; Państwa Członkowskie powinny uwzględnić te różnice przy ustalaniu warunków oddawania do użytku kotłów zgodnie z niniejszą dyrektywą; okoliczności te uzasadniają fakt, że Państwa Członkowskie, w których kotły typu "kominkowego" i kotły przeznaczone do instalowania w pomieszczeniach mieszkalnych są powszechnie stosowane w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy, powinny dopuszczać w określonych granicach wprowadzanie na rynek i oddawanie do użytku takich kotłów; takie ustalenia powinny podlegać szczególnemu nadzorowi Komisji;
niniejsza dyrektywa, której celem jest usunięcie przeszkód technicznych związanych ze sprawnością kotłów, powinna uwzględniać nowe podejście ustanowione w rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. [9], która w szczególności postanawia, że harmonizacja przepisów prawnych jest ograniczona do przyjęcia, za pośrednictwem dyrektyw powstałych na podstawie art. 100 Traktatu EWG, zasadniczych wymagań, które produkty wprowadzane na rynek powinny spełniać, oraz że "wymogi zasadnicze muszą być precyzyjnie sformułowane w celu określenia prawnie nałożonych zobowiązań, które mogą być egzekwowane i umożliwienia jednostkom certyfikującym certyfikacji wyrobów w odniesieniu do tych wymagań w przypadku braku norm";
uwzględniając dyrektywę 83/189/EWG [10] ustanawiającą procedurę zapewnienia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych;
uwzględniając decyzję 90/683/EWG [11] dotyczącą modułów dla różnych faz procedur oceny zgodności przeznaczonych do wykorzystania w dyrektywach harmonizacji technicznej;
kotły spełniające wymagania sprawności powinny nosić oznakowanie CE i - w odpowiednich przypadkach - oznaczenia mające na celu umożliwienie ich swobodnego obrotu i wprowadzania do użytku zgodnie z zamierzonym przeznaczeniem na terenie Wspólnoty;
uwzględniając dyrektywę 89/106/EWG [12] w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do produktów budowlanych;
w celu zachęcenia do racjonalnego zużycia energii, zgodnie z dyrektywą Rady 90/396/EWG [13] z dnia 29 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń spalania paliw gazowych, powinny być ustalone wymagania dotyczące sprawności kotłów gazowych, określone w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa, opracowana w ramach programu SAVE dotyczącego wspierania wydajności energetycznej we Wspólnocie, ustala wymagania w odniesieniu do sprawności nowych kotłów wodnych grzewczych opalanych paliwami ciekłymi lub gazowymi, których moc znamionowa jest nie mniejsza niż 4 kW i nie większa niż 400 kW, zwanych dalej "kotłami".
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- Kocioł: zespół korpusu kotła z palnikiem przeznaczony do przekazywania wodzie ciepła otrzymanego ze spalania,
- Urządzenie:
- korpus kotła przeznaczony do wyposażenia w palnik,
- palnik przeznaczony do zamontowania w kotle,
- Użyteczna moc znamionowa (wyrażona w kW): ustalona i zagwarantowana przez producenta maksymalna moc cieplna osiągalna podczas pracy ciągłej i przy utrzymaniu podanej przez producenta sprawności użytkowej,
- Sprawność użytkowa (wyrażona w %): stosunek mocy cieplnej oddanej wodzie kotłowej do iloczynu dolnej wartości opałowej paliwa (przy stałym ciśnieniu paliwa) i zużycia paliwa wyrażonego jako ilość paliwa na jednostkę czasu,
- Obciążenie częściowe (wyrażone w %): stosunek mocy użytecznej kotła pracującego z przerwami lub poniżej użytecznej mocy znamionowej do jego użytecznej mocy znamionowej,
- Średnia temperatura wody kotłowej: średnia wartość temperatur wody kotłowej na wlocie i wylocie z kotła,
- Kocioł standardowy: kocioł, w którym średnia temperatura wody może być ograniczona poprzez jego konstrukcję,
- Kocioł kominkowy: kocioł do zasilania instalacji centralnego ogrzewania instalowany we wnęce kominkowej jako część zestawu składającego się z kotła kominkowego i paleniska gazowego,
- Kocioł niskotemperaturowy: kocioł, który może pracować w ruchu ciągłym przy temperaturze wody zasilającej 35–40 °C i w którym w określonych warunkach może następować skraplanie; włącznie z kotłami kondensacyjnymi na paliwa płynne,
- Kocioł kondensacyjny: kocioł o konstrukcji dostosowanej do stałego skraplania przeważającej części pary wodnej zawartej w spalinach,
- Kocioł przeznaczony do instalowania w pomieszczeniu mieszkalnym: kocioł o mocy znamionowej mniejszej niż 37 kW, przeznaczony do ogrzewania pomieszczenia mieszkalnego, w którym jest zainstalowany, poprzez wypromieniowanie ciepła z obudowy kotła, posiadający otwarte naczynie wzbiorcze i grawitacyjny obieg wody grzewczej. Kocioł taki musi mieć umieszczoną na obudowie wyraźną wskazówkę, że musi on być zainstalowany w pomieszczeniu mieszkalnym.
Artykuł 3
1.
Z zakresu niniejszej dyrektywy wyłączone są:
- kotły wodne, które mogą być opalane różnymi paliwami, w tym także paliwami stałymi,
- instalacje do ciągłego przygotowywania ciepłej wody,
- kotły, przystosowane do opalania paliwami, których własności znacznie odbiegają od zwykłych handlowych paliw ciekłych i gazowych (przemysłowe gazy odpadowe, biogaz itp.),
- kuchenki i urządzenia, które głównie przeznaczone są do ogrzewania pomieszczeń, w których są zainstalowane, a dodatkowo do dostarczania również gorącej wody do celów centralnego ogrzewania i celów użytkowych,
- urządzenia o mocy znamionowej mniejszej niż 6 kW, wykorzystujące obieg grawitacyjny i przeznaczone wyłącznie do wytwarzania zapasu gorącej wody użytkowej,
- kotły produkowane jednostkowo.
2.
W przypadku kotłów dwufunkcyjnych - do ogrzewania pomieszczeń i przygotowania ciepłej wody użytkowej - wymagania dotyczące sprawności, określone w art. 5 ust. 1, dotyczą tylko funkcji ogrzewania.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zabronić, ograniczać ani utrudniać wprowadzania do obrotu i oddawania do eksploatacji na swoich terytoriach urządzeń i kotłów, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przypadków, kiedy Traktat lub inne dyrektywy lub przepisy wspólnotowe stanowią inaczej.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że kotły nie będą wprowadzane do użytku, jeśli ich sprawność nie odpowiada wymaganiom art. 5 ust. 1 i warunkom dopuszczenia do eksploatacji ustalonym przez Państwo Członkowskie na podstawie miejscowych warunków klimatycznych oraz charakterystyki energetycznej i użytkowej budynków.
3.
Jednakże Państwa Członkowskie, w których w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy były szeroko stosowane kotły kominkowe i/lub kotły przeznaczone do instalowania w pomieszczeniach mieszkalnych, w dalszym ciągu dopuszczają te kotły do eksploatacji, pod warunkiem że ich sprawność zarówno dla mocy znamionowej jak i przy obciążeniu częściowym 30 % nie jest niższa od wymagań ustanowionych w art. 5 ust. 1 dla kotłów standardowych o więcej niż 4 %.
4.
Wyniki realizacji przepisów ust. 2 i 3 są stale nadzorowane przez Komisję i badane w ramach sprawozdania przedkładanego zgodnie z art. 10.
Aby to osiągnąć, Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje wymagane przez nią w celu przedłożenia Radzie, jak to przewiduje wspomniany artykuł, propozycji zmian mających na względzie zapewnienie we wszystkich przypadkach wydajności energetycznej i swobodnego przepływu kotłów we Wspólnocie.
Artykuł 5
1.
Kotły muszą spełniać następujące wymagania dotyczące ich sprawności użytkowej:
- dla mocy znamionowa tj. w ruchu przy mocy znamionowej Pn wyrażonej w kW i przy średniej temperaturze wody kotłowej 70 °C,
oraz
- przy obciążeniu częściowym, tj. w ruchu przy obciążeniu 30 % i przy średniej temperaturze wody kotłowej zróżnicowanej w zależności od typu kotła.
Wymagania dotyczące sprawności użytkowej, które należy spełnić, podano w poniższej tabeli:
Typ kotła _BAR_ Zakres mocy _BAR_ Sprawność dla mocy znamionowej _BAR_ Sprawność przy obciążeniu częściowym _BAR_
kW _BAR_ Średnia temperatura wody kotłowej (w °C) _BAR_ Wymagana sprawność(w%) _BAR_ Średnia temperatura wody kotłowej (w °C) _BAR_ Wymagana sprawność (w%) _BAR_
Kotły standardowe _BAR_ 4–400 _BAR_ 70 _BAR_ ≥ 84 + 2 log Pn _BAR_ ≥ 50 _BAR_ ≥ 80 + 3 log Pn _BAR_
Kotły niskotemperaturowe* _BAR_ 4–400 _BAR_ 70 _BAR_ ≥ 87,5 + 1,5 log Pn _BAR_ 40 _BAR_ ≥ 87,5 + 1,5 log Pn _BAR_
Kotły kondensacyjne _BAR_ 4–400 _BAR_ 70 _BAR_ ≥ 91 + 1 log Pn _BAR_ 30** _BAR_ ≥ 97 + 1 log Pn _BAR_
2.
Normy zharmonizowane, dotyczące wymagań niniejszej dyrektywy i opracowane na podstawie upoważnienia Komisji zgodnie z dyrektywami 83/189/EWG i 88/182/EWG [16] muszą określić, między innymi, metody weryfikacji podczas produkcji i pomiarów.
Odpowiednie tolerancje muszą być zawarte w poziomach sprawności.
Artykuł 6
1.
W ramach procedur ustanowionych w art. 7 Państwa Członkowskie mogą decydować o stosowaniu specjalnego systemu znakowania, umożliwiającego jednoznaczne ustalenie sprawności energetycznej kotłów.
System ten stosuje się do kotłów, których sprawność przekracza wymagania ustanowione w art. 5 ust. 1 dotyczące kotłów standardowych.
+++++ TIFF +++++ , określoną w sekcji 2 załącznika I.
Jeżeli sprawność kotła dla mocy znamionowej oraz przy obciążeniu częściowym są większe o trzy punkty lub więcej od odpowiednich wartości dla kotłów standardowych, wówczas dla kotła przyznaje się dwie gwiazdki
+++++ TIFF +++++
.
Każde dalsze podniesienie o trzy punkty sprawności dla mocy znamionowej i przy obciążeniu częściowym pozwala na dodanie następnej gwiazdki
+++++ TIFF +++++
- jak to podano w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą dopuszczać żadnych innych znaków, które mogłyby być mylone ze znakami wymienionymi w ust. 1.
Artykuł 7
1.
Jeżeli kotły odpowiadają normom zharmonizowanym, których numery zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i dla których Państwa Członkowskie opublikowały numery norm krajowych wdrażających te normy zharmonizowane, Państwa Członkowskie uznają, że kotły te spełniają zasadnicze wymagania dotyczące sprawności, ustanowione w art. 5 ust. 1.
Kotły takie muszą nosić znak CE, określony w sekcji 1 załącznika I i musi im towarzyszyć deklaracja zgodności WE.
2.
Zgodność kotłów produkowanych seryjnie musi być certyfikowana poprzez:
- badanie sprawności typu kotła zgodnie z modułem B opisanym w załączniku III,
- deklarację zgodności z zatwierdzonym typem zgodnie z modułami C, D lub E opisanymi w załączniku IV.
W przypadku kotłów spalających paliwa gazowe jako procedury oceny zgodności dotyczące ich sprawności należy stosować procedury oceny zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa ustanowione w dyrektywie 90/396/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń spalania paliw gazowych
3.
Urządzenia wprowadzane na rynek, które są sprzedawane oddzielnie, muszą nosić znak CE i musi być do nich dołączona deklaracja zgodności WE, w której podane są parametry umożliwiające im po montażu osiągnięcie poziomów sprawności użytkowej określonych w art. 5 ust. 1.
4.
Znak CE zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy i innymi przepisami zezwalającymi na przyznanie znaku CE, jak również napisy wymienione w załączniku I, nanosi się na kotłach w wyraźnej, łatwo czytelnej i trwałej formie.
Umieszczanie na takich wyrobach jakichkolwiek innych znaków, symboli i wskazań, które mogłyby wprowadzać w błąd co do znaku CE pod względem znaczenia i formy, jest zabronione.
Artykuł 8
1.
Każde Państwo Członkowskie notyfikuje Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim jednostki, zwane dalej "jednostkami notyfikowanymi", wyznaczone do przeprowadzania zadań związanych z procedurami określonymi w art. 7.
Komisja nadaje tym jednostkom numery identyfikacyjne i powiadamia o tym Państwa Członkowskie.
Wykaz jednostek notyfikowanych jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i aktualizowany w sposób ciągły.
2.
Państwa Członkowskie stosują do wyznaczania tych jednostek kryteria minimalne ustalone w załączniku V. Jednostki, które spełniają kryteria oceny ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych, uważa się za spełniające kryteria ustanowione w tym załączniku.
3.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało określoną jednostkę, wycofuje tę notyfikację, jeżeli stwierdzi, że jednostka ta przestała spełniać kryteria, określone w ust. 2.
Niezwłocznie informuje o tym odpowiednio pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję oraz wycofuje notyfikację.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują do dnia 1 stycznia 1993 r. przepisy konieczne do dostosowania ich prawa do niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję
Przepisy te Państwa Członkowskie stosują od dnia 1 stycznia 1994 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierać będą odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania tego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają do dnia 31 grudnia 1997 r. na wprowadzanie do obrotu i oddanie do użytku urządzeń, które w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy odpowiadały obowiązującym na ich obszarze krajowym przepisom i procedurom.
Artykuł 10
Po trzech latach od chwili wdrożenia niniejszej dyrektywy Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z uzyskanych wyników.
Sprawozdaniu towarzyszą propozycje zmian, jakie należałoby wprowadzić do niniejszej dyrektywy, w świetle osiągniętych wyników i postępu technicznego.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/43/EWG
z dnia 21 maja 1992 r.
w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zachowanie, ochrona i poprawa jakości środowiska, w tym ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory jest istotnym celem stanowiącym element realizacji ogólnego interesu Wspólnoty wyrażonego w art. 130r Traktatu;
polityka Wspólnoty Europejskiej i program działań w zakresie ochrony środowiska (na lata 1987–1992) [4] przewidują środki dotyczące ochrony przyrody i zasobów naturalnych;
uznając za główny cel niniejszej dyrektywy wspieranie zachowania różnorodności biologicznej przy uwzględnieniu wymagań gospodarczych, społecznych, kulturowych i regionalnych, niniejsza dyrektywa przyczynia się do realizacji ogólnego celu polegającego na trwałym rozwoju; zachowanie takiej różnorodności biologicznej może w niektórych przypadkach wymagać utrzymania lub wręcz pobudzania działalności człowieka;
na europejskim terytorium Państw Członkowskich stan siedlisk przyrodniczych nadal się pogarsza i coraz większa liczba dzikich gatunków jest poważnie zagrożona; jeśli się uwzględni, iż zagrożone siedliska i gatunki tworzą część dziedzictwa naturalnego Wspólnoty i że dotyczące ich zagrożenia mają często charakter transgraniczny, konieczne jest w celu ich ochrony podjęcie środków na poziomie wspólnotowym;
ze względu na zagrożenia niektórych typów siedlisk przyrodniczych i niektórych gatunków konieczne jest, w celu wspierania szybkiego wprowadzenia w życie środków zmierzających do ich ochrony, uznanie ich za mające priorytetowe znaczenie;
w celu odtworzenia lub zachowania siedlisk przyrodniczych i gatunków, objętych zakresem zainteresowania Wspólnoty, we właściwym stanie ochrony, konieczne jest wyznaczenie specjalnych obszarów ochrony w celu stworzenia spójnej europejskiej sieci ekologicznej zgodnie z wyznaczonym harmonogramem;
wszelkie wyznaczone obszary, w tym obszary sklasyfikowane obecnie lub w przyszłości jako obszary specjalnej ochrony zgodnie z dyrektywą Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [5], będą musiały zostać włączone do spójnej europejskiej sieci ekologicznej;
jest właściwe, aby na każdym wyznaczonym obszarze wprowadzić konieczne środki przy uwzględnieniu realizowanych celów w dziedzinie ochrony;
tereny kwalifikujące się do wyznaczenia na specjalne obszary ochrony są proponowane przez Państwa Członkowskie, ale jednocześnie należy ustanowić procedurę umożliwiającą w wyjątkowych przypadkach wyznaczenie terenu, który nie został zaproponowany przez Państwo Członkowskie, a który jest uznawany przez Wspólnotę za istotny dla utrzymania lub przetrwania typów siedlisk przyrodniczych lub gatunków o znaczeniu priorytetowym;
należy dokonać odpowiedniej oceny każdego planu lub programu mogącego mieć istotny wpływ na cele w zakresie ochrony terenu, który został wyznaczony lub też zostanie wyznaczony w przyszłości;
uznaje się, iż przyjęcie środków mających na celu wspieranie ochrony siedlisk przyrodniczych i gatunków o znaczeniu priorytetowym, ważnych dla Wspólnoty, stanowi wspólną odpowiedzialność wszystkich Państw Członkowskich; te środki jednakże mogą wiązać się z nadmiernym obciążeniem finansowym dla niektórych Państw Członkowskich z jednej strony, ze względu na nierównomierne rozmieszczenie takich siedlisk oraz gatunków w całej Wspólnocie, oraz z drugiej strony, ze względu na to, że zasada "zanieczyszczający płaci" może mieć tylko ograniczone zastosowanie w szczególnym przypadku ochrony przyrody;
dlatego też uzgodniono, iż w tym wyjątkowym przypadku powinno zostać zapewnione współfinansowanie ze środków Wspólnoty w ramach limitów środków udostępnianych na mocy decyzji Wspólnoty;
planowanie zagospodarowania terenów i polityka rozwoju powinny zachęcać do utrzymania cech krajobrazu o dużym znaczeniu dla dzikiej fauny i flory;
należy ustanowić system nadzoru stanu ochrony siedlisk przyrodniczych i gatunków objętych niniejszą dyrektywą;
dla niektórych gatunków fauny i flory wymagany jest ogólny system ochrony w celu uzupełnienia dyrektywy 79/409/EWG; należy zapewnić środki gospodarowania niektórymi gatunkami, jeśli uzasadnia to stan ich ochrony, w tym zakaz stosowania niektórych środków chwytania lub zabijania, przewidując jednocześnie możliwość odstępstw pod pewnymi warunkami;
w celu zapewnienia, że wykonanie przepisów niniejszej dyrektywy jest monitorowane, Komisja będzie okresowo przygotowywać zbiorcze sprawozdania, między innymi na podstawie informacji przesłanych jej przez Państwa Członkowskie, dotyczące stosowania przepisów prawa krajowego przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy;
w celu wykonania niniejszej dyrektywy istotne jest pogłębianie wiedzy naukowej i technicznej; wobec tego właściwe jest wspieranie koniecznych prac badawczych i naukowych;
postęp naukowy i techniczny oznacza, że musi istnieć możliwość dostosowania załączników; należy ustalić procedurę, według której Rada może zmieniać załączniki;
należy ustanowić komitet regulacyjny wspierający Komisję przy wykonywaniu niniejszej dyrektywy, w szczególności gdy podejmowane są decyzje o współfinansowaniu przez Wspólnotę;
należy zapewnić środki dodatkowe regulujące ponowne wprowadzenie niektórych rodzimych gatunków fauny i flory oraz ewentualnego wprowadzenia gatunków obcych;
edukacja i ogólne informacje dotyczące celów niniejszej dyrektywy są istotne dla zapewnienia jej skutecznego wykonania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Definicje
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) ochrona oznacza zespół środków wymaganych do zachowania lub odtworzenia siedlisk przyrodniczych oraz populacji gatunków dzikiej fauny i flory we właściwym stanie ochrony, określonym w lit. e) oraz i);
b) siedliska przyrodnicze oznaczają obszary lądowe lub wodne wyodrębnione w oparciu o cechy geograficzne, abiotyczne i biotyczne, zarówno całkowicie naturalne, jak i półnaturalne;
c) typy siedlisk przyrodniczych ważnych dla Wspólnoty oznaczają te siedliska w obrębie terytorium, określonym w art. 2, które:
i) są zagrożone zanikiem w swoim naturalnym zasięgu;
lub
ii) mają niewielki zasięg naturalny w wyniku regresji lub z powodu ograniczonego ze swej istoty obszaru występowania;
lub
iii) stanowią wybitne przykłady typowych cech jednego lub więcej z pięciu następujących regionów biogeograficznych: alpejskiego, atlantyckiego, kontynentalnego, makaronezyjskiego i śródziemnomorskiego.
Te typy siedlisk są wymienione lub mogą być wymienione w załączniku I;
d) typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym oznaczają typy siedlisk przyrodniczych zagrożonych zanikiem, które występują na terytorium określonym w art. 2 i w odniesieniu do ochrony których Wspólnota ponosi szczególną odpowiedzialność z powodu wielkości ich naturalnego zasięgu mieszczącego się w obrębie terytorium, określonego w art. 2; typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym są w załączniku I oznaczone gwiazdką*;
e) stan ochrony siedliska przyrodniczego oznacza sumę oddziaływań na siedlisko przyrodnicze oraz na jego typowe gatunki, które mogą mieć wpływ na jego długofalowe naturalne rozmieszczenie, strukturę i funkcje oraz na długoterminowe przetrwanie jego typowych gatunków w obrębie terytorium, o którym mowa w art. 2.
Stan ochrony siedliska przyrodniczego zostanie uznany za "właściwy", jeśli:
- jego naturalny zasięg i obszary mieszczące się w obrębie tego zasięgu są stałe lub się powiększają,
- szczególna struktura i funkcje konieczne do jego długotrwałego zachowania istnieją i prawdopodobnie będą istnieć w dającej się przewidzieć przyszłości, oraz
- stan ochrony jego typowych gatunków jest właściwy, w rozumieniu lit. i);
f) siedlisko gatunku oznacza środowisko określone przez szczególne czynniki abiotyczne i biotyczne, w którym gatunek ten żyje w dowolnym stadium swojego cyklu biologicznego;
g) gatunki ważne dla Wspólnoty oznaczają te gatunki, które w obrębie terytorium określonego w art. 2 są:
i) zagrożone, z wyjątkiem tych gatunków, których naturalny zasięg na tym terytorium jest znikomy i które nie są zagrożone lub podatne na zagrożenie w zachodnim regionie palearktycznym; lub
ii) podatne na zagrożenie, to znaczy takie, o których sądzi się, że mogą w najbliższej przyszłości przejść do kategorii gatunków zagrożonych, jeśli czynniki będące przyczyną zagrożenia będą na nie nadal oddziaływać; lub
iii) rzadkie, to znaczy o niewielkich populacjach, które nie są obecnie ani zagrożone, ani podatne na zagrożenie, ale podlegają ryzyku zagrożenia.
Gatunki występują w obrębie ograniczonych obszarów geograficznych lub są znacznie rozproszone na większym obszarze, lub
iv) endemiczne i wymagające specjalnej uwagi ze względu na szczególny charakter ich siedliska i/lub potencjalne oddziaływanie ich eksploatacji na te siedliska i/lub potencjalne oddziaływanie ich eksploatacji na stan ich ochrony.
Gatunki te są wymienione lub mogą być wymienione w załączniku II i/lub w załączniku IV albo V;
h) gatunki o znaczeniu priorytetowym oznaczają gatunki wymienione w lit. g) ppkt i), w odniesieniu do ochrony których Wspólnota ponosi szczególną odpowiedzialność z powodu wielkości ich naturalnego zasięgu mieszczącego się w obrębie terytorium, o którym mowa w art. 2; te gatunki o znaczeniu priorytetowym są w załączniku II oznaczone gwiazdką *;
i) stan ochrony gatunków oznacza sumę oddziaływań na te gatunki, mogących mieć wpływ na ich długofalowe rozmieszczenie i obfitość ich populacji w obrębie terytorium, o którym mowa w art. 2.
Stan ochrony gatunków zostanie uznany za "właściwy" jeśli:
- dane o dynamice liczebności populacji rozpatrywanych gatunków wskazują, że same utrzymują się w skali długoterminowej jako trwały składnik swoich siedlisk przyrodniczych;
- naturalny zasięg gatunków nie zmniejsza się ani nie ulegnie zmniejszeniu w dającej się przewidzieć przyszłości, oraz
- istnieje i prawdopodobnie będzie istnieć siedlisko wystarczająco duże, aby utrzymać swoje populacje przez dłuższy czas;
j) teren oznacza geograficznie określony obszar o wyraźnie wyznaczonym rozmiarze;
k) teren mający znaczenie dla Wspólnoty oznacza teren, który w regionie lub regionach biogeograficznych, do których należy, w znaczący sposób przyczynia się do zachowania lub odtworzenia typu siedliska przyrodniczego we właściwym stanie ochrony, wymienionego w załączniku I lub gatunku wymienionego w załączniku II, a także może się znacząco przyczynić do spójności sieci Natura 2000, o której mowa w art. 3 i/lub przyczynia się znacząco do zachowania różnorodności biologicznej w obrębie danego regionu lub regionów biogeograficznych.
W przypadku gatunków zwierząt występujących na dużych obszarach terenom mającym znaczenie dla Wspólnoty odpowiadają tereny w obrębie naturalnego zasięgu takich gatunków, stanowiące fizyczne lub biologiczne czynniki istotne dla ich życia lub reprodukcji;
l) specjalny obszar ochrony oznacza teren mające znaczenie dla Wspólnoty wyznaczony przez Państwa Członkowskie w drodze ustawy, decyzji administracyjnej i/lub umowy, na którym są stosowane konieczne środki ochronne w celu zachowania lub odtworzenia, we właściwym stanie ochrony, siedlisk przyrodniczych i/lub populacji gatunków, dla których teren został wyznaczony;
m) okaz oznacza każde zwierzę lub roślinę, żywe lub martwe, należące do gatunków wymienionych w załącznikach IV i V, dowolną część lub ich pochodną oraz inne towary, które wydają się być częściami lub produktami otrzymanymi ze zwierząt lub roślin tych gatunków, według załączonego dokumentu, opakowania, oznaczenia lub etykiety albo na podstawie innych okoliczności;
n) komitet oznacza komitet ustanowiony zgodnie z art. 20.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa ma na celu przyczynienie się do zapewnienia różnorodności biologicznej poprzez ochronę siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory na europejskim terytorium Państw Członkowskich, do którego stosuje się Traktat.
2.
Środki podejmowane zgodnie z niniejszą dyrektywą mają na celu zachowanie lub odtworzenie, we właściwym stanie ochrony, siedlisk przyrodniczych oraz gatunków dzikiej fauny i flory ważnych dla Wspólnoty.
3.
Środki podejmowane zgodnie z niniejszą dyrektywą uwzględniają wymogi gospodarcze, społeczne i kulturowe oraz cechy regionalne i lokalne.
Ochrona siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków
Artykuł 3
1.
Zostanie stworzona spójna europejska sieć ekologiczna specjalnych obszarów ochrony, pod nazwą Natura 2000.
Ta sieć, złożona z terenów, na których znajdują się typy siedlisk przyrodniczych wymienione w załączniku I i siedliska gatunków wymienione w załączniku II, umożliwi zachowanie tych typów siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków we właściwym stanie ochrony w ich naturalnym zasięgu lub, w stosownych przypadkach, ich odtworzenie.
Sieć Natura 2000 obejmie specjalne obszary ochrony sklasyfikowane przez Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą 79/409/EWG.
2.
Każde Państwo Członkowskie bierze udział w tworzeniu Natury 2000 proporcjonalnie do występowania na jego terytorium typów siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, o których mowa w ust. 1.
W tym celu każde Państwo Członkowskie wyznacza, zgodnie z art. 4, tereny stanowiące specjalne obszary ochrony przy uwzględnieniu celów określonych w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie, w razie potrzeby, podejmują starania w celu poprawy ekologicznej spójności Natury 2000 poprzez zachowanie oraz, w stosownych przypadkach, rozwinięcie cech krajobrazu o dużym znaczeniu dla dzikiej fauny i flory, jak to określono w art. 10.
Artykuł 4
1.
Na podstawie kryteriów określonych w załączniku III (etap 1) oraz stosownych informacji naukowych każde Państwo Członkowskie proponuje wykaz terenów, wskazując, które typy siedlisk przyrodniczych z załącznika I i które gatunki z załącznika II są rodzime w odniesieniu do terytorium, na którym tereny się znajdują.
W przypadku gatunków zwierząt rozmieszczonych na dużych obszarach, te tereny odpowiadają miejscom w obrębie naturalnego zasięgu tych gatunków, w których występują fizyczne lub biologiczne czynniki istotne dla ich życia i reprodukcji.
W przypadku gatunków wodnych, o zasięgu obejmującym duże obszary, te tereny zostaną zaproponowane tylko tam, gdzie istnieje dający się jednoznacznie określić obszar, na którym występują fizyczne i biologiczne czynniki istotne dla ich życia i reprodukcji.
W stosownych przypadkach Państwa Członkowskie proponują przyjęcie wykazu terenów w świetle wyników nadzoru, określonego w art. 11.
Niniejszy wykaz zostaje przekazany Komisji w ciągu trzech lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy, wraz z informacją na temat każdego terenu.
Taka informacja obejmuje mapę terenu, jego nazwę, lokalizację, wielkość oraz dane wynikające z zastosowania kryteriów wymienionych w załączniku III (etap I), przedstawione na formularzu określonym przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
2. Na podstawie kryteriów określonych w załączniku III (etap 2) i w ramach zarówno każdego z pięciu regionów biogeograficznych wymienionych w art. 1 lit. c) ppkt iii), jak i całego terytorium określonego w art. 2 ust. 1, Komisja, w porozumieniu z każdym Państwem Członkowskim, opracowuje projekt wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, oparty o wykazy poszczególnych Państw Członkowskich, wskazujący te tereny, które utraciły jeden lub więcej typów siedlisk przyrodniczych albo jeden lub więcej gatunków o znaczeniu priorytetowym.
Państwa Członkowskie, w których tereny, obejmujące jeden lub więcej typów siedlisk przyrodniczych albo jeden lub więcej gatunków o znaczeniu priorytetowym stanowią więcej niż 5 % ich terytorium, mogą, w porozumieniu z Komisją, wystąpić o bardziej elastyczne stosowanie kryteriów wymienionych w załączniku III (etap 2) przy wyborze wszystkich terenów mających znaczenie dla Wspólnoty znajdujących się na ich terytorium.
Wykaz terenów wybranych jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, określający te spośród nich, które obejmują jeden lub więcej typów siedlisk przyrodniczych albo jeden lub więcej gatunków o znaczeniu priorytetowym, zostaje przyjęty przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 21.
3.
Wykaz określony w ust. 2 sporządza się w ciągu sześciu lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy.
4.
Po zatwierdzeniu terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 zainteresowane Państwa Członkowskie możliwie najszybciej, nie później niż w ciągu sześciu lat, wyznaczają ten teren jako specjalny obszar ochrony, ustalając priorytetowe działania w świetle znaczenia tych terenów dla zachowania lub odtworzenia, we właściwym stanie ochrony, typu siedliska przyrodniczego wymienionego w załączniku I lub gatunku wymienionego w załączniku II, a także do celów spójności Natury 2000 oraz w świetle zagrożenia degradacją lub zniszczeniem, na które narażone są te tereny.
5.
Wraz z umieszczeniem terenu w wykazie określonym w ust. 2 akapit trzeci podlega on przepisom art. 6 ust. 2, 3 i 4.
Artykuł 5
1.
W wyjątkowych przypadkach, gdy Komisja stwierdzi, że krajowy wykaz, o którym mowa w art. 4 ust. 1, nie wymienia terenu, na którym znajduje się typ siedliska przyrodniczego lub gatunek o znaczeniu priorytetowym na podstawie stosownych, wiarygodnych informacji naukowych, a który uważa ona za istotny dla zachowania tego typu siedliska przyrodniczego o znaczeniu priorytetowym lub dla przetrwania tego gatunku o znaczeniu priorytetowym, zainicjowana zostaje dwustronna procedura konsultacji między danym Państwem Członkowskim a Komisją, mająca na celu porównanie danych naukowych wykorzystywanych przez każde z nich.
2.
Jeśli z chwilą zakończenia okresu konsultacji, nieprzekraczającego sześciu miesięcy, spór nie zostanie rozwiązany, Komisja przekazuje Radzie wniosek odnoszący się do wyboru terenu jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty.
3.
Rada, stanowiąc jednomyślnie, podejmuje decyzję w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia wniosku.
4.
W czasie konsultacji i oczekiwania na decyzję Rady dany teren podlega przepisom art. 6 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Dla specjalnych obszarów ochrony Państwa Członkowskie tworzą konieczne środki ochronne obejmujące, jeśli zaistnieje taka potrzeba, odpowiednie plany zagospodarowania opracowane specjalnie dla tych terenów bądź zintegrowane z innymi planami rozwoju oraz odpowiednie środki ustawowe, administracyjne lub umowne, odpowiadające ekologicznym wymaganiom typów siedlisk przyrodniczych, wymienionych w załączniku I, lub gatunków, wymienionych w załączniku II, żyjących na tych terenach.
2.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie działania w celu uniknięcia na specjalnych obszarach ochrony pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, jak również w celu uniknięcia niepokojenia gatunków, dla których zostały wyznaczone takie obszary, o ile to niepokojenie może mieć znaczenie w stosunku do celów niniejszej dyrektywy.
3.
Każdy plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu, ale które może na nie w istotny sposób oddziaływać, zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu z innymi planami lub przedsięwzięciami, podlega odpowiedniej ocenie jego skutków dla danego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony.
W świetle wniosków wynikających z tej oceny oraz bez uszczerbku dla przepisów ust. 4 właściwe władze krajowe wyrażają zgodę na ten plan lub przedsięwzięcie dopiero po upewnieniu się, że nie wpłynie on niekorzystnie na dany teren oraz, w stosownych przypadkach, po uzyskaniu opinii całego społeczeństwa.
4.
Jeśli pomimo negatywnej oceny skutków dla danego terenu oraz braku rozwiązań alternatywnych, plan lub przedsięwzięcie musi jednak zostać zrealizowane z powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego, w tym interesów mających charakter społeczny lub gospodarczy, Państwo Członkowskie stosuje wszelkie środki kompensujące konieczne do zapewnienia ochrony ogólnej spójności Natury 2000.
O przyjętych środkach kompensujących Państwo Członkowskie informuje Komisję.
Jeżeli dany teren obejmuje typ siedliska przyrodniczego i/lub jest zamieszkały przez gatunek o znaczeniu priorytetowym, jedyne względy, na które można się powołać, to względy odnoszące się do zdrowia ludzkiego lub bezpieczeństwa publicznego, korzystnych skutków o podstawowym znaczeniu dla środowiska lub, po wyrażeniu opinii przez Komisję, innych powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego.
Artykuł 7
Obowiązki wynikające z art. 6 ust. 2, 3 i 4 niniejszej dyrektywy zastępują wszelkie obowiązki wynikające z art. 4 ust. 4 zdanie pierwsze dyrektywy 79/409/EWG w odniesieniu do obszarów sklasyfikowanych zgodnie z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy lub uznanych w podobny sposób na mocy art. 4 ust. 2, poczynając od daty wykonania niniejszej dyrektywy albo od daty klasyfikacji lub uznania przez Państwo Członkowskie na mocy dyrektywy 79/409/EWG, gdy ta ostatnia data jest późniejsza.
Artykuł 8
1.
Równolegle z projektami dotyczącymi terenów kwalifikujących się do wyznaczenia jako specjalne obszary ochrony, na których występują typy siedlisk przyrodniczych i/lub gatunki o znaczeniu priorytetowym, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, w stosownych przypadkach, swoje preliminarze odnoszące się do współfinansowania przez Wspólnotę, uznawanego przez nie za konieczne, aby mogły wypełnić swoje obowiązki zgodnie z art. 6 ust. 1.
2.
Komisja w porozumieniu z każdym zainteresowanym Państwem Członkowskim określa dla terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, w odniesieniu do których Państwo Członkowskie ubiega się o współfinansowanie, środki konieczne do zachowania lub odtworzenia typów siedlisk przyrodniczych i gatunków o znaczeniu priorytetowym występujących na tych terenach we właściwym stanie ochrony, a także całkowite koszty tych środków.
3.
Komisja w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi szacuje zakres finansowania, w tym współfinansowania, koniecznego do realizacji środków, określonych w ust. 2, między innymi uwzględniając skupienie na terytorium Państwa Członkowskiego typów siedlisk przyrodniczych i/lub gatunków o znaczeniu priorytetowym oraz względnych obciążeń, które pociągają za sobą wymagane środki.
4.
Zgodnie z oceną, określoną w ust. 2 i 3, biorąc pod uwagę dostępne źródła finansowania na mocy właściwych instrumentów Wspólnoty i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, Komisja przyjmuje traktowany priorytetowo ramowy program środków dotyczący współfinansowania, które należy podjąć z chwilą, gdy teren zostanie wyznaczony na mocy art. 4 ust. 4.
5.
Środki, które nie zostały włączone do ramowego programu ze względu na brak wystarczających zasobów oraz te włączone do wspomnianego powyżej ramowego programu, które jednak nie otrzymały koniecznego współfinansowania lub były tylko częściowo dofinansowane, zostają ponownie rozpatrzone, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, w kontekście przeprowadzanego co dwa lata przeglądu ramowego programu środków i mogą, w okresie oczekiwania na taki przegląd, zostać odroczone przez Państwa Członkowskie.
Ten przegląd uwzględnia, w stosownych przypadkach, nową sytuację danego terenu.
6.
Na obszarach, gdzie środki zależne od współfinansowania zostały odroczone, Państwa Członkowskie powstrzymują się od stosowania nowych środków, które mogą spowodować pogorszenie stanu tych obszarów.
Artykuł 9
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, okresowo dokonuje przeglądu przyczyniania się sieci Natura 2000 do osiągnięcia celów, określonych w art. 2 i 3.
W tym kontekście może być rozważone zdeklasyfikowanie specjalnego obszaru ochrony, tam gdzie jest to uzasadnione naturalnymi zmianami stwierdzonymi w wyniku nadzoru przewidzianego w art. 11.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie, planując zagospodarowanie terenów i formułując politykę rozwoju, w szczególności mając na względzie poprawę ekologicznej spójności sieci Natura 2000, dążą tam gdzie uznają to za konieczne, do pobudzania zagospodarowywania elementów krajobrazu, które mają duże znaczenie dla dzikiej fauny i flory.
Są to elementy, które ze względu na swą liniową lub ciągłą strukturę (takie jak rzeki i ich brzegi albo tradycyjne systemy oznaczania granic terenu) bądź pełnioną funkcję ostoi (takie jak stawy lub niewielkie lasy) są istotne dla migracji, rozprzestrzeniania i wymiany genetycznej dzikich gatunków.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie prowadzą nadzór nad stanem ochrony siedlisk przyrodniczych i gatunków, o których mowa w art. 2, ze szczególnym uwzględnieniem typów siedlisk przyrodniczych i gatunków o znaczeniu priorytetowym.
Ochrona gatunków
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie podejmą wymagane środki w celu ustanowienia systemu ścisłej ochrony gatunków zwierząt wymienionych w załączniku IV lit. a) w ich naturalnym zasięgu, zakazujące:
a) jakichkolwiek form celowego chwytania lub zabijania okazów tych gatunków dziko występujących
b) celowego niepokojenia tych gatunków, w szczególności podczas okresu rozrodu, wychowu młodych, snu zimowego i migracji
c) celowego niszczenia lub wybierania jaj
d) pogarszania stanu lub niszczenia terenów rozrodu lub odpoczynku.
2.
W odniesieniu do tych gatunków Państwa Członkowskie wprowadzają zakaz przetrzymywania, transportu, sprzedaży lub wymiany oraz oferowania do sprzedaży lub wymiany okazów pozyskanych ze stanu dzikiego, z wyjątkiem tych pozyskanych legalnie przed wprowadzeniem w życie niniejszej dyrektywy.
3.
Zakazy przewidziane w ust. 1 lit. a) i b) i w ust. 2 odnoszą się do wszystkich etapów życia tych zwierząt, do których stosuje się niniejszy artykuł.
4.
Państwa Członkowskie ustanawiają system monitorowania przypadkowego chwytania lub zabijania gatunków zwierząt wymienionych w załączniku IV lit. a).
W świetle zebranych informacji Państwa Członkowskie podejmują dalsze badania lub środki ochronne, wymagane w celu zapewnienia, aby przypadkowe chwytanie i zabijanie nie miało znacznego negatywnego wpływu na te gatunki.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie podejmują wymagane środki w celu ustanowienia systemu ścisłej ochrony gatunków roślin, wymienionych w załączniku IV lit. b), zakazujące:
a) celowego zrywania, zbierania, ścinania, wyrywania lub niszczenia roślin tych gatunków w ich naturalnym zasięgu, dziko występujących;
b) przetrzymywania, transportu, sprzedaży lub wymiany oraz oferowania do sprzedaży lub wymiany okazów tych gatunków pozyskanych ze stanu dzikiego, z wyjątkiem okazów pozyskanych legalnie przed wprowadzeniem w życie niniejszej dyrektywy.
2.
Zakazy określone w ust. 1 lit. a) i b) odnoszą się do wszystkich stadiów biologicznego cyklu roślin, do których stosuje się niniejszy artykuł.
Artykuł 14
1.
Jeśli w świetle nadzoru przewidzianego w art. 11 Państwa Członkowskie uznają to za konieczne, podejmują one środki w celu zapewnienia, aby pozyskanie ze stanu dzikiego okazów gatunków dzikiej fauny i flory, wymienionych w załączniku V, a także ich eksploatacja, było zgodne z ich zachowaniem we właściwym stanie ochrony.
2.
Tam, gdzie takie środki są uznane za niezbędne, obejmują one kontynuację nadzoru przewidzianego w art. 11.
Takie środki mogą także obejmować w szczególności:
- regulacje dotyczące dostępu do niektórych własności,
- czasowy lub lokalny zakaz pozyskiwania okazów dziko występujących i eksploatacji niektórych populacji,
- regulacje dotyczące okresów i/lub metod pozyskiwania okazów,
- stosowanie, gdy okazy są pozyskiwane, zasad polowania i zasad połowu ryb, które uwzględniają ochronę takich populacji,
- ustanowienie systemu zezwoleń na pozyskiwanie okazów lub systemu limitów,
- regulacje dotyczące nabywania okazów, ich sprzedaży, oferowania do sprzedaży, przetrzymywania w celu sprzedaży lub transportu w celu sprzedaży,
- hodowlę gatunków zwierząt w niewoli oraz sztuczne rozmnażanie gatunków roślin, w ściśle kontrolowanych warunkach, w celu zmniejszenia pozyskiwania okazów gatunków dziko występujących,
- ocenę skutków przyjętych środków.
Artykuł 15
W odniesieniu do chwytania lub zabijania gatunków dzikiej fauny, wymienionych w załączniku V lit. a) oraz w przypadkach gdy zgodnie z art. 16 stosowane są odstępstwa w zakresie pozyskiwania, chwytania lub zabijania gatunków wymienionych w załączniku IV lit. a) Państwa Członkowskie wprowadzają zakaz używania wszelkich środków mogących spowodować lokalny zanik lub poważne zaburzenie populacji tych gatunków, w szczególności:
a) używania środków chwytania i zabijania, wymienionych w załączniku VI lit. a);
b) wszelkich form chwytania lub zabijania ze środków transportu określonych w załączniku VI lit. b).
Artykuł 16
1.
Pod warunkiem że nie ma zadowalającej alternatywy i że odstępstwo nie jest szkodliwe dla zachowania populacji danych gatunków we właściwym stanie ochrony w ich naturalnym zasięgu, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić odstępstwa od przepisów art. 12, 13, 14 i 15 lit. a) i b):
a) w interesie ochrony dzikiej fauny i flory oraz ochrony siedlisk przyrodniczych;
b) aby zapobiec poważnym szkodom, w szczególności w odniesieniu do upraw, zwierząt gospodarskich, lasów, połowów ryb, wód oraz innych rodzajów własności;
c) w interesie zdrowia i bezpieczeństwa publicznego lub z innych powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego, w tym z powodów o charakterze społecznym lub gospodarczym oraz powodów związanych z korzystnymi skutkami o podstawowym znaczeniu dla środowiska;
d) do celów związanych z badaniami i edukacją, z odbudową populacji i ponownym wprowadzeniem określonych gatunków oraz dla koniecznych do tych celów działań reprodukcyjnych, włączając w to sztuczne rozmnażanie roślin;
e) aby umożliwić, w ściśle nadzorowanych warunkach, w sposób wybiórczy i w ograniczonym stopniu, pozyskiwanie lub przetrzymywanie niektórych okazów gatunków wymienionych w załączniku IV, w ograniczonej liczbie określonej przez właściwe władze krajowe.
2.
Państwa Członkowskie co dwa lata przesyłają Komisji, w formie ustalonej przez komitet, sprawozdanie na temat odstępstw stosowanych na mocy ust. 1.
Komisja wydaje swoją opinię na temat tych odstępstw w maksymalnym terminie 12 miesięcy od otrzymania sprawozdania i przedstawia ją komitetowi.
3.
W sprawozdaniach podaje się:
a) gatunki, które podlegają odstępstwom i powód odstępstwa, w tym charakter zagrożenia, w stosownych przypadkach, wraz z odniesieniem do odrzuconych rozwiązań alternatywnych i wykorzystanych danych naukowych;
b) środki, przyrządy lub metody chwytania bądź zabijania gatunków zwierząt, na które wydano pozwolenie oraz powody ich wykorzystania;
c) okoliczności wskazujące, kiedy i gdzie dopuszczono takie odstępstwa;
d) organ upoważniony do oświadczania i sprawdzania, czy wymagane warunki są spełnione oraz decydowania, które środki, przyrządy lub metody mogą być stosowane, w jakich granicach i przez jakie jednostki, a także kto ma wykonać dane zadanie;
e) stosowane środki nadzoru oraz uzyskane wyniki.
Informacja
Artykuł 17
1.
Co sześć lat od daty zakończenia okresu ustanowionego w art. 23 Państwa Członkowskie opracowują sprawozdanie na temat wykonania środków podjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Takie sprawozdanie obejmuje w szczególności informacje dotyczące środków ochrony przewidzianych w art. 6 ust. 1 oraz ocenę ich wpływu na stan ochrony typów siedlisk przyrodniczych z załącznika I i gatunków z załącznika II, a także główne wyniki nadzoru określonego w art. 11.
Sprawozdanie, w formie ustalonej przez komitet, jest przekazywane Komisji i udostępniane społeczeństwu.
2.
Komisja przygotowuje zbiorcze sprawozdanie na podstawie sprawozdań określonych w ust. 1.
To sprawozdanie zawiera odpowiednią ocenę osiągniętego postępu, w szczególności przyczyniania się Natury 2000 do osiągnięcia celów ustanowionych w art. 3.
Projekt części sprawozdania, obejmujący informacje dostarczone przez Państwo Członkowskie, jest przekazywany danemu Państwu Członkowskiemu do weryfikacji.
Po przedłożeniu komitetowi ostateczna wersja sprawozdania zostaje opublikowana przez Komisję, nie później niż w dwa lata po otrzymaniu sprawozdań określonych w ust. 1 i zostaje przekazana Państwom Członkowskim, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.
3.
Państwa Członkowskie mogą oznaczyć obszary wyznaczone na mocy niniejszej dyrektywy za pomocą ogłoszeń Wspólnoty opracowanych w tym celu przez komitet.
Badania
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie i Komisja wspierają konieczne badania i prace naukowe, mając na względzie cele ustanowione w art. 2 oraz obowiązki przewidziane w art. 11.
Prowadzą one wymianę informacji do celów właściwej koordynacji badań przeprowadzanych na poziomie Państwa Członkowskiego i Wspólnoty.
2.
Szczególną uwagę zwraca się na prace naukowe konieczne do wykonania art. 4 i 10 oraz wspiera się transgraniczne badania prowadzone w ramach współpracy między Państwami Członkowskimi.
Procedura zmiany załączników
Artykuł 19
Zmiany konieczne do dostosowania załączników I, II, III, V i VI do postępu naukowo-technicznego są przyjmowane przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji.
Zmiany konieczne do dostosowania załącznika IV do postępu naukowo-technicznego są przyjmowane przez Radę stanowiącą jednomyślnie, na wniosek Komisji.
Komitet
Artykuł 20
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 21
1.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o projekcie w terminie, jaki przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy.
Opinia jest wydawana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada zobowiązana jest przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie ważone są w sposób określony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie należy podjąć.
Rada sta nowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedłożenia wniosku Rada nie podejmie decyzji, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Przepisy uzupełniające
Artykuł 22
W wykonaniu przepisów niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie:
a) badają celowość ponownego wprowadzenia gatunków z załącznika IV, rodzimych na ich terytorium, co może się przyczynić do ich ochrony, pod warunkiem że badanie, uwzględniające również doświadczenie zdobyte w innych Państwach Członkowskich i gdziekolwiek indziej, wykazało, że takie ponowne wprowadzenie przyczynia się skutecznie do przywrócenia tych gatunków we właściwym stanie ochrony oraz że ma miejsce dopiero po przeprowadzeniu odpowiednich konsultacji z zainteresowaną społecznością;
b) zapewniają, aby celowe wprowadzenie do stanu dzikiego dowolnego gatunku, który nie jest rodzimy na ich terytorium było uregulowane w taki sposób, by nie zaszkodzić siedliskom przyrodniczym w obrębie ich naturalnego zasięgu lub dzikiej rodzimej faunie i florze oraz, jeśli uznają to za konieczne, wprowadzają zakaz takiego wprowadzenia.
Otrzymane wyniki oceny zostają przekazane do wiadomości komitetu;
c) wspierają edukację i ogólne informacje na temat potrzeby ochrony gatunków dzikiej fauny i flory oraz ochrony ich siedlisk i siedlisk przyrodniczych.
Przepisy końcowe
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dwóch lat od jej opublikowania.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 24
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/45/EWG
z dnia 16 czerwca 1992 r.
w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu dziczyzny
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając projekt Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dziczyzna jest uwzględniona na liście produktów w załączniku II do Traktatu; wprowadzanie do obrotu dziczyzny stanowi dodatkowe źródło dochodu dla części ludności rolniczej;
w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju tego sektora oraz zwiększenia produkcji, zasady dotyczące zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt mających wpływ na produkcję i wprowadzanie do obrotu dziczyzny muszą być ustalone na poziomie Wspólnoty;
różnice dotyczące zdrowia zwierząt oraz warunków zdrowia publicznego w Państwach Członkowskich powinny być zniesione w celu promowania handlu dziczyzną wewnątrz Wspólnoty, celem utworzenia rynku wewnętrznego;
choroby zakaźne zwierząt domowych i ludzi mogą szerzyć się poprzez taki rodzaj mięsa; istnieje konieczność ustanowienia zasad umożliwiających zwalczanie tego ryzyka;
istnieje konieczność określenia warunków higieny, jakie muszą towarzyszyć uzyskiwaniu, przetwarzaniu oraz kontrolowaniu dziczyzny, w celu zapobiegania zakażeniom przenoszonym przez pokarm lub zatruciom pokarmowym;
istnieje konieczność określenia zasad higieny do stosowania przez zakłady przetwórstwa dziczyzny celem zatwierdzenia na potrzeby handlu;
ze względu na organizowanie i uzupełnianie kontroli, które mają być przeprowadzane przez Państwo Członkowskie będące krajem przeznaczenia, oraz środków zabezpieczających, któremają być wprowadzone, należy dokonać odniesienia do zasad ogólnych ustanowionych w dyrektywie Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [4];
dzika zwierzyna oraz dziczyzna przywożona z państw trzecich winna podlegać minimalnym wymaganiom ustanowionym przez tę dyrektywę dla handlu między Państwami Członkowskimi, a stosowanie się do nich winno być nadzorowane zgodnie z zasadami i normami ustanowionymi przez dyrektywę 90/675/EWG [5];
uzasadnionym jest dopuszczenie odstępstw od tych zasad w przypadku małych ilości dziczyzny;
uzasadnione jest dopuszczenie czasowych odstępstw, aby umożliwić zakładom przetwórstwa dziczyzny zastosowanie się do nowych wymagań; Komisja powinna być odpowiedzialna za przyjęcie środków niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy;
w tym celu należy określić procedurę ustanawiającą ścisłą i skuteczną współpracę pomiędzy Komisją i Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
nieprzekraczalny termin przeniesienia niniejszej dyrektywy na poziom krajowy, ustalony na dzień 1 stycznia 1994 r. w art. 23, pozostaje bez uszczerbku na zniesienie kontroli weterynaryjnych na granicach państw w dniu 1 stycznia 1993 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady dotyczące zdrowia ludzi i zwierząt stosujące się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz przygotowania i wprowadzania do obrotu dziczyzny.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do:
a) małych ilości dzikiej zwierzyny, niepozbawionej skóry lub nieoskubanej oraz, w przypadku drobnej zwierzyny dzikiej, niewypatroszonej, dostarczonej przez myśliwego bezpośrednio do konsumenta lub detalisty;
b) małych ilości dziczyzny dostarczonych bezpośrednio do konsumenta;
c) porcjowania i magazynowania dziczyzny w punktach sprzedaży detalicznej lub na terenie lokali sąsiadujących z punktami sprzedaży, gdzie przeprowadzane jest porcjowanie i magazynowanie mięsa wyłącznie w celu zaopatrzenia konsumenta bezpośrednio na miejscu.
Powyższe działania będą nadal objęte kontrolami zdrowia publicznego przewidzianymi w przepisach krajowych regulujących handel detaliczny.
3. Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące handlu lub przywozu z państw trzecich nie będą stosować się do trofeów lub przeznaczonej do odstrzału dzikiej zwierzyny przewożonej przez podróżnych w ich prywatnych pojazdach, pod warunkiem że są to jedynie niewielkie ilości drobnej zwierzyny lub pojedyncze okazy grubej zwierzyny dzikiej oraz że okoliczności wskazują, że mięso takiej zwierzyny nie jest w żadnym wypadku przeznaczone do celów handlowych, a także pod warunkiem, że dana zwierzyna nie pochodzi z państwa, lub jego części, z którym zabroniony jest handel, zgodnie z art. 11 ust. 2 i 3 lub art. 18.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "dzika zwierzyna": dzikie ssaki lądowe łowne (łącznie z dzikimi ssakami żyjącymi na obszarze zamkniętym, w warunkach wolności przypominających te, w których żyją dzikie zwierzęta) oraz dzikie ptaki nie objęte art. 2 dyrektywy Rady 91/495/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. dotyczącej zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu mięsa króliczego oraz dziczyzny hodowlanej [6];
b) "gruba zwierzyna łowna": dzikie zwierzęta kopytne;
c) "drobna zwierzyna łowna": dzikie ssaki z rodziny Leporidae oraz dzikie ptactwo przeznaczone do spożycia przez ludzi;
d) "dziczyzna": wszystkie części dzikiej zwierzyny, które nadają się do spożycia;
e) "zakład przetwórstwa dziczyzny": przedsiębiorstwo zatwierdzone zgodnie z art. 7, w którym to przedsiębiorstwie dzika zwierzyna jest przetwarzana i otrzymywane jest z niej mięso podlegające nadzorowi zgodnie z zasadami higieny określonymi w niniejszej dyrektywie;
f) "punkt skupu": każde miejsce, w którym przetrzymywana jest odstrzelona dzika zwierzyna, zgodnie z zasadami higieny zawartymi w załączniku I rozdział IV ust. 2, przed przetransportowaniem do zakładu przetwórstwa;
g) "wprowadzanie do obrotu": posiadanie lub wystawianie na sprzedaż, oferowanie na sprzedaż, sprzedawanie, dostarczanie lub jakakolwiek inna forma wprowadzania na wewnątrzwspólnotowy rynek dziczyzny przeznaczonej do spożycia przez ludzi, z pominięciem artykułów wymienionych w art. 1 ust. 2;
h) "handel": handel pomiędzy Państwami Członkowskimi, zgodnie z art. 9 ust. 2 Traktatu.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się, w razie konieczności, definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 89/662/EWG oraz w dyrektywie 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [7], a także definicje świeżego mięsa zawarte w art. 2 lit. b) dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie warunków zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [8].
ROZDZIAŁ II Przepisy mające zastosowanie do wspólnotowej produkcji i wymiany handlowej
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że dziczyzna:
a) pochodzi od dzikiej zwierzyny, która:
- została odstrzelona w rejonie łowieckim przy użyciu środków usankcjonowanych przez ustawodawstwo krajowe dotyczące łowiectwa,
- nie pochodzi z rejonu objętego ograniczeniami, zgodnie z dyrektywą Rady 72/461/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [9], dyrektywą Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [10] i dyrektywą Rady 91/495/EWG, lub z rejonu łowieckiego objętego ograniczeniami zgodnie z art. 10 i 11 niniejszej dyrektywy,
- natychmiast po odstrzale została przetworzona zgodnie z załącznikiem I rozdział III, oraz przetransportowana w ciągu najdalej 12 godzin do zakładu przetwórczego zgodnie z lit. b) lub do punktu skupu, gdzie musi być schłodzona do temperatur określonych w załączniku I rozdział III, i skąd musi być przekazana do zakładu przetwórczego, zgodnie z lit. b), w ciągu 12 godzin, lub w przypadku odległych obszarów, i, o ile pozwolą na to warunki klimatyczne, w czasie ustalonym przez właściwe władze, w jakim urzędowy lekarz weterynarii rzeczonego zakładu przetwórczego będzie mógł przeprowadzić w należytych warunkach badanie poubojowe przewidziane w załączniku I rozdział V;
b) jest pozyskiwane:
i) bądź w zakładzie przetwórstwa dziczyzny spełniającym ogólne warunki wymienione w załączniku I rozdziały I i II, i zatwierdzonym do celów niniejszego rozdziału zgodnie z art. 7;
ii) lub, w przypadku dużej zwierzyny dzikiej, w przedsiębiorstwie zatwierdzonym zgodnie z art. 10 dyrektywy 64/433/EWG lub, w przypadku drobnej zwierzyny dzikiej, zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego [11], pod warunkiem że:
- zwierzyna ta jest oprawiana w pomieszczeniach innych niż pomieszczenia przeznaczone do przechowywania mięsa, wspomniane w powyższych dyrektywach, lub o innym czasie,
- przedsiębiorstwa te są w specjalny sposób zatwierdzone do celów niniejszej dyrektywy,
- zostaną przyjęte środki umożliwiające jednoznaczną identyfikację mięsa otrzymanego zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz mięsa otrzymanego zgodnie z dyrektywą 64/433/EWG i 71/188/EWG;
c) pochodzi od odstrzelonych zwierząt, które zostały poddane wizualnej kontroli przez urzędowego lekarza weterynarii:
- w celu wykrycia wszelkich anomalii.
Urzędowy lekarz weterynarii może oprzeć diagnozę na wszelkich informacjach dostarczonych przez myśliwego, jeżeli jest to stosowne, na podstawie zaświadczenia wydanego przez władze odpowiedzialne za ustanawianie zasad łowieckich, dotyczącego zachowania zwierzęcia przed odstrzałem,
- w celu sprawdzenia, czy śmierć zwierzęcia nie jest następstwem przyczyn innych niż polowanie;
d) pochodzi od dzikiej zwierzyny, która:
- została poddana obróbce w należytych warunkach higieny, zgodnie z załącznikiem I rozdziały III i IV,
- zgodnie z załącznikiem I rozdział V, została poddana badaniu poubojowemu przez urzędowego lekarza weterynarii lub personel pomocniczy posiadający kwalifikacje zawodowe, określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22, i działający pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii,
- nie wykazywała żadnych zmian z wyjątkiem zmian pourazowych, które nastąpiły podczas odstrzału, ani zlokalizowanych wad rozwojowych lub zmian, pod warunkiem, że zostanie ustalone, w razie konieczności w oparciu o stosowne badanie laboratoryjne, że wyżej wymienione wady lub zmiany nie spowodowały, że mięso stało się niezdatne do spożycia przez ludzi bądź niebezpieczne dla ludzkiego zdrowia,
- w przypadku drobnej zwierzyny łownej niewypatroszonej natychmiast po odstrzale zgodnie z załącznikiem I rozdział V ust. 1, została poddana oficjalnemu badaniu weterynaryjnemu przeprowadzonemu na próbce reprezentatywnej zwierząt pochodzących z jednego źródła.
Jeżeli urzędowy lekarz weterynarii stwierdzi chorobę zakaźną również dla ludzi lub wady wymienione w załączniku I rozdział V ust. 4, musi on przeprowadzić większą liczbę kontroli na całej partii zwierząt.
W świetle rezultatów dodatkowych kontroli, musi albo wyłączyć całą partię ze spożycia, albo zbadać każdy przypadek indywidualnie.
2.
Urzędowy lekarz weterynarii musi zapewnić wykluczenie ze spożycia dziczyzny:
i) jeżeli zostanie stwierdzone, że zawiera ona wady omówione w załączniku I rozdział V ust. 3 lit. e) lub została skonfiskowana zgodnie z ust. 4 niniejszego rozdziału;
ii) jeżeli kontrole przewidziane w ust. 1 lit. d) tiret trzecie niniejszego artykułu ujawniły obecność choroby zakaźnej również dla ludzi;
iii) jeżeli mięso pochodzi od zwierząt, które spożyły substancje mogące uczynić to mięso niebezpiecznym lub szkodliwym dla zdrowia ludzkiego i co do którego podjęto decyzję wedle procedury określonej w art. 22, po uzyskaniu opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego.
Do czasu wykonania takiej decyzji obowiązują krajowe zasady dotyczące powyższych substancji, z zastrzeżeniem ogólnych postanowień Traktatu;
iv) jeżeli, z zastrzeżeniem aktów prawnych Wspólnoty odnoszących się do jonizacji, mięso zostało poddawane promieniowaniu jonizującemu lub ultrafioletowemu lub działaniu substancji mogących mieć wpływ na jego właściwości organoleptyczne lub barwione środkami innymi niż te, których używa się do oznakowań sanitarnych.
3.
Mięso dzika lub innych gatunków podatnych na włośnicę musi być poddane analizie z użyciem metody wytrawienia, zgodnie z dyrektywą Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badań dotyczących trychiny (trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich świeżego mięsa wieprzowego [12], lub badaniu trychinoskopowemu za pomocą obserwacji mikroskopowej kilku próbek z każdego zwierzęcia pobranych z mięśni szczęk i przepony, mięśni przedniego podudzia, mięśni międzyżebrowych i mięśni języka.
Przed dniem 1 stycznia 1994 r. Rada, głosując kwalifikowaną większością nad propozycją Komisji i po uzyskaniu opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, określi metody analizy poprzez wytrawienie odpowiednie do wykrywania włośnicy u dzika lub innych gatunków dzikiej zwierzyny podatnych na włośnicę; tę samą procedurę stosuje się w odniesieniu do badań trychinoskopowych lub mikroskopowych służących do wykrywania włośnicy.
4.
Dziczyzna uznana za zdatną do spożycia przez ludzi musi być:
i) opatrzona znakiem jakości sanitarnej, zgodnie z załącznikiem I rozdział VIII.
Może zostać podjęta decyzja, jeżeli to stosowne, o wprowadzeniu zmian lub uzupełnieniu przepisów wyżej wspomnianego rozdziału, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 22, w celu uwzględnienia zwłaszcza różnych form prezentacji handlowej, pod warunkiem, że odpowiadają one zasadom higieny określonym w niniejszej dyrektywie.
Dyrektywa Komisji 80/879/EWG z dnia 3 września 1980 r. w sprawie oznakowań sanitarnych dużych opakowań świeżego mięsa drobiowego [13] stosuje się do mięsa drobnej zwierzyny dzikiej;
ii) magazynowana po wykonaniu sekcji, zgodnie z załącznikiem I rozdział X, w należytych warunkach higienicznych w zakładach przetwórstwa dzikiej zwierzyny zatwierdzonych zgodnie z art. 7 niniejszej dyrektywy lub w przedsiębiorstwach zatwierdzonych zgodnie z art. 10 dyrektywy 64/433/EWG lub art. 5 dyrektywy 71/118/EWG, lub w chłodniach składowych zatwierdzonych i kontrolowanych zgodnie z art. 10 dyrektywy 64/433/EWG;
iii) zaopatrzona podczas transportu w:
- załączony dokument handlowy poświadczony przez urzędowego lekarza weterynarii.
Dokument ten musi:
- poza szczegółowymi danymi przewidzianymi w załączniku I rozdział VII ust. 2, podającymi, w przypadku mrożonego mięsa, dokładny miesiąc i rok zamrożenia, być opatrzony numerem kodowym, według którego można zidentyfikować urzędowego lekarza weterynarii,
- być przechowywany przez odbiorcę przez okres co najmniej jednego roku w celu przedłożenia na żądanie właściwym władzom.
Szczegółowe zasady zastosowania tego punktu, a zwłaszcza te, które dotyczą przydziału numerów kodowych i opracowania jednej lub więcej list stwierdzających tożsamość urzędowych lekarzy weterynarii, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 22,
- urzędowe świadectwo zdrowia odpowiadające wzorcowi zawartemu w załączniku II w przypadku mięsa z zakładu przetwórstwa dziczyzny w rejonie lub strefie ograniczeń lub mięsa przeznaczonego na przesłanie do innego Państwa Członkowskiego po przejeździe w opieczętowanym samochodzie ciężarowym przez państwo trzecie;
iv) transportowana w należytych warunkach higienicznych zgodnie z załącznikiem I rozdział XI;
v) pozyskiwana, w przypadku części tusz lub mięsa z kośćmi drobnej zwierzyny łownej, w warunkach podobnych do tych, które przewidziano w art. 3 lit. b) dyrektywy 71/118/EWG, w przedsiębiorstwach zatwierdzonych specjalnie do tego celu, zgodnie z art. 7 niniejszej dyrektywy;
vi) oznakowana ze wskazaniem gatunku zwierząt, z zastrzeżeniem dyrektywy Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstwa Państw Członkowskich odnoszącego się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi finalnemu [14].
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że:
a) mięso uznane za niezdatne do spożycia przez ludzi wyraźnie odróżnia się od mięsa uznanego za zdatne do spożycia przez ludzi;
b) mięso uznane za niezdatne do spożycia przez ludzi jest przetwarzane zgodnie z dyrektywą Rady 90/667/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. określającą zasady weterynaryjne dotyczące zbytu i przetwarzania odpadów zwierzęcych, ich wprowadzania na rynek oraz uniemożliwienia występowania czynników chorobotwórczych w artykułach żywnościowych pochodzących od zwierząt lub od ryb oraz zmieniającą dyrektywę 90/425/EWG [15].
2.
Mięso pochodzące z obszaru objętego ograniczeniami weterynaryjnymi będzie podlegać szczegółowym zasadom, jakie zostaną określone na podstawie rozpatrywania każdego z przypadków indywidualnie, zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
3.
Szczegółowe zasady wykonania niniejszego artykułu zostaną, w razie konieczności, ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zagwarantują, że handlem objęte będą jedynie następujące towary:
1) pozbawiona skóry i wypatroszona dzika zwierzyna spełniająca wymagania określone w art. 3 i 4 lub świeże mięso z dzikich zwierząt;
2) niepozbawiona skóry lub nieoskubana i niepatroszona drobna zwierzyna dzika, niepoddana mrożeniu ani głębokiemu mrożeniu, która podlega kontroli zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) lit. ii) tiret trzecie pod warunkiem, że jest przetwarzana i magazynowana oddzielenie od świeżego mięsa objętego dyrektywą 64/433/EWG, mięsa drobiowego oraz pozbawionego skóry i piór mięsa zwierzyny drobnej;
3) niepozbawiona skóry gruba zwierzyna:
a) która spełnia wymagania art. 3 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze i drugie, art. 3 ust. 1 lit. c) oraz art. 3 ust. 1 lit. d) tiret pierwsze;
b) której wnętrzności zostały objęte badaniem poubojowym w zakładzie przetwórstwa dziczyzny;
c) która jest zaopatrzona w świadectwo zdrowia odpowiadające wzorowi sporządzonemu zgodnie z przepisami art. 22, podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii w celu zaświadczenia, że wynik badania poubojowego przewidzianego w lit. b) był zadowalający oraz że mięso zostało uznane za zdatne do spożycia przez ludzi;
d) która została schłodzona do temperatury pomiędzy –1 °C i:
i) +7 °C i przechowywana była w tej temperaturze podczas transportu do zakładu przetwórstwa w czasie maksimum siedmiu dni od badań poubojowych, o których mowa w lit. b), lub
ii) +1 °C i przechowywana była w tej temperaturze podczas transportu do zakładu przetwórstwa w czasie maksimum piętnastu dni od badań poubojowych, o których mowa w lit. b).
Mięso pochodzące od takiej niepozbawionej skóry dzikiej zwierzyny nie może być opatrzone oznakowaniem sanitarnym przewidzianym w art. 3 ust. 4 lit. i), chyba że po zdjęciu skóry w docelowym zakładzie przetwórstwa dziczyzny zostało poddane badaniu poubojowemu zgodnie z załącznikiem I rozdział V oraz zostało uznane przez urzędowego lekarza weterynarii za zdatne do spożycia przez ludzi.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zagwarantują, że:
- zakłady przetwórstwa dziczyzny, które nie spełniają norm określonych w załączniku I rozdział I, i które nie są objęte odstępstwami przewidzianymi w art. 8, nie mogą być zatwierdzone zgodnie z art. 7, oraz że produkty pochodzące z takich przedsiębiorstw nie będą opatrzone oznakowaniem sanitarnym przewidzianym w załączniku I rozdział VII i nie mogą stanowić przedmiotu handlu,
- dzika zwierzyna, która nie spełnia wymagań art. 3, nie może podlegać wymianie handlowej lub być przywożona z państw trzecich,
- wnętrzności dzikiej zwierzyny uznanej za zdatną do spożycia przez ludzi nie mogą podlegać wymianie handlowej, o ile nie zostały poddane stosownej obróbce zgodnie z dyrektywą Rady 77/99/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego [16].
Artykuł 7
1.
Każde z Państw Członkowskich sporządzi listę zatwierdzonych zakładów przetwórstwa dziczyzny posiadających numer zatwierdzenia weterynaryjnego.
Państwa Członkowskie mogą, dla potrzeb przetwórstwa dziczyzny, zatwierdzić przedsiębiorstwa zatwierdzone zgodnie z dyrektywą 64/433/EWG i 71/118/EWG, o ile wyposażenie tych przedsiębiorstw jest przystosowane do przetwarzania dziczyzny, a warunki pracy są zgodne z zasadami higieny.
Państwa Członkowskie prześlą tę listę innym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
Państwo Członkowskie zatwierdzi zakład przetwórstwa dziczyzny tylko wtedy, gdy uzna, że spełnia on wymogi niniejszej dyrektywy.
W przypadku, gdyby warunki higieniczne okazały się niewłaściwe, a środki przewidziane w załączniku I rozdział V ust. 5 akapit drugi, okazały się niewystarczające w celu naprawienia tej sytuacji, odpowiednie władze czasowo zawieszą zatwierdzenie.
Jeżeli właściciel lub kierownik zakładu przetwórstwa dziczyzny nie naprawi zauważonych niedociągnięć w czasie ustalonym przez odpowiednie władze, wycofają one zatwierdzenie.
Dane Państwo Członkowskie weźmie pod uwagę wyniki wszelkiej kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 12.
Pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisja zostaną poinformowane o zawieszeniu lub wycofaniu zatwierdzenia.
2.
Właściciel lub kierownik zakładu przetwórstwa dziczyzny musi, zgodnie z ust. 4, przeprowadzać regularne kontrole ogólnej higieny warunków produkcji w tym przedsiębiorstwie, inter alia, w drodze kontroli mikrobiologicznych.
Kontrole muszą obejmować przybory, instalacje i urządzenia mechaniczne na każdym etapie produkcji oraz, jeżeli to konieczne, produkty.
Właściciel lub kierownik zakładu przetwórstwa dziczyzny musi informować urzędowego lekarza weterynarii lub weterynaryjnych ekspertów Komisji o charakterze, częstotliwości i wynikach kontroli przeprowadzonych w tym celu, podając, w razie potrzeby, nazwę laboratorium przeprowadzającego badania.
Charakter kontroli, ich częstotliwość oraz metody pobierania próbek i metody badań bakteriologicznych zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
3.
Właściciel lub kierownik zakładu przetwórstwa dziczyzny musi ułożyć program szkolenia personelu umożliwiający pracownikom spełnienie warunków higienicznych produkcji dostosowanych do struktury produkcji.
Urzędowy lekarz weterynarii odpowiedzialny za dany zakład przetwórstwa dziczyzny musi być zaangażowany w planowanie i realizację tego programu.
4.
Inspekcje i kontrole zakładów przetwórstwa dziczyzny są przeprowadzane pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii, któremu mogą towarzyszyć pomocnicy, zgodnie z art. 9 dyrektywy 64/433/EWG.
Urzędowy lekarz weterynarii musi mieć w każdym czasie wolny dostęp do wszystkich części zakładu przetwórczego celem zapewnienia, że niniejsza dyrektywa jest wykonywana oraz, w razie wątpliwości co do pochodzenia dziczyzny lub odstrzelonej zwierzyny dzikiej, do stosownej dokumentacji, która ułatwi mu odnalezienie terenu łowieckiego, z którego pochodzą zwierzęta.
Urzędowy lekarz weterynarii musi regularnie analizować wyniki kontroli przewidzianych w ust. 2.
Może on, na podstawie takiej analizy, przeprowadzić dalsze badania mikrobiologiczne na wszystkich etapach produkcji lub badania produktów.
Wyniki tych analiz są spisywane w raporcie, którego wnioski i zalecenia będą przedstawione do wglądu właścicielowi lub kierownikowi przedsiębiorstwa, który skoryguje odnotowane niedociągnięcia w celu poprawy warunków higienicznych.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie mogą, do dnia 31 grudnia 1996 r., upoważnić te zakłady przetwórstwa dziczyzny, które w dniu notyfikowania niniejszej dyrektywy nie zostały uznane za realizujące warunki zatwierdzenia, do odstępstwa od niektórych wymagań określonych w załączniku I, pod warunkiem, że mięso z tych przedsiębiorstw posiada oznakowanie krajowe.
2.
Prawo do odstępstw od wymagań wymienionych w ust. 1 może być przyznane tylko tym zakładom przetwórstwa, które przed dniem 1 kwietnia 1993 r. złożyły wniosek o odstępstwo do właściwych władz.
Wniosek ten należy złożyć wraz z planem pracy oraz programem określającym okres, w ciągu którego dany zakład przetwórczy może spełnić wymagania, o których mowa w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji, do dnia 1 października 1992 r., kryteria, jakie przyjęły w celu określenia, czy dane przedsiębiorstwo lub kategoria przedsiębiorstw są objęte przepisami niniejszego artykułu.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie powierzą służbie lub organowi centralnemu zadanie gromadzenia i korzystania z wyników badań poubojowych przeprowadzonych przez urzędowego lekarza weterynarii odnośnie do diagnozowania chorób zaraźliwych dla człowieka.
W przypadku orzeczenia takiej choroby, wyniki dla poszczególnych przypadków będą, w najkrótszym możliwym czasie, przekazywane do właściwych władz weterynaryjnych odpowiedzialnych za nadzór nad obszarem łowieckim, z którego pochodzi dana dzika zwierzyna.
Państwa Członkowskie przedłożą Komisji informacje na temat niektórych chorób, a zwłaszcza przypadków, w których stwierdzono choroby zaraźliwe dla ludzi.
Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 22, przyjmie szczegółowe zasady wykonania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące:
- częstotliwości, z jaką informacje muszą być przekazywane do Komisji,
- rodzaju informacji,
- choroby, do której ma się stosować gromadzenie informacji,
- procedur gromadzenia i wykorzystywania informacji.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że przeglądy weterynaryjne zwierzyny dzikiej będą przeprowadzane w regularnych odstępach czasu na obszarach łowieckich znajdujących się na terytorium tych państw.
2.
W tym celu centralnej służbie lub organowi zostanie powierzone zadanie gromadzenia i korzystania z wyników kontroli weterynaryjnych przeprowadzanych zgodnie z niniejszą dyrektywą, w przypadku stwierdzenia chorób zaraźliwych dla ludzi lub dla zwierząt lub stwierdzenia pozostałości przekraczających dopuszczalny poziom.
3.
W przypadku stwierdzenia choroby lub okoliczności, o których mowa w ust. 2, wyniki przeglądu odnoszące się do konkretnego przypadku zostaną przedłożone, w możliwie najkrótszym czasie, właściwym władzom odpowiedzialnym za nadzór nad danym obszarem łowieckim.
4.
W zależności od warunków epizootycznych, właściwe władze przeprowadzą szczegółowe badania dotyczące dzikiej zwierzyny w celu wykrycia obecności chorób, o których mowa w załączniku I do dyrektywy Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie notyfikowania chorób zwierzęcych wewnątrz Wspólnoty [17].
Obecność tych chorób będzie zgłaszana Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim zgodnie z rzeczoną dyrektywą.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie uzupełnią swe plany o środki służące do wykrywania pozostałości omówionych w art. 4 dyrektywy Rady 86/469/EWG z dnia 16 września 1986 r. dotyczącej badań zwierząt i świeżego mięsa na obecność pozostałości [18], by, o ile jest to konieczne, poddać mięso z dzikiej zwierzyny badaniom przewidzianym w niniejszej dyrektywie w celu przeprowadzenia na miejscu kontroli na obecność w środowisku substancji skażających.
2. Biorąc pod uwagę wyniki kontroli, o których mowa w ust. 1 i art. 10 ust. 4, Państwa Członkowskie zagwarantują, że dzika zwierzyna i jej mięso pochodzące z obszarów łowieckich objętych kontrolami zostaną wykluczone z handlu.
3.
Komisja przyjmie szczegółowe zasady wykonania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
Artykuł 12
O ile jest to konieczne dla jednolitego zastosowania niniejszej dyrektywy, eksperci weterynaryjni Komisji mogą, we współpracy z właściwymi władzami krajowymi, przeprowadzić kontrole na miejscu.
W szczególności mogą oni ocenić na drodze kontroli reprezentatywnego odsetka zakładów przetwórstwa dziczyzny, czy właściwe władze gwarantują wykonanie przez zatwierdzone zakłady przetwórstwa niniejszej dyrektywy.
Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o wynikach przeprowadzonych kontroli.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadzana jest kontrola, powinno udzielić ekspertom wszelkiej możliwej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków.
Szczegółowe zasady wykonania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
Artykuł 13
1.
Z zastrzeżeniem szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy urzędowy lekarz weterynarz lub właściwe władze przeprowadzą wszelkie kontrole weterynaryjne, jakie uznają za stosowne, jeżeli istnieje podejrzenie, że ustawodawstwo weterynaryjne nie jest przestrzegane lub gdy istnieje wątpliwość, czy mięso z dzikiej zwierzyny jest zdatne do spożycia przez ludzi.
2.
Państwa Członkowskie podejmą środki administracyjne i/lub karne dla ukarania wszelkiego naruszenia ustawodawstwa weterynaryjnego Wspólnoty, zwłaszcza w wypadku stwierdzenia, że sporządzone zaświadczenia lub dokumenty nie odpowiadają faktycznemu stanowi mięsa z dzikiej zwierzyny, oznakowania identyfikacyjne nie są zgodne z zasadami, a mięso z dzikiej zwierzyny nie zostało przedstawione do kontroli lub też nie zostało wykorzystane do pierwotnie określonego celu.
Artykuł 14
1.
Zasady określone w dyrektywie Rady 89/662/EWG dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego, stosują się w szczególności do organizacji i działań podejmowanych w następstwie kontroli przeprowadzonych przez kraj przeznaczenia oraz do środków ochronnych przewidzianych do stosowania w związku z problemami zdrowotnymi mającymi wpływ na produkcję i dystrybucję dziczyzny na terytorium Wspólnoty.
2.
W dyrektywie 89/662/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w załączniku A dodaje się następujące tiret:
"— dyrektywa Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu dziczyzny (Dz.U. L 268 z 14.9.1992, str. 35).";
b) w załączniku B skreśla się tiret "– dziczyzna".
3.
W art. 2 lit. d) dyrektywy 77/99/EWG dodaje się następujące tiret:
"— Artykuł 2 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 92/45/EWG [19] i spełnienie wymagań art. 3 i 5,"
ROZDZIAŁ III Przepisy mające zastosowanie do przywozu towarów do Wspólnoty
Artykuł 15
Warunki mające zastosowanie do wprowadzania na rynek dziczyzny przywożonej z państw trzecich będą co najmniej odpowiednikiem warunków określonych odnośnie do produkcji i wprowadzania na rynek dziczyzny otrzymywanej zgodnie z rozdziałem II, z wyłączeniem warunków zawartych w art. 6 i 8.
Artykuł 16
1.
Do celu jednolitego zastosowania art. 15 stosuje się przepisy zawarte w kolejnych ustępach.
2.
Dzika zwierzyna lub dziczyzna przeznaczona do przywozu do Wspólnoty musi:
a) pochodzić z państw trzecich lub ich części, z których przywóz towarów nie jest zabroniony ze względu na zdrowie zwierząt;
b) pochodzić z państwa trzeciego figurującego na liście, która zostanie sporządzona zgodnie z ust. 3 lit. a);
c) być opatrzona świadectwem zdrowia odpowiadającym wzorowi, który zostanie sporządzony zgodnie z procedurą określoną w art. 22, podpisanym przez właściwe władze i potwierdzającym, że dane produkty spełniają wymagania zawarte w rozdziale II lub wszelkie dodatkowe warunki albo dają równoważne gwarancje, o których mowa w ust. 3 lit. c), i pochodzą z przedsiębiorstw dających gwarancje przewidziane w załączniku I.
3.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ustalone zostaną:
a) tymczasowa lista państw trzecich lub ich części mogących zapewnić państwom członkowskim i Komisji warunki i gwarancje, o których mowa w ust. 2 lit. c), oraz lista przedsiębiorstw, dla których wyżej wymienione mogą dać te gwarancje.
Lista tymczasowa zostanie sporządzona na podstawie list przedsiębiorstw zatwierdzonych i nadzorowanych przez właściwe władze państw trzecich, po sprawdzeniu przez Komisję, czy stosują się one do przepisów i ogólnych zasad określonych w niniejszej dyrektywie;
b) uaktualnienia tej listy, w świetle kontroli przewidzianych w ust. 4;
c) szczegółowe warunki i równoważne gwarancje odnoszące się do wymagań niniejszej dyrektywy, inne niż te, które przewidują niedopuszczenie mięsa do spożycia przez ludzi zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. d) oraz te określone w art. 5 i w załączniku I rozdziały IV i V, a także, w odniesieniu do badań trychinoskopowych metodą wytrawienia, zgodnie z dyrektywą 77/96/EWG, z zastrzeżeniem, że takie warunki i gwarancje nie mogą być mniej rygorystyczne od tych określonych w rozdziale II, wyłączając art. 6 i 8.
4.
Eksperci Komisji oraz Państw Członkowskich przeprowadzają kontrole na miejscu w celu sprawdzenia, czy:
a) gwarancje udzielone przez państwa trzecie dotyczące warunków produkcji i umieszczania produktów na rynku mogą zostać uznane za równoważne gwarancjom stosowanym wewnątrz Wspólnoty;
b) warunki zawarte w art. 18 zostały spełnione.
Eksperci z Państw Członkowskich odpowiedzialni za powyższe kontrole są powoływani przez Komisję działającą na wniosek Państw Członkowskich.
Kontrole są organizowane w imieniu Wspólnoty, która ponosi koszty wszelkich wydatków w tym względzie.
Częstotliwość tych kontroli oraz procedura ich przeprowadzania zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 22.
5.
Do czasu zorganizowania kontroli, o których mowa w ust. 4, obowiązują nadal przepisy krajowe mające zastosowanie do kontroli w państwach trzecich, wymagające zgłaszania, poprzez Stały Komitet Weterynaryjny, wszelkich zaniedbań w przestrzeganiu zasad higieny stwierdzonych podczas tych kontroli.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że dzika zwierzyna lub dziczyzna objęte niniejszą dyrektywą będą przywożone do Wspólnoty tylko w przypadku, gdy:
- są opatrzone świadectwem przewidzianym w art. 16 ust. 1 lit. c), obejmującym wymagania dotyczące zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, wystawionym przez właściwe władze w czasie załadunku,
- spełniły wymagania kontroli określone w dyrektywie 90/675/EWG.
2.
Do czasu ustalenia szczegółowych zasad wykonania niniejszego artykułu:
- obowiązują krajowe zasady mające zastosowanie do przywozu towarów z państw trzecich, dla których nie przyjęto takich wymagań na poziomie Wspólnoty, pod warunkiem, że nie będą one bardziej korzystne niż te, które określono w rozdziale II,
- przywóz towarów musi się odbywać na warunkach określonych w art. 11 dyrektywy 90/675/EWG,
- handel dziką zwierzyną lub dziczyzną przywożoną zgodnie z niniejszym ustępem musi być uzależniony od uprzedniej zgody kraju przeznaczenia.
Artykuł 18
Listy przewidziane w art. 16 ust. 2 mogą obejmować tylko te państwa trzecie lub ich części,
a) z których przywóz nie podlega zakazowi z powodu występowania jakiejś choroby spośród chorób wymienionych w załączniku A listy OIE, lub jakiejkolwiek innej choroby egzotycznej dla krajów Wspólnoty, lub na mocy z art. 6, 7 i 14 dyrektywy 72/462/EWG [20] lub art. 9–12 dyrektywy 91/494/EWG;
b) które, w świetle własnego ustawodawstwa i organizacji służb weterynaryjnych i służb kontrolnych, uprawnień tych służb oraz nadzoru, jakiemu podlegają, uznano, zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 72/462/EWG lub art. 9 ust. 2 dyrektywy 91/494/EWG, za zdolne zagwarantować wykonywanie obowiązującego ustawodawstwa; lub
c) których służby weterynaryjne mogą zapewnić przestrzeganie wymagań zdrowotnych co najmniej odpowiadających wymaganiom określonym w rozdziale II.
Artykuł 19
1.
Zasady i przepisy określone w dyrektywie 90/675/EWG stosują się zwłaszcza w odniesieniu do organizowania i uzupełniania kontroli, jakie mają przeprowadzić Państwa Członkowskie, oraz środków zabezpieczających, jakie należy wprowadzić.
Do czasu wykonania decyzji przewidzianych w art. 8 ust. 3 i art. 30 dyrektywy 90/675/EWG, obowiązują nadal stosowne zasady krajowe stosowania art. 8 ust. 1 i 2 niniejszej dyrektywy, z zastrzeżeniem zgodności z zasadami i przepisami, o których mowa w pierwszym akapicie niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ IV PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez wpływu na zasady Wspólnoty przyjmowane w celu ochrony dzikiej przyrody.
Artykuł 21
Załączniki zostaną zmienione przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, w szczególności w celu dostosowania ich do postępu technologicznego.
Artykuł 22
1.
Jeżeli procedura określona w niniejszym artykule ma być zastosowana, sprawy zostają niezwłocznie przedłożone Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu (zwanemu dalej "Komitetem"), powołanemu na mocy dyrektywy 68/361/EWG [21], przez jego przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na żądanie Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy przyjąć.
Komitet przyjmuje opinię w sprawie tego projektu w terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością głosów określoną w artykule 148 ustęp 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które wymagają przyjęcia przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w powyższym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki i niezwłocznie wprowadza je w życie, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli nie zostanie wydana żadna opinia, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia sprawy Radzie nie podejmie ona stosownych działań, Komisja przyjmuje proponowane środki, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością.
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Ustalenie nieprzekraczalnego terminu przeniesienia dyrektywy na poziom krajowy na dzień 1 stycznia 1994 r. pozostaje bez uszczerbku dla zniesienia kontroli weterynaryjnych na granicach, przewidzianych w dyrektywie 89/662/EWG.
Artykuł 24
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/46/EWG
z dnia 16 czerwca 1992 r.
ustanawiająca przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: mleko surowe, mleko spożywcze poddane obróbce termicznej, mleko do wytwarzania produktów na bazie mleka oraz produkty na bazie mleka znajdują się w wykazie produktów w załączniku II do Traktatu; produkcja i handel takim mlekiem i produktami stanowią ważne źródło dochodu ludności wiejskiej;
w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju tego sektora należy ustanowić na poziomie wspólnotowym przepisy zdrowotne regulujące produkcję i wprowadzanie do obrotu mleka oraz produktów na bazie mleka;
zasada ta została zastosowana w dyrektywie Rady 85/397/EWG z dnia 5 sierpnia 1985 r. w sprawie zdrowia i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy mlekiem poddanym obróbce termicznej [4];
wprowadzenie takich zasad przyczyni się do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego;
Wspólnota musi przyjąć środki zmierzające do stopniowego tworzenia rynku wewnętrznego w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r.;
niezbędne wydaje się wyłączenie z zakresu niniejszej dyrektywy niektórych produktów sprzedawanych przez producenta bezpośrednio konsumentowi;
w celu stworzenia warunków dla rynku wewnętrznego należy rozciągnąć na cały zakres wytwarzania produktów na bazie mleka, przepisy i zasady dotyczące kontroli, zawarte w dyrektywie 89/662/EWG [5];
wprowadzane na rynek Wspólnoty produkty, które pochodzą z państw trzecich, muszą zapewniać ten sam poziom ochrony w odniesieniu do zdrowia ludzi; dlatego od takich produktów należy wymagać gwarancji równoważnych w stosunku do oferowanych przez produkty pochodzenia wspólnotowego i produkty te powinny spełniać przepisy i zasady dotyczące kontroli, zawarte w dyrektywie 90/675/EWG [6];
zasady higieniczne stosują się do produkcji, pakowania, przechowywania i transportu produktów objętych niniejszą dyrektywą;
w celu zapewnienia jednolitych kontroli w miejscach pochodzenia, niezbędne jest ustanowienie procedury zatwierdzania zakładów spełniających warunki zdrowotne ustanowione w niniejszej dyrektywie, ustalenie wymagań dotyczących warunków higieny produkcji, jakie muszą spełniać takie zakłady i zdefiniowanie kryteriów, jakie powinny spełniać produkty objęte niniejszą dyrektywą;
przy zatwierdzaniu zakładów o niskiej zdolności produkcyjnej powinno się stosować uproszczone kryteria dotyczące struktury i infrastruktury, jednakże zakłady te muszą spełniać warunki higieny określone w niniejszej dyrektywie;
najlepszym sposobem wykazania właściwemu organowi w miejscu przeznaczenia, że przesyłka spełnia wymagania niniejszej dyrektywy, jest znakowanie produktów na bazie mleka;
odpowiedzialność za zgodność z wymaganiami niniejszej dyrektywy powinna w pierwszym rzędzie spoczywać na producentach, a właściwe władze powinny być zobowiązane do monitorowania przestrzegania tej zasady przy pomocy własnych kontroli;
w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy należy ustanowić wspólnotową procedurę kontrolną;
w celu dania niezbędnego czasu na utworzenia wspólnotowego systemu kontroli, który ma zapewnić, że państwa trzecie udzielają gwarancje przewidziane w niniejszej dyrektywie, w okresie przejściowym należy utrzymać obecne przepisy krajowe w odniesieniu do państw trzecich;
rozszerzenie na cały zakres wytwarzania produktów na bazie mleka warunków higieny ustanowionych w dyrektywie 85/397/EWG, dostosowanych w koniecznym zakresie, zgodnie z nabytymi doświadczeniami, czyni tę dyrektywę zbędną;
obecna sytuacja w zakresie warunków zdrowotnych w gospodarstwach hodowli bydła oraz strukturach produkcyjnych i przetwórczych jest różna w poszczególnych Państwach Członkowskich;
należy przyjąć przepis o stopniowym dochodzeniu do zgodności z normami określonymi w niniejszej dyrektywie, a zarazem należy przejściowo utrzymać rozróżnienie między handlem i rynkiem krajowym;
niektóre produkty na bazie mleka można wytwarzać z mleka surowego; ze względu na charakter tych produktów niezbędne może okazać się ustalenie szczególnych warunków odnoszących się do nich oraz sporządzenie wykazu takich produktów, które mogą być dopuszczone do obrotu;
należy uwzględnić niektóre specjalne technologie wyrobu serów;
obowiązuje dyrektywa Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [7] i dyrektywa Rady 89/396/EWGz dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii artykułów, do których należy dany środek spożywczy [8];
w odniesieniu do maksymalnych poziomów pozostałości substancji czynnych farmakologicznie w mleku obowiązuje rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [9], w szczególności jego załączniki I i III;
należy powierzyć Komisji zadanie przyjęcia określonych środków dla wprowadzenia niniejszej dyrektywy; w tym celu należy przewidzieć procedurę ścisłej i skutecznej współpracy między Komisją i Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
przyjęcie szczególnych przepisów dla produktów objętych niniejszą dyrektywą nie uchybia przyjęciu przepisów odnoszących się ogólnie do higieny i bezpieczeństwa żywności, co do których Komisja przedstawiła propozycję przyjęcia dyrektywy ramowej;
nieprzekraczalny termin transpozycji do prawa krajowego, ustalony w art. 32 na dzień 1 stycznia 1994 r., nie powinien mieć wpływu na zniesienie granicznych kontroli weterynaryjnych z dniem 1 stycznia 1993 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ PIERWSZY Ogólne zasady
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu mleka surowego, mleka poddanego obróbce termicznej, mleka do wytwarzania produktów na bazie mleka oraz produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na krajowe regulacje mające zastosowanie do bezpośredniej sprzedaży konsumentowi przez producenta mleka surowego pozyskanego ze stada urzędowo uznanego za wolne od gruźlicy i urzędowo uznanego za wolne lub wolnego od brucelozy lub produktów na bazie mleka wytworzonych w jego gospodarstwie z takiego surowego mleka, z zastrzeżeniem, że warunki higieny w tym gospodarstwie spełniają minimalne wymagania zdrowotne przewidziane przez właściwe władze.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do przepisów dotyczących zdrowia, bez uszczerbku dla:
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [10],
- dyrektywy Rady 76/118/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących niektórych rodzajów częściowo lub całkowicie liofilizowanego konserwowanego mleka przeznaczonego do spożycia przez ludzi [11],
- dyrektywy Rady 83/417/EWG z dnia 25 lipca 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych białek mleka (kazein i kazeinianów) przeznaczonych do spożycia przez ludzi [12],
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych rynek obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [13].
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1. "mleko surowe": mleko uzyskane z wydzieliny gruczołów mlecznych jednej lub więcej krów, maciorek, kóz lub bawolic, które nie było podgrzane do temperatury powyżej 40 °C ani poddane obróbce o równoważnym skutku;
2. "mleko do wytwarzania produktów na bazie mleka": albo mleko surowe do przetwarzania, albo mleko w płynie lub zamrożone uzyskane z mleka surowego, bez względu na to, czy było poddane zatwierdzonej obróbce fizycznej, takiej jak obróbka termiczna lub termizacji, lub o zmodyfikowanym składzie, pod warunkiem że takie modyfikacje ograniczają się do dodania i/lub usunięcia naturalnych składników mleka;
3. "mleko spożywcze poddane obróbce termicznej": albo mleko spożywcze przeznaczone do sprzedaży konsumentowi końcowemu lub instytucjom, otrzymane w drodze obróbki termicznej i prezentowane w postaciach określonych w załączniku C rozdział I część A ust. 4 lit. a), b), c) i d) lub mleko pasteryzowane przeznaczone do sprzedaży w ilości hurtowej na żądanie indywidualnego konsumenta;
4. "produkty na bazie mleka": przetwory mleczne, tj. produkty uzyskane wyłącznie z mleka, dopuszcza się dodanie substancji niezbędnych do ich wytworzenia, pod warunkiem że substancje te nie służą do zastąpienia w części lub w całości jakiegokolwiek składnika mleka, i złożone przetwory mleczne, tj. produkty, których żadna część nie zastępuje ani nie ma na celu zastąpienie jakiegokolwiek składnika mleka i w których mleko lub produkt mleczny stanowi zasadniczą część pod względem ilości lub charakterystyki produktu;
5. "obróbka termiczna": jakakolwiek obróbka, w której występuje podgrzewanie powodujące, bezpośrednio po zastosowaniu, negatywną reakcję na test fosfatazy;
6. "termizacja": podgrzewanie surowego mleka przez przynajmniej 15 sekund do temperatury między 57 °C a 68 °C tak, że po obróbce mleko wykazuje pozytywną reakcję na test fosfatazy;
7. "gospodarstwo produkcyjne": zakład, w którym trzyma się przynajmniej jedną dającą mleko krowę, maciorkę, kozę lub bawolicę;
8. "punkt skupu": zakład, w którym można gromadzić i ewentualnie schładzać i filtrować surowe mleko;
9. "ośrodek standaryzacji": zakład, który nie jest połączony z punktem skupu ani zakładem obróbki lub zakładem przetwórczym, w którym surowe mleko może być odtłuszczane lub modyfikowane mogą być naturalne składniki mleka;
10. "zakład obróbki": zakład, w którym mleko poddawane jest obróbce termicznej;
11. "zakład przetwórczy": zakład lub gospodarstwo produkcyjne, w którym mleko lub produkty na bazie mleka są poddawane obróbce, przetwarzane i pakowane jednostkowo;
12. "właściwe władze": centralna władza Państwa Członkowskiego odpowiedzialna za przeprowadzanie kontroli zdrowotnych lub inny organ, na który przeniesiono tę odpowiedzialność;
13. "pakowanie jednostkowe": zabezpieczenie produktów, określonych w art. 1 ust. 1, polegające na wykorzystaniu opakowania jednostkowego lub pojemnika mających bezpośredni kontakt z produktami, jak również samo takie opakowanie jednostkowe lub pojemnik;
14. "pakowanie zbiorcze": umieszczanie jednego lub więcej opakowanych jednostkowo lub nieopakowanych jednostkowo produktów, określonych w art. 1 ust. 1 w pojemniku, jak również sam pojemnik;
15. "pojemnik hermetycznie zamknięty": pojemnik, który, gdy jest zamknięty, przeznaczony jest do ochrony zawartości przed przedostaniem się mikroorganizmów podczas i po obróbce termicznej i który jest nieprzepuszczalny;
16. "wprowadzanie do obrotu": przechowywanie lub prezentowanie w celu sprzedaży, oferowanie na sprzedaż, sprzedaż, dostarczanie lub dysponowanie w inny sposób na obszarze Wspólnoty z wyjątkiem sprzedaży detalicznej, która musi podlegać kontroli ustanowionej przez w przepisach prawa krajowego dla handlu detalicznego;
- art. 2 dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [14],
- art. 2 dyrektywy Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [15],
- art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1411/71 z dnia 29 czerwca 1971 r. ustanawiającego dodatkowe zasady dotyczące wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych objętych pozycją Wspólnej Taryfy Celnej 04-01 [16], i
- art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1898/87.
ROZDZIAŁ II Przepisy regulujące produkcję we Wspólnocie
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że surowe mleko nie będzie używane do produkcji produktów na bazie mleka ani mleka spożywczego poddanego obróbce termicznej, o ile nie spełni następujących wymogów:
a) pochodzi od zwierząt i z gospodarstw, które są kontrolowane w regularnych odstępach czasu przez właściwe władze, na podstawie art. 13 ust. 1;
b) jest kontrolowane zgodnie z art. 10 ust. 2 i art. 14 i 15 oraz spełnia normy ustanowione w załączniku A rozdział IV;
c) spełnia warunki ustanowione w załączniku A rozdział I;
d) pochodzi z gospodarstw, które spełniają warunki ustanowione w załączniku A rozdział II;
e) spełnia warunki higieny określone w załączniku A, rozdział III.
2.
Państwa Członkowskie gwarantują, że mleko od zdrowych zwierząt należących do stad niespełniających wymagań załącznika A rozdział I ust. 1 lit. a) pkt i) i lit. b) pkt i) można używać tylko do wytwarzania mleka poddanego obróbce termicznej lub do wytwarzania produktów na bazie mleka po obróbce termicznej pod nadzorem właściwych władz.
W przypadku mleka koziego i owczego przeznaczonego na handel, taka obróbka termiczna zostaje przeprowadzona na miejscu.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie gwarantują, że wprowadzenie do obrotu surowego mleka przeznaczonego do spożycia przez ludzi dopuszczone jest w tym państwie tylko wtedy, gdy takie mleko spełnia następujące wymagania:
1) jest zgodne z przepisami art. 3 załącznika A rozdział IV część A pkt 3 i załącznika C rozdział II część B pkt 1;
2) gdy nie jest sprzedane konsumentowi w ciągu dwóch godzin po zakończeniu udoju, jest schłodzone zgodnie z załącznikiem A rozdział III;
3) spełnia wymagania załącznika C rozdział IV;
4) spełnia wszelkie dodatkowe wymagania, które mogą być ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31. Do tego czasu nadal obowiązują przepisy krajowe dotyczące takich wymagań, z zastrzeżeniem przepisów ogólnych Traktatu.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie gwarantują, że umieszczenie na rynku mleka spożywczego poddanego obróbce termicznej jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy spełnia ono następujące wymagania:
1) musi być pozyskane z surowego mleka, oczyszczonego lub filtrowanego przy pomocy sprzętu określonego w załączniku B rozdział V lit. e), które musi:
i) spełniać wymagania art. 3;
ii) w przypadku mleka krowiego, spełniać wymagania art. 3 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1411/71;
iii) jeśli jest to właściwe, przeszło przez punkt skupu mleka spełniający warunki ustanowione w załącznika B rozdziały I-III i VI lub zostało przepompowane z jednego zbiornika do drugiego w dobrych warunkach higieny i dystrybucji;
iv) jeśli jest to właściwe, przeszło przez ośrodek standaryzacji mleka, spełniający warunki ustanowione w załączniku B rozdziały I, II, IV i VI.
Jeśli jest to właściwe, mleko przeznaczone do produkcji mleka sterylizowanego i mleka UHT może przejść wstępną obróbkę termiczną w zakładzie spełniającym warunki ustanowione w ust. 2.
Republika Grecka jest uprawniona poddawać mleko pasteryzowane z innego Państwa Członkowskiego drugiej pasteryzacji przed wprowadzeniem go do obrotu.
2) musi pochodzić z zakładu obróbki, który spełnia warunki ustanowione w załączniku B rozdziały I, II, V i VI i jest kontrolowany zgodnie z art. 10 ust. 2 i art. 14;
3) musi być poddane obróbce zgodnie z załącznikiem C rozdział I część A;
4) musi spełniać normy ustanowione w załączniku C rozdział II część B;
5) musi być oznakowane zgodnie z załącznikiem C rozdział IV, i opakowane jednostkowo zgodnie z załącznikiem C rozdział III, w zakładzie obróbki, w którym mleko poddawane jest obróbce końcowej;
6) musi być przechowywane zgodnie z załącznikiem C rozdział V;
7) być transportowane w zadowalających warunkach higieny zgodnie z załącznikiem C, rozdział V;
8) w czasie transportu, razem z mlekiem musi być przewożony dokument handlowy, który musi:
- w dodatku do szczegółowych danych przewidzianych w załączniku C, rozdział IV, powinien być oznakowany w sposób, który umożliwia identyfikację charakteru obróbki termicznej i właściwe władze odpowiedzialne za nadzór nad zakładem pochodzenia, jeżeli informacji te nie wynikają jasno z numeru identyfikacyjnego,
- musi być przechowywany przez odbiorcę przynajmniej przez jeden rok, tak by mógł zostać okazany na żądanie właściwych władz,
- do dnia 31 grudnia 1997 r., w przypadku mleka poddanego obróbce termicznej przeznaczonego do Grecji i przechodzącego tranzytem przez terytorium państwa trzeciego, właściwe władze w punkcie kontroli granicznej, w którym załatwiane są formalności tranzytowe, musi zaświadczyć, że dane mleko poddane obróbce termicznej spełnia wymagania niniejszej dyrektywy.
Jednakże dokument taki nie jest wymagany w przypadku mleka transportowanego przez producenta z przeznaczeniem do bezpośredniej dostawy do konsumenta końcowego.
9) w przypadku mleka krowiego, musi ono mieć punkt zamarzania nie wyższy niż -0,520 °C i masę nie mniejszą niż 1,028 g/l, ustaloną dla pełnego mleka w temperaturze 20 °C, lub równoważną ustaloną dla mleka całkowicie odtłuszczonego w temperaturze 20 °C; i zawierać przynajmniej 28 g/l protein, obliczone przez pomnożenie całkowitej zawartości azotu w mleku przez 6,38 i nie mniej niż 8,50 % beztłuszczowej suchej masy.
Najpóźniej w terminie do dnia 1 stycznia 1994 r., na wniosek Państwa Członkowskiego w oparciu o badania naukowe i statystyczne, wymagania te zostaną ponownie zbadane w celu ich zmiany, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31 niniejszej dyrektywy, przy uwzględnieniu aspektów zmian sezonowych i zrozumieniu, że relacje między powyższymi parametrami muszą zostać utrzymane.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie gwarantują, że produkty na bazie mleka wytwarza się wyłącznie z:
1) mleka surowego, które spełnia wymagania określone w art. 3 oraz normy i specyfikacje ustanowione w załączniku C rozdział I, i jeśli jest to właściwe, przeszło przez punkt skupu mleka lub ośrodek standaryzacji mleka spełniający warunki ustanowione w załączniku B rozdziały I–IV i VI; albo
2) mleka przeznaczonego do wytwarzania produktów na bazie mleka uzyskanego z surowego mleka, które spełnia wymagania ust. 1, i
a) pochodzi z zakładu obróbki, który spełnia wymagania załącznika B rozdziały I, II, V i VI;
b) jest przechowywane i transportowane zgodnie z wymaganiami załącznika C rozdział V.
Artykuł 7
A. Produkty na bazie mleka muszą:
1) być uzyskane z mleka, które spełnia wymagania art. 6 lub z produktów na bazie mleka, które spełniają wymagania niniejszego artykułu;
2) być przygotowane w zakładach przetwórczych, które spełniają normy i specyfikacje ustanowione w załączniku B rozdział I, II, V i VI i zostały skontrolowane zgodnie z art. 10 ust. 2 i art. 14;
3) spełniać normy określone w załączniku C rozdział II;
4) być opakowane jednostkowo i zbiorczo zgodnie z załącznikiem C rozdział III, a w przypadku gdy są w postaci płynnej i przeznaczone na sprzedaż konsumentowi końcowemu, z pkt 3 niniejszego rozdziału;
5) być oznakowane zgodnie z załącznikiem C rozdział IV;
6) być przechowywane i transportowane zgodnie z załącznikiem C rozdział V;
7) być skontrolowane zgodnie z art. 14 i załącznikiem C rozdział VI;
8) tam, gdzie to jest to właściwe – zawierać wyłącznie takie substancje, inne niż mleko, które nadają się do spożycia przez ludzi;
9) w czasie procesu produkcyjnego przejść obróbkę termiczną lub być wytworzone z produktów, które przeszły obróbkę termiczną lub podlegają takim specyfikacjom higienicznym, które wystarczają do spełnienia gwarantowanych kryteriów higieny dla wszystkich produktów gotowych.
Dodatkowo, produkty na bazie mleka muszą spełniać wymóg art. 5 ust. 8 dotyczący towarzyszącego dokumentu handlowego.
B. Do czasu ewentualnego ustanowienia reguł wspólnotowych w sprawie jonizacji, mleko i produkty na bazie mleka przeznaczone do handlu nie wolno poddawać działaniu promieniowania jonizującego.
Artykuł 8
1.
Odnośnie wytwarzania serów o okresie dojrzewania nie krótszym niż 60 dni, Państwa Członkowskie mogą przyznawać następujące indywidualne lub ogólne odstępstwa:
a) w odniesieniu do cech surowego mleka, od wymagań załącznika A, rozdział IV;
b) z zastrzeżeniem, że gotowy produkt ma cechy przewidziane w załączniku C rozdział II część A i od art. 7 część A pkt 2 i 4;
c) od załącznika C rozdział IV część B pkt 2.
Ogólne i szczególne wymagania stosujące się do wytwarzania indywidualnych produktów i normy swoiste dla tego typu produktu przyjmuje się, gdy jest to niezbędne, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31.
2.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31, i w takim zakresie, na ile niektóre wymagania niniejszej dyrektywy mogą wpływać na wytwarzanie produktów na bazie mleka o cechach tradycyjnych, Państwa Członkowskie mogą mieć prawo przyznawania indywidualnych lub ogólnych odstępstw od art. 7 część A ust. 1–4, pod warunkiem, że mleko używane do wytwarzania takich produktów spełnia wymagania załącznika A rozdział I.
Nie później niż trzy miesiące przed datą określoną w art. 32 Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz produktów, w stosunku do których wnioskują o zastosowanie akapitu pierwszego i informują o charakterze wnioskowanych odstępstw.
Przy podejmowaniu decyzji przewidzianych w akapicie pierwszym, ustala się, jeśli jest to niezbędne, wymagania ogólne i szczególne odnoszące się do wytwarzania każdego specyficznego produktu.
3.
Wykaz produktów "zrobionych z surowego mleka" można sporządzić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zapewnią, z zastrzeżeniem przepisów dyrektywy Rady 92/47/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie warunków dopuszczania czasowych i ograniczonych odstępstw od szczególnych przepisów zdrowotnych Wspólnoty dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu mleka surowego i produktów na bazie mleka [17], aby:
- zakłady obróbki lub zakłady przetwórcze odbierające mleko surowe, które nie spełnia wymagań norm ustanowionych w załączniku A rozdział IV, nie mogły otrzymać zatwierdzenia zgodnie z art. 10 lub 11 i aby produkty z takich zakładów nie były oznakowane znakiem jakości zdrowotnej, określonym w załączniku C rozdział IV część A pkt 3, i nie były przedmiotem handlu,
- produkty, które nie spełniają norm określonych w załączniku C rozdziały I i II, lub norm, które zostaną ustalone na podstawie art. 8, nie były przedmiotem handlu ani przywozu z państw trzecich.
Artykuł 10
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje wykaz zatwierdzonych przez siebie zakładów przetwórczych i zakładów obróbki – innych niż te, określone w art. 11 – i wykaz zatwierdzonych punktów skupu i ośrodków standaryzacji.
Każdy taki zakład lub ośrodek ma numer identyfikacyjny.
Właściwy organ nie zatwierdzi zakładów ani ośrodków, o których mowa, o ile nie stwierdzi, że spełniają one wymagania niniejszej dyrektywy.
Jeżeli właściwy organ stwierdzi oczywistą niezgodność z wymaganiami higieny przewidzianymi w niniejszej dyrektywie lub wystąpienie przeszkód w przeprowadzeniu odpowiedniej inspekcji, ma prawo:
i) do podjęcia czynności w odniesieniu do używania sprzętu lub pomieszczeń oraz podjęcia niezbędnych środków, aż do ograniczenia lub czasowego wstrzymania produkcji włącznie;
ii) w przypadku gdy środki przewidziane w pkt i) lub w art. 14 ust. 1 akapit drugi tiret ostatnie okażą się niewystarczające, do czasowego zawieszenia zatwierdzenia, jeśli właściwe, w odniesieniu do danego rodzaju produkcji.
Jeżeli właściciel lub zarządzający zakładem lub ośrodkiem nie usunie niedociągnięć, o których został zawiadomiony, w terminie ustalonym przez właściwy organ, organ ten wycofuje zatwierdzenie.
Właściwy organ jest w szczególności zobowiązany do przestrzegania wniosków kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 14.
O zawieszeniu lub wycofaniu zatwierdzenia należy powiadomić Państwa Członkowskie i Komisję.
2.
Właściwy organ przeprowadza inspekcje i sprawuje nadzór nad zakładami lub ośrodkami zgodnie z załącznikiem C rozdział VI.
Zakład lub ośrodek pozostaje pod stałym nadzorem właściwego organu, przy czym uznanie czy potrzebna jest stała lub okresowa obecność właściwego organu w konkretnym zakładzie lub ośrodku, zależy od wielkości zakładu lub ośrodka, rodzaju wytwarzanego produktu, oceny ryzyka i gwarancji oferowanych zgodnie z art. 14 ust. 1 akapit drugi tiret piąte i szóste.
Właściwy organ musi mieć stale swobodny dostęp do wszystkich części zakładu lub ośrodka w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą, a w razie powstania wątpliwości odnośnie do pochodzenia mleka lub produktów na bazie mleka, do dokumentów rachunkowych, które pozwolą na ustalenie gospodarstwa lub zakładu pochodzenia surowca.
Właściwy organ musi regularnie analizować wyniki kontroli przewidzianych w art. 14 ust. 1.
Na podstawie tych analiz organ może przeprowadzać dalsze badania wszystkich etapów produkcji lub produktów.
Charakter kontroli, ich częstotliwość oraz metody pobierania próbek i przeprowadzania badań mikrobiologicznych ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31.
Wyniki tych analiz przedstawia się w sprawozdaniu, którego wnioski i zalecenia przekazywane są właścicielowi lub zarządzającemu zakładem lub ośrodkiem, który usuwa stwierdzone niedociągnięcia w celu poprawy warunków higieny.
3.
W razie powtarzających się niedociągnięć kontrole zostają nasilone, a gdy sytuacja tego wymaga, wyroby pozbawiane są etykiet i pieczęci ze znakiem jakości zdrowotnej.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31.
Artykuł 11
1. Przyznając zatwierdzenia Państwa Członkowskie mogą przyznawać odstępstwa od przepisów art. 7 część A ust. 2, art. 14 ust. 2 i załącznik B rozdziały I i V, w odniesieniu do zakładów wytwarzających produkty na bazie mleka w ograniczonym zakresie produkcji.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji nie później niż trzy miesiące przed datą określoną w art. 32 przyjęte przez nie kryteria oceny, czy zakład lub kategoria zakładów może korzystać z odstępstw, określonych w akapicie pierwszym.
Jeżeli po zbadaniu przyjętych kryteriów lub po kontrolach przeprowadzonych zgodnie z art. 17, Komisja uzna, że kryteria te mogą zaszkodzić jednolitemu stosowaniu niniejszej dyrektywy, kryteria takie można zmienić lub uzupełnić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31.
Warunki, na jakich właściwy organ Państwa Członkowskiego zmienia klasyfikację danych zakładów, zostaną ustalone zgodnie z tą samą procedurą.
2.
Na podstawie informacji zebranych przez Komisję zgodnie z ust. 1 akapit drugi, jednolite kryteria stosowania niniejszego artykułu ustanowi się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31 przed dniem 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 12
Funkcjonujące zakłady muszą wystąpić do właściwego organu nie później niż trzy miesiące przed datą określoną w art. 32 o zaklasyfikowanie na podstawie art. 10 lub na podstawie art. 11.
Do czasu wydania decyzji przez właściwy organ Państwa Członkowskiego lub najpóźniej do dnia 31 grudnia 1997 r., wszystkie produkty pochodzące z zakładu, który nie jest sklasyfikowany, nie mogą być oznakowane znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym w załączniku C rozdział IV część A pkt 3 i mogą być wprowadzane tylko na rynek krajowy.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
- zwierzęta w gospodarstwach produkcyjnych przechodziły regularne inspekcje weterynaryjne w celu zapewnienia, że spełnione są wymagania określone w załączniku A rozdział I.
Inspekcje te mogą odbywać się przy okazji kontroli weterynaryjnych przeprowadzanych na podstawie innych przepisów wspólnotowych.
Jeżeli są podstawy do podejrzenia, że nie przestrzega się warunków zdrowia zwierząt ustanowionych w załączniku A, właściwy organ skontroluje ogólny stan zdrowia zwierząt produkujących mleko, i gdy okaże się niezbędne, zarządzi przeprowadzenie dodatkowego badania tych zwierząt,
- w gospodarstwach produkcyjnych regularnie przeprowadzano kontrole w celu zapewnienia, że spełniają one warunki higieny.
Jeżeli inspekcja lub inspekcje, wskazane w akapicie pierwszym, wykażą, że stan higieny nie jest odpowiedni, właściwy organ podejmie właściwe kroki.
2.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o środkach, jakie zamierzają podjąć w celach kontroli przewidzianych w ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie.
Częstotliwość tych kontroli musi uwzględniać ocenę zagrożeń występujących w danym gospodarstwie produkcyjnym.
Środki te można zmienić lub uzupełnić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31 w celu zapewnienia jednolitego wykonywania niniejszej dyrektywy.
3.
Ogólne wymagania higieniczne dla gospodarstw produkcyjnych, w szczególności wymagania odnoszące się do utrzymywania pomieszczeń i terenu oraz dotyczące udoju będą przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby właściciel lub zarządca zakładu obróbki i/lub zakładu przetwórczego podejmował wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że na wszystkich etapach produkcji zachowana jest zgodność z odpowiednimi specyfikacjami niniejszej dyrektywy.
W tym celu właściciel lub zarządca zakładu musi stale przeprowadzać swoje kontrole oparte na następujących zasadach:
- identyfikacja krytycznych miejsc w zakładzie na podstawie używanych procesów,
- monitorowanie i kontrolowanie takich krytycznych miejsc właściwymi metodami,
- pobieranie próbek do analiz w laboratorium uznanym przez właściwy organ do celów kontroli metod czyszczenia i dezynfekowania i w celu sprawdzenia zgodności z normami ustanowionymi przez niniejszą dyrektywą,
- prowadzenie pisemnego rejestru informacji wymaganych zgodnie z poprzednimi tiret z przeznaczeniem do przedłożenia właściwemu organowi.
W szczególności wyniki różnych kontroli i badań są przechowywane przez dwa lata, z wyłączeniem produktów na bazie mleka, których nie można przechowywać w temperaturze otoczenia, dla których okres ten zostaje skrócony do dwóch miesięcy po terminie przydatności do spożycia lub dacie minimalnej trwałości,
- w przypadku gdy badanie laboratoryjne lub jakiekolwiek inne informacje posiadane przez nich wskazują na istnienie poważnego zagrożenia dla zdrowia, informują o tym właściwy organ,
- w przypadku bezpośredniego zagrożenia dla ludzkiego zdrowia, wycofują z rynku produkty uzyskane w podobnych warunkach technologicznych i mogące stanowić takie samo zagrożenie Wycofane produkty muszą pozostać pod nadzorem i kontrolą właściwego organu aż do czasu ich zniszczenia, wykorzystania do celu innego niż spożycie przez ludzi lub, za zezwoleniem właściwego organu, poddana powtórnemu przetwarzaniu we właściwy sposób dla zagwarantowania bezpieczeństwa tych produktów.
Ponadto właściciel lub zarządca zakładu gwaranuje prawidłowe zarządzanie znakowaniem znakiem jakości zdrowotnej.
Wymagania określone w akapicie drugim tiret pierwsze i drugie i akapicie trzecim muszą być przekazane właściwemu organowi, który musi regularnie monitorować ich przestrzeganie.
2.
Właściciel lub zarządca zakładu musi stosować lub zorganizować program szkolenia dla personelu umożliwiający pracownikom przestrzeganie warunków higieny produkcji dostosowanych do struktury produkcji, chyba że personel ten posiada już odpowiednie kwalifikacje potwierdzone dyplomami.
Właściwy organ odpowiedzialny za zakład musi być zaangażowany w planowanie i realizację programu, lub w przypadku gdy program taki już istnieje w dacie notyfikacji niniejszej dyrektywy, w monitorowanie tego programu.
3.
W przypadku gdy istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że wymagania niniejszej dyrektywy nie są przestrzegane, właściwy organ przeprowadza niezbędne kontrole, i w razie potwierdzenia podejrzeń, podejmuje właściwe środki, do zawieszenia zatwierdzenia włącznie.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, ustalane są, o ile jest to niezbędne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31.
Artykuł 15
1.
W terminie do dnia 30 czerwca 1993 r. Państwa Członkowskie przedłożą Komisji, zgodnie z przepisami i zasadami dyrektywy Rady 86/469/EWG z dnia 16 września 1986 r. dotyczącej badań zwierząt i świeżego mięsa na obecność pozostałości [18], krajowe środki przewidziane, jakie mają zostać wprowadzone w celu objęcia surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka badaniem na obecność:
- pozostałości grupy III (antybiotyki, sulfonamidy i podobne substancje bakteriobójcze) w załączniku I część A do niniejszej dyrektywy,
- pozostałości grupy II (inne pozostałości) w załączniku I część B do niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w kontekście kontroli przewidzianych w art. 14 przeprowadzno badania na obecność pozostałości substancji mających działanie farmakologiczne lub hormonalne oraz antybiotyków, pestycydów, detergentów i innych substancji szkodliwych lub mogących zmienić cechy organoleptyczne mleka lub produktów na bazie mleka lub spowodować, że ich spożycie jest niebezpieczne lub szkodliwe dla ludzkiego zdrowia, o ile pozostałości te przekraczają dopuszczalne granice tolerancji.
Jeżeli badane mleko lub produkty na bazie mleka wykazują obecność pozostałości w ilościach przekraczających dopuszczalne granice tolerancji, to takiego mleka lub produktów na bazie mleka nie wolno przekazać do spożycia przez ludzi.
Badania na obecność pozostałości przeprowadza się zgodnie ze sprawdzonymi, uznanymi naukowo metodami, w szczególności ustanowionymi na poziomie Wspólnoty lub międzynarodowym.
3.
Właściwy organ przeprowadza na miejscu kontrole zgodności z wymaganiami określonymi w ust. 2.
4.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31 ustala się, co następuje:
- szczegółowe zasady przeprowadzania i częstotliwość kontroli, określonych w ust. 3,
- tolerancje i metody referencyjne, przewidziane w ust. 2.
Zgodnie z tą samą procedurą można podejmować decyzje o objęciu badaniami innych substancji niż te określone w ust. 1.
5.
Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych do niniejszego artykułu, stosuje się nadal przepisy krajowe, z zastrzeżeniem przepisów ogólnych Traktatu.
Artykuł 16
1.
Zbiorniki na mleko, pomieszczenia, instalacje i sprzęt do pracy mogą być używane do innych środków spożywczych, pod warunkiem, że zostaną przedsięwzięte wszystkie właściwe środki w celu uniknięcia skażenia lub zepsucia mleka spożywczego lub produktów na bazie mleka.
2.
Zbiorniki używane do mleka mają wyraźne oznakowanie, że można ich używać tylko do transportu środków spożywczych.
3.
W przypadku gdy zakłady produkują środki spożywcze zawierające mleko lub produkty na bazie mleka razem z innymi składnikami, które nie były poddane obróbce termicznej lub innej obróbce o równoważnym skutku, to takie mleko, produkty na bazie mleka i składniki są przechowywane oddzielnie, w celu zapobieżenia wzajemnemu skażeniu, oraz poddawane obróbce lub przetwarzane w pomieszczeniach nadających się do tego celu.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności warunki odnoszące się do mycia, czyszczenia i dezynfekowania przed ponownym użyciem, oraz warunki transportu zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31.
Artykuł 17
Eksperci z Komisji mogą w zakresie niezbędnym do jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy i we współpracy z właściwymi organami przeprowadzać kontrole na miejscu.
W szczególności, kontrolując reprezentatywną część zakładów, mogą sprawdzić, czy właściwe organy zapewniają przestrzeganie przepisów niniejszej dyrektywy przez zatwierdzone zakłady.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wynikach przeprowadzonych kontroli.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadzana jest kontrola, udziela ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wytwarzanie produktów objętych niniejszą dyrektywą, w których niektóre składniki mleka zastępowane są produktami innymi niż produkty na bazie mleka, podlegały przepisom dotyczącym higieny ustanowionym w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 19
1.
Przepisy dyrektywy 89/662/EWG stosuje się, w szczególności w odniesieniu do organizacji kontroli oraz czynności wykonywanych w ramach kontroli przeprowadzanych przez Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia oraz podejmowanych środków ochronnych.
2.
Bez uszczerbku dla szczególnych przepisów niniejszej dyrektywy, w przypadku podejrzenia o niezgodność z niniejszą dyrektywą lub zaistnienia wątpliwości, czy produkty, określone w art. 1, nadają się do spożycia, właściwy organ przeprowadza wszelkie kontrole i badania, jakie uzna za właściwe.
3.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki administracyjne lub karne w celu ukarania jakiegokolwiek naruszenia niniejszej dyrektywy, w szczególności w przypadku stwierdzenia, że: sporządzone świadectwa lub dokumenty nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi produktów, określonych w art. 1, znaki na danych produktach nie są zgodne z przepisami, produkty nie przeszły kontroli przewidzianych w niniejszej dyrektywie lub nie zostały one wykorzystane zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.
Artykuł 20
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31, przyjmowane są:
- wymagania stosujące się do wszelkich produktów posiadających zezwolenie na wprowadzenie do obrotu w Państwie Członkowskim, ale których skład lub prezentacja mogą stanowić powód różnej interpretacji w różnych Państwach Członkowskich,
- metody kontrolowania nieprzepuszczalności hermetycznie zamkniętych pojemników,
- metody referencyjne, i w miarę potrzeby, kryteria rządzące rutynowymi metodami analiz i badań, które należy stosować przy monitorowaniu zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy, i metody pobierania próbek,
- limity i metody umożliwiające rozróżnienia między różnymi typami mleka poddanego obróbce termicznej w rozumieniu załącznika C rozdział I,
- metody analiz dla norm, określonych w załączniku A rozdział IV i w załączniku C rozdziały I i II.
Do czasu podjęcia decyzji, wskazanych w akapicie pierwszym, za metody referencyjne uznaje się wszelkie międzynarodowo uznane metody analiz i badań.
2.
W drodze odstępstwa od art. 3 i 6, dopuszcza się podjęcie decyzji, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31, że niektórych przepisów niniejszej dyrektywy nie stosuje się w odniesieniu do produktów mlecznych zawierających inne środki spożywcze, jeżeli udział mleka lub produktów na bazie mleka nie jest zasadniczy w rozumieniu art. 2 ust. 4.
Odstępstwa wskazane w akapicie pierwszym nie mogą dotyczyć:
a) warunków zdrowia zwierząt ustanowionych w załączniku A rozdział I, ani warunków zatwierdzania zakładów, ustanowionych w załączniku B rozdział I;
b) wymagań dotyczących znakowania ustanowionych w załączniku C rozdział IV;
c) wymagań dotyczących inspekcji, ustanowionych w załączniku C rozdział VI.
Przy przyznawaniu odstępstw, należy brać pod uwagę zarówno charakter jak i skład produktu.
3.
Bez względu na ust. 2, Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie produkty na bazie mleka, wprowadzane na rynek, były zdrowymi produktami wytworzonymi z mleka lub produktów na bazie mleka spełniających wymagania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 21
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, zmienia załączniki w niezbędnym zakresie, w szczególności dostosowuje je, żeby uwzględniały postęp naukowo-techniczny.
ROZDZIAŁ III Przywóz z państw trzecich
Artykuł 22
Warunki obowiązujące przy przywozie z państw trzecich surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka objętych niniejszą dyrektywą muszą być przynajmniej równoważne warunkom ustanowionym rozdziale II dla produkcji wspólnotowej.
Artykuł 23
1.
W celu jednolitego stosowania art. 22, stosuje się przepisy poniższych ustępów.
2.
Mleko i produkty na bazie mleka, które mają być przywożone do Wspólnoty muszą:
a) pochodzić z państwa trzeciego objętego wykazem, który zostanie sporządzony zgodnie z ust. 3 lit. a);
b) być zaopatrzone w świadectwo zdrowia odpowiadające wzorowi, sporządzanemu zgodnie z procedurą określoną w art. 31, podpisane przez właściwy organ państwa wywozu i zaświadczające, że mleko lub produkty na bazie mleka spełniają wymagania rozdziału II lub wszelkie dodatkowe warunki lub oferują równoważne gwarancje, określone w ust. 3, i pochodzą z zakładów oferujących gwarancje przewidziane w załączniku B.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31 określa się, co następuje:
a) tymczasowy wykaz państw trzecich lub części państw trzecich, które mogą udzielić Państwom Członkowskim i Komisji gwarancji równoważnych tym określonym w rozdziale II, i wykaz zakładów, za które państwa trzecie są w stanie dać te gwarancje.
Ten tymczasowy wykaz zostanie opracowany na podstawie wykazów zakładów zatwierdzonych i kontrolowanych przez właściwe organy, po tym jak Komisja skontroluje, że zakłady te przestrzegają zasady i ogólne przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie;
b) uaktualnienia tego wykazu w świetle kontroli przewidzianych w ust. 4;
c) szczególne wymagania i równoważne gwarancje udzielone dla państw trzecich, z tym że nie mogą być one bardziej korzystne niż te przewidziane w rozdziale II;
d) typy obróbki termicznej, jakie maja być zalecone dla niektórych państw trzecich, w których występują zagrożenia związane ze zdrowiem zwierząt.
4.
Eksperci z Komisji i Państw Członkowskich przeprowadzają inspekcje na miejscu w celu sprawdzenia, czy gwarancje dane przez państwo trzecie, dotyczące warunków produkcji i wprowadzania do obrotu można uznać za równoważne z tymi obowiązującym we Wspólnocie.
Komisja, na wniosek Państw Członkowskich, wyznaczy ekspertów z Państw Członkowskich odpowiedzialnych za te inspekcje.
Inspekcji dokonuje się w imieniu Wspólnoty, która ponosi wszelkie związane z tym koszty.
Częstotliwość i procedurę przeprowadzania tych inspekcji, łącznie z tymi przeprowadzanymi w przypadku decyzji, określonej w ust. 6, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31.
5.
Do czasu zorganizowania inspekcji, określonych w ust. 4, obowiązują nadal krajowe przepisy dotyczące inspekcji w państwach trzecich, z zastrzeżeniem powiadomienia, za pośrednictwem Stałego Komitetu weterynaryjnego, o wszelkich ujawnionych podczas tych inspekcji przypadkach nieprzestrzegania warunków higieny.
6.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, może zastąpić indywidualne uznawanie zakładów obróbki lub zakładów przetwórczych, uznawaniem na zasadzie wzajemności, zakładów w państwie trzecim, w którym właściwy organ przeprowadza skutecznie, regularne inspekcje w taki sposób, że organ ten jest w stanie zagwarantować zgodność z wymaganiami ust. 2 lit. b).
Artykuł 24
Zasady i przepisy ogólne ustanowione w dyrektywie 90/675/EWG stosuje się, szczególnie w odniesieniu organizacji i następstw inspekcji przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie i wprowadzanych środków ochronnych.
Artykuł 25
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby produkty objęte niniejszą dyrektywą przywożone do Wspólnoty:
- były zaopatrzone w świadectwo wystawione w czasie załadunku przez właściwy organ państwa trzeciego.
Wzór świadectwa zostanie opracowany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31,
- przeszły zadowalająco kontrole wymagane przez dyrektywę 90/675/EWG i 91/496/EWG [19].
2.
Do czasu ustanowienia szczegółowych przepisów dotyczących stosowania niniejszego artykułu, obowiązują nadal krajowe przepisy mające zastosowanie do przywozu z państw trzecich, dla których nie przyjęto takich wymagań na poziomie wspólnotowym, pod warunkiem, że nie będą one bardziej korzystne niż te ustanowione w rozdziale II.
Artykuł 26
Wykazy przewidziane w art. 23 mogą obejmować tylko państwa trzecie lub części państw trzecich:
a) z których przywóz nie jest zabroniony z powodu występowania chorób, określonych w załączniku A, lub jakiejkolwiek innej choroby egzotycznej dla Wspólnoty lub na podstawie art. 6, 7 i 14 dyrektywy 72/462/EWG [20];
b) które, biorąc pod uwagę ich ustawodawstwo i organizację ich właściwych władz i służb inspekcyjnych, kompetencje takich służb i nadzór, któremu podlegają, zostały uznane zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 72/462/EWG, za zdolne do zagwarantowania wprowadzenia w życie ich przepisów wewnętrznych;
c) których służby weterynaryjne mogą zagwarantować, że przestrzegane są wymagania zdrowotne odpowiadające przynajmniej tym ustanowionym w rozdziale II.
ROZDZIAŁ IV Przepisy końcowe
Artykuł 27
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza przynajmniej jedno krajowe laboratorium referencyjne do analiz i badań mleka i produktów na bazie mleka i prześle do Komisji ich wykaz.
Laboratoria te odpowiadają za:
- koordynowanie działalności laboratoriów, których zadaniem jest wykonywanie analiz w celu sprawdzenia zgodności z normami chemicznymi i bakteriologicznymi oraz wykonywanie badań przewidzianych w niniejszej dyrektywie,
- pomoc właściwemu organowi w organizowaniu systemu kontroli mleka i produktów na bazie mleka,
- okresowe organizowanie badań porównawczych,
- przekazywanie informacji dostarczonych przez laboratorium referencyjne Wspólnoty, określone w art. 28, właściwemu organowi i laboratoriom przeprowadzającym analizy i badania mleka i produktów na bazie mleka.
2.
Komisja publikuje wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych i jego aktualizację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 28
Laboratorium referencyjne Wspólnoty właściwe dla analiz i badania mleka i produktów na bazie mleka zostało wskazane w załączniku D rozdział I.
Obowiązki i zadania tego laboratorium są wymienione w rozdziale II niniejszego Załącznika i zawierają koordynowanie działalności krajowych laboratoriów referencyjnych, określonych w art. 27.
Stosuje się art. 28 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [21].
Artykuł 29
1.
Dyrektywa 85/397/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 1994 r.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy zachowują moc: dyrektywa Rady 89/384/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. ustanawiająca szczegółowe warunki przeprowadzania kontroli w celu zapewnienia przestrzegania punktu zamarzania mleka niepoddanego obróbce określonego w załączniku A dyrektywy 85/397/EWG [22], dyrektywa Komisji 89/362/EWG z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie ogólnych warunków higieny w gospodarstwach produkujących mleko [23] i decyzja Komisji 91/180/EWG z dnia 14 lutego 1991 r. ustanawiająca niektóre metody analizy i badania surowego mleka oraz mleka poddanego obróbce termicznej [24].
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31, akty te można zmienić w celu dostosowania ich zakresu do treści niniejszej dyrektywy i dostosowywania ich w późniejszym czasie do postępów nauki i technologii.
Artykuł 30
W dyrektywie 89/662/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku A dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— dyrektywa Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiająca przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania na rynek surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka (Dz.U. L 268 z 14.9.1992, str. 1).";
2) W załączniku A skreśla się tiret:
- "— dyrektywa Rady 85/397/EWG z dnia 5 sierpnia 1985 r. w sprawie zdrowia i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy mlekiem poddanym obróbce termicznej (Dz.U. L 226 z 24.8.1985, str. 13), ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz.U nr L 362 z 31.12.1985, str. 8).";
3) w załączniku B skreśla się tiret:
- "— surowe mleko i produkty na bazie mleka.".
Artykuł 31
1.
Gdy ma być stosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, sprawy przekazywane są niezwłocznie Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu powołanemu decyzją 68/361/EWG [25], zwanemu dalej "Komitetem", przez przewodniczącego Komitetu z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Gdy w sprawach występują aspekty chemiczne i technologiczne, przedstawiciele Komisji, po konsultacji z Komitetem Zarządzającym ds. Mleka i Przetworów Mlecznych utworzonym na mocy rozporządzenia (EWG) nr 804/68, przedłożą Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia opinię o takich środkach w terminie, który może być ustanowiony przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
W Komitecie głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje proponowane środki i bezzwłocznie wprowadza je w życie, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia taka nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być przyjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty przedstawienia sprawy Radzie, Rada nie podejmie działania, wówczas projektowane środki są przyjmowane przez Komisję, chyba że Rada zwykłą większością odrzuciła te środki.
Artykuł 32
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Wyznaczenie nieprzekraczalnego terminu transpozycji niniejszej dyrektywy na dzień 1 stycznia 1994 r. pozostaje bez uszczerbku dla zniesienia granicznych kontroli weterynaryjnych, przewidzianego w dyrektywie 89/662/EWG.
Artykuł 33
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/48/EWG
z dnia 16 czerwca 1992 r.
ustanawiająca minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) i) dyrektywy 91/493/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 3 ust. 1 lit. a) i),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) i) dyrektywy 91/493/EWG należy ustanowić wymagania higieny dla produktów rybołówstwa złowionych i, tam gdzie ma to zastosowanie, poddawanych wykrwawieniu, odgłowieniu, wypatroszeniu oraz usuwaniu płetw, schładzaniu lub zamrażaniu, na pokładach niektórych statków;
należy ustanowić ogólne warunki higieny mających zastosowanie do statków rybackich;
ustanowienie dodatkowych warunków higieny mających zastosowanie na statkach rybackich, na pokładzie których połowy są przechowywane przez dłużej niż 24 godziny, ma zasadnicze znaczenie;
należy ustanowić przepisy dotyczące możliwości uwzględniania niektórych szczególnych cech niektórych statków rybackich;
należy podkreślić, że inspekcje i kontrole przeprowadzane stosownie do przepisów dyrektywy 91/493/EWG mają zastosowanie również do statków, określonych w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Ogólne warunki higieny ustanowione w załączniku I mają zastosowanie do produktów rybołówstwa poddanych obróbce na pokładach statków rybackich.
2.
Dodatkowe warunki higieny ustanowione w załączniku II mają zastosowanie do statków rybackich zaprojektowanych i wyposażonych do celów przechowywania na pokładzie produktów rybołówstwa w zadowalających warunkach, przez okres powyżej 24 godzin innych niż statki wyposażone w urządzenia do przechowywania w stanie żywym ryb, skorupiaków i mięczaków, a niedysponujące innymi środkami do ich konserwowania na pokładzie.
3.
Jeżeli jest to konieczne, i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 2, można ustanowić odstępstwo lub określić dodatkowe warunki oprócz przepisów załącznika I, w celu uwzględnienia ewentualnych szczególnych cech niektórych statków rybackich.
Artykuł 2
Załączniki do niniejszej dyrektywy mogą być zmieniane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie mogą, pod warunkiem że produkty pochodzące ze statków rybackich spełniają normy higieny ustanowione dyrektywą 91/493/EWG, przedłużyć statkom rybackim wygasający z dniem 31 grudnia 1995 r. okres na dostosowanie do wymagań określonych w pkt 8 lit. b) i e) załącznika II.
Takie odstępstwo może obejmować tylko te statki rybackie, które prowadząc działalność w dniu 30 czerwca 1992 r., wystąpiły do właściwych organów krajowych przed dniem 31 grudnia 1992 r. z należycie uzasadnionym wnioskiem.
Wniosek taki musi określać okres, w którym statki rybackie będą mogły spełnić wspomniane warunki.
W przypadku występowania o pomoc finansową Wspólnoty, akceptowane mogą być tylko projekty, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1993 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/49/EWG
z dnia 18 czerwca 1992 r.
w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 i art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Konieczne jest dopełnienie rynku wewnętrznego ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie z punktu widzenia zarówno prawa przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług, aby ułatwić zakładom ubezpieczeń, których siedziby zarządu mieszczą się we Wspólnocie, ubezpieczanie ryzyk umiejscowionych we Wspólnocie.
(2) Druga dyrektywa Rady z dnia 22 czerwca 1988 r., w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiające skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniająca dyrektywę 73/239/EWG [4] w znacznym stopniu przyczyniła się do powstania wewnętrznego rynku ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie przez udzielanie ubezpieczającym, którzy z racji swojego statusu, wielkości lub rodzaju ubezpieczanego ryzyka nie wymagają szczególnej ochrony w Państwie Członkowskim, w którym umiejscowione jest ryzyko, pełnej swobody korzystania z możliwie najszerszego rynku ubezpieczeń.
(3) Dyrektywa 88/357/EWG stanowi ważny etap w łączeniu narodowych rynków w zintegrowany rynek i etap ten musi być uzupełniony innymi narzędziami Wspólnot, w celu zapewnienia ubezpieczającym, niezależnie od ich statusu, wielkości lub rodzaju ubezpieczanego ryzyka, możliwości korzystania z usług każdego ubezpieczyciela mającego siedzibę zarządu we Wspólnocie i prowadzącego tam działalność w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług, przy zagwarantowaniu im odpowiedniej ochrony.
(4) Niniejsza dyrektywa jest częścią przyjętej już legislacji wspólnotowej, obejmującej pierwszą dyrektywę Rady z dnia 24 lipca 1973 r., w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [5] oraz dyrektywę Rady z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych oraz sprawozdań skonsolidowanych zakładów ubezpieczeń (91/674/EW [6].
(5) Przyjęte podejście polega na doprowadzeniu do harmonizacji w zakresie podstawowym, koniecznym i wystarczającym do stworzenia możliwości wzajemnego uznawania zezwoleń oraz mechanizmów kontroli ostrożnościowej, umożliwiając przez to udzielenie jednolitego zezwolenia ważnego w całej Wspólnocie oraz stosowanie zasady sprawowania nadzoru przez rodzime Państwo Członkowskie.
(6) W efekcie warunkiem podjęcia i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej ma odtąd być udzielenie jednolitego oficjalnego zezwolenia udzielonego przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym mieści się siedziba zarządu danego zakładu ubezpieczeń; zezwolenie takie umożliwia prowadzenie działalności przez zakład na całym obszarze Wspólnoty w ramach prawa przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług; Państwo Członkowskie oddziału lub świadczenia usług nie może już wymagać od zakładów ubezpieczeń, które zamierzają prowadzić na jego terytorium działalność ubezpieczeniową i które posiadają zezwolenie na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej udzielone w rodzimym Państwie Członkowskim, ubiegania się o nowe zezwolenie; dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG powinny zatem zostać zmienione w tym kierunku.
(7) Właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego będą odtąd odpowiedzialne za monitorowanie kondycji finansowej zakładów ubezpieczeń, włączając stopień ich wypłacalności, tworzenie odpowiednich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz pokrycie ich aktywami dopasowanymi.
(8) Niektóre przepisy niniejszej dyrektywy określają normy minimalne; rodzime Państwo Członkowskie może ustanawiać ostrzejsze przepisy dotyczące zakładów ubezpieczeń, które otrzymały zezwolenie od właściwych władz tego Państwa.
(9) Właściwe władze Państw Członkowskich muszą dysponować takimi środkami nadzoru, jakie są potrzebne do zapewnienia właściwego prowadzenia działalności przez zakłady ubezpieczeń w całej Wspólnocie, w ramach prawa przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług; w szczególności władze te muszą być zdolne do wprowadzania właściwych środków bezpieczeństwa lub nakładania sankcji mających na celu zapobieganie nieprawidłowościom i naruszaniu przepisów dotyczących nadzoru ubezpieczeniowego.
(10) Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych i zapewnia w całej Wspólnocie dostęp do wszystkich rodzajów ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie oraz wskutek tego umożliwia każdemu posiadającemu odpowiednie zezwolenie ubezpieczycielowi objęcie ochroną ubezpieczeniową każdego ryzyka z wymienionych w Załączniku do dyrektywy 73/239/EWG; w tym celu monopol, z którego korzystają niektóre instytucje w niektórych Państwach Członkowskich, dotyczący ubezpieczania niektórych ryzyk, musi zostać zniesiony.
(11) Przepisy dotyczące przenoszenia portfela ubezpieczeń muszą zostać dostosowane do systemu jednolitego zezwolenia wprowadzonego niniejszą dyrektywą.
(12) Dyrektywa 91/674/EWG dokonała już koniecznej harmonizacji zasad obowiązujących w Państwach Członkowskich dotyczących rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, które ubezpieczyciel zobowiązany jest utworzyć na pokrycie swoich zobowiązań, oraz że harmonizacja ta umożliwia wzajemne uznawanie tych rezerw.
(13) Zasady dotyczące rozmieszczenia, umiejscowienia i dopasowania aktywów przeznaczonych na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych muszą być skoordynowane w celu ułatwienia wzajemnego uznawania zasad stosowanych w Państwach Członkowskich; taka koordynacja musi uwzględniać liberalizację przepływu kapitału, przewidzianą w dyrektywie Rady z dnia 24 czerwca 1988 r., w sprawie wykonania art. 67 Traktatu [7] oraz dokonanego przez Wspólnotę postępu w procesie tworzenia unii gospodarczej i walutowej.
(14) Rodzime Państwo Członkowskie nie może jednak wymagać od zakładów ubezpieczeń lokowania aktywów stanowiących pokrycie ich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w określone kategorie aktywów, ponieważ wymóg taki byłby niezgodny ze środkami liberalizacji przepływu kapitału przewidzianymi w dyrektywie 88/361/EWG.
(15) Do czasu przyjęcia dyrektywy w sprawie usług inwestycyjnych, harmonizującej między innymi definicję pojęcia rynku regulowanego, do celów niniejszej dyrektywy oraz bez uszczerbku dla takiej przyszłej harmonizacji, pojęcie to musi zostać zdefiniowane tymczasowo; definicję tę zastąpi definicja zharmonizowana na poziomie wspólnotowym, która nałoży na rodzime Państwo Członkowskie, w którym istnieje taki rynek, obowiązki w zakresie spraw, które niniejsza dyrektywa przejściowo nakłada na rodzime Państwo Członkowskie zakładu ubezpieczeń.
(16) Wykaz pozycji, które mogą składać się na margines wypłacalności wymagany przez dyrektywę 73/239/EWG, musi zostać uzupełniony dla uwzględnienia nowych instrumentów finansowych oraz udogodnień przyznanych innym instytucjom finansowym do celów utworzenia ich funduszy własnych.
(17) W ramach zintegrowanego rynku ubezpieczeń, ubezpieczającym, którzy z racji swojego statusu, wielkości lub rodzaju ubezpieczanego ryzyka nie wymagają szczególnej ochrony w Państwie Członkowskim, w którym umiejscowione jest ryzyko, należy zapewnić całkowitą swobodę wyboru prawa właściwego dla ich umów ubezpieczenia.
(18) Harmonizacja ubezpieczeniowego prawa zobowiązań umownych nie jest uprzednim warunkiem stworzenia wewnętrznego rynku ubezpieczeń; w związku z tym przyznana Państwom Członkowskim możliwość zastosowania własnego prawa w odniesieniu do umów ubezpieczenia obejmujących ryzyka umiejscowione na ich terytorium może zapewnić odpowiednie zabezpieczenie ubezpieczającym, którzy wymagają szczególnej ochrony.
(19) W ramach rynku wewnętrznego w interesie ubezpieczającego leży dostęp do jak najszerszego asortymentu produktów ubezpieczeniowych dostępnych we Wspólnocie, zapewniający mu możliwość wyboru produktu najbardziej odpowiadającego jego potrzebom; do Państwa Członkowskiego, na terytorium którego umiejscowione jest ryzyko, należy wyeliminowanie przeszkód w sprzedaży na jego obszarze wszystkich produktów ubezpieczeniowych oferowanych do sprzedaży na obszarze Wspólnoty, o ile nie pozostaje to w sprzeczności z przepisami prawa chroniącymi dobro ogólne, obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym umiejscowione jest ryzyko oraz o ile dobro ogólne nie jest zabezpieczone przepisami rodzimego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem, że przepisy te są stosowane bez dyskryminacji wobec wszystkich zakładów ubezpieczeń działających w tym Państwie Członkowskim, oraz że są obiektywnie konieczne i proporcjonalne w stosunku do realizowanego celu.
(20) Państwa Członkowskie muszą być w stanie zapewnić, przy ubezpieczaniu ryzyk umiejscowionych na ich terytorium, zgodność produktów ubezpieczeniowych i dokumentów umownych stosowanych w ramach prawa przedsiębi orczości lub w ramach swobody świadczenia usług z obowiązującymi szczególnymi przepisami prawa chroniącymi dobro ogólne; systemy nadzoru, które mają zostać zastosowane, muszą spełniać wymagania zintegrowanego rynku, lecz stosowanie ich nie może stanowić uprzedniego warunku prowadzenia działalności ubezpieczeniowej; z tego punktu widzenia stosowanie systemów uprzedniego zatwierdzania warunków ubezpieczenia nie wydaje się być uzasadnione; jest konieczne stworzenie innych systemów, bardziej odpowiadających wymaganiom rynku wewnętrznego, które umożliwią każdemu Państwu Członkowskiemu zagwarantowanie ubezpieczającym odpowiedniej ochrony.
(21) W przypadku gdy ubezpieczający jest osobą fizyczną, powinien on zostać poinformowany przez zakład ubezpieczeniowy o tym, jakie prawo jest właściwe w przypadku danej umowy oraz o ustaleniach dotyczących rozpatrywania skarg ubezpieczających dotyczących umów.
(22) W niektórych Państwach Członkowskich prywatne lub dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne stanowi częściową lub całkowitą alternatywę dla ubezpieczeń zdrowotnych oferowanych przez systemy ubezpieczenia społecznego.
(23) Charakter i skutki społeczne umów ubezpieczenia zdrowotnego upoważniają właściwe organy Państwa Członkowskiego umiejscowienia ryzyka, aby wymagały systematycznego zgłaszania ogólnych i szczegółowych warunków polis celem zbadania, czy umowy ubezpieczenia są częściową lub całkowitą alternatywą dla ubezpieczeń zdrowotnych oferowanych przez system zabezpieczenia społecznego; takie badanie nie może być uprzednim warunkiem wprowadzenia produktów na rynek; szczególny charakter ubezpieczeń zdrowotnych, stanowiących w części lub w całości alternatywę dla ubezpieczeń zdrowotnych w ramach systemu ubezpieczenia społecznego, odróżnia je od innych grup ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej oraz od ubezpieczeń na życie, o ile jest to potrzebne do zapewnienia ubezpieczającemu skutecznego dostępu do prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych lub ubezpieczeń zdrowotnych zawieranych dobrowolnie bez względu na jego wiek czy rodzaj ryzyka.
(24) W tym celu niektóre Państwa Członkowskie przyjęły szczególne przepisy prawne; dla ochrony dobra ogólnego możliwe jest przyjęcie lub zachowanie takich przepisów prawnych, o ile nie ograniczą one nadmiernie prawa przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług, przy czym uważa się, że przepisy te muszą być stosowane w identyczny sposób, bez względu na to, które Państwo Członkowskie jest państwem rodzimym zakładu; te przepisy prawne mogą różnić się istotnie stosownie do warunków w każdym Państwie Członkowskim; środki te mogą prowadzić do otwartego dostępu do ubezpieczeń oferowanych według jednolitych stawek ustalanych dla danego rodzaju polisy przy założeniu ochrony na całe życie; cel ten może zostać osiągnięty również poprzez nałożenie na zakład ubezpieczeniowy, oferujący prywatne ubezpieczenia zdrowotne lub też dobrowolne ubezpieczenia zdrowotne, wymogu stosowania standardowych warunków ubezpieczenia zgodnych z zakresem ubezpieczenia oferowanym przez ustawowy system ubezpieczeń społecznych według stawek będących na poziomie zalecanego maksimum lub poniżej niego, oraz wymogu uczestniczenia w systemie wypłat odszkodowań; możliwe jest wprowadzenie na dalszym etapie wymogu ustalania podstawy technicznej dla prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych lub ubezpieczeń zawieranych dobrowolnie, podobnie jak podstawy technicznej dla ubezpieczeń na życie.
(25) Ze względu na koordynację wprowadzoną przez dyrektywę 73/239/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą, możliwość stosowania zakazu prowadzenia ubezpieczeń zdrowotnych równolegle z innymi grupami ubezpieczeń przyznana Republice Federalnej Niemiec, zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. c) wspomnianej dyrektywy nie jest już dłużej uzasadniona i w związku z tym musi być zniesiona.
(26) Państwa Członkowskie mogą wymagać od zakładów ubezpieczeń oferujących, na ich własne ryzyko, obowiązkowe ubezpieczenia od wypadków przy pracy, stosowania przy tego rodzaju ubezpieczeniach szczególnych przepisów określonych przez ich prawo krajowe; wymagania te nie mogą jednak dotyczyć przepisów dotyczących nadzoru finansowego, który stanowi wyłączną odpowiedzialność rodzimego Państwa Członkowskiego.
(27) Wykonywanie prawa przedsiębiorczości wymaga, żeby zakład utrzymywał stałą obecność w Państwie Członkowskim, w którym posiada swój oddział; odpowiedzialność za szczególne interesy osób ubezpieczonych i ofiar w przypadku ubezpieczenia komunikacyjnego od odpowiedzialności cywilnej wymaga odpowiednich struktur w Państwie Członkowskim oddziału, w celu gromadzenia wszystkich potrzebnych informacji dotyczących roszczeń odszkodowawczych z tytułu tego ryzyka, posiadających wystarczające kompetencje do reprezentowania zakładu wobec poszkodowanych, którzy mogą wystąpić o odszkodowanie, wraz z kompetencjami do wypłaty takiego odszkodowania, jak również do reprezentowania zakładu, lub też, jeśli zachodzi taka konieczność, do ustanowienia pełnomocnika, który reprezentowałby zakład przed sądem i przed właściwymi władzami tego Państwa Członkowskiego w sprawach związanych z roszczeniami odszkodowawczymi.
(28) W ramach rynku wewnętrznego żadne Państwo Członkowskie nie może nadal zabraniać równoczesnego prowadzenia działalności ubezpieczeniowej na jego terytorium w ramach prawa przedsiębiorczości oraz w ramach swobody świadczenia usług; należy zatem znieść możliwość wyboru, jaką Państwom Członkowskim zapewniła w tym zakresie dyrektywa 88/357/EWG.
(29) Należy zapewnić system kar nakładanych w przypadku gdy w Państwie Członkowskim, w którym umiejscowione jest ryzyko, zakład ubezpieczeń nie przestrzega obowiązujących go przepisów chroniących dobro ogólne.
(30) Niektóre Państwa Członkowskie nie nakładają na transakcje ubezpieczeniowe żadnych podatków pośrednich, podczas gdy większość stosuje specjalne podatki oraz inne formy danin publicznych, w tym opłaty dodatkowe przeznaczone dla instytucji odszkodowawczych; struktura i wysokość tych podatków i opłat jest w poszczególnych Państwach Członkowskich bardzo różna; pożądane jest, aby nie dopuścić, by istniejące różnice prowadziły do zaburzeń konkurencji w dziedzinie usług ubezpieczeniowych między Państwami Członkowskimi; do czasu przyszłej harmonizacji, zastosowanie systemów podatkowych oraz innych form danin publicznych przyjętych w Państwach Członkowskich, w których umiejscowione jest ryzyko, może umożliwić wyeliminowanie tego problemu, oraz że do Państw Członkowskich należy przyjęcie rozwiązań zapewniających pobór tych podatków i danin publicznych.
(31) Konieczne może być dokonywanie od czasu do czasu technicznego dostosowania szczegółowych zasad ustanowionych w niniejszej dyrektywie, dla uwzględnienia przyszłego rozwoju sektora ubezpieczeniowego; Komisja będzie dokonywać takich korekt w miarę potrzeby, po konsultacji z Komitetem ds. Ubezpieczeń utworzonym dyrektywą 91/675/EWG [8], w ramach swoich uprawnień wykonawczych przyznanych jej w Traktacie.
(32) Jest konieczne przyjęcie szczególnych przepisów zmierzających do zapewnienia płynności przejścia od systemu prawnego istniejącego w chwili, kiedy zaczną obowiązywać przepisy niniejszej dyrektywy, do systemu, który ona wprowadza, starając się zapobiegać dodatkowemu obciążeniu pracą właściwych władz Państw Członkowskich.
(33) Na mocy art. 8c Traktatu należy uwzględnić zakres wysiłku, jaki muszą podjąć niektóre gospodarki znajdujące się na odmiennym poziomie rozwoju; z tego powodu niektóre Państwa Członkowskie powinny przyjąć rozwiązania przejściowe, służące stopniowemu wprowadzaniu w życie przepisów niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
DEFINICJE I ZAKRES
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) zakład ubezpieczeń oznacza zakład, który otrzymał urzędowe zezwolenie zgodnie z art. 6 dyrektywy 73/239/EWG;
b) oddział oznacza przedstawicielstwo lub oddział zakładu ubezpieczeń, w rozumieniu art. 3 dyrektywy 88/357/EWG;
c) rodzime Państwo Członkowskie oznacza Państwo Członkowskie, w którym mieści się siedziba zarządu zakładu ubezpieczeń ubezpieczającego dane ryzyko;
d) Państwo Członkowskie oddziału oznacza Państwo Członkowskie, w którym ma siedzibę oddział ubezpieczający dane ryzyko;
e) Państwo Członkowskie świadczenia usług oznacza Państwo Członkowskie, na terytorium którego umiejscowione jest ryzyko, w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 88/357/EWG, jeżeli jest ono ubezpieczone przez zakład ubezpieczeń lub oddział mający siedzibę w innym Państwie Członkowskim;
f) kontrola oznacza związek zachodzący między dominującym zakładem ubezpieczeń i jego podmiotem zależnym w rozumieniu art. 1 dyrektywy 83/349/EWG [9] lub podobny związek zachodzący między osobą fizyczną lub prawną i zakładem ubezpieczeń;
g) znaczny pakiet akcji oznacza każdy posiadany bezpośrednio lub pośrednio pakiet akcji lub udziałów w zakładzie ubezpieczeń, stanowiący 10 % lub więcej kapitału bądź dający prawo do 10 % lub więcej głosów, bądź też taki, który umożliwia wywieranie istotnego wpływu na zarządzanie tym zakładzie ubezpieczeń.
Do celów niniejszej definicji, w kontekście art. 8 i 15 oraz do innych wielkości pakietów akcji określonych w art. 15, uwzględnione zostaną prawa głosu określone w art. 7 dyrektywy 88/627/EWG [10];
h) dominujący zakład ubezpieczeń oznacza przedsiębiorstwo dominujące w rozumieniu art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG;
i) oddział oznacza przedsiębiorstwo zależne w rozumieniu art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG; każdy oddział przedsiębiorstwa zależnego będzie uważany również za oddział zakładu, który jest jej ostatecznym zakładem dominującym;
j) rynek regulowany oznacza rynek finansowy uznawany przez rodzime Państwo Członkowskie zakładu ubezpieczeń za rynek regulowany do czasu przyjęcia definicji w dyrektywie w sprawie usług inwestycyjnych oraz cechujący się:
- regularnym funkcjonowaniem, oraz
- tym, że przepisy wydane bądź przyjęte przez właściwe władze określają warunki funkcjonowania rynku, warunki dostępu do rynku oraz w przypadku gdy stosowana jest dyrektywa Rady z dnia 5 marca 1979 r., koordynującą warunki dopuszczenia papierów wartościowych do urzędowego rynku giełdowego (79/279/EWG) [11], warunki dopuszczenia do obrotu publicznego nałożone wspomnianą dyrektywą, lub w przypadku gdy dyrektywa ta nie ma zastosowania, warunki, które powinny spełniać instrumenty finansowe, aby mogły być przedmiotem skutecznego obrotu na rynku.
Do celów niniejszej dyrektywy rynek regulowany może znajdować się w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim. w tym drugim przypadku, rynek musi zostać uznany przez rodzime Państwo Członkowskie i spełniać porównywalne wymagania.
Wszelkie instrumenty finansowe stosowane na tym rynku muszą być jakości porównywalnej do jakości instrumentów stosowanych na rynku lub rynkach regulowanych w danym Państwie Członkowskim;
k) właściwe władze oznaczają władze krajowe uprawnione na mocy ustawy lub rozporządzenia do nadzorowania zakładów ubezpieczeń.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do rodzajów ubezpieczeń oraz zakładów określonych w art. 1 dyrektywy 73/239/EWG.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do rodzajów ubezpieczeń i czynności ani do zakładów ubezpieczeń lub instytucji, do których nie stosuje się dyrektywa 73/239/EWG, ani też do instytucji określonych w art. 4 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Bez względu na przepisy art. 2 ust. 2, Państwa Członkowskie podejmują wszystkie możliwe działania, aby zapewnić zniesienie z dniem 1 lipca 1994 r. monopolistycznych uprawnień dotyczących podejmowania działalności w niektórych grupach ubezpieczeń, przyznanych instytucjom mającym siedzibę na ich terytorium i określonym w art. 4 dyrektywy 73/239/EWG.
TYTUŁ II
PODEJMOWANIE DZIAŁALNOŚCI UBEZPIECZENIOWEJ
Artykuł 4
Artykuł 6 dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Podejmowanie działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich wymaga uprzedniego uzyskania urzędowego zezwolenia.
O zezwolenie występuje do właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego:
a) każdy zakład, który ustanawia swoją siedzibę zarządu na terytorium tego państwa;
b) każdy zakład, który uzyskawszy zezwolenie określone w akapicie pierwszym, rozszerza swoją działalność na całą grupę ubezpieczeń bądź na inne grupy."
Artykuł 5
Artykuł 7 dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Zezwolenie na prowadzenie działalności jest ważne w całej Wspólnocie.
Umożliwia ono zakładowi prowadzenie tam działalności w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług.
2.
Zezwolenie jest udzielane dla określonej grupy ubezpieczeń.
Obejmuje ono całą grupę, chyba że wnioskodawca zamierza ubezpieczać tylko niektóre z ryzyk wchodzących w skład tej grupy, wymienionych w pkt A Załącznika.
Jednakże:
a) Państwa Członkowskie mogą udzielić zezwolenia na prowadzenie działalności w zespołach grup wymienionych w pkt B Załącznika, dołączając do nich odpowiednie oznaczenia tam określone;
b) zezwolenie udzielone dla jednej grupy lub zespołu grup ubezpieczeń uprawnia również do ubezpieczania ryzyk dodatkowych włączonych do innej grupy ubezpieczeń, jeżeli spełnione zostały warunki nałożone określone w pkt C Załącznika" .
Artykuł 6
Artykuł 8 dyrektywy 72/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu ubezpieczeń, który ubiega się o zezwolenie na prowadzenie działalności:
a) przyjęcia jednej z następujących form prawnych:
- w przypadku Królestwa Belgii
,
,
,
, - w przypadku Królestwa Danii: "aktieselskaber", "gensidige selskaber";
- w przypadku Republiki Federalnej Niemiec: "Aktiengesellschaft", "Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit", "Öffentlich-rechtliches Wettbewerbsversicherungsunternehmen";
- w przypadku Republiki Francuskiej: "société anonyme", "société d'assurance mutuelle", "institution de prévoyance régie par le code de la sécurité sociale", "institution de prévoyance régie par le code rural" i "mutuelles régies par le code de la mutualité";
- w przypadku Irlandii: "incorporated companies limited by shares or by guarantee or unlimited";
- w przypadku Republiki Włoskiej: "società per azioni", "societa cooperativa", "mutua di assicurazione";
- w przypadku Wielkiego Księstwa Luksemburga: "société anonyme", "société en commandite par actions", "association d'assurances mutuelles", "société coopérative";
- w przypadku Królestwa Niderlandów: "naamloze vennootschap", "onderlinge waarborgmaatschappij";
- w przypadku Zjednoczonego Królestwa: "incorporated companies limited by shares or by guarantee or unlimited", "societies registered under the Industrial and Provident Societies Acts", "societies registered under Friendly Societies Act", "the association of underwriters known as Lloyd's";
- w przypadku Republiki Greckiej: "ανωνυμη εταιρια", "αλληλασφαιστικος συνεταιρισμος";
- w przypadku Królestwa Hiszpanii: "sociedad anónima", "sociedad mutua", "sociedad cooperativa";
- w przypadku Republiki Portugalskiej: "sociedade anónima", "mútua de seguros".
Zakład ubezpieczeniowy może także przyjąć formę spółki europejskiej (SE), z chwilą, gdy zostanie ona ustanowiona.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą tworzyć, we właściwych przypadkach, zakłady ubezpieczeń w dowolnej formie dopuszczonej przez przepisy prawa publicznego, pod warunkiem, że przedmiotem działalności tych instytucji będą czynności ubezpieczeniowe prowadzone na zasadach równoważnych zasadom działalności zakładów ubezpieczeń ustanowionych na mocy prawa prywatnego;
b) ograniczenia przedmiotu działalności do działalności ubezpieczeniowej oraz czynności bezpośrednio z niej wynikających, wyłączając jakąkolwiek inną działalność gospodarczą;
c) przedłożenia planu działalności zgodnie z art. 9;
d) posiadania minimalnego funduszu gwarancyjnego przewidzianego w art. 17 ust. 2;
e) sprawnego zarządzania przez osoby cieszące się nieposzlakowaną opinią i mające właściwe kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe.
2.
Zakład ubiegający się o udzielenie zezwolenia na rozszerzenie prowadzonej przez siebie działalności na inne grupy ubezpieczeń lub rozszerzenie zezwolenia tylko na niektóre rodzaje ubezpieczeń należące do jednej grupy przedstawia plan działalności zgodnie z art. 9.
Ponadto przedstawia dowód posiadania marginesu wypłacalności określonego w art. 16 oraz, jeżeli w odniesieniu do tych innych grup art. 17 ust. 2 wymaga posiadania wyższego minimalnego funduszu gwarancyjnego niż poprzednio, dowód posiadania takiego funduszu.
3.
Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie stanowi dla Państw Członkowskich przeszkody w utrzymaniu w mocy lub przyjęciu przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, wymagających zatwierdzenia aktu założycielskiego i umowy spółki oraz podania do wiadomości wszystkich innych dokumentów koniecznych do normalnego sprawowania nadzoru.
Państwa Członkowskie nie przyjmują jednakże przepisów wymagających uprzedniej zgody lub systematycznego zgłaszania ogólnych i szczegółowych warunków polis, taryf składek oraz formularzy i innych drukowanych dokumentów, które zakład zamierza stosować w swoich kontaktach z ubezpieczającymi.
Państwa Członkowskie nie mogą utrzymać lub wprowadzić wymogu uprzedniego zgłaszania lub zatwierdzania proponowanych podwyżek stawek składek, o ile nie stanowią one części ogólnych systemów kontroli cen.
Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie stanowi dla Państw Członkowskich przeszkody w poddawaniu zakładów ubiegających się o zezwolenie lub tych, które uzyskały już zezwolenie na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej w grupie 18 w pkt A Załącznika, kontroli ich bezpośrednich lub pośrednich zasobów kadrowych i rzeczowych, w tym kwalifikacji ich zespołów medycznych oraz jakości sprzętu, z którego zakłady te mogą korzystać w związku z wykonywaniem zobowiązań wynikających z prowadzenia działalności w tej grupie ubezpieczeń.
4.
Powyższe przepisy nie mogą wymagać, aby jakikolwiek wniosek o zezwolenie na prowadzenie działalności był rozpatrywany w świetle gospodarczych wymagań rynku."
Artykuł 7
Artykuł 9 dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Plan działalności określony w art. 8 ust. 1 lit. c) musi zawierać dane lub dowody dotyczące:
a) rodzaju ryzyk, które zakład zamierza ubezpieczać;
b) podstawowych wytycznych dotyczących reasekuracji;
c) pozycji składających się na minimalny fundusz gwarancyjny;
d) szacunku kosztów ustalenia służb administracyjnych oraz struktury organizacyjnej zabezpieczającej działalność zakładu; środków finansowych przeznaczonych na pokrycie tych kosztów oraz w przypadku gdy ubezpieczenie ma objąć ryzyka zaliczone do grupy 18 w pkt A Załącznika, środków pozostających w dyspozycji zakładu, przeznaczonych na świadczenie obiecanej pomocy
oraz, dodatkowo, na okres pierwszych trzech lat obrachunkowych:
e) szacunku kosztów administracyjnych niebędących kosztami jej ustanowienia, w szczególności ogólnych kosztów bieżących i prowizji;
f) szacunku zbioru składek lub wkładów i wielkości odszkodowań;
g) prognozy bilansu;
h) szacunków dotyczących środków finansowych przeznaczonych na pokrycie zobowiązań ubezpieczeniowych oraz marginesu wypłacalności."
Artykuł 8
Właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego nie udzielają zakładowi ubezpieczeń zezwolenia na podjęcie działalności ubezpieczeniowej, dopóki nie zostaną poinformowane o tożsamości akcjonariuszy lub udziałowców, pośrednich lub bezpośrednich, będących osobami fizycznymi lub prawnymi, które posiadają znaczne pakiety akcji w tym zakładzie, oraz o wysokości tych pakietów.
Te same władze odmawiają udzielenia zezwolenia, jeżeli uwzględniając potrzebę zapewnienia prawidłowego i rozważnego kierowania zakładem ubezpieczeń, nie uznają kwalifikacji akcjonariuszy lub udziałowców za odpowiednie.
TYTUŁ III
HARMONIZACJA ZASAD REGULUJĄCYCH DZIAŁALNOŚĆ UBEZPIECZENIOWĄ
Rozdział 1
Artykuł 9
Artykuł 13 dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Nadzór finansowy nad zakładem ubezpieczeń, obejmujący działalność, którą zakład prowadzi przez swoje oddziały lub w ramach swobody świadczenia usług, stanowi wyłączną odpowiedzialność rodzimego Państwa Członkowskiego.
2.
Wspomniany nadzór finansowy musi obejmować sprawdzenie, w odniesieniu do całej działalności zakładu, jego stopnia wypłacalności, tworzenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów przeznaczonych na ich pokrycie, zgodnie z ustanowionymi zasadami lub praktyką stosowaną w rodzimym Państwie Członkowskim w oparciu o przepisy przyjęte na poziomie wspólnotowym.
W przypadku gdy zakład ubezpieczeń posiada zezwolenie na objęcie ochroną ubezpieczeniową ryzyk należących do grupy 18 w pkt A Załącznika, nadzór rozszerza się o monitorowanie środków technicznych pozostających do dyspozycji zakładu w celu wykonywania czynności w zakresie pomocy, do świadczenia których wykonywania zakład się zobowiązał w przypadku gdy prawo rodzimego Państwa Członkowskiego przewiduje monitorowanie takich środków.
3.
Właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego muszą wymagać, aby każdy zakład ubezpieczeń dysponował prawidłowymi procedurami administracyjnymi i księgowymi oraz odpowiednimi mechanizmami kontroli wewnętrznej."
Artykuł 10
Artykuł 14 dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Państwo Członkowskie oddziału zapewnia, że w przypadku gdy zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie na prowadzenie działalności udzielone w innym Państwie Członkowskim, prowadzi działalność ubezpieczeniową za pośrednictwem oddziału, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego mogą, po powiadomieniu właściwych władz Państwa Członkowskiego oddziału, dokonać we własnym zakresie lub za pośrednictwem osób, które wyznaczą na miejscu do tego celu weryfikacji informacji koniecznych do sprawowania nadzoru finansowego nad zakładem.
Władze Państwa Członkowskiego oddziału mogą uczestniczyć w tej weryfikacji" .
Artykuł 11
Artykuł 19 ust. 2 i ust. 3 dyrektywy 73/239/EWG otrzymują brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie wymagają od zakładów ubezpieczeń, których siedziby zarządu mieszczą się na ich terytorium, okresowego przedstawiania sprawozdań, wraz z dokumentami statystycznymi koniecznymi do celów nadzoru.
Właściwe władze wymieniają między sobą dokumenty i informacje przydatne do celów nadzoru.
3.
Każde Państwo Członkowskie stosuje wszelkie konieczne środki, aby zapewnić właściwym władzom dysponowanie odpowiednimi uprawnieniami i środkami koniecznymi do nadzorowania działalności ubezpieczeniowej zakładów mających siedziby zarządu na ich terytorium, w tym działalności prowadzonej poza tym terytorium, zgodnie z dyrektywami Rady regulującymi tę działalność, oraz do celów ustalenia, czy są one wykonywane.
W szczególności te uprawnienia i środki muszą umożliwić właściwym władzom:
a) przeprowadzenie szczegółowych badań dotyczących sytuacji zakładu oraz całej jego działalności, między innymi przez:
- zbieranie informacji lub wymaganie złożenia dokumentów dotyczących jego działalności ubezpieczeniowej,
- prowadzenie kontroli na miejscu, w lokalu zakładu;
b) zastosowanie wszelkich właściwych i koniecznych środków wobec zakładu, członków jego zarządu lub kierownictwa bądź wobec osób sprawujących kontrolę nad zakładem, aby zapewnić utrzymanie zgodności działalności zakładu z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, które muszą być przestrzegane przez zakład w każdym Państwie Członkowskim, w szczególności z planem działalności, o ile plan taki jest obowiązkowy, oraz aby zapobiegać wszelkim nieprawidłowościom mającym niekorzystny wpływ na interesy osób ubezpieczonych lub eliminować te nieprawidłowości;
c) zapewnienie stosowania tych środków — w razie konieczności, w drodze przymusu oraz, gdy właściwe, na drodze sądowej.
Państwa Członkowskie mogą także wprowadzić możliwość uzyskiwania przez właściwe władze wszelkich informacji dotyczących umów, które są zawierane przez pośredników."
Artykuł 12
1.
W dyrektywie 88/357/EWG w art. 11 uchyla się ust. 2–7.
2.
Na mocy warunków przewidzianych przez prawo krajowe, każde Państwo Członkowskie udziela zakładom ubezpieczeń, których siedziby zarządu mieszczą się na jego terytorium, zezwolenia na przeniesienie części lub całości portfela umów ubezpieczeń zawartych w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług, na rzecz zakładu przejmującego, mającego siedzibę we Wspólnocie, w przypadku gdy właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego zakładu przejmującego potwierdzą, że ten ostatni, po uwzględnieniu przejętego portfela, posiada konieczny margines wypłacalności.
3.
W przypadku gdy oddział wnioskuje przeniesienie części lub całości portfela umów ubezpieczeń zawartych w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług, konsultowane jest Państwo Członkowskie oddziału.
4.
W okolicznościach określonych w ust. 2 i 3, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego zakładu przekazującego zezwalają na dokonanie przeniesienia po otrzymaniu zgody od właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym umiejscowione są ryzyka.
5.
Właściwe władze Państw Członkowskich, z którymi skonsultowano się, w ciągu trzech miesięcy od otrzymania wniosku przedstawiają swoją opinię lub zgodę właściwym władzom rodzimego Państwa Członkowskiego, w którym mieści się siedziba zakładu ubezpieczeń dokonującego przeniesienia portfela; brak odpowiedzi tych władz w tym okresie uważa się za równoważny z otrzymaniem korzystnej opinii bądź milczącej zgody.
6.
Przeniesienie, na którego dokonanie udzielono zezwolenia zgodnie z niniejszym artykułem, ogłaszane jest zgodnie z prawem krajowym w Państwie Członkowskim, w którym umiejscowione jest ryzyko.
Przeniesienie staje się automatycznie wiążące dla ubezpieczających, osób ubezpieczonych i pozostałych osób mających prawa i obowiązki wynikające z przeniesionych umów.
Niniejszy przepis nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do zapewnienia ubezpieczającym możliwości wypowiedzenia umów w określonym czasie po dokonaniu przeniesienia.
Artykuł 13
1.
Artykuł 20 dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
1.
Jeżeli zakład nie stosuje się do art. 15, właściwe władze jego rodzimego Państwa Członkowskiego mogą zabronić swobodnego rozporządzania przez zakład jego aktywami, po powiadomieniu o swoim zamiarze właściwych władz Państw Członkowskich, w których umiejscowione są ryzyka.
2.
W celu przywrócenia prawidłowej sytuacji finansowej zakładu, którego margines wypłacalności spadł poniżej minimum wymaganego przepisami art. 16 ust. 3, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego wymagają przedstawienie im do zatwierdzenia planu przywrócenia prawidłowej sytuacji finansowej.
W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli właściwe władze są zdania, że sytuacja finansowa zakładu ulegnie dalszemu pogorszeniu, mogą ograniczyć lub zakazać swobodnego rozporządzania aktywami zakładu.
Władze te powiadamiają także władze innych Państw Członkowskich, na terytorium których zakład prowadzi działalność, o wszelkich zastosowanych środkach, te ostatnie zaś, na wniosek tych pierwszych, stosują takie same środki.
3.
Jeśli margines wypłacalności spadnie poniżej poziomu funduszu gwarancyjnego określonego w art. 17, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego wymagają przedstawienia przez zakład do zatwierdzenia krótkookresowego planu finansowego.
Władze te mogą także ograniczyć lub zakazać swobodnego rozporządzania aktywami zakładu.
Powiadomią one o tym władze innych Państw Członkowskich, na terytorium których zakład prowadzi działalność, te ostatnie zaś, na wniosek tego pierwszego, zastosują takie same środki.
4.
Właściwe władze mogą ponadto zastosować wszystkie konieczne środki mające na celu ochronę interesów osób ubezpieczonych w przypadkach przewidzianych w ust. 1, 2 i 3.
5.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do umożliwienia, zgodnie z jego prawem krajowym, zakazania swobodnego rozporządzania aktywami znajdującymi się na jego terytorium, w przypadkach przewidzianych w ust. 1, 2 i 3, na wniosek rodzimego Państwa Członkowskiego zakładu, które wskaże aktywa objęte tymi środkami."
Artykuł 14
Artykuł 22 dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
1.
Zezwolenie udzielone zakładowi ubezpieczeń przez właściwe władze jego rodzimego Państwa Członkowskiego może zostać cofnięte przez te władze w przypadku gdy zakład:
a) w ciągu 12 miesięcy nie korzysta z zezwolenia, wyraźnie z niego zrezygnuje lub zaprzestaje prowadzenia działalności na okres dłuższy niż sześć miesięcy, chyba że zainteresowane Państwo Członkowskie zastosowało rozwiązania powodujące wygaśnięcie ważności zezwolenia w takich przypadkach;
b) przestał spełniać warunki dopuszczenia do działalności;
c) nie był w stanie podjąć w wymaganym terminie środków określonych w planie przywrócenia prawidłowej sytuacji finansowej zakładu lub planie finansowym, określonych w art. 20;
d) w poważnym stopniu nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z przepisów, którym podlega.
W przypadku cofnięcia zezwolenia lub wygaśnięcia jego ważności, właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego powiadamiają o tym właściwe władze innych Państw Członkowskich, które podejmują właściwe środki, aby powstrzymać zakład od podejmowania na nowo działalności na ich terytoriach, zarówno w ramach prawa przedsiębiorczości, jak w ramach swobody świadczenia usług. Właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego, w Porozumieniu ze wspomnianymi organami, stosują wszelkie środki konieczne do zapewnienia ochrony interesów osób ubezpieczonych, w szczególności ograniczają swobodne rozporządzanie aktywami zakładu, zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1, 2 akapit drugi lub ust. 3 akapit drugi.
2.
Każda decyzja cofnięcia zezwolenia jest poparta szczegółowym uzasadnieniem i przekazywana do wiadomości zainteresowanego zakładu."
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie wymagają od każdej osoby fizycznej lub prawnej zamierzającej posiadać, pośrednio lub bezpośrednio, znaczny pakiet akcji w zakładzie ubezpieczeń, powiadomienia o tym w pierwszej kolejności właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego, ze wskazaniem wielkości udziałów, które zamierza objąć.
Ponadto osoba taka powiadamia właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego w przypadku zamiaru zwiększenia swojego znacznego pakietu akcji w stopniu powodującym, że posiadany przez nią pakiet pod względem liczby głosów lub wysokości kapitału wyniesie lub przekroczy 20, 33 lub 50 % lub powoduje, że zakład ubezpieczeń staje się jego oddziałem.
Właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego mają najwyżej trzy miesiące, licząc od daty zawiadomienia przewidzianego w akapicie pierwszym, aby sprzeciwić się takiemu planowi, jeżeli, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i rozsądnego zarządzania danym zakładem ubezpieczeń, nie uznają za odpowiednie kwalifikacji osoby określonej w akapicie pierwszym. w przypadku gdy władze te nie są przeciwne rozpatrywanemu planowi, mogą ustalić maksymalny okres na jego wykonanie.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od każdej osoby fizycznej lub prawnej, która zamierza, pośrednio lub bezpośrednio, zbyć znaczny pakiet akcji w zakładzie ubezpieczeń, powiadomienia o tym w pierwszej kolejności właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego, ze wskazaniem wielkości planowanego pakietu akcji.
Osoba ta musi również powiadomić właściwe władze w przypadku zamiaru zmniejszenia swojego znacznego pakietu akcji w stopniu powodującym, że posiadany przez nią pakiet pod względem liczby głosów lub wysokości kapitału spada poniżej 20, 33 lub 50 %, lub powoduje, że zakład ubezpieczeń przestaje być jego oddziałem.
3.
Po przyjęciu do wiadomości informacji o każdym nabyciu lub zbyciu pakietów akcji, wskutek których wielkość posiadanych pakietów przekracza lub spada poniżej progów określonych w ust. 1 i 2, zakłady ubezpieczeń powiadamiają o tym właściwe władze swojego rodzimego Państwa Członkowskiego.
Przynajmniej raz w roku zakłady ubezpieczeń przekazują również właściwym władzom informacje dotyczące nazwisk akcjonariuszy i udziałowców posiadających znaczne pakiety akcji oraz wielkość tych pakietów, które uzyskane zostały, na przykład, na podstawie informacji otrzymanych podczas walnego zgromadzenia akcjonariuszy lub udziałowców lub w wyniku zastosowania się do przepisów dotyczących spółek giełdowych.
4.
W przypadku gdy wpływ wywierany przez osoby określone w ust. 1, stanowi przeszkodę w rozważnym i rozsądnym zarządzaniu zakładem ubezpieczeń, Państwa Członkowskie wymagają od właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego podjęcia odpowiednich środków w celu zakończenia takiego stanu.
Środki te mogą polegać na przykład na nakazach, karach nałożonych na członków zarządu i kierownictwa, lub zawieszeniu korzystania z praw głosu wynikających z liczby posiadanych akcji przysługujących akcjonariuszom lub udziałowcom.
Podobne środki stosuje się do osób fizycznych lub prawnych, które nie spełnią obowiązku uprzedniego powiadamiania nałożonego przepisami ust. 1. w przypadku gdy mimo sprzeciwu właściwych władz pakiet akcji zostanie nabyty, Państwa Członkowskie, niezależnie od tego, czy są nałożone jakiekolwiek inne sankcje, stwarzają możliwość zawieszenia prawa głosu, uznania oddanych głosów za bezwzględnie nieważne bądź ich unieważnienia.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie osoby zatrudnione obecnie lub w przeszłości przez właściwe władze, jak również biegli rewidenci i biegli działający w imieniu właściwych władz są zobowiązani do zachowania tajemnicy zawodowej.
Oznacza to, że żadnych poufnych informacji, które mogą oni uzyskać podczas wykonywania swoich obowiązków, nie można ujawnić żadnej osobie lub władzy, z wyjątkiem informacji o charakterze zestawień lub podsumowań, uniemożliwiających rozpoznanie pojedynczego zakładu ubezpieczeń, bez uszczerbku dla przypadków podlegających prawu karnemu.
Jednakże w przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń bądź przymusowego postawienia go w stan likwidacji, poufne informacje, które nie dotyczą osób trzecich uczestniczących w próby ratowania tego zakładu, mogą zostać ujawnione podczas prowadzenia postępowania cywilnego lub handlowego.
2.
Ustęp 1 nie stanowi dla właściwych władz różnych Państw Członkowskich przeszkody w wymianie informacji, zgodnie z przepisami dyrektyw dotyczących zakładów ubezpieczeń.
Informacje te podlegają warunkom bez uszczerbku dla tajemnicy zawodowej ustanowionej w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy o współpracy umożliwiające wymianę informacji z właściwymi władzami państw trzecich tylko w przypadku gdy ujawnianie informacji podlega gwarancjom, z zastrzeżeniem tajemnicy zawodowej w stopniu co najmniej równorzędnym tym, które przewiduje niniejszy artykuł.
4.
Właściwe władze, które otrzymały poufne informacje, zgodnie z ust. 1 lub 2, mogą je wykorzystywać tylko w trakcie pełnienia swoich obowiązków:
- w celu ustalenia, czy zostały wypełnione zasady regulujące podejmowanie działalności ubezpieczeniowej oraz stwarzania udogodnień w zakresie monitorowania i prowadzenia takiej działalności, szczególnie w przypadku gdy dotyczy to monitorowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, marginesu wypłacalności, procedur administracyjnych i księgowych oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej,
- w celu nałożenia sankcji,
- w postępowaniu administracyjnym odwoławczym, dotyczącym decyzji wydanych przez właściwe władze, lub
- w postępowaniu sądowym wszczętym na mocy art. 56 lub specjalnych przepisów przewidzianych w dyrektywach dotyczących zakładów ubezpieczeń.
5.
Ustępy 1 i 4 nie wykluczają wymiany informacji w ramach jednego Państwa Członkowskiego w przypadku gdy w ramach tego samego Państwa Członkowskiego działają dwie lub więcej właściwe władze lub między Państwami Członkowskimi, lub między właściwymi władzami i:
- władzami odpowiedzialnymi za urzędowe nadzorowanie instytucji kredytowych lub innych instytucji finansowych oraz władzami odpowiedzialnymi nadzorowanie rynków finansowych;
- organami uczestniczącymi w postępowanie likwidacyjnym lub upadłościowym zakładów ubezpieczeń oraz w innych podobnych postępowaniach, oraz
- osobami odpowiedzialnymi za przeprowadzenie ustawowego badania sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń i innych instytucji finansowych,
w ramach wykonywania funkcji nadzorczych lub ujawniania informacji władzom, prowadzącym przymusowe postępowanie likwidacyjne lub zarządzającym funduszami gwarancyjnymi, koniecznych do wykonywania ich obowiązków.
Informacje otrzymane przez te władze, instytucje i osoby podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej ustanowionemu w ust. 1.
6.
Ponadto, bez względu na ust. 1 i 4, Państwa Członkowskie mogą zezwolić, na mocy przepisów przewidzianych w prawie, na ujawnienie niektórych informacji innym działom centralnej administracji rządowej odpowiedzialnym za ustawodawstwo dotyczące nadzoru nad instytucjami kredytowymi, finansowymi, usług inwestycyjnych i nad spółkami ubezpieczeniowymi oraz inspektorom działającym w imieniu tych działów.
Jednakże ujawnienie takie może mieć miejsce tylko w przypadku gdy jest to niezbędne ze względów nadzoru ostrożnościowego.
Państwa Członkowskie zapewnią jednakże, aby informacje otrzymane zgodnie z ust. 2 i 5 oraz informacje uzyskane w drodze badania na miejscu określonego w art. 14 dyrektywy 73/239/EWG nie mogły być nigdy ujawnione w przypadkach określonych w niniejszym ustępie, o ile nie wyrażą na to wyraźnej zgody właściwe władze, które te informacje ujawniły, lub właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym zostało przeprowadzone badanie na miejscu.
Rozdział 2
Artykuł 17
Artykuł 15 dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu ubezpieczeń utworzenia odpowiednich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w odniesieniu do całej jego działalności.
Wysokość tych rezerw techniczno-ubezpieczeniowych ustala się zgodnie z zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/674/EWG.
2.
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu ubezpieczeń pokrycia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla całej jego działalności aktywami dopasowanymi, zgodnie z art. 6 dyrektywy 88/357/EWG. w przypadku ryzyk umiejscowionych we Wspólnocie Europejskiej, aktywa te muszą znajdować się we Wspólnocie.
Państwa Członkowskie nie wymagają od zakładów ubezpieczeń umiejscowienia ich aktywów w konkretnym Państwie Członkowskim.
Jednakże rodzime Państwo Członkowskie może zezwolić na złagodzenie zasad dotyczących umiejscowienia aktywów.
3.
Jeżeli rodzime Państwo Członkowskie dopuszcza pokrywanie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych wierzytelnościami reasekuracyjnymi, ustala procentowo dopuszczalną wysokość takiego pokrycia. w takich przypadkach może ono nie określać umiejscowienia aktywów odpowiadających tym wierzytelnościom."
Artykuł 18
Artykuł 15a dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15a
1.
Państwa Członkowskie wymagają od każdego zakładu ubezpieczeń, którego siedziba zarządu mieści się na ich terytorium i który ubezpiecza ryzyka należące do grupy 14 w pkt A Załącznika (zwane dalej "ubezpieczeniem kredytu"), utworzenia rezerwy wyrównawczej do celów pokrycia ewentualnego deficytu technicznego lub przekraczającego przeciętny poziom wskaźnika szkodliwości, które wystąpiły w tej grupie w danym roku obrachunkowym.
2.
Rezerwę wyrównawczą oblicza się zgodnie z zasadami ustanowionymi przez rodzime Państwo Członkowskie, zgodnie z jedną z czterech metod ustalonych w pkt D Załącznika, które uznaje się za równoważne.
3.
Rezerwy wyrównawczej, do wysokości obliczonej zgodnie z metodami ustalonymi w pkt D Załącznika, nie bierze się pod uwagę przy obliczaniu marginesu wypłacalności.
4.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić zakłady ubezpieczeń, których siedziby zarządu mieszczą się na ich terytorium, z obowiązku tworzenia rezerw wyrównawczych odnoszących się do ubezpieczenia kredytu w przypadku gdy składki lub wkłady należne z tytułu tego ubezpieczenia stanowią mniej niż 4 % wszystkich należnych składek lub wkładów oraz wynoszą mniej niż 2500000 ECU."
Artykuł 19
Uchyla się art. 23 dyrektywy 88/357/EWG.
Artykuł 20
Aktywa pokrywające rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe uwzględniają rodzaj prowadzonej przez zakład działalności w taki sposób, aby zapewnić bezpieczeństwo, rentowność i zbywalność jego lokat, przy czym zakład zapewnia ich zróżnicowanie i odpowiednie rozmieszczenie.
Artykuł 21
1.
Rodzime Państwo Członkowskie nie zezwala zakładom ubezpieczeń na pokrywanie przez nie ich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych aktywami innego rodzaju niż wymienione poniżej:
A. Lokaty
a) dłużne papiery wartościowe, obligacje oraz inne instrumenty rynku pieniężnego i kapitałowego;
b) pożyczki;
c) akcje i inne udziały przynoszące dochód zmienny;
d) jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwach wspólnego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe oraz w innych funduszach inwestycyjnych;
e) grunty, budynki i tytuły własności mienia nieruchomego;
B. Należności i roszczenia
f) należności od reasekuratorów, łącznie z udziałem reasekuratorów w rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych;
g) depozyty u cedentów i należności od nich;
h) należności od ubezpieczających i pośredników z tytułu ubezpieczeń bezpośrednich i reasekuracji;
i) wierzytelności z tytułu sprzedaży odzyskanego mienia i subrogacji;
j) zwrot podatków;
k) roszczenia wobec funduszy gwarancyjnych;
C. Inne
l) materialne aktywa trwałe, inne niż grunty i budynki wycenione na podstawie rozsądnej amortyzacji;
m) środki pieniężne w banku i w kasie, depozyty w instytucjach kredytowych i innych instytucjach uprawnionych do przyjmowania depozytów;
n) odroczone koszty nabycia;
o) narosłe odsetki i czynsze, inne przychody przyszłych okresów i przedpłaty;
W przypadku ubezpieczycieli zrzeszonych w towarzystwie Lloyd's, rodzaje aktywów obejmują także gwarancje i akredytywy wystawione przez instytucje kredytowe w rozumieniu dyrektywy 77/780/EWG [12] lub przez zakłady ubezpieczeń na życie, łącznie z możliwymi do sprawdzenia wpływami z tytułu ubezpieczeń na życie, o ile stanowią one fundusze należące do członków stowarzyszenia.
Włączenie jakichkolwiek aktywów bądź kategorii aktywów wymienionych w akapicie pierwszym nie oznacza, że wszystkie kategorie aktywów muszą być automatycznie przyjęte jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.
Rodzime Państwo Członkowskie ustanawia bardziej szczegółowe zasady ustalające warunki stosowania akceptowanych aktywów; w związku z tym Państwo może wymagać, szczególnie w przypadku należności od reasekuratorów, zabezpieczenia majątkowego lub poręczenia.
Przy ustalaniu oraz stosowaniu ustanawianych przez siebie zasad, rodzime Państwo Członkowskie zapewnia w szczególności przestrzeganie następujących zasad:
i) aktywa na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych należy wyceniać bez należności wynikających z ich uzyskania;
ii) wszystkie aktywa muszą być wyceniane rozsądnie, uwzględniając ryzyko braku możliwości uzyskania niektórych kwot. w szczególności materialne aktywa trwałe inne niż grunty i budynki mogą być przyjęte jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych tylko w przypadku gdy zostały wycenione w oparciu o rozsądną amortyzację;
iii) pożyczki udzielone przedsiębiorstwom bądź władzom państwowym lub organizacjom międzynarodowym, władzom lokalnym lub regionalnym albo osobom fizycznym, mogą być przyjęte jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych tylko w przypadku gdy istnieją wystarczające gwarancje ich bezpieczeństwa, bez względu na to, czy wynikają one ze statusu pożyczkobiorcy, zapisów hipotecznych, gwarancji bankowych lub też z gwarancji udzielonych przez zakłady ubezpieczeń bądź z innych form zabezpieczenia;
iv) instrumenty pochodne, jak opcje, transakcje terminowe typu futures i transakcje swapowe związane z aktywami pokrywającymi rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe mogą być wykorzystane, o ile przyczyniają się one do zmniejszenia ryzyka inwestycyjnego lub ułatwiają skuteczne zarządzanie portfelem.
Muszą one zostać wycenione rozsądnie oraz mogą być brane pod uwagę przy wycenie aktywów podstawowych;
v) zbywalne papiery wartościowe, które nie podlegają obrotowi na rynku regulowanym mogą być przyjęte jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych tylko w przypadku gdy będą mogły zostać upłynnione w krótkim terminie;
vi) należności i roszczenia wobec strony trzeciej mogą być przyjęte jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych tylko po ich pomniejszeniu o wszelkie kwoty należne tej stronie;
vii) wartość wszelkich należności i roszczeń przyjętych jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych musi być obliczona według zasady rozsądnej wyceny, z uwzględnieniem ryzyka nie uzyskania niektórych kwot.
Szczególnie należności od ubezpieczających i pośredników z tytułu działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej mogą być zaakceptowane tylko w przypadku gdy okres zalegania z płatnością nie przekracza trzech miesięcy;
viii) w przypadku gdy posiadane aktywa obejmują środki ulokowane w oddziale zakładu, który zarządza w jego imieniu całością lub częścią lokat zakładu ubezpieczeń, rodzime Państwo Członkowskie, stosując normy i zasady ustanowione w niniejszym artykule, musi wziąć pod uwagę aktywa podstawowe posiadane przez filię zakładu; rodzime Państwo Członkowskie może w ten sam sposób traktować aktywa innych oddziałów;
ix) odroczone koszty nabycia mogą zostać zatwierdzone na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych tylko w takim zakresie, w jakim jest to zgodne z wyliczeniem rezerwy techniczno-ubezpieczeniowej składek.
2.
Bez względu na ust. 1, rodzime Państwo Członkowskie może, w wyjątkowych okolicznościach oraz na wniosek zakładu ubezpieczeń, w drodze właściwie uzasadnionej decyzji, czasowo przyjąć inne kategorie aktywów jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, z zastrzeżeniem art. 20.
Artykuł 22
1.
W odniesieniu do aktywów pokrywających rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe, rodzime Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu ubezpieczeń lokowania nie więcej niż:
a) 10 % łącznej sumy swoich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w jedną działkę gruntu lub budynek, lub w kilka działek lub budynków pozostających w sąsiedztwie na tyle bliskim, że należy je uważać za stanowiące jedną lokatę;
b) 5 % łącznej wartości swoich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w akcje i inne zbywalne papiery wartościowe traktowane jak akcje, obligacje, dłużne papiery wartościowe i inne instrumenty rynku pieniężnego i kapitałowego tego samego przedsiębiorstwa lub w pożyczki udzielone temu samemu pożyczkobiorcy w ujęciu łącznym, pożyczki inne niż udzielone państwu, władzom regionalnym lub lokalnym lub organizacji międzynarodowej, do której należy jedno lub więcej Państw Członkowskich.
Limit ten może być zwiększony do 10 %, jeśli zakład nie lokuje więcej niż 40 % rezerw techniczno- ubezpieczeniowych brutto w pożyczki lub papiery wartościowe emitentów i pożyczkobiorców, inwestując w każdym z nich więcej niż 5 % swoich aktywów;
c) 5 % łącznej wartości swoich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w pożyczki niezabezpieczone, w tym 1 % dla pojedynczej pożyczki niezabezpieczonej, inne niż pożyczki udzielone instytucjom kredytowym, zakładom ubezpieczeń — w granicach, w jakich pozwala na to art. 8 dyrektywy 73/239/EWG — oraz spółkom inwestycyjnym mającym siedzibę w Państwie Członkowskim;
d) 3 % łącznej wartości swoich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w postaci gotówki w kasie;
e) 10 % łącznej wartości swoich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w akcjach, innych papierach wartościowych traktowanych jak akcje i dłużne papiery wartościowe, które nie są przedmiotem obrotu na rynku regulowanym.
2.
Brak w ust. 1 ograniczenia dla określonego rodzaju lokat nie oznacza, że aktywa tego rodzaju powinny być przyjmowane jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych bez jakichkolwiek ograniczeń.
Rodzime Państwo Członkowskie ustanawia bardziej szczegółowe zasady, określające warunki wykorzystania akceptowanych aktywów. w szczególności zapewnia ono, określając i stosując te zasady, spełnienie następujących wymagań:
i) aktywa pokrywające rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe muszą być zróżnicowane i rozmieszczone w taki sposób, aby nie dopuścić do nadmiernego uzależnienia od konkretnej kategorii aktywów, rynków inwestycyjnych lub lokat;
ii) lokowanie w poszczególnych rodzajach aktywów, które wykazują wysoki stopień ryzyka, niezależnie od tego, czy wynika to z rodzaju aktywów, czy jakości emitenta, musi być ograniczone do rozsądnego poziomu;
iii) ograniczenia dotyczące poszczególnych kategorii aktywów przy obliczaniu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych muszą uwzględniać sposób traktowania reasekuracji;
iv) w przypadku gdy posiadane aktywa obejmują lokatę w oddział, który w imieniu zakładu zarządza całością lub częścią lokat zakładu ubezpieczeń, rodzime Państwo Członkowskie musi, stosując normy i zasady ustanowione w niniejszym artykule, brać pod uwagę aktywa podstawowe posiadane przez filię; rodzime Państwo Członkowskie może w ten sam sposób traktować aktywa innych filii;
v) udział procentowy aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno- ubezpieczeniowych, które są przedmiotem lokat niebędących lokatami płynnymi, musi być utrzymywany na rozsądnym poziomie;
vi) w przypadku gdy posiadane aktywa obejmują pożyczki lub dłużne papiery wartościowe wystawione przez niektóre instytucje kredytowe, rodzime Państwo Członkowskie może, stosując normy i zasady ustanowione w niniejszym artykule, uwzględniać aktywa podstawowe posiadane przez te instytucje kredytowe.
Takie traktowanie może być stosowane jedynie w przypadku gdy instytucja kredytowa posiada swoją siedzibę zarządu w Państwie Członkowskim, jest całkowitą własnością tego Państwa Członkowskiego i/lub władz lokalnych tego Państwa, a jej statutowa działalność polega na udzielaniu, za jej pośrednictwem, pożyczek lub gwarancji Państwom lub władzom lokalnym bądź udzielaniu pożyczek instytucjom ściśle powiązanym z Państwem lub władzami lokalnymi.
3.
W kontekście szczegółowych zasad ustanawiających warunki wykorzystania akceptowanych aktywów, Państwo Członkowskie stosuje bardziej ograniczające traktowanie w stosunku do:
- pożyczek, którym nie towarzyszy gwarancja bankowa, gwarancja udzielona przez zakład ubezpieczeniowy, hipoteka lub inne formy zabezpieczenia, w odróżnieniu od pożyczek, którym takie zabezpieczenia towarzyszą,
- przedsięwzięć obejmujących wspólne inwestycje w zbywalne instrumenty finansowe nie objętych koordynacją w rozumieniu dyrektywy 85/611/EWG [13] oraz innych funduszy inwestycyjnych, w odróżnieniu od przedsięwzięć obejmujących wspólne inwestycje w zbywalne instrumenty finansowe objętych koordynacją w rozumieniu niniejszej dyrektywy,
- papierów wartościowych niebędących przedmiotem obrotu na rynku regulowanym, w odróżnieniu od tych, które są przedmiotem takiego obrotu,
- obligacji, dłużnych papierów wartościowych i innych instrumentów rynku kapitałowego i pieniężnego nie emitowanych przez państwa, władze lokalne lub regionalne albo przedsiębiorstwa należące do strefy A w rozumieniu dyrektywy 89/647/EWG [14], lub przez organizacje międzynarodowe, do których nie należy przynajmniej jedno Państwo Członkowskie Wspólnoty, w odróżnieniu od takich samych instrumentów finansowych, emitowanych przez takie instytucje.
4.
Państwa Członkowskie mogą zwiększyć granicę ustanowioną w ust. 1 lit. b) do 40 % w przypadku niektórych dłużnych papierów wartościowych, gdy są one emitowane przez instytucję kredytową mającą siedzibę zarządu w Państwie Członkowskim i podlegającą z mocy prawa specjalnemu, urzędowemu nadzorowi, mającemu na celu ochronę posiadaczy tych dłużnych papierów wartościowych. w szczególności, sumy wynikające z emisji tych dłużnych papierów wartościowych muszą być lokowane zgodnie z prawem w aktywa, które podczas całego okresu ważności tych papierów mogą pokrywać roszczenia odnoszące się do owych papierów dłużnych i które, w przypadku niepowodzenia emisji, mogą być w pierwszej kolejności wykorzystane do zwrotu kapitału i zapłaty narosłych odsetek.
5.
Państwa Członkowskie nie wymagają od zakładów ubezpieczeń lokowania w niektórych rodzajach aktywów.
6.
Bez względu na ust. 1, w wyjątkowych przypadkach, oraz na wniosek zakładu ubezpieczeń, rodzime Państwo Członkowskie może, tymczasowo oraz w drodze właściwie uzasadnionej decyzji, zezwolić na odstępstwo od zasad ustanowionych w ust. 1 lit. a)–e), z zastrzeżeniem art. 20.
Artykuł 23
Punkt. 8 i 9 załącznika 1 do dyrektywy 88/357/EWG otrzymują brzmienie:
"8.
Zakłady ubezpieczeń mogą posiadać aktywa niedopasowane na pokrycie kwoty nieprzekraczającej 20 % ich zobowiązań w danej walucie.
9.
W przypadku konieczności pokrycia zobowiązania zgodnie z powyższym wymogiem aktywami wyrażonymi w walucie Państwa Członkowskiego, Państwo Członkowskie może uznać ów wymóg za spełniony również w przypadku gdy aktywa wyrażone są w ecu" .
Artykuł 24
W art. 16 ust. 1 dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"1.
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu ubezpieczeń ustanowienia marginesu wypłacalności w odpowiedniej wysokości w odniesieniu do całej działalności zakładu.
Margines wypłacalności odpowiada aktywom zakładu, wolnym od wszelkich przewidywalnych zobowiązań, pomniejszonym o pozycje niematerialne i prawne. w szczególności ma on obejmować:
- wpłacony kapitał akcyjny lub, w przypadku towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, pokryty kapitał zakładowy oraz rachunki członków spełniających wszystkie poniższe kryteria:
a) akt założycielski i umowa spółki muszą przewidywać możliwość dokonywania płatności z tych kont na rzecz członków jedynie wówczas, gdy nie spowoduje to spadku marginesu wypłacalności poniżej wymaganego poziomu lub, w przypadku rozwiązania towarzystwa, gdy zostały zaspokojone wszystkie inne zobowiązania towarzystwa;
b) akt założycielski i umowa spółki muszą przewidywać, w przypadku jakichkolwiek płatności tego typu, dokonywanych z powodów innych niż indywidualne wygaśnięcie członkostwa, obowiązek powiadomienia o tym właściwych władz przynajmniej na miesiąc wcześniej oraz dopuszczać w tym okresie prawo wstrzymania płatności; oraz
c) stosowne postanowienia aktu założycielskiego i umowy spółki mogą być zmieniane tylko po uzyskaniu od właściwych władz oświadczenia, że nie wnoszą sprzeciwu wobec proponowanych zmian, bez uszczerbku dla kryteriów przedstawionych w lit. a) i b);
- połowę nieopłaconego kapitału akcyjnego lub kapitału zakładowego, jeżeli opłacona część wynosi 25 % tego kapitału,
- rezerwy (obowiązkowe i wolne), które nie odnoszą się do zobowiązań ubezpieczeniowych,
- wszystkie wyniki finansowe z lat ubiegłych,
- w przypadku towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych lub innego zakładu ubezpieczeń opartego na zasadzie wzajemności ze zmienną wysokością wkładów, wszelkie roszczenia towarzystwa wobec jego członków w formie wezwania do wniesienia dodatkowych wkładów w trakcie roku obrachunkowego, do połowy różnicy między maksymalną wysokością wkładów a wkładami rzeczywiście wniesionymi, z zastrzeżeniem 50 % granicy marginesu,
- na wniosek zakładu i na podstawie przedstawionych przez zakład ubezpieczeniowy dowodów, wszelkie ukryte rezerwy wynikające z zaniżenia wartości aktywów, o ile takie ukryte rezerwy nie mają charakteru wyjątkowego,
- uprzywilejowany kapitał akcyjny z kumulowaną dywidendą oraz kapitał pożyczek przyporządkowanych można uwzględniać jedynie do wysokości 50 % marginesu, z czego nie więcej niż 25 % stanowią pożyczki drugorzędne o ustalonym terminie spłaty lub uprzywilejowany kapitał akcyjny z kumulowaną dywidendą o ustalonym terminie płatności, w przypadku gdy zostaną spełnione poniższe minimalne kryteria:
a) w przypadku upadłości lub likwidacji zakładu ubezpieczeń muszą istnieć wiążące umowy, zgodnie z którymi kapitał pożyczek przyporządkowanych lub uprzywilejowany kapitał akcyjny z kumulowaną dywidendą zajmuje miejsce po roszczeniach wszystkich innych wierzycieli oraz nie podlega spłacie, dopóki zakład nie spłaci wszystkich pozostałych wierzytelności wymagalnych w tym czasie.
Kapitał pożyczek drugorzędnych musi spełniać następujące dodatkowe warunki:
b) pod uwagę mogą być brane tylko fundusze opłacone w pełnej wysokości;
c) w przypadku pożyczek z określonym okresem spłaty, pierwotny okres spłaty musi wynosić przynajmniej pięć lat.
Nie później jednak, niż rok przed terminem spłaty, zakład ubezpieczeń musi przedstawić właściwym władzom, w celu uzyskania ich zatwierdzenia, plan przedstawiający sposób utrzymania lub podniesienia marginesu wypłacalności do wymaganego poziomu w terminie spłaty, chyba że stopień, w jakim pożyczka może być zaliczona jako część składowa marginesu wypłacalności, jest stopniowo ograniczany przez okres, co najmniej pięciu lat przed terminem spłaty. Właściwe władze mogą zezwolić na przedterminową spłatę takich pożyczek, pod warunkiem, że zakład ubezpieczeń udzielający pożyczki wystąpi z takim wnioskiem, oraz jego margines wypłacalności nie spadnie poniżej wymaganego poziomu;
d) pożyczki, których termin spłaty nie jest ustalony, muszą podlegać spłacie z zastrzeżeniem pięcioletniego okresu wypowiedzenia, chyba że nie są już uważane za część składową marginesu wypłacalności, lub że dokonanie przedterminowej spłaty szczególnie wymaga uzyskania uprzedniej zgody właściwych władz. w tym drugim przypadku zakład ubezpieczeń musi powiadomić właściwe władze co najmniej sześć miesięcy przed planowanym terminem spłaty oraz podać szczegóły dotyczące obecnego i wymaganego poziomu marginesu wypłacalności przed i po dokonaniu spłaty.
Właściwe władze zezwalają na spłatę pożyczki tylko w przypadku gdy wysokość marginesu wypłacalności zakładu ubezpieczeń nie spadnie poniżej wymaganego poziomu;
e) w umowie pożyczki nie umieszcza się żadnych zastrzeżeń przewidujących, że w określonych okolicznościach, innych niż likwidacja zakładu ubezpieczeń, zadłużenie zostanie spłacone przed uzgodnionym terminem spłaty;
f) umowa pożyczki może zostać zmieniona tylko po otrzymaniu od właściwych władz oświadczenia, że nie wnoszą one sprzeciwu do planowanych zmian;
- papiery wartościowe bez określonego terminu wymagalności oraz inne instrumenty, które spełniają poniższe warunki, włączając uprzywilejowane akcje z kumulowaną dywidendą inne niż wymienione w poprzednim tiret, do wysokości 50 % marginesu wypłacalności dla wszystkich tych papierów wartościowych i kapitału pożyczek przyporządkowanych określonych w poprzednim tiret:
a) nie są spłacane z inicjatywy okaziciela lub bez wcześniejszej zgody właściwych władz;
b) umowa o udzielenie pożyczki musi umożliwiać zakładowi ubezpieczeń odroczenie płatności odsetek;
c) roszczenia pożyczkodawcy w stosunku do zakładu ubezpieczeń muszą być w całości zakwalifikowane do zaspokojenia, po zaspokojeniu roszczeń wszystkich głównych wierzycieli;
d) dokumenty dotyczące emisji papierów wartościowych muszą uwzględniać zdolność absorpcji strat, związaną z zadłużeniem i nie zapłaconymi odsetkami, jak również umożliwiać zakładowi ubezpieczeń kontynuację jego działalności;
e) pod uwagę mogą być brane tylko kwoty opłacone w pełnej wysokości."
Artykuł 25
Nie później niż trzy lata od daty zastosowania niniejszej dyrektywy Komisja przedstawi Komitetowi ds. Ubezpieczeń sprawozdanie dotyczące potrzeby dalszej harmonizacji w zakresie marginesu wypłacalności.
Artykuł 26
Artykuł 18 dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie nie określają żadnych zasad wyboru aktywów, które nie muszą być wykorzystane jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych określonych w art. 15.
2. Z zastrzeżeniem przepisów art. 15 ust. 2, art. 20 ust. 1, 2, 3 i 5 oraz art. 22 ust. 1 akapit ostatni, Państwa Członkowskie nie ograniczają prawa swobodnego rozporządzania aktywami, zarówno ruchomościami, jak i nieruchomościami, stanowiącymi część aktywów zakładów ubezpieczeń posiadających zezwolenie na prowadzenie działalności.
3.
Ustępy 1 i 2 nie wykluczają żadnych środków, które Państwa Członkowskie mają prawo stosować jako właściciele, udziałowcy lub wspólnicy wspomnianych zakładów, zapewniając ochronę interesów ubezpieczonych."
Rozdział 3
Artykuł 27
W art. 7 ust. 1 lit. f) dyrektywy 88/357/EWG otrzymuje brzmienie:
"f) w przypadku ryzyk określonych w art. 5 lit. d) dyrektywy 73/239/EWG, strony umowy mogą wybrać dowolne prawo."
Artykuł 28
Państwo Członkowskie, w którym umiejscowione jest ryzyko, nie zabrania ubezpieczającemu zawarcia umowy z zakładem ubezpieczeń posiadającym zezwolenie na prowadzenie działalności zgodnie z warunkami art. 6 dyrektywy 73/239/EWG, o ile nie będzie to sprzeczne z przepisami prawa chroniącymi dobro ogólne w Państwie Członkowskim, w którym umiejscowione jest ryzyko.
Artykuł 29
Państwa Członkowskie nie wprowadzają przepisów wymagających uprzedniej zgody lub systematycznego zgłaszania ogólnych i szczegółowych warunków polis, taryf składek lub formularzy oraz innych drukowanych dokumentów, które zakład ubezpieczeniowy zamierza stosować w swoich kontaktach z ubezpieczającymi.
Mogą one wymagać jedynie doraźnego zgłaszania tych warunków polis i innych dokumentów, w celu zbadania ich zgodności z krajowymi przepisami dotyczącymi umów ubezpieczenia, a wymóg ten nie może stanowić uprzedniego warunku prowadzenia działalności przez zakład.
Państwa Członkowskie nie mogą utrzymywać ani wprowadzać wymogu uprzedniego zgłaszania lub zatwierdzania proponowanych podwyżek stawek składek, o ile nie stanowią one części ogólnego systemu kontroli cen.
Artykuł 30
1. W artykule 8 ust. 4 lit. b) dyrektywy 88/357/EWG skreśla się. w art. 8 ust. 4 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Z zastrzeżeniem lit. c), art. 7 ust. 2 akapit trzeci stosuje się w przypadku gdy umowa ubezpieczenia zapewnia udzielenie ochrony w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, jeżeli przynajmniej w jednym z nich ubezpieczenie takie jest obowiązkowe."
2.
Bez względu na odmienne przepisy, Państwo Członkowskie, które wprowadza obowiązek ubezpieczenia, może wymagać podania do wiadomości właściwych władz tego państwa ogólnych i szczegółowych warunków tego ubezpieczenia obowiązkowego przed ich podaniem do publicznej wiadomości.
Artykuł 31
1.
Przed zawarciem umowy ubezpieczenia, zakład ubezpieczeń udziela ubezpieczającemu informacji w sprawie:
- prawa właściwego dla umowy w przypadku gdy strony umowy nie mają swobody wyboru lub gdy strony posiadają swobodę wyboru właściwego prawa, oraz, w tym drugim przypadku, wybór, którego proponuje ubezpieczyciel,
- trybu rozpatrywania skarg i zażaleń zgłoszonych przez ubezpieczającego dotyczących umów, łącznie ze wskazaniem, gdy właściwe, organu zajmującego się rozpatrywaniem skarg i zażaleń, bez uszczerbku dla praw ubezpieczających do wszczęcia postępowania sądowego.
2.
Obowiązek określony w ust. 1 stosuje się tylko w przypadku gdy ubezpieczający jest osobą fizyczną.
3.
Zasady wykonania przepisów niniejszego artykułu ustala się zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego umiejscowienia ryzyka.
TYTUŁ IV
PRZEPISY ODNOSZĄCE SIĘ DO PRAWA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG
Artykuł 32
Artykuł 10 dyrektywy 73/239/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Zakład ubezpieczeniowy, który zamierza założyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego, zawiadamia o tym właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od każdego zakładu ubezpieczeń, który zamierza założyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego, przekazania następujących informacji przy dokonywaniu przewidzianego w ust. 1 zawiadomienia:
a) Państwo Członkowskie, na terytorium którego zakład zamierza otworzyć oddział;
b) plan działalności określający, między innymi, przewidywane rodzaje działalności i strukturę organizacyjną oddziału;
c) adres w Państwie Członkowskim oddziału, pod którym można będzie otrzymywać i przekazywać dokumenty, zakładając, że jest to jednocześnie adres służący do przekazywania wszelkiej korespondencji przeznaczonej dla upoważnionego przedstawiciela;
d) nazwisko upoważnionego przedstawiciela oddziału, który musi dysponować odpowiednimi kompetencjami do zaciągania zobowiązań w imieniu zakładu wobec osób trzecich oraz do reprezentowania go w stosunkach z władzami i sądami Państwa Członkowskiego oddziału. w odniesieniu do towarzystwa Lloyd's, w razie postępowania sądowego w Państwie Członkowskim oddziału, wynikającego ze zobowiązań ubezpieczeniowych, osoby ubezpieczone nie mogą być traktowane mniej korzystnie niżby to miało miejsce w przypadku postępowania sądowego wszczętego przeciwko przedsiębiorstwom konwencjonalnego rodzaju.
Z tego powodu upoważniony przedstawiciel musi posiadać odpowiednie uprawnienia umożliwiające mu występowanie w charakterze pozwanego oraz musi on, jako pełnomocnik, mieć zdolność do zaciągania zobowiązań w imieniu zainteresowanych ubezpieczycieli zrzeszonych w towarzystwie Lloyd's.
W przypadku gdy zakład zamierza, aby jego oddział pokrywał ryzyka ujęte w grupie 10 w pkt A Załącznika, z wyłączeniem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, musi przedstawić oświadczenie, że został członkiem krajowego biura i krajowego funduszu gwarancyjnego Państwa Członkowskiego oddziału.
3.
Jeśli właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego nie mają powodów wątpić w prawidłowość struktury administracyjnej lub sytuacji finansowej zakładu ubezpieczeń, jak również w nieposzlakowaną opinię i kwalifikacje zawodowe lub doświadczenie członków zarządu, kierownictwa lub upoważnionego przedstawiciela, biorąc pod uwagę planowaną działalność, przekazują one w terminie trzech miesięcy od otrzymania informacji określonych w ust. 2, informacje te właściwym władzom Państwa Członkowskiego oddziału oraz przekazują odpowiednie informacje zainteresowanemu zakładowi.
Właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego poświadczają ponadto, że zakład ubezpieczeń posiada minimalny margines wypłacalności obliczony zgodnie z art. 16 i 17.
W przypadku gdy właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego odmawiają właściwym władzom Państwa Członkowskiego oddziału przekazania informacji określonych w ust. 2, zawiadamiają one w terminie trzech miesięcy od otrzymania wspomnianych informacji zainteresowany zakład o powodach swojej odmowy. w przypadku takiej odmowy lub zaniechania działania przysługuje prawo odwołania się do sądu w rodzimym Państwie Członkowskim.
4.
Zanim oddział zakładu ubezpieczeń rozpocznie działalność, właściwe władze Państwa Członkowskiego oddziału w terminie dwóch miesięcy od otrzymania informacji określonych w ust. 3 odpowiednio powiadomią właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego, jeśli właściwe, o warunkach, na których ze względu na dobro ogólne, działalność ta musi być prowadzona w Państwie Członkowskim oddziału.
5.
Po otrzymaniu informacji od właściwych władz Państwa Członkowskiego oddziału lub w przypadku braku informacji od tych władz, po upływie terminu określonego w ust. 4 oddział może zostać założony i rozpocząć działalność.
6.
W przypadku zmiany informacji przekazanych na mocy ust. 2 lit b), c) lub d), zakład ubezpieczeniowy, przynajmniej na miesiąc przed wprowadzeniem takiej zmiany, pisemnie powiadamia o tym właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego i Państwa Członkowskiego oddziału, tak aby właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego i właściwe władze Państwa Członkowskiego oddziału mogły spełnić odpowiednie zadania na mocy ust. 3 i 4."
Artykuł 33
Uchyla się art. 11 dyrektywy 73/239/EWG.
Artykuł 34
Artykuł 14 dyrektywy 88/357/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Każdy zakład, który zamierza po raz pierwszy prowadzić działalność w jednym lub kilku Państwach Członkowskich w ramach swobody świadczenia usług, uprzednio powiadamia o tym właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego, wskazując rodzaj ryzyk, jakie zamierza ubezpieczać."
Artykuł 35
Artykuł 16 dyrektywy 88/357/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
W terminie jednego miesiąca od powiadomienia określonego w art. 14 właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego przekazują państwu lub Państwom Członkowskim, na terytorium których zakład zamierza prowadzić działalność w ramach swobody świadczenia usług:
a) zaświadczenie potwierdzające, że zakład posiada minimalny margines wypłacalności obliczony zgodnie z art. 16 i 17 dyrektywy 73/269/EWG;
b) informację o grupach ubezpieczeń, na oferowanie których zakład uzyskał zezwolenie;
c) informację o rodzaju ryzyk, które zakład zamierza ubezpieczać w Państwie Członkowskim świadczenia usług.
Jednocześnie powiadamiają o tym zainteresowany zakład.
Każde Państwo Członkowskie, na terytorium którego zakład zamierza, w ramach swobody świadczenia usług, ubezpieczać ryzyka wymienione w grupie 10 w pkt A Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, poza odpowiedzialnością cywilną przewoźnika, może wymagać od zakładu:
- podania nazwisk i adresów upoważnionych przedstawicieli określonych w art. 12a ust. 4 niniejszej dyrektywy,
- przedstawienia oświadczenia, że zakład został członkiem biura krajowego i krajowego funduszu gwarancyjnego w Państwie Członkowskim świadczenia usług.
2.
W przypadku gdy właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego nie przedstawią w przewidzianym terminie informacji określonych w ust. 1, obowiązane są w ustanowionym terminie powiadomić zakład ubezpieczeń o przyczynach odmowy.
Od odmowy przysługuje prawo odwołania się do sądu w rodzimym Państwie Członkowskim.
3.
Zakład może rozpocząć działalność z dniem potwierdzenia otrzymania zawiadomienia przewidzianego w ust. 1 akapit pierwszy."
Artykuł 36
Artykuł 17 dyrektywy 88/357/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Każda zmiana, której zakład zamierza dokonać w zakresie informacji określonych w art. 14, z zastrzeżeniem procedury postępowania przewidzianej w art. 14 i 16" .
Artykuł 37
Uchyla się art. 12 ust. 2 akapit drugi i trzeci, art. 12 ust. 3 oraz art. 13 i 15 dyrektywy 88/357/EWG.
Artykuł 38
Właściwe władze Państwa Członkowskiego oddziału lub Państwa Członkowskiego świadczenia usług mogą wymagać, aby informacje na temat działalności zakładów ubezpieczeń działających na terytorium danego państwa, których mają prawo domagać się zgodnie z niniejszą dyrektywą, były im przekazywane w języku lub językach urzędowych tego państwa.
Artykuł 39
1.
Uchyla się art. 18 dyrektywy 88/357/EWG.
2.
Państwo Członkowskie oddziału lub świadczenia usług nie przyjmuje przepisów wymagających uprzedniej zgody lub systematycznego zgłaszania ogólnych i szczegółowych warunków polis, taryf składek lub formularzy i innych drukowanych dokumentów, które zakład zamierza stosować w swoich kontaktach z ubezpieczającymi.
Może jedynie wymagać od zakładu, który zamierza prowadzić działalność ubezpieczeniową na jego terytorium w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług, doraźnego zgłaszania tych warunków polis oraz innych dokumentów, w celu zbadania ich zgodności z przepisami krajowymi dotyczącymi umów ubezpieczenia, a wymóg ten nie może stanowić uprzedniego warunku prowadzenia działalności przez zakład.
3.
Państwo Członkowskie oddziału lub świadczenia usług nie może utrzymywać lub wprowadzić wymogu uprzedniego zgłaszania lub zatwierdzania proponowanych podwyżek stawek składek, o ile nie stanowią one części ogólnego systemu kontroli cen.
Artykuł 40
1.
Uchyla się art. 19 dyrektywy 88/357/EWG.
2.
Każdy zakład prowadzący działalność w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług przedkłada właściwym władzom Państwa Członkowskiego oddziału lub Państwa Członkowskiego świadczenia usług, wszystkie wymagane od niego dokumenty do celów niniejszego artykułu, o ile zakłady ubezpieczeniowe, których siedziby zarządu mieszczą się w tych Państwach Członkowskich, są również do tego zobowiązane.
3.
Jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego ustalą, że zakład, który na jego terytorium posiada oddział lub prowadzi działalność w ramach swobody świadczenia usług, nie przestrzega obowiązujących w tym Państwie przepisów prawa, wymagają od zainteresowanego zakładu usunięcia takiej nieprawidłowości.
4.
Jeżeli zakład nie podejmuje koniecznych działań, właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego powiadamiają o tym właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego.
Te ostatnie możliwie najszybciej podejmują odpowiednie środki, aby zapewnić usunięcie nieprawidłowości przez zakład.
Rodzaj tych środków przekazywany jest do wiadomości właściwym władzom zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
5.
Jeżeli mimo środków podjętych przez rodzime Państwo Członkowskie, lub środki te okazują się niedostateczne lub niedostępne w tym państwie, zakład w dalszym ciągu narusza przepisy prawne obowiązujące w zainteresowanym Państwie Członkowskim, to ostatnie może, po powiadomieniu właściwych władz rodzimego Państwa Członkowskiego, zastosować właściwe środki, aby zapobiec dalszym naruszeniom lub karać te naruszenia, włączając, w takim stopniu, w jakim jest to bezwzględnie konieczne, środki zapobiegające dalszemu zawieraniu przez zakład nowych umów ubezpieczenia na terytorium tego państwa.
Państwa Członkowskie zapewniają możliwość doręczania zakładom ubezpieczeń na terytorium tych Państw dokumentów prawnych koniecznych w przypadku takich środków.
6.
Ustępy 3–5 nie mają wpływu na nadzwyczajne uprawnienia zainteresowanych Państw Członkowskich do stosowania odpowiednich środków w celu zapobiegania powstawaniu nieprawidłowości na ich terytorium.
Dotyczy to możliwości zapobiegania dalszemu zawieraniu przez zakład ubezpieczeń nowych umów ubezpieczenia na ich terytorium.
7.
Ustęp 3–5 nie mają wpływu na uprawnienia Państw Członkowskich do karania naruszeń popełnianych na ich terytorium.
8.
Jeżeli zakład, który dopuścił się naruszenia, ma swoją jednostkę organizacyjną lub majątek w zainteresowanym Państwie Członkowskim, właściwe władze tego ostatniego mogą, zgodnie z prawem krajowym, zastosować kary administracyjne przewidziane za tego rodzaju naruszenia, w drodze postępowania egzekucyjnego wobec tej jednostki organizacyjnej lub majątku zakładu.
9.
Każdy środek zastosowany na mocy ust. 4–8, obejmujący kary lub ograniczenia dotyczące prowadzenia działalności ubezpieczeniowej, musi zostać właściwie uzasadniony i podany do wiadomości zainteresowanego zakładu ubezpieczeń.
10.
Co dwa lata Komisja przedstawia Komitetowi ds. Ubezpieczeń utworzonemu dyrektywą 91/675/EWG sprawozdanie zawierające zestawienie liczby i rodzajów przypadków odmowy udzielenia zezwolenia w poszczególnych Państwach Członkowskich na podstawie art. 10 dyrektywy 73/239/EWG lub art. 16 dyrektywy 88/357/EWG, zmienionych niniejszą dyrektywą, lub zastosowania odpowiednich środków zgodnie z ust. 5.
Państwa Członkowskie współpracują z Komisją, dostarczając jej informacji wymaganych do sporządzenia tego sprawozdania.
Artykuł 41
Żadne z przepisów niniejszej dyrektywy nie stanowi dla zakładów ubezpieczeń, których siedziby zarządu mieszczą się w Państwach Członkowskich, przeszkody w reklamowaniu swoich usług w Państwie Członkowskim oddziału lub w Państwie Członkowskim świadczenia usług, przy pomocy wszelkich dostępnych środków przekazu, z zastrzeżeniem obowiązku zachowania zasad dotyczących formy i treści takiej reklamy ustalonych ze względu na dobro ogólne.
Artykuł 42
1.
Uchyla się art. 20 dyrektywy 88/357/EWG.
2.
W przypadku likwidacji zakładu ubezpieczeń, zobowiązania wynikające z umów zawartych przez oddział zakładu lub w ramach swobody świadczenia usług są wypełniane w ten sam sposób jak zobowiązania wynikające z innych umów ubezpieczenia zawartych przez zakład, bez względu na narodowość ubezpieczonych i beneficjentów.
Artykuł 43
1.
Uchyla się art. 21 dyrektywy 88/357/EWG.
2.
W przypadku gdy ubezpieczenie oferowane jest w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług, ubezpieczający, przed zaciągnięciem jakiegokolwiek zobowiązania, zostanie poinformowany, w którym Państwie Członkowskim mieści się siedziba zarządu lub, w stosownym przypadku, oddział, z którym ma zostać zawarta umowa.
Wszystkie dokumenty wystawione ubezpieczającemu muszą zawierać informacje określone w akapicie pierwszym.
Obowiązki nałożone przepisami pierwszych dwóch akapitów nie mają zastosowania do ryzyk określonych w art. 5 lit. d) dyrektywy 73/239/EWG.
3.
Umowa lub jakikolwiek inny dokument zapewniający ochronę ubezpieczeniową, wraz z wnioskiem ubezpieczeniowym, w przypadku gdy jest on wiążący dla ubezpieczającego, musi zawierać adres siedziby zarządu lub, odpowiednio, adres oddziału zakładu ubezpieczeń, który udziela ochrony ubezpieczeniowej.
Każde Państwo Członkowskie może wymagać, żeby nazwisko i adres przedstawiciela zakładu ubezpieczeń określone w art. 12a ust. 4 dyrektywy 88/357/EWG zostały również umieszczone w dokumentach określonych w akapicie pierwszym.
Artykuł 44
1.
Uchyla się art. 22 dyrektywy 88/357/EWG.
2.
Każdy zakład ubezpieczeniowy powiadamia właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego, oddzielnie dla transakcji przeprowadzanych w ramach prawa przedsiębiorczości oraz dla transakcji przeprowadzanych w ramach swobody świadczenia usług, o kwocie składek, odszkodowań i prowizji, niepomniejszonych o reasekurację, w podziale na Państwa Członkowskie i na zespoły grup ubezpieczeń, a także, w odniesieniu do grupy 10 w pkt A Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, z wyłączeniem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, o częstotliwości występowania i średniej wysokości odszkodowania.
Zespoły grup ubezpieczeń określa się jako ubezpieczenia:
- wypadkowe i chorobowe (grupy 1 i 2),
- samochodowe (grupy 3, 7 i 10; dane liczbowe dotyczące grupy 10, z wyłączeniem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, należy podać oddzielnie),
- ogniowe i pozostałych szkód rzeczowych (grupy 8 i 9),
- lotnicze, morskie i transportowe (grupy 4, 5, 6, 7, 11 i 12),
- odpowiedzialności cywilnej ogólnej (grupa 13),
- kredytu i poręczeń (grupy 14 i 15),
- pozostałe grupy (grupy 16, 17 i 18).
Właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego przekazują te informacje, w stosownym terminie i w formie zbiorczej, właściwym władzom wszystkich zainteresowanych Państw Członkowskich, które tego żądają.
Artykuł 45
1.
Uchyla się art. 24 dyrektywy 88/357/EWG.
2.
Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie ma wpływu na uprawnienie Państw Członkowskich do wymagania od zakładów prowadzących działalność na ich terytorium w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług, przystąpienia i uczestniczenia, na takich samych warunkach jak zakłady posiadające zezwolenie na prowadzenie działalności w tych państwach, w jakimkolwiek programie mającym na celu zagwarantowanie wypłaty świadczeń ubezpieczeniowych osobom ubezpieczonym i poszkodowanym stronom trzecim.
Artykuł 46
1.
Uchyla się art. 25 dyrektywy 88/357/EWG.
2.
Bez uszczerbku dla dalszej harmonizacji, każda umowa ubezpieczenia podlega wyłącznie podatkom pośrednim i opłatom parafiskalnym od składek ubezpieczeniowych w Państwie Członkowskim, w którym umiejscowione jest ryzyko w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 88/357/EWG, a także, w przypadku Hiszpanii, prawnie ustanowionym opłatom na rzecz hiszpańskiego "Consorcio de Compensación de Seguros", na realizację funkcji tej organizacji związanych z pokrywaniem strat wynikających z nadzwyczajnych zdarzeń występujących w tym Państwie Członkowskim.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 lit. d) tiret pierwsze dyrektywy 88/357/EWG oraz do celów niniejszego ustępu, majątek ruchomy znajdujący się w budynku zlokalizowanym na terytorium Państwa Członkowskiego, z wyjątkiem towarów w tranzycie, uznawany jest za ryzyko umiejscowione w tym Państwie Członkowskim nawet, jeśli budynek i jego zawartość nie są objęte tą samą polisą ubezpieczeniową.
Prawo właściwe dla umów na mocy art. 7 dyrektywy 88/357/EWG nie ma wpływu na obowiązujące regulacje fiskalne.
Do czasu dalszej harmonizacji, każde Państwo Członkowskie stosuje wobec tych zakładów, które ubezpieczają ryzyka umiejscowione na jego terytorium, przepisy prawa krajowego, aby zapewnić pobieranie podatków pośrednich i opłat parafiskalnych wymagalnych na mocy akapitu pierwszego.
TYTUŁ V
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 47
Republika Federalna Niemiec może odroczyć do dnia 1 stycznia 1996 r. stosowanie art. 54 ust. 2 akapit drugi zdanie pierwsze. w tym okresie, w sytuacji określonej w art. 54 ust. 2, stosuje się przepisy poniższego akapitu.
W przypadku gdy podstawa techniczna obliczania składek została podana do wiadomości właściwym władzom rodzimego Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 54 ust. 2 akapit drugi zdanie trzecie, władze te bezzwłocznie przekazują te informacje właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym umiejscowione jest ryzyko, aby mogły one wnieść swoje uwagi.
Jeżeli właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego nie uwzględnią tych uwag, powiadomią o tym szczegółowo i z podaniem powodów właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym umiejscowione jest ryzyko.
Artykuł 48
Państwa Członkowskie mogą ustalić dla zakładów ubezpieczeń, których siedziby zarządu mieszczą się na ich terytorium i których budynki oraz grunty stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych przekraczają, w momencie notyfikacji niniejszej dyrektywy, granice procentowe ustanowione art. 22 ust. 1 lit. a), termin upływający nie później niż dnia 31 grudnia 1998 r., na zastosowanie się do tego przepisu.
Artykuł 49
Królestwo Danii może odroczyć do dnia 1 stycznia 1999 r. stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do obowiązkowych ubezpieczeń wypadków przy pracy.
W tym okresie w Królestwie Danii będzie nadal obowiązywać wyłączenie przewidziane w art. 12 ust. 2 dyrektywy 88/357/EWG w odniesieniu do wypadków przy pracy.
Artykuł 50
Hiszpania do dnia 31 grudnia 1996 r. oraz Grecja i Portugalia do dnia 31 grudnia 1998 r. mogą stosować następujące rozwiązania przejściowe w przypadku umów obejmujących ryzyka, które umiejscowione są wyłącznie na terytorium jednego z tych Państw Członkowskich, poza określonymi w art. 5 lit. d) dyrektywy 73/239/EWG:
a) na zasadzie odstępstwa od art. 8 ust. 3 dyrektywy 73/239/EWG oraz art. 29 i 39 niniejszej dyrektywy, właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich mogą wymagać przed ich zastosowaniem informacji o ogólnych i szczegółowych warunkach polis ubezpieczeniowych;
b) wysokość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dotyczących umów określonych w niniejszym artykule, ustalana jest pod nadzorem zainteresowanego Państwa Członkowskiego zgodnie z jego własnymi zasadami lub, w przypadku braku takich zasad, zgodnie z procedurami ustanowionymi na jego terytorium na podstawie niniejszej dyrektywy.
Pokrycie tych rezerw techniczno-ubezpieczeniowych równoważnymi i dopasowanymi aktywami oraz umiejscowienie tych aktywów nastąpi pod nadzorem tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z obowiązującymi w nim zasadami i praktyką przyjętą zgodnie z niniejszą dyrektywą.
TYTUŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 51
Następujące dostosowania techniczne dyrektyw 73/239/EWG i 88/357/EWG oraz niniejszej dyrektywy dokonywane będą zgodnie z procedurą ustanowioną w dyrektywie 91/675/EWG:
- rozszerzenie form prawnych przewidzianych w art. 8 ust. 1 lit. a) dyrektywy 73/239/EWG,
- zmiany wykazu zawartego w Załączniku do dyrektywy 73/239/EWG lub dostosowanie terminologii użytej w tym wykazie do potrzeb wynikających z rozwoju rynków ubezpieczeniowych,
- wyjaśnienie pozycji wchodzących w skład marginesu wypłacalności, wymienionych w art. 16 ust. 1 dyrektywy 73/239/EWG w celu uwzględnienia powstania nowych instrumentów finansowych,
- zmiana minimalnego funduszu gwarancyjnego przewidzianego w art. 17 ust. 2 dyrektywy 73/239/EWG w celu uwzględnienia zmian gospodarczych i finansowych,
- zmiany listy aktywów akceptowanych jako pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych ustalonych w art. 21 niniejszej dyrektywy oraz zasad rozłożenia ryzyka inwestycyjnego ustanowionych w art. 22 w celu uwzględnienia nowo powstałych instrumentów finansowych,
- zmiany dotyczące złagodzenia zasad dopasowania aktywów, ustanowionych w załączniku 1 do dyrektywy 88/357/EWG dla uwzględnienia rozwoju nowych instrumentów ochrony przed ryzykiem walutowym lub postępu procesu tworzenia Unii Gospodarczej i Walutowej,
- objaśnienie definicji w celu zapewnienia jednolitego stosowania dyrektyw 73/239/EWG i 88/357/EWG oraz niniejszej dyrektywy w całej Wspólnocie.
Artykuł 52
1.
Oddziały, które rozpoczęły działalność zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwie Członkowskim siedziby przed wejściem w życie przepisów przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy, podlegają procedurze ustanowionej w art. 10 ust. 1–5 dyrektywy 73/239/EWG.
Podlegają one, od daty ich wejścia w życie, art. 15, 19, 20 i 22 dyrektywy 73/239/EWG oraz art. 40 niniejszej dyrektywy.
2.
Artykuł 34 i 35 nie mają wpływu na prawa nabyte przez zakłady ubezpieczeń prowadzące działalność w ramach swobody świadczenia usług przed wejściem w życie przepisów przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 53
W dyrektywie 73/239/EWG dodaje się art. 28a w brzmieniu:
"Artykuł 28a
1.
Na warunkach ustanowionych przez prawo krajowe, każde Państwo Członkowskie udziela przedstawicielstwom i oddziałom utworzonym na ich terytorium i objętym niniejszym tytułem, zezwolenia na przeniesienie całości lub części ich portfela umów na rzecz zakładu przejmującego, mającego siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim, jeśli właściwe władze tego Państwa Członkowskiego lub, gdy właściwe, władze Państwa Członkowskiego określone w art. 26, zaświadczą, że zakład przejmujący, po uwzględnieniu przeniesienia, posiada konieczny margines wypłacalności.
2.
Na warunkach ustanowionych przez prawo krajowe, każde Państwo Członkowskie udziela przedstawicielstwom i oddziałom utworzonym na ich terytorium i objętym niniejszym tytułem, zezwolenia na przeniesienie całości lub części ich portfela umów na rzecz zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę zarządu w innym Państwie Członkowskim, jeśli właściwe władze tego Państwa Członkowskiego zaświadczą, że zakład przejmujący, po uwzględnieniu przeniesienia, posiada konieczny margines wypłacalności.
3.
Jeśli na warunkach ustanowionych przez prawo krajowe Państwo Członkowskie udziela zezwolenia przedstawicielstwom i oddziałom utworzonym na jego terytorium i objętym niniejszym tytułem, na przenoszenie całości lub części ich portfela umów na rzecz przedstawicielstwa lub oddziału objętego niniejszym tytułem i mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim, zapewnia ono, że właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym mieści się zakład przejmujący lub, odpowiednio, Państwa Członkowskiego określonego w art. 26, zaświadczają, że zakład przejmujący po przyjęciu portfela posiada konieczny margines wypłacalności oraz że prawo Państwa Członkowskiego zakładu przejmującego zezwala na takie przeniesienie, oraz że państwo to wyraziło zgodę na dokonanie przeniesienia.
4.
W okolicznościach określonych w ust. 1, 2 i 3, Państwo Członkowskie, w którym mieści się przedstawicielstwo lub oddział dokonujące przeniesienia, zezwoli na dokonanie przeniesienia po uzyskaniu zgody właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym umiejscowione jest ryzyko, w przypadku gdy jest to Państwo Członkowskie inne niż to, w którym mieści się przedstawicielstwo lub oddział, dokonujące przeniesienia.
5.
Właściwe władze Państw Członkowskich, do których zwrócono się o wydanie opinii lub zgody, przekazują swoją opinię lub zgodę właściwym władzom rodzimego Państwa Członkowskiego, w którym mieści się zakład ubezpieczeń dokonujący przeniesienia w terminie trzech miesięcy od dnia wpłynięcia takiego wniosku; brak odpowiedzi ze strony danej władzy w tym terminie należy uznać za równoznaczny z wydaniem korzystnej opinii lub dorozumianej zgody.
6.
Przeniesienie, na którego dokonanie udzielono zezwolenia zgodnie z niniejszym artykułem, ustanawia się zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskiego, w którym umiejscowione jest ryzyko.
Przeniesienie takie wiąże automatycznie ubezpieczających, osoby ubezpieczone i wszelkie inne osoby mających prawa lub obowiązki wynikające z przeniesionych umów.
Niniejszy przepis nie ma wpływu na uprawnienie Państw Członkowskich do zapewnienia ubezpieczającym możliwości wypowiedzenia umów w określonym czasie po dokonaniu przeniesienia."
Artykuł 54
1.
Bez względu na odmienne przepisy, Państwo Członkowskie, w którym dopuszcza się, aby umowy obejmujące ryzyka zaliczone do grupy 2 w pkt A Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG służyły jako częściowa lub całkowita alternatywa dla ubezpieczeń zdrowotnych zapewnianych w ramach obowiązkowego systemu ubezpieczeń społecznych, może wymagać, aby umowy te były zgodne ze szczegółowymi przepisami prawa stosowanymi przez zainteresowane Państwo Członkowskie, w celu zapewnienia ochrony interesu publicznego w tej grupie ubezpieczeń oraz aby właściwym władzom Państwa Członkowskiego podawano do wiadomości ogólne i szczegółowe warunki tych ubezpieczeń przed ich zastosowaniem.
2.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby system ubezpieczeń zdrowotnych, określony w ust. 1, funkcjonował w oparciu o podstawy techniczne podobne do zasad stosowanych w ubezpieczeniach na życie w przypadku gdy:
- wysokość składki obliczana jest na podstawie tabel zachorowalności oraz innych danych statystycznych dotyczących Państwa Członkowskiego umiejscowienia ryzyka, zgodnie z zasadami matematyki ubezpieczeniowej,
- tworzy się rezerwę uwzględniającą wzrost wieku,
- ubezpieczyciel może unieważnić umowę tylko w ustalonym terminie określonym przez Państwo Członkowskie, w którym umiejscowione jest ryzyko,
- umowa przewiduje możliwość podwyższenia składek lub zmniejszenia wypłat nawet w przypadku obowiązujących umów,
- umowa przewiduje, że ubezpieczający może dokonać zmiany swojej istniejącej umowy na nową, zgodną z ust. 1, oferowaną przez ten sam zakład ubezpieczeniowy lub ten sam oddział oraz uwzględniającą jego prawa nabyte. w szczególności należy wziąć pod uwagę rezerwę uwzględniającą wzrost wieku, a nowe badania lekarskie mogą być wymagane tylko dla rozszerzonego zakresu ubezpieczenia.
W takim przypadku właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego publikują tabele zachorowalności oraz inne dostępne dane statystyczne, określone w pierwszym akapicie i przekazują je właściwym władzom rodzimego Państwa Członkowskiego.
Składki muszą być ustalane na wystarczającym poziomie w oparciu o racjonalne założenia ubezpieczeniowe, aby umożliwić zakładowi ubezpieczeń zaspokojenie wszystkich jego zobowiązań, uwzględniając wszystkie aspekty jego sytuacji finansowej.
Rodzime Państwo Członkowskie będzie wymagać zgłoszenia właściwym władzom podstaw technicznych obliczania składek przed wprowadzeniem produktu ubezpieczeniowego na rynek.
Niniejszy akapit stosuje się również w przypadku gdy obowiązujące umowy zostały zmienione.
Artykuł 55
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby każdy zakład, który na ich terytorium oferuje, na własne ryzyko, obowiązkowe ubezpieczenie od następstw wypadków przy pracy, przestrzegał szczegółowych przepisów prawa krajowego tego Państwa, dotyczących ubezpieczeń tego rodzaju, z wyłączeniem przepisów dotyczących nadzoru finansowego, który jest wyłączną odpowiedzialnością rodzimego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 56
Państwa Członkowskie zapewniają, że od decyzji dotyczących zakładów ubezpieczeń, podejmowanych na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą przysługiwać będzie odwołanie na drodze sądowej.
Artykuł 57
1.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą nie później niż do dnia 31 grudnia 1993 r. i wprowadzą je w życie nie później niż do dnia 1 lipca 1994 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przyjmując te środki, Państwa Członkowskie włączą do nich odniesienia do niniejszej dyrektywy lub dokonają takiego odniesienia przy urzędowej publikacji tych przepisów.
Sposób dokonania odniesienia ustanawiany jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, jakie przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 58
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/50/EWG
z dnia 18 czerwca 1992 r.
odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie ostatnie oraz art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
Rada Europejska sporządziła konkluzje w sprawie konieczności wprowadzenia rynku wewnętrznego;
należy podjąć środki mające na celu stopniowe ustanowienie rynku wewnętrznego do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny jest obszarem bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
cele te wymagają koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi;
Biała Księga dotycząca wprowadzenia rynku wewnętrznego zawiera program działań oraz harmonogram otwierania rynków zamówień publicznych, w tym w dziedzinie usług, w zakresie, w jakim nie jest to objęte dyrektywą Rady 71/305/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. dotyczącą koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane [4] oraz dyrektywą Rady 77/62/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. koordynującą procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy [5];
niniejsza dyrektywa powinna być stosowana przez wszystkie instytucje zamawiające, w rozumieniu dyrektywy 71/305/EWG;
należy unikać przeszkód w swobodnym przepływie usług; usługodawcami mogą zatem być osoby fizyczne lub prawne; niniejsza dyrektywa nie narusza jednakże stosowania, na poziomie krajowym, reguł dotyczących warunków wykonywania działalności lub zawodu, pod warunkiem że są one zgodne z prawem wspólnotowym;
w celu stosowania reguł proceduralnych oraz w celach monitorowania sferę usług najlepiej można opisać przez podział na kategorie, odpowiadające poszczególnym pozycjom wspólnej klasyfikacji; załączniki I A oraz I B do niniejszej dyrektywy odwołują się do nomenklatury CPC (wspólna klasyfikacja produktów) Narodów Zjednoczonych; nomenklatura ta może w przyszłości zostać zastąpiona przez nomenklaturę wspólnotową; w związku z tym należy przyjąć przepisy w celu dostosowania nomenklatury CPC w załącznikach I A oraz I B;
świadczenie usług jest objęte niniejszą dyrektywą jedynie w zakresie, w jakim opiera się ono na zamówieniach; świadczenie usług na innych podstawach, takich jak ustawy, rozporządzenia lub umowy o pracę, nie jest objęte niniejszą dyrektywą;
zgodnie z art. 130f Traktatu wspieranie badań i rozwoju jest sposobem wzmocnienia naukowych i technologicznych podstaw przemysłu europejskiego, a otwarcie rynków zamówień publicznych służyć będzie temu celowi; udział w finansowaniu programów badawczych nie powinien podlegać niniejszej dyrektywie; zatem zamówienia na usługi badawcze i rozwojowe, oprócz tych, z których pożytki przypadają wyłącznie instytucji zamawiającej do wykorzystania w trakcie prowadzenia działalności własnej, pod warunkiem że świadczona usługa jest w całości opłacona przez tę instytucję zamawiającą, nie są objęte niniejszą dyrektywą;
zamówienia dotyczące nabycia, najmu lub dzierżawy nieruchomości lub dotyczące praw do nich wykazują szczególne cechy sprawiające, iż stosowanie do nich reguł udzielania zamówień nie jest właściwe;
udzielanie zamówień na niektóre usługi audiowizualne w dziedzinie nadawania podlega okolicznościom sprawiającym, iż stosowanie do nich reguł udzielania zamówień nie jest właściwe;
usługi arbitrażowe i polubowne są zazwyczaj świadczone przez podmioty lub osoby, zatwierdzone lub wybrane w sposób, który nie może być objęty regułami udzielania zamówień;
do celów niniejszej dyrektywy usługi finansowe nie obejmują instrumentów polityki pieniężnej, kursu wymiany walut, długu publicznego, zarządzania rezerwami, jak również innych polityk obejmujących operacje na papierach wartościowych lub na innych instrumentach finansowych; zatem zamówienia związane z emisją, sprzedażą, kupnem lub transferem papierów wartościowych i innych instrumentów finansowych nie są objęte niniejszą dyrektywą; wyłączone są również usługi banku centralnego;
w dziedzinie usług powinny mieć zastosowanie te same odstępstwa, które występują w dyrektywach 71/305/EWG i 77/62/EWG i dotyczą bezpieczeństwa państwa, tajemnicy państwowej oraz pierwszeństwa innych reguł udzielania zamówień: wynikających z umów międzynarodowych, dotyczących stacjonowania wojsk lub przepisów organizacji międzynarodowych;
niniejsza dyrektywa nie narusza stosowania w szczególności art. 55, 56 i 66 Traktatu;
zamówienia publiczne na usługi, szczególnie w dziedzinie zarządzania nieruchomościami, mogą niekiedy obejmować pewne roboty budowlane; z dyrektywy 71/305/EWG wynika, że, aby zamówienie stanowiło zamówienie publiczne na roboty budowlane, jego celem musi być wykonanie obiektu budowlanego; w zakresie, w jakim te roboty budowlane mają charakter dodatkowy i nie przesądzają o celu zamówienia, nie stanowią podstawy do kwalifikowania danego zamówienia jako zamówienia publicznego na roboty budowlane;
reguły dotyczące zamówień na usługi, zawarte w dyrektywie Rady 90/531/EWG z dnia 17 września 1990 r. w sprawie procedur udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [6] powinny pozostać nienaruszone;
zamówienia opierające się na jedynym wskazanym źródle dostawy mogą być, pod pewnymi warunkami, całkowicie lub częściowo wyłączone ze stosowania niniejszej dyrektywy;
niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do niewielkich zamówień poniżej określonego progu w celu uniknięcia zbędnych formalności; próg ten może być w zasadzie taki sam, jak dla zamówień publicznych na dostawy; obliczanie wartości zamówienia, publikacja i metoda dostosowywania progów powinny być takie same, jak w innych dyrektywach wspólnotowych dotyczących procedur udzielania zamówień publicznych;
w celu wyeliminowania praktyk ogólnie ograniczających konkurencję oraz ograniczających w szczególności udział w zamówieniach obywateli innych Państw Członkowskich niezbędna jest poprawa dostępu usługodawców do procedur udzielania zamówień;
pełne stosowanie niniejszej dyrektywy musi być, przez okres przejściowy, ograniczone do zamówień na te usługi, względem których jej przepisy umożliwiają wykorzystanie wszystkich możliwości rozwoju handlu transgranicznego; zamówienia na inne usługi powinny być monitorowane przez pewien okres przed podjęciem decyzji w sprawie pełnego stosowania niniejszej dyrektywy; należy określić mechanizm takiego monitorowania; mechanizm ten powinien równocześnie umożliwić wszystkim zainteresowanym wymianę odpowiednich informacji;
reguły udzielania zamówień publicznych na usługi powinny być na tyle, na ile to możliwe, zbliżone do tych dotyczących udzielania zamówień publicznych na dostawy i na roboty budowlane;
reguły udzielania zamówień publicznych zawarte w dyrektywach: 71/305/EWG i 77/62/EWG mogą być odpowiednie, z koniecznymi dostosowaniami, niezbędnymi dla uwzględnienia szczególnych aspektów zamówień na usługi, przykładowo takich jak: wybór procedury negocjacyjnej, konkursy na projekty, warianty, forma prawna, w jakiej działają usługodawcy, ograniczenie możliwości wykonywania niektórych działalności do przedstawicieli określonych zawodów, rejestracja i gwarancja jakości;
można wykorzystać procedurę negocjacyjną z uprzednim opublikowaniem ogłoszenia, jeżeli niemożliwe jest określenie usługi, która ma być świadczona, z wystarczającą dokładnością, szczególnie w dziedzinie usług intelektualnych, i z tego powodu nie można udzielić zamówienia poprzez wybór najkorzystniejszej oferty zgodnie z regułami określającymi procedurę otwartą lub ograniczoną;
odpowiednie reguły wspólnotowe dotyczące wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji mają zastosowanie, jeżeli dokument potwierdzający posiadanie określonych kwalifikacji jest wymagany do udziału w procedurze udzielania zamówienia lub w konkursie na projekt;
cele niniejszej dyrektywy nie wymagają jakichkolwiek zmian w obecnej sytuacji na poziomie krajowym w odniesieniu do konkurencji cenowej pomiędzy usługodawcami świadczącymi określone rodzaje usług;
funkcjonowanie niniejszej dyrektywy powinno zostać poddane przeglądowi najpóźniej po upływie trzech lat od ustalonej daty transpozycji reguł udzielania zamówień do prawa krajowego; przegląd ten powinien w szczególności obejmować możliwość pełnego stosowania dyrektywy do szerszego zakresu zamówień na usługi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "zamówienia publiczne na usługi" oznaczają umowy o charakterze odpłatnym, zawierane na piśmie pomiędzy usługodawcą a instytucją zamawiającą, z wyłączeniem:
i) zamówień publicznych na dostawy, w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 77/62/EWG oraz zamówień publicznych na roboty budowlane, w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 71/305/EWG;
ii) zamówień udzielanych w dziedzinach określonych w art. 2, 7, 8, i 9 dyrektywy 90/531/EWG lub spełniających warunki art. 6 ust. 2 tej samej dyrektywy;
iii) zamówień, których przedmiotem jest, bez względu na sposób finansowania, nabycie, najem lub dzierżawa gruntów, istniejących budynków i innych nieruchomości lub praw do nich; niniejszej dyrektywie podlegają jednak umowy o świadczenie usług finansowych, zawarte w dowolnej formie, równocześnie, przed lub po zawarciu umowy nabycia, najmu lub dzierżawy;
iv) zamówień obejmujących nabycie, przygotowanie, produkcję lub koprodukcję materiałów programowych przez nadawców, jak również zamówień dotyczących czasu transmisji;
v) zamówień na usługi telefoniczne, teleksowe, radiotelefoniczne, przywoławcze lub satelitarne;
vi) zamówień na usługi arbitrażowe lub polubowne;
vii) zamówień na usługi finansowe, związane z emisją, sprzedażą, kupnem lub transferem papierów wartościowych lub innych instrumentów finansowych oraz zamówień na usługi banku centralnego;
viii) zamówień w zakresie zatrudnienia;
ix) zamówień na usługi badawcze i rozwojowe, innych niż te, z których pożytki przypadają wyłącznie instytucji zamawiającej do wykorzystania w trakcie prowadzenia działalności własnej, pod warunkiem że świadczona usługa jest w całości opłacona przez tę instytucję zamawiającą;
b) "instytucje zamawiające" oznaczają państwo, jednostki samorządu terytorialnego, podmioty prawa publicznego, związki zawarte przez co najmniej jedną taką jednostkę lub podmiot prawa publicznego.
"Podmiot prawa publicznego" oznacza każdy podmiot:
- ustanowiony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, który nie ma charakteru przemysłowego lub handlowego, oraz
- posiadający osobowość prawną, oraz
- finansowany w przeważającej części przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego, lub jeżeli jego zarząd podlega nadzorowi ze strony tych instytucji, lub jeżeli ponad połowę składu jego organu administracji, zarządu lub nadzoru stanowią osoby mianowane przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego, lub przez inne podmioty prawa publicznego;
Wykazy podmiotów prawa publicznego lub kategorii takich podmiotów spełniających kryteria określone w drugim akapicie niniejszej litery są określone w załączniku I do dyrektywy 71/305/EWG.
Wykazy te są wyczerpujące na tyle, na ile to możliwe, i mogą być poddawane przeglądom zgodnie z procedurą określoną w art. 30b tej dyrektywy;
c) "usługodawca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która oferuje usługi, włączając w to podmiot publiczny.
Usługodawca składający ofertę jest oznaczony pojęciem "oferent", zaś ubiegający się o zaproszenie do udziału w procedurze ograniczonej lub negocjacyjnej pojęciem "kandydat"
d) "procedury otwarte" oznaczają te krajowe procedury, w ramach których każdy zainteresowany usługodawca może złożyć ofertę;
e) "procedury ograniczone" oznaczają te krajowe procedury, w ramach których oferty mogą składać tylko usługodawcy zaproszeni przez instytucję zamawiającą;
f) "procedury negocjacyjne" oznaczają te krajowe procedury, w ramach których instytucje zamawiające zwracają się według swojego wyboru do usługodawców i negocjują warunki zamówienia z jednym lub kilkoma z nich;
g) "konkursy na projekty" oznaczają te krajowe procedury, z nagrodami lub bez, które umożliwiają instytucji zamawiającej uzyskanie planu lub projektu, wybranego przez komisję konkursową, przede wszystkim w dziedzinie planowania przestrzennego, urbanistyki, architektury i inżynierii lądowej i wodnej lub przetwarzania danych.
Artykuł 2
Jeżeli zamówienie publiczne ma objąć zarówno produkty w rozumieniu dyrektywy 77/62/EWG, jak i usługi w rozumieniu załączników I A oraz I B do niniejszej dyrektywy, zamówienie jest objęte zakresem niniejszej dyrektywy, jeżeli wartość usług, których to dotyczy, przekracza wartość produktów objętych zamówieniem.
Artykuł 3
1.
Instytucje zamawiające, udzielając zamówień publicznych na usługi lub organizując konkursy na projekty, stosują procedury dostosowane do przepisów niniejszej dyrektywy.
2.
Instytucje zamawiające zapewniają, aby nie istniała dyskryminacja między różnymi usługodawcami.
3.
W przypadku gdy instytucje zamawiające bezpośrednio subwencjonują ponad 50 % wartości zamówienia na usługi udzielanego przez inny podmiot i związanego z zamówieniem na roboty budowlane w rozumieniu art. 1a ust. 2 dyrektywy 71/305/EWG, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że instytucje zamawiające działają zgodnie z niniejszą dyrektywą lub zapewniają jej poszanowanie.
Artykuł 4
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do zamówień publicznych na usługi, udzielanych przez instytucje zamawiające w dziedzinie obronności, z wyjątkiem zamówień, do których stosuje się przepisy art. 223 Traktatu.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do usług, które są określone jako objęte tajemnicą lub których realizacji muszą towarzyszyć szczególne środki bezpieczeństwa zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi obowiązującymi w zainteresowanym Państwie Członkowskim, albo gdy wymaga tego ochrona podstawowych interesów w zakresie bezpieczeństwa tego państwa.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zamówień publicznych, które podlegają innym regułom proceduralnym i są udzielane:
a) na podstawie umowy międzynarodowej, zawartej między Państwem Członkowskim a jednym lub wieloma państwami trzecimi, obejmującej usługi mające na celu wspólną realizację lub użytkowanie projektu przez państwa-sygnatariuszy; każdą taką umowę należy podać do wiadomości Komisji, która może skonsultować się z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Publicznych ustanowionym decyzją Rady 71/306/EWG [7];
b) przedsiębiorstwom w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, na podstawie umowy międzynarodowej odnoszącej się do stacjonowania wojsk;
c) na podstawie szczególnej procedury organizacji międzynarodowej.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zamówień publicznych na usługi, udzielanych podmiotowi, który sam jest instytucją zamawiającą w rozumieniu art. 1 lit. b), na podstawie prawa wyłącznego, przysługującego mu na podstawie opublikowanych przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które są zgodne z Traktatem.
Artykuł 7
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do zamówień publicznych na usługi, których szacunkowa wartość, bez podatku VAT, jest nie mniejsza niż 200000 ECU.
2.
Do celów obliczania szacunkowej wartości zamówienia instytucja zamawiająca włącza całkowite szacunkowe wynagrodzenie usługodawcy, uwzględniając przepisy ust. 3-8.
3.
Wybór metody szacowania wartości nie może być dokonywany z zamiarem uniknięcia stosowania niniejszej dyrektywy, jak również żadne planowane zamówienie na określoną ilość usług nie może być podzielone z zamiarem uniknięcia stosowania niniejszego artykułu.
4.
Do celów obliczania szacunkowej wartości zamówienia przy niżej wymienionych rodzajach usług należy uwzględnić, tam gdzie to stosowne:
- w odniesieniu do usług ubezpieczeniowych — należną składkę,
- w odniesieniu do usług bankowych i innych usług finansowych — opłaty, prowizje, odsetki, jak również inne rodzaje wynagrodzenia,
- w odniesieniu do zamówień, które obejmują wykonanie projektu — należne opłaty lub prowizje.
W przypadku gdy usługi są podzielone na kilka części, z których każda stanowi przedmiot zamówienia, wartość każdej z tych części jest uwzględniana w celu obliczaniu wartości określonej powyżej.
W przypadku gdy wartość części jest nie mniejsza niż niniejsza wartość, przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do wszystkich części.
Instytucje zamawiające mogą uchylić stosowanie ust. 1 w odniesieniu do każdej części, której szacunkowa wartość, bez podatku VAT, jest mniejsza niż 80000 ECU, pod warunkiem że całkowita wartość szacunkowa tych części nie przekracza 20 % całkowitej wartości wszystkich części.
5.
W przypadku zamówień, które nie określają całkowitej ceny, podstawą obliczenia szacunkowej wartości zamówienia jest:
- w przypadku zamówień na czas określony, nie dłuższy niż 48 miesięcy — całkowita wartość zamówienia przez okres jego trwania,
- w przypadku zamówień na czas nieokreślony lub przekraczający 48 miesięcy — miesięczna rata pomnożona przez 48.
6.
W przypadku zamówień powtarzających się lub podlegających odnowieniu w oznaczonym czasie wartość zamówienia może być ustalona na podstawie:
- rzeczywistej łącznej wartości podobnych zamówień na podobne rodzaje usług, udzielonych w poprzednim roku finansowym lub w ciągu poprzednich 12 miesięcy, dostosowanej, tam gdzie to możliwe, do przewidywanych zmian w ilości lub w wartości w ciągu 12 miesięcy następujących po pierwotnej umowie, albo
- szacunkowej łącznej wartości przez 12 miesięcy następujących po wykonaniu pierwszej usługi lub przez okres umowy w przypadku, gdy jest on dłuższy niż 12 miesięcy.
7.
W przypadku gdy proponowane zamówienie zawiera klauzulę dotyczącą opcji, podstawą obliczania wartości zamówienia jest najwyższa możliwa wartość zamówienia obejmująca wartość opcji.
8.
Wartości progów wyrażone w walutach krajowych są zmieniane co dwa lata, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1994 r.
Obliczenie tych wartości opiera się na średnich dziennych kursach tych walut określonych w ecu w okresie 24 miesięcy, kończących się ostatniego dnia sierpnia, poprzedzającego przegląd z dnia 1 stycznia.
Wartości te publikuje się na początku listopada w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Metoda obliczania określona w powyższym akapicie podlega badaniu w ramach Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych, z inicjatywy Komisji, po dwóch latach od jej pierwszego zastosowania.
TYTUŁ II
Dwustopniowe stosowanie
Artykuł 8
Zamówień, których przedmiotem są usługi wymienione w załączniku I A, udziela się zgodnie z przepisami tytułów III–VI.
Artykuł 9
Zamówień, których przedmiotem są usługi wymienione w załączniku I B, udziela się zgodnie z art. 14 i 16.
Artykuł 10
Zamówień, których przedmiotem są usługi wymienione zarówno w załączniku I A, jak i w załączniku I B, udziela się zgodnie z przepisami tytułów III–VI w przypadku, gdy wartość usług wymienionych w załączniku I A jest większa niż wartość usług wymienionych w załączniku I B. W przypadku gdy tak nie jest, są one udzielane zgodnie z art. 14 i 16.
TYTUŁ III
Wybór procedur udzielania zamówień oraz reguły przeprowadzania konkursów na projekty
Artykuł 11
1.
Przy udzielaniu zamówień publicznych na usługi instytucje zamawiające stosują procedury, określone w art. 1 lit. d), e) i f), dostosowane do celów niniejszej dyrektywy.
2.
Instytucje zamawiające mogą udzielać zamówień publicznych na usługi w procedurze negocjacyjnej, z uprzednią publikacją ogłoszenia o zamówieniu, w następujących przypadkach:
a) jeżeli w toku realizacji procedury otwartej lub ograniczonej nie wpłynęły prawidłowe oferty albo wpłynęły oferty, które nie mogą być przyjęte na mocy przepisów krajowych zgodnych z art. 23-28 w zakresie, w jakim początkowe warunki zamówienia nie zostały istotnie zmienione.
Instytucje zamawiające mogą w takich przypadkach powstrzymać się od publikacji ogłoszenia o zamówieniu, jeżeli włączą do stosownej procedury negocjacyjnej wszystkich oferentów spełniających kryteria art. 29-35, którzy w toku uprzedniej procedury otwartej lub ograniczonej złożyli oferty zgodne z formalnymi wymogami procedury przetargowej;
b) w wyjątkowych wypadkach, gdy charakter usług lub związane z nimi ryzyko nie pozwala na dokonanie wcześniejszej ogólnej wyceny;
c) jeżeli charakter usług, które mają być zamówione, w szczególności w przypadku usług intelektualnych oraz usług objętych kategorią 6 załącznika I A, jest taki, iż ich opis w umowie nie może być ustalony dostatecznie dokładnie, aby umożliwić udzielenie zamówienia poprzez wybór najlepszej oferty zgodnie z przepisami dotyczącymi procedury otwartej i ograniczonej.
3.
Instytucje zamawiające mogą udzielać zamówień publicznych na usługi w procedurze negocjacyjnej, bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, w następujących przypadkach:
a) jeżeli w toku procedury otwartej lub ograniczonej oferty nie wpłynęły lub wpłynęły jedynie oferty nieprawidłowe, pod warunkiem że początkowe warunki zamówienia nie zostały w istotny sposób zmienione, a sprawozdanie przekazano Komisji na jej wniosek;
b) jeżeli z przyczyn technicznych, artystycznych lub z przyczyn związanych z ochroną praw wyłącznych usługi mogą być świadczone jedynie przez określonego usługodawcę;
c) w przypadku gdy zamówienie, którego to dotyczy, ma być udzielone zwycięzcy lub jednemu ze zwycięzców konkursu na projekt, w następstwie konkursu, zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie.
W drugim przypadku do udziału w negocjacjach zaprasza się wszystkich zwycięzców konkursu na projekt;
d) w zakresie, w jakim jest to ściśle niezbędne, ze względu na wyjątkowo pilny charakter sprawy związany z wydarzeniami, których zainteresowane instytucje zamawiające nie mogły przewidzieć, nie mogą być dotrzymane terminy, przewidziane dla procedur otwartej, ograniczonej lub negocjacyjnej, określone w art. 17-20.
Okoliczności, na które można się powoływać w celu uzasadnienia wyjątkowo pilnego charakteru sprawy, nie mogą być w żadnym przypadku przypisane instytucjom zamawiającym;
e) w przypadku usług dodatkowych, nieprzewidzianych ani w projekcie pierwotnie rozważanym, ani w pierwotnie zawartej umowie, które jednak z uwagi na nieprzewidziane wydarzenia, stały się niezbędne do wykonania usługi w niej określonej, pod warunkiem że zamówienie udzielone jest usługodawcy świadczącemu takie usługi:
- gdy takie dodatkowe usługi ze względów technicznych i ekonomicznych nie mogą być oddzielone od głównego zamówienia bez istotnej uciążliwości dla instytucji zamawiających, lub
- gdy takie usługi mogą być oddzielone od wykonania pierwotnego zamówienia, lecz są ściśle niezbędne do jego zakończenia.
Jednakże łączna wartość szacunkowa udzielonych zamówień na usługi dodatkowe nie może przekroczyć 50 % wartości głównego zamówienia.
f) w przypadku nowych usług, polegających na powtórzeniu podobnych usług, powierzonych usługodawcy, któremu te same instytucje zamawiające udzieliły wcześniejszego zamówienia, pod warunkiem że usługi te zgodne są z zasadniczym projektem, będącym podstawą pierwotnego zamówienia, udzielonego zgodnie z procedurami określonymi w ust. 4.
W momencie zaproszenia do składania ofert na pierwszy projekt, gdy mają zastosowanie przepisy art. 7, instytucja zamawiająca informuje o możliwości zastosowania procedury negocjacyjnej oraz uwzględnia całkowity szacunkowy koszt następnych usług.
Niniejsza procedura może być zastosowana jedynie w ciągu trzech lat po zawarciu pierwotnego zamówienia.
4.
We wszystkich innych przypadkach instytucje zamawiające udzielają zamówień publicznych na usługi w procedurze otwartej lub ograniczonej.
Artykuł 12
1.
Instytucja zamawiająca powiadamia każdego z niedopuszczonych kandydatów lub oferentów, który o to wystąpi na piśmie, o przyczynach odrzucenia jego wniosku lub oferty, w terminie 15 dni od daty otrzymania żądania, a w wypadku przetargu podaje nazwę wybranego oferenta.
2.
Instytucja zamawiająca powiadamia kandydatów lub oferentów, którzy o to wystąpili na piśmie, o przyczynach podjęcia decyzji o nieudzieleniu im zamówienia, w odniesieniu do którego dokonano zaproszenia do ubiegania się o zamówienie lub decyzji o ponownym wszczęciu procedury.
O podjętych decyzjach instytucja zamawiająca powiadamia również Urząd ds. Publikacji Urzędowych Wspólnot Europejskich.
3.
Instytucja zamawiająca, w przypadku każdego udzielonego zamówienia, sporządza pisemne sprawozdanie, zawierające co najmniej:
- nazwę i adres instytucji zamawiającej, przedmiot i wartość zamówienia,
- nazwy dopuszczonych kandydatów lub oferentów oraz powody ich wyboru,
- nazwy odrzuconych kandydatów lub oferentów oraz powody ich odrzucenia,
- nazwę wybranego oferenta oraz powody wyboru jego oferty, a także, jeśli to wiadome, wskazanie tej części zamówienia, którą wybrany oferent zamierza zlecić do wykonania stronom trzecim,
- w wypadku procedur negocjacyjnych okoliczności określone w art. 11, uzasadniające zastosowanie tych procedur.
Niniejsze sprawozdanie albo jego główne elementy należy przekazać Komisji na jej wniosek.
Artykuł 13
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do konkursów na projekty, organizowanych jako część procedury, prowadzącej do udzielenia zamówienia na usługi, których szacunkowa wartość, bez podatku VAT, jest nie mniejsza niż wartość określona w art. 7 ust. 1.
2.
Niniejszy artykuł stosuje się do wszelkich konkursów na projekty, w których suma nagród i płatności dla uczestników jest nie mniejsza niż 200000 ECU.
3.
Reguły przeprowadzania konkursu na projekt są zgodne z wymogami niniejszego artykułu i przekazuje się je do wiadomości zainteresowanym udziałem w konkursie.
4.
Dopuszczenie uczestników do konkursu na projekt nie może być ograniczane:
- do terytorium lub części terytorium Państwa Członkowskiego,
- poprzez wymóg, wynikający z prawa Państwa Członkowskiego, w którym konkurs na projekt jest organizowany, aby uczestnicy byli albo osobami fizycznymi, albo prawnymi.
5.
W przypadku gdy konkurs na projekt jest zastrzeżony dla ograniczonej liczby uczestników, instytucja zamawiająca ustanawia jednoznaczne i niedyskryminacyjne kryteria wyboru.
W każdym wypadku liczba kandydatów zaproszonych do uczestnictwa jest wystarczająca do zapewnienia rzeczywistej konkurencji.
6.
Komisja konkursowa składa się wyłącznie z osób fizycznych niezależnych od uczestników konkursu na projekt.
W przypadku gdy od uczestników konkursu na projekt wymagane są szczególne kwalifikacje zawodowe, co najmniej jedna trzecia część członków komisji konkursowej musi mieć te same lub równoważne kwalifikacje.
Komisja konkursowa jest niezależna w swoich decyzjach lub opiniach, podejmowanych na podstawie anonimowych prezentacji projektów, wyłącznie na podstawie kryteriów wskazanych w ogłoszeniu, w rozumieniu art. 15 ust. 3.
TYTUŁ IV
Wspólne reguły w dziedzinie technicznej
Artykuł 14
1.
Specyfikacje techniczne, określone w załączniku II, zamieszczane są w ogólnej dokumentacji lub w dokumentacji dotyczącej każdego zamówienia.
2.
Bez uszczerbku dla prawnie wiążących krajowych norm technicznych i w zakresie, w jakim są one zgodne z prawem wspólnotowym, specyfikacje techniczne określane są przez instytucje zamawiające poprzez odniesienie do norm krajowych wdrażających normy europejskie lub do europejskich aprobat technicznych albo poprzez odwołanie się do wspólnych specyfikacji technicznych.
3.
Instytucja zamawiająca może odstąpić od ust. 2, jeżeli:
a) normy, europejskie aprobaty techniczne lub wspólne specyfikacje techniczne nie zawierają żadnych przepisów w zakresie ustanawiania zgodności lub jeżeli nie istnieją techniczne sposoby do zadowalającego ustanowienia zgodności produktu z tymi normami, europejskimi aprobatami technicznymi lub wspólnymi specyfikacjami technicznymi;
b) stosowanie ust. 2 naruszyłoby stosowanie dyrektywy Rady 86/361/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wstępnego etapu wzajemnego uznawania homologacji końcowych urządzeń telekomunikacyjnych [8] lub decyzji Rady 87/95/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji [9], lub innych instrumentów wspólnotowych w szczególnych dziedzinach usług lub towarów;
c) normy te, europejskie aprobaty techniczne lub wspólne specyfikacje techniczne zobowiązywałyby instytucje zamawiające do używania produktów lub materiałów niekompatybilnych z urządzeniami już używanymi, pociągałyby za sobą nieproporcjonalnie duże koszty lub trudności techniczne, jednak tylko w ramach wyraźnie określonej i opisanej strategii, przewidującej przestawienie się w określonym czasie na normy europejskie, europejskie aprobaty techniczne lub wspólne specyfikacje techniczne;
d) projekt, którego to dotyczy, jest rzeczywiście innowacyjny i stosowanie wobec niego istniejących norm europejskich, europejskich aprobat technicznych lub wspólnych specyfikacji technicznych nie byłoby właściwe.
4.
Instytucje zamawiające, powołując się na ust. 3, odnotowują, jeśli to możliwe, przyczyny takiego postępowania w ogłoszeniu o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich lub w dokumentacji zamówienia oraz w każdym przypadku wskazują te przyczyny w swych wewnętrznych dokumentach i przekazują te informacje Państwom Członkowskim oraz Komisji na ich wniosek.
5.
W razie braku norm europejskich, europejskich aprobat technicznych lub wspólnych specyfikacji technicznych, specyfikacje techniczne:
a) są określane poprzez odniesienie do krajowych specyfikacji technicznych, uznanych za zgodne z podstawowymi wymaganiami wymienionymi w dyrektywach wspólnotowych w sprawie harmonizacji technicznej, zgodnie z procedurami określonymi w tych dyrektywach, w szczególności zgodnie z procedurami określonymi w dyrektywie Rady 89/106/EWG [10];
b) mogą być określone poprzez odniesienie do krajowych specyfikacji technicznych, dotyczących projektowania, metod obliczania oraz wykonywania obiektów budowlanych oraz używania materiałów;
c) mogą być określane przez odniesienie do innych dokumentów.
W takim przypadku właściwe jest odniesienie się do norm w następującej kolejności:
i) normy krajowe, wdrażające normy międzynarodowe, przyjęte przez kraj instytucji zamawiającej;
ii) inne krajowe normy i krajowe aprobaty techniczne kraju instytucji zamawiającej;
iii) wszelkie inne normy.
6.
Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania do klauzul umownych, dotyczących danego zamówienia takich specyfikacji technicznych, które, odnosząc się do produktów określonej produkcji lub pochodzących ze szczególnego źródła lub wytwarzanych w określony sposób, skutkują uprzywilejowaniem lub wykluczeniem niektórych usługodawców, chyba że jest to uzasadnione ze względu na przedmiot zamówienia.
W szczególności zakazane jest wskazywanie znaków towarowych, patentów, typów lub szczególnego pochodzenia, lub produkcji.
Jednakże jeżeli takiemu wskazaniu towarzyszą wyrazy: "lub równoważne", jest to dopuszczalne w przypadkach, gdy instytucje zamawiające nie mogą określić przedmiotu zamówienia przy użyciu specyfikacji wystarczająco dokładnych i zrozumiałych dla wszystkich zainteresowanych stron.
TYTUŁ V
Wspólne reguły dotyczące ogłoszeń
Artykuł 15
1.
Instytucje zamawiające podają do wiadomości w ogłoszeniu o zamówieniu, najszybciej jak to możliwe po rozpoczęciu ich roku budżetowego, przewidywaną całkowitą wartość zamówień w każdej kategorii usług, wymienionych w załączniku I A, których zamierzają udzielić w ciągu następnych 12 miesięcy, w przypadku gdy ich całkowita wartość szacunkowa z uwzględnieniem przepisów art. 7 jest nie mniejsza niż 750000 ECU.
2.
Instytucje zamawiające, które zamierzają udzielić zamówienia publicznego na usługi w procedurze otwartej, ograniczonej lub zgodnie z warunkami określonymi w art. 11 w procedurze negocjacyjnej, podają do wiadomości swój zamiar w ogłoszeniu.
3.
Instytucje zamawiające, które zamierzają przeprowadzić konkurs na projekt, podają do wiadomości swój zamiar w ogłoszeniu.
Artykuł 16
1.
Instytucje zamawiające, które udzieliły zamówienia publicznego lub przeprowadziły konkurs na projekt, przesyłają ogłoszenie o wynikach przeprowadzonego postępowania do Urzędu ds. Publikacji Urzędowych Wspólnot Europejskich.
2.
Ogłoszenia podlegają publikacji:
- w przypadku zamówień publicznych na usługi, wymienionych w załączniku I A, zgodnie z art. 17-20,
- w przypadku konkursów na projekty, zgodnie z art. 17.
3.
W przypadku zamówień publicznych na usługi, wymienionych w załączniku I B, instytucja zamawiająca wskazuje w zamówieniu, czy zgadza się na jego opublikowanie.
4.
Komisja opracowuje reguły dotyczące ustanowienia regularnych sprawozdań na podstawie ogłoszeń określonych w ust. 3 i dotyczące publikacji takich sprawozdań zgodnie z procedurą określoną w art. 40 ust. 3.
5.
W przypadku gdy publikowanie informacji dotyczących udzielenia zamówienia utrudniłoby egzekwowanie prawa albo w inny sposób byłoby sprzeczne z interesem publicznym, albo naruszałoby uprawnione interesy gospodarcze określonych przedsiębiorstw publicznych lub prywatnych, albo mogłoby naruszyć uczciwą konkurencję między usługodawcami, takie informacje nie muszą być opublikowane.
Artykuł 17
1.
Ogłoszenia sporządza się zgodnie ze wzorami określonymi w załącznikach III oraz IV, określając informacje wymagane w tych wzorach.
Instytucje zamawiające nie mogą wymagać spełnienia jakichkolwiek warunków innych niż te, określone w art. 31 i 32, przy żądaniu informacji dotyczących norm ekonomicznych i technicznych, których wymagają od usługodawców przy ich wyborze (pkt 13 załącznika III B, pkt 13 załącznika III C oraz pkt 12 załącznika III D).
2.
Instytucje zamawiające przesyłają ogłoszenia, tak szybko jak to możliwe i najwłaściwszym sposobem, do Urzędu ds. Publikacji Urzędowych Wspólnot Europejskich.
W przypadku procedury przyspieszonej, określonej w art. 20, ogłoszenie przesyła się teleksem, telegraficznie lub telefaksem.
Ogłoszenie, określone w art. 15 ust. 1, przesyła się tak szybko jak to możliwe po rozpoczęciu każdego roku budżetowego.
Ogłoszenie, określone w art. 16 ust. 1, przesyła się najpóźniej w terminie 48 dni od daty udzielenia zamówienia, którego to ogłoszenie dotyczy, lub zamknięcia konkursu na projekt, którego to ogłoszenie dotyczy.
3. Ogłoszenia, określone w art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1, zostają opublikowane w całości w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w bazie danych TED, w urzędowych językach Wspólnot, przy czym autentyczny jest jedynie tekst w języku oryginału.
4.
Ogłoszenia, określone w art. 15 ust. 2 i 3, zostają opublikowane w całości w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w bazie danych TED, w języku oryginału.
Streszczenie ważniejszych elementów każdego ogłoszenia zostaje opublikowane w językach urzędowych Wspólnot, przy czym autentyczny jest jedynie tekst w języku oryginału.
5.
Urząd ds. Publikacji Urzędowych Wspólnot Europejskich publikuje ogłoszenia nie później niż po 12 dniach od daty ich wysłania.
W przypadku procedury przyspieszonej, określonej w art. 20, termin ten ulega skróceniu do pięciu dni.
6.
Ogłoszenia nie są publikowane w dziennikach urzędowych lub w prasie kraju instytucji zamawiającej przed datą wysłania do Urzędu ds. Publikacji Urzędowych Wspólnot Europejskich; przy publikacji należy podać tę datę.
Ogłoszenie nie zawiera informacji innych niż te opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
7.
Instytucje zamawiające muszą być w stanie udowodnić datę wysłania.
8.
Koszty publikacji zamówień w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ponoszą Wspólnoty.
Tekst ogłoszenia nie przekracza jednej strony Dziennika Urzędowego lub około 650 wyrazów.
Każde wydanie Dziennika Urzędowego zawierające jedno albo więcej ogłoszeń odtwarza wzór ogłoszenia lub wzory, według których publikowane ogłoszenie jest sporządzane.
Artykuł 18
1.
W procedurach otwartych termin składania ofert ustalony przez instytucje zamawiające nie jest krótszy niż 52 dni od daty wysłania ogłoszenia.
2.
Termin składania ofert przewidziany w ust. 1 może być skrócony do 36 dni w przypadku, gdy instytucja zamawiająca opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ogłoszenie o zamówieniu sporządzone zgodnie ze wzorem w załączniku III A, przewidzianym w art. 15 ust. 1.
3.
Pod warunkiem że w odpowiednim czasie o to wnioskowano, dokumentacja zamówienia i dokumenty towarzyszące są przesyłane usługodawcom przez instytucje zamawiające lub właściwe departamenty w terminie sześciu dni od daty otrzymania wniosku.
4.
Pod warunkiem że w odpowiednim czasie o to wnioskowano, dodatkowe informacje dotyczące dokumentacji zamówienia są przekazywane przez instytucje zamawiające nie później niż sześć dni przed końcowym terminem składania ofert.
5.
W przypadku gdy dokumentacja zamówienia, dokumenty towarzyszące lub dodatkowe informacje z powodu ich znacznej objętości nie mogą być dostarczone w terminach określonych w ust. 3 oraz 4 lub w przypadku gdy oferty mogą zostać złożone po wizycie na miejscu albo po dokonaniu na miejscu sprawdzenia dokumentów towarzyszących dokumentacji zamówienia, terminy określone w ust. 1 oraz 2 są odpowiednio przedłużone.
Artykuł 19
1.
W procedurach ograniczonych i negocjacyjnych, w rozumieniu art. 11 ust. 2, ustalony przez instytucje zamawiające termin zgłaszania wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie jest krótszy niż 37 dni od daty wysłania ogłoszenia.
2.
Instytucje zamawiające równocześnie oraz na piśmie zapraszają wybranych kandydatów do złożenia ofert.
Do zaproszenia dołącza się dokumentację zamówienia i dokumenty towarzyszące.
Zaproszenie takie zawiera co najmniej:
a) tam gdzie to stosowne, adres instytucji, do której można zwrócić się z wnioskiem o dokumentację zamówienia i dokumenty dodatkowe, oraz termin zgłaszania takich wniosków, również kwotę i warunki płatności wszelkich kwot płaconych za te dokumenty;
b) termin składania ofert, adres, pod który muszą być wysłane, oraz język albo języki, w jakich muszą być sporządzone;
c) odniesienie do opublikowanego ogłoszenia o zamówieniu;
d) wskazanie wszelkich dokumentów, które trzeba załączyć na poparcie sprawdzanych oświadczeń składanych przez kandydata, zgodnie z art. 17 ust. 1, albo w celu uzupełnienia informacji przewidzianych w tym artykule, na mocy tych samych warunków jak te określone w art. 31 i 32;
e) kryteria udzielenia zamówienia, jeżeli nie są zawarte w ogłoszeniu.
3.
W procedurach ograniczonych ustalony przez instytucje zamawiające termin składania ofert nie może by krótszy niż 40 dni od daty wysłania pisemnego zaproszenia.
4.
Termin składania ofert ustanowiony w ust. 3 może być skrócony do 26 dni w przypadku, gdy instytucje zamawiające opublikowały ogłoszenie o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, sporządzone zgodnie ze wzorem w załączniku III A przewidzianym w art. 15 ust. 1.
5.
Wnioski o dopuszczenie do udziału w procedurach udzielania zamówień można składać listownie, telegraficznie, teleksem, faksem lub telefonicznie.
W razie zastosowania jednego z czterech ostatnich środków wniosek taki musi być potwierdzony pismem, wysłanym przed upływem terminu ustanowionego w ust. 1.
6.
Pod warunkiem że w odpowiednim czasie o to wnioskowano, dodatkowe informacje dotyczące dokumentacji zamówienia są przekazywane przez instytucje zamawiające nie później niż sześć dni przed końcowym terminem składania ofert.
7.
W przypadku gdy oferty mogą zostać złożone jedynie po wizycie na miejscu albo po dokonaniu na miejscu sprawdzenia dokumentów towarzyszących dokumentacji zamówienia, terminy określone w ust. 3 oraz 4 są odpowiednio przedłużone.
Artykuł 20
1.
W przypadku gdy ze względu na pilny charakter sprawy terminy ustanowione w art. 19 nie mogą być zachowane, instytucje zamawiające mogą ustalić następujące terminy:
a) termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału, wynoszący nie mniej niż 15 dni od daty wysłania ogłoszenia;
b) termin składania ofert wynoszący nie mniej niż dziesięć dni od daty wysłania zaproszenia do składania ofert.
2.
Pod warunkiem że w odpowiednim czasie o to wnioskowano, dodatkowe informacje dotyczące dokumentacji zamówienia muszą być przekazane przez instytucje zamawiające nie później niż cztery dni przed końcowym terminem składania ofert.
3.
Wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, jak również zaproszenia do składania ofert, muszą być przekazywane najszybszymi środkami komunikacji.
Jeżeli wnioski o dopuszczenie do udziału są przekazywane telegraficznie, teleksem, faksem lub telefonicznie, muszą być potwierdzone pismem wysłanym przed wygaśnięciem terminu ustanowionego w ust. 1.
Artykuł 21
Instytucje zamawiające mogą uzgodnić publikację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ogłoszeń dotyczących zamówień publicznych na usługi, które nie podlegają wymogowi publikacji ustanowionemu w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 22
Warunki dotyczące sporządzania, przekazywania, otrzymywania, tłumaczenia, gromadzenia i rozprowadzania ogłoszeń, określonych w art. 15, 16 i 17, oraz sprawozdań statystycznych, przewidzianych w art. 16 ust. 4 i art. 39, jak również nomenklatura, przewidziana w załącznikach I A i I B wraz z odniesieniami w ramach ogłoszeń do konkretnych pozycji tej nomenklatury w zakresie kategorii usług wymienionych w tych załącznikach, mogą być zmienione zgodnie z procedurą określoną w art. 40 ust. 3.
TYTUŁ VI
ROZDZIAŁ I
Wspólne reguły dotyczące uczestnictwa
Artykuł 23
Zamówienie jest udzielane na podstawie kryteriów, określonych w rozdziale 3, uwzględniając art. 24, po sprawdzeniu zgodnie z kryteriami określonymi w art. 31 i 32 przez instytucje zamawiające odpowiedniości usługodawców, którzy nie zostali wyłączeni na mocy art. 29.
Artykuł 24
1.
W przypadku gdy kryterium udzielenia zamówienia jest oferta najkorzystniejsza ekonomicznie, instytucje zamawiające mogą uwzględnić warianty przedstawione przez oferenta, jeżeli spełniają one minimalne wymogi takich instytucji zamawiających.
Instytucje zamawiające określają w dokumentacji zamówienia minimalne wymogi, które muszą spełniać warianty, oraz wszelkie szczególne wymagania ich prezentacji.
Jeśli warianty nie są dozwolone, instytucje zamawiające wskazują to w ogłoszeniu o zamówieniu.
Instytucje zamawiające nie mogą odrzucić przedłożenia wariantu wyłącznie na podstawie tego, iż sporządzono go na podstawie specyfikacji technicznej, określonej przez odniesienie do norm krajowych wdrażających normy europejskie, do europejskich aprobat technicznych lub do wspólnych specyfikacji technicznych, określonych w art. 14 ust. 2, lub nawet przez odniesienie do krajowych specyfikacji technicznych, określonych w art. 14 ust. 5 lit. a) oraz b).
2.
Instytucje zamawiające, które dopuściły warianty na podstawie ust. 1, nie mogą odrzucić wariantu wyłącznie na podstawie tego, że prowadziłoby to do udzielenia zamówienia na dostawy, a nie zamówienia publicznego na usługi w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 25
W dokumentacji zamówienia instytucja zamawiająca może wezwać oferenta do wskazania w jego ofercie tej części zamówienia, której wykonanie zamierza ona zlecić stronom trzecim.
Wskazanie takie pozostaje bez uszczerbku dla kwestii odpowiedzialności głównego usługodawcy.
Artykuł 26
1.
Oferty mogą być składane przez grupy usługodawców.
Od takich grup nie można wymagać, aby przybrały w celu złożenia oferty określoną formę prawną; można jednak tego wymagać od grupy, której udzielono zamówienia.
2.
Kandydaci lub oferenci, którzy zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym mają siedzibę lub miejsce zamieszkania, są uprawnieni do świadczenia odnośnej działalności usługowej, nie zostają odrzuceni jedynie na podstawie tego, iż zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym zamówienie jest udzielone, byliby oni zobowiązani być albo osobami fizycznymi albo prawnymi.
3.
Można jednakże wymagać od osób prawnych podania w ofercie lub wniosku o dopuszczenie do udziału nazwisk i odpowiednich kwalifikacji zawodowych pracowników odpowiedzialnych za wykonanie usługi.
Artykuł 27
1.
W procedurach ograniczonych i negocjacyjnych instytucje zamawiające na podstawie informacji dotyczących sytuacji usługodawcy, jak również informacji i formalności niezbędnych do oceny, czy spełnia on minimalne wymogi ekonomiczne i techniczne, wybierają spośród kandydatów mających kwalifikacje wymagane w art. 29-35 tych, których zapraszają do złożenia oferty lub do negocjacji.
2.
W przypadku gdy instytucje zamawiające udzielają zamówienia w procedurze ograniczonej, mogą ustalić przedział, w którym będzie się mieścić liczba zaproszonych usługodawców.
W takim przypadku informację o zakresie wskazuje się w ogłoszeniu o zamówieniu.
Zakres ten określa się z uwzględnieniem charakteru świadczonej usługi.
Zakres ten musi obejmować przynajmniej pięciu i nie więcej niż dwudziestu usługodawców.
W każdym przypadku liczba kandydatów zaproszonych do składania ofert jest wystarczająca do zapewnienia rzeczywistej konkurencji.
3.
W przypadku gdy instytucja zamawiająca udziela zamówienia w procedurze negocjacyjnej, określonej w art. 11 ust. 2, liczba kandydatów dopuszczonych do negocjacji nie może być mniejsza niż trzy, pod warunkiem że liczba odpowiednich kandydatów jest wystarczająca.
4.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby instytucje zamawiające, zapraszały do udziału w procedurze bez dyskryminacji tych obywateli innych Państw Członkowskich, którzy spełniają konieczne wymagania oraz na tych samych warunkach jak swoich obywateli.
Artykuł 28
1.
Instytucja zamawiająca może określić w dokumentacji zamówienia lub zostać zobowiązana przez Państwa Członkowskie do określenia podmiotu lub podmiotów, od których oferent może uzyskać stosowne informacje odnośnie do obowiązków związanych z przepisami dotyczącymi ochrony zatrudnienia oraz warunków pracy obowiązującymi w Państwie Członkowskim, regionie lub miejscowości, w których usługi mają być wykonane, i które stosuje się do usług świadczonych na miejscu podczas realizacji zamówienia.
2.
Instytucja zamawiająca, który przekazuje informacje określone w ust. 1, zobowiązuje oferentów lub uczestników procedury udzielania zamówień do wskazania, że, sporządzając swoje oferty, uwzględnili obowiązki związane z przepisami dotyczącymi ochrony zatrudnienia oraz warunków pracy obowiązującymi w miejscu, w którym usługa ma być wykonana.
Pozostaje to bez uszczerbku dla stosowania przepisów art. 37 odnoszących się do badania nienormalnie niskich ofert.
ROZDZIAŁ 2
Kryteria wyboru jakościowego
Artykuł 29
Z udziału w zamówieniu można wykluczyć każdego usługodawcę:
a) który jest w stanie upadłości lub likwidacji, którego działalność jest objęta zarządem sądowym, który zawarł umowę z wierzycielami, zawiesił działalność gospodarczą albo znajduje się w analogicznej sytuacji, wynikającej z podobnej procedury zgodnej z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi;
b) który jest przedmiotem postępowania o ogłoszenie upadłości, o wydanie nakazu przymusowej likwidacji, o ustanowienie zarządu sądowego, postępowania układowego z wierzycielami lub innego podobnego postępowania zgodnego z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi;
c) który został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo związane z jego działalnością zawodową;
d) który jest winny poważnego wykroczenia zawodowego, udowodnionego za pomocą jakichkolwiek środków przez instytucje zamawiające;
e) który nie wypełnia zobowiązań dotyczących opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zgodnie z przepisami prawnymi kraju, w którym ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, lub zgodnie z przepisami prawnymi kraju instytucji zamawiającej;
f) który nie wypełnia zobowiązań dotyczących płatności podatków, zgodnie z przepisami prawnymi kraju instytucji zamawiającej;
g) który jest winny poważnego wprowadzenia w błąd w zakresie przekazania lub nieprzekazania informacji, które mogą być wymagane na mocy niniejszego rozdziału.
W przypadku gdy instytucja zamawiająca zobowiązuje usługodawcę do udowodnienia, że nie stosuje się do niego żaden z przypadków wymienionych w lit. a), b), c), e) lub f), przyjmuje za wystarczający dowód:
- w przypadku lit. a), b) lub c) — wyciąg z rejestru sądowego, a w przypadku jego braku równoważny dokument wykazujący, że wymogi te zostały spełnione, wydany przez właściwy organ sądowy lub administracyjny kraju pochodzenia lub kraju, z którego ta osoba przybywa,
- w przypadku lit. e) lub f) — zaświadczenie wydane przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
W przypadku gdy kraj, którego to dotyczy, nie wydaje takich dokumentów lub zaświadczeń, mogą być one zastąpione oświadczeniem złożonym pod przysięgą przed organem sądowym lub administracyjnym, notariuszem albo przed właściwą organizacją zawodową lub gospodarczą w kraju pochodzenia lub w kraju, z którego ta osoba przybywa.
Państwa Członkowskie wyznaczają, w terminie określonym w art. 44, organy i podmioty właściwe do wydawania takich dokumentów lub zaświadczeń i niezwłocznie powiadamiają o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Artykuł 30
1.
W zakresie, w jakim kandydaci lub oferenci ubiegający się o udzielenie zamówienia publicznego muszą posiadać szczególne zezwolenie lub być członkiem określonej organizacji w ich rodzimym kraju, aby móc wykonywać daną usługę, instytucja zamawiająca może zobowiązać ich do udowodnienia, że posiadają takie zezwolenie, lub do udowodnienia członkostwa.
2.
Każdy kandydat albo oferent może zostać wezwany do udowodnienia, że jest wpisany zgodnie z przepisami kraju, w którym prowadzi działalność, do jednego z rejestrów zawodowych lub gospodarczych albo do przedstawienia oświadczenia lub zaświadczenia, jak określono w ust. 3 poniżej.
3.
Odpowiednimi rejestrami zawodowymi i gospodarczymi albo oświadczeniami lub zaświadczeniami są:
- w Belgii: "registre du commerce — Handelsregister" oraz "ordres professionnels — Beroepsorden",
- w Danii: "Ehrvervs- og Selskabstyrelsen",
- w Niemczech: "Handelsregister", "Handwerksrolle" oraz "Vereinsregister",
- w Grecji: usługodawca może zostać wezwany do przedstawienia oświadczenia o wykonywaniu określonego zawodu, złożonego pod przysięgą przed notariuszem; w przypadkach przewidzianych przez istniejące ustawodawstwo krajowe dla świadczenia usług badawczych, wymienionych w załączniku I A, rejestr zawodowy "Μητρώο Μελετητών" oraz "Μητρώο Γραφείων Μελετών",
- w Hiszpanii: "Registro Central de Empresas Consultoras y de Servicios del Ministerio de Economia y Hacienda",
- we Francji: "registre du commerce" oraz "répertoire des métiers",
- we Włoszech: "Registro della Camera di commercio, industria, agricoltura e artigianato", "Registro delle commissioni provinciali per l'artigianato" oraz "Consiglio nazionale degli ordini professionali",
- w Luksemburgu: "registre aux firmes" oraz "rôle de la Chambre des métiers",
- w Niderlandach: "Handelsregister",
- w Portugalii: "Registro nacional das Pessoas Colectivas",
- w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii usługodawca może być zobowiązany do przedstawienia zaświadczenia z "Registrar of Companies" lub z "Registrar of Friendly Societies" albo zaświadczenia stwierdzającego, że dana osoba zaświadczyła pod przysięgą, że wykonuje dany zawód w kraju, w którym ma siedzibę albo miejsce zamieszkania, w określonym miejscu i pod określoną nazwą handlową.
Artykuł 31
1.
Dowodem sytuacji finansowej i ekonomicznej usługodawcy może zasadniczo być jeden lub więcej następujących dokumentów:
a) odpowiednie oświadczenia banków albo dowód posiadania odpowiedniego ubezpieczenia z tytułu ryzyka zawodowego;
b) bilans lub wyciągi z bilansów usługodawców w przypadku, gdy opublikowanie bilansów jest wymagane na mocy prawa spółek w kraju, w którym usługodawca ma siedzibę lub miejsce zamieszkania;
c) oświadczenie o ogólnym obrocie przedsiębiorstwa oraz o obrocie w odniesieniu do usług, których zamówienie dotyczy, w trzech poprzednich latach obrotowych.
2.
Instytucje zamawiające określają w ogłoszeniu o zamówieniu lub zaproszeniu do składania ofert, który lub które spośród dokumentów wymienionych w ust. 1 wybrały, a także jakie inne dokumenty powinny zostać przedstawione.
3.
Jeżeli z jakiejkolwiek uzasadnionej przyczyny usługodawca nie może przedstawić dokumentów wymaganych przez instytucję zamawiającą, może udowodnić swą sytuację ekonomiczną i finansową za pomocą każdego innego dokumentu, który instytucja zamawiająca uzna za odpowiedni.
Artykuł 32
1.
Zdolność usługodawców do wykonania usług może być oceniana w szczególności w odniesieniu do ich kwalifikacji, efektywności, doświadczenia i rzetelności.
2.
Dowodem możliwości technicznych usługodawcy zgodnie z charakterem, ilością i celem świadczonych usług może być:
a) wykształcenie i kwalifikacje zawodowe usługodawcy i/lub personelu zarządzającego przedsiębiorstwem, w szczególności osoby lub osób odpowiedzialnych za świadczenie usług;
b) wykaz głównych usług, świadczonych w ciągu ostatnich trzech lat, z podaniem kwot, dat wykonania oraz odbiorców, publicznych lub prywatnych:
- w przypadku usług świadczonych dla instytucji zamawiających — dowód w formie zaświadczeń wydanych lub poświadczonych przez właściwe organy;
- w przypadku usług dla nabywców prywatnych wykonanie potwierdza zaświadczenie wystawione przez nabywcę, a w razie braku takiego zaświadczenia wystarczy oświadczenie usługodawcy;
c) wskazanie pracowników technicznych lub instytucji technicznych, niezależnie od tego, czy należą one bezpośrednio do usługodawcy, w szczególności tych odpowiedzialnych za kontrolę jakości;
d) oświadczenie, z którego wynika roczne średnie zatrudnienie u usługodawcy w ciągu ostatnich trzech lat oraz liczebność personelu zarządzającego w ostatnich trzech latach;
e) oświadczenie dotyczące wyposażenia, sprzętu i dostępnych urządzeń technicznych usługodawcy do celów świadczenia usług;
f) opis środków zapewniających jakość oraz opis możliwości naukowych i badawczych usługodawcy;
g) w przypadku gdy usługi, które mają być świadczone, są złożone lub, wyjątkowo, są wymagane do szczególnego celu, kontrola dotycząca możliwości technicznych usługodawcy, a w razie konieczności także jego możliwości naukowych i badawczych oraz środków kontroli jakości dokonywana jest przez instytucję zamawiającą albo w jej imieniu przez właściwy organ urzędowy kraju, w którym usługodawca ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, z zastrzeżeniem zgody tego organu;
h) wskazanie części zamówienia, którą usługodawca zamierza zlecić do wykonania.
3.
Instytucja zamawiająca określa w ogłoszeniu lub w zaproszeniu do składania ofert, które z tych dokumentów ma otrzymać.
4.
Zakres informacji, określony w art. 31 oraz w ust. 1, 2 oraz 3 niniejszego artykułu musi być ograniczony do przedmiotu zamówienia; instytucja zamawiająca uwzględnia uzasadnione interesy usługodawców, w odniesieniu do ochrony ich tajemnic technicznych i handlowych.
Artykuł 33
W przypadku gdy instytucje zamawiające wymagają przedstawienia zaświadczeń sporządzonych przez niezależne instytucje zajmujące się poświadczaniem zgodności usługi z niektórymi normami jakościowymi, odwołują się one do systemów poświadczania jakości, opartych na odpowiednich normach europejskich serii EN 29000, zaświadczonych przez instytucje stosujące normy serii EN 45000.
Instytucje zamawiające uznają równoważne zaświadczenia instytucji mających siedzibę w innych Państwach Członkowskich.
Instytucje zamawiające przyjmują także inne dowody równoważnych środków poświadczających jakość, od usługodawców nie mających dostępu do zaświadczeń sporządzonych przez niezależne instytucje zajmujące się poświadczaniem zgodności usługi z niektórymi normami jakościowymi lub niemających możliwości uzyskania ich w odpowiednim terminie.
Artykuł 34
W granicach art. 29-32 instytucje zamawiające mogą wezwać usługodawców do uzupełnienia przedłożonych zaświadczeń i dokumentów lub o ich wyjaśnienie.
Artykuł 35
1.
Państwa Członkowskie prowadzące urzędowe wykazy uznawanych usługodawców muszą dostosować je do przepisów art. 29 lit. a)–d) i g) oraz art. 30-32.
2.
Usługodawcy umieszczeni w urzędowych wykazach mogą, w przypadku każdego zamówienia, przedłożyć instytucji zamawiającej zaświadczenie o wpisie, wydane przez właściwy organ.
Zaświadczenie to określa dokumenty, które stanowiły podstawę wpisu do wykazu oraz klasyfikację zawartą w tym wykazie.
3. Poświadczony przez właściwą instytucję wpis do urzędowego wykazu usługodawców stwarza dla instytucji zamawiających innych Państw Członkowskich domniemanie, że usługodawca jest odpowiedni do wykonania usług odpowiadających jego klasyfikacji jedynie odnośnie do art. 29 lit. a)–d) i g), art. 30 i 31 lit. b), c) oraz art. 32 lit. a).
Informacje, które wynikają z wpisu do wykazu urzędowego, nie mogą być kwestionowane.
Jednak w odniesieniu do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne można wymagać od każdego wpisanego usługodawcy dodatkowego zaświadczenia za każdym razem, gdy zamówienie jest ogłaszane.
Instytucje zamawiające innych Państw Członkowskich stosują powyższe przepisy jedynie wobec usługodawców mających siedzibę lub miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim prowadzącym wykaz urzędowy.
4.
W przypadku wpisu usługodawców z innych Państw Członkowskich do wykazu urzędowego nie można wymagać żadnych innych dowodów i oświadczeń poza tymi, których wymaga się od krajowych usługodawców oraz, w żadnym przypadku, innych niż wymagane w art. 29-33.
5.
Państwa Członkowskie prowadzące urzędowy wykaz są zobowiązane powiadamiać inne Państwa Członkowskie o adresie instytucji, do której można przesłać wniosek o dokonanie wpisu.
ROZDZIAŁ 3
Kryteria udzielania zamówień
Artykuł 36
1.
Bez uszczerbku dla krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących wynagrodzenia za określone usługi kryteriami, na których instytucja zamawiająca opiera się, udzielając zamówień, są:
a) w przypadku, gdy udzielenie zamówienia jest dokonywane na podstawie oferty najkorzystniejszej ekonomicznie — różne kryteria odnoszące się do zamówienia, na przykład: jakość, wartość techniczna, estetyka, użyteczność, pomoc techniczna i serwis po sprzedaży, data zrealizowania usługi, okres bądź termin realizacji usługi, cena, albo
b) wyłącznie najniższa cena.
2.
W przypadku zamówień udzielanych na podstawie oferty najkorzystniejszej ekonomicznie instytucje zamawiające zamieszczają w dokumentacji zamówienia lub w ogłoszeniu o przetargu wszystkie kryteria, które zamierzają zastosować, w miarę możliwości, w kolejności przyznanego im znaczenia.
Artykuł 37
Jeżeli w przypadku danego zamówienia oferty są nienormalnie niskie w stosunku do usługi, która ma być świadczona, instytucja zamawiająca, przed odrzuceniem tych ofert, zwraca się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów dotyczących tych składowych elementów ofert, które uważa za istotne, oraz kontroluje składowe elementy, uwzględniając otrzymane wyjaśnienia.
Instytucja zamawiająca może uwzględnić wyjaśnienia, które są uzasadnione w odniesieniu do celowości, włączając gospodarność, metody świadczenia usługi, wybranych rozwiązań technicznych, wyjątkowo sprzyjających warunków dostępnych dla oferenta przy świadczeniu usługi lub oryginalności usługi proponowanej przez oferenta.
Jeśli dokumenty dotyczące zamówienia przewidują udzielenie go na podstawie najniższej oferowanej ceny, instytucja zamawiająca musi powiadomić Komisję o odrzuceniu ofert, które uznaje za zbyt niskie.
TYTUŁ VII
Przepisy końcowe
Artykuł 38
Obliczanie terminów następuje zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającym reguły stosowane do okresów, dat i terminów [11].
Artykuł 39
1.
W celu umożliwienia oceny skutków stosowania dyrektywy Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie statystyczne w sprawie zamówień na usługi, udzielonych przez instytucje zamawiające, najpóźniej do dnia 31 października 1995 r. za rok poprzedni i następnie co dwa lata odpowiednio do 31 października.
2.
Sprawozdanie to określa co najmniej liczbę i wartość zamówień powyżej progu, udzielonych przez każdą instytucję zamawiającą lub grupy instytucji zamawiających, w podziale, zależnie od możliwości, na procedury, kategorie usług i przynależność państwową usługodawcy, któremu udzielono zamówienia, oraz w wypadku procedur negocjacyjnych, w podziale zgodnym z art. 11, wykazującym liczbę i wartość zamówień, udzielonych każdemu Państwu Członkowskiemu lub państwom trzecim.
3.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40 ust. 3, określa charakter wszelkich informacji statystycznych, wymaganych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 40
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Doradczy ds. Zamówień Publicznych, ustanowiony decyzją 71/306/EWG.
2.
W odniesieniu do usług telekomunikacyjnych objętych kategorią 5 załącznika I A Komisja jest wspomagana również przez Komitet Doradczy ds. Zamówień Telekomunikacyjnych, ustanowiony dyrektywą 90/531/EWG.
3.
W przypadku gdy jest dokonane odniesienie do procedury określonej w niniejszym ustępie, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię dotyczącą projektu, przyjętą, jeśli to konieczne, w głosowaniu, w terminie określonym przez przewodniczącego, zgodnie z pilnością sprawy.
Opinia jest odnotowana w protokole, ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo wnioskowania o odnotowanie w protokole swojego stanowiska.
Komisja uwzględnia w jak najszerszym zakresie opinię wydaną przez Komitet oraz powiadamia Komitet o sposobie, w jaki jego opinia została uwzględniona.
4.
Komitety wymienione w ust. 1 i 2 z inicjatywy Komisji lub na wniosek Państwa Członkowskiego badają wszelkie kwestie dotyczące stosowania dyrektywy.
Artykuł 41
Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i zamówień publicznych na roboty budowlane [12] otrzymuje brzmienie:
"1. Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, aby decyzje podejmowane przez instytucje zamawiające odnośnie do procedur udzielania zamówień publicznych objętych zakresem dyrektyw 71/305/EWG, 77/62/WE i 92/50/EWG [13] mogły być skutecznie i przede wszystkim możliwie szybko, zgodnie z warunkami określonymi w poniższych artykułach, w szczególności art. 2 ust. 7, podlegać odwołaniu na podstawie tego, że takie decyzje naruszyły prawo wspólnotowe w dziedzinie zamówień publicznych albo krajowe przepisy, wykonujące to prawo."
Artykuł 42
1.
Artykuł 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 77/62/EWG otrzymuje brzmienie:
"c) wartość progów w walutach krajowych oraz próg Układu GATT wyrażony w ecu zasadniczo podlega przeglądowi co dwa lata, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1988 r.
Obliczenie tych wartości jest oparte na średnich dziennych wartościach tych walut wyrażonych w ecu oraz ecu wyrażonego w SDR w okresie 24 miesięcy, kończących się ostatniego dnia sierpnia, poprzedzającego przegląd z dnia 1 stycznia.
Wartości te zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na początku listopada."
2.
Art. 4a ust. 2 dyrektywy 71/305/EWG otrzymuje brzmienie:
"2. a) Wartość progu w walutach krajowych zwykle podlega przeglądowi co dwa lata, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1992 r.
Obliczenie tej wartości jest oparte na średnich dziennych wartościach tych walut wyrażonych w ecu w okresie 24 miesięcy, kończących się ostatniego dnia sierpnia, poprzedzającego przegląd z dnia 1 stycznia.
Wartości te zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na początku listopada.
b) Metoda obliczania określona w lit. a) podlega, na wniosek Komisji, przeglądowi Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych, po dwóch latach od jej pierwszego zastosowania."
Artykuł 43
Nie później niż trzy lata po terminie wykonania niniejszej dyrektywy Komisja, działając w ścisłej współpracy z komitetami, określonymi w art. 40 ust. 1 oraz 2, dokonuje przeglądu sposobu funkcjonowania niniejszej dyrektywy, włączając skutki stosowania dyrektywy do zamówień na usługi wymienione w załączniku I A oraz przepisy dotyczące norm technicznych.
Komisja w szczególności ocenia perspektywy pełnego stosowania dyrektywy do zamówień na inne usługi wymienione w załączniku I B oraz skutki wykonywania usług w ramach relacji pomiędzy instytucjami zamawiającymi usługi na efektywne otwarcie rynku zamówień w tej dziedzinie.
Komisja odpowiednio przedstawia niezbędne wnioski do dostosowania dyrektywy.
Artykuł 44
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1993 r. oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 45
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/51/EWG
z dnia 18 czerwca 1992 r.
w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 57 ust. 1 i art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zgodnie z art. 8a Traktatu rynek wewnętrzny obejmuje obszar pozbawiony wewnętrznych granic i zgodnie z art. 3 lit. c) Traktatu jednym z celów Wspólnoty jest zniesienie przeszkód w swobodnym przepływie osób i świadczeniu usług pomiędzy Państwami Członkowskimi; dla obywateli Państw Członkowskich oznacza to w szczególności możliwość wykonywania zawodu, na własny rachunek lub jako pracownik najemny, w Państwie Członkowskim innym od tego, w którym zdobyli kwalifikacje zawodowe.
(2) W przypadku tych zawodów, dla których wykonywania Wspólnota nie ustaliła wymaganego minimalnego poziomu kwalifikacji, Państwa Członkowskie zachowują możliwość ustalenia takiego poziomu w celu zagwarantowania odpowiedniej jakości usług świadczonych na ich terytorium; nie mogą one, bez naruszania zobowiązań wynikających z art. 5, 48, 52 i 59 Traktatu, wymagać od obywatela Państwa Członkowskiego uzyskania tych kwalifikacji, które zazwyczaj są określane tylko poprzez odniesienie się do dyplomów wydawanych w ich własnym systemie szkolnictwa lub kształcenia, w przypadku gdy ten obywatel uzyskał całość lub część niniejszych kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim; w rezultacie każde przyjmujące Państwo Członkowskie, w którym dany zawód podlega regulacjom, ma obowiązek wziąć pod uwagę kwalifikacje uzyskane w innym Państwie Członkowskim oraz ocenić, czy kwalifikacje te odpowiadają kwalifikacjom przez nie wymaganym.
(3) Dyrektywa Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów szkół wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata [4] ułatwia wypełnianie takich zobowiązań, jakkolwiek dotyczy ona tylko szkolnictwa wyższego.
(4) W celu ułatwienia wykonywania tych wszystkich działalności zawodowych, które na terenie przyjmującego Państwa Członkowskiego uzależnione są od osiągnięcia określonego poziomu kształcenia i szkolenia, jako uzupełnienie pierwszego systemu powinien zostać wprowadzony drugi system ogólny.
(5) Uzupełniający system ogólny musi być oparty na tych samych zasadach i musi przewidywać odpowiednio te same reguły, które zawiera pierwotny system ogólny.
(6) Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do tych zawodów regulowanych, które objęte są dyrektywami szczegółowymi zasadniczo dotyczącymi wzajemnego uznawania kursów kształcenia zakończonych przed rozpoczęciem życia zawodowego.
(7) Nie stosuje się jej również do tych działalności objętych dyrektywami szczegółowymi dotyczącymi przede wszystkim uznawania umiejętności technicznych na podstawie doświadczenia zawodowego zdobytego w innym Państwie Członkowskim; niektóre z tych dyrektyw odnoszą się jedynie do działalności zawodowej na własny rachunek; celem zagwarantowania, że wykonywanie tych działalności zawodowych przez pracownika najemnego nie jest objęte niniejszą dyrektywą, a co za tym idzie wykonywanie tej samej działalności podlegałoby różnym prawnym ustaleniom dotyczącym uznawania w zależności od tego, czy czynność zawodowa wykonywana jest na własny rachunek, czy w charakterze pracownika najemnego, dyrektywami tymi powinny być objęte osoby wykonujące działalność zawodową jako pracownik najemny.
(8) Uzupełniający system ogólny nie narusza postanowień art. 48 ust. 4 oraz art. 55 Traktatu.
(9) System uzupełniający musi objąć poziomy kształcenia i szkolenia, które nie zostały objęte pierwotnym systemem ogólnym, to znaczy takie, które odpowiadają innemu kształceniu i szkoleniom powyżej poziomu szkoły średniej oraz innemu kształceniu i szkoleniom, jak i takie, które odpowiadają długim i krótkim kursom z zakresu szkoły średniej, w miarę możliwości uzupełnionym o kształcenie zawodowe i staż pracy.
(10) Podczas gdy w większości Państw Członkowskich wykonywanie danego zawodu regulowanego zależy albo od odbycia bardzo krótkiego szkolenia, albo posiadania pewnych indywidualnych predyspozycji lub też wiedzy ogólnej, zwykłe mechanizmy uznawania na mocy niniejszej dyrektywy mogą okazać się zbyt uciążliwe; w takich przypadkach powinno być możliwe stosowanie mechanizmów uproszczonych.
(11) Należy również wziąć pod uwagę odrębność systemu kształcenia i szkolenia zawodowego w Wielkiej Brytanii, gdzie standardy poziomu wykonywania każdej działalności zawodowej są podane w National Framework of Vocational Qualifications.
(12) W niektórych Państwach Członkowskich liczba zawodów regulowanych jest stosunkowo niewielka; jednakże kształcenie prowadzące do wykonywania zawodu nieregulowanego może w szczególny sposób łączyć się z wykonywaniem tego zawodu, kiedy struktura i poziom szkolenia są określane lub kontrolowane przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego; zapewnia to gwarancje odpowiadające tym, które wynikają z wykonywania zawodu regulowanego.
(13) Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego powinny mieć możliwość określania, w myśl właściwych przepisów prawa wspólnotowego, szczegółowych zasad niezbędnych do wprowadzenia w życie stażu adaptacyjnego i testu umiejętności.
(14) Jako że uzupełniającym systemem ogólnym objęte są dwa poziomy kształcenia i szkolenia, zaś pierwotny system ogólny obejmuje trzeci poziom, uzupełniający system ogólny musi stanowić, czy i w jakich okolicznościach osoba posiadająca wykształcenie i wyszkolenie na pewnym poziomie może wykonywać w innym Państwie Członkowskim zawód, do wykonywania którego wymagane są kwalifikacje regulowane na innym poziomie.
(15) Warunkiem wykonywania pewnych zawodów w niektórych Państwach Członkowskich jest posiadanie dyplomu w rozumieniu dyrektywy 89/48/EWG, zaś dla tych samych zawodów inne Państwa Członkowskie wymagają odbycia kształcenia lub szkolenia zawodowego o innej strukturze; jednakże pewne typy kształcenia i szkolenia, poza tymi o charakterze wykraczającym poza zakres szkoły średniej i minimalnym okresie trwania w rozumieniu niniejszej dyrektywy, prowadzą do osiągnięcia zbliżonego poziomu kompetencji zawodowych i przygotowują osobę do podobnego zakresu odpowiedzialności i działalności; należy zatem dostosować takie kształcenie i szkolenie do tego, które jest potwierdzone dyplomem; ze względu na ich duże zróżnicowanie można tego dokonać jedynie poprzez sporządzenie listy danych kursów; taka klasyfikacja umożliwi, tam gdzie będzie stosowne, uznanie równoważności między takim kształceniem i szkoleniem, a tym objętym dyrektywą 89/48/EWG; niektóre regulowane dziedziny kształcenia i szkolenia należałoby również sklasyfikować na poziomie dyplomu na drugiej liście.
(16) Z uwagi na wciąż zmieniającą się organizację kształcenia i szkolenia zawodowego należy przyjąć procedurę wprowadzania zmian do tych list.
(17) Z uwagi na to, że uzupełniający system ogólny obejmuje zawody, których wykonywanie jest uzależnione od zdobytego wykształcenia i wyszkolenia zawodowego na poziomie szkoły średniej i które na ogół wymagają raczej umiejętności manualnych, musi on także umożliwić uznawanie takich kwalifikacji, nawet jeśli zostały one zdobyte wyłącznie poprzez zdobycie doświadczenia zawodowego w Państwie Członkowskim, w którym takie zawody nie podlegają regulacjom.
(18) Celem obecnego systemu ogólnego, podobnie jak w przypadku pierwszego systemu ogólnego, jest wyeliminowanie przeszkód w podejmowaniu i wykonywaniu zawodów regulowanych; podjęte prace na mocy decyzji Rady 85/368/EWG z dnia 16 lipca 1985 r. w sprawie porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego między Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej [5], które służyły innemu celowi niż eliminacja przeszkód prawnych na drodze swobodnego przepływu osób, w szczególności poprawie przejrzystości rynku pracy, muszą być wykorzystane, w stosownych przypadkach, w zastosowaniu niniejszej dyrektywy, zwłaszcza jeżeli mogą dostarczyć informacji na temat przedmiotu, zakresu i okresu trwania kształcenia zawodowego.
(19) Organizacje zawodowe oraz instytucje oświatowe i szkoleniowe powinny, w stosownych przypadkach, być konsultowane lub być w odpowiedni sposób włączone w proces decyzyjny.
(20) Taki system, jak system pierwotny, wzmacniając prawo obywatela Wspólnoty do wykorzystania swoich umiejętności zawodowych w którymkolwiek z Państw Członkowskich, uzupełnia i wzmacnia jego prawo do nabywania kwalifikacji zgodnie z jego życzeniem.
(21) Obydwa systemy powinny zostać poddane ocenie po pewnym okresie ich stosowania w celu ustalenia, jaka jest ich skuteczność, a zwłaszcza, w jaki sposób mogą zostać ulepszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Definicje
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się poniższe definicje:
a) "dyplom": każdy dokument potwierdzający odbyte kształcenia lub szkolenia albo zestaw takich dowodów:
- który został wydany przez właściwe władze w Państwie Członkowskim, wyznaczone zgodnie z jego przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi,
- który wskazuje, że jego posiadacz pomyślnie ukończył:
i) albo kurs z zakresu przekraczającego poziom szkoły średniej, inny niż ten, o którym mowa w art. 1 lit. a) tiret drugie dyrektywy 89/48/EWG, o okresie trwania przynajmniej jednego roku lub odpowiednim okresie, uwzględniając niepełny wymiar godzin, gdzie jednym z warunków udziału w kursie jest, jako zasada ogólna, pomyślne zakończenie kursu szkoły średniej wymaganego celem rozpoczęcia kształcenia uniwersyteckiego lub w szkole wyższej, jak również kształcenie zawodowe, które może być dodatkowo wymagane jako uzupełnienie kursu kształcenia po szkole średniej;
ii) albo jeden z kursów szkoleniowych wymienionych w załączniku C; oraz
- który wskazuje, że jego posiadacz posiada kwalifikacje zawodowe wymagane w celu podjęcia i wykonywania zawodu regulowanego w tym Państwie Członkowskim,
pod warunkiem że wykształcenie i wyszkolenie potwierdzone takim dowodem było uzyskane głównie na terytorium Wspólnoty lub poza Wspólnotą, w instytucjach oświatowych kształcących i prowadzących szkolenia zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi Państwa Członkowskiego, albo że posiadacz takiego dowodu wykazuje się trzyletnim doświadczeniem zawodowym udokumentowanym przez Państwo Członkowskie, które uznało dowody kształcenia i szkolenia wydane w państwie trzecim.
W rozumieniu pierwszego akapitu w ten sam sposób jak dyplom traktowane są następujące dokumenty: jakiekolwiek dowody odbytego kształcenia lub szkolenia albo zestaw takich dowodów, wydany przez właściwe władze w Państwie Członkowskim po pomyślnym zakończeniu kształcenia i szkolenia, odbytego na terytorium Wspólnoty, którego poziom został uznany przez właściwe władze tego Państwa Członkowskiego za równoważny i jeśli przyznaje on takie same prawa względem podejmowania i wykonywania zawodu regulowanego w tym Państwie Członkowskim;
b) "świadectwo": każdy dokument potwierdzający kształcenie lub szkolenie albo zestaw takich dokumentów:
- który został wydany przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, powołane zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi,
- który wskazuje, że jego posiadacz po odbyciu kursu nauki w szkole średniej pomyślnie ukończył:
albo kształcenie lub szkolenie inne niż to, o którym mowa w lit. a), prowadzone w instytucji oświatowej lub kształcenia zawodowego, lub też w zakładzie pracy, albo łącznie w instytucji oświatowej, kształcenia zawodowego i w zakładzie pracy oraz uzupełnione, w stosownych przypadkach, praktyką w okresie próbnym lub praktyką zawodową wymaganymi jako uzupełnienie tego kursu,
albo praktykę w okresie próbnym lub praktykę zawodową, wymaganą jako uzupełnienie kursu nauki w szkole średniej, albo
- który wskazuje, że jego posiadacz, po odbyciu technicznego bądź zawodowego szkolenia z zakresu szkoły średniej, ukończył w stosownych przypadkach
albo kształcenie lub kurs szkoleniowy, o którym mowa w poprzednim tiret,
albo praktykę w okresie próbnym lub praktykę zawodową wymaganą jako uzupełnienie technicznego bądź zawodowego szkolenia z zakresu szkoły średniej, oraz
- który wskazuje, że jego posiadacz uzyskał kwalifikacje zawodowe wymagane w celu podjęcia lub wykonywania zawodu regulowanego w tym Państwie Członkowskim,
pod warunkiem że wykształcenie i wyszkolenie potwierdzone takim dowodem było uzyskane głównie na terytorium Wspólnoty lub poza Wspólnotą, w instytucjach oświatowych kształcących i prowadzących szkolenia zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi Państwa Członkowskiego, albo że posiadacz takiego dowodu wykazuje się dwuletnim doświadczeniem zawodowym udokumentowanym przez Państwo Członkowskie, które uznało dowody kształcenia i szkolenia wydane w państwie trzecim.
W rozumieniu pierwszego akapitu w taki sam sposób jak dyplom powinny być traktowane następujące dokumenty: jakiekolwiek dowody odbytego kształcenia lub szkolenia albo zestaw takich dowodów, wydany przez właściwe władze w Państwie Członkowskim po pomyślnym zakończeniu kształcenia i szkolenia, odbytego na terytorium Wspólnoty, którego poziom został uznany przez właściwe władze tego Państwa Członkowskiego za równoważny i jeśli przyznaje on takie same prawa względem podejmowania i wykonywania zawodu regulowanego w tym Państwie Członkowskim;
c) "poświadczenie kompetencji": każdy dowód kwalifikacji:
- potwierdzający kształcenie i szkolenie, niebędący częścią zestawu stanowiącego dyplom w rozumieniu dyrektywy 89/48/EWG albo dyplomu lub świadectwa w rozumieniu niniejszej dyrektywy, albo
- wydany przez władze powołane zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi Państwa Członkowskiego bez konieczności przedstawiania dowodów wcześniejszego kształcenia i szkolenia, jako wynik ustalenia indywidualnych cech, umiejętności i wiedzy, który ma zasadnicze znaczenie dla wykonywania zawodu przez wnioskodawcę;
d) "przyjmujące Państwo Członkowskie": każde Państwo Członkowskie, w którym obywatel danego Państwa Członkowskiego ubiega się o możliwość wykonywania zawodu, który podlega regulacjom w tym Państwie Członkowskim, innym niż w państwie, w którym uzyskał on dokument lub dokumenty potwierdzające jego wykształcenie i szkolenia czy też poświadczenie kompetencji, bądź po raz pierwszy wykonywał zawód, o którym mowa;
e) "zawód regulowany": regulowana działalność zawodowa lub zespół regulowanych działalności, które stanowią ten zawód w Państwie Członkowskim;
f) "regulowana działalność zawodowa": działalność zawodowa lub jeden z jej trybów, których podjęcie lub wykonywanie na terytorium Państwa Członkowskiego wymaga, bezpośrednio bądź pośrednio, na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, posiadania dowodu wykształcenia i szkolenia albo poświadczenia kompetencji.
Tryb wykonywania regulowanej działalności zawodowej stanowią w szczególności:
- wykonywanie działalności, używając tytułu zawodowego w stopniu, w jakim tytuł ten zastrzeżony jest dla posiadaczy dowodów wykształcenia i szkolenia lub poświadczenia kompetencji, których uzyskanie jest regulowane przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi,
- wykonywanie działalności zawodowej dotyczącej opieki medycznej w stopniu, do jakiego wynagrodzenie i/lub zwrot kosztów za tę działalność uzależnione jest, na mocy krajowych przepisów sektora ubezpieczenia społecznego, posiadaniem dowodu wykształcenia i szkolenia albo poświadczenia kompetencji.
W przypadkach, w których tiret pierwsze nie stosuje się, działalność zawodowa uważana jest za regulowaną działalność zawodową, jeżeli wykonywana jest ona przez członków stowarzyszenia lub organizacji, której celem jest w szczególności promocja i utrzymanie wysokiego standardu w danej dziedzinie zawodowej oraz która dla osiągnięcia tego celu jest uznawana w specjalnej formie przez dane Państwo Członkowskie, oraz:
- wydaje swoim członkom potwierdzenie kształcenia i szkolenia,
- zapewnia, że jej członkowie respektują wydane przez nie przepisy dotyczące etyki zawodowej, oraz
- przyznaje im prawo używania tytułu zawodowego bądź skrótu tego tytułu, lub prawo korzystania ze statusu odpowiadającego temu kształceniu i szkoleniu.
W każdym wypadku gdy Państwo Członkowskie dokona uznania, o którym mowa w drugim akapicie, stowarzyszenia lub organizacji spełniających wymogi ustanowione w tym akapicie, informuje o tym Komisję;
g) "regulowane kształcenie i szkolenie": każde kształcenie i szkolenie, które:
- jest w szczególny sposób powiązane z wykonywaniem określonego zawodu i
- obejmuje kurs kształcenia uzupełniony, w stosownych przypadkach, kształceniem zawodowym, praktyką w okresie próbnym lub praktyką zawodową, których strukturę i poziom określają ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne tego Państwa Członkowskiego lub które są kontrolowane albo zatwierdzane przez organy powołane do tego celu;
h) "doświadczenie zawodowe": faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie danego zawodu w Państwie Członkowskim;
i) "staż adaptacyjny": wykonywanie zawodu regulowanego w przyjmującym Państwie Członkowskim pod nadzorem wykwalifikowanego przedstawiciela tego zawodu. W okresie nadzorowanej praktyki powinna istnieć możliwość odbycia dalszego szkolenia.
Okres nadzorowanej praktyki jest oceniany.
Szczegółowe zasady regulujące kwestie stażu adaptacyjnego i jego oceny, jak również status osoby przyjezdnej objętej nadzorem, określają właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Status osoby podlegającej okresowi nadzorowanej praktyki w przyjmującym Państwie Członkowskim, zwłaszcza jeżeli chodzi o prawo pobytu, obowiązki, prawa społeczne i korzyści, świadczenia i wynagrodzenia, jest ustalany przez właściwe władze w tym Państwie Członkowskim zgodnie z obowiązującym prawem wspólnotowym;
j) "test umiejętności": test ograniczony do sprawdzenia poziomu wiedzy zawodowej wnioskodawcy, sporządzony przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego; celem testu jest ocena możliwości wykonywania przez wnioskodawcę regulowanego zawodu w Państwie Członkowskim.
Aby umożliwić przeprowadzenie tego testu, właściwe władze sporządzają listę przedmiotów, opierając się na porównaniu studiów i praktyk wymaganych w ich Państwie Członkowskim ze studiami i praktykami odbytymi przez wnioskodawcę, których nie obejmuje dyplom lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji przez wnioskodawcę.
Przedmioty te mogą obejmować zarówno wiedzę teoretyczną, jak i praktyczne umiejętności wymagane przy wykonywaniu zawodu.
Test umiejętności musi uwzględniać fakt, że wnioskodawca jest wykwalifikowanym pracownikiem w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi lub przybywa.
Obejmuje on przedmioty wybrane z listy, o których mowa w drugim akapicie, a których znajomość jest niezbędnym warunkiem do wykonywaniu zawodu na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego. Test może również obejmować znajomość zasad etyki zawodowej w zakresie działalności, o której mowa, w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Szczegółowe zasady testu umiejętności określane są przez właściwe władze tego państwa.
Status wnioskodawcy, który w przyjmującym Państwie Członkowskim wyraża chęć przygotowania się do testu umiejętności, określany jest przez właściwe władze tego państwa, zgodnie z obowiązującym prawem wspólnotowym.
ROZDZIAŁ II
Zakres stosowania
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do każdego obywatela Państwa Członkowskiego, który zamierza wykonywać zawód regulowany w przyjmującym Państwie Członkowskim, zarówno na własny rachunek, jak też jako pracownik najemny.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w przypadku grupy zawodów, które stanowią przedmiot odrębnej dyrektywy, ustanawiającej wzajemne uznawanie dyplomów przez Państwa Członkowskie, ani rodzajów działalności wymienionych w załączniku A.
Dyrektywy wymienione w załączniku B będą mieć zastosowanie do wykonywania, w charakterze pracownika najemnego, rodzajów działalności objętych tymi dyrektywami.
ROZDZIAŁ III
System uznawania, w którym przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga posiadania dyplomu w rozumieniu niniejszej dyrektywy lub dyrektywy 89/48/EWG
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla dyrektywy 89/48/EWG, zgodnie z którą w przyjmującym Państwie Członkowskim podjęcie lub wykonywanie zawodu regulowanego wymaga posiadania dyplomu w rozumieniu niniejszej dyrektywy lub dyrektywy 89/48/EWG, właściwe władze nie mogą, na podstawie braku odpowiednich kwalifikacji, odmówić prawa obywatelowi Państwa Członkowskiego do podjęcia lub wykonywania tego zawodu na tych samych warunkach, które są stosowane wobec własnych obywateli:
a) jeżeli wnioskodawca posiada dyplom zgodnie z definicją przytoczoną w niniejszej dyrektywie lub w dyrektywie 89/48/EWG, wymagany w innym Państwie Członkowskim w celu podjęcia lub wykonywania tego samego zawodu na jego terenie, a dyplom ten został wydany w danym Państwie Członkowskim; lub
b) jeżeli wnioskodawca wykonywał dany zawód w pełnym wymiarze godzin przez okres dwóch lat lub odpowiedni okres w niepełnym wymiarze godzin w ciągu ostatnich dziesięciu lat w innym Państwie Członkowskim, w którym nie podlega on regulacjom w rozumieniu art. 1 lit. e) i art. 1 lit. f) akapit pierwszy niniejszej dyrektywy, albo art. 1 lit. c) i art. 1 lit. d) akapit pierwszy dyrektywy 89/48/EWG, oraz posiada jeden lub kilka dowodów wykształcenia i szkolenia, które:
- zostały wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, wyznaczone zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi obowiązującymi w tym państwie, oraz
- albo wskazują, że ich posiadacz pomyślnie ukończył kurs kształcenia po szkole średniej inny niż ten, do którego odnosi się art. 1 lit. a) akapit drugi dyrektywy 89/48/EWG, trwający przynajmniej jeden rok lub odpowiedni okres, uwzględniając niepełny wymiar godzin, dla którego jednym z warunków przyjęcia jest, jako zasada ogólna, pomyślne ukończenie kursu kształcenia szkoły średniej wymaganego do rozpoczęcia studiów uniwersyteckich lub wstąpienia do szkoły wyższej, jak również kształcenie i szkolenie zawodowe, które jest integralną częścią kursu po szkole średniej, lub
- poświadczają regulowane kształcenie i szkolenie, o których mowa w załączniku D, oraz
- przygotowały ich posiadacza do wykonywania tego zawodu.
Jednakże dwuletnie doświadczenie zawodowe, o którym mowa powyżej, nie może być wymagane, jeżeli dokument lub dokumenty potwierdzające kształcenie i szkolenie wnioskodawcy, o których mowa w niniejszej literze, wydane zostały po ukończeniu regulowanego kształcenia i szkolenia.
W ten sam sposób, jako dokument potwierdzający posiadanie regulowanego wykształcenia i szkolenia, o których mowa w pierwszym akapicie niniejszej litery, powinny być traktowane następujące dokumenty: każdy dowód odbytego kształcenia lub szkolenia albo zestaw takich dowodów, wydane przez właściwe władze w Państwie Członkowskim po pomyślnym zakończeniu kształcenia i szkolenia, otrzymane na terytorium Wspólnoty, a które są uznawane przez to Państwo Członkowskie za równoważne, pod warunkiem że pozostałe Państwa Członkowskie i Komisja zostały powiadomione o tym uznaniu.
W drodze odstępstwa od pierwszego akapitu niniejszego artykułu przyjmujące Państwo Członkowskie nie jest zobowiązane do zastosowania niniejszego artykułu w przypadkach, kiedy podjęcie lub wykonywanie zawodu regulowanego wymaga w tym kraju posiadania dyplomu w rozumieniu dyrektywy 89/48/EWG, a jednym z warunków jego wydania jest ukończenie kursu kształcenia po szkole średniej trwającego ponad cztery lata.
Artykuł 4
1.
Nie naruszając przepisów art. 3, przyjmujące Państwo Członkowskie może również wymagać od wnioskodawcy:
a) przedłożenia dowodu o zdobytym doświadczeniu zawodowym, jeśli okres trwania kształcenia i szkolenia, który wnioskodawca zawarł w swoim wniosku, o czym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i b), jest przynajmniej o rok krótszy od tego, który jest wymagany w przyjmującym Państwie Członkowskim.
W takim przypadku wymagany okres doświadczenia zawodowego:
- nie może być dwukrotnie dłuższy niż brakujący okres kształcenia, jeśli okres brakujący odnosi się do kształcenia po szkole średniej i/lub do praktyki zawodowej w okresie próbnym, odbytej pod kontrolą osoby nadzorującej i zakończonej egzaminem,
- nie może być dłuższy niż brakujący okres kształcenia, jeśli okres brakujący odnosi się do praktyki zawodowej odbytej w obecności wykwalifikowanego przedstawiciela danego zawodu.
W przypadku dyplomów w rozumieniu art. 1 lit. a) tiret drugie czas trwania kształcenia i szkolenia, uznawanych jako równorzędne, liczy się tak samo jak w przypadku kształcenia i szkolenia, określonych w art. 1 lit. a) tiret pierwsze.
Przy stosowaniu postanowień niniejszej litery należy wziąć pod uwagę doświadczenie zawodowe, o którym mowa w art. 3 akapit pierwszy lit. b).
We wszystkich przypadkach wymagane doświadczenie zawodowe nie może przekroczyć okresu czterech lat.
Jednakże doświadczenie zawodowe nie może być wymagane od wnioskodawcy posiadającego dyplom ukończenia w ramach kursu kształcenia z zakresu przekraczającego poziom szkoły średniej, o którym mowa w art. 1 lit. a) tiret drugie, albo dyplom, określony w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/48/EWG, który zamierza wykonywać swój zawód w przyjmującym Państwie Członkowskim, gdzie wymaga się posiadania dyplomu lub dowodu, potwierdzającego ukończenie jednego z kursów kształcenia i szkolenia wymienionych w załączniku C.
b) odbycia stażu adaptacyjnego nieprzekraczającego trzech lat lub przystąpienia do testu umiejętności:
- jeżeli materiał objęty programem kształcenia i/lub szkolenia, które wnioskodawca odbył zgodnie z art. 3 akapit pierwszy lit. a) lub b), znacznie różni się od tego, który objęty jest dyplomem, określonym w niniejszej dyrektywie lub w dyrektywie 89/48/EWG, wymaganym w przyjmującym Państwie Członkowskim, albo
- jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 3 akapit pierwszy lit. a), na zawód regulowany w przyjmującym Państwie Członkowskim składają się jedna lub więcej regulowane działalności zawodowe, które w Państwie Członkowskim pochodzenia lub przybycia wnioskodawcy nie wchodzą w skład zawodu podlegającego regulacjom, i gdy owa różnica ma związek ze specyficznym programem kształcenia i szkolenia wymaganym w przyjmującym Państwie Członkowskim oraz obejmuje kwestie teoretyczne i/lub praktyczne, zasadniczo różniące się od tych, które są objęte dyplomem, w rozumieniu niniejszej dyrektywy lub dyrektywy 89/48/EWG, przedstawionym przez wnioskodawcę, albo
- jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 3 akapit pierwszy lit. b), na zawód regulowany w przyjmującym Państwie Członkowskim składają się jedna lub więcej regulowanych działalności zawodowych, które w Państwie Członkowskim pochodzenia lub przybycia wnioskodawcy nie wchodzą w skład wykonywanego przez wnioskodawcę zawodu regulowanego i gdy ta różnica odpowiada szczególnym kształceniom i praktykom wymaganym w przyjmującym Państwie Członkowskim oraz obejmuje materiał zasadniczo różniący się od tego, który jest przedmiotem dowodów formalnych kwalifikacji przedstawionych przez wnioskodawcę.
Chcąc wykorzystać tę możliwość, przyjmujące Państwo Członkowskie musi udzielić wnioskodawcy prawa wyboru między stażem adaptacyjnym a testem umiejętności.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie, które wymaga dyplomu określonego w dyrektywie 89/48/EWG lub dyplomu określonego w niniejszej dyrektywie, zamierza wprowadzić odstępstwa w zakresie prawa wyboru wnioskodawcy, ma tu zastosowanie procedura określona w art. 14.
W drodze odstępstwa od drugiego akapitu niniejszego artykułu przyjmujące Państwo Członkowskie może zachować prawo wyboru pomiędzy stażem adaptacyjnym a testem umiejętności, jeżeli:
- wykonywanie danego zawodu wymaga dokładnej znajomości prawa krajowego, i w odniesieniu do którego udzielanie porad i/lub pomocy związanej z prawem krajowym jest zasadniczą i trwałą cechą działalności zawodowej, lub
- przyjmujące Państwo Członkowskie uzależnia podjęcie zawodu lub jego wykonywanie od posiadania dyplomu, określonego w dyrektywie 89/48/EWG, a jednym z warunków otrzymania tegoż dyplomu jest ukończenie kursu kształcenia po szkole średniej trwającego dłużej niż trzy lata lub odpowiedni okres, uwzględniając niepełny wymiar godzin, a wnioskodawca posiada albo dyplom, określony w niniejszej dyrektywie, albo dokument potwierdzający posiadanie wykształcenia i szkolenia, w rozumieniu art. 3 akapit pierwszy lit. b) niniejszej dyrektywy, a nie objęty art. 3 lit. b) dyrektywy 89/48/EWG.
2.
Jednakże przyjmujące Państwo Członkowskie nie może stosować przepisów ust. 1 lit. a) oraz b) łącznie.
ROZDZIAŁ IV
System uznawania, w którym przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga dyplomu, a wnioskodawca posiada świadectwo lub uzyskał właściwe wykształcenie i przeszkolenie
Artykuł 5
Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim podjęcie lub wykonywanie zawodu regulowanego wymaga posiadania dyplomu, właściwe władze nie mogą, na podstawie braku odpowiednich kwalifikacji, odmówić obywatelowi Państwa Członkowskiego prawa do podjęcia lub wykonywania tego zawodu na tych samych warunkach, które odnoszą się do obywateli danego kraju:
a) jeżeli wnioskodawca posiada świadectwo, wymagane w innym Państwie Członkowskim do podjęcia lub wykonywania danego zawodu na jego terytorium, które to świadectwo zostało przyznane w Państwie Członkowskim; albo
(b) jeżeli wnioskodawca wykonywał dany zawód w pełnym wymiarze godzin przez okres dwóch lat w ciągu ostatnich 10 lat w innym Państwie Członkowskim, w którym nie podlega on regulacjom w rozumieniu art. 1 lit. e) i art. 1 lit. f) akapit pierwszy, i posiada jeden lub kilka dowodów wykształcenia i szkolenia:
- które zostały wydane przez właściwe władze w Państwie Członkowskim, wyznaczone zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi, oraz
- które wskazują, że jego posiadacz, po kursie kształcenia na poziomie szkoły średniej, pomyślnie ukończył:
albo kurs kształcenia i doskonalenia zawodowego inny niż te, o których mowa w lit. a), prowadzony w instytucji oświatowej lub kształcenia zawodowego lub też w miejscu pracy, albo łącznie w instytucji oświatowej lub kształcenia zawodowego i w miejscu pracy oraz uzupełniony, w razie potrzeby, praktyką w okresie próbnym lub praktyką zawodową, która stanowi integralną część tego kursu,
albo praktykę w okresie próbnym lub praktykę zawodową, która stanowi integralną część tego kursu, albo
- które wskazują, że jego posiadacz, po odbyciu technicznego bądź zawodowego szkolenia z zakresu szkoły średniej, ukończył, w stosownych przypadkach:
albo kurs kształcenia i doskonalenia zawodowego, o którym mowa w poprzednim tiret,
albo praktykę w okresie próbnym lub praktykę zawodową, która stanowi integralną część technicznego bądź zawodowego szkolenia z zakresu szkoły średniej oraz
- które przygotowały jego posiadacza do wykonywania tego zawodu.
Jednakże dwuletnie doświadczenie zawodowe, o którym mowa powyżej, może nie być wymagane, jeżeli dowód kształcenia i szkolenia wnioskodawcy wydany został po ukończeniu regulowanego kształcenia i szkolenia.
Niemniej jednak przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od wnioskodawcy odbycia stażu adaptacyjnego nieprzekraczającego trzech lat lub poddania się testowi umiejętności.
Przyjmujące Państwo Członkowskie musi zostawić wnioskodawcy prawo dokonania wyboru pomiędzy stażem adaptacyjnym a testem umiejętności.
Jeżeli Państwo Członkowskie zamierza wprowadzić odstępstwa w zakresie prawa wyboru wnioskodawcy, ma tu zastosowanie procedura określona w art. 14.
ROZDZIAŁ V
System uznawania, w którym przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga posiadania świadectwa
Artykuł 6
Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim podjęcie lub wykonywanie zawodu regulowanego wymaga posiadania świadectwa, właściwe władze nie mogą, na podstawie braku odpowiednich kwalifikacji, odmówić obywatelowi Państwa Członkowskiego prawa do podjęcia lub wykonywania tego zawodu na tych samych warunkach, które odnoszą się do obywateli danego kraju:
a) jeśli wnioskodawca posiada dyplom w rozumieniu niniejszej dyrektywy lub dyrektywy 89/48/EWG lub świadectwo wymagane w innym Państwie Członkowskim w celu podjęcia lub wykonywania danego zawodu na jego terytorium, który to dyplom został przyznany w Państwie Członkowskim; albo
b) jeżeli wnioskodawca wykonywał dany zawód w pełnym wymiarze godzin przez okres dwóch lat w ciągu ostatnich 10 lat w innym Państwie Członkowskim, w którym nie podlega on regulacjom w rozumieniu art. 1 lit. e) i art. 1 lit. f) akapit pierwszy, i posiada jeden lub kilka dowodów wykształcenia i szkolenia:
- które zostały wydane przez właściwe władze w Państwie Członkowskim, wyznaczone zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi, oraz
- które wskazują, że jego posiadacz ukończył pomyślnie kurs kształcenia z zakresu przekraczającego poziom szkoły średniej inny niż ten, do którego odnosi się art. 1 lit. a) tiret drugie dyrektywy 89/48/EWG, trwający przynajmniej rok lub w odpowiednim okresie uwzględniając niepełny wymiar godzin, dla którego jednym z warunków przyjęcia jest, jako zasada ogólna, pomyślne ukończenie kursu szkoły średniej wymaganego celem przyjęcia na studia uniwersyteckie czy do szkoły wyższej, jak również kształcenie i doskonalenie zawodowe, które jest integralną częścią kursu z zakresu przekraczającego poziom szkoły średniej, albo
- które wskazują, że jego posiadacz, po kursie kształcenia na poziomie szkoły średniej, pomyślnie ukończył:
albo kurs kształcenia i doskonalenia zawodowego inny niż te, o których mowa w lit. a), prowadzony w instytucji oświatowej lub w miejscu pracy, albo łącznie w instytucji oświatowej i w miejscu pracy oraz uzupełniony, w razie potrzeby, praktyką w okresie próbnym lub praktyką zawodową, która stanowi integralną część tego kursu,
albo praktykę w okresie próbnym lub praktykę zawodową, która stanowi integralną część tego kursu, albo
- który wskazuje, że jego posiadacz, po odbyciu technicznego bądź zawodowego szkolenia z zakresu szkoły średniej, ukończył, w stosownych przypadkach:
albo kurs kształcenia i doskonalenia zawodowego, o którym mowa w poprzednim tiret,
albo praktykę w okresie próbnym lub praktykę zawodową, która stanowi integralną część technicznego bądź zawodowego szkolenia z zakresu szkoły średniej oraz
- które przygotowały jego posiadacza do wykonywania tego zawodu.
Jednakże dwuletnie doświadczenie zawodowe, o którym mowa powyżej, może nie być wymagane, jeżeli dokument potwierdzający kształcenie i szkolenie wnioskodawcy przyznany został po ukończeniu regulowanego kształcenia i szkolenia;
c) jeśli wnioskodawca, który nie posiada żadnego dyplomu, świadectwa czy innego dowodu kształcenia i szkolenia, w rozumieniu art. 3 akapit pierwszy lit. b) lub niniejszego artykułu lit. b), wykonywał dany zawód w pełnym wymiarze godzin przez trzy kolejne lata lub odpowiedni okres w niepełnym wymiarze godzin w ciągu ostatnich 10 lat w innym Państwie Członkowskim, w którym nie podlega on regulacjom w rozumieniu art. 1 lit. e) i art. 1 lit. f) akapit pierwszy.
Zgodnie z brzmieniem akapitu pierwszego lit. b) w ten sam sposób jako dokument potwierdzający posiadanie regulowanego wykształcenia i szkolenia, o których mowa w niniejszej literze akapit pierwszy, traktowane są następujące dokumenty: wszelkie dowody odbytego kształcenia lub szkolenia albo zestaw takich dowodów, wydane przez właściwe władze w Państwie Członkowskim po pomyślnym zakończeniu kształcenia i szkolenia, otrzymane na terytorium Wspólnoty, które są uznawane przez to Państwo Członkowskie za równoważne, pod warunkiem że pozostałe Państwa Członkowskie i Komisja zostały powiadomione o tym uznaniu.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla art. 6 przyjmujące Państwo Członkowskie może również wymagać od wnioskodawcy:
a) odbycia stażu adaptacyjnego w okresie nieprzekraczającym dwóch lat lub poddania się testowi umiejętności, w przypadku gdy kształcenie i szkolenie, które wnioskodawca odbył zgodnie z art. 6 akapit pierwszy lit. a) lub b) odnosi się do zagadnień teoretycznych lub praktycznych zasadniczo różniących się od tych, które obejmuje świadectwo wymagane w przyjmującym Państwie Członkowskim, albo kiedy występują różnice w dziedzinie działalności cechujące się w przyjmującym Państwie Członkowskim szczególnym kształceniem i szkoleniem odnoszącym się do zagadnień teoretycznych lub praktycznych zasadniczo różniących się od tych, które obejmuje dokument potwierdzający posiadanie wykształcenia i szkolenia wnioskodawcy.
Chcąc wykorzystać tę możliwość, przyjmujące Państwo Członkowskie musi udzielić wnioskodawcy prawa wyboru między stażem adaptacyjnym a testem umiejętności.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie, które wymaga świadectwa, zamierza wprowadzić odstępstwa w zakresie prawa wyboru wnioskodawcy, ma zastosowanie procedura określona w art. 14;
b) odbycia stażu adaptacyjnego nieprzekraczającego dwóch lat lub przystąpienia do testu umiejętności, jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy lit. c), nie posiada on dyplomu, świadectwa lub innego dowodu wykształcenia i szkolenia.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może zachować prawo wyboru pomiędzy stażem adaptacyjnym a testem umiejętności.
ROZDZIAŁ VI
Szczególne systemy uznawania innych kwalifikacji
Artykuł 8
Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim podjęcie lub wykonywanie zawodu regulowanego wymaga posiadania poświadczenia kompetencji, właściwe władze nie mogą, na podstawie braku odpowiednich kwalifikacji, odmówić obywatelowi Państwa Członkowskiego prawa do podjęcia lub wykonywania tego zawodu na tych samych warunkach, które odnoszą się do obywateli danego kraju:
a) jeśli wnioskodawca posiada poświadczenie kompetencji wymagane w innym Państwie Członkowskim do podjęcia lub wykonywania tego samego zawodu na jego terytorium, a poświadczenie to zostało przyznane w innym Państwie Członkowskim; albo
b) jeśli wnioskodawca przedstawia dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji zdobytych w innych Państwach Członkowskich,
dających gwarancje, szczególnie w dziedzinie zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska i ochrony konsumenta odpowiadające tym, które wymagane są przez krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli wnioskodawca nie przedstawia dowodu wspomnianego poświadczenia kompetencji lub dowodu takich kwalifikacji, zastosowanie mają przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim podjęcie lub wykonywanie zawodu regulowanego wymaga jedynie dowodu kształcenia stwierdzającego ogólne wykształcenie na poziomie szkoły podstawowej lub średniej, właściwe władze nie mogą, na podstawie braku odpowiednich kwalifikacji, odmówić obywatelowi Państwa Członkowskiego prawa do podjęcia lub wykonywania tego zawodu na tych samych warunkach, które odnoszą się do obywateli danego kraju, jeśli wnioskodawca posiada dokument potwierdzający posiadanie kształcenia i szkolenia na odpowiednim poziomie, wydany w innym Państwie Członkowskim.
Taki dokument potwierdzający posiadanie kształcenia i szkolenia musiał być wydany przez właściwe władze tego Państwa Członkowskiego, powołane na mocy jego krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych.
ROZDZIAŁ VII
Inne środki ułatwiające efektywne wykonywanie prawa przedsiębiorczości, swobody świadczenia usług i swobody przepływu pracowników
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego uzależniają podjęcie zawodu regulowanego od przedłożenia dowodów na to, że wnioskodawcy mają dobrą reputację lub nieskazitelny charakter, że nie zostali postawieni w stan upadłości lub nie zawieszono bądź zakazano im wykonywania zawodu z powodu poważnego przewinienia zawodowego lub przestępstwa, państwo to przyjmuje jako wystarczający dowód w stosunku do obywateli Państw Członkowskich, którzy zamierzają wykonywać ten zawód na terytorium tego Państwa Członkowskiego, przedłożenie dokumentów wydanych przez właściwe władze w Państwie Członkowskim pochodzenia lub przybycia, z których wynika, że wszystkie te wymogi są spełnione.
Jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia lub Państwa Członkowskiego, z którego przybywa cudzoziemiec, nie wydają dokumentów, o których mowa w pierwszym akapicie, mogą one być zastąpione oświadczeniem pod przysięgą — lub, w państwach gdzie nie istnieje forma oświadczenia pod przysięgą, uroczystym oświadczeniem — złożonym przez wnioskodawcę przed właściwym organem sądowym lub administracyjnym, lub, w stosownych przypadkach, przed notariuszem lub wykwalifikowanym przedstawicielem tego zawodu w Państwie Członkowskim pochodzenia lub przybycia; wyżej wymienione władze lub notariusz wydają świadectwo stwierdzające autentyczność oświadczenia pod przysięgą lub uroczystego oświadczenia.
2.
Jeżeli właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego wymagają od obywateli tego Państwa Członkowskiego, pragnących podjąć lub wykonywać dalej zawód regulowany, przedstawienia świadectwa o stanie zdrowia fizycznego i psychicznego, to jako wystarczający dokument potwierdzający przez te władze zostaną uznane dokumenty wymagane w Państwie Członkowskim pochodzenia lub przybycia.
Jeżeli Państwo Członkowskie pochodzenia lub przybycia nie wymaga tego rodzaju dokumentów warunkujących podjęcie danego zawodu lub jego wykonywanie, przyjmujące Państwo Członkowskie akceptuje od obywateli Państwa Członkowskiego pochodzenia lub przybycia świadectwo wydane przez właściwe władze tego państwa, odpowiadające świadectwom wydawanym w przyjmującym Państwie Członkowskim.
3.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą zażądać, by dokumenty lub świadectwa, o których mowa w ust. 1 i 2, zostały przedłożone nie później niż trzy miesiące od daty ich wydania.
4.
Jeżeli właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego wymagają od obywateli tego Państwa Członkowskiego zamierzających podjąć lub wykonywać zawód regulowany złożenia przysięgi lub uroczystego oświadczenia, a w przypadku kiedy formuła tej przysięgi lub tego oświadczenia nie może być wykorzystana przez obywateli innych Państw Członkowskich, wspomniane władze zapewniają, aby osobom zainteresowanym została przedstawiona odpowiednia i równoznaczna formuła przysięgi lub oświadczenia.
Artykuł 11
1.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego uznają prawo obywateli Państw Członkowskich, którzy spełniają warunki konieczne do podjęcia i wykonywania zawodu regulowanego na terytorium tego państwa, do używania tytułu zawodowego przyjmującego Państwa Członkowskiego odpowiadającego temu zawodowi.
2.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego uznają prawo obywateli Państw Członkowskich, którzy spełniają warunki konieczne do podjęcia i wykonywania regulowanego zawodu na terytorium tego państwa, do używania nadanego im zgodnie z prawem tytułu akademickiego oraz, w stosownych przypadkach, jego skrótu wywodzącego się z Państwa Członkowskiego pochodzenia lub przybycia, w języku tego państwa.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby przy tytule podano nazwę i adres instytucji lub komisji egzaminacyjnej, która go przyznała.
3.
Jeżeli zawód podlega regulacjom w przyjmującym Państwie Członkowskim stowarzyszenia bądź organizacji, o których mowa w art. 1 lit. f), obywatele Państw Członkowskich mogą używać tytułu zawodowego lub skrótu tego tytułu, przyznawanych przez tę organizację lub stowarzyszenie, wyłącznie jako dowodów poświadczających ich przynależność do tego stowarzyszenia lub organizacji.
Jeżeli stowarzyszenie lub organizacja warunkuje członkostwo pewnymi wymaganiami dotyczącymi kwalifikacji, może ono objąć tymi wymaganiami obywateli innych Państw Członkowskich, którzy posiadają dyplom w rozumieniu art. 1 lit. a), świadectwo w rozumieniu art. 1 lit. b) albo dokument potwierdzający posiadanie kształcenia i szkolenia w rozumieniu art. 3 akapit pierwszy lit. b) lub art. 5 akapit pierwszy lit. b), lub art. 9, wyłącznie zgodnie z niniejszą dyrektywą, szczególnie z art. 3, 4 i 5.
Artykuł 12
1.
Przyjmujące Państwo Członkowskie uznaje za dowód, że warunki wyrażone w art. 3-9 są spełnione, dokumenty wydane przez właściwe władze Państw Członkowskich, które zainteresowana osoba przedstawia wraz ze swoim wnioskiem o wykonywanie danego zawodu.
2.
Procedura sprawdzania wniosku o wykonywanie zawodu regulowanego zakończona zostaje w możliwie szybkim czasie i zatwierdzona umotywowaną decyzją właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego, nie później niż cztery miesiące od przedstawienia przez osobę zainteresowaną wszystkich dokumentów.
Istnieje możliwość odwołania się od tej decyzji, także w przypadku jej braku, do sądu, z zachowaniem przepisów prawa krajowego.
ROZDZIAŁ VIII
Procedura koordynacji
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają, w terminie określonym w art. 17, właściwe władze uprawnione do przyjmowania wniosków i podejmowania decyzji, o których mowa w niniejszej dyrektywie.
Przekazują one takie informacje pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza osobę odpowiedzialną za koordynację działań władz, o których mowa w ust. 1, o czym informuje pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Zadaniem tej osoby jest zapewnienie jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy w stosunku do wszystkich odnośnych zawodów.
Powołuje się również zespół koordynacyjny pod egidą Komisji, na mocy art. 9 ust. 2 dyrektywy 89/48/EWG.
Zadaniem zespołu koordynacyjnego powołanego w myśl wspomnianych ustaleń dyrektywy 89/48/EWG jest:
- ułatwianie wdrożenia niniejszej dyrektywy,
- gromadzenie wszelkich przydatnych informacji o jej stosowaniu w Państwach Członkowskich, zwłaszcza informacji związanych z utworzeniem listy wskazującej zawody regulowane oraz informacji związanych z rozbieżnościami pomiędzy tytułami formalnych kwalifikacji przyznawanymi w Państwach Członkowskich, pod kątem pomocy właściwym władzom Państw Członkowskich w ustaleniu zasadniczych różnic.
Komisja może zasięgać opinii zespołu w sprawie wszelkich zmian w istniejącym systemie.
3.
Państwa Członkowskie podejmują działania służące dostarczaniu niezbędnych informacji dotyczących uznawania dyplomów i zaświadczeń oraz na temat innych warunków decydujących o podejmowaniu zawodu regulowanego w ramach niniejszej dyrektywy.
W wypełnieniu tego zadania mogą one korzystać z pomocy istniejących sieci informacyjnych oraz, w razie potrzeby, odpowiednich stowarzyszeń lub organizacji zawodowych.
Komisja podejmuje działania konieczne dla zapewnienia rozwoju, koordynacji i przekazywania niezbędnych informacji.
ROZDZIAŁ IX
Procedura odstępstwa od prawa wyboru pomiędzy stażem adaptacyjnym a testem umiejętności
Artykuł 14
1. Jeżeli na mocy art. 4 ust. 1 lit. b) akapit drugi zdanie drugie lub art. 5 akapit trzeci, bądź art. 7 lit. a) akapit drugi zdanie drugie Państwo Członkowskie występuje z wnioskiem o nieprzyznanie wnioskodawcom prawa wyboru między stażem adaptacyjnym a testem umiejętności w rozumieniu niniejszej dyrektywy, przekazuje ono niezwłocznie Komisji projekt odpowiedniego postanowienia. Jednocześnie powiadamia ono Komisję o przyczynach, które spowodowały, że wydanie takiego postanowienia było konieczne.
Komisja niezwłocznie powiadamia o projekcie pozostałe Państwa Członkowskie; może ona także konsultować się w sprawie projektu z zespołem koordynacyjnym, o którym mowa w art. 13 ust. 2.
2.
Bez uszczerbku dla możliwości Komisji i pozostałych Państw Członkowskich wyrażania opinii na temat projektu Państwo Członkowskie może wydać takie postanowienie tylko wtedy, jeżeli Komisja nie podejmie w ciągu trzech miesięcy decyzji odmownej.
3.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji Państwa Członkowskie przekazują im bezzwłocznie ostateczny tekst jakiegokolwiek postanowienia wynikającego z zastosowania niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ X
Procedura wnoszenia zmian do załączników C oraz D
Artykuł 15
1.
Lista kursów szkoleniowych zamieszczonych w załącznikach C i D może zostać zmodyfikowana na podstawie uzasadnionego wniosku złożonego przez każde Państwo Członkowskie na ręce Komisji.
Do wniosku należy dołączyć wszystkie niezbędne informacje, a zwłaszcza teksty odpowiednich przepisów prawa krajowego.
Wnioskujące Państwo Członkowskie informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
2.
Komisja bada dany kurs kształcenia i kurs szkoleniowy, jak również kursy wymagane w innych Państwach Członkowskich.
Ocenia ona w szczególności, czy kwalifikacje zdobyte w trakcie danego kursu zapewniają jego uczestnikowi:
- poziom kształcenia lub szkolenia zawodowego porównywalny z poziomem kursu przekraczającego zakres szkoły średniej, o którym mowa w art. 1 lit. a) akapit pierwszy tiret drugie ppkt i),
- zbliżony poziom odpowiedzialności i działalności.
3.
Komisję wspiera komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
4.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt proponowanych środków.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu środków w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od stopnia pilności sprawy.
Opinia zostaje przyjęta większością głosów zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony we wspomnianym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
5.
Komisja podejmuje środki, które mają natychmiastowe zastosowanie.
Jednakże, jeśli środki te nie są zgodne z opinią komitetu, są one bezzwłocznie przekazywane Radzie przez Komisję.
W takim przypadku Komisja wstrzymuje zastosowanie przyjętych środków na okres dwóch miesięcy.
6.
Rada, działając większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie, o którym mowa w poprzednim ustępie.
7.
Komisja informuje zainteresowane Państwo Członkowskie o podjętej decyzji oraz, w razie potrzeby, publikuje poprawioną listę w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZDZIAŁ XI
Inne przepisy
Artykuł 16
Po upływie terminu, o którym mowa w art. 17, Państwa Członkowskie przekazują Komisji co dwa lata sprawozdanie z zastosowania wprowadzonego systemu.
Poza ogólnymi uwagami sprawozdanie to zawiera statystyczne podsumowanie podjętych decyzji oraz opis podstawowych problemów wynikających ze stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 18 czerwca 1994 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
Najpóźniej pięć lat od daty wskazanej w art. 17 Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu z zastosowania niniejszej dyrektywy.
Po odbyciu wszelkich niezbędnych konsultacji Komisja przedstawia swoje wnioski dotyczące jakichkolwiek zmian, które mogą być wniesione do niniejszej dyrektywy.
Jednocześnie Komisja, jeśli to konieczne, przedkłada propozycje ulepszenia istniejącego systemu, mając na względzie ułatwienie swobody przemieszczania się, swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/52/EWG
z dnia 18 czerwca 1992 r.
w sprawie preparatów dla niemowląt i receptur przeznaczonych na wywóz do państw trzecich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wspólnotowe zasady dotyczące preparatów dla niemowląt i receptur zostały przewidziane w dyrektywie Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [4] oraz w dyrektywie Komisji 91/321/EWG [5];
ze względu na charakter tych produktów jest pożądane, aby przepisy wspólnotowe lub międzynarodowe standardy dotyczące ich składu stosowały się w odniesieniu do tych produktów przeznaczonych na wywóz do państw trzecich;
w celu zapobiegania nieodpowiedniemu zastosowaniu tych produktów, mogącemu stanowić zagrożenie dla zdrowia niemowląt, jest również pożądane rozszerzenie stosowania przepisów wspólnotowych dotyczących etykietowania preparatów dla niemowląt i receptur na te produkty przeznaczone na wywóz do państw trzecich;
produkty zgodne z dyrektywą 91/321/EWG mogą być sprzedawane we Wspólnocie od dnia 1 grudnia 1992 r.; żadne prawodawstwo nie zakazuje wywozu tych produktów do państw trzecich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy preparatów dla niemowląt i receptur w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. c) i d) dyrektywy 91/321/EWG, przeznaczonych na wywóz do państw trzecich.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że produkty określone w art. 1 mogą być wywożone ze Wspólnoty jedynie wówczas, gdy są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Żaden produkt inny niż preparaty dla niemowląt nie może być prezentowany jako mogący sam zaspokoić potrzeby pokarmowe normalnych i zdrowych niemowląt w ciągu pierwszych czterech do sześciu miesięcy życia.
2.
Ponadto produkty określone w art. 1 powinny być zgodne z:
a) artykuły 3, 4, 5 i 6 dyrektywy 91/321/EWG lub z odpowiednimi stosowanymi normami międzynarodowymi ustawionymi w Codex Alimentarius;
b) artykuł 7 ust. 2–6 dyrektywy 91/321/EWG;
c) przepisami dyrektywy Rady 89/389/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy [6],
chyba że przepisy prawa państwa przywozu stanowią lub wymagają inaczej.
3.
Produkty te muszą być etykietowane we właściwym języku, w taki sposób, aby wyeliminować wszelkie ryzyko pomylenia między preparatami dla niemowląt i recepturami.
4.
Warunki, zakazy i ograniczenia ustanowione w art. 7 ust. 2–6 dyrektywy 91/321/EWG stosuje się również do prezentowania danych produktów, w szczególności ich formy, wyglądu lub opakowania zbiorczego oraz do materiałów użytych w opakowaniu zbiorczym.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki te stosuje się w taki sposób, aby zakazany był wywóz produktów niezgodnych z niniejszą dyrektywą, z mocą od dnia 1 czerwca 1994 r.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady nr 92/53/EWG
z dnia 18 czerwca 1992 r.
zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ważne jest przyjęcie środków mających na celu stopniowe ustanawianie rynku wewnętrznego w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
dyrektywa 70/156/EWG [4] ustanowiła wspólnotową procedurę homologacji typu dla pojazdów, części i oddzielnych zespołów technicznych wytworzonych w zgodności z wymaganiami określonymi w szczegółowych dyrektywach, jak również pełny wykaz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdów objętych tymi dyrektywami;
w celu ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego Wspólnoty wydaje się właściwe zastąpienie istniejących systemów homologacji typu Państw Członkowskich wspólnotową procedurą homologacji typu;
aby wymieniona procedura homologacji typu mogła osiągnąć swój cel w najbardziej wydajny sposób, wydaje się konieczne uczynienie jej przepisów administracyjnych bardziej precyzyjnymi i wszechstronnymi; oznacza to, między innymi, że przepisy te umożliwią homologację typu całego pojazdu poprzez połączenie homologacji jego układów, części i zespołów technicznych według życzenia producenta, a w przypadku pojazdów wytworzonych w kilku etapach obejmujących kilku producentów poprzez połączenie homologacji z kilku różnych etapów wykończenia;
pojazd może być zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy, niemniej jednak posiadać kilka cech, które w sposób oczywisty stanowią potencjalne ryzyko dla ruchu drogowego; jest zatem pożądane umożliwienie Państwom Członkowskim dokonania odmowy homologacji takich typów pojazdów, jak również zakazania sprzedaży i wprowadzenia do użycia oraz odmowy rejestracji tych pojazdów; w odniesieniu do tego ostatniego przypadku zostały ustanowione odpowiednie warunki;
obowiązkowy charakter wspólnotowej procedury homologacji typu stwarza konieczność umożliwienia dokonania wyłączeń i ustanowienia alternatywnych procedur dla pojazdów specjalnego przeznaczenia lub pojazdów wytwarzanych w małych seriach, lub zawierających nowe technologie jeszcze nieobjęte przepisami szczegółowych dyrektyw;
w celu ułatwienia dostępu do rynków państw spoza Wspólnoty wydaje się konieczne umożliwienie, pod pewnymi warunkami, uznania homologacji układu, części i oddzielnego zespołu technicznego, opartych na równoważnych przepisach międzynarodowych i państw trzecich; równoważność takich przepisów ma być ustanowiona poprzez zastosowanie odpowiednich przepisów Traktatu;
w celu zapewnienia niezbędnej przejrzystości wspólnotowych procedur homologacji typu konieczne jest ustanowienie przepisów, zgodnie z którymi Państwa Członkowskie powiadamiają się wzajemnie oraz Komisję o swych organach udzielających homologacji i służbach technicznych, jak też o przepisach w sprawie kryteriów jakości, które te ostatnie powinny spełniać;
ponieważ załączniki do niniejszej dyrektywy stanowią całość jedynie w odniesieniu do pojazdów kategorii M1, dyrektywę stosuje się wyłącznie do homologacji takich pojazdów; wskazane jest, aby w trakcie uzupełniania załączników o przepisy odnoszące się do pojazdów wszystkich pozostałych kategorii Państwa Członkowskie zostały upoważnione do kontynuowania stosowania ich krajowych systemów homologacji w stosunku do takich pojazdów, zgodnie z art. 10 dyrektywy 70/156/EWG;
w celu umożliwienia odpowiedniego przejścia, zarówno z punktu widzenia technicznego, jak i administracyjnego, od obecnego nieobowiązkowego systemu wymagań wspólnotowych do obowiązkowej procedury homologacji typu ustanowionej niniejszą dyrektywą, właściwe jest pozostawienie producentom wyboru między stosowaniem procedury niniejszej dyrektywy i tą, która jest przewidziana w art. 10 dyrektywy 70/156/EWG przez okres trzech lat; homologacje udzielone w zastosowaniu tej ostatniej procedury powinny zachować ważność do dnia 31 grudnia 1997 r.;
celem wyżej wymienionych przepisów przejściowych nie jest umożliwienie Państwom Członkowskim dokonywania odstępstw od przepisów szczegółowych dyrektyw, które są oparte na całkowitej harmonizacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuły 1-16 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Zakres
Niniejszą dyrektywę stosuje się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep wytwarzanych w jednym lub więcej etapach z układów, części i oddzielnych zespołów technicznych, przeznaczonych do stosowania w takich pojazdach i przyczepach.
Nie stosuje się jej do:
- homologacji pojedynczych pojazdów, z wyjątkiem gdy Państwa Członkowskie udzielające takich homologacji uznają ważność homologacji udzielonych na mocy niniejszej dyrektywy, zamiast na mocy odpowiednich wymagań krajowych, układom, częściom i oddzielnym zespołom technicznym lub pojazdom niekompletnym,
- "pojazdów czterokołowych" w rozumieniu art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 92/61/EWG w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [5].
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "homologacja typu" oznacza procedurę, według której Państwo Członkowskie zaświadcza, że typ pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego spełnia odpowiednie wymagania techniczne niniejszej dyrektywy, zawarte w pełnym wykazie określonym w załączniku IV lub XI,
- "wielostopniowa homologacja" oznacza procedurę, według której jedno lub więcej Państw Członkowskich zaświadcza, że w zależności od stanu kompletacji niekompletny lub skompletowany typ pojazdu spełnia odpowiednie wymagania techniczne niniejszej dyrektywy,
- "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do użycia na drodze, kompletny lub niekompletny, posiadający co najmniej cztery koła i osiągający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyłączeniem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych,
- "pojazd podstawowy" oznacza pojazd niekompletny, którego numer identyfikacyjny pozostaje zachowany podczas kolejnych etapów procesu wielostopniowej homologacji typu,
- "pojazd niekompletny" oznacza każdy pojazd, który nadal wymaga skompletowania w przynajmniej jednym dalszym etapie w celu spełnienia odpowiednich wymagań niniejszej dyrektywy,
- "pojazd kompletny" oznacza pojazd będący wynikiem procesu wielostopniowej homologacji typu, który spełnia wszystkie odpowiednie wymagania niniejszej dyrektywy,
- "typ" pojazdu oznacza pojazdy, które nie różnią się od siebie przynajmniej pod względem istotnych cech wymienionych w załączniku II.B. Typ pojazdu może zawierać warianty i wersje (patrz załącznik II.B),
- "układ" oznacza układ pojazdu taki jak hamulce, układ ograniczający emisję spalin wyposażenie wewnętrzne itp., który podlega wymaganiom zawartym w każdej z szczegółowych dyrektyw,
- "część" oznacza urządzenie takie, jak światło, podlegające wymaganiom szczegółowej dyrektywy, przewidziane jako część pojazdu, które może uzyskać homologację typu niezależnie od pojazdu, jeżeli szczegółowa dyrektywa wyraźnie tak przewiduje,
- "oddzielny zespół techniczny" oznacza urządzenie takie, jak tylne urządzenie ochronne, podlegające wymaganiom szczegółowej dyrektywy, przeznaczone do stosowania jako część pojazdu, które może uzyskać homologację typu oddzielnie, jednakże tylko w związku z jednym lub kilkoma określonymi typami pojazdów, jeżeli szczegółowa dyrektywa wyraźnie tak przewiduje,
- "producent" oznacza osobę lub organ, która jest odpowiedzialny w stosunku do organu udzielającego homologacji za wszystkie aspekty procesu homologacji typu oraz za zapewnienie zgodności produkcji.
Nie jest istotne, czy osoba lub organ jest bezpośrednio zaangażowany we wszystkie etapy wytwarzania pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, podlegającego procesowi homologacji,
- "organ udzielający homologacji" oznacza właściwy organ Państwa Członkowskiego, który jest odpowiedzialny za wszystkie aspekty homologacji typu dla typu pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, wydaje i (w stosownym przypadku) cofa świadectwa homologacji, służy jako punkt kontaktowy z organami udzielającymi homologacji innych Państw Członkowskich i który jest odpowiedzialny za weryfikowanie zgodności instalacji produkcyjnych producenta,
- "służba techniczna" oznacza organizację lub organ wyznaczony jako laboratorium badawcze w celu prowadzenia badań lub kontroli w imieniu organu udzielającego homologacji Państwa Członkowskiego.
Funkcja ta może być wypełniania również przez sam organ udzielający homologacji,
- "dokument informacyjny" oznacza dokument wymieniony w załączniku I lub załączniku III do niniejszej dyrektywy, lub w odpowiednim Załączniku do szczegółowej dyrektywy, wskazujący informacje, które mają być dostarczone przez wnioskodawcę,
- "folder informacyjny" oznacza całkowity folder lub zbiór danych, rysunków, fotografii itp. dostarczonych przez wnioskodawcę służbom technicznym lub organowi udzielającemu homologacji, jak podano w dokumencie informacyjnym,
- "pakiet informacyjny" oznacza folder informacyjny plus każde sprawozdanie z badania lub inne dokumenty dodane przez służby techniczne lub organ udzielający homologacji do folderu informacyjnego, w ramach wykonywania ich funkcji,
- "spis treści do pakietu informacyjnego" oznacza dokument, w którym wymieniona jest zawartość pakietu informacyjnego odpowiednio ponumerowana lub w inny sposób oznakowana w celu jednoznacznego zidentyfikowania wszystkich stron.
Artykuł 3
Wniosek o udzielenie homologacji typu
1.
Wniosek o udzielenie homologacji typu pojazdu jest składany przez producenta do organu udzielającego homologacji Państwa Członkowskiego.
Wnioskowi towarzyszy folder informacyjny zawierający informacje wymagane przez załącznik III oraz świadectwa homologacji odnoszące się do każdej szczegółowej dyrektywy, zgodnie z wymaganiami załącznika IV lub XI; na okres do daty udzielenia lub odmowy udzielenia homologacji zostaje również udostępniony organowi udzielającemu homologacji pakiet informacyjny w odniesieniu do każdej szczegółowej dyrektywy.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku braku świadectwa homologacji w stosunku do jakiejkolwiek właściwej szczegółowej dyrektywy, dokument towarzyszący wnioskowi obejmuje folder informacyjny zawierający odpowiednie informacje wymagane przez załącznik I w odniesieniu do szczegółowych dyrektyw wymienionych w załączniku IV lub XI oraz, w stosownym przypadku, w załączniku III część II.
3.
W przypadku wielostopniowej homologacji typu dostarczone informacje składają się z:
- na etapie 1: tych części u informacyjnego i świadectw homologacji, które są wymagane dla pojazdu kompletnego, odpowiednio do staniu kompletacji pojazdu podstawowego,
- na etapie drugim i kolejnych etapach: tych części folderu informacyjnego i świadectw homologacji, które odpowiadają bieżącemu stanowi wytworzenia oraz egzemplarza świadectwa homologacji dla pojazdu niekompletnego wydanego na poprzednim etapie wytworzenia.
Ponadto producent przedstawia szczegółowe dane dotyczące zmian i uzupełnień dokonanych przez niego w pojeździe niekompletnym.
4.
Wniosek o homologację typu układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego jest składany przez producenta do organu udzielającego homologacji Państwa Członkowskiego.
Wnioskowi towarzyszy folder informacyjny, którego zawartość jest podana w dokumencie informacyjnym w odpowiedniej szczegółowej dyrektywie.
5.
Żaden wniosek w odniesieniu do jednego typu pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego nie może być złożony w więcej niż jednym Państwie Członkowskim.
Dla każdego typu podlegającego homologacji jest składany odrębny wniosek.
Artykuł 4
Proces homologacji typu
1.
Każde Państwo Członkowskie udzieli:
a) homologacji typu pojazdu dla:
- typu pojazdu, który odpowiada informacjom szczegółowym zawartym w folderze informacyjnym i który spełnia wymagania techniczne wszystkich odpowiednich szczegółowych dyrektyw, jak podano w załączniku IV,
- typów pojazdów specjalnego przeznaczenia wymienionych w załączniku XI, które odpowiadają informacjom szczegółowym zawartym w folderze informacyjnym i które spełniają wymagania techniczne szczegółowych dyrektyw, jak wskazano w odpowiedniej kolumnie załącznika XI.
Niniejszy proces jest wypełniany poprzez procedury określone w załączniku V;
b) wielostopniowej homologacji typu dla typów pojazdu podstawowego, niekompletnego lub skompletowanego, które są zgodne z informacjami szczegółowymi zawartymi w folderze informacyjnym i które spełniają wymagania techniczne odpowiednich szczegółowych dyrektyw, jak podano w załączniku IV lub XI, biorąc pod uwagę stan kompletacji typu pojazdu.
Niniejszy proces jest wypełniany poprzez procedury określone w załączniku XIV;
c) homologacji typu układu do typów pojazdów, które są zgodne z informacjami szczegółowymi zawartymi w folderze informacyjnym i które spełniają wymagania techniczne odpowiednich szczegółowych dyrektyw;
d) homologacji typu części lub oddzielnego zespołu technicznego, który jest zgodny z informacjami szczegółowymi zawartymi w folderze informacyjnym i który spełnia wymagania techniczne zawarte w odpowiedniej szczegółowej dyrektywie, jeżeli ona wyraźnie tak wskazuje.
2.
Jednakże jeżeli Państwo Członkowskie stwierdza, że pojazd, układ, część lub oddzielny zespół techniczny, który spełnia przepisy ust. 1, stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego, może ono odmówić udzielenia homologacji typu.
Powiadamia ono niezwłocznie o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję, podając przyczyny, na jakich oparta jest jego decyzja.
3.
Każde Państwo Członkowskie wypełnia wszystkie sekcje świadectwa homologacji typu (którego wzory są podane w załączniku VI do niniejszej dyrektywy i w Załączniku do każdej ze szczegółowych dyrektyw) dla każdego homologowanego typu pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego i ponadto wypełnia odpowiednie sekcje dokumentu zawierającego wyniki badań, dołączonego do świadectwa homologacji pojazdu (którego wzór jest podany w załączniku VIII) oraz zestawia lub weryfikuje zawartość spisu treści do pakietu informacyjnego.
Świadectwa homologacji są ponumerowane zgodnie z metodą opisaną w załączniku VII.
Wypełnione świadectwa i dołączone do nich dokumenty zostają dostarczone wnioskodawcy.
4.
Jeżeli część lub oddzielny zespół techniczny podlegający homologacji spełnia swoje funkcje i ma szczególne cechy jedynie w połączeniu z innymi częściami pojazdu i z tego względu zgodność z jednym lub więcej wymaganiem może zostać zweryfikowana jedynie wówczas, gdy część lub oddzielny zespół techniczny podlegający homologacji działa w połączeniu z inną częścią pojazdu, zarówno imitowaną, jak i rzeczywistą, zakres homologacji typu części lub oddzielnego zespołu technicznego musi być odpowiednio ograniczony.
Świadectwo homologacji typu części lub oddzielnego zespołu technicznego zawiera zatem wszelkie ograniczenia dotyczące jego zastosowania i wskazuje wszelkie warunki jego instalowania.
Przestrzeganie tych ograniczeń i warunków jest weryfikowane w momencie homologacji typu pojazdu.
5.
Organ udzielający homologacji w każdym Państwie Członkowskim, w terminie jednego miesiąca, wysyła do organów udzielających homologacji w innych Państwach Członkowskich egzemplarz świadectwa homologacji typu (wraz z dołączonymi do niego dokumentami) dla każdego typu pojazdu, któremu udzielił homologacji, odmówił homologacji lub cofnął homologację.
6.
Organ udzielający homologacji w każdym Państwie Członkowskim wysyła co miesiąc do organów udzielających homologacji w innych Państwach Członkowskich wykaz (zawierający szczegółowe dane pokazane w załączniku XIII) dotyczący układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, któremu udzielił homologacji, odmówił homologacji lub cofnął homologację w ciągu tego miesiąca; ponadto, po otrzymaniu wniosku od organu udzielającego homologacji innego Państwa Członkowskiego, wysyła ono niezwłocznie egzemplarz świadectwa homologacji typu układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego i/lub pakietu informacyjnego dla każdego typu układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, któremu udzielił homologacji, odmówił homologacji lub cofnął homologację.
Artykuł 5
Zmiany do homologacji
1.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, musi przyjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, że będzie powiadomione o wszelkich zmianach w informacjach szczegółowych zawartych w pakiecie informacyjnym.
2.
Wniosek o dokonanie zmiany lub rozszerzenia homologacji typu jest składany wyłącznie Państwu Członkowskiemu, które udzieliło pierwotnej homologacji typu.
3.
W przypadku układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, jeżeli informacje szczegółowe zawarte w pakiecie informacyjnym uległy zmianie, organ udzielający homologacji zainteresowanego Państwa Członkowskiego:
- wydaje poprawioną(-e) stronę(-y) pakietu informacyjnego, w zależności od potrzeby, oznaczając każdą poprawioną stronę w celu wyraźnego pokazania charakteru zmiany i daty ponownego wystawienia.
Przy każdej okazji wydawania poprawionych stron zostaje również zmieniony spis treści pakietu informacyjnego (dołączonego do świadectwa homologacji), w celu pokazania ostatnich dat poprawionych stron, i
- wydaje poprawione świadectwo homologacji (oznaczone numerem rozszerzenia homologacji), jeżeli jakakolwiek informacja na nim (z wyłączeniem dołączonych do niego dokumentów) uległa zmianie lub uległy zmianie wymagania dyrektywy od daty obecnej homologacji.
Poprawione świadectwo wskazuje wyraźnie przyczynę dokonania poprawki oraz datę ponownego wydania.
Jeżeli organ udzielający homologacji danego Państwa Członkowskiego stwierdza, że zmiany do pakietu informacyjnego uzasadniają przeprowadzenie nowych badań lub kontroli, informuje on o tym producenta i wydaje dokumenty wymienione powyżej jedynie po przeprowadzeniu pomyślnych badań lub kontroli.
4.
W przypadku homologacji pojazdu, jeżeli informacje szczegółowe zawarte w pakiecie informacyjnym uległy zmianie, organ udzielający homologacji danego Państwa Członkowskiego:
- wydaje poprawioną(-e) stronę(-y) pakietu informacyjnego, zależnie od potrzeby, oznaczając każdą poprawioną stronę, w celu wyraźnego pokazania charakteru zmiany i daty ponownego wystawienia.
Przy każdej okazji, kiedy wydawane są poprawione strony, zostaje zmieniony spis treści do pakietu informacyjnego (dołączony do świadectwa homologacji), w celu pokazania ostatnich dat poprawionych stron, oraz
- wydaje poprawione świadectwo homologacji (oznaczone numerem rozszerzenia), jeżeli albo jest wymagana dalsza kontrola, albo uległa zmianie jakakolwiek informacja na świadectwie homologacji (z wyłączeniem dołączonych do niego dokumentów) lub jeżeli wymagania którejkolwiek szczegółowej dyrektywy stosującej się do daty, od której zabronione jest wprowadzenie do użycia, uległy zmianie od daty obecnej homologacji pojazdu.
Nowe świadectwo wskazuje wyraźnie przyczynę rozszerzenia oraz datę ponownego wydania.
Jeżeli organ udzielający homologacji danego Państwa Członkowskiego stwierdza, że zmiana w pakiecie informacyjnym uzasadnia przeprowadzenie nowej kontroli, informuje o tym producenta i wydaje dokumenty wymienione powyżej jedynie po przeprowadzeniu pomyślnych nowych kontroli.
Wszelkie poprawione dokumenty zostają wysłane do innych organów udzielających homologacji w terminie jednego miesiąca.
5.
W przypadku gdy homologacja typu pojazdu utraciła ważność, ze względu na utratę ważności jednej lub więcej homologacji udzielonych na mocy szczegółowej dyrektywy, określonych w pakiecie informacyjnym, organ udzielający homologacji Państwa Członkowskiego, które udzieliło homologacji, w terminie jednego miesiąca powiadamia o tym fakcie organy udzielające homologacji innych Państw Członkowskich, wraz ze wskazaniem odpowiedniej daty lub numeru identyfikacyjnego ostatniego pojazdu wyprodukowanego zgodnie ze starym świadectwem.
Artykuł 6
Certyfikat zgodności
1.
Producent, w ramach swych uprawnień, jako posiadacz homologacji typu pojazdu, wydaje certyfikat zgodności (którego wzory są podane w załączniku IX), który towarzyszy każdemu pojazdowi, skompletowanemu lub niekompletnemu, wyprodukowanemu zgodnie z homologowanym typem.
W przypadku typu pojazdu skompletowanego lub niekompletnego producent wypełnia tylko te punkty na stronie 2 certyfikatu zgodności, które zostały dodane lub zmienione na bieżącym etapie homologacji i, w stosownym przypadku, dołącza do tego świadectwa wszystkie certyfikaty zgodności wydane na poprzednim(-ich) etapie(-ach).
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może, do celów podatkowych lub rejestracyjnych pojazdu, po powiadomieniu Komisji i innych Państw Członkowskich z trzymiesięcznym wyprzedzeniem, wnioskować o dodanie do certyfikatu szczegółowych danych niewymienionych w załączniku IX, pod warunkiem że te dane szczegółowe są wyraźnie podane w pakiecie informacyjnym lub mogą być uzyskane z niego w drodze prostego obliczenia.
Państwa Członkowskie mogą również wnioskować, aby certyfikat zgodności zawarty w załączniku IX został wypełniony w taki sposób, aby wskazać na dane niezbędne i wystarczające właściwym organom krajowym do celów podatkowych i rejestracyjnych.
3.
Producent, w ramach swych uprawnień jako posiadacz homologacji typu części lub oddzielnego zespołu technicznego, umieszcza na każdej części lub oddzielnym zespole technicznym, wyprodukowanym zgodnie z homologacją typu, nazwę lub znak handlowy, typ i/lub, jeżeli tak przewiduje szczegółowa dyrektywa, znak lub numer homologacji typu.
Jednakże w tym ostatnim przypadku producent może dokonać wyboru nieumieszczania nazwy lub znaku handlowego i typu.
4.
Producent, w ramach swych uprawnień jako posiadacz świadectwa homologacji typu, które zgodnie z przepisami art. 4 ust. 4 zawiera ograniczenia dotyczące zastosowania, dostarcza wraz z każdą wyprodukowaną częścią lub zespołem szczegółowe informacje dotyczące tych ograniczeń i podaje warunki jego instalowania.
Artykuł 7
Rejestracja i wprowadzenie do użycia
1.
Każde Państwo Członkowskie rejestruje, zezwala na sprzedaż lub wprowadzenie do użycia nowych pojazdów, z przyczyn odnoszących się do ich budowy i działania, wtedy i tylko wtedy, gdy towarzyszy im ważny certyfikat zgodności.
W przypadku pojazdów niekompletnych każde Państwo Członkowskie zezwala na sprzedaż takich pojazdów, ale może odmówić ich stałej rejestracji i wprowadzenia do użycia, dopóki nie zostaną skompletowane.
2.
Każde Państwo Członkowskie zezwala na sprzedaż lub wprowadzenie do użycia części lub oddzielnych zespołów technicznych, wtedy i tylko wtedy, gdy spełniają one wymagania odpowiedniej szczegółowej dyrektywy i wymagania, określone w art. 6 ust. 3, pod warunkiem że nie stosuje się to do części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do stosowania w pojazdach, które są w całości lub częściowo wyłączone lub nie są objęte niniejszą dyrektywą.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdza, że pojazdy, części lub oddzielne zespoły techniczne poszczególnego typu stanowią poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego, mimo że towarzyszy im ważny certyfikat zgodności lub są właściwie oznakowane, wówczas państwo to może, maksymalnie przez okres sześciu miesięcy, odmówić rejestracji takich pojazdów lub może zabronić sprzedaży lub wprowadzenia do użycia na swoim terytorium takich pojazdów, części lub oddzielnych zespołów technicznych.
Powiadamia ono niezwłocznie o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję, podając przyczyny, na jakich oparta została jego decyzja.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, kwestionuje zgłoszone mu zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego, zainteresowane Państwa Członkowskie starają się rozstrzygnąć spór.
Komisja jest informowana i, gdzie to konieczne, prowadzi stosowne konsultacje w celu osiągnięcia rozstrzygnięcia.
Artykuł 8
Wyłączenia i procedury alternatywne
1.
Wymagań art. 7 ust. 1 nie stosuje się do:
- pojazdów przeznaczonych do użytku w służbach wojskowych, obronie cywilnej, straży pożarnej i w siłach odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego,
- pojazdów homologowanych zgodnie z ust. 2.
2.
Każde Państwo Członkowskie może, na wniosek producenta, dokonać wyłączenia spod jednego lub więcej przepisów jednej lub więcej szczegółowych dyrektyw:
a) Pojazdów produkowanych w małych seriach
W tym przypadku roczna ilość pojazdów z rodziny typów zarejestrowanych, sprzedanych lub wprowadzonych do użycia w tym Państwie Członkowskim nie jest ograniczona do ilości większej niż podana w załączniku XII.
Każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wykaz takich homologacji.
Państwo Członkowskie udzielające takiej homologacji przesyła egzemplarz świadectwa homologacji wraz z dołączonymi do niego dokumentami do organów udzielających homologacji innych Państw Członkowskich wskazanych przez producenta, podając charakter udzielonych wyłączeń.
W ciągu trzech miesięcy te Państwa Członkowskie decydują, czy i dla jakiej ilości jednostek uznają one homologację typu w stosunku do pojazdów, które mają zostać zarejestrowane na ich terytorium.
Do celów homologacji udzielonych zgodnie z niniejszą lit. a) wymagania art. 3, 4, 5, 6, 10 i 11 stosuje się jedynie w stopniu, w jakim są uważane przez organ udzielający homologacji za właściwe.
W przypadku gdy wyłączenie zostaje udzielone zgodnie z literą a), Państwo Członkowskie może wymagać odpowiedniego alternatywnego przepisu;
b) Pojazdów z końcówki serii produkcji
1) W granicach ilościowych zawartych w załączniku XII sekcja B oraz w ograniczonym okresie Państwa Członkowskie mogą dokonywać rejestracji i zezwalać na sprzedaż lub wprowadzenie do użycia nowych pojazdów zgodnych z typem pojazdu, którego homologacja typu utraciła ważność na mocy art. 5 ust. 5.
Przepis ten stosuje się jedynie do pojazdów:
- które znajdowały się na terytorium Wspólnoty Europejskiej, oraz
- którym towarzyszył wydany ważny certyfikat zgodności,
kiedy jeszcze była ważna homologacja typu danego pojazdu, ale które nie zostały zarejestrowane lub wprowadzone do użycia przed datą utraty ważności homologacji.
Możliwość ta jest ograniczona do 12 miesięcy dla pojazdów kompletnych i do 18 miesięcy dla pojazdów skompletowanych po dacie, w której homologacja utraciła ważność.
2) Ponieważ ust. 1 stosuje się do jednego lub więcej typów pojazdów danej kategorii, producent musi złożyć wniosek do właściwego organu Państwa Członkowskiego, który udzielił homologacji odpowiedniemu(-im) typowi(-om) pojazdu(-ów) przed wejściem w życie szczegółowej dyrektywy lub zmian do niej.
Wniosek musi określać techniczne i/lub gospodarcze przesłanki, na których został oparty.
Jeżeli wniosek zostaje przyjęty przez Państwo Członkowskie, musi ono w terminie miesiąca przesłać właściwym organom Państw Członkowskich szczegółowe informacje i przyczyny wyłączeń udzielonych producentowi wraz z informacjami przewidzianymi w art. 5 ust. 5.
Każde Państwo Członkowskie zainteresowane wprowadzeniem do użycia takich typów pojazdów jest odpowiedzialne za zapewnienie, aby producent spełniał przepisy załącznika XII B.
Każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wykaz udzielonych wyłączeń i ich powodów;
c) Pojazdów, części i oddzielnych zespołów technicznych opartych na technologiach lub koncepcjach, które nie mogą, ze względu na ich szczególny charakter, spełniać jednego lub więcej wymagań szczegółowych dyrektyw
W tym przypadku Państwo Członkowskie udzielające takiej homologacji w terminie miesiąca przesyła egzemplarz świadectwa homologacji, wraz z dołączonymi do niego dokumentami, organom udzielającym homologacji w innych Państwach Członkowskich i niezwłocznie przesyła Komisji sprawozdanie zawierające:
- przyczynę, dla której dane technologie i koncepcje uniemożliwiają, aby pojazd, część lub oddzielny zespół techniczny mógł spełnić wymagania jednej lub więcej odpowiednich szczegółowych dyrektyw,
- opis związanych zakresów bezpieczeństwa i ochrony środowiska oraz podjętych środków,
- opis badań i ich wyników, które wykazują co najmniej równoważny poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska, jaki przewidują wymagania jednej lub więcej odpowiednich szczegółowych dyrektyw,
- wnioski zmian do odpowiednich szczegółowych dyrektyw lub, w stosownym przypadku, przyjęcia nowej(-ych) szczegółowej(-ych) dyrektywy (dyrektyw).
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13, w ciągu trzech miesięcy podejmuje decyzję w zakresie zatwierdzenia sprawozdania.
Jeżeli Komisja zatwierdza sprawozdanie, Państwo Członkowskie może udzielić homologacji zgodnie z niniejszą dyrektywą i Komisja podejmuje niezbędne kroki w celu dostosowania szczegółowej(-ych) dyrektywy (dyrektyw) do udzielonego odstępstwa.
Ważność takiej homologacji typu jest ograniczona do 24 miesięcy, jednakże może zostać rozszerzona przez Komisję na wniosek Państwa Członkowskiego, które udzieliło homologacji typu.
3.
Świadectwa homologacji wydane zgodnie z ust. 2, których wzory są przedstawione w załączniku VI, nie mogą być zatytułowane "Świadectwo homologacji EWG typu pojazdu", z wyjątkiem przypadku wymienionego w ust. 2 lit. c), jeżeli Komisja zatwierdziła sprawozdanie.
Artykuł 9
Uznanie równoważnych homologacji
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może, na wniosek Komisji, potwierdzić równoważność między warunkami i przepisami dotyczącymi homologacji typu układów, części i oddzielnych zespołów technicznych ustanowionych niniejszą dyrektywą i procedurami ustanowionymi przez regulacje międzynarodowe lub regulacje państw trzecich, w ramach umów wielostronnych lub dwustronnych między Wspólnotą i państwami trzecimi.
2.
Zostaje uznana równoważność regulacji międzynarodowych wymienionych w załączniku IV część II z odpowiadającymi im szczegółowymi dyrektywami.
Organy Państw Członkowskich udzielające homologacji uznają homologacje zgodne z tymi przepisami i, w stosownym przypadku, odnoszące się do nich znaki homologacji, w miejsce odpowiadających im homologacji i/lub znaków homologacji, zgodnie z równoważnymi szczegółowymi dyrektywami.
Wymienione regulacje międzynarodowe zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 10
Zgodność uzgodnień produkcyjnych
1.
Państwo Członkowskie udzielające homologacji typu przyjmuje w odniesieniu do tej homologacji niezbędne środki, zgodnie z załącznikiem X, w celu zweryfikowania, w zależności od potrzeby, we współpracy z organami udzielającymi homologacji innych Państw Członkowskich, czy odpowiednie uzgodnienia zostały dokonane dla zapewnienia, że produkcja pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych, w odpowiednim przypadku, odpowiada homologowanemu typowi.
2.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, podejmuje niezbędne środki, zgodnie z załącznikiem X w odniesieniu do homologacji, w celu zweryfikowania, w zależności od potrzeby, we współpracy z organami udzielającymi homologacji innych Państw Członkowskich, czy uzgodnienia określone w ust. 1 pozostają wciąż odpowiednie i czy produkcja pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych, w odpowiednim przypadku, jest wciąż zgodna z homologowanym typem.
Weryfikacja zapewniająca, że produkty są zgodne z homologowanym typem, ogranicza się do procedur określonych w załączniku X sekcja 2 i w tych szczegółowych dyrektywach, które zawierają wymagania szczególne.
Artykuł 11
Niezgodność z homologowanym typem
1.
Brak zgodności z homologowanym typem występuje, jeżeli zostają stwierdzone odchylenia w stosunku do danych zawartych w świadectwie homologacji typu i jeżeli te odchylenia nie zostały dopuszczone na mocy art. 5 ust. 3 lub 4 przez Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu.
Pojazd nie jest uważany za odbiegający od homologowanego typu, jeżeli tolerancje dozwolone szczegółową dyrektywą są przestrzegane.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, stwierdza, że pojazdy, części lub oddzielne zespoły techniczne, którym towarzyszy certyfikat zgodności lub które posiadają znak homologacji, nie są zgodne z homologowanym przez nie typem, podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że znajdujące się w produkcji pojazdy, części lub oddzielne zespoły techniczne, w odpowiednim przypadku, ponownie są zgodne z homologowanym typem.
Organy udzielające homologacji tego Państwa Członkowskiego powiadamiają swoje odpowiedniki w innych Państwach Członkowskich o przyjętych środkach, które mogą, w razie konieczności, skutkować cofnięciem homologacji typu.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie wykazuje, że pojazdy, części lub oddzielne zespoły techniczne, którym towarzyszy certyfikat zgodności, lub które posiadają znak homologacji, nie są zgodne z homologowanym typem, może ono wnioskować, aby Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, zweryfikowało czy znajdujące się w produkcji pojazdy, części lub oddzielne zespoły techniczne, w odpowiednim przypadku, odpowiadają homologowanemu typowi.
Działanie to zostaje podjęte możliwie jak najszybciej, w każdym zaś przypadku w ciągu sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku.
4.
W przypadku:
- homologacji typu pojazdu, jeżeli niezgodność pojazdu wynika wyłącznie z niezgodności układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, lub
- wielostopniowej homologacji, jeżeli niezgodność skompletowanego pojazdu wynika wyłącznie z niezgodności układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, będącego częścią pojazdu niekompletnego lub pojazdem niekompletnym,
organ udzielający homologacji pojazdu wnioskuje do Państwa (Państw) Członkowskiego(-ch), które udzieliło(-y) homologacji typu odpowiedniemu układowi, części, oddzielnemu zespołowi technicznemu lub niekompletnemu pojazdowi, aby podjęło(-y) niezbędne działanie, w celu zapewnienia ponownej zgodności z homologowanym typem pojazdów będących w produkcji.
Działanie to zostaje podjęte możliwie jak najszybciej, w każdym zaś przypadku w ciągu sześciu miesięcy od daty wniosku, w razie konieczności, z udziałem wnioskującego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli zostaje ustalony brak zgodności, organy Państwa Członkowskiego udzielające homologacji, które udzieliły jej układowi, części lub oddzielnemu zespołowi technicznemu lub pojazdowi niekompletnemu, podejmują środki określone w ust. 2.
5.
Organy Państw Członkowskich udzielające homologacji powiadamiają się wzajemnie, w ciągu miesiąca, o każdym cofnięciu homologacji typu i o przyczynach zastosowania takiego środka.
6.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, kwestionuje zgłoszony mu brak zgodności, zainteresowane Państwo Członkowskie stara się rozstrzygnąć spór.
Komisja jest o tym informowana i, w razie konieczności, prowadzi właściwe konsultacje w celu osiągnięcia rozstrzygnięcia.
Artykuł 12
Powiadamianie o decyzjach i przysługujących środkach odwoławczych
Wszystkie decyzje podjęte zgodnie z przepisami przyjętymi w wykonaniu niniejszej dyrektywy, odmawiające udzielenia lub cofające homologację typu, odmawiające rejestracji lub zabraniające sprzedaży, podają szczegółowo przyczyny, na jakich zostały one oparte.
Wszelkie decyzje są zgłaszane stronie zainteresowanej, która w tym samym czasie zostaje poinformowana o przysługujących jej, na mocy obowiązujących w Państwach Członkowskich ustawodawstw, środkach odwoławczych oraz o terminach korzystania z nich.
Artykuł 13
Dostosowanie załączników
1.
Powołuje się Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, zwany dalej "Komitetem"; składa się on z przedstawicieli Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego.
2.
Wszystkie zmiany konieczne do dostosowania:
- załączników do niniejszej dyrektywy, lub
- przepisów szczegółowych dyrektyw, jeżeli nie stanowią one inaczej,
zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 3.
Procedurę tę stosuje się również do wprowadzania do szczegółowych dyrektyw przepisów w sprawie homologacji typu oddzielnych zespołów technicznych.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które są przyjmowane przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli nie zostaje wydana żadna opinia, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek odnoszący się do środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od przedłożenia jej wniosku Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
4.
Jeżeli Rada, stanowiąc w sprawie wniosku Komisji, przyjmuje nową szczegółową dyrektywę, na podstawie tego samego wniosku przyjmuje ona stosowne zmiany do odpowiednich załączników do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
Powiadamianie organów udzielających homologacji i służb technicznych
1.
Państwa Członkowskie podają Komisji i innym Państwom Członkowskim nazwy i adresy:
- organów udzielających homologacji typu i, w stosownym przypadku, dziedziny, za które organy te są odpowiedzialne, oraz
- służb technicznych, które ustanowiły, wymieniając, dla których procedur badawczych służby te zostały wyznaczone.
Wyznaczone służby muszą odpowiadać zharmonizowanym normom w sprawie działania laboratoriów badawczych (EN 45001), z zastrzeżeniem następujących przepisów:
i) producent nie może zostać uznany za służbę techniczną z wyjątkiem przypadku, gdy szczegółowe dyrektywy wyraźnie to przewidują;
ii) do celów niniejszej dyrektywy nie uważa się za wyjątkowe, aby służba techniczna, za zgodą organu udzielającego homologacji, korzystała z urządzeń zewnętrznych.
2.
Uważa się, że wyznaczona służba spełnia zharmonizowane normy, jednakże w stosownym przypadku, Komisja może zażądać dostarczenia dodatkowych dowodów.
Służby państw trzecich mogą zostać wyznaczone jedynie jako służby techniczne w ramach umowy dwustronnej lub wielostronnej między Wspólnotą i państwami trzecimi.;"
2) załączniki I–III zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w dniu lub przed dniem 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym komisję.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 1993 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
W odniesieniu do homologacji typu pojazdu Państwa Członkowskie stosują niniejszą dyrektywę jedynie wobec pojazdów kategorii M1 wyposażonych w silnik spalinowy, w momencie zmiany załączników zgodnie z art. 13 dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, w celu objęcia pojazdów kategorii M1, napędzanych silnikami innymi niż silniki spalinowe i innych kategorii pojazdów.
W międzyczasie przepisy art. 10 dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej dyrektywą 87/403/EWG, są stosowane do homologacji typu innych kategorii pojazdów.
3.
Do dnia 31 grudnia 1995 r. dla pojazdów skompletowanych i do dnia 31 grudnia 1997 r. dla pojazdów skompletowanych w następstwie wielostopniowej homologacji typu Państwa Członkowskie stosują art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, jedynie na wniosek producenta.
Państwa Członkowskie udzielają krajowej homologacji typu i zezwalają na rejestrację, sprzedaż i wprowadzenie do użycia pojazdów, części i oddzielnych zespołów technicznych zgodnie z przepisami art. 10 dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej dyrektywą 87/403/EWG.
4.
Do dnia 31 grudnia 1997 r. dla skompletowanych pojazdów i do dnia 31 grudnia 1999 r. dla pojazdów skompletowanych w następstwie wielostopniowej homologacji typu art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, nie stosuje się do pojazdów, części i oddzielnych zespołów technicznych należących do typu, któremu udzielono krajowej homologacji typu przed dniem 1 stycznia 1996 r. lub dniem 1 stycznia 1998 r. lub do typu, który Państwo Członkowskie zarejestrowało, któremu zezwoliło na sprzedaż lub wprowadzenie do użycia przed dniem 1 stycznia 1996 r. lub dniem 1 stycznia 1998 r.
Homologacje stanowiące część procedury krajowej homologacji typu, określonej powyżej, udzielonej zgodnie ze szczegółowymi dyrektywami, pozostają w mocy po dniu 31 grudnia 1997 r. dla pojazdów skompletowanych i po dniu 31 grudnia 1999 r. dla pojazdów skompletowanych w następstwie wielostopniowej homologacji typu, jeżeli nie ma zastosowania jeden z warunków ustanowionych w art. 5 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
5.
Z zastrzeżeniem art. 8 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, ust. 3 i 4 nie zezwalają Państwom Członkowskim na odstępstwo od żadnego przepisu szczegółowej dyrektywy, która ustanawia wymagania oparte na całkowitej harmonizacji w odniesieniu do homologacji typu i pierwotnego wprowadzenia do użycia pojazdu, części lub oddzielnego zespołu technicznego.
Artykuł 3
Nie później niż w dniu 31 grudnia 1994 r., na podstawie odpowiednich informacji przekazanych przez właściwe organy, Komisja sporządza sprawozdanie w sprawie stosowania europejskiej procedury homologacji typu, zwracając szczególną uwagę na odstępstwa w art. 8 dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą i na wpływ nowej zasady harmonizacji w różnych Państwach Członkowskich oraz, w stosownym przypadku, składa wniosek o zmiany wymagane w celu poprawy uregulowań w zakresie homologacji typu, włącznie z dostosowaniem szczegółowych dyrektyw do nowej zasady harmonizacji i w celu ułatwienia wprowadzania do użycia pojazdów w Państwach Członkowskich, które to zmiany zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 czerwca 1992 r.
w sprawie wdrożenia minimalnych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach (ósma szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
(92/57/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1] przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 118 Traktatu przewiduje przyjęcie przez Radę, w formie dyrektyw, minimalnych wymagań dla propagowania poprawy warunków, w szczególności w środowisku pracy, w celu zapewnienia wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
dyrektywy te, zgodnie ze wspomnianym artykułem, nie powinny narzucać ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, utrudniających tworzenie i prowadzenie małych i średnich przedsiębiorstw;
komunikat Komisji w sprawie programu dotyczącego bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy [4] przewiduje przyjęcie dyrektywy mającej na celu wdrożenie minimalnych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych i ruchomych budowach;
Rada, w swojej uchwale z dnia 21 grudnia 1987 r. dotyczącej bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy [5], przyjęła do wiadomości zamiar przedstawienia przez Komisję w najbliższej przyszłości minimalnych wymagań dotyczących tymczasowych lub ruchomych budów;
tymczasowe lub ruchome budowy są miejscami pracy o szczególnie wysokim stopniu zagrożenia;
niewłaściwe zagospodarowanie budowy oraz zła organizacja pracy odgrywały znaczącą rolę w ponad połowie wypadków przy pracy, jakie zdarzyły się na terenach budów we Wspólnocie;
we wszystkich Państwach Członkowskich Wspólnoty organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo i ochronę zdrowia podczas pracy muszą być każdorazowo informowane o zamiarze rozpoczęcia prac na odpowiednio dużą skalę;
przyczyną dużej części wypadków przy pracy podczas realizacji inwestycji może być niewłaściwa koordynacja różnych przedsięwzięć wykonywanych jednocześnie lub kolejno na tej samej tymczasowej lub ruchomej budowie;
istnieje konieczność poprawy koordynacji działań różnych zespołów, zarówno na etapie przygotowania inwestycji, jak i podczas jej realizacji;
przestrzeganie minimalnych wymagań, opracowanych w celu zapewnienia wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach, jest konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz pracodawcy, którzy są osobiście zaangażowani w realizację prac na terenie tymczasowych lub ruchomych budów, mogą swoją działalnością powodować zagrożenie bezpieczeństwa i zdrowia pracowników;
konieczne jest rozszerzenie odpowiednich postanowień dyrektywy Rady 89/655/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotyczącej minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga szczegółowa dyrektywa) [6] oraz dyrektywy Rady 89/656/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników korzystających z wyposażenia ochronnego (trzecia szczegółowa dyrektywa) [7], na osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz pracodawców w zakresie ich osobistego zaangażowania w realizację prac na tymczasowych lub ruchomych budowach;
niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [8], gdyż jej ustalenia w pełni odnoszą się do tymczasowych lub ruchomych budów, bez naruszania bardziej rygorystycznych i/lub bardziej szczegółowych postanowień zawartych w niniejszej dyrektywie;
niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny krok w kierunku poprawy warunków pracy w państwach wspólnego rynku, zwłaszcza w odniesieniu do przedmiotu dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [9] oraz przedmiotu dyrektywy Rady 89/440/EWG, z dnia 18 lipca 1989 r., zmieniającej dyrektywę Rady 71/305/EWG dotyczącą koordynacji procedur przyznawania kontraktów na roboty publiczne [10];
zgodnie z decyzją Rady 74/325/EWG [11] Komisja skonsultuje się z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy w celu opracowywania wniosków w tym obszarze,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
1. Niniejsza dyrektywa, która jest ósmą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG, określa minimalne wymagania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach zdefiniowane w art. 2 lit. a).
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do wierceń i eksploatacji złóż w przemyśle wydobywczym w rozumieniu art. 1 ust. 2 decyzji Rady 74/326/EWG, z dnia 27 czerwca 1974 r., w sprawie poszerzenia obowiązków Komisji ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy w Kopalniach na wszystkie zakłady wydobywcze [12].
3.
Postanowienia dyrektywy 89/391/EWG mają zastosowanie do całego zakresu określonego w ust. 1, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub szczególnych postanowień zawartych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy określa się znaczenie następujących terminów:
a) "tymczasowe lub ruchome budowy" (zwane dalej "budowami") oznaczają wszystkie budowy, na których są wykonywane prace budowlano-inżynieryjne, niepełną listę takich prac podano w zał. I;
b) "inwestor" oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną, dla której realizowana jest inwestycja;
c) "inwestor zastępczy" oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za projektowanie i/lub wykonawstwo i/lub nadzór nad wykonaniem inwestycji, działającą w imieniu inwestora;
d) "osoba prowadząca działalność na własny rachunek" oznacza dowolną osobę, niewymienioną w art. 3 lit. a) oraz b) dyrektywy 89/391/EWG, która uczestniczy zawodowo w procesie realizacji inwestycji;
e) "koordynator do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na etapie przygotowania inwestycji" oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną, której inwestor i/lub inwestor zastępczy powierza obowiązki wymienione w art. 5 podczas przygotowania projektu inwestycji;
f) "koordynator do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na etapie wykonywania inwestycji" oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną, której inwestor i/lub inwestor zastępczy powierza obowiązki wymienione w art. 6 podczas wykonywania inwestycji.
Artykuł 3
Wyznaczanie koordynatorów — Plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia — Wstępne zawiadomienie
1.
Inwestor lub inwestor zastępczy jest zobowiązany do wyznaczenia co najmniej jednego koordynatora do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zgodnie z definicją w art. 2 lit. e) oraz f), na każdej budowie, na której prace prowadzi więcej niż jeden inwestor.
2.
Inwestor lub inwestor zastępczy jest zobowiązany do dopilnowania, aby przed rozpoczęciem prac na budowie został sporządzony plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zgodnie z art. 5 lit. b).
Państwa Członkowskie mogą po konsultacjach z przedstawicielami pracodawców i pracowników, odstąpić od postanowień ust. 1, z wyjątkiem:
- tych budów, na których są wykonywane szczególnie niebezpieczne prace wymienione w załączniku II
lub
- prac dla których konieczna jest uprzednia opinia zgodnie z ustępem 3 niniejszego artykułu.
3.
W przypadku budów:
- na których planuje się prowadzenie prac trwających dłużej niż trzydzieści dni roboczych i jednocześnie zatrudnionych ma być więcej niż dwudziestu pracowników, lub
- na których planowany zakres prac przekracza 500 osobodni,
inwestor lub inwestor zastępczy jest zobowiązany do przekazania władzom, przed rozpoczęciem prac, wstępnego zawiadomienia sporządzonego zgodnie z zał. III.
Wstępne zawiadomienie musi być umieszczone na budowie w widocznym miejscu i, jeśli zaistnieje potrzeba, okresowo uaktualniane.
Artykuł 4
Etap przygotowania inwestycji: zasady ogólne
Inwestor zastępczy albo, w stosownych przypadkach, inwestor zobowiązany jest do uwzględnienia ogólnych zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia podanych w dyrektywie 89/391/EWG na wszystkich etapach projektowania i przygotowania inwestycji, a zwłaszcza:
- przy opracowywaniu architektonicznych, technicznych i/lub organizacyjnych założeń planowanych prac lub etapów prac, które mają przebiegać jednocześnie lub kolejno,
- przy szacowaniu czasu wymaganego do zakończenia tych prac lub etapów prac.
W uzasadnionych wypadkach należy uwzględnić również wszystkie plany bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz dokumenty sporządzone zgodnie z art. 5 lit. b) lub c) wraz z ewentualnymi korektami wprowadzonymi zgodnie z art. 6 lit. c).
Artykuł 5
Etap przygotowania inwestycji: obowiązki koordynatorów
Koordynator(rzy) do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na etapie przygotowania inwestycji, wyznaczony(eni) zgodnie z art. 3 ust. 1, zobowiązany(i) jest(są) do:
a) koordynowania realizacji zadań wynikających z postanowień art. 4;
b) sporządzenia lub spowodowania sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zawierającego zasady bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przystosowane do danej budowy z uwzględnieniem, w uzasadnionych wypadkach, prowadzonej na budowie produkcji przemysłowej; plan ten musi również zawierać specyficzne działania dotyczące prac, które zaliczają się do co najmniej jednej z kategorii wymienionych w zał. II;
c) przygotowania dokumentu zawierającego właściwe informacje, z uwzględnieniem charakteru inwestycji, dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, które należy wziąć pod uwagę we wszystkich kolejnych pracach.
Artykuł 6
Etap realizacji inwestycji: obowiązki koordynatorów
Koordynator(rzy) do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na etapie realizacji inwestycji, wyznaczony(eni) zgodnie z art. 3 ust. 1, zobowiązany(i) jest(są) do:
a) koordynowania wprowadzania podstawowych zasad prewencji i zapewnienia bezpieczeństwa:
- przy opracowywaniu technicznych i/lub organizacyjnych założeń planowanych prac lub etapów prac, które mają przebiegać jednocześnie lub kolejno,
- przy szacowaniu czasu wymaganego do zakończenia tych prac lub etapów prac,
b) koordynowania wprowadzania odpowiednich postanowień zapewniających, że pracodawcy i, jeśli to konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa pracowników, również osoby prowadzące działalność na własny rachunek:
- konsekwentnie stosują zasady wymienione w art. 8,
- przestrzegają, tam gdzie jest to wymagane, zasad zawartych w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wymienionym w art. 5 lit. b),
c) wprowadzenia lub spowodowania wprowadzenia wszelkich niezbędnych korekt do planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wymienionego w art. 5 lit. b) oraz do dokumentu wymienionego w art. 5 lit. c), uwzględniając postęp robót i wszelkie zaistniałe zmiany;
d) organizowania współpracy między pracodawcami, z uwzględnieniem kolejnych pracodawców na tej samej budowie, koordynowania ich działań w sprawach ochrony zdrowia i zapobiegania ryzyku zawodowemu oraz wymiany informacji zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 89/391/EWG (włączając w te działania, w uzasadnionych wypadkach, osoby prowadzące działalność na własny rachunek);
e) koordynowania przedsięwzięć mających na celu sprawdzenie prawidłowości wprowadzania planów pracy;
f) podjęcia niezbędnych kroków w celu uniemożliwienia wstępu na budowę osobom nie upoważnionym.
Artykuł 7
Odpowiedzialność inwestora, inwestora zastępczego i pracodawcy
1.
Fakt wyznaczenia przez inwestora lub inwestora zastępczego koordynatora(ów) wykonującego(ych) obowiązki wymienione w art. 5 i 6 nie zwalnia go z odpowiedzialności w tym zakresie.
2.
Wykonanie art. 5 i 6 oraz ust. 1 niniejszego artykułu nie narusza zasady odpowiedzialności pracodawcy określonej w dyrektywie 89/391/EWG.
Artykuł 8
Wdrażanie art. 6 dyrektywy 89/391/EWG
Podczas wykonywania prac stosuje się zasady określone w art. 6 dyrektywy 89/391/EWG, a zwłaszcza w odniesieniu do:
a) utrzymywania na budowie właściwego porządku i satysfakcjonującego stanu czystości;
b) ustalenia rozmieszczenia stanowisk pracy, z uwzględnieniem odpowiedniego dostępu do nich, oraz rozplanowania dróg i stref pracy i przemieszczania się maszyn;
c) dostępu do różnych materiałów i warunków ich użytkowania w trakcie pracy;
d) utrzymania właściwego stanu technicznego, wstępnego komisyjnego sprawdzenia i regularnych przeglądów instalacji i wyposażenia w celu uniknięcia nieprawidłowości, które mogłyby wpływać na bezpieczeństwo i ochronę zdrowia pracowników;
e) oddzielenia i rozmieszczenia stref magazynowania i składowania różnych materiałów, zwłaszcza w odniesieniu do materiałów i substancji niebezpiecznych;
f) warunków przemieszczania stosowanych materiałów niebezpiecznych;
g) przechowywania i wywożenia lub usuwania odpadków i gruzu;
h) korygowania, w miarę postępu robót na budowie, aktualnego rozplanowania prac lub etapów prac;
i) współpracy między pracodawcami i osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek;
j) współdziałania z przedsiębiorstwami przemysłowymi, na których terenie lub w których sąsiedztwie znajduje się budowa.
Artykuł 9
Obowiązki pracodawcy
W celu zachowania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na budowie, w warunkach określonych w artykułach 6 i 7, pracodawcy zobowiązani są do:
a) podjęcia działań zgodnych z minimalnymi wymaganiami określonymi w zał. IV, w szczególności w zakresie art. 8;
b) uwzględniania zaleceń koordynatora(ów) do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
Artykuł 10
Obowiązki innych grup osób
1.
W celu zachowania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na budowie, osoby prowadzące działalność na własny rachunek zobowiązane są do:
a) przestrzegania, uwzględniając istniejące różnice, w szczególności:
i) wymagań art. 6 ust. 4 i atr.
13 dyrektywy 89/391/EWG oraz art. 8 i zał. IV niniejszej dyrektywy;
ii) art. 4 dyrektywy 89/655/EWG i odpowiednich postanowień jej załącznika;
iii) art. 3, art. 4 ustępy 1-4 i ust. 9 oraz art. 5 dyrektywy 89/656/EWG;
b) uwzględnienia zaleceń koordynatora(ów) do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
2.
W celu zachowania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na budowie, pracodawcy, jeśli są osobiście zaangażowani w wykonywanie pracy na budowie, są zobowiązani do:
a) przestrzegania, uwzględniając istniejące różnice, w szczególności:
i) art. 13 dyrektywy 89/391/EWG;
ii) art. 4 dyrektywy 89/655/EWG i odpowiednich postanowień jej załącznika;
iii) art. 3, art. 4 ustępy 1, 2, 3, 4 i ust. 9 oraz art. 5 dyrektywy 89/656/EWG;
b) uwzględnienia zaleceń koordynatora(ów) do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
Artykuł 11
Informacje dla pracowników
1.
Bez uszczerbku dla art. 10 dyrektywy 89/391/EWG pracownicy i/lub ich przedstawiciele są informowani o wszystkich podejmowanych działaniach dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników na budowach.
2.
Informacja musi być zrozumiała dla zainteresowanych pracowników.
Artykuł 12
Konsultacje z pracownikami i ich udział
Konsultacje oraz udział pracowników i/lub ich przedstawicieli odbywają się zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG w sprawach objętych artykułami 6, 8 i 9 niniejszej dyrektywy, w celu zapewnienia, jeśli jest to konieczne, właściwej koordynacji przedsięwzięć realizowanych w miejscu pracy, z uwzględnieniem stopnia ryzyka prac oraz rozmiarów miejsca pracy.
Artykuł 13
Zmiany do załączników
1.
Zmiany do załączników I, II i III są przyjmowane przez Radę zgodnie z procedurą określoną w art. 118a Traktatu.
2.
Zmiany natury czysto technicznej do zał. IV spowodowane:
- przyjęciem dyrektyw o technicznej zgodności i normalizacji, związanych z tymczasowymi lub ruchomymi budowami i/lub
- postępem technicznym, zmianami w międzynarodowych przepisach, a także dokumentach lub wiedzy w zakresie tymczasowych lub ruchomych budów
są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 14
Postanowienia końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do przestrzegania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 grudnia 1993 r. i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
W przypadku wprowadzenia w życie przez Państwa Członkowskie tych środków, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję o treści przepisów prawa krajowego, przyjmowanych lub już przyjętych, dotyczących zakresu niniejszej dyrektywy.
4.
Państwa Członkowskie co cztery lata przedstawiają Komisji sprawozdanie na temat praktycznego wprowadzania postanowień niniejszej dyrektywy, określając w nim punkty widzenia pracodawców i pracowników.
Komisja informuje o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
5.
Komisja okresowo przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdania z wprowadzania postanowień niniejszej dyrektywy uwzględniając ustępy 1, 2, 3 i 4.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/58/EWG
z dnia 24 czerwca 1992 r.
w sprawie minimalnych wymagań dotyczących znaków bezpieczeństwa i/lub zdrowia w miejscu pracy (dziewiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1] przedstawiony po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 118a Traktatu stanowi, że Rada przyjmuje w drodze dyrektyw minimalne wymagania, mające na celu poprawę, szczególnie środowiska pracy, w celu zapewnienia wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
na mocy tego artykułu, dyrektywy takie muszą unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
komunikat Komisji dotyczący jej programu w zakresie bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy [4] przewiduje dokonanie ponownego przeglądu i rozszerzenie zakresu dyrektywy Rady 77/576/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do umieszczania znaków bezpieczeństwa w miejscu pracy [5];
w swojej rezolucji z dnia 21 grudnia 1987 r. w sprawie bezpieczeństwa, higieny i zdrowia w miejscu pracy [6], Rada zwróciła uwagę na zamiar Komisji przedstawienia jej w krótkim okresie czasu propozycji dokonania ponownego przeglądu i rozszerzenia wyżej wspomnianej dyrektywy;
dyrektywa 77/576/EWG powinna zostać zastąpiona niniejszą dyrektywą w celu zapewnienia spójności i jasności;
niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [7]; przepisy dyrektywy 89/391/EWG z tego względu mają w pełni zastosowanie do znaków bezpieczeństwa i zdrowia w pracy bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub przepisów szczególnych zawartych w niniejszej dyrektywie;
istniejące reguły wspólnotowe dotyczą głównie znaków bezpieczeństwa i oznaczania niebezpiecznych przeszkód i miejsc, dlatego też są one ograniczone do określonej liczby typów znaków;
w wyniku tych ograniczeń niektóre niebezpieczeństwa nie są właściwie oznaczone; należy zatem wprowadzić nowe rodzaje znaków, aby umożliwić pracodawcom oraz pracownikom identyfikację i unikanie zagrożeń dla bezpieczeństwa i/lub zdrowia w pracy;
znaki bezpieczeństwa i/lub zdrowia muszą być przewidziane w przypadku, gdy niebezpieczeństwo nie może być odpowiednio zredukowane technicznymi środkami ochrony zbiorowej lub środkami, metodami czy procedurami stosowanymi w organizacji pracy;
wiele różnic między znakami bezpieczeństwa i/lub zdrowia obecnie stosowanymi w Państwach Członkowskich prowadzi do niepewności, co może stać się powszechniejsze wraz ze swobodnym przepływem pracowników w obrębie rynku wewnętrznego;
stosowanie ujednoliconych znaków w pracy z reguły powinno zredukować niebezpieczeństwa, które mogą powstać w wyniku różnic lingwistycznych i kulturowych między pracownikami;
niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny wkład w kształtowanie społecznego wymiaru rynku wewnętrznego;
na podstawie decyzji 74/325/EWG [8], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, Komisja ma zasięgać opinii Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy w sprawie sporządzania projektów w niniejszej dziedzinie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
1.
Niniejsza dyrektywa, która jest dziewiątą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, ustanawia minimalne wymagania dotyczące znaków bezpieczeństwa i/lub zdrowia w miejscu pracy.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do znaków związanych z wprowadzaniem na rynek niebezpiecznych substancji i preparatów, produktów i/lub sprzętu chyba, że przepisy wspólnotowe czynią odpowiednie odniesienia.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do znaków używanych do regulowania transportu drogowego, kolejowego, śródlądowego, morskiego i lotniczego.
4.
Przepisy dyrektywy 89/391/EWG maja zastosowanie w całości do całego obszaru określonego w ust. 1, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub szczególnych przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) znaki bezpieczeństwa i/lub zdrowia oznaczają znaki odnoszące się do określonego przedmiotu, działalności lub sytuacji oraz określające informacje lub instrukcje na temat bezpieczeństwa i/lub zdrowia w pracy za pomocą tablicy znaków, barwy, znaku świetlnego lub sygnału akustycznego, komunikatu werbalnego lub sygnału ręcznego, zależnie od okoliczności;
b) znak zakazu oznacza znak zakazujący zachowań mogących wywołać lub spowodować niebezpieczeństwo;
c) znak ostrzegawczy oznacza znak ostrzegający przed zagrożeniem lub niebezpieczeństwem;
d) znak nakazu oznacza znak określający szczególne zachowanie;
e) znak ewakuacyjny lub pierwszej pomocy oznacza znak informujący o wyjściach ewakuacyjnych lub o urządzeniach ratowniczych bądź pierwszej pomocy;
f) znak informacyjny oznacza znak podający informacje inne niż określone w lit. b)–e);
g) tablica znaków oznacza znak podający określoną informację poprzez kombinację kształtu geometrycznego, barw oraz symbolu lub piktogramu, który widoczny jest przy odpowiednio intensywnym oświetleniu;
h) uzupełniająca tablica znaków oznacza tablicę używaną łącznie z jednym ze znaków opisanych w lit. g), podającej dodatkowe informacje;
i) barwa bezpieczeństwa oznacza barwę, której przypisane jest określone znaczenie;
j) symbol lub piktogram oznacza ilustrację przedstawiającą daną sytuację lub określającą szczególne zachowanie, która umieszczona jest na znaku bezpieczeństwa lub podświetlonej powierzchni;
k) znak świetlny oznacza znak utworzony z materiałów przezroczystych lub półprzezroczystych, podświetlonych od wewnątrz lub z tyłu tak, aby uzyskać wygląd błyszczącej powierzchni;
l) sygnał akustyczny oznacza zakodowany sygnał dźwiękowy, który jest uwalniany i transmitowany przez urządzenie skonstruowane do tego celu bez użycia ludzkiego lub sztucznego głosu;
m) komunikat werbalny oznacza z góry ustalony komunikat słowny wypowiadany głosem człowieka lub sztucznym;
n) sygnał ręczny to ruch i/lub układ rąk i/lub dłoni, który w zakodowanej formie kieruje osobami wykonującymi czynności mogące stanowić ryzyko lub niebezpieczeństwo dla pracowników.
SEKCJA II
OBOWIĄZKI PRACODAWCÓW
Artykuł 3
Ogólne zasady
1.
Pracodawcy zapewniają znaki bezpieczeństwa i/lub zdrowia ustanowione w niniejszej dyrektywie w przypadku, gdy nie można uniknąć lub odpowiednio zmniejszyć niebezpieczeństw technikami lub środkami ochrony zbiorowej bądź środkami, metodami lub procedurami stosowanymi w organizacji pracy albo też zapewniają, że takie znaki znajdują się w odpowiednim miejscu.
Pracodawcy biorą pod uwagę każdą ocenę ryzyka dokonaną zgodnie z art. 6 ust. 3 lit. a) dyrektywy 89/391/EWG.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów załącznika V, znaki używane w transporcie drogowym, kolejowym, śródlądowym, morskim i lotniczym instaluje się tam, gdzie jest to właściwe dla takich rodza jów transportu, wewnątrz przedsiębiorstw i/lub spółek.
Artykuł 4
Znaki bezpieczeństwa i/lub zdrowia używane po raz pierwszy
Bez uszczerbku dla art. 6, znak bezpieczeństwa i/lub zdrowia, stosowany po raz pierwszy w pracy w dacie lub po dacie określonej w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy musi spełniać minimalne wymagania ustalone w załącznikach I–IX.
Artykuł 5
Znaki bezpieczeństwa i/lub zdrowia już stosowane
Bez uszczerbku dla art. 6 znak bezpieczeństwa i/lub zdrowia już stosowany w pracy przed datą określoną w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy musi spełniać minimalne wymagania określone w załącznikach I–IX w terminie nie dłuższym niż osiemnaście miesięcy od tej daty.
Artykuł 6
Wyłączenia
1.
Państwa Członkowskie, biorąc pod uwagę rodzaje działalności i/lub rozmiary danego przedsiębiorstwa, mogą określić kategorie przedsiębiorstw uprawnionych do całkowitej, częściowej lub czasowej zmiany znaków świetlnych i/lub sygnałów akustycznych przewidzianych w niniejszej dyrektywie na środki alternatywne zapewniające ten sam poziom ochrony.
2.
Państwa Członkowskie, po konsultacji z partnerami społecznymi, mogą odstąpić od stosowania załącznika VIII sekcji 2 i/lub załącznika IX sekcji 3 o ile ustanowienie środków alternatywnych gwarantuje ten sam poziom ochrony.
3.
Państwa Członkowskie, zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką, zasięgają opinii organizacji pracodawców i pracowników przy wykonywaniu ust. 1.
Artykuł 7
Informacje i instrukcje dla pracowników
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 dyrektywy 89/391/EWG pracownicy i/lub ich przedstawiciele informowani są o wszystkich środkach, które mają zostać podjęte, dotyczących znaków bezpieczeństwa i/lub zdrowia stosowanych w miejscu pracy.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 12 dyrektywy 89/391/EWG pracownicy muszą otrzymać stosowne instrukcje, w szczególności w formie szczególnych wskazań dotyczących znaków bezpieczeństwa i/lub zdrowia stosowanych w pracy.
Instrukcje, określone w akapicie pierwszym, obejmują w szczególności znaczenie znaków zawierających słowa oraz ogólne i szczególne zachowanie, jakie ma zostać przyjęte.
Artykuł 8
Konsultacje z pracownikami i udział pracowników
Konsultacje z pracownikami oraz udział ich i/lub ich przedstawicieli w sprawach z zakresu niniejszej dyrektywy, łącznie z załącznikami I–IX, odbywają się zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG.
SEKCJA III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 9
Dostosowanie załączników
Dostosowania natury technicznej załączników I–IX przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG, w świetle: - przyjęcia dyrektyw w sprawie technicznej harmonizacji i standaryzacji dotyczącej projektowania i wytwarzania znaków bezpieczeństwa i/lub zdrowia oraz urządzeń w pracy,
Artykuł 10
1.
Dyrektywa 77/576/EWG traci moc z dniem określonym w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy.
Jednakże w przypadkach określonych w art. 5, niniejsza dyrektywa ma nadal zastosowanie przez maksymalny okres osiemnastu miesięcy od podanej daty.
2.
Wszelkie odniesienia do uchylonej dyrektywy zastępuje się odniesieniami do odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 11
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne wymagane do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 24 czerwca 1994 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Wymienione środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji treść swoich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych lub tych, które zostaną przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
4.
Państwa Członkowskie co pięć lat przedstawiają Komisji sprawozdanie na temat praktycznego wykonania przepisów niniejszej dyrektywy wskazujące opinie pracodawców i pracowników.
Komisja informuje o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
5.
Komisja, uwzględniając ust. l–4, przedkłada okresowo Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/60/EWG
z dnia 30 czerwca 1992 r.
zmieniająca dyrektywę 90/425/EWG dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota ma przyjąć stopniowo w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r. środki zmierzające do ustanowienia rynku wewnętrznego;
dyrektywa 90/425/EWG [3] przewiduje, że kontrole weterynaryjne niektórych żywych zwierząt i produktów zwierzęcych nie będą przeprowadzane na wewnętrznych granicach Wspólnoty;
od chwili przyjęcia dyrektywy 90/425/EWG Rada ustaliła zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych żywych zwierząt i produktów zwierzęcych wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich; w związku z tym należy uwzględnić dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [4] oraz dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [5];
artykuł 21 akapit czwarty dyrektywy 90/425/EWG przewiduje włączenie w zakres tej dyrektywy oraz dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r., dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [6], żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego jeszcze nieobjętych tymi dyrektywami;
artykuł 25 dyrektywy 90/425/EWG stanowi, iż należy określić ustalenia, które mają być stosowane po wygaśnięciu przepisów przejściowych przewidzianych w art. 24; w związku z tym należy uwzględnić postęp poczyniony przez Wspólnotę zarówno w zakresie przyjęcia przepisów dotyczących żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z państw trzecich, jak również w zakresie harmonizacji środków wspólnotowych mających na celu zwalczanie pryszczycy i pomoru świń, w szczególności dyrektywę Rady 90/423/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. zmieniającą dyrektywę 85/511/EWG wprowadzającą środki wspólnotowe w celu zwalczania pryszczycy, dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt w handlu wewnątrzwspólnotowym bydłem i trzodą oraz dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów inspekcji sanitarnej i weterynaryjnej podczas przywozu bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa lub produktów mięsnych z państw trzecich [7], oraz należy uwzględnić dyrektywę Rady 91/685/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. zmieniającą dyrektywę 80/217/EWG wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania klasycznego pomoru świń [8];
w szczególności ze względu na postępy w zakresie harmonizowania przepisów weterynaryjnych należy od dnia 1 lipca 1992 r. znieść kontrole weterynaryjne żywych zwierząt i produktów zwierzęcych na wewnętrznych granicach;
jednakże należy ustanowić szczególne zasady kontroli weterynaryjnej stosowanej do zwierząt domowych towarzyszących osobie fizycznej, która ponosi za nie odpowiedzialność, w przypadku gdy taki przewóz nie jest przedmiotem transakcji handlowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 90/425/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do kontroli weterynaryjnych w zakresie przewozu między Państwami Członkowskimi zwierząt domowych towarzyszących osobie fizycznej, która ponosi za nie odpowiedzialność, w przypadku gdy taki przewóz nie jest przedmiotem transakcji handlowej.";
2) w art. 7 ust. 2 datę "dnia 1 stycznia 1993 r." zastępuje się datą "dnia 1 lipca 1992 r.";
3) w art. 21 akapit pierwszy skreśla się wyrazy "do dnia 31 grudnia 1992 r.";
4) w art. 21 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o warunkach i procedurach stosowanych w obrocie zwierzętami i produktami zwierzęcymi określonymi w akapicie pierwszym.";
5) w art. 21 akapit czwarty skreśla się ostatnie zdanie;
6) artykuł 22 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji, według jednolitego schematu, istotne informacje dotyczące kontroli przeprowadzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Komisja zbada informacje określone w akapicie pierwszym na forum Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, przyjąć odpowiednie środki.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące przekazywania informacji, schematu który ma być stosowany oraz rodzaju wymaganych informacji, zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 18.";
7) art. 24 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24
Do dnia 31 grudnia 1992 r., w celu umożliwienia stopniowego wykonania ustaleń dotyczących kontroli przewidzianych w niniejszej dyrektywie, Państwa Członkowskie mogą dokonywać:
- kontroli dokumentów podczas transportu zwierząt i produktów wymienionych w załącznikach A i B lub przywożonych z państw trzecich,
- kontroli weterynaryjnych o charakterze niedyskryminacyjnym dokonywanych na miejscu, podczas transportu zwierząt i produktów wymienionych w załączniku B;";
8) skreśla się art. 25;
9) załącznik B część A otrzymuje brzmienie:
"A. Ustawodawstwo weterynaryjne – Inne żywe zwierzęta niewymienione w załączniku A rozdział I.";
10) załącznik B część B otrzymuje brzmienie:
"B. Ustawodawstwo weterynaryjne – nasienie, komórki jajowe i zarodki niewymienione w załączniku A rozdział I.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 92/62/EWG
z dnia 2 lipca 1992 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/311/EWG odnoszącą się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Komisji 70/311/EWG z dnia 8 czerwca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: pełna ocena dyrektywy 70/311/EWG wykazała, że jest możliwa dalsza poprawa bezpieczeństwa drogowego poprzez stosowanie praktycznego doświadczenia i rozwoju technicznego oraz uwzględnienie postępu dokonanego w Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, w szczególności w regulaminie nr 79 oraz jego dodatkach 1 i 2.
Taka poprawa może być osiągnięta poprzez zmniejszenie wysiłku związanego z kierowaniem, wprowadzenie wymagań dla układów kierowniczych ze wspomaganiem korzystających z tego samego źródła energii co układ hamulcowy, wprowadzenie badania układu kierowniczego pojazdów silnikowych przy dużych prędkościach, wprowadzenie wymagań dla pomocniczych urządzeń układu kierowniczego oraz poprzez wprowadzenie jednolitej formy dokumentu informacyjnego i świadectwa homologacji typu EWG w celu ułatwienia komputeryzacji przechowywania i przesyłania danych przez wnioskodawców i organy udzielające zatwierdzeń;
niezbędne jest również dostosowanie do postępu technicznego definicji i istniejących wymagań;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw w sprawie usuwania barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi, ustanowionego na mocy art. 12 ust. 1 dyrektywy 70/156 [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W dyrektywie 70/311/EWG wprowadza się następujące zmiany:
w art. 2 wyraz "Załącznik" zastępuje się wyrazem "załączniki".
2.
Załącznik zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1993 r. żadne Państwo Członkowskie nie może w odniesieniu do układu kierowniczego:
- odmówić dla określonego typu pojazdu przyznania homologacji typu EWG lub wydania kopii świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy Rady 70/156/EWG, lub przyznania krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdu,
jeżeli układ kierowniczy tego typu pojazdu lub pojazdów jest zgodny z przepisami dyrektywy 70/311/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1993 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają dłużej kopii świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156 w odniesieniu do typu pojazdu,
- mogą odmówić przyznania krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu,
w którym układ kierowniczy nie jest zgodny z przepisami dyrektywy 70/311/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1995 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów, w których układ kierowniczy nie jest zgodny z przepisami dyrektywy 70/311/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą do dnia 1 stycznia 1993 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie ustalają procedurę podawania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w odniesieniu do zagadnień objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/65/EWG
z dnia 13 lipca 1992 r.
ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: żywe zwierzęta i produkty pochodzenia zwierzęcego są umieszczone w wykazie produktów zawartym w załączniku II do Traktatu; wprowadzanie do obrotu takich zwierząt i produktów stanowi źródło dochodu dla części ludności rolniczej;
w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju w tym sektorze i zwiększenia wydajności przepisy dotyczące zdrowotności zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego należy ustanowić na poziomie wspólnotowym;
Wspólnota musi przyjąć środki zmierzające stopniowo w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r. do ustanowienia wewnętrznego rynku;
ze względu na wyżej wymienione cele Rada ustanowiła przepisy dotyczące zdrowotności zwierząt mające zastosowanie do bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz, zwierząt z rodziny koniowatych, drobiu i jaj wylęgowych, ryb i produktów rybnych, małży dwuskorupowych, nasienia buhajów i knurów, zarodków owczych, świeżego mięsa, mięsa drobiowego, produktów mięsnych, dziczyzny i mięsa króliczego;
należy przyjąć przepisy dotyczące zdrowotności zwierząt odnoszące się do wprowadzania do obrotu zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego nie objętych wcześniej wyżej wspomnianymi przepisami;
należy przewidzieć stosowanie niniejszej dyrektywy bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 3626/82 z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie wprowadzenia we Wspólnocie Konwencji o międzynarodowym handlu zagrożonymi gatunkami dzikiej fauny i flory [4];
jeżeli chodzi o pewne względy techniczne, należy odnieść się do dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających nahandel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [5], oraz do dyrektywy 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [6];
w odniesieniu do organizacji kontroli i ich przebiegu, jak również środków ochronnych które zostaną wprowadzone w życie, należy odnieść się do ogólnych zasad ustanowionych w dyrektywie Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [7];
z zastrzeżeniem odmiennych przepisów, handel zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego musi zostać zliberalizowany, bez uszczerbku dla uciekania się do ewentualnych środków ochronnych;
uwzględniając ryzyko rozprzestrzeniania się chorób na jakie narażone są zwierzęta, należy sprecyzować konkretne wymogi w stosunku do niektórych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego nakładane z chwilą wprowadzenia tych zwierząt i produktów do obrotu w celach handlowych, w szczególności jeśli kierowane są do regionów posiadających dobry status zdrowotny;
specyficzna sytuacja typowa dla Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, biorąc pod uwagę wyspiarskie położenie tych krajów oraz fakt, że były wolne od wścieklizny przez znaczny okres czasu, uzasadnia konkretne przepisy mające na celu zagwarantowanie, że wprowadzenie do obrotu w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii psów i kotów, które nie pochodzą z tych krajów, nie niesie ryzyka wprowadzenia wścieklizny do tych państw, jednakże pozostaje bez wpływu na zniesienie kontroli weterynaryjnych na granicach między Państwami Członkowskimi;
świadectwo zdrowia jest najbardziej właściwym sposobem zagwarantowania i monitorowania zgodności z tymi wymogami;
aby utrzymać sytuację zdrowotną we Wspólnocie przy jednoczesnym wprowadzeniu do obrotu zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego określonych w niniejszej dyrektywie, powinny one podlegać minimalnym wymaganiom ustanowionym dla handlu, oraz zgodności z nimi monitorowanej zgodnie z zasadami i przepisami ustanowionymi w dyrektywie Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [8];
należy wprowadzić procedurę ustanawiającą bliską współpracę między Komisją a Państwem Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
ostateczny termin transpozycji do prawa krajowego, ustalony na dzień 1 stycznia 1994 r. w art. 29, nie powinien mieć wpływu na zniesienie kontroli weterynaryjnych na granicach w dniu 1 stycznia 1993 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przepisów przyjętych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3626/82.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy prawa krajowego stosowane do zwierząt domowych, aczkolwiek utrzymanie tych przepisów nie może zagrozić zniesieniu kontroli weterynaryjnych na granicach między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "handel" oznacza handel jak określono w art. 2 ust. 3 dyrektywy 90/425/EWG;
b) "zwierzęta" oznaczają okazy gatunków zwierząt innych niż te wymienione w dyrektywach 64/432/EWG, 90/426/EWG [9], 90/539/EWG [10], 91/67/EWG [11], 91/68/EWG [12], 91/492/EWG [13] oraz 91/493/EWG [14];
c) "zatwierdzona jednostka, instytut lub ośrodek" oznacza wszelkie stałe, geograficznie ograniczone zakłady, zatwierdzone zgodnie z art. 13, w których na stałe trzyma się, lub hoduje, zwierzęta z jednego lub kilku gatunków, w celach handlowych lub nie, i wyłącznie do jednego lub kilku z następujących celów:
- wystawy zwierząt i edukacja społeczeństwa,
- ochrona gatunku,
- badania naukowe podstawowe lub stosowane, lub hodowla zwierząt do celów takich badań,
d) "choroby podlegające obowiązkowi zgłaszania" oznaczają choroby wymienione w załączniku A.
2.
Ponadto definicje inne niż te dotyczące zatwierdzonych ośrodków i jednostek, zawarte w art. 2 dyrektyw 64/432/EWG, 91/67/EWG oraz 90/539/EWG, obowiązują mutatis mutandis.
ROZDZIAŁ II
Przepisy mające zastosowanie w handlu
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, że nie zakazuje się ani nie ogranicza handlu określonego w art. 1 akapit pierwszy, z powodów związanych ze zdrowiem zwierząt, innych niż te wynikające ze stosowania niniejszej dyrektywy lub prawodawstwa wspólnotowego, w szczególności wszelkich podjętych środków ochronnych.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki, aby zapewnić, że do celów zastosowania art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 90/425/EWG, zwierzęta określone w art. 5-10 niniejszej dyrektywy mogą, bez uszczerbku dla art. 13 i dla szczególnych przepisów, jakie mają zostać przyjęte w związku z wprowadzeniem w życie art. 24, być przedmiotem handlu tylko wówczas, gdy spełniają warunki ustanowione w art. 5-10, oraz gdy pochodzą z gospodarstw lub przedsiębiorstw wymienionych w art. 12 ust. 1 i 3 niniejszej dyrektywy, zarejestrowanych przez właściwy organ i podejmujących się:
- poddawania posiadanych zwierząt regularnym badaniom zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy 90/425/EWG,
- powiadamiania właściwego organu o ogniskach chorób podlegających obowiązkowi zgłoszenia, a także o ogniskach chorób wymienionych w załączniku B dla których zainteresowane Państwo Członkowskie przygotowało program zwalczania lub program monitorowania,
- przestrzegania szczególnych krajowych środków dotyczących zwalczania choroby, która ma szczególne znaczenie dla danego Państwa Członkowskiego i jest objęta programem sporządzonym zgodnie z art. 14, lub decyzją zgodną z art. 15 ust. 2,
- wprowadzenia do obrotu do celów handlu tylko takimi zwierzętami, które nie wykazują objawów choroby, i które pochodzą z gospodarstw lub obszarów nie podlegających żadnemu zakazowi z powodów związanych ze zdrowiem zwierząt i odnośnie do zwierząt, którym nie towarzyszy świadectwo zdrowia, lub dokument handlowy przewidziany w art. 5-11, jedynie zwierząt, którym towarzyszy zaświadczenie od podmiotu stwierdzającego, że w czasie wysyłki dane zwierzęta nie wykazywały widocznych objawów chorobowych i że jego gospodarstwo nie podlega żadnym ograniczeniom związanym ze zdrowiem zwierząt,
- spełniania wymogów zapewniających dobrostan zwierząt hodowlanych.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że handel małpami człekokształtnymi (simiae i prosimiae) ogranicza się wyłącznie do zwierząt przesyłanych z i do jednostki, instytutu lub ośrodka zatwierdzonego przez właściwe władze Państw Członkowskich zgodnie z art. 13, oraz że zwierzętom tym towarzyszy świadectwo weterynaryjne odpowiadające wzorowi podanemu w załączniku E, z deklaracją wypełnioną przez urzędowego lekarza weterynarii w jednostce, instytucie, lub ośrodku pochodzenia zwierzęcia, w celu zagwarantowania zdrowia tych zwierząt.
2.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego może na zasadzie odstępstwa od ust. 1, zezwolić na nabycie małp człekokształtnych należących do osób prywatnych przez zatwierdzone jednostkę, instytut lub ośrodek.
Artykuł 6
A. Bez uszczerbku dla art. 14 i 15, Państwa Członkowskie zapewniają, aby zwierzęta kopytne z gatunków innych niż te wymienione w dyrektywach 64/432/EWG, 90/426/EWG i 91/68/EWG mogły być przedmiotem handlu jedynie wówczas, gdy spełniają następujące wymagania:
1) ogólne:
a) muszą być zidentyfikowane zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 90/426/EWG;
b) nie mogą być przeznaczone na ubój zgodnie z programem mającym na celu zwalczenie choroby zakaźnej;
c) nie mogły być szczepione przeciwko pryszczycy oraz muszą spełniać odnośne wymogi dyrektywy 85/511/EWG i art. 4a dyrektywy 64/432/EWG;
d) muszą pochodzić z gospodarstwa określonego w art. 3 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 64/432/EWG, które nie jest przedmiotem środków zdrowia zwierząt, w szczególności środków podjętych zgodnie z dyrektywami 85/511/EWG, 80/217/EWG [15] i 91/68/EWG i były w nim trzymane na stałe od chwili narodzin, lub przez ostatnich trzydzieści dni przed wysyłką;
e) jeśli są przywożone:
- muszą pochodzić z państwa trzeciego wymienionego w kolumnie zatytułowanej "inne zwierzęta kopytne" podlegającej, dołączeniu do wykazu sporządzanego zgodnie z art. 3 dyrektywy 72/462/EWG [16],
- muszą spełniać określone warunki zdrowia zwierząt, ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, które są co najmniej równoważne wymogom niniejszego artykułu;
f) musi im towarzyszyć świadectwo odpowiadające wzorowi podanemu w załączniku E, zawierające następującą deklarację:
"Deklaracja
Ja, niżej podpisany (urzędowy lekarz weterynarii) zaświadczam, że przeżuwacze/świniowate [17] inne niż te objęte dyrektywą 64/432/EWG:
a) należą do gatunków…;
b) w czasie przeprowadzania badania nie wykazywały żadnych klinicznych objawów jakiejkolwiek choroby, na którą są podatne;
c) pochodzą z oficjalnie wolnego od gruźlicy/oficjalnie wolnego od brucelozy lub wolnego od brucelozy stada/gospodarstwa nie będącego przedmiotem restrykcji z powodu pomoru świń [18], albo z gospodarstwa, które było poddane, z wynikami ujemnymi, testom ustalonym w art. 6 ust. 2 lit. a) ii) dyrektywy 92/65/EWG."
2) W przypadku przeżuwaczy:
a) muszą one pochodzić ze stada urzędowo wolnego od gruźlicy i urzędowo wolnego od brucelozy zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG i dyrektywą 91/68/EWG oraz spełniać, jeśli chodzi o przepisy dotyczące zdrowia zwierząt, odnośne wymogi ustalone dla gatunków bydła w art. 3 ust. 2 lit. c), d), f), g) i h) dyrektywy 64/432/EWG, lub art. 3 dyrektywy 91/68/EWG;
b) jeżeli zwierzęta nie pochodzą ze stada spełniającego warunki ustanowione w lit. a), muszą one pochodzić z gospodarstwa, w którym nie notowano przypadków brucelozy lub gruźlicy w ciągu 42 dni poprzedzających załadunek zwierząt i w którym przeżuwacze poddane były, w ciągu 30 dni poprzedzających załadunek, z wynikami ujemnymi:
- próbie na gruźlicę, oraz
- testowi opracowanemu w celu wykazania braku przeciwciał na brucelozę.
Wymogi dotyczące tych testów oraz definicja stanu tych gospodarstw odnośnie do brucelozy i gruźlicy ustalane są zgodnie z procedurą określoną w art. 26 niniejszej dyrektywy.
Do czasu podjęcia decyzji przewidzianych w poprzednim akapicie nadal obowiązują przepisy wewnętrzne, szczególnie odnośnie do gruźlicy;
3) W przypadku świniowatych:
a) nie mogą pochodzić z obszaru podlegającego zakazom związanym z obecnością afrykańskiego pomoru świń zgodnie z art. 9a dyrektywy 64/432/EWG;
b) muszą pochodzić z gospodarstwa, które nie jest przedmiotem jakichkolwiek ograniczeń, określonych w dyrektywie 80/217/EWG, z powodu klasycznego pomoru świń;
c) muszą pochodzić z gospodarstwa wolnego od brucelozy zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG oraz spełniać odnośne warunki co zdrowia zwierząt, ustanowione dla trzody chlewnej w dyrektywie 64/432/EWG;
d) jeśli zwierzęta nie pochodzą ze stada spełniającego warunki ustalone w lit. c), w ciągu 30 dni poprzedzających załadunek, muszą zostać poddane testowi opracowanemu pod kątem wykazywania braku przeciwciał na brucelozę, z wynikami ujemnymi.
B. W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 lit. b) i c) wyrazy "bydło" zastępuje się wyrazami "zwierzęta z gatunku bydła (wraz z Bubalus bubalus)"
2) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 świadectwa zdrowia, których wzory podano w załączniku F, można zmieniać lub uzupełniać, szczególnie celem uwzględnienia wymogów zawartych w art. 6 dyrektywy 92/65/EWG."
Artykuł 7
A. Państwa Członkowskie zapewniają, aby ptaki inne niż te określone w dyrektywie 90/539/EWG mogły być przedmiotem handlu jedynie wówczas, gdy spełniają następujące wymogi:
1) co do zasady muszą:
a) pochodzić z gospodarstwa, w którym na 30 dni przed wysyłką nie zdiagnozowano influenzy drobiu;
b) pochodzić z gospodarstwa, lub obszaru, nie podlegającego jakimkolwiek ograniczeniom wynikającym ze środków stosowanych w zwalczaniu rzekomego pomoru drobiu.
Do czasu wdrożenia środków wspólnotowych określonych w art. 19 dyrektywy 90/539/EWG, przy zwalczaniu rzekomego pomoru drobiu obowiązują nadal wymogi krajowe, zgodnie z ogólnymi przepisami Traktatu;
c) muszą uprzednio, zgodnie z art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 91/496/EWG przejść kwarantannę, jeśli przywożono je z państwa trzeciego, w gospodarstwie, do którego zostały zabrane po wwiezieniu na terytorium Wspólnoty;
2) ponadto ptaki z rodziny papug:
a) nie mogą pochodzić z gospodarstwa, ani też pozostawać w kontakcie ze zwierzętami pochodzącymi z gospodarstwa, w którym zdiagnozowano chorobę papuzią (Chlamydia psittaci).
Okres obowiązywania zakazu od czasu ostatniego zanotowanego przypadku oraz okres leczenia pod nadzorem weterynaryjnym, uznanym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, musi wynosić przynajmniej dwa miesiące;
b) muszą być identyfikowane zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 90/425/EWG.
Metodę identyfikacyjną ptaków z rodziny papug, szczególnie chorych ptaków z rodziny papug, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26;
c) musi im towarzyszyć dokument handlowy podpisany przez urzędowego lekarza weterynarii lub lekarza weterynarii odpowiedzialnego za gospodarstwo lub przedsiębiorstwo, z którego pochodzą zwierzęta, i upoważnionego do tego celu przez właściwy organ.
B. W art. 2 ust. 2 akapit drugi dyrektywy Rady 91/495/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. dotyczącej zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu mięsa króliczego oraz dziczyzny hodowlanej [19], słowa "i bezgrzebieniowce (Ratitae)" dodaje się w trzecim wierszu po słowach "dyrektywa 90/538/EWG".
W art. 2 ust. 2 pkt 1 Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [20], wyrazy "i bezgrzebieniowce (Ratitae)" wprowadza się po wyrazach "i kuropatwy".
Artykuł 8
Państwa Członkowskie zapewniają, aby pszczoły (Apis melifera) mogły być przedmiotem handlu jedynie wówczas, gdy spełniają następujące warunki:
a) pochodzą z obszaru, który nie podlega zakazom związanym z występowaniem zgnilca amerykańskiego.
Okres obowiązywania zakazu musi wynosić, co najmniej 30 dni od stwierdzenia ostatniego przypadku, i od dnia, w którym wszystkie ule, w obrębie promienia trzech kilometrów, zostały sprawdzone przez właściwy organ i wszystkie zainfekowane ule zostały spalone lub też poddane odpowiednim zabiegom i inspekcji aż do spełnienia wymogów właściwego organu.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, i po konsultacji z Naukowym Komitetem Weterynaryjnym, wymogi obowiązujące dla pszczół (Apis melifera) lub wymogi im równoważne mogą obowiązywać dla trzmieli;
b) towarzyszy im świadectwo zdrowia, zgodne ze wzorem podanym z załączniku E, z deklaracją wypełnioną przez właściwy organ w celu poświadczenia, że wymogi ustalone w lit. a) zostały spełnione.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zwierzęta zającowate mogły być przedmiotem handlu tylko wówczas, gdy spełniają następujące wymogi:
a) nie mogą pochodzić, ani mieć kontaktu ze zwierzętami pochodzącymi z gospodarstwa, w którym panuje wścieklizna, lub podejrzewa się że panowała tam przez ostatni miesiąc;
b) muszą pochodzić z gospodarstwa, w którym żadne zwierzę nie wykazuje klinicznych objawów myksomatozy królików.
2.
Państwa Członkowskie, które wymagają świadectwa zdrowia dla przemieszczania się na ich terytorium zwierząt zającowatych, mogą wymagać aby wysyłanym do nich zwierzętom towarzyszyło świadectwo zdrowia odpowiadające wzorowi podanemu w załączniku E, uzupełnione o następującą deklarację:
"Ja, niżej podpisany,…, zaświadczam, że powyższa przesyłka spełnia wymogi art. 9 dyrektywy 92/65/EWG i że przewożone zwierzęta nie wykazywały podczas badania żadnych klinicznych objawów choroby."
Świadectwo takie musi być wydane przez urzędowego lekarza weterynarii lub przez lekarza weterynarii odpowiedzialnego za dane gospodarstwo pochodzenia zwierząt i upoważnionego do tego celu przez właściwy organ, a dla zwierząt z hodowli przemysłowej, przez urzędowego lekarza weterynarii.
Państwa Członkowskie zamierzające skorzystać z tej opcji powiadamiają o tym Komisję, która musi zagwarantować, że wymogi ustalone w akapicie pierwszym zostały spełnione.
3.
Irlandia oraz Zjednoczone Królestwo mogą wymagać przedłożenia świadectwa zdrowia gwarantującego, że wymogi ustanowione w ust. 1 lit. a) zostały spełnione.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie gwarantują obowiązywanie zakazu handlu fretkami, norkami i lisami, które pochodzą lub miały kontakt ze zwierzętami pochodzącymi z gospodarstwa, w którym panuje wścieklizna, lub podejrzewa się, że panowała tam przez ostatnie sześć miesięcy, ponieważ nie stosowano programu systematycznych szczepień.
2.
Aby być przedmiotem handlu, z wyjątkiem handlu między Państwami Członkowskimi wymienionymi w ust. 3, psy i koty muszą spełniać następujące wymogi:
a) zwierzęta starsze niż trzymiesięczne:
- w dniu ich wysyłki z gospodarstwa pochodzenia nie mogą wykazywać żadnych objawów choroby, w szczególności chorób zakaźnych charakterystycznych dla danego gatunku;
- muszą być oznakowane tatuażem, lub podlegać systemowi identyfikacji elektronicznej poprzez mikroukład wszczepiony zgodnie ze szczegółowymi przepisami ustanowionymi w ramach procedury przewidzianej w art. 26,
- po ukończeniu trzeciego miesiąca życia muszą zostać zaszczepione przeciwko wściekliźnie coroczną dawką przypominającą lub, w odstępach zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie wysyłki dla tej szczepionki, szczepionką inaktywowaną zawierającą co najmniej jedną międzynarodową jednostkę antygenową (norma Światowej Organizacji Zdrowia) mierzoną zgodnie z testem aktywności przeprowadzanym metodą opisaną w Farmakopei Europejskiej i uznaną zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
Szczepienie musi być poświadczone przez urzędowego lekarza weterynarii lub przez lekarza weterynarii odpowiedzialnego za gospodarstwo pochodzenia i upoważnionego do tego celu przez właściwy organ.
Świadectwo szczepienia musi zawierać nazwę szczepionki i numer jej serii (najlepiej w postaci samoprzylepnej etykiety):
- psy muszą być szczepione przeciwko nosówce psów,
- musi im towarzyszyć oddzielny paszport, pozwalający na jednoznaczne zidentyfikowanie zwierzęcia i zawierający daty szczepienia i/lub świadectwo odpowiadające wzorowi podanemu w załączniku E, uzupełnione o następującą deklarację wypełnioną przez urzędowego lekarza weterynarii lub lekarza weterynarii odpowiedzialnego za gospodarstwo pochodzenia i upoważnionego do tego celu przez właściwy organ:
"Ja, niżej podpisany… zaświadczam, że koty/psy objęte niniejszym zaświadczeniem spełniają wymogi art. 10 ust. 2 lit. a) i b) i ust. 3 lit. b) dyrektywy 92/65/EWG [21], oraz pochodzą z gospodarstwa, w którym w okresie ostatnich sześciu miesięcy nie odnotowano przypadków wścieklizny."
b) zwierzęta, które nie ukończyły trzeciego miesiąca życia:
- muszą spełniać wymogi określone w lit. a) tiret pierwsze i piąte
- nie mogą pochodzić z gospodarstwa, które jest przedmiotem ograniczeń dotyczących przemieszczania się zwierząt ze względu na ich zdrowotność,
- muszą przyjść na świat w gospodarstwie pochodzenia i być trzymane w zamknięciu od urodzenia.
3.
Od dnia 1 lipca 1994 r. na zasadzie odstępstwa od ust. 2 wprowadzenie do obrotu w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii kotów i psów niepochodzących z tych krajów podlega następującym warunkom:
a) co do zasady, psy i koty:
i) muszą pochodzić z zarejestrowanego gospodarstwa, przy czym jego rejestracja musi zostać zawieszona przez właściwy organ jeśli nie spełnia ono warunków przewidzianych w art. 4;
ii) w dniu wysyłki z danego gospodarstwa nie mogą wykazywać żadnych objawów choroby zakaźnej;
iii) muszą być zaopatrzone w system identyfikacji zgodnie ze szczegółowymi przepisami ustalanymi w ramach procedury przewidzianej w art. 26;
iv) muszą przyjść na świat w gospodarstwie pochodzenia i być trzymane w zamknięciu od urodzenia bez kontaktu z dzikimi zwierzętami, u których możliwe jest wystąpienie wścieklizny;
v) w przypadku psów muszą być zaszczepione przeciwko nosówce psów;
vi) muszą być przewożone środkiem transportu uznanym za odpowiedni do tego celu przez właściwy organ w wysyłającym Państwie Członkowskim;
vii) musi im towarzyszyć osobny dokument z zapisem szczepień, pozwalający na jednoznaczne zidentyfikowanie zwierzęcia i zawierający daty szczepień, oraz musi im towarzyszyć świadectwo odpowiadające wzorowi sporządzonemu zgodnie z procedurą ustaloną w art. 26 wypełnione przez urzędowego lekarza weterynarii, lub przez lekarza weterynarii odpowiedzialnego za gospodarstwo pochodzenia i upoważnionego do tego celu przez właściwy organ;
b) ponadto psy i koty:
i) muszą albo zostać zaszczepione przeciwko wściekliźnie po ukończeniu trzeciego miesiąca życia i co najmniej na sześć miesięcy przed wysyłką, poprzez wstrzyknięcie szczepionki inaktywowanej zawierającej co najmniej jedną międzynarodową jednostkę antygenową (norma WHO) mierzoną zgodnie z testem aktywności przeprowadzanym metodą opisaną w Farmakopei Europejskiej i uznaną zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, lub coroczną szczepionką przypominającą, w odstępach zatwierdzonych przez wysyłające Państwa Członkowskie dla tej szczepionki.
Szczepienie musi być poświadczone przez urzędowego lekarza weterynarii lub przez lekarza weterynarii odpowiedzialnego za gospodarstwo pochodzenia i upoważnionego do tego celu przez właściwy organ.
Świadectwo szczepienia musi zawierać nazwę szczepionki i numer jej serii (najlepiej w postaci samoprzylepnej nalepki).
Ponadto, zwierzęta te muszą przejść po zaszczepieniu test serologiczny wskazujący przeciwciała ochronne na poziomie miana co najmniej 0,5 międzynarodowej jednostki, który to test serologiczny powinien być wykonany zgodnie z wymogami WHO.
Jeśli test wykonywany jest po pierwszym szczepieniu musi odbyć się między pierwszym a trzecim miesiącem po zaszczepieniu.
ii) lub muszą, jeśli warunki przewidziane w i) nie są spełnione, zostać wysłane pod nadzorem do stacji kwarantanny, zatwierdzonej przez Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia, celem odbycia sześciomiesięcznej kwarantanny.
Do dnia 1 lipca 1994 r. pozostają w mocy przepisy krajowe odnoszące się do wścieklizny, aczkolwiek ich utrzymanie nie może zagrozić zniesieniu kontroli weterynaryjnych na granicach między Państwami Członkowskimi.
4.
Irlandia i Zjednoczone Królestwo mogą, bez uszczerbku dla ust. 2 i 3, utrzymać przepisy krajowe w sprawie kwarantanny dla wszystkich zwierząt mięsożernych, naczelnych, nietoperzy i innych zwierząt podatnych na wściekliznę objętych niniejszą dyrektywą, co do których nie można wykazać, że urodziły się w gospodarstwie pochodzenia i trzymano je od urodzenia w zamknięciu, aczkolwiek utrzymanie tych przepisów nie może zagrozić zniesieniu kontroli weterynaryjnych na granicach między Państwami Członkowskimi.
5.
W decyzji 90/638/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— dla programów zwalczania wścieklizny: kryteria wymienione w załączniku III,"
2) dodaje się załącznik w brzmieniu:
"
Dyrektywa Rady 92/66/EWG
z dnia 14 lipca 1992 r.
wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania rzekomego pomoru drobiu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: drób jest wymieniony w załączniku II do Traktatu i obrót drobiem jest ważnym źródłem przychodów dla ludności rolniczej;
konieczne jest uchwalenie na poziomie wspólnotowym środków zwalczania, które powinny być wdrożone w razie wybuchu rzekomego pomoru drobiu, aby zabezpieczyć rozwój sektora drobiarskiego oraz przyczynić się do ochrony zdrowia zwierząt we Wspólnocie;
minimalne wspólnotowe środki zwalczania powinny być dodatkowo stosowane do walki z rzekomym pomorem drobiu u niektórych innych gatunków zwierząt;
ognisko tej choroby może w krótkim czasie przybrać rozmiary epidemii, powodując śmiertelność i straty, które mogą z kolei doprowadzić do gwałtownego spadku rentowności rolnictwa i produkcji drobiu;
natychmiastowe działania powinny zostać podjęte w momencie podejrzenia obecności choroby, co pozwoli na wdrożenie efektywnych środków zwalczania, kiedy podejrzenia obecności choroby zostaną potwierdzone; właściwe władze muszą wziąć pod uwagę, czy program szczepień profilaktycznych prowadzony jest na całym czy też na części terytorium państwa;
konieczne jest możliwie jak najszybsze zapobieganie rozszerzaniu się choroby, gdy tylko powstanie jej ognisko, poprzez ścisłe monitorowanie przepływu zwierząt oraz stosowanie produktów, które mogą być skażone, i, o ile to stosowne, poprzez szczepienia ochronne;
diagnostyka choroby musi być prowadzona pod kontrolą odpowiedzialnych laboratoriów krajowych, których koordynacja musi być zagwarantowana przez referencyjne laboratorium Wspólnoty;
konieczne jest ustanowienie przepisów przez Państwa Członkowskie w celu stworzenia i zastosowania planów szczepień oraz poinformowanie Komisji oraz innych Państw Członkowskich o tych planach;
artykuł 4 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [4] ma także zastosowanie w razie wystąpienia rzekomego pomoru drobiu;
właściwe jest, aby zadanie podjęcia koniecznych środków powierzyć Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów prawa wspólnotowego regulujących handel wewnątrz Wspólnoty niniejsza dyrektywa określa wspólnotowe środki zwalczania, które zostaną zastosowane w razie wybuchu rzekomego pomoru drobiu u:
a) drobiu;
b) gołębi pocztowych oraz innych ptaków trzymanych w niewoli.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania tam, gdzie został wykryty rzekomy pomór drobiu u dzikich ptaków żyjących na wolności; jednakże w takim przypadku zainteresowane Państwo Członkowskie poinformuje Komisję o podjętych środkach.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy definicje podane w art. 2 dyrektywy Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [5] stosuje się odpowiednio.
Stosuje się również następujące definicje:
a) "zakażonydrób" oznacza wszelki drób:
- u którego obecność rzekomego pomoru drobiu została wykryta i urzędowo potwierdzona po badaniu przeprowadzonym przez zatwierdzone laboratorium, lub
- w wypadku drugiego lub kolejnego ogniska choroby, gdzie objawy kliniczne lub zmiany pośmiertne wskazują na rzekomy pomór drobiu;
b) "drób podejrzany o chorobę" oznacza wszelki drób, u którego stwierdzono objawy kliniczne lub zmiany pośmiertne uzasadniające podejrzenie rzekomego pomoru drobiu;
c) "drób podejrzany o zarażenie" oznacza drób, który pośrednio lub bezpośrednio mógł się zetknąć z wirusem rzekomego pomoru drobiu;
d) "zlewki"oznaczają odpady kuchenne, odpady z restauracji lub, tam gdzie to dotyczy, odpady przemysłowe w przemyśle wykorzystującym mięso;
e) "właściwe władze" oznaczają właściwe władze w rozumieniu art. 2 ust. 6 dyrektywy 90/425/EWG [6];
f) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwe władze;
g) "gołąb pocztowy" oznacza każdego gołębia przetransportowanego lub przeznaczonego do transportu z gołębnika, który zostanie uwolniony po to, aby mógł wrócić do gołębnika lub w inne określone miejsce przeznaczenia;
h) "gołębnik" oznacza każde pomieszczenie używane do trzymania lub hodowli gołębi pocztowych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, aby pojawienie się lub podejrzenie pojawienia się rzekomego pomoru drobiu było natychmiast zgłaszane właściwym władzom.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby gdy w danym gospodarstwie drób jest podejrzany o chorobę lub zarażenie rzekomego pomoru drobiu, wówczas urzędowy lekarz weterynarii natychmiast podejmował wszelkie dostępne mu środki dla rozpoczęcia dochodzenia, mającego na celu potwierdzenie występowania choroby lub jej wykluczenie, w szczególności zapewniał pobranie niezbędnych próbek do badania laboratoryjnego.
2.
Jak tylko podejrzenie choroby zostaje zgłoszone, właściwe władze ustanawiają urzędowy dozór nad danym gospodarstwem i nakazuje w szczególności, aby:
a) wykonano spis wszystkich kategorii drobiu w danym gospodarstwie, podając przy każdej kategorii liczbę ptaków już padłych, liczbę ptaków z objawami klinicznymi choroby oraz liczbę ptaków bez objawów choroby.
Spis musi być prowadzony na bieżąco, aby uwzględniać liczbę ptaków wyklutych lub padłych w okresie istnienia podejrzenia; informacja zawarta w dokumentach spisowych musi być okazywana na żądanie i może podlegać kontroli w czasie każdej kontroli;
b) cały drób danego gospodarstwa był przetrzymywany w pomieszczeniach bytowych lub w innych, w których może być odizolowany;
c) inny drób nie został przywieziony na teren gospodarstwa ani go nie opuszczał;
d) przemieszczanie:
- osób, innych zwierząt lub pojazdów z terenu gospodarstwa lub na teren gospodarstwa,
- mięsa lub tusz ptaków, paszy, narzędzi, odpadów, ściółki, odchodów oraz jakichkolwiek substancji, które mogłyby przenieść wirusa choroby rzekomego pomoru drobiu, wymagało zgody właściwych władz;
e) z gospodarstwa nie wywożono żadnych jaj, poza jajami wysyłanymi bezpośrednio do zakładu zatwierdzonego do produkcji i/lub przetwórstwa produktów jajecznych na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 89/437/EWG [7], transportowanych z upoważnienia właściwych władz.
Upoważnienie takie musi odpowiadać wymogom ustanowionym w załączniku 1;
f) zostały zastosowane właściwe środki dezynfekujące przy wejściach i wyjściach z budynków, w których przebywa drób, oraz przy wejściach do samego gospodarstwa i wyjściach z niego;
g) zostało przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne zgodnie z art. 7.
3.
Do czasu wprowadzenia urzędowych środków ustanowionych w ust. 2 właściciel lub posiadacz drobiu podejrzanego o chorobę podejmuje niezbędne działania, których celem będzie działanie zgodne z ust. 2, z wyjątkiem lit. g).
4.
Właściwe władze mogą rozszerzyć środki przewidziane w ust. 2 na przylegające gospodarstwa, w razie gdy ich położenie, ukształtowanie lub kontakty ze zwierzętami z gospodarstwa, w którym podejrzewa się występowanie choroby, stanowią podstawę do podejrzenia o możliwe zarażenie.
5.
Środki określone w ust. 1 i 2 nie zostają wycofane aż do momentu, w którym podejrzenie o rzekomym pomorze drobiu nie zostanie wykluczone przez urzędowego lekarza weterynarii.
Artykuł 5
1.
Tam, gdzie została urzędowo potwierdzona obecność rzekomego pomoru drobiu na terenie danego gospodarstwa, Państwo Członkowskie zagwarantuje, aby właściwe władze, dodatkowo do środków wymienionych w art. 4 ust. 2, podjęły następujące środki:
a) cały drób w danym gospodarstwie zostanie niezwłocznie zabity na miejscu. Drób, który już padł lub już został zabity, oraz wszystkie jaja zostaną zniszczone. Działania te mają być prowadzone w sposób, który zminimalizuje ryzyko rozprzestrzenienia się choroby;
b) wszystkie substancje lub odpady, takie jak pasza, odchody lub ściółka, które mogą być zakażone, zostaną zniszczone lub poddane odpowiednim zabiegom. Zabiegi te prowadzone będą zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii, tak aby zagwarantować zniszczenie wirusa rzekomego pomoru drobiu;
c) w przypadku gdy drób żyjący w danym gospodarstwie został poddany ubojowi podczas przypuszczalnego okresu wylęgania się choroby, mięso z ubitego drobiu, o ile jest to możliwe, zostanie odszukane i zniszczone;
d) jaja wylęgowe zniesione podczas przypuszczalnego okresu wylęgania się choroby, które zostały wywiezione z terenu gospodarstwa, zostaną odszukane i zniszczone; jednakże drób wykluty z jaj wylęgowych zostanie objęty urzędowym nadzorem; jaja przeznaczone do spożycia zniesione podczas przypuszczalnego okresu wylęgania się choroby, które zostały wywiezione z terenu gospodarstwa, zostaną, kiedy to tylko będzie możliwe, odszukane i zniszczone, chyba że przed wywiezieniem zostały odpowiednio zdezynfekowane;
e) po przeprowadzeniu czynności określonych w lit a) i b) budynki, w których przebywał drób, otoczenie tych budynków, pojazdy używane do transportu, jak również całe wyposażenie, które mogło ulec skażeniu, zostają oczyszczone i zdezynfekowane zgodnie z przepisami art. 11;
f) drób jest ponownie wprowadzany do gospodarstwa po upływie co najmniej 21 dni od dnia zakończenia działań określonych w lit. e);
g) przeprowadza się dochodzenie epidemiologiczne zgodnie z art. 7.
2.
Właściwe władze mogą rozszerzyć środki przewidziane w ust. 2 na przylegające gospodarstwa, w razie gdy ich położenie, ukształtowanie lub kontakty ze zwierzętami z gospodarstwa, w przypadku gdy odnotowano występowanie choroby, stanowią podstawę do podejrzenia o możliwe zarażenie.
3.
W przypadku gdy szczep wirusa rzekomego pomoru drobiu z ICPI (indeks patogenności domózgowej) wyższym niż 0,7 i niższym niż 1,2 jest wyizolowany ze stada drobiu, które nie wykazuje klinicznych objawów rzekomego pomoru drobiu, a referencyjne laboratorium Wspólnoty, określone w art. 15, ustaliło, że dany wirus wywodzi się z atenuowanej szczepionki przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, właściwe władze mogą odstąpić od wymogów określonych w ust. 1 lit. a)–f), pod warunkiem że dane gospodarstwo zostanie objęte urzędowym nadzorem na okres 30 dni, oraz zagwarantują, że zostaną spełnione następujące wymogi:
- stosowane są przepisy art. 4 ust. 2 lit. a), b), d), e) i f),
- żaden drób nie opuści terenu gospodarstwa, chyba że zostanie bezpośrednio przetransportowany do rzeźni wyznaczonej przez właściwe władze.
Właściwe władze odpowiedzialne za tę rzeźnię muszą zostać poinformowane o zamiarze wysłania do niej drobiu, a po przywiezieniu drobiu do rzeźni musi on być trzymany i poddany ubojowi w separacji od innego drobiu.
4.
Świeże mięso z drobiu, określonego w ust. 3 tego artykułu, musi nosić znak zdrowotności, przewidziany w art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/494/EWG.
5.
Przepisy ustanowione w ust. 3 są poddawane przeglądowi, przy uwzględnieniu badań naukowych w celu zharmonizowania zasad użycia szczepionki przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu we Wspólnocie.
Artykuł 6
W przypadku gospodarstw składających się z dwóch lub więcej oddzielnych jednostek produkcyjnych właściwe władze mogą, w związku z kryteriami określonymi przez Komisję w procedurach ustalonych w art. 25, zastosować odstępstwa od wymagań art. 5 ust. 1 pod warunkiem, że urzędowy lekarz weterynarii potwierdził, że są one całkowicie odrębne w zakresie przebywania, przetrzymywania i żywienia, co sprawia, że wirus nie może przenosić się z jednego miejsca do drugiego.
Artykuł 7
1.
Przedmiotem dochodzenia epidemiologicznego jest:
- okres, w czasie którego rzekomy pomór drobiu mógł istnieć w danym gospodarstwie lub gołębniku,
- prawdopodobne pochodzenie rzekomego pomoru drobiu występującego w danym gospodarstwie lub w gołębniku oraz identyfikację innych gospodarstw lub gołębników, na których terenie drób, gołębie lub inne trzymane ptaki mogły ulec zarażeniu z tego samego źródła,
- przemieszczanie się osób, drobiu, gołębi oraz innych ptaków trzymanych w niewoli lub innych zwierząt, a także pojazdów, jaj, mięsa i tusz oraz wszystkich narzędzi i substancji, które prawdopodobnie przeniosły wirusa rzekomego pomoru drobiu do lub z gospodarstwa lub gołębnika, o których mowa.
2.
Aby zapewnić pełną koordynację wszystkich środków, których celem jest zagwarantowanie zwalczenia rzekomego pomoru drobiu tak szybko, jak to tylko jest możliwe, oraz w celu przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego, zostają utworzone centra kryzysowe.
Generalne zasady dotyczące krajowych centrów kryzysowych oraz wspólnotowych centrów kryzysowych będą określone przez Radę, stanowiącą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy urzędowy lekarz weterynarii ma podstawy do podejrzeń, że drób w jednym z gospodarstw mógł być zarażony w rezultacie przemieszczania się osób, zwierząt lub pojazdów lub w rezultacie jakiejkolwiek innej sytuacji, gospodarstwo to będzie objęte urzędowym nadzorem, zgodnie z ust. 2.
2.
Celem urzędowego nadzoru jest niezwłoczne wykrycie najmniejszego podejrzenia istnienia rzekomego pomoru drobiu, policzenie drobiu oraz monitorowanie jego przemieszczania, a tam, gdzie to stosowne, podjęcie działań przewidzianych w ust. 3.
3.
W przypadku gdy gospodarstwo poddane jest urzędowemu nadzorowi, określonemu w ust. 1 i 2, właściwe władze zabraniają usuwania drobiu z gospodarstwa w innym celu niż dla transportu pod urzędowym nadzorem bezpośrednio do rzeźni w celu wykonania natychmiastowego uboju.
Przed udzieleniem takiego upoważnienia urzędowy lekarz weterynarii musi przeprowadzić badania kliniczne całego drobiu, w celu wykluczenia obecności rzekomego pomoru drobiu na terenie danego gospodarstwa.
Ograniczenia przemieszczania, określone w tym artykule, są nakładane na dane gospodarstwo na okres 21 dni, licząc od ostatniego dnia potencjalnego skażenia, jednakże ograniczenia takie muszą być stosowane przez okres co najmniej siedmiu dni.
4.
Jeżeli właściwe władze uznają, że pozwalają na to okoliczności, mogą ograniczyć środki przewidziane w niniejszym artykule do części gospodarstwa i znajdującego się tam skażonego drobiu, pod warunkiem że drób zajmował wydzielone pomieszczenia bytowe oraz był przetrzymywany i żywiony całkowicie oddzielnie.
5.
W przypadku gdy urzędowy lekarz weterynarii ma podstawy do podejrzeń zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu gołębi pocztowych lub gołębników, podejmuje on właściwe kolejne czynności, aby zapewnić, że gołębnik podlega ograniczeniom, włączając zakaz przemieszczania się gołębi poza gołębnik przez okres 21 dni.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby w momencie urzędowego potwierdzenia diagnozy rzekomego pomoru drobiu właściwe władze utworzyły wokół zarażonego gospodarstwa strefę ochronną, w promieniu minimum trzech kilometrów, położoną w środku strefy dozoru o promieniu co najmniej 10 kilometrów.
Przy tworzeniu takich stref brane są pod uwagę geograficzne, administracyjne, ekologiczne i epidemiologiczne czynniki odnoszące się do rzekomego pomoru drobiu oraz możliwości nadzoru.
2.
W strefach ochronnych stosuje się następujące środki:
a) identyfikuje się wszystkie gospodarstwa położone w danym okręgu, na których terenie znajduje się drób;
b) przeprowadza się okresowe wizytacje wszystkich gospodarstw, w których znajduje się drób, badania kliniczne tego drobiu, włączywszy w nie, jeśli okaże się to konieczne, pobieranie próbek do badań laboratoryjnych; prowadzony jest zapis takich wizytacji wraz z opisem ich wyników;
c) cały drób trzymany jest w kurnikach lub w innych zabudowaniach, gdzie może być odizolowany;
d) podejmuje się właściwe środki związane z dezynfekcją przy wchodzeniu na teren gospodarstwa i jego opuszczaniu;
e) wprowadza się kontrolę przemieszczania się osób pracujących przy drobiu, tusz drobiu, jaj i pojazdów służących do przewożenia drobiu na terenie danej strefy; generalnie transport drobiu jest zakazany, z wyjątkiem tranzytu głównymi drogami lub koleją;
f) zakaz wywożenia drobiu i jaj wylęgowych z terenu gospodarstw, na których są one trzymane, chyba że właściwe władze wydadzą upoważnienie na transport;
i) drobiu przeznaczonego do natychmiastowego uboju do rzeźni położonej na terenie zakażonym lub, jeżeli nie jest to możliwe, do rzeźni położonej poza terenem zakażonym wyznaczonej przez właściwe władze.
Mięso tego drobiu musi być oznakowane specjalnym oznakowaniem zdrowotności przewidzianym w art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/494/EWG [8];
ii) jednodniowych piskląt lub rozpoczynających się nieść kur zarodowych do gospodarstwa położonego w strefie dozoru, w którym nie ma innego drobiu.
Jednakże Państwo Członkowskie, które nie jest w stanie zabezpieczyć transportu jednodniowych piskląt lub rozpoczynających się nieść kur zarodowych do gospodarstwa położonego w strefie dozoru, otrzyma upoważnienie zgodnie z procedurą ustaloną w art. 25 na transport wyżej wspomnianych piskląt i kur do gospodarstwa położonego poza strefą dozoru.
Gospodarstwo takie musi być objęte urzędowym nadzorem zgodnie z art. 8 ust. 2;
jaj wylęgowych do wylęgarni wyznaczonej przez właściwe władze; przed transportem jaja oraz opakowania, w których są przewożone, muszą być poddane dezynfekcji.
iii) Przemieszczanie, o którym mowa w i), ii) i iii), odbywa się pod urzędowym nadzorem.
Upoważnienie do przemieszczania będzie wydane tylko po przeprowadzeniu kontroli gospodarstwa przez urzędowego lekarza weterynarii.
Środki transportu muszą być oczyszczone i zdezynfekowane przed ich użyciem i po ich użyciu;
g) zakaz usuwania lub rozrzucania zużytej ściółki oraz odchodów drobiu bez upoważnienia;
h) zakaz targów, wystaw oraz innych zgromadzeń, na których może znaleźć się drób lub inne ptaki.
3.
Środki stosowane w strefie ochronnej muszą być utrzymywane przez przynajmniej 21 dni, licząc od dnia przeprowadzenia czynności związanych ze wstępnym czyszczeniem i dezynfekcją zakażonego gospodarstwa zgodnie z art. 11.
Po upływie tego czasu strefa ochronna staje się częścią strefy dozoru.
4.
W strefie dozoru stosuje się następujące środki:
a) identyfikuje się wszystkie gospodarstwa położone w danym okręgu, na których terenie znajduje się drób;
b) nadzór nad obrotem na terenie strefy drobiem i jajami wylęgowymi;
c) zakaz przemieszczania drobiu poza strefę podczas pierwszych 15 dni, zakaz nie stosuje się do przewozu drobiu bezpośrednio do rzeźni wskazanej przez właściwe władze, znajdującej się poza strefą dozoru.
Mięso tego drobiu musi być oznakowane specjalnym oznakowaniem zdrowotności, przewidzianym w art. 5 dyrektywy 91/494/EWG;
d) zakaz przewozu jaj wylęgowych poza strefę dozoru, zakaz ten nie dotyczy przewozu jaj wylęgowych do wylęgarni wskazanej przez właściwe władze.
Przed transportem jaja i materiały, w które są opakowane,muszą zostać poddane dezynfekcji;
e) zakaz wywozu zużytej ściółki lub odchodów drobiu poza granice strefy;
f) zakaz targów, wystaw oraz innych zgromadzeń, na których może pojawić się drób lub inne ptaki;
g) bez uszczerbku dla przepisów lit. a) i b) zakaz transportu drobiu z wyjątkiem tranzytu głównymi drogami i koleją.
5.
Środki zastosowane w strefie dozoru są utrzymywane co najmniej przez 30 dni, licząc od dnia przeprowadzenia czynności związanych z wstępnym czyszczeniem i dezynfekcją zakażonego gospodarstwa, zgodnie z art. 11.
6.
W przypadku, gdy strefy położone są na terytorium należącym do dwóch lub więcej Państw Członkowskich, właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich współpracują ze sobą w dziedzinach określonych w ust. 1.
Jednakże, jeśli to konieczne, granice strefy ochronnej i dozoru zostaną ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 25.
7.
W przypadku gdy dochodzenie epidemiologiczne, określone w art. 7, potwierdzi, że ognisko choroby związane jest z infekcją, która się nie rozprzestrzenia, granice i czas istnienia strefy kontroli oraz strefy ochronnej mogą być zredukowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) właściwe władze były przygotowane do śledzenia przemieszczania jaj oraz drobiu i ptaków trzymanych w niewoli;
b) właściciel lub posiadacz drobiu i/lub gołębi pocztowych i/lub ptaków trzymanych w niewoli dostarczał wszelkie informacje na wniosek właściwych władz, dotyczące drobiu, jaj wwożonych i wywożonych z terenu gospodarstwa, a także informacje o zawodach i wystawach, w których gołębie pocztowe wzięły udział;
c) wszystkie osoby zaangażowane w działalność związaną z transportem, handlem drobiem, jajami, z wyścigami, hodowlą gołębi oraz ptaków trzymanych w niewoli udzielały właściwym władzom szczegółowych informacji dotyczących przemieszczania drobiu, jaj, gołębi pocztowych oraz ptaków trzymanych w niewoli, w których transporcie lub handlu brali udział.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) środki dezynfekujące i ich stężenia były urzędowo zatwierdzone przez właściwe władze;
b) czynności czyszczenia i dezynfekcji były przeprowadzane pod urzędowym nadzorem zgodnie z:
i) instrukcjami wydanymi przez urzędowego lekarza weterynarii;
ii) procedurą czyszczenia i dezynfekcji zakażonego gospodarstwa, ustanowioną w załączniku II.
Artykuł 12
Pobieranie próbek oraz analiza laboratoryjna, których celem jest wykrycie obecności wirusa rzekomego pomoru drobiu, są prowadzone zgodnie z przepisami załącznika III.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie zapewniają, aby właściwe władze podejmowały wszystkie konieczne środki w celu poinformowania wszystkich mieszkańców żyjących w strefie ochronnej i strefie nadzoru o wprowadzonych ograniczeniach oraz podejmowały wszelkie niezbędne kroki związane z właściwym wykonaniem tych środków.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w każdym Państwie Członkowskim zostały wyznaczone:
a) krajowe laboratorium, w którym wyposażenie oraz doświadczony personel jest stale gotowy do pełnego oznaczania typów antygenowych i biologicznych wirusa rzekomego pomoru drobiu oraz prowadzi badania, celem potwierdzenia wyników uzyskanych w regionalnych laboratoriach diagnostycznych;
b) krajowe laboratorium, w którym odczynniki używane w regionalnych laboratoriach będą poddawane testom;
c) krajowy instytut lub laboratorium, w których szczepionki do użycia profilaktycznego w kraju lub zapasy szczepionek przeznaczonych do użycia interwencyjnego w razie nagłych wypadków będą poddawane badaniom dotyczącym ich skuteczności, mocy i czystości.
2.
Krajowe laboratoria wymienione w załączniku IV są odpowiedzialne za koordynację standardów oraz metod diagnostycznych, użycie odczynników oraz kontrolowanie szczepionek.
3.
Krajowe laboratoria wymienione w załączniku IV są odpowiedzialne za koordynację standardów i metod diagnostycznych rzekomego pomoru drobiu w każdym laboratorium diagnostycznym znajdującym się na terenie danego Państwa Członkowskiego.
Laboratoria:
a) dostarczają odczynniki diagnostyczne do krajowych laboratoriów;
b) kontrolują jakość odczynników diagnostycznych używanych w Państwie Członkowskim;
c) organizują okresowe testy porównawcze;
d) przechowują izolaty wirusa rzekomego pomoru drobiu z już potwierdzonych ognisk choroby na terenie danego Państwa Członkowskiego;
e) potwierdzają pozytywne wyniki otrzymane w regionalnych laboratoriach diagnostycznych.
4.
Krajowe laboratoria wymienione w załączniku IV współpracują z referencyjnym laboratorium wspólnotowym, określonym w art. 15.
Artykuł 15
Referencyjne laboratorium Wspólnoty dla rzekomego pomoru drobiu jest określone w załączniku V. Bez uszczerbku dla przepisów decyzji 90/424/EWG [9], w szczególności jej art. 28, funkcje oraz obowiązki laboratorium są określone w wyżej wymienionym Załączniku.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) szczepienia przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu szczepionkami zatwierdzonymi przez właściwe władze mogły być prowadzone w celach profilaktycznych lub jako dodatkowe działania w ramach likwidacji choroby w razie jej pojawienia się;
b) stosowano jedynie szczepionki dopuszczone do użytku przez właściwe władze Państwa Członkowskiego.
2.
Dalsze kryteria dotyczące użycia szczepionek przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu mogą być ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie, w których odbywają się dobrowolne lub obowiązkowe szczepienia profilaktyczne przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, powiadamiają o tym fakcie Komisję oraz inne Państwa Członkowskie.
2.
Informacja przekazana zgodnie z ust. 1 musi zawierać:
- charakterystykę i skład szczepionki, która ma być użyta,
- procedury nadzoru w zakresie dystrybucji, konserwacji, przechowywania i stosowania szczepionek,
- gatunki i kategorie drobiu, które mogą lub mają być szczepione,
- rejon, w którym szczepienia mogą się odbyć lub się odbędą,
- powody przeprowadzenia szczepień.
3.
Państwa Członkowskie mogą dołączyć się do stworzenia programu szczepień gołębi pocztowych.
O takiej decyzji informują Komisję.
Bez uszczerbku dla takiego programu Państwa Członkowskie zapewniają, że organizatorzy wyścigów oraz pokazów podejmą niezbędne kolejne kroki, aby tylko gołębie zaszczepione przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu wzięły udział w wyścigach czy pokazach.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności odnoszące się do kryteriów, które mają być przyjęte, oraz wszelkich odstępstw, które mogą być dopuszczone po uwzględnieniu stanu zdrowia drobiu w Państwach Członkowskich, są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby po potwierdzeniu rzekomego pomoru drobiu właściwe władze w celu wsparcia innych środków zwalczania przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu były w stanie określić terytorium i okres, gdzie szybkie i systematyczne szczepienia (szczepienia interwencyjne) wyznaczonych gatunków drobiu będą prowadzone pod urzędowym nadzorem.
Państwa Członkowskie stosujące szczepienia interwencyjne informują Komisję oraz inne Państwa Członkowskie o sytuacji związanej z pojawieniem się rzekomego pomoru drobiu oraz programie interwencyjnych szczepień, poprzez struktury Stałego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego decyzją 68/361/EWG [10].
2.
W przypadku określonym w ust. 1 szczepienie lub powtórne szczepienie drobiu w gospodarstwie, które podlega ograniczeniom określonym w art. 4, jest zakazane.
3.
W przypadku określonym w ust. 1:
a) wyznaczony gatunek drobiu jest szczepiony tak szybko jak to tylko możliwe;
b) wszelki drób wyznaczonego gatunku, urodzony w gospodarstwie lub przywieziony na teren gospodarstwa położonego na terenie objętym szczepieniami, musi być zaszczepiony lub jest już zaszczepiony;
c) w czasie trwania szczepień, przewidzianych w ust. 1, wszelki drób wyznaczonego gatunku, znajdujący się na terenie gospodarstw położonych na obszarze, gdzie szczepienia są prowadzone, musi tam pozostać, z wyjątkiem:
- jednodniowych piskląt przemieszczanych na teren gospodarstwa znajdującego się wewnątrz obszaru, gdzie mają być zaszczepione,
- drobiu bezpośrednio przewożonego do rzeźni w celu natychmiastowego uboju.
Jeżeli rzeźnia leży poza granicami obszaru objętego szczepieniami, przemieszczanie drobiu będzie dozwolone tylko po inspekcji gospodarstwa przeprowadzonej przez urzędowego lekarza weterynarii,
d) kiedy szczepienia przewidziane w lit. a) zostaną zakończone, upoważnienie na przemieszczenie poza granicę obszaru objętego szczepieniami może być wydane w następujących wypadkach:
- jednodniowe pisklęta przeznaczone na produkcję mięsa mogą być przewiezione na teren gospodarstwa, gdzie zostaną zaszczepione; gospodarstwo to musi być otoczone nadzorem do czasu, kiedy przewieziony drób zostanie poddany ubojowi,
- drób został zaszczepiony ponad 21 dni wcześniej i jest przeznaczony do natychmiastowego uboju;
- jaja wylęgowe pochodzące z drobiu hodowlanego, zaszczepionego przynajmniej 21 dni wcześniej; jaja i materiały, w które są opakowane, muszą być zdezynfekowane przed ich przemieszczeniem.
4.
Środki przewidziane w ust. 3 lit. b) i d) są stosowane przez okres trzech miesięcy od zakończenia szczepień, przewidzianych w ust. 1; okres stosowania tych środków może być przedłużony o jeden lub kilka dodatkowych trzymiesięcznych okresów.
5.
Właściwe władze mogą, w drodze odstępstwa od ust. 3 lit. a) i b), zwolnić od obowiązku systematycznego szczepienia niektórych stad o szczególnej wartości naukowej pod warunkiem, że wszystkie niezbędne kolejne czynności podejmowane są przez właściwe władze, aby zapewnić ochronę zdrowia tych stad oraz okresowe serologiczne kontrole.
6.
Komisja śledzi rozwój sytuacji związanej z rozwojem choroby i jeśli okaże się to konieczne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25, podejmuje niezbędne decyzje, w szczególności dotyczące nadzoru nad przemieszczaniem się oraz szczepieniami.
Artykuł 19
1.
Gdy gołębie pocztowe lub inne ptaki trzymane w niewoli są podejrzane o zarażenie rzekomym pomorem drobiu, Państwa Członkowskie zapewniają, aby urzędowy lekarz weterynarii niezwłocznie rozpoczął urzędowe dochodzenie, dla potwierdzenia lub zawiadomienia o obecności choroby; w szczególności zobowiązany jest on do pobrania odpowiednich próbek przeznaczonych do badań laboratoryjnych lub upewnienia się, że takie próbki zostały pobrane.
2.
Natychmiast po otrzymaniu informacji o podejrzeniu właściwe władze otaczają podejrzane gospodarstwo lub gołębnik urzędowym nadzorem oraz wydają zakaz opuszczania terenu gospodarstwa przez gołębie oraz inne ptaki trzymane w niewoli, a także przez wszystko to, co może przenieść rzekomy pomór drobiu.
3.
Środki przewidziane w ust. 1 i 2 nie są wycofane, dopóki podejrzenie o rzekomym pomorze drobiu nie zostanie wykluczone przez urzędowego lekarza weterynarii.
4.
Natychmiast po urzędowym potwierdzeniu obecności rzekomego pomoru drobiu właściwe władze zarządzą między innymi:
a) zastosowanie środków kontroli i zwalczania, przewidzianych w art. 5 ust. 1 lit. a), b), e) i f) w stosunku do gołębi pocztowych lub ptaków trzymanych w niewoli oraz gołębników zakażonych rzekomym pomorem drobiu; lub
b) co najmniej
i) zarządzą zastosowanie zakazu przemieszczania gołębi lub ptaków trzymanych w niewoli poza teren gołębnika lub gospodarstwa, co najmniej przez 60 dni, licząc od dnia, kiedy ustały kliniczne objawy rzekomego pomoru drobiu;
ii) zarządzą zniszczenie lub poddanie odpowiednim procesom wszystkich substancji i odpadów, które mogły ulec skażeniu.
Procesy te muszą gwarantować zniszczenie każdego wirusa rzekomego pomoru drobiu oraz wszystkich odpadów zebranych podczas 60-dniowego okresu, określonego w i);
c) przeprowadzenie dochodzenia epidemiologicznego, zgodnie z art. 7.
5.
Aby doprowadzić do określonego poziomu, potrzebnego do odpowiedniego zastosowania przepisów przewidzianych w niniejszym artykule, Państwa Członkowskie przygotowują dla Komisji, poprzez Stały Komitet Weterynaryjny, informację o sytuacji związanej z ogniskiem choroby oraz przedsięwziętymi środkami zwalczania, zgodnie z modelem przedstawionym w załączniku VI.
Artykuł 20
1.
Użycie do żywienia drobiu zlewek pochodzących z międzynarodowego transportu takiego jak okręty, pojazdy lądowe oraz samoloty jest zakazane; zlewki takie będą zbierane i niszczone pod urzędowym nadzorem.
2.
Na użycie zlewek innych niż te określone w ust. 1 lub resztek drobiu może zostać wydane upoważnienie tylko po zastosowaniu procesów cieplnych we właściwych urządzeniach, które zagwarantują, że choroba nie będzie przenoszona, a wirus rzekomego pomoru drobiu został zniszczony.
3.
Komisja, postępując zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25, ustanawia szczegółowe zasady konieczne do wprowadzenia w życie ust. 2.
Artykuł 21
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje plan gotowości określający, jakie środki krajowe zostaną wprowadzone w życie w razie zaistnienia ogniska rzekomego pomoru drobiu.
Plan taki musi zapewniać dostęp do odpowiednich urządzeń, sprzętu, personelu oraz innych materiałów koniecznych do szybkiej i skutecznej likwidacji ogniska choroby.
Musi też określać dokładne potrzeby dotyczące ilości szczepionki potrzebnej danemu Państwu Członkowskiemu do szczepień interwencyjnych.
2.
Kryteria stosowane przy sporządzaniu planów określone są w załączniku VII.
3.
Plany opracowane zgodnie z kryteriami wymienionymi w załączniku VII są przedstawiane Komisji nie później niż w okresie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
4.
Komisja dokładnie bada plany w celu określenia, czy spełniają one wszystkie niezbędne warunki, oraz sugeruje zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu konieczne zmiany, w szczególności w celu zapewnienia, że są one zgodne z planami przygotowanymi przez inne Państwa Członkowskie.
Komisja zatwierdza plany, wraz z poprawkami, jeśli są one konieczne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25.
Plany mogą być sukcesywnie zmieniane lub uzupełniane, zgodnie z tą samą procedurą, przy uwzględnieniu rozwoju sytuacji.
Artykuł 22
Aby zagwarantować jednolite stosowanie niniejszej dyrektywy, eksperci Komisji mogą we współpracy z właściwymi władzami przeprowadzać kontrole w terenie.
Mogą one być prowadzone poprzez kontrolę określonego procentu zakładów, co pozwoli na sprawdzenie, czy właściwe władze monitorują zgodność wykonywanych przez te zakłady wymagań niniejszej dyrektywy.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wynikach tych kontroli.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium jest przeprowadzana kontrola, udziela ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków.
Ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu będą przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25.
Artykuł 23
Szczegółowe zasady regulujące udziału finansowego Wspólnoty w środkach związanych ze stosowaniem niniejszej dyrektywy są ustanowione w decyzji 90/424/EWG.
Artykuł 24
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, wprowadza zmiany do załączników, gdy istnieje taka konieczność, w szczególności biorąc pod uwagę rozwój badań naukowych i metod diagnostycznych.
Artykuł 25
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie na forum Stałego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego decyzją 68/361/EWG (zwanego dalej "Komitetem").
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie tych środków w terminie ustalonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji, opinia jest przyjmowana większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje środki i niezwłocznie je stosuje, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu;
b) jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie przyjęła żadnych środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki i niezwłocznie je stosuje, chyba że Rada zagłosowała zwykłą większością głosów przeciwko tym środkom.
Artykuł 26
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 października 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 27
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/67/EWG
z dnia 14 lipca 1992 r.
zmieniająca dyrektywę 89/662/EWG dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota przyjmie środki w celu stopniowego ustanowienia rynku wewnętrznego w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r.;
dyrektywa 89/662/EWG [3] przewiduje zaprzestanie przeprowadzania kontroli weterynaryjnych niektórych produktów zwierzęcych na granicach wewnętrznych Wspólnoty;
od momentu przyjęcia dyrektywy 89/662/EWG Rada ustaliła zasady organizacji kontroli weterynaryjnych produktów pochodzących z państw trzecich sprowadzanych do Wspólnoty; w związku z tym należy wziąć pod uwagę przepisy dyrektywy Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [4], oraz dyrektywy Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [5];
zgodnie z art. 14 akapit trzeci dyrektywy 89/662/EWG, Rada ma określić końcowe uzgodnienia stosowane w handlu produktami wymienionymi w załączniku B przed dniem 31 grudnia 1991 r.;
zgodnie z art. 21 akapit czwarty dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [6], dyrektywa 89/662/EWG oraz wymieniona dyrektywa muszą objąć zwierzęta oraz produkty pochodzenia zwierzęcego nieobjęte wymienionymi dyrektywami;
zgodnie z art. 21 dyrektywy 89/662/EWG, Rada ma określić ustalenia, które mają być stosowane po wygaśnięciu przepisów przejściowych przewidzianych w art. 20; w związku z tym należy wziąć pod uwagę postęp osiągnięty we Wspólnocie zarówno w kwestii ustanawiania przepisów dotyczących produktów pochodzących z państw trzecich, jak również harmonizacji środków kontroli w zakresie pryszczycy i pomoru świń zawartych w dyrektywie Rady 90/423/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. zmieniającej dyrektywę 85/511/EWG wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy, dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną oraz dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [7], oraz w dyrektywie Rady 91/685/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. zmieniającej dyrektywę 80/217/EWG wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania klasycznego pomoru świń [8];
wziąwszy pod uwagę pomyślny postęp harmonizacji w zakresie zagadnień weterynaryjnych, należy zaprzestać wszelkich kontroli weterynaryjnych produktów zwierzęcych na granicach wewnętrznych, z mocą od dnia 1 lipca 1992 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 89/662/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 6 ust. 2 datę "1 stycznia 1993 r." zastępuje się datą "1 lipca 1992 r.";
2. w art. 8 ust. 2 akapit pierwszy dodaje się wyrazy "z wyjątkiem przypadku ujętego w akapicie czwartym";
3. w art. 8 ust. 2 akapit czwarty skreśla się wyrazy "i z zastrzeżeniem wymienionego wyżej prawa odwołania się";
4. w art. 14 akapit pierwszy skreśla się wyrazy "do dnia 31 grudnia 1992 r.";
5. w art. 14 akapit drugi i trzeci otrzymują brzmienie:
"Państwa Członkowskie powiadomią Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o warunkach i procedurach stosowanych w handlu produktami określonymi w akapicie pierwszym.";
6. artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji według jednolitego schematu, istotne informacje dotyczące kontroli weterynaryjnych przeprowadzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Komisja zbada informacje określone w ust. 1 na forum Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
Komisja może zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 przyjąć odpowiednie środki.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące przekazywania informacji, schematu, który ma być stosowany, oraz rodzaju wymaganych informacji, zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 18.";
7. skreśla się art. 19 ust. 1;
8. art. 20 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
Do dnia 31 grudnia 1992 r., w celu umożliwienia stopniowego wykonania ustaleń dotyczących kontroli przewidzianych w niniejszej dyrektywie, Państwa Członkowskie mogą dokonywać:
- kontroli dokumentów dotyczącej produktów wymienionych w załącznikach A i B lub przywożonych z państw trzecich,
- wyrywkowych kontroli weterynaryjnych o charakterze niedyskryminacyjnym produktów wymienionych w załączniku B.";
9. skreśla się art. 21;
10. w załączniku B dodaje się akapit w brzmieniu:
"Inne produkty pochodzenia zwierzęcego nieobjęte załącznikiem A do niniejszej dyrektywy ani załącznikiem A lub załącznikiem B sekcja B do dyrektywy 90/425/EWG [9]; produkty te zostaną zdefiniowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do realizacji niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1982 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji nr 92/69/EWG
z dnia 31 lipca 1992 r.
dostosowująca po raz siedemnasty do postępu technicznego dyrektywę 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji i etykietowania substancji niebezpiecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG, z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/32/EWG [2], w szczególności jej art. 28 i 29,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 67/548/EWG i art. 3 dyrektywy Rady 88/379/EWG z dnia 7 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 90/492/EWG [4], przewidują, że określanie właściwości fizykochemicznych, toksyczności i ekotoksyczności substancji i preparatów jest wykonywane według metod przewidzianych w załączniku V do dyrektywy 67/548/EWG;
tekst załącznika V do dyrektywy 67/548/EWG jest obecnie opublikowany w dwóch częściach, które są odpowiednio Załącznikiem do dyrektywy Komisji 84/449/EWG [5] i Załącznikiem do dyrektywy Komisji 88/302/EWG [6];
w celu uwzględniania postępu technicznego, konieczna jest zmiana metod prób znajdujących się w Załączniku do dyrektywy Komisji 84/449/EWG;
w celu uwzględniania rozwoju technicznego, konieczna jest także zmiana metody przewidzianej dla próby blokady wzrostu alg, znajdującej się obecnie w Załączniku do dyrektywy Komisji 88/302/EWG a przy tej okazji, przeniesienie tej metody próby do Załącznika do dyrektywy 84/449/EWG;
właściwe jest zmniejszenie do minimum liczby zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych, zgodnie z dyrektywą Rady 86/609/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [7];
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 84/449/EWG zostaje zastąpiony Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Metodę dla próby blokady wzrostu alg, wymienioną w Załączniku do dyrektywy 88/302/EWG uchyla się.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 października 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 92/70/EWG
z dnia 30 lipca 1992 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady przeprowadzania badań do celów uznania stref chronionych we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 92/10/EWG [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. h) akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z przepisami dyrektywy 77/93/EWG "strefy chronione" narażone na szczególne ryzyko dla zdrowia roślin mogą być zdefiniowane i dlatego może być przyznana szczególna ochrona na warunkach zgodnych z rynkiem wewnętrznym;
ponadto Państwa Członkowskie mogą w szczególności żądać uznania strefy jako strefy chronionej, w której jeden lub większa liczba organizmów szkodliwych określonych w dyrektywie występujący w jednej lub kilku częściach Wspólnoty nie jest endemiczny lub zadomowiony w strefie, pomimo istnienia warunków sprzyjających jego zadomowieniu;
jednakże w tym drugim przypadku uznanie strefy chronionej powinno opierać się na stwierdzeniu, że wyniki właściwych badań nie dostarczają dowodów przeciwnych;
przy braku ogólnie przyjętych zasad w sprawie szczegółów przeprowadzania takich badań, szczegóły te powinny być ustanowione przy uwzględnieniu solidnych zasad naukowych i statystycznych;
należy ustalić ogólne warunki wspólnotowe obejmujące w pierwszej fazie wytyczne dotyczące badań w odniesieniu do organizmów szkodliwych należących do królestwa zwierząt, w szczególności owadów i roztoczy, które atakują uprawy polowe, oraz dodać w późniejszym terminie dalsze wytyczne w odniesieniu do innych organizmów szkodliwych, gdy dostępne będą informacje techniczne;
Państwo Członkowskie ubiegające się o uznanie strefy chronionej powinno spełniać powyższe warunki;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie, ubiegając się o uznanie strefy chronionej określonej w art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy tiret pierwsze dyrektywy 77/93/EWG, zapewniają, aby spełnione były warunki określone w ust. 2.
2.
Do celów ust. 1 spełnia się następujące warunki:
a) ustanawia się urzędowy program działań, którego celem jest potwierdzenie, że jeden lub większa liczba organizmów szkodliwych, określonych we wspomnianej wyżej dyrektywie, w odniesieniu do którego strefa ma być uznana za strefę chronioną, nie jest endemiczny lub tam zadomowiony;
b) program określony w lit. a) jest monitorowany przez osoby upoważnione do działania w imieniu odpowiedzialnych organów urzędowych w Państwie Członkowskim, jak określono w dyrektywie.
3. a) Program określony w ust. 2 lit. a) obejmuje:
- badanie oparte na zrozumieniu życia biologicznego danego(-ych) organizmu(-ów) szkodliwego(-ych) oraz agronomii i środowiska odpowiedniej strefy, wykorzystując w tym celu odpowiednie metody analizy, włączając kontrole podłoża uprawowego i inspekcje upraw oraz - o ile będzie to konieczne - analizę laboratoryjną,
- stały system zapewniający regularne i systematyczne badania we właściwym czasie, co najmniej raz w roku na obecność organizmu(-ów) szkodliwego(-ych), w odniesieniu do którego dana strefa ma być uznana za strefę chronioną,
- system przechowywania wyników badań;
b) Badania określone w lit. a) przeprowadzają osoby upoważnione do działania na rzecz odpowiedzialnych organów urzędowych w Państwie Członkowskim, jak określono w dyrektywie; ponadto osoby te mają prawo dostępu do wszystkich stosownych gruntów i do pobierania tam próbek roślin, produktów roślinnych lub podłoża uprawowego; posiadają one także kwalifikacje niezbędne do prawidłowego przeprowadzania badań;
c) Metodologia badań, sposób ich przeprowadzania i wyniki są dostępne dla ekspertów określonych w art. 19 lit. a) dyrektywy;
d) Powiadamia się Komisję o metodologii badań i ich przeprowadzaniu.
Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim.
4.
Podczas przeprowadzania badań określonych w ust. 3 lit. a), w odniesieniu do organizmów szkodliwych należących do królestwa zwierząt innych niż nicienie właściwe dla roślin lub produktów roślinnych pochodzenia leśnego atakujących uprawy polowe, Państwa Członkowskie uwzględniają następujące wytyczne:
a) badanie przeprowadza się w odpowiedniej strefie;
b) metodologia badania opiera się na metodzie rejestracyjno-wykresowej, obejmującej następujące elementy: ustanowiona jest sieć punktów obserwacyjnych, a następnie siatka systematyczna pokrywająca całą odpowiednią strefę; rejestrowane są następujące parametry każdego punktu: numer, aktualne współrzędne szerokości i długości geograficznej, topografia oraz, gdzie stosowne, sporządza się opis terenu.
Państwa Członkowskie, gdzie stosowne, gromadzą dodatkowe informacje; punkty obserwacyjne mogą być oznaczone; mogą sporządzić mapy przedstawiające punkty obserwacyjne;
c) następujące kryteria stosuje się podczas oceny przydatności punktu obserwacyjnego:
- obszar otaczający punkt musi być dostatecznie duży, aby umożliwić wybór punktu,
- na ogół punkt powinien być umiejscowiony w obrębie wyżej wymienionego obszaru, aby umożliwić dokonanie właściwych szacunków,
- w przypadkach szczególnych, w miarę potrzeby, wybiera się inne punkty, np. na terenach, gdzie ryzyko potencjalnego wprowadzenia danego(-ych) organizmu (-ów) szkodliwego(-ych) na obszar jest wysokie;
d) w miarę potrzeby powinny być rejestrowane dane meteorologiczne, w szczególności opady i temperatura, oraz dane edaficzne, szczególnie z terenu punktu obserwacyjnego, ale mogą być także pozyskiwane z pobliskiej stacji, gdzie dokonuje się ich regularnych pomiarów.
Rejestruje się również przypadki skrajne (tzn. susza, silne deszcze itp.), które mogą mieć wpływ na obserwacje;
e) badania w każdym punkcie obserwacyjnym, spełniają co najmniej następujące warunki:
- są skoncentrowane na reprezentatywnej liczbie jednostek roślin lub produktów roślinnych,
- są skoncentrowane na jednym lub większej liczbie głównych roślin żywicielskich lub produktów roślinnych danego organizmu(-ów) szkodliwego(-ych); gdzie właściwe, włącza się także innych żywicieli,
- obejmują:
- kontrolę wzrokową mającą na celu ustalenie obecności objawów lub oznak danego(-ych) organizmu (-ów) szkodliwego(-ych), przeprowadzanych w okresie, gdy prawdopodobieństwo wystąpienia takich objawów lub oznak jest największe,
- w przypadku wątpliwości analizę laboratoryjną próbek;
f) w miarę potrzeby w punktach obserwacyjnych używa się pułapek wychwytujących odpowiednie organizmy; rodzaj i liczba pułapek, które mają być użyte, jak również metoda wychwytywania uwzględniają życie biologiczne szkodnika.
5.
Mogą być podejmowane wszelkie dalsze środki właściwe do zapewnienia, że spełnione są warunki ustanowione w ust. 2.
6.
Wytyczne określone w ust. 4 uzupełnia się z uwzględnieniem organizmów szkodliwych innych niż określone w powyższym ustępie, jeśli tylko dostępne są niezbędne informacje techniczne.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy po dokonaniu przeglądu załączników I–V do dyrektywy 77/93/EWG i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji wszystkie przepisy prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 92/71/EWG
z dnia 2 września 1992 r.
określająca udział procentowy przesyłek, które mogą podlegać inspekcji fitosanitarnej, kontroli dokumentacyjnej i identyfikacyjnej przy ich wprowadzaniu do Państwa Członkowskiego z innego Państwa Członkowskiego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 92/10/EWG [2], w szczególności jej art. 11 ust. 3 akapit trzeci i art. 11 ust. 3a, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 77/93/EWG zezwala obecnie, oprócz kontroli dokonywanych przez wysyłające Państwa Członkowskie, na kontrole dokonywane przez Państwa Członkowskie miejsca przeznaczenia;
ponadto przepisy dyrektywy 77/93/EWG wymagają, aby udział procentowy inspekcji fitosanitarnych, które zostaną przeprowadzone, nie przekraczał 33 % i był stopniowo obniżany do osiągnięcia zera, do momentu wprowadzenia w życie nowych ustaleń w zakresie kontroli, zgodnych z przepisami mającymi na celu wprowadzenie rynku wewnętrznego; w odniesieniu do kontroli dokumentacyjnych i identyfikacyjnych przepisy także przewidują, że udział procentowy przesyłek podlegających kontroli należy określić i stopniowo zmniejszać, aby osiągnąć zero, do momentu, gdy Państwa Członkowskie wprowadzą w życie nowe ustalenia w zakresie kontroli, zgodne z przepisami mającymi na celu wprowadzenie rynku wewnętrznego;
w celu zapewnienia swobodnego przepływu roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów w obrębie Wspólnoty, co stanowi istotny element wydajności produkcji rolnej i wpływa na właściwe funkcjonowanie wspólnej polityki rolnej, należy obniżyć udział procentowy wyżej wspomnianych inspekcji fitosanitarnych, natomiast należy podjąć decyzję w odniesieniu do udziału procentowego przesyłek podlegających sporadycznym kontrolom dokumentacyjnym i identyfikacyjnym oraz w kwestii dotyczącej kontroli i inspekcji należy ustanowić lepszą równowagę między Państwem Członkowskim wysyłającym a Państwem Członkowskim miejsca przeznaczenia, przy czym większa odpowiedzialność spoczywa na tym pierwszym;
warunki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie stanowią, że od dnia 15 października 1992 r.:
a) udział procentowy urzędowych inspekcji fitosanitarnych, określonych w art. 11 ust. 3 akapit trzeci dyrektywy 77/93/EWG, które są przeprowadzane, gdy przesyłki są wprowadzane do Państwa Członkowskiego z innego Państwa Członkowskiego, jest mniejszy niż 10;
b) udział procentowy przesyłek poddanych sporadycznym kontrolom dokumentacyjnym i identyfikacyjnym, określonym w art. 11 ust. 3a wspomnianej dyrektywy, jest mniejszy niż 10.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 14 października 1992 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/75/EWG
z dnia 22 września 1992 r.
w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
należy podejmować działania w celu stopniowej realizacji rynku wewnętrznego do dnia 31 grudnia 1992 r.;
niektóre Państwa Członkowskie mają już swoje nieobowiązkowe systemy etykiet dotyczących zużycia energii oraz udostępniania innych informacji dotyczących zużycia energii przez urządzenia gospodarstwa domowego; jedno z Państw Członkowskich zaproponowało formalnie wprowadzenie własnego systemu obowiązkowego etykietowania, inne Państwa Członkowskie rozważają wprowadzenie takiego etykietowania; istnienie kilku obowiązkowych krajowych systemów stworzyłoby bariery w handlu wewnątrzwspólnotowym;
artykuł 130r Traktatu wymaga ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych; racjonalne wykorzystanie energii jest jednym z podstawowych środków, za pomocą których cel ten może zostać zrealizowany, a zanieczyszczenie środowiska naturalnego ograniczone;
udostępnianie rzetelnych, stosownych i porównywalnych informacji dotyczących zużycia energii przez urządzenia gospodarstwa domowego może wpływać na wybór konsumentów na korzyść tych urządzeń, które zużywają mniej energii, zachęcając tym samym producentów do podejmowania kroków w zakresie ograniczania tego zużycia przez urządzenia przez nich produkowane; wpłynie to również pośrednio na wydajne korzystanie z tych urządzeń; przy braku tych informacji samo działanie sił rynkowych nie zdoła zachęcić do racjonalnego zużycia energii przez te urządzenia;
informacja odgrywa kluczową rolę w działaniu sił rynkowych; konieczne jest zatem wprowadzenie jednolitej etykiety dla wszystkich urządzeń tego samego typu, by dostarczyć potencjalnym nabywcom dodatkowych, zestandaryzowanych informacji dotyczących kosztów tych urządzeń w związku z energią i zużyciem innych zasobów oraz by podjąć kroki gwarantujące, że potencjalni nabywcy, którzy nie widzą tych urządzeń i nie mają tym samym możliwości zobaczenia etykiety, uzyskają również te informacje;
w tym celu zużycie energii oraz inne informacje dotyczące każdego typu urządzenia muszą być mierzone zgodnie ze zharmonizowanymi normami i metodami, a stosowanie tych norm i metod musi być nadzorowane w fazie oferowania do sprzedaży na rynku;
dyrektywa 79/530/EWG [4] miała na celu popieranie tych celów w przypadku urządzeń gospodarstwa domowego; jednakże uchwalona została tylko jedna dyrektywa wykonawcza dla kuchenek elektrycznych i niewiele Państw Członkowskich wprowadziło tę etykietę; konieczne staje się zatem teraz korzystanie ze zdobytych doświadczeń oraz wzmocnienie przepisów wspomnianej dyrektywy; dyrektywa 79/530/EWG musi zatem zostać zastąpiona, a dyrektywę 79/531/EWG [5] dotyczącą kuchenek elektrycznych należy skorygować, a następnie włączyć do istniejącego systemu;
całkowicie nieobowiązkowy system prowadziłby do tego, że tylko część urządzeń byłaby etykietowana lub uzupełniana o standardową informację o produkcie, co stanowiłoby ryzyko wprowadzenia w błąd niektórych konsumentów; obecny system musi zatem gwarantować, aby wszystkie urządzenia posiadały etykietę dotyczącą zużycia energii oraz standardową kartę produktu;
urządzenia gospodarstwa domowego wykorzystują różnorodne formy energii, wśród których największą rolę odgrywają energia elektryczna i gaz; niniejsza dyrektywa musi zatem obejmować urządzenia wykorzystujące dowolną formę energii;
dyrektywa Rady 86/594/EWG z dnia 1 grudnia 1986 r. w sprawie hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego [6] przewiduje, w stosownych przypadkach, umieszczanie na etykietach odnoszących się do zużycia energii wskazania dotyczącego emisji hałasu; należy zatem uchwalić przepis dotyczący włączenia wszelkich innych informacji oraz etykiet objętych systemami wspólnotowymi;
w zakres dyrektywy włącza się tylko te typy urządzeń, których zagregowane zużycie energii jest znaczne i dla których istnieją odpowiednie możliwości zwiększenia wydajności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest umożliwienie harmonizacji krajowych przepisów dotyczących publikowania, w szczególności w formie etykiet oraz informacji o produkcie, informacji o zużyciu energii i innych podstawowych zasobów oraz informacji dodatkowych o niektórych typach urządzeń gospodarstwa domowego, umożliwiając tym samym konsumentom wybór urządzeń energooszczędnych.
Niniejsza dyrektywa obejmuje następujące typy urządzeń gospodarstwa domowego, nawet jeśli nie są one sprzedawane do celów gospodarstwa domowego:
- lodówki, zamrażarki i ich kombinacje,
- pralki, suszarki i ich kombinacje,
- zmywarki do naczyń,
- kuchenki,
- grzejniki wody i zbiorniki ciepłej wody,
- źródła światła,
- urządzenia klimatyzacyjne.
2.
Wykaz zawarty w niniejszym artykule może być uzupełniany o dalsze typy urządzeń gospodarstwa domowego, zgodnie z art. 9 lit. b).
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do tabliczek znamionowych umieszczanych ze względów bezpieczeństwa na takich urządzeniach.
4.
Do celów niniejszej dyrektywy:
dystrybutor : oznacza detalistę lub inną osobę, która sprzedaje, wynajmuje, oferuje w sprzedaży ratalnej lub wystawia urządzenia gospodarstwa domowego docelowym użytkownikom,
dostawca : oznacza producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie lub osobę, która wprowadza produkt na rynek wspólnotowym,
arkusz informacyjny : oznacza standardową tablicę informacyjną dotyczącą danego urządzenia,
inne podstawowe : zasoby oznaczają wodę, chemikalia lub jakiekolwiek inne substancje zużywane przez urządzenie podczas normalnego użytkowania,
informacje dodatkowe : oznaczają inne informacje dotyczące działania urządzenia, które odnoszą się do lub są pomocne w ocenie jego zużycia energii lub innych podstawowych zasobów.
5.
Nie ma obowiązku etykietowania ani załączania kart w odniesieniu do modeli urządzeń, których produkcji zaprzestanie się, zanim wejdzie w życie stosowna dyrektywa wykonawcza, ani do urządzeń używanych.
Artykuł 2
1.
Na informacje dotyczące zużycia energii elektrycznej, innych form energii i innych podstawowych zasobów oraz informacje dodatkowe zwraca się uwagę konsumentów za pomocą kart oraz etykiet w odniesieniu do urządzeń gospodarstwa domowego oferowanych do sprzedaży, wynajmu, sprzedaży ratalnej lub wystawianych docelowym użytkownikom.
2.
Szczegóły dotyczące etykiety i karty zostaną określone w dyrektywach odnoszących się do każdego typu urządzeń przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 9.
3.
Ustala się dokumentację techniczną, która umożliwia ocenę rzetelności informacji zawartych na etykiecie i karcie.
Zawiera ona:
- ogólny opis produktu,
- wyniki przeprowadzonychobliczeń, o ile są istotne,
- wyniki testów, jeśli są dostępne, w tym testów przeprowadzanych przez organizacje notyfikowane określone na podstawie innego ustawodawstwa wspólnotowego,
- jeśli wartości pochodzą od wartości dla podobnych modeli, te same informacje dla tych modeli.
4.
Dostawca tworzy dokumentację techniczną, określoną w ust. 3.
W tym celu może on wykorzystać istniejącą już dokumentację na podstawie stosownych przepisów wspólnotowych.
Dostawca udostępnia tę dokumentację do celów kontrolnych przez okres pięciu lat od wyprodukowania ostatniego produktu.
Artykuł 3
1.
Wszyscy dystrybutorzy wprowadzający na rynek urządzenia gospodarstwa domowego, określone w dyrektywach wykonawczych, załączają etykietę zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Stosowane etykiety są w każdym zakresie zgodne z niniejszą dyrektywą oraz z dyrektywami wykonawczymi.
2.
Oprócz etykiet dostawcy załączają kartę produktu.
Karta musi być zawarta we wszystkich broszurach dotyczących produktu.
Jeśli nie są one dostarczane przez dostawcę, załącza on karty do innego tekstu dostarczanego z produktem.
Stosowane karty są pod każdym względem zgodne z niniejszą dyrektywą oraz z dyrektywami wykonawczymi.
3.
Dostawcy odpowiadają za rzetelność etykiet i kart, które załączają.
4.
Uznaje się, że dostawca wyraża swą zgodę na publikowanie informacji zawartych na etykiecie lub karcie.
Artykuł 4
W odniesieniu do etykietowania oraz informacji o produkcie, stosuje się następujące przepisy:
a) w każdym wypadku, gdy urządzenia są wystawiane, dystrybutorzy umieszczają stosowną etykietę w dobrze widocznym miejscu określonym w odpowiedniej dyrektywie wykonawczej oraz we właściwej wersji językowej;
b) dostawca dostarcza bezpłatnie dystrybutorom określonym w lit. a) niezbędne etykiety.
Dostawcy mają swobodę w określeniu własnego systemu dostarczania etykiet.
Jednakże jeśli dystrybutor prześle zamówienie na etykiety, dostawca musi zagwarantować, by zamówione etykiety zostały szybko dostarczone.
Artykuł 5
Jeśli urządzenia są oferowane do sprzedaży, do wynajmu, do sprzedaży ratalnej lub sprzedaży przez zamówienie pocztowe, katalog lub w inny sposób, który powoduje, że potencjalny klient nie może zobaczyć wystawionego na sprzedaż urządzenia, dyrektywy wykonawcze zawierają przepisy gwarantujące, by potencjalni klienci otrzymywali podstawowe informacje zawarte na etykiecie lub w karcie przed zakupem urządzenia.
Artykuł 6
Dyrektywy wykonawcze zawierają przepisy dotyczące umieszczania na etykiecie lub w karcie informacji dotyczącej hałasu, jeśli informacja ta jest podawana zgodnie z dyrektywą 86/594/EWG oraz informacji o charakterze publicznym dotyczących danego urządzenia, które podawane są na podstawie innego ustawodawstwa wspólnotowego.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zagwarantowania, aby:
a) wszyscy dostawcy i dystrybutorzy prowadzący działalność na ich terytorium spełniali obowiązki przewidziane w niniejszej dyrektywie;
b) jeśli miałoby to wprowadzać w błąd lub zmylić, zakazane zostało umieszczanie innych etykiet, znaków, symboli lub napisów dotyczących zużycia energii, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy oraz innych odpowiednich dyrektyw wykonawczych.
Zakaz ten nie obejmuje wspólnotowych ani krajowych systemów etykiet dotyczących ochrony środowiska;
c) wprowadzeniu systemu etykiet i kart dotyczących zużycia energii towarzyszyły kampanie informacyjne o charakterze edukacyjnym i promocyjnym, mające na celu zachęcenie do bardziej odpowiedzialnego wykorzystywania energii przez prywatnych konsumentów.
Artykuł 8
1.
Jeśli spełnione będą przepisy niniejszej dyrektywy oraz dyrektyw wykonawczych, Państwa Członkowskie nie będą ani zakazywać, ani ograniczać wprowadzania na rynek urządzeń gospodarstwa domowego objętych dyrektywą wykonawczą.
2.
Państwa Członkowskie uznają etykiety i karty za zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy i dyrektyw wykonawczych, chyba że posiadają dowody na to, że nie są one zgodne.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od dostawców dostarczenia dowodów zgodnie z art. 2 ust. 3 dotyczących rzetelności informacji podawanych na ich etykietach lub kartach w przypadku gdy mają podejrzenia, że nie są one poprawne.
Artykuł 9
Przepisy dotyczące stworzenia i działania systemu zostaną przyjęte i dostosowane do postępu technicznego, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10.
Przepisami tymi są:
a) dyrektywy wykonawcze;
b) uzupełnienia o dalsze urządzenia gospodarstwa domowego do wykazu zawartego w art. 1 ust. 1, jeśli istnieje możliwość znacznych oszczędności energii.
Artykuł 10
Komisja wspierana jest przez komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje swoją opinię na temat projektu w terminie, który może zostać określony przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy.
Opinia zostaje podjęta większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą w przypadku decyzji, które Rada zobowiązana jest przyjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie ważone są w sposób określony we wspomnianym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeśli nie została wydana żadna opinia, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które należy przyjąć.
Rada podejmuje decyzję większością kwalifikowaną.
Jeśli Rada nie podejmie decyzji w okresie trzech miesięcy od chwili przedłożenia jej wniosku, proponowane przepisy zostają uchwalone przez Komisję, chyba że Rada sprzeciwi się przyjęciu tych przepisów zwykłą większością głosów.
Artykuł 11
Po upływie trzech lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, Komisja dokona oceny jej stosowania i osiągniętych rezultatów.
Ocena ta będzie przedmiotem sprawozdania, które zostanie przedłożone Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 12
Dyrektywy wykonawcze określą:
a) dokładną definicję typu urządzeń objętych dyrektywą;
b) normy i metody pomiaru wykorzystywane w celu uzyskania informacji określonych w art. 1 ust. 1;
c) szczegóły dokumentacji technicznej wymaganej zgodnie z art. 2 ust. 3;
d) projekt i tekst etykiety określonej w art. 2, która będzie ujednolicona w największym możliwym stopniu;
e) miejsce na urządzeniu, gdzie będzie umieszczana etykieta; w stosownych przypadkach dyrektywy mogą przewidywać umieszczenie etykiety lub jej wydrukowaniena opakowaniu;
f) tekst oraz, w stosownych przypadkach, format, a także inne szczegóły dotyczące karty lub inne informacje określone w art. 3 ust. 2.
Informacje na etykiecie są również umieszczane na karcie;
g) informacje, które mają zostać podane w przypadku ofert sprzedaży objętych art. 5 oraz sposób, w jaki mają one być podane.
Artykuł 13
Dyrektywa 79/530/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 1994 r.
Dyrektywę 79/531/EWG uznaje się za dyrektywę wykonawczą do niniejszej dyrektywy w odniesieniu do kuchenek elektrycznych. Państwa Członkowskie mogą jednakże zrezygnować z jej obowiązkowego wprowadzenia do czasu określonego w zweryfikowanej dyrektywie wykonawczej dotyczącej kuchenek, przyjętej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1993 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie wprowadzą te przepisy w życie nie później niż do dnia 1 stycznia 1994 r.
2.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie będą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY 92/77/EWG
z dnia 19 października 1992 r.
uzupełniająca wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG (zbliżenie stawek VAT)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzenie rynku wewnętrznego, będącego jednym z podstawowych celów Wspólnoty, wymaga w pierwszym rzędzie zniesienia kontroli fiskalnej na granicach;
dla uniknięcia zakłóceń zniesienie takie oznacza, w przypadku podatku od wartości dodanej, nie tylko jednolitą podstawę opodatkowania, lecz również ilość i poziom stawek wystarczająco do siebie zbliżone w Państwach Członkowskich; w związku z tym dyrektywa 77/388/EWG[4] musi zostać zmieniona;
podczas okresu przejściowego powinno być możliwe wprowadzenie określonych odstępstw dotyczących ilości i poziomu stawek,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 12 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. a) Od dnia 1 stycznia 1993 r. Państwa Członkowskie stosują standardową stawkę, która do dnia 31 grudnia 1996 r. nie może być niższa niż 15 %.
Na podstawie sprawozdania dotyczącego funkcjonowania regulacji przejściowych oraz wniosków dotyczących ostatecznych regulacji, które mają zostać przedłożone przez Komisję na podstawie art. 281, Rada przed dniem 31 grudnia 1995 r. podejmuje jednomyślnie decyzję o minimalnym poziomie stawki standardowej stosowanym po dniu 31 grudnia 1996 r.
Państwa Członkowskie mogą także stosować jedną lub dwie obniżone stawki.
Obniżone stawki nie mogą być niższe niż 5 % i dotyczą jedynie dostaw towarów i usług wymienionych w załączniku H.
b) Państwa Członkowskie mogą stosować obniżoną stawkę w odniesieniu do dostaw gazu ziemnego i energii elektrycznej, pod warunkiem że nie istnieje ryzyko zakłócenia konkurencji.
Państwo Członkowskie zamierzające stosować taką stawkę musi przed jej wprowadzeniem powiadomić o tym Komisję.
Komisja wydaje decyzję w sprawie istnienia ryzyka zakłócenia konkurencji.
W przypadku gdy Komisja nie wyda takiej decyzji w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania informacji, uważa się, że ryzyko zakłócenia konkurencji nie istnieje.
c) Przepisy dotyczące stawek stosowanych do dzieł sztuki, antyków lub przedmiotów kolekcjonerskich są ustalone w dyrektywie odnoszącej się do szczególnych ustaleń mających zastosowanie do towarów używanych, dzieł sztuki, antyków i przedmiotów kolekcjonerskich.
Rada przyjmuje tę dyrektywę przed dniem 31 grudnia 1992 r.
d) Przepisy dotyczące opodatkowania produktów rolnych, z wyłączeniem produktów kategorii 1 wymienionych w załączniku H, Rada przyjmuje jednomyślnie przez Radę przed dniem 31 grudnia 1994 r. na podstawie wniosku Komisji.
Do dnia 31 grudnia 1994 r. Państwa Członkowskie stosujące obecnie obniżoną stawkę mogą stosować ją nadal; natomiast te Państwa Członkowskie, które aktualnie stosują stawkę standardową, nie mogą stosować obniżonej stawki.
Pozwoli to na odroczenie zastosowania standardowej stawki o dwa lata.
e) Zasady dotyczące systemu i stawek stosowanych do złota są określone w dyrektywie odnoszącej się do szczególnych uzgodnień mających zastosowanie do złota.
Komisja przedkłada taki wniosek w czasie umożliwiającym jego jednomyślne przyjęcie przez Radę przed dniem 31 grudnia 1992 r.
Państwa Członkowskie podejmą z dniem 1 stycznia 1993 r. wszelkie niezbędne środki zwalczania nadużyć finansowych w tej dziedzinie.
Środki te mogą obejmować wprowadzenie systemu obliczania VAT w odniesieniu do handlu złotem między podatnikami w Państwie Członkowskim, przewidującym odprowadzenie podatku przez kupującego na rzecz sprzedawcy z równoczesnym prawem kupującego do odliczenia takiej samej kwoty podatku jako podatku naliczonego.";
2) w art. 12 ust. 4 skreśla się zdanie pierwsze;
3) w art. 12 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Na podstawie sprawozdania Komisji Rada, począwszy od 1994 r., weryfikuje co dwa lata zakres stosowania obniżonych stawek.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może zadecydować o zmianie wykazu towarów i usług wymienionych w załączniku H".
4) artykuł 28 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Nie naruszając art. 12 ust. 3, podczas okresu przejściowego wskazanego w art. 281 stosuje się następujące przepisy:
a) Zwolnienia, na podstawie których zwracane są podatki zapłacone w poprzedniej fazie i obniżone stawki niższe niż stawka minimalna ustanowiona w art. 12 ust. 3, w odniesieniu do obniżonych stawek, obowiązujące w dniu 1 stycznia 1991 r. i zgodne z prawem wspólnotowym, jak również spełniające warunki określone w ostatnim akapicie art. 17 drugiej dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r., mogą zostać utrzymane w mocy.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne dla zapewnienia ustalenia środków własnych odnoszących się do tych operacji.
W przypadku gdy przepisy niniejszego akapitu powodują zakłócenia konkurencji w stosunku do Irlandii, w zakresie dostaw nośników energii do celów grzewczych i oświetleniowych, Irlandia może, na szczególny wniosek, być upoważniona przez Komisję do stosowania w stosunku do tych dostaw obniżonych stawek, zgodnie z art. 12 ust. 3.
W takim przypadku Irlandia przedkłada swój wniosek Komisji wraz ze wszelkimi niezbędnymi informacjami.
Jeżeli Komisja nie podejmie decyzji w terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku, uważa się, że Irlandia jest upoważniona do stosowania zaproponowanych obniżonych stawek.
b) Państwa Członkowskie, które dnia 1 stycznia 1991 r. zgodnie z prawem wspólnotowym, stosowały w stosunku do towarów i usług innych niż wymienione w załączniku H, zwolnienia ze zwrotem podatku zapłaconego w poprzedniej fazie lub obniżone stawki niższe niż minimalne ustanowione w art. 12 ust. 3 w odniesieniu do obniżonych stawek, mogą stosować w odniesieniu do wszelkich takich dostaw obniżoną stawkę lub jedną z dwóch obniżonych stawek przewidzianych w art. 12 ust. 3.
c) Państwa Członkowskie, które zgodnie z art. 12 ust. 3, będą zobowiązane do podniesienia stawki standardowej stosowanej przez nie w dniu 1 stycznia 1991 r. o ponad 2 %, mogą stosować obniżoną stawkę niższą niż minimalna ustanowiona w art. 12 ust. 3 wobec dostaw towarów i usług kategorii wymienionych w załączniku H. Ponadto te Państwa Członkowskie mogą stosować taką stawkę w odniesieniu do usług restauracyjnych, odzieży dziecięcej, obuwia dziecięcego oraz gospodarki mieszkaniowej. Państwa Członkowskie nie mogą wprowadzać zwolnień ze zwrotem podatku zapłaconego w poprzedniej fazie na podstawie tego ustępu.
d) Państwa Członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1991 r. stosowały obniżoną stawkę wobec usług restauracyjnych, odzieży dziecięcej i obuwia dziecięcego oraz gospodarki mieszkaniowej, mogą w dalszym ciągu stosować tę stawkę do takich dostaw.
e) Państwa Członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1991 r. stosowały obniżoną stawkę w odniesieniu do dostaw towarów i usług innych niż wymienione w załączniku H, mogą stosować wobec takich dostaw obniżoną stawkę lub jedną z dwu obniżonych stawek przewidzianych w art. 12 ust. 3, pod warunkiem że stawka nie będzie niższa niż 12 %.
f) W okręgach administracyjnych Lesbos, Chios, Samos, na wyspach Dodekanesu oraz na Cykladach, jak również na następujących wyspach Morza Egejskiego: Thasos, Sporady Północne, Samotraka i Skyros, Republika Grecka może stosować stawki podatku VAT do 30 % niższe od stawek stosowanych na lądzie stałym Republiki Greckiej.
g) Na podstawie sprawozdania Komisji, Rada, przed dniem 31 grudnia 1994 r., ponownie rozpatruje powyższe przepisy lit. a)-f), w szczególności w odniesieniu do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
W przypadku powstania poważnych zakłóceń konkurencji Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, przyjmuje właściwe środki.";
5) Załącznik do niniejszej dyrektywy dodaje się jako załącznik H.
Artykuł 2
1.Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/79/EWG
z dnia 19 października 1992 r.
w sprawie zbliżenia podatków od papierosów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 72/464/EWG [4] określa przepisy ogólne dotyczące akcyzy od wyrobów tytoniowych oraz przepisy szczególne dotyczące struktury akcyzy pobieranej od papierosów;
dyrektywa 79/32/EWG [5] określa definicje różnych rodzajów wyrobów tytoniowych;
w związku ze stworzeniem z dniem 1 stycznia 1993 r. rynku wewnętrznego Wspólnoty bez granic, konieczne jest ustalenie ogólnych stawek minimalnych akcyzy od papierosów;
Królestwo Hiszpanii, w celu wprowadzenia takich ogólnych stawek minimalnych akcyz od papierosów; potrzebuje dwuletniego okresu przejściowego;
Republice Portugalii powinno się przyznać możliwość stosowania obniżonych stawek w akcyzie od papierosów produkowanych przez drobnych producentów i konsumowanych w najbardziej peryferyjnych regionach Azorów i Madery;
w kontekście ogólnego zakresu i struktury akcyzy od papierosów wskazane jest wprowadzenie procedury umożliwiającej dokonywanie w odstępach dwuletnich niezbędnych korekt, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz realizację szerszych celów Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Nie później niż do dnia 1 stycznia 1993 r. Państwa Członkowskie zastosują względem papierosów minimalne stawki podatków konsumpcyjnych, zgodnie z zasadami przewidzianymi w niniejszej dyrektywie.
2.
Ustęp 1 odnosi się do podatków, które, zgodnie z dyrektywą 72/464/EWG, nakładane są na papierosy i które zawierają:
a) specyficzną akcyzę od jednostki produktu;
b) proporcjonalną akcyzę obliczaną na podstawie maksymalnej detalicznej ceny sprzedaży;
c) VAT proporcjonalny do detalicznej ceny sprzedaży.
Artykuł 2
Nie później niż do dnia 1 stycznia 1993 r. każde Państwo Członkowskie zastosuje ogólne minimalne stawki akcyzy (podatek specyficzny plus podatek ad valorem, z wyjątkiem VAT), których wysokość wynosić będzie 57 % detalicznej ceny sprzedaży (wliczając wszystkie podatki) od papierosów należących do tej kategorii cenowej, na którą występuje największy popyt.
Ogólne minimalne stawki akcyzy od papierosów ustala się na podstawie papierosów należących do kategorii cenowej, na którą występuje największy popyt, zgodnie z danymi ustalanymi dnia 1 stycznia każdego roku, począwszy od dnia 1 stycznia 1993 r.
Artykuł 3
1.
Królestwo Hiszpanii będzie miało dwuletni okres przejściowy, rozpoczynający się dnia 1 stycznia 1993 r., na wprowadzenie ogólnych minimalnych stawek akcyzy określonych w art. 2.
2.
Republika Portugalii ma prawo wnioskować o możliwość stosowania stawki zmniejszonej, maksymalnie o 50 % stawki określonej w art. 2 względem papierosów konsumowanych w najbardziej peryferyjnych regionach Azorów i Madery, produkowanych przez drobnych producentów, u których wielkość rocznej produkcji nie przekracza 500 ton.
Artykuł 4
Co dwa lata, a po raz pierwszy nie później niż dnia 31 grudnia 1994 r., Rada, działając na podstawie otrzymanego od Komisji sprawozdania oraz w miarę potrzeby propozycji przedstawionych przez Komisję, zbada ogólne minimalne stawki akcyzy określone w art. 2, przepisach art. 3 ust. 2 oraz strukturę akcyzy określoną w art. 10b dyrektywy 72/464/EWG i, stanowiąc jednomyślnie, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmie niezbędne środki.
Komisja w swoim sprawozdaniu, a Rada w swoich badaniach uwzględni kwestię prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz szersze cele Traktatu.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1992 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/80/EWG
z dnia 19 października 1992 r.
w sprawie zbliżenia podatków od wyrobów tytoniowych innych niż papierosy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 72/464/EWG [4] określa w tytule I przepisy ogólne dotyczące podatków akcyzowych dla wszelkich wyrobów tytoniowych; zgodnie z tytułem II szczególne przepisy zostały już przyjęte odnośnie do papierosów; szczególne przepisy dotyczące innych rodzajów wyrobów tytoniowych nie zostały jeszcze przyjęte;
dyrektywa 79/32/EWG [5] ustanawia definicje dotyczące różnych grup wyrobów tytoniowych;
w celu ustanowienia rynku wewnętrznego z dniem 1 stycznia 1993 r. niezbędne jest ustanowienie minimalnych stawek podatku akcyzowego dla wyrobów tytoniowych innych niż papierosy;
ujednolicony rozkład ciężaru podatku powinien zostać ustanowiony dla wszystkich wyrobów należących do tej samej grupy wyrobów tytoniowych;
ustalenie ogólnych minimalnych stawek podatku akcyzowego, wyrażonych w procencie albo w kwocie od kilograma lub od danej liczby sztuk jest najwłaściwsze do urzeczywistnienia rynku wewnętrznego;
Republice Włoskiej oraz Królestwu Hiszpanii powinno się przyznać na okres do dnia 31 grudnia 1998 r. możliwość stosowania niższej stawki podatku dla cygar i cygaretek w odniesieniu do wyrobów z tytoniu zwiniętego, składających się wyłącznie z naturalnego tytoniu i niebędących papierosami;
konieczne jest wprowadzenie procedury umożliwiającej okresowe badania stawek lub kwot ustanowionych w niniejszej dyrektywie na podstawie sprawozdania Komisji i z uwzględnieniem wszystkich odpowiednich czynników;
konieczne jest określenie mechanizmu umożliwiającego przeliczanie określonych kwot, wyrażonych w ECU, na kwoty wyrażone w walutach krajowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Następujące grupy wyrobów tytoniowych produkowanych we Wspólnocie i przywożonych z państw nieczłonkowskich objęte są w każdym Państwie Członkowskim minimalnymi stawkami podatku akcyzowego, ustanowionymi w art. 3:
a) cygara i cygaretki;
b) tytoń drobno krojony przeznaczony do skręcania papierosów;
c) inne tytonie do palenia.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy do wyrobów określonych w art. 1 stosuje się odpowiednio definicje ustanowione w art. 2, 4 i 4a dyrektywy 79/32/EWG.
Artykuł 3
1.
Nie później niż dnia 1 stycznia 1993 r. Państwa Członkowskie zastosują podatek akcyzowy, który może być:
- podatkiem ad valorem, naliczanym na podstawie maksymalnej detalicznej ceny sprzedaży każdego wyrobu, określonej swobodnie przez producentów mających siedzibę we Wspólnocie i przez importerów z państw nieczłonkowskich, zgodnie z art. 5 dyrektywy 72/464/EWG,
- lub podatkiem specyficznym, naliczanym od ilości,
- lub połączeniem obu rodzajów podatku, łączącym elementy podatku ad valorem oraz podatku specyficznego, pod warunkiem że ogólny podatek akcyzowy, wyrażony w procencie albo w kwocie od kilograma lub od danej liczby sztuk stanowi, co najmniej równowartość stawek lub kwot minimalnych ustalonych dla:
- cygar i cygaretek: 5 % detalicznej ceny sprzedaży, w tym wszystkie podatki lub 7 ECU za 1000 sztuk lub za kilogram,
- tytoń drobno krojony przeznaczony do skręcania papierosów: 30 % detalicznej ceny sprzedaży w tym wszystkie podatki lub 20 ECU za kilogram,
- inne tytonie do palenia: 20 % detalicznej ceny sprzedaży, w tym wszystkie podatki lub 15 ECU za kilogram.
2.
Stawki procentowe lub kwotowe określone w ust. 1 obowiązują względem wszystkich wyrobów należących do danej grupy wyrobów tytoniowych, bez rozróżnień w ramach każdej takiej grupy ze względu na jakość, wygląd, pochodzenie wyrobów, użyte surowce, charakterystykę produkujących je przedsiębiorstw lub jakiekolwiek inne kryteria.
3.
Republika Włoska oraz Królestwo Hiszpanii mogą w okresie do dnia 31 grudnia 1998 r. stosować względem wyrobów z tytoniu zwiniętego, składających się wyłącznie z naturalnego tytoniu a innych niż papierosy, stawki procentowe lub kwotowe, niższych maksymalnie o 50 % od normalnej krajowej stawki podatku akcyzowego dla cygar i cygaretek; stawki te mogą być niższe od stawki minimalnej ustanowionej w ust. 1.
Artykuł 4
Co dwa lata, a po raz pierwszy nie później niż dnia 31 grudnia 1994 r., Rada, działając na podstawie sprawozdania, a tam gdzie to stosowne – wniosku Komisji, dokona oceny stawki podatku określone w niniejszej dyrektywie i, stanowiąc jednomyślnie, po konsultacji z Parlamentem Europejskim przyjmie niezbędne środki.
Komisja w swoim sprawozdaniu, a Rada w swojej ocenie, uwzględnią prawidłowe funkcjonowania rynku wewnętrznego, realną wartość stawek podatku oraz szersze cele Traktatu.
Artykuł 5
1.
Wartość ECU w walutach krajowych, stosowaną do obliczania konkretnych kwot podatku akcyzowego ustala się raz w roku.
Stosuje się kursy obowiązujące w pierwszym dniu roboczym października i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Kurs ten stosuje się od dnia 1 stycznia następnego roku kalendarzowego.
2.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać kwoty podatków akcyzowych obowiązujące w chwili dokonywania corocznej korekty, określonej w ust. 1, jeżeli przeliczenie kwot podatków akcyzowych wyrażonych w ECU powoduje wzrost podatku akcyzowego, wyrażonego w walucie krajowej o mniej niż 5 % lub 5 ECU, w zależności od tego, która kwota będzie mniejsza.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY 92/83/EWG
z dnia 19 października 1992 r.
w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
dyrektywa 92/12/EWG ustanawia ogólne przepisy dotyczące towarów objętych podatkiem akcyzowym[4];
dyrektywa 92/84/EWG[5] ustanawia minimalne stawki podatku akcyzowego, stosowane w Państwach Członkowskich dla alkoholu i napojów alkoholowych;
dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego ważne jest ustalenie wspólnych definicji dla wszystkich produktów zaliczanych do tej grupy;
praktyczne jest oparcie takich określeń na definicjach przyjętych w Nomenklaturze Scalonej, obowiązującej w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy;
w przypadku piwa możliwe jest dopuszczenie alternatywnych metod obliczania podatku od gotowego produktu;
w przypadku piwa możliwe jest dopuszczenie stosowania, w pewnych granicach, przez Państwa Członkowskie podatku akcyzowego od ciężaru właściwego przekraczającego jeden stopień Plato, pod warunkiem że podatek akcyzowy od piwa w żadnym przypadku nie będzie niższy od stawek minimalnych obowiązujących we Wspólnocie;
w przypadku piwa produkowanego w niezależnych, małych browarach oraz alkoholu etylowego produkowanego w małych gorzelniach konieczne jest przyjęcie wspólnych rozwiązań, pozwalających Państwom Członkowskim na stosowanie obniżonych stawek podatku akcyzowego od tych produktów;
możliwe jest dopuszczenie wahań progu zawartości alkoholu, od którego Państwa Członkowskie obejmują piwo podatkiem akcyzowym, pod warunkiem że nie powoduje to niemożliwych do zaakceptowania problemów na rynku wewnętrznym;
w przypadku piwa, wina i innych napojów przefermentowanych wskazane jest zezwolenie Państwom Członkowskim na zwalnianie z podatku akcyzowego produktów domowego wyrobu, które nie są produkowane w celach handlowych;
Państwa Członkowskie powinny w zasadzie stosować jedną stawkę podatku akcyzowego od hektolitra gotowego produktu do wszystkich win niemusujących i innych przefermentowanych napojów niemusujących oraz jedną stawkę podatku akcyzowego od hektolitra gotowego produktu do wszystkich win musujących i innych przefermentowanych napojów musujących;
wskazane jest zezwolenie Państwom Członkowskim na stosowanie obniżonych stawek podatku do wszystkich rodzajów wina i innych napojów przefermentowanych, pod warunkiem że rzeczywista zawartość alkoholu tych produktów nie przekracza 8,5 % obj.;
Państwom Członkowskim stosującym od dnia 1 stycznia 1992 r. do niektórych win wyższą stawkę podatku powinno się zezwolić na kontynuowanie jej stosowania;
Państwa Członkowskie powinny w zasadzie stosować jedną stawkę podatku akcyzowego od hektolitra gotowego produktu do wszystkich produktów pośrednich;
wskazane jest zezwolenie Państwom Członkowskim na stosowanie obniżonych stawek podatku od produktów pośrednich, do produktów o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 15 % obj. oraz do naturalnych win słodkich;
Państwa Członkowskie powinny w zasadzie stosować jedną stawkę podatku akcyzowego od hektolitra czystego alkoholu dla każdego alkoholu etylowego, określonego w niniejszej dyrektywie;
możliwe jest zezwolenie Państwom Członkowskim na stosowanie obniżonych stawek podatku lub zwolnień z podatku niektórych produktów o charakterze regionalnym lub tradycyjnym;
w wypadku gdy Państwom Członkowskim zezwala się na stosowanie obniżonych stawek podatku, takie obniżone stawki nie powinny powodować zakłócenia konkurencji na rynku wewnętrznym;
Państwom Członkowskim powinno się zezwolić na zwracanie podatku akcyzowego pobranego od napojów alkoholowych, które stały się niezdatne do konsumpcji;
konieczne jest ustanowienie na poziomie wspólnotowym zwolnień od podatku, stosujących się do towarów transportowanych między Państwami Członkowskimi;
jednakże możliwe jest pozostawienie Państwom Członkowskim wyboru odnośnie do stosowania zwolnień od podatku w zależności od sposobu ostatecznego wykorzystania produktów na ich terytorium;
konieczne jest stworzenie systemu wymiany informacji o obowiązujących w każdym Państwie Członkowskim wymogach dotyczących procesów denaturacji, odnośnie do alkoholu całkowicie denaturowanego, oraz akceptacji takich wymogów przez inne Państwa Członkowskie;
Państwa Członkowskie nie powinny zostać pozbawione środków zwalczania wszelkich wypadków uchylania się od przepisów podatkowych, ich omijania lub naruszania, jakie mogą występować w zakresie zwolnień od podatku;
Państwom Członkowskim powinno się zezwolić na nadanie mocy prawnej zwolnieniom wymaganym w niniejszej dyrektywie poprzez zwracanie pobranego podatku;
ponieważ niektóre Państwa Członkowskie stosują do "innych przefermentowanych napojów musujących" stawkę podatku wyższą niż do produktów pośrednich, powinno się im zezwolić na stosowanie tej wyższej stawki także do produktów pośrednich, mających cechy takich "innych przefermentowanych napojów musujących";
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PIWO
Zakres zastosowania
Artykuł 1
1.
Zgodnie z niniejszą dyrektywą Państwa Członkowskie nakładają podatek akcyzowy na piwo.
2.
Państwa Członkowskie ustalają swoje stawki zgodnie z dyrektywą nr 92/84/EWG.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy przez pojęcie "piwo" rozumie się wszelkie produkty oznaczone kodem taryfowym CN 2203 lub wszelkie produkty zawierające mieszaninę piwa z napojami bezalkoholowymi, oznaczonymi kodem taryfowym CN 2206, o ile w każdym wypadku rzeczywista zawartość alkoholu w tych produktach przekracza 0,5 % obj.
Ustalenie podatku akcyzowego
Artykuł 3
1.
Podatek akcyzowy od piwa nakładany przez Państwa Członkowskie ustala się według:
- liczby hektolitrów/stopni Plato,
lub
- liczby hektolitrów/rzeczywistej zawartości alkoholu objętościowo
w gotowym produkcie.
2.
Przy stwierdzaniu, czy piwo objęte jest podatkiem akcyzowym zgodnie z wymogami dyrektywy 92/84/EWG Państwa Członkowskie mają prawo pomijać ułamki stopni Plato lub procentów rzeczywistej zawartości alkoholu, obliczanej objętościowo.
Ponadto Państwa Członkowskie przy ustalaniu podatku akcyzowego od piwa według liczby hektolitrów/stopni Plato mogą dzielić piwo na kategorie, z których każda oznaczana jest przez nie więcej niż 4 stopnie Plato, oraz stosować tę samą stawkę podatku akcyzowego od hektolitra każdego piwa należącego do tej samej kategorii.
Stawki takie są niezmiennie równe lub wyższe od stawki minimalnej, określonej w art. 6 dyrektywy 92/84/EWG, dalej zwanej stawką minimalną.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie mają prawo stosować do piwa produkowanego przez niezależne, małe browary obniżone stawki podatku akcyzowego, zróżnicowane zależnie od wielkości rocznej produkcji danych browarów, z zachowaniem następujących limitów:
- stawek obniżonych nie stosuje się wobec zakładów produkujących ponad 200 000 hl piwa rocznie,
- stawki obniżone, które mogą kształtować się poniżej poziomu stawki minimalnej, mogą być niższe maksymalnie o 50 % od standardowej, krajowej stawki podatku akcyzowego.
2.
Do celów stosowania obniżonych stawek podatku akcyzowego przez pojęcie "niezależny, mały browar" rozumie się browar, który jest prawnie i ekonomicznie niezależny od wszelkich innych browarów, mieści się w budynkach usytuowanych poza terenem należącym do jakiegokolwiek innego browaru i nie działa na mocy licencji.
Jednakże w przypadku gdy dwa lub więcej małych browarów współpracują ze sobą, a ich łączna wielkość rocznej produkcji nie przekracza 200 000 hl, mogą one być traktowane jako jeden niezależny, mały browar.
3.
Państwa Członkowskie mają obowiązek dopilnowania, aby wszelkie stosowane przez nie obniżone stawki podatku stosowane były na równych prawach do piwa dostarczanego na ich terytorium z niezależnych małych browarów znajdujących się w innych Państwach Członkowskich.
W szczególności są one zobowiązane dopilnować, by od poszczególnych dostaw piwa z innych Państw Członkowskich nie pobierano podatku wyższego niż dokładna równowartość odpowiedniego podatku w walucie krajowej.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie mają prawo stosować stawki obniżone, które mogą kształtować się poniżej poziomu stawki minimalnej, do piwa o rzeczywistej zawartości alkoholu nieprzekraczającej 2,8 % obj.
2.
Państwa Członkowskie mają prawo ograniczyć zakres stosowania niniejszego artykułu do produktów zawierających mieszaninę piwa z napojami bezalkoholowymi, oznaczonych kodem taryfowym CN 2206.
Artykuł 6
Zgodnie z warunkami określonymi w celu zagwarantowania uczciwego stosowania zwolnień od podatku Państwa Członkowskie mają prawo zwolnić od podatku akcyzowego piwo produkowane przez osoby fizyczne i konsumowane przez producenta, członków jego rodziny lub jego gości, pod warunkiem że nie dokonuje się sprzedaży tego piwa.
SEKCJA II
WINO
Zakres zastosowania
Artykuł 7
1.
Zgodnie z niniejszą dyrektywą Państwa Członkowskie nakładają podatek akcyzowy na wino.
2.
Państwa Członkowskie ustalają swoje stawki zgodnie z dyrektywą nr 92/84/EWG.
Artykuł 8
Dla celów niniejszej dyrektywy:
1) przez pojęcie "wino niemusujące" rozumie się wszelkie produkty oznaczone kodami taryfowymi CN 2204 i 2205, z wyjątkiem wina musującego określonego w ust. 2 niniejszego artykułu:
- o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 1,2 % obj., lecz nie przekraczającej 15 % obj., pod warunkiem że cały alkohol zawarty w gotowym produkcie pochodzi wyłącznie z procesu fermentacji,
- o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 15 % obj., lecz nie przekraczającej 18 % obj., pod warunkiem że wino takie nie zawiera żadnych dodatków wzbogacających oraz że cały alkohol zawarty w gotowym produkcie pochodzi wyłącznie z procesu fermentacji;
2) przez pojęcie "wino musujące" rozumie się wszelkie produkty oznaczone kodami CN 2204 10, 2204 21 10, 2204 29 10 oraz 2205, które:
- znajdują się w butelkach zaopatrzonych w korek w kształcie grzybka, umocowany za pomocą węzłów lub spinek albo cechują się nadciśnieniem wynoszącym co najmniej trzy bary, spowodowanym obecnością dwutlenku węgla w roztworze,
- mają rzeczywistą zawartość alkoholu przekraczającą 1,2 % obj., lecz nie przekraczającą 15 % obj., pod warunkiem że cały alkohol zawarty w gotowym produkcie pochodzi wyłącznie z procesu fermentacji.
Ustalenie podatku akcyzowego
Artykuł 9
1.
Podatek akcyzowy pobierany przez Państwa Członkowskie od wina ustala się według liczby hektolitrów gotowego produktu.
2.
Z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 3 i 4 Państwa Członkowskie stosują tę samą stawkę podatku akcyzowego do wszystkich produktów podlegających podatkowi od wina niemusującego.
Podobnie pobierają one tę samą stawkę podatku akcyzowego od wszystkich produktów podlegających podatkowi od wina musującego.
Mają one także prawo stosować tę samą stawkę podatku do zarówno wina niemusującego, jak i musującego.
3.
Państwa Członkowskie mogą stosować obniżone stawki podatku akcyzowego od każdego rodzaju wina niemusującego i musującego o rzeczywistej zawartości alkoholu nieprzekraczającej 8,5 % obj.
4.
Państwa Członkowskie, które od dnia 1 stycznia 1992 r. stosowały do win niemusujących określonych w art. 8 ust. 1 tiret drugie wyższą stawkę podatku, mogą nadal stosować tę samą stawkę.
Taka wyższa stawka nie może przekraczać standardowej, krajowej stawki, stosowanej do produktów pośrednich.
Artykuł 10
Zgodnie z warunkami określonymi w celu zagwarantowania uczciwego stosowania przepisów niniejszego artykułu Państwa Członkowskie mają prawo zwolnić od podatku akcyzowego piwo produkowane przez osoby fizyczne i konsumowane przez producenta, członków jego rodziny lub jego gości, pod warunkiem że nie dokonuje się sprzedaży tego piwa.
SEKCJA III
INNE NAPOJE PRZEFERMENTOWANE, NIEBĘDĄCE WINEM ANI PIWEM
Zakres zastosowania
Artykuł 11
1.
Zgodnie z niniejszą dyrektywą Państwa Członkowskie nakładają podatek akcyzowy na inne napoje przefermentowane, niebędące winem ani piwem (dalej zwane innymi napojami przefermentowanymi).
2.
Państwa Członkowskie ustalają swoje stawki zgodnie z dyrektywą nr 92/84/EWG.
Artykuł 12
Do celów niniejszej dyrektywy i z zastrzeżeniem art. 17:
1) przez pojęcie "inne niemusujące napoje przefermentowane" rozumie się wszelkie produkty oznaczone kodami taryfowymi CN 2204 i 2205, z wyjątkiem produktów określonych w art. 8, oraz produkty oznaczone kodem taryfowym CN 2206, z wyjątkiem innych musujących napojów przefermentowanych, określonych w pkt 2 niniejszego artykułu oraz wszelkich produktów, do których stosuje się art. 2:
- o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 1,2 % obj., lecz nie przekraczającej 10 % obj.,
- o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 10 % obj., lecz nie przekraczającej 15 % obj., pod warunkiem że cały alkohol zawarty w gotowym produkcie pochodzi wyłącznie z procesu fermentacji.
2. Termin "inne musujące napoje przefermentowane" obejmuje wszelkie produkty oznaczone kodem taryfowym CN 2206 00 91 oraz produkty oznaczone kodami taryfowymi CN 2204 10, 2204 21 10, 22 04 29 10 i 2205, nie wymienione w art. 8, które:
- znajdują się w butelkach zaopatrzonych w korek w kształcie grzybka, umocowany za pomocą węzłów lub spinek albo cechują się nadciśnieniem wynoszącym co najmniej trzy bary, spowodowanym obecnością dwutlenku węgla w roztworze,
- mają rzeczywistą zawartość alkoholu przekraczającą 1,2 % obj., lecz nie przekraczającą 13 % obj.,
- mają rzeczywistą zawartość alkoholu przekraczającą 13 % obj., lecz nie przekraczającą 15 % obj., pod warunkiem że cały alkohol zawarty w gotowym produkcie pochodzi wyłącznie z procesu fermentacji.
Ustalenie podatku akcyzowego
Artykuł 13
1.
Podatek akcyzowy pobierany przez Państwa Członkowskie od innych napojów przefermentowanych ustala się według liczby hektolitrów gotowego produktu.
2.
Z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 3 Państwa Członkowskie stosują tę samą stawkę podatku akcyzowego od wszystkich produktów podlegających podatkowi od innych niemusujących napojów przefermentowanych.
Podobnie pobierają one tę samą stawkę podatku akcyzowego od wszystkich produktów podlegających podatkowi od innych musujących napojów przefermentowanych.
Państwa Członkowskie mają także prawo stosować tę samą stawkę podatku do obydwu rodzajów innych napojów przefermentowanych: niemusujących i musujących.
3.
Państwa Członkowskie mają prawo stosować obniżone stawki podatku akcyzowego do wszelkich rodzajów innych napojów przefermentowanych, niemusujących i musujących, o rzeczywistej zawartości alkoholu nieprzekraczającej 8,5 % obj.
Artykuł 14
Zgodnie z warunkami ustalonymi w celu zagwarantowania uczciwego stosowania przepisów niniejszego artykułu Państwa Członkowskie mają prawo zwolnić od podatku akcyzowego inne napoje przefermentowane, niemusujące i musujące, produkowane przez osoby fizyczne i konsumowane przez producenta, członków jego rodziny lub jego gości, pod warunkiem że nie dokonuje się sprzedaży tych napojów.
Artykuł 15
W celu stosowania dyrektywy 92/84/EWG oraz dyrektywy 92/12/EWG uznaje się, że odniesienia do "wina" stosują się również do innych napojów przefermentowanych, określonych w niniejszej sekcji.
SEKCJA IV
PRODUKTY POŚREDNIE
Zakres zastosowania
Artykuł 16
1.
Zgodnie z niniejszą dyrektywą Państwa Członkowskie nakładają podatek akcyzowy na produkty pośrednie.
2. Państwa Członkowskie ustalają swoje stawki zgodnie z dyrektywą nr 92/84/EWG. Stawki takie nie mogą w żadnym przypadku kształtować się poniżej poziomu stawek stosowanych przez Państwa Członkowskie do produktów, określonego w art. 8 ust. 1 i art. 12 ust. 1 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
1.
Do celów niniejszej dyrektywy przez pojęcie "produkty pośrednie" rozumie się wszelkie produkty o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 1,2 % obj., lecz nie przekraczającej 22 % obj., oznaczone kodami CN 2204, 2205 i 2206, z wyjątkiem produktów określonych w art. 2, 8 i 12.
2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 12 Państwa Członkowskie mają prawo uznawać za produkty pośrednie wszelkie niemusujące napoje przefermentowane, objęte zakresem stosowania art. 12 ust. 1, o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 5,5 % obj., niebędące całkowicie pochodnymi procesu fermentacji oraz wszelkie musujące napoje przefermentowane, objęte zakresem stosowania art. 12 ust. 2 o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 8,5 % obj., niebędące całkowicie pochodnymi procesu fermentacji.
Ustalenie podatku akcyzowego
Artykuł 18
1.
Podatek akcyzowy pobierany przez Państwa Członkowskie od produktów pośrednich ustala się w odniesieniu do liczby hektolitrów gotowego produktu.
2.
Z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 3, 4 i 5 Państwa Członkowskie stosują tę samą stawkę podatku akcyzowego od wszystkich produktów podlegających podatkowi od produktów pośrednich.
3.
Każde Państwo Członkowskie ma prawo stosować pojedynczą, obniżoną stawkę podatku akcyzowego do produktów pośrednich o rzeczywistej zawartości alkoholu nieprzekraczającej 15 % obj., pod następującymi warunkami:
- stawka taka może być obniżona maksymalnie o 40 % w stosunku do standardowej, krajowej stawki podatku akcyzowego,
- stawka obniżona nie może być niższa od standardowej, krajowej stawki stosowanej do produktów określonych w art. 8 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 niniejszej dyrektywy.
4. Państwa Członkowskie mają prawo stosować pojedynczą, obniżoną stawkę podatku od produktów pośrednich określonych w art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 4252/88.
Stawka obniżona:
- może kształtować się poniżej poziomu stawki minimalnej, ale nie może być obniżona bardziej niż o 50 % w stosunku do standardowej, krajowej stawki podatku akcyzowego,
lub
- nie może kształtować się poniżej poziomu stawki minimalnej, stosowanej do produktów pośrednich.
5.
Do produktów pośrednich znajdujących się w butelkach zaopatrzonych w korek w kształcie grzybka umocowany za pomocą węzłów lub spinek albo cechujących się nadciśnieniem wynoszącym co najmniej trzy bary, spowodowanym obecnością dwutlenku węgla w roztworze Państwa Członkowskie mają prawo stosować taką samą stawkę, jak stawka przewidziana dla produktów objętych zakresem stosowania art. 12 ust. 2, pod warunkiem że stawka ta jest wyższa niż krajowa stawka podatku od produktów pośrednich.
SEKCJA V
ALKOHOL ETYLOWY
Zakres zastosowania
Artykuł 19
1.
Zgodnie z niniejszą dyrektywą Państwa Członkowskie nakładają podatek akcyzowy na alkohol etylowy.
2.
Państwa Członkowskie ustalają swoje stawki zgodnie z dyrektywą nr 92/84/EWG.
Artykuł 20
Dla celów niniejszej dyrektywy przez pojęcie "alkohol etylowy" rozumie się:
- wszelkie produkty o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 1,2 % obj., oznaczone kodami taryfowymi CN 2207 i 2208, nawet jeżeli są to produkty stanowiące część produktu należącego do innego rozdziału Nomenklatury Scalonej,
- produkty oznaczone kodami taryfowymi CN 2204, 2205, 2206 o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 22 % obj.,
- napoje zawierające rozcieńczony lub nierozcieńczony spirytus.
Ustalenie podatku akcyzowego
Artykuł 21
Podatek akcyzowy od alkoholu etylowego ustala się od hektolitra czystego alkoholu o temperaturze 20 °C i oblicza się według liczby hektolitrów czystego alkoholu.
Zgodnie z postanowieniami art. 22 Państwa Członkowskie pobierają tę samą stawkę podatku akcyzowego od wszystkich produktów objętych podatkiem od alkoholu etylowego.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie mają prawo stosować obniżone stawki podatku akcyzowego do alkoholu etylowego produkowanego przez małe gorzelnie, z zachowaniem następujących ograniczeń:
- stawek obniżonych, które mogą kształtować się poniżej poziomu stawki minimalnej, nie stosuje się wobec zakładów produkujących ponad 10 hl czystego alkoholu rocznie.
Jednakże Państwa Członkowskie, które od dnia 1 stycznia 1992 r. stosowały obniżone stawki podatku wobec zakładów produkujących od 10 do 20 hl czystego alkoholu rocznie, mogą nadal stosować tę samą stawkę,
- stawki obniżone mogą być niższe maksymalnie o 50 % od standardowej, krajowej stawki podatku akcyzowego.
2.
W celu stosowania obniżonych stawek podatku akcyzowego przez pojęcie "mała gorzelnia" rozumie się gorzelnię, która jest prawnie i ekonomicznie niezależna od wszelkich innych gorzelni i która nie działa na podstawie licencji.
3.
Państwa Członkowskie mają obowiązek dopilnowania, aby wszelkie stosowane przez nie obniżone stawki podatku stosowane były na równych prawach do alkoholu etylowego, dostarczanego na ich terytorium przez niezależnych, drobnych producentów, mających siedzibę w innych Państwach Członkowskich.
4.
Państwa Członkowskie mają prawo ustanowić przepisy, na których mocy alkohol produkowany przez drobnych producentów będzie dopuszczany do swobodnego obrotu handlowego niezwłocznie po jego odbiorze (pod warunkiem że sami producenci nie zawarli żadnych umów wewnątrzwspólnotowych) bez stosowania porozumień o składach podatkowych oraz będzie podlegał opodatkowaniu z jednoznacznym zastosowaniem jednolitej stawki.
5.
Państwa Członkowskie mają prawo stosować obniżone stawki podatku akcyzowego do produktów oznaczonych kodem taryfowym CN 2208 o rzeczywistej zawartości alkoholu nieprzekraczającej 10 % obj.
Artykuł 23
Następujące Państwa Członkowskie mają prawo stosować stawki obniżone, które mogą kształtować się poniżej poziomu stawki minimalnej, lecz nie mogą być obniżone bardziej niż o 50 % w stosunku do standardowej, krajowej stawki podatku akcyzowego od alkoholu etylowego, do następujących produktów:
1) Republika Francji: rumu, określonego w art. 1 ust. 4 lit a) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, produkowanego z trzciny cukrowej, ścinanej w miejscu produkcji, zgodnie z postanowieniami art. 1 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia, cechującego się zawartością substancji lotnych niebędących alkoholem etylowym i metylowym równą lub przekraczającą 225 gramów na hektolitr czystego alkoholu oraz rzeczywistą zawartością alkoholu równą lub przekraczającą 40 % obj.;
2) Republika Grecka: napojów alkoholowych produkowanych na bazie anyżu, określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 1576/89, które są bezbarwne i cechują się zawartością cukru do 50 gramów na litr, i w których co najmniej 20 % alkoholu zawartego w gotowym produkcie stanowi alkohol otrzymywany podczas destylacji nieciągłej w tradycyjnych, miedzianych kotłach o pojemności 1000 litrów lub mniejszej.
SEKCJA VI
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 24
1.
Państwa Członkowskie nie muszą stawiać wymogu, aby produkty objęte niniejszą dyrektywą były produkowane w składach podatkowych ze składników alkoholowych przechowywanych w warunkach zawieszenia odpowiedniego podatku akcyzowego, pod warunkiem że podatek od takich składników został zapłacony z góry i że łączny podatek należny od składników alkoholowych jest nie niższy niż podatek od produktu powstałego w wyniku połączenia tych składników.
2.
Królestwo Hiszpanii nie musi uznawać za produkcję produktów pośrednich wytwarzania win, powstających w regionach Moriles-Montilla, Tarragona, Priorato i Terra Alta, do których alkohol dodawany jest w taki sposób, że ich zawartość alkoholu wzrasta w wyniku tego nie więcej niż o 1 % obj.
Artykuł 25
Państwa Członkowskie mają prawo zwracania podatku akcyzowego od napojów alkoholowych wycofanych z rynku, dlatego że z powodu swego stanu lub długości okresu składowania nie nadają się do spożycia przez ludzi.
Artykuł 26
Odniesienia w niniejszej dyrektywie do kodów CN dotyczą tej wersji Nomenklatury Scalonej, która obowiązuje w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy.
SEKCJA VII
ZWOLNIENIA
Artykuł 27
1.
Państwa Członkowskie zwalniają produkty objęte niniejszą dyrektywą z ujednoliconego podatku akcyzowego na warunkach, które zostaną przez nie określone w celu zagwarantowania prawidłowego i uczciwego stosowania takich zwolnień oraz zapobiegania wszelkim ewentualnym wypadkom uchylania się, omijania lub naruszania tych przepisów:
a) gdy produkty te są rozprowadzane w postaci alkoholu całkowicie denaturowanego zgodnie z wymogami każdego Państwa Członkowskiego, przy czym wymogi takie muszą być należycie podane do wiadomości i zaakceptowane zgodnie z ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.
Zwolnienie to uzależnione jest od stosowania przepisów dyrektywy 92/12/EWG, dotyczących handlowego przemieszczania się alkoholu całkowicie denaturowanego;
b) gdy są one denaturowane zgodnie z wymogami każdego Państwa Członkowskiego i używane do wytwarzania jakiegokolwiek produktu nieprzeznaczonego do spożycia przez ludzi;
c) gdy są one używane do produkcji octu oznaczonego kodem taryfowym CN 2209;
d) gdy są one używane do produkcji lekarstw określonych w dyrektywie 65/65/EWG;
e) gdy są one używane do produkcji substancji smakowo-aromatycznych, używanych do wytwarzania środków spożywczych i napojów bezalkoholowych, o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 1,2 % obj.;
f) gdy są one używane bezpośrednio lub jako składnik do półproduktów służących do wytwarzania środków spożywczych (rozlewanych lub innych), pod warunkiem że w każdym przypadku zawartość alkoholu w tych produktach nie przekracza: 8,5 litra czystego alkoholu na 100 kg produktu dla wyrobów czekoladowych i 5 litrów czystego alkoholu na 100 kg produktu dla wszystkich innych wyrobów.
2.
Państwa Członkowskie zwalniają produkty objęte niniejszą dyrektywą z ujednoliconego podatku akcyzowego na warunkach, które zostaną przez nie określone w celu zapewnienia prawidłowego i uczciwego stosowania tych zwolnień oraz zapobiegania wszelkim ewentualnym przypadkom uchylania się od tych przepisów oraz ich omijania lub naruszania, gdy produkty te są używane:
a) jako próbki do analiz, do niezbędnych prób produkcyjnych lub do celów naukowych;
b) do badań naukowych;
c) do celów medycznych w szpitalach i aptekach;
d) do procesów produkcyjnych, pod warunkiem że produkt końcowy nie zawiera alkoholu;
e) do produkcji komponentów, które nie są objęte podatkiem akcyzowym w myśl niniejszej dyrektywy.
3.
Przed dniem 1 stycznia 1993 r. i w terminie trzech miesięcy przed dokonaniem jakiejkolwiek planowanej zmiany w prawie krajowym każde Państwo Członkowskie zawiadamia Komisję, dostarczając wszelkich niezbędnych informacji o środkach stosowanych do denaturacji alkoholu, których zamierza używać do celów określonych w ust. 1 lit. a).
Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim w terminie jednego miesiąca od dnia ich otrzymania.
4.
Jeżeli w terminie dwóch miesięcy od daty poinformowania innych Państw Członkowskich ani Komisja, ani żadne z Państw Członkowskich nie zażąda przedłożenia kwestii Radzie, uznaje się, że Rada zatwierdziła proces denaturacji będący przedmiotem zgłoszenia.
Jeżeli we wspominanym terminie wniesione zostanie zastrzeżenie, podjęta zostanie odpowiednia decyzja zgodnie z procedurą określoną w art. 24 dyrektywy 92/12/EWG.
5.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że produkt objęty zwolnieniem od podatku w myśl ust. 1 lit. a) lub b) powoduje wystąpienie wypadków uchylania się, omijania lub naruszania przepisów podatkowych, może ono odmówić przyznania zwolnienia lub wycofać już przyznane zwolnienie.
Państwo Członkowskie niezwłocznie zawiadamia o takim fakcie Komisję.
Komisja przekazuje odpowiednie informacje innym Państwom Członkowskim w terminie jednego miesiąca od dnia ich otrzymania.
Następnie, zgodnie z procedurą określoną w art. 24 dyrektywy 92/12/EWG, podjęta zostanie ostateczna decyzja.
Państwa Członkowskie nie mają obowiązku nadawania takiej decyzji mocy wstecznej.
6.
Państwa Członkowskie mogą stosować powyższe zwolnienia poprzez zwrot zapłaconego podatku akcyzowego.
Artykuł 28
Zjednoczone Królestwo ma prawo dalszego stosowania zwolnień, które zastosowało od dnia 1 stycznia 1992 r. w odniesieniu do następujących produktów:
- koncentrat napoju słodowego, którego beczka przed fermentacją posiadała ciężar właściwy wynoszący 1200 ciężaru pierwotnego (47° Plato) lub większy,
- aromatyzowane wódki gorzkie o zawartości alkoholu od 44,2 do 49,2 % obj., zawierające 1,5-6 % wagi goryczki, przypraw i innych składników aromatycznych oraz 4-10 % wagi cukru, dostarczane w pojemnikach zawierających 0,2 litra lub mniej produktu.
SEKCJA VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 29
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 30
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich
DYREKTYWA RADY 92/84/EWG
z dnia 19 października 1992 r.
w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
dyrektywa 92/12/EWG[4] ustanawia przepisy w zakresie ogólnych ustaleń dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym;
dyrektywa 92/83/EWG[5] ustanawia przepisy odnoszące się do harmonizacji struktur podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych;
Państwa Członkowskie powinny zastosować minimalne stawki podatku akcyzowego dla tych produktów najpóźniej do dnia 1 stycznia 1993 r., jeżeli rynek wewnętrzny ma być urzeczywistniony do tego dnia;
najwłaściwszą podstawą dla nakładania podatku akcyzowego od alkoholu etylowego jest objętość czystego alkoholu;
najwłaściwszą podstawą dla nakładania podatku akcyzowego od wina i wyrobów pośrednich jest objętość gotowego wyrobu;
struktura spożycia wina musującego różni się od struktury spożycia wina niemusującego; zatem Państwom Członkowskim można zezwolić na obciążanie różnymi stawkami podatku te dwa produkty;
metody opodatkowania piwa w Państwach Członkowskich są różne i możliwe jest zezwolenie, aby takie zróżnicowanie trwało, w szczególności poprzez określenie stawki minimalnej, wyrażonej w opłacie uzależnionej zarówno od ciężaru właściwego, jak i od zawartości alkoholu w tym wyrobie;
możliwe jest zezwolenie niektórym Państwom Członkowskim na stosowanie obniżonych stawek dla wyrobów spożywanych w szczególnych regionach na terytorium ich krajów;
konieczne jest przeprowadzanie okresowych przeglądów stawek określonych w niniejszej dyrektywie, na podstawie sprawozdania Komisji, uwzględniającego wszelkie odpowiednie czynniki;
konieczne jest określenie mechanizmu umożliwiającego przeliczanie określonych kwot, wyrażonych w ECU, na kwoty wyrażone w walucie krajowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Nie później niż do dnia 1 stycznia 1993 r. Państwa Członkowskie zastosują minimalne stawki podatku akcyzowego zgodnie zasadami określonymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
Niniejszą dyrektywą objęte są następujące wyroby:
- alkohol i napoje alkoholowe,
- wyroby pośrednie,
- wino,
- piwo,
w rozumieniu dyrektywy 92/83/EWG.
Artykuł 3
1.
Od dnia 1 stycznia 1993 r. minimalną stawkę podatku akcyzowego dla alkoholu i alkoholu zawartego w napojach innych niż te określone w art. 4, 5 i 6 ustala się na 550 ECU za 1 hektolitr czystego alkoholu.
Jednakże Państwa Członkowskie, które stosują dla alkoholu i napojów alkoholowych stawki podatku nieprzekraczające 1000 ECU za 1 hektolitr czystego alkoholu, nie mogą obniżyć swojej krajowej stawki.
Ponadto Państwo Członkowskie, które stosuje do wspomnianych wyrobów stawkę podatku przekraczającą 1000 ECU na 1 hektolitr czystego alkoholu, nie mogą obniżyć swojej krajowej stawki poniżej 1000 ECU.
2.
Królestwo Danii może jednakże utrzymać istniejący w tym kraju system opodatkowania alkoholu i alkoholu zawartego w innych produktach do dnia 30 czerwca 1996 r., pod warunkiem że stosowanie tego systemu nigdy nie spowoduje zastosowania opłaty niższej niż ta, która wynikałaby ze stosowania ust. 1, zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 92/83/EWG.
3.
Republika Włoska może jednakże utrzymać istniejący system opodatkowania alkoholu i alkoholu zawartego w innych wyrobach, który przewiduje obniżoną stawkę dla niektórych kategorii alkoholu, do dnia 30 czerwca 1996 r., pod warunkiem że stosowanie tego systemu nigdy nie spowoduje zastosowania opłaty niższej niż ta, która wynikałaby ze stosowania ust. 1, zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 92/83/EWG.
Artykuł 4
Od dnia 1 stycznia 1993 r. minimalną stawkę podatku akcyzowego dla wyrobów pośrednich ustala się na 45 ECU za 1 hektolitr produktu.
Artykuł 5
Od dnia 1 stycznia 1993 r. minimalną stawkę podatku akcyzowego dla wina ustala się na:
- dla wina niemusującego: 0 ECU, oraz
- dla wina musującego: 0 ECU
za 1 hektolitr wyrobu.
Artykuł 6
Od dnia 1 stycznia 1993 r. minimalną stawkę podatku akcyzowego dla piwa ustala się na:
- 0,748 ECU za 1 hektolitr/stopień Plato, lub
- 1,87 ECU za 1 hektolitr/stopień zawartości alkoholu
w wyrobie gotowym.
Artykuł 7
1.
Republika Grecka może stosować obniżone stawki podatku akcyzowego dla alkoholu etylowego spożywanego w departamentach Lesbos, Chios, Samos, Dodekanese i Cyklady oraz na następujących wyspach morza Egejskiego: Thasos, Sporady Północne, Samotraka i Skiros.
Obniżona stawka, która może być obniżona poniżej stawki minimalnej, nie może być obniżona poniżej 50 % standardowej, krajowej stawki podatku dla alkoholu etylowego.
2.
Republika Włoska może nadal stosować zwolnienia i obniżone stawki podatku akcyzowego, które mogą być obniżone poniżej poziomu stawek minimalnych, które zostały zastosowane dnia 1 stycznia 1992 r. dla alkoholu i napojów alkoholowych spożywanych w regionach Gorizii i doliny Aosty.
3.
Republika Portugalska może nadal stosować, w autonomicznych regionach Madery i Azorów, obniżone stawki podatku akcyzowego, które jednak nie mogą być obniżone bardziej niż o 50 % poniżej stawek krajowych, dla następujących wyrobów:
a) na Maderze
- wina otrzymywanego wyłącznie z regionalnych odmian winogron, określonych w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 4252/88,
- rumu, w rozumieniu art. 1 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, o charakterystyce geograficznej wymienionej w art. 5 ust. 3 oraz w załączniku II pkt 1 niniejszego rozporządzenia,
- likierów produkowanych z owoców subtropikalnych, wzbogaconych trzciną cukrową eau-de-vie i mających cechy i właściwości określone w art. 5 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89;
b) na Azorach
- likierów w rozumieniu art. 1 ust. 4 lit. r) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, produkowanych z owocu passiflory i ananasa,
- eau-de-vie produkowanej z wina lub z wytłoczyn winogronowych, mających cechy i właściwości określone w art. 1 ust. 4 lit. d) i f) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89.
Artykuł 8
Co dwa lata, a pierwszy raz nie później niż do dnia 31 grudnia 1994 r., Rada, działając na podstawie sprawozdania, a tam gdzie to stosowne, wniosku Komisji, dokona oceny stawek podatku akcyzowego ustanowionych w niniejszej dyrektywie i stanowiąc jednomyślnie, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmie niezbędne środki.
Sprawozdanie Komisji oraz rozważania Rady uwzględniają prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, konkurencję pomiędzy różnymi kategoriami napojów alkoholowych, realną wartość stawek podatku oraz szersze cele Traktatu.
Artykuł 9
1.
Wartość ECU w walutach krajowych stosowaną do obliczania specyficznych podatków akcyzowych ustala się raz w roku.
Stosowanym kursem jest ten obowiązujący w pierwszym dniu roboczym października i opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Kurs ten obowiązuje od dnia 1 stycznia następnego roku kalendarzowego.
2.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać kwoty podatków akcyzowych obowiązujące w chwili dokonywania rocznego dostosowania, przewidzianego w ust. 1, jeżeli przeliczenie kwot podatków akcyzowych wyrażonych w ecu powoduje wzrost podatku akcyzowego, wyrażonego w walucie krajowej o mniej niż 5 % lub mniej niż 5 ECU, w zależności od tego, która kwota będzie mniejsza, w podatku akcyzowym wyrażonym w krajowej walucie.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/85/EWG
z dnia 19 października 1992 r.
w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji, przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Ochrony Zdrowia, Bezpieczeństwa i Higieny w Miejscu Pracy [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3]
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 118a Traktatu stanowi, iż Rada określi, w drodze dyrektyw, minimalne wymagania sprzyjające poprawie szczególnie w środowisku pracy, w celu ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników;
niniejsza dyrektywa nie usprawiedliwia obniżenia poziomu ochrony już osiągniętej w poszczególnych Państwach Członkowskich, które są zobowiązane na mocy Traktatu do sprzyjania poprawie warunków w tym zakresie, a także ich harmonizacji, jednocześnie utrzymując dotychczasowe osiągnięcia;
zgodnie z art. 118a Traktatu na mocy wymienionych dyrektyw unikać należy nakładania administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń, w sposób, który powstrzymywałby tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
zgodnie z decyzją 74/325/EWG [4], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia z 1985 r., Komisja prowadzi konsultacje z Komitetem Doradczym ds. Ochrony Zdrowia, Bezpieczeństwa i Higieny w Miejscu Pracy przy opracowywaniu wniosków w tej dziedzinie;
Wspólnotowa Karta Socjalnych Praw Podstawowych, przyjęta na posiedzeniu Rady Europejskiej w Strasburgu przez szefów państw lub rządów 11 Państw Członkowskich, dnia 9 grudnia 1989 r., stanowi w szczególności w ust. 19, że:
"Każdy pracownik powinien mieć zapewnione zadowalające warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w środowisku pracy.
Należy podjąć odpowiednie środki w celu osiągnięcia dalszej harmonizacji warunków w tym zakresie, przy utrzymaniu osiągniętej poprawy";
Komisja w programie działań dotyczącym wprowadzania w życie Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników zawarła wśród swych celów przyjęcie przez Radę dyrektywy w sprawie ochrony kobiet w ciąży w miejscu pracy;
artykuł 15 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5] zapewnia ochronę grupom szczególnego ryzyka przed dotyczącymi ich zagrożeniami;
pracownice w ciąży, pracownice, które niedawno rodziły, i karmiące piersią muszą być uznane za grupę szczególnego ryzyka pod wieloma względami; odpowiednie środki powinny zostać podjęte w odniesieniu do bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wyżej wymienionych;
ochrona zdrowia i bezpieczeństwa pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i karmiących piersią nie powinna prowadzić do dyskryminacji kobiet na rynku pracy, ani też naruszać dyrektyw dotyczących równego traktowania kobiet i mężczyzn;
niektóre rodzaje działalności mogą stanowić szczególne ryzyko dla pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i karmiących piersią poprzez narażenie na niebezpieczne czynniki, procesy lub warunki pracy; takie zagrożenia powinny zostać poddane ocenie, a o wynikach oceny winny być powiadomione pracownice i/lub ich przedstawiciele;
gdyby wyniki tejże oceny ujawniły istnienie zagrożenia zdrowia i bezpieczeństwa pracownicy, odpowiednie przepisy powinny zostać ustanowione w celu jej ochrony;
pracownicom w ciąży i pracownicom karmiącym piersią nie wolno wykonywać czynności, które zostały ocenione jako niosące ryzyko narażenia zdrowia i bezpieczeństwa na pewne szczególnie niebezpieczne czynniki lub warunki pracy;
należy ustanowić przepisy stwierdzające, iż od pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i karmiących piersią nie należy wymagać pracy w godzinach nocnych, o ile takie przepisy są niezbędne z punktu widzenia ich zdrowia i bezpieczeństwa;
ochrona zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i karmiących piersią wymaga zagwarantowania im prawa do urlopu macierzyńskiego wynoszącego co najmniej 14 nieprzerwanych tygodni, przyznawanego przed porodem i/lub po nim oraz obowiązkowego co najmniej dwutygodniowego urlopu macierzyńskiego przed porodem i/lub po nim;
ryzyko zwolnienia z pracy z przyczyn związanych z ich stanem może mieć negatywny wpływ na fizyczny i umysłowy stan pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, lub karmiących piersią; należy ustanowić odpowiednie przepisy zabraniające takich zwolnień;
działania mające na celu organizację pracy związanej z ochroną zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, lub karmiących piersią byłyby bezcelowe, gdyby nie towarzyszyło im zachowanie praw wynikających z umowy o pracę, włączając w to zachowanie wynagrodzenia i/lub prawa do odpowiedniego zasiłku;
ponadto przepisy dotyczące urlopu macierzyńskiego byłyby także bezcelowe, gdyby nie towarzyszyło im zachowanie praw wynikających z umowy o pracę i/lub prawa do odpowiedniego zasiłku;
określenie "odpowiedni zasiłek" w przypadku urlopu macierzyńskiego powinno być uznawane za punkt odniesienia w celu ustalenia minimalnego poziomu ochrony i w żadnym razie nie powinno być rozumiane jako sugestia analogii pomiędzy ciążą i chorobą,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
CEL I DEFINICJE
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszej dyrektywy, która jest dziesiątą szczegółową dyrektywą w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, jest wprowadzenie w życie środków sprzyjających poprawie w miejscu pracy zdrowia i bezpieczeństwa pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, lub karmiących piersią.
2.
Przepisy dyrektywy 89/391/EWG, z wyjątkiem jej art. 2 ust. 2, znajdują zastosowanie w pełnym zakresie określonym w ust. 1, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
3.
Niniejsza dyrektywa nie może mieć wpływu na obniżenie poziomu ochrony zapewnionej pracownicom w ciąży, pracownicom, które niedawno rodziły, lub karmiącym piersią w porównaniu z ich sytuacją w poszczególnych Państwach Członkowskich w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) określenie "pracownica w ciąży" oznacza pracownicę w ciąży, która poinformuje o swym stanie swego pracodawcę, zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką krajową;
b) określenie "pracownica, która niedawno rodziła" oznacza pracownicę, która niedawno rodziła w rozumieniu prawa krajowego i/lub praktyki krajowej oraz poinformuje o swym stanie pracodawcę, zgodnie z tymże prawem i/lub praktyką;
c) określenie "pracownica karmiąca piersią" oznacza pracownicę karmiącą piersią w rozumieniu prawa krajowego i/lub praktyki krajowej, która poinformuje o swym stanie pracodawcę, zgodnie z tymże prawem i/lub praktyką.
SEKCJA II
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 3
Wytyczne
1.
W porozumieniu z Państwami Członkowskimi i przy współpracy z Komitetem Doradczym ds. Ochrony Zdrowia, Bezpieczeństwa i Higieny w Miejscu Pracy Komisja opracuje wytyczne dotyczące określenia czynników chemicznych, fizycznych i biologicznych oraz procesów przemysłowych uznanych za niebezpieczne dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w rozumieniu art. 2.
Wytyczne, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, odnoszą się również do wykonywanych przez pracowników ruchów, ich postawy, umysłowego i fizycznego zmęczenia oraz stresu związanego z pracą wykonywaną w rozumieniu art. 2.
2.
Celem wytycznych, o których mowa w ust. 1, jest stworzenie podstawy do oceny zagrożeń przewidzianej w art. 4 ust. 1.
W tym celu Państwa Członkowskie podają te wytyczne do wiadomości wszystkich pracodawców, pracownic i/lub przedstawicieli w danym państwie.
Artykuł 4
Ocena zagrożeń i informacja
1.
Do wszelkich czynności, gdzie występuje szczególne ryzyko narażenia na czynniki, procesy lub warunki pracy, których otwarta lista podana jest w załączniku I, pracodawca ocenia rodzaj, stopień i czas trwania tego ryzyka w przedsiębiorstwie i/lub zakładzie w odniesieniu do pracowników w rozumieniu art. 2, bezpośrednio lub poprzez działania ochronne i zapobiegawcze, o których mowa w art. 7 dyrektywy 89/391/EWG, w celu:
- oceny wszelkich zagrożeń zdrowia i bezpieczeństwa oraz możliwego wpływu na ciążę lub karmienie piersią pracownic, w rozumieniu art. 2,
- podjęcia decyzji co do środków, jakie należy podjąć.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 10 dyrektywy 89/391/EWG pracownice w rozumieniu art. 2 i pracownice mogące znaleźć się w jednej z sytuacji, o których mowa w art. 2, zatrudnione w ramach przedsiębiorstw i/lub zakładów, oraz/lub ich przedstawiciele, są informowane o wynikach oceny przewidzianej w ust. 1 oraz o środkach podejmowanych w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa w pracy.
Artykuł 5
Działania podejmowane w następstwie uzyskania wyników oceny
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 dyrektywy 89/391/EWG, jeżeli wynik oceny, o której mowa w art. 4 ust. 1, ujawni zagrożenie zdrowia, bezpieczeństwa lub może mieć wpływ na ciążę lub karmienie piersią pracownic w rozumieniu art. 2, pracodawca podejmie niezbędne środki, zapewniające czasowe dostosowanie warunków pracy i/lub czasu pracy danej pracownicy, aby uniknąć narażenia jej na takie ryzyko.
2.
Jeżeli dostosowanie warunków i/lub czasu pracy pracownicy nie jest technicznie lub obiektywnie wykonalne bądź nie może być wymagane z należycie uzasadnionych powodów, pracodawca podejmie niezbędne środki, aby przenieść pracownicę do innej pracy.
3.
Jeżeli przeniesienie pracownicy do innej pracy nie jest techniczne i/lub obiektywnie wykonalne bądź nie może być wymagane z należycie uzasadnionych powodów, pracownica otrzyma urlop zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką krajową na cały okres niezbędny do ochrony zdrowia lub bezpieczeństwa.
4.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy pracownica wykonująca prace zabronione na mocy art. 6 zajdzie w ciążę lub zacznie karmić piersią i powiadomi o tym swego pracodawcę.
Artykuł 6
Przypadki, w których narażenie zdrowia jest zabronione
Poza ogólnymi przepisami dotyczącymi ochrony pracowników, w szczególności odnoszącymi się do dopuszczalnych norm zawodowego zagrożenia zdrowia:
1. pracownice w ciąży w rozumieniu art. 2 lit. a) w żadnym razie nie mogą być zobowiązane do wykonywania obowiązków, których ocena wykazała istnienie ryzyka narażenia na czynniki i warunki pracy zagrażające zdrowiu i bezpieczeństwu wymienione w załączniku II, Sekcja A;
2. pracownice karmiące piersią w rozumieniu art. 2 lit. c) w żadnym razie nie mogą być zobowiązane do wykonywania obowiązków, których ocena wykazała istnienie ryzyka narażenia na czynniki i warunki pracy zagrażające zdrowiu i bezpieczeństwu, wymienione w załączniku II, Sekcja B.
Artykuł 7
Praca nocna
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zagwarantować, że pracownice, o których mowa w art. 2, nie będą zobowiązane do wykonywania pracy nocnej w czasie ciąży i przez okres następujący po urodzeniu dziecka, który określą władze krajowe właściwe w sprawach bezpieczeństwa i zdrowia, pod warunkiem że w trybie ustalonym przez Państwa Członkowskie pracownica ta przedłoży zaświadczenie lekarskie stwierdzające, że jest to niezbędne dla jej zdrowia i bezpieczeństwa.
2.
Środki przewidziane w ust. 1 muszą uwzględniać, zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką krajową, możliwość:
a) przeniesienia do pracy dziennej; lub
b) uzyskania urlopu bądź przedłużenia urlopu macierzyńskiego, jeżeli przeniesienie to nie jest technicznie i/lub obiektywnie wykonalne bądź nie może być wymagane z należycie uzasadnionych powodów.
Artykuł 8
Urlop macierzyński
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki zapewniające pracownicom, o których mowa w art. 2, uprawnienie do nieprzerwanego urlopu macierzyńskiego, trwającego co najmniej 14 tygodni, udzielonego przed porodem i/lub po nim zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką.
2.
Urlop macierzyński wymieniony w ust. 1 powinien obejmować co najmniej dwutygodniowy obowiązkowy urlop macierzyński, przyznawany przed i/lub po porodzie zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką.
Artykuł 9
Zwolnienia na badania prenatalne
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki zapewniające, zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką, iż pracownice w ciąży, w rozumieniu art. 2 lit. a), są uprawnione do zwolnień z pracy, bez utraty wynagrodzenia, w celu dokonania badań prenatalnych, jeżeli takie badania muszą się odbyć w godzinach pracy.
Artykuł 10
Zakaz zwolnienia z pracy
W celu zagwarantowania pracownicom określonym w art. 2 możliwości korzystania z praw do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, uznanych w niniejszym artykule, postanawia się, że:
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki zakazujące zwolnień pracownic w rozumieniu art. 2, w okresie od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego przewidzianego w art. 8 ust. 1, chyba że zachodzą szczególne przyczyny, niezwiązane z ich stanem, dopuszczone w prawie krajowym i/lub praktyce oraz, w stosownych przypadkach, odpowiednie władze wyraziły na to zgodę;
2. jeżeli pracownica, w rozumieniu art. 2, została zwolniona w okresie, o którym mowa w pkt 1, pracodawca winien przedstawić na piśmie należycie uzasadnione powody jej zwolnienia;
3. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu ochrony pracownic, w rozumieniu art. 2, przed konsekwencjami zwolnienia niezgodnego z prawem, na mocy pkt 1.
Artykuł 11
Prawa pracownicze
W celu zagwarantowania pracownicom w rozumieniu art. 2 możliwości korzystania z praw do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, uznanych w niniejszym artykule, postanawia się, co następuje:
1. w przypadkach, o których mowa w art. 5, 6 i 7, prawa pracownicze związane z umową o pracę, obejmujące utrzymanie płatności na jej podstawie, i/lub prawa do odpowiednich zasiłków przysługują pracownicom w rozumieniu art. 2 zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką krajową;
2. w przypadkach, o których mowa w art. 8, należy zapewnić, co następuje:
a) prawa związane z umową o pracę pracownic w rozumieniu art. 2, inne niż te, o których mowa w lit. b);
b) utrzymanie płatności i/lub prawa do odpowiednich zasiłków pracownic w rozumieniu art. 2.
3. zasiłek, o którym mowa w ust. 2 lit. b), uważa się za odpowiedni, jeśli co najmniej odpowiada on dochodom, które pracownica otrzymywałaby w przypadku przerwy w pracy spowodowanej stanem zdrowia, przy czym jego górną granicę ustala ustawodawca krajowy;
4. Państwa Członkowskie mogą uzależnić prawo do płatności lub zasiłku, o których mowa w ust. 1 i 2 lit. b), od tego, czy dana pracownica spełnia wymagania przewidziane w krajowych przepisach, konieczne do nabycia prawa do tego zasiłku.
Zgodnie z tymi wymaganiami w żadnym wypadku nie można wymagać, aby termin porodu poprzedzał dłuższy niż 12 miesięcy okres aktywności zawodowej.
Artykuł 12
Ochrona prawna
Państwa Członkowskie przyjmują w ich krajowych systemach prawnych odpowiednie przepisy, konieczne do tego, aby umożliwić wszystkim pracownicom, pokrzywdzonym ze względu na niewypełnienie zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy, dochodzenie swoich praw przed sądem (i/lub, zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką), po wyczerpaniu możliwości przed innymi właściwymi organami.
Artykuł 13
Zmiany w załącznikach
1.
Dostosowania czysto techniczne, dotyczące załącznika I, uwzględniające osiągnięcia postępu technicznego, zmiany przepisów międzynarodowych i specyfikacji oraz rozwój stanu wiedzy w dziedzinie, do której odnosi się niniejsza dyrektywa, przeprowadza się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
2.
Załącznik II może być zmieniany tylko zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 118a Traktatu.
Artykuł 14
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu dwóch lat od jej przyjęcia bądź upewniają się, że partnerzy społeczni najpóźniej w ciągu dwóch lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy wprowadzają konieczne przepisy w drodze porozumień zbiorowych, przy czym Państwa Członkowskie są zobowiązane podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia w każdym momencie skuteczności niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie przyjmują środki określone w ust. 1, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które już wydały lub wydają w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
4.
Państwa Członkowskie co pięć lat przedkładają Komisji sprawozdanie z praktycznego wykonania przepisów niniejszej dyrektywy, określając stanowiska pracodawców i pracowników.
Jednakże pierwszy raport z praktycznego wykonania przepisów niniejszej dyrektywy, określający stanowiska pracodawców i pracowników, powinien być przedłożony Komisji cztery lata po przyjęciu dyrektywy.
Komisja poinformuje o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Doradczy ds. Ochrony Zdrowia, Bezpieczeństwa i Higieny w Miejscu Pracy.
5.
Komisja będzie okresowo przedkładać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy, zgodnie z ustępami 1, 2 i 3.
6.
Rada ponownie zbada niniejszą dyrektywę na podstawie oceny raportów, o których mowa w ust. 4 akapit drugi, lub, w razie potrzeby, na podstawie wniosku przedłożonego przez Komisję najpóźniej pięć lat po przyjęciu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Piętnasta dyrektywa Komisji 92/86/EWG
z dnia 21 października 1992 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, IV, V, VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/8/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie dostępnych informacji niektóre tymczasowo dozwolone barwniki, substancje, środki konserwujące i filtry ultrafioletowe mogą być ostatecznie dozwolone, podczas gdy innych należy definitywnie zabronić lub dopuścić na następny określony okres czasu;
ze względu na ochronę zdrowia publicznego należy zabronić stosowania 1,2-epoksybutanu, CI 15585, mleczanu strontu, azotanu strontu, polikarboksylanu strontu, pramokainy, 1,3-diamino-4-etoksybenzenu i jego soli, 2,4-diaminofenyloetanolu i jego soli, katecholu, pirogallolu, nitrozoaminy i dialkanoloamiów;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych stosowanie chlorku strontu, octanu strontu, dialkanoloamidów kwasów tłuszczowych, monoalkanoloaminów, trialkanoloaminy, uwodnionego krzemianu magnezowego może być dozwolone z zachowaniem niektórych ograniczeń oraz pod warunkiem że umieści się ostrzeżenia na etykietach w celu ochrony zdrowia publicznego;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych można dopuścić do stosowania 3-jodo-2-propylobutylo-karbaminian i hydroksymetyloaminooctan sodu jako środków konserwujących w produktach kosmetycznych do dnia 30 czerwca 1993 r., z zastrzeżeniem niektórych ograniczeń i warunków;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów K osmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II dodaje się numery w brzmieniu:
"400.
1,2-epoksybutan
401.
Barwnik CI 15585
402.
Mleczan strontu
403.
Azotan strontu
404.
Polikarboksylanu strontu
405.
Pramokaina
406.
1,3-diamino-4-etoksybenzenu i jego sole
407.
2,4-diaminofenyloetanolu i jego sole
408.
Katechol
409.
Pirogallol
410.
Nitrozoaminy
411.
Drugorzędowe dialkanoloaminy"
2) w załączniku III część 1:
a) dodaje się numery porządkowe w brzmieniu:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
57 _BAR_ Chlorek strontu sześciowodny _BAR_ Pasty do zębów _BAR_ 3,5 % w przeliczeniu na stront.
W przypadku zmieszania z innymi dopuszczonymi związkami strontu całkowita zawartość strontu w produkcie nie może przekraczać 3,5 % _BAR_ _BAR_ Zawiera chlorek strontu.
Częste stosowanie przez dzieci niewskazane _BAR_
58 _BAR_ Octan strontu półwodny _BAR_ Pasty do zębów _BAR_ 3,5 % w przeliczeniu na stront.
W przypadku zmieszania z innymi dopuszczonymi związkami strontu całkowita zawartość strontu w produkcie nie może przekraczać 3,5 % _BAR_ _BAR_ Zawiera chlorek strontu.
Częste stosowanie przez dzieci niewskazane _BAR_
59 _BAR_ Talk: uwodniony krzemian magnezowy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ Pudry: Chronić przed dostaniem się do ust i nosa dziecka _BAR_
60 _BAR_ Dialkanoloamidy kwasów tłuszczowych _BAR_ _BAR_ Maksymalna zawartość dialkanoloaminy: 0,5 % _BAR_ Nie stosować z substancjami nitrozującymiMaksymalna zawartość dialkanoloaminy w surowcu: 5 % (dotyczy surowców)Maksymalna zawartość N-nitrozodialkano-loaminy 50 μg/kgPrzechowywać w pojemnikach niezawierających azotynów _BAR_ _BAR_
61 _BAR_ Monoalkanoloaminy _BAR_ _BAR_ Maksymalna zawartość dialkanoloaminy: 0,5 % _BAR_ Nie stosować z substancjami nitrozującymiMinimalna czystość 99 %Maksymalna zawartość drugorzędowej alkanoloaminy w surowcu: 0,5 % (dotyczy surowców)Maksymalna zawartość N- nitrozodialkanolo-aminy 50 μg/kgPrzechowywać w pojemnikach niezawierających azotynów _BAR_ _BAR_
62 _BAR_ Trialkanoloaminy _BAR_ a)środki niespłukiwaneb)inne środki kosmetyczne _BAR_ a)2,5 % _BAR_ a) b): Nie stosować z substancjami nitrozującymiMinimalna czystość: 99 %Maksymalna zawartość drugorzędowej alkanoloaminy w surowcu: 0,5 % (dotyczy surowców)Maksymalna zawartość N- nitrozodialkanoloaminy 50 μg/kgPrzechowywać w pojemnikach niezawierających azotynów" _BAR_ _BAR_
b) skreśla się numer porządkowy 20;
c) skreśla się "Zaleca się przeprowadzenie testu alergicznego" w kolumnie f, lit. a) i b) w numerach o 8, 9 i 10;
d) numer porządkowy 12 otrzymuje brzmienie:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
12 _BAR_ Nadtlenek wodoru i inne związki lub ich mieszaniny uwalniające nadtlenek wodoru (w tym nadtlenek mocznika i nadtlenek cynku) _BAR_ a)Środki do włosów,b)Środki do skóryc)Utwardzacze paznokcid)Środki do higieny jamy ustnej _BAR_ 12 % H2O2 obecny lub uwolniony 4 % H2O2 obecny lub uwolniony 2 % H2O2 obecny lub uwolniony 0,1 % H2O2 obecny lub uwolniony _BAR_ _BAR_ a), b), c): Zawiera nadtlenek wodoru.
Chronić oczy.
W przypadku dostania się preparatu do oczu natychmiast przepłukać je wodą" _BAR_
3) w załączniku III część 2 skreśla się numer odniesienia 2;
4) w załączniku IV część 1:
a) dodaje się następujący numer:
"Numer indeksu barwy lub nazwa _BAR_ Kolor _BAR_ Zakres stosowania _BAR_ Inne ograniczenia i wymagania _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
26100 _BAR_ Czerwony _BAR_ _BAR_ _BAR_ x _BAR_ _BAR_ Wymagana czystość: anilina ≤ 0,2 % 2-naftol ≤ 0,2 % 4-aminoazobenzen ≤ 0,1 % 1-(fenyloazo)-2-naftol ≤ 3 % 1–2-(fenyloazo)fenyloazo-2-naftalenol ≤ 2 %"; _BAR_
b) skreśla się: "patrz część 2 załącznika IV" w kolumnie "inne ograniczenia i wymagania" dla numerów CI 73900 i CI 74180;
5) w załączniku IV część 2 skreśla się barwniki CI 26100, CI 73900, CI 74180, CI 15585 i barwnik rozpuszczalnikowy żółty 98;
6) w załączniku V numer porządkowy 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Stront i jego związki, z wyjątkiem mleczanu strontu, azotanu strontu i polikarboksylanu strontu, wymienionych w załączniku II, siarczku strontu, chlorku strontu, octanu strontu, na warunkach określonych w załączniku III część 1, oraz laki, pigmentów i soli strontu, w barwnikach wymienionych z odniesieniem 3) do załącznika IV część 1";
7) w załączniku VI część 1:
a) ograniczenie "nie stosować w produktach przeznaczonych do ochrony przeciwsłonecznej" dla numeru odniesienia 36 zastępuje się ograniczeniem "nie stosować w produktach przeznaczonych do ochrony przeciwsłonecznej w stężeniu powyżej 0,025 %";
b) dodaje się następującą substancję:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_
47 _BAR_ 1,6-di(4-amidynofenoksy)-n-heksan i jego sole (łącznie z izotionianem i p-hydroksybenzoesanem) (+) _BAR_ 0,1 %"; _BAR_ _BAR_ _BAR_
8) w załączniku VI część 2:
a) wyrazy "30 czerwca 1992 r." dla numerów odniesienia 2, 21, 26, 27 zastępuje się wyrazami "30 czerwca 1993 r.";
b) wyrazy "31 grudnia 1992 r." dla numeru odniesienia 28 zastępuje się wyrazami "30 czerwca 1993 r.";
c) skreśla się numer odniesienia 20;
d) numer odniesienia 15 otrzymuje brzmienie:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
15 _BAR_ Diizobutylo-fenoksy-etoksy-etylodimetylo-benzyloamoniowy chlorek _BAR_ 0,1 % _BAR_ Tylko do dezodorantów, produktów do pielęgnacji włosów i płynów po goleniu.
Niedozwolony w produktach kontaktujących się ze śluzówką _BAR_ _BAR_ 30.6.1993"; _BAR_
e) numer odniesienia 16 otrzymuje brzmienie:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
16 _BAR_ akilo(C8-C18)-dimetylo-benzylo-amoniowy chlorek, bromek, sacharynian (+) _BAR_ 0,1 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ 30.6.1993."; _BAR_
f) dodaje się następujące numery odniesienia:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
29 _BAR_ 3-jodo-2-propylobutylo-karbaminian _BAR_ 0,1 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ 30.6.1993. _BAR_
30 _BAR_ Hydroksymetyloaminooctan sodu _BAR_ 0,1 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ 30.6.1993."; _BAR_
9. w załączniku VII część 2:
a) skreśla się numery odniesienia: 1, 4 i 16;
b) wyrazy "30 czerwca 1992 r." dla numerów odniesienia 2, 5, 6, 12, 13, 17, 24, 25, 26, 28, 29, 31 i 32 zastępuje się wyrazami "30 czerwca 1993 r.".
Artykuł 2
1.
Bez uszczerbku dla dat określonych w art. 1 Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 1 lipca 1993 r. dla substancji wymienionych w art. 1 ani producenci, ani importerzy prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty nie będą wprowadzać na rynek produktów niespełniających warunków niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w ust. 1 zawierające substancje wymienione w art. 1 nie będą sprzedawane ani dostarczane konsumentom końcowym po dniu 1 lipca 1994 r., jeżeli nie spełniają warunków niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 92/89/EWG
z dnia 3 listopada 1992 r.
zmieniająca załącznik I do czwartej dyrektywy 73/46/EWG ustanawiającej wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze co następuje: czwarta dyrektywa Komisji 73/46/EWG [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/680/EWG [4], określa metodę, która ma być stosowana do oznaczania włókna surowego;
istnieją podstawy mające na celu dostosowanie tej metody w świetle postępu w dziedzinie wiedzy naukowej i technicznej; zalecane jest w szczególności uwzględnienie przepisów dyrektywy Rady 80/1107/EWG z dnia 27 listopada 1980 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników chemicznych, fizycznych i biologicznych w miejscu pracy [5], zmienionej dyrektywą 88/642/EWG [6] oraz w szczególności środków podjętych w celu zapobiegania narażeniu na działanie azbestu;
począwszy od chwili obecnej, niezbędne jest zastąpienie azbestowych pojemników pojemnikami szklanymi w celu przeprowadzenia procedur filtrowania;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 73/46/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 października 1993 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 92/90/EWG
z dnia 3 listopada 1992 r.
ustanawiająca obowiązki, jakim podlegają producenci i importerzy roślin, produktów roślinnych lub innych oraz ustanawiająca szczegóły ich rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 92/10/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 7 tiret czwarte oraz art. 6 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: stosowanie wspólnotowego systemu ochrony roślin w odniesieniu do Wspólnoty jako obszaru bez granic wewnętrznych wymagać będzie przeprowadzenia kontroli zdrowia roślin danych produktów Wspólnoty przed ich przemieszczaniem w ramach Wspólnoty; najbardziej właściwym miejscem dla przeprowadzenia tych kontroli jest miejsce produkcji producentów wymienionych w rejestrze urzędowym;
w celu produkcji roślin, produktów roślinnych lub innych, które nie są zakażone lub zarażone przez organizmy szkodliwe określone w dyrektywie Rady 77/93/EWG oraz w celu odpowiedniego monitorowania przez Państwa Członkowskie takiej produkcji właściwe jest ustanowienie większej liczby zasad umieszczania producentów lub innych osób w rejestrze urzędowym, dla których takie umieszczenie jest wymagane, jak również niektórych szczegółów oraz – w takim zakresie – obowiązków, jakim powinni podlegać producenci roślin, produktów roślinnych lub innych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie stanowią, że każdy producent, zbiorowy skład, centrum wysyłkowe, inna osoba lub importer, który podlega odpowiednio art. 6 ust. 4 akapit trzeci, art. 6 ust. 5, art. 10 ust. 3 tiret drugie lub art. 12 ust. 6 akapit drugi dyrektywy 77/93/EWG, wypełnia wniosek o umieszczenie w rejestrze urzędowym, w drodze odpowiedniej procedury rejestracji, do właściwych organów określonych w dyrektywie 77/93/EWG.
2.
Państwa Członkowskie stanowią, że w chwili otrzymania wniosku określonego w ust. 1 wymienione wyżej właściwe organy odnotowują ten wniosek w urzędowym rejestrze wniosków i badają informacje podane na druku wniosku.
3. Właściwe organy umieszczają każdego producenta, zbiorowy magazyn, centrum wysyłkowe, inną osobę lub importera określonych w ust. 1 w rejestrze urzędowym wymienionym w tym samym ustępie, pod indywidualnym numerem rejestracyjnym umożliwiającym ich odpowiednią identyfikację, po tym jak organy te ustalą, że producent, zbiorowy magazyn, centrum wysyłkowe, inna osoba lub importer mają możliwość i wyrażają chęć spełnienia obowiązków ustanowionych w art. 2 ust. 2 i tych określonych w art. 2 ust. 3 i art. 3.
4.
Gdy po przeprowadzeniu kontroli określonej w ust. 2 okazuje się, że obowiązki określone w art. 2 ust. 2 nie zostają spełnione, właściwe organy nie umieszczają producenta, zbiorowego magazynu, centrum wysyłkowego, innej osoby lub importera w rejestrze urzędowym określonym w ust. 1, tak długo jak ust. 3 nie jest stosowany.
5.
Państwa Członkowskie stanowią, że dane umieszczone w rejestrze odpowiednio poprawia się lub uaktualnia, jeżeli producent, zbiorowy magazyn, centrum wysyłkowe, inna osoba lub importer określony w ust. 1 zdecyduje się na prowadzenie działalności dodatkowej lub innej niż ta określona początkowo.
6. Państwa Członkowskie stanowią, że właściwe organy podejmują niezbędne środki, jeżeli przestaną być spełniane obowiązki określone w art. 2 ust. 2 oraz gdzie właściwe, w art. 2 ust. 3 i art. 3.
7.
Każdy środek podjęty zgodnie z ust. 6 uchyla się tak szybko, jak tylko zostanie ustalone, że producent, zbiorowy magazyn, centrum wysyłkowe, inna osoba lub importer spełni prawdopodobnie w przyszłości wymagania i warunki niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że zgodnie z procedurą rejestracyjną określoną w art. 1 każdy dany producent, zbiorowy magazyn, centrum wysyłkowe, inna osoba lub importer podlega obowiązkom ustanowionym w ust. 2 bez uszczerbku dla tych określonych w ust. 3 i art. 3.
2.
Ustala się następujące obowiązki określone w ust. 1 bez uszczerbku dla tych już ustanowionych w dyrektywie 77/93/EWG:
a) utrzymywanie uaktualnianego planu obiektów, w których rośliny, produkty roślinne lub inne rosną, są produkowane, składowane, przechowywane lub używane przez producenta lub zbiorowe magazyny lub centra wysyłkowe, osobę lub importera określonych w art. 1 ust. 1 lub są obecne w inny sposób;
b) utrzymywanie zapisów w celu skompletowania informacji dostępnych dla wymienionych odpowiedzialnych urzędowych organów w sprawie roślin, produktów roślinnych lub innych,
- nabywanych w celu składowania lub sadzenia roślin w obiektach,
- w trakcie produkcji, lub
- przesyłanych do innych miejsc,
i utrzymywanie odpowiednich dokumentów przez co najmniej jeden rok;
c) zapewnienie osobistej łączności z właściwymi organami lub za pośrednictwem innej osoby z technicznym doświadczeniem w produkcji roślin i związanych z nią zagadnień zdrowia roślin;
d) przeprowadzanie obserwacji wzrokowych, gdy jest to konieczne i we właściwym czasie oraz w sposób określony w wytycznych wydanych przez właściwe organy;
e) zapewnienie dostępu dla osób upoważnionych do działania na rzecz właściwych organów, w szczególności do inspekcji i/lub pobierania próbek oraz do zapisów określonych w lit. b) i odnośnych dokumentów;
f) współpraca w inny sposób z właściwymi organami.
3.
Dodatkowe obowiązki natury ogólnej mogą być ustanowione w celu ułatwienia oszacowania sytuacji zdrowia roślin w obiektach; ustanawia się je w granicach prawa krajowego i mogą one uwzględniać szczegóły produkcji oraz, w miarę potrzeby, warunki przywozu, w szczególności rodzaj uprawy, lokalizację, wielkość, zarządzanie, personel i wyposażenie.
Artykuł 3
Producent, zbiorowy skład, centrum wysyłkowe, inna osoba lub importer spełnia na wniosek właściwych organów szczególne obowiązki dotyczące oszacowania lub rozwoju sytuacji zdrowia roślin w obiektach oraz mające na celu zagwarantowanie tożsamości materiału do czasu dołączenia "paszportu" roślin zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 77/93/EWG; te szczególne obowiązki mogą obejmować działania takie jak szczególne badania, pobieranie próbek, izolację, karczowanie, zabiegi, niszczenie i znakowanie (etykietowanie) oraz wszelkie inne środki, które są wyraźnie wymagane w załączniku IV część A sekcja II lub załączniku IV część B, gdzie to właściwe, dyrektywy 77/93/EWG.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają spełnianie obowiązków określonych w art. 2 ust. 2 poprzez okresowe sprawdzanie co najmniej raz w roku zapisów i odnośnych dokumentów, jak opisano w art. 2 ust. 2 lit. b).
Artykuł 5
1. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie określonym w art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 91/683/EWG [3] i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji wszystkie przepisy prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/91/EWG
z dnia 3 listopada 1992 r.
dotycząca minimalnych wymagań mających na celu poprawę warunków bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi (jedenasta szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1] przedłożony po konsultacji z Komisją ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Górnictwie i Innych Gałęziach Przemysłu Wydobywczego,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 118a Traktatu EWG stanowi, iż Rada przyjmuje w drodze dyrektyw minimalne wymagania mające na celu poprawę, szczególnie środowiska pracy, w celu zapewnienia wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
na mocy powyższego artykułu, dyrektywy takie muszą unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
polepszenie bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia pracowników jest celem, który nie powinien być podporządkowany względom czysto ekonomicznym;
dyrektywa Rady 89/654/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy (pierwsza dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust.1 dyrektywy 89/391/EWG [4] nie dotyczy przemysłu wydobywczego;
przestrzeganie minimalnych wymagań zmierzających do zagwarantowania wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi jest niezbędnym warunkiem dla zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
zakłady górnicze wydobywające kopaliny otworami wiertniczymi stanowią obszary pracy, w których pracownicy narażeni są na szczególne niebezpieczeństwo;
niniejsza dyrektywa jest szczegółową dyrektywą w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5].
Postanowienia wyżej wymienionej dyrektywy znajdują w pełnym zakresie zastosowanie do zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi bez uszczerbku dla surowszych i/lub szczególnych przepisów, zawartych w niniejszej dyrektywie;
niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny wkład w kształtowanie społecznego wymiaru rynku wewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
CZĘŚĆ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
1. Niniejsza dyrektywa, która jest jedenastą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust.1 dyrektywy 89/391/EWG, określa minimalne wymagania dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników zatrudnionych w zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi zgodnie z art. 2 lit. a).
2.
Postanowienia dyrektywy 89/391/EWG stosuje się w pełnym zakresie do całości zakresu określonego w ust. 1, bez uszczerbku dla bardziej surowych i/lub szczególnych przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej dyrektywy:
a) przez "zakłady górnicze wydobywające kopaliny otworami wiertniczymi" należy rozumieć wszystkie przedsiębiorstwa, których działalność obejmuje:
- właściwe wydobycie kopalin, w ścisłym znaczeniu tego słowa przy zastosowaniu wierceń i/lub
- prace poszukiwawcze w celu wydobycia i/lub
- przygotowanie wydobytych dóbr do sprzedaży, z wyjątkiem działalności mającej na celu przetwarzanie wydobytych dóbr.
b) "miejsca pracy"— wszystkie miejsca, które są przeznaczone do urządzenia miejsc pracy oraz główne przedsiębiorstwa i filie przedsiębiorstw, jak również obiekty przemysłowe przedsiębiorstw, w których przy zastosowaniu wierceń wydobywane są kopaliny i obejmują również pomieszczenie socjalne dla pracowników, w których pracownicy, w ramach swojej pracy, mają pozwolenie przebywania.
CZĘŚĆ II
OBOWIĄZKI PRACODAWCÓW
Artykuł 3
Obowiązki ogólne
1.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, pracodawca podejmuje konieczne środki, aby zapewnić, iż:
a) miejsca pracy są projektowane, budowane, wyposażone, oddane do eksploatacji, obsługiwane i utrzymywane w dobrym stanie w taki sposób, aby pracownicy mogli wykonywać powierzoną im pracę bez narażania swojego bezpieczeństwa i zdrowia, ani bezpieczeństwa i zdrowia innych pracowników;
b) obsługa miejsc pracy w przedsiębiorstwie, gdy pracownicy są obecni, jest nadzorowana przez osobę za to odpowiedzialną;
c) prace związane ze specjalnym ryzykiem są powierzone tylko kompetentnym pracownikom i wykonywane zgodnie z przekazanymi instrukcjami;
d) wszelkie instrukcje dotyczące bezpieczeństwa są powszechnie dostępne dla wszystkich pracowników;
e) są zapewnione odpowiednie urządzenia do udzielania pierwszej pomocy;
f) wszelkie właściwe szkolenia BHP są przeprowadzane w regularnych odstępach czasu.
2.
Pracodawca upewnia się, czy dokument dotyczący bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o którym mowa poniżej, spełniający właściwe wymagania, określone w art. 6, 9 i 10 dyrektywy 89/391/EWG, jest sporządzany i na bieżąco uzupełniany.
Dokument dotyczący bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zawiera w szczególności informację o tym, że:
- ryzyko, na które narażeni są pracownicy w miejscu pracy zostało określone i oszacowane,
- odpowiednie środki zostaną przedsięwzięte, aby osiągnąć cele niniejszej dyrektywy,
- miejsca pracy i sprzęt są zaprojektowane, używane i konserwowane w bezpieczny sposób.
Dokument dotyczący bezpieczeństwa i ochrony zdrowia musi być sporządzony przed rozpoczęciem pracy i powinien być zweryfikowany, jeśli w miejscu pracy podjęte zostały ważne zmiany, rozszerzenia lub przekształcenia.
3.
Tam, gdzie pracownicy zatrudnieni przez różne przedsiębiorstwa są obecni w tym samym miejscu pracy, każdy pracodawca jest odpowiedzialny za tę część, którą kontroluje.
Obowiązkiem pracodawcy, który, zgodnie z odrębnymi państwowymi przepisami prawnymi i/lub praktykami, odpowiedzialny jest za miejsce pracy, jest koordynacja wdrażania wszystkich środków dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników i w swoim dokumencie dotyczącym bezpieczeństwa i ochrony zdrowia dokonuje on dokładnych zapisów dotyczących celu tej koordynacji oraz środków i procedur przyjętych do ich przeprowadzenia.
Koordynacja ta nie ma wpływu na odpowiedzialność pojedynczych pracodawców, zgodnie z przepisami dyrektywy 89/391/EWG.
4.
Pracodawca bezzwłocznie zawiadamia właściwe władze o wszelkich śmiertelnych i/lub poważnych wypadkach przy pracy oraz o niebezpiecznych sytuacjach.
Jeśli będzie to konieczne, pracodawca uaktualnia dokument dotyczący bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zaznaczając w nim środki, podjęte w celu uniknięcia powtórzenia się niebezpiecznych wypadków.
Artykuł 4
Ochrona przeciwpożarowa, ochrona przed wybuchami oraz atmosferą zagrażającą zdrowiu.
Pracodawca podejmuje stosowne dla przedsiębiorstwa działania i środki ostrożności,
- by zapobiec powstawaniu i rozszerzaniu się pożarów i eksplozji, a także by je rozpoznawać i zwalczać
oraz - by zapobiec występowaniu gazów wybuchowych i/lub szkodliwych dla zdrowia.
Artykuł 5
Ewakuacja i sprzęt ratunkowy
Pracodawca zapewnia oraz utrzymuje w dobrym stanie odpowiednie środki ewakuacji i sprzęt ratunkowy, aby zagwarantować pracownikom odpowiednią możliwość natychmiastowego i bezpiecznego opuszczenia miejsca pracy w wypadku zagrożenia.
Artykuł 6
Łączność, systemy ostrzegawcze i alarmowe
Pracodawca podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić niezbędne systemy łączności i alarmy ostrzegawcze, aby w razie potrzeby umożliwić niezwłoczne przeprowadzenie akcji ratunkowych i ewakuacyjnych.
Artykuł 7
Informowanie pracowników
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 10 dyrektywy 89/391/EWG pracownicy i/lub ich przedstawiciele informowani są o wszystkich działaniach dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy, które muszą być podjęte, a w szczególności odnoszących się do wykonania art. 3–6.
2.
Informacja musi być powszechnie dostępna dla pracowników, których ona dotyczy.
Artykuł 8
Profilaktyczna ochrona zdrowia
1.
W celu zagwarantowania, że pracownicy otrzymują właściwą profilaktyczną ochronę zdrowia stosowną do ryzyka, na które narażone jest ich zdrowie i bezpieczeństwo w czasie pracy, przedsięwzięte zostaną środki zgodne z prawem krajowym i/lub praktykami.
2.
Działania, określone w ust. 1 przeprowadzane są w regularnych odstępach czasu oraz tak, aby każdy pracownik miał prawo do profilaktycznej ochrony zdrowia, względnie, aby mógł się jej poddać, zanim przejmie powierzone mu zadania, określone w art. 2.
3.
Profilaktyczna ochrona zdrowia może być częścią państwowego systemu opieki zdrowotnej.
Artykuł 9
Konsultacje z pracownikami i ich udział w podejmowaniu decyzji
Konsultacje z pracownikami i/lub ich przedstawicielami oraz ich udział w podejmowaniu decyzji w sprawach objętych niniejszą dyrektywą, mają miejsce zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 10
Minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia
1.
Miejsca pracy, użytkowane po raz pierwszy, po terminie, w którym niniejsza dyrektywa staje się skuteczna, jak zostało to określone w art. 12 ust. 1, muszą odpowiadać określonym w Załączniku minimalnym wymaganiom dotyczącym bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
2.
Miejsca pracy, które były użytkowane jeszcze przed terminem, w którym niniejsza dyrektywa staje się skuteczna, określonym w art. 12 ust. 1, muszą jak najszybciej spełniać minimalne wymagania dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia określone w Załączniku, najpóźniej jednak w ciągu pięciu lat po wymienionym wyżej terminie.
3.
Jeżeli po terminie określonym w art. 12 ust. 1, w którym niniejsza dyrektywa staje się skuteczna, w miejscach pracy zostaną podjęte zmiany, rozszerzenia i/lub przekształcenia, to pracodawca podejmuje niezbędne kroki aby te zmiany, rozszerzenia i/lub przekształcenia były zgodne z minimalnymi wymaganiami określonymi w Załączniku.
CZĘŚĆ III
POZOSTAŁE POSTANOWIENIA
Artykuł 11
Zmiany w załącznikach
Czysto techniczne zmiany w załącznikach, które:
- poprzez przyjęcie dyrektyw, w zakresie technicznej harmonizacji i standaryzacji dotyczącej zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi,
i/lub
- przez postęp techniczny, rozwój międzynarodowych uregulowań lub specyfikacji, lub nowych wyników badań dotyczących zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi,
zostają przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 12
Postanowienia końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż w ciągu 24 miesięcy po jej przyjęciu, o czym niezwłocznie informują Komisję.
2.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie przepisy określone w ust. 1 zawierać będą odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostały już wydane, jak również te, które wydadzą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
4.
Państwa Członkowskie co pięć lat przedstawiają Komisji sprawozdanie o postępach w praktycznym zastosowaniu postanowień niniejszej dyrektywy, wskazując przy tym opinie pracodawców i pracowników.
Komisja informuje Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Komisję ds. Bezpieczeństwa Pracy i Ochrony Zdrowia w Górnictwie i Innych Gałęziach Przemysłu Wydobywczego oraz Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/97/EWG
z dnia 10 listopada 1992 r.
zmieniająca dyrektywę 70/157/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: powinny zostać przyjęte środki mające na celu stopniowe ustanowienie rynku wewnętrznego w okresie upływającym dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
już w 1992 r. Parlament Europejski wezwał Komisję do przedstawienia propozycji ustanawiającej maksymalne dopuszczalne progi poziomu hałasu z uwzględnieniem progów zakłóceń wywołanych hałasem, określonych przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD);
dyrektywa Rady 70/157/EWG [4], ustanawia wartości dopuszczalne poziomu hałasu wytwarzanego przez pojazdy silnikowe; po raz pierwszy wartości te zostały obniżone w dyrektywie 77/212/EWG [5], a drugi raz w dyrektywie 84/424/EWG [6]; obniżki te były szczególnie surowe w przypadku autobusów, autokarów i samochodów ciężarowych, wynosząc w przybliżeniu 10 decybeli (dB (A));
dyrektywa Rady 70/157/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu EWG ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [7];
Rada, przyjmując dyrektywę 84/424/EWG zmieniającą dyrektywę 70/157/EWG, zdecydowała, że przepisy tej dyrektywy będą później poddane przeglądowi na wniosek Komisji; wniosek Komisji został oparty na studiach i badaniach dotyczących możliwości wprowadzenia dalszych środków legislacyjnych uwzględniających równocześnie wszystkie główne aspekty reguł wspólnotowych w sektorze pojazdów silnikowych, w szczególności te, które dotyczą bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego i oszczędzania energii;
ochrona ludności przed hałasem wymaga dodatkowych odpowiednich środków dotyczących dalszego obniżenia poziomu hałasu wytwarzanego przez pojazdy silnikowe; środki takie muszą uwzględniać wykorzystanie postępu technicznego; w konsekwencji należy przewidzieć wystarczający okres czasu na jego wprowadzenie w życie po przyjęciu niniejszej dyrektywy tak, aby postęp techniczny, aktualnie wdrożony w stadium prototypu, mógł znaleźć odzwierciedlenie w produkcji seryjnej; wartości dopuszczalne stosowane obecnie do samochodów ciężarowych stały się skuteczne od dnia 1 października 1989 r.;
istotne i skuteczne ograniczenie takich niedogodności będzie wymagało zmniejszenia, w jak największym zakresie, różnic między aktualnie stosowanymi technikami pomiarowymi, a rzeczywistymi warunkami ruchu; niektóre rodzaje technologii nie mogą jeszcze zostać zweryfikowane, nie są więc porównywalne ze stosowanymi dotychczas w procedurach homologacji typu pojazdów silnikowych;
obecne warunki pomiarowe, w szczególności określenie powierzchni toru badawczego i niektórych warunków zewnętrznych podczas badań, takich jak: temperatura, ciśnienie atmosferyczne, wilgotność, prędkość wiatru i hałas otoczenia, wymagają bardziej szczegółowego opisu; te bliższe szczegóły zostaną dostarczone w jak najkrótszym terminie, za pomocą procedury określonej w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG;
wykazano, iż hałas wytwarzany przez opony jest szczególnie silny, gdy prędkość pojazdów przekracza 60 km/h; skuteczna ochrona ludności przed hałasem, w szczególności tym spowodowanym przez ruch drogowy na obszarach miejskich, wymaga zakończenia dwóch kolejnych etapów; etap pierwszy, objęty niniejszą dyrektywą, dotyczy nadania większego znaczenia aktualnym wymaganiom stawianym każdej kategorii pojazdu odnośnie do poziomów hałasu powodowanego przez części mechaniczne i układy wydechowe pojazdów silnikowych; etap drugi – w świetle dalszych i bardziej szczegółowych studiów i badań nad problemami dotyczącymi kontaktu opon z nawierzchnią dróg oraz technicznych rozwiązań odnoszących się do ograniczania hałasu wywołanego przez ten kontakt – doprowadzi do ustalenia realistycznych i powtarzalnych kryteriów oraz metod określania tego istotnego rodzaju hałasu, a także odpowiednich wymagań, które mają być przestrzegane;
realizacja pierwszego etapu wymaga, aby w załączniku I do dyrektywy 70/157/EWG została wprowadzona zmiana polegająca na zmniejszeniu wartości poziomu hałasu wyrażonych w dB (A) dla każdej kategorii pojazdu, określonego we wspomnianym załączniku, oraz na poprawie metody badania pojazdów o dużej mocy; ten typ pojazdu jest w coraz większym stopniu tak projektowany, aby uzyskać wyższy stosunek między mocą silnika i masą pojazdu, zaś krzywa opisująca moment obrotowy jako funkcję prędkości obrotowej silnika została zmodyfikowana tak, aby wytwarzać większą siłę napędową przy niskiej prędkości obrotowej silnika; te nowe konstrukcje powodują zatem częstsze stosowanie przekładni w ruchu miejskim i mają poważny wpływ na hałas wytwarzany przez części mechaniczne w porównaniu z hałasem drogowym; te nowe konstrukcje wzięto pod uwagę, modyfikując technikę pomiarową dla tego typu pojazdu i uwzględniając prędkość zbliżania się do odcinka przyspieszeń, gdzie poziom hałasu ma być mierzony;
przy tylu różnych typach opon i nawierzchniach dróg, które odpowiadają różnym warunkom geograficznym i atmosferycznym – konieczne jest dalsze prowadzenie studiów i badań tak, aby móc ustalić kryteria, jakie opony muszą spełniać, oraz określić wartości liczbowe dla homologacji typu pojazdów silnikowych; wyniki takich studiów i badań pozwolą na wprowadzenie w drugim etapie dalszych wymagań w uzupełnieniu do środków obejmujących hałas pochodzący ze źródeł mechanicznych;
kontrola emisji hałasu powodowanego przez kontakt opon z nawierzchnią dróg musi dotyczyć nie tylko opon, ale także składu asfaltu (asfalt dźwiękochłonny); konieczne jest dalsze prowadzenie studiów i badań tak, aby móc określić pewne liczbowe wskaźniki w celu ustalenia obiektywnych kryteriów, jakie drogi muszą spełniać;
Państwa Członkowskie powinny mieć możność przyspieszania, za pomocą bodźców podatkowych, dopuszczenia do ruchu pojazdów, które spełniają normy wspólnotowe; wymaga to przyjęcia przez Radę do dnia 1 października 1995 r. wymagań dla drugiego etapu, którego propozycję Komisja przedstawi do dnia 31 marca 1994 r.;
aby umożliwić zyskanie maksymalnych korzyści dla środowiska naturalnego w Europie w wyniku wprowadzenia tych przepisów przy jednoczesnym zapewnieniu jednolitości rynku, konieczne jest określenie surowszych norm europejskich opartych na całkowitej harmonizacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do dyrektywy 70/157/EWG zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 lipca 1993 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z powodów dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, przyznania homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub przyznania homologacji krajowej typu,
lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeśli poziom hałasu i układ wydechowy tego typu pojazdu lub danych pojazdów spełnia wymagania dyrektywy 70/157/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 1995 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą przyznawać homologacji typu EWG, wydawać dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego,
- muszą odmówić przyznania krajowej homologacji typu pojazdów silnikowych,
których poziom hałasu i układ wydechowy nie spełnia wymagań wymienionych w załącznikach do dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 października 1996 r. Państwa Członkowskie zabraniają dopuszczania do ruchu pojazdów silnikowych, których poziom hałasu i układy wydechowe nie spełniają wymagań wymienionych w załącznikach do dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić przepisy dotyczące bodźców podatkowych tylko w odniesieniu do pojazdów silnikowych, które odpowiadają wymaganiom niniejszej dyrektywy.
Bodźce takie muszą być zgodne z postanowieniami Traktatu i dodatkowo, spełniać następujące warunki:
- muszą mieć zastosowanie do wszystkich wyprodukowanych w danym kraju pojazdów silnikowych oraz wszystkich pojazdów przywożonych, które są oferowane do sprzedaży na rynku Państwa Członkowskiego, spełniających z wyprzedzeniem wymagania niniejszej dyrektywy, które mają być przestrzegane w 1995 r.,
- tracą ważność w momencie obowiązkowego zastosowania wartości poziomu hałasu ustanowionych w art. 2 ust. 3 dla nowych pojazdów silnikowych,
- dla każdego typu pojazdu silnikowego muszą one stanowić sumę znacznie mniejszą od dodatkowych kosztów rozwiązań technicznych, a także ich instalacji w pojeździe, wprowadzonych w celu zapewnienia zgodności z ustalonymi wartościami.
O planach wprowadzenia lub zmiany bodźców podatkowych wskazanych w pierwszym akapicie należy w stosownym czasie poinformować Komisję.
Komisja musi wyrazić zgodę przed wprowadzeniem w życie takich bodźców, w szczególności biorąc pod uwagę ich wpływ na rynek wewnętrzny.
Artykuł 4
1.
Szczegółowe informacje dotyczące warunków pomiaru zostaną jak najszybciej dostarczone za pośrednictwem procedury określonej w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
2.
Decyzja o wprowadzeniu kolejnych środków zmierzających w szczególności do pogodzenia wymagań w zakresie bezpieczeństwa z potrzebami ograniczenia hałasu powstającego podczas kontaktu opon z nawierzchnią drogi zostanie podjęta przed dniem 1 października 1995 r. przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na podstawie wniosku Komisji, który ma zostać przedstawiony do dnia 31 marca 1994 r., uwzględniając studia i badania, jakie są planowane dla tego źródła hałasu.
3.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu opublikowania przed dniem 1 października 1994 r., w sposób zapewniający powszechną dostępność, wartości poziomu hałasu wymagane do uzyskania homologacji typu.
Przed tą datą poinformują one Komisję o podjętych krokach mających na celu spełnienie tego wymagania.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1993 r. i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/100/EWG
z dnia 19 listopada 1992 r.
w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 66 i 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: istniejące między Państwami Członkowskimi różnice w przepisach prawnych i praktyce dotyczące ochrony prawnej utworów chronionych prawem autorskim oraz przedmiotów pokrewnych praw chronionych w zakresie najmu i użyczenia powodują powstawanie barier handlowych i zakłócenie konkurencji oraz mogą utrudniać osiągnięcie i prawidłowe funkcjonowanie wspólnego rynku;
różnice w zakresie ochrony prawnej mogą powiększać się na skutek wprowadzania przez Państwa Członkowskie nowych, zróżnicowanych przepisów prawnych lub na skutek odmiennie rozwijającego się orzecznictwa krajowego interpretujące te przepisy;
zgodnie z celem wymienionym w art. 8a Traktatu, jakim jest utworzenie przestrzeni bez granic wewnętrznych, różnice te powinny być wyeliminowane, tak aby zgodnie z art. 3 lit. g) Traktatu stworzyć system zapewniający niezakłóconą konkurencję na wolnym rynku;
najem i użyczenie chronionych prawem autorskim utworów oraz przedmiotów pokrewnych praw odgrywa coraz ważniejszą rolę, w szczególności w odniesieniu do twórców, wykonawców, a także producentów fonogramów i filmów; wzrastające zagrożenie stanowi piractwo;
fundamentalnego znaczenia dla rozwoju gospodarczego i kulturalnego Wspólnoty nabiera w związku z tym odpowiednia ochrona utworów chronionych prawem autorskim poprzez prawo najmu i użyczenia, a także ochrona przedmiotów praw pokrewnych poprzez prawo utrwalania, prawo powielania, prawo rozpowszechniania, prawo nadawania oraz prawo publicznego odtwarzania;
ochrona praw autorskich i praw pokrewnych powinna być dostosowana do aktualnego rozwoju gospodarczego, takiego jak nowe formy eksploatacji;
w celu umożliwienia wykonywania działalności twórcom i wykonawcom konieczne są dla nich stosowne dochody stanowiące podstawę dla dalszej pracy twórczej i artystycznej, a inwestycje konieczne w szczególności w przypadku producentów fonogramów i filmów są szczególnie wysokie i ryzykowne; możliwość zapewnienia tego rodzaju dochodów oraz zwrócenia się tego typu inwestycji może być efektywnie zagwarantowana jedynie poprzez stosowną ochronę prawną każdego zainteresowanego właściciela praw;
działalność twórcza, artystyczna i produkcyjna stanowi w znacznej mierze działalność prowadzoną na własny rachunek, a jej wykonywanie powinno być ułatwione poprzez ochronę prawną, zharmonizowaną w ramach Wspólnoty;
w zakresie, w jakim taka działalność ma zasadniczo charakter usług, jej wykonywanie musi być ułatwione poprzez ustanowienia zharmonizowanych ram prawnych Wspólnoty;
zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich powinno odbywać się w taki sposób, aby nie stały one w sprzeczności z umowami międzynarodowymi, na których oparte są w wielu Państwach Członkowskich prawa autorskie i prawa pokrewne;
ustanowienie ram prawnych Wspólnoty w odniesieniu do prawa najmu i użyczenia oraz określonych praw pokrewnych może być ograniczone przez Państwa Członkowskie do ustanowienia praw najmu i użyczenia odnośnie do określonej grupy właścicieli praw, a następnie do ustanowienia praw utrwalania, powielania, rozpowszechniania, nadawania i odtwarzania publicznego określonym grupom właścicieli praw pokrewnych w zakresie ochrony praw pokrewnych;
konieczne jest zdefiniowanie pojęć "najmu" i "użyczenia" do celów niniejszej dyrektywy.
dla jasności pożądane jest wyłączenie z "najmu" i "użyczenia" w rozumieniu niniejszej dyrektywy określonych form udostępniania, np. udostępniania fonogramów i filmów (dzieł kinematograficznych lub audiowizualnych lub ruchomych obrazów, zarówno udźwiękowionych jak i nieudźwiękowionych) w celu pokazu publicznego lub nadawania oraz udostępniane w celach wystawowych lub do wglądu na miejscu; pojęcie "użyczenia" w rozumieniu niniejszej dyrektywy nie obejmuje przekazywania między instytucjami dostępnymi dla publiczności;
w przypadku pobierania przy użyczeniu przez instytucję dostępną dla publiczności opłaty, której wartość nie przekracza kwoty niezbędnej dla pokrycia kosztów obsługi instytucji, nie mamy do czynienia z wykorzystaniem w celach bezpośrednio lub pośrednio gospodarczych lub handlowych w rozumieniu niniejszej dyrektywy;
konieczne jest wprowadzenie ustaleń, poprzez które zostanie zagwarantowane twórcom i wykonawcom niezbywalne prawo do godziwego wynagrodzenia, a którym zostanie przyznana równocześnie możliwość zlecania administrowania tym prawem organizacjom zbiorowego zarządzania ich reprezentującym;
godziwe wynagrodzenie może być przekazane w formie jednej lub więcej płatności każdorazowo przy zawieraniu umowy lub w terminie późniejszym;
godziwe wynagrodzenie powinno odpowiadać zakresowi wkładu odnośnych twórców lub wykonawców w fonogram lub film;
konieczna jest ochrona w zakresie prawa użyczenia publicznego poprzez wprowadzenie specjalnych ustaleń, przynajmniej w stosunku do twórców; jakiekolwiek środki na podstawie art. 5 niniejszej dyrektywy muszą być zgodne z prawem wspólnotowym, w szczególności z art. 7 Traktatu;
przepisy rozdziału II nie stanowią przeszkody ani dla rozszerzenia przez Państwa Członkowskie domniemania określonego w art. 2 ust. 5 na wyłączne prawa określone w tym rozdziale, ani dla wprowadzenia wzruszalnego domniemania zgody na wykorzystanie w odniesieniu do praw wyłącznych wykonawców określonych w tych artykułach, o ile takie domniemanie jest zgodne z Międzynarodową konwencją o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych (zwanej dalej Konwencją rzymską).
Państwa Członkowskie mogą ustanowić dalej sięgającą ochronę praw właścicieli praw pokrewnych, niż określona w art. 8 niniejszej dyrektywy;
zharmonizowane prawa najmu i użyczenia oraz zharmonizowana ochrona w zakresie praw pokrewnych prawu autorskiemu nie mogą być wykonywane w taki sposób, w jaki stanowiłyby ukryte ograniczenie w handlu między Państwami Członkowskimi lub stałyby w sprzeczności z zasadą chronologii wykorzystania w mediach, uznaną w orzeczeniu w sprawie "Société Cinéthèque przeciwko FNCF [4]"
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRAWO NAJMU I UŻYCZENIA
Artykuł 1
Przedmiot harmonizacji
1.
Zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału Państwa Członkowskie ustanawiają, z zastrzeżeniem art. 5, prawo zezwalające lub zakazujące najmu i użyczenia oryginałów i egzemplarzy powielonych utworów chronionych prawem autorskim oraz innych przedmiotów ochrony określonych w art. 2 ust. 1.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "najem" oznacza ograniczone czasowo przekazanie do korzystania w celach bezpośrednio lub pośrednio gospodarczych lub handlowych.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy "użyczenie" oznacza ograniczone czasowo przekazanie do korzystania niesłużącego celom bezpośrednio lub pośrednio gospodarczym lub handlowym oraz przekazywanie dokonywane przez instytucje dostępne dla publiczności.
4.
Prawa określone w ust. 1 nie wygasną ani przez sprzedaż oryginałów lub egzemplarzy powielonych wskazanych w art. 2 ust. 1 utworów chronionych prawem autorskim i innych przedmiotów ochrony, ani przez inne dotyczące ich czynności rozpowszechniania.
Artykuł 2
Właściciel praw oraz przedmiot prawa najmu i użyczenia
1.
Wyłączne prawo zezwalania lub zakazywania najmu i użyczenia przysługuje:
- twórcy w odniesieniu do oryginału i egzemplarzy powielonych jego utworu,
- wykonawcy w odniesieniu do zapisu jego wykonania,
- producentowi fonogramu w odniesieniu do jego fonogramu, i
- producentowi pierwszego zapisu filmu w odniesieniu do oryginału i egzemplarzy powielonych jego filmu.
Do celów niniejszej dyrektywy "film" oznacza udźwiękowione lub nieudźwiękowione utwory filmowe, dzieła audiowizualne oraz ruchome obrazy.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy główny reżyser utworu filmowego lub dzieła audiowizualnego uważany jest za jego twórcę lub jednego z twórców.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że także inne osoby uważane są za współtwórców.
3.
Najem i użyczanie budynków i dzieł sztuki użytkowej nie stanowi przedmiotu niniejszej dyrektywy.
4.
Prawa określone w ust. 1 mogą być przenoszone i cedowane oraz mogą stanowić przedmiot umów licencyjnych.
5.
Bez uszczerbku dla art. 7 w przypadku zawarcia indywidualnie lub zbiorowo umowy dotyczącej produkcji filmowej domniemywa się przeniesienie przez wykonawcę będącego stroną tej umowy, o ile umowa nie stanowi inaczej, prawa najmu z zastrzeżeniem art. 4.
6.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić domniemanie podobne jak w ust. 5 w zakresie twórców.
7.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że podpisanie umowy między wykonawcą i producentem filmowym w sprawie produkcji filmowej traktowane jest jako zgoda na najem, o ile umowa przewiduje godziwe wynagrodzenie w rozumieniu art. 4.
Państwa Członkowskie mogą również postanowić, że niniejszy ustęp stosuje się mutatis mutandis do praw określonych w rozdziale II.
Artykuł 3
Najem programów komputerowych
Niniejsza dyrektywa nie narusza art. 4 lit. c) dyrektywy Rady 91/250/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych [5].
Artykuł 4
Niezbywalne prawo do godziwego wynagrodzenia
1.
W przypadku przeniesienia lub cedowania przez twórcę lub wykonawcę swego prawa najmu fonogramu lub oryginału lub egzemplarza powielonego filmu na rzecz producenta fonogramu lub producenta filmu autor zachowuje prawo do otrzymania godziwego wynagrodzenia za najem.
2.
Twórca lub wykonawca nie może zrzec się prawa do godziwego wynagrodzenia za najem.
3.
Wykonywanie prawa do stosownego wynagrodzenia może być przeniesione na organizację zbiorowego zarządzania, reprezentującą twórcę lub wykonawcę.
4.
Państwa Członkowskie mogą uregulować, czy i w jakim zakresie może być wykonywane prawo do stosownego wynagrodzenia przez organizację zbiorowego zarządzania oraz od kogo można żądać lub pobierać takie wynagrodzenie.
Artykuł 5
Odstępstwo od wyłącznego prawa publicznego użyczenia
1.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić odstępstwa od wyłącznego prawa przewidzianego w art. 1 w zakresie publicznego użyczenia, o ile przynajmniej twórcy otrzymają wynagrodzenie za takie użyczenie.
Państwa Członkowskie mają swobodę przy ustalaniu wynagrodzenia, biorąc pod uwagę swoje cele promocji kultury.
2.
Jeżeli Państwa Członkowskie nie zastosują wyłącznego prawa użyczania przewidzianego art. 1 w odniesieniu do fonogramów, filmów i programów komputerowych, to wprowadzają one wynagrodzenie przynajmniej na rzecz twórców.
3.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć określone kategorie przedsiębiorstw z płatności wynagrodzenia określonej w ust. 1 i 2.
4.
Komisja współpracując z Państwami Członkowskimi przedkłada do dnia 1 lipca 1997 r. sprawozdanie w sprawie użyczenia publicznego w ramach Wspólnoty.
Sprawozdanie to przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
ROZDZIAŁ II
PRAWA POKREWNE
Artykuł 6
Prawo utrwalania
1.
Państwa Członkowskie ustanowią na rzecz wykonawców wyłączne prawo zezwalania lub zakazywania utrwalania ich wykonań.
2.
Państwa Członkowskie ustanowią na rzecz organizacji nadawczych wyłączne prawo zezwalania lub zakazywania utrwalania ich emisji, niezależnie od tego, czy chodzi o programy przekazywane bezprzewodowo czy przewodowo, włączając przekaz kablowy lub satelitarny.
3.
Dystrybutorowi kablowemu rozpowszechniającemu jedynie programy innych organizacji nadawczych nie przysługuje prawo przewidziane w ust. 2.
Artykuł 7
Prawo powielania
1.
Państwa Członkowskie ustanowią wyłączne prawo udzielania zezwalania lub zakazywania bezpośredniego lub pośredniego powielania na rzecz:
- wykonawców w stosunku do utrwalenia ich wykonań,
- producentów fonogramów w stosunku do ich fonogramów,
- producentów pierwszych zapisów filmów w stosunku do oryginału i egzemplarzy powielonych ich filmów,
- organizacji nadawczych w stosunku do utrwaleń ich emisji określonych w art. 6 ust. 2.
2.
Prawo powielania określone w ust. 1 może być przeniesione, cedowane oraz może stanowić przedmiot umowy licencyjnej.
Artykuł 8
Nadawanie i odtwarzanie publiczne
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają na rzecz wykonawców wyłączne prawo zezwalania lub zakazywania bezprzewodowego nadawania oraz odtwarzania publicznego ich wykonań, chyba że wykonania te stanowią same w sobie nadawane wykonanie lub oparte są na utrwaleniu.
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają prawo w celu zapewnienia wypłaty jednorazowego godziwego wynagrodzenia płatnego przez użytkownika jeżeli fonogram odtworzony do celów handlowych lub powielenie takiego fonogramu zostanie użyte do nadania przez środki bezprzewodowe lub w jakikolwiek sposób odtworzone publicznie oraz zapewnia jego podział między wykonawców i producentów fonogramów.
W braku porozumienia w tej sprawie między wykonawcami i producentami fonogramów Państwo Członkowskie może określić warunki podziału wynagrodzenia.
3.
Państwa Członkowskie ustanawiają na rzecz organizacji nadawczych wyłączne prawo zezwalania lub zakazywania bezprzewodowego retransmitowania jej programów oraz publicznego odtwarzania jej programów, jeśli to odtwarzanie następuje w miejscach dostępnych publicznie za opłatą wstępu.
Artykuł 9
Prawo rozpowszechniania
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają na rzecz:
- wykonawców w stosunku do utrwaleń ich wykonań,
- producentów fonogramów w stosunku do ich fonogramów,
- producentów pierwszego zapisu filmów w stosunku do oryginału i egzemplarzy powielonych ich filmów,
- organizacji nadawczych w stosunku do utrwaleń ich programów określonych w art. 6 ust. 2.
wyłączne prawo udostępniania tych przedmiotów ochrony i ich kopii w drodze sprzedaży lub w inny sposób (zwane dalej "prawem rozpowszechniania").
2.
Prawo rozpowszechniania w obrębie Wspólnoty w odniesieniu do przedmiotów ochrony określonych w ust. 1 wygasa po pierwszej sprzedaży przedmiotu w obrębie Wspólnoty przez właściciela praw lub za jego zgodą.
3.
Prawo rozpowszechniania nie narusza przepisów szczególnych rozdziału I, w szczególności art. 1 ust. 4.
4.
Prawo rozpowszechniania może być przeniesione, cedowane oraz może stanowić przedmiot umów licencyjnych.
Artykuł 10
Ograniczenia praw
1.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić ograniczenia praw określonych w rozdziale II w następujących przypadkach:
a) dla użytku prywatnego;
b) dla wykorzystania krótkich fragmentów w sprawozdaniach dotyczących wydarzeń bieżących;
c) dla utrwalenia krótkotrwałego, przez organizację nadawczą przy użyciu własnych środków i do własnych emisji;
d) dla wykorzystania służącego wyłącznie celom edukacyjnym lub badaniom naukowym.
2.
Bez względu na ust. 1 każde Państwo Członkowskie może ustanowić tego samego rodzaju ograniczenia w zakresie ochrony wykonawców, producentów fonogramów, organizacji nadawczych i producentów pierwszych zapisów filmów, jakie przewidziane są dla ochrony prawa autorskiego w zakresie utworów literackich i artystycznych.
Licencje obowiązkowe mogą być jednak ustanowione jedynie w zakresie zgodnym z postanowieniami Konwencji Rzymskiej.
3.
Ustęp 1 lit. a) nie narusza aktualnych i przyszłych przepisów prawnych w zakresie wynagrodzenia za powielanie dla użytku prywatnego.
ROZDZIAŁ III
CZAS TRWANIA
Artykuł 11
Czas trwania ochrony praw autorów
Bez uszczerbku dla dalszej harmonizacji prawa autorów określone w niniejszej dyrektywie nie wygasają przed upływem terminu, ustanowionego w Konwencji Berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych.
Artykuł 12
Czas trwania ochrony praw pokrewnych
Bez uszczerbku dla dalszej harmonizacji prawa wykonawców, producentów fonogramów i organizacji nadawczych określone w niniejszej dyrektywie nie wygasają przed upływem terminów ustanowionych w Konwencji Rzymskiej.
Określone w niniejszej dyrektywie prawa producentów pierwszych zapisów filmów nie wygasają przed upływem terminu 20 lat, liczonego od końca roku, w którym dokonano zapisu.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY WSPÓLNE
Artykuł 13
Stosowanie w czasie
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich objętych nią chronionych prawem autorskim utworów, wykonań, fonogramów, programów i pierwszych zapisów filmów, które w dniu 1 lipca 1994 r. korzystają nadal z ochrony stosownie do przepisów prawnych Państw Członkowskich w dziedzinie prawa autorskiego i praw pokrewnych lub które spełniają w tym momencie kryteria ochrony w znaczeniu niniejszej dyrektywy.
2.
Niniejsza dyrektywa jest stosowana bez uszczerbku dla ewentualnego wykorzystania następującego przed dniem 1 lipca 1994 r.
3.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że uważa się, iż właściciel praw zezwolił na najem lub użyczenie przedmiotów określonych w art. 2 ust. 1, jeżeli zostanie udowodnione, że przed dniem 1 lipca 1994 r. zostały one dla wymienionych celów udostępnione osobom trzecim lub przez nie nabyte.
Państwa Członkowskie mogą jednak ustanowić, w szczególności w przypadku zapisu cyfrowego, że posiadacze praw będą uprawnieni do odpowiedniego wynagrodzenia z tytułu najmu lub użyczenia odnośnego przedmiotu.
4.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować przepisów art. 2 ust. 2 względem utworów filmowych i dzieł audiowizualnych stworzonych przed dniem 1 lipca 1994 r.
5.
Państwa Członkowskie mogą określić od kiedy art. 2 ust. 2 stosuje się, termin ten nie może jednak późniejszy niż 1 lipca 1997 r.
6.
Bez uszczerbku dla art. 3 z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 niniejsza dyrektywa nie narusza żadnych umów zawartych przed jej przyjęciem.
7.
Z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 Państwa Członkowskie mogą postanowić, że w stosunku do właścicieli praw, którzy nabyli nowe prawa zgodnie z przepisami krajowymi wydanymi w celu realizacji niniejszej dyrektywy oraz wyrazili przed dniem 1 lipca 1994 r. zgodę na wykorzystanie, należy domniemywać, że dokonali oni przeniesienia nowo nabytych praw wyłącznych.
8.
Państwa Członkowskie mogą określić, od kiedy obowiązuje niezbywalne prawo do godziwego wynagrodzenia określonego w art. 4; termin ten nie może być późniejszy niż dzień 1 lipca 1997 r.
9.
W przypadku umów zawartych przed dniem 1 lipca 1994 r. niezbywalne prawo do godziwego wynagrodzenia, przewidziane w art. 4, jest stosowane jedynie w przypadku wystąpienia przez twórców lub wykonawców lub ich przedstawicieli z odpowiednim wnioskiem przed dniem 1 stycznia 1997 r.
W przypadku braku Porozumienia właścicieli praw co do wysokości wynagrodzenia wysokość godziwego wynagrodzenia może być określona przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 14
Stosunek między prawem autorskim a prawami pokrewnymi
Ochrona praw pokrewnych prawu autorskiemu zgodnie z niniejszą dyrektywą nie dotyczy i nie narusza w żaden sposób ochrony prawa autorskiego.
Artykuł 15
Przepisy końcowe
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 1 lipca 1994 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/101/EWG
z dnia 23 listopada 1992 r.
zmieniająca dyrektywę 77/91/EWG w sprawie tworzenia spółek akcyjnych oraz utrzymywania i zmian wysokości ich kapitału
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zachowania integralności kapitału subskrybowanego oraz zagwarantowania równego traktowania akcjonariuszy, dyrektywa 77/91/EWG [4] ogranicza możliwość nabywania przez spółkę akcyjną własnych akcji;
ograniczenia w zakresie nabywania własnych akcji stosuje się nie tylko do transakcji dokonywanych przez samą spółkę, ale również do operacji dokonywanych przez każdą osobę działającą we własnym imieniu, ale na rzecz spółki;
w celu zapobiegania posługiwaniu się przez spółkę akcyjną, dla realizacji nabywania akcji przy braku poszanowania przewidzianych w takich transakcjach ograniczeń, inną spółką, w której pierwsza wymieniona spółka dysponuje większością głosów lub możliwością wywierania dominującego wpływu, należy rozszerzyć tryb obowiązujący w przypadku nabywania przez spółkę swoich własnych akcji na najważniejsze i najczęściej występujące przypadki nabywania akcji przez wyżej wspomnianą inną spółkę. Należy rozszerzyć ten sam tryb na operacje subskrypcji akcji spółek akcyjnych;
w celu zapobiegania obchodzeniu przepisów dyrektywy 77/91/EWG, należy objąć tymi uregulowaniami spółki objęte przepisami dyrektywy 68/151/EWG [5], jak również spółki podlegające prawu państwa trzeciego, mające porównywalną strukturę prawną;
w przypadku gdy, relacje między spółką akcyjną i wspomnianą inną spółką, w kształcie sprecyzowanym w akapicie trzecim preambuły, mają charakter jedynie pośredni, należy rozluźnić przepisy, które znajdują zastosowanie w przypadku gdy relacja ta ma charakter bezpośredni, dopuszczając zawieszenie prawa głosu jako minimalny środek pozwalający spełnić cele niniejszej dyrektywy;
przewidziany przez dane Państwo Członkowskie system sankcji równoważnych z sankcjami przewidzianymi dyrektywą 77/91/EWG, może już być uznany za zespół przepisów odpowiadający celom niniejszej dyrektywy;
uzasadnione jest wyłączenie spod działania tych przepisów sytuacji, gdy specyficzny charakter danego rodzaj działalności zawodowej wyklucza zagrożenie dla realizacji celów niniejszej dyrektywy;
w celu uniknięcia z jednej strony zaburzeń na rynkach finansowych Państw Członkowskich, wynikających z ich struktury ekonomicznej, z drugiej zaś zbyt gwałtownych konsekwencji w zakresie przepisów samoregulujących, należy przewidzieć odpowiedni okres dostosowawczy dla poszczególnych Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do art. 24 dyrektywy 77/91/EWG, dodaje się art. 24a w brzmieniu:
"Artykuł 24a
1. a) Subskrybowanie, nabywanie i posiadanie akcji spółki akcyjnej przez inną spółkę, w rozumieniu art. 1 dyrektywy 68/151/EWG, w której to spółce, spółka akcyjna dysponuje, bezpośrednio bądź pośrednio, większością praw głosu lub też, na którą spółka akcyjna może wywierać, bezpośrednio bądź pośrednio, dominujący wpływ, uważa się za działania identyczne z działaniami samej spółki akcyjnej;
b) lit. a) stosuje się również, jeśli inna spółka podlega prawu państwa trzeciego i ma formę prawną porównywalną do form prawnych określonych w art. 1 dyrektywy nr 68/151/EWG.
2.
Jednakże jeżeli spółka akcyjna pośrednio dysponuje większością praw głosu lub też może pośrednio wywierać dominujący wpływ na inną spółkę, Państwa Członkowskie mogą powstrzymać się od stosowania ust. 1, o ile ich przepisy przewidują zawieszenie prawa głosu związanego z akcjami spółki akcyjnej, którym dysponuje inna spółka.
3.
W przypadku braku koordynacji między przepisami krajowymi w zakresie grup spółek, Państwa Członkowskie mogą:
a) zdefiniować przypadki, w których obowiązuje domniemanie, że dana spółka akcyjna jest w stanie wywierać dominujący wpływ na inna spółkę; w przypadku skorzystania przez Państwo Członkowskie z tej instytucji, jego przepisy krajowe muszą, niezależnie od uwarunkowań, przewidywać możliwość wywierania dominującego wpływu w przypadku, kiedy dana spółka akcyjna:
- ma prawo mianować lub odwoływać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego bądź organu nadzoru i jest jednocześnie akcjonariuszem lub udziałowcem innej spółki lub
- jest akcjonariuszem lub wspólnikiem innej spółki i sprawuję wyłączną kontrolę większości praw głosu akcjonariuszy lub udziałowców spółki jedynie na mocy porozumienia zawartego z innymi akcjonariuszami bądź udziałowcami tej spółki.
Państwa Członkowskie nie są zobowiązane ustanawiać przepisów dla innych przypadków niż te wymienione w tiret pierwszym i drugim;
b) zdefiniować przypadki, w których uznaje się, że dana spółka akcyjna dysponuje pośrednio prawem głosu lub jest w stanie wywierać pośrednio dominujący wpływ;
c) sprecyzować okoliczności, w których uznaje się daną spółkę akcyjną za dysponującą prawem głosu.
4. a) Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do stosowania ust. 1, w przypadku gdy subskrypcja, nabycie lub posiadanie akcji są realizowane na rzecz osoby innej niż osoba subskrybująca, nabywająca lub posiadająca akcje, i która nie jest spółką akcyjną, określoną w ust. 1 ani też inna spółką, w której ta spółka akcyjna dysponuje, bezpośrednio lub pośrednio, większością głosów lub, na którą może ona wywierać bezpośrednio lub pośrednio dominujący wpływ.
b) Ponadto, Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do stosowania ust. 1 w przypadku, kiedy subskrypcja, nabywanie lub posiadanie akcji są realizowane przez inną spółkę we własnym imieniu, w ramach jej działalności jako podmiotu zajmującego się obrotem papierami wartościowymi, pod warunkiem że wspomniana inna spółka jest uczestnikiem giełdy papierów wartościowych zlokalizowanej lub działającej w danym Państwie Członkowskim lub też pod warunkiem że posiada ona zezwolenie bądź jest nadzorowana przez władze danego Państwa Członkowskiego właściwe w zakresie nadzoru nad podmiotami zajmującymi się obrotem papierami wartościowymi, do których, w rozumieniu niniejszej dyrektywy, można zaliczyć instytucje kredytowe.
5.
Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do stosowania ust. 1, w przypadku gdy posiadanie akcji danej spółki akcyjnej przez inną spółkę wynika z nabycia akcji zrealizowanego zanim relacja między tymi dwiema spółkami przybrała postać spełniającą kryteria ustalone w ust. 1.
Jednakże prawo głosu związane z tymi akcjami zostaje zawieszone i akcje te zostają wzięte pod uwagę w procedurze oceny mającej na celu określenie czy warunek ustanowiony w art. 19 ust. 1 lit. b) został spełniony.
6.
Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do stosowania art. 20 ust. 2 i 3 oraz art. 21 w przypadku nabywania akcji spółki akcyjnej przez inną spółkę, o ile Państwa te ustanowią przepisy przewidujące:
a) zawieszenie prawa głosu z akcji spółki akcyjnej, którym dysponuje wspomniana inna spółka, i
b) że członkowie organu zarządzającego spółki akcyjnej są zobowiązani odkupić od wspomnianej spółki akcje określone w art. 20 ust. 2 i 3 i art. 21, po cenie, po jakiej zostały one nabyte przez spółkę; sankcji tej nie stosuje się jedynie w przypadku, kiedy wspomniani członkowie organu administracyjnego lub zarządzającego udowodnią, że spółka akcyjna w żaden sposób nie stoi za subskrypcją bądź nabyciem wspomnianych akcji."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie nie są obowiązane do stosowania art. 24a dyrektywy nr 77/91/EWG w odniesieniu do operacji nabycia akcji dokonanych przed datą określoną w art. 3 ust. 2.
Jednakże prawo głosu związane z tymi akcjami zostaje zawieszone i akcje te zostają wzięte pod uwagę w procedurze oceny mającej na celu określenie czy warunek przewidziany w art. 19 ust. 1 lit. b) niniejszej dyrektywy został spełniony.
2.
W celu uniknięcia zakłóceń na rynku finansowym, Królestwo Belgii może odroczyć zawieszenie tych praw głosu do dnia 1 stycznia 1998 r., pod warunkiem że prawa:
- będą związane z akcjami nabytymi przed notyfikacją niniejszej dyrektywy, i
- ich liczba nie przekracza — dla wszystkich spółek, których relacje z daną spółką akcyjną spełniają kryteria ustanowione w art. 24a ust. 1 dyrektywy 77/91/EWG, 10 % praw głosu w spółce akcyjnej.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1994 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie ustalą datę wejścia w życie tych przepisów nie później niż do dnia 1 stycznia 1995 r.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
4.
Przyjmując powyższe przepisy, Państwa Członkowskie zamieszczą w nich odniesienie do niniejszej dyrektywy lub też odniesienie zostanie do nich dołączone przy urzędowej publikacji.
Sposób dokonania tego odniesienia określą Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/102/EWG
z dnia 27 listopada 1992 r.
w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [3], stanowi, że zwierzęta będące przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego powinny być identyfikowane zgodnie z wymogami zasad wspólnotowych i muszą być rejestrowane w sposób umożliwiający ustalenie ich gospodarstwa pochodzenia lub gospodarstwa tranzytu, punktu lub organizacji spędu oraz że do dnia 1 stycznia 1993 r. systemy identyfikacji i rejestracji mają być rozszerzone na przemieszczanie zwierząt w obrębie terytorium każdego Państwa Członkowskiego;
artykuł 14 dyrektywy Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającej dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [4] stanowi, że identyfikacji i rejestracji takich zwierząt przewidzianej w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 90/425/EWG dokonuje się, z wyjątkiem zwierząt rzeźnych oraz zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych, po przeprowadzeniu wyżej wymienionych kontroli;
zarządzanie niektórymi wspólnotowymi systemami pomocy w dziedzinie rolnictwa wymaga indywidualnej identyfikacji określonych rodzajów zwierząt gospodarskich; w związku z tym system identyfikacji i rejestracji powinien umożliwiać stosowanie oraz kontrolę takich środków;
konieczne jest zatem zapewnienie szybkiej i skutecznej wymiany informacji między Państwami Członkowskimi w celu właściwego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy; ustanowiono przepisy wspólnotowe w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz współpracy między nimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa dotyczącego spraw celnych lub rolnych [5] oraz dyrektywie Rady 89/608/EWG z dnia 21 listopada 1989 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa dotyczącego spraw weterynaryjnych i zootechnicznych [6];
hodowcy zwierząt powinni prowadzić aktualne rejestry zwierząt znajdujących się w ich gospodarstwach; osoby zajmujące się handlem zwierzętami muszą prowadzić rejestry swojej działalności; rejestry te udostępniane są właściwym władzom na ich żądanie;
w celu umożliwienia szybkiego i dokładnego ustalenia informacji dotyczących przewozu zwierząt istnieje konieczność identyfikacji zwierząt; forma i treść znaku w odniesieniu do bydła powinna być ustalona na poziomie wspólnotowym; w odniesieniu do trzody chlewnej, owiec i kóz decyzja określająca rodzaj oznakowania powinna być podjęta później, ale do czasu jej podjęcia należy utrzymać w stosunku do przewozu zwierząt ograniczonego do rynku krajowego krajowe systemy identyfikacji;
należy ustanowić przepisy umożliwiające zniesienie wymogu znakowania w przypadku zwierząt przewożonych bezpośrednio z gospodarstwa do rzeźni; zwierzęta te jednak w każdym przypadku muszą być tak zidentyfikowane, aby można było ustalić gospodarstwo, z którego pochodzą;
należy ustanowić przepisy umożliwiające zniesienie obowiązku rejestracji hodowców zwierząt, które przeznaczone są na własne potrzeby hodowcy oraz w celu uwzględnienia niektórych szczególnych przypadków, procedur związanych z prowadzeniem rejestrów;
w przypadku zwierząt, których oznakowanie stało się nieczytelne lub zostało zgubione, konieczne jest umieszczenie nowego znaku umożliwiającego zachowanie ciągłości z poprzednim oznakowaniem;
niniejsza dyrektywa nie może mieć wpływu na szczegółowe wymogi określone w decyzji Komisji 89/153/EWG z dnia 13 lutego 1989 r. dotyczącej korelacji próbek pobieranych do badania pozostałości ze zwierzętami oraz gospodarstwami ich pochodzenia [7] lub na jakiekolwiek stosowane właściwe zasady ustalone zgodnie z dyrektywą 91/496/EWG;
należy ustanowić przepisy dotyczące procedury komitetu zarządzającego stosowanej w celu przyjęcia wszelkich niezbędnych zasad w celu wykonania niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa minimalne wymagania dotyczące identyfikacji i rejestracji zwierząt, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych reguł wspólnotowych, które mogą zostać ustanowione w celach zwalczenia lub opanowywania chorób.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla decyzji 89/153/EWG oraz przepisów wykonawczych ustanowionych zgodnie z dyrektywą 91/496/EWG, uwzględniając art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych programów pomocowych Wspólnoty [8].
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "zwierzę" oznacza każde zwierzę z gatunków określonych w dyrektywach 64/432/EWG [9] oraz 91/68/EWG [10];
b) "gospodarstwo" oznacza każdy budynek, zagrodę lub, w przypadku hodowli prowadzonej na otwartej przestrzeni, miejsce, w którym zwierzęta przebywają, są hodowane lub trzymane;
c) "hodowca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną, nawet tymczasowo, za zwierzęta;
d) "właściwa władza" oznacza centralną władzę Państwa Członkowskiego upoważnioną do przeprowadzania kontroli weterynaryjnych lub inne władze, którym władze administracji centralnej delegowały uprawnienia do wykonywania niniejszej dyrektywy;
e) "handel" oznacza handel zgodnie z definicją w art. 2 dyrektywy 90/425/EWG.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że:
a) właściwe władze posiadają aktualny wykaz wszystkich gospodarstw zajmujących się hodowlą zwierząt objętych niniejszą dyrektywą, które położone są na jego terytorium, określający gatunki hodowanych zwierząt i ich hodowców, łącznie z wpisami gospodarstw pozostającymi w wykazie do momentu, kiedy upłyną trzy kolejne lata zaprzestania w tym gospodarstwie hodowli zwierząt. Wykaz ten zawiera również znak lub znaki umożliwiające identyfikację gospodarstwa zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a) i c) akapit drugi oraz ust. 3 akapit pierwszy, a także art. 8;
b) Komisja, właściwe władze oraz inne władze odpowiedzialne za nadzorowanie przestrzegania rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 mają dostęp do wszelkich informacji uzyskanych na mocy niniejszej dyrektywy.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 90/425/EWG Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione do wyłączenia z wykazu przewidzianego w ust. 1 lit. a) osób fizycznych hodujących nie więcej niż trzy sztuki zwierząt z gatunku owiec lub kóz, w stosunku do których nie będą się ubiegać o premie lub, biorąc pod uwagę przypadki szczególne, jedną świnię, a które to zwierzęta przeznaczone są na użytek własny lub do własnej konsumpcji hodowców oraz pod warunkiem że każde takie zwierzę zostanie poddane kontrolom ustanowionym w niniejszej dyrektywie przed jakimkolwiek ich przewozem.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że:
a) każdy hodowca bydła lub trzody chlewnej wymieniony w dyrektywie 64/432/EWG i umieszczony w wykazie przewidzianym w art. 3 ust. 1 lit. a) prowadzi rejestr podający liczbę zwierząt znajdujących się w gospodarstwie.
Rejestr zawiera aktualne informacje o każdym przypadku narodzin, padnięcia lub przewozu zwierząt (liczba zwierząt uwzględniająca każdorazowe wprowadzenie i usunięcie z rejestru), co najmniej w ujęciu zagregowanym, z podaniem odpowiednio miejsca ich pochodzenia lub przeznaczenia oraz daty takich przewozów.
We wszystkich przypadkach należy podać znak identyfikacyjny stosowany zgodnie z art. 5 i 8.
W przypadku trzody chlewnej rejestracja narodzin i padnięć nie jest jednak obowiązkowa.
W przypadku świń czystorasowych lub mieszańców, które są rejestrowane w księgach zwierząt zarodowych zgodnie z przepisami dyrektywy 88/661/EWG [11], alternatywny system rejestracji oparty na identyfikacji indywidualnej umożliwiający zidentyfikowanie zwierząt może być uznany na mocy procedury ustanowionej w art. 18 dyrektywy 90/425/EWG, jeżeli system taki zapewnia spełnienie wymogów równoważnych do wymogów spełnianych przez rejestr;
b) każdy hodowca owiec lub kóz, którego gospodarstwo jest wymienione zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a), prowadzi rejestr zawierający co najmniej łączną liczbę owiec i kóz znajdujących się w gospodarstwie każdego roku w dniu, który zostanie określony przez właściwe władze.
Rejestr zawiera również:
- aktualne informacje dotyczące liczby żywych maciorek owiec i kóz w wieku powyżej 12 miesięcy lub, które wcześniej kociły się w danym gospodarstwie,
- informacje dotyczące przewozów owiec i kóz (liczba zwierząt uwzględniająca każdorazowe wprowadzenie i usunięcie z rejestru), co najmniej w ujęciu zagregowanym, z podaniem odpowiednio miejsca ich pochodzenia lub przeznaczenia, ich oznakowania oraz daty takich przewozów.
2.
Jednakże zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 90/425/EWG ustala się uproszczoną procedurę rejestracji do dnia 1 stycznia 1993 r. w odniesieniu do bawołów oraz do dnia 1 października 1994 r. w odniesieniu do owiec i kóz wypędzanych sezonowo na pastwiska, a w przypadku wszystkich wymienionych wyżej zwierząt wypasanych na wspólnym pastwisku lub hodowanych w regionach pozostających w izolacji ze względu na warunki geograficzne.
3.
Państwa Członkowskie gwarantują również, że:
a) każdy hodowca dostarcza właściwym władzom, na ich żądanie, wszelkie informacje dotyczące pochodzenia, identyfikacji oraz, w odpowiednich przypadkach, miejsca przeznaczenia zwierząt, które hodowca posiadał, hodował, transportował, wprowadził do obrotu lub ubił;
b) każdy hodowca zwierząt, które mają być przewiezione na targowiska lub spędy lub z targowisk lub spędów, przedstawia podmiotowi prowadzącemu targowiska lub spędy, który jest tymczasowo posiadaczem zwierząt, dokument określający szczegółowe informacje dotyczące zwierząt, w tym numery identyfikacyjne lub znaki każdej sztuki bydła.
Osoba prowadząca targowisko lub skup może wykorzystać dokumenty, uzyskane zgodnie z akapitem pierwszym, do wypełnienia obowiązku ustanowionego w ust. 1 lit. a) akapit trzeci;
c) przez minimalny okres, który zostanie wyznaczony przez właściwą władzę, jednak nie krótszy niż trzy lata w gospodarstwie dostępne są dla właściwej władzy, na jej żądanie, rejestry i informacje.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że przestrzegane są następujące zasady ogólne:
a) znaki identyfikacyjne muszą być umieszczone, zanim zwierzęta opuszczą gospodarstwo, w którym się narodziły;
b) nie wolno usuwać lub zmieniać znaków identyfikacyjnych bez pozwolenia właściwej władzy.
W przypadku gdy znak stał się nieczytelny lub został zgubiony, nowy znak umieszcza się zgodnie z niniejszym artykułem;
c) hodowca wpisuje do rejestru określonego w art. 4 wszelkie nowe znaki identyfikacyjne w celu zachowania powiązania z poprzednim oznakowaniem danego zwierzęcia;
d) kolczyki przewidziane w ust. 2 lit. a) są zatwierdzane przez właściwą władzę i są zabezpieczone przed podrobieniem oraz zapewniają czytelność oznakowania przez okres życia zwierzęcia.
Kolczyki nie mogą się nadawać do ponownego użytku, a ich noszenie nie może być uciążliwe dla zwierząt.
2.
W przypadku bydła Państwa Członkowskie gwarantują, że:
a) wszystkie zwierzęta wymienione w art. 2 dyrektywy 64/432/EWG znajdujące się w gospodarstwie są oznakowywane za pomocą kolczyków opatrzonych kodem alfanumerycznym, który nie może przekraczać 14 znaków i umożliwia indywidualną identyfikację każdego zwierzęcia według gospodarstwa urodzenia lub, w przypadku buhajów przeznaczonych do celów sportowych lub widowiskowych, z wyjątkiem targów i wystaw, za pomocą systemu identyfikacji zapewniającego spełnianie równoważnych wymogów uznanych przez Komisję.
Kolczyki określone w akapicie pierwszym muszą być założone przed upływem dziewięciu miesięcy od dnia przyjęcia, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 90/425/EWG, środków przewidujących identyfikację Państwa Członkowskiego oraz gospodarstwa, z którego dane zwierzę pochodzi.
Zwierzęta oznakowane przed upływem dziewięciu miesięcy są także oznakowane zgodnie z systemami krajowymi przewidzianymi w akapicie trzecim lub przez kolczykowanie przewidziane w akapicie pierwszym.
Na mocy procedury ustanowionej w art. 18 dyrektywy 90/425/EWG okres taki może być przedłużony na wniosek Państwa Członkowskiego do dnia 1 lipca 1994 r.
Jednak zwierzęta, które oznakowano przed upływem przewidzianego okresu dziewięciu miesięcy zgodnie z obowiązującymi systemami krajowymi, które zostały przedstawione Komisji, pozostają z tego względu pod kontrolą;
b) znaki identyfikacyjne są przydzielane gospodarstwom, rozprowadzane i stosowane do zwierząt w sposób określany przez właściwe władze;
c) znaki identyfikacyjne są umieszczane najpóźniej do 30. dnia od daty urodzenia zwierzęcia.
Właściwe władze mogą jednak odroczyć znakowanie zwierząt do momentu, w którym zwierzę osiągnie maksymalnie sześć miesięcy życia, pod warunkiem że przed upływem 30 dni od dnia narodzin zwierzę zostanie oznakowane przez hodowcę przy użyciu tymczasowego znaku identyfikacyjnego uznanego przez właściwą władzę, umożliwiając w ten sposób identyfikację każdego ze zwierząt według gospodarstwa narodzin zwierzęcia oraz pod warunkiem że zwierzęta te nie mogą opuścić gospodarstwa, z wyjątkiem przewiezienia ich na ubój do rzeźni mieszczącej się na terenie objętym właściwością właściwej władzy, która uznała tymczasowy znak identyfikacyjny, bez przechodzenia przez inne gospodarstwo.
Właściwe władze mogą jednak wyrazić zgodę, aby cielęta mleczne przeznaczone na rzeź przed ukończeniem szóstego miesiąca życia oraz które zostały przywiezione przed osiągnięciem 30. dnia życia zgodnie z krajowym systemem przewozu zwierząt, uznanym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 90/425/EWG, umożliwiającym co najmniej ustalenie gospodarstwa pochodzenia zwierząt, były znakowane w gospodarstwach prowadzących opas cieląt, pod warunkiem że cielęta zostały tam przewiezione bezpośrednio z gospodarstwa ich narodzin oraz że cielęta przewiezione na mocy takich systemów nie będą kwalifikować się do przyznania premii.
3.
Zwierzęta inne niż bydło należy znakować bezzwłocznie, a w każdym przypadku przed opuszczeniem gospodarstwa za pomocą kolczyków lub tatuażu umożliwiających określenie miejsca pochodzenia zwierząt oraz umożliwiających dokonanie odniesienia do wszelkich dokumentów towarzyszących, które powinny wymieniać takie kolczyki lub tatuaż, oraz umożliwiających odniesienie do wykazu określonego w art. 3 ust. 1 lit. a).
W oczekiwaniu na decyzję przewidzianą w art. 10 niniejszej dyrektywy oraz w drodze odstępstwa od przepisów art. 3 ust. 1 lit. c) akapit drugi dyrektywy 90/425/EWG Państwa Członkowskie mogą stosować krajowe systemy przewozu zwierząt innych niż bydło w przypadku wszelkich transportów takich zwierząt odbywających się w granicach terytorium danego państwa.
Takie systemy muszą umożliwiać identyfikację miejsca pochodzenia i miejsca narodzin zwierząt.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o systemach, które zamierzają w tym celu wprowadzić, w odniesieniu do trzody chlewnej z dniem 1 lipca 1993 r. oraz z dniem 1 lipca 1994 r. w odniesieniu do owiec i kóz.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 90/425/EWG Państwo Członkowskie może być poproszone o dokonanie zmian swojego systemu, w przypadku gdy nie spełnia on wymogu określonego w zdaniu drugim.
Przesyłce zwierząt oznakowanych tymczasowym znakiem identyfikującym przez cały czas przewozu towarzyszy dokument umożliwiający określenie pochodzenia zwierząt, ich właściciela, miejsca wyjścia oraz miejsca przeznaczenia.
Właściwe władze mogą jednak zezwolić na przewóz nieoznakowanych owiec i kóz między gospodarstwami o tym samym statusie zdrowotnym, stanowiącymi własność jednego podmiotu oraz znajdującymi się na obszarze objętym właściwością tej władzy, pod warunkiem że każdy taki przewóz odbywa się na mocy krajowego systemu, który umożliwia określenie gospodarstwa, w którym dane zwierzę się narodziło.
Państwa Członkowskie muszą do dnia 1 lipca 1994 r. powiadomić Komisję o systemach, które zamierzają w tym celu wprowadzić.
Stosownie do procedury ustanowionej w art. 18 dyrektywy 90/425/EWG Państwo Członkowskie może zostać poproszone o dokonanie zmian tego systemu, w przypadku gdy nie spełnia on wyżej wymienionego wymogu.
4.
Artykuł 3 ust. 2 lit. e) dyrektywy 64/432/EWG otrzymuje brzmienie:
"e) podlegać identyfikacji zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 92/102/EWG w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt [12]."
Artykuł 6
1.
Gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia postanawiają nie stosować znaku identyfikacyjnego nadanego zwierzęciu w gospodarstwie jego pochodzenia, władze te ponoszą wszelkie koszty związane z zamianą znaku.
W przypadku takiej zamiany znaku należy zachować powiązanie między identyfikacją dokonaną przez właściwe władze Państwa Członkowskiego wysyłki a nową identyfikacją dokonaną przez właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia; powiązanie to odnotowuje się w rejestrze przewidzianym w art. 4.
Do możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym nie można odwoływać się w przypadku zwierząt przeznaczonych do uboju, które przywożone są zgodnie z art. 8 bez umieszczania nowego znaku zgodnie z art. 5.
2.
W przypadku gdy zwierzęta zostały sprzedane, właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia mogą do celów art. 5 dyrektywy 90/425/EWG odwołać się do art. 4 dyrektywy 89/608/EWG w celu uzyskania informacji odnoszących się do zwierząt, stad pochodzenia zwierząt oraz wszelkich przewozów tych zwierząt.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie gwarantują, że wszelkie informacje dotyczące przewozów zwierząt, którym nie towarzyszą świadectwa lub dokumenty wymagane zgodnie z przepisami weterynaryjnymi lub zootechnicznymi, dostępne są dla właściwych władz, na ich żądanie, co najmniej przez okres wyznaczany przez te władze.
Artykuł 8
Wszystkie zwierzęta przywożone z państw trzecich, które przeszły kontrole ustanowione w dyrektywie 91/496/EWG i pozostają na terytorium Wspólnoty, w ciągu 30 dni od dnia przeprowadzenia powyższych badań oraz w każdym przypadku przed ich przewozem mają być identyfikowane znakiem spełniającym wymogi określone w art. 5, o ile ich gospodarstwem przeznaczenia jest rzeźnia znajdująca się w obszarze właściwości władzy odpowiedzialnej za kontrole weterynaryjne, zaś ubój zwierząt przeprowadzany jest w ciągu trzydziestu dni od dnia badania.
Należy zachować powiązanie między identyfikacją nadaną przez państwo trzecie a identyfikacją zwierzęcia dokonaną w Państwie Członkowskim przeznaczenia.
Powiązanie to należy odnotować w rejestrze przewidzianym w art. 4.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki administracyjne i/lub karne, które są stosowane wobec wszelkich naruszeń wspólnotowych przepisów weterynaryjnych, w przypadkach, w których ustalono, że znakowanie lub identyfikacja lub prowadzenie rejestrów przewidzianych w art. 4 nie jest prowadzone zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 1996 r., działając na podstawie sprawozdania Komisji, któremu towarzyszą wnioski przyjmowane kwalifikowaną większością głosów, w świetle zdobytych doświadczeń, Rada dokonuje przeglądu przepisów niniejszej dyrektywy w celu zdefiniowania zharmonizowanego wspólnotowego systemu identyfikacji i rejestracji oraz podejmuje decyzję w sprawie możliwości wprowadzenia elektronicznego systemu identyfikacji w świetle postępu dokonanego w tej dziedzinie przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO).
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy:
- w odniesieniu do wymogów dotyczących bydła:
i) rejestrowanie bydła od dnia 1 lutego 1993 r. zgodnie z obowiązującymi procedurami krajowymi spełniającymi wymogi ustanowione w art. 4 oraz identyfikowanie zgodnie z istniejącymi zasadami określonymi w art. 5 ust. 2 lit. a) akapit drugi i trzeci;
ii) wprowadzanie od dnia 1 października 1993 r. wspólnotowych systemów rejestracji i identyfikacji ustanowionych niniejszą dyrektywą,
- w odniesieniu do wymogów dotyczących trzody chlewnej – do dnia 1 stycznia 1994 r.,
- w odniesieniu do wymogów dotyczących owiec i kóz – do dnia 1 stycznia 1995 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Ustalenie ostatecznego terminu transpozycji do prawa krajowego na dzień 1 stycznia 1994 r. oraz dzień 1 stycznia 1995 r. pozostaje bez uszczerbku dla zniesienia granicznych kontroli weterynaryjnych przewidzianych dyrektywą 90/425/EWG.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/104/EWG
z dnia 3 grudnia 1992 r.
w sprawie minimalnych wymagań w zakresie poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników odkrywkowego i podziemnego przemysłu wydobywczego (dwunasta dyrektywa szczegółowa w znaczeniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 118a;
uwzględniając wniosek Komisji [1], przedstawiony po konsultacjach z Komisją ds. Ochrony Zdrowia i Bezpieczeństwa Pracy w Górnictwie i Innych Gałęziach Przemysłu Wydobywczego;
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: art. 118a Traktatu przewiduje przyjęcie przez Radę, w formie dyrektyw, minimalnych wymagań, w celu wspierania działań, zwłaszcza w środowisku pracy, sprzyjających wyższemu poziomowi bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
dyrektywy te, zgodnie ze wspomnianym artykułem, nie powinny nakładać administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń utrudniających tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
poprawa bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy jest celem, który nie powinien być podporządkowany czysto ekonomicznym rozważaniom;
dyrektywa Rady 89/654/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy (pierwsza dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [4] nie ma zastosowania do przemysłów wydobywczych;
przestrzeganie minimalnych wymagań w celu poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w odkrywkowym i podziemnym przemyśle wydobywczym jest niezbędnym warunkiem dla zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
odkrywkowy i podziemny przemysł wydobywczy stanowią sektor działalności, w którym pracownicy mogą być narażeni na szczególnie wysokie ryzyko;
niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5]; przepisy odnośnej dyrektywy w pełni stosują się do odkrywkowego i podziemnego przemysłu wydobywczego bez uszczerbku dla na bardziej rygorystycznych i/lub szczególnych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie; pomocnicze urządzenia stosowane na powierzchni odkrywkowego i podziemnego przemysłu wydobywczego, które nie są niezbędne dla odkrywkowego i podziemnego przemysłu wydobywczego zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. a) niniejszej dyrektywy podlegają przepisom dyrektywy 89/654/EWG;
3 listopada 1992 r. Rada przyjęła dyrektywę 92/91/EWG w sprawie minimalnych wymagań dotyczących poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi (jedenasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [6];
niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny wkład w tworzenie społecznego wymiaru rynku wewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
1. Niniejsza dyrektywa, która jest dwunastą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, ustanawia minimalne wymagania w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników odkrywkowego i podziemnego przemysłu wydobywczego, o którym mowa w art. 2 lit. a).
2.
Przepisy dyrektywy 89/391/EWG w pełni stosują się do zakresu, o którym mowa w ust. 1, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub szczególnych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) odkrywkowy i podziemny przemysł wydobywczy oznacza wszystkie gałęzie przemysłu prowadzące:
- powierzchniowe lub podziemne wydobycie, w ścisłym znaczeniu tego słowa, kopalin, i/lub
- prace poszukiwawcze mające na celu tego rodzaju wydobycie, i/lub
- przygotowania wydobytych kopalin do sprzedaży, z wyłączeniem ich przetwarzania,
z wyłączeniem wydobycia kopalin za pomocą otworów wiertniczych, określonego w art. 2 lit. a) dyrektywy 92/91/EWG;
b) miejsce pracy oznacza cały obszar przeznaczony pod stanowiska pracy, związane z bezpośrednią i pomocniczą działalnością oraz instalacjami odkrywkowego lub podziemnego przemysłu wydobywczego, łącznie ze składowiskami odpadów i innymi zwałowiskami oraz pomieszczeniami, do których pracownicy mają dostęp w związku z wykonywaną pracą.
SEKCJA II
OBOWIĄZKI PRACODAWCY
Artykuł 3
Obowiązki ogólne
1.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, pracodawca podejmie niezbędne środki, by zagwarantować, aby:
a) miejsca pracy były zaprojektowane, wykonane, wyposażone, przekazane do eksploatacji, prowadzone i utrzymywane w taki sposób, by pracownicy mogli wykonywać zleconą im pracę bez narażania swojego bezpieczeństwa i/lub zdrowia ani bezpieczeństwa i zdrowia innych pracowników;
b) użytkowanie miejsc pracy w czasie obecności pracowników odbywało się pod nadzorem wyznaczonej osoby;
c) praca związana ze szczególnym ryzykiem powierzana była tylko kompetentnemu personelowi i wykonywana zgodnie z podanymi instrukcjami;
d) wszystkie instrukcje bezpieczeństwa były zrozumiałe dla wszystkich pracowników, których dotyczą;
e) dostępne były właściwe środki pierwszej pomocy;
f) wszystkie potrzebne szkolenia dotyczące bezpieczeństwa były przeprowadzane w regularnych odstępach czasu.
2.
Pracodawca zapewni sporządzenie i aktualizację dokumentu dotyczącego bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zwanego dalej "dokumentem bezpieczeństwa i ochrony zdrowia", spełniającego stosowne wymagania, zgodnie z artykułami 6, 9 i 10 dyrektywy 89/391/EWG.
Dokument bezpieczeństwa i ochrony zdrowia musi w szczególności wykazać, że:
- zagrożenia, na które narażeni są pracownicy w miejscu pracy, zostały określone i ocenione,
- zostaną podjęte właściwe środki w celu osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy,
- projekt, użytkowanie i konserwacja miejsca pracy i wyposażenia są bezpieczne.
Dokument bezpieczeństwa i ochrony zdrowia musi zostać sporządzony przed rozpoczęciem pracy i zweryfikowany, jeśli w miejscu pracy podjęte zostały ważne zmiany, rozbudowa lub przekształcenia.
3.
Gdy w tym samym miejscu pracy są obecni pracownicy z kilku przedsiębiorstw, każdy pracodawca jest odpowiedzialny za wszystkie sprawy, jakie jemu podlegają.
Pracodawca, który zgodnie z przepisami krajowymi i/lub praktyką jest odpowiedzialny za miejsce pracy, koordynuje wdrażanie wszystkich środków związanych z bezpieczeństwem i ochroną zdrowia pracowników, a w swoim dokumencie bezpieczeństwa i zdrowia określa cel koordynacji i środki oraz procedury jego wdrażania.
Koordynacja nie ma wpływu na odpowiedzialność poszczególnych pracodawców zgodnie z przepisami zawartymi w dyrektywie 89/391/EWG.
4.
Pracodawca możliwie jak najszybciej poinformuje odpowiednie organy o wszelkich poważnych i/lub śmiertelnych wypadkach przy pracy oraz sytuacjach stwarzających poważne zagrożenie.
Artykuł 4
Ochrona przed pożarami, wybuchami i szkodliwą dla zdrowia atmosferą
Pracodawca podejmie odpowiednie działania i środki ostrożności właściwe dla charakteru działalności, aby:
- uniknąć, wykryć i zwalczyć powstawanie i rozprzestrzenianie się pożarów i wybuchów, oraz
- zapobiec pojawieniu się wybuchowej i/lub szkodliwej dla zdrowia atmosfery.
Artykuł 5
Ewakuacja i środki ratunkowe
Pracodawca zapewni i będzie konserwował odpowiednie środki ewakuacyjne i ratunkowe gwarantujące pracownikom możliwość szybkiego i bezpiecznego opuszczenia miejsca pracy w przypadku wystąpienia zagrożenia.
Artykuł 6
Łączność, systemy ostrzegawcze i alarmowe
Pracodawca podejmie niezbędne środki w celu zapewnienia właściwych systemów ostrzegawczych oraz łączności umożliwiających w razie potrzeby podjęcie natychmiastowych działań w zakresie udzielania pomocy, ewakuacji i prowadzenia akcji ratowniczej.
Artykuł 7
Informowanie pracowników
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 10 dyrektywy 89/391/EWG, pracownicy i/lub ich przedstawiciele są informowani o wszystkich środkach dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy, a w szczególności odnoszących się do zastosowania art. 3-6.
2.
Informacja musi być zrozumiała dla pracowników, których dotyczy.
Artykuł 8
Profilaktyczna ochrona zdrowia
1.
W celu zapewnienia pracownikom profilaktycznej ochrony zdrowia, odpowiadającej ryzyku, na które narażone jest ich zdrowie i bezpieczeństwo w czasie pracy, zostaną wprowadzone środki zgodnie z przepisami krajowymi i/lub praktyką.
2.
Środki, o których mowa w ust. 1, powinny zapewnić każdemu pracownikowi prawo do profilaktycznej ochrony zdrowia lub prawo do poddania się jej, zanim zostanie przydzielony do zadań związanych z działalnością, o której mowa w art. 2, a kolejne badania lekarskie będą przeprowadzane w regularnych odstępach czasu.
3.
Profilaktyczna ochrona zdrowia może być prowadzona jako część państwowego systemu opieki zdrowotnej.
Artykuł 9
Konsultacje z pracownikami i udział pracowników
Konsultacje i udział pracowników i/lub ich przedstawicieli w sprawach, których dotyczy niniejsza dyrektywa, odbywają się zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 10
Minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia
1.
Miejsca pracy po raz pierwszy uruchomione po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy, jak zostało określone w art. 13 ust. 1, muszą odpowiadać minimalnym wymaganiom w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ustanowionym w Załączniku.
2.
Miejsca pracy użytkowane przed datą wejścia w życie niniejszej dyrektywy, jak zostało określone w art. 13 ust. 1, muszą jak najszybciej i nie później niż dziewięć lat od tej daty odpowiadać minimalnym wymaganiom w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ustanowionym w Załączniku.
3.
Gdy w miejscach pracy dokonywane są zmiany, rozbudowa i/lub przekształcenia po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy, jak zostało określone w art. 13 ust. 1, pracodawca podejmie niezbędne środki by zapewnić, że te zmiany, rozbudowa i/lub przekształcenia są zgodne z odpowiednimi minimalnymi wymaganiami ustanowionymi w Załączniku.
SEKCJA III
INNE PRZEPISY
Artykuł 11
Zmiany w Załączniku
Czysto techniczne zmiany w Załączniku zgodne z:
- przyjęciem dyrektyw w zakresie technicznej harmonizacji i normalizacji związanych z odkrywkowym i podziemnym przemysłem wydobywczym,
i/lub
- postępem technicznym, rozwojem międzynarodowych uregulowań lub specyfikacji, oraz aktualnej wiedzy/ustaleń na temat odkrywkowego i podziemnego przemysłu wydobywczego,
są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 12
Wydobycie kopalin metodą bagrowania
Państwa Członkowskie mogą nie stosować niniejszej dyrektywy w odniesieniu do wydobycia kopalin metodą bagrowania pod warunkiem, że zapewnią one ochronę pracowników, których to dotyczy, zgodnie z ogólnymi zasadami bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, z uwzględnieniem szczególnych zagrożeń związanych z wydobyciem kopalin metodą bagrowania.
Artykuł 13
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie 24 miesięcy od jej przyjęcia.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Środki, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które zostały lub mają być przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
4.
Państwa Członkowskie przekażą co pięć lat Komisji sprawozdanie z wykonania przepisów niniejszej dyrektywy, określając w nim stanowiska pracodawców i pracowników.
Komisja poinformuje o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Komisję ds. Ochrony Zdrowia i Bezpieczeństwa Pracy w Górnictwie i Innych Gałęziach Przemysłu Wydobywczego oraz Komitet Doradczy ds. Ochrony Zdrowia, Bezpieczeństwa i Higieny w Pracy.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 92/105/EWG
z dnia 3 grudnia 1992 r.
ustanawiająca stopień normalizacji w odniesieniu do "paszportów" roślin używanych przy przemieszczaniu niektórych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów w obrębie Wspólnoty i ustanawiająca szczegółowe procedury dotyczące wydawania takich "paszportów" roślin oraz warunki i szczegółowe procedury dotyczące ich wymiany
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 92/10/EWG [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. f) akapit drugi oraz art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: stosowanie wspólnotowego systemu ochrony roślin w odniesieniu do Wspólnoty jako obszaru bez wewnętrznych granic, wymagać będzie przeprowadzenia kontroli zdrowia roślin w odniesieniu do potencjalnie niebezpiecznych produktów Wspólnoty przed ich przemieszczaniem w ramach Wspólnoty; najbardziej właściwym miejscem dla przeprowadzenia tych kontroli jest miejsce produkcji producentów wymienionych w oficjalnym rejestrze;
jeżeli wynik takich kontroli jest zadowalający, zamiast świadectwa fitosanitarnego używanego w handlu międzynarodowym w odniesieniu do roślin, ich opakowania lub pojazdu transportującego rośliny, musi być dołączony "paszport" roślin przystosowany do rodzaju produktu, aby zapewnić jego swobodne przemieszczanie w całej Wspólnocie lub w tych jej częściach, w których jest ważny;
w przypadku roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów pochodzących spoza Wspólnoty, które przeszły w zadowalający sposób wymagane kontrole zdrowia roślin przy pierwszym wprowadzeniu do Wspólnoty, "paszport" roślin musi być także dołączony w tym samym celu;
niezbędne jest przygotowanie jednolitej formy "paszportu" dla różnych rodzajów roślin lub produktów roślinnych;
jednakże w czasie fazy wstępnej stosowania systemu, używanie uproszczonych "paszportów" roślin znormalizowanych do pewnego stopnia, powinno być dopuszczone w celu umożliwienia przemieszczania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów od dnia 1 stycznia 1993 r.; system ten będzie ponownie rozpatrzony na podstawie oceny uzyskanej w czasie wyżej wymienionej fazy;
jeżeli jeden "paszport" roślin ma być wymieniony na inny, należy ustalić specjalny znak dla paszportu zastępczego;
w celu zapewnienia, że przemieszczanie roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów jest właściwie monitorowane przez Państwa Członkowskie, niezbędne jest ustanowienie bardziej szczegółowych i bardziej jednolitych procedur wydawania i wymiany "paszportów" roślin;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. zdrowia roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie stanowią, że warunki ustanowione w ust. 2 są spełnione, kiedy "paszport" roślin określony w art. 2 ust. 1 lit. f) akapit pierwszy dyrektywy Rady 77/93/EWG jest przygotowany przez właściwe organy zgodnie z przepisami art. 2 i 3 niniejszej dyrektywy.
2.
Następujące warunki muszą zostać spełnione:
a) "paszport" roślin zawiera urzędową etykietę i dokument towarzyszący zawierający wymagane informacje określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Etykieta nie była wcześniej używana i wykonana jest z odpowiedniego materiału.
Zezwala się na stosowanie urzędowych przylepnych etykiet.
"Dokument towarzyszący" oznacza każdy dokument normalnie stosowany w celach handlowych.
Dokument ten nie jest niezbędny, jeżeli wymagane informacje ustanowione w Załączniku są określone na danej etykiecie;
b) zaleca się, aby wymagane informacje były drukowane; są sporządzone co najmniej w jednym z języków urzędowych Wspólnoty;
c) w przypadku "paszportu" roślin dla bulw Solanum tuberosum L., przeznaczonych do sadzenia, jest to etykieta urzędowa, jak określono w dyrektywie Rady 66/403/EWG [3].
Zgodność z przepisami obejmującymi wprowadzanie sadzeniaków do strefy chronionej i ich przemieszczanie się w ramach tej strefy uznanej w odniesieniu do organizmów szkodliwych dotyczących sadzeniaków, odnotowuje się na etykiecie lub na innym dokumencie handlowym.
3.
Państwa Członkowskie wymagają, gdy "paszport" roślin składa się z etykiety i dokumentu towarzyszącego, aby:
a) część "paszportu" roślin składająca się z etykiety zawierała co najmniej dane wymagane zgodnie z pkt 1–5 Załącznika; oraz
b) część "paszportu" roślin składająca się z dokumentu towarzyszącego zawierała co najmniej dane wymagane zgodnie z pkt 1–10 Załącznika.
4.
Wszelkie dane szczegółowe inne niż wymienione w Załączniku, mające znaczenie do celów etykietowania zgodnie z dyrektywami Rady 91/682/EWG [4], 92/33/EWG [5] lub 92/34/EWG [6], mogą także być umieszczane w dokumentach towarzyszących, ale będą wyraźnie oddzielone od informacji określonych w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby warunki ustanowione w ust. 2 były spełnione, gdy "paszport" roślin jest sporządzany, drukowany i przechowywany.
2. "Paszport" roślin jest sporządzany, drukowany i/lub następnie przechowywany albo bezpośrednio przez właściwe organy określone w art. 1 ust. 1, albo - pod ich kontrolą - przez producenta określonego w art. 6 ust. 4 akapit trzeci lub osobę określoną w art. 10 ust. 3 tiret drugie lub importera określonego w art. 12 ust. 6 akapit drugi dyrektywy 77/93/EWG.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby warunki ustanowione w ust. 2 były spełnione, gdy "paszport" roślin jest wydany i dołączony do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, do ich opakowania lub pojazdów je transportujących.
Wydawanie obejmuje przygotowanie paszportu, w szczególności wpisanie informacji i działania niezbędne do udostępnienia "paszportu" roślin do użytku składającego wniosek.
2.
Do celów ust. 1, właściwe organy określone w art. 1 ust. 1, bez uszczerbku dla wymagań ustanowionych w dyrektywie 77/93/EWG:
a) zapewniają, aby producent, osoba lub importer określony w art. 2 ust. 2 występował do nich z wnioskiem o wydanie "paszportu" roślin lub o wymianę "paszportu" roślin;
b) ustalają, w miarę potrzeby, na podstawie badań przewidzianych w art. 6 ust. 1, 2 i 3 dyrektywy 77/93/EWG i przeprowadzonych zgodnie z art. 6 ust. 4 lub na podstawie wymagań ustanowionych w art. 10 ust. 3 lub art. 12 ust. 6 wspomnianej dyrektywy, ograniczenia stosowane w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów oraz odpowiednio ważność terytorialną "paszportu" roślin lub decydują o wymianie danego "paszportu" roślin, jak również informacje, które mają być w nim zamieszczone.
Jeżeli producent, osoba lub importer określony w art. 2 ust. 2 zamierza wysłać roślinę, produkt roślinny lub inny do strefy chronionej określonej w art. 2 ust. 1 lit. h) wspomnianej dyrektywy, w odniesieniu do której nie posiada ważnego "paszportu" roślin, właściwe organy podejmują niezbędne kroki i ustalają odpowiednio, czy produkt kwalifikuje się do odpowiedniej strefy chronionej. Właściwe organy zapewniają, aby producent, osoba lub importer określony w art. 2 ust. 2 powiadamiał je o wyżej wymienionym zamiarze w odpowiednim czasie przed wysłaniem i występował równocześnie o odpowiedni "paszport" roślin.
c) zapewniają, aby informacje podawano albo w całości wielkimi literami, jeżeli "paszport" roślin znajduje się na wydrukowanym formularzu albo wielkimi literami lub w całości w maszynopisie we wszystkich innych przypadkach.
Nazwy botaniczne roślin lub produktów wypełnia się w alfabecie łacińskim, niepoświadczone zmiany lub przekreślenia unieważniają dany "paszport" roślin;
d) zapewniają, aby jeżeli roślina, produkt roślinny lub inny został przez nie zakwalifikowany do szczególnej strefy (stref) chronionej(-ych), kod strefy chronionej umieszczano w "paszporcie" roślin obok wyraźnego oznaczenia "ZP"(zona protecta) wskazującego, że dany "paszport" roślin obejmuje roślinę, produkt roślinny lub inny kwalifikujący się do strefy (stref) chronionej(-ych);
e) zapewniają, aby jeżeli "paszport" roślin ma być dostarczony dla rośliny, produktu roślinnego lub innego pochodzących spoza Wspólnoty, "paszport" roślin był używany z zaznaczeniem nazwy kraju pochodzenia, lub w miarę potrzeby, kraju nadawcy w danym "paszporcie" roślin;
f) zapewniają, aby jeżeli "paszport" roślin ma być wymieniony na inny "paszport" roślin, to używany był "paszport" roślin określony w art. 1 ust. 1; kod pierwotnie zarejestrowanego producenta lub importera wymienia się w danym "paszporcie" roślin obok wyraźnego oznaczenia "RP" (replacement passport) wskazującego, że dany "paszport" roślin zastępuje inny "paszport" roślin;
g) w zależności od tego, gdzie dany "paszport" roślin jest fizycznie przechowywany, albo dostarczają dany "paszport" roślin, albo zezwalają producentowi, osobie lub importerowi określonemu w art. 2 ust. 2 do używania go odpowiednio;
h) zapewniają, aby część danego "paszportu" roślin składająca się z etykiety dołączana była na odpowiedzialność producenta, osoby lub importera określonych w art. 2 ust. 2 do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, do ich opakowania lub do pojazdów je transportujących w taki sposób, że nie może ich ponownie używać.
Artykuł 4
System, według którego "paszport" roślin określony w art. 1 ust. 1 jest używany, poddany zostanie ponownemu przeglądowi nie później niż do dnia 30 czerwca 1994 r.
"Paszport" roślin określony w art. 1 ust. 2 lit. c) stosowany jest przez okres, który wygasa dnia 30 czerwca 1993 r.
Artykuł 5
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie określonym w art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 91/683/EWG [7] i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji wszystkie przepisy prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY 92/108/EWG
z dnia 14 grudnia 1992 r.
zmieniająca dyrektywę 92/12/EWG w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, jak również zmieniająca dyrektywę 92/81/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu nadania właściwego skutku przepisom dyrektywy 92/12/EWG[4] należy określić terytoria Państw Członkowskich, które do celów fiskalnych powinny być traktowane jako państwa trzecie;
w przypadku gdy produkty akcyzowe są wysyłane do Państw Członkowskich przez obszar krajów EFTA, należy ustanowić szczególne warunki dotyczące deklaracji w celu objęcia takich produktów procedurami wewnętrznego tranzytu wspólnotowego na podstawie jednolitego dokumentu administracyjnego;
konieczne jest jasne stwierdzenie, że wewnątrzwspólnotowy przepływ produktów podlegających zerowej stawce podatku akcyzowego, które nie zostały dopuszczone do konsumpcji, powinien również mieć miejsce między składami celnymi;
modyfikacja towarzyszącego dokumentu urzędowego powinna umożliwiać zmianę miejsca dostawy;
nie później niż do dnia 1 kwietnia 1993 r. władze każdego Państwa Członkowskiego powinny posiadać elektroniczną bazę danych zawierającą rejestr uprawnionych właścicieli składów celnych oraz rejestr składów celnych;
w celu uproszczenia procedur administracyjnych dokument towarzyszący nie powinien być stosowany w przypadku korzystania z procedur komputerowych;
dokument towarzyszący powinien być stosowany w przypadku, gdy produkty objęte zawieszeniem są transportowane drogą morską lub powietrzną bezpośrednio z jednego portu morskiego lub portu lotniczego Wspólnoty do innego;
w odniesieniu do produktów akcyzowych objętych w 1992 r. zawieszeniem należy wprowadzić przepisy, na mocy których produkty takie byłyby objęte zawieszeniem akcyzy również w okresie późniejszym, pod warunkiem że zawieszenie nie zostało zniesione;
w celu zapewnienia z dniem 1 stycznia 1993 r. płynnego funkcjonowania przepisów wspólnotowych w zakresie podatku akcyzowego należy zmienić dyrektywę Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z czynności stanowiących część systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz opłat rolnych i ceł[5], jak również dyrektywę Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych[6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy 92/12/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Z zastrzeżeniem przepisów prawa krajowego i prawa wspólnotowego dotyczących kwestii celnych, w przypadku kiedy wyroby akcyzowe:
- pochodzą z lub są wywożone do państw trzecich bądź na terytoria określone w art. 2 ust. 1, 2 oraz 3, lub na Wyspy Normandzkie, i podlegają wspólnotowej procedurze celnej innej niż dopuszczenie do swobodnego obrotu, albo też są umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym,
lub
- są objęte procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego i wysyłane do Państw Członkowskich przez obszar krajów EFTA przy zastosowaniu jednolitego dokumentu administracyjnego,
W przypadkach określonych w akapicie pierwszym tiret drugie:
- pole 33 jednolitego dokumentu administracyjnego jest uzupełnione właściwym kodem Nomenklatury Scalonej (CN);
- w polu 44 jednolitego dokumentu administracyjnego jest wyraźnie zaznaczone, że chodzi o wysyłkę produktów objętych podatkiem akcyzowym;
- nadawca posiada egzemplarz "kopii 1" jednolitego dokumentu administracyjnego;
- odbiorca przesyła nadawcy należycie potwierdzony egzemplarz "kopii 5" jednolitego dokumentu administracyjnego.";
2) w art. 7 ust. 2 wyrażenie "przeznaczone do dostawy" zastępuje się wyrażeniem "przeznaczone do dostawy w innym Państwie Członkowskim";
3) w art. 15 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Przepisy akapitu pierwszego stosuje się do wewnątrzwspólnotowego przepływu produktów akcyzowych objętych zerową stawką podatku akcyzowego, które nie zostały dopuszczone do konsumpcji.";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5.
Uprawniony właściciel składu wysyłającego lub jego agent mogą wprowadzić zmiany do towarzyszącego dokumentu administracyjnego w celu wpisania alternatywnego miejsca dostawy.
Właściwy organ wysyłający musi niezwłocznie zostać powiadomiony, a nowe miejsce dostawy jest niezwłocznie wskazane na odwrocie towarzyszącego dokumentu administracyjnego.";
4) do tytułu III dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 15a
1.
Nie później niż do dnia 1 kwietnia 1993 r. właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego tworzą elektroniczną bazę danych zawierającą rejestr uprawnionych właścicieli składów lub podmiotów gospodarczych zarejestrowanych do celów podatku akcyzowego, jak również wykaz miejsc będących uprawnionymi składami celnymi.
2.
Rejestr zawiera następujące informacje:
a) wydany przez właściwe władze numer identyfikacyjny osoby lub miejsca;
b) nazwę i adres osoby lub miejsca;
c) kategorię towarów, które mogą być składowane lub przyjmowane przez daną osobę lub w danym miejscu;
d) adres właściwych władz, z którymi można się skontaktować w celu uzyskania dalszych informacji;
e) datę wydania oraz, w miarę potrzeby, datę upływu ważności numeru identyfikacyjnego.
3.
Dane określone w ust. 1 oraz ust. 2 lit. a), b), c) i d) są przekazywane właściwym władzom każdego Państwa Członkowskiego.
W przypadkach, w których dane określone w ust. 2 lit. e) nie są przekazane automatycznie, informacje takie są dostarczane na konkretne żądanie Państwa Członkowskiego.
Wszystkie dane są wykorzystywane wyłącznie w celu identyfikacji upoważnienia, rejestracji lub innego rozpoznania osoby lub miejsca.
4.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego zapewniają, aby osoby zajmujące się wewnątrzwspólnotowym przepływem produktów objętych podatkiem akcyzowym mogły otrzymywać potwierdzenie informacji określonych w niniejszym artykule.
5.
Jakiekolwiek informacje przekazane w dowolnej formie na mocy niniejszego artykułu mają charakter poufny.
Są one objęte tajemnicą zawodową oraz korzystają z ochrony rozszerzonej na informacje podobnego charakteru, wynikającej z prawa krajowego Państwa Członkowskiego, które dane takie otrzymało.
6.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 5 właściwe władze Państwa Członkowskiego przekazującego informacje zezwalają na ich wykorzystanie do innych celów w Państwie Członkowskim władzy wnioskującej, jeżeli, stosownie do ustawodawstwa Państwa Członkowskiego poproszonego o ich udzielenie, informacje te mogą w tym Państwie Członkowskim zostać wykorzystane do podobnych celów.";
5) artykuł 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez względu na ewentualne zastosowania procedur komputerowych, wszystkie wyroby akcyzowe przemieszczane zgodnie z porozumieniem o zawieszeniu opłat celnych między Państwami Członkowskim, włączając w to wyroby transportowane drogą morską lub powietrzną bezpośrednio z jednego portu morskiego lub lotniczego do innego, towarzyszy dokument wystawiony przez ich nadawcę.
Dokument ten może być albo dokumentem administracyjnym, albo handlowym.
Forma i treść tego dokumentu, jak również procedura, której należy przestrzegać w przypadkach, kiedy zastosowanie dokumentu jest przedmiotowo niewłaściwe, są ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 24.";
6) w art. 20 ust. 3 dodaje się zdanie ostatnie w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu rozwiązywania wszelkich naruszeń prawa lub nieprawidłowości oraz nakładania skutecznych kar.";
7) w art. 22 ust. 2 lit. b) wyrażenie "na podstawie dokumentu określonego w art. 18 ust. 1" zastępuje się wyrażeniem "zgodnie z przepisami tytułu III";
8) do tytułu VII dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 26a
Produkty akcyzowe objęte przed dniem 1 stycznia 1993 r. procedurą zawieszenia inną niż określona w art. 5 ust. 2 oraz art. 18 ust. 1, która nie została zniesiona, są uważane, po tej dacie, za wyroby objęte przepisami o zawieszeniu podatku akcyzowego.
Jeżeli sytuacja określona w akapicie pierwszym dotyczy zawieszenia tranzytu wewnątrzwspólnotowego, przepisy obowiązujące w momencie objęcia zawieszeniem wyrobów są nadal stosowane przez okres zawieszenia określony zgodnie z wymienionymi postanowieniami.
Jeżeli wymieniona sytuacja dotyczy ustaleń zawieszających w wymiarze krajowym, Państwa Członkowskie określają warunki oraz formalności, zgodnie z którymi ustalenia zawieszające są zniesione po dniu 1 stycznia 1993 r.";
9) do tytułu VII dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 30a
W dyrektywie 76/308/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł dyrektywy otrzymuje brzmienie:
Dyrektywa Rady z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie pomocy wzajemnej przy dochodzeniu roszczeń wynikających z czynności stanowiących część systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz opłat rolnych i ceł oraz w odniesieniu do podatku od wartości dodanej oraz niektórych podatków akcyzowych;
2) w art. 2:
a) literę e) zastępuje się lit. f),
b) po lit. d) dodaje się literę e) w brzmieniu:
e) podatek akcyzowy od następujących produktów:
- akcyza od przetworzonego tytoniu,
- akcyza od alkoholu oraz napojów alkoholowych,
- akcyza od olejów mineralnych."
Artykuł 2
Do dyrektywy 92/81/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1;
- litera b) otrzymuje brzmienie:
"b) produkty objęte kodami taryfowymi CN 2707 10, 2707 20, 2707 30, 2707 50, 2707 91 00, 2707 99 11 oraz 2707 99 19 Nomenklatury Scalonej",
- skreśla się lit. g).
2.
Artykuł 8 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Państwa Członkowskie mają swobodę odnośnie do nadawania mocy prawnej zwolnieniom lub obniżeniom stawki podatkowej wymienionej w niniejszym artykule poprzez zwracanie zapłaconego podatku akcyzowego".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie będą przekazywać Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, jakie wydawać będą w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/109/EWG
z dnia 14 grudnia 1992 r.
w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre Państwa Członkowskie przyjęły środki mające na celu kontrolę wytwarzania i wprowadzania do obrotu substancji często używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych; inne Państwa Członkowskie zamierzają przyjąć podobne środki; konieczne jest zatem, w perspektywie urzeczywistnienia rynku wewnętrznego, opracowanie wspólnych reguł na poziomie wspólnotowym celem uniknięcia zakłóceń konkurencji w legalnym obrocie oraz zapewnienia jednolitego stosowania przyjętych reguł;
dnia 19 grudnia 1988 r. przyjęto w Wiedniu Konwencję o Zwalczaniu Nielegalnego Obrotu Środkami Odurzającymi i Substancjami Psychotropowymi, zwaną dalej "Konwencją Narodów Zjednoczonych"; Konwencja ta wpisuje się w ramy podejmowanych w skali światowej wysiłków związanych z walką przeciw narkotykom; Wspólnota uczestniczyła w negocjacjach w sprawie tej Konwencji, ukazując swoją polityczną wolę działania w granicach swoich kompetencji;
wymogi art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych odnoszące się do handlu prekursorami (tj. substancjami często używanymi do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych) są spełniane w odniesieniu do wymiany handlowej między Wspólnotą a państwami trzecimi na skutek przyjęcia rozporządzenia Rady (EWG) nr 3677/90/EWG z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiającego środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [4];
artykuł 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych przewiduje przyjęcie właściwych środków mających na celu monitorowanie wytwarzania i rozprowadzania prekursorów; w ramach decyzji podjętych na 35. sesji Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Środków Odurzających Komisja uzupełniła wykaz substancji umieszczonych w tabelach w Załączniku do Konwencji; w niniejszej dyrektywie powinny być ustanowione odpowiednie przepisy celem wykrywania ewentualnych przypadków nielegalnego wykorzystywania środków odurzających, walki z ich nielegalnym przywozem do Wspólnoty oraz zagwarantowania, że wspólne reguły monitorowania będą stosowane na rynku Wspólnoty;
postanowienia art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych opierają się na systemie nadzorowania handlu określonymi substancjami; większa część handlu tymi substancjami jest w pełni legalna; dokumentacja i etykietowanie przesyłek zawierających te substancje muszą być wystarczająco czytelne; należy ponadto, poza wyposażeniem właściwych organów w niezbędne środki działania, rozwinąć — zgodnie z duchem Konwencji Narodów Zjednoczonych — mechanizmy oparte na ścisłej współpracy z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi, a także na rozwoju systemu gromadzenia, wymiany i wykorzystywania informacji;
ponieważ metody wykorzystywania ciągle się zmieniają, w skali międzynarodowej uważa się, iż procedury, przewidziane w art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych, należy wzmocnić w celu skutecznej walki z wykorzystywaniem przedmiotowych substancji;
Komisja oraz siedem Państw Członkowskich uczestniczyło w pracach Grupy Roboczej ds. Produktów Chemicznych, ustanowionej przez szczyt gospodarczy G7 w Houston dnia 10 lipca 1990 r. w celu rozwoju skutecznych procedur zapobiegania wykorzystywaniuprekursorów i podstawowych chemikaliów do nielegalnego wytwarzania narkotyków; podczas prac grupy zapewniono koordynację działań na poziomie wspólnotowym oraz ścisłe konsultacje z przedstawicielami przemysłu i handlu;
sprawozdanie końcowe Grupy Roboczej ds. Produktów Chemicznych zostało zatwierdzone na szczycie gospodarczym G7 w Londynie dnia 15 lipca 1991 r.;
sprawozdanie końcowe uznające, że Konwencja Narodów Zjednoczonych stanowi podstawowy instrument współpracy międzynarodowej w dziedzinie wykorzystywania substancji chemicznych, zawiera szereg zaleceń zmierzających do wzmocnienia środków krajowych i międzynarodowych na podstawie tej Konwencji;
konieczne jest zapewnienie, by wytwarzanie i wykorzystanie substancji sklasyfikowanych w kategorii 1 załącznika I do niniejszej dyrektywy było uwarunkowane posiadaniem zezwolenia; dostawa tych substancji powinna być dozwolona tylko w przypadku gdy osoba, której mają one być dostarczone, jest w sposób szczególny upoważniona, ogólnie lub indywidualnie, do ich odbierania, posiadania lub dokonywania operacji tymi substancjami;
należy przyjąć środki zmierzające do ustanowienia ścisłej współpracy z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi, aby informowali oni właściwe organy o podejrzanych transakcjach;
istnieje konieczność opracowania mechanizmów współpracy administracyjnej; pożądane jest, aby właściwe organy we Wspólnocie opierały swoje działania na rozporządzeniu Rady z dnia 19 maja 1981 r. nr 1468/81/EWG w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz współpracy między nimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa dotyczącego spraw celnych lub rolnych [5]; szczególną uwagę należy zwrócić na poufny charakter otrzymywanych i wymienianych informacji;
każde Państwo Członkowskie powinno wprowadzić sankcje o działaniu dostatecznie odstraszającym, aby zapobiec naruszeniom przepisów przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Zagadnienia ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa zmierza do ustanowienia wewnątrzwspólnotowego monitorowania niektórych substancji, często używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych, w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu takich substancji.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "substancja sklasyfikowana" oznacza każdą substancję wymienioną w załączniku I, włącznie z mieszaninami zawierającymi tę substancję.
Pojęcie to nie obejmuje produktów leczniczych oraz innych preparatów zawierających substancje sklasyfikowane, które zostały wytworzone w taki sposób, że wymienione substancje nie mogą być bez trudności wykorzystane lub odzyskane za pomocą dających się łatwo zastosować środków;
b) "wprowadzanie do obrotu" oznacza każde dostarczanie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, substancji sklasyfikowanych, wytwarzanych lub wprowadzanych do swobodnego obrotu we Wspólnocie;
c) "podmiot gospodarczy" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną zajmującą się wytwarzaniem, przetwarzaniem, handlem lub rozprowadzaniem substancji sklasyfikowanych we Wspólnocie lub też prowadzącą działalność pokrewną, taką jak pośrednictwo lub magazynowanie substancji sklasyfikowanych;
d) "Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających" oznacza organ powołany przez Jednolitą Konwencję o Środkach Odurzających z 1961 r., zmienioną Protokołem z 1972 r.
TYTUŁ II
MONITOROWANIE WPROWADZANIA DO OBROTU
Artykuł 2
Dokumentacja i etykietowanie
Każde Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zagwarantowania, że wprowadzenie do obrotu substancji sklasyfikowanych podlega następującym wymogom:
1) wszelkie transakcje prowadzące do wprowadzenia do obrotu substancji sklasyfikowanych w kategoriach 1 i 2 załącznika I są właściwie udokumentowane:
a) w szczególności dokumenty handlowe, takie jak faktury, wykazy ładunków, dokumenty administracyjne, dokumenty przewozowe i inne dotyczące przewozu zawierają informacje pozwalające w jednoznaczny sposób zidentyfikować:
- nazwę substancji sklasyfikowanej w kategoriach 1 lub 2 załącznika I,
- ilość i wagę substancji sklasyfikowanej, a w przypadku mieszaniny ilość i wagę mieszaniny, jak również ilość i wagę lub procentową zawartość substancji wymienionych w kategoriach 1 i 2 załącznika I, będących składnikami mieszaniny,
- nazwę i adres dostawcy, jednostki rozprowadzającej i odbiorcy końcowego;
b) dokumentacja powinna ponadto zawierać deklarację klienta, określającą szczególne zastosowanie substancji.
Szczegółowe zasady wykonania niniejszego przepisu zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 ust. 2.
Przy badaniu tych szczegółowych zasad należy uwzględnić możliwość, aby stały klient, otrzymujący od jednego dostawcy substancję sklasyfikowaną w kategorii 2 załącznika I, przedstawił pojedynczą deklarację dotyczącą wszystkich takich transakcji w ciągu jednego roku;
2) jednakże zobowiązania na mocy ust. 1 nie mają zastosowania do transakcji dotyczących substancji sklasyfikowanych w kategorii 2 załącznika I, w przypadku gdy ich ilości nie przekraczają ilości wskazanych w załączniku II;
3) podmioty gospodarcze zapewniają, by na substancjach sklasyfikowanych w kategoriach 1 i 2 załącznika I umieszczano etykiety przed ich wprowadzeniem do obrotu.
Etykieta musi zawierać nazwy substancji, według określeń zawartych w załączniku I. Dodatkowo podmioty gospodarcze mogą stosować swoje zwyczajowe etykiety;
4) podmioty gospodarcze przechowują dokumentację prowadzonej działalności w takim zakresie, jaki jest niezbędny dla przestrzegania zobowiązań na mocy ust. 1;
5) dokumentację określoną w ust. 1 i ust. 4 przechowuje się przez okres nie krótszy niż trzy lata od zakończenia roku kalendarzowego, w którym miała miejsce operacja określona w ust. 1 i musi być ona łatwo udostępniona na wniosek właściwych organów w celu przeprowadzenia kontroli.
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organ lub organy właściwe dla zapewnienia stosowania niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o wyznaczonym organie lub organach.
Artykuł 4
Substancje sklasyfikowane w kategoriach 1 i 2 załącznika I
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie stosowne środki w celu zapewnienia, że wytwarzanie oraz wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie substancji sklasyfikowanych w kategorii 1 załącznika I będzie uwarunkowane posiadaniem specjalnego zezwolenia wydawanego przez właściwe organy.
2.
Badając, czy w konkretnych przypadkach należy wydać takie zezwolenie, właściwe organy biorą pod uwagę w szczególności kompetencje i uczciwość składającego wniosek.
Zezwolenie może zostać zawieszone lub cofnięte przez właściwe organy w każdym przypadku, gdy istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, że posiadacz zezwolenia nie jest już właściwą i odpowiednią osobą lub że warunki, na podstawie których zezwolenie zostało wydane, nie są już spełniane.
3.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie stosowne środki w celu zapewnienia, że każdy podmiot gospodarczy posiadający zezwolenie określone w ust. 1 dostarcza substancje sklasyfikowane w kategorii 1 załącznika I tylko osobom w sposób szczególny upoważnionym, ogólnie lub indywidualnie, do ich odbierania, posiadania lub dokonywania operacji tymi substancjami.
4.
Podmioty gospodarcze zajmujące się wytwarzaniem lub wprowadzaniem do obrotu substancji sklasyfikowanych w kategorii 2 załącznika I mają obowiązek przekazywania i uaktualniania właściwym organom adresów zakładów, w których dane substancje są wytwarzane lub które nimi handlują.
Artykuł 5
Współpraca
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne w celu ustanowienia ścisłej współpracy między właściwymi organami i podmiotami gospodarczymi, w ramach której podmioty gospodarcze:
- niezwłocznie powiadamiają właściwe organy o wszelkich okolicznościach, takich jak nietypowe zamówienia lub transakcje z udziałem substancji sklasyfikowanych, które mogą budzić podejrzenie, iż takie substancje, które mają być wprowadzane do obrotu lub wytwarzane, mogą być wykorzystywane do celów nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych,
- na żądanie właściwych organów dostarczają im w zwięzłej formie informacji dotyczących prowadzonych transakcji z udziałem substancji sklasyfikowanych.
TYTUŁ III
ŚRODKI KONTROLI
Artykuł 6
Kompetencje właściwych organów
1.
W celu zapewnienia prawidłowego stosowania art. 2 i art. 4 każde Państwo Członkowskie przyjmuje, w ramach swojego prawa krajowego, niezbędne środki pozwalające właściwym organom na:
a) uzyskiwanie informacji o wszelkich zamówieniach substancji sklasyfikowanych lub operacjach z udziałem takich substancji;
b) dostęp do miejsca prowadzenia działalności podmiotu gospodarczego w celu zbierania dowodów nieprawidłowości.
TYTUŁ IV
WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA
Artykuł 7
Do celów stosowania niniejszej dyrektywy i bez uszczerbku dla art. 10 przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1468/81, w szczególności przepisy dotyczące poufności informacji, stosuje się mutatis mutandis. Każde Państwo Członkowskie przekazuje pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji nazwy właściwych organów wyznaczonych do działania w charakterze korespondentów zgodnie z art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia.
TYTUŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 8
Każde Państwo Członkowskie ustala sankcje na wypadek naruszenia przepisów przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy.
Sankcje są wystarczające do wspierania zgodności z tymi przepisami.
Artykuł 9
1.
Aby umożliwić wszelkie niezbędne dostosowania do ustaleń dotyczących monitorowania substancji sklasyfikowanych, właściwe organy w każdym Państwie Członkowskim przekazują każdego roku Komisji wszystkie istotne informacje dotyczące wykonania środków monitorowania ustanowionych w niniejszej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do substancji używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych, a także do metod wykorzystywania i nielegalnego wytwarzania.
2.
Na podstawie informacji przekazanych zgodnie z ust. 1 Komisja opracowuje, zgodnie z art. 12 ust. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych i w konsultacji z Państwami Członkowskimi, roczne sprawozdanie do przedłożenia Międzynarodowemu Organowi Kontroli Środków Odurzających.
Artykuł 10
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony na podstawie art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 3677/90.
Komitet bada wszystkie sprawy dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy, które wnosi przewodniczący Komitetu z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat danego projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić wedle pilności sprawy, której projekt dotyczy.
Opinia jest wydawana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku podejmowania przez Radę decyzji na wniosek Komisji.
Głosy Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się natychmiast.
Jednakże w przypadku gdy nie są one zgodne z opinią Komitetu, są bezzwłocznie przekazywane przez Komisję Radzie.
W takiej sytuacji Komisja wstrzymuje stosowanie środków, które wyznaczyła na trzy miesiące od daty przekazania.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w poprzednim akapicie.
3.
Procedurę ustanowioną w ust. 2 stosuje się w szczególności do:
a) ustalenia, tam gdzie to właściwe, warunków odnoszących się do dokumentacji i etykietowania mieszanin i preparatów zawierających substancje w kategorii 2 załącznika I, jak przewidziano w art. 2;
b) zmiany Załączników do niniejszej dyrektywy w przypadku zmiany tabel Załącznika do Konwencji Narodów Zjednoczonych;
c) zmiany wartości progowych przedstawionych w załączniku II.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 7 i art. 10 przed dniem 1 stycznia 1993 r., a pozostałych artykułów przed dniem 1 lipca 1993 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustalane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy. Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY 92/111/EWG
z dnia 14 grudnia 1992 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG i wprowadzająca środki upraszczające w odniesieniu do podatku od wartości dodanej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH;
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99;
uwzględniając wniosek Komisji;
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1];
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2];
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 3 dyrektywy Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r., uzupełniającej wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG w celu zniesienia barier fiskalnych[3] ustala datę wejścia w życie tych przepisów we wszystkich Państwach Członkowskich na dzień 1 stycznia 1993 r.;
w celu ułatwienia stosowania tych przepisów i wprowadzenia potrzebnych uproszczeń niezbędne jest uzupełnienie stosowanego od dnia 1 stycznia 1993 r. wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w celu wyjaśnienia sposobu, w jaki podatek ten stosuje się do niektórych czynności przeprowadzanych na obszarze Wspólnoty, jak również w celu określenia rozwiązań przejściowych między przepisami obowiązującymi w dniu 31 grudnia 1992 r. a tymi, które wejdą w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.;
w celu zagwarantowania neutralności wspólnego systemu podatku obrotowego w odniesieniu do pochodzenia towarów musi zostać uzupełnione pojęcie terytorium państwa trzeciego i definicji przywozu;
niektóre terytoria stanowiące część obszaru celnego Wspólnoty są do celów stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej uznawane za terytoria państw trzecich; w związku z powyższym podatek od wartości dodanej stosowany jest w handlu między Państwami Członkowskimi i tymi terytoriami na takich samych zasadach, jakie stosują się do jakiejkolwiek czynności między Wspólnotą i państwami trzecimi; niezbędne jest zapewnienie, aby taki handel podlegał przepisom podatkowym równoważnym do tych, które stosowałyby się do czynności dokonywanych na takich samych warunkach z terytoriami niebędącymi częścią obszaru celnego Wspólnoty; w wyniku tych przepisów bezprzedmiotowa staje się siedemnasta dyrektywa Rady 85/362/EWG z dnia 16 lipca 1985 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatku obrotowego - zwolnienia z podatku od wartości dodanej tymczasowego przywozu towarów innych niż środki transportu[4];
niezbędne jest dokładne określenie sposobu wprowadzenia w życie zwolnień odnoszących się do niektórych czynności wywozowych lub równoważnych działań; konieczne jest odpowiednie dostosowanie innych dyrektyw w tym zakresie;
niezbędne jest wyjaśnienie definicji miejsca opodatkowania niektórych czynności dokonywanych na pokładach statków, samolotów lub pociągów przewożących pasażerów wewnątrz Wspólnoty;
tymczasowe uzgodnienia dotyczące opodatkowania handlu między Państwami Członkowskimi muszą zostać uzupełnione w celu uwzględnienia zarówno przepisów wspólnotowych odnoszących się podatku akcyzowego, jak i potrzeby wyjaśnienia i uproszczenia szczegółowych zasad opodatkowania niektórych czynności dokonywanych między Państwami Członkowskimi od dnia 1 stycznia 1993 r.;
dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontrolowania[5], ustanawia szczegółowe procedury i zobowiązania w odniesieniu do deklaracji w przypadku dostaw takich produktów do innego Państwa Członkowskiego; w wyniku tego metody opodatkowania niektórych dostaw i wewnątrzwspólnotowego nabywania produktów podlegających akcyzie mogą być uproszczone ku korzyści zarówno osób zobowiązanych do zapłaty podatku, jak i właściwych władz;
niezbędne jest określenie zakresu zwolnień określonych w art. 28c dyrektywy 77/388/EWG[6]; niezbędne jest także uzupełnienie przepisów dotyczących wymagalności podatku i metod ustalania podstawy opodatkowania niektórych czynności wewnątrzwspólnotowych;
konieczne jest uproszczenie środków gwarantujących równoważne traktowanie we wszystkich Państwach Członkowskich w odniesieniu do podlegających opodatkowaniu czynności na rynku krajowym, które są związane z wewnątrzwspólnotowym obrotem towarowym, dokonywanych w okresie ustanowionym w art. 28l dyrektywy 77/388/EWG przez podatników nie mających siedziby w Państwie Członkowskim określonym w art. 28b (A) ust. 1 wspomnianej dyrektywy; aby to osiągnąć, muszą zostać zharmonizowane przepisy dotyczące systemu podatkowego oraz osób zobowiązanych do zapłaty podatku w odniesieniu do takich czynności;
w celu uwzględnienia przepisów odnoszących się do osób zobowiązanych do zapłaty podatku na rynku krajowym i w celu uniknięcia niektórych form uchylania się od zobowiązań podatkowych lub unikania płacenia podatków niezbędne jest wyjaśnienie przepisów wspólnotowych dotyczących zwrotu podatku od wartości dodanej, określonego w art. 17 ust. 3 dyrektywy 77/388/EWG ze zmianami wprowadzonymi art. 28f wspomnianej dyrektywy, podatnikom niezamieszkałym w danym państwie;
zniesienie z dniem 1 stycznia 1993 r. podatku od przywozu i zwolnień podatkowych przy wywozie w odniesieniu do handlu między Państwami Członkowskimi powoduje konieczność wprowadzenia rozwiązań przejściowych w celu zapewnienia neutralności wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i w celu unikania podwójnego opodatkowania lub braku opodatkowania;
dlatego niezbędne jest ustanowienie szczególnych przepisów dotyczących przypadków, w których wspólnotowa procedura wszczęta przed dniem 1 stycznia 1993 r. w celu realizacji przed tą datą dostawy towarów wysłanych bądź transportowanych do innego Państwa Członkowskiego przez podatnika po dniu 31 grudnia 1992 r. nie została zakończona;
przepisy takie powinny również dotyczyć czynności podlegających opodatkowaniu dokonanych przed dniem 1 stycznia 1993 r., do których zastosowanie miały szczególne zwolnienia, w wyniku których nastąpiło opóźnienie zdarzenia podatkowego;
niezbędne jest także ustanowienie specjalnych środków dotyczących środków transportu, które nie zostały nabyte lub przywiezione zgodnie z ogólnymi wewnętrznymi warunkami podatkowymi Państwa Członkowskiego, które korzystają na podstawie środków krajowych ze zwolnień podatkowych z tytułu ich czasowego przywozu z innego Państwa Członkowskiego;
stosowanie tych rozwiązań przejściowych, zarówno w odniesieniu do handlu między Państwami Członkowskimi, jak i do czynności dokonywanych z obszarami trzecimi, zakłada uzupełnienie definicji czynności w celu objęcia ich opodatkowaniem od dnia 1 stycznia 1993 r. oraz wyjaśnienie dla takich przypadków pojęcia miejsca opodatkowania, zdarzenia podatkowego oraz wymagalności podatku;
z powodu aktualnej sytuacji ekonomicznej Królestwo Hiszpanii oraz Republika Włoska zwróciły się z wnioskiem o zastosowanie jako rozwiązania przejściowego przepisów dotyczących odstępstwa od zasady odliczenia pośredniego ustanowionej w art. 18 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 77/388/EWG; wniosek ten należy rozpatrzyć pozytywnie i przyznać odstępstwo na dwuletni okres, który nie może zostać przedłużony;
niniejsza dyrektywa ustanawia wspólne przepisy dotyczące uproszczenia traktowania niektórych czynności wewnątrzwspólnotowych; w szeregu przypadków Państwa Członkowskie powinny określić warunki wprowadzania tych przepisów w życie; niektóre Państwa Członkowskie nie będą w stanie zakończyć w ustanowionym okresie procedur legislacyjnych niezbędnych dla dostosowania ich ustawodawstwa w zakresie podatku od wartości dodanej; w związku z powyższym należy przyznać dodatkowy okres dla wprowadzania niniejszej dyrektywy w życie; w tym celu wystarczający jest okres co najwyżej dwunastu miesięcy;
w związku z powyższym niezbędna jest odpowiednia zmiana dyrektywy 77/388/EWG;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie
"4.
W drodze odstępstwa od ust. 1, w świetle konwencji oraz Traktatów zawartych odpowiednio z Republiką Francuską oraz Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Księstwo Monako oraz Wyspa Man do celów niniejszej dyrektywy nie będą traktowane jako terytoria państw trzecich.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby transakcje, których miejscem pochodzenia lub miejscem przeznaczenia jest:
- Księstwo Monako - były traktowane jak transakcje, których miejsce pochodzenia lub miejsce przeznaczenia położone jest w Republice Francuskiej,
- Wyspa Man - były traktowane jak transakcje, których miejsce pochodzenia lub miejsce przeznaczenia położone jest w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej";
2. w art. 7 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) wprowadzenie do Wspólnoty towarów z terytoriów państw trzecich, innych niż towary objęte lit. a)";
3. w art. 7 ust. 3:
- w akapicie pierwszym po wyrazach "art. 16 ust. 1 (B)" dodaje się "lit. a), b), c) i d)",
- akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Podobnie w przypadku gdy towary określone w ust. 1 lit. b) zostają objęte, w momencie wprowadzenia do Wspólnoty, jedną z procedur określonych w art. 33a ust. 1 lit. b) lub c), miejscem przywozu jest Państwo Członkowskie, na którego terytorium procedura ta się kończy";
4. w art. 8 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) w przypadku towarów dostarczanych na pokładach statków, samolotów lub pociągów w trakcie części transportu pasażerów na terytorium Wspólnoty: miejsce rozpoczęcia się transportu pasażerów.
Do celów stosowania niniejszego przepisu:
- "część transportu pasażerów na terytorium Wspólnoty" oznacza część transportu odbywaną bez zatrzymania na terytorium państwa trzeciego, od punktu rozpoczęcia do punktu docelowego transportu pasażerów,
- "miejsce rozpoczęcia transportu pasażerów" oznacza pierwsze miejsce przyjęcia na pokład pasażerów na terytorium Wspólnoty po etapie podróży poza obszarem Wspólnoty,
- "miejsce przybycia transportu pasażerów" oznacza ostatnie na terytorium Wspólnoty miejsce zejścia z pokładu pasażerów, którzy zostali na niego przyjęci na terytorium Wspólnoty przed etapem podróży poza Wspólnotą.
W przypadku podróży powrotnej powrotny etap podróży będzie uznawany za oddzielny transport.
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 1993 r. Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie, w razie konieczności wraz z odpowiednimi propozycjami dotyczącymi miejsca opodatkowania towarów konsumpcyjnych i usług, w tym usług restauracyjnych świadczonych na rzecz pasażerów znajdujących się na pokładach statków, samolotów lub pociągów.
Po konsultacji z Parlamentem Europejskim Rada do dnia 31 grudnia 1993 r. podejmie jednomyślnie decyzję odnośnie do propozycji Komisji.
Do dnia 31 grudnia 1993 r. Państwa Członkowskie mogą zwolnić lub utrzymać zwolnienia towarów dostarczanych z przeznaczeniem do konsumpcji na pokładzie, których miejsce opodatkowania zostało ustalone zgodnie z powyższymi przepisami, z prawem do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego na wcześniejszym etapie";
5. w art. 11 (B) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Podstawą opodatkowania jest wartość do celów celnych ustalana zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi; odnosi się to również do przywozu towarów określonych w art. 7 ust. 1 lit. b)";
6. w art. 12 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) w przypadkach przewidzianych w art. 10 ust. 3 akapit drugi i trzeci stosowana będzie stawka obowiązująca w chwili wymagalności podatku";
7. w art. 12 ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"3. a) Standardowa stawka podatku od wartości dodanej jest ustalana przez każde Państwo Członkowskie jako procent podstawy opodatkowania i będzie taka sama dla dostaw towarów oraz świadczenia usług.
Od dnia 1 stycznia 1993 r. do dnia 31 grudnia 1996 r. procent ten nie może być niższy niż 15 %.
Na podstawie sprawozdania dotyczącego funkcjonowania rozwiązań przejściowych i propozycji odnośnie do ostatecznych rozwiązań, które mają zostać przedstawione przez Komisję na podstawie art. 28l, Rada do dnia 31 grudnia 1995 r. podejmie jednomyślnie decyzję o poziomie stawki minimalnej, która będzie stosowana po dniu 31 grudnia 1996 r. w odniesieniu do stawki standardowej.
Państwa Członkowskie mogą również stosować jedną lub dwie stawki obniżone.
Stawki te są ustalane jako procent podstawy opodatkowania, który nie może być niższy niż 5 % i stosują się wyłącznie do dostaw towarów i usług z kategorii wymienionych w załączniku H";
8. w art. 14 ust. 1:
- skreśla się lit. c),
- w lit. d) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zwolnienie to stosuje się również do przywozu towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b), które mogłyby korzystać ze określonego powyżej zwolnienia, jeśli zostałyby przywiezione w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a)";
9. w art. 15:
- w ust. 2 dodaje się akapity w brzmieniu:
"W najbliższym możliwym terminie Komisja przedłoży Radzie propozycje ustalenia wspólnotowych reguł fiskalnych określających zakres oraz praktyczne rozwiązania dotyczące wprowadzenia w życie tego zwolnienia w odniesieniu do dostaw towarów na poziomie detalicznym przewożonych w bagażu osobistym podróżnych.
Do momentu wejścia w życie tych przepisów:
- ze zwolnienia będzie można korzystać pod warunkiem przedłożenia kopii faktury lub innych dokumentów ją zastępujących, potwierdzonych przez urząd celny miejsca, w którym towary opuściły Wspólnotę,
- Państwa Członkowskie mogą ustalać ograniczenia w stosowaniu tego zwolnienia, wyłączać z korzystania ze zwolnienia dostawy dla podróżnych, których miejsce zamieszkania lub stałego pobytu znajduje się we Wspólnocie i mogą rozciągnąć korzyści ze zwolnienia na swoich rezydentów.
Do celów stosowania akapitu drugiego "miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu" oznacza miejsce wymienione w takim charakterze w paszporcie, dowodzie tożsamości lub w przypadku ich braku, w innych dokumentach stwierdzających tożsamość, które Państwo Członkowskie, na którego terytorium dokonywana jest dostawa, uznaje za ważne",
- w ust. 3 wyrazy "mającego siedzibę w państwie trzecim" zastępuje się wyrazami "niemającego miejsca zamieszkania na terytorium kraju",
- ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W najbliższym możliwym terminie Komisja przedłoży Radzie propozycje wspólnotowych reguł fiskalnych określających zakres oraz praktyczne rozwiązania dotyczące wprowadzenia w życie tego zwolnienia oraz zwolnień przewidzianych w ust. 5-9.
Do momentu wejścia w życie tych reguł Państwa Członkowskie mogą ograniczać zakres zwolnienia przewidzianego w niniejszym ustępie",
- w ust. 10 akapit drugi wyrazy "warunkom i ograniczeniom" zastępuje się wyrazem "ograniczeniom",
- w ust. 10 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"W przypadkach, w których towary nie zostały wysłane lub wywiezione z kraju, jak również w przypadku usług, korzyści wynikające ze zwolnienia mogą polegać na zwrocie podatku",
- ust. 13 otrzymuje brzmienie:
"13. Świadczenie usług, łącznie z usługami transportowymi i działaniami dodatkowymi, jednakże z wyłączeniem usług zwolnionych zgodnie z art. 13, w przypadku gdy są one bezpośrednio związane z wywozem lub przywozem towarów objętych przepisami art. 7 ust. 3 lub art. 16 ust. 1 pkt A";
10. w art. 28a:
- ust. 1 lit. a) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów dokonane na warunkach wymienionych w ust. 1 lit. a) przez podatników lub osoby prawne niepodlegające opodatkowaniu nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej",
- w ust. 1 dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"c) wewnątrzwspólnotowe odpłatne nabywanie towarów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym na terytorium kraju, dokonywane przez podatnika lub osobę prawną niepodlegającą opodatkowaniu, kwalifikującą się do zastosowania odstępstwa określonego w lit. a) akapit drugi i w stosunku do której podatek akcyzowy staje się wymagalny w terytorium kraju w zastosowaniu dyrektywy 92/12/EWG1. _________ 1 Dz.U. L 76 z 23.3.1992, str. 1",
- dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Odstępstwo przewidziane w ust. 1 lit. a) akapit drugi dotyczy:
a) wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów, których dostawa na terytorium kraju byłaby zwolniona na podstawie art. 15 ust. 4-10;
b) wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów innych niż wymienione w lit. a):
- do celów przedsiębiorstwa rolnego, leśnego lub rybołówczego, z uwzględnieniem systemu stawek ryczałtowych określonego w art. 25, przez podatnika, który dokonuje dostaw towarów lub usługi, w odniesieniu do których podatek od wartości dodanej nie podlega odliczeniu, lub też przez niepodlegającą opodatkowaniu osobę prawną,
- w wysokości całkowitej nieprzekraczającej w trakcie roku kalendarzowego progu ustalanego przez Państwa Członkowskie, który jednakże nie może być niższy, niż równowartość w walucie krajowej kwoty 10 000 ECU,
- pod warunkiem że całkowita wartość nabytych wewnątrz Wspólnoty towarów nie przekroczyła w poprzednim roku kalendarzowym progu określonego w tiret drugim.
Próg referencyjny dla stosowania powyższych regulacji obejmuje całkowitą kwotę, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego w Państwie Członkowskim, z którego towary zostały wysłane lub przetransportowane, za jaką nabyto wewnątrz Wspólnoty towary, inne niż nowe środki transportu i nowe towary podlegające akcyzie",
- w ust. 5 lit. b) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w przypadku gdy jeden z warunków, od których uzależnione jest korzystanie z powyższego, przestaje być spełniany, towary uznaje się za przemieszczone do miejsca przeznaczenia w innym Państwie Członkowskim.
W takim przypadku przemieszczenie jest dokonane w chwili, gdy warunek przestaje być spełniany",
- w ust. 6 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Poniższe uznaje się również za odpłatne wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów: przeznaczenie towarów do wykorzystania przez siły zbrojne państwa będącego członkiem Paktu Północnoatlantyckiego lub przez towarzyszący im personel cywilny, gdy towary takie nie zostały przez nie nabyte na ogólnych zasadach regulujących opodatkowanie na rynku krajowym jednego z Państw Członkowskich, jeżeli przywóz tych towarów nie mógł korzystać ze zwolnienia określonego w art. 14 ust. 1 lit. g)";
11. w art. 28b (A) ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Do celów stosowania akapitu pierwszego uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów zostało opodatkowane zgodnie z ust. 1, gdy spełnione są następujące warunki:
- nabywca wykaże, że dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów do celów późniejszej dostawy w Państwie Członkowskim określonym w ust. 1, w odniesieniu do której osobą odpowiedzialną za zapłatę podatku należnego zgodnie z art. 28c (E) ust. 3 jest jej odbiorca,
- nabywca wypełnił zobowiązania dotyczące deklaracji, wymienione w art. 22 ust. 6 lit. b) akapit ostatni";
12. w art. 28c (A):
- lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) dostawy towarów podlegających akcyzie, wysłanych lub transportowanych do kupca przez sprzedawcę bądź też przez kupca lub w jego imieniu, poza terytorium określonym w art. 3, jednakże wewnątrz Wspólnoty, dokonywane przez podatników lub osoby prawne niepodlegające opodatkowaniu, kwalifikujących się do odstępstwa określonego w art. 28a ust. 1 lit. a) akapit drugi, w przypadku gdy wysyłka lub transport towarów są dokonywane zgodnie z art. 7 ust. 4 i 5 lub art. 16 dyrektywy 92/12/EWG.
Zwolnienie to nie ma zastosowania do dostaw towarów podlegających akcyzie, dokonywanych przez podatników korzystających ze zwolnienia z podatku określonego w art. 24",
- dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) dostawy towarów w rozumieniu art. 28a ust. 5 lit. b), które korzystają ze zwolnień określonych powyżej, jeżeli zostały one dokonane w imieniu innego podatnika";
13. w art. 28c (E) otrzymuje brzmienie:
"E. Inne zwolnienia
1. w art. 16 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
W przypadku wybrania opcji przewidzianej w ust. 1 Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów z zamiarem objęcia ich jedną z regulacji lub nabywane w jednej z sytuacji określonych w art. 16 ust. 1 lit. b) korzystało z tych samych przepisów, co dostawy towarów dokonywane na terytorium kraju na takich samych warunkach";
2. w art. 16 ust. 2:
- po wyrazach "mogą zwolnić z opodatkowania" dodaje się wyrazy "wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów dokonane przez podatnika oraz", natomiast po wyrazie "wywozu" dodaje się wyrazy "poza obszar Wspólnoty",
- dodaje się akapity w brzmieniu:
"W przypadku wyboru tej opcji Państwa Członkowskie, po konsultacjach przewidzianych w art. 9, rozszerzają korzyści płynące z tego zwolnienia na wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów przez podatnika, przywóz oraz dostawy towarów do podatnika zamierzającego dokonać ich dostawy w aktualnym stanie lub po ich przetworzeniu, na warunkach określonych w art. 28c (A), jak również usługi związane z takimi dostawami, maksymalnie do wysokości równej wartości dostaw towarów dokonywanych przez niego na warunkach określonych w art. 28c (A) w ciągu poprzednich dwunastu miesięcy.
Państwa Członkowskie mogą ustalić wspólną kwotę maksymalną dla transakcji, które zwalniają na podstawie pierwszego i drugiego akapitu";
3.
Państwa Członkowskie podejmują szczególne środki w celu zapewnienia, aby podatek od wartości dodanej nie był pobierany od wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów dokonywanego na ich terytorium w rozumieniu art. 28b (A) ust. 1 w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
- wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów dokonuje podatnik, który nie ma miejsca zamieszkania na terytorium kraju, jednakże jest on zarejestrowany w innym Państwie Członkowskim do celów podatku od wartości dodanej,
- wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów jest dokonywane do celów ich późniejszej dostawy przez podatnika na terytorium kraju,
- towary nabyte w ten sposób przez takiego podatnika są bezpośrednio wysyłane lub transportowane z innego Państwa Członkowskiego niż państwo, w którym jest on zarejestrowany do celów podatku od wartości dodanej, i przeznaczone dla osoby, na rzecz której dokonuje on późniejszej dostawy,
- osoba, która otrzymuje późniejszą dostawę, jest podatnikiem bądź niepodlegającą opodatkowaniu osobą prawną, która do celów podatku od wartości dodanej jest zarejestrowana na terytorium kraju,
- osoba, która otrzymuje późniejszą dostawę, została zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a) akapit trzeci uznana za osobę odpowiedzialną za zapłatę podatku należnego od dostaw dokonanych przez podatnika, który nie ma miejsca zamieszkania na terytorium kraju";
14. w art. 28d ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W drodze odstępstwa od ust. 2 podatek staje się wymagalny z chwilą wystawienia faktury lub innego dokumentu zastępującego fakturę przewidzianą w art. 22 ust. 3 lit a) akapit pierwszy, w przypadku gdy faktura lub dokument zostaje wystawiony osobie nabywającej towary przed piętnastym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie podatkowe";
15. w art. 28d ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże podatek staje się wymagalny z chwilą wystawienia faktury przewidzianej w art. 22 ust. 3 lit a) akapit pierwszy lub innego dokumentu zastępującego fakturę, jeżeli faktura taka lub dokument zostały wystawione przed piętnastym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie podatkowe";
16. w art. 28e ust. 1:
- drugie zdanie w akapicie pierwszym otrzymuje brzmienie:
"W szczególności w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów określonych w art. 28a ust. 6 podstawa opodatkowania jest ustalana zgodnie z art. 11 (A) ust. 1 lit. b) oraz ust. 2 i 3",
- w akapicie drugim dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jeżeli po dokonaniu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nabywca otrzymuje zwrot podatku akcyzowego zapłaconego w Państwie Członkowskim, z którego wysłano lub transportowano towary, podstawa opodatkowania zostaje odpowiednio obniżona w Państwie Członkowskim, w którym nastąpiło wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów";
17. w art. 28e ust. 2 i 3 otrzymują oznaczenie 3 i 4 oraz dodaje się nowy ust. 2 w brzmieniu:
"2. W przypadku dostawy towarów określonej w art. 28c (A) lit. d), podstawa opodatkowania jest ustalana zgodnie z art. 11 (A) ust. 1 lit. b) i ust. 2 i 3";
18. w art. 28f:
- w art. 17 ust. 3 lit b) wyrazy "28c (A)" zastępuje się wyrazami "28c (A) i (C)",
- w art. 17 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Do celów stosowania powyższego:
a) podatnicy określeni w art. 1 dyrektywy 79/1072/EWG są do celów stosowania wspomnianej dyrektywy uznawani za podatników niezamieszkałych w kraju, jeżeli na jego terytorium dokonują oni jedynie dostaw towarów i usług na rzecz osoby, która została określona jako osoba odpowiedzialna za zapłatę podatku zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a);
b) podatnicy określeni w art. 1 dyrektywy nr 86/560/EWG są do celów stosowania wspomnianej dyrektywy uznawani również za podatników, którzy nie prowadzą działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty, jeżeli na terytorium kraju dokonują oni jedynie dostaw towarów i usług na rzecz osoby, która została określona jako osoba odpowiedzialna za zapłatę podatku zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a);
c) dyrektywy 79/1072/EWG i 86/560/EWG nie mają zastosowania do dostaw towarów, które są lub mogą być zwolnione na mocy art. 28c (A), gdy dostarczane towary są wysyłane lub transportowane przez nabywcę na jego własny rachunek";
19. w art. 28g:
- art. 21 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) podatnicy dokonujący podlegającej opodatkowaniu dostawy towarów lub usług innych, niż usługi określone w lit. b).
W przypadku gdy podlegająca opodatkowaniu dostawa towarów lub usług jest dokonywana przez podatnika niezamieszkałego na terytorium kraju, Państwa Członkowskie mogą przyjąć regulacje, na mocy których podatek jest płacony przez inną osobę.
Jako taka osoba może zostać wyznaczony między innymi przedstawiciel podatkowy lub osoba, na rzecz której dokonywana jest podlegająca opodatkowaniu dostawa towarów lub usług.
Jednakże podatek jest płacony przez osobę, na rzecz której dokonywana jest dostawa, jeśli spełnione są następujące warunki:
- czynnością podlegającą opodatkowaniu jest dostawa towarów dokonana na warunkach określonych w art. 28c (E) ust. 3,
- osoba, na rzecz której dokonywana jest dostawa towarów, jest innym podatnikiem lub osobą prawną niepodlegającą opodatkowaniu, która jest zarejestrowana na terytorium kraju do celów podatku od wartości dodanej,
- faktura wystawiona przez podatnika niezamieszkałego na terytorium kraju odpowiada art. 22 ust. 3.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przewidzieć odstępstwo od tego zobowiązania w przypadku gdy podatnik niezamieszkały na terytorium kraju wyznaczył w tym kraju przedstawiciela podatkowego.
Państwa Członkowskie mogą też przewidzieć, że osoba inna niż podatnik jest solidarnie odpowiedzialna za zapłatę podatku.",
- art. 21 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) osoby, na rzecz których świadczone są usługi objęte art. 9 ust. 2 lit. e), lub osoby zarejestrowane do celów podatku od wartości dodanej na terytorium kraju i będące usługobiorcami usług określonych w art. 28b (C), (D) lub (E), w przypadku gdy usługa jest świadczona przez podatnika zamieszkałego za granicą; jednakże Państwa Członkowskie mogą wymagać, żeby usługodawca był solidarnie odpowiedzialny za zapłatę podatku";
20. w art. 28h:
- w art. 22 ust. 1 lit. c) tiret pierwsze po wyrazach "zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. b)" dodaje się wyrazy "i innych niż dostawa towarów lub usług na rzecz osoby, która została uznana za odpowiedzialną za zapłatę podatku zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a)",
- w art. 22 ust. 1 lit. c) po tiret drugim dodaje się tiret w brzmieniu:
"- każdy podatnik, który na terytorium kraju dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów do celów swoich czynności odnoszących się do działalności gospodarczej określonej w art. 4 ust. 2 wykonywanej za granicą",
- w art. 22 ust. 3 lit. b) dodaje się tiret w brzmieniu:
"- W przypadku gdy zastosowanie mają przepisy art. 28c (E) ust. 3, należy wyraźnie określić odniesienie do tych przepisów, jak również numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej, pod którym podatnik dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w celu ich późniejszej dostawy, jak również numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej osoby, na rzecz której dokonywana jest dostawa",
- art. 22 ust. 4 lit c) tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"- z drugiej strony pomniejszoną o podatek od wartości dodanej całkowitą wartość wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów określonych w art. 28a ust. 1 i 6, dokonywanego na terytorium kraju, od których podatek jest wymagalny.
Podaje się ponadto: całkowitą wartość, pomniejszoną o kwotę podatku od wartości dodanej, dokonanych na terytorium kraju dostaw towarów określonych w art. 8 ust. 1 lit. a) zdanie drugie oraz w art. 28b (B) ust. 1, od których należny podatek stał się wymagalny w trakcie okresu sprawozdawczego, jeżeli miejsce wysyłki lub miejsce rozpoczęcia transportu towarów znajduje się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, a całkowita wartość, pomniejszona o kwotę podatku od wartości dodanej, dostaw towarów na terytorium kraju, w którym podatnik został uznany za osobę zobowiązaną do zapłaty podatku zgodnie z art. 28c (E) ust. 3, i od których podatek stał się wymagalny w trakcie okresu objętego deklaracją",
- art. 22 ust. 6 lit. b) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"b) Każdy podatnik posiadający numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej składa ponadto zestawienie zawierające dane nabywców posiadających numery identyfikacyjne do celów podatku od wartości dodanej, którym dostarczał towary na warunkach przewidzianych w art. 28c (A) lit. a) i d), jak również wykaz odbiorców posiadających numery identyfikacyjne do celów podatku od wartości dodanej w transakcjach określonych w akapicie piątym i szóstym",
- w art. 22 ust. 6 lit. b) akapit trzeci tiret pierwsze wyrazy "art. 28c (A)" zastępuje się wyrazami "art. 28c (A) lit. a)",
- w art. 22 ust. 6 lit. b) akapit czwarty tiret pierwsze wyrazy "art. 28c (A) lit. c)" zastępuje się wyrazami "art. 28c (A) lit. d)", a wyrazy "oraz wartość dostarczonych towarów, określona zgodnie z art. 28e ust. 1" zastępuje się wyrazami "oraz całkowitą wartość dostaw ustaloną zgodnie z art. 28e ust. 2",
- w art. 22 ust. 6 lit. b) dodaje się akapit:
"W przypadkach określonych w art. 28b (A) ust. 2 akapit trzeci, podatnik posiadający numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej na terytorium kraju określa w zestawieniu w wyraźny sposób następujące szczegółowe dane:
- numer identyfikacyjny, który otrzymał do celów podatku od wartości dodanej na terytorium kraju oraz pod którym dokonywał wewnątrzwspólnotowego nabywania a następnie dostaw towarów,
- numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej odbiorcy dostawy dokonanej przez podatnika, który został mu nadany w Państwie Członkowskim miejsca przeznaczenia wysyłki lub transportu,
- oraz w przypadku każdego z tych odbiorców, całkowitą wartość, pomniejszoną o podatek od wartości dodanej, dostaw dokonanych przez płatnika podatku na terytorium Państwa Członkowskiego będącego miejscem przeznaczenia wysyłki lub transportu towarów.
Kwoty te dotyczą kwartału kalendarzowego, w trakcie którego podatek stał się wymagalny", - w art. 22 na początku ust. 11 dodaje się wyrazy w brzmieniu:
"11. W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabywania produktów podlegających akcyzie określonych w art. 28a ust. 1 lit. c), jak również";
21. art. 28i otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 28i
Specjalne systemy dla małych przedsiębiorstw.
W art. 24 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W każdych okolicznościach dostawy nowych środków transportu dokonywane na warunkach określonych w art. 28c (A), jak również dostawy towarów i usług dokonywane przez podatnika niezamieszkałego na terytorium kraju, są wyłączone ze zwolnienia z podatku na podstawie ust. 2";
22.
Dodaje się art. 28 w brzmieniu:
"Artykuł 28n
Rozwiązania przejściowe
1.
W przypadku gdy:
- towary zostały wprowadzone na terytorium kraju w rozumieniu art. 3 przed dniem 1 stycznia 1993 r., oraz
- z chwilą ich wprowadzania na terytorium tego kraju zostały objęte jedną z regulacji określonych w art. 14 ust. 1 lit. b) lub c), lub też w art. 16 ust. 1 (A), oraz
- podlegały tej regulacji do dnia 1 stycznia 1993 r. - przepisy obowiązujące w momencie, w którym towary zostały objęte tą regulacją, będą nadal stosowane przez okres ustalony tymi przepisami okres podlegania towarów tej regulacji.
2.
Za przywóz towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 uważa się:
a) wyjęcie, w tym nieprawidłowe, towarów spod regulacji określonej w art. 14 ust. 1 lit. c), którą towary zostały objęte przed dniem 1 stycznia 1993 r. zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1;
b) wyjęcie, w tym nieprawidłowe, towarów spod regulacji określonej w art. 16 ust. 1 lit. a), którą towary zostały objęte przed dniem 1 stycznia 1993 r. zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1;
c) zakończenie wewnętrznej wspólnotowej procedury tranzytowej, rozpoczętej przed dniem 1 stycznia 1993 r. na obszarze Wspólnoty do celów odpłatnej dostawy towarów dokonywanej wewnątrz Wspólnoty przed dniem 1 stycznia 1993 r. przez podatnika działającego w takim charakterze;
d) zakończenie zewnętrznej procedury tranzytowej rozpoczętej przed dniem 1 stycznia 1993 r.;
e) jakiekolwiek nieprawidłowości lub naruszenia popełnione podczas trwania zewnętrznej procedury tranzytowej, rozpoczętej zgodnie z warunkami wymienionymi lit. c) lub też podczas jakiejkolwiek zewnętrznej procedury tranzytowej określonej w lit. d);
f) wykorzystanie na terytorium kraju przez podatnika lub osobę niepodlegającą opodatkowaniu towarów dostarczonych im przed dniem 1 stycznia 1993 r., na obszarze innego Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
- dostawa tych towarów została zwolniona lub kwalifikowała się do zwolnienia na podstawie art. 15 ust. 1 i 2,
- towary nie zostały przywiezione do kraju przed dniem 1 stycznia 1993 r.
Do celów lit. c) wyrażenie "wewnętrzna wspólnotowa procedura tranzytowa" oznacza wysyłkę bądź przewóz towarów stosownie do wewnętrznych regulacji tranzytowych Wspólnoty bądź też na podstawie dokumentu T2 L lub wewnątrzwspólnotowego karnetu przewozowego, bądź też wysyłkę towarów pocztą.
3. W przypadkach określonych w ust. 2 lit. a)-e), miejscem przywozu w rozumieniu art. 7 ust. 2 jest Państwo Członkowskie, na terytorium którego towary przestają podlegać regulacji, którą zostały objęte przed dniem 1 stycznia 1993 r.
4.
W drodze odstępstwa od art. 10 ust. 3 przywóz towarów w rozumieniu ust. 2 niniejszego artykułu zostaje zakończony bez zaistnienia zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy, w przypadku gdy:
a) przywożone towary są wysyłane lub transportowane poza obszar Wspólnoty w rozumieniu art. 3; lub
b) przywożone towary w rozumieniu ust. 2 lit. a) nie są środkami transportu i są wysyłane lub transportowane do Państwa Członkowskiego, z którego zostały wywiezione, i do osoby, która je wywiozła; lub
c) przywożone towary w rozumieniu ust. 2 lit. a) są środkami transportu nabytymi lub przywiezionymi przed dniem 1 stycznia 1993 r. zgodnie z ogólnymi warunkami podatkowymi obowiązującymi na rynku krajowym Państwa Członkowskiego w rozumieniu art. 3 lub nie podlegały z tytułu ich wywozu jakimkolwiek zwolnieniom z podatku od wartości dodanej lub zwrotowi podatku od wartości dodanej.
Warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli datą pierwszego wykorzystania środka transportu była data przed dniem 1 stycznia 1985 r. lub też jeżeli wysokość podatku należnego z tytułu przywozu jest nieznaczna";
23. w art. 33a ust. 1 i 2 otrzymuje brzmienie:
"1.
Towary określone w art. 7 ust. 1 lit. b), wprowadzane na obszar Wspólnoty z terytorium stanowiącego część obszaru celnego Wspólnoty, który jednakże do celów stosowania niniejszej dyrektywy uznawany jest za terytorium państwa trzeciego, podlegają następującym przepisom:
a) formalności odnoszące się do wprowadzenia takich towarów do Wspólnoty są takie same, jak formalności przewidziane we wspólnotowych przepisach prawa celnego obowiązujących przy przywozie towarów do obszaru celnego Wspólnoty;
b) w przypadku gdy miejsce docelowe wysyłki lub transportu tych towarów znajduje się poza Państwem Członkowskim, na obszarze którego towary są wprowadzane do Wspólnoty, będą one przewożone na jej obszarze zgodnie z wspólnotową procedurą tranzytu wewnętrznego przewidzianą w obowiązujących przepisach prawa celnego Wspólnoty, o ile złożono odnośnie do nich deklarację, na podstawie której towary zostały objęte ta regulacją w momencie ich wprowadzenia na terytorium Wspólnoty;
c) w przypadku gdy okaże się, że towary z chwilą ich wprowadzenia na obszar Wspólnoty, jeżeli były przywiezione w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a), znajdują się w jednej z sytuacji pozwalających na zastosowanie regulacji określonych w art. 16 ust. 1 (B) lit. a)-d), lub też gdy mają do nich zastosowanie tymczasowe rozwiązania zwalniające całkowicie z należności celnych przywozowych, Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia, aby towary mogły pozostać we Wspólnocie na takich samych warunkach, jak warunki określone dla zastosowania takich regulacji.
2.
Towary niewymienione w art. 7 ust. 1 lit. a), wysłane lub transportowane z Państwa Członkowskiego do miejsca przeznaczenia na terytorium stanowiącym część obszaru celnego Wspólnoty, który jednakże do celów stosowania niniejszej dyrektywy uważany jest za terytorium państwa trzeciego, podlegają następującym przepisom:
a) formalności odnoszące się do wywozu tych towarów poza terytorium Wspólnoty będą takie same, jak formalności przewidziane wspólnotowymi przepisami prawa celnego obowiązującymi przy wywozie towarów poza obszar celny Wspólnoty;
b) w przypadku towarów, które są tymczasowo wywożone poza terytorium Wspólnoty z zamiarem ich powrotnego przywozu, Państwa Członkowskie podejmą środki w celu zapewnienia, aby towary takie z chwilą ich ponownego przywozu do Wspólnoty podlegały takim samym przepisom, jak gdyby były one czasowo wywiezione poza obszar celny Wspólnoty";
24. z dniem 31 grudnia 1992 r. dyrektywa 85/362/EWG[7] traci moc;
25. z dniem 1 stycznia 1993 r. uchyla się art. 6 dyrektywy 69/169/EWG[8].
Artykuł 2
1. Począwszy od dnia 1 stycznia 1993 r., przez dwuletni okres, który nie może zostać przedłużony, Królestwo Hiszpanii oraz Republika Włoska są uprawnione stosować przepisy odstępujące od zasady odliczenia pośredniego, przewidzianej w art. 18 ust. 2 akapit pierwszy. Przepisy te nie mogą prowadzić do wydłużenia o okres dłuższy niż jeden miesiąc, w ciągu którego, zgodnie z art. 18 ust. 1, można wykonać prawo do odliczenia podatku od chwili jego powstania.
Jednakże w odniesieniu do podatników składających deklaracje przewidziane w art. 22 ust. 4 za kwartalne okresy podatkowe Królestwo Hiszpanii oraz Republika Włoska mogą przewidzieć, że powstałe prawo do odliczenia podatku, które na mocy art. 18 ust. 1 mogłoby zostać wykonane w danym kwartale, nie będzie mogło zostać wykonane do następnego kwartału. Przepis ten stosuje się w przypadku gdy Królestwo Hiszpanii oraz Republika Włoska upoważnią takich podatników do składania miesięcznych deklaracji.
2.
W drodze odstępstwa od art. 15 ust. 10 akapit trzeci Republika Portugalska, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów oraz Republika Federalna Niemiec mają prawo w odniesieniu do umów zawartych po dniu 31 grudnia 1992 r. do zniesienia, najpóźniej do dnia 1 października 1993 r., procedury zwrotu podatku, tam gdzie jest to zakazane niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Rada, stanowiąc jednogłośnie na podstawie propozycji Komisji, przyjmie przed dniem 30 czerwca 1993 r. szczegółowe zasady opodatkowania transakcji łańcuchowych między podatnikami, tak aby zasady te mogły wejść w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie dostosują swój aktualny system podatku od wartości dodanej do przepisów niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie przyjmą niezbędne przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dla ich dostosowanych systemów, tak aby weszły one w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Państwa Członkowskie mogą jednakże przewidzieć, żeby informacje odnoszące się do transakcji określonych w art. 22 ust. 6 lit. b) akapit ostatni, od których podatek stanie się wymagalny w ciągu trzech pierwszych miesięcy 1993 r., pojawiły się najpóźniej w zestawieniu za drugi kwartał 1993 r.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 akapit drugi Państwa Członkowskie mogą przyjąć niezbędne przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w celu wprowadzenia w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1994 r., przepisów ustanowionych w następujących ustępach art. 1:
- ust. 11,
- ust. 13, w zakresie, w jakim dotyczy art. 28c (E) ust. 3,
- ust. 19, w zakresie, w jakim dotyczy art. 21 ust. 1 lit. a) akapit trzeci,
- ust. 20, w zakresie, w jakim dotyczy zobowiązań w odniesieniu do transakcji określonych w poprzednich tiret.
Państwa Członkowskie, które od dnia 1 stycznia 1993 r. będą stosować środki równoważne środkom wymienionym powyżej, podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby zasady ustanowione w art. 22 ust. 6 oraz w obowiązujących przepisach wspólnotowych dotyczących współpracy administracyjnej w zakresie podatków pośrednich były ściśle przestrzegane od dnia 1 stycznia 1993 r.
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 akapit drugi Republika Federalna Niemiec może przyjąć niezbędne przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w celu wprowadzenia w życie, najpóźniej do dnia 1 października 1993 r., przepisów art. 1 ust. 10 w odniesieniu do art. 28a ust. 1a lit. a).
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
5.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
6.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/112/EWG
z dnia 15 grudnia 1992 r.
w sprawie procedur harmonizacji programów mających na celu ograniczanie i ostateczną eliminację zanieczyszczeń powodowanych przez odpady pochodzące z przemysłu ditlenku tytanu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 89/428/EWG z dnia 21 czerwca 1989 r. w sprawie procedur harmonizacji programów mających na celu ograniczanie i ostateczną eliminację zanieczyszczeń powodowanych przez odpady pochodzące z przemysłu ditlenku tytanu [4] została uchylona przez Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu z dnia 11 czerwca 1991 r. na podstawie braku odpowiedniej podstawy prawnej [5];
jeżeli Państwa Członkowskie podjęły konieczne środki w celu zastosowania się do wymienionej dyrektywy, nie jest konieczne, aby przyjmowały nowe środki w celu spełnienia wymagań niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że środki już podjęte są do niej dostosowane;
luka prawna spowodowana unieważnieniem wymienionej dyrektywy może mieć niekorzystne skutki dla środowiska naturalnego i dla warunków konkurencji w sektorze produkcji ditlenku tytanu; konieczne jest przywrócenie sytuacji utworzonej przez wymienioną dyrektywę;
celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów krajowych odnoszących się do warunków produkcji ditlenku tytanu w celu wyeliminowania istniejących nieprawidłowości w konkurencji między producentami w tym przemyśle oraz w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego;
dyrektywa Rady 78/176/EWG z dnia 20 lutego 1978 r. w sprawie odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu [6], w szczególności jej art. 9, nakazuje Państwom Członkowskim opracowanie programów stopniowego ograniczania i ostatecznej eliminacji zanieczyszczeń spowodowanych odpadami pochodzącymi z zakładów przemysłowych istniejących dnia 20 lutego 1978 r.;
programy te ustalają ogólne cele dotyczące ograniczania zanieczyszczeń spowodowanych przez odpady płynne, stałe i gazowe, które mają być osiągnięte do dnia l lipca 1987 r.; programy te miały być przedłożone Komisji, aby mogła ona przedstawić Radzie odpowiednie wnioski w celu ich harmonizacji z uwzględnieniem ograniczenia i ostatecznej eliminacji tych zanieczyszczeń oraz poprawy warunków konkurencji w przemyśle ditlenku tytanu;
w celu ochrony środowiska wodnego powinno być zabronione zrzutodpadów i zrzucanie pewnych odpadów, w szczególności stałych i mocno kwaśnych, a zrzucanie innych odpadów, w szczególności słabo kwaśnych i zneutralizowanych, powinno być stopniowo ograniczane;
istniejące zakłady przemysłowe powinny wprowadzać systemy utylizacji odpadów, aby osiągnąć wymagane cele w ustalonych terminach;
wprowadzenie tych systemów może powodować znaczne trudności techniczno-ekonomiczne w wypadku odpadów słabo kwaśnych i odpadów zneutralizowanych pochodzących z niektórych zakładów; Państwa Członkowskie powinny zatem mieć możliwość odroczenia stosowania tych przepisów, pod warunkiem że program efektywnego ograniczenia zanieczyszczeń został opracowany i przedłożony Komisji; jeżeli Państwa Członkowskie doświadczają takich trudności, Komisja powinna mieć możliwość przedłużenia stosownych ograniczeń czasowych;
w odniesieniu do zrzucania pewnych odpadów Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość stosowania celów jakościowych w ten sposób, aby uzyskane wyniki były zgodne pod każdym względem z wartościami dopuszczalnymi; taka zgodność powinna być przedstawiona w programie przedkładanym Komisji;
bez uszczerbku dla zobowiązań nałożonych na Państwa Członkowskie przez dyrektywę Rady 80/779/EWG z dnia 15 lipca 1980 r., w sprawie dopuszczalnych i zalecanych wartości jakości powietrza dla ditlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych [7], oraz dyrektywę Rady 84/360/EWG z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie zwalczania zanieczyszczeń powietrza z zakładów przemysłowych [8], wskazana jest ochrona jakości powietrza przez ustalenie odpowiednich standardów emisji odpadów gazowych z przemysłu ditlenku tytanu;
w celu sprawdzenia faktycznego stosowania tych środków, Państwa Członkowskie powinny podjąć monitorowanie w odniesieniu do aktualnej produkcji w każdym zakładzie;
należy zapobiegać powstawaniu odpadów w przemyśle ditlenku tytanu lub ponownie wykorzystywać odpady już wytworzone, tam gdzie jest to możliwe ze względów technicznych i uzasadnione ekonomicznie; takie odpady powinny być ponownie wykorzystywane lub usuwane w taki sposób, aby nie zagrażały zdrowiu ludzkiemu i środowisku;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa zawiera, jak tego wymagał art. 9 ust. 3 dyrektywy 78/176/EWG, procedury harmonizacji programów ograniczania i ostatecznej eliminacji zanieczyszczeń pochodzących z istniejących zakładów przemysłowych oraz ma na celu poprawę warunków konkurencji w przemyśle ditlenku tytanu.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) tam gdzie jest stosowany proces siarkowania:
- odpady stałe oznaczają:
- nierozpuszczalne pozostałości rudy nie rozłożone przez kwas siarkowy podczas procesu produkcyjnego,
- witrol żelazny, tj. krystaliczny siarczan żelazawy (FeSO47H20),
- odpady mocnych kwasów oznaczają:
- roztwory macierzyste pochodzące z filtracji fazy powstałej po hydrolizie roztworu siarczanu tytanu.
Jeśli tym roztworom macierzystym towarzyszą odpady słabo kwaśne, które zawierają więcej niż 0,5 % wolnego kwasu siarkowego, oraz różne metale ciężkie [9], to roztwory te razem z odpadami są uważane za odpady mocnych kwasów,
- odpady utylizacyjne oznaczają:
- sole filtracyjne, osady ściekowe i odpady ciekłe powstające podczas utylizacji (zagęszczanie lub neutralizacja) odpadów mocnych kwasów i zawierających różne metale ciężkie, z wyjątkiem odpadów zneutralizowanych i filtrowanych lub strąconych zawierających tylko śladowe ilości metali ciężkich oraz tych, których wartość pH przed rozcieńczeniem wynosi powyżej 5,5,
- odpady słabych kwasów oznaczają:
- wody płuczne, wody chłodzące, kondensaty oraz osady i odpady ciekłe, inne niż te, o których była mowa w podanych wyżej definicjach, zawierające 0,5 %, lub mniej, wolnego kwasu siarkowego,
- odpady zneutralizowane oznaczają:
- każda płyn o wartości pH większej niż 5,5, zawierającą tylko śladowe ilości metali ciężkich i otrzymaną bezpośrednio przez filtrację lub strącaniu odpadów mocnych kwasów lub słabo kwaśnych po ich przetworzeniu w celu zmniejszenia ich kwasowości i zawartości metali ciężkich,
- pył oznacza:
- wszystkie rodzaje pyłu pochodzącego z zakładów produkcyjnych, w szczególności rudy i proszek pigmentowy,
- SOx oznacza:
- gazowy ditlenek i tritlenek siarki uwalniany w różnych etapach produkcji oraz procesach wewnętrznego utylizacji, włącznie z kroplami kwasu,
b) tam gdzie jest stosowany proces chlorowania:
- odpady stałe oznaczają:
- nierozpuszczalne pozostałości rudy nie strącone przez chlorowanie podczas procesu produkcyjnego,
- chlorki metalu i wodorotlenki metalu (substancje filtrujące), powstające w formie stałej podczas produkcji czterochlorku tytanu,
- pozostałości koksu powstające podczas produkcji czterochlorku tytanu,
- odpady mocnych kwasów oznaczają:
- odpady zawierające więcej niż 0,5 % wolnego kwasu solnego i rożnych metale ciężkie [10],
- odpady utylizacyjne oznaczają:
- sole filtracyjne, osady ściekowe i odpady ciekłe powstające podczas utylizacji (koncentracja lub neutralizacja} odpadów mocnych kwasów, zawierające różne metale ciężkie, z wyjątkiem odpadów zneutralizowanych i filtrowanych lub strąconych zawierających tylko śladowe ilości metali ciężkich oraz tych, których wartość pH przed rozcieńczeniem wynosi powyżej 5,5,
- odpady słabych kwasów oznaczają:
- wody płuczne, wody chłodzące, kondensaty i inne osady i odpady ciekłe, inne niż te, o których była mowa w podanych wyżej definicjach, zawierające 0,5 %, lub mniej, wolnego kwasu solnego,
- odpady zneutralizowane oznaczają:
- każdą płyn o pH powyżej 5,5, zawierający tylko śladowe ilości metali ciężkich i otrzymany bezpośrednio przez filtrację lub strącanie odpadów mocnych kwasów lub słabych kwasów po ich przetworzeniu w celu zmniejszenia kwasowości i zawartości metali ciężkich,
- pył oznacza:
- wszystkie rodzaje pyłu pochodzące z zakładów produkcyjnych, w szczególności pył rudy, pigmentu i koksu,
- chlor oznacza:
- gazowy chlor uwalniany na różnych etapach procesów produkcyjnych,
c) tam gdzie jest stosowany proces siarkowania i chlorowania:
- zrzut oznacza:
- każde rozmyślne wprowadzenie do śródlądowych wód powierzchniowych, wewnętrznych wód przybrzeżnych, wód terytorialnych lub pełnego morza substancji i materiałów przez statki lub samoloty (lub z nich) [11].
2.
Terminy definiowane w dyrektywie 78/176/EWG mają takie samo znaczenie do celów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Zrzut odpadów stałych, odpadów mocnych kwasów, przetworzonych, odpadów słabo kwaśnych lub odpadów zneutralizowanych, określonych w art. 2powinien być zakazany ze skutkiem od dnia 15 czerwca 1993 r.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie powinny podjąć niezbędne środki, aby zapewnić wprowadzenie zakazu zrzucania odpadów do śródlądowych wód powierzchniowych, wewnętrznych wód przybrzeżnych, wód terytorialnych oraz do pełnego morza:
a) w odniesieniu do odpadów stałych, odpadów mocnych kwasów oraz odpadów przetworzonych pochodzących z istniejących zakładów przemysłowych stosujących procesy siarkowania:
- do dnia 15 czerwca 1993 r. we wszystkich wyżej wymienionych wodach,
b) w odniesieniu do odpadów stałych i odpadów mocnych kwasów pochodzących z istniejących zakładów przemysłowych stosujących proces chlorowania:
- do dnia 15 czerwca 1993 r. we wszystkich wyżej wymienionych wodach.
Artykuł 5
W przypadku Państw Członkowskich, mających poważne techniczne i ekonomiczne trudności w przestrzeganiu terminu zastosowania określonego w art. 4, Komisja może przyznać przedłużenie, pod warunkiem że program efektywnego ograniczania zrzucania takich odpadów zostanie przedłożony Komisji najpóźniej do dnia 15 czerwca 1993 r.
Program ten musi skutkować ostatecznym zakazem takich zrzutów do dnia 30 czerwca 1993 r.
Nie później niż trzy miesiące po przyjęciu tej dyrektywy, Komisja jest informowana o każdym takim przypadku i konsultuje go.
Komisja powiadamia inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, że zrzuty odpadów są ograniczane zgodnie z następującymi przepisami:
a) z istniejących zakładów przemysłowych stosujących proces siarkowania:
- ilość odpadów słabo kwaśnych i odpadów zneutralizowanych powinna być ograniczona do dnia 31 grudnia 1993 r. we wszystkich wodach do wartości nie większej niż 800 kg całkowitego siarczanu na tonę produkowanego ditlenku tytanu (co odpowiada jonom SO4 zawartym w wolnym kwasic siarkowym oraz w siarczanach metali);
b) z istniejących zakładów produkcyjnych stosujących proces chlorowania:
- ilość odpadów słabo kwaśnych, odpadów przetworzonych oraz odpadów zneutralizowanych powinna być ograniczona do dnia 15 czerwca 1993 r. we wszystkich wodach i w przeliczeniu na całkowity chlor przypadający na tonę produkowanego ditlenku tytanu (co odpowiada jonom Cl zawartym w wolnym kwasie chlorowodorowym oraz w chlorkach metali) do:
- 130 kg przy stosowaniu obojętnego rutylu,
- 228 kg przy stosowaniu syntetycznego rutylu,
- 450 kg przy stosowaniu żużlu.
W przypadku zakładów stosujących więcej niż jeden typ rudy, wartości powinny być proporcjonalne do ilości stosowanych rud.
Artykuł 7
Z wyjątkiem śródlądowych wód powierzchniowych, w razie trudności techniczno-ekonomicznych Państwa Członkowskie mogą odroczyć termin zastosowania określony w art. 6 lit. a), najpóźniej do dnia 31 grudnia 1994 r., jeżeli wymagają tego poważne trudności techniczno-ekonomiczne i pod warunkiem że program efektywnego ograniczania zrzutów takich odpadów zostanie przedstawiony Komisji do dnia 15 czerwca 1993 r.
Program taki umożliwia osiągnięcie następujących dopuszczalnych ilości odpadów przypadających na tonę wyprodukowanego ditlenku tytanu w poniższych terminach:
- odpady słabych kwasów i odpady zneutralizowane: 1200 kg — do dnia 15 czerwca 1993 r.,
- odpady słabych kwasów i odpady zneutralizowane: 800 kg — do dnia 31 grudnia 1994 r.
Najpóźniej trzy miesiące po przyjęciu niniejszej dyrektywy Komisja jest informowana o takich przypadkach i są one przedmiotem konsultacji w Komisji.
Komisja powiadamia inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
1.
W odniesieniu do wymagań art. 6, Państwa Członkowskie mogą korzystać z celów jakościowych w połączeniu z właściwymi wartościami dopuszczalnymi stosowanymi w taki sposób, aby efekty w zakresie ochrony środowiska i zapobiegania zakłóceniom konkurencji odpowiadały wartościom dopuszczalnym ustanowionym w niniejszej dyrektywie.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie korzysta z celów jakościowych, przedstawia Komisji program [12] wykazujący, że środki osiągają skutek, który w zakresie ochrony środowiska naturalnego i zapobiegania zakłóceniom konkurencji jest równoważny skutkowi wprowadzenia wartości dopuszczalnych, w terminach, w których wartości te są stosowane zgodnie z art. 6.
Program ten jest przedstawiany Komisji przynajmniej 6 miesięcy przed datą, od której Państwo Członkowskie zamierza stosować cele jakościowe.
Program ten jest oceniany przez Komisję zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 10 dyrektywy 78/176/EWG.
Komisja powiadamia inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, że emisja odpadów do atmosfery jest ograniczana zgodnie z następującymi przepisami:
a) w przypadku istniejących zakładów przemysłowych stosujących proces siarkowania:
i) w odniesieniu do pyłów, zrzucanie odpadów powinno być ograniczone do ilości nie większej niż 50 mg/nm3 [13] z głównych źródeł i nie większej niż 150 mg/nm3 [14] z każdego innego źródła do dnia 31 grudnia 1993 r. [15];
ii) w odniesieniu do SOx, emisja odpadów powstających podczas etapu trawienia i kalcynacji ditlenku tytanu powinna być ograniczona do ilości nie większej niż 10 kg SO2na tonę wyprodukowanego ditlenku tytanu, do dnia l stycznia 1995 r.;
iii) Państwa Członkowskie wymagają zainstalowania odpowiednich środków zapobiegających emisji kropelek kwasu;
iv) zakłady koncentracji odpadów kwasów nie mogą odprowadzić więcej niż 500 mg/nm3 SOx obliczanego jako równoważnik SO2 [16];
v) zakłady spalania soli powstałych podczas unieszkodliwiania odpadów w celu ograniczenia emisji SOx powinny być wyposażone w najlepszą osiągalną technologię niewymagającą nadmiernych kosztów;
b) w przypadku istnienia zakładów produkcyjnych stosujących proces chlorowania:
i) w odniesieniu do pyłów, zrzuty są ograniczone do ilości nie większej niż 50 mg/nm3 [17] z głównych źródeł i nie większej niż 150 mg/nm3 [18] z każdego innego źródła [19] do dnia 15 czerwca 1993 r.;
ii) w odniesieniu do chloru, zrzuty odpadów są ograniczone do dziennego średniego stężenia nie większego niż 5 mg/nm3 [20], a w każdym razie nie większego niż 40 mg/ng3.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów zawartych w dyrektywie 80/779/EWG.
3.
Procedura monitorowania pomiarów referencyjnych dla emisji SOx do atmosfery jest określona w Załączniku.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie monitorują wartości i ograniczenia wymienione w art. 6, 8 i 9 w odniesieniu do bieżącej produkcji każdego zakładu.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że w stosunku do wszystkich odpadów z przemysłu ditlenku tytanu, w szczególności odpadów objęte zakazem składowania w wodach lub emisji do atmosfery:
- zapobiega się ich powstawaniu lub są ponownie wykorzystywane, gdy jest to możliwe ze względów technicznych i uzasadnione ekonomicznie,
- są ponownie wykorzystywane lub unieszkodliwiane bez zagrożenia zdrowia ludzi i powodowania szkód w środowisku.
To samo ma zastosowanie do odpadów powstających przy ponownym wykorzystaniu lub unieszkodliwianiu wyżej wymienionych odpadów.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie, które jeszcze nie podjęły środków koniecznych do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą, wprowadzają je w życie najpóźniej do dnia 15 czerwca 1993 r.
Niezwłocznie powiadamiają Komisję o przepisach krajowych przyjętych w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dotycząca takiego odniesienia zostanie przyjęta przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/114/EWG
z dnia 17 grudnia 1992 r.
odnosząca się do zewnętrznych elementów wystających znajdujących się przed tylnym oblachowaniem kabiny w pojazdach kategorii N
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
ve spolupráci s Evropským parlamentem [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy podjąć działania mające na celu stopniowe tworzenie rynku wewnętrznego w okresie, który kończy się 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zagwarantowany jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
wymagania techniczne, które muszą spełniać pojazdy silnikowe zgodnie z przepisami krajowymi, odnoszą się między innymi do elementów zewnętrznych znajdujących przed tylnym oblachowaniem kabiny w pojazdach ciężarowych;
wymagania te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4];
w celu poprawy bezpieczeństwa na drogach uznano za bezwzględne i pilnie konieczne, aby w kabinach pojazdów kategorii N nie znajdowały się ostre zewnętrzne wystające elementy w celu obniżenia ryzyka lub stopnia obrażeń u osób, które wchodzą w styczność z zewnętrzną powierzchnią pojazdu w razie wypadku;
zaleca się przestrzeganie technicznych wymagań rozporządzenia EKG nr 61 Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ odnoszącego się do ujednoliconych przepisów dotyczących zewnętrznych elementów wystających w kabinach pojazdów; wspomniane rozporządzenie EKG jest załączone do układu z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania tych homologacji dotyczących wyposażenia i części pojazdów silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza dowolny pojazd silnikowy kategorii N, określony w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG, zaprojektowany i zbudowany w celu jego użycia na drogach, z albo bez karoserii, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną powyżej 25 km/h.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdu lub też odmówić czy zabronić jego sprzedaży, rejestracji, oddania do użytku lub wykorzystania pojazdów z powodów dotyczących ich zewnętrznych elementów wystających znajdujących się przed tylnym oblachowaniem kabiny, jeśli pojazdy te spełniają wymagania określone w załączniku I.
Artykuł 3
Jakiekolwiek zmiany konieczne do dostosowania wymagań znajdujących się w załącznikach do postępu technicznego są przyjmowane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają, nie później niż do 1 czerwca 1993 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Stosują je od dnia 1 października 1993 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienia do niniejszej dyrektywy lub odniesienia takie towarzyszą ich urzędowej publikacji.
Metody wykonania takich odniesień są ustalane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/115/EWG
z dnia 17 grudnia 1992 r.
zmieniająca po raz pierwszy dyrektywę 88/344/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących rozpuszczalników do ekstrakcji stosowanych w produkcji środków spożywczych i składników żywności
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 ust. 5 dyrektywy 88/344/EWG [4] stanowi, że w ciągu dwóch lat od dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy Komisja, po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności, ponownie zbada przepisy dotyczące rozpuszczalników, określonych w Załączniku, oraz metylopropano-2-olu i przedstawi propozycje niezbędnych zmian;
w ramach tych zmian Rada decyduje, czy pozostałości z rozpuszczalników do ekstrakcji, określonych w załączniku część III, odnoszą się do substancji aromatycznych czy do środków spożywczych;
w terminie trzech lat od przyjęcia dyrektywy 88/344/EWG Komisja przedłoży Radzie wszelkie właściwe propozycje dotyczące rozpuszczalników, określonych w art. 2 ust. 6, dotychczas regulowanych wyłącznie przepisami prawa krajowego;
Komitet Naukowy ds. Żywności ponownie zbadał wszystkie rozpuszczalniki do ekstrakcji określone w dyrektywie z 1990 i 1991 r. w celu zastąpienia tymczasowo dopuszczalnego dziennego spożycia substancji toksycznej (ADIs) ustalonego w 1981 r. stałym oszacowaniem; nie zawsze było to możliwe, gdyż właściwe informacje, chociaż wymagane, nie zostały dostarczone; na podstawie otrzymanych informacji Komitet Naukowy ds. Żywności podjął decyzję w celu potwierdzenia ich przyjęcia albo zachowania tymczasowego statusu, albo wycofania poprzedniego tymczasowego zatwierdzenia w zależności od rozpatrywanej substancji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 88/344/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1:
a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przepisów przyjętych na podstawie wspólnotowych przepisów szczególnych.";
b) skreśla się ust. 2;
2) w art. 2 skreśla się ust. 5 i 6;
3) w Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) W CZĘŚCI I:
- do Acetonu dodaje się przypis 2 w brzmieniu:
"(2) Zabrania się stosowania acetonu w rafinowaniu oleju z resztek oliwek.";
b) W CZĘŚCI II:
- rozpuszczalniki metanol i propan-2-ol dodaje się do wszelkiego użytku z maksymalną zawartością pozostałości 10 mg/kg,
- przypis 1 uzupełnia się zdaniem w brzmieniu:
"Połączone zastosowanie heksanu i etylometyloketonu jest zabronione.",
- skreśla się przypis 2.
W trzeciej kolumnie – obecność 10 mg/kg w odniesieniu do dichlorometanu w palonej kawie zastępuje się obecnością "2 mg/kg",
- do etylometyloketonu dodaje się przypis 2 w brzmieniu:
"(2) Obecność n-heksanu w tym rozpuszczalniku nie powinna przekraczać 50 mg/kg.
Rozpuszczalnik ten nie może być stosowany w połączeniu z heksanem.";
c) W CZĘŚCI III:
- skreśla się cykloheksan, izobutan i przypis,
- obecność 0,1 mg/kg w odniesieniu do dichlorometanu zastępuje się obecnością 0,02 mg/kg,
- dodaje się propan-1-ol z maksymalnym poziomem pozostałości 1 mg/kg,
- do heksanu i etylometyloketonu na następnej stronie dodaje się przypis w brzmieniu:
"(1) Połączone zastosowanie tych dwóch rozpuszczalników jest zabronione." .
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zmienią swoje przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, tak aby:
- zezwolić na handel produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą najpóźniej do dnia 1 lipca 1993 r.,
- zakazać handlu wyrobami niezgodnymi z niniejszą dyrektywą z mocą od dnia 1 stycznia 1994 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmą środki określone w ust. 1, włączą do nich odniesienie do niniejszej dyrektywy lub też odniesienie takie towarzyszyć będzie ich oficjalnej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady nr 92/116/EWG
z dnia 17 grudnia 1992 r.
zmieniająca i aktualizująca dyrektywę 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: mięso drobiowe jest umieszczone w wykazie produktów w załączniku II do Traktatu; produkcja i handel tymi produktami stanowi istotne źródło dochodów rolników;
w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju tego sektora oraz zwiększenia jego wydajności, muszą zostać ustanowione na szczeblu wspólnotowym zasady zdrowia publicznego wpływające na produkcję i wprowadzanie na rynek;
dyrektywa 71/118/EWG [4] ustanowiła warunki zdrowotne wymagane do celów handlu mięsem drobiowym;
Wspólnota musi przyjąć środki mające na celu stopniowe ustanowienie rynku wewnętrznego obejmującego obszar bez granic wewnętrznych, w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r.;
dyrektywa 89/662/EWG [5] ustanowiła zasady kontroli, jakie mają być zastosowane w celu urzeczywistnienia rynku wewnętrznego, w szczególności zniesienie kontroli weterynaryjnych na granicach między Państwami Członkowskimi; w odniesieniu do handlu zasady te muszą być stosowane w odniesieniu do świeżego mięsa drobiowego;
aby osiągnąć ten cel, należy zmienić zasady ustanowione w dyrektywie 71/118/EWG, aby była ona zgodna z nowym podejściem na poziomie wspólnotowym;
główna odpowiedzialność za zgodność z wymaganiami niniejszej dyrektywy spoczywa na producentach, a właściwe władze mają obowiązek monitorowania zastosowania tej zasady samokontroli;
dostosowanie to musi w szczególności mieć na celu ujednolicenie wymagań zdrowotnych stosowanych w produkcji, przy składowaniu i transporcie mięsa drobiowego;
wydaje się konieczne wyłączenie z zakresu niniejszej dyrektywy niektórych rodzajów sprzedaży bezpośredniej;
niniejsza dyrektywa nie powinna być stosowana do niektórych produktów sprzedawanych bezpośrednio przez producenta konsumentowi;
możliwe jest, iż z uwagi na niektóre szczególne okoliczności niektóre zakłady prowadzące działalność przed dniem 1 stycznia 1992 r. nie będą w stanie przestrzegać wszystkich przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie;
należy wprowadzić system zatwierdzający w odniesieniu do zakładów spełniających wymagania zdrowotne określone w niniejszej dyrektywie oraz wspólnotową procedurę kontrolną w celu zapewnienia, że warunki takich zatwierdzeń są przestrzegane;
zakłady o niskiej wydajności powinny zostać zatwierdzone na podstawie kryteriów dotyczących uproszczonej struktury i infrastruktury, zgodnie z zasadami higieny ustanowionymi w niniejszej dyrektywie;
oznakowanie zdrowotne mięsa drobiowego stanowi najwłaściwszy sposób zagwarantowania właściwym władzom w miejscu przeznaczenia, że przesyłka jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy; należy utrzymać świadectwo zdrowia w zakresie, w jakim jest ono utrzymywane z uwagi na zdrowie zwierząt, w celu kontroli miejsca przeznaczenia niektórych partii mięsa drobiowego;
produkty pochodzące z państw trzecich znajdujące się na rynku Wspólnoty muszą zapewniać ten sam poziom ochrony w odniesieniu do zdrowia ludzkiego; należy w związku z tym wymagać w odniesieniu do tych produktów gwarancji równoważnych z gwarancjami wymaganymi w stosunku do produktów pochodzenia wspólnotowego oraz powinny one podlegać zasadom i przepisom dotyczącym kontroli zawartym w dyrektywie Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającej zasady organizacji kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [6];
aby uwzględnić niezbędny czas potrzebny do ustalenia wspólnotowej procedury kontrolnej, mającej na celu zapewnienie przestrzegania przez państwa trzecie gwarancji przewidzianych w niniejszej dyrektywie, należy w okresie przejściowym utrzymać krajowe przepisy dotyczące kontroli wobec tych krajów;
należy powierzyć Komisji zadanie podjęcia niektórych środków w celu wykonania niniejszej dyrektywy; w tym celu należy ustanowić procedury ścisłej i skutecznej współpracy między Komisją i Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
z uwagi na szczególne trudności w zaopatrzeniu Republiki Greckiej związane z jej położeniem geograficznym należy przewidzieć odstępstwa dla tego Państwa Członkowskiego; z tego samego powodu należy przyznać dodatkowe terminy na dostosowanie się do wymagań niniejszej dyrektywy regionom peryferyjnym;
przyjęcie specjalnych przepisów wobec produktów objętych niniejszą dyrektywą pozostaje bez uszczerbku dla przyjęcia przepisów odnoszących się w sposób ogólny do higieny i bezpieczeństwa żywności, w odniesieniu do których Komisja przedstawiła wniosek dyrektywy ramowej;
termin transpozycji niniejszej dyrektywy nie może wpływać na zniesienie kontroli weterynaryjnych na granicach z dniem 1 stycznia 1993 r.;
w trosce o zachowanie jasności należy aktualizować dyrektywę 71/118/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tytuł, artykuły i załączniki do dyrektywy 71/118/EWG zastępuje się tekstem zamieszczonym w załączniku B do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
W art. 3 lit.
A dyrektywy Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [7] w pkt 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2. przygotowane ze świeżego mięsa określonego w art. 2 lit. d), pod warunkiem że mięso przywożone z państw trzecich spełnia minimalne wymagania zgodnie z rozdziałem III dyrektywy 71/118/EWG i podlega kontroli zgodnie z dyrektywą 90/675/EWG;"
b) po odniesieniu do dyrektywy 64/433/EWG w części wprowadzającej akapitu drugiego dodaje się, co następuje:
"oraz art. 4 ust. 1 akapit trzeci i załącznik I rozdział IX do dyrektywy 71/118/EWG i ogólnie wszelkie mięso zgłoszone jako nienadające się do spożycia przez ludzi zgodnie z regułami wspólnotowymi.".
2.
Dyrektywa Komisji 80/879/EWG z dnia 3 września 1980 r. w sprawie oznakowań sanitarnych dużych opakowań świeżego mięsa drobiowego [8] traci moc.
3.
W art. 3 ust. 4 lit. i) akapit drugi dyrektywy Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu dziczyzny [9] otrzymuje brzmienie:
"Przepisy pkt 68 rozdział XII dyrektywy 71/118/EWG w sprawie oznakowań zdrowotnych dużych opakowań stosuje się odpowiednio do mięsa z drobnej zwierzyny łownej;"
.
4.
W dyrektywie Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w spawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [10]wprowadza się następujące zmiany:
a) artykuł 3 lit.
A ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6. jeśli jest przeznaczony dla Państwa Członkowskiego lub regionu Państwa Członkowskiego uznanego za wolny od rzekomego pomoru drobiu lub do Państwa Członkowskiego z tranzytem przez państwo trzecie, zaopatrzony w świadectwo zdrowia znajdujące się w Załączniku;"
b) załącznik zastępuje się załącznikiem A do niniejszej dyrektywy.
5.
W art. 2 akapit drugi pkt 3 dyrektywy Rady 91/495/EWG z dnia 27 listopada 1990 r., dotyczącej zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu mięsa króliczego oraz dziczyzny hodowlanej [11], wyrazy "w art. 1 dyrektywy 71/118/EWG" zastępuje się wyrazami "w art. 2 dyrektywy 71/118/EWG".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1994 r., z wyjątkiem zakładów znajdujących się:
- w regionach peryferyjnych uznanych zgodnie z art. 17 dyrektywy 90/675/EWG [12], włączając Wyspy Kanaryjskie w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii, oraz zgodnie z art. 13 dyrektywy 91/496/EWG [13], i
- w nowych landach Republiki Federalnej Niemiec objętych planami restrukturyzacyjnymi,
które muszą dostosować się do niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1995 r.; produkty z tych zakładów muszą być wprowadzane do obrotu w tych regionach.
Państwa Członkowskie powiadomią niezwłocznie Komisję o przyjętych przepisach.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Wyznaczenie terminu transpozycji niniejszej dyrektywy na dzień 1 stycznia 1994 r., pozostaje bez uszczerbku dla zniesienia kontroli weterynaryjnych na granicach, przewidzianego w dyrektywie 89/662/EWG.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/117/EWG
z dnia 17 grudnia 1992 r.
dotycząca środków ochrony przed określonymi chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi u zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego, w celu zapobieżenia zakażeniom i zatruciom przenoszonym przez żywność
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zwierzęta żywe i produkty pochodzenia zwierzęcego znajdują się w wykazie w załączniku II do Traktatu; gospodarka hodowlana oraz wprowadzenie na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego stanowią ważne źródło dochodu rolników;
racjonalny rozwój tego sektora oraz poprawa jego produktywności mogą być osiągnięte przez wprowadzenie środków weterynaryjnych, których celem jest ochrona i podniesienie poziomu w zakresie zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt we Wspólnocie;
konieczne jest zapobieżenie i ograniczanie za pomocą odpowiednich środków pojawiania się chorób odzwierzęcych, które stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi, w szczególności poprzez żywność pochodzenia zwierzęcego;
Wspólnota podjęła już działania dotyczące zlikwidowania niektórych chorób odzwierzęcych, w szczególności gruźlicy bydła, brucelozy bydła, brucelozy u kóz i owiec oraz wścieklizny; zalecane jest gromadzenie informacji epidemiologicznych o tych chorobach;
środki te powinny być stosowane bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r., w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych [4];
w celu określenia priorytetów dotyczących działań zapobiegawczych konieczne jest zgromadzenie informacji w Państwach Członkowskich o przypadkach chorób odzwierzęcych u ludzi, zwierząt domowych, w paszach zwierzęcych oraz u zwierząt dzikich;
Komisja powinna śledzić rozwój sytuacji epidemiologicznej po to, aby zaproponować odpowiednie środki;
sytuacja odnosząca się do salmonellozy uzasadnia przyjęcie natychmiastowych środków kontroli niektórych rodzajów zagrożonej gospodarki rolnej;
harmonizacja zasadniczych wymagań dotyczących ochrony zdrowia publicznego zakłada uprzednie określenie związków między Wspólnotą, laboratoriami referencyjnymi oraz wykonywaniem działań technicznych i naukowych;
szczegółowe zasady dotyczące wkładu finansowego Wspólnoty w zakresie niektórych działań zawartych w niniejszej dyrektywie zostały ustanowione decyzją Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [5];
właściwym jest ustanowienie przepisów dotyczących procedury ustanawiającej bliską efektywną współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją, w zakresie przyjęcia środków wykonawczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące gromadzenia informacji w zakresie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz odpowiednich środków, które należy podjąć w Państwach Członkowskich oraz na poziomie wspólnotowym.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "choroba odzwierzęca" oznacza choroby i/lub zakażenia, które mogą być naturalnie przeniesione ze zwierząt na człowieka;
2) "odzwierzęcy czynnik chorobotwórczy" oznacza jakąkolwiek bakterię, wirus lub pasożyta zewnętrznego, które mogą spowodować chorobę odzwierzęcą;
3) "zatwierdzone laboratorium krajowe" oznacza laboratorium zatwierdzone lub uznane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego do przeprowadzania badań próbek urzędowych w celu wykrywania odzwierzęcych czynników chorobotwórczych;
4) "próbka" oznacza próbkę pobraną przez właściciela lub osobę odpowiedzialną za zakład lub zwierzęta, lub pobraną w jego imieniu, w celu jej zbadania na obecność odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego;
5) "próbka urzędowa" oznacza próbkę pobraną przez właściwy organ w celu przeprowadzenia testów na obecność odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego.
Próbka urzędowa zawiera odniesienie do gatunku, rodzaju, ilości i metody pobrania, a także do pochodzenia zwierzęcia lub produktu pochodzenia zwierzęcego; taka próbka ma być pobierana bez wcześniejszego uprzedzenia;
6) "właściwy organ" oznacza centralny organ lub władze Państwa Członkowskiego, które są odpowiedzialne za monitorowanie stosowania przepisów dotyczących zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt lub innych zagadnień weterynaryjnych wynikających z niniejszej dyrektywy, albo każdy inny organ, któremu organ centralny powierzył takie zadania.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby środki podjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą przez właściwy organ były koordynowane na szczeblu krajowym i lokalnym, w szczególności w odniesieniu do badań epidemiologicznych.
2.
Właściwy organ szczebla lokalnego jest wspierany przez zatwierdzone laboratoria krajowe.
3.
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy zatwierdzone krajowe laboratoria referencyjne w zakresie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych wymienionych w załączniku I pkt I, w których może być przeprowadzona identyfikacja odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego lub ostateczne potwierdzenie jego obecności.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że:
a) podmioty gospodarcze lub kierownicy zakładów zatwierdzonych zgodnie z dyrektywami 64/433/EWG [6], 71/118/EWG [7] i 77/99/EWG [8] zostali zobowiązani do przechowywania przez minimalny okres, który zostanie wyznaczony przez właściwy organ, oraz podania do jego wiadomości, na jego wniosek, wyników badań na obecność chorób odzwierzęcych wymienionych w załączniku I pkt I;
b) wyodrębnienie oraz identyfikacja odzwierzęcych czynników chorobotwórczych lub ustanowienie jakiegokolwiek innego dowodu na ich obecność spoczywają na osobie odpowiedzialnej za laboratorium lub, w przypadku gdy identyfikacja czynnika przeprowadzana jest w innym miejscu niż laboratorium, na osobie odpowiadającej za badanie;
c) diagnoza oraz identyfikacja odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego są zgłaszane do właściwego organu;
d) właściwy organ gromadzi informacje dotyczące odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, których obecność została potwierdzona w wyniku przeprowadzonych testów lub badań, oraz każdego przypadku klinicznego chorób odzwierzęcych wymienionych w załączniku I pkt I u ludzi i zwierząt;
e) inne Państwa Członkowskie są regularnie informowane w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, utworzonego na mocy decyzji 68/361/EWG [9], o odnotowanych przypadkach klinicznych zgodnie z lit. d).
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 przepisy niniejszego artykułu mogą być rozszerzone w celu objęcia nimi chorób odzwierzęcych lub odzwierzęcych czynników chorobotwórczych wymienionych w załączniku I pkt II i III.
Artykuł 5
1.
Właściwy organ oceni informacje zgromadzone zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d).
Powiadomi on Komisję do dnia 31 marca każdego roku o tendencjach i źródłach zakażeń chorobami odzwierzęcymi, odnotowanych w ciągu ostatniego roku.
2.
Ustęp 1 nie wyklucza częstszego powiadamiania Komisji przez Państwo Członkowskie, czy też wniosków Komisji dotyczących dodatkowych informacji w przypadku, gdy okoliczności to uzasadniają.
Komisja oceni informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie i do dnia 1 października każdego roku złoży sprawozdanie Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu.
3.
Do dnia 1 stycznia 1996 r. Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie dotyczące nabytych doświadczeń, z załączonymi propozycjami poprawy systemu sprawozdawczego w sprawach, wobec których Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 6
Komisja śledzi rozwój sytuacji w odniesieniu do chorób odzwierzęcych we Wspólnocie, szczególnie na podstawie informacji zgromadzonych na podstawie art. 5 i 8, oraz:
a) prowadzi określone badania, w szczególności w odniesieniu do oceny ryzyka powstającego w wyniku odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, procedur diagnostycznych i środków kontroli, we współpracy z właściwymi laboratoriami krajowymi, wspólnotowymi laboratoriami referencyjnymi określonymi w art. 13 i Stałym Komitetem Weterynaryjnym utworzonym na mocy decyzji 81/651/EWG [10];
b) określi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 sposoby gromadzenia próbek i przeprowadzania badań w krajowych laboratoriach określonych w art. 3 ust. 2 i 3.
W przypadku salmonelli powinna to wykonać do dnia ustanowionego w art. 17;
c) ustanowi wytyczne dotyczące środków zwalczania chorób odzwierzęcych.
Artykuł 7
System pozwalający na śledzenie przemieszczania zwierząt hodowlanych, ustanowiony decyzją Komisji 89/153/EWG [11], zostanie wprowadzony w związku ze środkami związanymi z chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi, ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie przedłożą Komisji do dnia 1 października 1993 r. krajowe środki, które podejmą w celu realizacji celów niniejszej dyrektywy ze względu na choroby odzwierzęce wymienione w załączniku I pkt I i II, z wyjątkiem tych, które zostały już podjęte w zakresie brucelozy i gruźlicy na podstawie planów już zatwierdzonych w ramach legislacji wspólnotowej.
Mogą one obejmować środki w celu wykrywania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych wymienionych w załączniku I pkt III.
Państwa Członkowskie, które posiadają krajowe plany wykrywania chorób odzwierzęcych wymienionych w załączniku I pkt II, mogą przedłożyć je Komisji jako informacje wymagane zgodnie z akapitem pierwszym.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji co roku sprawozdanie dotyczące sytuacji epidemiologicznej w zakresie włośnicy.
Komisja zbada środki podane do wiadomości przez Państwa Członkowskie, w celu określenia, czy są one zgodne z celami niniejszej dyrektywy.
Poinformuje ona Państwa Członkowskie o swoich wnioskach w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
2.
W przypadku salmonelli u ptactwa domowego Państwa Członkowskie muszą przedłożyć Komisji do dnia 1 stycznia 1994 r. plany sporządzone zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załącznikach II i III.
Plany te muszą:
a) precyzować środki podjęte w odniesieniu do salmonelli w celu dostosowania do minimalnych wymagań ustanowionych w załączniku III;
b) uwzględniać szczególną sytuację w każdym Państwie Członkowskim;
c) wykazać liczbę zatwierdzonych laboratoriów krajowych, w których przeprowadzane będą badania oraz identyfikacja salmonelli, a także procedury zatwierdzające te laboratoria.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16:
- plany określone w ust. 2, zmienione, jeśli zaistnieje taka potrzeba, zostaną zatwierdzone nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od chwili ich przedłożenia,
- do uprzednio zatwierdzonego planu mogą być wprowadzane zmiany lub uzupełnienia, w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji w danym Państwie Członkowskim lub jednym z jego regionów.
Artykuł 9
1.
Szczegółowe zasady dotyczące wkładu finansowego Wspólnoty w zakresie środków dotyczących uboju i zniszczenia oraz pobierania próbek urzędowych zgodnie z załącznikiem III sekcja I pkt V, oraz w zakresie działalności laboratoriów wymienionych w załączniku IV, zostaną ustanowione zgodnie z decyzją 90/424/EWG.
W odniesieniu do środków określonych w załączniku III wkład finansowy przewidziany w decyzji 90/424/EWG nie może działać na korzyść hodowców, którzy naruszyli wymagania niniejszej dyrektywy.
50 % kosztów związanych z zastosowaniem środków dotyczących uboju i zniszczenia określonych w akapicie pierwszym zostanie pokrytych ze wspomnianego wyżej wkładu finansowego Wspólnoty.
2.
W art. 4 decyzji 90/424/EWG dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3. Przepisy art. 3 z wyjątkiem ust. 2 tiret czwarte oraz ust. 5 tiret drugie stosuje się w przypadku, gdy pojawią się choroby odzwierzęce wymienione w dyrektywie 92/117/EWG, pod warunkiem że ich pojawienie się stanowi nagłe zagrożenie dla zdrowia ludzkiego. Niniejszy warunek zostanie spełniony po podjęciu decyzji przewidzianej w art. 3 ust. 3."
Artykuł 10
1.
Z dniem 1 stycznia 1994 r. Państwa Członkowskie wprowadzą minimalne środki ustanowione w zakresie salmonelli w załączniku III sekcja I.
Państwa Członkowskie muszą, do dnia 1 stycznia 1994 r., ustanowić przepisy określające środki, które należy podjąć w celu uniknięcia pojawienia się salmonelli w gospodarstwach rolnych, biorąc pod uwagę zasady określone w załączniku II do dyrektywy 90/539/EWG.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, do dnia 1 stycznia 1995 r., na wniosek Komisji sporządzony w świetle opinii uzyskanej od Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, oraz na podstawie zebranych doświadczeń w czasie wykonywania niniejszej dyrektywy, zadecyduje w sprawie środków wymaganych w celu kontroli salmonelli w stadach niosek.
Do czasu przyjęcia tych środków Państwa Członkowskie mogą, z poszanowaniem przepisów Traktatu, zachować przepisy krajowe w odniesieniu do niosek.
2.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji sporządzony na podstawie informacji zebranych zgodnie z art. 5 i 6 oraz art. 8 ust. 1, zadecyduje o potrzebie zastosowania szczególnych środków dotyczących kontroli innych chorób odzwierzęcych o podobnym zagrożeniu.
Artykuł 11
1.
Biegli z Komisji mogą przeprowadzić badania na miejscu, w niezbędnym zakresie do jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy i we współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich.
W tym celu mogą oni sprawdzić, czy Państwa Członkowskie zapewniają właściwe stosowanie niniejszej dyrektywy, poprzez kontrolę reprezentatywnego procentu gospodarstw.
Komisja poinformuje właściwy organ o wynikach przeprowadzonej kontroli.
Dane Państwo Członkowskie podejmie wszelkie środki, które okażą się niezbędne do uwzględnienia wyników tych kontroli.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie podejmie takich środków, po zbadaniu sytuacji przez Stały Komitet Weterynaryjny możliwe jest podjęcie odpowiednich środków na mocy procedury ustanowionej w art. 16.
2.
Szczegółowe przepisy w celu wykonania niniejszego artykułu, szczególnie w odniesieniu do częstotliwości i sposobu przeprowadzania kontroli określonych w ust. 1 akapit pierwszy, zostaną przyjęte na mocy procedury wymienionej w art. 16.
Artykuł 12
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się środki ochronne określone w dyrektywie 90/425/EWG [12] dotyczącej kontroli weterynaryjnych, przeprowadzanych w zakresie handlu w celu zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego.
Artykuł 13
Wspólnotowe laboratoria referencyjne wymienione w załączniku IV są odpowiedzialne, zgodnie z zadaniami i obowiązkami w nim opisanymi, za łączność i koordynację krajowych laboratoriów referencyjnych określonych w art. 3 ust. 3.
Artykuł 14
1.
Wpisanie i pozostanie we wspólnotowym wykazie państw trzecich lub ich części, z których przywóz jest dozwolony w odniesieniu do zdrowia, wymagają przedłożenia przez dane państwa trzecie planu zawierającego szczegóły gwarancji udzielonych przez to państwo, w odniesieniu do inspekcji dotyczących chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych.
Efekt tych gwarancji musi być nie mniejszy niż wynikający z gwarancji określonych niniejszą dyrektywą.
Komisja zatwierdzi te plany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.
Gwarancje alternatywne do tych, które wynikają z zastosowania niniejszej dyrektywy, są dozwolone zgodnie z tą procedurą, pod warunkiem że nie są one bardziej korzystne od tych, które są stosowane w odniesieniu do handlu.
2.
W przypadku gdy nie zostanie podjęta żadna decyzja zgodnie z ust. 1, do dnia 31 grudnia 1995 r., w odniesieniu do danego państwa trzeciego, zamieszczenie tego państwa w wykazie określonym w ust. 1 zostanie zawieszone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.
3.
Przestrzeganie przez właściwe władze państwa trzeciego realizacji planów zostanie sprawdzone przez biegłych wspólnotowych, w czasie kontroli przewidzianych w regułach wspólnotowych.
Artykuł 15
Rada może zmieniać lub uzupełniać załączniki, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
W szczególności załącznik III zostanie poddany kontroli na mocy niniejszej procedury do dnia 1 stycznia 1996 r.
Artykuł 16
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia sprawę Komitetowi, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
W ramach Komitetu głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie tych środków w terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności przedłożonych spraw.
Opinie są przyjmowane większością 54 głosów.
4. a) Komisja przyjmuje środki i stosuje je niezwłocznie, gdy są one zgodne z opinią Komitetu;
b) gdy środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub gdy nie zostanie dostarczona żadna opinia, Komisja przedkłada bezzwłocznie Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli trzy miesiące po przedłożeniu wniosków Radzie nie przyjęła ona żadnych środków, Komisja przyjmuje środki i stosuje je niezwłocznie, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1994 r.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/118/EWG
z dnia 17 grudnia 1992 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkty pochodzenia zwierzęcego umieszczone są w wykazie produktów w załączniku II do Traktatu; wprowadzenie do obrotu takich produktów stanowi istotne źródło dochodów dla części ludności rolnej;
w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju tego sektora i zwiększenia wydajności przepisy zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego odnoszące się do danych produktów powinny być ustanowione na poziomie wspólnotowym;
Wspólnota musi przyjąć środki, zmierzające stopniowo w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r. do ustanowienia wewnętrznego rynku stanowiącego obszar bez granic wewnętrznych;
w świetle wyżej wspomnianych celów Rada ustanowiła zasady zdrowia zwierząt mające zastosowanie do świeżego mięsa, mięsa drobiowego, przetworów mięsnych, dziczyzny, mięsa króliczego i przetworów mlecznych;
z wyjątkiem sytuacji, w których postanowiono inaczej, handel produktami pochodzenia zwierzęcego musi być zliberalizowany, bez uszczerbku dla uciekania się do możliwych środków ochronnych;
uwzględniając znaczne ryzyko rozprzestrzenienia się chorób, na jakie narażone są zwierzęta, dla niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego powinny zostać wyszczególnione konkretne wymogi, jakie muszą być spełnione, kiedy produkty te są wprowadzane do obrotu w celach handlowych, zwłaszcza kiedy są one przeznaczone dla regionów posiadających dobry stan zdrowia;
kiedy została przyjęta dyrektywa 92/65/EWG, Komisja zgodziła się oddzielić aspekty zdrowia zwierząt stosowane do zwierząt od aspektów zdrowia stosowanych do produktów;
w celu umożliwienia zniesienia kontroli na granicach między Państwami Członkowskimi z dniem 1 stycznia 1993 r., należy ustalić, że zasady regulujące kwestie zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego mają zastosowanie do wszelkich produktów poddanych takiej kontroli w zakresie handlu i przywozu, które nie zostały jeszcze zharmonizowane na poziomie wspólnotowym;
dla osiągnięcia tego celu należy niektóre obowiązujące zasady dostosować do przyjęcia wcześniej wspomnianych środków;
należy wprowadzić system zatwierdzania dla państw trzecich i przedsiębiorstw, które spełniają warunki przewidziane w niniejszej dyrektywie, łącznie ze wspólnotową procedurą kontrolną dla zapewnienia, że warunki takiego zatwierdzenia są spełniane;
dokument towarzyszący produktom jest najlepszym sposobem zagwarantowania właściwemu organowi miejsca przeznaczenia, że dana przesyłka jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy; świadectwo zdrowia publicznego lub świadectwo zdrowia zwierząt powinny być przechowywane do celów sprawdzenia miejsca przeznaczenia niektórych przywożonych produktów;
powinny mieć zastosowanie zasady, przepisy i środki ochronne ustanowione na mocy dyrektywy Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [4];
w kontekście handlu wewnątrzwspólnotowego powinny mieć również zastosowanie przepisy ustanowione na mocy dyrektywy 89/662/EWG;
Komisji powinno zostać powierzone zadanie polegające na przyjmowaniu niektórych środków w celu wykonania niniejszej dyrektywy; w tym celu powinny zostać ustanowione procedury ustalające ścisłą i skuteczną współpracę między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
w świetle szczególnych trudności w zakresie dostaw wynikających z położenia geograficznego powinny być dopuszczone specjalne odstępstwa w stosunku do Republiki Greckiej;
przyjęcie szczególnych zasad dla produktów objętych niniejszą dyrektywą pozostaje bez uszczerbku dla przyjęcia przepisów dotyczących higieny i bezpieczeństwa żywności, w sprawie których Komisja przedstawiła propozycję dyrektywy ramowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymogi dotyczące zdrowia zwierząt oraz zdrowia publicznego regulujące handel oraz przywóz do Wspólnoty produktów pochodzenia zwierzęcego (włącznie z próbkami handlowymi pobranymi z takich produktów) niepodlegających wspomnianym wymogom ustanowionym w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG [5] i w odniesieniu do czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przyjęcia bardziej szczegółowych zasad w sprawie zdrowia zwierząt w ramach wspomnianych wcześniej przepisów szczegółowych ani bez uszczerbku dla utrzymania ograniczeń w handlu oraz przywozie produktów objętych przepisami szczegółowymi określonymi w akapicie pierwszym, opartymi na przepisach zdrowia publicznego.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "handel"oznacza handel, jak określono w art. 2 ust. 2 dyrektywy 89/662/EWG;
b) "próbka handlowa" oznacza próbkę nieposiadającą wartości komercyjnej, pobraną w imieniu właściciela bądź osoby odpowiedzialnej za przedsiębiorstwo, która jest reprezentatywna dla danego produktu pochodzenia zwierzęcego wyprodukowanego przez to przedsiębiorstwo bądź stanowi próbkę produktu pochodzenia zwierzęcego, którego produkcja jest zamierzona oraz która, do celów następnego badania, musi być zaopatrzona w referencje odnoszące się do rodzaju produktu, jego składu oraz gatunków zwierząt, z których została uzyskana;
c) "poważna choroba przenaszalna" oznacza wszystkie choroby objęte dyrektywą 82/894/EWG [6];
d) "czynniki chorobotwórcze" oznaczają wszelkie zbiory bądź kultury organizmów oraz wszelkie pochodne, obecne bądź samodzielnie lub w formie wypracowanych połączeń takich zbiorów lub kultur organizmów zdolnych do powodowania chorób u wszelkich istot żywych (innych niż człowiek), oraz wszelkie zmodyfikowane pochodne takich organizmów, które mogą przenosić lub przekazywać zwierzęcy czynnik chorobotwórczy bądź tkankę, hodowlę komórkową, wydzielinę lub wydaliny, poprzez które bądź za pomocą środków których zwierzęcy czynnik chorobotwórczy może być przenoszony bądź przekazywany; niniejsza definicja nie obejmuje immunologicznych, medycznych produktów weterynaryjnych zatwierdzonych zgodnie z przepisami dyrektywy 90/677/EWG [7];
e) "przetworzone białko zwierzęce przeznaczone do spożycia przez zwierzęta" oznacza białko zwierzęce, które zostało poddane takim zabiegom, aby było ono odpowiednie do bezpośredniego zastosowania w charakterze paszy bądź składnika paszy zwierzęcej.
Zawiera ono mączkę rybną, mączkę mięsną, mączkę kostną, mączkę z kopyt, mączkę rogową, mączkę z krwi, suche skwarki oraz inne podobne produkty, włącznie z mieszankami zawierającymi takie produkty;
f) "przetworzone białko zwierzęce przeznaczone do spożycia przez ludzi" oznacza skwarki, mączkę mięsną oraz mączkę ze skór wieprzowych, określone w art. 2 lit. b) dyrektywy 77/99/EWG [8];
g) "produkty pszczelarskie" oznaczają miód, wosk pszczeli, mleczko pszczele, kit pszczeli bądź pyłek kwiatowy, nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi bądź do wykorzystania w przemyśle.
2.
Ponadto stosuje się mutatis mutandis definicje znajdujące się w art. 2 dyrektyw 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- handel oraz przywóz produktów pochodzenia zwierzęcego określonych w art. 1, wraz z żelatynami nieprzeznaczonymi do spożycia przez ludzi nie są zakazane ani ograniczane z powodów dotyczących zdrowia zwierząt bądź zdrowia publicznego innych niż powody wynikające ze stosowania przepisów niniejszej dyrektywy bądź z prawodawstwa Wspólnoty, w szczególności z wszelkich podjętych środków ochronnych,
- wszelkie nowe produkty pochodzenia zwierzęcego, których wprowadzenie do obrotu w Państwie Członkowskim jest dozwolone po terminie przewidzianym w art. 20, nie mogą być przedmiotem handlu lub przywozu do czasu podjęcia decyzji zgodnie z art. 15 akapit pierwszy po przeprowadzeniu oceny oraz, jeśli właściwe, po przedstawieniu opinii przez Naukowy Komitet Weterynaryjny powołany na mocy decyzji 81/651/EWG [9] w sprawie rzeczywistego ryzyka rozprzestrzenienia się poważnych chorób przenaszalnych, które mogą wynikać z przemieszczania produktu, nie tylko tych gatunków, z których taki produkt pochodzi, ale również takich gatunków, które mogą przenosić taką chorobę, mogą być ogniskiem takiej choroby lub stanowić ryzyko dla zdrowia publicznego,
- inne produkty pochodzenia zwierzęcego określone w art. 2 lit. b) dyrektywy 77/99/EWG nie mogą stanowić przedmiotu handlu lub przywozu z państw trzecich, o ile nie spełniają one wymogów tej dyrektywy oraz odpowiednich wymogów niniejszej dyrektywy.
ROZDZIAŁ II Przepisy mające zastosowanie w handlu
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki, aby zapewnić, że do celów stosowania art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/662/EWG oraz art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 90/425/EWG produkty pochodzenia zwierzęcego, określone w załącznikach I i II oraz w art. 3 tiret drugie i trzecie niniejszej dyrektywy mogą, bez uszczerbku dla zastosowania przepisów szczególnych, które mają zostać przyjęte w drodze wykonania art. 10 ust. 3) oraz art. 11, stanowić przedmiot handlu jedynie wówczas, gdy spełniają one następujące wymogi:
1) muszą one spełniać wymogi art. 5 oraz szczególne wymogi ustanowione w załączniku I w zakresie aspektów zdrowia zwierząt oraz w załączniku II w zakresie aspektów zdrowia publicznego;
a) muszą one pochodzić z takich przedsiębiorstw, które:
- w świetle szczególnych wymagań ustanowionych w załącznikach I i II dotyczących produktów wytwarzanych przez takie zakłady podejmują się:
- spełniać szczególne wymogi dotyczące produkcji wymienione w niniejszej dyrektywie,
- ustanowić oraz realizować metody monitoringu oraz kontroli punktów krytycznych na podstawie stosowanych procesów,
- w zależności od produktów pobierać próbki w celu przeprowadzenia analizy w laboratorium uznanym przez właściwy organ, w celu sprawdzenia zgodności z normami ustanowionymi na mocy niniejszej dyrektywy,
- prowadzić rejestr, w formie pisemnej bądź w innej, uzyskanych informacji w zakresie omówionym w poprzednich akapitach w celu możliwości przedstawienia ich właściwemu organowi.
Wyniki różnorodnych kontroli oraz w szczególności badań powinny być przechowywane przez okres co najmniej dwóch lat,
- zagwarantować administrowanie znakowania i etykietowania,
- w razie gdyby wyniki badań laboratoryjnych bądź jakakolwiek inna dostępna dla kierownictwa przedsiębiorstwa informacja wskazywała na pojawienie się groźnej choroby zwierzęcej bądź niebezpieczeństwa zagrażającego zdrowiu publicznemu, poinformować o takich wypadkach właściwy organ,
b) przesyłać do celów związanych z handlem jedynie takie produkty, którym towarzyszy dokument handlowy wskazujący na charakter produktu, nazwę oraz, w przypadkach, w których jest to stosowne, weterynaryjny numer identyfikacyjny przedsiębiorstwa produkcyjnego;
c) są pod nadzorem właściwego organu zapewniającego, że podmiot gospodarczy bądź dyrektor przedsiębiorstwa stosuje się do wymogów ustanowionych na mocy niniejszej dyrektywy;
2) zostały one zarejestrowane przez właściwy organ na podstawie zapewnień pochodzących od przedsiębiorstwa gwarantującego zgodność z wymogami ustanowionymi na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie wszelkich koniecznych środków gwarantujących, że produkty pochodzenia zwierzęcego wymienione w załącznikach I oraz II nie są wysyłane w celach związanych z handlem z żadnego gospodarstwa rolnego, znajdującego się w strefie objętej ograniczeniami z powodu wystąpienia choroby, na którą podatne są te gatunki, z których taki produkt jest uzyskiwany, oraz z żadnego takiego przedsiębiorstwa bądź strefy, z których przemieszczanie bądź handel stanowiłyby ryzyko dla stanu zdrowia zwierząt Państw Członkowskich, z wyjątkiem przypadków, w których produkty poddane są obróbce cieplnej w sposób zgodny z ustawodawstwem Wspólnoty.
Szczególne zapewnienia zezwalające na przemieszczanie niektórych produktów, na zasadzie odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18, w ramach środków ochronnych.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zapewniają, że handel czynnikami chorobotwórczymi będzie stanowił przedmiot ścisłych przepisów, które mają zostać określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
Artykuł 7
1.
Przepisy dotyczące kontroli, ustanowione na mocy dyrektywy 89/662/EWG oraz w związku z czynnikami chorobotwórczymi na mocy dyrektywy 90/425/EWG będą obowiązywały, w szczególności w odniesieniu do organizacji oraz dalszego przeprowadzania kontroli, ze względu na produkty objęte niniejszą dyrektywą.
2.
Artykuł 10 dyrektywy 90/425/EWG stosuje się do produktów objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Do celów związanych z handlem przepisy art. 12 dyrektywy 90/425/EWG zostają rozszerzone na przedsiębiorstwa dostarczające produkty pochodzenia zwierzęcego objęte niniejszą dyrektywą.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych niniejszej dyrektywy właściwy organ przeprowadza wszelkie kontrole, jakie uważa za właściwe, gdy istnieje podejrzenie niespełniania przepisów niniejszej dyrektywy.
5.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki administracyjne lub karne w celu karania wszelkiego naruszenia niniejszej dyrektywy, w szczególności w takich przypadkach, w których ujawnione zostało, że wydane świadectwa bądź dokumenty nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi produktów wymienionych w załącznikach I oraz II lub że produkty, których to dotyczy, nie spełniają wymogów mocy niniejszej dyrektywy lub nie zostały poddane kontroli przewidzianej w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 8
W załączniku A rozdział 1 (1) do dyrektywy 92/46/EWG [10] dodaje się akapit w brzmieniu:
"Mleko oraz przetwory mleczne nie mogą pochodzić ze strefy nadzorowanej określonej zgodnie z przepisami dyrektywy 85/511/EWG, o ile mleko nie zostało poddane pasteryzacji (71,7 °C przez 15 sekund) pod nadzorem właściwego organu"
.
ROZDZIAŁ III Przepisy mające zastosowanie do przywozu do Wspólnoty
Artykuł 9
Wymogi dotyczące przywozu produktów objętych niniejszą dyrektywą muszą zawierać przynajmniej gwarancje przewidziane w rozdziale II, włącznie z tymi, które ustanowione są w ramach wykonania art. 6, oraz tymi ustanowionymi w art. 3 tiret drugie i trzecie.
Artykuł 10
1.
W celu jednolitego stosowania art. 9 stosuje się następujące przepisy.
2.
Produkty określone w załącznikach I i II oraz w art. 3 tiret drugie i trzecie mogą być przywożone do Wspólnoty jedynie wówczas, gdy spełniają one następujące wymogi:
a) chyba że ustalono inaczej w załącznikach I i II, muszą one pochodzić z państwa trzeciego bądź części państwa trzeciego, których wykaz został sporządzony oraz uaktualniony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18;
b) z wyjątkiem produktów określonych w rozdziale 5 (B) załącznika I muszą one pochodzić z przedsiębiorstw, dla których właściwy organ państwa trzeciego dostarczył Komisji gwarancje, iż spełniają one wymogi ust. 3 lit. a);
c) w przypadkach określonych szczegółowo w załącznikach I i II oraz w art. 3 tiret drugie i trzecie musi towarzyszyć im świadectwo zdrowia zwierząt lub świadectwo zdrowia publicznego odpowiadające wzorom, które mają być sporządzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18, zaświadczające, że produkty spełniają warunki dodatkowe lub zawierają równoważne gwarancje określone w ust. 3 lit. a) oraz pochodzą z przedsiębiorstw dających takie gwarancje, podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii lub, jeśli właściwe, przez inny uznany organ właściwy zgodnie z tą samą procedurą.
3.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18:
a) powinny zostać ustanowione szczególne wymogi – w szczególności dotyczące ochrony Wspólnoty przed niektórymi chorobami egzotycznymi lub chorobami przenaszalnymi wśród ludzi – bądź gwarancje równoważne takim warunkom.
Szczególne wymogi oraz gwarancje równoważne ustanowione dla państw trzecich nie mogą mieć charakteru bardziej korzystnego niż te, które ustanowione są w załącznikach I i II oraz w art. 3 tiret drugie i trzecie;
b) sporządza się wspólnotowy wykaz przedsiębiorstw z państw trzecich, które spełniają wymogi ust. 2 lit. b);
c) ustanawia się sposób postępowania lub środki, które mają zostać podjęte w celu uniknięcia ponownego zakażenia tusz zwierzęcych, jaj oraz produktów jajecznych.
4.
Decyzje przewidziane w ust. 2 i 3 muszą zostać podjęte na podstawie oceny oraz, jeśli właściwe, na podstawie opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego w sprawie rzeczywistego ryzyka rozprzestrzenienia się groźnych chorób przenaszalnych, które mogą wynikać z przemieszczania produktu, nie tylko tych gatunków, z których taki produkt pochodzi, ale również takich gatunków, które mogą przenosić taką chorobę, mogą być ogniskiem takiej choroby lub stanowić ryzyko dla zdrowia publicznego.
5.
Eksperci z Komisji oraz Państw Członkowskich przeprowadzają na miejscu inspekcje w celu zweryfikowania, czy gwarancje udzielone przez państwo trzecie w odniesieniu do warunków produkcji i wprowadzania do obrotu można uznać za równoważne w stosunku do tych stosowanych we Wspólnocie.
Eksperci z Państw Członkowskich odpowiedzialni za te inspekcje powoływani są przez Komisję, stanowiącą na wniosek Państw Członkowskich.
Inspekcje te zostają przeprowadzone w imieniu Wspólnoty, która ponosi koszty wszelkich wydatków z nimi związanych.
W oczekiwaniu na zorganizowanie inspekcji określonych w akapicie pierwszym nadal obowiązują przepisy krajowe mające zastosowanie do inspekcji w państwach trzecich, z zastrzeżeniem powiadamiania poprzez Stały Komitet Weterynaryjny o wszelkich przypadkach nieprzestrzegania gwarancji oferowanych zgodnie z ust. 3, na jakie natrafiono podczas takich inspekcji.
6. W oczekiwaniu na sporządzenie wykazów przewidzianych w ust. 2 lit. a) oraz ust. 3 lit. b) Państwa Członkowskie są upoważnione do utrzymywania kontroli przewidzianych w art. 11 ust. 2 dyrektywy 90/675/EWG oraz świadectwa krajowego wymaganego przez produkty przywożone zgodnie z istniejącymi przepisami krajowymi.
Artykuł 11
Procedura przewidziana w art. 18 stosowana jest do ustalenia szczegółowych warunków zdrowia zwierząt w celu przywozu do Wspólnoty oraz ustalenia charakteru i zawartości dokumentów towarzyszących produktom, określonych w załączniku I, przeznaczonych dla laboratoriów eksperymentalnych.
Artykuł 12
1.
Zasady i przepisy ustanowione w dyrektywie 90/675/EWG oraz dyrektywie 91/496/EWG [11] stosuje się, szczególnie w odniesieniu do organizacji i przebiegu inspekcji, które mają być przeprowadzone przez Państwa Członkowskie, oraz do środków ochronnych, które należy wprowadzić.
Jednakże z uwagi na niektóre rodzaje produktów pochodzenia zwierzęcego mogą zostać przyjęte odstępstwa zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 od kontroli bezpośredniej przewidzianej w art. 8 ust. 2 dyrektywy 90/675/EWG.
2.
W art. 4 ust. 1 dyrektywy 90/675/EWG dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże gdy produkty pochodzenia zwierzęcego przybywają w kontenerach lub są pakowane lub paczkowane w próżni, kontrola identyfikacyjna może być ograniczona do zapewnienia, że pieczęcie umieszczone przez urzędowego lekarza weterynarii lub właściwy organ na kontenerze lub paczce były nienaruszone oraz że odpowiednie oznaczenie było dołączone do dokumentu towarzyszącego lub świadectwa."
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie mogą poprzez wydawanie właściwych licencji zezwolić na przywóz z państw trzecich produktów pochodzenia zwierzęcego określonych w załącznikach I i II w formie próbek handlowych.
2.
Licencja wspomniana w ust. 1 musi towarzyszyć przesyłce oraz zawierać pełne szczegóły dotyczące specyficznych warunków, zgodnie z którymi taka przesyłka może być przywożona, włącznie z wszelkimi odstępstwami od kontroli przewidzianych przez dyrektywę 90/675/EWG.
3.
Jeżeli przesyłka wjeżdża na obszar jednego Państwa Członkowskiego w celu dalszego przemieszczenia do drugiego Państwa Członkowskiego, wówczas pierwsze Państwo Członkowskie zapewnia, że tej przesyłce towarzyszy odpowiednia licencja.
Przemieszczenie powinno odbywać się w sposób zgodny z przepisami art. 11 ust. 2 dyrektywy 90/675/EWG.
Odpowiedzialność za zapewnienie, że przesyłka spełnia warunki licencji (oraz że wjazd na terytorium powinien zostać dopuszczony) spoczywa na tym Państwie Członkowskim, które wydaje licencję.
ROZDZIAŁ IV Wspólne przepisy końcowe
Artykuł 14
1.
W art. 3 dyrektywy 72/461/EWG [12] skreśla się lit. d).
Decyzje Komisji 92/183/EWG [13] oraz 92/187/EWG [14] są nadal stosowane z uwagi na wymogi niniejszej dyrektywy, bez uszczerbku dla wszelkich poprawek, które mają być wprowadzone do nich zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
2.
Do dyrektywy 90/667/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 13 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Mając na względzie zapewnienie, że kontrole przewidziane w ust. 1 są przeprowadzane:
a) przetworzone produkty uzyskane z materiałów o niskim stopniu ryzyka oraz z materiałów o wysokim stopniu ryzyka muszą spełniać wymogi załącznika I rozdział 6 do dyrektywy 92/118/EWG [15];
b) materiałom o niskim stopniu ryzyka, materiałom o wysokim stopniu ryzyka przeznaczonym do przetwarzania w zakładach wskazanych w innym Państwie Członkowskim zgodnie z art. 4 ust. 1 zdanie drugie oraz produktom przetworzonym uzyskanym z materiałów o wysokim stopniu ryzyka bądź o niskim stopniu ryzyka musi towarzyszyć, co następuje:
- jeżeli pochodzą one z zakładu zatwierdzonego zgodnie z art. 4 oraz 5, dokument handlowy określający:
- jeśli właściwe, charakter postępowania,
- czy produkt zawiera białka przeżuwaczy,
- jeżeli pochodzą one z innego zakładu – świadectwo wydane oraz podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii wskazujące na:
- metody postępowania zastosowane do danej przesyłki,
- wyniki testów na obecność salmonelli,
- czy produkt zawiera białka przeżuwaczy.";
b) w art. 6 "powinny zostać ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19" zastępuje się przez "są ustanowione zgodnie z załącznikiem I rozdział 10 do dyrektywy 92/118/EWG";
c) w art. 14 skreśla się akapit pierwszy.
Artykuł 15
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje wszelkie nowe załączniki ustanawiające szczególne wymogi z uwagi na inne produkty, które mogą przedstawiać sobą rzeczywiste ryzyko rozprzestrzenienia się groźnej choroby przenaszalnej bądź rzeczywiste ryzyka dla zdrowia ludzkiego.
Do załączników, o ile zajdzie taka potrzeba, wnoszone są poprawki zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18, w zgodzie z zasadami ogólnymi wymienionymi w art. 3 tiret drugie.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie są upoważnione do wprowadzania na ich terytorium produktów pochodzenia zwierzęcego określonych w załącznikach I i II oraz w art. 3 tiret drugie i trzecie, które zostały wyprodukowane na terytorium Państwa Członkowskiego oraz zostały przetransportowane przez obszar państwa trzeciego, pod warunkiem okazania świadectwa zdrowia zwierząt oraz świadectwa zdrowia publicznego poświadczającego zgodność z wymogami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
2.
Państwa Członkowskie uciekające się do możliwości ustanowionej w ust. 1 powiadamiają o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie wchodzące w skład Stałego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego decyzją 68/361/EWG [16].
Artykuł 17
1.
Załączniki A i B do dyrektyw 89/662/EWG oraz 90/425/EWG zastępuje się tekstami ustanowionymi w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
2.
W dyrektywie 77/99/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 2 lit. b) skreśla się ppkt iv), a ppkt v) oraz vi) otrzymują oznaczenie, odpowiednio ppkt iv) oraz v);
- artykuł 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 mogą zostać ustanowione warunki dodatkowe z uwagi na inne produkty pochodzenia zwierzęcego, tak aby zapewnić ochronę zdrowia publicznego."
Artykuł 18
Jeśli dokonuje się odniesienia do procedury przewidzianej w niniejszym artykule, Stały Komitet Weterynaryjny działa w poszanowaniu przepisów ustanowionych w art. 17 dyrektywy 89/662/EWG.
Artykuł 19
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 przejściowe środki działania mogą być przyjęte na okres do trzech lat, począwszy od dnia 1 lipca 1993 r., w celu ułatwienia przejścia do nowych ustaleń ustanowionych na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
1. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 12 ust. 2 oraz art. 17 do dnia 1 stycznia 1993 r. oraz innych wymogów niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1994 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Ustalenie ostatecznego terminu na transpozycję do prawa krajowego na dzień 1 stycznia 1994 r. pozostaje bez uszczerbku dla zniesienia kontroli weterynaryjnych na granicach przewidzianych w dyrektywie 89/662/EWG oraz w dyrektywie 90/425/EWG.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 92/119/EWG
z dnia 17 grudnia 1992 r.
wprowadzająca ogólne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób zwierząt i szczególne środki odnoszące się do choroby pęcherzykowej świń
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: żywe zwierzęta zostały wymienione w załączniku II do Traktatu; obrót żywymi zwierzętami stanowi ważne źródło dochodów ludności rolniczej;
konieczność ustanowienia na poziomie wspólnotowym środków kontroli, podejmowanych w przypadku wybuchu choroby, w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju sektora rolnego i przyczynienia się do ochrony zdrowia zwierząt we Wspólnocie;
ognisko tej choroby może w krótkim czasie przybrać rozmiary epidemii, powodując śmiertelność i straty, które mogą z kolei doprowadzić do gwałtownego spadku rentowności hodowli;
należy podjąć środki kontroli kiedy tylko pojawi się podejrzenie wystąpienia choroby, aby umożliwić podjęcie natychmiastowych i skutecznych działań jak tylko obecność choroby zostanie potwierdzona;
podejmowane środki muszą dopuszczać zapobieganie rozprzestrzenianiu się choroby, w szczególności poprzez staranne kontrolowanie przemieszczania się zwierząt i produktów mogących przenosić infekcję;
zapobieganie chorobom we Wspólnocie nie powinno opierać się na polityce szczepień; jednakże ważne jest poczynienie przygotowań do szczepień, jeżeli powaga okoliczności wymaga takiego działania;
w celu zapewnienia rozpoznania wszystkich szczepionych zwierząt, niezbędna jest identyfikacja tych zwierząt; w celu udzielenia koniecznych gwarancji, moc szczepionki musi być zatwierdzona przez laboratorium referencyjne wyznaczone przez Wspólnotę;
staranne badanie epidemiologiczne jest istotne dla zapobiegania rozprzestrzenianiu się chorób; Państwa Członkowskie muszą powołać w tym celu specjalne jednostki;
w celu zapewnienia skuteczności systemu kontroli, rozpoznanie choroby musi być zharmonizowane i musi być przeprowadzane pod nadzorem wyznaczonych laboratoriów, których koordynacja może być prowadzona przez laboratorium referencyjne wyznaczone przez Wspólnotę;
artykuł 3 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [4] stosuje się w przypadku wystąpienia jednej z chorób wymienionych w załączniku I;
wspólne środki mające na celu kontrolę tych chorób tworzą podstawę utrzymywania jednolitej normy zdrowia zwierząt;
należy także ustanowić szczególne przepisy dla każdej choroby, począwszy od choroby pęcherzykowej świń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne wspólnotowe środki kontroli, które mają być stosowane w razie wybuchu jednej z chorób wymienionych w załączniku I.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) gospodarstwo: oznacza wszelkie przedsiębiorstwo (rolne lub inne) położone na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym zwierzęta są trzymane lub hodowane;
2) zwierzę: oznacza każde zwierzę domowe należące do gatunku mogącego być bezpośrednio dotkniętym daną chorobą lub każde dzikie zwierzę - kręgowiec, co do którego istnieje prawdopodobieństwo udziału w epidemii choroby, jako nosiciela lub rezerwuaru choroby zakaźnej;
3) wektor: oznacza każde dzikie zwierzę kręgowe lub bezkręgowe, które może mechanicznie lub biologicznie przekazywać i rozprzestrzeniać dany czynnik choroby;
4) właściciel lub opiekun: oznacza każdą osobę lub osoby, fizyczne lub prawne, będące właścicielem zwierząt, lub którym powierzono hodowanie wymienionych zwierząt, za wynagrodzeniem finansowym lub nieodpłatnie;
5) okres inkubacji: oznacza prawdopodobny okres upływający między narażeniem się na działanie czynnika choroby i początkiem objawów klinicznych.
Czas trwania tego okresu to okres określony w załączniku I dla danej choroby;
6) potwierdzenie choroby zakaźnej: oznacza oświadczenie właściwego organu o wystąpieniu jednej z chorób wymienionych w załączniku I, które zostało oparte na wynikach laboratoryjnych; w przypadku epidemii, właściwy organ może także potwierdzić obecność choroby na podstawie wyników klinicznych i/lub epidemiologicznych;
7) właściwy organ: oznacza centralny organ Państwa Członkowskiego odpowiedzialny za przeprowadzanie kontroli weterynaryjnych lub inny organ weterynaryjny, któremu delegowano tę odpowiedzialność;
8) urzędowy lekarz weterynarii: oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, by istniał obowiązek natychmiastowego powiadamiania właściwego organu o podejrzeniu wystąpienia jednej z chorób wymienionych w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Jeżeli istnieje podejrzenie, że zwierzęta w gospodarstwie są zakażone lub zarażone jedną z chorób wymienionych w załączniku I, Państwa Członkowskie zapewniają niezwłocznie wszczęcie przez urzędowego lekarza weterynarii dochodzenia z urzędu w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności danej choroby, w szczególności obowiązku pobrania przez niego próbek niezbędnych do badania laboratoryjnego.
W tym celu zwierzęta, o których mowa, mogą zostać przetransportowane do laboratoriów pod nadzorem właściwego organu, która podejmuje stosowne kroki w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby.
2.
Natychmiast po zawiadomieniu o podejrzeniu wystąpienia choroby, gospodarstwo zostaje poddane urzędowemu dozorowi przez właściwy organ, który w szczególności wymaga:
a) sporządzenia spisu wszystkich kategorii zwierząt należących do gatunków podatnych na chorobę, liczby zwierząt już padłych, zarażonych lub które mogły ulec zakażeniu lub zarażeniu; spis należy aktualizować w celu uwzględnienia zwierząt urodzonych lub padłych w trakcie okresu podejrzenia; informacje w spisie muszą być aktualizowane i okazane na żądanie, a także mogą być sprawdzane podczas każdej wizyty;
b) trzymania w razie potrzeby wszystkich zwierząt znajdujących się w gospodarstwie, które należą do gatunków podatnych na chorobę w swoich pomieszczeniach lub zamknięcia ich w innym miejscu, gdzie mogą być odizolowane, w stosownych przypadkach biorąc pod uwagę możliwą rolę wektorów;
c) by żadne zwierzęta należące do gatunków podatnych nie wchodziły na teren gospodarstwa ani go nie opuszczały;
d) zakazu przemieszczania:
- osób, zwierząt należących do innych gatunków niepodatnych na chorobę i pojazdów do lub z gospodarstwa,
- mięsa lub zwierząt padłych, paszy zwierzęcej, sprzętu, odpadów, odchodów, ściółki, obornika lub czegokolwiek, co może przenosić daną chorobę;
e) uzyskania zezwolenia właściwego organu, który określa warunki zapobiegania ryzyku rozprzestrzenienia się choroby; zainstalowanie odpowiednich środków dezynfekcji przy wejściach i wyjściach z budynków lub miejsc, w których trzymane są zwierzęta należące do gatunków podatnych na chorobę oraz samego gospodarstwa;
f) przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego zgodnie z art. 8.
3.
Do czasu wprowadzenia środków urzędowych ustanowionych w ust. 2, właściciel lub opiekun zwierzęcia podejrzewanego o chorobę podejmie wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia zgodności z ust. 2, z wyjątkiem lit. f) tego ustępu.
4.
Właściwy organ może zastosować każdy ze środków przewidzianych w ust. 2 wobec innych gospodarstw, jeżeli ich położenie, ukształtowanie lub kontakty z gospodarstwem, w którym podejrzewa się obecność choroby uzasadniają podejrzenie co do możliwości zarażenia.
5.
Środki określone w ust. 1 i 2 nie zostaną wycofane, dopóki podejrzenie występowania choroby nie zostanie wykluczone przez urzędowego lekarza weterynarii.
Artykuł 5
1.
Po urzędowym potwierdzeniu obecności jednej z chorób wymienionych w załączniku I w gospodarstwie, Państwo Członkowskie zapewnia, aby w uzupełnieniu do środków określonych w art. 4 ust. 2, właściwy organ wymagał zastosowania następujących środków:
a) wszystkie zwierzęta w gospodarstwie należące do gatunków podatnych na chorobę mają być bezzwłocznie zabite na miejscu.
Zwierzęta, które padły lub zostały zabite należy, jeżeli jest to możliwe, spalić, zakopać na miejscu albo zniszczyć w zakładzie utylizacji odpadów zwierzęcych.
Działania te przeprowadza się w taki sposób, aby zminimalizować ryzyko rozprzestrzeniania się czynnika choroby;
b) wszelkie substancje lub odpady, takie jak pasza zwierzęca, ściółka, obornik lub gnojowica, które mogły ulec skażeniu, są niszczone lub odpowiednio zagospodarowywane.
Zagospodarowanie, przeprowadzone zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii, ma zapewnić zniszczenie wszelkich czynników lub wektorów czynników choroby;
c) po przeprowadzeniu działań wymienionych w lit. a) i b), budynki, w których mieściły się zwierzęta należące do gatunków podatnych na chorobę, ich otoczenie, pojazdy używane do przewozu i cały sprzęt, który mógł ulec skażeniu należy wyczyścić i zdezynfekować zgodnie z art. 16;
d) przeprowadza się dochodzenie epidemiologiczne zgodnie z art. 8.
2.
W razie zagospodarowania odpadów poprzez ich zakopanie, musi ono być wystarczająco głębokie, aby zapobiec wykopaniu przez zwierzęta mięsożerne padliny lub odpadów wymienionych w ust. 1 lit. a) i b), oraz musi ono być dokonane w odpowiedniej glebie w celu zapobieżenia skażeniu wód gruntowych lub innym zagrożeniom zanieczyszczenia środowiska.
3.
Właściwy organ może rozszerzyć stosowanie środków przewidzianych w ust. 1 na inne sąsiednie gospodarstwa, jeżeli ich położenie, ukształtowanie lub kontakty z gospodarstwem, w którym potwierdzone zostało występowanie choroby, uzasadniają podejrzenie co do możliwości zakażenia.
4.
Na wznowienie hodowli w gospodarstwie uzyskuje się zezwolenie właściwego organu, po dokonanej przez urzędowego lekarza weterynarii zadowalającej inspekcji z czyszczenia i dezynfekcji wykonanych zgodnie z art. 16.
Artykuł 6
Jeżeli dziko żyjące zwierzęta są zarażone lub podejrzewa się, że są zarażone, Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie właściwych działań.
Państwa Członkowskie powiadamiają o zastosowanych przez nie środkach Komisję i inne Państwa Członkowskie, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego decyzją 68/361/EWG [5].
Artykuł 7
1.
W przypadku gospodarstw, które składają się z dwóch lub więcej oddzielnych jednostek produkcyjnych, właściwy organ może odstąpić od wymogów art. 5 ust. 1 lit. a) odnośnie do zdrowych jednostek produkcyjnych zarażonego gospodarstwa, pod warunkiem że urzędowy lekarz weterynarii potwierdził, że struktura i rozmiar tych jednostek oraz przeprowadzane w nich działania są całkowicie oddzielone od pomieszczeń przebywania, przetrzymywania, personelu, wyposażenia i żywienia, tak aby uniknąć rozprzestrzeniania się czynnika choroby z jednej jednostki do drugiej.
2.
W razie odwołania się do przepisów ust. 1, zasady określone w decyzji Komisji 88/397/EWG [6] stosuje się mutatis mutandis.
Zasady te mogą być zmienione dla danej choroby na mocy procedury ustanowionej w art. 25 w celu uwzględnienia szczególnego charakteru choroby.
Artykuł 8
1.
Dochodzenie epidemiologiczne dotyczy:
a) długości okresu podczas którego choroba mogła występować w gospodarstwie przed jej zgłoszeniem lub podejrzeniem;
b) możliwego źródła pochodzenia choroby w gospodarstwie i identyfikacji innych gospodarstw, w których znajdują się zwierzęta należące do gatunków podatnych na chorobę i które mogły ulec zarażeniu lub zakażeniu;
c) przepływ osób, zwierząt, zwierząt padłych, pojazdów, sprzętu lub wszelkich innych substancji, które mogły przenosić czynnik choroby do lub z danego gospodarstwa;
d) właściwego występowania i rozprowadzania wektorów choroby.
2.
Należy powołać jednostkę kryzysową w celu zapewnienia pełnej koordynacji wszystkich środków niezbędnych do zapewnienia w miarę możliwości najszybszego zwalczenia choroby oraz dla przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego.
Przepisy ogólne dotyczące krajowych i wspólnotowych jednostek kryzysowych zostają ustanowione przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 9
1.
Jeżeli urzędowy lekarz weterynarii stwierdza lub uznaje na podstawie potwierdzonych danych, że choroba mogła być przeniesiona z innych gospodarstw do gospodarstwa określonego w art. 4 albo, z tego ostatniego do innych gospodarstw w wyniku przemieszczania się osób, zwierząt, pojazdów lub w inny sposób, te inne gospodarstwa zostają poddane urzędowemu nadzorowi zgodnie z art. 4; nadzór ten nie zostanie zniesiony do czasu urzędowego wykluczenia podejrzenia występowania choroby w gospodarstwie.
2.
Jeżeli urzędowy lekarz weterynarii stwierdza lub uzna na podstawie potwierdzonych danych, że choroba mogła być przeniesiona z innych gospodarstw do gospodarstwa określonego w art. 5 albo z tego ostatniego do innych gospodarstw w wyniku przemieszczania się osób, zwierząt, pojazdów lub w inny sposób, te inne gospodarstwa zostaną poddane urzędowemu nadzorowi zgodnie z art. 4; nadzór ten nie zostanie zniesiony do czasu urzędowego wykluczenia podejrzenia występowania choroby w gospodarstwie.
3.
Jeżeli gospodarstwo podlega przepisom ust. 2, właściwy organ utrzymuje w mocy przepisy art. 4 względem takiego gospodarstwa przynajmniej przez maksymalny okres inkubacji właściwy dla każdej choroby, który nastąpił po prawdopodobnym czasie wystąpienia infekcji, ustalonym na podstawie dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego zgodnie z art. 8.
4.
Właściwy organ może, jeżeli uzna, że zezwalają na to warunki, ograniczyć stosowanie środków przewidzianych w ust. 1 i 2 do części gospodarstwa i znajdujących się tam zwierząt, z zastrzeżeniem, iż gospodarstwo może wypełnić warunki określone w art. 7 lub znajdują się tam tylko zwierzęta należące do gatunków podatnych na choroby.
Artykuł 10
1.
Po urzędowym potwierdzeniu rozpoznania jednej z chorób, o których mowa, Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwy organ ustanowi wokół zarażonego gospodarstwa strefę ochronną, o minimalnym promieniu trzech kilometrów, która zawiera się w strefie nadzorowanej o minimalnym promieniu 10 kilometrów.
Ustanowienie stref musi uwzględniać czynniki geograficzne, administracyjne, ekologiczne i epidemiologiczne odnoszące się do chorób, o których mowa, oraz urządzenia monitorujące.
2.
Jeżeli strefy znajdują się na terytorium więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich współpracują w ustanawianiu stref wymienionych w ust. 1.
W razie konieczności, strefa ochronna i strefa nadzorowana zostają określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26.
3.
Na właściwie uzasadniony wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 może zostać podjęta decyzja o zmianie (w szczególności o zmniejszeniu lub zwiększeniu) granic stref ustanowionych w ust. 1 lub okresu stosowania ograniczeń, z uwzględnieniem:
- ich położenia geograficznego i czynników ekologicznych,
- warunków meteorologicznych,
- występowania, rozprzestrzeniania się i typów wektorów,
- wyników badań epidemiologicznych przeprowadzonych zgodnie z art. 8,
- wyników badań laboratoryjnych,
- rzeczywiście zastosowanych środków kontroli.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by w obszarze ochronnym były stosowane następujące środki:
a) identyfikacja wszystkich gospodarstw w strefie ze zwierzętami należącymi do gatunków podatnych na chorobę;
b) przeprowadzenie okresowych wizyt w gospodarstwach ze zwierzętami należącymi do gatunków podatnych na chorobę; badania klinicznego tych zwierząt, w tym, w razie potrzeby, pobranie próbek do badania laboratoryjnego; prowadzenia rejestru wizyt i poczynionych ustaleń, przy czym częstotliwość wizyt pozostanie proporcjonalna do stopnia zagrożenia epizootią w gospodarstwach największego ryzyka;
c) zakaz przemieszczania i przewozu zwierząt należących do gatunków podatnych na chorobę na drogach publicznych i prywatnych, z wyłączeniem dróg zaopatrzeniowych gospodarstw; właściwy organ może jednakże odstąpić od zakazu przewozu zwierząt drogą lub koleją bez ich wyładowywania i zatrzymywania się;
d) pozostawienie zwierząt należących do gatunków podatnych na chorobę w gospodarstwie w którym są trzymane, z wyjątkiem przewozu pod urzędowym nadzorem bezpośrednio do rzeźni położonej w tej strefie w celu ich natychmiastowego uboju lub, jeżeli w strefie nie znajduje się rzeźnia pod nadzorem weterynaryjnym, do rzeźni w strefie nadzorowanej wyznaczonej przez właściwy organ.
Przewóz ten może być zatwierdzony przez właściwy organ tylko po przeprowadzeniu przez urzędowego lekarza weterynarii badania wszystkich zwierząt należących do gatunków podatnych na chorobę w gospodarstwie i potwierdzeniu przez niego, że w stosunku do żadnego ze zwierząt nie zachodzi podejrzenie zarażenia.
Właściwy organ odpowiedzialny za rzeźnię zostaje poinformowany o zamiarze wysłania do niej zwierząt.
2.
Środki zastosowane w strefie ochronnej zostają utrzymane w mocy przynajmniej przez maksymalny okres inkubacji typowy dla danej choroby, po rozdysponowaniu zwierzętami z zarażonego gospodarstwa zgodnie z art. 5, i po przeprowadzeniu czyszczenia i dezynfekcji zgodnie z art. 16.
Jednakże, jeżeli choroba jest przenoszona przez wektor owada, właściwy organ może wyznaczyć okres obowiązywania środków lub ustanowić przepisy dla ewentualnego wprowadzenia zwierząt wskaźnikowych.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję i inne Państwa Członkowskie, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego o zastosowanych przez nie środkach.
Po upływie okresu wskazanego w akapicie pierwszym, przepisy stosowane do strefy nadzorowanej stosuje się również do strefy ochronnej.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie zapewniają stosowanie w strefie nadzorowanej następujących środków:
a) identyfikacja we wszystkich gospodarstwach zwierząt należących do gatunków podatnych na chorobę;
b) zakaz przemieszczania zwierząt należących do gatunków podatnych na chorobę na drogach publicznych z wyjątkiem prowadzenia ich na pastwisko lub do budynków gospodarczych; właściwy organ może jednakże odstąpić od zakazu przewozu zwierząt drogą lub koleją bez ich wyładowywania i zatrzymywania się;
c) zezwolenie właściwego organu na przewóz zwierząt należących do gatunków podatnych na chorobę w obrębie strefy nadzorowanej;
d) pozostawienie zwierząt należących do gatunków podatnych na chorobę wewnątrz strefy nadzorowanej przez maksymalny okres inkubacji, po tym, jak odnotowano najnowszy przypadek choroby.
W późniejszym terminie zwierzęta mogą być usunięte z tej strefy w celu przewozu ich pod urzędowym nadzorem bezpośrednio do rzeźni wyznaczonej przez właściwy organ do natychmiastowego uboju.
Zezwolenie takie może być udzielone przez właściwy organ tylko po przeprowadzeniu przez urzędowego lekarza weterynarii badania wszystkich zwierząt należących do gatunków podatnych na chorobę w gospodarstwie i potwierdzeniu przez niego, że w stosunku do żadnego ze zwierząt nie zachodzi podejrzenie zarażenia.
Właściwy organ odpowiedzialny za rzeźnię zostaje poinformowany o zamiarze wysłania do niej zwierząt.
2.
Środki zastosowane w strefie nadzorowanej zostają utrzymane w mocy przez okres przynajmniej równy maksymalnemu okresowi inkubacji po rozdysponowaniu zwierzętami z gospodarstwa zgodnie z art. 5 i po przeprowadzeniu czyszczenia i dezynfekcji zgodnie z art. 16.
Jednakże, jeżeli choroba jest przenoszona przez wektor owada, właściwy organ może ustalić okres obowiązywania środków lub ustanowić przepisy dla ewentualnego wprowadzenia zwierząt wskaźnikowych.
Państwa Członkowskie informują niezwłocznie Komisję i inne Państwa Członkowskie, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego o zastosowanych przez nie środkach.
Artykuł 13
Jeżeli zakazy ustanowione w art. 11 ust. 1 lit. d) i art. 12 ust. 1 lit. d) pozostają w mocy powyżej 30 dni z powodu występowania dalszych przypadków choroby i w wyniku tego powstają problemy z przechowywaniem zwierząt, właściwy organ może, na wniosek właściciela wyjaśniającego jego podstawę, zezwolić na usunięcie zwierząt z gospodarstwa w strefie ochronnej lub strefie nadzorowanej, z zastrzeżeniem, że:
a) urzędowy lekarz weterynarii sprawdził stan faktyczny;
b) przeprowadzono inspekcję wszystkich zwierząt w gospodarstwie;
c) zwierzęta, które mają być przewiezione przeszły badanie kliniczne z wynikiem negatywnym;
d) każde ze zwierząt zostało oznakowane identyfikatorem usznym lub zidentyfikowane w inny przyjęty sposób;
e) gospodarstwo miejsca przeznaczenia jest położone w strefie ochronnej lub w strefie nadzorowanej.
Należy podjąć wszelkie niezbędne środki ostrożności, w tym czyszczenie i dezynfekcję ciężarówek po przewozie w celu uniknięcia ryzyka rozprzestrzeniania się czynnika choroby w trakcie takiego przewozu.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że właściwe władze podejmują niezbędne środki w celu poinformowania o obowiązujących ograniczeniach przynajmniej osoby osiedlone w strefach ochronnej i nadzorowanej i czyni niezbędne przygotowania do wprowadzenia przez niego tych środków.
2.
Jeżeli w danym regionie dana epidemia jest szczególnie poważna, Państwo Członkowskie przyjmuje dodatkowe środki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26.
Artykuł 15
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ogólnych ustanowionych w niniejszej dyrektywie, przepisy szczególne odnoszące się do środków kontroli i zwalczania danej choroby:
- są, w przypadku choroby pęcherzykowej świń, podane w załączniku II odnoszącym się do choroby pęcherzykowej świń,
- są, dla każdej z innych chorób wymienionych w załączniku I, przyjmowane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) środki dezynfekcyjne i owadobójcze, które mają zostać zastosowane oraz ich stężenia, w razie potrzeby, zostały urzędowo zatwierdzone przez właściwy organ;
b) czyszczenie, dezynfekcja i dezynsekcja były przeprowadzane pod urzędowym nadzorem:
- zgodnie z poleceniami przekazanymi przez urzędowego lekarza weterynarii,
oraz
- w taki sposób, aby wyeliminować ryzyko rozprzestrzenienia się lub przetrwania czynnika choroby;
c) po zakończeniu czynności wymienionych w lit. b), urzędowy lekarz weterynarii upewniał się, że środki zastosowano poprawnie i że upłynął odpowiedni okres, nie krótszy niż 21 dni, dla zapewnienia, że dana choroba została w pełni zwalczona przed ponownym wprowadzeniem zwierząt należących do gatunków podatnych na daną chorobę.
2.
Procedury czyszczenia i dezynfekcji zarażonego gospodarstwa:
- są, w przypadku choroby pęcherzykowej świń, podane w załączniku II,
- są określone, w kontekście przygotowania szczególnych środków dla każdej choroby wymienionej w załączniku I, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 15 tiret drugie.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w każdym Państwie Członkowskim wyznaczano:
a) krajowe laboratorium w którym wyposażenie oraz doświadczony personel jest stale gotowy do pełnego oznaczania, w szczególności przy pierwszym przypadku wystąpienia danej choroby, typu, podtypu i wariantu odpowiedniego wirusa i potwierdzenie wyników otrzymanych w regionalnych laboratoriach diagnostycznych;
b) krajowe laboratorium, w którym testowane są odczynniki stosowane w regionalnych laboratoriach diagnostycznych.
2.
Krajowe laboratoria wyznaczone dla każdej z określonych chorób są odpowiedzialne za koordynację standardów i metod diagnostycznych, oraz za stosowanie odczynników.
3.
Krajowe laboratoria wyznaczone dla każdej z określonych chorób są odpowiedzialne za koordynację standardów i metod diagnostycznych ustalonych przez każde laboratorium dla rozpoznania tych chorób w Państwie Członkowskim.
W tym celu:
a) mogą zaopatrywać krajowe laboratoria w odczynniki diagnostyczne;
b) kontrolują jakość wszystkich odczynników diagnostycznych stosowanych w Państwie Członkowskim;
c) okresowo przeprowadzają badania porównawcze;
d) przechowują wyizolowane wirusy tych chorób z przypadków potwierdzonych w Państwach Członkowskich;
e) zapewnią potwierdzenie wyników pozytywnych uzyskanych w regionalnych laboratoriach diagnostycznych.
4.
Jednakże, na zasadzie odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie, które nie mają krajowego laboratorium właściwego w sprawie danej choroby, mogą korzystać z usług krajowego laboratorium innego Państwa Członkowskiego, mającego kompetencje w tym zakresie.
5.
Wykaz krajowych laboratoriów dla choroby pęcherzykowej świń jest wymieniona w załączniku II.
6.
Krajowe laboratoria wyznaczone dla każdej z wymienionych chorób współpracują z poszczególnymi laboratoriami wzorcowymi Wspólnoty określonymi w art. 18.
7.
Komisja przyjmie szczegółowe przepisy wprowadzające niniejszy artykuł zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25.
Artykuł 18
1.
Wspólnotowe laboratorium referencyjne właściwe dla choroby pęcherzykowej świń zostało wskazane w załączniku II.
2.
Wspólnotowe laboratoria referencyjne dla każdej z innych chorób wymienionych w załączniku I zostaną wyznaczone zgodnie z procedurą ustaloną art. 15 tiret drugie w kontekście przygotowania szczególnych środków dla każdej z chorób.
3.
Bez uszczerbku dla decyzji 90/424/EWG, w szczególności jej art. 28, funkcje i obowiązki laboratoriów określonych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu zostały ustanowione w załączniku III.
Artykuł 19
1.
Szczepienie przeciw chorobom wymienionym w załączniku I nie może być przeprowadzane, chyba że jest ono przeprowadzane jako uzupełnienie środków kontroli podjętych w chwili wystąpienia choroby, zgodnie z następującymi przepisami:
a) decyzją o wprowadzeniu szczepienia jako uzupełnienia środków kontroli podjętą przez Komisję, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26;
b) decyzja ta jest oparta w szczególności na następujących kryteriach:
- stopień koncentracji zwierząt danych gatunków w zaatakowanej strefie,
- charakterystyka i skład każdej ze stosowanych szczepionek,
- procedury nadzoru dystrybucji, składowania i stosowania szczepionek,
- gatunek i wiek zwierząt, które mogą lub muszą być szczepione,
- obszary, na których szczepienie może lub musi być przeprowadzone,
- czas trwania akcji szczepień.
2.
W przypadku określonym w ust. 1:
a) zostanie zakazane szczepienie lub doszczepianie zwierząt należących do gatunków podatnych na daną chorobę w gospodarstwach określonych w art. 4;
b) zostaną zakazane zastrzyki z surowicy wysoce odpornościowej.
3.
W razie odwołania się do szczepień, należy stosować następujące zasady:
a) wszystkie szczepione zwierzęta muszą być oznaczone wyraźnym i czytelnym znakiem zgodnie ze sposobem przyjętym w procedurze przewidzianej w art. 25;
b) wszystkie szczepione zwierzęta muszą pozostać w strefie szczepienia, chyba że zostaną wysłane do rzeźni wyznaczonej przez właściwy organ do natychmiastowego uboju, w którym to przypadku przemieszczanie zwierząt może być dozwolone tylko po przeprowadzeniu przez urzędowego lekarza weterynarii badania wszystkich zwierząt podatnych na chorobę w gospodarstwie i potwierdzeniu przez niego, że żadne ze zwierząt nie jest podejrzewane o zarażenie chorobą.
4.
Po zakończeniu szczepień, przemieszczanie zwierząt należących do gatunków podatnych na chorobę ze strefy szczepienia może być dozwolone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26, po upływie okresu określonego w tej samej procedurze.
5.
Państwa Członkowskie informują regularnie Komisję w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego o postępie odnośnie do podjętych środków szczepień.
6.
Jednakże, na zasadzie odstępstwa od ust. 1, decyzja o wprowadzeniu szczepień interwencyjnych może być podjęta przez zainteresowane Państwo Członkowskie, po zawiadomieniu Komisji, pod warunkiem, że nie zostaną naruszone podstawowe interesy Wspólnoty.
Decyzja taka musi w szczególności uwzględniać stopień koncentracji zwierząt w pewnych regionach, potrzebę ochrony poszczególnych ras i obszar geograficzny na którym jest przeprowadzane szczepienie. Decyzja taka zostanie niezwłocznie rozpatrzona, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 przez Stały Komitet Weterynaryjny, który może podjąć decyzję o utrzymaniu, zmianie lub rozszerzeniu środków lub też o zaprzestaniu ich stosowania.
Artykuł 20
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje plan interwencyjny do zastosowania odnośnie do wszystkich chorób wymienionych w załączniku I, który określa środki krajowe wprowadzane w razie wystąpienia ogniska jednej z chorób, o których mowa.
Plan ten musi zezwalać na dostęp do pomieszczeń, sprzętu, personelu i innych odpowiednich materiałów niezbędnych do szybkiego i sprawnego zwalczenia ogniska choroby.
2.
Kryteria ogólne, które należy stosować podczas sporządzania planów interwencyjnych zostały określone w załączniku IV pkt 1-5 i 10, wraz z pkt 6-9 odnoszącymi się do kryteriów przyjmowanych dla danej choroby.
Państwa Członkowskie mogą jednakże ograniczyć się do stosowania kryteriów określonych w pkt 6-9, jeżeli kryteria w pkt 1-5 i 10 zostały już przyjęte kiedy plany zostały przedstawione w celu zastosowania środków kontroli wobec innej choroby.
3.
Plany interwencyjne przygotowane zgodnie z kryteriami wymienionymi w załączniku IV zostaną przedłożone Komisji:
i) nie później niż sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy w odniesieniu do choroby pęcherzykowej świń;
ii) nie później niż sześć miesięcy po wprowadzeniu szczególnych środków dla innych chorób wymienionych w załączniku I.
4.
Komisja bada plany interwencyjne w celu ustalenia, czy umożliwiają one osiągnięcie pożądanego celu i przedstawią zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu propozycje wymaganych poprawek, w szczególności, aby zapewnić ich zgodność z planami innych Państw Członkowskich.
Komisja zatwierdza plany, w razie konieczności z poprawkami, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25.
Plany mogą następnie być zmienione lub uzupełnione, zgodnie z tą samą procedurą, w celu uwzględnienia zmian okoliczności i szczególnego charakteru danej choroby.
Artykuł 21
Na zasadzie odstępstwa od warunków przewidzianych w art. 19 i 20 odnośnie do środków interwencyjnych, które mają być przyjęte przez Państwa Członkowskie w celu uwzględnienia naturalnych, geograficznych ograniczeń, w szczególności francuskich departamentów zamorskich, Azorów i Madery oraz ich oddalenia od głównej części terytorium Wspólnoty, zainteresowane Państwo Członkowskie uzyskuje zezwolenie na zastosowanie szczególnych środków kontroli właściwych dla każdej z chorób wymienionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Zainteresowane Państwo Członkowskie w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego powiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie o środkach, jakie podjęło w tym zakresie, w szczególności o środkach kontroli wprowadzonych w celu zapewnienia, że zwierzęta z terytoriów, o których mowa lub produkty pochodzące od takich zwierząt nie są wysyłane do innych terytoriów Wspólnoty.
Zgodnie z procedurą informowania określoną w akapicie drugim, art. 20 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 22
Eksperci Komisji mogą, we współpracy z właściwymi organami, w zakresie niezbędnym do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy, dokonywać kontroli na miejscu.
W tym celu mogą oni sprawdzić reprezentatywny procent gospodarstw, aby stwierdzić, czy właściwe organy sprawdzają, czy gospodarstwa te spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wyniku przeprowadzonych kontroli.
Państwo Członkowskie, na terytorium którego jest przeprowadzana kontrola, udziela wszelkiej koniecznej pomocy ekspertom wykonującym swoje obowiązki.
Szczegółowe zasady wprowadzenia niniejszego artykułu zostają określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25.
Artykuł 23
1.
Zasady regulujące finansowy udział Wspólnoty w środkach związanych ze stosowaniem niniejszej dyrektywy zostały ustanowione w decyzji 90/424/EWG.
2.
W art. 3 decyzji 90/424/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) do wykazu chorób wyszczególnionych w ust. 1 dodaje się chorobę:
"choroba krwotoczna jeleni";
b) dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a) Zainteresowane Państwo Członkowskie kwalifikuje się również do udziału finansowego Wspólnoty, jeżeli w razie wystąpienia ogniska jednej z chorób wymienionych w ust. 1, dwa lub więcej Państw Członkowskich współpracuje ściśle podczas kontroli epidemii, w szczególności w przeprowadzaniu badań epidemiologicznych i obserwacji choroby.
Bez uszczerbku dla środków ustanowionych w ramach wspólnej polityki danych rynków, podjęta zostaje decyzja co do specjalnego udziału finansowego Wspólnoty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 41."
Artykuł 24
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, w razie potrzeby zmienia załączniki I, III i IV, w szczególności w celu uwzględnienia zmian w badaniach naukowych i metodach diagnostycznych.
2.
Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 25, zmienić załącznik II, w szczególności w celu uwzględnienia zmian technicznych, technologicznych i metod diagnostycznych.
Artykuł 25
1.
W razie stosowania procedury określonej w niniejszym artykule, przewodniczący bezzwłocznie przedstawia kwestię Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia zostaje przyjęta większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek co do środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli, po upływie trzech miesięcy od daty zwrócenia się do Rady, nie podjęła ona żadnych działań, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością.
Artykuł 26
1.
W przypadku stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia kwestię Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Głosy Państw Członkowskich w Komitecie są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie tych środków w ciągu dwóch dni.
Opinia zostaje przyjęta większością 54 głosów.
4. a) Komisja przyjmuje środki i niezwłocznie je stosuje, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została przedstawiona, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycję środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie przyjęła żadnych środków w terminie 15 dni, od dnia w którym kwestia została jej przedłożona, Komisja przyjmuje proponowane środki i natychmiast je stosuje, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 27
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1993 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Ustalenie ostatecznego terminu przeniesienia tych przepisów do ustawodawstwa krajowego na dzień 1 października 1993 r. nastąpi bez uszczerbku dla zniesienia kontroli weterynaryjnych na granicach przewidzianych w dyrektywie 90/425/EWG.
Artykuł 28
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 60/92
z dnia 9 stycznia 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3378/91 ustanawiające szczegółowe zasady sprzedaży masła z zapasów interwencyjnych przeznaczonego do wywozu oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 569/88
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1630/91 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7 i art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3378/91 [3] przewiduje ilości masła składowanego w magazynach publicznych, jakie należy udostępnić podmiotom gospodarczym, oraz zaproszenia do składania ofert przetargowych, które należy ogłaszać między innymi w celu określenia minimalnych cen sprzedaży masła przeznaczonego do wywozu, zarówno w postaci niezmienionej, jak i po przetworzeniu; oferty przetargowe, określone w art. 5 tego rozporządzenia, obejmują minimum 500 ton łącznie, pochodzących z jednego lub większej liczby Państw Członkowskich; stosownie do tego przyjęta ilość niekoniecznie musi odpowiadać wspomnianemu wymogowi minimum; z uwagi na powyższe przyjęte oferty przetargowe powinny być ograniczone do produktów pochodzących z jednego Państwa Członkowskiego;
zabezpieczenie, określone w art. 7 ust. 2, musi być wniesione w tym Państwie Członkowskim, w którym koncentrat masła jest produkowany;
artykuł 10 ust. 4 określa minimalną zawartość tłuszczu mleka w 100 kilogramach koncentratu masła oraz ilość masła do wykorzystania; ilość masła do wykorzystania należy dostosować, w przypadku gdy zawartość tłuszczu mleka w 100 kilogramach koncentratu masła przekracza 99,8 %;
należy wyznaczyć właściwe organy w celu nadzorowania przepakowywania, określonego w art. 9;
zachodzi konieczność dokonania zmian w uzupełnionych sekcjach dokumentów określonych w części II Załącznika do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 569/88 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 44/92 [5];
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3378/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
- w ust. 2:
- litera b) otrzymuje brzmienie:"b) ilość, o jaką wnioskuje, wraz z określeniem, czy masło zostaje wywiezione w postaci nieprzetworzonej, czy też po przetworzeniu na koncentrat masła",
- litera c) otrzymuje brzmienie:"c) zamierzony kraj lub kraje miejsca przeznaczenia masła",
- skreśla się lit. f),
- w ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:"a) obejmują one minimum 500 ton";
2) w art. 8 ust. 2 akapit drugi wyrazy "można wpłacić" zastępuje się wyrazami "jest wpłacane";
3) w art. 10 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:"Jednakże jeżeli zawartość tłuszczu mleka przekracza 99,8 %, ilość masła, która ma być wykorzystana do wyprodukowania minimum 100 kilogramów koncentratu masła, zostaje zwiększona do 122,5 kilogramów.";
4) w art. 11 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"Właściwe organy Państw Członkowskich, na których terytorium wykonywane są czynności związane z przetwarzaniem i przepakowywaniem, określone w art. 9 i 10, nadzorują te czynności.".
Artykuł 2
W części II Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 569/88 ust. 40 otrzymuje brzmienie:
"40.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3378/91 z dnia 20 listopada 1991 r. ustanawiające szczegółowe zasady sprzedaży masła z zapasów interwencyjnych przeznaczonego do wywozu40:
a) przy wysyłce masła przeznaczonego do przetwarzania:
Sekcja 44 SAD lub najbardziej odpowiednia sekcja wykorzystanego dokumentu:
1.
Destinada a la transformación y exportación posterior [Reglamento (CEE) no 3378/91];
Til forarbejdning og senere eksport [forordning (EØF) nr. 3378/91];
Zur Verarbeitung und späteren Ausfuhr bestimmt [Verordnung (EWG) Nr. 3378/91];
Προοριζόμενο για μεταποίηση και για μετέπειτα εξαγωγή [κανονισμός (EOK) αριθ.
3378/91];
Intended for processing and, subsequently, export [Regulation (EEC) No 3378/91];
Destiné à la transformation et à l'exportation [règlement (CEE) no 3378/91];
Destinato alla trasformazione e alla successiva esportazione [regolamento (CEE) n. 3378/91];
Bestemd om te worden verwerkt en vervolgens te worden uitgevoerd [Verordening (EEG) nr. 3378/91];
Destinada à tranformação e à exportação posterior [Regulamento (CEE) n.o 3378/91];
2. termin składania ofert przetargowych zgodnie z procedurą specjalnego zaproszenia do składania ofert;
b) przy wywozie produktu gotowego:
Sekcja 44 SAD lub najbardziej odpowiednia sekcja wykorzystanego dokumentu:
1.
Mantequilla concentrada destinada a la exportación [Reglamento (CEE) no 3378/91];
Koncentreret smør bestemt til eksport [forordning (EØF) nr. 3378/91];
Zur Ausfuhr bestimmtes Butterfett [Verordnung (EWG) Nr. 3378/91];
Σνμπυκνωμένο βούτυρο προοριζόμενο για εξαγωγή [κανονισμός (EOK) αριθ.
3378/91];
Concentrated butter for export [Regulation (EEC) No 3378/91];
Beurre concentré destiné à l'exportation [règlement (CEE) no 3378/91];
Burro concentrato destinato all'esportazione [regolamento (CEE) n. 3378/91];
Boterconcentraat bestemd voor uitvoer [Verordening (EEG) nr. 3378/91];
Manteiga concentrada destinada à exportação [Regulamento (CEE) n.o. 3378/91];
2. termin składania ofert przetargowych na specjalne zaproszenie do składania ofert;
3. masa masła wykorzystanego w celu uzyskania wskazanej ilości produktu gotowego." .
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 94/92
z dnia 14 stycznia 1992 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie uzgodnień dotyczących przywozu z państw trzecich przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejska Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 11 i 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 stanowiący, że od dnia 23 lipca 1992 r. towary przywożone z państw trzecich mogą być wprowadzone do obrotu jedynie wówczas, gdy pochodzą z państwa trzeciego znajdującego się w wykazie, który zostanie sporządzony; art. 11 ust. 2 określa warunki, które musi spełnić państwo trzecie aby zostało umieszczone w tym wykazie;
należy sporządzić taki wykaz, ponadto należy określić szczegółowe zasady procedury badającej wniosek państwa trzeciego w związku z wpisaniem go do wykazu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu, o którym mowa w art. 14. rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz państw trzecich określony w art. 11 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 ustanowiony jest w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Wykaz podaje wszystkie informacje uważane za niezbędne w odniesieniu do każdego państwa trzeciego, aby umożliwić identyfikację produktu objętego zasadami, w szczególności:
- świadectw kontroli w celu przywozu do Wspólnoty,
- organ kontroli lub organy kontroli w państwach trzecich i/lub prywatne organizacje uznane przez dane Państwo Członkowskie do przeprowadzenia nadzoru.
Ponadto, tam gdzie to stosuje się, wykaz może określać:
- zakłady przetwórcze i eksporterów podlegających systemowi kontroli,
- produkty objęte tymi zasadami.
Artykuł 2
1.
Komisja rozważy czy włączyć państwo trzecie do wykazu z Załącznika po otrzymaniu wniosku o wpisanie do wykazu od przedstawiciela państwa trzeciego.
2.
W okresie sześciu miesięcy od jego otrzymania, wniosek o wpisanie zostaje uzupełniony o dokumentację techniczną sporządzoną w jednym z urzędowych języków Wspólnoty i wszystkie informacje potrzebne Komisji w celu zapewnienia, że warunki określone w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 są spełnione dla produktów przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty.
W szczególności obejmuje on następujące informacje szczegółowe:
a) rodzaje, i jeżeli to możliwe, szacunkowe określenie ilości produktów rolnych i środków spożywczych przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty w ramach przepisów określonych w art. 11;
b) zasady produkcji obowiązujące w państwach trzecich:
- podstawowe zasady tak jak podano w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
- produkty zatwierdzone do użycia w trakcie procesu produkcji rolnej, mianowicie środki ochrony roślin, detergenty, nawozy sztuczne lub produkty poprawiające strukturę gleby,
- składniki pochodzenia nierolniczego zatwierdzone w produkcie przetworzonym, procesy i obróbki zatwierdzone podczas przetwarzania;
ċ) zasady stosowane w systemie kontroli i organizacja wprowadzania w życie tego systemu w państwach trzecich:
- nazwa organu odpowiedzialnego za kontrole w państwie trzecim i/lub prywatna organizacja odpowiedzialna za przeprowadzenie kontroli,
- szczegółowe zasady kontroli gospodarstw rolnych i jednostek przetwórczych oraz kary, które mogą zostać nałożone w przypadku naruszeń,
- nazwa(-y) i adres(-y) organu lub jednostki albo jednostek upoważnionych w państwie trzecim do wystawiania świadectw w przypadku przywozu do Wspólnoty,
- informacje potrzebne do organizacji monitorowania zgodności z zasadami regulującymi produkcję i systemem kontroli, włączając wystawianie świadectw.
Nazwa i dane szczegółowe dotyczące organu odpowiedzialnego za monitorowanie,
- wykaz jednostek przetwórczych i eksporterów zajmujących się wywozem towarów do Wspólnoty; liczba producentów i obszar uprawy,
d) jeżeli jest to możliwe, przygotowanie przez niezależnych ekspertów sprawozdania z kontroli przeprowadzonej na miejscu w sprawie skutecznego wprowadzania w życie zasad produkcji i zasad kontroli wspomnianych w lit. b) i c).
3.
Przy wykonywaniu oceny wniosku o wpisanie, Komisja może domagać się wszelkich dalszych informacji niezbędnych do ustalenia, że zasady regulujące produkcję i kontrolę w państwach trzecich odpowiadają tym ustanowionym w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91, łącznie z przedstawianiem sprawozdań z kontroli przeprowadzonych na miejscu przez ekspertów, których niezależność została potwierdzona przez Komisję.
Ponadto, w miarę potrzeb Komisja jest upoważniona do zorganizowania kontroli przeprowadzonej na miejscu przez ekspertów mianowanych przez Komisję.
4.
Wpisanie państwa trzeciego do wykazu w Załączniku może być uwarunkowane przekazywaniem regularnych sprawozdań z kontroli przeprowadzanych na miejscu przez niezależnych ekspertów w zakresie skutecznego wprowadzania w życie zasad produkcji i zasad kontroli w zainteresowanym państwie trzecim.
Ponadto, w miarę potrzeb Komisja może zorganizować kontrolę przeprowadzaną na miejscu przez ekspertów wyznaczanych przez Komisję.
5.
Jeżeli, po wpisaniu państwa trzeciego do wykazu w Załączniku, państwo trzecie dokona jakichkolwiek zmian w obowiązujących środkach lub w ich stosowaniu, zobowiązane jest do niezwłocznego powiadomienia Komisji o tym fakcie.
W świetle takiej informacji może być podjęta decyzja zmieniająca szczegóły wpisu odnoszącego się do państwa trzeciego w Załączniku lub wycofująca wpis państwa zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91; podobna decyzja może być również podjęta, w przypadku gdy państwo trzecie nie dostarczyło informacji wymaganych niniejszym ustępem.
6.
Jeżeli, po wpisaniu państwa trzeciego do wykazu w Załączniku, Komisja otrzyma informację budzącą wątpliwości, co do rzeczywistego wprowadzania w życie opisanych środków, wówczas Komisja może kierować pytania do danego państwa trzeciego, o wszelkie wymagane informacje, łącznie z przedstawieniem sprawozdania z kontroli przeprowadzonej na miejscu przez niezależnych ekspertów lub też może przeprowadzić kontrolę na miejscu przez ekspertów przez nią wyznaczonych.
W świetle tych informacji i/lub sprawozdań może być wydana decyzja o zawieszeniu wpisu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91; podobna decyzja może być podjęta w przypadkach, kiedy państwo trzecie nie dostarczyło wymaganej informacji przed ostatecznym terminem określonym we wnioskach Komisji lub też, kiedy państwo trzecie nie wyraziło zgody na przeprowadzenie kontroli na miejscu w celu ustalenia zgodności z warunkami wpisu do wykazu.
Artykuł 3
Rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 189/92
z dnia 27 stycznia 1992 r.
przyjmujące przepisy w sprawie stosowania niektórych środków kontrolnych przyjętych przez Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i racjonalnego wykorzystania zasobów połowowych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia z 1985 r., w szczególności jego art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Konwencja o Przyszłej Wielostronnej Współpracy w Rybołówstwie na Północno-Zachodnim Atlantyku, zwana dalej Konwencją NAFO, została zatwierdzona przez Radę w rozporządzeniu (EWG) nr 3179/77 [2] i weszła w życie z dniem 1 stycznia 1979 r.;
Organizacja Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO), ustanowiona na mocy Konwencji NAFO, ustanowiła system wzajemnej kontroli międzynarodowej, który został przyjęty przez Radę w rozporządzeniu (EWG) nr 1956/88 [3];
Komisja Rybołówcza NAFO, na 13. corocznym posiedzeniu, które odbyło się w Dartmouth w dniu 13 września 1991 r., przyjęła propozycję ustanowienia środka kontrolnego, wymagającego od statków rybackich przekazywania niektórych informacji dotyczących ich działań na obszarze regulacji NAFO; propozycja ta może być zaakceptowana przez Wspólnotę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego Wspólnoty, do którego ma zastosowanie system wzajemnej kontroli międzynarodowej NAFO, przekazują Komisji Wspólnot Europejskich oraz równocześnie swoim właściwym władzom krajowym, zgodnie z przepisami ustanowionymi w Załączniku, informacje określone w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zawsze gdy jest to możliwe, Komisja przekazuje zawarte w nich informacje Sekretariatowi Wykonawczemu NAFO w ciągu 24 godzin od otrzymania sprawozdań.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 284/92
z dnia 3 lutego 1992 r.
zmieniające, w zakresie wspólnej polityki rolnej, rozporządzenie (EWG) nr 1911/91 w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 25 ust. 4 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
Rada, rozporządzeniem (EWG) nr 1911/91 [2], zdecydowała, że Wyspy Kanaryjskie powinny stopniowo stawać się częścią obszaru celnego Wspólnoty oraz że wszystkie wspólne polityki powinny być, również stopniowo, do nich stosowane; zdecydowano, że powinno to następować bez uszczerbku dla specjalnych środków mających na celu uwzględnianie specyficznych różnic wynikających z oddalenia tych Wysp, wyspiarskiego charakteru tych terenów, a także dotychczasowych umów gospodarczych i podatkowych;
zgodnie z art. 2 i 10 powyższego rozporządzenia stosowanie wspólnej polityki rolnej jest uwarunkowane wejściem w życie konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw; zastosowaniu wspólnej polityki rolnej muszą ponadto towarzyszyć specjalne środki dotyczące produkcji rolnej na Wyspach Kanaryjskich;
decyzja Rady 91/314/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r., ustanawiająca program specjalny z uwagi na oddalenie i wyspiarski charakter Wysp Kanaryjskich (Poseican) [3], określa ogólne dziedziny możliwości, jakie mają być wykorzystywane w celu uwzględnienia specyficznych cech i ograniczeń występujących na Wyspach;
w celu przygotowania i wprowadzenia instrumentów tej polityki, zachodzi potrzeba uzyskania pełniejszego obrazu wymagań rynku Wysp, z należytym uwzględnieniem produkcji lokalnej i tradycyjnego obrotu handlowego tak, aby można było kształtować najbardziej odpowiednie środki wspierające i ulepszające rolnictwo na Wyspach, w szczególności rozwój produktów tropikalnych;
środki muszą być dobrane w ramach partnerstwa między Komisją a krajowymi i regionalnymi władzami, uzupełniając w ten sposób środki wprowadzone na poziomie krajowym i regionalnym;
na skutek złożoności prac przygotowawczych niezbędnych dla należytego uwzględnienia powyższych specyficznych cech i ograniczeń, a także przy wymaganiach występujących w takim partnerstwie, nie będzie możliwe stosowanie od dnia 1 stycznia 1992 r. środków, które mają towarzyszyć wprowadzaniu wspólnej polityki rolnej na Wyspach; zastosowanie tych środków powinno zostać odroczone przynajmniej do dnia 1 lipca 1992 r.;
należy podkreślić, iż do czasu wejścia w życie konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw stosuje się postanowienia Aktu Przystąpienia odnośnie do zastosowania wspólnej polityki rolnej do Wysp Kanaryjskich, z wyjątkiem postanowień dotyczących dostępu produktów pochodzących z Wysp do innych części Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 10 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (EWG) nr 1911/91, datę "1 stycznia 1992 r." zastępuję się datą "1 lipca 1992 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 305/92
z dnia 7 lutego 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 410/90 ustanawiające normy jakości kiwi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1623/91 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 410/90 [3] ustanawia normy jakości kiwi;
niektóre z przepisów są różne w różnych wersjach językowych; przepisy te należy odpowiednio zmienić;
aby doprowadzić normy jakości kiwi do zgodności z innymi normami EWG w odniesieniu do owoców i warzyw, należy wprowadzić zmiany dotyczące "utrzymania jakości", "wielkości" i "klasyfikowania według wielkości";
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 410/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) w części II "przepisy dotyczące jakości" w pkt B "Klasyfikacja" wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. i) "Klasa ekstra" sekcja 2 otrzymuje brzmienie:"Muszą być wolne od wad, z wyjątkiem bardzo nieznacznych pogorszeń powierzchniowych, pod warunkiem że nie wpływają one na jakość, utrzymanie jakości oraz na ogólny wygląd produktu ani na jego prezentację w opakowaniu."; b) w lit. ii)
"Klasa I"
sekcja 3 powinna we wszystkich językach otrzymać brzmienie:
"Muszą prezentować cechy odmiany.
Można jednak dopuścić następujące nieznaczne wady, pod warunkiem że nie wpływają one na jakość, utrzymanie jakości oraz na ogólny wygląd produktu ani na prezentację w opakowaniu:
- nieznaczna wada kształtu (ale wolne od spęcznień lub zniekształceń),
- nieznaczne wada zabarwienia,
- powierzchniowe wady skórki, pod warunkiem że całkowita powierzchnia zmian nie przekracza 1 cm2,
- małe podłużne linie typu "znamię Haywarda", bez zgrubienia;"
c) w lit. iii) "Klasa II" sekcja 3 tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— kilka bardziej uwydatniających się "znamion Haywarda"; z nieznacznym zgrubieniem,";
2) w części III
"Przepisy dotyczące wielkości" sekcja 1 otrzymuje brzmienie:
3) w części V "Przepisy dotyczące prezentowania" wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt A. "Jednolitość" sekcja 1 otrzymuje brzmienie:"Zawartość każdego opakowania musi być jednolita i zawierać wyłącznie kiwi tego samego pochodzenia, odmiany, jakości i wielkości.";
b) w pkt B. "Opakowanie" sekcja 3 otrzymuje brzmienie:"Opakowania muszą być wolne od jakichkolwiek ciał obcych".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 315/92
z dnia 10 lutego 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1538/91 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2988/91 [3], ustanawia zwolnienie, dzięki któremu podmioty gospodarcze były upoważnione, do dnia 31 grudnia 1991 r., do używania materiału do pakowania noszącego stare oznaczenia; uwzględniając stałe istnienie zapasów starego materiału do pakowania i w celu uczynienia okresu przejściowego łatwiejszym dla małych i średnich przedsiębiorstw, data ta powinna zostać przedłużona do dnia 31 marca 1992 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 "31 grudnia 1991 r." zastępuje się "31 marca 1992 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 338/92
z dnia 12 lutego 1992 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3763/91 w odniesieniu do wspólnotowego kontyngentu przy przywozie 8000 ton otrąb pszennych objętych kodem CN 230230, pochodzących z państw AKP do francuskiego departamentu Réunion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [1], w szczególności jego art. 3 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 stanowi, że w ramach limitu rocznej ilości 8000 ton nie stosuje się żadnej przywozowej opłaty wyrównawczej przy przywozie otrąb pszennych objętych kodem CN 230330 z państw AKP do francuskiego zamorskiego departamentu Réunion;
przede wszystkim należy ustanowić szczegółowe zasady zarządzania tym kontyngentem; w tym kontekście należy ustanowić przepis w sprawie pozwoleń na przywóz, które będą wydawane po okresie sprawozdawczym i, gdzie niezbędne, w sprawie ustalenia jednolitego współczynnika redukcji dla ilości będących przedmiotem wniosku; ponadto w interesie podmiotów gospodarczych należy ustanowić przepis umożliwiający wycofanie wniosku w sprawie pozwolenia po ustaleniu współczynnika redukcji;
w celu ułatwienia zarządzania kontyngentem należy ustanowić przepis, na mocy którego Francja podejmuje decyzje o zastosowaniu jednolitego współczynnika redukcji dla ilości będących przedmiotem wniosku; takie przekazanie uprawnień wprowadza konieczność regularnego informowania Komisji o decyzjach podjętych w tym zakresie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe zasady stosowania wspólnotowego rocznego kontyngentu na przywóz do francuskiego departamentu Réunion 8000 ton otrąb pszennych objętych kodem CN 230230, pochodzących z państw AKP, na podstawie art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3763/91.
Artykuł 2
1.
Wnioski o pozwolenie na przywóz w ramach kontyngentu określonego w art. 1 przedkłada się wyznaczonym w tym celu właściwym władzom we Francji do godz. 13.00 czasu brukselskiego w każdy poniedziałek, a jeśli jest to dzień wolny od pracy, w pierwszy kolejny dzień roboczy.
2.
Wnioski o pozwolenie na przywóz nie mogą obejmować ilości większych niż dostępna ilość kontyngentu.
3.
Jeśli wnioski o pozwolenie na przywóz przekraczają dostępne ilości, Państwo Członkowskie wyznacza jednolity współczynnik redukcji dla ilości, o które wystąpiono, najpóźniej w ciągu trzech dni roboczych od dnia przedłożenia wniosków.
W takim przypadku wnioski w sprawie pozwoleń można wycofać poprzez złożenie pisemnej prośby w ciągu jednego dnia roboczego od daty ustalenia współczynnika redukcji.
4.
Pozwolenia wydaje się najpóźniej piątego dnia roboczego po przedłożeniu wniosków.
5.
Nie naruszając przepisów art. 8 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [2], przywieziona ilość nie może być większa niż wykazana w rubrykach 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
W tym celu liczba 0 zostanie wpisana w rubryce nr 19 wspomnianego zezwolenia.
6.
Wyrazy "Niestosowanie opłaty (kontyngent Réunion) — rozporządzenie (EWG) nr 338/92" wpisuje się pod nagłówkiem "Uwagi" wniosków o pozwolenie na przywóz i w rubryce 24 pozwolenia na przywóz.
7.
Pozwolenia stanowią zobowiązanie do przywozu z państw AKP.
Wnioski o pozwolenie i pozwolenia wskazują państwo AKP pochodzenia w rubryce 8.
8.
Pozwolenia na przywóz są ważne przez 45 dni od daty ich wydania.
Stawka zabezpieczenia w odniesieniu do pozwoleń wynosi 16 ECU na tonę.
9.
Francja powiadamia Komisję o decyzjach podjętych w celu wykonania przepisów niniejszego artykułu teleksem lub telefaksem do godz. 13.00 czasu brukselskiego w każdy piątek.
Informację tę należy przekazać oddzielnie od informacji odnoszącej się do innych wniosków o pozwolenie na przywóz w sektorze zbóż.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 388/92
z dnia 18 lutego 1992 r.
określające szczegółowe zasady wykonania szczególnych ustaleń odnośnie dostaw produktów zbożowych do francuskich departamentów zamorskich (FDZ) i ustanawiające przewidywany bilans dostaw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r., wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [1], w szczególności jego art. 2 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 131/92 [2] określa wspólne szczegółowe zasady wykonania szczególnych ustaleń odnośnie dostaw niektórych produktów rolnych do francuskich departamentów zamorskich (FDZ);
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 92/91 [4], określa w szczególności szczegółowe zasady dla pozwoleń na przywóz; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 891/89 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3562/91 [6], ustanawia dodatkowe i wyjątkowe szczegółowe zasady specyficzne dla sektora zbóż;
w celu uwzględnienia praktyk handlowych właściwych dla sektora zbóż i specjalnego charakteru handlu otrębami, należy wprowadzić szczegółowe zasady uzupełniające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 131/92 lub wprowadzające odstępstwa od nich;
na podstawie art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 należy opracować przewidywany bilans dostaw produktów zbożowych dla FDZ; bilans ten powinien umożliwić wymianę planowanych ilości wymienionych produktów i, w razie potrzeby, zwiększenie ogólnej ustalonej ilości ziarna paszowego w trakcie roku budżetowego;
należy przewidzieć przepisy, zobowiązujące Państwa Członkowskie do wyznaczenia właściwych władz w zakresie wydawania pozwoleń na przywóz i zaświadczeń o pomocy, a także przyjmowania wniosków o pomoc i jej wypłacania;
należy przewidzieć przepisy w sprawie ustalenia harmonogramu przedkładania wniosków o pozwolenia na przywóz i zaświadczenia o pomocy oraz określenia wymagań w odniesieniu do tych wniosków, w szczególności w odniesieniu do składania zabezpieczeń; ponadto okres ważności pozwoleń na przywóz i zaświadczeń o pomocy powinien zostać ustalony zgodnie z potrzebami dostaw i wymogami właściwego zarządzania przez przyznanie, w zależności od sytuacji lokalnej w FDZ, dłuższego okresu ważności zaświadczeń o pomocy;
należy przewidzieć przepisy w sprawie dostosowania pomocy przyznawanej na dostawy produktów zbożowych, pochodzących ze Wspólnoty, na podstawie różnicy między ceną progową danego produktu w miesiącu składania wniosku o zaświadczenia o pomocy i w miesiącu, w którym zaświadczenie to jest wykorzystane, w celu zapobieżenia zaciąganiu przed okresem zbiorów zobowiązań na dostawy korzystających z pomocy w odniesieniu do nowego roku gospodarczego i w celu uwzględnienia praktyki w sektorze zbóż;
w celu zapewnienia właściwego zarządzania ustaleniami w odniesieniu do dostaw należy ustanowić dodatkowe wymagania odnośnie zwalniania zabezpieczeń;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na podstawie art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91, przewidywany bilans ilości kwalifikujących się do wyłączenia z ceł przy przywozie z państw trzecich lub do pomocy wspólnotowej przedstawiony jest w załączniku.
2.
Bez uszczerbku dla wzrostu ustalonej ogólnej ilości ziarna paszowego w ciągu roku budżetowego, odpowiednie ustalone ilości takiego lub innego rodzaju zboża można przekraczać najwyżej o 20 % pod warunkiem, że ogólna ilość zboża jest ściśle przestrzegana.
Artykuł 2
Państwo Członkowskie wyznacza właściwe władze uprawnione do:
a) wydawania pozwoleń na przywóz, przewidzianych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 131/92;
b) wydawania zaświadczeń o pomocy, przewidzianych w art. 3 wymienionego rozporządzenia; oraz
c) wypłacania pomocy zainteresowanym podmiotom gospodarczym i zarządzania zabezpieczeniami.
Artykuł 3
Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 131/92 stosuje się mutadis mutandis.
Artykuł 4
1.
Wnioski o pozwolenia oraz zaświadczenia o pomocy składa się do właściwych władz w ciągu pierwszych pięciu dni roboczych każdego miesiąca.
Wnioski o pozwolenia lub zaświadczenia są przyjmowane tylko wtedy, gdy:
a) nie przekraczają maksymalnej ilości zboża, dostępnej dla każdego terminu składania wniosków o pozwolenie lub zaświadczenie;
b) przed upływem terminu określonego dla składania wniosków o pozwolenie i zaświadczenie o pomocy został przedstawiony dowód, że zainteresowana strona złożyła zabezpieczenie.
Wysokość zabezpieczenia wynosi 25 ECU na tonę.
2.
Jeżeli, w wyniku zastosowania jednolitego współczynnika redukcji, pozwolenia i zaświadczenia wystawione są na ilości mniejsze niż ilości, na jakie złożono wnioski, podmioty gospodarcze mogą wycofać swe wnioski, w formie pisemnej, w terminie jednego dnia roboczego od daty ustalenia współczynnika.
Artykuł 5
1.
Okres ważności pozwoleń na przywóz upływa ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zostały one wystawione.
2.
Okres ważności zaświadczeń o pomocy upływa ostatniego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym zostały one wystawione.
Artykuł 6
Kwotę pomocy dostosowuje się na podstawie różnicy między ceną progową zboża w miesiącu, w którym złożono wniosek o wydanie zaświadczenia o pomocy, a ceną progową w miesiącu, w którym dokonywano każdego wpisu na zaświadczeniu.
Artykuł 7
Zabezpieczenie jest zwolnione jedynie w przypadku, gdy:
a) właściwe władze nie rozpatrzyły wniosku;
b) podmiot gospodarczy wycofał wniosek zgodnie z art. 4 ust. 2;
c) przedstawiono dowód potwierdzający, że pozwolenie lub zaświadczenie zostało wykorzystane; zabezpieczenie zwalnia się wówczas proporcjonalne do ilości podanych w pozwoleniu lub świadectwie;
d) przedstawiono dowód potwierdzający, że dany produkt stał się niezdatny do użytku lub przeprowadzenie operacji stało się niemożliwe wskutek działania siły wyższej.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 396/92
z dnia 18 lutego 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej i w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3694/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 436/92
z dnia 10 lutego 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1956/88 przyjmujące przepisy w sprawie stosowania Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli przyjętego przez Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i zarządzania zasobami połowowymi [1], w szczególności jego art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1956/88 [2] wprowadza system wspólnej międzynarodowej kontroli przyjęty przez Komisję ds. Rybołówstwa Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO) w dniu 10 lutego 1988 r.;
Komisja ds. Rybołówstwa NAFO przyjęła w dniu 13 września 1991 r. propozycję zmienionego systemu, zwanego dalej "systemem wspólnych międzynarodowych kontroli i nadzoru"; na podstawie art. XI Konwencji NAFO, propozycja – z braku sprzeciwu – stanie się środkiem obowiązującym Umawiające się Strony z mocą od dnia 6 stycznia 1992 r.; zmieniony system jest możliwy do przyjęcia dla Wspólnoty;
należy przyjąć przepisy w celu przyjęcia szczegółowych zasad wykonania zmienionego systemu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1956/88 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
System wspólnej międzynarodowej kontroli i nadzoru przyjęty przez Komisję ds. Rybołówstwa NAFO w dniu 13 września 1991 r. zwany dalej "systemem"., stosuje się we Wspólnocie.
Tekst opisu systemu jest załączony do niniejszego rozporządzenia.".
2.
W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja Wspólnot Europejskich wyznacza inspektorów Komisji do realizacji systemu.
Inspektorzy mogą być wyznaczeni przez Komisję lub Państwo Członkowskie.
Inspektor Wspólnoty może zostać umieszczony na pokładzie dowolnego statku lub statku powietrznego Państwa Członkowskiego, który realizuje lub ma realizować funkcje kontrolne lub nadzoru w obszarze regulowanym NAFO.".
3.
System zastępuje się systemem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 443/92
z dnia 25 lutego 1992 r.
w sprawie finansowej i technicznej pomocy dla rozwijających się krajów Azji i Ameryki Łacińskiej oraz współpracy gospodarczej z tymi krajami
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wnioski Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: od 1976 r. Wspólnota prowadzi politykę finansowej i technicznej współpracy z krajami rozwijającymi się Azji i Ameryki Łacińskiej (ALA), a niedawno rozpoczęła współpracę gospodarczą z tymi krajami; te formy współpracy są częścią ogólnej polityki współpracy z krajami rozwijającymi się jako całością, która to polityka obejmuje rozwój ich handlu przez wejście do wielostronnego systemu handlowego, przez odpowiednie środki przygotowawcze podjęte przez stosowne organizacje międzynarodowe i przez szczególne środki, takie jak wspólnotowy system ogólnych preferencji wspólnotowych;
obecny proces budowy Europy i wzrastający wpływ Wspólnoty na kraje rozwijające się na całym świecie uzasadniają kontynuację, z należnym względem dla uzupełniającego charakteru działań Wspólnoty, wzajemnie korzystnej współpracy gospodarczej z krajami rozwijającymi się Azji i Ameryki Łacińskiej oraz wspierania ich rozwoju przez Wspólnotę, rozszerzenie współpracy na inne kraje lub sektory w tych dwóch regionach, zwiększenie finansowania takich działań i wysiłków w celu zapewnienia lepszego dopasowania do narodowych i lokalnych potrzeb w każdym regionie;
Rada Europejska przy wielu okazjach potwierdziła polityczną wolę Wspólnoty wzmocnienia przez nią współpracy z tymi regionami świata, gdzie poziom rozwoju jest wciąż niedostateczny, i dokonania tego przez zwiększony, skoordynowany i wielopłaszczyznowy wysiłek ze strony Wspólnoty i jej Państw Członkowskich;
Rada Europejska, podczas spotkania w Luksemburgu w dniach 28 i 29 czerwca 1991 r., poprosiła Wspólnotę i Państwa Członkowskie, by poprzez wspólnotową politykę współpracy i przez włączenie klauzul o prawach człowieka do umów gospodarczych i o współpracy z państwami trzecimi aktywnie popierały prawa człowieka i uczestnictwo – bez dyskryminacji – wszystkich osób lub grup w życiu społecznym, szczególnie mając na uwadze rolę kobiet;
Parlament Europejski przy wielu okazjach szczegółowo badał tę kwestię i wzywał do wzmocnienia współpracy oraz do nowelizacji obecnego prawodawstwa w celu zapewnienia bardziej skutecznej i przejrzystej pomocy;
dnia 4 lutego 1991 r. Rada przyjęła ostateczne wnioski w sprawie wytycznych dotyczących współpracy z krajami rozwijającymi się Azji i Ameryki Łacińskiej, obejmujące w szczególności priorytety i sektory, które należy uwzględnić, oraz celowość zwiększenia środków, które będą przydzielone tym krajom, a także umożliwienie podjęcia średnioterminowego programowania wskaźnikowego dla tych środków;
zarówno Parlament Europejski, jak i Rada, potwierdzając tradycyjne pola działania, jednocześnie określiły nowe priorytety, dotyczące w szczególności środowiska, ludzkiego wymiaru rozwoju i potrzeby współpracy gospodarczej, które powinny zaistnieć w interesie Wspólnoty i jej krajów partnerskich;
należy przyjąć przepisy w sprawie finansowania pomocy określonej w tym rozporządzeniu, i innej pomocy dla krajów rozwijających się Azji i Ameryki Łacińskiej;
kwotę 2750 milionów ECU uznaje się za niezbędną dla wprowadzenia w życie pomocy objętej niniejszym rozporządzeniem i innej pomocy dla krajów rozwijających się Azji i Ameryki Łacińskiej w początkowym pięcioletnim okresie (1991–1995);
kwota uważana za niezbędną na okres finansowania 1991–1992, w warunkach obecnej perspektywy finansowej, wynosi 1069,8 milionów ECU;
kwota, która zostanie przeznaczona na finansowanie pomocy w latach 1993–1995 powinna być zawarta w istniejących wspólnotowych ramach finansowych, a rozwijającym się krajom Azji i Ameryki Łacińskiej powinno się przyznać w budżecie na lata 1993–1995 ten sam priorytet co w okresie 1991–1992;
wielkość pomocy wspólnotowej na okres po 1995 r. powinno się ustalić zgodnie z istniejącymi procedurami;
należy ustanowić przepisy regulujące administrowanie finansową i techniczną pomocą dla krajów rozwijających się Azji i Ameryki Łacińskiej oraz gospodarczą współpracą z tymi krajami;
konieczne jest uchylenie rozporządzenia Rady (EWG) nr 442/81 z dnia 17 lutego 1981 r. w sprawie finansowej i technicznej pomocy dla nie stowarzyszonych krajów rozwijających się [3];
Traktat nie przewiduje szczególnych uprawnień do działania w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia, innych niż zawarte w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota kontynuuje i poszerza swoją współpracę z rozwijającymi się krajami Azji i Ameryki Łacińskiej, zwanymi dalej "krajami rozwijającymi się ALA", które nie są sygnatariuszami Konwencji z Lomé i nie korzystają ze wspólnotowej polityki współpracy z państwami trzecimi basenu Morza Śródziemnomorskiego.
Współpraca ta, która ma być dodatkiem do pomocy od Państw Członkowskich, obejmuje rozwój finansowy i techniczny oraz współpracę gospodarczą.
W związku z tym Wspólnota uzna za sprawę najwyższej wagi poparcie dla praw człowieka, wsparcie dla procesu demokratyzacji, dobrych rządów, ochrony środowiska, liberalizacji handlu i wzmocnienia wymiaru kultury, przez ożywienie dialogu dotyczącego kwestii politycznych, gospodarczych i socjalnych, prowadzonego w obopólnym interesie.
Artykuł 2
Celem wspólnotowego rozwoju i wspólnotowej polityki współpracy jest rozwój ludzkości.
Świadoma tego, że wzgląd na, i wykonywanie, praw człowieka i podstawowych wolności oraz zasady demokracji są warunkami wstępnymi rzeczywistego i trwałego rozwoju gospodarczego i społecznego, Wspólnota udziela zwiększonego poparcia krajom najbardziej zaangażowanym na rzecz realizowania powyższych zasad, w szczególności konkretnym inicjatywom na rzecz wprowadzenia ich w życie.
W przypadku podstawowych i stałych naruszeń praw człowieka i zasad demokratycznych, Wspólnota może zmienić lub nawet zawiesić realizację współpracy z zainteresowanymi państwami przez ograniczenie współpracy do działalności wobec bezpośrednio pokrzywdzonych grup ludności.
Artykuł 3
Wszystkie kraje rozwijające się ALA są uprawnione do pomocy finansowej i technicznej oraz współpracy gospodarczej.
Wśród beneficjentów pomocy i partnerów współpracy mogą być nie tylko państwa i regiony, lecz także zdecentralizowane władze, organizacje regionalne, agencje publiczne, lokalne lub tradycyjne wspólnoty, instytucje prywatne i podmioty gospodarcze, włączając w to spółdzielnie i organizacje pozarządowe.
Przy udzielaniu pomocy objętej niniejszym rozporządzeniem bierze się pod uwagę potrzeby i priorytety każdego kraju i każdego regionu.
Pomoc finansowa i techniczna
Artykuł 4
Pomoc finansową i techniczną kieruje się przede wszystkim do najbiedniejszych grup ludności i najbiedniejszych krajów w tych dwóch regionach poprzez wdrożenie programów i projektów we wszystkich sektorach, w których pomoc Wspólnoty mogłaby odegrać ważną rolę.
Szczególnie podejmuje się środki w tych obszarach, gdzie trudno zmobilizować zasoby krajowe, gospodarcze i ludzkie, lecz które są ważne ze względów strategicznych – czy to dla rozwoju zainteresowanych krajów, czy dla Wspólnoty międzynarodowej jako całości.
Artykuł 5
Priorytetem pomocy finansowej i technicznej jest rozwój sektora wiejskiego i podniesienie poziomu bezpieczeństwa żywnościowego.
W tym względzie połączenie pomocy żywnościowej z innymi instrumentami rozwoju może pomóc tej formie pomocy spełnić jej szczególną rolę i cele.
Wsparcie wspólnotowe dla sektora wiejskiego musi także zawierać środki dla małych miast, służących terenom wiejskim, w celu rozwijania zatrudnienia.
Musi się również brać pod uwagę polepszenie środowiska gospodarczego, prawnego i społecznego dla sektora prywatnego, włącznie z małymi i średnimi przedsiębiorstwami.
Długoterminowymi priorytetami są ochrona środowiska i zasobów naturalnych oraz trwały 10 % rozwój w okresie 1991–1995, będące średnią ważoną koniecznych środków finansowych pomocy, rezerwuje się na projekty skierowane szczególnie na ochronę środowiska, w szczególności lasów tropikalnych.
Ponadto we wszelkich działaniach zwraca się uwagę na ochronę środowiska i zasobów naturalnych.
Szczególną uwagę należy zwrócić na środki zwalczania narkotyków.
Współpraca Wspólnoty z krajami rozwijającymi się ALA w celu promowania walki z narkotykami będzie oparta na dialogu, w bardziej ogólnym kontekście rozwoju gospodarczego krajów producentów i ich współpracy ze Wspólnotą Europejską.
Współpraca ta obejmuje środki związane zarówno z pomocą humanitarną, jak i rozwojową.
Ludzki wymiar rozwoju jest obecny we wszystkich obszarach działania, biorąc pod uwagę cel tej formy współpracy.
Wymiar kulturalny rozwoju musi pozostać stałym celem we wszelkich działaniach i programach, w których Wspólnota uczestniczy.
Pomoc powinna zostać odpowiednio przydzielona, między innymi, na specjalne projekty na rzecz rozpowszechniania demokracji, dobrych rządów i praw człowieka.
Ponadto należy zadbać nie tylko o to, że zmiany wprowadzone przez projekty i programy nie mają szkodliwych skutków dla pozycji i roli kobiet, lecz przeciwnie, że przyjmuje się szczególne środki lub nawet projekty w celu zwiększenia ich aktywnego udziału, na równych prawach, w procesie produkcji i jego wynikach oraz w działalności społecznej i podejmowaniu decyzji.
Specjalną uwagę poświęca się także ochronie dzieci.
Mniejszościom etnicznym należy się specjalna troska, okazywana za pomocą środków przeznaczonych na poprawę ich warunków życia, przy jednoczesnym uszanowaniu ich kulturowej tożsamości.
Specjalną uwagę poświęca się kwestiom demograficznym, w szczególności odnoszącym się do wzrostu populacji.
Pomoc Wspólnoty dla projektów i programów rozwojowych musi uwzględniać problemy makroekonomiczne i sektorowe i sprzyjać działaniom, które mają wpływ na strukturalną budowę gospodarki, na rozwój polityk sektorowych i rozwój instytucji.
W celu zwiększenia ich efektywności i uzyskania harmonii należy zabiegać o dialog i współpracę ze stosownymi instytucjami międzynarodowymi oraz o dwustronne źródła finansowania.
Wsparcie dla państwowych instytucji krajów rozwijających się w celu wzmocnienia ich zdolności zarządzania projektami i politykami rozwoju reprezentuje obszar działalności, który mogłby przyjąć strategiczną rolę w procesie rozwoju.
Utrzymywanie właściwego dialogu między krajami rozwijającymi się i Wspólnotą jest w tym kontekście ważnym elementem.
Współpracę regionalną między krajami rozwijającymi się uznaje się za obszar priorytetowy dla pomocy finansowej i technicznej, w szczególności w następujących dziedzinach:
- współpraca w dziedzinie środowiska,
- rozwój handlu w obrębie regionu,
- wzmocnienie instytucji regionalnych,
- wsparcie dla integracji regionalnej i ustanowienie wspólnych polityk oraz działań między krajami rozwijającymi się,
- łączność regionalna, szczególnie w odniesieniu do norm, sieci i usług, z telekomunikacją włącznie,
- badania,
- kształcenie zawodowe,
- rozwój obszarów wiejskich i bezpieczeństwa żywnościowego,
- współpraca w sferze energii.
Część pomocy można przeznaczyć na naprawianie szkód i odbudowę po klęskach żywiołowych oraz na wszelkiego rodzaju środki zapobiegające klęskom żywiołowym.
Artykuł 6
Pomoc finansową i techniczną rozszerza się na względnie bardziej zaawansowane kraje rozwijające się ALA, w szczególności w następujących dziedzinach i przypadkach:
- rozpowszechnianie demokracji i praw człowieka,
- zapobieganie klęskom żywiołowym i naprawianie ich następstw,
- walka z narkotykami,
- środowisko i zasoby naturalne,
- wzmocnienie instytucji, w szczególności władz publicznych,
- programy pilotażowe mające na celu pomoc szczególnie upośledzonym warstwom społecznym, w szczególności w dużych konurbacjach,
- regionalna współpraca i integracja, ze zwróceniem specjalnej uwagi na współpracę regionalną i schematy integracyjne pozwalające na nawiązanie partnerstwa między krajami biednymi i względnie rozwiniętymi.
Współpraca gospodarcza
Artykuł 7
Współpraca gospodarcza, podjęta, by służyć wspólnym interesom Wspólnoty i jej krajów partnerskich, przyczynia się do rozwoju krajów rozwijających się ALA przez pomoc w budowaniu ich zdolności instytucjonalnych do tworzenia środowiska bardziej przyjaznego inwestycjom i rozwojowi, pełnego wykorzystania możliwości stworzonych przez wzrost handlu międzynarodowego, z włączeniem jednolitego rynku europejskiego, oraz przez podkreślenie roli biznesmenów, technologii i know-how ze wszystkich Państw Członkowskich, w szczególności w sektorze prywatnym oraz małych i średnich przedsiębiorstw.
Współpraca gospodarcza ma na celu w szczególności ustanowienie klimatu zaufania przez wspieranie krajów prowadzących politykę makroekonomiczną i strukturalną otwarte na handel i inwestycje oraz przyczynia się do transferu technologii, w szczególności do ochrony praw własności intelektualnej.
Artykuł 8
Współpraca gospodarcza obejmuje trzy sektory:
1. Rozwój potencjału naukowego i technologicznego oraz gospodarczego, społecznego i kulturalnego środowiska za pomocą programów szkoleniowych i transferu lub know-how.
Współpraca naukowa i technologiczna, włącznie z takową współpracą w dziedzinie programów wysokich technologii, może czerpać korzyści także z wprowadzenia w życie wieloletniego ramowego programu badawczego oraz z postanowień art. 130 N Traktatu.
Współpraca gospodarcza skierowana jest w pierwszym rzędzie do władz wykonawczych, decydentów gospodarczych oraz instruktorów, a obejmuje ona wszelkie dziedziny ekonomiczne, techniczne i naukowe, w szczególności energię, ekologię przemysłową i miejską oraz technologię służb publicznych.
Współpraca powinna promować związki między instytutami i ośrodkami badawczymi po obu stronach i brać pod uwagę ich zdolność szybkiego przyswojenia know-how i nowoczesnych technologii, które można później rozpowszechniać w kraju odbiorcy.
2. Rozwój struktury instytucjonalnej, która musi iść ręka w rękę z bliższym dialogiem z partnerami, aby uczynić klimat gospodarczy, prawny, administracyjny i społeczny bardziej sprzyjającym dla rozwoju.
3. Wsparcie dla przedsiębiorstw, na przykład przez promowanie handlu, szkoleń i programów pomocy technicznej, przez ustanowienie kontaktów między przedsiębiorstwami i programy ułatwiające współpracę między nimi.
Współpraca regionalna musi być uważana za ważny sektor współpracy gospodarczej, w szczególności w odniesieniu do:
- współpracy w dziedzinie ekologii przemysłowej,
- handlu w obrębie regionu,
- instytucji regionalnych działających na rzecz współpracy gospodarczej,
- polityki regionalnej,
- łączności, włączając telekomunikację,
- badań i szkoleń,
- współpracy w sferze energii,
- współpracy przemysłowej.
Procedury wykonawcze
Artykuł 9
Pomoc finansową i techniczną oraz wydatki na współpracę gospodarczą dostarcza się głównie w formie świadczeń finansowanych z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Tam, gdzie to możliwe, ustala się pięcioletni program wskaźnikowy dla każdego celu, kraju lub – jeśli to stosowne – regionu.
Poprzez większą koordynację zabiega się o współfinansowanie przez Państwa Członkowskie lub innych dawców.
Wspólnotowy charakter pomocy musi być zachowany.
Artykuł 10
1.
Finansowanie przez Wspólnotę pomocy określonej w art. 9 obejmuje początkowy okres pięciu lat (1991–1995).
2.
Kwota funduszy Wspólnoty uważana za niezbędną do realizacji pomocy wynosi 2750 milionów ECU, z której 10 % przeznacza się na środowisko, w szczególności na ochronę lasów tropikalnych.
Kwotę 1069,8 milionów ECU przeznacza się na okres 1991–1992, w ramach perspektywy finansowej 1988–1992.
Kwotę przeznaczoną na okres 1993–1995 będzie zawierać plan finansowy Wspólnoty wówczas obowiązujący.
3.
Władze budżetowe ustalają środki dostępne w każdym roku budżetowym, mając na względzie zasady należytego zarządzania finansowego określonego w art. 2 rozporządzenia finansowego, stosowane do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
4.
Na okres następny objęty niniejszym rozporządzeniem kwotę pomocy wyznacza się zgodnie z procedurami wówczas obowiązującymi.
Artykuł 11
Pomoc finansowa i techniczna może obejmować wszelkie koszty – w obcej walucie i koszty lokalne – realizacji projektów i programów, tam gdzie to konieczne, włączając programy zintegrowane i projekty sektorowe.
Może obejmować w szczególności koszty operacyjne do celów współpracy gospodarczej, szkoleń i programów badawczych, projektów i programów rozwojowych.
Jednakże z wyjątkiem programów szkoleniowych i badawczych, pomoc może pokrywać takie wydatki wyłącznie w fazie początkowej i stopniowo coraz mniejszymi kwotami.
Należy podjąć systematyczne wysiłki w celu starania się o wkład, w szczególności finansowy, ze strony partnerów (krajów, wspólnot lokalnych, przedsiębiorstw, odbiorców indywidualnych) w granicach ich możliwości i zgodnie z charakterem każdej operacji.
Z finansowania przez Wspólnotę wyłącza się podatki, cła i opłaty oraz zakup ziemi.
Badanie kosztów oraz długo- i krótkoterminowe wykorzystanie ekspertów do pomocy odbiorcom i Komisji w inicjowaniu ogólnej polityki, identyfikowaniu i przygotowywaniu działań oraz ich monitorowaniu i ocenianiu, zwykle pokrywane są z funduszy Komisji, albo jako część finansowania dla działań indywidualnych albo osobno.
Artykuł 12
1.
Część pomocy finansowej i technicznej oraz współpracy gospodarczej rezerwuje się na środki, które zostaną użyte w razie nadzwyczajnych okoliczności, w szczególności na projekty wspierające odbudowę po klęskach żywiołowych i dostosowanie się do nieprzewidzianych priorytetów, w szczególności w krajach, w których sytuacja praw człowieka lub inne warunki polityczne nie pozwalały wcześniej na udzielenie pomocy wspólnotowej.
W tym celu rezerwuje się kwotę w wysokości co najwyżej 15 %, gdy władze budżetowe przyjmą roczne środki.
2.
Wszelkie nierozdysponowane kwoty, odpowiadające 15 % części rocznych środków, zostaną odblokowane dnia 31 lipca tego samego roku, w celu przydzielenia ich w jakiś inny sposób.
Artykuł 13
Udział w zaproszeniu do składania ofert przetargowych, zakupach i innych kontraktach jest otwarty na tych samych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych pochodzących z Państw Członkowskich.
W odniesieniu do pomocy finansowej i technicznej, udział taki zwykle rozszerza się na państwo beneficjenta i może także być rozszerzony, w poszczególnych przypadkach, na inne kraje rozwijające się.
W wyjątkowych przypadkach, które należycie uzasadniono, inne kraje pochodzenia mogą uzyskać zgodę na specjalne części.
Artykuł 14
Projekty i programy pomocy, których finansowanie przez Wspólnotę wynosi więcej niż 1 milion ECU, oraz wszelkie istotne zmiany i możliwe przekroczenia zatwierdzonych projektów i programów, które o 20 % przekraczają kwotę uzgodnioną pierwotnie, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 ust. 3.
Postępując zgodnie z tą samą procedurą, przyjmuje się akty wymagane dla ustanowienia:
- indykatywnych wieloletnich wytycznych, które dotyczą głównych krajów partnerskich,
- obszarów współpracy zgodnie z przedmiotem lub sektorem.
Artykuł 15
1.
Komisja zarządza pomocą finansową i techniczną oraz współpracą gospodarczą.
2.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada zobowiązana jest przyjąć na wniosek Komisji, opinię wydaje się większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli po upływie okresu jednego miesiąca Rada nie podjęła działania, Komisja przyjmuje projektowane środki.
4.
Komisja regularnie, przynajmniej raz w roku, wysyła Państwom Członkowskim każdą informację, jaką posiada, na temat znanych jej sektorów, projektów i operacji, które mogłyby uzyskać wsparcie na mocy niniejszej dyrektywy.
5.
Ponadto koordynację między programami współpracy wspólnotowej i dwustronnymi programami podejmowanymi przez Państwa Członkowskie przeprowadza się w tym komitecie poprzez wymianę informacji.
Artykuł 16
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie o wprowadzaniu w życie niniejszego rozporządzenia.
W sprawozdaniu tym podaje szczegółowo wyniki z wykonania budżetu w zakresie zobowiązań i wypłat oraz przedstawia projekty i programy finansowane w ciągu roku.
Sprawozdanie zawiera, o ile to możliwe, informację o funduszach podjętych na poziomie krajowym za ten sam rok budżetowy.
Zawierać też ma specjalną, szczegółową informację (przedsiębiorstwa, narodowość itd.) o kontraktach uzyskanych na realizację projektów i programów.
Dodatkowo pod koniec każdego okresu pięcioletniego Komisja przedstawia wyczerpujące sprawozdanie, w którym poda wyniki regularnej oceny podjętej w celu pokazania nie tylko, jak realizowane są projekty i programy, lecz także celowości utrzymywania lub zmiany wytycznych w sprawie pomocy.
Artykuł 17
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 442/81 traci moc.
2.
Wszelkie odniesienie do uchylonego rozporządzenia uważa się za odniesienie do niniejszego rozporządzenia
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 467/92
z dnia 27 lutego 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 388/92 w sprawie szczegółowych zasad wykonania szczególnych ustaleń dla dostaw zbóż do francuskich departamentów zamorskich (FDZ) i ustanawiające przewidywany bilans dostaw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [1], w szczególności jego art. 2 ust. 6 i art. 3 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
należy określić kraje rozwijające się, których produkty zbożowe mogą być przy wjeździe do FDZ zwolnione od przywozowej opłaty wyrównawczej, zgodnie ze szczególnymi procedurami dostawy ustanowionymi w art. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91; w tym celu należy wykorzystywać państwa i terytoria korzystające z ogólnych preferencji celnych na niektóre produkty rolne;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 388/92 [2] dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3. Dla celów stosowania art. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3763/91, krajami rozwijającymi się są te, które wymieniono w załącznikach III i V do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3833/90 z dnia 20 grudnia 1990 r. w sprawie stosowania ogólnych preferencji celnych na 1991 r. na pewne produkty rolne pochodzące z krajów rozwijających się [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3587/91 [4]
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 478/92
z dnia 25 lutego 1992 r.
otwierające roczny wspólnotowy kontyngent taryfowy na karmę dla psów lub kotów wystawioną do sprzedaży detalicznej i objętą kodem CN 23091011 oraz roczny wspólnotowy kontyngent taryfowy na pokarm dla ryb objęty kodem CN ex23099041, pochodzący i sprowadzany z Wysp Owczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Danii oraz Rządem lokalnym Wysp Owczych została zatwierdzona decyzją 91/668/EWG [1];
Umowa ta przewiduje roczny kontyngent o wielkości 1000 ton na karmę dla psów lub kotów wystawioną do sprzedaży detalicznej i objętą kodem CN 23091011 oraz roczny bezcłowy kontyngent o wielkości 5000 ton na pokarm dla ryb objęty kodem CN ex23099041 pochodzący i sprowadzany z Wysp Owczych; te roczne kontyngenty powinny zostać otwarte na czas nieokreślony od 1992 r., a przepisy dotyczące zasad działania tych kontyngentów zostaną ustanowione rozporządzeniem wykonawczym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłatę na przywóz karmy dla psów lub kotów wystawionej do sprzedaży detalicznej i objętej kodem CN 23091011 oraz pokarmu dla ryb objętego kodem CN ex23099041, pochodzącego i sprowadzanego z Wysp Owczych, ustanawia się w wysokości 0 ECU za tonę, w granicach rocznego kontyngentu o wielkości 1000 ton dla kodu CN 23091011 i 5000 ton dla kodu CN ex23099041.
Artykuł 2
Szczegółowe przepisy o stosowaniu niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 479/92
z dnia 25 lutego 1992 r.
w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych pomiędzy kompaniami liniowymi (konsorcja)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 87,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 85 ust. 3 Traktatu możliwe jest uznanie, że art. 85 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, które spełniają warunki ustanowione w art. 85 ust. 3;
na mocy art. 87 Traktatu postanowienia dotyczące stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu powinny być przyjęte w formie rozporządzenia; zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. b) rozporządzenie takie musi przewidywać szczegółowe zasady dotyczące stosowania art. 85 ust. 3, mając na względzie potrzebę zapewnienia skutecznego nadzoru z jednej strony, oraz jak najdalej idące uproszczenie kontroli administracyjnej z drugiej strony; zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. d) rozporządzenie takie jest konieczne w celu właściwego rozgraniczenia funkcji Komisji i Trybunału Sprawiedliwości;
żegluga liniowa jest przemysłem kapitałochłonnym; konteneryzacja wymaga współpracy i racjonalizacji; dla żeglugi wspólnotowej konieczne jest uzyskanie efektu skali w celu skutecznego konkurowania na światowym rynku żeglugi liniowej;
porozumienia o wspólnym świadczeniu usług między kompaniami żeglugi liniowej w celu racjonalizacji ich działalności za pomocą uzgodnień technicznych, operacyjnych i/lub handlowych (określanych w środowisku żeglugowym jako konsorcja) mogą pomóc w zapewnieniu koniecznych środków dla zwiększenia wydajności usług żeglugi liniowej oraz promocji postępu technicznego i gospodarczego;
uwzględniając wagę transportu morskiego dla rozwoju handlu wspólnotowego oraz rolę, jaką mogą spełnić w tym względzie konsorcja, mając na względzie specjalne cechy międzynarodowej żeglugi liniowej;
legalizacja tych porozumień jest środkiem, który może pozytywnie przyczynić się do poprawy konkurencyjności żeglugi we Wspólnocie;
użytkownicy usług żeglugowych świadczonych przez konsorcja mogą uczestniczyć w korzyściach wynikających z podwyższenia produktywności i usług dzięki, m. in., regularności, obniżeniu kosztów w wyniku wyższego poziomu wykorzystania ładowności oraz lepszej jakości usług, wynikającej z unowocześnionych statków i sprzętu;
należy umożliwić Komisji uznanie, w formie rozporządzenia, że postanowień art. 85 ust. 1 Traktatu nie stosuje się do określonych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, aby umożliwić przedsiębiorstwom współpracę w sposób, który jest ekonomicznie pożądany i nie wywołuje negatywnych skutków z punktu widzenia polityki konkurencji;
Komisja, dzięki ścisłej i stałej współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich, powinna być w stanie określić dokładnie zakres tych wyłączeń i powiązanych z nimi warunków;
konsorcja w żegludze liniowej są wyspecjalizowaną i złożoną formą wspólnego przedsiębiorstwa; istnieje duża różnorodność porozumień ustanawiających konsorcja działających w różnych warunkach; zakres, strony, działalność lub warunki działania konsorcjów są często zmieniane; Komisja powinna więc być odpowiedzialna za zdefiniowanie konsorcjów, które powinny podlegać wyłączeniu grupowemu;
w celu zapewnienia, aby warunki art. 85 ust. 3 Traktatu zostały spełnione, wyłączenia grupowe powinny być powiązane z warunkami w celu zapewnienia w szczególności, aby spedytorzy otrzymali sprawiedliwą część korzyści, a konkurencja nie została wyeliminowana;
na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4056/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 Traktatu do transportu morskiego [4], Komisja może przewidzieć, że decyzja podjęta zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu będzie stosowana ze skutkiem retroaktywnym; w tym celu Komisja powinna mieć prawo do przyjęcia, w formie rozporządzenia, odpowiednich przepisów;
notyfikacja porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, których dotyczy niniejsze rozporządzenie, nie może być obowiązkowa, gdyż to przede wszystkim przedsiębiorstwa są zobowiązane do badania, czy takie porozumienia, decyzje lub praktyki uzgodnione są zgodne z regułami konkurencji, w szczególności z warunkami przewidzianymi przez późniejsze rozporządzenie Komisji zapewniające wykonanie niniejszego rozporządzenia;
nie może być żadnych wyłączeń w przypadku niespełnienia warunków określonych art. 85 ust. 3 Traktatu; Komisja powinna więc posiadać uprawnienia do podjęcia niezbędnych środków w przypadku gdy zostanie stwierdzone, że porozumienie powoduje skutki, które są niezgodne z art. 85 ust. 3 Traktatu; Komisja powinna najpierw udzielić zaleceń stronom, a następnie podjąć decyzję,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 Komisja może, w drodze rozporządzenia oraz zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu, uznać, że art. 85 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do określonych kategorii porozumień zawieranych między przedsiębiorstwami, decyzji związków przedsiębiorstw oraz praktyk uzgodnionych, które mają na celu promocję lub nawiązanie współpracy w zakresie wspólnego świadczenia usług transportu morskiego między kompaniami żeglugi liniowej w celu racjonalizacji ich działalności za pomocą uzgodnień technicznych, operacyjnych i/lub handlowych (konsorcja), z wyjątkiem ustalania cen.
2.
Rozporządzenie wydane w zastosowaniu z ust. 1 określi kategorie porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, których dotyczy, oraz określi warunki i obowiązki, przy spełnieniu których są one wyłączone na podstawie art. 85 ust. 1 Traktatu zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu.
Artykuł 2
1.
Rozporządzenie wydane na podstawie z art. 1 obowiązuje przez okres pięciu lat od momentu jego wejścia w życie.
2.
Może zostać uchylone lub zmienione w przypadku zmiany okoliczności związanymi z faktami, który leżały u podstaw jego wydania.
Artykuł 3
Rozporządzenie wydane na podstawie z art. 1 może zawierać przepis, który stanowi, że rozporządzenie stosuje się ze skutkiem retroaktywnym do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, które obowiązywały w dniu wejścia w życie takiego rozporządzenia pod warunkiem że są one zgodne z warunkami ustanowionymi w tym rozporządzeniu.
Artykuł 4
Przed wydaniem rozporządzenia Komisja publikuje jego projekt, aby umożliwić wszystkim zainteresowanym osobom i organizacjom zgłoszenie uwag w terminie ustalonym przez Komisję, nie krótszym niż jeden miesiąc.
Artykuł 5
1. Przed publikacją projektu rozporządzenia oraz przed przyjęciem rozporządzenia, Komisja zasięgnie opinii Komitetu Doradczego ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących w Transporcie Morskim, utworzonego zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86.
2. Przepisy art. 15 ust. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 dotyczące zasięgania opinii Komitetu Doradczego mają zastosowanie; wspólne spotkania z Komisją będą odbywać się nie wcześniej niż jeden miesiąc po wysłaniu zawiadomienia o spotkaniu.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy zainteresowane osoby naruszają warunek lub obowiązek powiązany z wyłączeniem przyznanym przez rozporządzenie wydane na podstawie z art. 1, Komisja może podjąć działania zmierzające do zapobieżenia takiemu naruszeniu poprzez:
- udzielenie zaleceń uczestniczącym podmiotom, oraz
- w przypadku niewykonania przez takie podmioty tych zaleceń oraz zależnie od wagi naruszenia, o którym mowa, podjęcie decyzji zakazującej ich działalności lub zobowiązującej je do wykonania określonych czynności, albo pozbawienie ich korzyści z wyłączenia grupowego, przyznając im jednocześnie indywidualne wyłączenie zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86, albo pozbawienie ich całkowicie korzyści z wyłączenia grupowego.
2. W przypadku gdy Komisja z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego lub osób fizycznych lub prawnych mających uprawniony interes uzna, że w określonym przypadku porozumienia, decyzje lub praktyki uzgodnione, do których stosuje się wyłączenie grupowe przyznane na mocy rozporządzenia wydanego zgodnie z art. 1, powodują skutki, które są niezgodne z art. 85 ust. 3 Traktatu lub z zakazem ustanowionym w art. 86 Traktatu, może ona pozbawić korzyści z grupowego wyłączenia w przypadku tych porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych oraz podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zapobieżenia tym naruszeniom zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86.
3.
Przed podjęciem decyzji zgodnie z ust. 2 Komisja może skierować do uczestniczących podmiotów zalecenia zaniechania naruszeń.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 509/92
z dnia 28 lutego 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 396/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy dział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3896/90 [3], jeżeli wiążącą umowę zawarto w sposób przewidziany w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1715/90 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, jeżeli wiążącą umowę zawarto w sposób przewidziany w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 540/92
z dnia 3 marca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 650/91 w sprawie wniosków o pomoc z Sekcji Orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) składanych w postaci programów operacyjnych, w odniesieniu do inwestycji na rzecz poprawy warunków przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4042/89 z dnia 19 grudnia 1989 r. w sprawie poprawy warunków, w jakich są przetwarzane i wprowadzane do obrotu produkty rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Rybołówstwa;
dyrektywa Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [2] oraz dyrektywa Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [3], ustalają harmonizację wymagań warunków zdrowotnych w odniesieniu do produkcji, wprowadzania do obrotu i przetwarzania danych produktów;
w przypadku występowania o pomoc finansową ze strony Wspólnoty, przyjmować można wyłącznie wnioski w odniesieniu do projektów spełniających wymagania tych dyrektyw;
tylko przedsiębiorstwa, rynki licytacyjne i hurtowe, centra wysyłkowe i oczyszczania, które odpowiadają wymaganiom wymienionych dyrektyw, mogą prowadzić swoją działalność;
Państwa Członkowskie mogą przyznać przedsiębiorstwom, rynkom licytacyjnym i hurtowym, centrom wysyłkowym i oczyszczania, które już działają w dniu 31 grudnia 1991 r. dodatkowy termin w celu spełnienia wymagań tych dyrektyw;
objęte programami operacyjnymi inwestycje, co do których wnioskuje się o wspólnotową pomoc finansową, muszą być wybrane przez właściwe organy w Państwie Członkowskim;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 650/91 [4] ustala informacje i dokumentację jaka musi być zawarta we wniosku o udzielenie pomocy w formie programu operacyjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 650/91 wprowadza się następujące zmiany:
w załączniku IV dodaje się pkt 6 w brzmieniu:
"6. Sprawdzenia, czy inwestycje spełnią wymagania dyrektyw Rady w sprawie warunków zdrowotnych.
Przedsiębiorstwa, rynki licytacyjne i hurtowe, centra wysyłkowe i oczyszczania, które nie korzystają z dodatkowego terminu w celu spełnienia wymagań, do wniosku o udzielenie pomocy w odniesieniu do każdej inwestycji muszą dołączyć świadectwo; świadectwo takie musi potwierdzać, że lokal, w którym ma być dokonana inwestycja spełnia wymagania dyrektyw.
W odniesieniu do przedsiębiorstw, rynków licytacyjnych i hurtowych, centrów wysyłkowych i oczyszczania, które ustanawiają dodatkowy termin w celu spełnienia wymagań dyrektyw, właściwe organy upewnią się, że w dniu zakończenia pracy lokale są zgodne z dyrektywami."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 593/92
z dnia 3 marca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2262/84 wprowadzające szczególne środki w sektorze oliwy z oliwek
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu lepszego zapewnienia poprawnego i skutecznego zastosowania przepisów Wspólnoty dotyczących sektora oliwy z oliwek wskazane jest powierzenie agencjom zadania wykonywania kontroli w odniesieniu do całej pomocy Wspólnoty wypłacanej w tym sektorze, z wyłączeniem refundacji wywozowych;
w celu polepszenia monitorowania przez Komisję funkcjonowania i działalności agencji powinno się wprowadzić przepis, na mocy którego Komisja byłaby reprezentowana w agencjach;
w celu polepszenia realizacji zaleceń kontroli prowadzonej przez agencje należy ustanowić łączność między Państwem Członkowskim a Komisją;
na mocy art. 1 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 200/90, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, ma przyjąć przed dniem 1 stycznia 1992 r. metodę finansowania rzeczywistych wydatków agencji od roku gospodarczego 1992/1993; ze względu na poszerzenie zadań powierzonych agencjom oraz ich znaczenie w celu poprawnego i jednolitego stosowania reguł wspólnotowych w tym sektorze powinno się przyjąć, na nowy okres pięciu lat, przepis o udziale Wspólnoty w wydatkach agencji, który pozwoli im skutecznie i regularnie funkcjonować przy jednoczesnym utrzymywaniu przewidzianej przepisami autonomii administracyjnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2262/84 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Każde będące producentem Państwo Członkowskie tworzy, zgodnie ze swoim porządkiem prawnym, specjalną agencję w celu wykonywania pewnej działalności i kontroli w związku z pomocą wspólnotową w odniesieniu do produkcji oliwy z oliwek, z wyjątkiem refundacji wywozowych.";
2) w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W celu zapewnienia, że reguły wspólnotowe w odniesieniu do oliwy z oliwek są stosowane prawidłowo, agencja określona w ust. 1, zgodnie z harmonogramem pracy określonym w ust. 4:
- sprawdza, czy praca organizacji i stowarzyszeń producentów jest zgodna z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiającym ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [4],
- weryfikuje dokładność danych wymienionych w deklaracjach upraw i wnioskach o pomoc, bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzonych przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84,
- prowadzi kontrole posiadających zezwolenia młynów,
- dokonuje kontroli ostatecznego przeznaczenia oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz ostatecznego przeznaczenia ich produktów pochodnych,
- monitoruje zatwierdzone zakłady pakujące zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3089/78 z dnia 19 grudnia 1978 r. ustanawiającego ogólne zasady odnoszące się do pomocy w odniesieniu do konsumpcji oliwy z oliwek [5] oraz, tam, gdzie jest to niezbędne, organizacje zawodowe uznane na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG,
- zbiera, weryfikuje i przetwarza na poziomie krajowym dane wymagane w celu stwierdzenia produkcji wymienionej w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84,
- jeżeli jest taka potrzeba, dokonuje kontroli pochodzenia przywożonej oliwy i oliwy z wytłoczyn oliwek.
Z inicjatywy własnej lub na wniosek Komisji Państwo Członkowskie może zlecić agencji, zgodnie z harmonogramem pracy określonym w ust. 4:
- prowadzenie badań statystycznych produkcji, przetwarzania i spożycia oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek,
- monitorowanie skupu, składowania i sprzedaży oliwy z oliwek przez agencje interwencyjne określone w art. 12 i 13 rozporządzenia nr 136/66/EWG,
- monitorowanie składowania prowadzonego w ramach art. 20d ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG,
- monitorowanie firm produkujących produkty konserwowanych zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady nr 591/79 z dnia 26 marca 1979 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące refundacji produkcyjnych do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórej żywności konserwowanej [6],
- prowadzenie szczegółowych badań w sektorze oliwy z oliwek."
3) w art. 1 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Komisja może brać udział w dyskusjach prowadzonych przez zarząd agencji.
Jej przedstawiciele nie biorą udziału w głosowaniu.";
4) w art. 1 ust. 4 akapit pierwszy wyrazy "procedury pomocy w produkcji" zastępuje się wyrazami "reguł wspólnotowych w odniesieniu do oliwy z oliwek";
5) w art. 1 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie działają stosownie do ustaleń agencji tak szybko, jak to możliwe.
Państwa Członkowskie regularnie powiadamiają Komisję o szczegółach podjętego działania i sankcjach stosowanych w wyniku ustaleń agencji, na podstawie jej kontroli.
Powiadomienie to nie ma wpływu na stosowanie art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 z dnia 4 marca 1991 r. dotyczącego nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 283/72 [7].";
6) w art. 1 ust. 5 dwa ostatnie akapity otrzymują brzmienie:
"Przez okres pięciu lat od dnia 1 listopada 1992 r. 50 % rzeczywistych wydatków agencji będzie pokrywane z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, przyjmie do dnia 1 stycznia 1997 r. metodę finansowania wydatków, począwszy od roku gospodarczego 1997/98.
Państwa Członkowskie są uprawione, na warunkach, które zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG, do pokrycia części lub całości swojego obciążenia finansowego przez potrącenia z pomocy wspólnotowej udzielonej w odniesieniu do oliwy z oliwek.";
7) w art. 1 ust. 6 akapit pierwszy skreśla się wyrazy "utworzona i". W akapicie drugim skreśla się wyrazy "dla tworzenia i";
8) w art. 2 lit. b) skreśla się z wyrazy "należących do organizacji producentów";
9) w art. 2 lit. d) wyrazy "niniejszego rozporządzenia" zastępuje się wyrazami "rozporządzenia (EWG) nr 2261/84";
10) dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
Na mocy art. 11a rozporządzenia nr 136/66/EWG Państwa Członkowskie podejmują szczególne i odpowiednie środki w celu zastosowania sankcji w przypadku jakichkolwiek naruszeń uzgodnień dotyczących pomocy w odniesieniu do konsumpcji, szczególnie jeżeli zauważono, że:
- posiadający zezwolenie zakład pakujący nie dopełnił zobowiązań na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3089/78, w szczególności w przypadkach przewidzianych w art. 3;
- uznana organizacja zawodowa nie wypełniła zobowiązań wynikających ze wspomnianego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie, w zakresie w jakim ich to dotyczy, podejmują szczególne i odpowiednie środki w celu zastosowania sankcji w przypadku jakichkolwiek naruszeń procedur określonych w art. 12, 13, 20a i 20d rozporządzenia nr 136/66/EWG.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 597/92
z dnia 6 marca 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3920/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 601/92
z dnia 2 marca 1992 r.
w sprawie wprowadzenia systemu uprzedniego nadzoru przywozu niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z Albanii, Republiki Estońskiej, Republiki Łotewskiej i Republiki Litewskiej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i jej Państwa Członkowskie podczas nadzwyczajnego spotkania ministrów, które odbyło się w ramach Europejskiej współpracy politycznej w Brukseli w dniu 27 sierpnia 1991 r. potwierdziły swoją decyzję ustanowienia stosunków dyplomatycznych z Republikami Estońską, Łotewską, Litewską (zwanymi dalej "republikami bałtyckimi") i podkreśliły swoje zobowiązanie względem oferty wsparcia dla rozwoju gospodarczego i politycznego tych państw; przepisy Umowy między Wspólnotą i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, zawartej w dniu 3 czerwca 1991 r. [1], nie mają już dłużej zastosowania wobec wyrobów pochodzących z tych trzech krajów;
zgodnie z mandatem Rady z dnia 23 września 1991 r. dotyczącym negocjacji Umowy w sprawie handlu i współpracy między Wspólnotą i Albanią, Wspólnota oczekuje sfinalizowania Umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z tym krajem;
do czasu zawarcia dwustronnych umów w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Albanią i republikami bałtyckimi należy przyjąć przepis o uprzednim nadzorze wspólnotowym przywozu niektórych takich wyrobów, włączając wyroby podlegające działaniom gospodarczego uszlachetniania biernego; w tym przypadku, dopuszczenie do swobodnego obrotu wyrobów, o których mowa, powinno być uzależnione od przedłożenia standaryzowanego dokumentu przywozowego; dokument ten musi być wydany przez władze Państwa Członkowskiego w określonym terminie, po zgłoszeniu lub zwykłym wniosku importera; dokumentu przywozowego można używać jedynie aż do zmiany w ustaleniach dotyczących przywozu;
system uprzedniego nadzoru, przewidziany w tym rozporządzeniu nie wpływa na przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1765/82 z dnia 30 czerwca 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z krajów o upaństwowionym handlu [2], ani na rozporządzenie Rady (EWG) nr 3420/83 z dnia 14 listopada 1983 r. w sprawie ustaleń dotyczących przywozu produktów pochodzących z krajów o upaństwowionym handlu, niezliberalizowanych na poziomie wspólnotowym [3];
określenie pochodzenia wyrobów włókienniczych, przywożonych z tych krajów w ramach tych ustaleń, oraz procedura kontrolna pochodzenia muszą być zgodne z odpowiednimi obowiązującymi regułami wspólnotowymi;
w interesie Wspólnoty leży zapewnienie możliwie jak najpełniejszej wymiany informacji między Państwami Członkowskimi i Komisją o wynikach nadzoru wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przywozu wyrobów wymienionych w art. 2 pochodzących z Albanii i republik bałtyckich.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia "wyrób pochodzący" określony jest odpowiednimi obowiązującymi regułami wspólnotowymi.
Pochodzenie tych wyrobów musi zostać ustalone za pomocą świadectwa pochodzenia, wydanego przez właściwe władze Albanii i Republik Bałtyckich, w zależności od przypadku lub w innych formach dowodu dopuszczalnego przez odpowiednie reguły wspólnotowe.
Artykuł 2
1.
Przywóz wyrobów wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia podlega uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu, przeprowadzanemu zgodnie z procedurami określonymi w art. 3.
2.
Ustęp 1 stosuje się również do wyrobów wymienionych w załączniku II, które były poddane biernemu uszlachetnianiu, zgodnie z obowiązującymi regułami wspólnotowymi.
Artykuł 3
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu wyrobów w ramach nadzoru wspólnotowego jest zależne od przedłożenia dokumentów przywozowych.
Dokument taki wystawiony jest przez Państwo Członkowskie nieodpłatnie na wszystkie wnioskowane ilości, nie później niż w ciągu pięciu dni roboczych po złożeniu zwykłego wniosku przez jakiegokolwiek importera ze Wspólnoty, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem krajowym, jeśli tylko ma on siedzibę na terytorium Wspólnoty.
2.
Wniosek importera musi podawać:
a) nazwisko (nazwę) i adres importera;
b) opis wyrobu, z odniesieniem do:
- kodu CN,
- kraju pochodzenia;
c) oczekiwanej(-ych) dat(-y) i miejsc(-a) dostawy.
3.
W odniesieniu do wyrobów podlegających nadzorowi jak przewiduje art. 2, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w ciągu pierwszych dziesięciu dni każdego miesiąca o ilościach i wartościach, na które dokumenty przywozowe zostały wystawione w miesiącu poprzednim.
Informacja od Państw Członkowskich zostaje rozbita na kategorie wyrobów i na kraje.
4.
Jeśli charakter wyrobów lub szczególne okoliczności tego wymagają, Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z jego własnej inicjatywy, dostosować częstotliwość, z jaką informacja musi być podawana do wiadomości.
5.
Tam gdzie to konieczne, Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o tendencjach w przywozie do Wspólnoty wyrobów wymienionych w załącznik I.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
RozporzĄdzenie Komisji (EWG) NR 652/92
z dnia 16 marca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 147/91 określające i ustalające dopuszczalną tolerancję dla ubytków ilościowych produktów rolnych składowanych w ramach interwencji publicznej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3472/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiające czynniki, które należy uwzględnić w rocznych sprawozdaniach finansowych w odniesieniu do finansowania środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach publicznych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: uwzględniając czas niezbędny do przetworzenia liści tytoniowych na tytoń przetworzony, możliwe jest, że pod koniec roku budżetowego pewne ilości wciąż będą w trakcie procesu przetwarzania; w celu obliczenia dopuszczalnych ubytków, procenty muszą mieć zastosowanie do wszystkich ilości przetworzonych w czasie roku budżetowego, włącznie z tymi wprowadzonymi do użytku w czasie poprzedniego roku budżetowego;
dlatego konieczna jest zmiana art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 147/91 [2], w celu wyjaśnienia metody stosowania specjalnego współczynnika dla tytoniu w sytuacji gdy proces przetwarzania podjęto i zakończono podczas różnych cyklów produkcyjnych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 147/91 dodaje się tekst w brzmieniu:"Ponadto, w przypadku przetwarzania tytoniu procenty stosuje się do całkowitych ilości wprowadzonych do użytku i przetwarzanych w toku cyklu produkcyjnego, dodatkowo do ilości wprowadzonych do użytku podczas poprzedniego cyklu produkcyjnego i przetwarzanych podczas bieżącego cyklu produkcyjnego".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 684/92
z dnia 16 marca 1992 r.
w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuł 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z artykułem 75 ustęp 1 litera a) Traktatu, ustanowienie wspólnej polityki transportowej pociąga za sobą między innymi ustalenie wspólnych zasad, mających zastosowanie do międzynarodowego przewozu osób transportem drogowym;
takie zasady zostały ustanowione w rozporządzeniach Rady nr 117/66/EWG [4], (EWG) nr 516/72 [5] i (EWG) nr 517/72 [6], a niniejsze rozporządzenie nie podważa stopnia liberalizacji, osiągniętej przez te rozporządzenia;
swoboda świadczenia usług stanowi podstawową zasadę wspólnej polityki transportowej i wymaga zagwarantowania przewoźnikom wszystkich Państw Członkowskich dostępu do międzynarodowych rynków transportowych bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce prowadzenia działalności;
należy ustalić elastyczne rozwiązania, z zastrzeżeniem niektórych warunków odnośnie usług przewozowych wahadłowych z noclegiem, specjalnych regularnych usług transportowych i niektórych usług okolicznościowych, w celu zaspokojenia zapotrzebowania rynku;
przy zachowaniu zasady udzielania zezwoleń na prowadzenie regularnych usług i usług przewozowych wahadłowych bez noclegu, należy dokonać zmiany niektórych zasad, w szczególności jeśli chodzi o tryb udzielania zezwoleń;
należy zagwarantować przestrzeganie zasad Traktatu, dotyczących konkurencji;
należy ograniczyć w miarę możliwości formalności administracyjne, bez zaniechania kontroli i kar, gwarantujących właściwe stosowanie niniejszego rozporządzenia;
do Państw Członkowskich należy podjęcie środków, koniecznych do wprowadzenia niniejszego rozporządzenia w życie;
stosowanie niniejszego rozporządzenia powinno być monitorowane za pośrednictwem raportu przedkładanego Komisji, a wszelkie przyszłe działania w tej dziedzinie powinny być rozważane w świetle tego raportu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do międzynarodowego przewozu osób autokarowego i autobusowego na terytorium Wspólnoty przez przewoźników pracujących na rzecz osób trzecich lub pracujących na własny rachunek, prowadzących działalność w Państwie Członkowskim zgodnie z jego ustawodawstwem, przy użyciu pojazdów zarejestrowanych w tym Państwie Członkowskim, które nadają się, ze względu na swoją konstrukcję i wyposażenie, do przewozu więcej niż dziewięciu osób, włączając kierowcę, i które są do tego celu przeznaczone, oraz do ruchu tych pojazdów pustych w związku z takim przewozem.
Zmiana pojazdu lub przerwa w przewozie dla umożliwienia realizacji części podróży przy pomocy innego środka transportu nie ma wpływu na stosowanie niniejszego rozporządzenia.
2.
W przypadku przewozu z Państwa Członkowskiego do państwa trzeciego i z powrotem, niniejsze rozporządzenie stosuje się do części podróży na terytorium Państwa Członkowskiego, na którym zabrano lub na które dowieziono pasażerów, po zawarciu niezbędnej umowy między Wspólnotą a zainteresowanym państwem trzecim.
3.
Do czasu zawarcia umów między Wspólnotą a zainteresowanymi państwami trzecimi, niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na postanowienia dotyczące przewozu, określone w ust. 2, zawarte w umowach dwustronnych, podpisanych przez Państwa Członkowskie z tymi państwami trzecimi.
Jednakże Państwa Członkowskie dokładają starań dla dostosowania tych umów w celu zapewnienia zgodności z zasadą niedyskryminacji między przewoźnikami Wspólnoty.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1.
Regularne usługi
1.1.
Regularne usługi są to usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, przy założeniu, że pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki.
Regularne usługi są powszechnie dostępne, z zastrzeżeniem, gdzie właściwe, obowiązku rezerwacji.
1.2.
Usługi, bez względu na to, przez kogo są organizowane, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów, w takim stopniu, w jakim takie usługi są wykonywane zgodnie z warunkami określonych w pkt. 1.1., uważa się za usługi regularne.
Usługi takie są zwane dalej "specjalnymi usługami regularnymi".
Specjalne usługi regularne obejmują:
a) przewóz pracowników na trasie między domem i miejscem pracy;
b) przewóz uczniów i studentów do instytucji edukacyjnej i powrót z tej instytucji;
c) przewóz żołnierzy i ich rodzin między państwem pochodzenia a miejscem zakoszarowania;
d) przewozy miejskie na terenach pogranicznych.
Fakt, że usługi specjalne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na zaliczenie ich do regularnych usług.
1.3.
Przy organizacji usług równoległych lub tymczasowych, obsługujących tych samych klientów co istniejące usługi regularne, przy stosowaniu dodatkowych pojazdów i krótszych odstępów czasu, a także przy nieobsługiwaniu niektórych przystanków i przy obsłudze dodatkowych przystanków w istniejących usługach regularnych obowiązują takie same zasady, jak w istniejących usługach regularnych.
2.
Usługi wahadłowe
2.1.
Usługi wahadłowe to takie usługi, dzięki którym przy pomocy powtarzających się przejazdów tam i z powrotem wcześniej zebrane grupy pasażerów są przewożone z jednego miejsca odjazdu na jedno miejsce przeznaczenia.
Grupy te, składające się z pasażerów, którzy odbyli podróż docelową, są przewożone z powrotem na miejsce odjazdu w wyniku kolejnej podróży.
"Miejsce odjazdu" i "miejsce przeznaczenia" oznaczają odpowiednio miejsce, gdzie podróż się zaczyna i miejsce, gdzie podróż się kończy, w każdym przypadku wraz z obszarem o promieniu 50 kilometrów.
Poza miejscem odjazdu i przeznaczenia grupy mogą być zabierane i wysadzane odpowiednio w najwyżej trzech miejscach.
Miejsce odjazdu i przeznaczenia oraz dodatkowe punkty zabierania i wysadzania mogą się znajdować na terytorium jednego lub kilku Państw Członkowskich.
2.2.
Usługi wahadłowe z noclegiem obejmują, poza transportem, nocleg dla co najmniej 80 % pasażerów z wyżywieniem lub bez, w miejscu przeznaczenia i, w miarę potrzeb, w czasie podróży.
Pasażerowie pozostają w miejscu przeznaczenia przynajmniej na dwie noce.
Usługi wahadłowe z noclegiem mogą być świadczone przez grupę przewoźników działających w imieniu tego samego przedsiębiorcy, a pasażerowie mogą:
- odbyć podróż powrotną z innym niż w przypadku podróży w pierwszą stronę przewoźnikiem z tej samej grupy,
- albo skorzystać z połączenia na trasie u innego przewoźnika z tej samej grupy, na terytorium jednego z Państw Członkowskich.
Nazwy takich przewoźników i punkty połączeń na trasie są przekazywane właściwym władzom zainteresowanych Państw Członkowskich, w trybie, który zostanie ustalony przez Komisję po konsultacji z Państwami Członkowskimi.
2.3.
Do celów pkt. 2, grupa zebrana wcześniej to grupa, w przypadku której organ lub osoba odpowiedzialna, zgodnie z zasadami państwa prowadzenia działalności, zajął (zajęła) się zawarciem umowy lub zbiorową zapłatą za usługi lub otrzymał (otrzymała) wszystkie rezerwacje i opłaty przed odjazdem.
3.
Usługi okolicznościowe
3.1.
Usługi okolicznościowe to usługi nieobjęte zakresem definicji usług regularnych ani usług wahadłowych.
Obejmują one:
a) wycieczki, to znaczy usługi, przy których ten sam pojazd jest używany do przewozu przynajmniej jednej grupy pasażerów wcześniej zebranych, gdy każda grupa jest dostarczana z powrotem do jej miejsca odjazdu;
b) usługi:
- które są świadczone dla wcześniej zebranych grup pasażerów, gdy pasażerowie nie są dostarczani z powrotem do ich miejsca odjazdu w czasie tej samej podróży, i
- które obejmują również, w przypadku gdy przewidziany jest pobyt w miejscu przeznaczenia, nocleg lub inne usługi turystyczne niezwiązane z przewozem lub noclegiem;
c) usługi organizowane z okazji specjalnych imprez, takich jak seminaria, konferencje oraz imprezy kulturalne lub sportowe, które nie odpowiadają definicjom określonym w lit. a) i b);
d) usługi wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
e) usługi, które nie spełniają kryteriów lit. a), b), c) i d), to znaczy usługi pozostałe.
3.2.
Do celów pkt. 3, wcześniej zebrana grupa to grupa:
a) w której przypadku organ lub osoba odpowiedzialna zgodnie z zasadami państwa, gdzie prowadzona jest działalność, zajął (zajęła) się zawarciem umowy lub zbiorową zapłatą za usługi lub otrzymał (otrzymała) wszystkie rezerwacje i opłaty przed odjazdem; oraz
b) która składa się:
- przynajmniej z 12 osób,
- lub z liczby osób stanowiącej przynajmniej 40 % pojemności pojazdu, z wyłączeniem kierowcy.
3.3.
Usługi, określone w pkt. 3, nie przestaną być usługami okolicznościowymi wyłącznie z powodu ich świadczenia w określonych odstępach czasu.
3.4.
Usługi okolicznościowe mogą być świadczone przez grupę przewoźników działających w imieniu tego samego przedsiębiorcy, a podróżni mogą skorzystać z połączenia na trasie u innego przewoźnika z tej samej grupy, na terytorium jednego z Państw Członkowskich.
Nazwy takich przewoźników i punkty połączeń na trasie są przekazywane właściwym władzom zainteresowanych Państw Członkowskich, w trybie, który zostanie ustalony przez Komisję po konsultacji z Państwami Członkowskimi.
4.
Działalność transportowa na własny rachunek
Działalność transportowa na własny rachunek jest to działalność prowadzona przez przedsiębiorstwo dla własnych pracowników lub przez organizację nienastawioną na zysk dla transportu swoich członków w związku ze społecznym celem swojej działalności, pod warunkiem, że:
- działalność transportowa jest tylko działalnością podrzędną przedsiębiorstwa lub organizacji,
- używane pojazdy są własnością tego przedsiębiorstwa lub organizacji, albo przedsiębiorstwo lub organizacja otrzymały te pojazdy na warunkach odroczonej płatności albo pojazdy te były przedmiotem długoterminowej umowy leasingowej i są prowadzone przez członka personelu przedsiębiorstwa lub organizacji.
Artykuł 3
Swoboda świadczenia usług
1.
Każdemu przewoźnikowi pracującemu na rzecz osób trzecich, określonemu w art. 1, wolno będzie wykonywać usługi transportowe określone w art. 2, bez dyskryminacji ze względu na obywatelstwo lub miejsce prowadzenia działalności, jeżeli:
- jest on upoważniony w państwie prowadzenia działalności do wykonywania przewozów w formie usług regularnych, usług wahadłowych lub usług okolicznościowych autokarem lub autobusem,
- spełnia warunki ustanowione zgodnie ze stosowanymi we Wspólnocie zasadami, dotyczącymi dopuszczenia do zawodu operatora transportu drogowego osób w transporcie krajowym i międzynarodowym,
- spełnia wymagania prawne w zakresie bezpieczeństwa drogowego, odnośnie norm przewidzianych dla kierowców i pojazdów.
2.
Każdemu przewoźnikowi pracującemu na własny rachunek, określonemu w art. 1, wolno będzie wykonywać usługi przewozowe określone w art. 13, bez dyskryminacji ze względu na obywatelstwo i miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jeśli:
- jest on upoważniony w państwie, gdzie prowadzi działalność, do wykonywania przewozów autokarem i autobusem zgodnie z warunkami dostępu do rynku, przewidzianymi w ustawodawstwie krajowym,
- spełnia wymagania prawne w zakresie bezpieczeństwa drogowego odnośnie norm, przewidzianych dla kierowców i pojazdów.
Artykuł 4
Dostęp do rynku
1.
Usługi wahadłowe z noclegiem, określone w art. 2 pkt 2.2, i usługi okolicznościowe, określone w art. 2 pkt 3.1 drugi akapit, lit. a), b), c) i d), wymagają zezwolenia.
2.
Specjalne usługi regularne, określone w art. 2 pkt 1.2 akapit drugi lit. a), b), c) i d), nie wymagają zezwolenia, jeśli są objęte umową zawartą pomiędzy organizatorem a przewoźnikiem.
3.
Puste przejazdy pojazdu w związku z transportem, określone w ust. 1 i 2, również wymagają zezwolenia.
4.
Usługi regularne i usługi wahadłowe bez noclegu podlegają wymogowi zezwolenia zgodnie z art. 5-10.
Pozostałe usługi okolicznościowe, określone w art. 2 pkt 3.1 akapit drugi, lit. e), oraz specjalne usługi regularne inne niż te, określone w ust. 2 niniejszego artykułu, również podlegają wymogowi zezwolenia zgodnie z tymi artykułami.
5.
Ustalenia dotyczące przewoźników prowadzących działalność na własny rachunek są określone w art. 13.
SEKCJA II
USŁUGI REGULARNE, USŁUGI WAHADŁOWE BEZ NOCLEGU I INNE USŁUGI, DLA KTÓRYCH WYMAGANE JEST ZEZWOLENIE
Artykuł 5
Charakter zezwolenia
1.
Zezwolenia będą wystawiane na nazwę przedsiębiorstwa transportowego i nie mogą być przez nie przekazywane stronom trzecim.
Jednakże przewoźnik, który otrzymał zezwolenie, może, za zgodą władz, określonych w art. 6 ust. 1, świadczyć usługi przez podwykonawcę.
W takim przypadku, w zezwoleniu będzie wskazana nazwa przedsiębiorstwa i jego rola jako podwykonawcy.
Podwykonawca musi spełniać warunki określone w art. 3 ust. 1.
W przypadku przedsiębiorstw zrzeszonych do celów świadczenia usług regularnych lub usług wahadłowych, zezwolenie jest wystawiane na nazwy wszystkich przedsiębiorstw.
Zostaje ono przekazane przedsiębiorstwu zarządzającemu działalnością, natomiast pozostałe przedsiębiorstwa otrzymają kopie.
W zezwoleniu wymienia się nazwy wszystkich przedsiębiorstw.
2.
Okres ważności zezwolenia nie przekracza pięciu lat dla usług regularnych i dwóch lat dla usług wahadłowych bez noclegu.
Okres ten może zostać skrócony, na prośbę wnioskodawcy, bądź za wzajemną zgodą właściwych władz Państw Członkowskich, na których terytorium pasażerowie są zabierani bądź zostawiani.
3.
W zezwoleniu wyszczególnione są następujące pozycje:
a) rodzaj świadczonych usług;
b) trasa usługi, szczególnie miejsce odjazdu i miejsce przeznaczenia;
c) okres ważności zezwolenia;
d) dla usług regularnych — przystanki i rozkład jazdy.
4.
Zezwolenie jest zgodne ze wzorem, określonym przez Komisję po konsultacji z Państwami Członkowskimi.
5.
Zezwolenie uprawnia posiadacza (posiadaczy) do prowadzenia usług regularnych i usług wahadłowych bez noclegu na terytoriach wszystkich Państw Członkowskich, przez które przebiega trasa świadczonej usługi.
Artykuł 6
Składanie wniosków o zezwolenie
1.
Wnioski o zezwolenie są składane do właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się miejsce odjazdu, zwanych dalej "organami wydającymi".
W przypadku usług regularnych, "miejsce odjazdu" będzie oznaczać jeden z przystanków początkowych.
2.
Wnioski są zgodne ze wzorem określonym przez Komisję, po konsultacji z Państwami Członkowskimi.
3.
Osoby ubiegające się o zezwolenie dostarczą wszelkich informacji dodatkowych, jakie uznają za istotne lub jakie są wymagane przez organy wydające.
Artykuł 7
Procedura wydawania zezwoleń
1.
Zezwolenia są wydawane w porozumieniu z właściwymi władzami wszystkich Państw Członkowskich, na których terytorium pasażerowie są zabierani bądź zostawiani.
Organy wydające przekażą takim władzom — jak również właściwym władzom Państw Członkowskich, przez których terytoria przebiega trasa, chociaż nie są tam zabierani ani zostawiani pasażerowie — kopie wniosków wraz z kopiami wszelkich innych istotnych dokumentów i ich oceną.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich, których zgoda była wymagana, zawiadomią organy wydające o swojej decyzji w sprawie wniosku w terminie dwóch miesięcy.
Okres ten będzie liczony od daty otrzymania prośby o wydanie opinii.
Jeśli w tym terminie organy wydające nie otrzymają żadnej odpowiedzi, uważa się, że władze, do których wystąpiono o wydanie opinii, wyraziły zgodę.
Władze Państw Członkowskich, przez których terytoria przebiega trasa, chociaż nie są tam zabierani ani zostawiani pasażerowie, mogą notyfikować organom wydającym własne uwagi w terminie ustanowionym w akapicie pierwszym.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 7 i 8, organy wydające podejmą decyzję w sprawie wniosku w terminie trzech miesięcy od daty złożenia wniosku.
4. a) Wniosek może zostać odrzucony:
- jeśli wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając ze sprzętu pozostającego w jego bezpośredniej dyspozycji,
- jeśli w przeszłości wnioskodawca nie zastosował się do krajowych bądź międzynarodowych przepisów prawnych o transporcie drogowym, a w szczególności warunków i wymogów dotyczących zezwoleń na świadczenie usług pasażerskich na drogach międzynarodowych, lub w poważny sposób naruszył przepisy prawne odnośnie bezpieczeństwa drogowego, szczególnie w odniesieniu do zasad mających zastosowanie do pojazdów, prowadzenia pojazdów oraz czasu trwania odpoczynku dla kierowców,
- jeśli, w przypadku wniosku o przedłużenie ważności zezwolenia, nie zostały spełnione warunki zezwolenia.
b) Wniosek może zostać odrzucony również wtedy, gdy:
i) zostanie wykazane, że dane usługi bezpośrednio umniejszyłyby zakres istniejących usług regularnych, na które wydano już zezwolenie, z wyjątkiem przypadków, kiedy usługi regularne są świadczone tylko przez jednego przewoźnika lub grupę przewoźników;
ii) zostanie wykazane, że dane usługi poważnie wpłynęłyby na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych; lub
iii) można wywnioskować, że świadczenie usług wymienionych we wniosku jest nastawione tylko na najbardziej dochodowe spośród usług istniejących na danych trasach.
Fakt, że wnioskodawca oferuje ceny niższe niż inni przewoźnicy drogowi lub kolejowi, albo fakt, że dane połączenie jest już obsługiwane przez innych przewoźników drogowych lub kolejowych, nie może stanowić uzasadnienia dla odrzucenia wniosku.
5.
Organy wydające mogą odrzucić wniosek jedynie z powodów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.
6.
Jeśli procedura przewidziana dla osiągania porozumienia, określonego w ust. 1, nie pozwala organom wydającym na podjęcie decyzji w sprawie wniosku, sprawa może zostać przekazana do Komisji w terminie przewidzianym w ust. 3.
7.
Po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, Komisja w terminie sześciu tygodni podejmuje decyzję, która wchodzi w życie w ciągu 30 dni od notyfikacji zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
8.
Decyzja Komisji ma zastosowanie do czasu, kiedy zostanie osiągnięte porozumienie między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
9.
Po zakończeniu procedury ustalonej w niniejszym artykule, organy wydające zawiadomią wszystkie władze, określone w ust. 1 o swojej decyzji poprzez rozesłanie im kopii zezwolenia; właściwe władze Państw Członkowskich tranzytowych mogą zaznaczyć, że nie życzą sobie, aby je o tym zawiadamiano.
Artykuł 8
Przyznanie i przedłużenie ważności zezwolenia
1.
Po zakończeniu procedury, określonej w art. 7, organy wydające przyznają zezwolenie bądź oficjalnie odrzucają wniosek.
2.
Decyzja o odrzuceniu wniosku musi podawać powody, na jakich została oparta.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że przedsiębiorstwa transportowe będą mieć możliwość złożenia zażalenia w przypadku, gdy ich wniosek został odrzucony.
3.
Artykuł 7 stosuje się mutatis mutandis do wniosków o przedłużenie ważności zezwoleń lub o zmianę warunków, na jakich świadczone muszą być usługi, będące przedmiotem zezwolenia.
W przypadku niewielkich zmian w warunkach prowadzenia działalności, szczególnie przy dostosowaniu wysokości opłat lub rozkładu jazdy, organy wydające obowiązane są jedynie do przekazania innym zainteresowanym Państwom Członkowskim odnośnej informacji.
Zainteresowane Państwa Członkowskie mogą również wyrazić zgodę, aby organy wydające same podejmowały decyzje o zmianach warunków, na jakich świadczone są usługi.
Artykuł 9
Utrata ważności zezwolenia
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 [7], zezwolenie na wykonywanie usług regularnych traci ważność pod koniec okresu ważności lub w trzy miesiące od dnia, kiedy organy wydające otrzymały od posiadacza zezwolenia oświadczenie o zamiarze wycofania się ze świadczenia usług.
Takie oświadczenie musi zawierać odpowiednie przedstawienie powodów.
2.
W przypadku, gdy zapotrzebowanie na daną usługę przestało istnieć, okres określony w ust. 1 zostanie skrócony do jednego miesiąca.
3.
Organy wydające zawiadomią właściwe władze pozostałych zainteresowanych Państw Członkowskich o tym, że zezwolenie utraciło ważność.
4.
Zezwolenie na usługi wahadłowe bez noclegu traci ważność w dniu, wyznaczonym przez posiadacza w notyfikacji przesłanej organom wydającym.
5.
Posiadacz zezwolenia notyfikuje użytkownikom korzystającym z jego usług o swoim wycofaniu się z miesięcznym wyprzedzeniem za pomocą właściwych ogłoszeń.
Artykuł 10
Zobowiązania przewoźników
1.
Za wyjątkiem sytuacji, w których działa siła wyższa, przedsiębiorca jest obowiązany, do czasu wygaśnięcia zezwolenia, do podjęcia wszelkich środków w celu zagwarantowania usług transportowych spełniających normy ciągłości, regularności i zdolności przewozowych, a także spełniania innych warunków, ustanowionych przez właściwe władze zgodnie z art. 5 ust. 3.
2.
Przewoźnik ujawni trasę przejazdu, przystanki, rozkład jazdy, wysokości opłat oraz warunki przewozu — o ile nie są ustalone prawnie — w sposób zapewniający łatwy dostęp do informacji dla wszystkich użytkowników.
3.
Nie naruszając rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, zainteresowane Państwa Członkowskie mają możliwość, na mocy wspólnego porozumienia i w porozumieniu z osobą posiadającą zezwolenie, wprowadzać zmiany do warunków prowadzenia działalności, regulujących wykonywanie usług regularnych.
SEKCJA III
USŁUGI OKOLICZNOŚCIOWE, USŁUGI WAHADŁOWE Z NOCLEGIEM I INNE USŁUGI ZWOLNIONE Z ZEZWOLENIA
Artykuł 11
Dokument kontrolny
1.
Usługi, określone w art. 4 ust. 1, są wykonywane na podstawie dokumentu kontrolnego.
2.
Dokument kontrolny składa się z formularza przejazdowego oraz zestawu tłumaczeń formularza przejazdowego.
3.
Przewoźnik wykonujący usługi okolicznościowe i usługi wahadłowe z noclegiem wypełnia formularz przejazdowy przez każdym przejazdem.
4.
Formularz przejazdowy zawiera co najmniej następujące informacje:
a) rodzaj usługi;
b) główna trasa podróży;
c) w przypadku usług wahadłowych z noclegiem czas trwania, daty lub dni wyjazdu i powrotu, miejsce zabierania pasażerów i miejsce przeznaczenia oraz punkty wsiadania i wysiadania z autobusu;
d) przewoźnicy zaangażowani w wykonanie usługi.
5.
Książeczki formularzy przejazdowych są dostarczane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo transportowe ma siedzibę lub przez organy wyznaczone przez te władze.
6.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi, Komisja ustali wzór dokumentu kontrolnego oraz sposób jego użytkowania.
Artykuł 12
Wycieczki lokalne
W ramach międzynarodowych usług wahadłowych z noclegiem lub międzynarodowych usług okolicznościowych przewoźnik może wykonywać usługi okolicznościowe (wycieczki lokalne) w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym prowadzi działalność.
Usługi takie są przeznaczone dla pasażerów zagranicznych, przewożonych uprzednio przez tego samego przewoźnika w ramach jednej z usług międzynarodowych, wymienionych w akapicie pierwszym. Muszą oni być przewożeni tym samym pojazdem lub innym pojazdem, należącym do tego samego przewoźnika lub grupy przewoźników.
SEKCJA IV
DZIAŁALNOŚĆ TRANSPORTOWA NA WŁASNY RACHUNEK
Artykuł 13
1.
Transport drogowy na własny rachunek, zdefiniowany w art. 2 pkt 4, jest zwolniony z jakiegokolwiek systemu zezwoleń, ale podlega systemowi zaświadczeń.
2.
Działalność transportowa na własny rachunek inna niż ta, zdefiniowana w art. 2 pkt 4, podlega systemowi zezwoleń zgodnie z art. 5-10.
3.
Zaświadczenia przewidziane w ust. 1 będą wydawane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym zarejestrowany jest pojazd, i są ważne na cały przejazd łącznie z tranzytem.
Muszą one odpowiadać wzorowi, ustalonemu przez Komisję po konsultacji z Państwami Członkowskimi.
SEKCJA V
KONTROLE I KARY
Artykuł 14
Bilety transportowe
1.
Pasażerowie korzystający z usług regularnych, z wyłączeniem specjalnych usług regularnych, lub z usług wahadłowych przez całą podróż posiadają bilet transportowy, indywidualny lub zbiorowy, który wskazuje:
- miejsce wyjazdu i miejsce przeznaczenia, a także, tam gdzie właściwe, podróż powrotną,
- okres ważności biletu,
- cenę transportu oraz, w przypadku pasażera opłacającego nocleg, całkowitą cenę podróży, łącznie z ceną noclegu, oraz informacje szczegółowe dotyczące noclegu.
2.
Bilet transportowy przewidziany w ust. 1 należy okazywać na żądanie każdego upoważnionego urzędnika kontroli.
Artykuł 15
Kontrola na drogach i w przedsiębiorstwach
1.
Zezwolenie i dokument kontrolny należy przechowywać w pojeździe i okazywać na żądanie każdego upoważnionego urzędnika kontroli.
W przypadku usług objętych art. 4 ust. 2, dokument umowy lub jego poświadczona za zgodność z oryginałem kopia posłuży za dokument kontrolny.
2.
Przewoźnicy obsługujący autokary i autobusy w międzynarodowym transporcie osób są obowiązani dopuszczać wszelkie inspekcje zmierzające do zapewnienia prawidłowego wykonywania usług przewozowych, szczególnie w odniesieniu do prowadzenia pojazdów i czasu trwania odpoczynku.
W związku z wdrażaniem niniejszego rozporządzenia upoważnieni urzędnicy kontroli będą uprawnieni do:
a) sprawdzania ksiąg i innych dokumentów, dotyczących działalności przedsiębiorstw transportowych;
b) sporządzania kopii lub wyciągów z ksiąg i dokumentów na miejscu;
c) dostępu do wszystkich lokali, terenów i pojazdów przedsiębiorstwa;
d) żądania udostępnienia wszelkich informacji zawartych w księgach, dokumentacji i bazach danych.
Artykuł 16
Pomoc wzajemna
1.
Państwa Członkowskie na życzenie innych zainteresowanych Państw Członkowskich dostarczą im wszelkich dostępnych informacji dotyczących:
- naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz innych zasad wspólnotowych w dziedzinie międzynarodowego przewozu osób autokarem lub autobusem, popełnionych na ich terytorium przez przewoźnika z innego Państwa Członkowskiego, oraz nałożonych kar pieniężnych,
- kar pieniężnych nałożonych na własnych przewoźników odnośnie do naruszeń przepisów, popełnionych na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
2.
Organy wydające wycofają zezwolenie, jeśli posiadacz zezwolenia przestał spełniać warunki, na podstawie których zezwolenie zostało wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, szczególnie jeśli wymaga tego Państwo Członkowskie, w którym przewoźnik prowadzi działalność.
Władze zawiadomią niezwłocznie właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
3.
Właściwe władze Państw Członkowskich zabronią przewoźnikowi wykonywania działalności związanej z międzynarodowym przewozem osób zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jeśli wielokrotnie popełnia on poważne naruszenia przepisów regulujących bezpieczeństwo drogowe, szczególnie w odniesieniu do zasad mających zastosowanie do pojazdów, prowadzenia pojazdów i czasu trwania odpoczynku dla kierowców.
SEKCJA VI
POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 17
Przepisy przejściowe
Zezwolenia na usługi istniejące w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia pozostaną ważne do dnia ich wygaśnięcia, o ile dane usługi pozostaną przedmiotem zezwolenia.
Artykuł 18
Porozumienia między Państwami Członkowskimi
1.
Państwa Członkowskie mogą zawierać dwustronne i wielostronne porozumienia, dotyczące dalszej liberalizacji usług wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia, szczególnie odnośnie do systemu zezwoleń i uproszczenia bądź likwidacji dokumentów kontrolnych.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wszelkich porozumieniach, zawartych zgodnie z ust. 1.
Artykuł 19
Wdrożenie
Państwa Członkowskie podejmą, przed 1 czerwca 1992 r. i po konsultacji z Komisją, środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia oraz notyfikują o tych środkach Komisję.
Państwa Członkowskie podejmą środki związane w szczególności ze sposobami sprawdzania stosowania się do przepisów, a także kar pieniężnych stosowanych w przypadku ich naruszenia.
Zagwarantują, że wszystkie środki będą stosowane bez dyskryminacji ze względu na obywatelstwo przewoźnika lub miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Artykuł 20
Sprawozdanie i propozycja Komisji
1.
Przed 1 lipca 1995 r. Komisja złoży Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia.
Przed 1 stycznia 1996 r. złoży ona w Radzie propozycję rozporządzenia dotyczącego uproszczenia procedur, włączając również — w świetle wniosków płynących ze sprawozdania — likwidację zezwoleń.
2.
Do 1 stycznia 1997 r. Rada przegłosuje kwalifikowaną większością propozycję Komisji, o której mowa w ust. 1.
Artykuł 21
Uchylenia
1. Rozporządzenia nr 117/66/EWG, (EWG) nr 516/72 i (EWG) nr 517/72 tracą moc.
2.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń są traktowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 22
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 czerwca 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 734/92
z dnia 25 marca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2290/83 ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 50–59b i art. 63a oraz 63b rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3357/91 [2], w szczególności jego art. 143,
a także mając na uwadze, co następuje:
powyższe rozporządzenie (EWG) nr 3357/91 przewiduje między innymi rewizję art. 52–56 oraz art. 63a i art. 63b rozporządzenia (EWG) nr 918/83 w celu usunięcia warunku nieekwiwalencji produktów wspólnotowych;
dlatego należy odpowiednio zmienić przepisy wykonawcze ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2290/83 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1843/89 [4], i usunąć wszystkie odniesienia do warunku nieekwiwalencji produktów wspólnotowych;
w stosowaniu rewizji rozporządzenia (EWG) nr 918/83 wydaje się być istotne zniesienie w możliwym stopniu kosztownej i złożonej procedury podejmowania przez Komisję decyzji w niektórych przypadkach, po konsultacji z grupą ekspertów ze wszystkich Państw Członkowskich, zebranych w ramach Komitetu ds. Zwolnień Celnych;
dlatego należy skreślić wszystkie odniesienia do decyzji Komisji, a wszystkie decyzje powinny być podejmowane na poziomie krajowym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zwolnień Celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2290/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zwolnienie z należności celnych przywozowych materiałów o charakterze edukacyjnym, naukowym i kulturalnym, określonych w art. 51, art. 52 ust. 1 i art. 53 rozporządzenia podstawowego, dalej zwanych "towarami";, pociąga za sobą obowiązki ze strony przedsiębiorstwa lub organizacji będącej odbiorcą:
- bezpośredniego wysłania wymienionych towarów do zadeklarowanego miejsca przeznaczenia,
- włączenia ich do zapasów,
- ułatwienia właściwym organom wszelkiej kontroli, którą organy te uznają za niezbędną do zapewnienia spełnienia warunków wymaganych do udzielenia zwolnienia z należności celnych przywozowych.
Ponadto, w przypadku towarów określonych w art. 52 ust. 1 i art. 53 rozporządzenia podstawowego, powoduje to ze strony przedsiębiorstwa lub organizacji, będących odbiorcami, obowiązek korzystania z wymienionych towarów wyłącznie do celów niehandlowych, w rozumieniu art. 54 tiret drugie rozporządzenia podstawowego";
2) w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli przedsiębiorstwo lub organizacja, której towary zostały użyczone, wynajęte lub odstąpione, znajduje się w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym znajduje się przedsiębiorstwo użyczające, wynajmujące lub zbywające, wysłanie takich towarów do Państwa Członkowskiego wiąże się z wydaniem przez właściwy urząd celny wysyłającego Państwa Członkowskiego formularza kontrolnego T5 zgodnie z zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2823/87 w celu zapewnienia, że wykorzystanie towaru nadal będzie uprawniać do kwalifikowania go do zwolnienia z należności celnych przywozowych";
3) tytuł tytułu III otrzymuje brzmienie:
"TYTUŁ III
PRZEPISY SZCZEGÓLNE ODNOSZĄCE SIĘ DO ZWOLNIENIA PRZYRZĄDÓW I APARATURY NAUKOWEJ Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH NA MOCY ART. 52 I 54 ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO" ;
4) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Do celów stosowania przepisów art. 54 tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego za obiektywne parametry techniczne przyrządu lub aparatury naukowej uważa się parametry wynikające z budowy takiego przyrządu lub aparatury bądź z dostosowania do wzorcowego przyrządu lub aparatury, które umożliwiają osiąganie wyników na wysokim poziomie, które nie są normalnie wymagane do użytku przemysłowego lub handlowego.
W przypadku gdy na podstawie obiektywnych parametrów technicznych nie można jednoznacznie ustalić, czy przyrząd lub aparatura mogą być uważane za przyrząd lub aparaturę naukową, bada się przeznaczenie przyrządu lub aparatury, w stosunku do których wnioskuje się o udzielenie zwolnienia z należności celnych przywozowych.
Jeżeli w wyniku badań okaże się, że taki przyrząd lub aparatura są wykorzystywane do prowadzenia działalności naukowej, to uważa się, że posiadają one charakter naukowy";
5) w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wniosek określony w ust. 1 powinien zawierać następujące informacje dotyczące danego przyrządu lub aparatury:
a) dokładny, stosowany przez producenta opis handlowy przyrządu lub aparatury, ich przypuszczalną klasyfikację w Nomenklaturze Scalonej oraz rzeczywiste parametry techniczne, które mogą potwierdzać naukowy charakter przyrządu lub aparatury;
b) nazwisko lub nazwę i adres producenta oraz, o ile to możliwe, również dostawcy;
c) kraj pochodzenia przyrządu lub aparatury;
d) miejsce, gdzie przyrząd lub aparatura mają być wykorzystywane;
e) dokładne przeznaczenie przyrządu lub aparatury;
f) cenę lub wartość celną przyrządu lub aparatury;
g) ilość egzemplarzy takiego przyrządu lub aparatury.
Do wniosku należy załączyć dokumentację zawierającą wszystkie istotne informacje dotyczące parametrów i danych technicznych przyrządu lub aparatury";
6) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się przedsiębiorstwo lub organizacja będące odbiorcami, we wszystkich przypadkach bezpośrednio podejmują decyzję w sprawie wniosku, określonego w art. 6";
7) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się przedsiębiorstwo lub organizacja będące odbiorcami, bezpośrednio podejmują decyzję w sprawie wniosku, określonego w art. 13";
8) w art. 15a ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) dokładny, stosowany przez producenta opis handlowy przyrządu lub aparatury i ich przypuszczalną klasyfikację w Nomenklaturze Scalonej";
9) artykuł 15c otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15c
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się przedsiębiorstwo lub organizacja będące odbiorcami, we wszystkich wypadkach bezpośrednio podejmują decyzję w sprawie wniosku";
10) artykuł 15d otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15d
Przepisy art. 15a i 15c stosuje się mutatis mutandis do części zapasowych, komponentów, specjalnych akcesoriów oraz narzędzi używanych do konserwacji, kontroli, kalibrowania lub naprawy przyrządów lub aparatury zwolnionych z cła zgodnie art. 63a ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia podstawowego";
11) artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wykaz przyrządów, aparatury, części zapasowych, komponentów, akcesoriów i narzędzi, których cena lub wartość celna przekracza 5000 ECU i którym udzielono lub nieudzielono zwolnienia z należności celnych przywozowych na mocy art. 7, 14 lub 15c.
Wykaz ten zawiera dokładny opis handlowy towarów określonych w akapicie pierwszym oraz ośmiocyfrowy kod Nomenklatury Scalonej.
Wykaz zawiera również nazwę (nazwisko) producenta lub producentów, kraj lub kraje pochodzenia oraz cenę lub wartość celną danych przedmiotów.
2.
Wykaz określony w ust. 1 przesyła się w pierwszym i trzecim kwartale każdego roku i zawiera on szczegółowe dane przedmiotów, które zostały zwolnione z należności przywozowych lub, którym nie udzielono zwolnienia w czasie ostatnich sześciu miesięcy.
3.
Komisja przekazuje wykazy pozostałym Państwom Członkowskim";
12) artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
W celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów wspólnotowych wykazy określone w art. 16 są okresowo badane przez Komitet ds. Zwolnień Celnych";
13) w art. 18a ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) dokładny opis handlowy wyposażenia, jak również jego ilość i wartość oraz, o ile zaistnieje taka potrzeba, jego przypuszczalną klasyfikację w Nomenklaturze Scalonej";
14) artykuł 18c otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18c
Przepisy art. 8 stosuje się mutatis mutandis";
15) w tytule IV skreśla się art. 9, 10, 15b i 17.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 735/92
z dnia 25 marca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2289/83 ustanawiające przepisy w celu wykonania artykułów 70–78 rozporządzenia Rady nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3357/91 [2], w szczególności jego art. 143,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3357/91, między innymi, zastąpiło art. 72 i 73 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 w celu usunięcia warunku nierównoważności produktów wspólnotowych;
należy w związku z tym wprowadzić odpowiednie zmiany w przepisach wykonawczych ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2289/83 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1746/85 [4], w celu usunięcia warunku nierównoważności produktów wspólnotowych;
podążając za linią zmian rozporządzenia (EWG) nr 918/83 wydaje się być istotne zniesienie kosztownej i złożonej procedury dotyczącej podejmowania przez Komisję decyzji w niektórych sprawach, po przeprowadzeniu konsultacji z zespołem ekspertów ze wszystkich Państw Członkowskich, zebranych w ramach Komitetu ds. Zwolnień Celnych;
należy w związku z tym usunąć wszystkie odniesienia do decyzji Komisji, a wszystkie decyzje powinny być podejmowane na poziomie krajowym;
środki przewidziane w tym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zwolnień Celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2289/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) Zdanie wprowadzające w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zwolnienie z należności celnych przywozowych towarów określonych w art. 71 i 72 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego pociąga za sobą następujące obowiązki dla instytucji lub organizacji będącej odbiorcą:".
2) W art. 3 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli organizacja lub instytucja, której towar został użyczony, wynajęty lub odstąpiony, znajduje się w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym znajduje się instytucja lub organizacja użyczająca, wynajmująca lub zbywająca, wysłanie takich towarów do Państwa Członkowskiego wiąże się z wydaniem przez właściwy urząd celny Państwa Członkowskiego wysyłającego kopii formularza kontrolnego T 5 zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2823/87 w celu zapewnienia, że użycie towaru nadal będzie uprawniać do kwalifikowania go do zwolnienia z należności celnych przywozowych."
3) W art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wniosek określony w ust. 1 zawiera następujące informacje dotyczące danego towaru:
a) dokładną, stosowaną przez producenta nazwę handlową towaru, jego przypuszczalną klasyfikację we Wspólnej Taryfie Celnej, jak również rzeczywiste parametry techniczne, które pozwalają na uznanie towaru za specjalnie przeznaczony do nauczania, zatrudnienia lub podnoszenia kwalifikacji osób niepełnosprawnych;
b) nazwisko lub firmę i adres producenta, a o ile to możliwe – również dostawcy;
c) kraj pochodzenia towaru;
d) miejsce przeznaczenia towaru;
e) przeznaczenie towaru;
f) cenę towaru lub jego wartość do celów celnych;
g) ilość egzemplarzy towaru.
Do wniosku należy załączyć dokumentację zawierającą wszystkie istotne informacje dotyczące właściwości i danych technicznych przedmiotu."
4) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się instytucja lub organizacja będąca odbiorcą, podejmują bezpośrednio decyzję w sprawie wniosku, określonego w art. 6."
5) Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Do zwolnień z należności celnych przywozowych towarów przywożonych przez osoby niepełnosprawne na użytek własny stosuje się następujące artykuły mutatis mutandis:
- art. 6, 7 i 10 w przypadku towarów określonych w art. 72 ust. 1 rozporządzenia podstawowego,
- art. 13, 14 i 15 w przypadku towarów określonych w art. 72 ust. 2 rozporządzenia podstawowego."
6) Artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
W przypadku towarów przywożonych na warunkach określonych w art. 16 i 17 właściwe organy mogą zezwolić, aby wniosek określony w art. 4 i 6 był składany w formie uproszczonej."
7) Skreśla się art. 5, 8, 9, tytuł IV i oraz art. 11 i 12.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (Ewg) NR 762/92
z dnia 27 marca 1992 r.
zmieniające załącznik V do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 675/92 [2], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: w interesie skuteczności administracyjnej pożądane jest, żeby informacje i szczegółowe dane, które należy umieścić we wniosku o ustalenie maksymalnego limitu pozostałości dla substancji farmakologicznie czynnych stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 odpowiadały możliwie najpełniej informacjom i danym szczegółowym, które należy dostarczyć Państwom Członkowskim we wniosku o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego, składanym zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 81/851/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich odnoszących się do weterynaryjnych produktów leczniczych [3], zmienionej dyrektywą 90/676/EWG [4];
niezbędna jest zmiana załącznika V do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w celu uwzględnienia zmian w wymaganiach dotyczących badania weterynaryjnych produktów leczniczych, wprowadzonych dyrektywą Komisji 92/18/EWG z dnia 20 marca 1992 r., zmieniającą Załącznik do dyrektywy Rady 81/852/EWG w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich odnoszących się do norm analitycznych, farmakologiczno-toksykologicznych i klinicznych oraz protokołów związanych z badaniem weterynaryjnych produktów leczniczych;
przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Usuwania Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, ustanowionego na mocy art. 2b dyrektywy Rady 81/852/EWG [5], zmienionej dyrektywą 87/20/EWG [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik V do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 832/92
z dnia 30 marca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) 790/89 ustalające poziom dodatkowej zryczałtowanej pomocy na tworzenie organizacji producentów oraz maksymalną kwotę pomocy stosowaną w celu poprawy jakości i obrotu w sektorze upraw orzechów i chleba świętojańskiego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 14b ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 14b rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 dodatkową zryczałtowaną pomoc, która ma zachęcać do tworzenia organizacji producentów orzechów i chleba świętojańskiego, wylicza się na podstawie ilości orzechów i/lub chleba świętojańskiego wprowadzonych do obrotu przez organizację w czasie pierwszego roku gospodarczego, który następuje po dacie jej szczególnego uznania;
niekorzystne warunki atmosferyczne w regionie produkcji w czasie zbiorów, na podstawie których wylicza się pomoc, mogą ewentualnie spowodować znaczne zakłócenia przy stosowaniu tego dodatkowego systemu pomocy; w celu zapewnienia właściwego stosowania systemu należy ustanowić przepisy na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 790/89 [2], na uzasadniony wniosek danej organizacji producentów, dla obliczania pomocy w takich przypadkach na podstawie ilości wprowadzonych do obrotu w roku gospodarczym, który następuje po roku gospodarczym, w którym w znacznym stopniu oddziaływały wymienione warunki,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 790/89 dodaje się akapit w brzmieniu:"Dla celów art. 14b ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72, tam, gdzie niekorzystne warunki atmosferyczne w regionie produkcji powodują zmniejszenie zbiorów organizacji producentów o ponad 20 %, właściwe władze mogą, na uzasadniony wniosek tych ostatnich, obliczyć pomoc na podstawie ilości wprowadzonych do obrotu przez te organizacje w drugim roku gospodarczym, który następuje po dacie ich szczególnego uznania."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 840/92
z dnia 1 kwietnia 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 627/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92
z dnia 26 marca 1992 r.
w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ustanowienie wspólnej polityki transportowej obejmuje, między innymi, określanie wspólnych reguł stosowanych do dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych na terytorium Wspólnoty; reguły te należy określić w taki sposób, aby przyczyniały się do urzeczywistnienia wewnętrznego rynku transportowego;
takie jednolite uzgodnienia dotyczące dostępu do rynku obejmują również swobodę świadczenia usług poprzez usunięcie wszelkich ograniczeń nakładanych na usługodawcę ze względu na jego przynależność państwową lub fakt, że prowadzi on działalność w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym ma być świadczona usługa;
w odniesieniu do przewozu z Państwa Członkowskiego do państwa trzeciego i na odwrót, wykonywanie swobody świadczenia usług podczas podróży przez terytorium Państwa Członkowskiego załadunku lub rozładunku, powinno być odroczone do czasu zawarcia lub zmiany odpowiednich umów z zainteresowanymi państwami trzecimi, w celu zapewnienia zgodności z zasadą niedyskryminacji i równości warunków konkurencji między wspólnotowymi przewoźnikami;
w następstwie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 maja 1985 r. w sprawie 13/83 [4] i Konkluzji przyjętych przez Radę Europejską w dniach 28 i 29 czerwca dotyczących Komunikatu Komisji w sprawie urzeczywistniania rynku wewnętrznego, w dniu 21 czerwca 1988 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 1841/88 [5] zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3164/76 w sprawie dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy [6];
na mocy art. 4a, rozporządzenia (EWG) nr 3164/76 dodanego rozporządzeniem (EWG) nr 1841/88 z dnia 1 stycznia 1993 r., kontyngenty wspólnotowe, kontyngenty dwustronne między Państwami Członkowskimi i kontyngenty dla ruchu tranzytowego wymienione w niniejszym artykule do i z państw trzecich zostaną zniesione dla rodzajów przewozu, określonych w tym artykule, oraz wprowadzone zostaną uzgodnienia dotyczące dostępu do rynku bez ograniczeń ilościowych oparte na kryteriach jakościowych, które muszą spełniać przewoźnicy;
takie kryteria jakościowe są zasadniczo ustanowione w dyrektywie Rady 74/561/EWG z dnia 12 listopada 1974 r. w sprawie dopuszczenia do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy w transporcie krajowym i międzynarodowym, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 89/483/EWG z dnia 21 czerwca 1989 r. [7];
na podstawie art. 4b rozporządzenia (EWG) nr 3164/76 dodanego rozporządzeniem (EWG) nr 1841/88, Rada musi przyjąć środki niezbędne do wykonania wymienionego art. 4a;
w odniesieniu do zasad stosowania uzgodnień dotyczących dostępu do rynku, międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy musi być uzależniony od posiadania zezwolenia wspólnotowego na transport bezkontyngentowy;
obecnie, na mocy pierwszej dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dla niektórych rodzajów przewozu drogowego rzeczy między Państwami Członkowskimi [8], niektóre rodzaje przewozu są zwolnione z wszelkich systemów kontyngentów i zezwoleń przewozowych; w ramach nowej organizacji rynku wprowadzonej niniejszym rozporządzeniem, dla niektórych rodzajów transportu ze względu na ich szczególny charakter należy utrzymać system zwolnień z zezwoleń wspólnotowych oraz z jakichkolwiek innych zezwoleń przewozowych;
muszą zostać określone warunki dotyczące wydawania i cofania zezwoleń oraz rodzaju przewozów, do których mają się one stosować, a także okresy ważności zezwoleń i szczegółowe zasady korzystania z nich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy w przejazdach dokonywanych na terytorium Wspólnoty.
2.
W przypadku przewozu z Państwa Członkowskiego do państwa trzeciego i na odwrót, niniejsze rozporządzenie stosuje się do tej części wszelkich przejazdów dokonywanych na terytorium Państwa Członkowskiego załadunku lub rozładunku, po zawarciu niezbędnej umowy między Wspólnotą a zainteresowanym państwem trzecim.
3.
Do czasu zawarcia umów między Wspólnotą a zainteresowanymi państwami trzecimi, niniejsze rozporządzenie nie narusza:
- przepisów dotycących przewozu określonego w ust. 2, włączonych do umów dwustronnych zawartych przez Państwa Członkowskie z tymi państwami trzecimi.
Jednakże Państwa Członkowskie podejmują starania mające na celu dostosowanie tych umów, aby zapewnić zgodność z zasadą niedyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami;
- przepisów dotyczących przewozu, określonego w ust. 2, włączonych do umów dwustronnych zawartych między Państwami Członkowskimi, które na mocy zezwoleń dwustronnych lub na mocy uzgodnień liberalizujących dopuszczają załadunek i rozładunek w Państwie Członkowskim przez przewoźników nieprowadzących działalności w tym państwie.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- pojazd oznacza pojazd silnikowy zarejestrowany w Państwie Członkowskim lub też kombinację dwu pojazdów, spośród których przynajmniej pojazd silnikowy jest zarejestrowany w Państwie Członkowskim i które są przeznaczone wyłącznie do przewozu rzeczy;
- przewóz międzynarodowy oznacza:
- przejazd pojazdu, gdy miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdują się w dwóch różnych Państwach Członkowskich, z tranzytem przez jedno lub więcej Państw Członkowskich lub państw trzecich albo bez takiego tranzytu;
- przejazd pojazdu z Państwa Członkowskiego do państwa trzeciego lub na odwrót, z tranzytem przez jedno lub więcej Państw Członkowskich lub państw trzecich albo bez takiego tranzytu;
- przejazd pojazdu między państwami trzecimi z tranzytem przez terytorium jednego lub więcej Państw Członkowskich;
- przejazd bez załadunku w związku z takim przewozem.
Artykuł 3
1.
Przewóz międzynarodowy wykonywany jest na podstawie licencji wspólnotowej.
2.
Licencja wspólnotowa wydawana jest przez Państwo Członkowskie, zgodnie z art. 5 i 7, każdemu przewoźnikowi wykonującemu zarobkowo drogowy przewóz rzeczy, który:
- prowadzi działalność w Państwie Członkowskim, zwanym dalej "Państwem Członkowskim miejsca prowadzenia działalności", zgodnie z przepisami tego Państwa Członkowskiego,
- jest uprawniony w tym Państwie Członkowskim, zgodnie z przepisami Wspólnoty oraz tego państwa dotyczącymi, dopuszczenia do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy w celu wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy.
Artykuł 4
Licencja wspólnotowa, określona w art. 3, zastąpi dokument wydawany przez właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności w przypadku gdy taki dokument istnieje, poświadczając, że przewoźnikowi udzielono dostępu do rynku w międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy.
Dla przewozów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia zastąpi ono również zarówno licencje wspólnotowe, jak i licencje dwustronne wymieniane między Państwami Członkowskimi, które są niezbędne do czasu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
1.
Licencja wspólnotowa, określona w art. 3, wydawana jest przez właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności.
2.
Państwa Członkowskie wydają posiadaczowi oryginał licencji wspólnotowej, który jest przechowywany przez przedsiębiorstwo transportu rzeczy oraz kilka poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii, odpowiednio do liczby pojazdów, którymi dysponuje posiadacz licencji wspólnotowej, bez względu na to czy stanowią one jego własność w całości, czy są w jego dyspozycji na przykład na mocy umów leasingu kapitałowego lub finansowego.
3.
Licencja wspólnotowa odpowiada wzorowi, określonemu w załączniku I, który ustanawia również warunki dotyczące jej wykorzystania.
4.
Licencja wspólnotowa wystawiana jest na nazwę lub nazwisko przewoźnika i nie może być przekazywana żadnej osobie trzeciej.
Poświadczone za zgodność z oryginałem kopie przechowywane są w pojazdach i muszą być okazywane na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
Artykuł 6
Licencja wspólnotowa wydawana jest na okres pięciu lat i może podlegać przedłużeniu.
Artykuł 7
W każdym przypadku gdy wniosek o licencję wspólnotową jest złożony, nie później niż po pięciu latach od chwili jej wydania i kolejno, przynajmniej co pięć lat, właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności sprawdzają, czy przewoźnik spełnia lub czy w dalszym ciągu spełnia warunki ustanowione w art. 3 ust. 2.
Artykuł 8
1.
Jeśli warunki ustanowione w art. 3 ust. 2, nie są spełniane, właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności odrzucą wniosek o wydanie lub odnowienie licencji wspólnotowej w formie uzasadnionej decyzji.
2.
Właściwe władze cofają licencję wspólnotową w przypadku gdy jej posiadacz:
- przestał spełniać warunki ustanowione w art. 3, ust. 2,
- przekazał nieprawidłowe informacje w odniesieniu do danych wymaganych do wydania zezwolenia wspólnotowego.
3.
W przypadku poważnych naruszeń lub powtarzających się mniejszych naruszeń przepisów dotyczących przewozu, właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, który dokonał takich naruszeń, mogą między innymi czasowo lub częściowo zawiesić wydawanie poświadczonych za zgodność kopii licencji wspólnotowej.
Sankcje te określa się, uwzględniając stopień naruszenia dokonanego przez posiadacza licencji wspólnotowejo, a także uwzględniając całkowitą liczbę poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii, które posiada on w odniesieniu do ruchu międzynarodowego.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zapewniają możliwość odwołania się wnioskodawcy lub posiadacza licencji wspólnotowej, od każdej decyzji wydanej przez właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności dotyczącej odmowy wydania lub cofnięcia licencji.
Artykuł 10
Najpóźniej do dnia 31 stycznia każdego roku Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o liczbie przewoźników posiadających licencję wspólnotową w dniu 31 grudnia poprzedniego roku oraz o liczbie poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii odpowiadającej liczbie pojazdów w ruchu w tym dniu.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy w zapewnieniu stosowania i monitorowania niniejszego rozporządzenia.
2.
W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego są świadome naruszenia niniejszego rozporządzenia, przypisanego przewoźnikowi z innego Państwa Członkowskiego, Państwo Członkowskie, na którego terytorium naruszenie zostało stwierdzone, powiadamia właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik prowadzi działalność oraz może wezwać właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności do nałożenia sankcji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
3.
W przypadku poważnego naruszenia lub powtarzających się mniejszych naruszeń przepisów dotyczących przewozu, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik prowadzi działalność, badają sposoby stosowania sankcji przewidzianych w art. 8 ust. 3 oraz przekazują swoją decyzję właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym stwierdzono naruszenia.
Artykuł 12
Tracą moc:
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 3164/76,
- art. 4 dyrektywy Rady 75/130/EWG z dnia 17 lutego 1975 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów przewozów w kombinowanym przewozie rzeczy między Państwami Członkowskimi [9],
- dyrektywa Rady 65/269/EWG z dnia 13 maja 1965 r. dotycząca normalizacji niektórych reguł odnoszących się do zezwoleń dla drogowego przewozu rzeczy między Państwami Członkowskimi [10],
- decyzja Rady 80/48/EWG z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie dostosowania przepustowości dla zarobkowego przewozu drogowego rzeczy między Państwami Członkowskimi [11].
Artykuł 13
W pierwszej dyrektywie Rady z dnia 23 lipca 1962 r. wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie: "pierwsza dyrektywa Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów drogowego przewozu rzeczy".
2) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Na mocy warunków ustanowionych w ust. 2, Państwa Członkowskie liberalizują rodzaje międzynarodowych zarobkowych przewozów drogowych rzeczy oraz prowadzonych na własny rachunek, wymienione w Załączniku, w przypadku gdy taki przewóz jest dokonywany na lub z ich terytorium albo w tranzycie przez ich terytorium.
2.
Rodzaje przewozu oraz przejazdy bez ładunku dokonywane w powiązaniu z przewozami wymienionymi w Załączniku są zwolnione z zezwolenia wspólnotowego oraz wszelkich zezwoleń przewozowych".
3) Skreśla się załącznik II, a tekst załącznika I otrzymuje brzmienie tekstu załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie przekażą Komisji środki podjęte w celu wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 900/92
z dnia 31 marca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3677/90 ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3677/90 [1] ustanowiło środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych;
metody wykorzystywania tych substancji zmieniają się bardzo szybko i na szczeblu międzynarodowym uważa się, iż procedury określone w art. 12 Konwencji NZ o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, dalej zwanej "Konwencją Narodów Zjednoczonych", wymagają wzmocnienia, aby skutecznie przeciwdziałać wykorzystywaniu substancji chemicznych;
Komisja oraz siedem Państw Członkowskich uczestniczyło w pracach grupy roboczej ds. produktów chemicznych, utworzonej na szczycie gospodarczym w Houston (G-7) 10 lipca 1990 r. w celu rozwoju skutecznych procedur zapobiegania wykorzystywaniuprekursorów i podstawowych chemikaliów do nielegalnego wytwarzania narkotyków; podczas prac grupy zapewniono pełną koordynację działań na poziomie wspólnotowym, jak również ścisłe konsultacje z przedstawicielami przemysłu i handlu;
sprawozdanie końcowe grupy roboczej zostało przyjęte na londyńskim szczycie gospodarczym (G-7) 15 lipca 1991 r.;
sprawozdanie końcowe uznające, że Konwencja Narodów Zjednoczonych stanowi podstawowy instrument współpracy międzynarodowej w dziedzinie wykorzystywania substancji chemicznych, zawiera szereg zaleceń zmierzających do wzmocnienia środków krajowych i międzynarodowych na podstawie tej Konwencji;
niektóre zalecenia grupy roboczej dotyczą środków nieobjętych rozporządzeniem (EWG) nr 3677/90, w szczególności niektórych wymogów w odniesieniu do wywozu substancji chemicznych, rozwinięcia wykazu substancji chemicznych podlegających międzynarodowej kontroli oraz nowej klasyfikacji według kategorii, przewidującej właściwe środki kontroli zgodnie z rodzajem i metodami handlu tymi substancjami w każdej z trzech ustalonych kategorii; substancje zaliczone w szczególności do kategorii 3 są przedmiotem legalnego obrotu na szeroką skalę i powinny podlegać systemowi pozwoleń na wywóz jedynie, gdy są skierowane do niektórych wrażliwych krajów, aby nie zwiększać niepotrzebnie obciążeń kontrolnych; ponadto sprawozdanie zaleca wzmocnienie międzynarodowej współpracy przez zawarcie porozumień dwustronnych, w szczególności między regionami wywozu i przywozu sklasyfikowanych chemikaliów;
wydaje się istotne, by Wspólnota, z uwagi na swoje zaangażowanie w prace grupy roboczej, wykonywała przyjęte zalecenia i przyczyniała się, w najszerszym możliwym zakresie, do międzynarodowej współpracy w tej dziedzinie;
na mocy Konwencji Narodów Zjednoczonych propozycje zmian tabel I i II Załącznika kieruje się do Komisji ds. Środków Odurzających w Radzie Gospodarczo-Społecznej Organizacji Narodów Zjednoczonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3677/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 2 lit. f) otrzymuje brzmienie:
"f) "odbiorca końcowy". oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, do której w kraju przeznaczenia są dostarczane substancje sklasyfikowane.
Osoba ta nie musi być użytkownikiem końcowym;".
Litera f) otrzymuje oznaczenie g);
2) w art. 2 ust. 1 tiret drugie i trzecie otrzymują brzmienie:
"— ilość i wagę substancji sklasyfikowanej, a w przypadku mieszaniny ilość i wagę mieszaniny, jak również ilość i wagę lub procentową zawartość substancji wymienionych w Załączniku, będących składnikami mieszaniny,
— nazwę i adres eksportera, importera, jednostki rozprowadzającej i, zgodnie z art. 4, 5 i 5a, odbiorcy końcowego.";
3) artykuł 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4. dokumenty i rejestry określone w pkt 1 i 3 przechowuje się przez okres trzech lat od końca roku kalendarzowego, w którym miała miejsce operacja określona w pkt 1 i muszą one być łatwo udostępnione na wniosek właściwych organów w celu przeprowadzenia kontroli.";
4) dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
Udzielanie pozwoleń i rejestracja podmiotów gospodarczych
1.
Podmioty gospodarcze niebędące agentami celnymi, składającymi ani przewoźnikami działającymi jedynie w tym charakterze, zajmujące się przywozem, wywozem lub tranzytem substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 1 Załącznika są zobowiązane uzyskać pozwolenie na prowadzenie tej działalności od Państwa Członkowskiego, w którym maja siedzibę.
Badając, czy należy wydać takie pozwolenie, właściwe organy biorą pod uwagę w szczególności kompetencje i uczciwość składającego wniosek.
Pozwolenie może zostać zawieszone lub cofnięte przez właściwe organy w każdym przypadku, gdy istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, że posiadacz pozwolenia nie jest już właściwą i odpowiednią osobą lub że warunki, na podstawie których pozwolenie zostało wydane, nie są już spełniane.
2.
Podmioty gospodarcze, niebędące agentami celnymi, składającymi ani przewoźnikami działającymi jedynie w tym charakterze, zajmujące się przywozem, wywozem lub tranzytem substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 2 lub wywozem substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 3 Załącznika, mają obowiązek przekazywania i uaktualniania właściwym organom adresów zakładów, w których dane substancje są wytwarzane lub które nimi handlują.
Jednakże wymóg ten nie ma zastosowania w odniesieniu do podmiotów gospodarczych zajmujących się wywozem małych ilości substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 3 lub wywozem mieszanin zawierających substancje wymienione w kategorii 3, które zostały w tym celu zidentyfikowane.
3.
Państwa Członkowskie ustalają procedury wydawania pozwoleń, włącznie z dołączaniem specjalnych warunków, takich jak termin ważności i pobieranie opłat za ich wydawanie.";
5) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Współpraca
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne w celu ustanowienia ścisłej współpracy między właściwymi organami i podmiotami gospodarczymi, w ramach której podmioty gospodarcze:
- niezwłocznie powiadamiają właściwe organy o wszelkich okolicznościach, takich jak nietypowe zamówienia oraz transakcje z udziałem substancji sklasyfikowanych, które mogą budzić podejrzenie, iż takie substancje, przeznaczone do przywozu, wywozu lub tranzytu mogą być wykorzystywane do celów nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych,
- dostarczają właściwym organom w zwięzłej formie informacje o transakcjach wywozowych, które mogą być wymagane przez te organy.";
6) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Pozwolenie na wywóz
Substancje sklasyfikowane wymienione w kategorii 1 Załącznika
1.
Wywóz substancji wymienionych w kategorii 1 Załącznika wymaga pozwolenia w formie indywidualnych pozwoleń na wywóz wydanych przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym ma zostać złożone celne zgłoszenie wywozowe zgodnie z obowiązującymi przepisami.
2.
Wnioski o wydanie pozwoleń określonych w ust. 1 zawierają następujące informacje:
- nazwę i adres eksportera, importera w państwie trzecim oraz każdego innego podmiotu gospodarczego zajmującego się operacjami wywozowymi lub wysyłaniem, a także odbiorcy końcowego,
- nazwy substancji sklasyfikowanych tak, jak zostały podane w kategorii 1 Załącznika,
- ilość i waga substancji sklasyfikowanej i, w przypadku mieszaniny, ilość i waga mieszaniny, jak również ilość i waga lub zawartość procentowa każdej substancji wymienionej w Załączniku będącej składnikiem mieszaniny,
- szczegóły dotyczące transportu, w szczególności planowana data wysyłki, metoda transportu, nazwa urzędu celnego, w którym celne zgłoszenie wywozowe ma być złożone, oraz, jeśli taka informacja jest dostępna na tym etapie, określenie środków transportu, trasy podróży, planowanego miejsca wyprowadzenia z obszaru celnego Wspólnoty oraz miejsca wprowadzenia do kraju przywozu.
W przypadku określonym w ust. 10 kopia pozwolenia na przywóz wystawionego przez państwo przeznaczenia musi być załączona do wniosku.
3.
Decyzję w sprawie wniosku podejmuje się w ciągu 15 dni roboczych, począwszy od daty, gdy właściwe organy uznają dokumenty za kompletne.
Termin ten ulega przedłużeniu, jeżeli w przypadku określonym w ust. 10 organy mają obowiązek podjąć dalsze kroki w celu upewnienia się, że w sposób właściwy zezwolono na przywóz substancji.
4.
Bez uszczerbku dla możliwego wykonania represyjnych środków technicznych odmawia się wydania pozwolenia na wywóz określonego w ust. 1, jeżeli:
a) istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że informacje podane zgodnie z obowiązkami na mocy ust. 2 są fałszywe lub nieprawidłowe;
b) w przypadku określonym w ust. 10 zostanie ustalone, że właściwe organy kraju przeznaczenia nie zezwoliły w sposób właściwy na przywóz substancji sklasyfikowanych;
c) istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że rozpatrywane substancje są przeznaczone do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
5.
W przypadku gdy dane szczegółowe dotyczące trasy podróży i środków transportu nie zostały zawarte we wniosku określonym w ust. 2, w pozwoleniu na wywóz stwierdza się, że podmiot gospodarczy musi przedstawić te dane szczegółowe organom celnym lub innym właściwym organom w miejscu wyprowadzenia z obszaru celnego Wspólnoty przed fizycznym nadaniemprzesyłki.
W takim przypadku w pozwoleniu na wywóz dokonuje się odpowiedniej adnotacji zgodnie z datą wystawienia.
6.
We wszystkich przypadkach pozwolenie na wywóz jest okazywane do kontroli przez organy celne wraz z wniesieniem celnego zgłoszenia wywozowego.
Kopia tego pozwolenia towarzyszy dalej przesyłce do urzędu celnego w miejscu wyprowadzenia substancji sklasyfikowanych z obszaru celnego Wspólnoty.
Urząd ten dodaje, gdzie to właściwe, dane szczegółowe, określone w ust. 5, i inne niezbędne dane szczegółowe oraz umieszcza pieczęć na kopii pozwolenia przed zwróceniem go do organu, który je wydał.
7.
Wydanie pozwolenia na wywóz nie wyłącza możliwej administracyjnej lub innej odpowiedzialności posiadacza takiego pozwolenia.
8.
Pozwolenie na wywóz może zostać zawieszone lub cofnięte przez właściwe organy w każdym przypadku, gdy istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że substancje mogą być wykorzystywane do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
9.
W odniesieniu do wniosku o wstępne powiadomienie wywozowe skierowane do Wspólnoty przez państwo trzecie na podstawie art. 12 ust. 10 Konwencji Narodów Zjednoczonych:
a) Komisja niezwłocznie informuje właściwe organy Państw Członkowskich o każdym takim otrzymanym wniosku;
b) właściwe organy danego Państwa Członkowskiego przed każdym wywozem substancji sklasyfikowanej do państwa wnioskującego przedstawiają właściwym organom tego państwa informacje określone w ust. 2.
Kopia odpowiedzi jest przekazywana Komisji w celu przesłania jej pozostałym Państwom Członkowskim;
c) organy dostarczające takich informacji wymagają, aby organy państwa trzeciego otrzymujące te informacje zapewniły poufny charakter każdej wymiany handlowej, tajemnicy przemysłowej, handlowej lub zawodowej lub każdemu procesowi handlowemu, o którym jest mowa w tym kontekście.
10.
W każdym przypadku, gdy istnieje porozumienie między Wspólnotą i państwem trzecim niezezwalające na wywóz, chyba że pozwolenie na przywóz zostało wydane przez właściwe organy tego państwa dla określonych substancji:
a) Komisja przekazuje właściwym organom w Państwach Członkowskich nazwę i adres właściwego organu państwa trzeciego wraz z wszelkimi informacjami operacyjnymi otrzymanymi od tego państwa;
b) właściwe organy Państw Członkowskich upewniają się, że zezwolono na przywóz w sposób właściwy, jeżeli to konieczne występując o potwierdzenie od organów określonych w lit. a).";
7) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Szczególne wymagania wywozowe
Substancje sklasyfikowane wymienione w kategorii 2 Załącznika
1.
Wywóz substancji sklasyfikowanych w kategorii 2 Załącznika podlega wymogowi pozwolenia wydawanego zgodnie z ust. 2 i 3 przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym celne zgłoszenie wywozowe ma zostać wniesione zgodnie z obowiązującymi przepisami.
2.
Wywóz określony w ust. 1 podlega mutatis mutandis przepisom art. 4, gdy wydaje się być przeznaczony, pośrednio lub bezpośrednio, do jakiegokolwiek państwa trzeciego, które zostało uznane za państwo dotknięte problemem nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych przy użyciu odnośnych substancji sklasyfikowanych.
Uznanie takie opiera się w szczególności na umotywowanym wniosku skierowanym do Komisji przez zainteresowane państwo trzecie.
Przepisy art. 4 stosuje się również w każdym przypadku, gdy otwarte pozwolenie indywidualne nie może zostać wydane na mocy ust. 3.
3.
We wszystkich pozostałych przypadkach pozwolenie na wywóz substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 2 może zostać udzielone na wniosek zainteresowanych podmiotów gospodarczych, na ogólnej podstawie dla wydania otwartego pozwolenia indywidualnego.
Przy podejmowaniu decyzji rozstrzygającej o wydaniu takiego pozwolenia bierze się pod uwagę kompetencje i uczciwość ubiegającego się, jak również charakter, zakres i metody jego działalności związanej z tymi substancjami.
W takich przypadkach posiadacz pozwolenia umieszcza dane szczegółowe tego pozwolenia w odpowiednim celnym zgłoszeniu wywozowym.
Zgodnie z przepisami ustanowionymi przez właściwe organy posiadacz takiego pozwoleniaprzedkłada zwięzłą informację dotyczącą wywozów dokonanych na mocy pozwolenia.
Otwarte pozwolenie indywidualne może zostać zawieszone lub cofnięte w każdym przypadku, gdy istnieją uzasadnione powody do podejrzeń, że jego posiadacz przestał być odpowiednią i właściwą osobą do posiadania go lub też gdy warunki, na których zostało wydane pozwolenie, przestały obowiązywać.";
8) dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Szczególne wymogi wywozowe
Substancje wymienione w kategorii 3 Załącznika
1.
Gdy przewidziany jest wywóz substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 3 Załącznika, pośrednio lub bezpośrednio, do dowolnego państwa trzeciego:
a) z którym Wspólnota zawarła porozumienie, na mocy którego nie zezwala się na wywóz ze Wspólnoty do tego państwa, chyba że właściwe organy tego państwa wydały pozwolenie na przywóz w odniesieniu do określonej przesyłki; lub
b) które zostało uznane za krajdotknięty problemem nielegalnego wytwarzania heroiny lub kokainy na jego terytorium lub też za kraj wrażliwy w zakresiemożliwego wykorzystywania wymienionych substancji,
taki wywóz podlega wymogowi pozwolenia wydawanego zgodnie z ust. 2 i 3 przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym celne zgłoszenie wywozowe ma zostać wniesione zgodnie z obowiązującymi przepisami.
2.
Wywóz substancji określonych w ust. 1 podlega mutatis mutandis przepisom art. 4, w przypadku gdy na mocy specjalnych uzgodnień między Wspólnotą a państwami określonymi w ust. 1 wymagane jest indywidualne pozwolenie na wywóz.
Przepisy art. 4 stosuje się w każdym przypadku, gdy otwarte pozwolenie nie może być wystawione zgodnie z ust. 3.
3.
We właściwych okolicznościach na wywóz substancji wymienionych w kategorii 3 można zezwolić na ogólnej podstawie przez wydanie otwartego pozwolenia indywidualnego.
Decyzja o wydaniu, zawieszeniu lub cofnięciu takiego pozwolenia zostanie podjęta poprzez zastosowanie mutatis mutandis art. 5 ust. 3.
Ponadto warunkiem wydania takiego pozwolenia jest, aby w celu kontroli posiadacz pozwolenia zatrzymał je do kontroli przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, z którego odbywał się wywóz, a gdzie sytuacja tego wymaga — kopie pozwolenia na przywóz wydanego przez organy państwa trzeciego.
W przypadku wątpliwości właściwe organy Państwa Członkowskiego wywozu mogą skontaktować się z organami, które wydały pozwolenie na przywóz.";
9) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Kompetencje właściwych organów
1.
Aby zapewnić właściwe stosowanie art. 2, 4, 5 i 5a, każde Państwo Członkowskie przyjmuje w ramach prawa krajowego niezbędne środki, aby umożliwić właściwym organom:
a) uzyskiwanie informacji lub nakazów działań z użyciem substancji sklasyfikowanych;
b) dostęp do miejsca prowadzenia działalności podmiotów gospodarczych w celu zbierania dowodów nieprawidłowości.
2.
Bez uszczerbku dla środków ustanowionych w art. 4, 5 i 5a oraz w ust. 1 niniejszego artykułu właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą zakazać przywozu sklasyfikowanych substancji na obszar celny Wspólnoty i opuszczenia go, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że substancje te są przeznaczone do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
3.
Do celów zapobiegania szczególnemu ryzyku wykorzystania tych substancji w wolnych obszarach celnych, jak i w innych wrażliwych obszarach, takich jak składy celne, Państwa Członkowskie zapewniają, że kontrole działań podejmowanych w tych miejscach są skuteczne na każdym etapie tych działań oraz, że są nie mniej surowe od tych stosowanych w innych częściach obszaru celnego.";
10) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Komitet bada każdą sprawę dotyczącą stosowania niniejszego rozporządzenia, podniesioną przez przewodniczącego z własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, który może ustalić go wedle pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada musi przyjąć na wniosek Komisji. Głosy Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule; przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się natychmiast.
Jednakże jeżeli środki nie są zgodne z opinią Komitetu, są one niezwłocznie przekazywane Radzie przez Komisję.
W takim przypadku Komisja wstrzymuje stosowanie środków, które wyznaczyła na trzy miesiące od daty przekazania.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w poprzednim akapicie.
3.
Procedurę ustanowioną w ust. 2 stosuje się w szczególności do:
a) określenia ilości substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 3 oraz identyfikacji mieszanin zawierających substancje sklasyfikowane wymienione w kategorii 3 na mocy art. 2a ust. 2;
b) określenia państw i substancji na mocy art. 5 ust. 2;
c) przyjęcia wymogów pozwolenia na wywóz na mocy art. 5a ust. 1 lit. b) w każdym przypadku, gdy nie ma porozumienia z danym państwem trzecim;
d) przyjęcia wzoru formularza pozwolenia na wywóz, określonego w art. 4, jak również szczegółowych zasad dotyczących jego stosowania oraz szczegółowych zasad dotyczących wykonania systemu otwartych pozwoleń indywidualnych, określonych w art. 5 i 5a;
e) wprowadzania zmian do Załącznika do niniejszego rozporządzenia, w przypadku wprowadzenia zmian do załączników do Konwencji Narodów Zjednoczonych.";
11) dodaje się art. 11a w brzmieniu:
"Artykuł 11a
Komisja jest niniejszym upoważniona do przyjęcia stanowiska, w imieniu Wspólnoty, w celu wprowadzenia zmian w tabelach I i II Załącznika Konwencji Narodów Zjednoczonych, które są zgodne z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.";
12) Załącznik otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1035/92
z dnia 24 kwietnia 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 627/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź takiej, która dodaje do niej dodatkowe podpodziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWIS) nr 1084/92
z dnia 28 kwietnia 1992 r.
zmieniające rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości oraz prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji, a także rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 określające uposażenie członków Trybunału Obrachunkowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 6,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 78e,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 206,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 180,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 20 i 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3831/91 z dnia 19 grudnia 1991 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich w celu wprowadzenia tymczasowej składki [1] zostało włączone do rozporządzenia dotyczącego personelu urzędniczego Wspólnot Europejskich i art. 66a wprowadzającego składki tymczasowe;
te składki tymczasowe należy stosować mutatis mutandis w stosunku do przewodniczącego i członków Komisji, prezesa, sędziów, rzeczników generalnych, sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, prezesa, członków oraz sekretarza Sądu Pierwszej Instancji, a także członków Trybunału Obrachunkowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Artykuł 19a rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom [2] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19a
Artykuł 66a regulaminu pracowniczego urzędników stosuje się mutatis mutandis w stosunku do przewodniczącego i członków Komisji, prezesa, sędziów, rzeczników generalnych, sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, prezesa, członków oraz sekretarza Sądu Pierwszej Instancji."
2.
Artykuł 19a rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 [3] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19a
Artykuł 66a regulaminu pracowniczego urzędników stosuje się mutatis mutandis w stosunku do członków Trybunału Obrachunkowego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1211/92
z dnia 12 maja 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2190/90 w sprawie sprzedaży po cenie ustalonej z góry nieprzetworzonych suszonych winogron dla przemysłu destylacyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1943/912, w szczególności jego art. 8 ust. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1206/90 z dnia 7 maja 1990 r. ustanawiające ogólne zasady systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych3, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2202/904, w szczególności jego art. 6 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2190/905, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2244/916, przewiduje sprzedaż produktów ze zbiorów z lat 1986 i 1988 w cenie 11,3 ECU za 100 kilogramów netto w przypadku rodzynków i 8,3 ECU za 100 kilogramów netto w przypadku sułtanek;
greckie agencje składujące wciąż posiadają 50 ton rodzynek ze zbiorów w 1986 r. i 20 ton sułtanek ze zbiorów w 1988 r.; ze względu na ich jakość istnieją trudności ze zbytem tych produktów po obecnej cenie; dlatego też cena ta oraz dane ilości powinny zostać dostosowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2190/90 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Greckie agencje składujące wymienione w Załączniku organizują sprzedaż maksimum 50 ton rodzynek ze zbiorów w 1986 r. i 20 ton sułtanek ze zbiorów w 1988 r. zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 626/85 i (EWG) nr 913/89 za 3 ECU za 100 kilogramów netto.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1247/92
z dnia 30 kwietnia 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 51 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji, sporządzony po konsultacji z Komisją Administracyjną ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
niezbędna jest zmiana rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 [4], ostatnio zaktualizowanego rozporządzeniem (EWG) nr 2001/83 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2195/91 [6];
niezbędne jest rozszerzenie definicji "członka rodziny" w rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 w celu dostosowania jej do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości dotyczącego interpretacji tego wyrażenia;
niezbędne jest również uwzględnienie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości stwierdzającego, że niektóre świadczenia przewidziane na mocy prawa krajowego mogą jednocześnie podlegać pod dział zarówno zabezpieczenia społecznego, jak i pomocy społecznej, ze względu na grupę osób, do których stosuje się te prawa, ze względu na ich cele i ich sposoby stosowania;
Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że w pewnych swoich cechach ustawodawstwo, na podstawie którego udziela się takich świadczeń, jest pokrewne pomocy społecznej w tym zakresie, że potrzeba jest zasadniczym kryterium przy jego wprowadzaniu w życie oraz iż warunki uprawniające do otrzymania nie opierają się na sumowaniu okresów zatrudnienia lub okresów składkowych, podczas gdy z punktu widzenia innych cech jest ono bliskie zabezpieczeniu społecznemu w tym zakresie, że nie ma tu swobody decyzji co do sposobu, w jaki udziela się świadczeń takich, jak te przewidziane poniżej, oraz w tym, że przyznaje ono beneficjentom prawnie określoną pozycję;
rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 na podstawie art. 4 ust. 4 wyłącza ze swego zakresu systemy pomocy społecznej;
określone warunki oraz metody ich stosowania są takie, że system koordynacji, który różni się od obecnie przewidzianego rozporządzeniem (EWG) nr 1408/71 i który uwzględnia specjalne właściwości danych świadczeń, należy włączyć do tego rozporządzenia, by chronić interesy pracowników migrujących zgodnie z postanowieniami art. 51 Traktatu;
świadczeń takich powinno się udzielać w odniesieniu do osób objętych zakresem rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, wyłącznie zgodnie z ustawodawstwem państwa zamieszkania danej osoby lub członków jej rodziny, przy takim zsumowaniu całkowitych okresów zamieszkania w każdym innym Państwie Członkowskim, jaki jest niezbędny, oraz bez dyskryminacji ze względu na obywatelstwo;
niemniej jednak jest niezbędne upewnienie się, że istniejący system koordynacji w rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 nadal ma zastosowanie do świadczeń, które nie podlegają pod specjalną kategorię danych świadczeń albo nie są wyraźnie zawarte w Załączniku do tego rozporządzenia; w tym celu potrzebny jest nowy Załącznik,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1:
a) lit. f) otrzymuje oznaczenie f) i), dodaje się lit. f) ppkt ii) w brzmieniu:
"ii) jednakże w przypadku gdy dane świadczenia są świadczeniami dla osób niepełnosprawnych, udzielonymi zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego wszystkim obywatelom tego państwa, którzy spełniają wymagane warunki, określenie "członek rodziny"; oznacza przynajmniej małżonka pracownika najemnego lub osoby pracującej na własny rachunek oraz dzieci takiej osoby, które są małoletnie lub na utrzymaniu takiej osoby;";
b) do lit. j) akapit pierwszy dodaje się wyrazy w brzmieniu:
"lub tych specjalnych świadczeń o charakterze nieskładkowym, o których mowa w art. 4 ust. 2a.";
2) w art. 4 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"2a.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się również do specjalnych świadczeń o charakterze nieskładkowym, przewidzianych na podstawie przepisów prawnych lub systemów innych niż te, określone w ust. 1 lub uchylone na podstawie ust. 4, w przypadku gdy świadczenia takie są przeznaczone:
a) by zapewnić dodatkową, zastępczą lub pomocniczą ochronę przed ryzykiem objętym przez działy zabezpieczenia społecznego, określone w ust. 1 lit. a)–h); lub
b) wyłącznie jako specjalną ochronę dla niepełnosprawnych.
2b.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przepisów prawnych Państwa Członkowskiego, dotyczących specjalnych świadczeń o charakterze nieskładkowym, określonych w załączniku III, sekcja III, których ważność jest ograniczona do części jego terytorium.";
3) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Oświadczenia Państw Członkowskich dotyczące zakresu niniejszego rozporządzenia
Państwa Członkowskie wskazują ustawodawstwo i systemy określone w art. 4 ust. 1 i 2, specjalne świadczenia o charakterze nieskładkowym, określone w art. 4 ust. 2a, świadczenia minimalne, określone w art. 50, i świadczenia, określone w art. 77 i 78 w oświadczeniach, które zostaną notyfikowane i opublikowane zgodnie z art. 97.";
4) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Specjalne świadczenia o charakterze nieskładkowym
1.
Nie naruszając przepisów art. 10 i tytułu III, osobom, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, udziela się specjalnego świadczenia pieniężnego o charakterze nieskładkowym, określonego w art. 4 ust. 2a, wyłącznie na terytorium Państwa Członkowskiego, na którym zamieszkują, zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, pod warunkiem że takie świadczenia są wymienione w załączniku IIa.
Świadczenia takie są udzielane przez instytucję miejsca zamieszkania i na jej koszt.
2.
Instytucja Państwa Członkowskiego, zgodnie z którego ustawodawstwem prawo do świadczeń na podstawie ust. 1 jest uzależnione od spełnienia okresów zatrudnienia, pracy na własny rachunek lub zamieszkania, uwzględnia, w niezbędnym zakresie, okresy zatrudnienia, pracy na własny rachunek lub zamieszkania spełnione na terytorium jakiegokolwiek innego Państwa Członkowskiego jako okresy spełnione na terytorium pierwszego Państwa Członkowskiego.
3.
W przypadku gdy prawo do świadczenia na podstawie ust. 1, lecz udzielonego w formie dodatku, zależy, na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, od przyjęcia świadczenia określonego w art. 4 ust. 1 lit. a)–h) i żadne takie świadczenie nie jest należne na podstawie tego ustawodawstwa, jakiekolwiek odpowiednie świadczenie udzielone na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego traktuje się jako świadczenie udzielone według ustawodawstwa pierwszego Państwa Członkowskiego w celu uprawnienia do dodatku.
4.
W przypadku gdy udzielenie świadczenia z tytułu niepełnosprawności lub inwalidztwa określonego w ust. 1 jest uzależnione, na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, od orzeczenia po raz pierwszy niepełnosprawności lub inwalidztwa na terytorium tego Państwa Członkowskiego, to warunek ten uważa się za spełniony, jeśli diagnoza taka została postawiona po raz pierwszy na terytorium innego Państwa Członkowskiego.".
5) dodaje się do załącznika II, co następuje:
"III.
Specjalne świadczenia o charakterze nieskładkowym w rozumieniu art. 4 ust. 2b, nieobjęte zakresem tego rozporządzenia
A. BELGIA
Brak.
B. DANIA
Brak.
C. NIEMCY
a) świadczenia udzielone według ustawodawstw landów dotyczące niepełnosprawnych, zwłaszcza niewidomych;
b) dodatek socjalny udzielony na podstawie ustawy z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie wyrównania emerytur.
D. HISZPANIA
Brak.
E. FRANCJA
Brak.
F. GRECJA
Brak.
G. IRLANDIA
Brak.
H. WŁOCHY
Brak.
I. LUKSEMBURG
Brak.
J. NIDERLANDY
Brak.
K. PORTUGALIA
Brak.
L. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO
Brak.";
6) dodaje się Załącznik w brzmieniu:
"ZAŁĄCZNIK IIa
(art. 10a rozporządzenia)
A. BELGIA
a) zasiłki dla osób niepełnosprawnych (ustawa z dnia 27 lutego 1987 r.);
b) dochód gwarantowany dla osób starszych (ustawa z dnia 1 kwietnia 1969 r.);
c) gwarantowane świadczenia rodzinne (ustawa z dnia 20 lipca 1971 r.).
B. DANIA
Brak.
C. NIEMCY
Brak.
D. HISZPANIA
a) świadczenia na podstawie przepisów ustawy o integracji społecznej osób niepełnosprawnych (ustawa nr 13/82 z dnia 7 kwietnia 1982 r.);
b) świadczenia pieniężne w celu wsparcia osób starszych i inwalidów niezdolnych do pracy (dekret królewski nr 2620/81 z dnia 24 lipca 1981 r.).
E. FRANCJA
a) zasiłek uzupełniający z Krajowego Funduszu Solidarności (ustawa z dnia 30 czerwca 1956 r.);
b) zasiłek dla niepełnosprawnych dorosłych (ustawa z dnia 30 czerwca 1975 r.).
F. GRECJA
a) specjalne świadczenia dla osób starszych (ustawa nr 1296/82);
b) zasiłek dla dzieci niepracujących matek, których mężów powołano do służby wojskowej (ustawa nr 1483/84, art. 23 ust. 1);
c) zasiłek dla dzieci niepracujących matek, których mężowie przebywają w więzieniu (ustawa nr 1483/84, art. 23 ust. 2);
d) zasiłek dla osób cierpiących na wrodzoną anemię hemolityczną (dekret z mocą ustawy nr 321/69) (wspólne zarządzenie ministerialne G4a/F.222/oik. 2204);
e) zasiłek dla osób niesłyszących i niemych (ustawa nadzwyczajna nr 421/37) (wspólne zarządzenie ministerialne G4B/F.422/oik.2205);
f) zasiłek dla osób o znacznej niepełnosprawności (dekret z mocą ustawy nr 162/73) (wspólne zarządzenie ministerialne G4a/F.225/oik.161);
g) zasiłek dla chorych na spazmofilię (dekret z mocą ustawy nr 162/72) (wspólne zarządzenie ministerialne G4a/F.224/oik.2207);
h) zasiłek dla osób znacznie upośledzonych umysłowo (dekret z mocą ustawy nr 162/73) (wspólne zarządzenie ministerialne G4b/F.423/oik.2208);
i) zasiłek dla niewidomych (ustawa nr 958/79) (wspólne zarządzenie ministerialne G4b/F.421/oik.2209).
G. IRLANDIA
a) pomoc dla bezrobotnych (ustawa o (konsolidacji) opieki społecznej, 1981, III, rozdział 2);
b) emerytury i renty dla niewidomych (o charakterze nieskładkowym) (ustawa o (konsolidacji) opieki społecznej, 1981, część III, rozdział 3);
c) renty wdowie i sieroce (o charakterze nieskładkowym) (ustawa o opiece społecznej (tekst jednolity), 1981, część III, rozdział 4);
d) zasiłek dla samotnych rodziców (ustawa o pomocy społecznej, 1990, część III);
e) zasiłek opiekuńczy (ustawa o pomocy społecznej, 1990, część IV);
f) dodatek do dochodu rodzinnego (ustawa o pomocy społecznej, 1984, część III);
g) zasiłek na utrzymanie osoby niepełnosprawnej (ustawa o zdrowiu, 1970, sekcja 69);
h) zasiłek z tytułu przemieszczania się (ustawa o zdrowiu, 1970, sekcja 61);
i) zasiłek na utrzymanie podczas choroby zakaźnej (ustawa o zdrowiu, 1947, sekcja 5 i 44 ust. 5);
j) zasiłek na opiekę domową (ustawa o zdrowiu, 1970, sekcja 61);
k) zasiłek opieki społecznej dla niewidomych (ustawa o niewidomych, 1920, rozdział 49).
l) zasiłek na rehabilitację osób niepełnosprawnych (ustawa o zdrowiu, 1970, sekcja 68, 69, 72).
H. Włochy
a) renty socjalne dla osób bez środków (ustawa nr 153 z dnia 30 kwietnia 1969 r.);
b) renty i zasiłki dla niepełnosprawnych lub inwalidów cywilnych (ustawy nr 118 z dnia 30 marca 1974 r., nr 18 z dnia 11 lutego 1980 r. i nr 508 z dnia 23 listopada 1988 r.);
c) renty i zasiłki dla osób niesłyszących i niemych (ustawy nr 381 z dnia 26 maja 1970 r. i nr 508 z dnia 23 listopada 1988 r.);
d) renty i zasiłki dla niewidomych osób cywilnych (ustawy nr 382 z dnia 27 maja 1970 r. i nr 508 z dnia 23 listopada 1988 r.);
e) świadczenia uzupełniające minimalną emeryturę lub rentę (ustawy nr 218 z dnia 4 kwietnia 1952 r., nr 638 z dnia 11 listopada 1983 r. i nr 407 z dnia 29 grudnia 1990 r.);
f) świadczenia uzupełniające zasiłki dla niepełnosprawnych (ustawa nr 222 z dnia 12 czerwca 1984 r.);
g) zasiłki miesięczne na ustawiczną pomoc osobistą dla osób otrzymujących renty z powodu niezdolności do pracy (ustawa nr 222 z dnia 12 czerwca 1984 r.).
I. LUKSEMBURG
a) zasiłek wyrównujący koszty utrzymania (ustawa z dnia 13 czerwca 1975 r.);
b) zasiłek z powodu znacznej niepełnosprawności (ustawa z dnia 16 kwietnia 1979 r.);
c) zasiłek macierzyński (ustawa z dnia 30 kwietnia 1980 r.).
J. NIDERLANDY
Brak.
K. PORTUGALIA
a) nieskładkowe zasiłki rodzinne (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r.);
b) zasiłek dla matek karmiących (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r.);
c) zasiłek uzupełniający dla niepełnosprawnych dzieci i młodzieży (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r.);
d) zasiłek dla uczęszczających do szkół specjalnych (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r.);
e) nieskładkowa renta sieroca (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r.);
f) nieskładkowa renta inwalidzka (dekret z mocą ustawy nr 464/80 z dnia 13 października 1980 r.);
g) nieskładkowa emerytura (dekret z mocą ustawy nr 464/80 z dnia 13 października 1980 r.);
h) dodatkowa renta z tytułu znacznej niepełnosprawności (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r.);
i) nieskładkowa renta wdowia (dekret wykonawczy nr 52/81 z 11 listopada 1981 r.).
L. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO
a) zasiłek z tytułu przemieszczania się (ustawa o zabezpieczeniu społecznym 1975 z dnia 20 marca 1975 r., sekcja 37A, oraz ustawa o zabezpieczeniu społecznym (Irlandia Północna) 1975 z dnia 20 marca 1975 r., sekcja 37A);
b) zasiłek z tytułu opieki nad osobą niepełnosprawną (ustawa o zabezpieczeniu społecznym 1975 z dnia 20 marca 1975 r., sekcja 37, oraz ustawa o zabezpieczeniu społecznym (Irlandia Północna) 1975 z dnia 20 marca 1975 r., sekcja 37);
c) kredyt rodzinny (ustawa o zabezpieczeniu społecznym 1986 z dnia 25 lipca 1986 r., sekcje 20-22, oraz ustawa o zabezpieczeniu społecznym (Irlandia Północna) 1986 z dnia 25 lipca 1986 r., art. 21-23);
d) zasiłek opiekuńczy (ustawa o zabezpieczeniu społecznym 1975 z dnia 20 marca 1975 r., sekcja 35, oraz ustawa o zabezpieczeniu społecznym (Irlandia Północna) 1975 z dnia 20 marca 1975 r., sekcja 35);
e) dodatek do dochodu (ustawa o zabezpieczeniu społecznym 1986 z dnia 25 lipca 1986 r., sekcje 20-22 i sekcja 23, oraz zarządzenie o zabezpieczeniu społecznym (Irlandia Północna) 1986 z dnia 5 listopada 1986 r., art. 21-28);
f) zasiłek na utrzymanie osoby niepełnosprawnej (ustawa o zasiłku na utrzymanie osoby niepełnosprawnej i zasiłku dla pracujących niepełnosprawnych 1991 z dnia 27 czerwca 1991 r., sekcja 1, i zarządzenie o zasiłku na utrzymanie osoby niepełnosprawnej i zasiłku dla pracujących niepełnosprawnych (Irlandia Północna) 1991 z dnia 24 lipca 1991 r., art. 3);
g) zasiłek dla pracujących niepełnosprawnych (ustawa o zasiłku na utrzymanie osoby niepełnosprawnej i zasiłku dla pracujących niepełnosprawnych 1991 z dnia 27 czerwca 1991 r., sekcja 6, i zarządzenie o zasiłku na utrzymanie osoby niepełnosprawnej i zasiłku dla pracujących niepełnosprawnych (Irlandia Północna) 1991 z dnia 24 lipca 1991 r., art. 8)."
Artykuł 2
1.
Stosowanie art. 1 niniejszego rozporządzenia nie spowoduje cofnięcia świadczeń, udzielonych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia przez właściwe instytucje Państwa Członkowskiego, zgodnie z przepisami tytułu III rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, do którego stosuje się przepisy art. 10 tego rozporządzenia.
2.
Stosowanie art. 1 niniejszego rozporządzenia samo w sobie nie spowoduje odrzucenia wniosku o specjalne świadczenie o charakterze nieskładkowym, udzielane jako dodatek do emerytury lub renty, złożonego przez wnioskodawcę lub beneficjenta, który spełnił warunki dotyczące udzielenia tego świadczenia przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, nawet jeśli zamieszkuje on na terytorium innego państwa niż państwo właściwe, pod warunkiem że wniosek o świadczenie został złożony w ciągu pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie powoduje powstania żadnych praw w odniesieniu do jakiegokolwiek okresu przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
4.
Nie naruszając przepisów ust. 3, jakiekolwiek specjalne świadczenie o charakterze nieskładkowym udzielone jako dodatek do emerytury/renty, której odmówiono lub którą zawieszono z powodu zamieszkania wnioskodawcy lub beneficjenta na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo właściwe, zostaje, na wniosek wnioskodawcy lub beneficjenta, przyznane lub przywrócone od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia ze skutkiem od daty zmiany miejsca zamieszkania.
5.
Okresy zamieszkania, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnione na terytorium Państwa Członkowskiego przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zostają uwzględnione przy określaniu uprawnień do celów przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zgodnie z nimi.
6.
Z zastrzeżeniem ust. 3 prawa mogą powstać na podstawie niniejszego rozporządzenia, pomimo że odnoszą się do zdarzenia, które miało miejsce przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
7.
Jakiekolwiek uprawnienie do świadczenia, którego odmówiono lub które zawieszono ze względu na obywatelstwo wnioskodawcy, zostaje, na jego wniosek, przyznane lub przywrócone od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem przypadków, gdy wcześniejszy wniosek o to świadczenie został zaspokojony przez przyznanie wypłaty zryczałtowanej.
8.
Prawa osób, którym przyznano emerytury lub renty przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą, na ich wniosek, zostać ponownie rozpatrzone w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia.
9.
Jeśli wniosek, określony w ust. 7 i 8, zostanie złożony w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wszelkie prawa, które powstają na podstawie niniejszego rozporządzenia, stają się skuteczne od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów ustawodawstwa w jakimkolwiek Państwie Członkowskim dotyczących utraty lub przedawnienia praw, które mogłyby inaczej stosować się do zainteresowanej osoby.
10.
Jeśli wniosek określony w ust. 7 i 8 zostanie złożony po upływie okresu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, prawa, które pozostają w mocy lub które nie uległy przedawnieniu, stają się skuteczne od daty złożenia wniosku, bez uszczerbku dla tych przepisów ustawodawstw każdego Państwa Członkowskiego, które są bardziej korzystne.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
RozporzĄdzenie Komisji (Ewg) nr 1264/92
z dnia 18 maja 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 429/90 w sprawie przyznawania w formie przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 816/92 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7 i art. 7a ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 429/90 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3301/90 [4] oraz rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3683/91 [6], zawierają podobne przepisy w sprawie oznakowania opakowań koncentratu masła przeznaczonego do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie; warunki ustanowione w tych rozporządzeniach powinny zostać uzupełnione oraz dostosowane do opisów używanych w Państwach Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 429/90 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— "Butterfett — Verordnung (EWG) Nr 429/90". lub "Butterkonzentrat — Verordnung (EWG) Nr 429/90". lub "Butterschmalz — Verordnung (EWG) Nr 429/90".".
2. W art. 5 ust. 4 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 dodaje się, co następuje:
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 1332/92
z dnia 18 maja 1992 r.
wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do oliwek stołowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wnioski Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
produkcja oliwek stołowych jest ważną działalnością gospodarczą, w szczególności w niektórych regionach śródziemnomorskich Wspólnoty;
sytuacja na rynku oliwek stołowych jest słabo dostosowana do wymogów handlowych zarówno w odniesieniu do warunków produkcji, jak i do warunków przetwarzania i obrotu;
sytuacja ta spowodowała brak równowagi pomiędzy podażą i popytem, wskutek czego powstały w ostatnich latach nadwyżki produkcji;
istnieją perspektywy wzrostu spożycia, szczególnie dzięki lepszej informacji dla obecnych lub potencjalnych odbiorców oraz bardziej rygorystycznego dostosowania produkcji do wymogów konsumentów;
różne grupy handlowe w tym sektorze powinny odgrywać szczególną rolę we wdrażaniu środków rozwoju spożycia;
konieczne jest wprowadzenie szczególnych środków zwiększających spożycie oliwek stołowych przy sprzyjającym finansowym udziale Wspólnoty w tych środkach;
w celu zezwolenia grupom producentów lub ich stowarzyszeniom, produkującym i sprzedającym oliwki stołowe, na skoncentrowanie dostaw i rozłożenie w czasie ilości wprowadzanych do obrotu, w szczególności poprzez odpowiednie zdolności składowania, takie grupy lub ich stowarzyszenia powinny być zachęcane do ustanowienia kapitału obrotowego; w tym celu, należy ustanowić przepisy określające wkłady finansowe ze strony Państwa Członkowskiego i Wspólnoty, z pułapem ustalonym poprzez odniesienie do wartości produkcji wprowadzonej do obrotu przez grupy producentów oraz ich stowarzyszenia w danym roku gospodarczym;
wobec sytuacji istniejącej w Państwach Członkowskich producenta, spółdzielniom i ich stowarzyszeniom powinno zezwolić się na ubieganie się o przyznanie takiej pomocy na ograniczony okres;
środki te mają za zadanie osiągnięcie celów art. 39 Traktatu; należy ustanowić przepisy dotyczące udziału Wspólnoty w finansowaniu realizacji danych środków za pośrednictwem Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Gwarancji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota wnosi wkład w wysokości do 60 % kosztów środków na zwiększenie spożycia oliwek stołowych we Wspólnocie, które zostały przedstawione i wprowadzone w życie przez reprezentatywne grupy łączące różne typy działalności w sektorze.
Reprezentatywny charakter grup ocenia się w świetle celu, który ma zostać osiągnięty.
Artykuł 2
1.
Środki określone w art. 1 zmierzają do:
- wspierania jakości produktu, głównie poprzez wykonywanie badań i analiz rynkowych w zakresie produkcji oliwek z niską zawartością soli,
- rozwoju nowych form pakowania,
- rozpowszechniania poradnictwa dotyczącego obrotu różnym podmiotom gospodarczym w sektorze,
- popierania reklamy i public relations, włączając organizowanie i udział kapitałowy w targach i innych wydarzeniach handlowych.
2.
Środki określone w art. 1 nie mogą być dostosowane do marek handlowych ani odnosić się do Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
1. Państwa Członkowskie przyznają specjalną pomoc grupom lub stowarzyszeniom grup producentów oliwek stołowych objętych kodami CN 07099031, 07099039, 07108010, 071120, ex07129090, ex20019080, ex20049030 i 20057000, które spełniają warunki określone w art. 5 i 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1360/78 [3], oraz które tworzą kapitał obrotowy w celu stabilizacji dostaw poprzez zapewnienie w szczególności finansowania składowania wymaganego do właściwego dopuszczenia produktu do obrotu.
2.
Specjalną pomoc, określoną w ust. 1, przyznaje się tylko raz, z zastrzeżeniem finansowania kapitału w następujący sposób:
- 45 % przez grupę producentów lub ich stowarzyszenie,
- 10 % przez pomoc ze strony Państwa Członkowskiego.
Wkład Wspólnoty wynosi do 45 % kapitału.
Jednakże całkowite zobowiązania finansowe Państwa Członkowskiego i Wspólnoty nie mogą przekroczyć 10 % wartości produkcji wprowadzanej do obrotu przez grupę producentów lub ich stowarzyszenie w jednym roku gospodarczym.
3.
Dla celów przyznania pomocy określonej w ust. 1 spółdzielnie i ich stowarzyszenia utworzone zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem w danym sektorze uważa się, maksymalnie przez okres trzech lat, za równorzędne grupom producentów lub ich stowarzyszeniom określonym w ust. 1.
W tym przypadku spółdzielnie lub ich stowarzyszenia ustanawiają gwarancję w celu zapewnienia spłaty otrzymanej pomocy w przypadku niewykonania zobowiązań określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 4
Współfinansowanie środków, określonych w art. 1, oraz pomoc przewidzianą w art. 3 uważa się za środki interwencyjne zmierzające do stabilizacji rynków rolnych na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [4]. Są one finansowane z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Gwarancji.
Artykuł 5
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG [5] Komisja:
a) definiuje środki przewidziane w art. 2 niniejszego rozporządzenia;
b) przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia; takie szczegółowe zasady pociągają za sobą przyjęcie środków mających na celu monitorowanie wykorzystania pomocy finansowej Wspólnoty.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1340/92
z dnia 22 maja 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1039/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) Nr 1429/92
z dnia 26 maja 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) 356/92 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje:
z uwagi na postęp w badaniach naukowych właściwości oliwy z oliwek określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2568/91 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3682/91 [4], powinny zostać uzupełnione w celu zapewnienia czystości produktów wprowadzanych na rynek oraz powinny zostać przewidziane odpowiednie metody analizy;
aby nie zakłócać handlu, należy ustanowić przepis dla oleju pakowanego przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenie, który ma być zbyty w ograniczonym okresie;
dlatego rozporządzenie (EWG) 2568/91 powinno zostać zmienione;
Komitet Zarządzający ds. Olejów i Tłuszczów nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach do rozporządzenia (EWG) 2568/91 wprowadza się zmiany, jak wymieniono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1461/92
z dnia 4 czerwca 1992 r.
zmieniające po raz piąty rozporządzenie (EWG) nr 2159/89 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków w odniesieniu do orzechów i chleba świętojańskiego przewidzianych w tytule IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1156/92 [2], w szczególności jego art. 14 ust. 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 790/89 z dnia 20 marca 1989 r. ustalające poziom dodatkowej zryczałtowanej pomocy na tworzenie organizacji producentów oraz maksymalną kwotę pomocy stosowaną w celu poprawy jakości i obrotu w sektorze upraw orzechów i chleba świętojańskiego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 832/92 [4], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (EWG) nr 832/92 zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 790/89 przewiduje, że w określonych warunkach dodatkowa pomoc przyznana organizacjom producentów orzechów może być wyliczana na podstawie ilości produktów, wprowadzonych do obrotu przez organizacje producentów w ciągu drugiego roku gospodarczego od daty uzyskania określonego uznania; należy określić skutki w odniesieniu do przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2159/89 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3746/91 [6];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2159/89 dodaje się akapit w brzmieniu:"W przypadku stosowania art. 1 akapit ostatni rozporządzenia (EWG) nr 790/89 ilości wprowadzone do obrotu odpowiadają ilościom w rzeczywistości sprzedanym w ciągu drugiego roku gospodarczego od daty uzyskania określonego uznania."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1533/92
z dnia 12 czerwca 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1039/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe podpodziały, i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3896/90 [3] w odniesieniu do klasyfikacji wyrobów według Nomenklatury Scalonej, jeżeli wiążącą umowę zawarto w sposób przewidziany w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1715/90 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury odnośnie do produktów nr 1, 2, 3, 4 i 5 określonych w załączonej tabeli;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał w terminie określonym przez przewodniczącego opinii dotyczącej wyrobu nr 6 wymienionego w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90 w odniesieniu do klasyfikacji wyrobów według Nomenklatury Scalonej, jeżeli wiążącą umowę zawarto w sposób przewidziany w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1535/92
z dnia 15 czerwca 1992 r.
zmieniające załączniki I oraz III rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 7 oraz art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi, składające się głównie z jednego lub więcej składników pochodzenia roślinnego, mogą zawierać, jako mniejsze części składowe, składniki pochodzenia zwierzęcego, dla których konieczne jest określenie zasad produkcji;
system kontroli przewidziany w załączniku III musi być określony w odniesieniu do kontroli, które będą przeprowadzone po otrzymaniu produktu przez jednostkę przetwórczą lub opakowaniową, w celu zagwarantowania, że produkt ten pochodzi od innego podmiotu gospodarczego podlegającego systemowi kontroli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu, określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
Tekst załącznika I rozporządzenia EWG nr 2092/91 uzupełnia się następująco:
"Zwierzęta i produkty zwierzęce
do czasu przyjęcia propozycji określonej w art. 1 ust. 2, oraz do celów przygotowania składników określonych w art. 5 ust. 3 lit. a), hodowla zwierząt odbywa się zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi, a w przypadku ich braku, zgodnie z praktykami uznanymi na forum międzynarodowym dotyczącymi ekologicznej produkcji zwierzęcej."
Artykuł 2
W tekście załącznika III rozporządzenia EWG nr 2092/91 wprowadza się następujące zmiany:
1). tekst w pkt A pkt 4 — dodaje się tiret w brzmieniu: "W przypadku kiedy jednostka sama przetwarza swoją produkcję rolną, jej dokumentacja musi zawierać informacje określone w pkt B pkt 2, tiret trzecie niniejszego Załącznika.;"
2). tekst pkt B pkt 6 — dodaje się następujące zdanie: "Przy odbiorze produktu określonego w art. 1, podmiot gospodarczy sprawdza zamknięcie opakowania lub kontenera oraz obecność oznakowania określonego w pkt A pkt 8 niniejszego Załącznika.
Wynik tego sprawdzenia należy dokładnie zapisać w dokumentacji określonej w pkt B pkt 2.
W przypadku gdy zachodzi jakakolwiek wątpliwość, czy produkt pochodzi od podmiotu, który podlega systemowi kontroli przewidzianego w art. 9, produkt można wprowadzić do obrotu, przetworzyć lub opakować dopiero po usunięciu wątpliwości."
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1536/92
z dnia 9 czerwca 1992 r.
ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do konserwowanego tuńczyka i bonito
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3687/91 z dnia 28 listopada 1991 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3687/91 przewiduje możliwość przyjęcia wspólnych norm handlowych w odniesieniu do produktów rybołówstwa, w szczególności w celu niedopuszczenia na rynek produktów o niezadowalającej jakości handlowej oraz w celu usprawnienia stosunków handlowych opartych na uczciwej konkurencji;
przyjęcie takich norm w odniesieniu do konserwowanego tuńczyka i bonito stwarza prawdopodobieństwo poprawy rentowności produkcji tuńczyka we Wspólnocie, a tym samym rynku zbytu, oraz ułatwienia zbytu produktów;
należy w tym kontekście określić, w szczególności w celu zapewnienia przejrzystości rynku, aby dane produkty były przygotowane wyłącznie z wyraźnie określonych gatunków oraz aby zawierały one minimalną ilość ryby;
celem niniejszego rozporządzenia jest określenie przeznaczenia handlowego danych produktów; pozostaje to całkowicie bez uszczerbku dla ich klasyfikacji i traktowania taryfowego przy przywozie do Wspólnoty, w szczególności dla przyznawania ustaleń preferencyjnych;
w celu zapewnienia jasności w opisie handlowym danych produktów powinna być określona postać handlowa, w jakiej są one wprowadzane na rynek, oraz metoda przyrządzania zastosowanej zalewy; jednakże kryteria takie nie mogą utrudniać wprowadzania do obrotu nowych produktów;
dyrektywy Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [2] oraz 76/211/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do paczkowania według masy lub objętości niektórych produktów w opakowaniach jednostkowych [3] wymieniają szczegółowe dane wymagane w odniesieniu do zawartości opakowań dla prawidłowej informacji i ochrony konsumenta; w odniesieniu do konserwowanego tuńczyka i bonito opis handlowy powinien także być ustalony z uwzględnieniem proponowanej postaci handlowej lub obróbki kulinarnej, a tam gdzie to właściwe, z uwzględnieniem zastosowanej zalewy; powinno być wymagane, aby etykiety danych produktów podawały zawartość ryb wewnątrz opakowania; powinno być określone znaczenie opisu handlowego "w sosie własnym";
celem dyrektywy Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [4] jest zharmonizowanie wymagań zdrowotnych, które mają być przestrzegane przy wprowadzaniu produktów rybołówstwa do obrotu we Wspólnocie i służące ochronie zdrowia publicznego; wymagania ustanowione w tych normach handlowych są stosowane bez uszczerbku dla obowiązujących regulacji dotyczących zdrowia;
Komisja ponosi odpowiedzialność za przyjmowanie wszelkich technicznych środków wykonawczych, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa normy regulujące wprowadzanie do obrotu we Wspólnocie konserwowanego tuńczyka i bonito.
Artykuł 2
1.
Opis handlowy konserwowanego tuńczyka i bonito, jak określono art. 5, zarezerwowany jest dla produktów, które spełniają następujące warunki:
1) konserwowany tuńczyk musi:
- być oznaczony kodami CN 16041410 oraz ex16042070,
- być wyprodukowany wyłącznie z ryb jednego z gatunków wymienionych w pkt I Załącznika do niniejszego rozporządzenia;
2) konserwowany bonito musi:
- być oznaczony kodami CN 16041490, ex16042050, 16041930, ex16042070, ex16041999 oraz 16042090,
- być wyprodukowany wyłącznie z ryb jednego z gatunków wymienionych w pkt II Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
2.
Różne gatunki nie mogą być mieszane w tym samym opakowaniu.
Jednakże forma obróbki kulinarnej mięsa tuńczyka lub bonito powodująca zanik ich struktury mięśniowej może zawierać mięso innych ryb, które poddano tej samej obróbce, pod warunkiem że przynajmniej 25 % wagi netto będzie stanowić tuńczyk lub bonito albo ich mieszanina.
Artykuł 3
1.
Jeśli jakakolwiek z niżej wymienionych form postaci handlowych produktu tworzy integralną część opisu handlowego określonego w art. 5, odpowiada ona następującym określeniom:
i) jednolity: mięśnie są cięte poprzecznie i przedstawiają się jako cały plaster uformowany w jednej porcji albo odtworzony z kilku kawałków mięsa w urządzeniu prasującym.
Dopuszcza się obecność płatków do 18 % wagi ryby.
Jednakże jeśli mięśnie nakłada się do puszki w stanie surowym, zabrania się obecności płatków; fragmenty mięsa mogą być dodawane dla uzupełnienia masy;
ii) kawałki: fragmenty mięsa z zachowanej początkowej struktury mięśniowej, których najkrótsza część nie jest mniejsza niż 1,2 cm.
Dopuszcza się obecność płatków do 30 % wagi ryby;
iii) filety:
a) wzdłużne pasy mięśniowe wycięte z mięśni równolegle do kręgosłupa;
b) pasy z mięsa z płatów brzusznych; w tym przypadku filety mogą być oznaczone także jako filety brzuszne;
iv) płatki: fragmenty mięsa o zachowanej początkowej strukturze mięśniowej i o ujednoliconych wymiarach;
v) tuńczyk rozdrobniony w strzępach: oddzielne cząstki mięsa o równomiernych wymiarach, nietworzące konsystencji pasty.
2.
Zezwala się na wszelką formę postaci handlowej produktu inną niż określona w ust. l albo inną obróbkę kulinarną, pod warunkiem że jest to jasno wykazane w opisie handlowym.
Artykuł 4
Jeśli zastosowana zalewa tworzy integralną część opisu handlowego, odpowiada ona następującym warunkom:
- "w oleju z oliwek" rezerwuje się dla produktów, w których zastosowano tylko olej z oliwek, bez domieszki jakiegokolwiek innego oleju,
- "w sosie własnym" rezerwuje się dla produktów, w których zastosowano naturalny wyciek (płyn wypływający z ryby w trakcie gotowania), roztwór soli albo wodę, z możliwością dodatku ziół, przypraw lub naturalnych aromatów, zgodnie z określeniem z dyrektywy 88/388/EWG [5],
- "w oleju roślinnym" rezerwuje się dla produktów, w których zastosowano rafinowane oleje roślinne jednego gatunku albo mieszaninę olejów,
- tam, gdzie zastosowano inny rodzaj zalewy, będzie ona określona w sposób jasny i wyraźny przy użyciu zwyczajowej nazwy handlowej.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektyw 79/112/EWG oraz 76/211/EWG opis handlowy na opakowaniu jednostkowym konserwowanego tuńczyka lub bonito zawiera:
a) w przypadku postaci handlowych produktu, określonych w art. 3 ust. 1:
- rodzaj ryby (tuńczyk lub bonito),
- postać handlową, w której ryba jest wprowadzanej do obrotu, z zastosowaniem odpowiedniego opisu jak określono w art. 3; przepis ten jest fakultatywny w przypadku postaci handlowej określonej w art. 3 ust. 1 i),
- opis zastosowanej zalewy, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 4;
b) w przypadku postaci handlowych produktu, określonych w art. 3 ust. 2:
- rodzaj ryby (tuńczyk lub bonito),
- sprecyzowanie sposobu obróbki kulinarnej.
2.
Opis handlowy konserwowanego tuńczyka i bonito, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, nie może pod żadnym pozorem łączyć słów "tuńczyk" i "bonito".
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 i ust. 2 niniejszego artykułu w przypadku istnienia ustanowionego handlowego zastosowania rodzaj użytej ryby (tuńczyk lub bonito) oraz gatunki mogą występować w opisie handlowym pod nazwą zwyczajowo używaną w Państwie Członkowskim, w którym są wprowadzane do obrotu.
4. Opis handlowy "w sosie własnym" może być stosowany tylko w odniesieniu do konserw wprowadzanych do obrotu, posiadających postać handlową określoną w art. 3 ust. 1 i)–iii), a w przypadku zalewy, tak jak to określono w art. 4 tiret drugie.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych określonych w art. 7 i 8 dyrektywy 79/112/EWG stosunek między wagą ryby zawartej w opakowaniu po sterylizacji i wagą netto wyrażoną w gramach powinien wynosić co najmniej:
a) w odniesieniu do postaci handlowych produktu określonych w art. 3 ust. 1:
- 70 % w przypadku zalewy określonej w art. 4 tiret drugie,
- 65 % w przypadku pozostałych zalew;
b) 25 % w odniesieniu do postaci handlowych lub obróbki kulinarnej produktu, określonych w art. 3 ust. 2.
Artykuł 7
Przepisy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu stosuje się bez uszczerbku dla przepisów przewidzianych przez dyrektywę 91/493/EWG.
Artykuł 8
Komisja, w razie konieczności, przyjmuje środki niezbędne w celu stosowania niniejszego rozporządzenia, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36 rozporządzenia (EWG) nr 3796/81.
Artykuł 9
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1613/92
z dnia 24 czerwca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3556/87 ustanawiające dodatkowe szczegółowe zasady stosowania systemu świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji w przypadku niektórych produktów sektora zbóż wywożonych w postaci makaronu objętych podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 674/92 [2], w szczególności jego art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3556/87 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4057/87 [4], ustanowiło dodatkowe szczegółowe zasady stosowania systemu świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji w przypadku niektórych produktów sektora zbożowego wywożonych w postaci makaronu objętych podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej; rozporządzenie to przestało być stosowane z dniem 30 kwietnia 1988 r.;
posiadanie wiadomości o wcześniejszym ustaleniu jest niezbędne przy stosowaniu pkt 6 porozumienia w sprawie makaronu, które zawarto między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską;
Republika Włoska wysyła Komisji informacje o świadectwach o wcześniejszym ustaleniu refundacji dotyczących makaronu wywożonego do Stanów Zjednoczonych Ameryki; ważne jest także posiadanie informacji na temat wcześniejszego ustalenia dokonanego w pozostałych Państwach Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3556/87 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:
"sekcja 20 wniosku o wydanie świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji oraz samo świadectwo określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1760/83 wskazują wyłącznie, że produkty są objęte podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej; w sekcji 7 dokonuje się wpisu "Stany Zjednoczone Ameryki"; lub "inne niż Stany Zjednoczone Ameryki";.
Świadectwo nakłada obowiązek dokonania wywozu, jaki wskazano.";
2) w art. 3 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"Ilościach makaronu objętego podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej, w odniesieniu do których stawka refundacji wywozowej została wcześniej ustalona, dacie przyjęcia przez odpowiednie władze celne deklaracji wywozu makaronu do Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz dacie dostarczenia wykorzystanego świadectwa o wcześniejszym ustaleniu.";
3) w art. 3 ust. 2 akapit drugi "GD III/B/2" zastępuje się "GD III/C/2";
4) w art. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze rozporządzenie stosuje się do świadectw, o wydanie których złożono wnioski od dnia 1 lipca 1992 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1679/92
z dnia 29 czerwca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3083/73 w sprawie przekazywania informacji niezbędnych do wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1740/91 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3083/73 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3642/88 [4], określa informacje, które Państwa Członkowskie muszą przekazywać Komisji, oraz terminy dla takiego powiadamiania;
doświadczenie pokazało, iż wcześniejsze oszacowanie obszaru będącego przedmiotem umowy, czego wymaga pozycja 1 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 3083/73, jest wyjątkowo trudne; otrzymywane wyniki nie są więc wiarygodne; Państwa Członkowskie nie powinny być zatem dłużej zobowiązane do przekazywania Komisji danych na temat szacunkowego obszaru objętego umową;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Skreśla się pozycję 1 w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3083/73.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1762/92
z dnia 29 czerwca 1992 r.
w sprawie wykonania protokołów o współpracy finansowej i technicznej zawartych przez Wspólnotę ze śródziemnomorskimi państwami trzecimi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając decyzje dotyczące zawarcia protokołów o współpracy finansowej i technicznej między Wspólnotą a śródziemnomorskimi państwami trzecimi, zwanymi dalej "Protokołami",
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Protokoły przewidują operacje finansowane z budżetu Wspólnoty w formie dotacji, kredytów specjalnych, wkładów na rzecz tworzenia kapitału wysokiego ryzyka i kredytów z własnych zasobów Europejskiego Banku Inwestycyjnego, zwanego dalej "Bankiem";
konieczne jest ustanowienie szczegółowych uzgodnień i reguł dotyczących administrowania współpracą finansową;
w przypadku operacji kredytowych obejmujących dotacje na spłatę oprocentowania, udzielanie kredytu przez Bank z zasobów własnych i udzielanie dotacji na spłatę oprocentowania, finansowanej ze środków budżetowych Wspólnoty, muszą być powiązane i wzajemnie uwarunkowane; Bank może, działając w zgodzie ze swym statutem i w szczególności na podstawie jednogłośnej decyzji Rady dyrektorów w przypadku nieprzychylnej opinii Komisji, zadecydować o udzieleniu kredytu z zasobów własnych, pod warunkiem udzielenia dotacji na spłatę oprocentowania; ze względu na ten warunek konieczne jest zapewnienie, iż procedura przyjęta dla przyznawania dotacji na spłatę oprocentowania kończy się w każdym przypadku wyraźną decyzją o udzieleniu dotacji bądź odrzuceniu wniosku, gdzie stosowne;
konieczne jest powołanie Komitetu składającego się z przedstawicieli Państw Członkowskich, w celu wspierania Banku w wykonaniu powierzonych mu zadań w realizacji niniejszego rozporządzenia;
dnia 5 czerwca 1984 r. i dnia 16 maja 1989 r. Rada przyjęła rezolucje w sprawie koordynacji polityki współpracy i operacji w ramach Wspólnoty;
do celów przyjęcia niniejszego rozporządzenia, jedynymi upoważnieniami przewidzianymi przez Traktat są upoważnienia zawarte w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Udzielając pomocy państwom odbiorcom pomocy Komisja zapewnia stosowanie wytycznych dla współpracy finansowej i technicznej uzgodnionych z tymi państwami w kontekście nowej polityki śródziemnomorskiej i jej aktualizacji oraz polityki w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju, ustanowionej przez Radę.
Artykuł 2
1.
W celu zapewnienia spójności współpracy i poprawy komplementarności operacji Państwa Członkowskie, Komisja i Bank dokonują wymiany wszelkich istotnych informacji w sprawach finansowania, którego zamierzają udzielić.
Po dokonaniu wymiany informacji poszukuje się możliwości współfinansowania.
2.
Państwa Członkowskie, Komisja i Bank przekazują sobie wzajemnie, w ramach Komitetu, określonego w art. 6, informacje będące w ich posiadaniu na temat pomocy dwustronnej i wielostronnej na rzecz państw odbiorców pomocy.
Artykuł 3
1.
Operacje wspomagające program dostosowania strukturalnego realizowane są w oparciu o następujące zasady:
- programy wsparcia dostosowane są do szczególnej sytuacji każdego państwa, biorąc pod uwagę jego warunki gospodarcze i społeczne,
- programy wsparcia przewidują w szczególności środki mające na celu zmniejszenie jakichkolwiek negatywnych skutków, jakie proces dostosowania strukturalnego może spowodować na płaszczyźnie społecznej i w sferze bezrobocia, w szczególności wobec najmniej uprzywilejowanych grup społecznych,
- szybki rozchód środków pieniężnych jest jedną z głównych cech programów wsparcia.
2.
Muszą zostać spełnione następujące kryteria kwalifikujące:
- zainteresowane państwo musi realizować program reform zatwierdzony przez instytucje Bretton Woods lub wdrażać programy uznane wspólnie z tymi instytucjami za podobne, chociaż niekoniecznie przez nie popierane, odpowiadające skali i skuteczności reform na poziomie makroekonomicznym,
- brana jest pod uwagę sytuacja gospodarcza danego kraju, ze szczególnym uwzględnieniem poziomu zadłużenia i obciążeń z tytułu jego obsługi, bilans płatniczy i dostępność waluty obcej, sytuacja budżetowa, sytuacja monetarna, produkt narodowy brutto na mieszkańca oraz poziom bezrobocia.
3.
Projekty, które kwalifikują się do finansowania, przyjmują formę np.:
a) pomocy technicznej powiązanej z danym programem wsparcia na poziomie makroekonomicznym i w sektorach szczególnie dotkniętych zmianami strukturalnymi;
b) sektorowych lub ogólnych programów przywozowych lub programów tworzenia miejsc pracy.
4.
Celem programów przywozowych jest wniesienie wkładu do rozwoju zdolności produkcyjnych.
Fundusze uzupełniające wytwarzane przez programy przywozowe wykorzystywane są do finansowania środków mających na celu łagodzenie niekorzystnych społecznych skutków dostosowania strukturalnego oraz, w szczególności, tworzenie miejsc pracy.
5.
Analizując sytuację w państwach kwalifikujących się do pomocy zgodnie z ust. 2 oraz na podstawie kryteriów, określonych w tym ustępie, Komisja ocenia zakres i skuteczność reform podejmowanych w dziedzinach, do których te kryteria się odnoszą.
Pomoc przekazana na strukturalne dostosowanie musi być bezpośrednio powiązana z operacjami i środkami dostosowawczymi państwa odbiorcy pomocy.
6.
Procedura udzielania zamówień musi być wystarczająco elastyczna do celów dostosowania jej do normalnej praktyki administracyjnej i handlowej w państwie odbiorcy pomocy.
W przypadkach odnoszących się do sektora prywatnego, w których rzeczywiście niemożliwym jest jest stosowanie procedur wyszczególnionych w protokołach, stosuje się art. 116, 117 i 118 Zasad Finansowych z dnia 21 grudnia 1977 r. dotyczących budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, oraz precyzyjne procedury, wyraźnie określone w każdym przypadku w szczególnych propozycjach finansowych.
Jednakże w przypadkach przywozu w sektorze publicznym i mieszanym stosowane są standardowe procedury udzielania zamówień publicznych, określone w protokołach [3].
7.
Komisja informuje Państwa Członkowskie, gdy jest to niezbędne i co najmniej raz w roku, o wdrożeniu operacji dostosowania strukturalnego, oraz o jakichkolwiek problemach mających związek z dalszą kwalifikacją tych operacji.
Artykuł 4
1.
Decyzje finansowe odnoszące się do projektów lub operacji finansowanych z budżetu Wspólnoty podejmowane są zgodnie z poniższymi procedurami.
2.
Decyzje finansowe inne, niż dotyczące dotacji na spłatę oprocentowania kredytów udzielanych przez Bank, kapitału ryzyka i kredytów specjalnych, podejmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 6.
Decyzje finansowe dotyczące kredytów ogólnych na współpracę techniczną, szkolenia i projekty promocji handlowej podejmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6; Komisja regularnie informuje Komitet, określony w tym artykule, o wykorzystaniu takich kredytów ogólnych.
Decyzje zmieniające decyzje, przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6, są przyjmowane przez Komisję wtedy, gdy nie zawierają jakichkolwiek istotnych zmian lub dodatkowych zobowiązań przekraczających 20 % początkowych zobowiązań.
3.
Decyzje finansowe dotyczące dotacji na spłatę oprocentowania kredytów udzielanych przez Bank przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 7.
4.
Decyzje finansowe dotyczące kapitału ryzyka i kredytów udzielanych na specjalnych warunkach przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
Artykuł 5
1.
Środki, określone w niniejszym rozporządzeniu, finansowane z budżetu Wspólnot, administrowane są przez Komisję, bez uszczerbku dla zarządzania przez Bank dotacjami na spłatę oprocentowania, operacjami dotyczącymi kapitału ryzyka i kredytami na szczególnych warunkach, zgodnie z uprawnieniami przyznanymi Bankowi przez Komisję w imieniu Wspólnoty na mocy art. 105 ust. 3 Zasad Finansowych z dnia 21 grudnia 1977 r., mających zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
2.
Nie rzadziej niż raz w roku Komisja i Bank wysyłają do Państw Członkowskich informacje zebrane od państw kwalifikujących się, dotyczące znanych już sektorów i projektów, którym mogłoby zostać udzielone wsparcie na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
1.
Komisja wspomagana jest przez składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich Komitet zwany "Komitetem Śródziemnomorskim", któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Banku bierze udział w pracach Komitetu bez prawa głosu.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje swą opinię do projektu w terminie, który określany jest przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia Komitetu przyjmowana jest większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, podejmowanych przez Radę na wniosek Komisji.
Przy głosowaniu w Komitecie, głosy przedstawicieli Państw Członkowskich ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lubw braku takiej opinii, Komisja bezzwłocznie przekazuje Radzie wniosek odnoszący się do środków, które mają zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli, po upływie trzech miesięcy od daty zwrócenia się z wnioskiem, Rada nie podejmie żadnych decyzji, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny jednomyślnie na podstawie projektu przedłożonego przez Komisję.
Artykuł 7
1.
W odniesieniu do projektów finansowanych z kredytów preferencyjnych, Bank formułuje propozycję finansowania zgodnie z przepisami swojego statutu.
Bank zwraca się o opinię do Komisji, zgodnie z art. 21 swojego statutu, oraz do Komitetu określonego w art. 9 niniejszego rozporządzenia.
2.
Komitet wydaje opinię na wniosek Banku.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi stanowisko Komisji w sprawie danego projektu i, w szczególności, w sprawie jego zgodności z celami Protokołu podpisanego z danym państwem i z ogólnymi wytycznymi przyjętymi przez Radę.
Dodatkowo, Komitet jest informowany przez Bank o kredytach niepreferencyjnych, których Bank zamierza udzielić ze swoich własnych zasobów.
3.
Na podstawie przeprowadzonych konsultacji, Bank zwraca się do Komisji o podjęcie decyzji finansowej w sprawie udzielenia dotacji na spłatę oprocentowania w przypadku danego projektu.
4.
Komisja przekazuje Komitetowi Śródziemnomorskiemu projekt decyzji upoważniającej lub, jeśli ma to zastosowanie, odmawiającej udzielenia dotacji na spłatę oprocentowania.
Decyzja jest podejmowana zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6.
5.
Komisja informuje Bank o decyzji określonej w ust. 4, który w przypadku decyzji o przyznaniu dotacji, może udzielić kredytu.
Artykuł 8
1.
Bank przekazuje projekty dotyczące operacji kapitału ryzyka Komitetowi przewidzianemu w art. 9 w celu uzyskania jego opinii.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi stanowisko Komisji w sprawie danego projektu oraz, w szczególności, w sprawie jego zgodności z Protokołem podpisanym z danym państwem i ogólnymi wytycznymi przyjętymi przez Radę.
2.
Na podstawie przeprowadzonych konsultacji, Bank przekazuje projekt Komisji.
3.
Komisja podejmuje decyzję finansową w czasie odpowiednim do charakteru projektu.
4.
Komisja przekazuje decyzję określoną w ust. 3 Bankowi, który podejmuje odpowiednie środki.
Artykuł 9
1.
Komitet, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, zwany dalej "Komitetem z art. 9", jest tworzony przy Banku.
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Państwa Członkowskiego, które w danym okresie przewodniczy Radzie Gubernatorów Banku.
Bank zapewnia funkcjonowanie sekretariatu Komitetu.
Przedstawiciel Komisji uczestniczy w jego pracach.
2.
Regulamin wewnętrzny Komitetu jest jednomyślnie uchwalany przez Radę.
3.
Komitet podejmuje swoje decyzje kwalifikowaną większością głosów zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
4.
W Komiteci głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 10
1.
Bez uszczerbku dla zadań Banku określonych w art. 5, Komisja odpowiedzialna jest za udzielenie pomocy i za warunki, na jakich projekty i operacje finansowane w ramach tej pomocy są wdrażane przez państwa odbiorców pomocy lub innych odbiorców przewidzianych w każdym z protokołów zawartych z takimi państwami.
2.
W ścisłej współpracy z odpowiednimi władzami państwa lub państw odbiorców pomocy, Komisja jest także odpowiedzialna za warunki, na jakich projekty finansowane w ramach pomocy Wspólnoty są wykorzystywane przez odbiorców.
3.
Przeprowadzając kontrole wymagane na mocy ust. 1 i 2, Komisja bada wspólnie z Bankiem zakres, w jakim cele określone w porozumieniach i protokołach zawartych z państwami odbiorcami pomocy zostały osiągnięte.
4.
Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie z udzielenia pomocy, w szczególności w odniesieniu do jej zgodności z ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 11
Komisja i Bank, w odniesieniu do projektów, za które są odpowiedzialne, dokonują oceny głównych projektów w celu stwierdzenia, czy osiągnięte zostały cele ustanowione na etapie identyfikacji projektów, oraz w celu ustanowienia wytycznych dla poprawy skuteczności przyszłych działań w zakresie pomocy.
Sprawozdania z przeprowadzonych ocen przekazywane są Państwom Członkowskim.
Artykuł 12
Rozporządzenie (EWG) nr 3973/86 [4] traci moc.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1764/92
z dnia 29 czerwca 1992 r.
zmieniające ustalenia dotyczące przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Algierii, Cypru, Egiptu, Izraela, Jordanii, Libanu, Malty, Maroka, Syrii i Tunezji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w ogólnym kontekście nowej polityki śródziemnomorskiej, w celu umocnienia więzi i zwiększenia współpracy z krajami tego regionu, Rada i Komisja na posiedzeniu Rady w dniach 18 i 19 grudnia 1990 r., przyjęły rezolucję w sprawie handlu z Państwami Śródziemnomorskimi nie będącymi Członkami Unii Europejskiej;
rezolucja ta przewiduje w szczególności zastosowanie środków mających na celu wspieranie wywozu rolnego z tych krajów do Wspólnoty, dlatego też należy określić szczegółowe ustalenia dla zastosowania takich środków;
do tego celu konieczna jest zmiana ustaleń dla przywozu do Wspólnoty na mocy postanowień protokołów do układów o stowarzyszeniu lub umów o współpracy z Algierią, Cyprem, Egiptem, Izraelem, Jordanią, Libanem, Maltą, Marokiem, Syrią i Tunezją,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Opłaty celne stosowane dnia 31 grudnia 1991 r. we Wspólnocie według jej stanu w dniu 31 grudnia 1985 r. w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu, pochodzących z zainteresowanych Państw Śródziemnomorskich niebędących Członkami Unii Europejskiej, dla których zniesienie taryf zostaje rozszerzone na okres po dniu 1 stycznia 1993 r. na mocy protokołów do układów o stowarzyszeniu lub umów o współpracy przedstawionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, zostają zniesione w dwóch równych etapach, od dnia 1 stycznia 1992 r. i od dnia 1 stycznia 1993 r.
2. ust. 1 stosuje się w granicach ewentualnych kontyngentów taryfowych i harmonogramów ustanowionych w protokołach określonych w tym ustępie, uwzględniając wszelkie szczególne przepisy w nich ustanowione.
3.
Gdy w następstwie stosowania ust. 1, opłaty celne osiągną poziom 2 % lub mniej, zostają one całkowicie zawieszone.
Środek ten stosuje się mutatis mutandis do szczególnych opłat celnych nieprzekraczających 2 % ad valorem.
Artykuł 2
1.
Kwoty kontyngentów taryfowych i ilości referencyjne ustanowione dla produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu, w protokołach określonych w art. 1, ulegają zwiększeniu w czterech równych etapach wynoszących 5 % rocznie od 1992 do 1995 r. w granicach harmonogramów wymienionych w art. 1 ust. 2.
Wzrost ten jest ograniczony do 3 % dla kontyngentów taryfowych dotyczących produktów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
2.
Wzrost kwot kontyngentów taryfowych stosuje się do produktów pochodzących z Cypru jedynie, jeśli wzrost nie został już przewidziany w Protokole zawartym między Wspólnotą a Republiką Cypryjską określonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (Ewg) nr 1766/92
z dnia 30 czerwca 1992 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
ceny i gwarancje zawarte w mechanizmie wprowadzonym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [4] zachęcają do wzrostu produkcji zbóż w tempie nieodpowiadającym już zdolności absorpcji rynku; w celu uniknięcia szeregu coraz poważniejszych załamań obecną politykę należy radykalnie zreformować; oznacza to, że wsparcie udzielane przez organizację rynku należy ukierunkować w taki sposób, aby nie zależało to już wyłącznie od cen gwarantowanych;
nowe ukierunkowanie wspólnej polityki rolnej powinno prowadzić do większej równowagi rynkowej oraz do lepszej pozycji konkurencyjnej wspólnotowego rolnictwa; cel ten można osiągnąć poprzez obniżanie ceny docelowej do poziomu cen przewidywanych na ustabilizowanym rynku światowym; aby nie zachęcać producentów do preferowania tylko jednej szczególnej uprawy, należy ustalić jednakową cenę docelową dla głównych zbóż;
utratę dochodu wynikającą ze spadku cen wyrównuje bezpośrednia pomoc na hektar uprawy wprowadzona rozporządzeniem (EWG) nr 1765/92 [5];
struktura cen gwarantowanych musi pozwalać na wyzbywanie się nadwyżek wewnątrz Wspólnoty; dlatego cena interwencyjna powinna być ustalona na poziomie niższym, a cena progowa na poziomie wyższym od ceny docelowej;
nowa struktura cen gwarantowanych prowadzi do zniesienia obecnych przepisów dotyczących cen pochodnych;
system pomocy przewidziany w rozporządzeniu (EWG) nr 1765/92 zastępuje systemy pomocy dla pszenicy twardej durum oraz niektórych gatunków zbóż o mniejszym znaczeniu; dlatego należy zaprzestać udzielania tych pomocy;
agencje interwencyjne muszą mieć możliwość, w szczególnych okolicznościach, podjęcia środków interwencyjnych stosownych do zaistniałych okoliczności; jednakże, w celu zachowania jednolitej postaci systemów interwencyjnych, należy określić te szczególne okoliczności oraz ustalić właściwe środki na poziomie wspólnotowym;
ceny interwencyjne oraz ceny progowe powinny w ciągu roku gospodarczego podlegać pewnej liczbie miesięcznych zwyżek, aby przynajmniej do pewnego stopnia uwzględniać koszty składowania oraz odsetki za składowanie zboża we Wspólnocie, a także konieczność zapewnienia, że wyzbywanie się zapasów zgodne jest z wymogami rynku;
istnieje bezpośrednia rywalizacja pomiędzy ziemniakami przeznaczonymi do produkcji skrobi a zbożem przeznaczonym do produkcji skrobi; wobec środków reformy przewidzianych dla zbóż oraz w celu zapewnienia równego traktowania linii produkcyjnych, o których mowa, należy przyjąć podobne środki w odniesieniu do ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi;
stworzenie jednolitego rynku zbóż dla Wspólnoty pociąga za sobą, oprócz systemu cen gwarantowanych, wprowadzenie jednolitego systemu handlowego na zewnętrznych granicach Wspólnoty; system handlowy zawierający opłaty wyrównawcze i refundacje eksportowe, w połączeniu ze środkami interwencyjnymi, również służy stabilizowaniu rynku wspólnotowego, w szczególności zapobiegając wpływowi wahań cen na rynku światowym na ceny w obrębie Wspólnoty; dlatego należy przewidzieć przepisy dotyczące pobierania opłat wyrównawczych za przywóz z państw trzecich oraz wypłacanie refundacji eksportowych do tych państw, aby pokryć różnicę pomiędzy cenamikształtującymi się na zewnątrz Wspólnoty z cenami w jej obrębie; co więcej, w odniesieniu do produktów przetworzonych ze zbóż, do których niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie, należy brać pod uwagę konieczność zapewnienia środków chroniących wspólnotowy przemysł przetwórczy;
w uzupełnieniu opisanego powyżej systemu i w zakresie koniecznym do jego właściwego funkcjonowania należy wprowadzić przepis, który, o ile wymaga tego sytuacja na rynku, zabrania w sposób całkowity lub częściowy stosowania "systemu uszlachetniania czynnego";
właściwe władze muszą być w stanie kontrolować zmiany w handlu w celu oszacowania trendów rynkowych i, gdy to konieczne, zastosowania środków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu; w tym celu należy umożliwić wydawanie pozwoleń na przywóz i wywóz, którym towarzyszy zabezpieczenie gwarantujące, że transakcje, dla których występuje się o pozwolenia, są rzeczywiście przeprowadzane;
system opłat wyrównawczych umożliwia rezygnację z wszelkich innych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty; jednakże mechanizm wspólnych cen i opłat wyrównawczych może w wyjątkowych okolicznościach okazać się zawodny; w takich przypadkach, aby nie pozostawić rynku Wspólnoty bezbronnym wobec zakłóceń, Wspólnota powinna mieć możliwość bezzwłocznego podjęcia wszelkich koniecznych środków;
w przypadku wysokich cen na rynku światowym należy przewidzieć możliwość podejmowania właściwych środków w celu zabezpieczenia zasobów wspólnotowych oraz ustabilizowania cen na rynkach wspólnotowych;
ustanowienie jednolitego rynku opartego na systemie wspólnych cen mogłoby być zagrożone udzielaniem pewnych form pomocy; dlatego w odniesieniu do zbóż powinny mieć zastosowanie postanowienia Traktatu zezwalające na oszacowanie form pomocy udzielanych przez Państwa Członkowskie oraz zakaz tych sprzecznych ze wspólnym rynkiem;
wspólna organizacja rynku zbóż musi obejmować produkty przetworzenia wstępnego zawierające zboża lub pewne produkty niezawierające zboża, ale będące bezpośrednio wymienne w stosowaniu ze zbożem lub produktami pochodnymi;
w celu ułatwienia wdrażania proponowanych środków należy przewidzieć procedurę dla ustanowienia ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego;
wspólna organizacja rynku zbóż musi równocześnie uwzględniać cele określone w art. 39 i 110 Traktatu;
wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie na skutek zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia ponosi Wspólnota, zgodnie z przepisami art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [6];
obniżka wspólnych cen od momentu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia może powodować zakłócenia rynku wewnętrznego; dlatego należy zapewnić Komisji możliwość podejmowania wszelkich właściwych środków w celu uniknięcia takich zakłóceń;
od czasu konsolidacji przepisów rozporządzeniem (EWG) nr 2727/75 wiele przepisów dotyczących organizacji rynku zbóż zostało zmienionych wiele razy; ze względu na ich liczbę, złożoność i rozproszenie w różnych Dziennikach Urzędowych trudno jest z tych tekstów korzystać i w konsekwencji brak jest jasności, która powinna być niezbędną cechą wszelkiego ustawodawstwa; dlatego przepisy te powinny zostać uaktualnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólna organizacja rynku zbóż obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ Kukurydza cukrowa, świeża lub schłodzona _BAR_
07129019 _BAR_ Suszona kukurydza cukrowa, cała, cięta, w plastrach, łamana lub w proszku, ale nie preparowana dalej, inna niż hybrydy do siewu _BAR_
10019091 _BAR_ Pszenica zwyczajna i mieszanka żyta z pszenicą (meslin) _BAR_
10019099 _BAR_ Orkisz, pszenica zwyczajna i mieszanka żyta z pszenicą inne niż do siewu _BAR_
10020000 _BAR_ Żyto _BAR_
100300 _BAR_ Jęczmień _BAR_
100400 _BAR_ Owies _BAR_
10051090 _BAR_ Kukurydza (ziarna) inna niż hybrydy _BAR_
10059000 _BAR_ Kukurydza (ziarna) inna niż nasienna _BAR_
10070090 _BAR_ Ziarno sorgo, inne niż hybrydy, do siewu _BAR_
1008 _BAR_ Nasiona gryki, prosa, mozgi kanaryjskiej; pozostałe zboża _BAR_
_BAR_ Pszenica twarda durum _BAR_
_BAR_ Mąka pszenna i żytnio-pszenna _BAR_
11021000 _BAR_ Mąka żytnia _BAR_
110311 _BAR_ Kasze i grysiki z pszenicy _BAR_
1107 _BAR_ Słód palony lub niepalony _BAR_
d) _BAR_ Produkty wymienione w załączniku A _BAR_
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla środków przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1765/92 o udzielaniu pomocy rolnikom uprawiającym ziemię.
Artykuł 2
Rok gospodarczy dla wszystkich produktów wymienionych w art. 1 rozpoczyna się 1 lipca i kończy 30 czerwca roku następnego.
TYTUŁ 1
Polityka cenowa oraz system interwencyjny
Artykuł 3
1.
Cenę docelową wszystkich zbóż ustala się na poziomie:
- 130 ECU za tonę w roku gospodarczym 1993/94,
- 120 ECU za tonę w roku gospodarczym 1994/95,
- 110 ECU za tonę, począwszy od roku gospodarczego 1995/96.
2.
Cenę progową dla wszystkich zbóż ustala się na poziomie:
- 175 ECU za tonę w roku gospodarczym 1993/94,
- 165 ECU za tonę w roku gospodarczym 1994/95,
- 155 ECU za tonę, począwszy od roku gospodarczego 1995/96.
Cena progowa kukurydzy i sorga obowiązująca w czerwcu obowiązuje w lipcu, sierpniu oraz wrześniu następnego roku gospodarczego.
3.
Cenę interwencyjną zbóż podlegających interwencji ustala się na poziomie:
- 117 ECU za tonę w roku gospodarczym 1993/94,
- 108 ECU za tonę w roku gospodarczym 1994/95,
- 100 ECU za tonę począwszy od roku gospodarczego 1995/96.
4.
Ceny te zostały ustalone dla standardowej jakości każdego zboża.
Ceny interwencyjne i progowe podlegają miesięcznym zwyżkom, w całym roku gospodarczym lub jego części, i mogą być stosowane w różnych okresach dla obu cen.
Jakość standardowa dla każdego zboża, dla którego uzasadniona jest interwencja, oraz wysokość miesięcznych zwyżek, a także ich ilość ustalane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Cena interwencyjna odnosi się do etapu sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do składu, przed rozładowaniem.
Powyższe wytyczne obowiązują we wszystkich ośrodkach interwencyjnych Wspólnoty wyznaczonych dla każdego zboża.
5.
Ceny ustalone w niniejszym rozporządzeniu mogą ulec zmianie w świetle rozwoju wydarzeń produkcyjnych i rynkowych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 4
1.
Agencje interwencyjne wyznaczone przez Państwa Członkowskie skupują zaoferowaną im pszenicę, żyto, jęczmień, kukurydzę oraz sorgo, które zostały zebrane we Wspólnocie, pod warunkiem że oferty zgodne są z ustanowionymi warunkami, szczególnie w odniesieniu do jakości i ilości.
2.
Skup interwencyjny może mieć miejsce tylko w następujących okresach:
- od 1 sierpnia do 30 kwietnia w przypadku Włoch, Hiszpanii, Grecji i Portugalii,
- od 1 listopada do 31 maja w przypadku pozostałych Państw Członkowskich.
3.
Skup interwencyjny przeprowadza się po cenie interwencyjnej, jeśli jest to konieczne po podwyżce ceny lub jej obniżeniu z powodów jakości.
Artykuł 5
Przepisy wykonawcze do art. 3 i 4 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 23, w szczególności wobec:
- norm jakościowych, do których odnoszą się ceny progowe w przypadku zbóż, które nie są objęte interwencją, oraz w przypadku zbóż określonych w art. 1 ust. 1 lit. c),
- określenia ośrodków interwencyjnych,
- minimalnych warunków, w szczególności w odniesieniu do jakości i ilości wymaganych dla rodzaju zboża, aby kwalifikowało ono do interwencji,
- skali podwyżek i obniżek cen stosowanych do interwencji,
- procedur i warunków przejęcia przez agencje interwencyjne,
- procedur i warunków zbytu przez agencje interwencyjne,
- ustalania cen progowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c), z wyjątkiem słodu.
Artykuł 6
1.
Gdy wymaga tego sytuacja na rynku, można podjąć decyzję o podjęciu specjalnych środków interwencyjnych.
Takie środki interwencyjne można podjąć szczególnie w przypadku, gdy w jednym lub kilku regionach rynku Wspólnoty spadają ceny albo występuje takie zagrożenie w stosunku do ceny interwencyjnej.
2.
Charakter oraz zastosowanie specjalnych środków interwencyjnych oraz warunki i procedury sprzedaży lub innych form zbytu produktów objętych tymi środkami określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 7
1.
Zwrot kosztów produkcji może zostać przyznany dla skrobi uzyskanej z kukurydzy, pszenicy oraz ziemniaków oraz pewnych produktów pochodnych używanych do wyrobu niektórych towarów.
Wykaz towarów określonych w pierwszym akapicie sporządza się zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3.
2.
Zwrot, o którym mowa w ust. 1, ustala się okresowo.
3.
Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu oraz ustala wysokość wspomnianego zwrotu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 8
1.
Cenę minimalną ziemniaków przeznaczonych do wyrobu skrobi ziemniaczanej ustala się na poziomie:
- 208 ECU dla roku gospodarczego 1993/94,
- 192 ECU dla roku gospodarczego 1994/95,
- 176 ECU, począwszy od roku gospodarczego 1995/96.
Ceny te stosuje się do ilości ziemniaków dostarczonych do fabryki, potrzebnych do wyrobu jednej tony skrobi.
2.
Ustanawia się system płatności wyrównawczych dla producentów ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi ziemniaczanej.
Wysokość płatności stosuje się do ilości ziemniaków potrzebnych do wyrobu jednej tony skrobi.
Wynosi ona:
- 40 ECU na rok gospodarczy 1993/94,
- 56 ECU na rok gospodarczy 1994/95,
- 72 ECU, począwszy od roku gospodarczego 1995/96.
3.
Cenę minimalną oraz płatność wyrównawczą ustala się w zależności od zawartości skrobi w ziemniakach.
4.
Gdy wymaga tego sytuacja na rynku skrobi ziemniaczanej, Rada przyjmuje właściwe środki zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
5.
Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
TYTUŁ II
Artykuł 9
1.
Przywóz do Wspólnoty oraz wywóz ze Wspólnoty wszelkich produktów wymienionych w art. 1 uzależniony jest od przedłożenia pozwolenia na przywóz lub na wywóz, które może być wydane przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy, niezależnie od jego siedziby we Wspólnocie.
W przypadku ustalenia opłaty wyrównawczej lub refundacji z góry ustalenie z góry odnotowuje się w pozwoleniu, które służy jako dokument wspierający takie ustalenie.
Pozwolenie na przywóz lub wywóz jest ważne w całej Wspólnocie.
Wydanie pozwolenia uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia gwarantującego realizację przywozu lub wywozu w okresie ważności pozwolenia; zabezpieczenie przepada w całości lub w części, jeśli transakcja nie dojdzie do skutku lub zostanie przeprowadzona tylko częściowo w tym okresie.
2.
Okres ważności pozwoleń oraz inne przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
Artykuł 10
1.
Opłatę wyrównawczą, równą dla każdego produktu cenie progowej pomniejszonej o cenę CIF (koszt, ubezpieczenie i fracht), pobiera się od przywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c), z wyjątkiem słodu.
Jednakże opłatę wyrównawczą stosowaną w przypadku żyta pobiera się podczas przywozu produktów objętych kodem Nomenklatury Scalonej (CN) 10089010.
2.
Ceny CIF oblicza się dla Rotterdamu na podstawie najbardziej korzystnych możliwości zakupu na rynku światowym, określanych dla każdego produktu na podstawie notowań i cen na tym rynku, po dostosowaniach w zależności od ewentualnych różnic w jakości w porównaniu z jakością standardową, w odniesieniu do której ustalona jest cena progowa.
Różnice w jakości wyraża się we współczynnikach równoważności.
3.
Gdy wolne notowania na rynku światowym nie są czynnikiem determinującym dla cen ofertowych oraz gdy ta cena jest niższa od cen rynku światowego, specjalna cena CIF obliczona na podstawie ceny ofertowej zastępuje cenę CIF jedynie w przypadku przywozu, o którym mowa.
4.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu, w szczególności współczynniki równoważności, zasady ustalania cen CIF oraz margines, w obrębie którego wahania czynników wykorzystanych do obliczenia opłaty wyrównawczej nie wymagają żadnych zmian opłaty, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
5.
Komisja ustala opłaty wyrównawcze wymienione w niniejszym artykule.
Artykuł 11
1.
Opłatę wyrównawczą pobiera się podczas przywozu słodu lub produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. d), z wyjątkiem produktów objętych kodem CN 07142000, 07149090, 23031019, 23031090, 23033000, 23081000 oraz 23089030, o dwóch częściach składowych:
A. zmienny element, który może być ustalany i korygowany na podstawie ryczałtowej:
a) odpowiadającej, w odniesieniu do produktów przetwarzanych z produktów podstawowych wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), wpływowi opłat wyrównawczych od tych pro duktów podstawowych na ich koszt własny;
b) zwiększonej, w danym przypadku, dla produktów przetwarzanych, zawierających zarówno podstawowe produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. a), jak i inne produkty, o kwotę wpływu opłat wyrównawczych lub ceł pobieranych od tych innych produktów na ich koszt produkcji;
c) ustalonej dla produktów niezawierających żadnych produktów podstawowych, wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), uwzględniając warunki rynkowe produktów określonych w art. 1, z którymi rywalizują;
B. stały element, mający na celu ochronę przemysłu przetwórczego.
2.
Jeżeli rzeczywiste oferty z państw trzecich dotyczące produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. d) nie odpowiadają cenie wynikającej z ceny produktów podstawowych użytych do ich wyrobu zwiększonej o koszty przetworzenia, kwota ustalona zgodnie z procedurą określoną art. 23 może być dodana do opłaty wyrównawczej ustalonej zgodnie z ust. 1.
3.
Komisja ustala opłaty wyrównawcze wymienione w ust. 1.
4.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 12
1.
Opłata wyrównawcza, która ma zostać pobrana, to opłata, którą obowiązuje w dniu przywozu.
2.
Jednakże, odnośnie do przywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b), opłatę wyrównawczą obowiązującą w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, dostosowaną w zależności od ceny progowej obowiązującej w miesiącu przywozu, stosuje się do przywozu, który ma być zrealizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wnioskodawca o to wystąpi, składając wniosek o pozwolenie.
W tym przypadku do opłaty wyrównawczej dodaje się premię, ustaloną w tym samym czasie, co opłata wyrównawcza.
3.
Można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, o zastosowaniu przepisów ust. 2, w całości lub w części, do wszelkich produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) i d).
Jeżeli przewidziano ustalenie opłaty wyrównawczej z góry dla słodu, opłatę dostosowuje się w czasie pierwszych trzech miesięcy roku gospodarczego na podstawie ceny progowej obowiązującej w czasie ostatniego miesiąca poprzedzającego rok gospodarczy.
4.
Skalę premii ustala Komisja.
5.
W przypadku gdy badanie sytuacji rynku wskazuje, że stosowanie przepisów dotyczących ustalania opłaty wyrównawczej z góry spowodowało lub może spowodować trudności, może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, o zawieszeniu stosowania tych przepisów w ściśle wymaganym okresie.
W przypadkach nadzwyczaj pilnych Komisja może, po zbadaniu sytuacji na podstawie wszystkich dostępnych jej informacji, podjąć decyzję o zawieszeniu ustalania opłat wyrównawczych z góry na maksymalny okres trzech dni roboczych.
Wnioski o pozwolenia wraz z wnioskami o ustalanie opłat wyrównawczych z góry złożone w okresie zawieszenia zostają odrzucone.
6.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące ustalania opłat wyrównawczych z góry, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 13
1.
W zakresie koniecznym do umożliwienia wywozu produktów wymienionych w art. 1 w stanie, o którym mowa w niniejszym artykule, lub w formie towarów wymienionych w załączniku B, na podstawie notowań lub cen tych produktów na rynku światowym, różnica między tymi notowaniami lub cenami a cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundację eksportową.
2.
Refundacja jest jednakowa dla całej Wspólnoty.
Może być ona zróżnicowana ze względu na wykorzystanie lub przeznaczenie.
Refundację przyznaje się na wniosek.
Refundacje ustala się w równych odstępach czasu, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
W razie potrzeby Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, dokonać zmiany refundacji w okresie interwencyjnym.
3.
Wysokość refundacji obowiązująca podczas wywozu produktów wymienionych w art. 1 oraz towarów wymienionych w załączniku B wynosi tyle, ile w dniu wywozu.
4.
Jednakże w przypadku produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) refundacja obowiązująca w dniu, w którym złożono wniosek o pozwolenie, dostosowana do ceny progowej, która będzie obowiązywać w miesiącu wywozu, stosuje się do wywozu, który ma być zrealizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca w momencie ubiegania się o pozwolenie.
Może zostać ustalona kwota korygująca.
Stosuje się ją w odniesieniu do refundacji ustalonych z góry.
Kwotę korygującą ustala się w tym samym czasie co refundacje, zgodnie z tą samą procedurą; jednakże, jeśli jest to konieczne, Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, dokonać zmiany kwot korygujących w okresie interwencyjnym.
Przepisy akapitu pierwszego i drugiego mogą mieć zastosowanie, w całości lub w części, odnośnie do wszelkich produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) i d) oraz produktów wymienionych w art. 1, które są wywożone w formie towarów określonych w załączniku B.
Jeśli przewidziano ustalenie z góry refundacji dla słodu, refundacja do wywozu zrealizowanego w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku gospodarczego słodu będącego na składzie na końcu poprzedniego roku gospodarczego lub słodu uzyskanego z jęczmienia będącego na składzie w tym czasie jest dostosowana na podstawie ceny progowej obowiązującej w ostatnim miesiącu poprzedzającego roku gospodarczego.
5.
Na tyle, na ile konieczne jest uwzględnienie poszczególnych cech produkcji pewnych napojów alkoholowych otrzymywanych ze zbóż, kryteria przyznawania refundacji eksportowych określonych w ust. 1 oraz procedury nadzoru mogą być dostosowane do tej szczególnej sytuacji.
Komisja, działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, określa szczegółowe przepisy konieczne do przeprowadzenia tego dostosowania.
6.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Załącznik B jest zmieniany zgodnie z tą samą procedurą.
7.
W przypadku gdy badanie sytuacji rynkowej wskazuje, że stosowanie przepisów dotyczących ustalania z góry refundacji eksportowej spowodowało lub może spowodować trudności, może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, o zawieszeniu stosowania tych przepisów, w niezbędnym wymaganym okresie.
W przypadkach nadzwyczaj pilnych Komisja może, po zbadaniu sytuacji na podstawie wszystkich dostępnych jej informacji, podjąć decyzję o zawieszeniu ustalania refundacji z góry na maksymalny okres trzech dni roboczych.
Wnioski o pozwolenia wraz wnioskami o ustalanie z góry złożone w okresie zawieszenia zostają odrzucone.
Artykuł 14
1.
W zakresie koniecznym dla właściwego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku zbóż stosowanie systemu uszlachetniania czynnego może być zabronione w całości lub w części:
- w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1, przeznaczonych do wyrobu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) i d),
- oraz, w szczególnych przypadkach, w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 i przeznaczonych do wyrobu towarów wymienionych w załączniku B.
2.
Środki przyjęte na podstawie niniejszego artykułu są określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 15
1.
Ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz szczególne zasady jej stosowania mają zastosowanie do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.
2.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia lub jeśli Komisja zdecydowała o odstępstwie od niego, działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, zabrania się w handlu z państwami trzecimi:
- pobierania opłat celnych lub opłat o skutku równoważnym,
- stosowania wszelkich ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 16
1.
W przypadku gdy notowania lub ceny na rynku światowym dla jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 osiągają poziom cen Wspólnoty i gdy sytuacja ta może utrzymywać się i pogarszać, tym samym zakłócając lub grożąc zakłóceniami na rynku Wspólnoty, mogą zostać podjęte właściwe środki.
2.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 17
1.
Jeśli ze względu na przywóz lub wywóz wspólnotowy rynek jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 doświadcza poważnych zakłóceń lub jest zagrożony poważnymi zakłóceniami, które mogą zagrażać celom określonym w art. 39 Traktatu, mogą zostać zastosowane odpowiednie środki w handlu z państwami trzecimi do czasu ustąpienia tych zakłóceń lub zagrożeń.
2.
W przypadku wystąpienia sytuacji wymienionej w ust. 1 Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, decyduje o podjęciu koniecznych środków; informację o takich środkach przekazuje się Państwom Członkowskim, a środki te stosuje się bezzwłocznie.
Jeśli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w tej sprawie w ciągu trzech dni od otrzymania wniosku.
3.
Środki, o których zdecyduje Komisja, mogą zostać przekazane Radzie przez każde Państwo Członkowskie w ciągu trzech dni roboczych od dnia, w którym zostały podane do wiadomości.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Może ona, działając większością kwalifikowaną, zmienić lub uchylić dane środki.
4.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
TYTUŁ III
Przepisy ogólne
Artykuł 18
Towary wymienione w art. 1, wyprodukowane lub otrzymywane z produktów, do których nie stosuje się art. 9 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 Traktatu, nie są dopuszczone do wolnego obrotu we Wspólnocie.
Artykuł 19
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 92-94 Traktatu mają zastosowanie do produkcji i handlu produktami wymienionymi w art. 1.
Artykuł 20
Artykuł 40 ust. 4 Traktatu oraz odpowiednie przepisy dotyczące wdrożenia art. 40, o ile chodzi o Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, stosuje się do francuskich departamentów zamorskich w odniesieniu do produktów określonych w art. 1.
Artykuł 21
Państwa Członkowskie oraz Komisja przekazują sobie informacje konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia oraz przestrzegania międzynarodowych zobowiązań dotyczących zbóż.
Zasady dotyczące przekazu i rozpowszechniania informacji przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 22
1.
Ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Zbóż (zwany dalej "Komitetem"), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Głosy Państw Członkowskich w Komitecie ważone są zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Artykuł 23
1.
Jeżeli ma zastosowanie procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przekazuje sprawę Komitetowi.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię o projekcie w ciągu okresu ustalonego przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością 54 głosów.
3.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jednakże, jeżeli nie są one zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie informuje o nich Radę.
W takim przypadku Komisja może odroczyć stosowanie środków, które przyjęła, nie więcej niż o jeden miesiąc od daty powiadomienia.
Rada, działając większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 24
Komitet może rozpatrywać wszelkie inne kwestie zgłoszone mu przez przewodniczącego, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 25
Niniejsze rozporządzenie stosuje się przy jednoczesnym uwzględnieniu celów określonych w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 26
1.
Rozporządzenie Rady nr 2727/75 traci moc, począwszy od roku gospodarczego 1993/94.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik C zawiera tabelę dla celów korelacji podstaw prawnych i odniesień do artykułów wspomnianego rozporządzenia z podstawami prawnymi i odniesieniami do niniejszego rozpor ządzenia.
2.
Następujące rozporządzenia tracą moc:
- począwszy od roku gospodarczego 1992/93:
- rozporządzenia (EWG) nr 729/89 i (EWG) nr 1346/90,
- począwszy od roku gospodarczego 1993/94:
- rozporządzenia (EWG) nr 2743/75, (EWG) nr 2744/75, (EWG) nr 2745/75, (EWG) nr 2746/75, (EWG) nr 2747/75 w odniesieniu do zbóż, (EWG) nr 2748/75, (EWG) nr 1145/76, (EWG) nr 3103/76, (EWG) nr 1188/81, (EWG) nr 1008/86, (EWG) nr 1009/86 w odniesieniu do zbóż, (EWG) nr 1581/86, (EWG) nr 1582/86, (EWG) nr 2226/88 i (EWG) nr 1835/89.
3.
Aby ułatwić przejście od obecnych ustaleń dotyczących wspólnej organizacji rynku zbóż do ustaleń wynikających z niniejszego rozporządzenia lub aby ułatwić przejście od jednego roku gospodarczego do następnego w latach gospodarczych 1993/94, 1994/95 oraz 1995/96, Komisja, działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, może przyjąć wszelkie środki przejściowe, jakie uzna za odpowiednie.
Artykuł 27
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1768/92
z dnia 18 czerwca 1992 r.
dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: prace badawcze w dziedzinie farmacji odgrywają decydującą rolę w stałym podnoszeniu poziomu zdrowia publicznego;
produkty lecznicze, w szczególności te, które są wynikiem długich, kosztownych prac badawczych, nie będą we Wspólnocie i w Europie dalej opracowywane, jeżeli nie zostaną one objęte korzystnymi przepisami, zapewniającymi dostatecznie mocną ochronę zachęcającą do kontynuowania prac badawczych;
w chwili obecnej okres, który upływa między wypełnieniem wniosku o patent dla nowego produktu leczniczego a wydaniem zezwolenia na obrót, powoduje, że okres rzeczywistej ochrony w ramach patentu jest niewystarczający na pokrycie nakładów poniesionych na prace badawcze;
sytuacja ta prowadzi do braku ochrony, co jest krzywdzące dla badań w dziedzinie farmacji;
obecna sytuacja stwarza ryzyko, że ośrodki badawcze usytuowane w Państwach Członkowskich będą przenoszone do tych krajów, które już przyznają większą ochronę;
na poziomie wspólnotowym powinno być wprowadzone jednolite rozwiązanie, które zapobiegałoby wprowadzaniu zróżnicowanych rozwiązań w ustawodawstwach krajowych, powodujących powstawanie dalszych rozbieżności, które mogłyby stanowić przeszkodę dla swobodnego przepływu produktów leczniczych we Wspólnocie i w ten sposób bezpośrednio hamować utworzenie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego;
z tego względu niezbędne jest stworzenie dodatkowego świadectwa ochronnego, udzielanego na tych samych warunkach przez każde z Państw Członkowskich na wniosek posiadacza patentu krajowego lub europejskiego na produkt leczniczy, dla którego wydane zostało zezwolenie na obrót; rozporządzenie jest w tej sytuacji najwłaściwszym instrumentem prawnym;
okres ochrony przyznanej na mocy świadectwa powinien zapewniać właściwą i skuteczną ochronę; w tym celu posiadacz zarówno patentu, jak i świadectwa, powinien mieć możliwość korzystania z całego, maksymalnego piętnastoletniego okresu wyłączności, liczonego od chwili uzyskania pierwszego zezwolenia na obrót we Wspólnocie danego produktu leczniczego;
niemniej jednak w sektorze tak złożonym i wrażliwym, jakim jest sektor farmaceutyczny, muszą być wzięte pod uwagę wszelkie wchodzące w grę interesy, włącznie z tymi dotyczącymi zdrowia publicznego; do tego celu świadectwo nie może być wydane na okres powyżej pięciu lat; udzielona ochrona powinna być później ściśle związana z produktem, który uzyskał zezwolenie na obrót;
powinna być zapewniona odpowiednia równowaga przy określaniu regulacji przejściowych; regulacje takie powinny umożliwić wspólnotowemu przemysłowi farmaceutycznemu dorównanie, w pewnym zakresie, jego głównym konkurentom, którzy przez kilka lat podlegali prawu gwarantującemu im właściwszą ochronę, zapewniając jednocześnie, że regulacje te nie będą stały na przeszkodzie osiągnięciu innych uzasadnionych celów dotyczących polityki zdrowotnej, prowadzonej zarówno na szczeblu krajowym, jak i na poziomie wspólnotowym;
regulacje przejściowe stosowane zarówno do wniosków o wydanie świadectw, jak i do świadectw wydanych na podstawie ustawodawstwa krajowego, powinny być określone przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia;
Państwa Członkowskie, w których ustawodawstwie wprowadzono ostatnio zdolność patentową produktów farmaceutycznych, powinny mieć przepisy szczególne;
powinien zostać ustanowiony przepis dotyczący odpowiedniego ograniczenia czasu obowiązywania świadectwa w przypadkach szczególnych, kiedy czas trwania patentu został już przedłużony na podstawie szczególnych przepisów prawa krajowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "produkt leczniczy" oznacza każdą substancję lub mieszaninę substancji przeznaczonych do zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt, lub podawaną ludziom lub zwierzętom w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia czy modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu ludzkiego lub zwierzęcego;
b) "produkt" oznacza aktywny składnik lub mieszaninę aktywnych składników produktu leczniczego;
c) "patent podstawowy" oznacza patent, którym chroniony jest produkt określony w lit. b), proces otrzymywania produktu lub zastosowanie produktu, i który wskazany jest przez posiadacza do celów procedury wydania świadectwa;
d) "świadectwo" oznacza dodatkowe świadectwo ochronne.
Artykuł 2
Zakres
Każdy produkt chroniony przez patent na terytorium Państwa Członkowskiego i przed wprowadzeniem na rynek jako produkt leczniczy podlegający administracyjnej procedurze wydawania zezwolenia, ustanowionej w dyrektywie Rady 65/65/EWG [4] lub dyrektywie 81/851/EWG [5], może być przedmiotem świadectwa, zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 3
Warunki uzyskania świadectwa
Świadectwo wydaje się, jeżeli w Państwie Członkowskim, w którym złożony zostaje wniosek określony w art. 7, w dniu złożenia wspomnianego wniosku:
a) produkt chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy;
b) wydane zostało zgodnie z dyrektywą 65/65/EWG lub dyrektywą 81/851/EWG, odpowiednio, ważne zezwolenie na obrót produktem leczniczym;
c) produkt nie był uprzednio przedmiotem świadectwa;
d) zezwolenie określone w lit. b) jest pierwszym zezwoleniem na obrót danym produktem jako produktem leczniczym.
Artykuł 4
Przedmiot ochrony
W granicach ochrony przyznanej patentem podstawowym ochrona przyznana świadectwem rozciąga się jedynie na produkt objęty zezwoleniem na obrót odpowiadającym mu produktem leczniczym oraz na każde użycie produktu jako produktu leczniczego, jakie było dozwolone przed wygaśnięciem świadectwa.
Artykuł 5
Skutki świadectwa
Z zastrzeżeniem przepisów art. 4 świadectwo przyznaje te same prawa, które przyznane są na mocy patentu podstawowego, oraz podlega takim samym ograniczeniom i takim samym zobowiązaniom.
Artykuł 6
Uprawnienia do uzyskania świadectwa
Świadectwo wydawane będzie posiadaczowi patentu podstawowego lub jego następcy.
Artykuł 7
Wniosek o wydanie świadectwa
1.
Wniosek o wydanie świadectwa składa się w ciągu sześciu miesięcy od daty, w której wydane zostało zezwolenie na obrót, określone w art. 3 lit. b), kiedy został wydany produkt leczniczy.
2.
Bez względu na ust. 1, jeżeli zezwolenie na obrót zostało wydane przed udzieleniem patentu podstawowego, wniosek o wydanie świadectwa wnosi się w ciągu sześciu miesięcy od daty udzielenia patentu.
Artykuł 8
Treść wniosku o wydanie świadectwa
1.
Wniosek o wydanie świadectwa powinien zawierać:
a) podanie o wydanie świadectwa, wskazujące w szczególności:
i) nazwisko (nazwę) i adres wnioskodawcy;
ii) w przypadku powołania przedstawiciela, jego nazwisko (nazwę) i adres;
iii) numer patentu podstawowego i nazwę wynalazku;
iv) numer i datę pierwszego zezwolenia na obrót, jak określono w art. 3 lit. b), a jeżeli zezwolenie to nie jest pierwszym zezwoleniem na obrót we Wspólnocie, numer i datę tego zezwolenia;
b) kopię zezwolenia na obrót określoną w art. 3 lit. b), w którym wskazany jest produkt, zawierający w szczególności numer i datę zezwolenia oraz spis cech charakterystycznych produktu, wymienionych w art. 4a dyrektywy 65/65/EWG lub w art. 5a dyrektywy 81/851/EWG;
c) jeżeli zezwolenie określone w lit. b) nie jest pierwszym zezwoleniem na obrót na terytorium Wspólnoty produktu leczniczego, informacje dotyczące tożsamości produktu dopuszczonego do obrotu oraz przepis prawny, na podstawie którego prowadzone było postępowanie w sprawie wydania zezwolenia, wraz z kopią powiadomienia o wydaniu zezwolenia, opublikowanego we właściwej publikacji urzędowej.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że w chwili składania wniosku powinna być wniesiona opłata.
Artykuł 9
Złożenie wniosku o wydanie świadectwa
1.
Wniosek o wydanie świadectwa składa się we właściwym urzędzie patentowym Państwa Członkowskiego, w którym udzielony został patent podstawowy lub w którego imieniu został on udzielony i w którym wydane zostało zezwolenie na obrót określone w art. 3 lit. b), o ile to Państwo Członkowskie nie wyznaczy innych władz do tego celu.
2.
Powiadomienie o złożeniu wniosku o wydanie świadectwa będzie opublikowane przez władze określone w ust. 1.
Powiadomienie będzie zawierać przynajmniej następujące informacje:
a) nazwisko (nazwę) i adres wnioskodawcy;
b) numer patentu podstawowego;
c) nazwa wynalazku;
d) numer i datę zezwolenia na obrót określonego w art. 3 lit. b) oraz produkt wskazany w tym zezwoleniu;
e) numer i datę pierwszego zezwolenia na obrót we Wspólnocie, jeśli takie zostało wydane.
Artykuł 10
Wydanie świadectwa lub odrzucenie wniosku
1.
Jeżeli wniosek o wydanie świadectwa i produkt, którego on dotyczy, spełniają warunki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, władza określona w art. 9 ust. 1 wydaje świadectwo.
2.
Władze określone w art. 9 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3, odrzucają wniosek o wydanie świadectwa, jeżeli wniosek lub produkt, którego on dotyczy, nie spełnia warunków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Jeżeli wniosek o wydanie świadectwa nie spełnia warunków ustanowionych w art. 8, władze określone w art. 9 ust. 1, zażądają od wnioskodawcy usunięcia w wyznaczonym terminie nieprawidłowości lub wniesienia opłaty.
4.
Jeżeli na mocy ust. 3 w wyznaczonym terminie nieprawidłowości nie zostaną usunięte lub nie zostanie wniesiona opłata, władze odrzucą wniosek.
5. Państwa Członkowskie mogą postanowić, że władze określone w art. 9 ust. 1 wydadzą świadectwa bez sprawdzania, czy spełnione są warunki ustanowione w art. 3 lit. c) i d).
Artykuł 11
Publikacja
1.
Powiadomienie o fakcie wydania świadectwa będzie opublikowane przez władze określone w art. 9 ust. 1.
Powiadomienie zawiera przynajmniej następujące informacje:
a) nazwisko (nazwę) i adres posiadacza świadectwa;
b) numer patentu podstawowego;
c) nazwa wynalazku;
d) numer i datę zezwolenia na obrót określonego w art. 3 lit. b) i produkt wskazany w tym zezwoleniu;
e) numer i datę pierwszego zezwolenia na obrót na terytorium Wspólnoty, jeśli został wydany;
f) okres ważności świadectwa.
2. Powiadomienie o odrzuceniu wniosku o wydanie świadectwa będzie opublikowane przez władze określone w art. 9 ust. 1. Powiadomienie będzie zawierać przynajmniej informacje określone w art. 9 ust. 2.
Artykuł 12
Opłaty roczne
Państwa Członkowskie mogą wymagać z tytułu świadectwa wnoszenia opłat rocznych.
Artykuł 13
Okres ważności świadectwa
1.
Świadectwo zaczyna obowiązywać z końcem prawnie ustalonego terminu obowiązywania patentu podstawowego i pozostaje w mocy przez okres równy okresowi, który upłynął między datą dokonania zgłoszenia patentu podstawowego a datą pierwszego zezwolenia na obrót produktem we Wspólnocie pomniejszonemu o okres pięciu lat.
2.
Bez względu na ust. 1 okres ważności świadectwa nie może przekroczyć pięciu lat od daty, od której zaczyna ono obowiązywać.
Artykuł 14
Wygaśnięcie świadectwa
Świadectwo wygasa:
a) z końcem okresu przewidzianego w art. 13;
b) jeżeli uprawniony ze świadectwa zrzeka się go;
c) jeżeli opłata roczna nie zostanie wniesiona w terminie ustanowiona na podstawie art. 12;
d) jeżeli i tak długo, jak produkt objęty świadectwem nie może być dopuszczony do obrotu w związku z cofnięciem stosownego zezwolenia lub zezwoleń na obrót, zgodnie z dyrektywą 65/65/EWG lub dyrektywą 81/851/EWG.
Władze określone w art. 9 ust. 1 mogą zadecydować o wygaśnięciu świadectwa z własnej inicjatywy lub na wniosek strony trzeciej.
Artykuł 15
Unieważnienie świadectwa
1.
Świadectwo unieważnia się, jeżeli:
a) zostało ono wydane niezgodnie z przepisami art. 3;
b) patent podstawowy wygasł przed upływem prawnie ustalonego terminu;
c) patent podstawowy został uchylony lub ograniczony w takim zakresie, że produkt, dla którego świadectwo zostało wydane, nie mógłby być dłużej chroniony zastrzeżeniami patentu podstawowego lub po wygaśnięciu patentu podstawowego istnieją podstawy uchylenia, które uzasadniałyby takie uchylenie lub ograniczenie.
2.
Każda osoba może złożyć wniosek o uchylenie danego patentu podstawowego lub wnieść do instytucji odpowiedzialnej na mocy prawa krajowego sprawę o stwierdzenie nieważności świadectwa.
Artykuł 16
Powiadomienie o wygaśnięciu lub unieważnieniu
Jeżeli świadectwo wygasa zgodnie z art. 14 lit. b), c) lub d) lub traci ważność zgodnie z art. 15, powiadomienie o tym fakcie będzie opublikowane przez władze określone w art. 9 ust. 1.
Artykuł 17
Odwołania
Od decyzji władz określonych w art. 9 ust. 1 lub instytucji określonej w art. 15 ust. 2, podejmowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, przysługuje takie samo prawo odwołania się, jakie przewidziane jest w prawie krajowym od podobnych decyzji podejmowanych w odniesieniu do patentów krajowych.
Artykuł 18
Procedura
1.
Z braku przepisów proceduralnych w niniejszym rozporządzeniu do świadectw mają zastosowanie przepisy proceduralne stosowane na podstawie prawa krajowego do odpowiadających im patentów podstawowych, chyba że prawo to ustala szczególne przepisy proceduralne dla świadectw.
2.
Bez względu na ust. 1 wyklucza się procedurę sprzeciwu wobec wydania świadectwa.
Artykuł 19
Przepisy przejściowe
1.
Świadectwo może być wydane na każdy produkt, który w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia chroniony jest ważnym patentem podstawowym i dla którego pierwsze zezwolenie na obrót produktem leczniczym na terytorium Wspólnoty wydane zostało po dniu 1 stycznia 1985 r.
W przypadku świadectw, które mają być wydawane w Danii i Niemczech, datę 1 stycznia 1985 r. zastępuje się datą 1 stycznia 1988 r.
W przypadku świadectw, które mają być wydawane w Belgii i we Włoszech, datę 1 stycznia 1985 r. zastępuje się datą 1 stycznia 1982 r.
2.
Wniosek o wydanie świadectwa określonego w ust. 1, składa się w ciągu sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do świadectw wydanych zgodnie z ustawodawstwem krajowym Państwa Członkowskiego przed datą wejścia niniejszego rozporządzenia w życie ani do wniosków o wydanie świadectwa złożonych zgodnie z tym ustawodawstwem przed datą publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 21
W tych Państwach Członkowskich, w których ustawodawstwo krajowe nie przewidywało według stanu na dzień 1 stycznia 1990 r. zdolności patentowej produktów farmaceutycznych, niniejsze rozporządzenie stosuje się pięć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 19 nie stosuje się w tych Państwach Członkowskich.
Artykuł 22
Jeżeli świadectwo zostało wydane dla produktu chronionego patentem, którego czas trwania został na podstawie krajowego prawa patentowego przedłużony, lub złożony został wniosek o jego przedłużenie, okres ochrony, który ma być przyznany tym świadectwem, skraca się o taką liczbę lat, o jaką czas trwania patentu przedłużony został powyżej 20 lat.
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 23
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześć miesięcy po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1776/92
z dnia 30 czerwca 1992 r.
w sprawie składowania produktów zbożowych i produktów z ryżu w składach celnych przed wywozem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 674/92 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 674/92, w szczególności jego art. 17,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2503/88 z dnia 25 lipca 1988 r. w sprawie składów celnych [4], w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
manipulacja produktami umieszczonymi w składzie celnym ograniczona jest do niektórych operacji standardowych wymienionych w art. 28 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [5]; wszelkie inne dopuszczalne manipulacje wymagają wydania wyraźnego zezwolenia dla każdego sektora, w którym są dopuszczalne;
w celu dopuszczenia lepszego wykorzystania zdolności składowej w przypadku niektórych produktów zbożowych i produktów z ryżu należy dopuścić składowanie w jednym silosie lub składzie większej liczby partii niż jedna, jeśli partie te mają tę samą podpozycję w nomenklaturze dopłat;
w celu wyraźnego wyodrębnienia zbóż z zakupów interwencyjnych nie należy dopuszczać składowania ich łącznie ze zbożem Wspólnoty z wolnego rynku;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Produkty wymienione w art. 1 lit. a)–c) rozporządzenia (EWG) nr 2727/75, produkty o kodach CN 1102 i 1107 oraz produkty wymienione w art. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 składowane luzem w składach celnych lub przez producentów w wolnym obszarze celnym w celu uzyskania zaliczki na dopłaty w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [6] mogą, poza operacjami wymienionymi w art. 28 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, być mieszane w tym samym miejscu składowania z innymi produktami z tej samej podpozycji w nomenklaturze dopłat i o takiej samej charakterystyce technicznej, które również spełniają wymagania do przyznania dopłat wywozowych i są również objęte procedurą ustanowioną w rozporządzeniu (EWG) nr 3665/87 lub rozporządzeniu (EWG) nr 565/80.
Produkty ze skupu interwencyjnego mogą jednak być składowane jedynie z innymi produktami ze skupu interwencyjnego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1911/92
z dnia 9 lipca 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1039/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do powyższego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie uregulowań dotyczących klasyfikacji towarów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określa ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta lub która dodaje do niej dodatkowe podziały oraz która została ustanowiona przez szczególne przepisy Wspólnoty, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wymienionych w kolumnie 2, z przyczyn wymienionych w kolumnie 3;
właściwe jest, aby, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, które dotyczą systemów podwójnej kontroli oraz wcześniejszego i retrospektywnego nadzoru Wspólnoty w odniesieniu do wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, na podstawie przepisów art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 [3] posiadacz wiążącej informacji taryfowej wydanej przez organy celne Państw Członkowskich, która nie stosuje się już do niniejszego rozporządzenia, w sprawach klasyfikacji towarów w ramach Nomenklatury Scalonej, nadal mógł się na nią powoływać przez pewien czas, jeżeli zawarł umowę, jak określono w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 1715/90 [4]; środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury w odniesieniu do produktów nr 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 w załączonej tabeli;
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał, w terminie określonym przez jego przewodniczącego, opinii dotyczącej produktu nr 2 w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie sklasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej pod odpowiednimi kodami CN wskazanymi w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, które dotyczą systemów podwójnej kontroli oraz wcześniejszego i retrospektywnego nadzoru Wspólnoty w odniesieniu do wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, na podstawie przepisów art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90 posiadacz wiążącej informacji taryfowej wydanej przez organy celne Państw Członkowskich, która nie stosuje się już do niniejszego rozporządzenia, w sprawach klasyfikacji towarów w ramach Nomenklatury Scalonej, nadal może się na nią powoływać przez okres 60 dni od daty przyjęcia niniejszego rozporządzenia, jeżeli zawarł umowę jak określono w art. 14 lit. a) lub b) akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1939/92
z dnia 14 lipca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 w sprawie pomocy na produkcję kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 816/92 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 756/70 z dnia 24 kwietnia 1970 r. w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę i kazeiniany [3] zostało uchylone rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2921/90 [4], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1768/91 [5]; zostały przyjęte szczegółowe przepisy w celu ułatwienia zwolnienia zabezpieczeń wniesionych od dnia 1 marca 1989 r. na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia EWG nr 756/70; przepisy te stosowane do tej pory bezzasadnie do przedmiotowych producentów nie umożliwiały unormowania wszystkich zaistniałych przypadków; terminy ustalone w art. 28 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r., ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3745/89 [7], powinny być zatem przedłużone w celu zapobiegania niepotrzebnym stratom przedmiotowych zabezpieczeń;
artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2921/90 ustanawia pomoc w odniesieniu do odtłuszczonego mleka przetworzonego w kazeinę lub kazeiniany; biorąc pod uwagę tendencje rynkowe w stosunku do tych produktów i do odtłuszczonego mleka w proszku, należy tę pomoc obniżyć;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2921/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 kwotę "7,49 ECU" zastępuje się kwotą "7,00 ECU";
2) w art. 6 dodaje się akapit szósty w brzmieniu:
"Na wniosek zainteresowanych stron terminy 12 miesięcy i trzech lat, określone w art. 28 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, mogą być przedłużone odpowiednio do 18 miesięcy i 42 miesięcy."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Jednakże:
Rozporządzenie Komisji (Ewg) nr 1980/92
z dnia 16 lipca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 wprowadzające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3 i art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1538/91 [2], ostatnio zmienionego przez rozporządzenie (EWG) nr 315/92 [3], ustala szczegółowe zasady fakultatywnej klasyfikacji mrożonego i głęboko mrożonego mięsa drobiowego w podziale według kategorii wagowych;
należy zmienić te przepisy w celu uwzględnienia obecnych praktyk handlowych dotyczących obrotu cięższymi tuszami w niektórych Państwach Członkowskich oraz w celu umożliwienia kontynuacji oznaczania masy w jednostkach brytyjskich do dnia 31 grudnia 1994 r. dla produktów wprowadzanych do obrotu w Zjednoczonym Królestwie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1. Paczkowane mrożone lub głęboko mrożone mięso drobiowe może być klasyfikowane według kategorii wagowej zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1609/90, w opakowaniach jednostkowych w rozumieniu art. 2 dyrektywy 76/211/EWG.
Takimi opakowaniami jednostkowymi mogą być:
- opakowania jednostkowe zawierającymi jedną tuszę drobiową, lub
- opakowania jednostkowe zawierające jeden lub kilka kawałków tuszy tego samego rodzaju i gatunku,
jak określono w art. 1.
2.
Zgodnie z ust. 3 i 4 na wszystkich opakowaniach jednostkowych widnieje oznaczenie masy produktu, podawanej jako "masa nominalna", którą opakowania powinny zawierać.
3.
Paczkowane mięso drobiowe mrożone lub głęboko mrożone można klasyfikować według kategorii mas nominalnych, jak następuje:
- tusze:
- < 1100 g: klasy po 50 g (1050 – 1000 – 950 itd.),
- 1100– < 2400 g: klasy po 100 g (1100 – 1200 – 1300 itd.),
- ≥ 2400 g: klasy po 200 g (2400 – 2600 – 2800 itd.),
- kawałki:
- < 1100 g: klasy po 50 g (1050 – 1000 – 950 itd.),
- ≥ 1100: klasy po 100 g (1100 – 1200 – 1300 itd.).
4.
Opakowania jednostkowe określone w ust. 1 przygotowuje się w taki sposób, aby były spełnione następujące warunki:
- rzeczywista zawartość opakowania nie jest mniejsza, średnio, niż masa nominalna,
- udział opakowań wykazujących ujemną wartość błędu większą niż dopuszczalna wartość ustanowiona w ust. 9 jest wystarczająco niski, aby partie opakowań jednostkowych spełniały wymagania badań wymienionych w ust. 10,
- opakowania jednostkowe wykazujące ujemną wartość błędu większą niż podwójna wartość przewidziana w ust. 9, nie są wprowadzane do obrotu.
Do niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje masy nominalnej, rzeczywistej zawartości i ujemnej wartości błędu określone w załączniku I do dyrektywy 76/211/EWG.
5.
W zakresie odpowiedzialności paczkującego lub importera za mrożone lub głęboko mrożone mięso drobiowe oraz w zakresie kontroli przeprowadzanych przez właściwe władze, przepisy określone w załączniku I do dyrektywy 76/211/EWG pkt 4, 5 i 6 stosuje się mutatis mutandis.
6.
Kontrolę opakowań jednostkowych przeprowadza się poprzez pobieranie próbek i składa się ona z dwóch części:
- badania rzeczywistej zawartości każdego pobranego opakowania jednostkowego w próbie losowej,
- badania średniej rzeczywistej zawartości opakowań jednostkowych w próbie losowej.
Partię opakowań jednostkowych uważa się za przyjętą, jeśli wyniki obydwu kontroli spełniają kryteria przyjęcia określone w ust. 10 i 11.
7. Partia przygotowana jest z opakowań jednostkowych o jednakowej masie nominalnej, tego samego rodzaju i z tej samej serii produkcyjnej, zapakowanych w tym samym miejscu, przedstawionych do oceny.
Wielkość partii ogranicza się do ilości ustanowionych poniżej:
- jeżeli opakowania jednostkowe są badane na koniec linii paczkującej, to wielkość każdej partii odpowiada maksymalnej wydajności linii paczkującej w ciągu jednej godziny, bez żadnego ograniczenia wielkości partii,
- w pozostałych przypadkach wielkość partii jest ograniczona do 10000.
8.
Z każdej badanej partii pobiera się losowo następujące liczby opakowań jednostkowych:
Wielkość partii _BAR_ Liczebność próbki _BAR_
100—500 _BAR_ 30 _BAR_
501—3200 _BAR_ 50 _BAR_
< 3200 _BAR_ 80 _BAR_
Partie zawierające mniej niż 100 opakowań jednostkowych podlegają w 100 % badaniu nieniszczącemu, w rozumieniu załącznika II do dyrektywy 76/211/EWG, w przypadku gdy jest ono przeprowadzane.
9.
W przypadku mięsa drobiowego w opakowaniach jednostkowych dopuszczalne są następujące wartości błędu:
g) _BAR_ Masa nominalna, g _BAR_ Dopuszczalna ujemna wartość błędu, g _BAR_
tusze _BAR_ kawałki _BAR_
1000 mniej niż _BAR_ 25 _BAR_ 25 _BAR_
1100— < 2400 _BAR_ 50 _BAR_ 50 _BAR_
2400 i więcej _BAR_ 100 _BAR_
10.
Podczas badania rzeczywistej zawartości poszczególnych opakowań jednostkowych w próbie losowej, minimalna dopuszczalna zawartość jest obliczana przez odjęcie dopuszczalnej ujemnej wartości błędu dla danej zawartości od masy nominalnej opakowania jednostkowego.
Opakowania jednostkowe w próbie losowej, których rzeczywista zawartość jest mniejsza niż minimalna zawartość akceptowana, uważa się za wadliwe.
Badana partia opakowań jednostkowych może być uznana za przyjęta lub odrzuconą, jeżeli liczba wadliwych opakowań jednostkowych w próbie losowej jest niższa lub równa kryterium przyjęcia albo jest równa lub wyższa od kryterium odrzucenia, podanych poniżej:
Liczebność próbki _BAR_ Liczba jednostek wadliwych _BAR_
Kryterium przyjęcia _BAR_ Kryterium odrzucenia _BAR_
30 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_
50 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
80 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_
11.
W przypadku badania średniej rzeczywistej zawartości, partię opakowań jednostkowych uważa się za przyjętą, jeżeli średnia rzeczywista zawartość opakowań jednostkowych tworzących próbkę losową jest większa niż kryterium przyjęcia podane poniżej:
Liczebność próbki _BAR_ Kryterium przyjęcia w odniesieniu do średniej rzeczywistej zawartości _BAR_
30 _BAR_ x— ≥ Qn — 0,503 s _BAR_
50 _BAR_ x— ≥ Qn — 0,379 s _BAR_
80 _BAR_ x— ≥ Qn — 0,295 s _BAR_
x
— = średnia zawartość rzeczywista
Qn = nominalna ilość opakowania jednostkowego,
s = odchylenie standardowe rzeczywistej zawartości opakowań jednostkowych w partii
Odchylenie standardowe oblicza się w sposób określony w załączniku II do dyrektywy 76/211/EWG ppkt 2.3.2.2.
12.
Tak długo, jak dyrektywa 80/181/EWG zezwala na stosowanie dodatkowych oznakowań, oznakowaniu masy nominalnej opakowań jednostkowych, do których stosuje się niniejszy artykuł może towarzyszyć oznakowanie dodatkowe.
13.
Stosując alternatywnie przepisy ust. 2-12, podmioty gospodarcze mogą wprowadzać do obrotu w Zjednoczonym Królestwie do dnia 31 grudnia 1994 r. opakowania jednostkowe, określone w niniejszym artykule, będące legalnie oznakowane zgodnie z ustawodawstwem krajowym masą nominalną, wyrażoną w jednostkach brytyjskich.
W odniesieniu do mięsa drobiowego wprowadzanego do Zjednoczonego Królestwa z innych Państw Członkowskich i spełniającego przepisy poprzedniego akapitu, przeprowadza się losowe kontrole, które nie są dokonywane na granicy."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1992 r.
Jednakże do dnia 31 grudnia 1992 r. podmioty gospodarcze mogą klasyfikować mrożone lub szybko zamrażane mięso drobiowe w opakowaniach jednostkowych przy pomocy klas wagowych zgodnie z przepisami stosowanymi przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Produkty te mogą być następnie wprowadzane do obrotu do dnia 31 grudnia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2009/92
z dnia 20 lipca 1992 r.
określające wspólnotowe metody analiz alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, wykorzystywanego w produkcji napojów spirytusowych, win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych oraz aromatyzowanych koktaili winopodobnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], w szczególności jego art. 4 ust. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91 z dnia 10 czerwca 1991 r. określające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych oraz aromatyzowanych koktajli winopodobnych [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu umożliwienia właściwym organom przeprowadzania kontroli alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, zdefiniowanego w art. 1 ust. 3 lit. h) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 oraz określonego w art. 3 lit. d) tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 1601/91, należy przyjąć wspólnotowe metody analiz;
właściwości alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego są określone w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 oraz w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1601/91; właściwości te są identyczne z elementami stanowiącymi definicję alkoholu obojętnego zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2046/89 z dnia 19 czerwca 1989 r. ustanawiającego ogólne zasady destylacji wina oraz produktów ubocznych winiarstwa [3]; wspólnotowe metody analiz alkoholu obojętnego stosowane w sektorze winiarskim, podane wrozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1238/92 [4], powinny być również uznane jako wspólnotowe metody analizy do celów stosowania rozporządzeń (EWG) nr 1576/89 i 1601/91;
w celu zapewnienia porównywalności otrzymywanych wyników przy użyciu metod analizy przyjętych w niniejszym rozporządzenia, należy zdefiniować wymagania w odniesieniu do porównywalności i odtwarzalności wyników uzyskiwanych z zastosowaniem tych metod;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych i Komitetu Wdrażającego ds. Aromatyzowanych Napojów Winopochodnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe metody analiz alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, zdefiniowanego w art. 1 ust. 3 lit. h) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 oraz określonego w art. 3 lit. d) tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 1601/91, są tymi, które zostały określone w załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1238/92.
Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 1238/92 stosuje się do porównywalności wyników analiz.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2046/92
z dnia 30 czerwca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w związku z tendencjami na rynku oliwy z oliwek i jego powiązań z pozostałymi rynkami olejów roślinnych należy ustalić reprezentatywną cenę rynkową i cenę progową w tym samym czasie co inne urzędowe ceny oliwy z oliwek; dlatego należy również dostosować kryteria ustalania reprezentatywnej ceny rynkowej;
w celu zapewnienia zagwarantowanej ceny interwencyjnej dla większości producentów należy zezwolić grupom producentów i stowarzyszeniom, uznanym na mocy rozporządzenia nr 136/66/EWG [4], na przystąpienie do interwencji wspólnotowej;
należy zatem zmienić rozporządzenie nr 136/66/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Każdego roku dla oliwy z oliwek ustala się we Wspólnocie docelową cenę wyprodukowania, cenę interwencyjną, reprezentatywną cenę rynkową oraz cenę progową.";
2. w art. 4 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Ceny, określone w ust. 1 lit. a), oraz jakość standardową, określoną w ust. 2, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu.";
3. w art. 5 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Każdego roku Rada ustala kwotę jednostkową pomocy produkcyjnej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Można ustalić odrębną kwotę jednostkową dla producentów, których średnia produkcja oliwy z oliwek w roku gospodarczym jest niższa niż 500 kg.";
4. artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Reprezentatywną cenę rynkową ustala się na poziomie pozwalającym na normalny zbyt produkcji oliwy z oliwek, uwzględniając szczególnie perspektywy tendencji na rynku olejów roślinnych i tłuszczów.";
5. w art. 11 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustala w tym samym czasie co reprezentatywną cenę rynkową procent pomocy w odniesieniu do konsumpcji, określonej w ust. 5, oraz procent pomocy w odniesieniu do konsumpcji stosowanej do środków informacyjnych oraz wszelkich innych środków przeznaczonych do wspierania konsumpcji oliwy z oliwek produkowanej we Wspólnocie.";
6. w art. 12 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Agencje interwencyjne, wyznaczone przez producenckie Państwo Członkowskie, zakupią w miesiącach: lipcu, sierpniu, wrześniu i październiku każdego roku gospodarczego, zgodnie z zasadami przyjętymi na mocy ust. 4, oliwę z oliwek pochodzenia wspólnotowego, która jest im oferowana w centrach skupu interwencyjnego na obszarach produkcyjnych przez producentów lub grupy producentów i ich stowarzyszenia, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1360/78 (lub organizacje producentów i/lub ich stowarzyszenia, zgodnie z tym rozporządzeniem).
Agencje interwencyjne skupują po cenach interwencyjnych.
Cena skupu jest dostosowana za pomocą skali wzrostu i redukcji cen tam, gdzie rodzaj lub jakość oliwy oferowanej agencji skupu interwencyjnego nie odpowiada tym, dla których ustalono cenę interwencyjną.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2059/92
z dnia 30 czerwca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 845/72 w sprawie specjalnych środków w celu wsparcia hodowli jedwabników
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2];
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 845/72 [4] stanowi między innymi, że pomoc w odniesieniu do jedwabników ustala się co roku przed 1 sierpnia na rok hodowlany rozpoczynający się w następnym roku kalendarzowym; ze względu na obecną praktykę przepis ten powinien zostać dostosowany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 845/72 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Z początkiem roku hodowlanego 1972/73 przyznaje się pomoc w odniesieniu do jedwabników hodowanych we Wspólnocie.
Pomoc tę, której wysokość jest jednolita dla całej Wspólnoty, ustala się corocznie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92
z dnia 30 czerwca 1992 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych musi towarzyszyć ustanowienie wspólnej polityki rolnej, musi ona obejmować w szczególności wspólną organizację rynków, która w zależności od produktów może przybierać różne formy;
wspólna polityka rolna ma na celu osiągnięcie celów zapisanych w art. 39 Traktatu, a w sektorze surowca tytoniowego w szczególności ustabilizowanie rynków i zapewnienie godziwego poziomu życia zainteresowanej ludności rolniczej; cele te można osiągnąć poprzez dostosowanie zasobów do potrzeb, oparte w szczególności na polityce jakościowej;
obecna sytuacja rynku tytoniu, charakteryzująca się niedostosowaniem podaży do popytu, wymaga istotnej zmiany dotychczas rządzącego nim systemu wspólnotowego, przy zapewnieniu kontynuacji uprawy tytoniu przez tradycyjnych producentów; zmiana ta wymaga uproszczenia mechanizmów zarządzania rynkiem, ograniczenia produkcji zgodnie zarówno z potrzebami rynku, jak i wymogami budżetowymi, oraz na wzmożeniu kontroli mającej na celu zagwarantowanie, że mechanizmy zarządzania osiągną w pełni cele wspólnej organizacji rynku;
różne odmiany tytoniu można podzielić na grupy w zależności od podobieństwa technik uprawy, kosztów produkcji oraz z uwzględnieniem nazw używanych w handlu międzynarodowym;
konkurencyjna sytuacja na rynku tytoniu wymaga wsparcia na rzecz tradycyjnych plantatorów tytoniu, wsparcie to należy oprzeć na systemie premii, który umożliwi zbyt tytoniu we Wspólnocie;
skuteczne zarządzanie systemem premii można zagwarantować poprzez kontrakty na uprawę między plantatorem a zakładem dokonującym pierwszego przetworzenia, które zagwarantują jednocześnie stały rynek zbytu plantatorom i regularne zaopatrzenie zakładom przetwórczym; wypłacanie producentowi kwoty premii przez zakład przetwórczy w chwili dostawy tytoniu objętego kontraktem i odpowiadającego wymogom jakościowym przyczynia się do wspierania plantatorów, a jednocześnie ułatwia zarządzanie systemem premii;
w celu ograniczenia produkcji tytoniu we Wspólnocie i zniechęcenia do produkcji odmian trudno zbywalnych należy określić globalny maksymalny próg gwarancji dla Wspólnoty i dokonywać jej podziału corocznie w ramach poszczególnych progów gwarancji dla każdej grupy odmian;
w celu zapewnienia przestrzegania tych progów gwarancji konieczne jest wprowadzenie na czas ograniczony systemu kontyngentów przetworzonych; do Państw Członkowskich należy dystrybucja, w sposób tymczasowy i w granicach ustalonych progów gwarancji, kontyngentów przetworzonych pomiędzy zainteresowane zakłady, wprowadzone w tym celu przepisy wspólnotowe będą dążyły do zapewnienia sprawiedliwego ich przyznawania, na podstawie ilości przetworzonych w przeszłości, jednak bez brania pod uwagę produktów, odnośnie do których stwierdzono nieprawidłowości; zostaną podjęte konieczne środki, aby w późniejszym terminie umożliwić dystrybucję kontyngentów między producentami na zadowalających warunkach; Państwa Członkowskie dysponujące koniecznymi danymi będą mogły rozdzielić kontyngenty pomiędzy producentów na podstawie wyników osiągniętych w przeszłości;
niezbędne jest, by zakład dokonujący pierwszego przetworzenia nie zawierał kontraktu na uprawę ponad przyznane mu kontyngenty; w wyniku tego trzeba ograniczyć zwroty premii do ilości tytoniu określonych kontyngentem;
należy wprowadzić systemy premii i ograniczeń produkcji początkowo do 1997 r., aby w świetle nabytych doświadczeń wprowadzić poprawki i ewentualnie dostosować na okres późniejszy;
działania ukierunkowujące produkcję mogą pomóc w ustabilizowaniu rynku tytoniu i poprawieniu jakości produkcji; specjalna pomoc umożliwi grupom producentów przyczynianie się do usprawnienia organizacji i ukierunkowania produkcji; program badawczy, finansowany przez potrącenia z premii, pozwoli na ściślejsze powiązanie produkcji tytoniu z wymogami Wspólnoty w zakresie zdrowia publicznego; wreszcie, konieczny jest program konwersji dla producentów tytoniu odmian Mavra, Tsebelia, Forchheimer Havanna IIc i pochodnych odmiany Geudertheimer ze względu na ich znaczenie dla gospodarki niektórych regionów Wspólnoty;
stworzenie jednolitego rynku wymaga jednolitego systemu wymiany handlowej na granicach zewnętrznych;
odstępuje się od wszelkich ograniczeń ilościowych na zewnętrznych granicach Wspólnoty; jednak aby w sytuacjach wyjątkowych nie pozostawiać rynku wspólnotowego bez środków obrony przed zakłóceniami, które mogą stąd wyniknąć, należy umożliwić Wspólnocie niezwłoczne podjęcie wszelkich koniecznych działań;
z powodu nieprzewidzianych okoliczności na rynku może okazać się konieczne wprowadzenie wyjątkowych instrumentów wsparcia rynku, o których zadecyduje Komisja;
przyznanie pewnych rodzajów pomocy mogłoby zagrozić stworzeniu jednolitego rynku; w związku z tym należy doprowadzić do stosowania w sektorze tytoniu postanowień Traktatu umożliwiających ocenę pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie i zakazanie udzielania pomocy niezgodnej z zasadami wspólnego rynku;
należy przewidzieć finansową odpowiedzialność Wspólnoty za wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie w następstwie zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4];
doświadczenie wykazuje, że bardziej rygorystyczne kontrole w sektorze tytoniu mają kluczowe znaczenie; we właściwych przypadkach można przyznać niektóre uprawnienia kontrolne niezależnej agencji kontroli, tak by sprostać specyficznym wymogom tego rynku;
wspólna organizacja rynku tytoniu musi uwzględniać równolegle i w odpowiedni sposób cele przewidziane w art. 39 i 110 Traktatu;
przejście od systemu wprowadzonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 727/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. dotyczącego ustanowienia wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [5], do systemu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu musi dokonać się w jak najlepszych warunkach; w tym celu konieczne się mogą okazać instrumenty przejściowe; ponadto nowe rozwiązania nie powinny być wdrożone w pełni do zbiorów 1993 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólna organizacja rynków rolnych surowca tytoniowego obejmuje przepisy dotyczące:
- systemu premii,
- instrumentów ukierunkowania i kontroli produkcji,
- systemu wymiany handlowej z państwami trzecimi.
Obejmuje ona surowiec tytoniowy i odpady tytoniowe o numerze CN 2401.
Artykuł 2
Odmiany surowca tytoniowego zostają podzielone na następujące grupy:
a) flue-cured:
tytoń suszony w piecach, w których kontrolowany jest obieg powietrza, temperatura i stopień wilgotności;
b) light air-cured:
tytoń suszony powietrzem pod osłoną z uniemożliwieniem fermentacji;
c) dark air-cured:
tytoń suszony powietrzem pod osłoną z umożliwieniem rozwoju naturalnej fermentacji przed wprowadzeniem do obrotu;
d) sun-cured:
tytoń suszony na słońcu;
e) fire-cured:
tytoń suszony ogniowo;
f) Basma (sun-cured);
g) Katerini (sun-cured);
h) Kaba-Koulak klasyczny i odmiany podobne (sun-cured).
Odmiany należące do poszczególnych grup zostały wymienione w Załączniku.
TYTUŁ I
System premii
Artykuł 3
1.
Począwszy od zbiorów 1993 r. do zbiorów 1997 r. wprowadza się system premii, których wysokość jest jednolita w odniesieniu do odmian tytoniu objętych poszczególnymi grupami.
2.
Tym niemniej przyznaje się dodatkową kwotę do tytoniu flue-cured, light air-cured i dark air-cured, uprawianego w Belgii, w Niemczech i we Francji.
Kwota ta wynosi 50 % różnicy pomiędzy premią przyznaną na tytoń zgodnie z ust. 1 a premią stosowaną w odniesieniu do zbiorów 1992 r.
3.
Premia ta ma na celu zwiększenie dochodu producenta w ramach produkcji odpowiadającej potrzebom rynku oraz w celu zbytu tytoniu wyprodukowanego we Wspólnocie.
Artykuł 4
1.
Rada, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, ustala na każde zbiory wysokość premii i kwoty dodatkowe, uwzględniając szczególnie dotychczasowe i przewidywane możliwości zbytu poszczególnych rodzajów tytoniu w normalnych warunkach konkurencji na rynku Wspólnoty i na rynku światowym.
2.
Wysokość premii jest ustalana:
a) na kilogram liści tytoniu, które nie zostały poddane procesom pierwszego przetwarzania i uzdatniania;
b) dla każdej grupy surowca tytoniowego.
Artykuł 5
Przyznawanie premii podlega w szczególności następującym warunkom:
a) tytoń musi pochodzić z obszaru produkcji określonego dla poszczególnych odmian;
b) spełnione muszą być wymogi jakościowe;
c) liście tytoniu muszą być dostarczone przez producenta do zakładu pierwszego przetwórcy zgodnie z umową na uprawę.
Artykuł 6
1.
Umowa na uprawę zawiera przynajmniej:
- zobowiązanie pierwszego przetwórcy do zapłaty producentowi, jako dodatku do ceny zakupu, kwoty równej premii w okresie dostawy za zakontraktowaną i efektywnie dostarczoną ilość;
- zobowiązanie producenta do dostarczenia do zakładu pierwszego przetwórcy surowca tytoniowego odpowiadającego wymogom jakościowym.
2.
Właściwy organ dokonuje zwrotu premii pierwszemu przetwórcy, za okazaniem dowodu dostawy tytoniu i dowodu, że kwota, o której mowa w ust. 1, została wypłacona.
Artykuł 7
Szczegółowe warunki stosowania niniejszego tytułu są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23.
Warunki te zawierają:
- oznaczenie stref produkcji dla każdej odmiany,
- wymogi jakościowe wobec dostarczonego tytoniu,
- dodatkowe informacje włączone do umowy na uprawę oraz ostateczną datę jej zawarcia,
- ewentualny wymóg przedstawienia zabezpieczenia przez pierwszego przetwórcę, jeśli występuje on o zaliczkę, jak również warunki ustanawiania i uwalniania tego zabezpieczenia,
- specjalne warunki przyznawania premii, gdy kontrakt na uprawę zawierany jest z ugrupowaniem producentów,
- działania, jakie należy podjąć w przypadku nieprzestrzegania przez plantatora lub pierwszego przetwórcę obowiązków ustawowych.
TYTUŁ II
System kontroli produkcji
Artykuł 8
Całkowity maksymalny próg gwarancji dla Wspólnoty wynosi 350000 ton liści surowca tytoniowego na jeden zbiór.
Jednakże na rok 1993 ustala się ten próg na poziomie 370000 ton.
W granicach tego progu Rada ustala corocznie, zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, progi gwarancji dla poszczególnych grup odmian, uwzględniając w szczególności warunki rynkowe i społeczno-ekonomiczne oraz agronomiczne odnośnych stref produkcji.
Artykuł 9
1.
W celu zapewnienia przestrzegania progów gwarancji wprowadza się dla zbiorów od 1993 do 1997 r. system kontyngentów przetworzonych.
2.
Rada, zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, dokonuje dla każdego zbioru podziału ilości tytoniu dla każdej grupy odmian pomiędzy Państwa Członkowskie będące producentami tytoniu.
3.
Opierając się na ilościach tytoniu przyznanych zgodnie z ust. 2 i nie naruszając stosowania ust. 5, Państwa Członkowskie rozdzielają kontyngenty przetwarzania na zasadzie ponadnarodowej dla zbiorów 1993 r. i 1994 r. pomiędzy zakłady pierwszych przetwórców proporcjonalnie do średniej ilości dostarczonej do przetwarzania w ciągu trzech lat poprzedzających ostatnie zbiory, z podziałem na grupy odmian.
Jednakże w obliczeniach nie bierze się pod uwagę produkcji z 1992 r. i dostaw z niej pochodzących.
Przyznanie tych kontyngentów nie ma wpływu na procedurę przyznawania kontyngentów przetwarzania dla następnych zbiorów.
Zakłady pierwszych przetwórców, które podjęły działalność po rozpoczęciu okresu wyjściowego, otrzymają ilości proporcjonalne do średniej ilości dostarczonej do przetwórstwa w okresie swojej działalności.
Dla zakładów pierwszego przetwórstwa, które podjęły działalność w roku zbiorów lub w ciągu poprzedniego roku, Państwa Członkowskie zarezerwują 2 % ogólnej ilości dostępnej dla nich według grup odmian.
W ramach tego udziału te zakłady pierwszego przetwórstwa otrzymają ilości nieprzekraczające 70 % ich mocy przetwórczych, pod warunkiem że zaoferują odpowiednie gwarancje w zakresie efektywności i długoterminowej rentowności swoich zakładów.
4.
Państwa Członkowskie mogą jednak rozdzielić kontyngenty bezpośrednio producentom, jeśli dysponują niezbędnymi danymi na temat produkcji wszystkich producentów za trzy lata poprzedzające ostatnie zbiory, w odniesieniu do odmian i ilości wyprodukowanych dostarczonych do zakładu przetwórczego.
5.
Przy dystrybucji kontyngentów, o której mowa w ust. 3 i 4, nie uwzględnia się, w szczególności przy obliczaniu produkcji wyjściowej, tych ilości surowca tytoniowego, które przekraczają maksymalne zagwarantowane ilości tytoniu stosowane w myśl rozporządzenia (EWG) nr 727/70.
W takim razie bierze się pod uwagę jedynie produkcję w granicach kontyngentu przyznanego w uwzględnianych latach.
Artykuł 10
Zakład pierwszego przetwórcy nie może zawierać umowy o uprawę lub otrzymać premii za ilości przekraczające przyznany jemu lub producentowi kontyngent.
Artykuł 11
Szczegółowe warunki stosowania niniejszego tytułu są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Zawierają one przewidziane w art. 9 ust. 5 zmiany w metodzie podziału kontyngentu oraz warunki wstępne stosowania kontyngentu na szczeblu producentów, w szczególności w odniesieniu do występujących poprzednio sytuacji.
TYTUŁ III
Instrumenty ukierunkowywania produkcji
Artykuł 12
1.
W celu skoncentrowania podaży i dostosowania jej do jakościowych potrzeb rynku przyznaje się specjalną pomoc w wysokości 10 % premii, jeżeli umowy na uprawę zostaną zawarte między pierwszym przetwórcą a uznaną grupą producentów i gdy dostawy będące przedmiotem tych umów obejmują całkowitą produkcję członków tej grupy.
2.
Specjalna pomoc zostaje wypłacona grupom producentów w celu polepszenia organizacji i ukierunkowania produkcji.
3.
Szczegółowe warunki stosowania niniejszego artykułu są określane przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Warunki te obejmują w szczególności przepisy odnoszące się:
- do określenia grup producentów, które mogą skorzystać ze specjalnej pomocy,
- do warunków uznawania grup,
- do wykorzystania przyznanej pomocy specjalnej.
Artykuł 13
1.
Ustanawia się wspólnotowy fundusz na badania i informację w dziedzinie tytoniu.
Fundusz finansowany jest przez potrącenie nie więcej niż 1 % premii w okresie dokonywania płatności.
2.
Fundusz ten finansuje i koordynuje programy badawcze i informacyjne mające na celu poprawę wiedzy na temat szkodliwych efektów wywoływanych przez tytoń oraz odpowiednich środków zapobiegawczych i leczniczych, jak również ukierunkowanie produkcji wspólnotowej na możliwie najmniej szkodliwe odmiany i jakości tytoniu.
3.
Szczegółowe warunki stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 14
Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23, podejmuje decyzję o wprowadzeniu trzyletniego programu konwersji odmian Mavra, Tsebelia, Forchheimer Havanna IIc i pochodnych odmiany Geudertheimer na odmiany lepiej przystosowane do wymagań rynku lub na inne uprawy rolne.
Program ten będzie realizowany począwszy od zbiorów 1993 r.
Może on zawierać specjalne instrumenty mające na celu kompensowanie ewentualnych strat w dochodach spowodowanych konwersją.
TYTUŁ IV
Wymiana handlowa z państwami trzecimi
Artykuł 15
O ile przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej lub gdzie Komisja ustanawia derogację zgodnie z procedurą określoną w art. 23, zakazuje się w handlu z państwami trzecimi:
a) pobierania wszelkich opłat o skutku równoważnym do cła;
b) stosowania wszelkich ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 16
1.
Jeżeli we Wspólnocie na rynku jednego lub kilku produktów, o których mowa w art. 1, w następstwie przywozu lub wywozu wystąpią poważne zakłócenia mogące zagrozić celom zapisanym w art. 39 Traktatu bądź zaistnieje ryzyko ich wystąpienia, możliwe jest podjęcie odpowiednich działań w handlu z państwami trzecimi, aż do zniknięcia zakłóceń lub ryzyka ich wystąpienia.
2.
W przypadku zaistnienia sytuacji, o której mowa w ust. 1, Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy własnej podejmuje decyzję o wprowadzeniu koniecznych środków, o których Państwa Członkowskie zostają powiadomione i które zostają natychmiast zastosowane.
Jeżeli do Komisji wpłynął wniosek któregoś z Państw Członkowskich, podejmuje ona decyzję w terminie dwudziestu czterech godzin od otrzymania wniosku.
3.
Każde Państwo Członkowskie może przedłożyć Radzie środki podjęte przez Komisję w terminie trzech dni roboczych od jego powiadomienia.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Może ona, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, zmienić lub uchylić dane środki.
TYTUŁ V
Postanowienia ogólne i przejściowe
Artykuł 17
W celu sprostania nieprzewidzianym okolicznościom rynkowym możliwe jest podjęcie wyjątkowych działań wspierających, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Zakres i czas trwania tych działań nie mogą jednakże przekraczać tego, co ściśle konieczne dla wspomagania rynku.
Artykuł 18
Z wyjątkiem gdy niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej, art. 92, 93 i 94 Traktatu stosuje się w odniesieniu do produkcji i handlu produktami, o których mowa w art. 1.
Artykuł 19
Wydatki poniesione na podstawie tytułów I i III uznawane są za wydatki w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 20
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie działania konieczne do zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnotowych w sektorze surowca tytoniowego.
W tym celu powiadamiają Komisję, w ciągu sześciu miesięcy od przyjęcia niniejszego rozporządzenia, o uregulowaniach w zakresie zarządzania i kontroli, jakie mają zamiar przyjąć.
W ciągu trzech miesięcy od tego powiadomienia Komisja zatwierdza te uregulowania lub wnioskuje o poprawki.
W takim wypadku Państwo Członkowskie wprowadza te poprawki przy najbliższej okazji.
Państwa Członkowskie powiadamiają bezzwłocznie o wszelkich zmianach w przepisach krajowych Komisję, która bada je zgodnie z tą samą procedurą.
2.
Każde Państwo Członkowskie będące producentem tytoniu tworzy, zgodnie ze swym systemem prawnym, specjalną agencję mającą przeprowadzać niektóre kontrole w ramach wspólnotowego systemu w zakresie tytoniu.
Jednakże Państwa Członkowskie, których próg gwarancji zgodnie z art. 9 ust. 2 wynosi mniej niż 45000 ton, mogą podjąć decyzję o nietworzeniu takiej agencji.
3.
Agencja dysponuje pełną niezależnością administracyjną.
Dane Państwo Członkowskie nadaje jej wszelkie uprawnienia konieczne do wypełnienia przydzielonych jej zadań.
Składa się ona z urzędników, których liczba i poziom wykształcenia są właściwe dla realizacji wyżej wymienionych zadań.
4.
Przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego dane Państwo Członkowskie, na wniosek agencji, ustanawia przypuszczalny budżet i program działalności mający zapewnić prawidłowe stosowanie systemu premii. Państwa Członkowskie przekazują ten budżet i program do Komisji.
Komisja może zażądać od Państwa Członkowskiego, bez naruszania jego uprawnień, wszelkich zmian w projekcie budżetu lub planie pracy, które uzna za korzystne.
Osoby desygnowane przez Komisję mogą w każdej chwili monitorować wszelką działalność prowadzoną przez agencję.
Agencja przedstawia Państwom Członkowskim i Komisji regularne raporty z wykonywanej działalności.
W raportach muszą być zaznaczone wszelkie stwierdzone trudności i, jeżeli właściwe, podane sugestie dotyczące poprawy systemu kontroli.
5.
Faktyczne wydatki agencji zostają pokryte w 50 % z ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich, a w pozostałej części są finansowane przez dane Państwo Członkowskie.
6.
Komisja podejmuje decyzję o rocznej sumie faktycznych wydatków, o których mowa w ust. 5, na podstawie wskazówek dostarczonych przez Państwa Członkowskie, których to dotyczy.
Kwota ta zostaje przyznana po stwierdzeniu przez Komisję, że agencja została utworzona i wypełnia przypisane jej zadania.
W celu ułatwienia stworzenia i funkcjonowania agencji kwota, o której mowa powyżej, może być wypłacana w ciągu roku ratami, na podstawie rocznego budżetu agencji sporządzonego w uzgodnieniu z Państwem Członkowskim i Komisją przez końcem października każdego następnego roku.
7.
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne do tego, by urzędnicy kontrolujący wyznaczeni w myśl ust. 2–4:
- mieli dostęp do pomieszczeń służących do produkcji, przetwórstwa i wprowadzenia do obrotu,
- mogli zapoznać się z danymi księgowymi i innymi dokumentami przydatnymi w kontroli i sporządzić kopie lub wyciągi,
- mogli poprosić o wszelkie przydatne informacje.
8.
Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23, przyjmuje zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 21
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie informacje konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Szczegółowe warunki przekazywania i rozpowszechniania tych danych zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 22
Ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Tytoniu, zwany dalej "Komitetem", złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 23
1.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wyraża opinię w terminie, który ustala przewodniczący, w zależności od pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie podlegają ważeniu zgodnie z tym artykułem.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2.
Komisja przyjmuje środki, które zostają natychmiast zastosowane.
Jednak jeżeli nie są one zgodne z opinią wydaną przez Komitet, Komisja powiadamia o nich Radę.
W takim przypadku Komisja może odłożyć stosowanie środków, które przyjęła, maksymalnie o miesiąc, licząc od daty powiadomienia Rady.
3.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może podjąć odmienną decyzję w terminie przewidzianym w poprzednim ustępie.
Artykuł 24
Komitet może rozpatrzyć każdą inną sprawę zgłoszoną przez swego przewodniczącego z jego inicjatywy bądź na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 25
Niniejsze rozporządzenie stosuje się przy równoczesnym i odpowiednim uwzględnieniu celów zawartych w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 26
Do dnia 1 kwietnia 1996 r. Komisja przedstawia Radzie wniosek dotyczący systemów przewidzianych w tytułach I i II, które będą stosowane począwszy od zbiorów 1998 r.
W sprawie tego wniosku Rada stanowi zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 27
Jeśli konieczne jest wprowadzenie środków przejściowych w celu ułatwienia przejścia od systemu ustanowionego rozporządzeniem (EWG) nr 727/70 do systemu przewidzianego niniejszym rozporządzeniem, środki takie zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Artykuł 28
Począwszy od zbiorów 1993 r. rozporządzenie (EWG) nr 727/70 traci moc.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od zbiorów 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2077/92
z dnia 30 czerwca 1992 r.
dotyczące organizacji międzybranżowych i porozumień w sektorze tytoniu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: średnio- i długookresowe perspektywy dla Wspólnoty i światowych rynków rolnych wymagają skorygowania pewnych instrumentów wspólnej polityki rolnej w celu przywrócenia równowagi rynkowej; takie dostosowania, ukierunkowane przede wszystkim na zwiększenie elastyczności instrumentów wsparcia rynku, wymagają od zainteresowanych podmiotów zmiany ich zachowania gospodarczego, w celu przykładania większej wagi do aktualnej sytuacji na rynku;
organizacje międzybranżowe tworzone przez osoby fizyczne lub grupy i reprezentujące znaczący odsetek różnych kategorii uczestników pracujących w produkcji, przetwórstwie i marketingu sektora tytoniowego, prawdopodobnie przyczynią się do uwzględniania sytuacji rynkowej w szerszym zakresie i do zachęcenia do zmian zachowania gospodarczego, mających na celu przyczyniać się do poprawy poziomu wiedzy i organizacji produkcji, przetwórstwa i obrotu; niektóre z działań tych organizacji mogą przyczynić się do poprawy równowagi rynkowej i w ten sposób do osiągnięcia celów art. 39 Traktatu; należy określić środki, które mogą stanowić taki wkład wnoszony przez organizacje międzybranżowe;
w związku z powyższym właściwe wydaje się udzielenie szczególnego uznania organom, które mogą wykazać swoją udokumentowaną reprezentatywność na szczeblu regionalnym, międzyregionalnym lub wspólnotowym, oraz które mogą podejmować pozytywne działania na rzecz osiągnięcia wyżej wymienionych celów; takie uznanie powinno być udzielane przez Państwa Członkowskie lub przez Komisję w zależności od zakresu działalności stowarzyszeń handlowych;
w celu wsparcia niektórych działań organizacji międzybranżowych, które są przedmiotem szczególnego zainteresowania w świetle obecnych zasad dotyczących organizacji rynku sektora tytoniowego, należy ustanowić przepisy dotyczące zasad przyjmowanych przez organizację branżową w stosunku do swoich członków, które podlegając pewnym warunkom, mogą zostać rozszerzone na wszystkich producentów i grupy nie będące członkami takich organizacji w jednym lub większej liczbie regionów; na osoby nie będące członkami organizacji należy również nałożyć obowiązek opłacania całości lub części składek, mających na celu pokryć, ponoszone w związku z prowadzeniem takich działań, koszty inne niż administracyjne; procedura ta powinna być wprowadzona w sposób zapewniający prawa społeczno-ekonomiczne zainteresowanych grup, w szczególności prawa konsumenta;
inne działania uznanych organizacji międzybranżowych mogą stanowić ogólnogospodarczy lub techniczny przedmiot zainteresowania sektora tytoniowego i w związku z tym mogą przynosić korzyść wszystkim osobom działającym w tych branżach bez względu na to, czy są oni członkami organizacji; w takich wypadkach rozsądne wydaje się, aby nie będący członkami podlegali obowiązkowi wpłacania składek, mających na celu pokryć koszty, inne niż koszty administracyjne, wynikające z prowadzenia danych działań;
w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania całego systemu należy ustanowić ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją, która powinna mieć także stałe prawo monitorowania, w szczególności w odniesieniu do uznawania organizacji międzybranżowych funkcjonujących na szczeblu regionalnym lub międzyregionalnym oraz w odniesieniu do porozumień i uzgodnionych praktyk przyjętych przez te organizacje;
należy ustanowić przepisy w celu publikowania na początku każdego roku wykazu organizacji uznanych w roku poprzednim, wykazu organizacji, których uznanie zostało cofnięte w tym samym okresie oraz zasad, które zostały rozszerzone, ze wskazaniem ich zakresu, do wiadomości Państw Członkowskich oraz innych zainteresowanych stron,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki uznawania oraz działalności organizacji międzybranżowych działających w sektorze objętym organizacją rynku tytoniu.
Artykuł 2
Organizacje międzybranżowe, które:
1. obejmują przedstawicieli z zakresu działalności gospodarczej dotyczącej produkcji, przetwórstwa oraz handlu tytoniem;
2. zostały utworzone z inicjatywy wszystkich lub niektórych organizacji lub stowarzyszeń założycielskich;
3. zajmują się prowadzeniem na szczeblu regionalnym, w części regionów wspólnotowych lub w całej Wspólnocie następujących działań, uwzględniając, gdzie stosowne, interes konsumenta:
a) przyczyniają się do wzmocnionej koordynacji wprowadzania do obrotu liści tytoniu lub tytoniu w belach;
b) przygotowują wzory umów zgodne z regułami wspólnotowymi;
c) poprawiają przejrzystość rynku i dostępność informacji rynkowych;
d) zwiększają wartość dodaną, w szczególności za pomocą marketingu i badań nad nowego rodzaju zastosowaniami, które nie stanowią zagrożenia dla zdrowia publicznego;
e) ukierunkowują sektor na produkty, które lepiej spełniają wymogi rynku i zdrowia publicznego;
f) prowadzą badania nad metodami pozwalającymi na zmniejszone zastosowania środków ochrony roślin i zagwarantowania jakości produktu oraz ochrony gleby;
g) opracowują metody i instrumenty ulepszenia jakości produktu na etapie produkcji oraz przetwórstwa;
h) stosują kwalifikowany materiał siewny oraz monitorują jakość produktu;
Artykuł 3
1.
Na wniosek, Państwa Członkowskie uznają organizacje międzybranżowe utworzone na swoim terytorium, które:
a) prowadzą swoją działalność na ich terytorium na szczeblu regionalnym lub międzyregionalnym;
b) obejmują znaczną część produkcji i/lub handlu w związku ze sferą działalności i reprezentowanymi branżami; w przypadku gdy organizacja międzybranżowa ma zasięg międzyregionalny, musi ona przedstawić dowód swojej minimalnej reprezentatywności w odniesieniu do każdej zorganizowanej branży w każdym danym regionie;
c) prowadzą szereg działań, określonych w art. 2 ust. 3;
d) nie zajmują się produkcją, przetwórstwem lub marketingiem produktów objętych organizacją rynku określoną w art. 1.
2.
Przed uznaniem, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o organizacjach branżowych, które złożyły wnioski o uznanie i przedstawiają wszelkie niezbędne informacje dotyczące branż działalności gospodarczej, które obejmują, ich reprezentatywność, podejmowane działania, a także wszelkie inne informacje wymagane przy rozpatrywaniu wniosku.
Komisja może wyrazić sprzeciw w ciągu 60 dni od powiadomienia przez Państwo Członkowskie.
3.
Państwo Członkowskie cofa uznanie organizacji, jeżeli:
a) warunki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu przestały być spełniane;
b) organizacja międzybranżowa narusza jeden lub więcej zakazów wymienionych w art. 7 ust. 3, bez uszczerbku dla przepisów postępowania karnego, które może być wszczęte na mocy prawa krajowego;
c) organizacja międzybranżowa nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań dotyczących powiadamiania wymaganego na mocy art. 7 ust. 2.
Państwo Członkowskie powiadamia bezzwłocznie Komisję o decyzjach o wycofaniu uznania.
Artykuł 4
1.
Komisja, na wniosek, uznaje organizacje międzybranżowe, które:
a) prowadzą swoją działalność na całym lub części terytorium kilku Państw Członkowskich lub całej Wspólnoty;
b) zostały utworzone na mocy ustawodawstwa krajowego Państwa Członkowskiego lub prawa wspólnotowego;
c) spełniają wymogi przepisów art. 3 ust. 1 lit. b), c), i d).
2.
Komisja powiadamia o wnioskach o uznanie Państwa Członkowskie, na których terytorium została utworzona organizacja międzybranżowa i na których prowadzi ona swoją działalność.
Po otrzymaniu powiadomienia zainteresowane Państwa Członkowskie mają dwa miesiące na zgłoszenie swoich uwag.
Komisja podejmuje decyzję o uznaniu w ciągu trzech miesięcy od dnia otrzymania wniosku i wszelkich niezbędnych informacji.
3.
Komisja cofa uznanie organizacji, określonych w ust. 1, w okolicznościach określonych w art. 3 ust. 3.
Artykuł 5
Komisja publikuje w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich nazwy uznanych organizacji międzybranżowych razem z podaniem sektora działalności gospodarczej lub obszaru, na którym one działają oraz prowadzonymi działaniami, w rozumieniu przepisów art. 2.
Publikuje się także nazwy organizacji, którym cofnięto uznanie.
Artykuł 6
Uznanie organizacji międzybranżowych oznacza, że są one uprawnione do prowadzenia działań określonych w art. 2 ust. 3 z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 7
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 1 rozporządzenia nr 26 [4], nie stosuje się art. 85 ust. 1 Traktatu do porozumień i uzgodnionych praktyk uznanych organizacji międzybranżowych mających na celu wdrożenie środków określonych w art. 2 ust. 3.
2.
Ustęp 1 stosuje się tylko pod warunkiem, że:
- porozumienia i uzgodnione praktyki zostały zgłoszone Komisji, oraz
- w ciągu trzech miesięcy od otrzymania wszystkich wymaganych szczegółów Komisja nie stwierdziła, że porozumienia lub uzgodnione praktyki są niezgodne z regułami wspólnotowymi.
Umowy i uzgodnione praktyki nie mogą zostać wprowadzone przed upłynięciem tego okresu.
3.
Umowy i uzgodnione praktyki, które:
- mogą prowadzić do podziału rynków we Wspólnocie w jakiejkolwiek formie;
- mogą wpływać na prawidłowe funkcjonowanie organizacji rynku;
- mogą prowadzić do zaburzenia konkurencji, które nie są niezbędne do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej prowadzonej za pomocą środka organizacji międzybranżowej;
- pociągają za sobą ustalanie cen lub kwot bez uszczerbku dla środków podejmowanych przez organizacje międzybranżowe przy stosowaniu szczegółowych przepisów wspólnotowych reguł;
- mogą prowadzić do dyskryminacji lub wyeliminowania konkurencji w odniesieniu do znacznej części danego produktu;
4. Jeżeli po upływie trzymiesięcznego okresu wskazanego w ust. 2 tiret drugie Komisja ustali, że warunki stosowania niniejszego rozporządzenia nie zostały spełnione, podejmuje ona decyzję o stosowaniu do umowy lub uzgodnionej praktyki art. 85 ust. 1 Traktatu.
Decyzja nie wejdzie w życie przed dniem powiadomienia danej organizacji międzybranżowej, o ile organizacja ta nie podała niewłaściwych informacji lub nie dopuściła się nadużyć w zakresie zwolnień przewidzianych w ust. 1.
Artykuł 8
1.
Organizacja międzybranżowa może wnioskować, aby niektóre z jej porozumień lub uzgodnionych praktyk były wiążące przez ograniczony okres w stosunku do osób fizycznych lub grup w danym sektorze gospodarki, nie będących członkami branż handlowych, które reprezentują na obszarach, na których te branże działają.
W celu rozszerzenia tych zasad, organizacje międzybranżowe muszą reprezentować co najmniej dwie trzecie odnośnej produkcji i/lub handlu.
W przypadku gdy proponowane rozszerzenie zasad ma zakres międzyregionalny, organizacje międzybranżowe muszą udowodnić, że posiadają minimalny stopień reprezentatywności w odniesieniu do każdej zorganizowanej branży w każdym danym regionie.
2.
Zasady, o których rozszerzenie się wnioskuje, powinny były obowiązywać co najmniej przez rok i dotyczyć jednego z następujących celów:
a) znajomości produkcji i rynku;
b) definicji ilości minimalnych;
c) wykorzystywania metod uprawy zgodnych z ochroną środowiska;
d) definicji minimalnych norm w zakresie opakowania oraz prezentacji;
e) stosowania kwalifikowanego materiału siewnego i monitorowania jakości produktu.
3.
Rozszerzenie zasad podlega zatwierdzeniu przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9.
Artykuł 9
1.
W przypadku zasad ustanowionych przez organizacje międzybranżowe uznane przez Państwa Członkowskie, Państwa Członkowskie publikują, do wiadomości odnośnych grup społeczno-gospodarczych, porozumienia lub uzgodnione praktyki, które mają być rozszerzone na niebędące członkami organizacji indywidualne podmioty lub grupy działające w określonym regionie lub grupie regionów.
Zainteresowane strony mają dwa miesiące na zgłoszenie uwag.
2.
Z końcem tego okresu i przed podjęciem decyzji Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o zasadach, które mają być wprowadzone jako wiążące oraz dostarczają odpowiednie informacje.
Powiadomienie obejmuje wszystkie uwagi otrzymane po opublikowaniu zgodnie z ust. 1 oraz oceną wniosku o rozszerzenie.
3.
Komisja publikuje w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich zasady, w sprawie rozszerzenia których organizacja międzybranżowa, uznana zgodnie z art. 4, złożyła wniosek. Po opublikowaniu, Państwa Członkowskie i zainteresowane grupy społeczno-gospodarcze mają dwa miesiące na zgłoszenie swoich uwag.
4.
Jeżeli zasady, o których rozszerzenie wnioskowano, są "zasadami technicznymi" w rozumieniu dyrektywy 83/189/EWG [5], podawane są one do wiadomości Komisji zgodnie z art. 8 tej dyrektywy w tym samym czasie, co powiadomienie przewidziane w ust. 2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 5, w przypadku gdy spełnione są warunki dostarczenia uzasadnionej opinii zgodnie z art. 9 tej dyrektywy, Komisja odmawia zatwierdzenia zasad, o których rozszerzenie wnioskowano.
5.
Komisja podejmuje decyzję w ciągu trzech miesięcy od dnia powiadomienia przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 2 oraz, w przypadku gdy stosuje się ust. 3, w ciągu pięciu miesięcy od opublikowania wniosku o rozszerzenie zasad w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Komisja w każdym wypadku wyda decyzję negatywną, jeżeli stwierdzi, że rozszerzenie:
- powstrzymuje konkurencję na znacznym obszarze wspólnego rynku,
- ogranicza wolność handlu, lub
- zagraża celom wspólnej polityki rolnej lub innym regułom wspólnotowym.
6.
Zasady, stosowanie których zostało rozszerzone, publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
7.
Gdy, stosownie do niniejszego artykułu, wprowadza się obowiązywanie zasad w stosunku do osób niebędących członkami organizacji międzybranżowej, Państwa Członkowskie lub Komisja, w odpowiednim przypadku, mogą podjąć decyzję o tym, że osoby fizyczne lub grupy niebędące członkami wpłacają organizacji całość lub część składek płaconych przez członków w zakresie, w jakim składki te nie są wykorzystywane do pokrywania kosztów administracyjnych stosowania zasad lub uzgodnionych praktyk.
Artykuł 10
1.
Gdy uznana organizacja międzybranżowa prowadzi jedno lub więcej działań określonych w ust. 2 oraz leżą one ogólnogospodarczym interesie osób, których działania dotyczą jednego lub więcej produktów, Państwo Członkowskie, które nadało uznanie, lub Komisja, w przypadku gdy uznanie zostało nadane zgodnie z art. 4, mogą podjąć decyzję, że osoby fizyczne lub grupy, które nie są członkami stowarzyszeń, lecz odnoszą korzyści z tych działań, będą wpłacać na rzecz organizacji całość lub część składek płaconych przez jej członków w zakresie, w którym składki te mają na celu pokryć koszty wszelkich kategorii, inne niż koszty administracyjne, poniesione bezpośrednio w związku z prowadzeniem tych działań.
2.
Działania określone w niniejszym artykule odnoszą się do jednego z następujących celów:
- badania w celu dodania wartości do produktów, w szczególności poprzez nowe zastosowania, które nie stanowią zagrożenia dla zdrowia publicznego,
- badania nad ulepszeniem jakości liści tytoniu lub tytoniu w belach,
- badania nad metodami uprawy pozwalającymi na zmniejszenie stosowania środków ochrony roślin i zagwarantowanie zachowania stanu gleby oraz środowiska.
3.
Dane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o decyzjach, które zamierzają podjąć na mocy ust. 1.
Decyzje takie nie mogą wejść w życie przed upływem trzech miesięcy od dnia powiadomienia Komisji.
Komisja może w tym okresie wezwać do odrzucenia całości lub części projektu decyzji, jeżeli przedstawiony interes ogólnogospodarczy nie wydaje się być odpowiednio uzasadniony.
4.
W przypadku gdy działania organizacji międzybranżowej uznanej przez Komisję stosownie do art. 4 są zgodne z interesem ogólnogospodarczym, Komisja przekazuje projekt decyzji zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu, które ma wówczas dwa miesiące na zgłoszenie swoich uwag.
Artykuł 11
Każdy środek Państw Członkowskich lub Komisji nakładający obowiązek uiszczania składek na osoby fizyczne lub grupy niebędące członkami organizacji branżowej publikowany jest w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Środki te nie mogą wejść w życie przed upływem dwóch miesięcy od dnia ich opublikowania.
Artykuł 12
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 [6].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92
z dnia 14 lipca 1992 r.
w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja, przetwarzanie i dystrybucja produktów rolnych oraz środków spożywczych odgrywa ważną rolę w gospodarce Wspólnoty;
w ramach dostosowania wspólnej polityki rolnej należy kłaść nacisk na zróżnicowanie produkcji w celu osiągnięcia lepszej równowagi pomiędzy podażą a popytem na rynkach; promocja produktów posiadających pewne cechy powinna przynosić znaczące korzyści dla rozwoju wsi, w szczególności obszarom mniej uprzywilejowanym lub obszarom odległym poprzez zwiększenie dochodów rolników i zatrzymywanie społeczności wiejskiej na tych obszarach;
ponadto zaobserwowano w ostatnich latach, iż konsumenci przedkładają jakość nad ilość. To zainteresowanie produktami ze szczególnymi cechami wyraża się w szczególności we wzrastającym popycie na produkty rolne lub środki spożywcze z możliwym do zidentyfikowania pochodzeniem geograficznym;
ze względu na dużą różnorodność produktów wprowadzanych na rynek i dużą ilość dostarczanych o nich informacji, konsumenci potrzebują jasnych i treściwych informacji o pochodzeniu produktów, w celu łatwiejszego dokonania wyboru.
znakowanie produktów rolnych i środków spożywczych podlega przepisom ogólnym określonym w dyrektywie 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych [4]; ze względu na ich specyficzny charakter należy przyjąć dodatkowe przepisy szczegółowe dla produktów rolnych i środków spożywczych z określonego obszaru geograficznego;
w trosce o ochronę produktów rolnych lub środków spożywczych, w przypadku których możliwa jest identyfikacja geograficznego pochodzenia pewne Państwa Członkowskie wprowadziły "rejestrowaną nazwę pochodzenia"; rozwinęły się one nie tylko ku zadowoleniu producentów, którzy w zamian za wysiłki na rzecz poprawy jakości uzyskali wyższe dochody, ale także konsumentów którzy mogą nabywać produkty wysokiej jakości mając gwarancję co do metody wytwarzania oraz pochodzenia;
jednakże w związku z różnorodnymi praktykami krajowymi dotyczącymi wdrażania chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych; konieczne jest stworzenie koncepcji wspólnotowej; ramy przepisów wspólnotowych w sprawie ochrony pozwoli na stworzenie oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia, ponieważ, stosując bardziej jednolite metody postępowania, przepisy takie zapewnią jednakowe warunki konkurencji dla producentów oznakowanych w taki sposób produktów i zwiększą wiarygodność takich produktów u konsumentów;
planowane przepisy powinny uwzględniać obecnie obowiązujące przepisy wspólnotowe dotyczących win i napojów spirytusowych, które zapewniają wyższy poziom ochrony;
zakres stosowania niniejszego rozporządzenia jest ograniczony do pewnych produktów rolnych i środków spożywczych, dla których istnieje związek pomiędzy cechami produktu lub środka spożywczego a jego pochodzeniem geograficznym; zakres stosowania może jednakże być rozszerzony na inne produkty lub środki spożywcze;
w świetle istniejących praktyk zaleca się zdefiniowanie dwóch różnych kategorii oznaczeń geograficznych, mianowicie chronionych oznaczeń geograficznych i chronionych nazw pochodzenia;
produkty rolne lub środki spożywcze z takim znakiem muszą spełniać pewne warunki określone w opisie produktu;
aby mieć ochronę w każdym Państwie Członkowskim, oznaczenia geograficzne i nazwy pochodzenia muszą być zarejestrowane na szczeblu Wspólnoty; wpis do rejestru powinien również dostarczyć informacji jednostkom zajmującym się handlem i konsumentom;
procedura rejestracji powinna umożliwić każdej osobie zainteresowanej indywidualnie i bezpośrednio w Państwie Członkowskim dochodzić swoich praw w drodze zawiadomienia Komisji o swym sprzeciwie;
powinny istnieć procedury umożliwiające zmianę w opisie produktu po rejestracji w związku z postępem technicznym lub wycofaniem z rejestru oznaczenia geograficznego albo nazwy pochodzenia produktu rolnego, albo środka spożywczego, jeśli produkt ten lub środek spożywczy przestaje być zgodny z opisem, na podstawie której oznaczenie geograficzne lub nazwa pochodzenia zostały nadane;
należy umożliwić handel z państwami trzecimi oferującymi takie same gwarancje dotyczące wydawania i kontroli oznaczeń geograficznych lub nazw pochodzenia przyznanych na ich terytorium;
należy wprowadzić procedurę ścisłej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Regulacyjnego utworzonego w tym celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie określa zasady ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych określonych w załączniku II do Traktatu produktów rolnych przeznaczonych do spożycia przez ludzi i środków spożywczych, o których mowa w zał. I do niniejszego rozporządzenia oraz produktów rolnych określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do win lub napojów spirytusowych.
Załącznik I może być zmieniany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się nie naruszając innych przepisów szczególnych Wspólnoty.
3.
Dyrektywa Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [5] nie ma zastosowania do nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych objętych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 2
1.
Ochrona oznaczeń pochodzenia i oznaczeń geograficznych produktów rolnych i artykułów spożywczych we Wspólnocie zostanie przyznana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "nazwa pochodzenia" oznacza nazwę regionu, konkretne miejsce lub w wyjątkowych przypadkach kraj, używaną do opisu produktu rolnego lub środka spożywczego:
- pochodzącego z tego regionu, konkretnego miejsca lub kraju, oraz
- którego jakość lub cechy charakterystyczne są głównie lub wyłącznie związane z tym szczególnym otoczeniem geograficznym i właściwymi dla niego czynnikami naturalnymi oraz ludzkimi i produkcja którego, przetwarzanie i przygotowywanie odbywa się na tym określonym obszarze geograficznym;
b) "oznaczenie geograficzne" oznacza nazwę regionu, konkretne miejsce lub w wyjątkowych przypadkach nazwę kraju, używaną do opisu produktu rolnego lub środka spożywczego:
- pochodzącego z tego regionu, konkretnego miejsca lub kraju, i
- posiadającego specyficzną jakość, cieszące się uznaniem i posiadające inne cechy przypisywane temu pochodzeniu geograficznemu oraz którego produkcja i/lub przetwarzanie, i/lub produkcja odbywa się na tym określonym obszarze geograficznym.
3.
Niektóre tradycyjne geograficzne lub niegeograficzne nazwy określające produkt rolny lub środek spożywczy pochodzący z regionu lub konkretnego miejsca spełniające warunki, o których mowa w ust. 2 lit. a) myślnik drugi, są również uważane za nazwy pochodzenia.
4.
W drodze odstępstwa od art. 2 lit. a) pewne oznaczenia geograficzne są traktowane jako nazwy pochodzenia, gdy surowce dla danych produktów pochodzą z obszaru geograficznego większego lub różniącego się od obszaru przetwarzania pod warunkiem, że:
- obszar, w którym wytwarzane są surowce jest ograniczony,
- istnieją warunki specjalne dla produkcji surowców, oraz
- istnieją ustalenia, co do kontroli w celu zapewnienia stosowania tych warunków.
5.
Do celów ust. 4 jedynie zwierzęta żywe, mięso i mleko mogą być uważane za surowce.
Można zezwolić na wykorzystanie innych surowców zgodnie z procedurą określoną w art. 15.
6.
Aby spełniać warunki przyznania odstępstwa określonego w ust. 4, określone oznaczenie może być uznane przez określone Państwo Członkowskie lub już zostało uznane za nazwę pochodzenia albo, jeśli nie ma takiej regulacji, odznacza się udowodnionym tradycyjnym charakterem oraz wyjątkową renomą i popularnością.
7.
Aby spełniać warunki przyznania odstępstwa określonego w ust. 4, o którym mowa w ust. 4, wnioski o rejestrację muszą być złożone w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
1.
Nazwy, które stały się nazwami rodzajowymi nie mogą być zarejestrowane.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "nazwa, która stała się nazwą rodzajową" oznacza nazwę produktu rolnego lub środka spożywczego, która, pomimo że odnosi się do miejsca lub regionu, w którym produkt ten lub środek spożywczy był pierwotnie produkowany albo wprowadzany na rynek, stała się nazwą powszechną produktu rolnego lub środka spożywczego.
W celu ustalenia, czy nazwa stała się rodzajową, czy też nie, brane będą pod uwagę wszystkie czynniki, w szczególności:
- istniejąca sytuacja w Państwie Członkowskim, z którego nazwa pochodzi, a także na obszarach spożycia,
- istniejąca sytuacja w innych Państwach Członkowskich,
- odnośne przepisy prawa krajowego i przepisów Wspólnoty.
Gdy w wyniku zastosowania procedury określonej w art. 6 i 7, wniosek o rejestrację zostaje odrzucony, ponieważ nazwa stała się rodzajowa, Komisja opublikuje tę decyzję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Nazwa nie może zostać zarejestrowana jako nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne, gdy nie pokrywa się z nazwą odmiany rośliny lub rasy zwierząt i w konsekwencji może wprowadzić w błąd konsumentów, co do prawdziwego pochodzenia produktu.
3.
Przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia Rada, działając w oparciu o większość kwalifikowaną na wniosek Komisji, przygotuje i opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich otwartą wskazującą listę nazw produktów rolnych lub środków spożywczych, które mieszczą się w zakresie niniejszego rozporządzenia i są uważane zgodnie z ust. 1 za nazwy rodzajowe i jako takie nie mogą być zarejestrowane na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Aby produkt rolny lub środek spożywczy kwalifikował się do używania chronionej nazwy pochodzenia (ch.n.p.) lub chronionego oznaczenia geograficznego (ch.o.g.), musi być zgodny z opisem.
2.
Opis produktu obejmuje przynajmniej:
a) nazwę produktu rolnego lub środka spożywczego, w tym nazwę pochodzenia lub oznaczenie geograficzne;
b) opis produktu rolnego lub środka spożywczego obejmujący surowce, w stosownych przypadkach, a także główne fizyczne, chemiczne, mikrobiologiczne i/lub organoleptyczne cechy charakterystyczne produktu lub środka spożywczego;
c) definicję obszaru geograficznego, a w stosownych przypadkach, szczegóły wskazujące na spełnianie wymogów art. 2 ust. 4;
d) dowody, że produkt rolny lub środek spożywczy pochodzi z obszaru geograficznego w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) lub b), w zależności od tego, który ma zastosowanie;
e) opis metody uzyskiwania produktu rolnego lub środka spożywczego, a w stosownych przypadkach, oryginalne i niezmienne metody lokalne;
f) szczegóły, z których wynika związek ze środowiskiem geograficznym lub pochodzeniem geograficznym w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit a) lub b) w zależności od tego, który ma zastosowanie;
g) szczegóły struktur ds. kontroli, o których mowa w art. 10;
h) szczegóły oznakowania odnoszące się do znaku ch.n.p. lub ch.o.g. w zależności od tego, który ma zastosowanie, lub równoznaczne tradycyjne oznaczenia krajowe;
i) wszelkie inne wymogi określone przez przepisy krajowe i/lub przepisy Wspólnoty.
Artykuł 5
1.
Jedynie grupa lub, z zachowaniem pewnych warunków, które mają być określone zgodnie z procedurą przewidywaną w art. 15, osoba fizyczna lub prawna jest uprawniona do składania wniosku o rejestrację.
Do celów niniejszego artykułu "grupa" oznacza wszelkie stowarzyszenia, niezależnie od ich formy prawnej lub składu, producentów i/lub przetwórców tego samego produktu rolnego lub środka spożywczego.
Inne zainteresowane strony mogą przyłączyć się do grupy.
2.
Grupa albo osoba fizyczna lub prawna może składać wniosek o rejestrację jedynie w przypadku produktów rolnych lub środków spożywczych, które produkuje lub uzyskuje w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) lub b).
3.
Wniosek o rejestrację będzie obejmować opis produktu, o którym mowa w art. 4.
4.
Wniosek zostanie przekazany do Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się dany obszar geograficzny.
5.
Państwo Członkowskie sprawdzi, czy wniosek jest uzasadniony i przekaże wniosek, w tym opis produktu, o którym mowa w art. 4 i innych dokumentach, na jakich oparła swą decyzję, Komisji, jeśli uzna, iż spełnione zostały wymogi niniejszego rozporządzenia.
Jeśli wniosek dotyczy nazwy wskazującej obszar geograficzny mieszczący się również w innym Państwie Członkowskim, przed podjęciem decyzji należy zasięgnąć opinii tego Państwa Członkowskiego.
6.
Państwa Członkowskie wprowadzą ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszego artykułu.
Artykuł 6
1.
W okresie sześciu miesięcy Komisja sprawdzi, w drodze oficjalnego dochodzenie, czy wniosek o rejestrację uwzględnia wszelkie dane, o których mowa w art. 4.
Komisja poinformuje zainteresowane Państwo Członkowskie o swych ustaleniach.
2.
Jeśli, po uwzględnieniu przepisów ust. 1, Komisja dojdzie do wniosku, że nazwa kwalifikuje się do ochrony, to opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich nazwę i adres wnioskodawcy, nazwę produktu, główne punkty wniosku, odniesienia do przepisów krajowych dotyczących przygotowania, produkcji lub wytwarzania produktu oraz, jeśli jest to konieczne, uzasadnienie swej decyzji.
3.
Jeśli nie przekazano Komisji oświadczenia o sprzeciwie zgodnie z art. 7, nazwa zostanie wpisana do rejestru prowadzonego przez Komisję zatytułowanego "Rejestr chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych", które zawierają nazwy zainteresowanych grup i organów kontrolnych.
4.
Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich następujące dane:
- nazwy wpisane do rejestru,
- poprawki do rejestru wprowadzane zgodnie z art. 9 i 11.
5.
Jeśli w świetle dochodzenia, o którym mowa w ust. 1, Komisja dojdzie do wniosku, że nazwa nie kwalifikuje się do ochrony, to zadecyduje zgodnie z procedurą określoną, w art. 15 o niepodejmowaniu publikacji, o której mowa w ust. 2 tego artykułu.
Przed opublikowaniem zgodnie z ust. 2 i 4 oraz rejestracją, o której mowa w ust. 3, Komisja może poprosić o opinię Komitetu, o którym mowa w art. 15.
Artykuł 7
1.
W ciągu sześciu miesięcy od dnia opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,o którym mowa w art. 6 ust. 2, każde Państwo Członkowskie może zgłosić sprzeciw wobec rejestracji.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich zagwarantują, że wszystkie osoby, które mogą wykazać uzasadniony interes ekonomiczny, będą miały wgląd do wniosku.
Dodatkowo i stosownie do istniejącej sytuacji w Państwach Członkowskich, Państwa Członkowskie mogą udostępnić wniosek innym stronom, których zainteresowanie jest uzasadnione.
3.
Każda osoba fizyczna lub prawna, której zainteresowanie jest prawnie uzasadnione może zgłosić sprzeciw wobec proponowanej rejestracji wysyłając odpowiednio uzasadnione oświadczenie do właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę lub, w którym została utworzona.
Właściwe władze podejmą konieczne środki w celu rozważenia tych uwag lub sprzeciwu w ustalonych terminach.
4.
Oświadczenie sprzeciwu może być dopuszczone tylko wtedy, gdy:
- pokazuje, iż warunki, o których mowa w art. 2, nie są przestrzegane,
- pokazuje, że proponowana rejestracja nazwy zagrozi istnieniu nazwie całkowicie lub częściowo identycznej albo znakowi handlowemu, albo istnieniu produktów, które w momencie publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich są obecne na rynku zgodnie z prawem, lub
- wskazuje cechy potwierdzające, że nazwa, o rejestrację, której się ubiegano jest nazwą rodzajową.
5.
Zwróci się do zainteresowanych Państw Członkowskich, aby doszły ze sobą do porozumienia zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami w ciągu trzech miesięcy. Jeśli:
a) porozumienie zostanie osiągnięte, to dane Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wszystkich szczegółach, które umożliwiły porozumienie, a także opinię wnioskodawcy oraz zgłaszającego sprzeciw.
Gdy nie dochodzi do zmiany informacji otrzymanej zgodnie z art. 6, Komisja będzie postępować zgodnie art. 6 ust. 4.
Jeśli wprowadzono zmianę, to ponownie zainicjuje procedurę określoną w art. 7;
b) nie dojdzie do porozumienia, Komisja podejmie decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 15 z uwzględnieniem tradycyjnych rzetelnych praktyk i faktycznego ryzyka popełnienia pomyłki.
Jeśli Komisja zadecyduje o kontynuowaniu rejestracji, to dokona publikacji zgodnie z art. 6 ust. 4.
Artykuł 8
Oznaczenia "ch.n.p.", "ch.o.g." lub równoważne tradycyjne znaki krajowe mogą pojawiać się tylko na produktach rolnych i środkach spożywczych, które spełniają wymogi niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Zainteresowane Państwo Członkowskie może zażądać zmiany opisu produktu, w szczególności w celu uwzględnienia rozwoju nauki i techniki lub ponownego określenia obszaru geograficznego.
Procedura określona w art. 6 ma zastosowanie mutatis mutandis.
Komisja może jednakże zadecydować, zgodnie z procedurą określoną w art. 15, o niestosowaniu procedury art. 6 w przypadku nieznacznej poprawki.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że nie później niż sześć miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia ustanowione zostaną organy kontrolne, które zagwarantują, iż produkty rolne i środki spożywcze noszące chronioną nazwę spełniają wymogi określone w opisie produktu.
2.
Organy kontrolne mogą składać się z jednego lub więcej wyznaczonych urzędów ds. kontroli i/lub jednostek prywatnych zatwierdzonych w tym celu przez Państwo Członkowskie.
Państwa Członkowskie prześlą Komisji listy urzędów i/lub zatwierdzonych jednostek oraz ich uprawnienia.
Komisja opublikuje te dane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Wyznaczone urzędy ds. kontroli i/lub zatwierdzone jednostki prywatne muszą zapewnić odpowiednie gwarancje obiektywności i bezstronności dla wszystkich producentów lub przetwórców podlegających ich kontroli, a także będą miały stale do swej dyspozycji wykwalifikowany personel oraz środki niezbędne do przeprowadzenia kontroli produktów rolnych i środków spożywczych noszących chronioną nazwę.
Jeśli organy kontrolne korzystają z usług innego urzędu dla przeprowadzenia części kontroli, organ ten musi zapewnić takie same gwarancje.
W takim przypadku wyznaczone urzędy ds. kontroli i/lub zatwierdzone prywatne jednostki będą jednak nadal odpowiedzialne wobec Państwa Członkowskiego za wszystkie kontrole.
Począwszy od dnia 1 stycznia 1998 r. jednostki kontrolne muszą spełniać wymogi określone w normie EN 45011 z dnia 26 czerwca 1989 r., aby mogły być zatwierdzone przez Państwa Członkowskie do celów niniejszego rozporządzenia.
4.
Jeśli wyznaczony urząd ds. kontroli i/lub jednostka prywatna w Państwie Członkowskim stwierdzi, że produkt rolny lub środek spożywczy noszący chronione oznaczenie pochodzenia w tym Państwie Członkowskim nie spełnia kryteriów opisu, to podejmie niezbędne kroki na rzecz zapewnienia stosowania niniejszego rozporządzenie.
Urząd ds. kontroli lub jednostka kontrolująca poinformują Państwo Członkowskie o środkach podjętych podczas przeprowadzania kontroli.
Zainteresowane strony muszą być informowane o podejmowanych decyzjach.
5.
Państwo Członkowskie musi wycofać swoje zatwierdzenie dla jednostki kontrolnej, gdy kryteria określone w ust. 2 i 3 nie są już spełniane.
Poinformuje o tym Komisję, która opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich uaktualnioną listę zatwierdzonych jednostek.
6.
Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki w celu zapewnienia, że producent, który stosuje niniejsze rozporządzenie, ma dostęp do systemu kontroli.
7.
Koszty kontroli określone w niniejszym rozporządzeniu będą ponoszone przez producentów wykorzystujących nazwę chronioną.
Artykuł 11
1.
Każde Państwo Członkowskie może zgłosić, że warunek określony w opisie produktu rolnego lub środka spożywczego objętego nazwą chronioną nie został wypełniony.
2.
Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1, przekaże swój zarzut zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
Zainteresowane Państwo Członkowskie przeanalizuje postawiony mu zarzut i poinformuje Państwo Członkowskie o swych ustaleniach i podjętych przez siebie środkach.
3.
W przypadku powtarzających się nieprawidłowości i niemożności osiągnięcia porozumienia przez zainteresowane Państwa Członkowskie, należy skierować do Komisji odpowiednio uzasadniony wniosek.
4.
Komisja bada wniosek zasięgając opinii zainteresowanych Państw Członkowskich.
W stosownych przypadkach, po przeprowadzeniu konsultacji z komitetem, o którym mowa w art. 15, Komisja podejmie niezbędne kroki.
Mogą one obejmować także unieważnienie rejestracji.
Artykuł 12
1.
Nie naruszając umów międzynarodowych niniejsze rozporządzenie może stosować się do produktów rolnych lub środków spożywczych pochodzących z państwa trzeciego pod warunkiem, że:
- państwo trzecie jest w stanie dać gwarancje identyczne lub równoważne z tymi, o których mowa w art. 4,
- zainteresowane państwo trzecie posiada rozwiązania kontrolne równoważne z rozwiązaniami określonymi w art. 10,
- zainteresowane państwo trzecie jest przygotowane do udzielenia ochrony równoważnej z ochroną istniejącą we Wspólnocie odpowiednim produktom rolnym lub środkom spożywczym pochodzącym ze Wspólnoty.
2.
Jeśli chroniona nazwa stosowana w państwie trzecim jest taka sama jak chroniona nazwa stosowana przez Wspólnotę, rejestracja nastąpi z należytym uwzględnieniem lokalnych i tradycyjnych zwyczajów oraz rzeczywistego ryzyka pomylenia ich.
Zezwoli się na stosowanie takich nazw jedynie wtedy, gdy kraj pochodzenia produktu jest w sposób wyraźny i widoczny zaznaczony na etykiecie.
Artykuł 13
1.
Zarejestrowane nazwy są chronione przed:
a) wszelkim bezpośrednim lub pośrednim wykorzystywaniem w celach komercyjnych zarejestrowanej nazwy dla produktów nie objętych rejestracją o ile produkty te są porównywalne do produktów zarejestrowanych pod tą nazwą lub jeśli stosowanie nazwy narusza prestiż chronionej nazwy;
b) każdym niezgodnym z prawem zawłaszczeniem, imitacją lub aluzją, jeśli nawet prawdziwe pochodzenie produktu jest zaznaczone lub chroniona nazwa została przetłumaczona, lub towarzyszy jej wyrażenie "w stylu", "rodzaju", "przy użyciu metody", "tak jak produkowane w", "imitacja" lub "podobne";
c) wszelkim innym fałszywym lub mylącym danym odnoszącym się do miejsca pochodzenia, właściwości lub podstawowych cech produktu na opakowaniu wewnętrznym lub zewnętrznym, w materiale reklamowym lub dokumentach odnoszących się do danego produktu oraz na opakowaniu produktu w pojemniku, mogącym przekazać fałszywe wrażenie co do jego pochodzenia;
d) wszelkimi innymi praktykami mogącymi wprowadzić w błąd zainteresowanych co do prawdziwego pochodzenia produktu.
Gdy zarejestrowana nazwa zawiera w sobie nazwę produktu rolnego lub środka spożywczego, która jest uważana za nazwę rodzajową to zastosowanie nazwy ogólnej na właściwym produkcie rolnym lub środku spożywczym nie jest uważane za sprzeczne z ust. 1 lit. a) lub b).
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą utrzymać środki krajowe zezwalające na użycie wyrażeń, o których mowa w ust. 1 lit. b), na okres nie dłuższy niż pięć miesięcy od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia pod warunkiem, że:
- produkty były legalnie wprowadzane na rynek przy użyciu takich wyrażeń w ciągu co najmniej pięciu lat przed datą opublikowania niniejszego rozporządzenia,
- etykieta wyraźnie wskazuje na rzeczywiste pochodzenie produktu.
Jednakże wyjątek ten nie może doprowadzić do nieograniczonego wprowadzania produktów na rynek Państwa Członkowskiego, w którym wyrażenia takie są zakazane.
3.
Nazwy chronione nie mogą stać się nazwami rodzajowymi.
Artykuł 14
1.
Gdy nazwa pochodzenia lub oznaczenia geograficzne są zarejestrowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, wniosek o rejestrację znaku handlowego odnoszący się do z jednego z przypadków określonych w art. 13 i w odniesieniu do tego samego rodzaju produktu spotka się z odmową o ile wniosek o rejestrację znaku handlowego został złożony przed datą opublikowania, o której mowa w art. 6 ust. 2.
Znaki handlowe zarejestrowane z naruszeniem ust.1 zostaną uznane za nieważne.
Niniejszy ustęp ma również zastosowanie w przypadku gdy wniosek o rejestrację znaku handlowego został złożony przed datą opublikowania wniosku o rejestrację, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pod warunkiem, że publikacja ta ukazała się przed rejestracją znaku handlowego.
2. Przy zachowaniu prawa Wspólnoty stosowanie znaku handlowego odnoszącego się do jednego z przypadków określonych w art. 13, który został zarejestrowany w dobrej wierze przed datą złożenia wniosku o rejestrację nazwy pochodzenia lub oznaczeń geograficznych, może być kontynuowane pomimo rejestracji nazwy pochodzenia lub znaku geograficznego, gdy nie ma podstaw do unieważnienia lub wycofania znaku handlowego zgodnie z art. 3 ust.1 lit. c) i g) oraz art. 12 ust.2 lit. b) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych [6].
3.
Nie można zarejestrować nazwy+ pochodzenia ani oznaczenia geograficznego w przypadku gdy, biorąc pod uwagą prestiż, jakim się cieszy znak handlowy i stopień jego znajomości oraz okres czasu, w którym był używany, konsument mógłby być wprowadzony w błąd, co do prawdziwej tożsamości produktu.
Artykuł 15
Komisję wspiera komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedstawi komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wyda swą opinię na temat projektu w terminie, który może być określony przez przewodniczącego zgodnie z pilnością sprawy.
Opinia zostanie wydana większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu przewidzianą w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie będą ważone w sposób określony przez ten artykuł.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie zamierzone środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidywane środki nie są zgodnie z opinią komitetu lub, jeśli nie wydano opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada działa na podstawie większości kwalifikowanej.
Jeżeli po upływie terminu trzech miesięcy od daty przedłożenia sprawy Radzie nie podjęła ona żadnych działań, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 16
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 15.
Artykuł 17
1.
W ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie poinformują Komisję, które swoje prawnie chronione nazwy lub, w tych państwach, gdzie nie ma systemu ochrony, które stały się nazwami zwyczajowymi w wyniku częstego stosowania, chcą zarejestrować zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Stosownie do procedury określonej w art. 15 Komisja zarejestruje nazwy określone w ust. 1, które są zgodne z art. 2 i 4.
Przepisy art. 7 nie mają zastosowania.
Jednakże nazwy rodzajowe nie będą rejestrowane.
3.
Państwa Członkowskie mogą utrzymywać ochronę krajową nazw, o których poinformowały zgodnie z ust. 1 do czasu podjęcia decyzji o rejestracji.
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwanaście miesięcy po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92
z dnia 14 lipca 1992 r.
w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja, przetwórstwo i dystrybucja produktów rolnych i środków spożywczych odgrywają ważną rolę w gospodarce Wspólnoty;
w kontekście reorientacji wspólnej polityki rolnej należy udzielić poparcia zróżnicowaniu produkcji rolnej; promocja specyficznych produktów mogłaby przynieść gospodarce wiejskiej liczące się korzyści, w szczególności na obszarach mniej uprzywilejowanych oraz w regionach oddalonych, zarówno poprzez poprawę dochodów rolników, jak i zatrzymanie ludności wiejskiej na tych obszarach;
w kontekście wprowadzenia rynku wewnętrznego środków spożywczych podmioty gospodarcze powinny dysponować odpowiednimi instrumentami w celu podniesienia wartości rynkowej ich produktów przy równoczesnym zapewnieniu konsumentom ochrony przed stosowaniem niewłaściwych praktyk, a także zagwarantowaniu prowadzenia uczciwego handlu;
zgodnie z rezolucją Rady z dnia 9 listopada 1989 r. w sprawie przyszłych priorytetów dla ożywienia polityki ochrony konsumentów [4] pod uwagę należy wziąć stale rosnące wymagania konsumentów, jeśli chodzi o jakość i informację dotyczącą sposobów i metod używanych w produkcji i w przetwórstwie środków spożywczych, a także ich specyficznych cech; biorąc pod uwagę różnorodność produktów na rynku oraz obfitość informacji na ich temat, konsument w celu dokonania lepszego wyboru musi dysponować jasną i wyczerpującą informacją dotyczącą specyficznego charakteru środków spożywczych;
dobrowolny system oparty na normatywnych kryteriach pomoże osiągnąć te cele; system taki, umożliwiający producentom rozpowszechnienie na obszarze całej Wspólnoty informacji o jakości środka spożywczego, musi gwarantować, że wszelkie odniesienia, które mogą być poczynione w handlu w stosunku do niego, są uzasadnione;
niektórzy producenci chcieliby, aby wartość rynkowa produktów rolnych lub środków spożywczych wywodziła się z ich specyficznego charakteru, ponieważ odróżniają się one wyraźnie od innych produktów rolnych lub środków spożywczych ich naturalnymi cechami, dlatego, w celu zapewnienia ochrony konsumentów, poświadczony specyficzny charakter powinien być poddany kontroli;
biorąc pod uwagę specyficzny charakter takich produktów lub środków spożywczych, należy przyjąć szczególne przepisy uzupełniające zasady etykietowania określone w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [5], a w szczególności przewidzieć wzmiankę, a gdzie właściwe symbol wspólnotowy, towarzyszące nazwie handlowej takich produktów lub środków spożywczych i informujące konsumenta o tym, że chodzi o produkt lub środek spożywczy mający poświadczony specyficzny charakter;
aby zagwarantować to, że produkty rolne i środki spożywcze niezmiennie będą utrzymywały ich poświadczony specyficzny charakter, grupy producentów muszą same zdefiniować specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego w specyfikacji produktu, jednakże zasady zatwierdzania organów inspekcyjnych odpowiedzialnych za kontrolę specyfikacji produktu muszą być jednolite dla całej Wspólnoty;
aby zapobiec nieuczciwej konkurencji, każdy producent musi móc używać zarejestrowanej nazwy handlowej wraz ze szczegółami oraz, gdzie właściwe, symbolu wspólnotowego lub nazwy handlowej zarejestrowanej jako taka, tak długo, jak produkt rolny lub środek spożywczy, który produkuje lub przetwarza, spełniają wymogi stosownej specyfikacji i zostały zatwierdzone przez wybrany przez niego organ inspekcyjny;
należy przewidzieć przepisy zezwalające na handel z państwami trzecimi oferującymi równoważne gwarancje, jeśli chodzi o wydawanie i kontrolę na ich terenie świadectw specyficznego charakteru;
jeśli te świadectwa mają stać się atrakcyjne dla producentów i wiarygodne dla konsumentów, to wzmianki odnoszące się do specyficznego charakteru produktu rolnego lub środka spożywczego muszą uzyskać ochronę prawną i podlegać oficjalnej kontroli;
powinna zostać przewidziana procedura w celu ustanowienia ścisłej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach komitetu regulacyjnego powołanego do tego celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustala zasady, na podstawie których wspólnotowe świadectwo specyficznego charakteru może być wydane dla:
- produktów rolnych wymienionych w załączniku II do Traktatu przeznaczonych do spożycia przez człowieka,
- środków spożywczych wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik może zostać zmieniony zgodnie z procedurą określoną w art. 19.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla innych szczególnych przepisów wspólnotowych.
3.
Dyrektywa Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1989 r. ustalająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [6] nie ma zastosowania do świadectw specyficznego charakteru, które podlegają niniejszemu rozporządzeniu.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "specyficzny charakter" oznacza cechę lub zespół cech, które w sposób klarowny odróżniają produkt rolny lub środek spożywczy od podobnych im produktów lub należących do tej samej kategorii.
Prezentacji produktu rolnego lub środka spożywczego nie traktuje się jako cechy w znaczeniu pierwszego podpunktu.
Specyficzny charakter nie może być ograniczony do jakościowego lub ilościowego składu lub sposobu produkcji ustalonego w ustawodawstwie krajowym lub prawodawstwie Wspólnoty, w standardach ustalonych przez czynniki odpowiedzialne za standaryzację lub w dobrowolnych standardach; jednakże zasady tej nie stosuje się tam, gdzie wyżej wspomniane ustawodawstwo lub standardy zostały stworzone celem określenia specyficznego charakteru produktu;
2. "grupa" oznacza każde stowarzyszenie, niezależnie od jego formy prawnej lub składu, producentów i/lub przetwórców, których dotyczy taki sam produkt rolny lub środek spożywczy.
Inne zainteresowane strony mogą brać udział w pracach takiej grupy;
3. "świadectwo specyficznego charakteru" oznacza uznanie przez Wspólnotę specyficznego charakteru produktu poprzez jego rejestrację zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 3
Komisja zakłada rejestr i zarządza rejestrem świadectw specyficznego charakteru, w którym będą wymienione nazwy produktów rolnych i środków żywnościowych, których specyficzny charakter został uznany na poziomie Wspólnoty oraz zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Rejestr rozróżnia nazwy określone w art. 13 ust. 1 oraz te określone w art. 13 ust. 2.
Artykuł 4
1.
Aby znaleźć się w rejestrze określonym w art. 3, produkt rolny lub środek spożywczy musi być albo produkowany przy użyciu tradycyjnych surowców, albo charakteryzować się tradycyjnym składem lub sposobem produkcji i/lub przetwórstwa odzwierciedlającym tradycyjny sposób produkcji i/lub przetwórstwa.
2.
Do wpisu do rejestru nie zostaną dopuszczone produkty rolne lub środki spożywcze, których specyficzny charakter związany jest z:
a) jego miejscem pochodzenia lub geograficznym pochodzeniem;
b) wyłącznie z zastosowaniem technologicznej innowacji.
Artykuł 5
1.
W celu zarejestrowania nazwa musi:
- być sama w sobie specyficzna, lub
- wyrażać specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego.
2.
Nazwa odzwierciedlająca specyficzny charakter, określona w ust. 1 tiret drugie, nie może zostać zarejestrowana, jeżeli:
- odnosi się tylko do twierdzeń natury ogólnej używanych dla grupy produktów rolnych lub środków spożywczych lub do tych ustalonych przez specyficzne ustawodawstwo Wspólnoty,
- jako taka wprowadza w błąd, w szczególności nazwa, która odnosi się do oczywistych cech produktu, nie koresponduje ze specyfikacją lub też z oczekiwaniami konsumenta z punktu widzenia charakterystyki produktu.
3.
W celu zarejestrowania specyficzna nazwa określona w ust. 1 tiret pierwsze musi być tradycyjna i zgodna z przepisami krajowymi lub ustalona zwyczajowo.
4.
Używanie nazw geograficznych uprawnia się w nazwach nieobjętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. dotyczącym ochrony znaków geograficznych i określania pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1] Dz.U. L 208 z 24.7.1992, str. 1..
Artykuł 6
1.
W celu korzystania ze świadectwa specyficznego charakteru produkt rolny lub środek spożywczy muszą odpowiadać specyfikacji produktu.
2.
Specyfikacja produktu zawiera co najmniej:
- nazwę w znaczeniu art. 5, w jednym lub w kilku językach,
- opis metody produkcji, włączywszy pochodzenie i cechy surowca i/lub składników użytych i/lub metody przyrządzenia produktu rolnego lub środka spożywczego odnoszące się do jego specyficznego charakteru,
- aspekty umożliwiające ocenę tradycyjnego charakteru, w znaczeniu art. 4 ust. 1,
- opis cech produktu rolnego lub środka spożywczego przedstawiający jego główne właściwości fizyczne, chemiczne, mikrobiologiczne i/lub organoleptyczne, które odnoszą się do specyficznego charakteru,
- minimalne wymagania oraz procedury kontroli, którym podlega specyficzny charakter.
Artykuł 7
1.
Jedynie grupa ma prawo do ubiegania się o rejestrację specyficznego charakteru produktu rolnego lub środka spożywczego.
2.
Podania o rejestrację zawierające specyfikację produktu składa się właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym dana grupa została ustanowiona.
3.
Właściwy organ przekazuje podanie Komisji, jeżeli uważa, że wymogi określone w art. 5 i 6 zostały spełnione.
4.
Nie później niż w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie opublikują szczegółowe dane na temat powołanych przez nie właściwych organów oraz poinformują o tym Komisję.
Artykuł 8
1.
W ciągu sześciu miesięcy od dnia otrzymania podania, określonego w art. 7 ust. 3, Komisja przekazuje innym Państwom Członkowskim przetłumaczone podanie o rejestrację.
Bezzwłocznie po przekazaniu przetłumaczonego podania, o którym mowa w pierwszym podpunkcie, Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich główne punkty podania przekazanego przez właściwy organ, określony w art. 7, oraz, w szczególności, nazwę produktu rolnego lub środka spożywczego, zgodnie z art. 6 ust. 2 tiret pierwsze.
2.
Właściwe organy Państw Członkowskich gwarantują, że wszystkie osoby, które mogą wykazać uzasadnione interesy ekonomiczne, mają prawo do skonsultowania podania, o którym mowa w ust. 1.
Ponadto oraz zgodnie z zasadami obowiązującymi w Państwach Członkowskich wymienione właściwe organy mogą przewidzieć dostęp innych stron posiadających uzasadniony interes.
3.
W terminie pięciu miesięcy od daty publikacji, o której mowa w ust. 1, każda osoba fizyczna lub prawna, której w sposób uzasadniony dotyczy rejestracja, może sprzeciwić się zamierzonej rejestracji poprzez wysłanie należycie uzasadnionego oświadczenia właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę.
4.
Właściwe organy Państw Członkowskich podejmują niezbędne środki w celu wzięcia pod uwagę oświadczenia, określonego w ust. 3.
Państwa Członkowskie mogą także przedstawić swój sprzeciw z własnej inicjatywy.
Artykuł 9
1.
Jeżeli w terminie sześciu miesięcy nie wpłynie do Komisji żaden sprzeciw, Komisja wprowadzi do rejestru określonego w art. 1 główne punkty określone w art. 8 ust. 1, a następnie opublikuje je w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
W przypadku złożenia sprzeciwów Komisja, w terminie trzech miesięcy, zwróci się do Państw Członkowskich o zawarcie porozumienia między nimi zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami w ciągu trzech miesięcy. Jeżeli:
a) takie porozumienie dojdzie do skutku, zainteresowane Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wszystkich czynnikach, które pozwoliły na osiągnięcie porozumienia, oraz o opiniach wnioskodawcy i wnoszącego sprzeciw.
Jeżeli otrzymana informacja, zgodnie z art. 6 ust. 2, nie jest zmieniona, to Komisja podejmie działania zgodnie z powyższym ust. 1.
W przeciwnym razie Komisja od nowa rozpocznie procedury ustalone w art. 8;
b) porozumienie nie dojdzie do skutku, Komisja decyduje o rejestracji zgodnie z procedurą określoną w art. 19.
Jeżeli zostanie podjęta decyzja o zarejestrowaniu specyficznego charakteru, Komisja działa zgodnie z powyższym ust. 1.
Artykuł 10
1.
Każde Państwo Członkowskie może przedstawić swoją opinię, że kryterium określone w specyfikacji produktu rolnego lub środka spożywczego objęte wspólnotowym świadectwem specyficznego charakteru nie jest już spełniane.
2.
Państwo Członkowskie określone w ust. 1 przedstawia swoja obserwacje zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
Zainteresowane Państwo Członkowskie bada otrzymaną skargę i informuje Państwo Członkowskie, które tę skargę wniosło, o wnioskach oraz o wszelkich podjętych środkach.
3.
W przypadku powtarzających się nieprawidłowości oraz braku dojścia do porozumienia przez Państwa Członkowskie należycie uzasadnione podanie musi zostać wysłane do Komisji.
4.
Komisja bada podanie w drodze konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
Tam, gdzie stosowne, Komisja podejmuje niezbędne kroki zgodnie z procedurą określoną w art. 19.
Artykuł 11
1.
Państwo Członkowskie może, na żądanie grupy mającej siedzibę na jego terytorium, żądać wprowadzenia poprawki do specyfikacji produktu.
2.
Komisja gwarantuje, że żądanie poprawki oraz referencje wnioskodawcy będą opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 8 ust. 2, 3 i 4 stosuje się.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego gwarantują, że każdy producent i/lub przetwórca stosujący specyfikację produktu, dla której poprawka została zgłoszona, jest poinformowany o publikacji.
3.
W terminie trzech miesięcy, licząc od dnia publikacji określonej w ust. 2, każdy producent i/lub przetwórca stosujący specyfikację produktu, dla którego wniesienie poprawki zostało zgłoszone, może skorzystać z przysługującego mu prawa do ochrony wstępnej specyfikacji produktu poprzez przesłanie oświadczenia właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę statutową, które następnie przekazują je razem ze swoimi uwagami, jeśli to stosowne, Komisji.
4.
Jeżeli w terminie czterech miesięcy, licząc od dnia publikacji przewidzianej w ust. 2, żaden sprzeciw lub oświadczenie określone w ust. 3 nie wpłynęło do Komisji, Komisja wprowadzi żądaną poprawkę do rejestru określonego w art. 3 i opublikuje ją w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
5.
Jeżeli do Komisji wpłynie sprzeciw lub oświadczenie określone w ust. 3, poprawka nie zostanie wprowadzona do rejestru.
W takim przypadku grupa żądająca, określona w ust. 1, może ubiegać się o nowe świadectwo specyficznego charakteru zgodnie z procedurą określoną w art. 7–9.
Artykuł 12
Zgodnie z procedurą określoną w art. 19 Komisja może określić symbol wspólnotowy, który może być używany przy etykietowaniu, prezentacji i reklamowaniu produktów rolnych lub środków spożywczych posiadających wspólnotowe świadectwo specyficznego charakteru zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 13
1. Od daty publikacji przewidzianej w art. 9 ust. 1 nazwa określona w art. 5 razem ze wzmianką określoną w art. 15 ust. 1 oraz tam, gdzie to stosowne, symbolem wspólnotowym określonym w art. 12 jest zastrzeżona dla produktu rolnego lub środka spożywczego odpowiadającego opublikowanej specyfikacji produktu.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 sama nazwa jest zastrzeżona dla produktu rolnego lub środka spożywczego odpowiadającego opublikowanej specyfikacji produktu, w przypadku gdy:
a) w swoim wniosku o rejestrację zażądała tego grupa zgłaszająca;
b) procedura określona w art. 9 ust. 2 lit. b) nie wykazuje, że użycie nazwy jest zgodne z prawem, uznane i ekonomicznie znaczące dla podobnych produktów rolnych i środków spożywczych.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zostaną stworzone struktury kontrolne, których zadaniem będzie zagwarantowanie, że produkty rolne i środki spożywcze posiadające świadectwo specyficznego charakteru spełniają kryteria ustalone w specyfikacji.
2.
Struktura kontrolna może składać się z jednego lub więcej wyznaczonych czynników inspekcyjnych i/lub też prywatnych zespołów zatwierdzonych dla tego celu przez Państwo Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji listy zatwierdzonych czynników i/lub zespołów, a także listę ich uprawnień.
Komisja opublikuje tę informację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Wyznaczone czynniki inspekcyjne i/lub prywatne zespoły muszą przedstawić odpowiednie gwarancje zapewniające obiektywność i bezstronność w podejściu do wszystkich producentów lub przetwórców, którzy podlegają ich kontroli, a także muszą zagwarantować, że wykwalifikowany personel będzie stale do ich dyspozycji oraz że mają dostęp do środków koniecznych do prowadzenia kontroli produktów rolnych i środków spożywczych posiadających wspólnotowe świadectwa specyficznego charakteru.
Jeżeli struktury kontrolne w trakcie przeprowadzania niektórych kontroli będą korzystały z usług innych organów kontrolnych, organy te muszą przedstawić takie same gwarancje.
Zatrudnienie innych organów nie zmienia faktu, że wyznaczone czynniki inspekcyjne i/lub zatwierdzone zespoły prywatne będą nadal odpowiedzialne za kontrole.
4.
Jeżeli wyznaczone czynniki kontrolne i/lub zatwierdzone zespoły prywatne Państwa Członkowskiego zdecydują, że dany produkt rolny lub środek spożywczy posiadający świadectwo specyficznego charakteru wydane przez to Państwo Członkowskie nie spełnia kryteriów specyfikacji, podejmą one niezbędne kroki w celu zagwarantowania, że niniejsze rozporządzenie jest przestrzegane.
Poinformują one Państwo Członkowskie o podjętych działaniach w przeprowadzaniu inspekcji.
Zainteresowane strony muszą być poinformowane o wszystkich podjętych decyzjach.
5.
Państwo Członkowskie musi odwołać zatwierdzenie czynników inspekcyjnych, jeżeli kryteria określone w ust. 2 i 3 przestały być spełniane.
Poinformuje ono o tym fakcie Komisję, która opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich poprawioną listę wyznaczonych czynników.
6.
Państwa Członkowskie przyjmują środki konieczne do zagwarantowania, że producent, który stosuje się do niniejszego rozporządzenia, ma dostęp do systemu kontroli.
7.
Koszty inspekcji ustalonych w niniejszym rozporządzeniu ponoszą użytkownicy świadectw specyficznego charakteru.
Artykuł 15
1.
Tylko producenci stosujący się do zarejestrowanych specyfikacji produktu mogą korzystać:
- ze wskazówek, które zostaną określone zgodnie z procedurami ustalonymi w art. 19,
- tam, gdzie to stosowne, z symbolu Wspólnoty, i
- z zarejestrowanej nazwy, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2.
2.
Producent używający po raz pierwszy po rejestracji nazwy zastrzeżonej stosownie do art. 13 ust. 1 lub 2, nawet jeśli jest członkiem grupy, która zgłosiła pierwsze podanie, niezwłocznie poinformuje o tym fakcie desygnowane władze kontrolne lub czynniki Państwa Członkowskiego, na terenie którego założył przedsiębiorstwo.
3.
Zanim produkt ukaże się na rynku, desygnowane władze lub czynniki kontrolne sprawdzą, czy producent stosuje się do opublikowanej informacji.
Artykuł 16
Bez uszczerbku dla umów międzynarodowych niniejsze rozporządzenie będzie stosowane do produktów rolnych i środków spożywczych pochodzących z państw trzecich, pod warunkiem że państwo trzecie:
- jest w stanie udzielić gwarancji identycznych lub równoważnych do tych ustalonych w art. 4 i 6,
- ma umowy kontrolne równoważne do tych określonych w art. 14,
- jest przygotowane do udzielenia zabezpieczeń równoważnych do tych, jakie są dostępne w krajach Wspólnoty dla odpowiadających produktów rolnych lub środków spożywczych pochodzących z krajów Wspólnoty i posiadających wspólnotowe świadectwo specyficznego charakteru.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki gwarantujące ochronę prawną przed niewłaściwym lub wprowadzającym w błąd użyciem określenia, do którego odnosi się art. 15 ust. 1 i, tam gdzie to stosowne, symbolu wspólnotowego, do którego odnosi się art. 12, oraz przeciwko jakimkolwiek imitacjom nazw zarejestrowanych i zastrzeżonych zgodnie z art. 13.
2.
Zarejestrowane nazwy będą chronione przed wszystkimi działaniami prowadzącymi do wprowadzenia w błąd konsumenta, włączywszy między innymi praktyki sugerujące, że produkt rolny lub środek spożywczy posiada świadectwo specyficznego charakteru wydane przez Wspólnotę.
3.
Państwo Członkowskie informuje Komisję oraz inne Państwa Członkowskie o wszystkich podjętych przez nie działaniach.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie właściwe środki w celu zagwarantowania, że specyfikacje handlowe używane na poziomie krajowym nie będą mylone z nazwami zarejestrowanymi i zastrzeżonymi zgodnie z art. 13 ust. 2.
Artykuł 19
Komisja jest wspierana przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje swoją w terminie ustalonym przez przewodniczącego zgodnie z pilnością sprawy.
Opinię wydaje się większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeśli taka opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przekazania Radzie Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki przyjmuje Komisja.
Artykuł 20
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 19.
Artykuł 21
W ciągu pięciu lat, licząc od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia wraz ze stosownymi wnioskami.
Sprawozdanie dotyczy, w szczególności, konsekwencji stosowania art. 9 i 13.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dwanaście miesięcy od daty jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2083/92
z dnia 14 lipca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 [4] zastrzega, że od dnia 23 lipca 1992 r. produkty przywożone z państwa trzeciego mogą być wprowadzane do obrotu, wyłącznie w przypadku gdy pochodzą z państwa trzeciego znajdującego się na wykazie sporządzonym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 wspomnianego rozporządzenia; art. 11 ust. 2 określa warunki, jakie państwo trzecie musi spełnić, aby znaleźć się na wykazie;
z powodu nieprzekazania dotychczas informacji przez państwa trzecie zrozumiała wydaje się decyzja o braku możliwości umieszczenia tych państw na wykazie w wyżej wymienionym przedziale czasu;
artykuł 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia przewiduje możliwość opóźnienia wykonania art. 11 wyłącznie wtedy, gdy państwo trzecie złożyło wniosek o umieszczenie na wykazie w odpowiednim czasie przed upływem wyżej wymienionego terminu;
w przypadku niezłożenia przez państwo trzecie w odpowiednim czasie wniosku o umieszczenie na wykazie określonym w art. 11 ust. 1 lit. a) przepisy niniejsze mogłyby doprowadzić do przerwania przywozu produktów;
należy unikać przerywania przywozu z państw trzecich produktów spełniających wymogi określone w art. 11 ust. 2, w szczególności z uwagi na fakt, że produkty te mogą być niezbędne do odpowiedniego przygotowania produktów złożonych;
w związku z powyższym do czasu umieszczenia państwa trzeciego na wykazie określonym w art. 11 ust. 1 lit. a) importerzy powinni mieć prawo do otrzymania pozwolenia na przywóz z państw trzecich produktów, co do których wykazano, że są zgodne z przepisami z zakresu produkcji oraz środkami kontroli równoważnymi z tymi przewidzianymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 11 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6. a) Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 importer(-rzy) w Państwie Członkowskim jest(są) upoważniony(-nieni) przez właściwy organ Państwa Członkowskiego do wprowadzania do obrotu do dnia 31 lipca 1995 r. produktów przywożonych z państwa trzeciego nieumieszczonego w wykazie określonym w ust. 1 lit. a), przy założeniu, że importer(-rzy) przedstawi(ą) właściwemu organowi państwa trzeciego będącego importerem wystarczające dowody na to, że sprowadzone produkty zostały wyprodukowane zgodnie z przepisami z zakresu produkcji równoważnymi z przepisami zawartymi w art. 6 i 7 i były objęte środkami kontroli o skuteczności równoważnej z tymi określonymi w art. 8 i 9 oraz że tego rodzaju środki kontroli będą stosowane trwale i skutecznie.
Upoważnienie takie jest ważne tylko tak długo, jak długo wykazuje się, że wyżej wspomniane warunki są spełniane.
Wygasa ono z chwilą umieszczenia państwa trzeciego na wykazie określonym w ust. 1 lit. a).
b) W przypadku uzyskania przez Państwo Członkowskie wystarczających dowodów od importera państwo to niezwłocznie powiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o państwie trzecim, z którego produkty są sprowadzane, i dostarcza szczegółowych informacji na temat zasad produkcji i środków kontroli, a także gwarancji, że będą one stale i skutecznie stosowane.
c) Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji sprawa zostaje przedłożona Komitetowi określonemu w art. 14 celem jej zbadania.
Jeżeli po zbadaniu okaże się, że przywożone produkty nie zostały wyprodukowane zgodnie z równoważnymi przepisami z zakresu produkcji i/lub środkami kontroli o równoważnej skuteczności, Komisja prosi Państwo Członkowskie, które wydało pozwolenie, o jego wycofanie.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 może zostać podjęta decyzja o zakazaniu przywozu odnośnych produktów bądź o tym, że dalszy przywóz będzie uzależniony od zmiany pewnych warunków przywozu w określonym terminie.
d) Powiadomienie określone w lit. b) nie jest wymagane w przypadku, gdy chodzi o zasady produkcji i środki kontroli już przekazane do wiadomości przez inne Państwo Członkowskie w zastosowaniu lit. b), chyba że przedłożone zostały nowe istotne dowody uzasadniające ponowne zbadanie sprawy i decyzji określone w lit. c).
Do dnia 31 lipca 1994 r. Komisja ponownie bada przepisy ust. 1 i przedkłada właściwe wnioski w celu jego przejrzenia.";
2) w art. 16 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3. Artykuły 5, 8 ust. 1 i art. 11 ust. 1 stosuje się od dnia 1 stycznia 1993 r.";
3) daty określone w art. 5 ust. 9 i art. 10 ust. 7 zastępuje się datą 31 lipca 1994 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2087/92
z dnia 22 lipca 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1039/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2137/92
z dnia 23 lipca 1992 r.
dotyczące wspólnotowej skali stosowanej przy klasyfikacji tusz owczych i określaniu wspólnotowych norm jakości świeżych lub schłodzonych tusz owczych oraz przedłużające stosowanie rozporządzenia (EWG) nr 338/91
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu poprawy przejrzystości rynku w tym sektorze niezbędne są normy klasyfikacji tusz owczych;
klasyfikacji musi być dokonywana na podstawie kształtu tuszy i grubości okrywy tłuszczowej; połączenie tych dwóch kryteriów umożliwia podzielenie tusz owczych na klasy; sklasyfikowane tusze muszą być zidentyfikowane;
jednakże inne kryteria, w szczególności wagowe, kolor mięsa i okrywa tłuszczowa mogą być stosowane do klasyfikacji tusz jagnięcych o wadze poniżej 13 kg; Państwa Członkowskie, które chcą stosować te kryteria informują o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie;
w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia we Wspólnocie, należy wprowadzić przepisy o kontroli na miejscu przez grupy kontrolne ze Wspólnoty;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 338/91 z dnia 5 lutego 1991 r. określające wspólnotowe normy jakości świeżych lub chłodzonych tusz owczych [2] jest stosowane od 1991 i 1992 roku gospodarczego aż do czasu ustanowienia wspólnotowych norm klasyfikacji tusz;
obecnie nie jest właściwe ustalanie tych norm; bardziej pożądane jest zdobycie najpierw doświadczenia, przez dostatecznie długi okres w odniesieniu do stosowania skali klasyfikacji przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu; konieczne jest zatem przedłużenie stosowania rozporządzenia (EWG) nr 338/91 o jeden rok gospodarczy, z wyjątkiem środków przewidzianych w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89, których stosowanie powinno być przedłużone do 30 czerwca 1994 r.;
wydaje się właściwym ustalenie jako cel obowiązkowego stosowania skali wspólnotowej, do osiągnięcia po wystarczająco reprezentatywnym okresie przejściowym dla wszystkich ubojni zatwierdzonych do handlu wewnątrzwspólnotowego; jednakże do celów racjonalnego zarządzania, obowiązek stosowania nie musi dotyczyć małych ubojni zlokalizowanych w regionach, gdzie wpływ na cenę rynkową pomija się ze względu na wielkość uboju w takich ubojniach,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie reguluje przepisy dotyczące wspólnotowej skali klasyfikacji tusz owczych.
Artykuł 2
Do celów klasyfikacji tusz stosuje się następujący sposób ich przedstawiania:
a) tusza: całe ciało zwierzęcia rzeźnego, po odkrwawieniu, wypatroszeniu i oskórowaniu, bez głowy (oddzielone w stawie szczytowo-potylicznym), kończyn (oddzielone w nadgarstkowo-śródręcznym lub stępowo-śródstopowym), ogona (odciętego pomiędzy szóstym a siódmym kręgiem ogonowym), wymienia, narządów rozrodczych, wątroby i oskubane.
Nerki i tłuszcz nerkowy są elementem tuszy;
b) półtusza: produkt uzyskany przez symetryczny podział tuszy przez środek każdego kręgu szyjnego, grzbietowego, lędźwiowego i krzyżowego oraz przez środek mostka i spojenia kulszowo-łonowego.
Jednakże Państwa Członkowskie są uprawnione do wyrażania zgody na inny podział tuszy, jeżeli nie stosuje się podziału referencyjnego.
W takich przypadkach, sposób przejścia od takiego podziału do referencyjnego ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89.
Artykuł 3
1.
Tusze owcze dzielą się na następujące kategorie:
- tusze owiec poniżej dwunastu miesięcy,
- tusze pozostałych owiec.
2.
Tusze owiec klasyfikowane są na podstawie oceny:
a) kształt tuszy,
b) warstwy/okrywy tłuszczowej,
odpowiednio, jak zidentyfikowano w załącznikach I i II.
Klasa kształtu tuszy oznaczona w załączniku I literą S może być stosowana przez Państwa Członkowskie w sposób dowolny, aby objąć wyższą klasę kształtu tuszy ("typ tuszy podwójnie umięśnionej").
Państwa Członkowskie, które zamierzają skorzystać z tej możliwości, informują o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Jednakże w przypadku jagniąt o wadze tuszy poniżej 13 kg Państwa Członkowskie mogą być uprawnione do zastosowania następujących kryteriów klasyfikacji:
a) waga tuszy,
b) kolor mięsa,
c) okrywa tłuszczowa,
zgodnie z definicją w załączniku III, Państwa Członkowskie, które zamierzają skorzystać z takiego uprawnienia do 5 kwietnia 1993 r. informują o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie są uprawnione do dalszego podzielenia każdej klasy przewidzianej w załącznikach I i II na maksimum trzy podklasy.
Artykuł 4
1.
Klasyfikacja tusz lub półtusz odbywa się jak najszybciej po uboju i przeprowadza się ją w ubojni.
2.
Sklasyfikowane tusze lub półtusze są identyfikowane.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się do 31 grudnia 1992 r. zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89.
Artykuł 5
Wspólnotowe grupy kontrolne, składające się z ekspertów z Komisji i ekspertów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie, przeprowadzają inspekcje na miejscu we współpracy z właściwymi organami krajowymi.
Taka grupa składa sprawozdania z przeprowadzonych kontroli Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim.
Szczegółowe środki do celów klasyfikacji przyjmuje się w razie potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89.
Inspekcje są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która ponosi związane z nimi koszty.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89.
Artykuł 6
Dodatkowe przepisy określające definicję klas budowy tusz, okrywy tłuszczowej, wagi tuszy i koloru mięsa przyjmuje się nie później niż do 31 grudnia 1992 r., zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89.
Artykuł 7
1.
Od 5 kwietnia 1993 r. do momentu wprowadzenia nowej definicji norm jakości, Państwa Członkowskie informują Komisję w układzie tygodniowym o cenach rynkowych odnotowanych dla różnych klas w skali klasyfikacji.
2.
Szczegółowe zasady wykonania tego artykułu, w szczególności częstotliwość i zakres prowadzonej rejestracji, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89.
3.
Informacja przekazywana Komisji przez Państwa Członkowskie wykorzystywana jest do przygotowania sprawozdań i wniosków przewidzianych w art. 8 ust. 2.
Artykuł 8
1.
W art. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 338/91 otrzymuje brzmienie:
"Stosuje się do lat gospodarczych 1991, 1992 i 1993.
Jednakże do celów realizacji środków ustanowionych w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89 stosuje się nadal do 30 czerwca 1994 r."
2.
Komisja, nie później niż 31 marca 1994 r., przedkłada Radzie sprawozdanie, któremu towarzyszy propozycja definicji normy jakości, w sprawie której Rada stanowi większością kwalifikowaną, i która wejdzie w życie z dniem 1 lipca 1994 r. z mocą wsteczną do celów obliczania premii za owce maciorki za rok gospodarczy 1994.
Artykuł 9
Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia najpóźniej do 31 grudnia 1995 r.
Z zastrzeżeniem wniosków wynikających ze sprawozdania, Rada sama ustanawia za swój cel obowiązek stosowania wspólnotowego schematu dla wszystkich zatwierdzonych ubojni wewnątrzwspólnotowego handlu, jeśli możliwe w roku gospodarczym 1996, i w każdym przypadku przed 1 stycznia 1997 r., bez uszczerbku dla możliwości wyłączenia małych ubojni zlokalizowanych w regionach, gdzie wpływ na cenę rynkową pomija się ze względu na wielkość uboju w takich ubojniach.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2145/92
z dnia 29 lipca 1992 r.
określające ponownie strefy miejsca przeznaczenia w odniesieniu do refundacji wywozowych, wywozowych opłat wyrównawczych oraz niektórych pozwoleń na wywóz dla zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1738/92 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 674/92 [4], w szczególności jego art. 17 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1124/77 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3049/89 [6], ustaliło strefy miejsca przeznaczenia, jakie mają być stosowane do celów wyznaczania refundacji wywozowych i opłat wyrównawczych do zbóż i ryżu;
zmiany polityczne w bloku wschodnim, tj. rozpad Związku Radzieckiego i Jugosławii na niezależne państwa, wymagają uaktualnienia stref miejsca przeznaczenia, jak określono w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1124/77; w tym Załączniku należy zastąpić Związek Radziecki i Jugosławię krajami z nich powstałymi; należy przy tej okazji przegrupować kraje stref I, II, III i VIII;
dla przejrzystości powinno zostać uchylone rozporządzenie (EWG) nr 1124/77, a jego przepisy włączone do niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Granice stref miejsca przeznaczenia, jakie mają być stosowane do celów wyznaczania zróżnicowanych refundacji wywozowych i opłat wyrównawczych do produktów wymienionych w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 oraz w art. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, zostały wyznaczone w niniejszym rozporządzeniu.
Rozporządzenie (EWG) nr 1124/77 niniejszym traci moc.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2174/92
z dnia 30 lipca 1992 r.
ustanawiające szczegółowe zasady regulujące przyznawanie pomocy do prywatnego składowania serów São Jorge i Ilha
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 24 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
art. 24 ust. 5 wymienionego rozporządzenia przewiduje przyznawanie pomocy do prywatnego składowania sera São Jorge mającego co najmniej trzy miesiące i sera Ilha mającego co najmniej 45 dni, w celu wspierania istotnej tradycyjnej działalności w sektorze mleka na Azorach; szczegółowe zasady dotyczące tego przepisu powinny być we wszystkich najważniejszych punktach identyczne z odpowiadającymi im przepisami dla innych serów; kwota pomocy powinna zostać ustanowiona przy zastosowaniu tych samych kryteriów jak w przypadku tych przepisów;
przy stosowaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1600/92 system ten stosuje się, począwszy od dnia 1 lipca 1992 r.; konieczne jest zapewnienie, aby szczegółowe przepisy wykonawcze stosowano od tej samej daty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pomoc do prywatnego składowania przyznawana jest na 1000 ton sera Săo Jorge i 2000 ton sera Ilha wyprodukowanych na Azorach.
Wymagania art. 2 i 3 muszą być spełnione.
Artykuł 2
1.
Odpowiedzialna agencja wyznaczona przez Portugalię nie będzie zawierać umów prywatnego składowania, o ile nie są spełnione następujące warunki:
a) ilość sera, do której odnosi się umowa, nie jest mniejsza niż dwie tony;
b) ser został wytworzony przynajmniej 90 dni (São Jorge) lub 45 dni (Ilha) przed datą określoną w umowie jako data rozpoczęcia składowania;
c) ser został poddany badaniom wykazującym, że spełnia warunek ustanowiony w lit. b) i że jest pierwszej jakości;
d) składujący zobowiązuje się:
- do przechowywania sera przez cały okres składowania w pomieszczeniach, w których maksymalna temperatura wynosi + 16 oC,
- do niezmieniania w okresie umowy składu partii, która jest objęta umową, bez zezwolenia odpowiedzialnej agencji.
Jeśli warunek dotyczący ilości minimalnej określonej dla każdej umowy jest spełniony, agencja może zezwolić na zmianę ograniczającą się do wycofania lub zastąpienia serów, co do których stwierdzono obniżenie jakości w takim stopniu, że nie mogą być dłużej składowane.
W przypadku usunięcia z magazynu pewnych ilości:
i) jeśli powyższe ilości są zastąpione za zezwoleniem agencji, umowę uważa się za niezmienioną;
ii) jeśli powyższe ilości nie zostają zastąpione, umowę uważa się za zawartą ab initio na ilość zatrzymaną.
Składujący ponosi wszelkie koszty nadzoru wynikające ze zmiany,
- prowadzenia rachunków stanu zapasów i cotygodniowego informowania agencji o ilości sera przekazywanej do składowania w ciągu poprzedniego tygodnia i o jakimkolwiek planowanym wycofaniu sera.
2.
Umowa składu zostaje zawarta:
a) w formie pisemnej z określeniem daty rozpoczęcia składowania objętego umową; nie może to nastąpić wcześniej niż w dniu następującym po dniu zakończenia czynności wprowadzania do składu partii sera objętego umową;
b) po zakończeniu wprowadzania do składowania sera objętego umową i najpóźniej 40 dni po dacie rozpoczęcia składowania objętego umową.
Artykuł 3
1.
Nie będzie przyznawana żadna pomoc do składowania w ramach umowy na okres krótszy niż 60 dni.
2.
Płatna pomoc nie może przekraczać kwoty odpowiadającej 90 dniom składowania zgodnie z umową.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 1 lit. d) tiret drugie, gdy upłynął okres 60 dni określony w ust. 1, składujący może usunąć całość lub część ilości objętej umową.
Minimalna ilość, którą można usunąć, wynosi 500 kilogramów.
Portugalia może jednak zwiększyć tę ilość do dwóch ton.
Daty rozpoczęcia czynności wycofywania sera objętego umową nie włącza się do okresu składowania w ramach umowy.
Artykuł 4
1.
Kwota pomocy wynosi 2,80 ECU na tonę dziennie.
2.
Kwota pomocy w ecu stosowana w odniesieniu do umowy składu stanowi kwotę obowiązującą w pierwszym dniu składowania na podstawie umowy.
Przeliczana jest ona na walutę krajową po reprezentatywnym kursie przeliczenia obowiązującym w ostatnim dniu składowania na podstawie umowy.
3.
Pomoc wypłaca się nie później niż w ciągu 90 dni od ostatniego dnia składowania na podstawie umowy.
Artykuł 5
Okresy, daty i ograniczenia czasowe wymienione w niniejszym rozporządzeniu określa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG, Euratom) nr 1182/71 [2]. Jednakże art. 4 tego rozporządzenia nie ma zastosowania przy ustalaniu okresu składowania na podstawie umowy.
Artykuł 6
1.
Portugalia zapewnia spełnienie warunków dotyczących przyznawania uprawnień do wypłacania dopłat.
2.
Kontrahent udostępnia władzom krajowym, odpowiedzialnym za sprawdzenie realizacji środka, wszelką dokumentację pozwalającą na weryfikację następujących danych szczegółowych dotyczących produktów umieszczonych w prywatnych składach:
a) tytuł własności w chwili wprowadzania do składowania,
b) miejsce pochodzenia oraz data wytworzenia serów,
c) data wprowadzenia do składowania,
d) obecność w składzie,
e) data usuwania ze składu.
3.
Kontrahent lub, gdzie właściwe, podmiot prowadzący skład prowadzi rachunki stanów zapasów dostępnych w składzie, obejmujące:
a) identyfikację, na podstawie numeru umowy, produktów umieszczonych w prywatnym składzie,
b) daty wprowadzania do składu oraz usuwania ze składu,
c) liczbę serów w każdej partii i ich wagę,
d) umiejscowienie produktów w składzie.
4.
Składowane produkty muszą być łatwo identyfikowane na podstawie umowy.
Specjalne oznaczenie umieszcza się na serze objętym umową.
5.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 ust. 1 lit. d), w momencie wprowadzania do składu odpowiedzialna agencja prowadzi kontrole, w szczególności w celu zagwarantowania, że składowane produkty kwalifikują się do dopłaty oraz w celu zapobieżenia możliwości ich zastąpienia innymi produktami podczas składowania na podstawie umowy.
6.
Władze krajowe odpowiedzialne za kontrole zobowiązują się:
a) do niezapowiedzianego kontrolowania w celu stwierdzenia, czy produkty znajdują się w składzie.
Dana próbka musi być reprezentatywna i musi odpowiadać co najmniej 10 % całkowitej ilości według umowy na pomoc do prywatnego składowania.
Kontrole te muszą obejmować, poza badaniem rachunków określonych w ust. 3, kontrolę bezpośrednią wagi i rodzaju produktu oraz ich identyfikacji.
Takie kontrole bezpośrednie muszą odnosić się do 5 % ilości poddanej niezapowiedzianej kontroli;
b) do kontroli w celu stwierdzenia, czy produkty znajdują się w składzie pod koniec okresu składowania według umowy.
7.
Kontrole przeprowadzane zgodnie z ust. 5 i 6 muszą być ujęte w sprawozdaniu zawierającym:
- datę kontroli,
- czas trwania,
- przeprowadzone czynności.
Sprawozdanie musi być podpisane przez odpowiedzialnego urzędnika oraz kontrasygnowane przez kontrahenta lub, w razie potrzeby, składującego.
8.
W przypadku wystąpienia nieprawidłowości dotyczących co najmniej 5 % skontrolowanych ilości produktów, kontrola zostanie rozszerzona o większą próbkę, określoną przez odpowiedzialną agencję.
Portugalia powiadamia Komisję o takich przypadkach w terminie czterech tygodni.
9.
Portugalia może postanowić, że kontrahent poniesie w części lub w całości koszty kontroli.
Artykuł 7
Portugalia informuje Komisję we wtorek lub przed wtorkiem każdego tygodnia o:
a) ilościach sera, na które w ciągu poprzedniego tygodnia zawarto umowy składu;
b) wszelkich ilościach, na które wydano zezwolenie określone w art. 2 lit. d) tiret drugie.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2221/92
z dnia 31 lipca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1274/91 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 2 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], w szczególności jego art. 10 ust. 3, art. 20 ust. 1 i art. 22 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1274/91 [2], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3540/91 [3], przewiduje szczegółowe zasady niezbędne do wykonania takich norm handlowych;
doświadczenie pokazało, że przepisy dotyczące fakultatywnego oznakowania daty zniesienia powinny zostać zmienione; należy wprowadzić jednoznacznie jasną datę zniesienia, która jeśli jest stosowana, musi znajdować się zarówno na jajach, jak i na opakowaniach; warunki, w ramach których zakłady pakowania zaopatrywane przez jednostki produkcyjne zlokalizowane na tym samym terenie wskazują datę zniesienia, powinny być stosowane w innych zakładach pakowania, jeśli używa się szczelnie zamkniętych pojemników; należy ustanowić zasady oznakowania daty zniesienia na jajach zniesionych w dniu wolnym od pracy;
fakultatywne oznakowanie systemu chowu powinno zostać ograniczone do wyrażeń wymienionych w rozporządzeniu (EWG) nr 1274/91, z wyjątkiem hodowli ekologicznych; w celu uproszczenia kontroli w całej Wspólnocie Państwa Członkowskie powinny wymienić się wykazami zarejestrowanych producentów, natomiast tygodniowe rejestry zapasów sortowanych jaj powinny być przechowywane przez zakłady pakowania;
wyrażenia stosowane w przemyśle spożywczym powinny być spójne;
należy zmienić przepisy dotyczące stosowania określenia "ekstra" w celu określenia warunków, w ramach których to określenie może pojawiać się na opakowaniu;
należy wprowadzić dodatnią tolerancję wagową w celu zapewnienia uczciwej konkurencji między podmiotami gospodarczymi;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1274/91 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
- W art. 1 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże dostawa lub odbiór jaj od producentów przez zakłady pakowania lub przemysł może odbywać się raz w tygodniu jedynie w przypadkach, gdy temperatura otoczenia, w którym jaja są przechowywane na fermie, nie przekracza 18°C.";
- W art. 1 ust. 6 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
- "— jaja, które są dostarczane przez jednostki produkcyjne zlokalizowane na tym samym terenie co zakład pakowania i które nie znajdują się w szczelnie zamkniętych pojemnikach, mają być oznakowane datą zniesienia, w którym to przypadku należy je sortować i pakować w dniu zniesienia jaj lub jeśli dzień zniesienia przypada w dniu wolnym od pracy, pierwszego następnego dnia roboczego.";
2.
Artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
W uzupełnieniu daty pakowania zalecana data sprzedaży i/lub data przydatności do spożycia może być oznaczona podczas pakowania przez podmiot gospodarczy na jajach lub na ich opakowaniach lub też na obydwu.
2.
Data zniesienia może być oznaczona przez podmiot gospodarczy na opakowaniach podczas pakowania, w którym to przypadku oznacza się ją również na jajach znajdujących się w opakowaniach.
Jednakże jaja mogą być również oznaczane datą zniesienia na fermie.
3.
Dla oznakowania na jajach dat określonych w niniejszym artykule oraz w przypadku daty zniesienia znajdującej się również na opakowaniach stosuje się jedno lub więcej wyrażeń wymienionych w załączniku I.
4.
Daty określone w niniejszym artykule oznacza się w formie dwóch grup znaków określających, w następującej kolejności:
- dzień, od 01 do 31,
- miesiąc, od 01 do 12";
3.
Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Jeżeli na jajach i ich opakowaniach podawana jest data zniesienia zgodnie z przepisami art. 15, wówczas stosuje się następujące warunki:
1) zakłady pakowania prowadzą odrębną ewidencję:
- nazwy (nazwiska) i adresów producentów jaj, którzy po uprzedniej kontroli zostali wpisani do rejestru przez właściwy organ Państwa Członkowskiego,
- na żądanie tego organu liczbę kur niosek utrzymywanych przez każdego producenta;
2) producenci określeni w ust. 1 są następnie poddawani regularnym kontrolom.
Każdy z nich prowadzi na bieżąco ewidencję obejmującą:
- dzień wstawienia, wiek kur w momencie wstawienia i liczbę kur niosek w podziale według kurników,
- dzienną produkcję jaj w każdym kurniku;
- liczbę lub masę dostarczanych jaj i na których ma być umieszczona data zniesienia lub na których data ta została już umieszczona na fermie, w podziale według odbiorców z uwzględnieniem ich nazw (nazwisk), adresów oraz numeru zakładu pakowania;
3) jaja przeznaczone do oznaczenia datą zniesienia dostarczane są do zakładów pakowania w szczelnie zamkniętych pojemnikach, z wyjątkiem przypadków jednostek produkcyjnych zlokalizowanych na tym samym terenie.
Dostawy takich jaj oraz jaj, na których data zniesienia została już oznakowana już na fermie, są określane:
- datą zniesienia,
- nazwą, adresem i numerem producenta, łącznie z numerem referencyjnym kurnika, z którego pochodzą jaja,
- datą wysyłki,
- liczbą lub masą jaj w dostawie.
Powyższe informacje umieszczone są na pojemniku i w dokumentach towarzyszących, które w zakładzie pakowania przechowuje się przez co najmniej sześć miesięcy;
4) pojemniki określone w ust. 3 otwiera się w zakładzie pakowania bezpośrednio przed rozpoczęciem sortowania.
Wszystkie jaja z poszczególnych pojemników są niezwłocznie sortowane i pakowane.
Jaja, które mają być oznaczone datą zniesienia, są znakowane w trakcie lub bezpośrednio po operacji sortowania;
5) w przypadku zakładów pakowania zaopatrywanych przez własne jednostki produkcyjne zlokalizowane na tym samym terenie w jaja, które nie znajdują się w zamkniętych pojemnikach, jaja mają być:
- oznaczone datą zniesienia w dniu zniesienia; jednakże jaja zniesione w dniu wolnym od pracy mogą być oznaczone w pierwszym następującym dniu roboczym, wraz z jajami zniesionymi w tym dniu, datą pierwszego dnia wolnego od pracy, lub
- sortowane i pakowane zgodnie z przepisami art. 1 ust. 6, lub
- dostarczone do innych zakładów pakowania lub przemysłu w dniu zniesienia lub, w przypadku gdy wypada on w dniu wolnym od pracy, w pierwszym następnym dniu roboczym.
Jeśli te zakłady pakowania zaopatrywane są w jaja pochodzące od producentów zewnętrznych, które nie są przeznaczone do oznaczania datą zniesienia, jaja te składuje się i przygotowuje oddzielnie.
Prowadzi się dzienne rejestry odbioru lub przyjęcia oraz sortowania takich jaj;
6) zakłady pakowania prowadzą odrębną ewidencję z podaniem:
- wielkości dziennej dostawy jaj, według poszczególnych producentów, dostarczanych do zakładów i przeznaczonych do oznakowania datą zniesienia lub już oznakowanych datą zniesienia na fermie, z uwzględnieniem nazwy (nazwisk), adresu i numeru rejestracyjnego producenta,
- dziennego sortowania jaj na klasy jakościowe i wagowe,
- liczby i/lub masy sprzedanych jaj, łącznie z nazwą i adresem kupującego;
7) jednostki produkcyjne i zakłady pakowania określone w pkt 1 są poddawane kontroli co najmniej raz na dwa miesiące";
4.
W art. 18 wprowadza się następujące zmiany:
- w ust. 1 zdanie trzecie otrzymuje brzmienie:
"W celu oznaczenia systemu chowu określonego w art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, z wyjątkiem hodowli ekologicznej, na jajach klasy A oraz na opakowaniach jednostkowych zawierających takie jaja nie można stosować innych wyrażeń niż te określone poniżej oraz w każdym przypadku, gdy spełnione są odpowiednie warunki ustanowione w załączniku II";
- w ust. 1 skreśla się akapit drugi,
- w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Do dnia 1 stycznia 1993 r. każde Państwo Członkowskie przedstawi pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji wykaz producentów zarejestrowanych na swoim terytorium dla każdego systemu chowu, z podaniem nazwy (nazwiska) i adresu każdego z nich oraz przydzielonej im ilości.
Wszelkie zmiany w tym wykazie podawane są pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji na początku każdego roku kalendarzowego";
- ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"Zakłady pakowania określone w ust. 2 prowadzą odrębną ewidencję dziennej klasyfikacji jakościowej i wagowej oraz sprzedaży jaj i opakowań jednostkowych oznakowanych zgodnie z ust. 1, z uwzględnieniem nazwy (nazwiska) i adresu kupującego, ilości opakowań, ilości i/lub masy jaj sprzedanych według kategorii wagowej oraz daty dostawy i stanu tygodniowych zapasów.
Jednakże zamiast prowadzenia ewidencji sprzedaży mogą przechowywać faktury lub kwity dostawy oznakowane zgodnie z ust. 1";
5.
W art. 22 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) oznakowanie "JAJA DLA PRZEMYSŁU SPOŻYWCZEGO"; literami o wysokości 2 cm w jednym lub kilku językach wspólnotowych";
6.
Artykuł 24 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24
1.
Banderola lub etykieta wymieniona w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 musi być nadrukowana lub przymocowana w taki sposób, aby żadna z informacji podanych na opakowaniu nie była zakryta przez banderolę lub etykietę.
Wyraz "ekstra"; drukowany jest na banderoli lub etykiecie kursywą o wysokości co najmniej 1 cm.
2.
Tam gdzie banderola lub etykieta określona w ust. 1 nie może zostać usunięta z opakowania, banderola lub opakowanie musi zostać usunięte z terenu sprzedaży nie później niż siódmego dnia po zapakowaniu, a jaja muszą zostać przepakowane.
3.
Opakowania transportowe zawierające opakowania jednostkowe oznakowane "EXTRA"; znakuje się drukowanymi literami o wysokości 2 cm "OPAKOWANIE ZAWIERAJĄCE OPAKOWANIA JEDNOSTKOWE EKSTRA"; w jednym lub w kilku językach wspólnotowych";
7.
Artykuł 32 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 32
Z wyjątkiem przypadku przewidzianego w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 przy kontroli partii jaj klasy A dopuszcza się tolerancję w odniesieniu do masy jaja. Partia taka może zawierać nie więcej niż 12 % jaj o kategorii wagowej graniczącej z oznaczoną na opakowaniu, nie więcej jednak niż 6 % jaj następnej, niższej kategorii wagowej.
W przypadku gdy kontrolowana partia zawiera mniej niż 180 jaj, podwaja się powyższe wartości procentowe";
8.
Załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2233/92
z dnia 31 lipca 1992 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania specjalnej premii za utrzymywanie stad bydła mlecznego na Azorach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 24 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2205/90 [3], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 24 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92 przewiduje przyznawanie specjalnych premii rocznych za utrzymywanie stad bydła mlecznego obejmujących do 78000 sztuk;
w celu ułatwienia procesu weryfikacji wniosków, dane Państwo Członkowskie powinno przyjąć niezbędne środki zapobiegające wykorzystywaniu omawianej premii na cele inne niż zostały ustanowione oraz zapewnienie pracownikom Komisji otrzymywania informacji co do tego czy system działa prawidłowo;
system wprowadzony rozporządzeniem (EWG) nr 1600/92 wszedł w życie z dniem 1 lipca 1992 r.; szczegółowe zasady jego stosowania powinny stać się skuteczne od tej samej daty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92 producenci mogą kwalifikować się do ubiegania się o specjalne premie roczne za utrzymywanie swoich stad bydła mlecznego.
2.
Pomoc, w wysokości 80 ECU na krowę, przelicza się stosując rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w pierwszym dniu miesiąca, w którym wniosek o premię został złożony.
3.
W celu zakwalifikowania się do otrzymania premii, producenci muszą w odpowiedni sposób wykazać właściwemu organowi, że dostarczają mleko i przetwory mleczne pochodzące z gospodarstw przez nich zarządzanych w dniu złożenia wniosku.
Ponadto premia zostaje przyznana pod warunkiem zobowiązania się przez jej beneficjenta do:
- dostarczania mleka i przetworów mlecznych przez okres 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku,
- utrzymywania w gospodarstwie przez okres 12 miesięcy liczby krów mlecznych objętej jego wnioskiem o przyznanie premii.
Artykuł 2
Portugalia przyjmuje niezbędne środki w celu zapewnienia by:
a) premie nie były przyznawane w odniesieniu do więcej niż 78000 krów;
b) każdego roku ustalany był jeden okres składania wniosków o przyznanie premii;
c) zostały ustanowione szczegółowe zasady monitorowania liczby krów objętej wnioskami;
d) zostały ustanowione inne szczegółowe zasady, w tym zasady mające na celu zapewnienie dokonywania wypłat premii jedynie na rzecz gospodarstw mleczarskich.
Artykuł 3
1.
W przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonych kontroli zostaje ustalona rzeczywista liczba kwalifikujących się zwierząt, mniejsza niż liczba zwierząt objętych wnioskami o przyznanie premii, nie wypłaca się premii, bez uszczerbku dla ust. 2, 3 i 4.
2.
W przypadku, gdy zmniejszenie liczby zwierząt można przypisać uwarunkowaniom naturalnym oddziałującym na życie stada, premie wypłaca się w odniesieniu do liczby rzeczywiście kwalifikujących się zwierząt, pod warunkiem że beneficjent zgłosił wymienione okoliczności właściwemu organowi, na piśmie, w ciągu 10 dni od omawianego zdarzenia.
3.
Producenci są nadal uprawnieni do otrzymywania premii w odniesieniu do liczby rzeczywiście kwalifikujących się zwierząt, w przypadku gdy nie byli w stanie wypełnić zobowiązania ustanowionego w art. 2 z powodu działania siły wyższej.
Producenci zgłaszają właściwym władzom wymienione okoliczności w ciągu 10 dni od omawianego zdarzenia.
4.
W przypadkach innych niż opisane w ust. 2 i 3, w których różnica między liczbą rzeczywiście kwalifikujących się zwierząt, a liczbą zwierząt zgłoszonych jest mniejsza niż 5 % lub wynosi co najwyżej jedną sztukę, w przypadku kiedy liczba zwierząt zgłoszonych jest mniejsza lub równa 20 sztukom, premie są wypłacane w odniesieniu do liczby kwalifikujących się zwierząt, po odjęciu 20 %, pod warunkiem że w opinii właściwego organu nie ma miejsca złożenie fałszywego oświadczenia umyślnie lub w wyniku poważnego zaniedbania.
5.
Kwoty nienależnie wypłacone są odzyskiwane wraz z ustalonym przez Państwo Członkowskie oprocentowaniem liczonym od dnia wypłaty premii do dnia jej odzyskania.
6.
W przypadku stosowania ust. 1, jeżeli właściwy organ ustala, że doszło do złożenia fałszywego oświadczenia umyślnie lub w wyniku poważnego zaniedbania, omawiany producent nie jest uprawniony do otrzymywania premii przez okres 12 miesięcy od daty tego rodzaju ustalenia.
Artykuł 4
W ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Portugalia notyfikuje służbom Komisji środki przyjęte zgodnie z art. 2, w tym wprowadzony system kontroli.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2234/92
z dnia 31 lipca 1992 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania pomocy w odniesieniu do konsumpcji przetworów mlecznych ze świeżego mleka na Maderze
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2205/90 [3], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 15 ust. 1 wymienionego rozporządzenia przewiduje pomoc przyznawaną w odniesieniu do konsumpcji przez ludzi przetworów mlecznych ze świeżego mleka krowiego wyprodukowanych na Maderze w granicach potrzeb konsumpcji na wyspie; pomoc ma być wypłacana na rzecz mleczarni; wypłata pomocy jest uzależniona od przeniesienia korzyści z niej wynikających na konsumenta końcowego;
należy ustanowić niektóre szczegółowe zasady stosowania omawianego środka, w tym ilości przetworów mlecznych kwalifikujących się do uzyskania pomocy;
organy administracyjne powinny zostać wyposażone w odpowiednie instrumenty w celu zapobieżenia skierowaniu omawianej pomocy na cele inne niż założone, do których należy zbyt na rynku lokalnym przetworów mlecznych ze świeżego mleka krowiego wyprodukowanych na miejscu oraz przeniesienie korzyści na konsumenta końcowego;
organy krajowe powinny ustanowić środki kontroli w celu zapewnienia właściwego działania systemu pomocy; należy uwzględnić okresowe składanie sprawozdań do Komisji;
warunki ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 1600/92 weszły w życie 1 lipca 1992 r.; szczegółowe zasady ich stosowania powinny stać się skuteczne od tej samej daty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pomoc w odniesieniu do konsumpcji przez ludzi przetworów mlecznych ze świeżego mleka krowiego wyprodukowanych na Maderze, przewidziana w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92, jest wypłacana, z zastrzeżeniem ograniczenia do 7000 ton mleka pełnego, przez okres 12 miesięcy.
2.
Kwota pomocy wynosi 7 ECU na 100 kg mleka pełnego użytego w produkcji różnych produktów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Kwota ta jest przeliczana na walutę krajową na podstawie rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego w pierwszym dniu miesiąca, w którym wniosek o przyznanie pomocy jest złożony.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia "mleko pełne" to produkt otrzymany z udoju jednej lub więcej krów, którego skład nie został zmieniony od czasu udoju.
Artykuł 2
1.
Pomoc przyznaje się na pisemny wniosek mleczarni, która zobowiązuje się do:
a) prowadzenia ewidencji zawierającej, w szczególności, ilości poszczególnych przetworów mlecznych oraz ilości mleka zużytego do ich produkcji;
b) poddania się dowolnemu środkowi kontrolnemu określonemu przez dane Państwo Członkowskie, w szczególności w zakresie sprawdzania ewidencji i kontroli jakości omawianych produktów.
2.
Wnioski o wypłatę pomocy muszą być składane na znormalizowanym druku wymaganym przez właściwy organ Państwa Członkowskiego i zawierać co najmniej poniższe dane:
- ilości mleka zużytego do wytworzenia poszczególnych produktów w podziale według kategorii produktów,
- nazwę i adres mleczarni,
- kwotę odpowiedniej pomocy.
Artykuł 3
1.
Portugalia podejmuje wszelkie właściwe środki, w szczególności w zakresie kontroli, aby zapewnić, że:
a) pomoc przyznawana jest jedynie w odniesieniu do przetworów mlecznych określonych w art. 1, przeznaczonych do bezpośredniej konsumpcji przez ludzi na Maderze;
b) korzyść wynikająca z pomocy jest przeniesiona na konsumenta poprzez rzeczywisty wpływ na końcową cenę detaliczną.
2.
W ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Portugalia notyfikuje Komisji środki określone w ust. 1.
Artykuł 4
1.
Kontrole przeprowadzane na podstawie art. 2 ust. 1 muszą być przedmiotem sprawozdania określającego:
- datę kontroli,
- miejsce kontroli,
- uzyskane wyniki.
2.
Właściwe organy notyfikują Komisji przypadki nieprawidłowości w ciągu czterech tygodni.
Artykuł 5
W przypadku gdy korzyść wynikająca z pomocy nie zostaje przeniesiona na konsumenta końcowego, właściwe organy w Portugalii:
- odzyskują pomoc w całości lub w części,
- mogą ograniczyć lub zawiesić, czasowo lub na stałe, uprawnienie do pomocy, w zależności od stopnia niewypełnienia zobowiązań.
Artykuł 6
Portugalia przesyła Komisji, nie później niż ostatniego dnia każdego miesiąca, poniższe dane z poprzedniego miesiąca dotyczące:
- ilości objętych wnioskami o przyznanie pomocy,
- ilości, w odniesieniu do których pomoc została przyznana.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2235/92
z dnia 31 lipca 1992 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania pomocy w odniesieniu do spożycia przetworów mlecznych ze świeżego mleka na Wyspach Kanaryjskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1678/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2205/90 [3], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje: wspomniane rozporządzenie przewiduje pomoc przyznawaną do przetworów mlecznych ze świeżego mleka krowiego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wytwarzanych na Wyspach Kanaryjskich w granicach wyznaczonych potrzebami konsumpcyjnymi występującymi na Wyspach Kanaryjskich; wypłata pomocy jest uzależniona od wynikającej z tego korzyści, która faktycznie przechodzi na konsumenta tak, aby zapobiec wzrostowi ceny konsumpcyjnej tych produktów;
w celu wsparcia spożycia lokalnie wytwarzanych przetworów mlecznych ze świeżego mleka, należy ustanowić pewne szczegółowe zasady dotyczące stosowania danego środka, w tym ilości przetworów mlecznych kwalifikujących się do pomocy;
władze administracyjne powinny być wyposażone w odpowiednie instrumenty pozwalające zapobiec wykorzystaniu pomocy do innych celów niż regularna sprzedaż na rynku lokalnym przetworów mlecznych, lokalnie produkowanych ze świeżego mleka krowiego i przenoszenia korzyści na konsumentów końcowych;
organy administracyjne powinny ustanowić środki kontroli mające na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania systemu pomocy; należy przewidzieć przepis dotyczący składania okresowych sprawozdań do Komisji;
ustalenia określone przez przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 weszły w życie z dniem 1 lipca 1992 r.; szczegółowe zasady jego stosowania powinny stać się skuteczne w tym samym dniu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pomoc przyznawana do przetworów mlecznych wytwarzanych ze świeżego mleka krowiego na Wyspach Kanaryjskich, przeznaczonego do spożycia przez ludzi, przewidziana w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92, jest wypłacana do granicy 44000 ton pełnego mleka krowiego, przez okres dwunastu miesięcy.
2.
Kwota pomocy wynosi 7 ECU na każde 100 kg mleka pełnego wykorzystanego do wytworzenia różnych produktów wymienionych w Załączniku.
Pomoc zostanie przeliczona na walutę krajową w oparciu o rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym przedłożono wniosek.
3.
Dla celów niniejszego rozporządzania "mleko pełne" oznacza produkt, który jest uzyskiwany w wyniku dojenia jednej lub więcej krów oraz którego skład nie został zmieniony od momentu dojenia.
Artykuł 2
1.
Pomoc przyznawana jest na pisemny wniosek złożony przez mleczarnie, które zobowiązują się:
a) prowadzić rachunki wykazujące, w szczególności, ilości każdego przetworu mlecznego oraz ilości mleka wykorzystanego do wyrobu tych produktów;
b) poddać się środkom kontroli ustalonym przez dane Państwo Członkowskie, w szczególności w odniesieniu do weryfikacji rachunków i kontroli jakości danych przetworów.
2.
Wnioski o wypłatę pomocy muszą być sporządzone w standardowej formie drukowanej odpowiadającej wymogom właściwych władz Państwa Członkowskiego oraz zawierać co najmniej następujące dane szczegółowe:
- ilości mleka wykorzystane w każdym produkcie według kategorii produktu,
- nazwę i adres mleczarni,
- kwotę odpowiedniej pomocy.
Artykuł 3
1.
Hiszpania podejmuje właściwe środki, w odniesieniu do kontroli, by zapewnić, że:
a) pomoc została przyznana tylko w odniesieniu do przetworów mlecznych określonych w art. 1 przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi na Wyspach Kanaryjskich;
b) korzyść wynikająca z pomocy przechodzi na konsumentów poprzez faktyczny wpływ na końcową cenę detaliczną.
2.
Hiszpania powiadamia Komisję w terminie trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia o środkach określonych w ust. 1.
Artykuł 4
1.
Kontrole przeprowadzane na podstawie art. 2 ust. 1 są przedmiotem sprawozdania określającego:
- datę kontroli,
- miejsce kontroli,
- uzyskane wyniki.
2.
W ciągu czterech tygodni właściwe władze notyfikują Komisji o przypadkach nieprawidłowości.
Artykuł 5
W przypadku gdy korzyść wynikająca z udzielonej pomocy nie zostaje przeniesiona na konsumenta, właściwe władze hiszpańskie:
- odzyskują pomoc w całości lub części,
- mogą ograniczyć lub zawiesić prawo do pomocy albo tymczasowo, albo na stałe stosownie do powagi niewykonania zobowiązania.
Artykuł 6
Nie później niż ostatniego dnia każdego miesiąca Hiszpania przesyła Komisji następujące dane szczegółowe dotyczące poprzedniego miesiąca:
- ilości, na jakie złożono wnioski o pomoc,
- ilości, dla których pomoc została zatwierdzona.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2252/92
z dnia 30 lipca 1992 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania specjalnego systemu odnośnie do malin przeznaczonych do przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1991/92 z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiające specjalny system odnośnie do malin przeznaczonych do przetwarzania [1], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych stosowanych do celów wspólnej polityki rolnej [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2205/90 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1991/92 zawiera przepisy szczególne dla przezwyciężania braków w zakresie produkcji i obrotu malinami przeznaczonymi do przetwarzania; przewidziana pomoc jest wypłacana szczególnie uznanym organizacjom producentów, które przedstawiły program poprawy konkurencyjności sektora, zatwierdzony przez właściwe władze krajowe;
należy przypomnieć, że szczególne uznanie nie jest uwarunkowane wcześniejszym uznaniem zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1754/92 [5]; uznanie jest przyznawane, niezależnie od tego ostatniego, o ile przestrzegane są szczególne warunki ustanowione dla jego przyznania;
warunki przyznania uznania muszą obejmować uzasadnione zapewnienie, że organizacje producentów korzystające z pomocy wspólnotowej przyczynią się, poprzez zakres i czas trwania swoich działań oraz poprzez swoje modus operandi, do pożądanej poprawy warunków, w jakich przebiega wytwarzanie i obrót przedmiotowych produktów; w celu zapewnienia minimum stabilności w organizacjach producentów muszą one z konieczności włączyć do swych statutów pewne klauzule gwarantujące producentom sprawowanie kontroli nad decyzjami i funkcjonowaniem tych organizacji oraz klauzule ustanawiające sankcje za naruszanie uzgodnionych zasad;
należy ustalić ilości produktów wprowadzanych do obrotu, do celów wypłacania zryczałtowanej pomocy uznanym grupom producentów, które przedstawiły programy poprawy konkurencyjności sektora, zatwierdzone przez właściwe władze krajowe; niekorzystne warunki pogodowe w regionach produkcji w odnośnym roku obrotowym istotnym przy obliczaniu rozmiarów pomocy mogą wprowadzać bardzo istotne zakłócenia w stosowaniu systemu pomocy; należy ustanowić przepis pozwalający na obliczanie rozmiarów pomocy w takich przypadkach na podstawie ilości wprowadzanych do obrotu w roku obrotowym następującym po roku, w którym miały miejsce znaczne szkody spowodowane wyżej wspomnianymi warunkami pogodowymi;
należy ustalić różne środki obejmujące indywidualne lub wspólne środki przewidziane w programie poprawy konkurencyjności sektora produkcji malin przeznaczone do przetwarzania; jakkolwiek w kompetencjach władz krajowych jest zatwierdzanie programów, współpraca oraz współpraca administracyjna z Komisją dla zapewnienia realizacji celów rozporządzeń powinny umożliwić Komisji występowanie, w miarę potrzeby, w sprawie wprowadzania zmian do projektu programu, a nawet odrzucenie przyznania zarówno krajowej, jak i wspólnotowej pomocy finansowej;
należy opracować szczególne zasady zatwierdzania wspólnych środków w programach organizacji producentów zlokalizowanych w tych samych strefach produkcyjnych i, co nawet ważniejsze, zatwierdzania środków ponadnarodowych;
należy ustanowić niektóre przepisy ogólne i finansowe dotyczące pomocy finansowanej przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), dotyczące warunków ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 1991/92; należy przypomnieć, że pomoc wspólnotowa może być wypłacana Państwu Członkowskiemu tylko po wypłaceniu wkładu krajowego albo dokładnie w czasie dokonania tej płatności oraz po stosownym sprawdzeniu tego faktu;
maksymalna kwota pomocy na hektar uprawy, ustalona dla środków odnoszących się do poprawy rodzaju upraw i/lub uprawianych odmian powinna podlegać przeliczeniu na daną walutę krajową według rolniczego kursu przeliczeniowego w odniesieniu do pierwszego dnia każdego roku gospodarczego, zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 1676/85;
realizacja różnych szczególnych środków, o których mowa, wymaga nieodwołalnego zobowiązania się organizacji producentów korzystającej z pomocy do przedłożenia władzom wyznaczonym przez Państwo Członkowskie pełnej i szczegółowej informacji, w określonych odstępach czasu, by umożliwić tym władzom monitorowanie wykonywania zobowiązań zaciągniętych przez daną organizację producentów;
zobowiązanie ze strony korzystającego z pomocy do dostarczania informacji nie może samo w sobie gwarantować, że zarządzanie udostępnionymi środkami jest odpowiednie; dlatego konieczne jest sprecyzowanie kontroli dokumentacji i inspekcji na miejscu, które muszą przeprowadzać władze krajowe, w zależności od rodzaju pomocy finansowej przewidzianej we wspomnianym rozporządzeniu;
najpoważniejsze uchybienia wobec zobowiązań ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 1991/92 lub w niniejszym rozporządzeniu muszą podlegać odpowiednim sankcjom;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Organizacje producentów zaangażowane w produkcję i obrót malin przeznaczonych do przetwarzania:
- uzyskały szczególne uznanie zgodnie z tytułem I,
- i które przedłożyły program poprawy konkurencyjności sektora produkcji malin przeznaczonych do przetwarzania, zgodnie z tytułem II, który został zatwierdzony przez odpowiednie Państwo Członkowskie,
kwalifikują się do korzystania ze szczególnych środków przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1991/92, podlegających zasadom ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
TYTUŁ I Szczególne uznanie organizacji producentów w odniesieniu do malin przeznaczonych do przetwarzania
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyznają szczególne uznanie na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1991/92 organizacjom producentów i grupom producentów (zwanych dalej "organizacjami producentów") zaangażowanych w produkcję i obrót malinami przeznaczonymi do przetwarzania:
- które zostały utworzone z własnej inicjatywy producentów z zamiarem osiągania w sektorze produkcji malin przeznaczonych do przetwarzania celów określonych w art. 13 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1035/72,
- które wymagają od swoich członków wypełnienia zobowiązań wymienionych w tym artykule,
- które udostępniają swoim członkom odpowiednią infrastrukturę techniczną dla czynności poprzedzających sprzedaż, w szczególności dla pakowania oraz, gdzie stosowne, magazynowania danych produktów,
- których statuty:
a) zobowiązują producentów do sprzedawania całej ich produkcji malin przeznaczonych do przetwarzania za pośrednictwem organizacji producentów;
b) zawierają przepisy mające na celu zapewnienie sprawowania przez producentów kontroli nad organizacją i podejmowanymi przez nią decyzjami;
c) ustanawiają sankcje za każde naruszenie obowiązujących zasad organizacji przez producentów należących do niej;
d) nakładają na producentów obowiązek:
- kontynuowania członkostwa w organizacji producentów przez okres co najmniej trzech lat,
- powiadamiania z co najmniej 12 miesięcznym wyprzedzeniem o zamiarze rezygnacji z członkostwa w organizacji;
e) zawierają przepisy dotyczące składek płaconych przez członków,
- którzy są w stanie udowodnić dostatecznie wysoki poziom swej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1991/92,
- którzy utrzymują oddzielne rachunki dla swojej działalności odnoszącej się do produkcji malin przeznaczonych do przetwarzania.
Artykuł 3
1.
Organizacje producentów przedkładają swoje wnioski o szczególne uznanie na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1991/92, właściwym władzom wyznaczonym przez Państwo Członkowskie najpóźniej 12 miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Do wniosków o szczególne uznanie dołącza się teksty aktów założycielskich oraz dane szczegółowe wymienione w załączniku I.
3.
Właściwe władze sprawdzają zgodność danych szczegółowych dostarczonych w trakcie dokładnej kontroli dokumentacji i w czasie inspekcji na miejscu.
W przypadkach wątpliwych właściwe władze przeprowadzają wszelkie odpowiednie kontrole w celu zapewnienia zgodności z warunkami określonymi w art. 2.
4.
Szczególne uznanie przyznaje się w terminie trzech miesięcy od daty złożenia wniosku.
Jednakże jeżeli konieczne okaże się dokonanie dodatkowych ustaleń, termin trzech miesięcy może być przedłużony do sześciu miesięcy.
5.
Każdego roku przed dniem 1 grudnia organizacja producentów przesyła właściwym władzom uaktualnioną wersję danych szczegółowych wymienionych w załączniku I.
Artykuł 4
Właściwe władze przeprowadzają okresowe kontrole, co najmniej co trzy lata, w celu zapewnienia, że organizacje producentów, uznane zgodnie z art. 3, działają w sposób prawidłowy oraz z zachowaniem warunków ustanowionych dla ich uznania.
Właściwe władze wycofają przyznanie szczególnego uznania, jeśli stwierdzą, że:
- nie zostały wypełnione zobowiązania warunkujące to uznanie,
- nie zostały dostarczone dane szczegółowe określone w art. 3 ust. 5.
Artykuł 5
Każdego roku przed dniem 31 stycznia zainteresowane Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji:
- wykaz organizacji producentów produkujących maliny przeznaczone do przetwarzania, które uzyskały szczególne uznanie zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1991/92,
- w odniesieniu do każdej z organizacji producentów wypełniony formularz znajdujący się w załączniku I.
Artykuł 6
Do celów przyznawania zryczałtowanej pomocy uznanym organizacjom producentów, przewidzianej w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1991/92, wielkość produkcji wprowadzonej do obrotu oznacza ilość rzeczywiście sprzedaną na przetwarzanie w ciągu pierwszego roku gospodarczego następującego po dacie szczególnego uznania. W przypadku gdy złe warunki pogodowe w regionie produkcyjnym powodują spadek zbiorów danej organizacji producentów o więcej niż 20 %, ilość wprowadzona do obrotu odpowiada ilości rzeczywiście sprzedanej na przetwarzanie w drugim roku gospodarczym następującym po dacie szczególnego uznania.
TYTUŁ II Program poprawy konkurencyjności sektora produkującego maliny przeznaczone do przetwarzania
Artykuł 7
1. Środki określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1991/92 obejmują odpowiednio następujące środki:
a) mechanizacja zbioru plonów:
nabycie i amortyzacja maszyn do zbierania malin;
b) dostosowanie istniejących plantacji w celu poprawy rodzaju upraw i odmian:
- karczowanie pędów, a następnie sadzanie nowych pędów,
- konwersja odmian w celu ilościowego i/lub jakościowego doskonalenia genetycznego,
- ulepszanie technik uprawy dotyczących zarządzania i rozmieszczenia plantacji;
c) doradztwo techniczne:
- zapewnienie członkom pomocy technicznej w celu przygotowania do mechanizacji zbiorów, poprawy zarządzania plonami i koordynowania wszelkich środków odnoszących się do produkcji.
2. Środki określone w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1991/92 obejmują odpowiednio następujące środki:
a) przygotowanie naukowe oraz upowszechnianie środków w celu przezwyciężania słabości w strukturach produkcyjnych:
- wprowadzanie nowych odmian o wyższej wydajności i/lub jakości, lepiej dostosowanych do wymagań odbiorców i bardziej nadających się do przetwarzania,
- przygotowywanie nowych metod kontrolowania niektórych chorób.
Środki te przedkłada się i realizuje w bezpośredniej współpracy z instytutami i/lub właściwymi organami w tej dziedzinie;
b) rozwijanie nowych produktów i/lub nowych zastosowań dla produktów przetworzonych:
- badania rynku,
- poszukiwanie nowych rynków zbytu,
- analizy handlowe dotyczące projektowania opakowań i sposobów prezentacji,
- rozwijanie nowych produktów, od pomysłu do wprowadzenia do obrotu,
- analiza kosztów i zysków w stosunku do nowych technik przechowywania.
Środki te przedkłada się i realizuje w bezpośredniej współpracy z przetwórcami lub organizacjami przetwórców;
c) badanie w zakresie potencjału rozwojowego rynku produktów ze świeżych malin:
- analiza perspektyw rynku na świeże produkty i wykonalności, w odniesieniu do obszarów produkcyjnych w związku z ich dostępem do rynku, by zmienić kierunek ich produkcji z przemysłu przetwórczego na rynek produktów świeżych.
Artykuł 8
1.
Organizacje producentów przedkładają projekt programu do zatwierdzenia właściwym władzom wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w formie przedstawionej w załączniku II wraz z wszelkimi dokumentami towarzyszącymi.
Realizacja programu nie może się rozpocząć przed jego zatwierdzeniem przez właściwe władze krajowe.
2.
Właściwe władze podejmują decyzję w sprawie projektu programu w terminie pięciu miesięcy od jego otrzymania.
Prośba o wprowadzenie zmian określona w ust. 3 lit. b) powoduje przerwanie biegu terminu.
Właściwe władze:
- stosują wszelkie właściwe środki, włącznie z inspekcją na miejscu, w celu sprawdzenia dokładności informacji na temat produkcji malin przeznaczonych do przetwarzania dostarczonych przez członków organizacji producentów w chwili przedłożenia programu,
- sprawdzają, czy programowi nadana została forma przewidziana w załączniku II i czy jest on zgodny z celami niniejszego Tytułu,
- weryfikują ekonomiczną spójność i techniczną legalność projektu programu, legalność preliminarzy i planu finansowania oraz harmonogramu realizacji.
Przed końcem trzeciego miesiąca następującego po otrzymaniu projektów programów właściwe władze przesyłają Komisji te projekty, które mogą w ich ocenie zostać zatwierdzone na mocy art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1991/92 wraz z ogólną oceną ich zgodności z kryteriami określonymi w akapicie drugim tiret trzecie.
W terminie 40 dni od udzielenia informacji Komisja, jeżeli to konieczne, zwraca się z prośbą do właściwych władz o odrzucenie programu lub o dokonanie w nim zmian.
3.
Właściwe władze:
a) albo zatwierdzają programy, jeżeli spełniają one wymogi rozporządzenia (EWG) nr 1991/92 oraz niniejszego Tytułu;
b) albo żądają dokonania zmian w projekcie, z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji.
Projekty programów nie mogą być zatwierdzone, dopóki nie zostaną do nich wprowadzone wymagane zmiany;
c) albo odrzucają programy, z inicjatywy własnej lub na wniosek Komisji.
4. a) Zatwierdzenie programów odnoszących się także do środków przedłożonych i realizowanych wspólnie przez organizacje producentów, których członkowie pochodzą z jednego lub więcej obszarów produkcyjnych, podlega, w miarę potrzeby, zatwierdzeniu przez wspólną część programu innych zainteresowanych organizacji producentów.
b) Obszar produkcyjny obejmuje całe krajowe terytorium Państwa Członkowskiego.
c) W przypadku wspólnych środków ponadnarodowych właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich ściśle współpracują przy zatwierdzania planów.
5.
Podczas realizacji każdego z programów, na podstawie sprawozdań składanych przez zainteresowane organizacje producentów każdego roku oraz w drodze inspekcji na miejscu, właściwe władze dokonują okresowych kontroli postępu osiąganego w realizacji zatwierdzonego programu, zgodności wykonanych prac z wymogami technicznymi i finansowymi oraz dokładności przedłożonych dokumentów towarzyszących.
W toku realizacji każdego programu inspekcje na miejscu przeprowadza się co najmniej dwukrotnie.
Artykuł 9
Każdego roku do dnia 31 stycznia właściwe władze przesyłają do Komisji sprawozdanie w sprawie postępu osiągniętego w realizacji zatwierdzonych programów oraz w sprawie wyników przeprowadzonych inspekcji, jak również przesyłają Komisji wszelkie istotne informacje w przypadku wystąpienia trudności w toku realizacji programów, które mogłyby zagrozić wykonaniu zobowiązań zaciągniętych przez organizacje producentów.
TYTUŁ III Przepisy ogólne i finansowe
Artykuł 10
1.
Najpóźniej w terminie dwóch miesięcy po zatwierdzeniu programu władze krajowe wypłacają 70 % tymczasowej kwoty zryczałtowanej pomocy dla uznawanych organizacji producentów, które przedłożyły program poprawy konkurencyjności sektora produkującego maliny przeznaczone do przetwarzania, zatwierdzony przez właściwe władze krajowe.
2.
Kwotę tymczasową ustala się, w miarę potrzeby, na podstawie ilości wprowadzonej do obrotu przez każdą z organizacji producentów, podanej we wniosku o uznanie.
3.
Ostateczną kwotę pomocy ustala się i saldo wymienionej kwoty wypłaca się najpóźniej w terminie jednego miesiąca po powiadomieniu właściwych władz przez organizacją producentów o ilości wprowadzonej do obrotu w ciągu pierwszego roku gospodarczego, następującego po jej uznaniu.
Artykuł 11
1.
W celu uzyskania pomocy wspólnotowej dla swoich programów poprawy konkurencyjności sektora produkującego maliny przeznaczone do przetwarzania organizacje producentów kwalifikujące się do jej otrzymania przedkładają właściwym władzom krajowym na koniec każdego roku gospodarczego wniosek w sprawie przyznania pomocy.
2.
Wnioski w sprawie pomocy przedkłada się, zgodnie z załącznikiem III, w terminie dwóch miesięcy następujących po zakończeniu roku gospodarczego i muszą im towarzyszyć faktury oraz wszelkie inne równorzędne dokumenty odnoszące się do wykonanej pracy.
3.
Finansowanie wydatków poniesionych na środki realizowane wspólnie przez kilka organizacji producentów dzieli się między te organizacje i jest ono równe wydatkom ponoszonym w danym roku gospodarczym.
4.
W przypadku przedłożenia wniosków po upływie wspomnianego powyżej terminu pomoc zostaje zmniejszona o 5 %.
Artykuł 12
Właściwe władze Państw Członkowskich po sprawdzeniu wniosków w sprawie przyznania pomocy i dokumentacji dowodowej wypłacają każdego roku, w terminie trzech miesięcy następujących po złożeniu wniosku w sprawie przyznania pomocy, pomoc przyznaną przez Państwo Członkowskie i Wspólnotę zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1991/92.
Artykuł 13
Kurs stosowany każdego roku do przeliczenia na walutę krajową maksymalnej kwoty pomocy na hektar uprawy, określonej w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1991/92, odpowiada rolniczemu kursowi przeliczeniowemu w odniesieniu do pierwszego dnia danego roku gospodarczego.
Artykuł 14
1.
W razie omyłkowej wypłaty pomocy Państwa Członkowskie odzyskują wypłacone kwoty, powiększone o odsetki od dnia wypłacenia pomocy do dnia jej odzyskania.
Stosowana stopa procentowa odpowiada stopie obowiązującej przy podobnych czynnościach windykacyjnych wykonywanych na mocy prawa krajowego.
Państwa Członkowskie odzyskują wszelkie kwoty wypłacone w ramach pomocy zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1991/92 organizacjom producentów, które zaprzestały działalności przed upływem trzeciego roku następującego po dacie przyznania im szczególnego uznania, określonego w tytule I niniejszego rozporządzenia lub którym cofnięto takie szczególne uznanie zgodnie z art. 4.
2.
Odzyskana pomoc jest wypłacana na rzecz agencji lub służb wypłat i odliczona przez te podmioty od wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej proporcjonalnie do finansowania przez Wspólnotę.
3.
Skutki finansowe wynikające z niezdolności do odzyskania wypłaconych sum pokrywane są przez Komisję proporcjonalnie do udziału Wspólnoty w finansowaniu.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu nałożenia sankcji za każde poważne uchybienie w wypełnianiu zobowiązań nałożonych lub zobowiązań zaciągniętych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1991/92 i niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2334/92
z dnia 7 sierpnia 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 w celu rozszerzenia pomocy gospodarczej na Słowenię
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [3] przewiduje pomoc gospodarczą i humanitarną w celu wspierania procesu reform gospodarczo-społecznych w wielu krajach Europy Środkowej i Wschodniej;
kraje kwalifikujące się do uzyskania takiej pomocy wymienione są w Załączniku do wspomnianego rozporządzenia;
w wyniku uzyskania przez Słowenię niepodległości należy włączyć to nowe państwo do wykazu kwalifikujących się państw w celu umożliwienia mu dalszego dostępu do pomocy, zgodnie z uzgodnieniami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3906/89, które zostało rozszerzone z dniem 17 września 1990 r. w celu włączenia Jugosławii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 włącza się następujące państwo: "SŁOWENIA"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2342/92
z dnia 7 sierpnia 1992 r.
w sprawie przywozu bydła hodowlanego czystorasowego z państw trzecich i przyznawania z tego tytułu refundacji wywozowych oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1544/79
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2066/92 [2]; w szczególności jego art. 10 ust. 5 i art. 18 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: nie uiszcza się opłaty przywozowej od bydła hodowlanego czystorasowego, objętego kodem CN 01021000 w przywozie do Wspólnoty; w przypadku wywozu samic w wieku do 60 miesięcy płacona jest wyższa refundacja niż w przypadku bydła żywego objętego kodami CN 01029031 i 01029033;
w celu umożliwienia właściwego stosowania w tej dziedzinie zasad wspólnotowych, należy wyjaśnić pojęcie zwierząt hodowlanych czystorasowych; w tym celu należy stosować definicję podaną w art. 1 dyrektywy Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 91/174/EWG [4];
w celu zapewnienia, że przywożone zwierzęta są rzeczywiście przeznaczone do hodowli, muszą być one zaopatrzone w świadectwa rodowodowe i hodowlane oraz świadectwa zdrowia zwyczajowo wymagane dla takich zwierząt, a importerzy muszą zobowiązać się do utrzymywania tych zwierząt przy życiu przez pewien czas;
ze względu na brak przepisu zabezpieczającego utrzymywanie tych zwierząt przy życiu w danym okresie, należy ustanowić przepis dotyczący stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1697/79 z dnia 24 lipca 1979 r. w sprawie odzyskiwania po odprawie celnej należności przywozowych bądź wywozowych, które nie były wymagane od płatnika za towary objęte obowiązkiem zapłaty takich należności [5], w przypadku, gdy wymóg dotyczący wymienionego okresu nie jest przestrzegany;
Wspólnota zawarła dwustronne umowy o wolnym handlu z EFTA; zgodnie z tymi umowami należy uchylić niektóre przepisy lub zobowiązania odnoszące się do zainteresowanych państw trzecich, lecz musi być wymagane okazywanie świadectw rodowodowych i hodowlanych oraz świadectw zdrowia odnoszących się do zwierząt hodowlanych czystorasowych, w momencie dopuszczania do swobodnego obrotu we Wspólnocie;
należy określić dokumenty weterynaryjne wymagane przy wywozie samic zwierząt hodowlanych czystorasowych w wieku do 60 miesięcy, w celu zapewnienia, że są one rzeczywiście przeznaczone do hodowli oraz że wyniki oceny wartości genetycznej, które muszą widnieć na świadectwie rodowodowym lub być do niego dołączone są rzeczywiście podane;
zwierzęta hodowlane czystorasowe przywożone do Wspólnoty muszą być kontrolowane, by stwierdzić, czy nie były poprzednio wywiezione ze Wspólnoty i czy z tego tytułu nie zostały wypłacone refundacje wywozowe; w przypadku wypłacenia refundacji wywozowych za takie zwierzęta, kwoty te muszą zostać zwrócone przed powrotnym przywozem zwierząt do Wspólnoty;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1544/79 [6], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3988/87 [7], obejmuje jedynie wymagania odnoszące się do przyznawania refundacji wywozowych zwierząt hodowlanych czystorasowych; aby zapewnić przejrzystość, rozporządzenie powinno zostać uchylone, a jego przepisy włączone do niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów pobierania opłat przywozowych i przyznawania refundacji wywozowych, żywe bydło uważa się za zwierzęta hodowlane czystorasowe objęte kodem CN 01021000, o ile odpowiadają one definicji ustanowionej w art. 1 dyrektywy 77/504/EWG.
Ponadto, za samice hodowlane czystorasowe uważa się tylko samice w wieku do sześciu lat.
Artykuł 2
1.
W razie dopuszczenia do swobodnego obrotu bydła hodowlanego czystorasowego, objętego kodem CN 01021000, importerzy okazują władzom celnym Państwa Członkowskiego następujące dokumenty w odniesieniu do każdego zwierzęcia:
a) świadectwo rodowodowe i hodowlane;
b) świadectwo zdrowia rodzaju wymaganego dla bydła hodowlanego czystorasowego.
2.
Dodatkowo importerzy przedstawiają władzom celnym pisemne oświadczenie, że zwierzę, za wyjątkiem przypadków siły wyższej, nie zostanie ubite w ciągu 12 miesięcy od daty przywozu.
3.
Nie później niż na koniec 15 miesiąca następującego po dopuszczeniu do swobodnego obrotu, importerzy przedstawiają władzom celnym Państwa Członkowskiego przywozu, dowód, że zwierzę:
a) nie zostało ubite przed upływem terminu ustanowionego w ust. 2 i zostało zarejestrowane bądź wpisane do księgi hodowlanej, lub
b) zostało ubite przed upływem terminu ze względów sanitarnych lub padło w wyniku choroby bądź wypadku.
Dowód, o którym mowa w lit. a) oznacza świadectwo sporządzone przez stowarzyszenie, organizację lub właściwy organ Państwa Członkowskiego, prowadzące księgę hodowlaną.
Dowód, o którym mowa w lit. b) oznacza świadectwo sporządzone przez właściwy organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie.
4.
Nieprzestrzeganie wymogu dotyczącego okresu 12 miesięcy, z wyjątkiem przypadków gdy zastosowanie ma ust. 3 lit. b), prowadzi do zaklasyfikowania danego zwierzęcia jako objętego kodem CN 010290 i wszczęcia postępowania w celu odzyskania niepobranych należności przywozowych, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1697/79.
5.
Przepisy dotyczące:
- limitu wiekowego ustanowionego w art. 1,
- zobowiązań określonych w ust. 2–4
nie mają zastosowania do przywozu zwierząt hodowlanych czystorasowych pochodzących z Austrii, Finlandii, Islandii, Norwegii, Szwecji i Szwajcarii.
Artykuł 3
Przyznanie refundacji za samice zwierząt hodowlanych czystorasowych wymaga okazania, w momencie załatwiania formalności celnych, oryginału i kopii poniższych dokumentów w odniesieniu do każdego zwierzęcia:
a) świadectwa rodowodowego wydanego przez stowarzyszenie, organizację lub właściwy organ Państwa Członkowskiego, prowadzące księgę hodowlaną, ukazującego w szczególności wyniki badań użytkowości oraz wyniki (z danymi szczegółowymi dotyczącymi pochodzenia) oceny wartości genetycznej danego zwierzęcia oraz jego rodziców i dziadków.
Wyniki te mogą również towarzyszyć świadectwu;
b) świadectwa zdrowia bydła hodowlanego czystorasowego, wymaganego przez państwo trzecie przeznaczenia.
Jednakże na zasadzie odstępstwa od lit. b) Państwa Członkowskie mogą zezwolić na okazanie jednego świadectwa dla partii zwierząt.
Oryginały obydwu świadectw zwracane są eksporterowi, a odpisy poświadczone za zgodność z oryginałem przez urzędy celne dołącza się do wniosku o wypłatę refundacji.
Artykuł 4
1.
Przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu zwierząt hodowlanych czystorasowych powtórnie przywożonych do Wspólnoty, wszelkie przyznane refundacje wywozowe muszą zostać zwrócone, a w przypadku, gdy jeszcze nie zostały wypłacone, niezbędne środki muszą zostać podjęte przez właściwe władze w celu wstrzymania wypłaty takich sum.
2.
Jeśli w czasie załatwiania formalności celnych w odniesieniu do zwierząt objętych kodem CN 01021000, świadectwo rodowodowe wskazuje, że hodowca prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, importer musi również udowodnić, że nie przyznano mu refundacji bądź że przyznaną refundację oddał.
Jeżeli nie można dostarczyć takiego dowodu, refundację wywozową, równą najwyższej opłacie przywozowej stosowanej w odniesieniu do zwierząt z gatunku bydła objętych kodem CN 010290 w dniu powtórnego przywozu do Wspólnoty, uznaje się za wypłaconą.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 1544/79 traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 sierpnia 1992 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2407/92
z dnia 23 lipca 1992 r.
w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ważne jest ustanowienie polityki w zakresie transportu lotniczego dla rynku wewnętrznego w okresie upływającym dnia 31 grudnia 1992 r. zgodnie z art. 8a Traktatu;
rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w ramach którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług oraz kapitału;
stosowanie zasady swobody świadczenia usług w sektorze transportu lotniczego, musi uwzględniać właściwości tego sektora;
w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2343/90 z dnia 24 lipca 1990 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych do regularnych usług lotniczych na trasach wewnątrzwspólnotowych i podziału między przewoźników lotniczych zdolności przewozów pasażerskich w zakresie regularnych usług lotniczych między Państwami Członkowskimi [4]; Rada zdecydowała przyjąć w celu wykonania nie później niż dnia 1 lipca 1992 r. wspólnych zasad regulujących przyznawanie licencji przewoźnikom lotniczym;
jednakże niezbędne jest przyznanie Państwom Członkowskim odpowiedniego terminu do dnia 1 stycznia 1993 r. na zastosowanie niniejszego rozporządzenia;
ważne jest określenie niedyskryminacyjnych wymogów w stosunku do umiejscowienia i kontroli przedsiębiorstwa ubiegającego się o licencję;
w celu zapewnienia niezawodnych i odpowiednich usług, niezbędne jest zagwarantowanie, że przewoźnik lotniczy przez cały czas działa zgodnie z rzetelnymi standardami gospodarczymi i oraz wysokim poziomem bezpieczeństwa;
w celu ochrony użytkowników i innych zainteresowanych stron ważne jest zapewnienie, aby przewoźnicy lotniczy byli odpowiednio ubezpieczeni od odpowiedzialności cywilnej;
w ramach rynku wewnętrznego przewoźnicy lotniczy powinni mieć możliwość korzystania z samolotu będącego przedmiotem własności w jakiejkolwiek części Wspólnoty, bez uszczerbku dla zakresu odpowiedzialności Państwa Członkowskiego przyznającego licencję w stosunku do zdatności technicznej przewoźnika;
powinien być również możliwy najem samolotu zarejestrowanego poza Wspólnotą na krótki okres czasu lub w wyjątkowych okolicznościach, zapewniając, że normy bezpieczeństwa równoważne w stosunku do norm stosowanych we Wspólnocie;
procedury przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym powinny być przejrzyste i niedyskryminacyjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy wymagań w zakresie przyznawania i utrzymywania licencji na prowadzenie działalności przez Państwa Członkowskie wobec przewoźników lotniczych posiadający miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie.
2.
Przewóz lotniczy pasażerów, poczty i/lub ładunku, samolotem bez napędu silnikowego i/lub samolotem o napędzie silnikowym ultralekkim, jak również lokalne loty nieobejmujące przewozu między różnymi lotniskami, nie podlegają niniejszemu rozporządzeniu.
W odniesieniu do takich działalności stosuje się ustawodawstwo krajowe dotyczące przyznawania licencji na prowadzenie działalności, jeżeli takie istnieje, oraz prawo wspólnotowe i prawo krajowe dotyczące świadectwa przewoźnika lotniczego (świadectwo AOC).
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "przedsiębiorstwo" oznacza każdą osobę fizyczną, osobę prawną, osiągającą lub nie osiągającą zysku, lub organ oficjalny posiadający lub nieposiadający osobowości prawnej;
b) "przewoźnik lotniczy" oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego posiadające ważną licencję na prowadzenie działalności;
c) "licencja na prowadzenie działalności" oznacza zezwolenie przyznane przez właściwe Państwo Członkowskie przedsiębiorstwu, zezwalające na prowadzenie odpłatnych przewozów lotniczych pasażerów, poczty i/lub ładunku, na warunkach określonych w licencji na prowadzenie działalności;
d) "świadectwo przewoźnika lotniczego (AOC)" oznacza dokument wydany przedsiębiorstwu lub grupie przedsiębiorstw przez właściwe władze Państw Członkowskich, który potwierdza, że dany operator posiada kwalifikacje zawodowe i organizacyjne zapewniające bezpieczną eksploatację samolotu w celu działalności lotniczej określonej w świadectwie;
e) "plan operacyjny" oznacza szczegółowy opis zamierzanych działalności handlowych przewoźnika lotniczego w danym okresie, w szczególności w stosunku do rozwoju rynku i lokat, jakie mają być prowadzone, w tym skutki finansowe i gospodarcze tej działalności;
f) "rachunkowość zarządcza" oznacza dokładne sprawozdanie dotyczące przychodów i wydatków w danym okresie, w tym rozbicie między działalności związane z transportem lotniczym i innymi działalnościami, jak również między elementami pieniężnymi i niepieniężnymi;
g) "skuteczna kontrola" oznacza związek, który stanowią prawa, umowy lub wszystkie inne środki, które zarówno oddzielnie, jak i wspólnie, uwzględniając poszanowanie stanu faktycznego lub związanego z tym obszarem prawa, dają możliwość wywierania bezpośrednio lub pośrednio decydującego wpływu na przedsiębiorstwo, w szczególności przez:
a) prawa użytkowania wszystkich lub części aktywów przedsiębiorstwa;
b) praw lub umów, które mają decydujący wpływ na skład, głosowanie lub decyzje organów przedsiębiorstwa lub w innym wypadku mają decydujący wpływ na prowadzenie działalności przez przedsiębiorstwo.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 5 ust. 5 Państwa Członkowskie nie przyznają licencji na prowadzenie działalności lub zachowują ich obowiązywanie, w przypadku gdy wymagania niniejszego rozporządzenia są z nimi niezgodne.
2.
Przedsiębiorstwo, spełniające wymagania niniejszego rozporządzenia jest uprawnione do otrzymania licencji na prowadzenie działalności.
Licencja taka nie przyznaje jakichkolwiek praw dostępu do szczególnych tras lub rynków.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 1 ust. 2 prowadzącemu swoją działalność we Wspólnocie na przewóz drogą powietrzną pasażerów, poczty i/lub towarów odpłatnie i/lub wynajem na terytorium Wspólnoty, jeżeli nie została mu przyznana odpowiednia licencja na prowadzenie działalności.
Licencja na prowadzenie działalności
Artykuł 4
1.
Państwo Członkowskie nie przyznaje licencji na prowadzenie działalności przedsiębiorstwu, jeżeli:
a) jego główne miejsce prowadzenia działalności oraz statutowa siedziba, jeżeli istnieje, nie znajduje się w tym Państwie Członkowskim; oraz
b) jego główną działalnością nie jest transport lotniczy oddzielnie lub w połączeniu z każdą inną działalnością handlową samolotu lub naprawą i konserwacją samolotu.
2.
Bez uszczerbku dla umów i konwencji, których Wspólnota jest umawiającą się stroną, właścicielem przedsiębiorstwa są oraz w dalszym ciągu będą bezpośrednio lub przez posiadanie większościowego udziału Państwa Członkowskie i/lub obywatele Państw Członkowskich.
Przedsiębiorstwo jest zawsze skutecznie kontrolowane przez te Państwa lub tych obywateli.
3. a) Bez względu na ust. 2 i 4 przewoźnicy lotniczy, którzy zostali już uznani w ramach załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2343/90 i rozporządzenia Rady (EWG) nr 294/91 z dnia 4 lutego 1991 r. w sprawie prowadzenia usług ładunków lotniczych między Państwami Członkowskimi [5], zachowują swoje prawa wynikające z niniejszego i powiązanych rozporządzeń, dopóki spełniają inne zobowiązania niniejszego rozporządzenia oraz w dalszym ciągu kontrolowani są bezpośrednio lub pośrednio przez te same państwa trzecie i/lub przez obywateli tego samego państwa trzeciego, którzy sprawują kontrolę w czasie przyjęcia niniejszego rozporządzenia.
Kontrola ta może być jednak w każdej chwili przekazana Państwom Członkowskim i/lub obywatelom Państw Członkowskich.
b) Możliwość zakupu oraz sprzedaży akcji na podstawie lit. a) nie obejmuje obywateli, którzy mają znaczne udziały w przedsiębiorstwie przewoźnika lotniczego z państwa trzeciego.
4.
Każde przedsiębiorstwo, które uczestniczy bezpośrednio lub pośrednio w kontrolowaniu pakietu akcji przewoźnika lotniczego, spełnia wymagania ust. 2.
5.
Przewoźnik lotniczy zawsze jest w stanie wykazać na wniosek Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za przyznanie licencji na prowadzenie działalności, że spełnia wymagania niniejszego artykułu.
Komisja, stanowiąc na wniosek Państwa Członkowskiego, bada zgodność z wymaganiami niniejszego artykułu oraz podejmuje decyzję, gdzie stosowne.
Artykuł 5
1.
Przedsiębiorstwo transportu lotniczego będące wnioskodawcą, któremu przyznana jest licencja na prowadzenie działalności po raz pierwszy, musi być w stanie wskazać w sposób zadowalający właściwym władzom Państwa Członkowskiego przyznającego licencję, że:
a) może zawsze wypełniać swoje obecne i potencjalne zobowiązania, ustalone na podstawie realistycznych założeń, na okres 24 miesięcy od rozpoczęcia działalności; oraz
b) może pokryć koszty stałe i operacyjne ponoszone w wyniku działalności na podstawie planu operacyjnego i ustalone na podstawie realistycznych założeń na okres trzech miesięcy od daty rozpoczęcia działalności, nie uwzględniając żadnych dochodów z działalności.
2.
Do celów ust. 1 każdy wnioskodawca przedstawia plan operacyjny na okres przynajmniej pierwszych dwóch lat działalności.
Plan operacyjny wyszczególnia również powiązania finansowe wnioskodawcy z każdą inną działalnością handlową, w którą wnioskodawca jest zaangażowany bezpośrednio lub przez przedsiębiorstwa związane.
Wnioskodawca dostarcza również wszystkich istotnych informacji, w szczególności danych, określonych w części A Załącznika.
3.
Przewoźnik lotniczy powiadamia z wyprzedzeniem organ licencyjny o planach dotyczących: prowadzenia nowej regularnej działalności usługowej lub nieregularnej działalności usługowej na kontynencie lub w rejonie świata wcześniej nieobjętym świadczeniem usług, zmianach w typach lub ilości używanych samolotów lub o zasadniczej zmianie w skali swojej działalności.
Powiadamia również z wyprzedzeniem o wszelkich zamierzanych połączeniach lub przejęciach oraz powiadamia swój organ licencyjny w okresie czternastu dni o każdej zmianie własności pojedynczego pakietu akcji, który stanowi 10 % lub więcej całego pakietu akcji przewoźnika lotniczego, jego macierzystej lub końcowej spółki holdingowej.
Przedstawienie 12 miesięcznego planu operacyjnego na dwa miesiące przed rozpoczęciem okresu, do którego się odnosi, stanowi wystarczające powiadomienie zgodnie z niniejszym ustępem, do celów zmian bieżącej działalności i/lub okoliczności objętych planem operacyjnym.
4.
Jeżeli organ licencyjny uznaje zmiany notyfikowane zgodnie z ust. 3 mają istotny wpływ na sytuację finansową przewoźnika lotniczego, wymaga przedstawienia skorygowanego planu operacyjnego, obejmującego zmiany i obejmującego przynajmniej okres 12 miesięcy od daty ich wprowadzenia, jak również wszystkich istotnych informacji, w tym danych, określonych w części B Załącznika w celu oceny, czy przewoźnik lotniczy może spełnić swoje istniejące i potencjalne zobowiązania w okresie 12 miesięcy.
Organ licencyjny podejmuje decyzję w sprawie skorygowanego planu operacyjnego nie później niż w terminie trzech miesięcy od przekazania wszystkich koniecznych informacji.
5.
Organy licencyjne mogą ocenić, zawsze i w każdym przypadku, gdy pojawią się jasne wskazania świadczące o istnieniu problemów finansowych przewoźnika, któremu przyznano licencję, jego działalność finansową oraz mogą zawiesić lub cofnąć licencję, jeżeli nie już są przekonani co do możliwości spełnienia obecnych i potencjalnych zobowiązań przez przewoźnika lotniczego na okres 12 miesięcy.
Organy licencyjne mogą również przyznać tymczasową licencję do czasu reorganizacji finansowej przewoźnika lotniczego, pod warunkiem iż bezpieczeństwo nie jest zagrożone.
6.
Przewoźnik lotniczy dostarcza swojemu organowi licencyjnemu w każdym roku budżetowym bez nieuzasadnionej zwłoki sprawozdania finansowe poddane kontroli biegłych rewidentów księgowych dotyczące poprzedniego roku budżetowego.
W każdej chwili, na wniosek organu licencyjnego, przewoźnik lotniczy dostarcza informacji istotnych w celu realizacji ust. 5 oraz, w szczególności, danych określone w części C Załącznika.
7. a) Ustępy 1, 2, 3, 4 i 6 niniejszego artykułu nie stosują się do przewoźników lotniczych zajmujących się wyłącznie działalnością wykorzystującą samolot o wadze poniżej 10 ton (maksymalna masa startowa) i/lub z ilością poniżej 20 miejsc.
Tacy przewoźnicy lotniczy są zawsze w stanie wskazać, że ich kapitał netto stanowi przynajmniej 80000 ECU lub dostarczyć, w przypadku gdy jest to wymagane przez organ licencyjny, informacji istotnych do celów ust. 5.
Niemniej jednak Państwo Członkowskie może stosować ust. 1, 2, 3, 4 oraz 6 w stosunku do przewoźników lotniczych, którym przyznało licencję, świadczących regularnie usługi lub których obrót przekracza 3 miliony ECU rocznie.
b) Komisja, po konsultacji Państw Członkowskich, może zwiększyć odpowiednio wartości, określone w lit. a), jeżeli rozwój gospodarczy wskazuje na konieczność podjęcia takiej decyzji.
Zmiana taka zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
c) Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie jednego miesiąca.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może w wyjątkowych okolicznościach podjąć inną decyzję w okresie jednego miesiąca.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego, do celów przyznania licencji na prowadzenie działalności, wymagają udowodnienia, że osoby, które będą stale i skutecznie kierowały działalnością przedsiębiorstwa, cieszą się dobrą opinią, nie ogłosiły bankructwa, nie zawieszają lub nie wycofują licencji w przypadku poważnego wykroczenia zawodowego lub przestępstwa, takie Państwo Członkowskie przyjmuje jako wystarczający dowód wobec obywateli innych Państw Członkowskich przedstawienie dokumentów wydanych przez właściwe władze w Państwie Członkowskim pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego obcokrajowiec przybywa, wykazując spełnienie tych wymagań.
W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia lub przybycia obcokrajowca nie wydają dokumentów, określonych w akapicie pierwszym, mogą one być zastąpione oświadczeniem pod przysięgą — lub, w państwach, gdzie nie istnieje forma oświadczenia pod przysięgą — uroczystym oświadczeniem złożonym przez wnioskodawcę przed właściwym organem sądowym lub administracyjnym, lub, gdzie stosowne, przed notariuszem lub wykwalifikowanym organem zawodowym Państwa Członkowskiego, z którego osoba ta pochodzi lub przybywa; taki organ lub notariusz wydają pisemne świadectwo potwierdzające autentyczność oświadczenia pod przysięgą lub w drodze uroczystego oświadczenia.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą wymagać, aby dokumenty i świadectwa, określone w ust. 1, przedstawiano nie później niż w trzy miesiące od daty ich wydania.
Artykuł 7
Przewoźnik lotniczy jest ubezpieczony celem objęcia odpowiedzialności w przypadku wypadków, w szczególności w stosunku do pasażerów, bagażu, ładunku, poczty oraz stron trzecich.
Artykuł 8
1.
Własność samolotu nie stanowi warunku przyznania lub utrzymania licencji na prowadzenie działalności, ale Państwo Członkowskie wymaga w stosunku do przewoźników lotniczych, którym przyznało licencje, aby mieli oni jeden lub więcej samolotów do dyspozycji, stanowiących ich własność lub na podstawie jakiejkolwiek formy umowy najmu.
2. a) Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3 samolot użytkowany przez przewoźnika lotniczego jest zarejestrowany według uznania Państwa Członkowskiego przyznającego licencję na prowadzenie działalności, we własnym rejestrze krajowym lub we Wspólnocie.
b) Jeżeli umowę najmu samolotu zarejestrowanego we Wspólnocie uznano za nadającą się do przyjęcia na podstawie art. 10, Państwo Członkowskie nie wymaga rejestracji tego samolotu we własnym rejestrze, jeżeli wymagałoby to zmian strukturalnych samolotu.
3.
W przypadku krótkoterminowych umów najmu, mających na celu spełnienie tymczasowych potrzeb przewoźnika lotniczego lub w okolicznościach wyjątkowych, Państwo Członkowskie może zwolnić z obowiązku spełniania wymagań ust. 2 lit. a).
4.
Państwo Członkowskie, stosując ust. 2 lit. a) na podstawie mających zastosowanie przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych, w tym dotyczących świadectwa zdatności do lotu, przyjmuje do swojego rejestru krajowego, bez nakładania opłat dyskryminacyjnych i bezzwłocznie, samolot będący własnością obywateli innego Państwa Członkowskiego oraz transfery z rejestrów samolotów innych Państw Członkowskich.
Nie stosuje się żadnych opłat dodatkowych za transfer samolotu poza normalną opłatą rejestracyjną.
Świadectwo przewoźnika lotniczego (AOC)
Artykuł 9
1.
Przyznanie oraz ważność licencji na prowadzenie działalności zawsze zależna jest od posiadania ważnego świadectwa AOC określającego działalność, którą obejmuje licencja na prowadzenie działalności, oraz spełniającego kryteria ustalone w odpowiednim rozporządzeniu Rady.
2.
Zanim zacznie obowiązywać rozporządzenie Rady, określone w ust. 1, stosuje się regulacje krajowe dotyczące AOC lub równoważny tytuł prawny dotyczący wydawania świadectw przewoźników lotniczych.
Artykuł 10
1.
Do celów zapewnienia standardów bezpieczeństwa i odpowiedzialności, przewoźnik lotniczy użytkujący samolot innego przedsiębiorstwa lub dostarczający go innemu przedsiębiorstwu otrzymuje uprzednią zgodę na działalność od właściwego organu licencyjnego.
Warunki uzyskania zgody stanowią część umowy najmu między stronami.
2.
Państwa Członkowskie nie zatwierdzają umów leasingu samolotu, na mocy których użycza się samolot wraz z załogą przewoźnikowi lotniczemu, któremu przyznały licencję na prowadzenie działalności, jeżeli nie są spełnione standardy równoważne z określonymi w art. 9.
Przepisy ogólne
Artykuł 11
1.
Licencja na prowadzenie działalności jest ważna, dopóki przewoźnik lotniczy spełnia zobowiązania wynikające z niniejszego rozporządzenia.
Państwo Członkowskie może jednak ustanowić przepis dotyczący przeglądu w ciągu pierwszego roku po przyznaniu nowej licencji na prowadzenie działalności oraz następnie co pięć lat.
2.
Jeżeli przewoźnik lotniczy zaprzestał działalności na sześć miesięcy lub nie rozpoczyna działalności przez sześć miesięcy od daty przyznania licencji, odpowiedzialne Państwo Członkowskie podejmuje decyzję, czy licencja na prowadzenie działalności ma zostać ponownie przedstawiona do zatwierdzenia.
3.
Państwa Członkowskie w stosunku do przewoźników lotniczych, którym przyznały licencje, mogą podjąć decyzję, czy licencję ponownie przedstawia się do zatwierdzenia w przypadku zmiany jednego lub większej liczby elementów naruszających prawną sytuację przedsiębiorstwa oraz, w szczególności, w przypadku połączenia lub przejęcia.
Dani przewoźnicy lotniczy mogą kontynuować ich działalność, jeżeli organ przyznający licencję nie zadecyduje, że zagrożone jest bezpieczeństwo, uzasadniając swą decyzję.
Artykuł 12
Państwo Członkowskie nie zezwala przewoźnikowi lotniczemu, przeciwko któremu otwarto postępowanie upadłościowe lub podobne, na zachowanie licencji na prowadzenie działalności, jeżeli właściwy organ w tym Państwie Członkowskim jest przekonany o tym, że nie ma realistycznych perspektyw na zadowalającą odbudowę finansową w rozsądnym terminie.
Artykuł 13
1.
Procedury przyznawania licencji na prowadzenie działalności są podawane do wiadomości publicznej przez zainteresowane Państwo Członkowskie oraz zostaje o nich powiadomiona Komisja.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie działa na wniosek jak najszybciej oraz nie później niż w terminie trzech miesięcy po przekazaniu wszelkich niezbędnych informacji, biorąc pod uwagę wszystkie dostępne dowody.
Decyzja przekazywana jest wnioskującemu przedsiębiorstwu transportu lotniczego.
W decyzji odmownej wskazuje się przyczyny podjęcia takiej decyzji.
3.
Przedsiębiorstwo, którego wniosek o przyznanie licencji na prowadzenie działalności został odrzucony, może odwołać się w tej kwestii do Komisji.
Jeżeli Komisja uznaje, że wymagania niniejszego rozporządzenia nie są spełnione, przedstawia swoją opinię dotyczącą prawidłowej wykładni rozporządzenia bez uszczerbku dla przepisów art. 169 Traktatu.
4.
Decyzje Państw Członkowskich dotyczące przyznania lub cofnięcia licencji na prowadzenie działalności zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
1.
W celu realizacji swoich obowiązków zgodnie z art. 4 Komisja może otrzymać wszystkie niezbędne informacje od zainteresowanych Państw Członkowskich, które również zapewniają dostarczenie informacji przez przewoźników lotniczych, którym przyznały licencje.
2.
Jeżeli wymagane informacje nie są dostarczone w terminie ustalonym przez Komisję lub są dostarczone w formie niekompletnej, Komisja w drodze decyzji skierowanej do Państw Członkowskich żąda dostarczenia informacji.
Decyzja określa, jakie informacje są wymagane oraz ustala odpowiedni termin na ich dostarczenie.
3.
Jeżeli informacje wymagane na podstawie ust. 2 nie są dostarczone w ustalonym terminie lub przewoźnik lotniczy nie wskazuje w inny sposób, że spełnia wymagania art. 4, Komisja bezzwłocznie powiadamia o tym wszystkie Państwa Członkowskie, z wyjątkiem przypadków, gdy istnieją okoliczności specjalne.
Do czasu powiadomienia przez Komisję o dostarczeniu dokumentacji w celu udowodnienia spełnienia danych wymagań, Państwa Członkowskie mogą zawiesić wszelkie prawa dostępu do rynku, które posiada przewoźnik lotniczy na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych [6].
Artykuł 15
Oprócz zasad niniejszego rozporządzenia przewoźnik lotniczy przestrzega również wymagań prawa krajowego zgodnych z prawem wspólnotowym.
Artykuł 16
Bez względu na przepisy art. 3 ust. 1 licencje na prowadzenie działalności obowiązujące w Państwie Członkowskim w czasie wejścia w życie rozporządzenia pozostają ważne, podlegające przepisom, na podstawie których zostały przyznane, na maksymalny okres jednego roku, z wyjątkiem przypadku z art. 4 ust. 1 lit. b), do którego stosowany jest maksymalny okres trzech lat, w czasie których przewoźnicy lotniczy posiadający licencje zawierają odpowiednie umowy w celu realizacji wszystkich wymagań niniejszego rozporządzenia. Do celów niniejszego artykułu za przewoźników posiadających licencje na prowadzenie działalności uważa się przewoźników legalnie działających z ważnym AOC w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, ale nieposiadających takich licencji na prowadzenie działalności.
Niniejszy artykuł nie stanowi uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 2, 3, 4 i 5 oraz art. 9, z wyjątkiem tych przewoźników lotniczych, którzy działali na podstawie zwolnienia przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i mogą w dalszym ciągu kontynuować działalność w okresie nieprzekraczającym maksymalnych terminów określonych powyżej, do czasu badań przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie dotyczących ich zgodności z art. 4.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie konsultują się z Komisją przed przyjęciem przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych przy wykonywaniu niniejszego rozporządzenia.
Powiadamiają one Komisję o wszelkich takich środkach, jeżeli zostały one przyjęte.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują ze sobą przy wykonywaniu niniejszego rozporządzenia.
2.
Poufne informacje otrzymane w czasie stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia podlegają tajemnicy zawodowej.
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Radynr 2408/92/EWG
z dnia 23 lipca 1992 r.
w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest ustanowienie polityki transportu lotniczego na rynku wewnętrznym w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r., zgodnie z art. 8a Traktatu;
rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
decyzja Rady 87/602/EWG z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie podziału między przewoźników lotniczych zdolności przewozów pasażerskich w zakresie regularnych usług lotniczych między Państwami Członkowskim i dostępu przewoźników lotniczych do regularnych usług lotniczych na trasach między Państwami Członkowskimi [4] oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 2343/90 z dnia 24 lipca 1990 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych do regularnych usług lotnicznych na trasach wewnątrzwspólnotowych i podziału między przewoźników lotniczych zdolności przewozów pasażerskich w zakresie regularnych usług lotniczych między Państwami Członkowskimi [5], stanowią pierwszy krok w kierunku osiągnięcia rynku wewnętrznego w odniesieniu do dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do regularnych wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych;
rozporządzenie (EWG) nr 2343/90 przewiduje, by Rada zadecydowała o jego zmianie najpóźniej do dnia 30 czerwca 1992 r.;
w rozporządzeniu (EWG) nr 2343/90 Rada zadecydowała o przyjęciu przepisów, regulujących wydawanie licencji na obsługę tras, które mają wejść w życie nie później niż dnia 1 lipca 1992 r.;
w rozporządzeniu (EWG) nr 2343/90 Rada zadecydowała o zniesieniu do dnia 1 stycznia 1993 r. ograniczeń zdolności przewozowych między Państwami Członkowskimi;
w rozporządzeniu (EWG) nr 2343/90 Rada potwierdziła, że kabotażowe prawa przewozowe stanowią integralną część rynku wewnętrznego;
zasady dotyczące większej współpracy przy użytkowaniu portu lotniczego w Gibraltarze uzgodniono dnia 2 grudnia 1987 r. w Londynie przez Królestwo Hiszpanii i Zjednoczone Królestwo we wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych obu tych państw, i takie zasady muszą jeszcze wejść w życie;
rozwój systemu ruchu lotniczego na wyspach greckich i wyspach atlantyckich, które stanowią autonomiczny rejon Azorów, jest aktualnie nieodpowiedni i z tego powodu porty lotnicze położone na tych wyspach powinny być czasowo wyłączone ze stosowania niniejszego rozporządzenia;
niezbędne jest zniesienie ograniczeń, dotyczących wielokrotnego wyznaczania oraz piątej wolności lotniczej stopniowego wprowadzania praw kabotażu, w celu stymulowania rozwoju sektora transportu lotniczego Wspólnoty oraz poprawienia usług świadczonych użytkownikom;
niezbędne jest szczególne uwzględnienie, w ograniczonych okolicznościach, obowiązków świadczenia usług publicznych, niezbędnych do utrzymywania odpowiednich usług lotniczych dla regionów krajowych;
niezbędne jest szczególne uwzględnienie nowych usług lotniczych między regionalnymi portami lotniczymi;
do celów planowania transportu lotniczego niezbędne jest przyznanie Państwom Członkowskim prawa do ustanawiania niedyskryminacyjnych zasad rozdziału ruchu lotniczego między portami lotniczymi wchodzącymi w skład tego samego systemu portów lotniczych;
wykonywanie praw przewozowych musi być zgodne z zasadami działania odnoszącymi się do bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego oraz warunki dotyczące dostępu do portów lotniczych i musi odbywać się bez dyskryminacji;
niezbędne jest uwzględnienie możliwości nałożenia pewnych ograniczeń na wykonywanie praw przewozowych, biorąc pod uwagę zatłoczenie lub problemy ochrony środowiska naturalnego;
uwzględniając sytuację na rynku konkurencyjnego, należy uwzględnić przeciwdziałanie nieuzasadnionym skutkom ekonomicznym przewoźników lotniczych;
niezbędne jest określenie obowiązków Państw Członkowskich oraz przewoźników lotniczych do celów dostarczania niezbędnych informacji;
właściwe jest zapewnienie identycznych opłat i badań dostępu do rynku dla tych samych rodzajów usług lotniczych;
właściwe jest ujęcie w tym samym rozporządzeniu wszelkich spraw związanych z dostępem do rynku;
niniejsze rozporządzenie zastępuje w części rozporządzenie (EWG) nr 2342/90 i rozporządzenie Rady (EWG) nr 294/91 z dnia 4 lutego 1991 r. w sprawie prowadzenia usług ładunków lotniczych między Państwami Członkowskimi [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy dostępu do tras wewnątrz Wspólnoty dla regularnych i nieregularnych usług lotniczych.
2.
Stosowanie niniejszego rozporządzenia do portu lotniczego w Gibraltarze następuje bez uszczerbku dla odpowiednich stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii oraz Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do sporów dotyczących suwerenności terytorium, na którym położony jest port lotniczy.
3.
Stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia do portu lotniczego w Gibraltarze jest zawieszone do dnia wejścia w życie zasad wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa z dnia 2 grudnia 1987 r.
Rządy Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa poinformują Komisję o tym terminie.
4.
Porty lotnicze na wyspach greckich i atlantyckich, które stanowią region autonomiczny Azorów będą wyłączone ze zastosowania niniejszego rozporządzenia do dnia 30 czerwca 1993 r.
Jeżeli Rada nie postanowi inaczej, na wniosek Komisji niniejsze wyłączenie stosuje się przez okres dalszych pięciu lat i może być kontynuowane przez następnych pięć lat.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "przewoźnik lotniczy" oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego z ważną licencją na eksploatację;
b) "wspólnotowy przewoźnik lotniczy" oznacza przewoźnika lotniczego z ważną licencją na eksploatację, przyznaną przez Państwo Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2407/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym [7];
c) "usługa lotnicza" oznacza lot albo serię lotów, w których przewozi się pasażerów, ładunki i/lub pocztę za wynagrodzeniem i/lub na wynajem;
d) "regularna usługa lotnicza" oznacza serię lotów, z których każdy posiada wszystkie wymienione cechy:
i) wykonywana jest przez statek powietrzny do transportu osób lub osób oraz ładunku i/lub poczty za wynagrodzeniem, w taki sposób, że na każdy lot dostępne są miejsca w sprzedaży indywidualnej dla członków społeczeństwa (albo bezpośrednio u przewoźnika lotniczego, albo od jego upoważnionych agentów);
ii) eksploatowana jest tak, aby obsługiwać ruch lotniczy między tymi samymi dwoma lub więcej punktami, albo:
1. zgodnie z opublikowanym rozkładem lotów, lub;
2. lotami o takiej regularności lub częstotliwości, że tworzą one w sposób rozpoznawalny systematyczną serię.
e) "lot" oznacza start z określonego portu lotniczego w kierunku określonego portu lotniczego przeznaczenia;
f) "prawo przewozowe" oznacza prawo przewoźnika lotniczego do przewozu osób, ładunku i/lub poczty w zakresie usługi lotniczej między dwoma portami lotniczymi Wspólnoty;
g) "sprzedaż jedynie miejsc" oznacza sprzedaż miejsc, bez żadnej innej związanej z tym usługi, takiej jak zakwaterowanie, bezpośrednio przez przewoźnika lotniczego lub jego upoważnionego agenta albo czarterującego;
h) "zainteresowane Państwo (Państwa) Członkowskie" oznacza Państwo (Państwa) Członkowskie, między którymi lub obrębie w których eksploatowana jest usługa lotnicza;
i) "zaangażowane Państwo (Państwa) Członkowskie" oznacza zainteresowane Państwo (Państwa) Członkowskie i Państwo (Państwa) Członkowskie, w którym (których) przewoźnik (przewoźnicy) lotniczy, eksploatujący usługę lotniczą, jest (są) licencjonowany(-i);
j) "Państwo rejestracji" oznacza Państwa Członkowskie, w którym wystawiono licencję, określoną w lit. b);
k) "port lotniczy" oznacza każdy obszar w Państwie Członkowskim, dostępny dla handlowej eksploatacji transportu lotniczego;
l) "regionalny port lotnicy" oznacza każdy port lotniczy, inny niż wymieniony w załączniku I jako port lotniczy kategorii 1;
m) "system portów lotniczych" oznacza dwa lub więcej portów lotniczych, razem połączonych i obsługujących to samo miasto lub zespół miejski, wymieniony w załączniku II;
n) "zdolność przewozowa" oznacza liczbę miejsc oferowanych ogółowi społeczeństwa w zakresie regularnej usługi lotniczej w danym okresie;
o) "zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych" oznaczają wszelkie obowiązki nałożone na przewoźnika lotniczego, odnoszące się do wszelkich tras, na których obsługę otrzymał licencję od Państwa Członkowskiego, wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia świadczenia usługi, odpowiadającej ustalonym normom dotyczącym ciągłości, prawidłowości, zdolności przewozowej i wyznaczania cen, których to norm przewoźnik nie spełniałby, gdyby brał pod uwagę wyłącznie swój interes handlowy.
Artykuł 3
1.
Z zastrzeżeniem niniejszego rozporządzenia zainteresowane Państwo Członkowskie (Państwa Członkowskie) udziela wspólnotowym przewoźnikom lotniczym upoważnienia na wykonywanie prawa przewozowego na trasach wewnątrz Wspólnoty.
2.
Bez względu na przepisy ust. 1, przed dniem 1 kwietnia 1997 r. od Państwa Członkowskiego nie wymaga się upoważnienia na swoim terytorium na wykonywanie kabotażowych praw przewozowych od wspólnotowych przewoźników powietrznych, licencjonowanych przez inne Państwo Członkowskie, chyba że:
i) prawa przewozowe są wykonywane w ramach usługi, która stanowi lub jest zaplanowana jako przedłużenie albo jako mająca charakter wstępny wobec usługi do/z Państwa rejestrującego tego przewoźnika;
ii) przewoźnik lotniczy nie wykorzystuje w ramach usługi kabotażowej więcej niż 50 % sezonowej zdolności przewozowej tej samej usługi, której usługa kabotażowa stanowi przedłużenie lub wstęp.
3.
Przewoźnik powietrzny, eksploatujący usługi kabotażowe zgodnie z ust. 2, na żądanie zaangażowanego Państwa Członkowskiego (zaangażowanych Państw Członkowskich) dostarcza wszelkich informacji niezbędnych do wprowadzenia w życie przepisów ust. 2.
4.
Bez względu na przepisy ust. 1, przed dniem 1 kwietnia 1997 r. Państwo Członkowskie może, bez dyskryminacji z powodu przynależności państwowej właściciela oraz tożsamości przewoźnika lotniczego, zarówno wykonującego, jak i ubiegającego się o dane usługi, oraz bez szkody dla przepisów Wspólnoty, w szczególności zasad konkurencji, regulować dostęp do tras na swoim terytorium w odniesieniu do przewoźników lotniczych, licencjonowanych przez to Państwo na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2407/92.
Artykuł 4
1. a) Państwo Członkowskie, po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych Państw Członkowskich i po poinformowaniu Komisji i przewoźników lotniczych, eksploatujących trasę, może nałożyć zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych w stosunku do regularnej usługi lotniczej do portu lotniczego, obsługującego region peryferyjny lub rozwijający się na swoim terytorium lub drugorzędnej trasy lotniczej do dowolnego regionalnego portu lotniczego na swoim terytorium, które uznało za żywotnie ważne dla gospodarczego rozwoju regionu, w którym położony jest ten port lotniczy, w zakresie niezbędnym do zapewnienia na tej trasie odpowiedniej jakości regularnych usług lotniczych, spełniającej ustalone normy ciągłości, prawidłowości, zdolności przewozowej i wyznaczania cen, których to norm przewoźnicy nie zakładaliby, gdyby brali pod uwagę wyłącznie ich interes handlowy.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich informację o tym zobowiązaniu z tytułu wykonywania usług publicznych.
b) Odpowiedniość regularnych usług lotniczych jest ustalana przez Państwa Członkowskie, uwzględniając:
i) interes publiczny;
ii) możliwość wykorzystania, w szczególności w rejonach wyspiarskich, innych form transportu i ich zdolność do pokrycia danych potrzeb transportowych;
iii) taryfy lotnicze i warunki, które mogą być podane użytkownikom;
iv) połączony wynik wszystkich przewoźników lotniczych eksploatujących lub mających zamiar eksploatować trasę.
c) W przypadkach, gdy inne środki transportu nie mogą zapewnić odpowiednich i nieprzerwanych usług, zainteresowane Państwa Członkowskie mogą włączyć do zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych wymóg, aby każdy przewoźnik lotniczy, zamierzający eksploatować trasę, udzielił gwarancji, że będzie eksploatował trasę przez pewien okres, zgodnie z innymi warunkami zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych.
d) Jeżeli żaden przewoźnik lotniczy nie rozpoczął lub nie zamierza rozpocząć obsługi regularnej usługi lotniczej na danej trasie zgodnie ze zobowiązaniem z tytułu wykonywania usług publicznych nałożonym na tą trasę, Państwo Członkowskie może ograniczyć dostęp do tej trasy dla jednego przewoźnika lotniczego na okres do trzech lat, po upływie których sytuacja zostanie ponownie zbadana.
Prawo do eksploatacji takiej usługi przyznaje się na drodze przetargu publicznego dla pojedynczej trasy albo dla grupy takich tras, przewoźnikowi powietrznemu Wspólnoty upoważnionemu do eksploatacji takich usług lotnicznych.
Zaproszenie do składania ofert publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Nieprzekraczalny termin składania ofert upływa nie wcześniej niż 1 miesiąc po dniu publikacji.
O ofertach złożonych przez przewoźników lotniczych informuje się niezwłocznie inne zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję.
e) Zaproszenie do składania ofert i zawarta w jego następstwie umowa obejmuje, między innymi, następujące punkty:
i) normy wymagane w ramach zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych;
ii) zasady dotyczące zmian oraz wypowiedzenia umowy, w szczególności uwzględniania nieprzewidywalnych zmian;
iii) okres obowiązywania umowy;
iv) kary w przypadku niewywiązania się z umowy.
f) Wyboru spośród ofert dokonuje się tak szybko, jak to możliwe, biorąc pod uwagę odpowiedniość usługi, włączając ceny i warunki, które mogą zostać podane użytkownikom, oraz koszt rekompensaty wymaganej od zainteresowanego Państwa Członkowskiego (Państw Członkowskich), jeżeli taka występuje.
g) Bez względu na przepisy lit. f), przed dokonaniem jakiegokolwiek wyboru powinien upłynąć okres dwóch miesięcy od nieprzekraczalnego terminu składania ofert, w celu umożliwienia innym Państwom Członkowskim przedstawienia uwag.
h) Państwo Członkowskie może zwrócić przewoźnikowi lotniczemu, wyłonionemu na podstawie lit. f), koszty spowodowane wykonaniem norm wynikających z obowiązków świadczenia usług publicznych nałożonych na podstawie niniejszego ustępu; zwrot ten uwzględnia koszty oraz dochody wynikłe z tej usługi.
i) Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, by wszelkie decyzje podjęte na podstawie niniejszego artykułu, mogły zostać skutecznie skontrolowane, w szczególności tak szybko, jak to możliwe w ze względu na naruszenie przez takie decyzje prawa wspólnotowego lub przepisów krajowych, które wprowadzają w życie to prawo.
j) Jeżeli obowiązek świadczenia usług publicznych został nałożony zgodnie z lit. a) i c), wówczas upoważnia się przewoźników lotniczych do sprzedaży jedynie miejsc, tylko wtedy, gdy dana usługa lotnicza spełnia wszystkie wymagania w ramach zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych.
W konsekwencji, taką usługę lotniczą uważa się za regularną usługę lotniczą.
k) Przepisy lit. d) nie mają zastosowania w przypadku gdy inne zainteresowane Państwo Członkowskie oferuje zadowalające alternatywne środki w celu wypełnienia tego samego obowiązku świadczenia usług publicznych.
2.
Przepisy ust. 1 lit. d) nie mają zastosowania do tras, na których inne środki transportu mogą zapewnić odpowiednie i nieprzerwane usługi, jeżeli oferowana zdolność przewozowa przekracza 30000 miejsc rocznie.
3.
Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego, które uzna, że rozwój trasy jest bezprawnie ograniczany zgodnie z ust. 1, lub z własnej inicjatywy, prowadzi dochodzenie i na podstawie stosownych czynników w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania wniosku podejmuje decyzję, czy przepisy ust. 1 w dalszym ciągu stosuje się w odniesieniu do danej trasy.
4.
Komisja przekazuje swoją decyzję Radzie i Państwom Członkowskim.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie jednego miesiąca.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć w ciągu miesiąca inną decyzję.
Artykuł 5
Na trasach krajowych, dla których na podstawie przepisów prawa lub na mocy umowy w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia przyznana była wyłączna koncesja, oraz w przypadku gdy inne środki transportu nie mogą zapewnić odpowiedniej i nieprzerwanej usługi, koncesja taka może dalej obowiązywać aż do wygaśnięcia jej ważności lub przez trzy lata, w zależności od tego, który nieprzekraczalny termin nastąpi wcześniej.
Artykuł 6
1.
Bez względu na przepisy art. 3, Państwo Członkowskie może, w przypadku gdy jeden z licencjonowanych przez to Państwo przewoźników lotniczych rozpoczął eksploatację regularnej usługi lotniczej na nowej trasie między regionalnymi portami lotniczymi za pomocą statku powietrznego o liczbie miejsc nie większej niż 80, w przypadku gdy zdolność przewozowa nie przekracza 30000 miejsc rocznie, odmówić obsługi regularnej usługi lotniczej innemu przewoźnikowi lotniczemu na okres dwóch lat, chyba że jest obsługiwane przez statek powietrzny o liczbie miejsc nie większej niż 80 lub jest obsługiwane w taki sposób, że w sprzedaży dostępnych jest nie więcej niż 80 miejsc między danymi dwoma portami lotniczymi w każdym locie.
2.
Artykuł 4 ust. 3 i 4 stosuje się w odniesieniu do ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 7
W ramach eksploatacji usług lotniczych przewoźnik lotniczy Wspólnoty upoważniony jest przez zainteresowane Państwo (Państwa) Członkowskie do świadczenia kombinowanych usług lotniczych i stosowania tego samego numeru lotu.
Artykuł 8
1.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza prawa Państwa Członkowskiego do regulacji, bez dyskryminacji z powodu przynależności państwowej lub tożsamości przewoźnika lotniczego, rozdziału ruchu lotniczego między porty lotnicze w ramach systemu portów lotniczych.
2.
Wykonywanie praw przewozowych podlega opublikowanym wspólnotowym, krajowym, regionalnym lub lokalnym zasadom działania odnoszącym się do bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego i przydziału czasu na start i lądowanie.
3.
Na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja bada stosowanie przepisów ust. 1 i 2 i w terminie jednego miesiąca od otrzymania żądania oraz po zasięgnięciu opinii Komitetu, określonego w art. 11, podejmuje decyzję, czy Państwo Członkowskie może kontynuować stosowanie środków.
Komisja przekazuje swoją decyzję Radzie i Państwom Członkowskim.
4.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie jednego miesiąca.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może w wyjątkowych okolicznościach podjąć w ciągu miesiąca inną decyzję.
5.
Jeżeli Państwo Członkowskie podejmuje decyzję o utworzeniu nowego systemu portów lotniczych lub modyfikacji istniejącego, informuje inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Po sprawdzeniu, że porty lotnicze są zgrupowane do obsługi tego samego miasta lub zespołu miejskiego, Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich zmieniony załącznik II.
Artykuł 9
1.
Jeżeli występują poważne problemy zagęszczenia ruchu lotniczego i/lub ochrony środowiska naturalnego, odpowiedzialne Państwo Członkowskie może, z zastrzeżeniem niniejszego artykułu, narzucić warunki na wykonywanie praw przewozowych, ograniczyć lub odmówić wykonywania praw przewozowych, w szczególności, gdy inne środki transportu mogą zapewnić zadowalający poziom usług.
2.
Środki podejmowane przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 1:
- nie stanowią dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub tożsamość przewoźników lotniczych,
- obowiązują w ograniczonym zakresie nie przekraczającym trzech lat, po upływie którego zostaną zweryfikowane,
- nie stanowią nieuzasadnionego zagrożenia dla celów niniejszego rozporządzenia,
- nie naruszają w sposób nieuzasadniony konkurencji między przewoźnikami lotniczymi,
- nie są bardziej restrykcyjne, niż jest to niezbędne w celu rozwiązania problemów.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że środki na podstawie ust. 1 są niezbędne, informuje inne Państwa Członkowskie oraz Komisję przynajmniej trzy miesiące przed wejściem w życie tych środków, dostarczając ich odpowiedniego uzasadnienia.
Środki mogą być wprowadzone w życie, jeżeli w ciągu 1 miesiąca od otrzymania informacji zainteresowane Państwo Członkowskie nie złoży protestu przeciwko tym środkom lub Komisja, zgodnie z ust. 4, nie podejmie dalszego badania.
4.
Na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja bada środki, określone w ust. 1.
W przypadku, gdy Komisja w terminie jednego miesiąca od poinformowania, na podstawie ust. 3, decyduje zbadać te środki, wskazuje jednocześnie, czy środki mogą zostać wprowadzone w życie, w całości lub w części, uwzględniając przy badaniu w szczególności możliwość skutków nieodwracalnych.
Po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 11, w terminie jednego miesiąca od otrzymania wszystkich niezbędnych informacji Komisja podejmuje decyzję, czy środki są uzasadnione i zgodne z niniejszym rozporządzeniem i czy w żaden inny sposób nie są sprzeczne z prawem wspólnotowym.
Komisja przekazuje swoją decyzję Radzie oraz Państwom Członkowskim.
Do czasu podjęcia takiej decyzji Komisja może zadecydować o środkach tymczasowych, włączając zawieszenie tych środków w całości lub w części, uwzględniając w szczególności możliwość skutków nieodwracalnych.
5.
Bez względu na przepisy ust. 3 i 4, Państwo Członkowskie może podjąć środki niezbędne, związane z nagłymi problemami o charakterze krótkotrwałym, pod warunkiem, że te środki są zgodne z ust. 2.
Komisja i Państwo (Państwa) Członkowskie są bezzwłocznie informowani o tych środkach wraz z ich odpowiednim uzasadnieniem.
Jeżeli problemy wymagające zastosowania tych środków występują przez ponad 14 dni, Państwo Członkowskie informuje odpowiednio Komisję oraz inne Państwa Członkowskie, i może, za zgodą Komisji, przedłużyć zastosowanie tych środków na dalsze okresy liczące do 14 dni.
Na żądanie zaangażowanego Państwa Członkowskiego (zaangażowanych Państw Członkowskich) lub z własnej inicjatywy Komisja może zawiesić te środki, jeżeli nie spełniają one wymagań ust. 1 i 2 lub są w inny sposób sprzeczne z prawami wspólnotowym.
6.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji, podjętej na podstawie ust. 4 lub 5, do Rady w terminie jednego miesiąca.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może w wyjątkowych okolicznościach podjąć w ciągu miesiąca inna decyzję.
7.
Jeżeli decyzja podjęta przez Państwo Członkowskie zgodnie z niniejszym artykułem ogranicza działalność przewoźnika lotniczego Wspólnoty na trasie wewnątrzwspólnotowej, te same warunki lub ograniczenie stosuje się dla wszystkich przewoźników lotniczych Wspólnoty na tej samej trasie.
Jeżeli decyzja powoduje odmowę nowych lub dodatkowych usług, w taki sam sposób traktuje się wszystkie wnioski przewoźników lotniczych Wspólnoty o świadczenie nowych lub dodatkowych usług na tej trasie.
8.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 ust. 1 i z wyjątkiem wyrażenia zgody przez zaangażowane Państwo (Państwa) Członkowskie, Państwo Członkowskie nie upoważnia przewoźnika lotniczego do:
a) ustanowienia nowej usługi, lub
b) zwiększenia częstotliwości świadczenia istniejącej usługi,
między określonym portem lotniczym na swoim terytorium a innym Państwem Członkowskim przez taki czas, w jakim przewoźnikowi lotniczemu licencjonowanemu przez inne Państwo Członkowskie, nie zezwala się, na podstawie zasad przydziału czasu na start lub lądowanie przewidzianych w art. 8 ust. 2, na ustanowienie nowych usług lub zwiększenie częstotliwości świadczenia istniejących usług do danego portu lotniczego, do czasu przyjęcia przez Radę i wejścia w życie rozporządzenia dotyczącego kodeksu postępowania w przydzielaniu czasu na start lub lądowanie, opartym o ogólną zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową.
Artykuł 10
1.
Ograniczenia zdolności przewozowych nie stosuje się do usług lotniczych objętych niniejszym rozporządzeniem, poza wyjątkami określone w art. 8, 9 i niniejszym artykule.
2.
W przypadku, gdy stosowanie przepisów ust. 1 doprowadziło do poważnych szkód finansowych u regularnego przewoźnika lotniczego (regularnych przewoźników lotniczych), licencjonowanego (licencjonowanych) przez Państwo Członkowskie, Komisja prowadzi badanie, na żądanie tego Państwa Członkowskiego i na podstawie wszystkich istotnych czynników, włączając sytuację rynkową oraz, w szczególności, czy istnieje sytuacja, w której możliwości przewoźników lotniczych tego Państwa Członkowskiego w zakresie skutecznego wspierania konkurencji są w nieuzasadniony sposób naruszone, pozycji finansowej zainteresowanego przewoźnika lotniczego (zainteresowanych przewoźników lotniczych) oraz osiągniętego wykorzystania zdolności przewozowej, Komisja podejmuje decyzję, czy zdolność przewozowa w zakresie regularnej usługi lotniczej do/z tego Państwa powinna zostać zamrożona na czas ograniczony.
3.
Komisja przekazuje swoją decyzję Radzie i Państwom Członkowskim. Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie jednego miesiąca.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może w wyjątkowych okolicznościach podjąć w ciągu miesiąca inną decyzję.
Artykuł 11
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet Doradczy, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Komitet doradza Komisji w sprawie stosowania art. 9 i 10.
3.
Ponadto, Komitet może być konsultowany przez Komisję w sprawie każdej innej kwestii, dotyczącej stosowania niniejszego rozporządzenia.
4.
Komitet opracowuje swój regulamin.
Artykuł 12
1.
W celu wypełnienia swoich obowiązków na podstawie niniejszego rozporządzenia, Komisja może uzyskiwać wszystkie niezbędne informacje od zainteresowanych Państw Członkowskich, które również zapewnią przekazanie informacji przez licencjonowanych przez nie przewoźników lotniczych.
2.
W przypadku, gdy wymagane informacje nie zostały przekazane w terminie ustalonym przez Komisję lub zostały przekazane w sposób niekompletny, Komisja, na podstawie decyzji skierowanej do zainteresowanego Państwa Członkowskiego, żąda informacji do przekazania.
Decyzja określa, jakie informacje są wymagane oraz ustala właściwy termin, w ciągu, którego mają być przekazane.
Artykuł 13
Komisja publikuje sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia do dnia 1 kwietnia 1994 r., a następnie okresowo.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują przy wprowadzaniu w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Poufne informacje uzyskane w trakcie stosowania niniejszego rozporządzenia objęte są tajemnicą służbową.
Artykuł 15
Rozporządzenia (EWG) nr 2343/90 i 294/91 zastępuje się niniejszym rozporządzeniem, z wyjątkiem art. 2 lit. e) ii) i załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2343/90, zgodnie z interpretacją załącznika II do niniejszego rozporządzenia, oraz art. 2 lit. b) i Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 294/91.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2409/92
z dnia 23 lipca 1992 r.
w sprawie taryf i stawek za usługi lotnicze
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
ważne jest ustalenie polityki transportu lotniczego na rynku wewnętrznym w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r. zgodnie z art. 8a Traktatu;
rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
decyzja Rady 87/601/EWG z dnia 14 grudnia 1987 r. dotycząca taryf za regularne usługi lotnicze między Państwami Członkowskimi [4] i rozporządzenie Rady (EWG) nr 2342/90 z dnia 24 lipca 1990 r. dotyczące taryf za regularne usługi lotnicze [5] stanowią pierwsze kroki w kierunku osiągnięcia rynku wewnętrznego w zakresie taryf lotniczych;
taryfy lotnicze powinny zwykle stanowić odzwierciedlenie tendencji występujących na rynku;
należy uzupełnić swobodę w zakresie określania cen właściwymi przepisami, mającymi na celu ochronę interesów konsumentów i przemysłu;
wszystkie zagadnienia polityki cenowej powinny się znaleźć w tym samym rozporządzeniu;
niniejsze rozporządzenie zastępuje rozporządzenie (EWG) nr 2342/90 oraz częściowo zastępuje rozporządzenie Rady (EWG) nr 294/91 z dnia 4 lutego 1991 r. w sprawie prowadzenia obsługi ładunków lotniczych między Państwami Członkowskimi [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy kryteriów i procedur stosowanych w celu ustalenia taryf i stawek za usługi lotnicze dotyczące transportu wyłącznie w ramach Wspólnoty.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3 niniejsze rozporządzenie nie może być stosowane wobec:
a) taryf i stawek pobieranych prez przewoźników lotniczych, niebędących przewoźnikami lotniczymi Wspólnoty;
b) taryf i stawek ustalonych w wykonaniu obowiązków usług publicznych, które określa rozporządzenie Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych [7].
3.
Wyłącznie przewoźnicy lotniczy Wspólnoty będą uprawnieni do wprowadzenia nowych produktów lub taryf niższych od istniejących dla tych samych produktów.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "taryfy lotnicze" oznaczają ceny podawane w walucie ecu lub w walucie lokalnej, które pasażerowie płacą przewoźnikom lotniczym lub ich przedstawicielom za ich przewóz oraz przewóz ich bagażu w ramach usług lotniczych, oraz wszystkie warunki, w których ceny te mają zastosowanie, w tym wynagrodzenie i warunki oferowane agencjom i inne usługi pomocnicze;
b) "stawki od miejsca" oznaczają ceny podawane w walucie ecu lub w walucie lokalnej, które płacą osoby czarterujące przewoźnikom lotniczym za przewóz w ramach usług lotniczych osoby czarterującej lub jej klientów oraz ich bagażu, i wszystkie warunki, w jakich mają zastosowanie te ceny, w tym wynagrodzenie i warunki oferowane agencji i inne usługi pomocnicze;
c) "taryfy czarterowe" oznaczają ceny podawane w walucie ecu lub w walucie lokalnej, które płacą pasażerowie osobom czarterującym za usługi stanowiące lub włączające ich przewóz oraz przewóz ich bagażu w ramach usług lotniczych, oraz wszystkie warunki, w jakich mają zastosowanie te ceny, w tym wynagrodzenie i warunki oferowane agencji lub inne usługi pomocnicze;
d) "stawki cargo" oznaczają ceny podawane w ecu lub w walucie lokalnej, płacone za przewóz ładunków, oraz warunki, w jakich te ceny mają zastosowanie, w tym wynagrodzenie i warunki oferowane agencji i inne usługi pomocnicze;
e) "standardowe stawki cargo" oznaczają taryfy podawane zwykle przez przewoźnika lotniczego, włączając dostępność normalnych rabatów;
f) "usługa lotnicza" oznacza lot lub serię lotów przewożących pasażerów, ładunek i/lub pocztę za wynagrodzenie i/lub wynajem;
g) "przewoźnik lotniczy" oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego z posiadaną ważną licencją na działalność;
h) "przewoźnik lotniczy Wspólnoty" oznacza przewoźnika lotniczego posiadającego ważną licencję na działalność wydaną przez Państwo Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2407/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie licencjonowania przewoźników lotniczych [8].
i) "zainteresowane Państwo(-a) Członkowskie" oznacza Państwo(-a) Członkowskie, między którymi lub w których taryfa lub stawka jest stosowana;
j) "odnośne Państwo(-a) Członkowskie" oznacza zainteresowane Państwo(-a) Członkowskie oraz Państwo(-a) Członkowskie, w którym przewoźnik(-cy) prowadzący obsługę linii lotniczej jest (są) licencjonowani;
k) "taryfa podstawowa" oznacza najniższą w pełni ruchomą taryfę, dostępną w obie strony, która jest oferowana do sprzedaży przynajmniej w tym samym zakresie jak wszystkie inne w pełni ruchome taryfy oferowane w ramach tych samych usług lotniczych.
Artykuł 3
Taryfy czarterowe oraz stawki za miejsca i za przewóz ładunku nakładane przez przewoźników lotniczych Wspólnoty zostaną ustalone za pomocą wspólnej zgody stron umowy transportowej.
Artykuł 4
Przewoźnicy lotniczy prowadzący działalność w ramach Wspólnoty informują o wszystkich taryfach lotniczych i standardowych stawkach za przewóz ładunku na wniosek każdej osoby.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla niniejszego rozporządzenia przewoźnicy lotniczy Wspólnoty swobodnie ustalają taryfy lotnicze.
2.
Zainteresowane Państwo(-a) Członkowskie może (mogą) wymagać przedstawienia im taryf lotniczych w sposób przez nie ustalony, bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub tożsamość przewoźników lotniczych.
Nie można wymagać przedstawienia ich w terminie dłuższym niż 24 godziny (w tym dzień roboczy) przed wejściem w życie taryf lotniczych, wyłączywszy przypadek pokrywania się istniejącej taryfy, kiedy wymagane jest jedynie wcześniejsze zawiadomienie.
3.
Przed dniem 1 kwietnia 1997 r. Państwo Członkowskie może wymagać, aby zostały przedstawione taryfy lotnicze na trasach krajowych, gdzie prowadzi działalność nie więcej niż jeden przewoźnik, któremu przyznało licencję, lub dwóch przewoźników, którym przyznało licencję w ramach wspólnej działalności, w terminie wcześniejszym niż jeden dzień roboczy, ale nie dłuższym niż miesiąc przed wejściem w życie taryf lotniczych.
4.
Taryfa lotnicza może być stosowana do sprzedaży i przewozu, aż do jej wycofania zgodnie z art. 6 lub art. 7.
Artykuł 6
1.
Zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym artykule zainteresowane Państwo Członkowskie może w każdej chwili zadecydować o:
a) wycofaniu podstawowej taryfy, która jest zbyt wysoka na niekorzyść użytkowników w stosunku do długoterminowych całkowicie przydzielonych odnośnych kosztów przewoźnika lotniczego wraz z zadowalającym zyskiem z kapitału, uwzględniając całkowitą strukturę taryf za daną trasę oraz inne istotne czynniki, w tym stan konkurencji na rynku;
b) zatrzymaniu, w sposób niedyskryminujący, dalszych obniżek taryf na rynku, zarówno na trasie lub grupie tras, jeżeli tendencje rynkowe doprowadziły do stałej tendencji zniżkowej taryf lotniczych, znacznie odbiegającej od zwykłych sezonowych zmian w polityce cenowej i powodując duże straty pośród wszystkich przewoźników lotniczych świadczących dane usługi lotnicze, biorąc pod uwagę długoterminowe całkowicie przydzielone odnośne koszty przewoźników lotniczych.
2.
Decyzja podjęta zgodnie z ust. 1 jest notyfikowana, wraz z uzasadnieniem, Komisji oraz wszystkim innym Państwom Członkowskim/Państwu Członkowskiemu, jak również zainteresowanemu przewoźnikowi lotniczemu/zainteresowanym przewoźnikom lotniczym.
3.
Jeżeli w ciągu 14 dni od daty otrzymania notyfikacji żadne zainteresowane Państwo Członkowskie lub Komisja nie poinformuje o sprzeciwie, podając jego powody na podstawie ust. 1, Państwo Członkowskie, które podejmuje decyzję zgodnie z ust. 1, może nakazać zainteresowanemu przewoźnikowi lotniczemu/zainteresowanym przewoźnikom lotniczym wycofanie podstawowej taryfy lub odpowiednio zaprzestania dalszych obniżek taryf.
4.
W przypadku różnicy zdań każde zainteresowane Państwo Członkowskie może zażądać konsultacji w celu ponownego zbadania sytuacji.
Konsultacje odbędą się w ciągu 14 dni od dnia wystąpienia z wnioskiem, chyba że postanowiono inaczej.
Artykuł 7
1.
Na wniosek odnośnego Państwa Członkowskiego Komisja zbada, czy decyzja dotycząca działania lub niepodejmowania działania zgodnie z art. 6 odpowiada kryteriom art. 6 ust. 1.
Jednocześnie Państwo Członkowskie poinformuje inne zainteresowane Państwo(-a) Członkowskie oraz zainteresowanego przewoźnika lotniczego/zainteresowanych przewoźników lotniczych.
Komisja niezwłocznie opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, że taryfa(-y) lotnicza(-e) została(-y) poddana(-e) przeglądowi.
2.
Niezależnie od ust. 1 Komisja może zbadać, na podstawie skargi złożonej przez stronę mającą uzasadniony interes prawny, czy taryfy lotnicze odpowiadają kryteriom określonym w art. 6 ust. 1.
Komisja niezwłocznie opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, że taryfa(-y) lotnicza(-e) została(-y) poddana(-e) przeglądowi.
3.
Taryfa lotnicza obowiązująca w momencie poddania jej przeglądowi zgodnie z ust. 1 będzie obowiązywała w czasie przeglądu.
Jednakże jeżeli Komisja lub Rada zgodnie z ust. 8 zadecydowała w okresie poprzednich sześciu miesięcy, że podobny lub niższy poziom podstawowej taryfy dla danych miast nie odpowiada kryteriom art. 6 ust. 1 lit. a), taryfa lotnicza nie pozostanie w mocy w czasie przeglądu.
Ponadto, jeżeli jest stosowany ust. 6, zainteresowany przewoźnik lotniczy nie może stosować w czasie przeglądu dokonywanego przez Komisję taryfy podstawowej wyższej od tej, która była stosowana bezpośrednio przed przeglądem taryfy podstawowej.
4.
Po zasięgnięciu opinii zainteresowanych Państw Członkowskich Komisja podejmie jak najszybciej decyzję i najpóźniej w ciągu 20 dni roboczych od otrzymania wystarczających informacji od zainteresowanego przewoźnika lotniczego/zainteresowanych przewoźników lotniczych.
Komisja weźmie pod uwagę wszelkie informacje otrzymane od zainteresowanych stron.
5.
Jeżeli przewoźnik lotniczy nie dostarcza wymaganych informacji w określonym terminie ustalonym przez Komisję lub dostarcza je w sposób niekompletny, Komisja na mocy decyzji zażąda dostarczenia informacji.
Decyzja określi, jakie informacje są wymagane, oraz ustali odpowiedni termin ich dostarczenia.
6.
Komisja może zadecydować, na mocy decyzji, o wycofaniu obowiązującej taryfy lotniczej do czasu ostatecznego jej ustalenia, jeżeli przewoźnik lotniczy dostarcza błędnych informacji lub czyni to w sposób niekompletny, lub nie dostarcza ich w terminie ustalonym na mocy decyzji zgodnie z ust. 5.
7.
Komisja niezwłocznie podaje do informacji zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu/zainteresowanym Państwom Członkowskim oraz zainteresowanemu przewoźnikowi lotniczemu/zainteresowanym przewoźnikom lotniczym swoją uzasadnioną decyzję zgodnie z ust. 4 i 6.
8.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji zgodnie z ust. 4 do Rady w terminie jednego miesiąca.
Rada może podjąć inną decyzję kwalifikowaną większością głosów w terminie jednego miesiąca.
9.
Zainteresowane Państwa Członkowskie dopilnują, aby decyzja Komisji została wykonana, chyba że decyzja jest badana przez Radę lub Rada podejmuje inną decyzję zgodnie z ust. 8.
Artykuł 8
Przynajmniej raz w roku Komisja zasięga opinii przedstawicieli organizacji użytkowników transportu lotniczego ze Wspólnoty w sprawie taryf lotniczych i odnośnych zagadnień, dostarczając uczestnikom odpowiednich informacji.
Artykuł 9
Komisja opublikuje sprawozdanie dotyczące zastosowania niniejszego rozporządzenia najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1994 r. oraz okresowo w terminie późniejszym.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie i Komisja będą współpracowały przy wprowadzaniu niniejszego rozporządzenia, w szczególności odnośnie do gromadzenia informacji dla celów sprawozdania określonego w art. 9.
2.
Informacje poufne otrzymane w czasie obowiązywania niniejszego rozporządzenia podlegają tajemnicy zawodowej.
Artykuł 11
Rozporządzenie (EWG) nr 2342/90 traci moc.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2410/92
z dnia 23 lipca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3975/87 ustanawiające procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 87,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3975/87 [4] tworzyło część pakietu wzajemnie powiązanych środków, przyjętych przez Komisję jako pierwszy krok w kierunku utworzenia rynku wewnętrznego w zakresie transportu; jego zakres został odpowiednio ograniczony do międzynarodowego transportu lotniczego między portami lotniczymi Wspólnoty;
Komisja nie posiada zatem obecnie żadnych środków do prowadzenia bezpośredniego dochodzenia w sprawie podejrzenia o naruszenie art. 85 i 86 Traktatu i brak jej prawa do podejmowania decyzji lub nakładania takich kar, które są niezbędne do zatwierdzenia umów zgodnie z art. 85 ust. 3 oraz do spowodowania zakończenia naruszeń stwierdzonych przez nią w odniesieniu do transportu wewnątrz Państwa Członkowskiego;
transport powietrzny w całości odbywający się wewnątrz Państwa Członkowskiego jest obecnie przedmiotem działań liberalizacyjnych Wspólnoty; jest zatem pożądane ustanowienie przepisów, zgodnie z którymi Komisja, działając w bliskiej i stałej współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich, może podejmować środki konieczne do zastosowania art. 85 i 86 Traktatu w tej dziedzinie transportu lotniczego w sytuacji, gdy może mieć to wpływ na handel między Państwami Członkowskimi;
istnieje potrzeba ustanowienia bezpiecznej i przejrzystej struktury prawnej w zakresie transportu lotniczego wewnątrz Państwa Członkowskiego, przy zapewnieniu konsekwentnego stosowania reguł konkurencji; zatem cel rozporządzenia (EWG) nr 2975/87 powinien zostać rozszerzony na tę dziedzinę transportu lotniczego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 skreśla się wyraz "międzynarodowego".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w następnym dniu po dniu jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2411/92
z dnia 23 lipca 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3976/87 w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu lotniczego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 87,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3975/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. ustanawiającym procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego [4], Komisja ma obecnie prawo do wprowadzenia w życie przepisów o konkurencji w odniesieniu do transportu lotniczego wewnątrz Państw Członkowskich; pożądane jest zatem rozpatrzenie możliwości przyjęcia wyłączeń grupowych dla tego obszaru transportu;
rozporządzenie (EWG) nr 3976/87 [5] upoważnia Komisję do oświadczenia na drodze rozporządzenia, że przepisów art. 85 ust. 1 nie stosuje się do niektórych kategorii umów między przedsiębiorstwami, decyzji związków przedsiębiorstw i praktyk uzgodnionych;
prawo do stosowania tych wyłączeń grupowych zostało nadane na czas ograniczony, upływający dnia 31 grudnia 1992 r., w celu umożliwienia przewoźnikom lotniczym przystosowania się do bardziej konkurencyjnego otoczenia, wynikającego ze zmian w systemie uregulowań, stosowanym w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego międzynarodowego transportu lotniczego;
kontynuacja wyłączeń grupowych po tym terminie jest uzasadniona w ramach dalszych środków liberalizacji sektora transportu lotniczego, przyjętych przez Wspólnotę; cel tych wyłączeń grupowych i związane z nimi warunki powinny zostać określone przez Komisję, w bliskiej współpracy z Państwami Członkowskimi, biorąc pod uwagę zmiany w konkurencyjnym otoczeniu, osiągnięte od czasu wejścia w życie rozporządzenia (EWG) nr 3976/87,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3976/87 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 skreśla się wyraz "międzynarodowego".
2) W art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Komisja może, w szczególności, wydać takie rozporządzenie dotyczące porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych, których celem są jakiekolwiek z następujących celów:
- wspólne planowanie i koordynowanie rozkładów lotów,
- konsultacje dotyczące stawek za przewóz osób i bagażu oraz ładunków w regularnych usługach lotniczych,
- wspólną obsługę nowych mniej obciążonych regularnych usługach lotniczych,
- przydział czasu na start lub lądowanie i ustalanie harmonogramów portowych; Komisja zadba o zapewnienie zgodności z kodeksem postępowania, wydanym przez Radę,
- wspólny zakup, opracowanie i eksploatację systemów rezerwacji komputerowej, dotyczących ustalania rozkładów, rezerwacji i wystawiania biletów przez przedsiębiorstwa transportu lotniczego; Komisja zadba o zapewnienie zgodności z kodeksem postępowania, wydanym przez Radę."
3) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Każde rozporządzenie, wydane zgodnie z art. 2, obowiązuje w określonym czasie.
Może ono zostać uchylone lub zmienione, jeżeli uległy zmianie okoliczności w odniesieniu do wszelkich czynników, które spowodowały jego wydanie; w takim przypadku ustala się termin wprowadzenia zmian do porozumień i praktyk uzgodnionych, których dotyczyło poprzednie rozporządzenie przed jego uchyleniem lub zmianą."
4.
Skreśla się art. 8.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2434/92
z dnia 27 lipca 1992 r.
zmieniające część II rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności art. 49,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
swobodny przepływ pracowników wewnątrz Wspólnoty stanowi prawo podstawowe ustanowione w Traktacie;
w celu urzeczywistnienia swobodnego przepływu pracowników będących obywatelami Państw Członkowskich niezbędne jest wzmocnienie mechanizmu obsadzania wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie, przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 1612/68 [4];
zasada niedyskryminacji pracowników Wspólnot implikuje uznanie — faktyczne i prawne — prawa obywateli Państw Członkowskich do korzystania z takich samych uprawnień na rynku pracy jak te, które są udziałem własnych obywateli każdego Państwa Członkowskiego; owa równość traktowania powinna być stosowana w ramach mechanizmów obsadzania wolnych miejsc pracy na podstawie wniosków o zatrudnienie;
istotne jest zapewnienie możliwie największej przejrzystości wspólnotowego rynku pracy, zwłaszcza przy określaniu wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie, które są przedmiotem mechanizmów wspólnotowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1612/68 wprowadza się następujące zmiany:
1. nie dotyczy niniejszej wersji językowej;
2. w art. 14:
- w ust. 1 skreśla się wyrazy "według regionu i branży"
- ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Komisja, możliwie najszerzej uwzględniając opinię Komitetu Technicznego, określa sposób sporządzania informacji, o której mowa w ust. 1."
- w pierwszym zdaniu ust. 3. wyrazy "w porozumieniu z Komitetem Technicznym" zastępuje się wyrazami "możliwie najszerzej uwzględniając opinię Komitetu Technicznego",
- nie dotyczy niniejszej wersji językowej;
3.
Artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
Wyspecjalizowana służba każdego Państwa Członkowskiego powinna regularnie przesyłać wyspecjalizowanym służbom innych Państw Członkowskich oraz Europejskiemu Urzędowi Koordynacji:
a) dane na temat wolnych miejsc pracy, które mogłyby zostać obsadzone przez obywateli innych Państw Członkowskich;
b) dane na temat wolnych miejsc pracy skierowanych do państw niebędących członkami Wspólnot;
c) dane na temat wniosków o zatrudnienie osób, które w sposób formalny wyraziły chęć pracy w innym Państwie Członkowskim;
d) informacje według regionów i branż o osobach ubiegających się o pracę, które faktycznie wyraziły wolę podjęcia pracy w innym Państwie Członkowskim.
Wyspecjalizowane służby każdego Państwa Członkowskiego niezwłocznie przekazują takie informacje odpowiednim służbom zatrudnienia lub agencjom.
2.
Dane dotyczące wolnych miejsc pracy określonych w ust. 1 przekazywane są według jednolitego systemu, który zostanie ustalony przez Europejski Urząd Koordynacji we współpracy z Komitetem Technicznym.
W razie potrzeby Europejski Urząd Koordynacji może dostosować ten system we współpracy z Komitetem Technicznym."
4.
Art. 16 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Dane o wolnych miejscach pracy w rozumieniu art. 15, przekazywane służbom zatrudnienia jednego Państwa Członkowskiego, podawane są do wiadomości i odpowiednio przetwarzane przez właściwe służby zatrudnienia innych Państw Członkowskich.
Służby te przekazują służbom pierwszego Państwa Członkowskiego dane dotyczące odpowiednich wniosków o zatrudnienie.
2.
Właściwe służby Państwa Członkowskiego w terminie nieprzekraczającym jednego miesiąca odpowiadają na wnioski o zatrudnienie, o których mowa w art. 15 ust. 1 lit. c).
3.
Służby zatrudnienia udzielają pracownikom będącym obywatelami Państw Członkowskich takiego samego pierwszeństwa, z jakiego korzystają pracownicy krajowi przed obywatelami państw, które nie są członkami Wspólnot."
5.
W art. 17 ust. 1:
- nie dotyczy niniejszej wersji językowej,
- w lit. a) ppkt i) wyraz "zestawień" zastępuje się wyrazem "danych",
- lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
- "b) służby terytorialnie właściwe dla regionów przygranicznych dwóch lub kilku Państw Członkowskich regularnie wymieniają dane dotyczące wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie w ich regionie oraz, działając zgodnie z porozumieniami z innymi służbami zatrudnienia tego samego państwa, dokonują bezpośredniego zestawienia i kojarzenia wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie.
W razie potrzeby, służby terytorialnie właściwe dla regionów przygranicznych także nawiązują współpracę i tworzą struktury świadczenia usług w celu zapewnienia:
- użytkownikom możliwie najpełniejszych informacji o różnych aspektach mobilności oraz
- pracownikom i pracodawcom, służbom socjalnym (w szczególności publicznym, prywatnym lub działającym w interesie publicznym) i zainteresowanym instytucjom — systemu skoordynowanych działań dotyczących mobilności;";
6.
W art. 19:
- ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Na podstawie sprawozdania Komisji sporządzonego w oparciu o informacje przekazane przez Państwa Członkowskie, państwa te wraz z Komisją co najmniej raz w roku wspólnie analizują rezultaty wspólnotowych rozwiązań dotyczących wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie."
- dodaje się następujący ustęp:
"3.
Co dwa lata Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z wykonania przepisów części II niniejszego rozporządzenia, podsumowując informacje i dane uzyskane w wyniku przeprowadzonych studiów i badań oraz podkreślając zagadnienia przydatne dla dalszego kształtowania wspólnotowego rynku pracy."
7.
Art. 20 zostaje skreślony.
8.
Załącznik zostaje skreślony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
:ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2719/92
z dnia 11 września 1992 r.
w sprawie towarzyszącego dokumentu urzędowego dotyczącego przepływu w ramach systemu zawieszenia podatku wyrobów objętych podatkiem akcyzowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania[1], w szczególności jej art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1,
uwzględniając opinię Komitetu ds. Podatku Akcyzowego,
a także mając na uwadze, co następuje: przepływ wyrobów objętych podatkiem akcyzowym między składami podatkowymi oraz pomiędzy składem podatkowym a przedsiębiorcą rejestrowym i nierejestrowym, odbywa się zgodnie z ustaleniami dotyczącymi zawieszenia podatku akcyzowego; niezbędne jest ustanowienie w wiążący sposób formy i treści towarzyszących dokumentów, które mogą być zarówno dokumentami handlowymi jak i urzędowymi;
konieczne jest określenie, kto przesyła właściwym władzom przewidziany dla tych władz czwarty egzemplarz dokumentu towarzyszącego oraz jak ma to następować; celowe i zgodne z praktyką jest nałożenie tego obowiązku na odbiorcę towaru w kraju przeznaczenia, ponieważ jedynie on jest w stanie przesłać ten dokument istotny dla sprawowania nadzoru podatkowego bez obawy, że zostanie on przesłany błędnie przesłany; o ile jest to wymagane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia, także czwarty egzemplarz powinien zawierać potwierdzenie odbioru, które wskazuje tym władzom, że towary zostały przyjęte do składu podatkowego odbiorcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dokument wskazany w Załączniku jest stosowany jako urzędowy dokument towarzyszący przepływowi towarów, zgodnemu z ustaleniami dotyczącymi zawieszenia podatku, towarów objętych podatkiem akcyzowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/12/EWG.
Na odwrocie pierwszego egzemplarza dokumentu podane są wskazówki dotyczące sposobu jego wypełnienia i procedury jego wykorzystania.
Artykuł 2
1.
Dokument handlowy może zastąpić dokument urzędowy pod warunkiem że zawiera te same informacje, które są wymagane w dokumencie urzędowym.
2.
Dokument handlowy, który nie posiada takiego samego układu jak dokument urzędowy musi zawierać te same informacje co wymagane w dokumencie urzędowym, a charakter informacji musi być identyfikowany przez numer odpowiadający numerowi odpowiedniej rubryki w dokumencie urzędowym.
Artykuł 3
W przypadku gdy towary objęte podatkiem akcyzowym są przesyłane stałymi rurociągami Państwa Członkowskie, których to dotyczy, mogą, drogą wzajemnego porozumienia zezwolić, aby informacje o rodzaju i ilości przesyłanych towarów były przekazywane pomiędzy składem podatkowym wysyłającego a składem odbiorcy, w formie elektronicznej, która zastąpi dokumenty towarzyszące.
Takie porozumienie powinno zapewnić, aby wszystkie dane niezbędne do celów kontroli zapasów i poboru podatków były przekazane.
Artykuł 4
Jeżeli jest to wymagane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia, odbiorca załącza do czwartego egzemplarza dokumentu towarzyszącego takie samo potwierdzenie odbioru jak do egzemplarza trzeciego (egzemplarz do zwrotu) i udostępnia to właściwym władzom, którym składa sprawozdanie zgodnie z ich wskazaniami.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2812/92
z dnia 25 września 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1039/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej, bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92
z dnia 12 października 1992 r.
ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 100a i 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: podstawą Wspólnoty jest unia celna; w interesie zarówno podmiotów gospodarczych Wspólnoty, jak i władz celnych należy zebrać w jednym kodeksie przepisy prawa celnego zawarte obecnie w licznych rozporządzeniach i dyrektywach wspólnotowych; zadanie to ma zasadnicze znaczenie dla przyszłości rynku wewnętrznego;
wprowadzony w ten sposób Wspólnotowy Kodeks Celny, zwany dalej "Kodeksem", zawiera obowiązujące przepisy prawa celnego; jednakże należy wprowadzić zmiany w przepisach celnych celem zwiększenia ich spójności, uproszczenia ich oraz uzupełnienia istniejących wciąż luk, w celu przyjęcia kompletnych wspólnotowych przepisów prawa w tej dziedzinie;
Kodeks, oparty na założeniach rynku wewnętrznego, musi zawierać reguły i procedury ogólne, które zapewniają stosowanie środków taryfowych i innych środków ustanowionych na poziomie Wspólnoty w ramach wymiany towarowej pomiędzy Wspólnotą i państwami trzecimi, łącznie ze środkami wspólnej polityki rolnej i wspólnej polityki handlowej, z uwzględnieniem wymogów tych polityk;
należy zaznaczyć, iż obecny Kodeks jest stosowany bez uszczerbku dla przepisów szczególnych przyjętych w innych dziedzinach; takie szczególne przepisy mogą istnieć lub mogą być wprowadzone w ramach przepisów prawa rolnego, statystycznego lub polityki handlowej i polityki zasobów własnych;
w celu zapewnienia równowagi pomiędzy potrzebami władz celnych, mając na względzie zapewnienie prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego oraz prawa podmiotów gospodarczych do ich sprawiedliwego traktowania, należy przede wszystkim stworzyć wspomnianym władzom szerokie możliwości kontroli oraz zapewnić prawo do odwołania się wymienionym podmiotom; wprowadzenie systemu odwołań w dziedzinie cła wymaga w Zjednoczonym Królestwie wprowadzenia nowych procedur administracyjnych, które nie będą mogły wejść w życie przed dniem 1 stycznia 1995 r.;
ze względu na nadrzędne znaczenie, jakie ma dla Wspólnoty handel zagraniczny, należy znieść lub przynajmniej ograniczyć do minimum formalności i kontrolę celną;
należy zapewnić jednolite stosowanie niniejszego Kodeksu oraz ustanowić w tym celu procedurę wspólnotową, która pozwoliłaby określić reguły jego stosowania we właściwych terminach; w celu zapewnienia ścisłej i skutecznej współpracy w tej dziedzinie między Państwami Członkowskimi i Komisją należy powołać Komitet Kodeksu Celnego;
wydając przepisy wykonawcze do niniejszego Kodeksu, należy w miarę możliwości zwrócić uwagę na zapobieganie nadużyciom lub nieprawidłowościom mogącym przynieść uszczerbek budżetowi Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
ROZDZIAŁ 1
ZAKRES STOSOWANIA I PODSTAWOWE DEFINICJE
Artykuł 1
Przepisy prawa celnego składają się z niniejszego Kodeksu oraz z przepisów wydanych w celu stosowania go we Wspólnocie lub w Państwach Członkowskich Wspólnoty.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych ustanowionych w innych dziedzinach niniejszy Kodeks stosuje się:
- w handlu między Wspólnotą a państwami trzecimi;
- w odniesieniu do towarów, których dotyczy Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
Artykuł 2
1.
Przepisy prawa celnego stosuje się w sposób jednolity na całym obszarze celnym Wspólnoty, chyba że postanowienia umów międzynarodowych, praktyka przyjęta zwyczajowo na określonym obszarze geograficznym i gospodarczym bądź też przepisy dotyczące stosowania przez Wspólnotę autonomicznych środków stanowią inaczej.
2.
Niektóre przepisy prawa celnego mogą być również stosowane poza obszarem celnym Wspólnoty na mocy przepisów szczególnych lub umów międzynarodowych.
Artykuł 3
1.
Obszar celny Wspólnoty obejmuje:
- terytorium Królestwa Belgii,
- terytorium Królestwa Danii, z wyjątkiem Wysp Owczych i Grenlandii,
- terytorium Republiki Federalnej Niemiec, z wyjątkiem wyspy Helgoland i terytorium Büsingen (Traktat z dnia 23 listopada 1964 r. między Republiką Federalną Niemiec a Konfederacją Szwajcarską);
- terytorium Królestwa Hiszpanii, z wyjątkiem Ceuty i Melilli;
- terytorium Republiki Greckiej,
- terytorium Republiki Francuskiej, z wyjątkiem terytoriów zamorskich i wspólnot terytorialnych,
- terytorium Irlandii,
- terytorium Republiki Włoskiej, z wyjątkiem gmin Livigno i Campione d'Italia oraz wód krajowych jeziora Lugano znajdujących się pomiędzy nabrzeżem a granicą polityczną strefy położonej pomiędzy Ponte Tesa i Porto Ceresio,
- terytorium Wielkiego Księstwa Luksemburga,
- terytorium Królestwa Niderlandów w Europie,
- terytorium Republiki Portugalskiej,
- terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jak również Wysp Normandzkich i wyspy Man.
2.
Następujące terytoria położone poza terytorium Państw Członkowskich, z uwzględnieniem konwencji i traktatów, które są wobec nich stosowane, uważa się również za stanowiące część obszaru celnego Wspólnoty:
a) NIEMCY
Austriackie terytoria Jungholz i Mittelberg, tak jak są one określone w następujących traktatach:
- dla Jungholz: w traktacie z dnia 3 maja 1869 r. (Bayrisches Regierungsblatt 1868, str. 1245),
- dla Mittelberg: w traktacie z dnia 2 grudnia 1890 r. (Reichsgesetzblatt 1891, str. 59).
b) FRANCJA
Terytorium Księstwa Monako, tak jak jest ono określone w Konwencji celnej podpisanej w Paryżu dnia 18 maja 1963 r. (Journal officiel z dnia 27 września 1963 r., str. 8679).
c) WŁOCHY
Terytorium Republiki San Marino, tak jak jest ono określone w Konwencji z dnia 31 marca 1939 r. (ustawa nr 1220 z dnia 6 czerwca 1939 r.).
3.
Do obszaru celnego Wspólnoty włączone są morza terytorialne, morskie wody wewnętrzne oraz przestrzeń powietrzna Państw Członkowskich i terytoriów określonych w ust. 2, z wyjątkiem mórz terytorialnych, morskich wód wewnętrznych i przestrzeni powietrznej terytoriów, które nie są częścią obszaru celnego Wspólnoty zgodnie z ust. 1.
Artykuł 4
Użyte w niniejszym Kodeksie określenia oznaczają:
1) "osoba" oznacza:
- osobę fizyczną,
- osobę prawną,
- o ile obowiązujące przepisy przewidują taką możliwość, stowarzyszenie osób uznane za zdolne do podejmowania czynności prawnych a nieposiadające przy tym osobowości prawnej;
2) "osoba mająca swoją siedzibę we Wspólnocie" oznacza:
- jeżeli chodzi o osobę fizyczną, każdą osobę, która na stałe w niej zamieszkuje,
- jeżeli chodzi o osobę prawną lub stowarzyszenie osób, każdą osobę, której siedziba statutowa, siedziba główna lub inna stała siedziba tam się znajduje;
3) "organy celne" oznaczają organy uprawnione między innymi do stosowania przepisów prawa celnego;
4) "urząd celny" oznacza każdy urząd, w którym mogą zostać dokonane, w całości lub w części, formalności przewidziane przepisami celnymi;
5) "decyzja" oznacza każdą czynność administracyjną dotyczącą prawa celnego, podjętą przez organ celny w indywidualnym przypadku, mającą skutki prawne w odniesieniu do jednej lub kilku osób określonych lub mogących zostać określonymi; określenie to obejmuje między innymi wiążącą informację taryfową w rozumieniu art. 12;
6) "status celny" oznacza określenie towaru jako towar wspólnotowy lub niewspólnotowy;
7) "towary wspólnotowe" oznaczają towary:
- całkowicie uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Wspólnoty, zgodnie z warunkami określonymi w art. 23, bez udziału towarów przywiezionych z państw lub terytoriów niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty.
- przywiezione z państw lub terytoriów niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty i dopuszczone do obrotu;
- uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Wspólnoty z towarów określonych w tiret drugim lub z towarów określonych w tiret pierwszym i drugim;
8) "towary niewspólnotowe" oznaczają towary inne niż określone w akapicie siódmym.
Bez uszczerbku dla art. 163 i 164 towary wspólnotowe tracą swój status celny z chwilą opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty;
9) "dług celny" oznacza nałożony na osobę obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych (dług celny w przywozie) lub należności wywozowych (dług celny w wywozie), które stosuje się do towarów określonych zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi;
10) "należności celne przywozowe" oznaczają:
- cła i opłaty o równoważnym skutku należne przy przywozie towarów,
- rolne opłaty wyrównawcze i inne opłaty przywozowe ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej lub odrębnych przepisów mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych;
11) "należności celne wywozowe" oznaczają:
- cła i opłaty o równoważnym skutku należne przy wywozie towarów,
- rolne opłaty wyrównawcze i inne opłaty wywozowe ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej lub odrębnych przepisów mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych;
12) "dłużnik" oznacza każdą osobę zobowiązaną do zapłacenia kwoty długu celnego;
13) "dozór celny" oznacza ogólne działania prowadzone przez organy celne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz, w razie potrzeby, innych przepisów mających zastosowanie do towarów znajdujących się pod dozorem celnym;
14) "kontrola celna" oznacza wykonywanie specjalnych czynności, takich jak: weryfikacja towarów, kontrola posiadania i autentyczności dokumentów, kontrola księgowości i innych dokumentów przedsiębiorstw, kontrola środków transportu, kontrola bagaży i innych towarów przewożonych przez osoby, prowadzenie dochodzeń w postępowaniu administracyjnym i innych podobnych czynności w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego i, w razie potrzeby, innych przepisów mających zastosowanie w odniesieniu do towarów znajdujących się pod dozorem celnym;
15) "przeznaczenie celne towaru" oznacza:
a) objęcie towaru procedurą celną,
b) wprowadzenie towaru do wolnego obszaru celnego lub do składu wolnocłowego,
c) powrotny wywóz towaru poza obszar celny Wspólnoty,
d) zniszczenie towaru,
e) zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa;
16) "procedura celna" oznacza:
a) dopuszczenie do obrotu;
b) tranzyt;
c) skład celny;
d) uszlachetnianie czynne;
e) przetwarzanie pod kontrolą celną;
f) odprawę czasowa;
g) uszlachetnianie bierne;
h) wywóz;
17) "zgłoszenie celne" oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną;
18) "zgłaszający" oznacza osobę, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne;
19) "przedstawienie towarów organom celnym" oznacza zawiadomienie organów celnych, w wymaganej formie, o dostarczeniu towarów do urzędu celnego albo do innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne;
20) "zwolnienie towarów" oznacza czynność podjętą przez organy celne umożliwiającą użycie towarów w celach określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte;
21) "osoba uprawniona do korzystania z procedury" oznacza osobę, na rzecz której zostało dokonane zgłoszenie celne, lub osobę, na którą przeniesiono prawa i obowiązki wyżej wymienionej osoby związane z procedurą celną;
22) "posiadacz pozwolenia" oznacza osobę, której wydano pozwolenie;
23) "obowiązujące przepisy" oznaczają przepisy wspólnotowe lub przepisy krajowe;
24) "procedura Komitetu" oznacza procedurę przewidzianą lub określoną w art. 249.
ROZDZIAŁ 2
RÓŻNE PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE W SZCZEGÓLNOŚCI PRAW I OBOWIĄZKÓW OSÓB WZGLĘDEM PRZEPISÓW PRAWA CELNEGO
Sekcja 1
Prawo przedstawicielstwa
Artykuł 5
1. Na warunkach określonych w art. 64 ust. 2 i z zastrzeżeniem przepisów przyjętych w ramach art. 243 ust. 2 lit. b) każda osoba ma prawo do działania przez przedstawiciela reprezentującego ją przed organami celnymi celem dokonania wszelkich czynności i formalności przewidzianych w przepisach prawa celnego.
2.
Przedstawicielstwo może być:
- bezpośrednie, w tym przypadku przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub
- pośrednie, w tym przypadku przedstawiciel działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.
Państwa Członkowskie mogą sobie zastrzec prawo do dokonywania, na swoim obszarze, zgłoszenia celnego przez:
- przedstawiciela bezpośredniego, lub
- przedstawiciela pośredniego;
tak aby przedstawicielem był agent celny wykonujący swój zawód na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
3. Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 64 ust. 2 lit. b) i ust. 3 przedstawicielem jest osoba mająca swoją siedzibę we Wspólnocie.
4.
Przedstawiciel musi zgłosić fakt wykonywania działalności na rzecz osoby reprezentowanej, sprecyzować, czy jest to przedstawicielstwo pośrednie czy bezpośrednie, oraz być umocowany do reprezentowania.
Osoba, która nie zadeklaruje faktu wykonywania działalności w imieniu lub na rzecz innej osoby, lub taka, która zadeklaruje, że działa w imieniu lub na rzecz innej osoby, nie będąc umocowana do reprezentowania, jest traktowana jako działająca we własnym imieniu i na własną rzecz.
5.
Organy celne mogą zażądać od każdej osoby oświadczającej, że działa w imieniu lub na rzecz innej osoby, przedstawienia dowodów potwierdzających jej prawo do występowania w charakterze przedstawiciela.
Sekcja 2
Decyzje dotyczące stosowania przepisów prawa celnego
Artykuł 6
1.
Jeżeli osoba występuje z wnioskiem do organów celnych o wydanie decyzji wymagającej zastosowania przepisów prawa celnego, dostarcza tym organom wszelkie dane oraz dokumenty niezbędne do jej podjęcia.
2.
Decyzja zostaje wydana i podana do wiadomości wnioskodawcy w jak najkrótszym terminie.
Jeżeli wniosek o wydanie decyzji sporządzany jest w formie pisemnej, decyzję wydaje się w terminie ustalonym zgodnie z obowiązującymi przepisami, licząc od daty przyjęcia przez organy celne wymienionego wniosku.
Decyzję podaje się do wiadomości wnioskodawcy na piśmie.
Termin ten może zostać przekroczony, jeżeli organy celne nie będą mogły go dotrzymać.
W tym przypadku organy celne zawiadamiają wnioskodawcę przed upływem wyznaczonego terminu, podając powody jego przekroczenia, jak również wyznaczają nowy termin, który uznają za konieczny do wydania decyzji w sprawie wniosku.
3.
Do decyzji pisemnych, które są decyzjami odmownymi lub które miałyby konsekwencje niekorzystne dla osób, których dotyczą, organy celne dołączają uzasadnienie oraz wzmiankę o możliwości odwołania przewidzianej w art. 243.
4.
Przepis pierwszego zdania ust. 3 może być stosowany również w odniesieniu do innych decyzji.
Artykuł 7
Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 244 akapit drugi decyzje podlegają natychmiastowemu wykonaniu przez organy celne.
Artykuł 8
1.
Decyzja korzystna dla osoby zainteresowanej zostaje uchylona, jeżeli została podjęta na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych informacji oraz jeżeli:
- wnioskodawca wiedział lub powinien był wiedzieć o tej nieprawidłowości lub niekompletności, i
- nie mogła zostać podjęta na podstawie prawidłowych i kompletnych informacji.
2.
O uchyleniu decyzji powiadamia się osobę, której decyzja dotyczy.
3.
Uchylenie decyzji jest ważne od dnia jej podjęcia.
Artykuł 9
1.
Decyzja korzystna dla osoby zainteresowanej zostaje cofnięta lub zmieniona, jeżeli, w przypadkach innych niż określone w art. 8, jeden lub kilka warunków wymaganych do jej wydania nie zostało spełnionych.
2.
Decyzja korzystna dla osoby zainteresowanej może zostać cofnięta, jeżeli osoba, której ona dotyczy, nie podporządkuje się obowiązkowi, który nakłada na nią ta decyzja.
3.
Osoba, której decyzja dotyczy, zostaje powiadomiona o jej cofnięciu lub zmianie.
4.
Cofnięcie lub zmiana decyzji staje się skuteczne z dniem powiadomienia.
Jednakże w wyjątkowych przypadkach i o ile będą wymagały tego wynikające z prawa interesy osoby, której decyzja dotyczy, organy celne mogą odroczyć datę, z którą cofnięcie lub zmiana decyzji staje się skuteczne.
Artykuł 10
Przepisy art. 8 i 9 nie naruszają przepisów krajowych, zgodnie z którymi decyzja nie nabiera mocy lub traci moc z przyczyn niepozostających w związku z przepisami prawa celnego.
Sekcja 3
Informacje
Artykuł 11
1.
Każda osoba może ubiegać się przed organami celnymi o informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego.
Taki wniosek może pozostać nieuwzględniony, jeżeli nie będzie dotyczył faktycznie mającego się odbyć przywozu lub wywozu.
2.
Informacje udzielane są wnioskodawcy bezpłatnie.
Jednakże gdy organy celne poniosły szczególne wydatki, zwłaszcza na przeprowadzenie analiz lub ekspertyz towarów, jak również w związku z odesłaniem ich do wnioskodawcy, kosztami tymi może zostać obarczony wnioskodawca.
Artykuł 12
1.
Organy celne wydają, na pisemny wniosek i w sposób określony zgodnie z procedurą Komitetu, wiążące informacje taryfowe.
2.
Wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, której udzielono informacji, jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru.
Wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana.
3.
Osoba, której udzielono informacji, musi udowodnić, że towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji.
4.
Wiążąca informacja taryfowa jest ważna przez okres sześciu lat, licząc od daty jej wydania.
W drodze odstępstwa od art. 8 informacja zostaje unieważniona, jeżeli została wydana na podstawie podanych przez wnioskodawcę nieprawidłowych lub niekompletnych danych.
5.
Wiążąca informacja taryfowa traci ważność, gdy:
a) w wyniku wydania rozporządzenia staje się sprzeczna z ustanowionym w ten sposób prawem;
b) staje się niezgodna z interpretacją jednej z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 6 bądź, na poziomie Wspólnoty, przez zmianę not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej lub na skutek orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, bądź, w skali międzynarodowej poprzez wydanie opinii dotyczącej klasyfikacji lub przez zmianę not wyjaśniających do nomenklatury Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, przyjętego przez Radę Współpracy Celnej; w tym wypadku datą, z którą wiążąca informacja taryfowa traci ważność, jest data publikacji komunikatu Komisji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (seria C);
c) o cofnięciu lub zmianie wiążącej informacji taryfowej zostaje powiadomiona osoba, której udzielono informacji.
6.
Osoba, której udzielono wiążącej informacji taryfowej, która traci ważność zgodnie z ust. 5 lit. b) lub c), może posługiwać się nią dalej przez okres sześciu miesięcy od daty publikacji lub powiadomienia, jeżeli zawarła na podstawie wiążącej informacji taryfowej i przed wydaniem odpowiednich przepisów taryfowych wiążące umowy kupna lub sprzedaży danych towarów.
Jednakże w przypadku produktów, dla których wymagane jest przy dokonywaniu formalności celnych przedstawienie świadectwa przywozowego, świadectwa wywozowego lub świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu zwrotów, zamiast okresu sześciomiesięcznego uznawany jest okres ważności tego świadectwa.
W przypadku określonym w ust. 5 lit. a) rozporządzenie może określać termin, w którym stosuje się przepis pierwszego akapitu.
7.
W okolicznościach określonych w ust. 6 klasyfikacja podana w wiążącej informacji taryfowej może być zastosowana jedynie do celów:
- określania należności celnych przywozowych lub wywozowych,
- obliczania zwrotów wywozowych i wszelkich innych kwot ustanowionych w wywozie lub przywozie w ramach wspólnej polityki rolnej,
- stosowania świadectw przywozowych lub wywozowych bądź świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu zwrotów, które są przedstawiane przy dokonywaniu formalności w celu przyjęcia zgłoszenia celnego danego towaru, o ile te świadectwa zostały wydane na podstawie wymienionej informacji.
Ponadto w wyjątkowych przypadkach, gdy zagrożone jest prawidłowe stosowanie przepisów ustanowionych w ramach wspólnej polityki rolnej, można odstąpić od stosowania ust. 6 zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG [4] i w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków.
Sekcja 4
Inne przepisy
Artykuł 13
Zgodnie z warunkami określonymi obowiązującymi przepisami organy celne mogą zastosować wszelkie środki kontroli, które uznają za niezbędne do prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego.
Artykuł 14
Do celów stosowania przepisów prawa celnego każda osoba pośrednio lub bezpośrednio uczestnicząca w operacjach dokonywanych w ramach wymiany towarowej dostarcza organom celnym, na ich żądanie i w ewentualnie wyznaczonym terminie, wszelkie dokumenty i informacje, w jakiejkolwiek formie, jak również udziela im wszelkiej niezbędnej pomocy.
Artykuł 15
Każda informacja o charakterze poufnym lub udzielona na zasadach poufności jest chroniona tajemnicą zawodową i nie może być rozpowszechniana przez organy celne bez wyraźnego pozwolenia osoby lub władz, które jej udzieliły; przekazywanie informacji jest dozwolone, w przypadku gdy organy celne zostaną do tego zobowiązane lub upoważnione zgodnie z przepisami obowiązującymi, w szczególności w zakresie ochrony danych lub w ramach postępowania sądowego.
Artykuł 16
Osoby, których to dotyczy, przechowują do celów kontroli celnej przez okres określony obowiązującymi przepisami i nie krócej niż trzy lata dokumenty wymienione w art. 14, w jakiejkolwiek by były postaci.
Okres ten rozpoczyna swój bieg z końcem roku, w którym:
a) przyjęto zgłoszenie o dopuszczenie towarów do obrotu lub zgłoszenie do wywozu – w przypadku towarów dopuszczonych do obrotu w innych przypadkach niż stanowi lit. b) lub w przypadku towarów zgłoszonych do wywozu;
b) towary przestają być pod dozorem celnym – w przypadku towarów dopuszczonych do obrotu z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie;
c) odpowiednia procedura celna zostaje zakończona – w przypadku towarów objętych innymi procedurami celnymi;
d) towary opuszczają przedsiębiorstwo – w przypadku towarów umieszczonych w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym;
Bez uszczerbku dla przepisu drugiego zdania art. 221 ust. 3 w przypadku, w którym kontrola celna przeprowadzona w zakresie długu celnego wykaże konieczność wprowadzenia korekty zaksięgowania tego długu, dokumenty są przechowywane w czasie przekraczającym wymieniony termin, przez okres umożliwiający jego skorygowanie i sprawdzenie.
Artykuł 17
Jeżeli okres, data lub termin zostały wyznaczone zgodnie z przepisami prawa celnego w celu jego stosowania, okres nie może zostać przekroczony, a data ani termin – odroczone, poza wypadkami wyraźnie określonymi w tych przepisach.
Artykuł 18
1.
Równowartość ecu w walutach krajowych stosowana w ramach przepisów celnych określana jest raz do roku.
Zastosowane w tym przeliczeniu kursy są kursami z pierwszego dnia roboczego miesiąca października, z mocą od dnia 1 stycznia następnego roku kalendarzowego.
Jeżeli dla danej waluty krajowej kurs taki nie jest dostępny, należy zastosować kurs wymiany z ostatniego dnia, dla którego kurs został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Jednakże w przypadku gdy zmiana dwustronnego kursu centralnego jednej lub kilku walut krajowych następuje:
a) w okresie roku kalendarzowego – zmienione kursy stosowane są do przeliczaniu ecu na waluty krajowe do celów określania klasyfikacji taryfowej towarów oraz należności celnych i opłat o skutku równoważnym.
Zaczynają one obowiązywać dziesiątego dnia po dniu, w którym kursy te stają się dostępne.
b) po pierwszym dniu roboczym miesiąca października – zmienione kursy stosowane są do przeliczania ecu na waluty krajowe do celów określania klasyfikacji taryfowej towarów oraz należności celnych i opłat o skutku równoważnym i są stosowane, bez uszczerbku dla ust. 1, przez cały następny rok kalendarzowy, o ile w tym roku nie nastąpi żadna zmiana dwustronnych kursów centralnych, w którym to przypadku ma zastosowanie lit. a).
"Kursy zmienione" oznaczają kursy z pierwszego dnia następującego po zmianie dwustronnych kursów centralnych, w którym takie kursy stają się dostępne dla wszystkich walut krajowych.
Artykuł 19
Przypadki i warunki dopuszczania uproszczeń w stosowaniu przepisów prawa celnego określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
TYTUŁ II
ELEMENTY SŁUŻĄCE DO NALICZANIA NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH I NALEŻNOŚCI CELNYCH WYWOZOWYCH ORAZ INNYCH ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W WYMIANIE TOWAROWEJ
ROZDZIAŁ 1
TARYFA CELNA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH I KLASYFIKACJA TARYFOWA TOWARÓW
Artykuł 20
1.
W przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich.
2.
Inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej są, o ile zaistnieje taka potrzeba, stosowane zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów.
3.
Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje:
a) towarową Nomenklaturę Scaloną;
b) każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dalsze działy i która została ustanowiona odrębnymi przepisami Wspólnoty w celu zastosowania w wymianie towarowej środków taryfowych;
c) stawki i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie do:
- ceł, oraz
- rolnych opłat wyrównawczych i innych opłat przywozowych ustanowionych w ramach wspólnej polityki rolnej lub na podstawie odrębnych przepisów mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskiwanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych;
d) preferencyjne środki taryfowe określone w umowach zawartych przez Wspólnotę z niektórymi krajami lub grupami państw, w których przewidziane jest stosowanie preferencji taryfowych;
e) preferencyjne środki taryfowe przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę wobec niektórych państw, grup państw lub terytoriów;
f) autonomiczne zawieszenia przewidujące obniżenie należności celnych przywozowych lub zwolnienia z należności celnych przywozowych za niektóre towary;
g) inne środki taryfowe przewidziane innymi przepisami wspólnotowymi.
4.
Bez uszczerbku dla zasad dotyczących stawek ryczałtowych środki przewidziane w ust. 3 lit. d), e) i f) mogą być stosowane zamiast środków przewidzianych w lit. c) na wniosek zgłaszającego, o ile towary spełniają warunki przewidziane środkami określonymi w ust. 3 lit. d), e) i f).
Wniosek może zostać złożony retrospektywnie, gdy odpowiednie warunki zostają spełnione.
5.
Jeżeli stosowanie środków przewidzianych w ust. 3 lit. d), e) i f) ograniczone jest do określonej wielkości przywozu, wygasa ono:
a) w przypadku kontyngentów taryfowych – z osiągnięciem ustalonego limitu wielkości przywozu;
b) w przypadku plafonów taryfowych – na podstawie rozporządzenia Komisji;
6.
Klasyfikacja taryfowa towarów określa zgodnie z obowiązującymi przepisami:
a) podpozycję Nomenklatury Scalonej lub podpozycję jakiejkolwiek nomenklatury określonej w ust. 3 lit. b), albo
b) podpozycję każdej innej nomenklatury, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej działy i która została przyjęta szczególnymi przepisami wspólnotowymi w celu zastosowania w wymianie towarowej środków innych niż środki taryfowe,
do której musi zostać przyporządkowany towar.
Artykuł 21
1.
Uprzywilejowane traktowanie taryfowe, z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub przeznaczenie, uzależnione jest od spełnienia warunków określonych zgodnie z procedurą Komitetu.
W przypadku wymogu posiadania pozwolenia stosuje się art. 86 i 87.
2.
W rozumieniu ust. 1 określenie "uprzywilejowane traktowanie taryfowe" oznacza obniżenie lub zawieszenie należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 4 ust. 10, nawet w ramach kontyngentów taryfowych.
ROZDZIAŁ 2
POCHODZENIE TOWARÓW
Sekcja 1
Niepreferencyjne pochodzenie towarów
Artykuł 22
Artykuły 23–26 określają niepreferencyjne pochodzenie towarów do celów:
a) stosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, z wyjątkiem środków wymienionych w art. 20 ust. 3 lit d) i e);
b) stosowania środków pozataryfowych przyjętych odrębnymi przepisami Wspólnoty i mających zastosowanie w wymianie towarowej;
c) sporządzania i wystawiania świadectw pochodzenia.
Artykuł 23
1.
Towarami pochodzącymi z danego kraju są towary całkowicie uzyskane w tym kraju.
2.
Określenie "towary całkowicie uzyskane w danym kraju" oznacza:
a) produkty mineralne tam wydobyte;
b) produkty roślinne tam zebrane;
c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;
d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;
e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;
f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobywane z mórz znajdujących się poza morzem terytorialnym danego kraju przez statki w nim zarejestrowane i pływające pod jego banderą;
g) towary wytworzone na pokładach statków przetwórni z produktów określonych w lit. f), pochodzących z tego kraju, o ile te statki przetwórnie zostały zarejestrowane w tym kraju i pływają pod jego banderą;
h) produkty wydobyte z dna morskiego lub z gruntu pod dnem morskim, znajdującym się poza morzem terytorialnym, o ile dany kraj ma prawa wyłączności do eksploatacji tego dna lub gruntu;
i) odpady i pozostałości powstające w wyniku procesów produkcyjnych oraz towary zużyte, jeżeli zostały tam zebrane i nadają się wyłącznie do odzyskiwania surowców;
j) towary tam wytworzone wyłącznie z towarów wymienionych w lit. a)–i) lub z ich pochodnych na dowolnym etapie przetworzenia.
3.
Do celów stosowania ust. 2 określenie "kraj" obejmuje również morze terytorialne tego kraju.
Artykuł 24
Towar, w którego produkcję zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, jest uznawany za pochodzący z kraju, w którym został poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu.
Artykuł 25
Przetworzenie lub obróbka, co do których zostało ustalone lub stwierdzone fakty potwierdzają przypuszczenie, że ich jedynym celem było obejście przepisów stosowanych we Wspólnocie wobec towarów z określonych państw, nie mogą być w żadnym przypadku uznane za nadające, w rozumieniu art. 24, towarom otrzymanym w ten sposób pochodzenie kraju, w którym zostały one przetworzone.
Artykuł 26
1.
Przepisy prawa celnego lub inne szczególne przepisy wspólnotowe mogą wymagać przedstawienia dokumentu stanowiącego dowód pochodzenia towarów.
2.
Niezależnie od przedstawienia takiego dokumentu organy celne mogą, w przypadku poważnych wątpliwości, zażądać dodatkowego dowodu w celu upewnienia się, że pochodzenie odpowiada zasadom określonym odpowiednimi przepisami wspólnotowymi.
Sekcja 2
Preferencyjne pochodzenie towarów
Artykuł 27
Reguły preferencyjnego pochodzenia określają warunki nabywania pochodzenia, jakie muszą spełniać towary, aby korzystać ze środków wymienionych w art. 20 ust. 3 lit. d) lub e).
Reguły te:
a) w przypadku towarów objętych porozumieniami określonymi w art. 20 ust. 3 lit. d), są określane w tych porozumieniach;
b) w przypadku towarów korzystających z preferencyjnych środków taryfowych, określonych w art. 20 ust. 3 lit. e), są określane zgodnie z procedurą Komitetu.
ROZDZIAŁ 3
WARTOŚĆ CELNA TOWARÓW
Artykuł 28
Przepisy niniejszego rozdziału określają wartość celną do celów stosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich oraz środków pozataryfowych określonych szczególnymi przepisami wspólnotowymi i mających zastosowanie w wymianie towarowej.
Artykuł 29
1.
Wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, pod warunkiem że:
a) nie istnieją ograniczenia w dysponowaniu lub użytkowaniu towarów przez kupującego inne niż ograniczenia, które:
- są nakładane lub wymagane przez prawo bądź przez władze publiczne we Wspólnocie,
- ograniczają obszar geograficzny, na którym towary mogą być odsprzedane,
lub
- nie mają istotnego wpływu na wartość towarów;
b) sprzedaż lub cena nie są uzależnione od warunków lub świadczeń, których wartość, w odniesieniu do towarów, dla których ustalana jest wartość celna, nie może zostać ustalona;
c) jakakolwiek część dochodu z odsprzedaży, dyspozycji lub późniejszego użytkowania towarów przez nabywcę nie przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu, chyba że zgodnie z art. 32 może zostać dokonana odpowiednia korekta, i
d) kupujący i sprzedawca nie są ze sobą powiązani lub też, w przypadkach gdy są powiązani, wartość transakcyjna może, zgodnie z ust. 2, być zaakceptowana na potrzeby celne.
2. a) Przy ustalaniu, czy wartość transakcyjna jest do zaakceptowania dla celów stosowania ust. 1, fakt, iż kupujący i sprzedawca są ze sobą powiązani, nie stanowi sam w sobie wystarczającej podstawy do niezaakceptowania wartości transakcyjnej.
Gdy okaże się to konieczne, okoliczności dotyczące sprzedaży bada się, a wartość transakcyjną akceptuje, pod warunkiem że powiązanie nie wpłynęło na cenę.
Jeżeli na podstawie informacji uzyskanych od zgłaszającego lub z innych źródeł organy celne mają powody, aby uznać, że powiązanie wpłynęło na cenę, powody takie podaje się zgłaszającemu i zapewnia mu możliwość ustosunkowania się do nich.
Na żądanie zgłaszającego informacja o takich powodach zostaje przedstawiona w formie pisemnej.
b) W przypadku transakcji między osobami powiązanymi wartość transakcyjna jest akceptowana, a towary wyceniane zgodnie z ust. 1, o ile zgłaszający udowodni, że taka wartość jest zbliżona do jednej z występujących w tym samym lub w zbliżonym czasie:
i) wartości transakcyjnej przy sprzedaży kupującemu, w żadnym konkretnym przypadku niepowiązanemu ze sprzedawcą, identycznych lub podobnych towarów, które mają zostać wywiezione do Wspólnoty;
ii) wartości celnej identycznych lub podobnych towarów, ustalonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c);
iii) wartości celnej identycznych lub podobnych towarów, ustalonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. d).
Przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy we właściwy sposób uwzględnić różnice w poziomie handlu, różnice ilościowe, elementy wymienione w art. 32 oraz koszty poniesione przez sprzedawcę przy transakcjach sprzedaży, w których on i kupujący nie są powiązani, a koszty te nie są ponoszone przez sprzedającego w transakcjach sprzedaży, w której on i kupujący są powiązani.
c) Kryteria określone w lit. b) stosuje się z inicjatywy zgłaszającego tylko do celów porównawczych.
Wartość zastępcza nie może być ustalana na mocy przepisu tej litery.
3. a) Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego.
Płatność niekoniecznie musi zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego.
Płatność może być dokonana za pomocą akredytyw lub zbywalnych instrumentów płatniczych i może zostać dokonana bezpośrednio lub pośrednio.
b) Działania, włączając w to działalność marketingową, podjęte przez kupującego na jego własny rachunek, inne niż te, których doliczenie przewidziane jest w art. 32, nie są uznawane za pośrednią płatność na rzecz sprzedającego, nawet jeżeli mogłyby być uznane za korzystne dla sprzedającego lub zostały podjęte na podstawie porozumienia ze sprzedawcą, a ich koszt nie będzie doliczony do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej przy ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów.
Artykuł 30
1.
Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, z wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego; to jest tylko wtedy, gdy taka wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie konkretnej litery, to znaczy, że mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem.
2.
Wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest:
a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna;
b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna;
c) wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami;
d) wartość kalkulowana, która jest sumą:
- kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy wytworzeniu przywożonych towarów;
- kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczanej w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju jak te, dla których ustalana jest wartość celna, wytworzonych przez producentów z kraju wywozu na eksport do Wspólnoty;
- kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e).
3.
Dodatkowe warunki i reguły stosowania powyższego ust. 2 określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 31
1.
Jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i. 30, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:
- porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu,
- artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu,
- przepisów niniejszego rozdziału.
2.
Wartość celna ustalana z zastosowaniem ust. 1 nie może być określana na podstawie:
a) ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie;
b) systemu polegającego na przyjmowaniu na potrzeby celne wyższej z dwóch alternatywnych wartości;
c) ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu;
d) kosztów produkcji innych niż wartość kalkulowana, która została ustalona dla identycznych lub podobnych towarów na podstawie art. 30 ust. 2 lit. d);
e) cen na wywóz do kraju niebędącego częścią obszaru celnego Wspólnoty;
f) minimalnych wartości celnych, lub
g) arbitralnych lub nieprawdziwych wartości.
Artykuł 32
1.
W celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się:
a) następujące elementy w wysokości, w jakiej zostały poniesione przez kupującego, lecz nieujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej za towary:
i) prowizje i koszty pośrednictwa, z wyjątkiem prowizji od zakupu,
ii) koszt pojemników, o ile na potrzeby celne są traktowane łącznie z towarem,
iii) koszt pakowania, zarówno robocizna, jak i materiały;
b) określoną w odpowiedniej proporcji wartość wymienionych poniżej towarów i usług, dostarczonych bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów na wywóz, w zakresie, w jakim taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej:
i) materiałów, komponentów, części i podobnych elementów, które stanowią część składową lub przynależność przywiezionych towarów,
ii) narzędzi, matryc, form i podobnych elementów użytych przy produkcji przywiezionych towarów,
iii) materiałów zużytych przy produkcji przywiezionych towarów,
iv) prac inżynieryjnych, badawczych, artystycznych i projektowych oraz planów i szkiców wykonanych poza Wspólnotą i niezbędnych do produkcji przywiezionych towarów;
c) honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić nabywca, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży wycenianych towarów, o ile te honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej;
d) wartość jakiejkolwiek części dochodu z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu;
e) i) koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz
ii) opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów
do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.
2.
Każdy element dodany do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej jest doliczany, z zastosowaniem niniejszego artykułu, jedynie na podstawie obiektywnych i wymiernych danych.
3.
Przy ustalaniu wartości celnej do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej nie dodaje się żadnych elementów, z wyjątkiem określonych w niniejszym artykule.
4.
Do celów niniejszego rozdziału określenie "prowizja od zakupu" oznacza opłaty poniesione przez importera na rzecz jego agenta za usługę polegającą na reprezentowaniu go przy zakupie towarów, których wartość celna jest ustalana.
5.
Nie naruszając ust. 1 lit. c):
a) przy ustalaniu wartości celnej opłaty za prawo do kopiowania przywiezionych towarów we Wspólnocie nie są doliczane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywiezione towary; oraz
b) płatności za prawo do dystrybucji lub odsprzedaży przywiezionych towarów, poniesione przez kupującego, nie są doliczane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywiezione towary, jeżeli takie płatności nie stanowią warunku sprzedaży towarów na wywóz do Wspólnoty.
Artykuł 33
1.
Nie wlicza się do wartości celnej następujących kosztów, o ile można je wyodrębnić z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej:
a) koszty transportu towarów po ich przybyciu do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty;
b) koszty związane z pracami budowlanymi, instalacyjnymi, montażowymi, obsługą lub pomocą techniczną wykonaną po przywozie towarów takich, jak: zakłady przemysłowe, maszyny lub wyposażenie;
c) odsetki wynikające z umowy o finansowaniu, zawartej przez kupującego i odnoszącej się do zakupu przywożonych towarów, niezależnie od tego, czy finansowanie zapewnione jest przez sprzedającego czy też przez inną osobę, o ile umowa o finansowaniu została zawarta w formie pisemnej, a kiedy będzie to wymagane, kupujący będzie w stanie udowodnić, że:
- towary te zostały rzeczywiście sprzedane po cenie zadeklarowanej jako faktycznie zapłacona lub należna, i
- żądane oprocentowanie nie przekracza normalnie stosowanego oprocentowania dla tego typu transakcji dokonywanych w tym kraju w czasie, w którym dokonano operacji finansowej;
d) opłaty za prawo do kopiowania przywiezionych towarów we Wspólnocie;
e) prowizja od zakupu;
f) należności celne przywozowe lub inne opłaty pobierane we Wspólnocie z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów.
Artykuł 34
Szczegółowe zasady ustalania wartości celnej nośników informacji stosowanych w sprzęcie do przetwarzania danych i zawierających dane lub instrukcje mogą zostać określone zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 35
Jeżeli elementy służące do określenia wartości celnej towarów wyrażone są w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym ustalana jest wartość celna, kurs wymiany, który ma być zastosowany, powinien być taki, jaki został w należytej formie opublikowany przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego.
Kurs ten odzwierciedla w sposób tak efektywny, jak to możliwe, aktualną wartość tej waluty w transakcjach handlowych w odniesieniu do waluty tego Państwa Członkowskiego i stosuje się go przez okres ustalony zgodnie z procedurą Komitetu.
Jeżeli taki kurs nie istnieje, kurs wymiany, który należy zastosować, określany jest zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 36
1.
Przepisy niniejszego rozdziału pozostają bez uszczerbku dla przepisów szczególnych dotyczących określania wartości celnej towarów dopuszczanych do swobodnego obrotu po nadaniu im innego przeznaczenia celnego.
2.
W drodze odstępstwa od art. 29–31 wartość celna dostarczanych do konsygnacji towarów łatwo psujących się może, na wniosek osoby zgłaszającej, zostać określona na podstawie uproszczonych reguł ustanowionych dla całej Wspólnoty zgodnie z procedurą Komitetu.
TYTUŁ III
PRZEPISY STOSOWANE WOBEC TOWARÓW WPROWADZANYCH NA OBSZAR CELNY WSPÓLNOTY DO CZASU OTRZYMANIA PRZEZNACZENIA CELNEGO
ROZDZIAŁ 1
WPROWADZANIE TOWARÓW NA OBSZAR CELNY WSPÓLNOTY
Artykuł 37
1.
Towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu.
Mogą one podlegać kontroli organów celnych zgodnie z obowiązującymi przepisami.
2.
Pozostają one pod dozorem celnym tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niewspólnotowych i bez uszczerbku dla art. 82 ust. 1 aż do zmiany ich statusu celnego bądź wprowadzenia do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego albo ich powrotnego wywozu bądź zniszczenia zgodnie z art. 182.
Artykuł 38
1.
Towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty zostają bezzwłocznie przewiezione przez osobę, która dokonała wprowadzenia, trasą określoną przez organy celne i zgodnie z ich instrukcjami:
a) do urzędu celnego wyznaczonego przez organy celne albo w inne miejsce wyznaczone lub uznane przez te organy, bądź
b) do wolnego obszaru celnego, jeżeli towary mają być wprowadzone bezpośrednio do tego wolnego obszaru celnego;
- drogą morską lub powietrzną, lub
- drogą lądową bez przejazdu przez inną część obszaru celnego Wspólnoty, o ile wolny obszar celny przylega do granicy lądowej Państwa Członkowskiego i państwa trzeciego.
2.
Każda osoba przejmująca odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu na obszar celny Wspólnoty, w szczególności w wyniku przeładunku, staje się odpowiedzialna za wykonanie zobowiązania określonego w ust. 1.
3.
Towary, które pozostając wciąż poza obszarem celnym Wspólnoty, mogą podlegać kontroli organów celnych Państwa Członkowskiego zgodnie z przepisami obowiązującymi, w szczególności w wyniku umowy zawartej między tym Państwem Członkowskim i państwem trzecim, są traktowane jak towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty.
4.
Przepis ust. 1 lit. a) nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów dotyczących ruchu turystycznego, ruchu przygranicznego, obrotu pocztowego lub ruchu o mało istotnym znaczeniu gospodarczym, pod warunkiem że możliwości dozoru i kontroli celnej nie będą tym samym zagrożone.
5.
Przepisów ust. 1–4 i art. 39–53 nie stosuje się do towarów, które czasowo opuściły obszar celny Wspólnoty podczas transportu drogą morską lub powietrzną pomiędzy dwoma miejscami znajdującymi się na tym obszarze, pod warunkiem że przewóz został dokonany drogą bezpośrednią rejsowym samolotem lub statkiem linii lotniczych bądź linii żeglugowych, bez postoju poza obszarem celnym Wspólnoty.
Niniejszego przepisu nie stosuje się do towarów załadowanych w portach lub portach lotniczych państw trzecich bądź w portach wolnocłowych.
6.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do towarów przewożonych przez morze terytorialne lub przestrzeń powietrzną Państw Członkowskich na pokładzie statków wodnych lub powietrznych, których miejscem przeznaczenia nie jest port lub port lotniczy usytuowany w tych Państwach Członkowskich.
Artykuł 39
1.
Jeżeli na skutek nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej zobowiązanie określone w art. 38 ust. 1 nie może zostać wykonane, osoba, na której spoczywa wykonanie tego obowiązku, lub każda inna osoba działająca w jej imieniu bezzwłocznie informuje organy celne o tej sytuacji.
Jeżeli nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej nie spowodowały całkowitej utraty towarów, organy celne ponadto dokładnie informuje się o miejscu, w którym znajdują się towary.
2. Jeżeli na skutek nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej statek wodny lub powietrzny określony w art. 38 ust. 6 zmuszony jest do tymczasowego zawinięcia do portu lub lądowania na obszarze celnym Wspólnoty, a zobowiązanie określone w art. 38 ust. 1 nie może zostać wykonane, osoba wprowadzająca statek wodny lub powietrzny na obszar celny Wspólnoty lub każda inna osoba działająca w jej imieniu bezzwłocznie informuje organy celne o tej sytuacji.
3.
Organy celne określają środki, jakie należy podjąć w celu umożliwienia sprawowania dozoru celnego towarów określonych w ust. 1, jak również towarów znajdujących się na pokładzie statku wodnego lub powietrznego w okolicznościach określonych w ust. 2, oraz zapewnienia, o ile okaże się to konieczne, aby zostały one później dostarczone do urzędu celnego albo innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez te organy.
ROZDZIAŁ 2
PRZEDSTAWIENIE TOWARÓW ORGANOM CELNYM
Artykuł 40
Towary, które zgodnie z art. 38 ust. 1 lit. a) zostały dostarczone do urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne, zostają przedstawione organom celnym przez osobę, która wprowadziła je na obszar celny Wspólnoty, lub w zależności od przypadku przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu.
Artykuł 41
Przepis art. 40 nie stanowi przeszkody dla stosowania przepisów obowiązujących w odniesieniu do towarów:
a) przewożonych przez podróżnych;
b) objętych procedurą celną bez ich przedstawiania organom celnym.
Artykuł 42
Po przedstawieniu organom celnym towary mogą, za zgodą tych organów, zostać poddane rewizji lub mogą zostać pobrane ich próbki w celu nadania tym towarom przeznaczenia celnego.
ROZDZIAŁ 3
DEKLARACJA SKRÓCONA I ROZŁADUNEK TOWARÓW PRZEDSTAWIANYCH ORGANOM CELNYM
Artykuł 43
Z zastrzeżeniem art. 45 towary przedstawiane, w rozumieniu art. 40, organom celnym są ujęte w deklaracji skróconej.
Deklaracja skrócona zostaje złożona wraz z przedstawieniem towarów organom celnym.
Organy celne mogą wyrazić zgodę na późniejsze złożenie deklaracji, jednak nie później niż w pierwszym dniu roboczym następującym po dniu przedstawienia towarów organom celnym.
Artykuł 44
1.
Deklarację skróconą sporządza się na formularzu zgodnym z wzorem określonym przez organy celne.
Jednakże organy celne mogą zezwolić na wykorzystanie w charakterze deklaracji skróconej każdego dokumentu urzędowego lub handlowego zawierającego dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów.
2.
Deklarację skróconą składa:
a) osoba, która wprowadziła towary na obszar celny Wspólnoty, lub w zależności od przypadku osoba, która przejmuje odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu; lub
b) osoba, w której imieniu działały osoby określone w lit. a).
Artykuł 45
Bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów odnoszących się do towarów przywożonych przez podróżnych oraz przesyłek pocztowych organy celne mogą odstąpić od wymogu złożenia deklaracji skróconej, pod warunkiem że nie zagraża to dozorowi celnemu towarów, jeżeli przed upływem terminu określonego w art. 43 zostały spełnione formalności niezbędne do nadania towarom przeznaczenia celnego.
Artykuł 46
1.
Towary mogą być rozładowane lub przeładowane ze środka transportu, na którym się znajdują, wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia organów celnych, w miejscach wyznaczonych lub uznanych przez te organy.
Jednakże w przypadku bezpośredniego zagrożenia wymagającego natychmiastowego rozładunku wszystkich towarów lub ich części uzyskanie takiego pozwolenia nie jest wymagane.
W takim przypadku należy o tym bezzwłocznie poinformować organy celne.
2.
W celu przeprowadzenia kontroli towarów, jak również kontroli środka transportu, na którym się one znajdują, organy celne mogą w każdej chwili zażądać rozładowania i rozpakowania towarów.
Artykuł 47
Bez pozwolenia organów celnych towary nie mogą zostać podjęte z miejsca ich pierwotnego złożenia.
ROZDZIAŁ 4
OBOWIĄZEK NADANIA PRZEZNACZENIA CELNEGO TOWAROM PRZEDSTAWIONYM ORGANOM CELNYM
Artykuł 48
Towary niewspólnotowe przedstawione organom celnym otrzymują dopuszczalne dla nich przeznaczenie celne.
Artykuł 49
1.
Jeżeli towary objęte są deklaracją skróconą, to formalności niezbędne do nadania im przeznaczenia celnego muszą zostać dokonane w następujących terminach:
a) 45 dni od daty złożenia deklaracji skróconej – w przypadku towarów przewożonych drogą morską,
b) 20 dni od daty złożenia deklaracji skróconej – w przypadku towarów przewożonych drogą inną niż morska.
2.
Jeżeli uzasadniają to zaistniałe okoliczności, organy celne mogą wyznaczyć termin krótszy lub zezwolić na przedłużenie terminów określonych w ust. 1.
Takie przedłużenie nie może jednakże być dłuższe niż faktycznie niezbędne w określonej sytuacji.
ROZDZIAŁ 5
CZASOWE SKŁADOWANIE TOWARÓW
Artykuł 50
Towary przedstawione organom celnym nabywają, z chwilą ich przedstawienia, status towarów składowanych czasowo do czasu nadania im przeznaczenia celnego.
Towary takie są zwane dalej "towarami składowanymi czasowo".
Artykuł 51
1.
Towary składowane czasowo mogą znajdować się jedynie w miejscach uznanych przez organy celne i na warunkach określonych przez te organy.
2.
Organy celne mogą zażądać od osoby będącej w posiadaniu towarów złożenia zabezpieczenia w celu zapewnienia spłaty każdego długu celnego, który może powstać na mocy art. 203 lub 204.
Artykuł 52
Bez uszczerbku dla art. 42 towary składowane czasowo mogą zostać poddane jedynie zabiegom, które mają na celu zachowanie ich w niezmienionym stanie, bez zmiany ich wyglądu lub parametrów technicznych.
Artykuł 53
1.
Wobec towarów, dla których formalności niezbędne do nadania im przeznaczenia celnego nie zostały zapoczątkowane w terminie określonym zgodnie z art. 49, organy celne podejmują bezzwłocznie wszelkie niezbędne działania, łącznie ze sprzedażą towarów, w celu uregulowania ich sytuacji.
2.
Organy celne mogą, na ryzyko i koszt osoby będącej w posiadaniu towarów, zarządzić do czasu uregulowania sytuacji towarów ich przeniesienie w specjalne miejsce znajdujące się pod ich dozorem.
ROZDZIAŁ 6
PRZEPISY STOSOWANE DO TOWARÓW NIEWSPÓLNOTOWYCH, KTÓRE PRZEMIESZCZAŁY SIĘ W RAMACH PROCEDURY TRANZYTU
Artykuł 54
Do towarów, które przy wprowadzaniu na obszar celny Wspólnoty są już objęte procedurą tranzytu, nie stosuje się przepisów art. 38, z wyjątkiem ust. 1 lit. a) oraz art. 39–53.
Artykuł 55
Jeżeli towary niewspólnotowe przewożone w ramach procedury tranzytu osiągnęły miejsce przeznaczenia na obszarze celnym Wspólnoty i zostały przedstawione organom celnym zgodnie z przepisami regulującymi tranzyt, stosuje się przepisy art. 43–53.
ROZDZIAŁ 7
INNE PRZEPISY
Artykuł 56
Jeżeli wymagają tego zaistniałe okoliczności, organy celne mogą zarządzić zniszczenie przedstawionych im towarów.
Organy celne informują o tym osobę władającą towarami.
Zniszczenia towarów dokonywane jest na koszt tej osoby.
Artykuł 57
Jeżeli organy celne stwierdzą, że towary zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty z naruszeniem przepisów lub zostały usunięte spod dozoru celnego, podejmują wszelkie niezbędne działania, łącznie ze sprzedażą towarów, w celu uregulowania ich sytuacji.
TYTUŁ IV
PRZEZNACZENIE CELNE
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 58
1.
Jeżeli przepisy nie stanowią inaczej, towary, niezależnie od ich rodzaju, ilości, pochodzenia, miejsca wysyłki lub miejsca przeznaczenia, mogą w każdym czasie na określonych warunkach otrzymać przeznaczenie celne.
2.
Przepis ust. 1 nie stanowi przeszkody dla stosowania zakazów lub ograniczeń wynikających ze względów moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia, życia osób i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony dóbr narodowych mających wartość artystyczną, historyczną lub archeologiczną albo ochrony własności przemysłowej i handlowej.
ROZDZIAŁ 2
PROCEDURY CELNE
Sekcja 1
Objęcie towarów procedurą celną
Artykuł 59
1.
Każdy towar, który ma zostać objęty procedurą celną, zostaje zgłoszony do tej procedury.
2.
Towary wspólnotowe zgłoszone do procedury wywozu, procedury uszlachetniania biernego, procedury tranzytu lub procedury składu celnego podlegają dozorowi celnemu od chwili przyjęcia zgłoszenia celnego aż do opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty lub ich zniszczenia bądź do czasu unieważnienia zgłoszenia celnego.
Artykuł 60
Tam gdzie nie określają tego wspólnotowe przepisy prawa celnego, Państwa Członkowskie wyznaczają zakres właściwości poszczególnych urzędów celnych usytuowanych na ich terytoriach, uwzględniając w razie potrzeby rodzaj towarów lub procedurę celną, którą mają zostać objęte.
Artykuł 61
Zgłoszenie celne dokonywane jest:
a) w formie pisemnej; lub
b) z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych, jeżeli przewidują to przepisy przyjęte zgodnie z procedurą Komitetu lub zezwolą na to organy celne albo
c) w formie zgłoszenia ustnego lub każdej innej czynności, przez którą osoba władająca towarami wyraża wolę objęcia ich procedurą celną, o ile możliwość taka jest zgodna z przepisami przyjętymi zgodnie z procedurą Komitetu.
A. Zgłoszenia w formie pisemnej
I. Procedura zwykła
Artykuł 62
1.
Zgłoszenia w formie pisemnej dokonuje się na formularzu zgodnym z oficjalnym, przewidzianym w tym celu wzorem.
Są one podpisane i zawierają wszystkie elementy niezbędne do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary.
2.
Do zgłoszenia dołącza się wszystkie dokumenty, których przedłożenie jest wymagane dla zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary.
Artykuł 63
Pod warunkiem przedstawienia towarów organom celnym zgłoszenia, które spełniają warunki określone w art. 62, są natychmiast przyjmowane przez te organy.
Artykuł 64
1.
Z zastrzeżeniem art. 5 zgłoszenia celnego może dokonać każda osoba, która przedstawi lub doprowadzi do przedstawienia właściwym organom celnym towaru, którego dotyczy zgłoszenie, razem ze wszystkimi dokumentami, których przedłożenie jest niezbędne do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towar jest zgłaszany.
2.
Jednakże:
a) gdy przyjęcie zgłoszenia celnego nakłada na określoną osobę szczególne obowiązki, zgłoszenia dokonuje ta osoba lub dokonuje się go na jej rzecz;
b) zgłaszający musi mieć swoją siedzibę we Wspólnocie.
Jednakże warunek posiadania siedziby we Wspólnocie nie dotyczy osób, które:
- dokonują zgłoszenia do procedury tranzytu lub odprawy czasowej;
- zgłaszają towary sporadycznie, pod warunkiem że organy celne uznają to za uzasadnione.
3.
Przepis ust. 2 lit. b) nie stanowi przeszkody dla stosowania przez Państwa Członkowskie postanowień umów dwustronnych zawartych z państwami trzecimi lub stosowania zwyczajowych praktyk o podobnym skutku pozwalających osobom z wymienionych państw dokonywać zgłoszenia celnego na obszarze tych Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem wzajemności.
Artykuł 65
Po przyjęciu zgłoszenia przez organy celne zgłaszający może dokonać, na własną prośbę, sprostowania jednego lub kilku elementów zgłoszenia.
Sprostowanie nie może spowodować, aby zgłoszenie dotyczyło towarów innych niż te, które początkowo były nim objęte.
Jednakże organy celne nie zezwalają na dokonanie jakiegokolwiek sprostowania, jeżeli odpowiedni wniosek został przedstawiony po tym, jak organy te:
a) poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, lub
b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu, lub
c) zwolniły towary.
Artykuł 66
1.
Jeżeli zgłaszający przedstawi dowód, że towar został zgłoszony omyłkowo do procedury celnej właściwej temu zgłoszeniu lub że w wyniku zaistnienia szczególnych okoliczności objęcie towaru procedurą celną, do której został zgłoszony, nie jest już dalej uzasadnione, organy celne, na wniosek zgłaszającego, unieważniają już przyjęte zgłoszenie.
Jednakże jeżeli organy celne poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, wniosek o unieważnienie zgłoszenia może zostać uwzględniony jedynie po przeprowadzeniu takiej rewizji.
2.
Z wyjątkiem przypadków określonych zgodnie z procedurą Komitetu zgłoszenie po zwolnieniu towarów nie może zostać unieważnione.
3.
Unieważnienie zgłoszenia pozostaje bez wpływu na stosowanie obowiązujących przepisów karnych.
Artykuł 67
Jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne.
Artykuł 68
W celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne mogą one przeprowadzić:
a) kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów.
W celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu organy celne mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów,
b) rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli.
Artykuł 69
1.
Przewóz towarów do miejsc, w których mają być poddane rewizji oraz ewentualnie zostaną pobrane ich próbki i dokonane zostaną wszystkie inne zabiegi wymagane do przeprowadzenia takiej rewizji lub pobrania próbek, dokonywany jest przez zgłaszającego lub na jego odpowiedzialność.
Koszty związane z tym przewozem ponosi zgłaszający.
2.
Zgłaszający ma prawo do obecności przy rewizji towarów oraz przy ewentualnym pobieraniu próbek.
Organy celne, jeżeli uznają to za potrzebne, mogą zażądać obecności zgłaszającego lub jego przedstawiciela przy rewizji lub przy pobieraniu próbek, w celu udzielenia pomocy przy przeprowadzaniu takiej rewizji czy też przy pobieraniu próbek.
3.
Pobranie próbek przez organy celne dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami nie pociąga za sobą konieczności zapłaty odszkodowania ze strony organów celnych. Jednak koszty wykonanych analiz lub przeprowadzonej kontroli ponoszone są przez te organy.
Artykuł 70
1.
Jeżeli rewizja dotyczy jedynie części towarów objętych zgłoszeniem, to jej wyniki odnoszą się do całości towarów objętych tym zgłoszeniem.
Jednakże jeżeli zgłaszający uzna, że wyniki częściowej rewizji towarów nie są reprezentatywne dla pozostałej części zgłaszanych towarów, może zwrócić się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji.
2.
Do celów stosowania ust. 1, jeżeli formularz zgłoszenia obejmuje kilka pozycji towarowych, to elementy zgłoszenia dotyczące każdej pozycji uważane są za odrębne zgłoszenie.
Artykuł 71
1.
Podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanowią wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia.
2.
W przypadku niedokonania weryfikacji zgłoszenia przepisy określone w ust. 1 stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu.
Artykuł 72
1.
Organy celne podejmują czynności pozwalające na ustalenie lub zapewnienie tożsamości towarów, jeżeli jest to niezbędne do przestrzegania warunków procedury celnej, do której towary zostały zgłoszone.
2.
Umieszczone na towarach lub środkach transportu środki identyfikacyjne mogą zostać usunięte lub zniszczone tylko przez organy celne lub za ich zezwoleniem, chyba że w następstwie nieprzewidzianych okoliczności bądź działania siły wyższej ich usunięcie lub zniszczenie okaże się niezbędne do zapewnienia ochrony towarów lub środków transportu.
Artykuł 73
1.
Bez uszczerbku dla art. 74, jeżeli spełnione zostaną warunki objęcia towarów daną procedurą i o ile towary nie są przedmiotem ograniczeń lub zakazów, organy celne zwalniają towary po dokonaniu weryfikacji zgłoszenia lub jego przyjęciu bez weryfikacji.
Dotyczy to również sytuacji, gdy weryfikacja nie może zostać zakończona w uzasadnionym terminie i gdy obecność towarów do celów tej weryfikacji nie jest już konieczna.
2.
Zwolnienie udzielane jest jednorazowo dla całości towarów objętych jednym zgłoszeniem.
Do celów stosowania niniejszego ustępu, jeżeli formularz zgłoszenia obejmuje kilka pozycji towarowych, wówczas dane zawarte w zgłoszeniu dotyczące każdej pozycji uważane są za odrębne zgłoszenie.
Artykuł 74
1.
Jeżeli przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje powstanie długu celnego, towary, których dotyczy to zgłoszenie, mogą zostać zwolnione jedynie w przypadku, gdy kwota długu celnego została zapłacona lub zabezpieczona.
Jednakże bez uszczerbku dla ust. 2 przepisu tego nie stosuje się do procedury odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
2.
Jeżeli stosując przepisy właściwe dla procedury celnej, do której zostały zgłoszone towary, organy celne zażądają złożenia zabezpieczenia, zwolnienie wymienionych towarów do tej procedury celnej może zostać udzielone jedynie po złożeniu takiego zabezpieczenia.
Artykuł 75
W celu uregulowania sytuacji towarów podejmuje się wszelkie niezbędne działania, łącznie z orzeczeniem przepadku i sprzedażą towarów, które:
a) nie mogły zostać zwolnione ze względu na to, że:
- ich rewizja nie mogła zostać podjęta lub kontynuowana w terminach wyznaczonych przez organy celne z przyczyn zależnych od zgłaszającego; bądź
- nie przedstawiono dokumentów, od których uzależnione jest ich objęcie procedurą celną; bądź
- należności celne przywozowe lub wywozowe nie zostały uiszczone albo zabezpieczone w wymaganych terminach; bądź
- są przedmiotem zakazów lub ograniczeń;
b) po dokonaniu zwolnienia nie zostały usunięte w rozsądnym terminie.
II.
Procedury uproszczone
Artykuł 76
1.
W celu usprawnienia przebiegu formalności i procedur, zapewniając prawidłowe wykonanie czynności, organy celne mogą zezwolić na warunkach określonych zgodnie z procedurą Komitetu, aby:
a) zgłoszenie określone w art. 62 nie zawierało niektórych elementów określonych w ust. 1 tego artykułu lub aby nie dołączano do niego niektórych dokumentów określonych w ust. 2 wymienionego artykułu;
b) zamiast zgłoszenia określonego w art. 62 złożono dokument handlowy lub urzędowy wraz z wnioskiem o objęcie towarów daną procedurą;
c) zgłoszenie towarów do danej procedury zostało dokonane przez wpisanie towarów do ewidencji; w tym przypadku organy celne mogą zwolnić zgłaszającego z obowiązku przedstawienia towarów organom celnym.
Zgłoszenie uproszczone, dokument handlowy lub urzędowy bądź wpis do ewidencji muszą zawierać elementy niezbędne do identyfikacji towarów.
Wpis do ewidencji musi wskazywać datę jego dokonania.
2.
Z wyjątkiem przypadków określonych zgodnie z procedurą Komitetu zgłaszający jest zobowiązany do przedstawienia zgłoszenia uzupełniającego mogącego mieć charakter całościowy, okresowy lub podsumowujący.
3.
Zgłoszenia uzupełniające stanowią jeden niepodzielny akt ze zgłoszeniami uproszczonymi określonymi w ust. 1 lit. a), b) lub c). Nabierają one mocy prawnej z dniem przyjęcia zgłoszenia uproszczonego.
W przypadkach określonych w ust. 1 lit. c) wpisanie do ewidencji ma tę samą moc prawną co przyjęcie zgłoszenia określonego w art. 62.
4.
Procedury uproszczone dla procedury tranzytu wspólnotowego określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
B. Inne zgłoszenia
Artykuł 77
Jeżeli zgłoszenia celnego dokonano z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych w rozumieniu art. 61 lit. b), w formie ustnej lub w każdy inny sposób zgodnie z art. 61 lit. c), przepisy art. 62–76 stosuje się odpowiednio, bez uszczerbku dla wymienionych tam zasad.
C. Kontrola zgłoszeń po zwolnieniu towarów
Artykuł 78
1.
Po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia.
2.
Po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów.
Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane.
Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania.
3.
Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.
Sekcja 2
Dopuszczenie do swobodnego obrotu
Artykuł 79
Dopuszczenie do swobodnego obrotu nadaje towarowi niewspólnotowemu status celny towaru wspólnotowego.
Wymaga ono zastosowania środków polityki handlowej, spełnienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie towarów, jak również zastosowania opłat prawnie należnych.
Artykuł 80
1.
W drodze odstępstwa od art. 67 i pod warunkiem że należności celne przywozowe za towar są należnościami określonymi w art. 4 ust. 10 tiret pierwsze, a obniżenie stawki tych należności nastąpiło po dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu, lecz przed dniem zwolnienia towaru, zgłaszający może wystąpić z wnioskiem o zastosowanie korzystniejszej stawki.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli towary nie mogły zostać zwolnione z przyczyn zależnych jedynie od zgłaszającego.
Artykuł 81
Jeżeli przesyłka zawiera towary o różnej klasyfikacji taryfowej i traktowanie każdego z tych towarów zgodnie z ich klasyfikacją taryfową do celów dokonania zgłoszenia pociągnęłoby za sobą pracę i koszty nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do kwoty należności celnych przywozowych, organy celne mogą, na wniosek zgłaszającego, wyrazić zgodę, aby należności celne przywozowe zostały pobrane od całej przesyłki, zgodnie z klasyfikacją taryfową towarów, które podlegają najwyższej stawce należności przywozowych.
Artykuł 82
1.
Towary dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki należności ze względu na ich przeznaczenie pozostają pod dozorem celnym.
Dozór celny zostaje zakończony, jeżeli warunki zastosowania obniżonej lub zerowej stawki nie muszą być dalej spełniane, w przypadku gdy towary zostały wywiezione lub zniszczone bądź gdy użycie towarów w celach innych niż te, które są wymagane dla zastosowania obniżonej lub zerowej stawki, zostało dopuszczone pod warunkiem uiszczenia należnych opłat.
2.
Wobec towarów określonych w ust. 1 przepisy art. 88 i 90 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 83
Towary dopuszczone do swobodnego obrotu tracą status celny towarów wspólnotowych, gdy:
a) zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu zostanie unieważnione po dokonaniu ich zwolnienia zgodnie z art. 66, lub
b) należności celne przywozowe za te towary są zwracane lub umarzane:
- w ramach procedury uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu ceł zwrotnych,
lub
- dla towarów wadliwych bądź niezgodnych z warunkami kontraktu, zgodnie z art. 238, lub
- w sytuacjach określonych w art. 239, gdy zwrot albo umorzenie uwarunkowane jest wywozem towarów, ich powrotnym wywozem lub otrzymaniem innego równoważnego przeznaczenia celnego.
Sekcja 3
Procedury zawieszające i gospodarcze procedury celne
A. Przepisy wspólne dla kilku procedur
Artykuł 84
1.
Dla art. 85–90:
a) gdy używa się określenia "procedura zawieszająca", odnosi się ono w przypadku towarów niewspólnotowych do następujących procedur:
- tranzytu zewnętrznego;
- składu celnego;
- uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń;
- przetwarzania pod kontrolą celną;
- odprawy czasowej;
b) gdy używa się określenia "gospodarcza procedura celna", odnosi się ono do następujących procedur:
- składu celnego;
- uszlachetniania czynnego;
- przetwarzania pod kontrolą celną;
- odprawy czasowej;
- uszlachetniania biernego.
2.
"Towary przywożone" to towary objęte procedurą zawieszającą oraz towary, które w ramach uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu ceł zwrotnych poddane zostały formalnościom dopuszczenia do swobodnego obrotu oraz formalnościom określonym w art. 125.
3.
"Towary w stanie niezmienionym" to towary przywożone, które w ramach procedury uszlachetniania czynnego i przetwarzania pod kontrolą celną nie zostały poddane żadnym formom uszlachetnienia lub przetworzenia.
Artykuł 85
Korzystanie z każdej gospodarczej procedury celnej uzależnione jest od uzyskania pozwolenia organów celnych.
Artykuł 86
Bez uszczerbku dla dodatkowych szczególnych warunków przewidzianych dla danej procedury pozwolenie określone w art. 85 i art. 100 ust. 1 wydawane jest jedynie:
- osobom, które udzielą wszelkich gwarancji niezbędnych do prawidłowego przebiegu procedury;
- gdy organy celne mogą zapewnić dozór i kontrolę procedury bez konieczności stosowania środków administracyjnych niewspółmiernych do istniejącej potrzeby gospodarczej.
Artykuł 87
1.
Warunki stosowania danej procedury określane są w pozwoleniu.
2.
Posiadacz pozwolenia ma obowiązek informować organy celne o każdej zmianie, która nastąpiła po wydaniu tego pozwolenia i może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres.
Artykuł 88
Organy celne mogą uzależnić objęcie towarów procedurą zawieszającą od złożenia zabezpieczenia w celu zapewnienia uiszczenia długu celnego mogącego powstać w stosunku do tych towarów.
W ramach szczególnej procedury zawieszającej mogą zostać ustanowione szczegółowe przepisy dotyczące składania zabezpieczenia.
Artykuł 89
1.
Procedura zawieszająca będąca jednocześnie gospodarczą procedurą celną zostaje zakończona, gdy towary objęte tą procedurą bądź produkty kompensacyjne lub przetworzone uzyskane pod tą procedurą otrzymają inne dopuszczone przeznaczenie celne.
2.
Organy celne podejmują wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji towarów, wobec których procedura nie została zakończona zgodnie z określonymi warunkami.
Artykuł 90
Prawa i obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z gospodarczej procedury celnej mogą, zgodnie z warunkami określonymi przez organy celne, zostać przeniesione kolejno na inne osoby spełniające warunki wymagane do korzystania z tej procedury.
B. Tranzyt zewnętrzny
I. Przepisy ogólne
Artykuł 91
1.
Procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty:
a) towarów niewspólnotowych, niepodlegających w tym czasie należnościom celnym przywozowym i innym opłatom ani środkom polityki handlowej;
b) towarów wspólnotowych, podlegających środkom Wspólnoty nakładających wymóg ich wywozu do państw trzecich i dla których zostały dokonane odpowiednie wywozowe formalności celne.
2.
Przemieszczanie określone w ust. 1 odbywa się:
a) z zastosowaniem procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego; lub
b) z zastosowaniem karnetu TIR (konwencja TIR), pod warunkiem że:
1) rozpoczęło się lub ma się zakończyć poza Wspólnotą; lub
2) dotyczy przesyłek towarów, które mają zostać rozładowane na obszarze celnym Wspólnoty i które są przewożone wraz z towarami przeznaczonymi do rozładowania w krajach trzecich; lub
3) chodzi o przewóz z jednego do drugiego miejsca znajdującego się we Wspólnocie przez terytorium państwa trzeciego;
c) z zastosowaniem karnetu ATA (konwencja ATA) używanego jako dokument tranzytowy;
d) z zastosowaniem manifestu reńskiego (art. 9 poprawionej Konwencji w sprawie żeglugi na Renie); lub
e) z zastosowaniem formularza 302 przewidzianego w ramach Porozumienia między Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącego statusu ich Sił Zbrojnych, podpisanego w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r.; lub
f) drogą pocztową (łącznie z paczkami pocztowymi).
3.
Procedurę tranzytu zewnętrznego stosuje się bez uszczerbku dla odrębnych przepisów mających zastosowanie do przemieszczania towarów objętych gospodarczą procedurą celną.
Artykuł 92
Procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, gdy towary i odpowiednie dokumenty zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia zgodnie z przepisami tej procedury.
II.
Szczególne przepisy dotyczące wspólnotowego tranzytu zewnętrznego
Artykuł 93
Procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego nie stosuje się do przewozów dokonywanych przez terytorium państwa trzeciego, chyba że:
a) taka możliwość została przewidziana umową międzynarodową; lub
b) przejazd przez ten kraj odbywa się z zastosowaniem jednolitego dokumentu przewozowego wystawionego na obszarze celnym Wspólnoty; w tym wypadku działanie procedury na terytorium państwa trzeciego zostaje zawieszone.
Artykuł 94
1.
Z zastrzeżeniem art. 95 główny zobowiązany musi złożyć zabezpieczenie w celu zagwarantowania pokrycia długu celnego i innych opłat mogących powstać w odniesieniu do towaru.
2.
Z wyjątkiem przypadków określanych w zależności od potrzeb, zgodnie z procedurą Komitetu, nie składa się gwarancji przy:
a) przewozach morskich i przewozach drogą powietrzną;
b) przewozach towarów Renem i reńskimi drogami wodnymi;
c) przesyłaniu towarów rurociągami;
d) przewozach dokonywanych przez spółki kolejowe Państw Członkowskich.
3.
Przypadki, w których od transportu towarów innymi drogami wodnymi niż te, które zostały określone w ust. 2 lit. b), nie wymaga się złożenia gwarancji, określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 95
1.
Każda osoba spełniająca warunki określone w ust. 2 może zostać zwolniona przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę i w granicach określonych w ust. 3, z obowiązku złożenia gwarancji dla czynności wspólnotowego tranzytu zewnętrznego przez nią dokonywanych, niezależnie od tego, w jakim Państwie Członkowskim rozpoczęły się te czynności i przez terytoria jakich Państw Członkowskich by przebiegały.
2.
Zwolnienie z obowiązku złożenia gwarancji, określone w ust. 1, udzielane jest jedynie osobom, które:
a) mają swoją siedzibę w Państwie Członkowskim, w którym zwolnienie jest udzielane;
b) stale korzystają z procedury tranzytu wspólnotowego;
c) znajdują się w sytuacji finansowej zapewniającej wywiązanie się ze zobowiązań;
d) nie popełniły żadnego poważnego naruszenia przepisów prawa celnego ani przepisów podatkowych, i
e) podpisały, zgodnie z określonym wzorem, zobowiązanie do zapłacenia na pierwsze pisemne żądanie organów celnych kwoty należnej z tytułu operacji tranzytowych, które realizują.
3.
Zwolnienia od złożenia gwarancji, udzielanego zgodnie z przepisami ust. 1 i 2, nie stosuje się w odniesieniu do tranzytu wspólnotowego towarów:
a) których całkowita wartość przekracza kwotę określoną zgodnie z procedurą Komitetu; lub
b) które przedstawiają zwiększone ryzyko, biorąc pod uwagę wysokość należności celnych przywozowych i innych należności, którym podlegają w jednym lub kilku Państwach Członkowskich.
4.
Każda osoba, która została zwolniona z obowiązku złożenia gwarancji, otrzymuje od organów, które udzieliły tego zwolnienia, odpowiednie zaświadczenie w jednym lub większej liczbie egzemplarzy.
Artykuł 96
1.
Główny zobowiązany jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego.
Jest on odpowiedzialny za:
a) przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów,
b) przestrzeganie przepisów procedury tranzytu wspólnotowego.
2.
Nie naruszając określonych w ust. 1 obowiązków podstawowego zobowiązanego, osoba przewożąca towary lub ich odbiorca, który przyjmuje towary, wiedząc o tym, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, jest również zobowiązany do przedstawienia ich w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów.
Artykuł 97
1.
Szczegółowe zasady procedury oraz wyjątki od nich określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
2.
Pod warunkiem zagwarantowania stosowania wobec towarów odpowiednich środków przyjętych przez Wspólnotę:
a) Państwa Członkowskie mają prawo wprowadzać w stosunkach między sobą, drogą dwustronnych lub wielostronnych uzgodnień, uproszczone procedury zgodne z kryteriami ustalanymi w zależności od okoliczności i mające zastosowanie do pewnych rodzajów obrotu lub do określonych przedsiębiorstw;
b) każde Państwo Członkowskie ma prawo wprowadzać procedury uproszczone, które mają zastosowanie w pewnych okolicznościach do towarów, które nie mają przemieszczać się przez terytorium innego Państwa Członkowskiego.
C. Skład celny
Artykuł 98
1.
Procedura składu celnego pozwala na składowanie w składzie celnym:
a) towarów niewspólnotowych, które w czasie tego składowania nie podlegają należnościom celnym przywozowym ani środkom polityki handlowej;
b) towarów wspólnotowych, którym odrębne przepisy wspólnotowe dają możliwość korzystania, w związku z ich umieszczeniem w składzie celnym, ze środków zwykle stosowanych przy wywozie tego rodzaju towarów.
2.
Składem celnym jest każde miejsce uznane przez organy celne i podlegające ich kontroli, w którym towary mogą być składowane zgodnie z ustalonymi warunkami.
3.
Przypadki, w których towary określone w ust. 1, mogą być objęte procedurą składu celnego, nie będąc umieszczone w składzie celnym, określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 99
Skład celny może być składem publicznym lub składem prywatnym.
"Skład publiczny" oznacza skład celny, z którego może korzystać każda osoba w celu składowania towarów;
"skład prywatny" oznacza skład celny przeznaczony do składowania towarów przez prowadzącego skład.
Prowadzącym skład jest osoba posiadająca pozwolenie na prowadzenie składu celnego.
Korzystającym ze składu jest osoba związana zgłoszeniem objęcia towarów procedurą składu celnego lub osoba, na którą przeniesiono prawa i obowiązki tej pierwszej osoby.
Artykuł 100
1.
Prowadzenie składu celnego uzależnione jest od uzyskania pozwolenia organów celnych, chyba że skład celny prowadzony jest przez organy celne.
2.
Osoba, która zamierza prowadzić skład celny, musi złożyć pisemny wniosek zawierający niezbędne do otrzymania pozwolenia informacje, a w szczególności informacje uzasadniające gospodarczą potrzebę składowania.
Pozwolenie określa warunki prowadzenia składu.
3.
Pozwolenie udzielane jest tylko osobom mającym swoją siedzibę we Wspólnocie.
Artykuł 101
Prowadzący skład jest odpowiedzialny za:
a) zapewnienie, aby towary złożone w składzie celnym nie zostały usunięte spod dozoru celnego;
b) wykonywanie obowiązków wynikających ze składowania towarów objętych procedurą składu celnego; i
c) przestrzeganie szczególnych warunków określonych w pozwoleniu.
Artykuł 102
1.
W drodze odstępstwa od art. 101, jeżeli pozwolenie dotyczy składu publicznego, może ono określać, że odpowiedzialność, określoną w art. 101 lit. a) i/lub lit. b), ponosi jedynie korzystający ze składu.
2.
Korzystający ze składu jest zawsze odpowiedzialny za wykonywanie obowiązków wynikających z objęcia towarów procedurą składu celnego.
Artykuł 103
Prawa i obowiązki prowadzącego skład mogą zostać, za zgodą organów celnych, przeniesione na inną osobę.
Artykuł 104
Bez uszczerbku dla art. 88 organy celne mogą zażądać od prowadzącego skład złożenia gwarancji związanej z odpowiedzialnością określoną w art. 101.
Artykuł 105
Wyznaczona przez organy celne osoba prowadzi, w sposób określony przez te organy, ewidencję towarową wszystkich towarów objętych procedurą składu celnego.
Prowadzenie ewidencji towarowej nie jest konieczne, gdy skład publiczny jest prowadzony przez organy celne.
Z zastrzeżeniem stosowania art. 86 organy celne mogą odstąpić od wymogu prowadzenia ewidencji towarowej, jeżeli odpowiedzialność, określoną w art. 101 lit. a) i/lub lit. b), ponosi jedynie korzystający ze składu oraz gdy objęcie towarów procedurą dokonywane jest na podstawie pisemnego zgłoszenia w ramach procedury zwykłej lub na podstawie dokumentu urzędowego, zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. b).
Artykuł 106
1.
W razie zaistnienia potrzeby gospodarczej i o ile nie ogranicza to dozoru celnego, organy celne mogą dopuścić, aby:
a) towary wspólnotowe inne niż określone w art. 98 ust. 1 lit. b) były składowane w pomieszczeniach składu celnego;
b) towary niewspólnotowe zostały poddane w pomieszczeniach składu celnego procesom uszlachetniania pod procedurą uszlachetniania czynnego i zgodnie z warunkami tej procedury.
Formalności, które mogą zostać pominięte w składzie celnym, określane są zgodnie z procedurą Komitetu;
c) towary niewspólnotowe zostały poddane w pomieszczeniach składu celnego procesom przetwarzania pod kontrolą celną i zgodnie z warunkami tej procedury.
Formalności, które mogą zostać pominięte w składzie celnym, określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1 towary nie są objęte procedurą składu celnego.
3.
Organy celne mogą zażądać, aby towary określone w ust. 1 zostały ujęte w ewidencji towarowej określonej w art. 105.
Artykuł 107
Towary objęte procedurą składu celnego, z chwilą ich umieszczenia w składzie celnym, zostają ujęte w ewidencji towarowej określonej w art. 105.
Artykuł 108
1.
Okres pozostawania towarów pod procedurą składu celnego jest nieograniczony.
Jednakże w wyjątkowych przypadkach organy celne mogą wyznaczyć termin, przed którego upływem korzystający ze składu musi nadać towarom nowe przeznaczenie celne.
2.
Dla niektórych towarów, określonych w art. 98 ust. 1 lit. b) i objętych wspólną polityką rolną, mogą zostać określone odrębne terminy, zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 109
1.
Towary przywożone mogą być poddane zwyczajowym zabiegom mającym na celu zapewnienie ich utrzymania, poprawienie ich wyglądu, jakości handlowej lub przygotowanie ich do dystrybucji bądź odsprzedaży.
O ile okaże się to niezbędne do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku, może zostać sporządzona lista przypadków, w których poddawanie takim zabiegom towarów podlegających wspólnej polityce rolnej jest zabronione.
2.
Towary wspólnotowe określone w art. 98 ust. 1 lit. b), które są objęte procedurą składu celnego i podlegają wspólnej polityce rolnej, mogą zostać poddane jedynie takim zabiegom, które zostały wyraźnie przewidziane dla takich towarów.
3.
Na dokonanie zabiegów określonych w ust. 1 akapit pierwszy oraz w ust. 2 należy uprzednio uzyskać pozwolenie organów celnych, które określą warunki, na jakich takie zabiegi mogą zostać dokonane.
4.
Listy zabiegów określonych w ust. 1 i 2 ustalane są zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 110
Jeżeli uzasadniają to zaistniałe okoliczności, towary, które zostały objęte procedurą składu celnego, mogą zostać czasowo wyprowadzone ze składu celnego.
Na takie wyprowadzenie należy uprzednio uzyskać od organów celnych pozwolenie określające warunki, na jakich może to nastąpić.
Na tych samych warunkach towary, w czasie gdy znajdują się poza składem celnym, mogą zostać poddane zabiegom określonym w art. 109.
Artykuł 111
Organy celne mogą zezwolić na przeniesienie towarów objętych procedurą składu celnego z jednego składu celnego do innego.
Artykuł 112
1.
Jeżeli w odniesieniu do przywożonych towarów powstanie dług celny, a wartość celna tych towarów ustalona została w oparciu o cenę faktycznie zapłaconą lub należną wraz z zawartymi w niej kosztami składowania i utrzymania towarów w czasie ich pozostawania w składzie, to koszty te nie muszą być zawarte w wartości celnej, o ile są wyodrębnione z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar.
2.
Jeżeli wymienione towary zostały poddane zwyczajowym zabiegom w rozumieniu art. 109, to rodzaj towarów, wartość celna oraz ilość, którą należy uwzględnić przy określaniu kwoty należności celnych przywozowych, mają być, na wniosek zgłaszającego, takie, jakie uwzględniono by w chwili określonej w art. 214, gdyby towary te nie zostały poddane takim zabiegom.
Jednakże wyjątki od tego przepisu mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą Komitetu.
3.
Jeżeli zgodnie z art. 76 przywożony towar jest dopuszczany do swobodnego obrotu bez przedstawiania go organom celnym i przed złożeniem odpowiedniego zgłoszenia, a elementy kalkulacyjne dotyczące tego towaru zostały zaakceptowane lub dopuszczone w chwili objęcia go procedurą składu celnego, elementy te uważa się za te, które należy uwzględnić zgodnie z art. 214, bez uszczerbku dla zasad kontroli po zwolnieniu towarów w rozumieniu art. 78.
Artykuł 113
Towary wspólnotowe określone w art. 98 ust. 1 lit. b), podlegające wspólnej polityce rolnej i objęte procedurą składu celnego, muszą zostać wywiezione lub otrzymać jedno z innych przeznaczeń celnych przewidzianych odrębnymi przepisami, określonymi w wymienionym artykule.
D. Uszlachetnianie czynne
I. Przepisy ogólne
Artykuł 114
1.
Bez uszczerbku dla art. 115 procedura uszlachetniania czynnego pozwala na poddanie na obszarze celnym Wspólnoty jednemu lub większej liczbie procesów uszlachetniania:
a) towarów niewspólnotowych przeznaczonych do powrotnego wywozu poza obszar celny Wspólnoty w postaci produktów kompensacyjnych, bez obciążania tych towarów należnościami celnymi przywozowymi ani stosowania wobec nich środków polityki handlowej;
b) towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu ze zwrotem lub umorzeniem należności celnych przywozowych, jeżeli towary te są wywożone z obszaru celnego Wspólnoty w postaci produktów kompensacyjnych.
2.
Niżej wymienione określenia oznaczają:
a) system zawieszeń: procedurę uszlachetniania czynnego w formie przewidzianej w ust. 1 lit. a);
b) system ceł zwrotnych: procedurę uszlachetniania czynnego w formie przewidzianej w ust. 1 lit. b);
c) procesy uszlachetniania:
- obróbkę towarów, w tym montaż, składanie lub instalowanie ich w innych towarach,
- przetwarzanie towarów,
- naprawę towarów, w tym ich odnawianie i porządkowanie,
i - wykorzystywanie niektórych towarów określonych zgodnie z procedurą Komitetu, niewchodzących w skład produktów kompensacyjnych, ale umożliwiających lub ułatwiających ich wytworzenie, nawet jeżeli zostają one całkowicie lub częściowo zużyte w tym procesie;
d) produkty kompensacyjne: wszystkie produkty powstałe w wyniku procesów uszlachetniania;
e) towary ekwiwalentne: towary wspólnotowe, które są wykorzystywane w miejsce przywożonych towarów do wytwarzania produktów kompensacyjnych;
f) współczynnik produktywności: ilość lub odsetek produktów kompensacyjnych uzyskanych w wyniku uszlachetnienia określonej ilości przywożonych towarów.
Artykuł 115
1.
Jeżeli spełnione są warunki przewidziane w ust. 2 i z zastrzeżeniem ust. 4, organy celne zezwalają na:
a) wytwarzanie produktów kompensacyjnych z towarów ekwiwalentnych;
b) wywóz ze Wspólnoty produktów kompensacyjnych wytworzonych z towarów ekwiwalentnych, przed przywozem towarów przeznaczonych do uszlachetnienia.
2.
Towary ekwiwalentne muszą być tej samej jakości i mieć takie same cechy charakterystyczne co towary przywożone.
Jednakże w szczególnych, określonych zgodnie z procedurą Komitetu przypadkach towary ekwiwalentne mogą posiadać wyższy stopień przetworzenia niż towary przywożone.
3.
W przypadku zastosowania ust. 1 towary przywożone są traktowane jak towary ekwiwalentne, a te ostatnie jak towary przywożone.
4.
Środki mające na celu zakaz lub ograniczenie stosowania przepisu ust. 1 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą Komitetu.
5.
W przypadku stosowania ust. 1 lit. b), gdy produkty kompensacyjne podlegają należnościom wywozowym, jeżeli nie zostały wywiezione lub powrotnie wywiezione w ramach procedury uszlachetniania czynnego, posiadacz pozwolenia składa zabezpieczenie w celu pokrycia tych należności w przypadku nieprzywiezienia w terminie towarów do uszlachetnienia.
II.
Udzielanie pozwoleń
Artykuł 116
Pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego wydawane jest na wniosek osoby, która dokonuje procesu uszlachetniania lub która organizuje proces uszlachetniania.
Artykuł 117
Pozwolenie udzielane jest jedynie:
a) osobom mającym swoją siedzibę we Wspólnocie.
Jednakże pozwolenie na dokonanie przywozu niemającego charakteru handlowego może zostać udzielone osobom mającym swoją siedzibę poza Wspólnotą;
b) w przypadku gdy przywożone towary można zidentyfikować w produktach kompensacyjnych, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących wykorzystywania towarów określonych w ostatnim akapicie art. 114 ust. 2 lit. c) lub w przypadku określonym w art. 115, o ile można sprawdzić, czy warunki określone dla towarów ekwiwalentnych są spełnione;
c) w przypadku gdy procedura uszlachetniania czynnego może przyczynić się do stworzenia jak najkorzystniejszych warunków dla wywozu lub powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych, o ile nie ma to ujemnego wpływu na zasadnicze interesy producentów ze Wspólnoty (warunki ekonomiczne).
III.
Działanie procedury
Artykuł 118
1.
Organy celne wyznaczają termin, w którym produkty kompensacyjne muszą zostać wywiezione lub powrotnie wywiezione bądź otrzymać inne przeznaczenie celne.
Termin ten wyznaczany jest z uwzględnieniem czasu niezbędnego na przeprowadzenie procesu uszlachetnienia i zbyt produktów kompensacyjnych.
2.
Termin ten biegnie od dnia, w którym towary niewspólnotowe zostają objęte procedurą uszlachetniania czynnego.
Na podstawie właściwie uzasadnionego wniosku posiadacza pozwolenia organy celne mogą przedłużyć ten termin.
Dla uproszczenia może zostać postanowione, że termin, który rozpoczyna swój bieg w danym miesiącu kalendarzowym lub kwartale, upływa ostatniego dnia następującego po nim miesiąca kalendarzowego lub, w zależności od przypadku, kwartału.
3.
W przypadku stosowania art. 115 ust. 1 lit. b) organy celne wyznaczają termin, w którym towary niewspólnotowe muszą zostać zgłoszone do procedury.
Termin ten biegnie od dnia przyjęcia zgłoszenia do wywozu produktów kompensacyjnych uzyskanych z odpowiednich towarów ekwiwalentnych.
4.
Dla niektórych procesów uszlachetniania lub niektórych przywożonych towarów mogą zostać określone odrębne terminy, zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 119
1.
Organy celne wyznaczają współczynnik produktywności procesu lub w zależności od przypadku sposób jego określania.
Współczynnik produktywności wyznaczany jest z uwzględnieniem okoliczności, w jakich proces uszlachetnienia jest lub ma być przeprowadzany.
2.
Jeżeli uzasadniają to zaistniałe okoliczności, a w szczególności w przypadku procesów uszlachetniania przebiegających zwykle w ściśle określonych warunkach technicznych z wykorzystaniem towarów o jednolitych parametrach i umożliwiających w efekcie wytworzenie produktów kompensacyjnych o jednolitej jakości, ryczałtowy współczynnik produktywności może zostać wyznaczony zgodnie z procedurą Komitetu na podstawie uprzednio stwierdzonych rzeczywistych danych.
Artykuł 120
Przypadki i warunki uznania towarów w stanie niezmienionym lub produktów kompensacyjnych za dopuszczone do swobodnego obrotu mogą zostać określone zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 121
1.
Z zastrzeżeniem art. 122 w razie powstania długu celnego wysokość tego długu określa się na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia o objęcie ich procedurą uszlachetniania czynnego.
2.
Jeżeli w chwili określonej w ust. 1 przywożone towary spełniają warunki dla korzystania z preferencji taryfowych obowiązujących w ramach kontyngentów taryfowych lub plafonów taryfowych, wówczas mogą one korzystać z preferencji taryfowych istniejących dla identycznych towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu.
Artykuł 122
W drodze odstępstwa od art. 121 produkty kompensacyjne:
a) podlegają właściwym dla nich należnościom celnym przywozowym, gdy:
- zostaną dopuszczone do swobodnego obrotu i znajdą się w wykazie przyjętym zgodnie z procedurą Komitetu w ilościach proporcjonalnych do wywiezionej części produktów kompensacyjnych nieumieszczonych w tym wykazie.
Posiadacz pozwolenia może wnioskować o naliczenie należności za te produkty zgodnie z warunkami określonymi w art. 121;
- podlegają opłatom ustanowionym w ramach wspólnej polityki rolnej i przewidują to przepisy przyjęte zgodnie z procedurą Komitetu;
b) podlegają należnościom przywozowym obliczanym zgodnie z regułami mającymi zastosowanie do właściwej procedury celnej lub dotyczącymi wolnego obszaru celnego bądź składu wolnocłowego, jeżeli zostały objęte procedurą zawieszającą lub zostały umieszczone w wolnym obszarze celnym bądź składzie wolnocłowym;
Jednakże:
- osoba zainteresowana może wnioskować o naliczenie należności zgodnie z art. 121,
- w przypadku gdy produkty kompensacyjne otrzymały jedno z powyżej określonych przeznaczeń celnych, inne niż przetwarzanie pod kontrolą celną, to kwota należności celnych przywozowych nie może być niższa od kwoty naliczonej zgodnie z art. 121;
c) mogą podlegać regułom naliczania należności przewidzianym w ramach procedury przetwarzania pod kontrolą celną, o ile przywożone towary mogły zostać objęte tą procedurą;
d) korzystają z preferencji taryfowych ze względu na ich przeznaczenie, o ile istnieją przepisy, które przewidują takie preferencje dla identycznych przywożonych towarów;
e) są zwolnione z należności celnych przywozowych, o ile zgodnie z art. 184 istnieją takie zwolnienia dla identycznych przywożonych towarów.
IV.
Procesy uszlachetniania dokonywane poza obszarem celnym Wspólnoty
Artykuł 123
1.
Po uzyskaniu pozwolenia organów celnych, wydanego zgodnie z warunkami określonymi w przepisach dotyczących uszlachetniania biernego, wszystkie lub część produktów kompensacyjnych bądź towarów w stanie niezmienionym może zostać czasowo wywieziona w celu poddania ich uzupełniającym procesom uszlachetniania poza obszarem celnym Wspólnoty.
2.
W przypadku powstania długu celnego w odniesieniu do towarów powrotnie przywożonych nałożone zostaną:
a) należności celne przywozowe za produkty kompensacyjne lub towary w stanie niezmienionym, określonym w ust. 1, naliczone zgodnie z art. 121 i 122, i
b) należności celne przywozowe za produkty powrotnie przywożone po ich uszlachetnieniu poza obszarem celnym Wspólnoty, których kwota zostanie naliczona z zastosowaniem przepisów dotyczących procedury uszlachetniania biernego, na tych samych warunkach, jakie miałyby zastosowanie, gdyby towary wywożone w ramach tej ostatniej procedury zostały dopuszczone do swobodnego obrotu przed dokonaniem tego wywozu.
V. Szczególne przepisy dotyczące systemu ceł zwrotnych
Artykuł 124
1.
System ceł zwrotnych może być stosowany wobec wszystkich towarów, z wyjątkiem tych, które w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu:
- podlegają ograniczeniom ilościowym w przywozie;
- mogą korzystać w ramach kontyngentów z preferencyjnych środków taryfowych lub z autonomicznego zawieszenia w rozumieniu art. 20 ust. 3 lit. d)–f);
- podlegają rolnej opłacie wyrównawczej lub innej opłacie przywozowej ustanowionej w ramach wspólnej polityki rolnej lub szczególnych procedur mających zastosowanie do niektórych towarów powstałych w wyniku przetworzenia produktów rolnych.
2.
Ponadto zastosowanie systemu ceł zwrotnych możliwe jest tylko wtedy, gdy w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie przywożonych towarów do obrotu nie został wyznaczony zwrot wywozowy dla produktów kompensacyjnych.
3.
Pozwolenie na zastosowanie systemu ceł zwrotnych udzielane jest tylko wtedy, gdy w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu produktów kompensacyjnych:
- przywożone towary nie podlegają żadnej z opłat określonych w akapicie pierwszym tiret trzecie;
- dla produktów kompensacyjnych nie został wyznaczony zwrot wywozowy.
Artykuł 125
1.
W zgłoszeniu o dopuszczenie do swobodnego obrotu należy umieścić informację o zastosowaniu systemu ceł zwrotnych oraz podać numer udzielonego pozwolenia.
2.
Na żądanie organów celnych do zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu należy dołączyć wspomniane pozwolenie,
Artykuł 126
Do systemu ceł zwrotnych nie mają zastosowania art. 115 ust. 1 lit. b) oraz art. 120 ust. 3 i 5 i art. 121, art. 122 lit. a) akapit drugi i lit. c) oraz art. 129.
Artykuł 127
Czasowy wywóz produktów kompensacyjnych, dokonywany w sposób określony w art. 123 ust. 1, nie jest uważany za wywóz w rozumieniu art. 128, z wyjątkiem sytuacji, gdy takie produkty nie zostaną powrotnie przywiezione do Wspólnoty w wyznaczonym terminie.
Artykuł 128
1.
Posiadacz pozwolenia może zwrócić się o zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych, o ile udowodni organom celnym, że produkty kompensacyjne uzyskane z towarów przywiezionych i dopuszczonych do swobodnego obrotu w systemie ceł zwrotnych zostały:
- wywiezione, lub
- objęte, w celu późniejszego powrotnego ich wywozu, procedurą tranzytu, procedurą składu celnego, procedurą odprawy czasowej, procedurą uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń lub umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym,
jeżeli zostały również spełnione wszystkie pozostałe warunki korzystania z procedury.
2.
Dla celów otrzymania jednego z przeznaczeń celnych określonych w ust. 1 tiret drugie produkty kompensacyjne uważa się za towary niewspólnotowe.
3.
Termin, w jakim należy złożyć wniosek o udzielenie zwrotu, określany jest zgodnie z procedurą Komitetu.
4.
Produkty kompensacyjne objęte procedurą celną albo umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym zgodnie z przepisami ust. 1 mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu jedynie po uzyskaniu pozwolenia organów celnych, które udzielają takiego pozwolenia, jeżeli uzasadniają to okoliczności.
W tym przypadku i bez uszczerbku dla art. 122 lit. b) kwota zwracanych lub umarzanych należności celnych przywozowych jest uważana za kwotę długu celnego.
5.
W celu określenia kwoty należności celnych przywozowych, które mają zostać zwrócone lub umorzone, art. 122 lit. a) tiret pierwsze stosuje się odpowiednio.
VI.
Inne przepisy
Artykuł 129
Procedura uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń jest stosowana również po to, aby produkty kompensacyjne mogły korzystać ze zwolnień z należności celnych wywozowych, którym podlegałyby identyczne produkty uzyskane z towarów wspólnotowych zamiast z towarów przywożonych.
E. Przetwarzanie pod kontrolą celną
Artykuł 130
Procedura przetwarzania pod kontrolą celną umożliwia użycie towarów niewspólnotowych na obszarze celnym Wspólnoty w procesach zmieniających ich rodzaj lub stan bez stosowania wobec nich należności celnych przywozowych i środków polityki handlowej oraz umożliwia dopuszczenie do swobodnego obrotu produktów powstających w takich procesach z zastosowaniem właściwych dla nich należności celnych przywozowych.
Takie produkty nazywane są produktami przetworzonymi.
Artykuł 131
Lista przypadków, w których może być stosowana procedura przetwarzania pod kontrolą celną, określana jest zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 132
Pozwolenie na przetwarzanie pod kontrolą celną udzielane jest na wniosek osoby, która dokonuje przetwarzania lub organizuje przetwarzanie.
Artykuł 133
Pozwolenie udzielane jest wyłącznie:
a) osobom mającym swoją siedzibę we Wspólnocie,
b) jeżeli możliwe jest ustalenie, że przywożone towary wchodzą w skład towarów przetworzonych,
c) jeżeli towary te nie mogą już być, bez ponoszenia nadmiernych kosztów, przywrócone po ich przetworzeniu do rodzaju lub stanu, w jakim znajdowały się w chwili, gdy zostały objęte procedurą,
d) jeżeli zastosowanie procedury nie stanowi obejścia przepisów dotyczących pochodzenia i ograniczeń ilościowych mających zastosowanie do przywożonych towarów,
e) w przypadku gdy spełnione są niezbędne warunki, aby zastosowanie procedury mogło przyczynić się do tworzenia lub podtrzymywania działalności przetwórczej we Wspólnocie, nie wywierając ujemnego wpływu na istotne interesy wspólnotowych producentów podobnych towarów (warunki ekonomiczne).
Artykuł 134
Artykuł 118 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 119 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 135
W przypadku powstania długu celnego w odniesieniu do towarów w stanie niezmienionym lub produktów, które znajdują się na pośrednim etapie przetworzenia w stosunku do stopnia określonego w pozwoleniu, kwota tego długu jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia o ich objęcie procedurą przetwarzania pod kontrolą celną.
Artykuł 136
1.
Jeżeli w chwili objęcia procedurą przetwarzania pod kontrolą celną przywożone towary spełniały warunki do zastosowania preferencji taryfowych, a preferencje takie obejmują produkty identyczne jak dopuszczone do swobodnego obrotu produkty przetworzone, to należności, którym podlegają produkty przetworzone, oblicza się z zastosowaniem stawek preferencyjnych.
2.
Jeżeli preferencje taryfowe określone w ust. 1 obejmują towary przywożone w ramach kontyngentów lub plafonów taryfowych, to zastosowanie stawki określonej w ust. 1 w odniesieniu do produktów przetworzonych uzależnione jest również od spełnienia warunku, aby wspomniane preferencje taryfowe były stosowane wobec przywożonych towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu.
W takim przypadku ilość przywożonych towarów, która została faktycznie zużyta przy wytworzeniu dopuszczonych do swobodnego obrotu produktów przetworzonych, jest wliczana do kontyngentów lub plafonów taryfowych obowiązujących w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu. Dopuszczone do swobodnego obrotu towary przetworzone nie obciążają kontyngentów lub plafonów taryfowych otwartych dla towarów identycznych jak produkty przetworzone.
F. Odprawa czasowa
Artykuł 137
Procedura odprawy czasowej pozwala na wykorzystanie na obszarze celnym Wspólnoty towarów niewspólnotowych przeznaczonych do powrotnego wywozu bez dokonywania żadnych zmian, z wyjątkiem wynikającego ze zużycia obniżenia ich wartości, z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych i bez stosowania wobec nich środków polityki handlowej.
Artykuł 138
Pozwolenie na dokonanie odprawy czasowej udzielane jest na wniosek osoby, która użytkuje towary lub organizuje ich użytkowanie.
Artykuł 139
W przypadku braku możliwości zapewnienia identyfikacji przywożonych towarów, organy celne nie udzielają pozwolenia na zastosowanie procedury odprawy czasowej.
Jednakże organy celne mogą wyrazić zgodę na zastosowanie procedury odprawy czasowej, nie upewniając się, czy towary mogą zostać zidentyfikowane, jeżeli uwzględniając rodzaj towarów lub zamierzony sposób ich wykorzystania, brak środków identyfikacyjnych nie spowoduje nadużycia tej procedury.
Artykuł 140
1.
Organy celne wyznaczają termin, w którym przywożone towary muszą zostać powrotnie wywiezione lub otrzymać nowe przeznaczenie celne.
Termin ten musi być wystarczająco długi, aby został osiągnięty cel, jakim jest dopuszczone wykorzystanie.
2.
Bez uszczerbku dla szczególnych terminów ustalonych zgodnie z art. 141 maksymalny okres, przez jaki towary mogą być objęte procedurą odprawy czasowej, wynosi 24 miesiące.
Jednakże organy celne mogą w porozumieniu z zainteresowaną osobą wyznaczyć termin krótszy.
3.
Organy celne mogą, w szczególnie uzasadnionych okolicznościach, na wniosek zainteresowanej osoby i we właściwych granicach przedłużyć terminy określone w ust. 1 i 2, w celu umożliwienia dopuszczonego wykorzystania towaru.
Artykuł 141
Przypadki i szczególne warunki stosowania procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 142
1.
Pozwolenie na zastosowanie procedury odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych udzielane jest dla towarów, które, pozostając własnością osoby mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty, nie są wymienione w przepisach przyjętych zgodnie z art. 141 lub które, będąc w nich wymienione, nie spełniają wszystkich określonych w nich warunków udzielenia pozwolenia na odprawę czasową z całkowitym zwolnieniem.
2.
Wykaz towarów, wobec których nie może być stosowana procedura odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, sporządzany jest zgodnie z procedurą.
Artykuł 143
1.
Kwota należności celnych przywozowych do uiszczenia za towary objęte procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności przywozowych wynosi 3 % od kwoty, która miałaby zostać uiszczona za te towary, gdyby zostały dopuszczone do swobodnego obrotu w dniu, w którym zostały objęte procedurą odprawy czasowej, za każdy miesiąc lub część miesiąca, w którym towary objęte były procedurą odprawy czasowej.
2.
Kwota należności celnych przywozowych do uiszczenia nie może być wyższa od tej, która miałaby zostać uiszczona gdyby towary te zostały dopuszczone do swobodnego obrotu w dniu, w którym zostały objęte procedurą odprawy czasowej, nie uwzględniając odsetek, które mogłyby mieć tu zastosowanie.
3.
Przeniesienie praw i obowiązków wynikających z procedury odprawy czasowej zgodnie z art. 90 nie oznacza, że taki sam system zwolnień musi być zastosowany dla każdego z uwzględnianych okresów korzystania z procedury.
4.
Jeżeli przeniesienie określone w ust. 3 dokonywane jest w ramach procedury z częściowym zwolnieniem dla obu osób uprawnionych do korzystania z tej procedury w tym samym miesiącu, posiadacz wcześniejszego pozwolenia jest zobowiązany do zapłacenia kwoty należności celnych przywozowych za cały ten miesiąc.
Artykuł 144
1.
W przypadku powstania długu celnego w stosunku do przywożonych towarów kwota takiego długu określana jest według elementów kalkulacyjnych właściwych tym towarom w chwili przyjęcia zgłoszenia o objęcie procedurą odprawy czasowej.
Jednakże, o ile przewiduje to art. 141, kwota długu celnego określana jest na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwym tym towarom w chwili określonej w art. 214.
2.
Jeżeli z powodu innego niż objęcie towarów procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych powstanie dług celny w stosunku do towarów objętych tą procedurą, kwota takiego długu jest równa różnicy pomiędzy kwotą należności określoną z zastosowaniem ust. 1 a kwotą należną z zastosowaniem art. 143.
G. Uszlachetnianie bierne
I. Przepisy ogólne
Artykuł 145
1.
Procedura uszlachetniania biernego pozwala, bez uszczerbku dla szczególnych przepisów dotyczących systemu standardowej wymiany określonego w art. 154–159 i art. 123, na dokonanie czasowego wywozu towarów wspólnotowych poza obszar celny Wspólnoty w celu poddania ich procesom uszlachetniania oraz na dopuszczenie do swobodnego obrotu produktów powstałych w wyniku tych procesów, z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
2.
Wobec wywożonych czasowo towarów wspólnotowych stosuje się należności celne wywozowe, środki polityki handlowej oraz inne formalności wymagane dla wyprowadzenia towaru wspólnotowego poza obszar celny Wspólnoty.
3.
Niżej wymienione określenia oznaczają:
a) "towary wywożone czasowo" – towary objęte procedurą uszlachetniania biernego;
b) "procesy uszlachetniania" – procesy wymienione w art. 114 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze, drugie i trzecie;
c) "produkty kompensacyjne" – wszystkie produkty powstałe w wyniku procesów uszlachetniania;
d) "współczynnik produktywności" – ilość lub odsetek produktów kompensacyjnych uzyskanych w wyniku uszlachetnienia określonej ilości towarów wywożonych czasowo.
Artykuł 146
1.
Nie mogą zostać objęte procedurą uszlachetniania biernego towary wspólnotowe:
- których wywóz wiąże się ze zwrotem lub umorzeniem należności celnych przywozowych;
- które przed ich wywozem zostały dopuszczone do obrotu z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych ze względu na ich przeznaczenie, tak długo jak obowiązują warunki ustalone dla udzielenia takiego zwolnienia;
- których wywóz wiąże się z udzieleniem zwrotów wywozowych lub innych ulg finansowych stosowanych w ramach wspólnej polityki rolnej.
2.
Jednakże przypadki, w których można odstąpić od stosowania ust. 1 tiret drugie, określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
II.
Wydawanie pozwoleń
Artykuł 147
1.
Pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego wydawane jest na wniosek osoby, która zleca dokonanie procesu uszlachetnienia.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego może zostać udzielone innej osobie dla towarów pochodzących ze Wspólnoty w rozumieniu sekcji 1 rozdział 2 tytuł II, gdy proces uszlachetniania polega na włączeniu tych towarów do towarów uzyskanych poza Wspólnotą i przywożonych jako produkty kompensacyjne, pod warunkiem że zastosowanie procedury przyczyni się do ułatwienia sprzedaży towarów wywożonych, o ile nie narusza to istotnych interesów wspólnotowych producentów towarów identycznych lub podobnych jak przywożone produkty kompensacyjne.
Przypadki i zasady stosowania akapitu pierwszego określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 148
Pozwolenie jest udzielane jedynie:
a) osobom, które mają swoją siedzibę we Wspólnocie;
b) jeżeli możliwe będzie ustalenie, że produkty kompensacyjne powstały w wyniku użycia produktów wywiezionych czasowo.
Przypadki, w których można odstąpić od stosowania niniejszej lit. b), oraz warunki stosowania tych odstępstw określane są zgodnie z procedurą Komitetu;
c) jeżeli udzielenie pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego nie spowoduje poważnego naruszenia istotnych interesów wspólnotowych przetwórców (warunki ekonomiczne).
III.
Działanie procedury
Artykuł 149
1.
Organy celne wyznaczają termin, w którym produkty kompensacyjne muszą zostać powrotnie przywiezione na obszar celny Wspólnoty.
Organy te mogą termin ten przedłużyć na podstawie odpowiednio uzasadnionego wniosku posiadacza pozwolenia.
2.
Organy celne wyznaczają współczynnik produktywności procesu lub w zależności od przypadku sposób jego określania.
Artykuł 150
1.
Całkowite lub częściowe zwolnienie z należności celnych przywozowych, określone w art. 151 ust. 1, jest udzielane jedynie w przypadku, gdy produkty kompensacyjne zgłaszane są o dopuszczenie do obrotu w imieniu lub na rzecz:
a) posiadacza pozwolenia, lub
b) każdej innej osoby mającej swoją siedzibę we Wspólnocie, pod warunkiem że uzyskała zgodę posiadacza pozwolenia i jeżeli spełnione są warunki pozwolenia.
2.
Całkowitego lub częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych, określonego w art. 151 ust. 1, nie udziela się, jeżeli jeden z warunków lub obowiązków związanych z procedurą uszlachetniania biernego nie jest spełniony, chyba że wykazano, iż uchybienia te nie mają rzeczywistego wpływu na prawidłowy przebieg tej procedury.
Artykuł 151
1.
Całkowite lub częściowe zwolnienie z należności celnych przywozowych, określone w art. 145, polega na odliczeniu od kwoty należności celnych przywozowych za produkty kompensacyjne dopuszczone do obrotu kwoty należności celnych przywozowych, które miałyby zastosowanie w tym samym dniu do towarów wywiezionych czasowo, jeżeli towary te byłyby przywożone na obszar celny Wspólnoty z kraju, gdzie zostały poddane uszlachetnieniu lub ostatniemu procesowi uszlachetniania.
2.
Kwota, którą należy odliczyć zgodnie z ust. 1, jest obliczana w oparciu o ilość i rodzaj towarów z dnia przyjęcia zgłoszenia o ich objęcie procedurą uszlachetniania biernego oraz na podstawie innych elementów kalkulacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu produktów kompensacyjnych.
Wartość towarów wywożonych czasowo jest wartością uwzględnianą dla tych towarów przy ustalaniu wartości celnej produktów kompensacyjnych zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. b) i) lub jeżeli wartość nie może zostać ustalona w ten sposób, różnicą między wartością celną produktów kompensacyjnych a ustalonymi w racjonalny sposób kosztami uszlachetnienia.
Jednakże:
- niektóre koszty określone zgodnie z procedurą Komitetu nie są uwzględniane przy obliczaniu kwoty do odliczenia;
- jeżeli towary wywożone czasowo zostały przed ich objęciem procedurą uszlachetniania biernego dopuszczone do obrotu z zastosowaniem stawki obniżonej ze względu na przeznaczenie i dopóki obowiązują warunki ustalone dla zastosowania takiej stawki, kwota do odliczenia jest kwotą należności celnych przywozowych faktycznie uiszczonych przy dopuszczeniu do obrotu.
3.
W przypadku gdy towary wywożone czasowo mogłyby korzystać przy dopuszczaniu do obrotu z obniżonej lub zerowej stawki ze względu na ich przeznaczenie, stawka ta jest uwzględniania, pod warunkiem że towary te zostały poddane w kraju, w którym zostało dokonane uszlachetnienie lub ostatni proces uszlachetnienia, takim samym procesom jak przewidziane dla takiego przeznaczenia.
4.
Jeżeli produkty kompensacyjne korzystają z preferencyjnych środków taryfowych w rozumieniu art. 20 ust. 3 lit. d) lub e) i gdy takie preferencyjne środki istnieją dla towarów objętych taką samą klasyfikacją taryfową jak towary wywożone czasowo, stawka należności celnych przywozowych, którą należy uwzględnić dla ustalenia kwoty do odliczenia zgodnie z ust. 1, jest stawką, która byłaby zastosowana w przypadku, gdyby towary wywożone czasowo spełniały warunki, zgodnie z którymi takie preferencyjne środki mogą być stosowane.
5.
Niniejszy artykuł nie narusza stosowania przepisów, które obowiązują lub mogą zostać ustanowione w ramach wymiany handlowej między Wspólnotą a państwami trzecimi, i przewidujących zwolnienia z należności celnych przywozowych dla niektórych produktów kompensacyjnych.
Artykuł 152
1.
Jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów wywożonych czasowo to ich dopuszczenie do obrotu dokonywane jest z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, o ile udowodniono organom celnym, że naprawa została dokonana nieodpłatnie ze względu na gwarancyjne zobowiązania kontraktowe lub ustawowe bądź istnienie wady fabrycznej.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku stwierdzenia wadliwości towarów w chwili ich pierwszego dopuszczenia do obrotu.
Artykuł 153
Jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów będących przedmiotem czasowego wywozu i jeżeli naprawa jest dokonywana odpłatnie, to częściowe zwolnienie z należności celnych przywozowych, przewidziane w art. 145, polega na określeniu kwoty należności, jaka byłaby zastosowana na podstawie elementów kalkulacyjnych dotyczących produktów kompensacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia o ich dopuszczenie do obrotu w oparciu o wartość celną równą kwocie kosztów naprawy, pod warunkiem że koszty te stanowią jedyne świadczenie posiadacza pozwolenia oraz że na wysokość kosztów nie miały wpływu powiązania między nim a osobą dokonującą naprawy.
IV.
Uszlachetnianie bierne z wykorzystaniem systemu standardowej wymiany
Artykuł 154
1.
Na warunkach przewidzianych w niniejszej sekcji IV, stosowanych jako uzupełnienie przepisów, które je poprzedzają, system standardowej wymiany pozwala na zastąpienie towaru przywożonego, zwanego dalej "produktem zamiennym", produktem kompensacyjnym.
2.
Organy celne zezwalają na zastosowanie systemu standardowej wymiany, jeżeli proces uszlachetnienia polega na naprawie towarów wspólnotowych niepodlegających wspólnej polityce rolnej lub odrębnym procedurom, które mają zastosowanie w odniesieniu do niektórych towarów powstałych w wyniku przetworzenia produktów rolnych.
3.
Bez uszczerbku dla art. 159 przepisy mające zastosowanie do produktów kompensacyjnych stosuje się również do produktów zamiennych.
4.
Organy celne zezwalają, aby produkty zamienne zostały, na warunkach przez nie określonych, przywiezione przed wywozem towarów będących przedmiotem czasowego wywozu (uprzedni przywóz).
Uprzedni przywóz produktu zamiennego wiąże się ze złożeniem gwarancji pokrywającej kwotę należności celnych przywozowych.
Artykuł 155
1.
Produkty zamienne muszą mieć taką samą klasyfikację taryfową, taką samą jakość handlową i takie same parametry techniczne jak towary wywożone czasowo, jeżeli te ostatnie zostały poddane przewidzianej naprawie.
2.
Jeżeli towary wywożone czasowo były używane przed wywozem, to produkty zamienne muszą też być produktami używanymi i nie mogą to być produkty nowe.
Jednakże organy celne mogą odstąpić od stosowania tej reguły, jeżeli produkt zamienny został wydany nieodpłatnie ze względu na zobowiązanie gwarancyjne lub w związku z istnieniem wady fabrycznej.
Artykuł 156
Zastosowanie systemu standardowej wymiany jest możliwe jedynie wówczas, gdy istnieje możliwość sprawdzenia, czy warunki określone w art. 155 są spełnione.
Artykuł 157
1.
W przypadku uprzedniego przywozu towary będące przedmiotem czasowego wywozu zostają wywiezione w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia przyjęcia przez organy celne zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu produktów zamiennych.
2.
Jednakże biorąc pod uwagę wyjątkowe okoliczności, organy celne mogą na wniosek osoby zainteresowanej przedłużyć, w uzasadnionych granicach, termin określony w ust. 1.
Artykuł 158
W przypadku uprzedniego przywozu i gdy stosowany jest art. 151, kwota do odliczenia jest ustalana z uwzględnieniem elementów kalkulacyjnych mających zastosowanie do towarów będących przedmiotem czasowego wywozu w dniu przyjęcia zgłoszenia o ich objęcie procedurą.
Artykuł 159
Przepisów art. 147 ust. 2 i art. 148 lit. b) nie stosuje się do systemu standardowej wymiany.
V. Inne przepisy
Artykuł 160
Procedury przewidziane w ramach uszlachetniania biernego mają zastosowanie również do celów stosowania pozataryfowych środków wspólnej polityki handlowej.
Sekcja 4
Wywóz
Artykuł 161
1.
Procedura wywozu pozwala na wyprowadzenie towaru wspólnotowego poza obszar celny Wspólnoty.
Dokonanie wywozu wymaga spełnienia formalności przewidzianych dla niego, z uwzględnieniem środków polityki handlowej i o ile znajdują zastosowanie, należności celnych wywozowych.
2.
Z wyjątkiem towarów objętych procedurą uszlachetniania biernego lub procedurą tranzytu, zgodnie z art. 163 i bez uszczerbku dla art. 164, każdy towar wspólnotowy przeznaczony do wywozu zostaje objęty procedurą wywozu.
3.
Nie są uważane za wywożone poza obszar celny Wspólnoty towary wysyłane na wyspę Helgoland.
4.
Przypadki i warunki, w których przy wyprowadzaniu towarów poza obszar celny Wspólnoty nie jest wymagane zgłoszenie do wywozu, określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
5.
Zgłoszenie do wywozu musi zostać złożone w urzędzie celnym właściwym dla dozoru miejsca, gdzie osoba dokonująca wywozu ma swoją siedzibę lub gdzie towary zostały zapakowane bądź załadowane do transportu wywozowego.
Wyjątki od tej zasady określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 162
Zwolnienie do wywozu udzielane jest pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu.
Sekcja 5
Tranzyt wewnętrzny
Artykuł 163
1.
Procedura tranzytu wewnętrznego pozwala, na warunkach określonych w ust. 2–4, na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, przez terytorium państwa trzeciego, towarów wspólnotowych bez zmiany ich statusu celnego.
Przepis ten nie narusza stosowania art. 91 ust. 1 lit. b).
2.
Przemieszczanie określone w ust. 1 może odbywać się:
a) zgodnie z procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego, jeżeli taka możliwość została przewidziana umową międzynarodową lub
b) na podstawie karnetu TIR (konwencja TIR) lub
c) na podstawie karnetu ATA (konwencja ATA) używanego jako dokument tranzytowy lub
d) zgodnie z Manifestem reńskim (art. 9 poprawionej Konwencji w sprawie żeglugi na Renie) lub
e) z zastosowaniem na podstawie formularza 302 przewidzianego w ramach Porozumienia między stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącego statusu ich Sił Zbrojnych, podpisanego w Londynie 19 czerwca 1951 r. lub
f) drogą pocztową (łącznie z paczkami pocztowymi).
3.
W przypadku określonym w ust. 2 lit. a) przepisy art. 92 i art. 94–97 stosuje się odpowiednio.
4.
W przypadkach określonych w ust. 2 lit. d)–f) towary zachowują swój status celny, jedynie gdy status ten zostanie potwierdzony na warunkach i w formie przewidzianej przepisami przyjętymi zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 164
Warunki, na których towary wspólnotowe, nie będąc objęte procedurą celną, mogą przemieszczać się z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty i czasowo poza ten obszar, bez zmiany ich statusu celnego, określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 165
Procedurę wspólnotowego tranzytu wewnętrznego stosuje się również w przypadku, gdy wyraźnie przewiduje to przepis Wspólnoty.
ROZDZIAŁ 3
INNE PRZEZNACZENIA CELNE
Sekcja 1
Wolne obszary celne i składy wolnocłowe
A. Przepisy ogólne
Artykuł 166
Wolne obszary celne i składy wolnocłowe są częściami obszaru celnego Wspólnoty lub pomieszczeniami znajdującymi się na tym obszarze, oddzielonymi od pozostałej jego części, w których:
a) towary niewspólnotowe traktowane są do celów stosowania należności celnych przywozowych i obowiązujących w przywozie środków polityki handlowej jako nieznajdujące się na obszarze celnym Wspólnoty, pod warunkiem że nie zostały dopuszczone do obrotu ani objęte inną procedura celną, ani też nie zostały użyte lub zużyte na warunkach nieprzewidzianych przepisami prawa celnego;
b) określone w szczególnych przepisach Wspólnoty towary korzystają, ze względu na ich umieszczenie w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, ze środków stosowanych zwykle przy wywozie towarów.
Artykuł 167
1.
Państwa Członkowskie mogą ustanawiać na niektórych częściach obszaru celnego Wspólnoty wolne obszary celne lub zezwolić na tworzenie składów wolnocłowych.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają granice każdego obszaru.
Pomieszczenia przeznaczone na skład wolnocłowy muszą zostać zatwierdzone przez Państwa Członkowskie.
3.
Wolne obszary celne są ogrodzone.
Państwa Członkowskie wyznaczają miejsca wejścia i wyjścia w każdym z wolnych obszarów celnych lub składów wolnocłowych.
4.
Wszelkie prace budowlane na terenie wolnego obszaru celnego mogą być wykonywane tylko po uprzednim otrzymaniu pozwolenia organów celnych.
Artykuł 168
1.
Granice i miejsca wejścia i wyjścia z wolnych obszarów celnych i składów wolnocłowych podlegają dozorowi organów celnych.
2.
Osoby wchodzące i środki transportu wjeżdżające do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego albo opuszczające go mogą zostać poddane kontroli celnej.
3.
Osobom, które nie gwarantują przestrzegania przepisów niniejszego Kodeksu, dostęp do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego może zostać zabroniony.
4.
Organy celne mogą przeprowadzać kontrolę towarów wprowadzanych do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, pozostających w nim lub z niego wyprowadzanych.
W celu umożliwienia takiej kontroli kopia dokumentu przewozowego towarzysząca towarom przy ich wprowadzaniu lub wyprowadzaniu zostaje dostarczona organom celnym lub jest przechowywana do ich dyspozycji przez osobę wyznaczoną w tym celu przez te organy.
W przypadku przeprowadzania kontroli towary zostają udostępnione organom celnym.
B. Wprowadzanie towarów do wolnych obszarów celnych lub składów wolnocłowych
Artykuł 169
W wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym mogą być umieszczane towary niewspólnotowe i towary wspólnotowe.
Jednakże organy celne mogą zażądać, aby towary, które mogą stanowić zagrożenie, przyczynić się do zepsucia innych towarów albo z innych względów wymagają szczególnych urządzeń, zostały umieszczone w pomieszczeniach specjalnie wyposażonych do ich przyjęcia.
Artykuł 170
1.
Bez uszczerbku dla art. 168 ust. 4 wprowadzenie towarów do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego nie wymaga ich przedstawienia organom celnym ani złożenia zgłoszenia celnego.
2.
Organom celnym przedstawiane są i podlegają formalnościom celnym jedynie towary:
a) które są objęte procedurą celną i których wprowadzenie do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego powoduje zakończenie tej procedury; jednakże, o ile dana procedura dopuszcza taką możliwość, towary nie muszą zostać przedstawione,
b) w stosunku do których podjęto decyzję o zwrocie lub umorzeniu należności celnych przywozowych, zezwalającą na umieszczenie tych towarów w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym,
c) korzystają ze środków określonych w art. 166 lit. b).
3.
Organy celne mogą zażądać informacji o towarach, które podlegają należnościom wywozowym lub innym przepisom dotyczącym wywozu.
4.
Na wniosek osoby zainteresowanej organy celne poświadczają wspólnotowy lub niewspólnotowy status towarów umieszczonych w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.
C. Funkcjonowanie wolnych obszarów celnych i składów wolnocłowych
Artykuł 171
1.
Okres pozostawania towarów w wolnych obszarach celnych lub składach wolnocłowych jest nieograniczony.
2.
Dla niektórych towarów, określonych w art. 166 lit. b) i podlegających wspólnej polityce rolnej, mogą zostać ustanowione, zgodnie z procedurą Komitetu, odrębne terminy.
Artykuł 172
1.
Na warunkach przewidzianych w niniejszym Kodeksie w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym dozwolona jest każda działalność przemysłowa, handlowa lub usługowa.
O prowadzeniu takiej działalności należy uprzednio powiadomić organy celne.
2.
Organy celne mogą wprowadzać pewne zakazy lub ograniczenia dotyczące działalności określonej w ust. 1, ze względu na rodzaj towarów, których dotyczy ta działalność lub potrzeby dozoru celnego.
3.
Organy celne mogą zakazać prowadzenia określonego rodzaju działalności w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym osobom, które nie gwarantują przestrzegania przepisów niniejszego Kodeksu.
Artykuł 173
Towary niewspólnotowe umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym mogą podczas ich pozostawania w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym:
a) zostać dopuszczone do obrotu na warunkach przewidzianych przez tę procedurę i art. 178,
b) być przedmiotem zwyczajowych zabiegów, określonych w art. 109 ust. 1, bez pozwolenia,
c) zostać objęte procedurą uszlachetniania czynnego na warunkach określonych przez tę procedurę.
Jednakże procesy uszlachetniania dokonywane na obszarze starego wolnocłowego portu Hamburga, w wolnych obszarach celnych Wysp Kanaryjskich, Azorów, Madery i departamentów zamorskich, nie podlegają warunkom ekonomicznym.
Jednakże jeżeli chodzi o stary wolnocłowy port Hamburga, gdy w określonej dziedzinie działalności gospodarczej warunki konkurencyjności we Wspólnocie zostaną w wyniku zastosowania tego odstępstwa naruszone, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmuje decyzję o stosowaniu warunków ekonomicznych w odniesieniu do takiej działalności gospodarczej prowadzonej na obszarze starego wolnocłowego portu Hamburga;
d) zostać objęte procedurą przetwarzania pod kontrolą celną na warunkach określonych przez tę procedurę,
e) zostać objęte procedurą odprawy czasowej na warunkach określonych przez tę procedurę,
f) stać się przedmiotem zrzeczenia zgodnie z art. 182,
g) zostać zniszczone, pod warunkiem że osoba zainteresowana dostarczy organom celnym wszystkich informacji, które te organy uznają za niezbędne.
Jeżeli towary objęte są jedną z procedur określonych w lit. c), d) lub e), Państwa Członkowskie mogą dostosować właściwe środki kontroli w takim zakresie, jaki jest niezbędny do zapewnienia funkcjonowania i dozoru celnego wolnych obszarów celnych lub składów wolnocłowych.
Artykuł 174
Towary wspólnotowe określone w art. 166 lit. b) i podlegające wspólnej polityce rolnej mogą zostać poddane jedynie zabiegom, które zostały przewidziane dla tych towarów zgodnie z art. 109 ust. 2. Zabiegi te mogą być dokonywane bez pozwolenia.
Artykuł 175
1.
W przypadku niestosowania art. 173 i 174 towary niewspólnotowe i towary wspólnotowe określone w art. 166 lit. b) nie mogą zostać zużyte lub użyte w wolnych obszarach celnych albo składach wolnocłowych.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów mających zastosowanie do produktów zaopatrzeniowych i jeżeli właściwa procedura na to pozwala przepis ust. 1 nie stanowi przeszkody dla użycia lub zużycia towarów, które w przypadku dopuszczenia do obrotu lub objęcia procedurą odprawy czasowej nie podlegałyby stosowaniu należności celnych przywozowych, środków wspólnej polityki rolnej lub polityki handlowej.
W takim przypadku zgłoszenie o dopuszczenie do obrotu lub odprawy czasowej nie jest konieczne.
Jednakże zgłoszenie jest wymagane, w przypadku gdy towary te wliczane są do kontyngentu lub plafonu.
Artykuł 176
1.
Każda osoba wykonująca w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym działalność polegającą na składowaniu, obróbce, przetwarzaniu, sprzedaży lub zakupie towarów jest zobowiązana do prowadzenia ewidencji towarowej w sposób dopuszczony przez organy celne.
Towary zostają ujęte w ewidencji towarowej niezwłocznie po ich wprowadzeniu do pomieszczeń tej osoby.
Ewidencja towarowa pozwala organom celnym na identyfikację towarów oraz wykazywanie ich przemieszczania.
2.
W przypadku przeładunku towarów w wolnym obszarze celnym dokumenty dotyczące tego przeładunku są przechowywane do dyspozycji organów celnych.
Krótkotrwałe składowanie towarów związane z takim przeładunkiem uważane jest za część przeładunku.
D. Wyprowadzanie towarów z wolnych obszarów celnych i składów wolnocłowych
Artykuł 177
Bez uszczerbku dla szczególnych przepisów przyjętych w ramach przepisów prawa celnego towary wyprowadzane z wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego mogą zostać:
- wywiezione lub powrotnie wywiezione poza obszar celny Wspólnoty, lub
- wprowadzone do pozostałej części obszaru celnego Wspólnoty.
Przepisy tytułu III, z wyjątkiem art. 48–53 w odniesieniu do towarów wspólnotowych, stosuje się do towarów wprowadzonych do pozostałej części tego obszaru, chyba że chodzi o towary, które opuszczają ten obszar drogą morską lub powietrzną, nie będąc objęte procedurą tranzytu lub inną procedurą celną.
Artykuł 178
1.
Jeżeli dług celny powstaje wobec towaru niewspólnotowego, a wartość celna tego towaru ustalona została w oparciu o cenę faktycznie zapłaconą lub należną, wraz z zawartymi w niej kosztami składowania i utrzymania towarów w czasie ich pozostawania w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, to koszty te odlicza się od wartości celnej, pod warunkiem że są wyodrębnione z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar.
2.
Jeżeli towar ten został poddany w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym zwyczajowym zabiegom w rozumieniu art. 109 ust. 1, to na wniosek zgłaszającego i pod warunkiem że na dokonanie takich zabiegów wydano pozwolenie zgodnie z ust. 3 tego artykułu, przy określaniu kwoty należności celnych przywozowych uwzględnia się rodzaj towaru, wartość celną i ilość towaru, które zostałyby uwzględnione, gdyby towary te nie zostały poddane tym zabiegom.
Jednakże wyjątki od tego przepisu mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 179
1.
Towary wspólnotowe podlegające wspólnej polityce rolnej umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym i określone w art. 166 lit. b) otrzymują jedno z przeznaczeń przewidzianych przepisami, które ze względu na umieszczenie towarów w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym zezwalają na stosowanie wobec nich środków odnoszących się do wywozu.
2.
Jeżeli towary te są powrotnie wprowadzane do pozostałej części obszaru celnego Wspólnoty lub gdy z upływem terminu wyznaczonego zgodnie z art. 171 ust. 2 nie przedstawiono wniosku o nadanie im przeznaczenia określonego w ust. 1, to organy celne stosują środki przewidziane szczególnymi przepisami regulującymi przypadki nieprzestrzegania przewidzianego przeznaczenia.
Artykuł 180
1.
W przypadku wprowadzenia lub powrotnego wprowadzenia towarów do pozostałej części obszaru celnego Wspólnoty lub ich objęcia procedurą celną poświadczenie określone w art. 170 ust. 4 może zostać wykorzystane w celu potwierdzenia wspólnotowego lub niewspólnotowego statusu tych towarów.
2.
W przypadku gdy przez poświadczenie lub w inny sposób nie potwierdzono, że towary posiadają status towarów wspólnotowych lub niewspólnotowych, towary te uważane są za:
- towary wspólnotowe – do celów stosowania należności celnych wywozowych i świadectw wywozowych, jak również środków dotyczących wywozu przewidzianych w ramach polityki handlowej,
- towary niewspólnotowe – w innych przypadkach.
Artykuł 181
W przypadku wywozu lub powrotnego wywozu towarów z wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego organy celne zapewniają przestrzeganie przepisów dotyczących wywozu lub powrotnego wywozu.
Sekcja 2
Powrotny wywóz, zniszczenie i zrzeczenie się towarów
Artykuł 182
1.
Towary niewspólnotowe mogą:
- zostać powrotnie wywiezione poza obszar celny Wspólnoty;
- zostać zniszczone;
- stać się przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa, o ile taka możliwość została przewidziana w przepisach krajowych.
2.
Powrotny wywóz wymaga odpowiedniego zastosowania formalności przewidzianych dla wyprowadzenia towarów, łącznie ze środkami polityki handlowej.
Przypadki, w których towary niewspólnotowe mogą zostać objęte procedurą zawieszającą, w celu niestosowania w wywozie środków polityki handlowej, mogą zostać określone zgodnie z procedurą Komitetu.
3.
O powrotnym wywozie lub zniszczeniu należy uprzednio powiadomić w formie pisemnej organy celne.
Jeżeli formalności lub środki określone w ust. 2 akapit pierwszy tak przewidują, organy celne nie wyrażają zgody na dokonanie powrotnego wywozu.
Jeżeli towary, które w czasie, gdy znajdowały się na obszarze celnym Wspólnoty, były objęte gospodarczą procedurą celną, są przeznaczone do powrotnego wywozu, należy złożyć zgłoszenie celne w rozumieniu art. 59–78.
W tym przypadku stosuje się art. 161 ust. 4 i 5.
Zrzeczenia dokonuje się zgodnie z przepisami krajowymi.
4.
Zniszczenie lub zrzeczenie nie pociąga za sobą żadnych kosztów dla Skarbu Państwa.
5.
Odpady i pozostałości pochodzące ze zniszczenia otrzymują jedno z przeznaczeń celnych przewidzianych dla towarów niewspólnotowych.
Pozostają one pod dozorem celnym aż do chwili określonej w art. 37 ust. 2.
TYTUŁ V
TOWARY WYPROWADZANE Z OBSZARU CELNEGO WSPÓLNOTY
Artykuł 183
Towary opuszczające obszar celny Wspólnoty podlegają dozorowi celnemu.
Mogą one zostać zgodnie z obowiązującymi przepisami poddane kontroli organów celnych.
Opuszczają one ten obszar drogą wyznaczoną przez organy celne i na zasadach przez nie określonych.
TYTUŁ VI
OPERACJE UPRZYWILEJOWANE
ROZDZIAŁ 1
ZWOLNIENIA CELNE
Artykuł 184
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, określa przypadki, w których ze względu na szczególne okoliczności udziela się zwolnień z należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych przy dopuszczaniu do obrotu albo przy wywozie towarów.
ROZDZIAŁ 2
TOWARY POWRACAJĄCE
Artykuł 185
1.
Towary wspólnotowe, które po wywiezieniu poza obszar celny Wspólnoty są powrotnie na ten obszar wprowadzane i dopuszczane do obrotu w terminie trzech lat, zostają na wniosek osoby zainteresowanej zwolnione z należności celnych przywozowych.
Jednakże:
- ze względu na szczególne okoliczności termin trzech lat może zostać przekroczony;
- gdy towary powracające zostały przed ich wywozem z obszaru celnego Wspólnoty dopuszczone do obrotu z zastosowaniem obniżonej lub zerowej stawki należności celnych przywozowych ze względu na ich przeznaczenie, zwolnienie określone w ust. 1 może być udzielone jedynie pod warunkiem, że zostaną one ponownie użyte w ten sam sposób.
Jeżeli towary te nie zostaną przeznaczone do tego samego użycia, kwota należności celnych przywozowych, którym podlegają, zostanie pomniejszona o kwotę pobraną przy pierwszym dopuszczeniu do obrotu.
W przypadku gdy ta ostatnia kwota jest wyższa od kwoty, która jest należna przy dopuszczeniu do obrotu towarów powracających, zwrotu nie udziela się.
2.
Zwolnień z należności celnych przywozowych przewidzianych w ust. 1 nie udziela się dla:
a) towarów wywiezionych poza obszar celny Wspólnoty w ramach uszlachetniania biernego, chyba że towary te pozostają wciąż w stanie, w jakim zostały wywiezione;
b) towarów, które podlegały środkom wspólnotowym powodującym ich wywóz do państwa trzeciego.
Przypadki i warunki stosowania odstępstw od tego przepisu określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 186
Zwolnienie z należności celnych przywozowych określone w art. 185 udzielane jest jedynie w przypadku, gdy towary są powrotnie przywożone w tym samym stanie, w jakim zostały wywiezione.
Przypadki i warunki stosowania odstępstw od tego warunku oraz warunki stosowania tych odstępstw określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 187
Do produktów kompensacyjnych pierwotnie wywiezionych lub powrotnie wywiezionych w związku z procedurą uszlachetniania czynnego przepisy art. 185 i 186 stosuje się odpowiednio.
Kwota należności celnych przywozowych prawnie należnych jest określana zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w ramach procedury uszlachetniania czynnego. Data powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych uważana jest wtedy za datę dopuszczenia do obrotu.
ROZDZIAŁ 3
PRODUKTY RYBOŁÓWSTWA MORSKIEGO ORAZ INNE PRODUKTY WYDOBYTE Z MORZA
Artykuł 188
Bez uszczerbku dla art. 24 ust. 2 lit. f) w przypadku dopuszczenia do obrotu z należności celnych przywozowych zwolnione są:
a) produkty rybołówstwa morskiego oraz inne produkty wydobyte z morza terytorialnego państwa trzeciego przez statki zarejestrowane w Państwie Członkowskim i pływające pod jego banderą;
b) produkty uzyskane z produktów określonych w lit. a) na pokładzie statków przetwórni spełniających warunki określone w tej literze.
TYTUŁ VII
DŁUG CELNY
ROZDZIAŁ 1
ZABEZPIECZENIE KWOTY DŁUGU CELNEGO
Artykuł 189
1.
Jeżeli zgodnie z przepisami prawa celnego organy celne zażądają złożenia zabezpieczenia w celu zagwarantowania pokrycia długu celnego, dłużnik lub osoba mogąca się nim stać jest zobowiązana do złożenia takiego zabezpieczenia.
2.
W odniesieniu do tego samego długu celnego organy celne mogą zażądać złożenia tylko jednego zabezpieczenia.
Jeżeli zabezpieczenie składane jest w ramach procedury celnej, która może zostać zastosowana wobec określonych towarów w kilku Państwach Członkowskich, zabezpieczenie to jest ważne w tych Państwach Członkowskich w granicach przewidzianych przepisami przyjętymi zgodnie z procedurą Komitetu.
3.
Organy celne mogą wyrazić zgodę, aby zabezpieczenie zostało złożone przez osobę trzecią zamiast osoby, od której wymagane jest złożenie tego zabezpieczenia.
4.
W przypadku gdy dłużnik bądź osoba mogąca się nim stać jest organem administracji publicznej, złożenie zabezpieczenia nie jest wymagane.
5.
Organy celne mogą odstąpić od wymogu złożenia zabezpieczenia, jeżeli jego wysokość nie przekracza 500 ECU.
Artykuł 190
1.
W przypadku gdy przepisy celne określają, że złożenie zabezpieczenia nie jest obowiązkowe, organy celne mogą zażądać złożenia zabezpieczenia, jeżeli stwierdzą, że istnieje ryzyko, iż powstały lub mogący powstać dług celny może nie zostać uiszczony w terminie.
Jeżeli zabezpieczenie określone w akapicie pierwszym nie jest wymagane, organy celne mogą zażądać od osoby określonej w art. 189 ust. 1 podjęcia działań mających na celu spełnienie obowiązków, które są na nią prawnie nałożone.
2.
Złożenia zabezpieczenia określonego w ust. 1 akapit pierwszy można zażądać:
- z chwilą zastosowania przepisów wymagających złożenie takiego zabezpieczenia, lub
- w każdym innym późniejszym czasie, gdy organy celne stwierdzą, że istnieje ryzyko, iż powstały lub mogący powstać dług celny może nie zostać uiszczony w terminie.
Artykuł 191
Na wniosek osoby określonej w art. 189 ust. 1 lub 3 organy celne zezwalają na złożenie generalnego zabezpieczenia dla wielu operacji, wobec których powstał lub może powstać dług celny.
Artykuł 192
1.
Jeżeli przepisy prawa celnego przewidują obowiązek złożenia zabezpieczenia, organy celne wyznaczają kwotę tego zabezpieczenia na poziomie równym:
- dokładnej kwocie długu celnego lub długów celnych, gdy kwota ta może zostać dokładnie obliczona przy przyjmowaniu zabezpieczenia;
- w pozostałych przypadkach – oszacowanej przez organy celne maksymalnej kwocie powstałego lub mogącego powstać długu celnego.
W przypadku gdy przyjmowane jest generalne zabezpieczenie długów celnych, których wysokość może ulec zmianie z upływem czasu, wysokość takiego zabezpieczenia zostaje wyznaczona na poziomie pozwalającym na pokrycie w każdej chwili kwoty tych długów celnych.
2.
Jeżeli przepisy prawa celnego określają, że złożenie zabezpieczenia nie jest obowiązkowe, a organy celne wymagają jego złożenia, to wyznaczają one kwotę takiego zabezpieczenia na poziomie nieprzekraczającym poziomu określonego w ust. 1.
3.
Przypadki i warunki, w których może zostać złożone zabezpieczenie ryczałtowe, określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 193
Zabezpieczenie może zostać złożone:
- w formie depozytu w gotówce, lub
- w formie poręczenia.
Artykuł 194
1.
Depozyt w gotówce zostaje złożony w walucie Państwa Członkowskiego, w którym wymagane jest złożenia zabezpieczenia.
Za równoważne z depozytem w gotówce uważa się:
- złożenie czeku, którego pokrycie jest gwarantowane przez instytucję, na którą jest wystawiony w jakikolwiek sposób, który może być zaakceptowany przez organy celne;
- złożenie każdego innego dokumentu mającego wartość płatniczą i uznawanego przez te organy.
2.
Depozyt w gotówce lub formie równoważnej zostaje złożony zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym wymagane jest złożenie zabezpieczenia.
Artykuł 195
Gwarant zobowiązuje się na piśmie do zapłacenia solidarnie z dłużnikiem zabezpieczonej kwoty długu celnego, którego zapłacenie staje się wymagalne.
Gwarantem musi być osoba trzecia, mająca swoją siedzibę we Wspólnocie i zaakceptowana przez organy celne Państwa Członkowskiego.
Organy celne mogą nie zaakceptować zaproponowanego gwaranta lub zaproponowanej formy zabezpieczenia, jeżeli uważają, że nie gwarantuje to w sposób pewny uiszczenia długu celnego w terminie.
Artykuł 196
Osoba zobowiązana do złożenia zabezpieczenia może wybrać formę zabezpieczenia spośród form przewidzianych w art. 193.
Jednakże organy celne mogą odmówić przyjęcia proponowanej formy zabezpieczenia, jeżeli jest ona niewłaściwa dla prawidłowego działania określonej procedury celnej.
Odnosi się to również do proponowanego zabezpieczenia.
Organy celne mogą zażądać, aby wybrana forma zabezpieczenia została utrzymana w określonym czasie.
Artykuł 197
1.
O ile przewidują to przepisy przyjęte zgodnie z procedurą Komitetu, organy celne mogą przyjąć inne formy zabezpieczenia niż wymienione w art. 193, jeżeli formy te zapewnią w równym stopniu pokrycie długu celnego.
Organy celne mogą odmówić przyjęcia zabezpieczenia proponowanego przez dłużnika, jeżeli uważają, że nie gwarantuje ono w sposób pewny pokrycia długu celnego.
2. Z tym samym zastrzeżeniem jak to określone w ust. 1 akapit drugi organy celne mogą wyrazić zgodę na złożenie depozytu w gotówce bez spełnienia warunków określonych w art. 194 ust. 1.
Artykuł 198
Jeżeli organy celne stwierdzą, że złożone zabezpieczenie nie zapewnia w ogóle lub już nie zapewnia w sposób pewny bądź całkowity pokrycia w terminie długu celnego, mogą zażądać od osoby określonej w art. 189 ust. 1, zgodnie z wyborem tej ostatniej, złożenia dodatkowego zabezpieczenia lub też złożenia w miejsce pierwotnego zabezpieczenia nowego zabezpieczenia.
Artykuł 199
1.
Zabezpieczenie nie może zostać zwolnione, dopóki dług celny, na którego pokrycie zostało ono złożone, nie wygaśnie lub nie będzie mógł już powstać.
Jeżeli dług celny wygaśnie lub nie może już powstać, zabezpieczenie zostaje niezwłocznie zwolnione.
2.
Jeżeli dług celny wygaśnie częściowo lub nie będzie mógł już powstać dla części zabezpieczonej kwoty, złożone zabezpieczenie może zostać częściowo zwolnione na wniosek osoby zainteresowanej, chyba że kwota, o którą chodzi, nie uzasadnia takiej czynności.
Artykuł 200
Przepisy określające wyjątki od przepisów niniejszego rozdziału wydawane są, o ile zaistnieje taka potrzeba, zgodnie z procedurą Komitetu z uwzględnieniem postanowień umów międzynarodowych.
ROZDZIAŁ 2
POWSTANIE DŁUGU CELNEGO
Artykuł 201
1.
Dług celny w przywozie powstaje w wyniku:
a) dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, lub
b) objęcia takiego towaru procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
2.
Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
3.
Dłużnikiem jest zgłaszający.
W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne.
Jeżeli zgłoszenie celne o objęcie towaru jedną z procedur określoną w ust. 1 zostało sporządzone na podstawie danych, co spowodowało, że należności celne przywozowe nie zostały pobrane lub zostały pobrane w kwocie niższej niż prawnie należna, osoby, które dostarczyły tych danych, wymaganych do sporządzenia zgłoszenia, i które wiedziały lub powinny były wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, mogą również zostać uznane za dłużników zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi.
Artykuł 202
1.
Dług celny w przywozie powstaje w wyniku:
a) nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty towaru podlegającego należnościom przywozowym, lub
b) nielegalnego wprowadzenia na pozostałą część obszaru celnego Wspólnoty towaru podlegającego należnościom przywozowym i znajdującego się w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.
Nielegalnym wprowadzeniem towaru w rozumieniu niniejszego artykułu jest każde wprowadzenie dokonane z naruszeniem przepisów art. 38–41 i art. 177 tiret drugie.
2.
Dług celny powstaje z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru.
3.
Dłużnikami są:
- osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia,
- osoby, które uczestniczyły we wprowadzeniu i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że wprowadzenie to jest nielegalne,
- jak również osoby, które nabyły lub posiadały taki towar i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar wprowadzony nielegalnie.
Artykuł 203
1.
Dług celny w przywozie powstaje w wyniku:
- usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym.
2.
Dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego.
3.
Dłużnikami są:
- osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego,
- osoby, które uczestniczyły w tym usunięciu, i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego,
- osoby, które nabyły lub posiadały towar, i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego, i
- odpowiednio osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty.
Artykuł 204
1.
Dług celny w przywozie powstaje w wyniku:
a) niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty, lub
b) niedopełnienia jednego z warunków wymaganych do objęcia towaru procedurą lub do zastosowania obniżonych bądź zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie towaru,
w przypadkach innych niż te określone w art. 203, chyba że zostanie potwierdzone, iż uchybienia te nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej.
2.
Dług celny powstaje w chwili zaprzestania spełniania obowiązku, którego niewykonanie powoduje powstanie długu celnego, bądź w chwili objęcia towaru odpowiednią procedurą jeżeli zostało później stwierdzone, że nie dopełniono jednego z warunków wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą bądź dla zastosowania obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na jego przeznaczenie.
3.
Dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub, w zależności od przypadku, wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, bądź osoba zobowiązana do przestrzegania warunków wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą.
Artykuł 205
1.
Dług celny w przywozie powstaje w wyniku:
- zużycia lub użycia towaru podlegającego należnościom przywozowym w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, na warunkach innych niż przewidziane w obowiązujących przepisach.
W przypadku zaginięcia towarów i gdy zaginięcie to nie może zostać wyjaśnione w sposób zadowalający organy celne, mogą one uznać, że towary zostały zużyte lub użyte w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.
2.
Dług celny powstaje w chwili, gdy towar zostaje zużyty, lub w chwili, kiedy zostaje użyty po raz pierwszy na warunkach innych niż te, które zostały przewidziane w obowiązujących przepisach prawa.
3.
Dłużnikiem jest osoba, która zużyła towar lub użyła go, jak również osoby, które uczestniczyły w tym zużyciu lub użyciu i które jednocześnie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że zużycia lub użycia dokonano na warunkach innych niż te, które zostały przewidziane w obowiązujących przepisach prawa.
Jeżeli w przypadku zaginięcia towarów organy celne uważają, że towary te zostały zużyte lub użyte w wolnym obszarze celnym lub w składzie wolnocłowym, i gdy nie jest możliwe zastosowanie przepisu poprzedniego akapitu, to osobą zobowiązaną do pokrycia długu celnego jest ostatnia znana tym organom osoba będąca w posiadaniu towarów.
Artykuł 206
1.
W drodze odstępstwa od art. 202 i art. 204 ust. 1 lit. a) uważa się, że dług celny w przywozie nie powstał w odniesieniu do określonego towaru, gdy osoba, której to dotyczy, udowodni, że niewykonanie obowiązków wynikających:
- z przepisów art. 38–41 oraz art. 177 tiret drugie, lub
- z czasowego składowania towarów, lub
- z zastosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty,
spowodowane było całkowitym zniszczeniem lub nieodwracalną utratą tego towaru ze względu na jego charakter, nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej albo towar został zniszczony za zgodą organów celnych.
W rozumieniu niniejszego ustępu towar uważa się za nieodwracalnie utracony, gdy nie może już zostać przez nikogo wykorzystany.
2.
Jeżeli towar dopuszczony do obrotu z zastosowaniem obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie został wywieziony lub powrotnie wywieziony za zgodą organów celnych, uważa się, że wobec tego towaru również nie powstał dług celny.
Artykuł 207
Jeżeli zgodnie z art. 206 ust. 1 uważa się, że wobec towaru dopuszczonego do obrotu z zastosowaniem obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie nie powstał dług celny, to odpady i pozostałości powstałe w wyniku zniszczenia towaru uważa się za towary niewspólnotowe.
Artykuł 208
Jeżeli zgodnie z art. 203 lub 204 dług celny powstaje wobec towaru dopuszczonego do obrotu z zastosowaniem obniżonej stawki należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie, to kwota uiszczona przy dopuszczeniu do obrotu zostanie odliczona od kwoty powstałego długu celnego.
Jeżeli dług celny powstaje wobec odpadów i pozostałości powstałych przy zniszczeniu towaru, przepis ten stosuje się odpowiednio.
Artykuł 209
1.
Dług celny w wywozie powstaje w wyniku:
- wywozu poza obszar celny Wspólnoty towaru objętego zgłoszeniem celnym i podlegającego należnościom celnym wywozowym.
2.
Dług celny powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego.
3.
Dłużnikiem jest zgłaszający.
W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie.
Artykuł 210
1.
Dług celny w wywozie powstaje w wyniku:
- wyprowadzenia poza obszar celny Wspólnoty, bez zgłoszenia celnego, towaru podlegającego należnościom wywozowym.
2.
Dług celny powstaje z chwilą, gdy towar faktycznie opuszcza ten obszar.
3.
Dłużnikiem są:
- osoba, która dokonała tego wyprowadzenia,
- jak również osoby, które uczestniczyły w tym wyprowadzeniu i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że zgłoszenie celne nie zostało, a powinno było być złożone.
Artykuł 211
1.
Dług celny w wywozie powstaje w wyniku:
- nieprzestrzegania warunków, które umożliwiły dokonanie wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych wywozowych.
2.
Dług celny powstaje w chwili, kiedy towar osiągnie przeznaczenie inne niż to, które zostało dopuszczone przy jego wywozie poza obszar celny Wspólnoty z zastosowaniem całkowitego lub częściowego zwolnienia z należności celnych wywozowych, lub jeżeli organy celne nie mogą określić tej chwili, dług celny powstaje w chwili, w której upływa wyznaczony termin przedłożenia dowodu potwierdzającego spełnienie ustalonych warunków uprawniających do tego zwolnienia.
3.
Dłużnikiem jest zgłaszający.
W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie.
Artykuł 212
Dług celny określony w art. 201–205 i art. 209–211 powstaje nawet wówczas, gdy towar jest przedmiotem zakazów lub ograniczeń wywozowych lub przywozowych, niezależnie od ich rodzaju.
Jednakże dług celny nie powstaje w przypadku nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty fałszywych środków płatniczych, jak również środków odurzających i substancji psychotropowych, które nie są przedmiotem obrotu handlowego ściśle nadzorowanego przez właściwe władze z przeznaczeniem na potrzeby lecznicze i naukowe.
Na potrzeby prawa karnego stosowanego wobec naruszeń przepisów celnych dług celny uważa się za powstały, gdy zgodnie z prawem karnym Państwa Członkowskiego należności celne służą za podstawę do określenia kar lub gdy istnienie długu celnego powoduje wszczęcie postępowania karnego.
Artykuł 213
Jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego długu.
Artykuł 214
1.
Z wyjątkiem przypadków, w których szczególne przepisy niniejszego Kodeksu stanowią inaczej i bez uszczerbku dla ust. 2, kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego.
2.
Jeżeli nie jest możliwe dokładne określenie chwili powstania długu celnego, chwilą uwzględnianą do określenia elementów kalkulacyjnych właściwych dla danego towaru jest chwila, w której organy celne stwierdziły, że towar znajduje się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego.
Jednakże gdy informacje, którymi dysponują organy celne, pozwalają na ustalenie, że dług celny powstał przed stwierdzeniem jego istnienia przez te organy, kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych za ten towar określana jest na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili najwcześniejszej, w jakiej istnienie długu celnego wynikającego z tej sytuacji mogło zostać ustalone na podstawie posiadanych informacji.
3.
Celem uniknięcia uzyskania jakiejkolwiek korzyści finansowej wynikającej z przesunięcia daty powstania lub zaksięgowania długu celnego, w przypadkach i na warunkach określonych przepisami przyjętymi zgodnie z procedurą Komitetu, pobiera się odsetki wyrównawcze.
Artykuł 215
1.
Dług celny powstaje w miejscu, w którym nastąpiły zdarzenia powodujące jego powstanie.
2.
Jeżeli nie można ustalić miejsca określonego w ust. 1, uważa się, że dług celny powstał w miejscu, w którym znajdował się towar w chwili stwierdzenia przez organy celne, że znajduje się on w sytuacji powodującej powstanie długu celnego.
3.
Jeżeli procedura celna nie jest zakończona w odniesieniu do towaru, uważa się, że dług celny powstał:
- w miejscu, w którym towar został objęty procedurą, lub
- w miejscu, w którym towar został wprowadzony do Wspólnoty pod odpowiednią procedurą.
4.
Jeżeli informacje, którymi dysponują organy celne, pozwalają na stwierdzenie, że dług celny powstał już wtedy, gdy towar znajdował się wcześniej w innym miejscu, uważa się, że dług celny powstał w miejscu, co do którego można stwierdzić, że towar znajdował się tam w najwcześniejszej chwili pozwalającej na stwierdzenie istnienia długu celnego.
Artykuł 216
1.
O ile umowy zawarte między Wspólnotą a niektórymi państwami trzecimi przewidują możliwość zastosowania w przywozie do tych państw preferencji taryfowych dla towarów pochodzących – w rozumieniu tych umów – ze Wspólnoty, wystawienie dokumentów niezbędnych do zastosowania w państwie trzecim takich preferencji powoduje powstanie długu celnego w przywozie. Dług ten powstaje w sytuacji, gdy wyżej wymienione towary zostały uzyskane pod procedurą uszlachetniania czynnego, a towary niewspólnotowe wchodzące w skład towarów pochodzących podlegają właściwym im należnościom przywozowym.
2.
Za chwilę powstania długu celnego uważa się chwilę przyjęcia przez organy celne zgłoszenia tych towarów do wywozu.
3.
Dłużnikiem jest zgłaszający.
W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie.
4.
Kwota należności celnych przywozowych będąca kwotą tego długu celnego określana jest na tych samych warunkach jak w przypadku długu celnego, który powstałby w wyniku przyjęcia w tym samym dniu zgłoszenia o dopuszczenie tych towarów do obrotu celem zakończenia procedury uszlachetniania czynnego.
ROZDZIAŁ 3
POKRYCIE KWOTY DŁUGU CELNEGO
Sekcja 1
Zaksięgowanie i podanie do wiadomości dłużnika kwoty należności
Artykuł 217
1.
Każda kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych wynikających z długu celnego, zwana dalej "kwotą należności", obliczana jest przez organy celne, z chwilą gdy znajdą się one w posiadaniu niezbędnych informacji, oraz zostaje wpisana do rejestru lub zaewidencjonowana w inny równoważny sposób (zaksięgowanie).
Przepisu pierwszego akapitu nie stosuje się w przypadkach, gdy:
a) ustanowione zostało tymczasowe cło antydumpingowe lub wyrównawcze,
b) kwota należności prawnie należnych jest wyższa od tej, która została określona na podstawie wiążącej informacji taryfowej,
c) przepisy przyjęte zgodnie z procedurą Komitetu zwalniają organy celne z obowiązku zaksięgowania należności poniżej określonej kwoty.
Organy celne mogą odstąpić od księgowania kwoty należności, która zgodnie z art. 221 ust. 3 nie może zostać podana do wiadomości dłużnika w związku z upływem przewidzianego terminu.
2.
Państwa Członkowskie ustalają szczegółowe zasady księgowania kwot należności.
Zasady te mogą być różne w zależności od tego, czy organy celne, biorąc pod uwagę warunki, w których powstał dług celny, upewniły się lub nie, czy powyższe kwoty będą zapłacone.
Artykuł 218
1.
Jeżeli dług celny powstaje w wyniku przyjęcia zgłoszenia towaru do innej procedury niż odprawa czasowa z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych lub w wyniku każdej innej czynności mającej taki sam skutek prawny jak przyjęcie zgłoszenia, to jego kwota jest zaksięgowana niezwłocznie po jej obliczeniu i nie później niż w ciągu dwóch dni, licząc od dnia, w którym towar został zwolniony.
Jednakże pod warunkiem że pokrycie kwoty długu celnego zostanie zabezpieczone, suma należności za wszystkie towary, które zostały zwolnione na rzecz tej samej osoby w okresie wyznaczonym przez organy celne i nieprzekraczającym 31 dni, może zostać całościowo zaksięgowana na koniec tego okresu.
Takiego zaksięgowania należy dokonać w ciągu pięciu dni, licząc od dnia, w którym upływa wspomniany okres.
2.
Jeżeli przepisy przewidują, że towar może zostać zwolniony w oczekiwaniu na spełnienie pewnych warunków określonych przepisami wspólnotowymi dotyczącymi określania kwoty powstałego długu lub odnoszącymi się do jego poboru, zaksięgowania należy dokonać nie później niż w ciągu dwóch dni od dnia ostatecznego określenia lub wyznaczenia kwoty długu bądź obowiązku uiszczenia należności wynikających z tego długu.
Jednakże gdy dług celny dotyczy tymczasowego cła antydumpingowego lub wyrównawczego, zaksięgowania należności należy dokonać w ciągu dwóch miesięcy od opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich rozporządzenia ustanawiającego ostateczne cło antydumpingowe lub wyrównawcze.
3.
W przypadku powstania długu celnego na warunkach innych niż te określone w ust. 1 zaksięgowania odpowiedniej kwoty należności należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne miały możliwość:
a) obliczyć kwotę tych należności, i
b) określić dłużnika.
Artykuł 219
1.
Terminy zaksięgowania określone w art. 218 mogą zostać przedłużone:
a) z przyczyn związanych z organizacją administracji Państw Członkowskich, w szczególności gdy prowadzona jest centralna rachunkowość, lub
b) w przypadku gdy szczególne okoliczności uniemożliwiają organom celnym dotrzymanie tych terminów.
Przedłużony termin nie może przekraczać czternastu dni.
2.
Terminy określone w ust. 1 nie mają zastosowania w przypadku zaistnienia nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej.
Artykuł 220
1.
Jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne).
Termin ten może zostać przedłużony zgodnie z art. 219.
2.
Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy:
a) pierwotna decyzja o nieksięgowaniu kwoty należności lub zaksięgowaniu kwoty niższej od prawnie należnej została podjęta na podstawie ogólnych przepisów unieważnionych późniejszym orzeczeniem sądowym;
b) kwota należności prawnie należnych nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez płatnika działającego w dobrej wierze i przestrzegającego przepisy obowiązujące w zakresie zgłoszenia celnego;
c) przepisy przyjęte zgodnie z procedurą Komitetu zwalniają organy celne z obowiązku restrospektywnego zaksięgowania należności poniżej określonej kwoty.
Artykuł 221
1.
Niezwłocznie po dokonaniu zaksięgowania dłużnik zostaje powiadomiony o kwocie należności zgodnie z odpowiednią procedurą.
2.
Jeżeli na zgłoszeniu celnym została podana orientacyjna kwota należności celnych przywozowych, organy celne mogą przewidzieć, że powiadomienie określone w ust. 1 następuje jedynie w przypadku, gdy podana kwota należności nie odpowiada kwocie określonej przez organy celne.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 218 ust. 1 akapit drugi w przypadku korzystania z możliwości przewidzianej w pierwszym akapicie zwolnienie towarów przez organy celne jest równoznaczne z powiadomieniem dłużnika o kwocie zaksięgowanych należności.
3.
Powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego.
Jednakże gdy przyczyną tego, że organy celne nie mogły określić dokładnej kwoty opłat prawnie należnych, był czyn podlegający postępowaniu sądowemu w sprawach karnych, dłużnika można powiadomić po upływie wspomnianego trzyletniego terminu, o ile przewidują to obowiązujące przepisy.
Sekcja 2
Termin i sposoby uiszczania należności
Artykuł 222
1.
Każdą kwotę należności, o której zgodnie z art. 221 został powiadomiony dłużnik, uiszcza on w następujących terminach:
a) jeżeli osoba ta nie korzysta z żadnego z ułatwień płatniczych przewidzianych w art. 224– 229, płatność zostaje dokonana w wyznaczonym terminie.
Bez uszczerbku dla przepisu drugiego akapitu art. 244 termin ten nie może przekraczać dziesięciu dni, licząc od powiadomienia dłużnika o kwocie należności, a w przypadku całościowego zaksięgowania zliczonych kwot na warunkach przewidzianych w art. 218 ust. 1 akapit drugi termin ten zostaje wyznaczony w taki sposób, aby uniemożliwić dłużnikowi uzyskanie dłuższego terminu na uiszczenie należności niż ten, jaki by uzyskał w przypadku odroczenia płatności.
Jeżeli okaże się, że osoba zainteresowana została powiadomiona zbyt późno, aby mogła dotrzymać terminu płatności, to termin zostaje przedłużony z urzędu.
Organy celne mogą również przedłużyć ten termin na wniosek dłużnika, w przypadku gdy kwota należności do uiszczenia wynika z ich pokrycia po zwolnieniu towarów.
Bez uszczerbku dla art. 229 lit. a) przedłużenie w ten sposób udzielonego terminu nie może przekroczyć czasu potrzebnego dłużnikowi na podjęcie działań niezbędnych do wywiązania się z obowiązku;
b) jeżeli osoba ta korzysta z jednego z ułatwień płatniczych przewidzianych w art. 224–229, płatność zostaje dokonana przed upływem terminu lub terminów wyznaczonych w ramach tych ułatwień.
2.
Jeżeli wniosek o umorzenie należności zostanie złożony zgodnie z art. 236, 238 lub 239 lub gdy towar został zajęty z zamiarem późniejszego orzeczenia przepadku zgodnie z art. 233 lit. b), c) tiret drugie lub lit. d), obowiązek uiszczenia należności przez dłużnika zostaje zawieszony na warunkach określonych zgodnie z procedurą Komitetu.
Artykuł 223
Należności uiszcza się w gotówce lub w każdy inny sposób mający zgodnie z obowiązującymi przepisami podobne skutki płatnicze.
Mogą one zostać również uiszczone poprzez saldowanie kredytu, o ile obowiązujące przepisy przewidują taką możliwość.
Artykuł 224
Jeżeli kwota należności dotyczy towarów zgłoszonych do procedury celnej nakładającej obowiązek uiszczenia takich należności, organy celne odraczają na wniosek osoby zobowiązanej termin płatności tej kwoty, zgodnie z warunkami określonymi w art. 225–227.
Artykuł 225
Zgoda na odroczenie płatności uzależniona jest od złożenia zabezpieczenia przez osobę występującą z wnioskiem.
Ponadto zgoda na odroczenie płatności może wiązać się z pobraniem dodatkowych opłat za założenie akt lub opłat za świadczoną usługę.
Artykuł 226
Organy celne określają jedną z następujących form odroczenia płatności:
a) oddzielnie dla każdej kwoty należności zaksięgowanej na warunkach określonych w art. 218 ust. 1 akapit pierwszy lub w art. 220 ust. 1; lub
b) łącznie dla wszystkich należności zaksięgowanych na warunkach określonych w art. 218 ust. 1 akapit pierwszy, w okresie wyznaczonym przez organy celne, nie dłuższym niż 31 dni; lub
c) łącznie dla wszystkich należności, które podlegają jednemu zaksięgowaniu zgodnie z art. 218 ust. 1 akapit drugi.
Artykuł 227
1.
Termin odroczenia płatności wynosi 30 dni.
Oblicza się go w następujący sposób:
a) jeżeli odroczenie płatności dokonywane jest zgodnie z art. 226 lit. a), termin ten liczony jest od dnia następującego po dniu, w którym kwota należności została zaksięgowana przez organy celne.
W przypadku zastosowania art. 219 termin 30 dni, liczony zgodnie z pierwszym akapitem, zostaje skrócony o liczbę dni odpowiadającą okresowi przekraczającemu dwa dni przeznaczone na zaksięgowanie kwoty;
b) jeżeli odroczenie płatności dokonywane jest zgodnie z art. 226 lit. b), termin ten liczony jest od dnia następującego po dniu, w którym upływa okres rozliczeniowy przyjmowania zgłoszeń.
Zostaje on skrócony o liczbę dni odpowiadającą połowie liczby dni obejmujących okres rozliczeniowy;
c) jeżeli odroczenie płatności dokonywane jest zgodnie z art. 226 lit. c), termin ten liczony jest od dnia następującego po dniu, w którym upływa okres, w którym dane towary zostały zwolnione.
Zostaje on skrócony o liczbę dni odpowiadającą połowie liczby dni tego okresu.
2.
Jeżeli liczba dni w okresach określonych w ust. 1 lit. b) i c) jest nieparzysta, to liczba dni, którą należy odjąć od terminu 30 dni, zgodnie z ust. 1 lit. b) i c), jest równa połowie liczby parzystej, mniejszej o jeden od tej liczby nieparzystej.
3.
W celu uproszczenia, jeżeli okresy określone w ust. 1 lit. b) i lit. c) wynoszą tydzień kalendarzowy lub miesiąc kalendarzowy, Państwa Członkowskie mogą określić, że uiszczenie należności, których płatność została odroczona, ma nastąpić:
a) w odniesieniu do okresu tygodnia kalendarzowego – w piątek, w czwartym tygodniu następującym po tym tygodniu kalendarzowym,
b) w odniesieniu do okresu miesiąca kalendarzowego – najpóźniej szesnastego dnia miesiąca następującego po tym miesiącu kalendarzowym.
Artykuł 228
1.
Nie można odroczyć płatności należności – które, mimo że odnoszą się do towarów zgłoszonych do procedury celnej nakładającej obowiązek ich uiszczenia, zostały zaksięgowane zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi przyjmowania zgłoszeń niekompletnych – ze względu na to, że zgłaszający przed upływem wyznaczonego terminu nie dostarczył danych niezbędnych do ostatecznego określenia wartości celnej towarów lub danych bądź dokumentów brakujących w chwili przyjęcia niekompletnego zgłoszenia.
2.
Jednakże w przypadkach określonych w ust. 1 płatność może zostać odroczona, jeżeli kwota należności do pokrycia zostanie zaksięgowana przed upływem terminu 30 dni, licząc od dnia zaksięgowania pierwotnie wymaganej kwoty, bądź jeżeli nie dokonano zaksięgowania od dnia, w którym zostało przyjęte zgłoszenie tych towarów.
W tym przypadku płatność może zostać odroczona na okres nieprzekraczający daty upływu terminu, który został określony zgodnie z art. 227 dla pierwotnie określonej kwoty lub który zostałby udzielony, gdyby kwota prawnie należna została zaksięgowana przy zgłoszeniu tych towarów.
Artykuł 229
Organy celne mogą udzielić dłużnikowi ułatwień płatniczych innych niż odroczenie płatności.
Udzielenie takich ułatwień:
a) uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia.
Jednakże gdy złożenie takiego zabezpieczenia mogłoby spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej, można odstąpić od wymogu jego złożenia;
b) uprawnia do poboru, oprócz należnych opłat, odsetek od kredytu.
Kwota tych odsetek jest naliczana w taki sposób, aby ich wysokość była równa kwocie, jaka zostałaby naliczona w tym celu w walucie krajowej lub na rynku finansowym waluty, w której należy dokonać zapłaty.
W przypadku gdy spłata odsetek od kredytu może spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej, organy celne mogą odstąpić od ich naliczania.
Artykuł 230
Niezależnie od tego, jakiego rodzaju ułatwienie płatnicze zostało udzielone dłużnikowi, może on spłacić całość lub część kwoty długu, nie czekając, aż upłynie wyznaczony termin.
Artykuł 231
Każda kwota należności może zostać w zastępstwie dłużnika uiszczona przez osobę trzecią.
Artykuł 232
1.
Jeżeli kwota należności nie została uiszczona w wyznaczonym terminie:
a) w celu zagwarantowania pokrycia tej kwoty organy celne mogą skorzystać z wszelkich możliwości istniejących w ramach obowiązujących przepisów, łącznie z przymusowym ściągnięciem należności.
W ramach procedury tranzytu w odniesieniu do gwarantów mogą zostać przyjęte szczególne przepisy zgodnie z procedurą Komitetu.
b) oprócz kwoty należności pobiera się odsetki za zwłokę.
Stopa odsetek za zwłokę może być wyższa od stopy odsetek od kredytu, natomiast nie może być ona od niej niższa.
2.
Organy celne mogą odstąpić od pobrania odsetek za zwłokę:
a) jeżeli mogłoby to, ze względu na sytuację dłużnika, spowodować poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej;
b) jeżeli ich kwota nie jest wyższa od kwoty określonej zgodnie z procedurą Komitetu, lub
c) jeżeli uiszczenie należności nastąpi w ciągu pięciu dni od upływu terminu płatności.
3.
Organy celne mogą wyznaczyć:
a) minimalne terminy, po których upływie nalicza się odsetki,
b) minimalne kwoty odsetek za zwłokę.
ROZDZIAŁ 4
WYGAŚNIĘCIE DŁUGU CELNEGO
Artykuł 233
Bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów dotyczących przedawnienia długu celnego, jak również odnoszących się do niepokrycia długu celnego w przypadku niewypłacalności dłużnika stwierdzonej drogą sądową, dług celny wygasa:
a) przez uiszczenie kwoty należności,
b) przez umorzenie kwoty należności,
c) jeżeli wobec towarów zgłoszonych do procedury celnej określającej obowiązek uiszczenia należności:
- zgłoszenie celne zostało unieważnione zgodnie z art. 66,
- jeżeli towary przed ich zwolnieniem zostały zajęte i równocześnie lub w późniejszym terminie orzeczono ich przepadek bądź zostały zniszczone na polecenie organów celnych, zostały zniszczone lub stały się przedmiotem zrzeczenia zgodnie z art. 182, bądź zostały zniszczone lub nieodwracalnie utracone ze względu na ich charakter lub w wyniku nieprzewidzianych okoliczności bądź działania siły wyższej.
d) jeżeli towary, wobec których w przypadkach określonych w art. 202 powstał dług celny, zostały zajęte przy nielegalnym wprowadzaniu i równocześnie lub w późniejszym terminie orzeczono ich przepadek.
Jednakże w przypadku zajęcia i orzeczenia przepadku, dla celów przepisów prawa karnego mającego zastosowanie wobec naruszeń przepisów celnych, dług celny uważa się za niewygasły, w przypadku gdy prawo karne Państwa Członkowskiego przewiduje, że należności celne są podstawą do określania sankcji lub że istnienie długu celnego stanowi podstawę do wszczęcia postępowania karnego.
Artykuł 234
Dług celny określony w art. 216 wygasa również w przypadku unieważnienia formalności, które zostały spełnione celem uzyskania preferencji taryfowych określonych w art. 216.
ROZDZIAŁ 5
ZWROT I UMORZENIE NALEŻNOŚCI
Artykuł 235
Niżej wymienione określenia oznaczają:
a) "zwrot" oznacza zwrot całości lub części należności celnych przywozowych lub wywozowych, które zostały uiszczone,
b) "umorzenie" oznacza decyzję o odstąpieniu od pobrania w całości lub w części kwoty długu celnego bądź decyzję unieważniającą w całości lub w części zaksięgowanie kwoty należności przywozowych lub należności celnych wywozowych, które nie zostały uiszczone.
Artykuł 236
1.
Należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi, gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2.
Należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają umorzeniu, gdy okaże się, że w chwili zaksięgowania kwota tych należności nie była prawnie należna lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2.
Należności nie podlegają zwrotowi ani umorzeniu, w przypadku gdy fakty, które doprowadziły do zapłacenia lub zaksięgowania kwoty prawnie nienależnej, są wynikiem świadomego działania osoby zainteresowanej.
2.
Należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem trzech lat, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Wniosek należy złożyć we właściwym urzędzie celnym.
Termin ten może zostać przedłużony, jeżeli osoba zainteresowana udowodni, iż ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej nie mogła złożyć wniosku w terminie.
Organy celne dokonują zwrotu lub umorzenia z urzędu, gdy same przed upływem tego terminu stwierdzą, że zaistniała jedna z okoliczności określonych w ust. 1 akapit pierwszy i drugi.
Artykuł 237
Należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi, w przypadku gdy unieważniono zgłoszenie celne i uiszczono należności.
Zwrotu dokonuje się na wniosek osoby zainteresowanej złożony w terminie przewidzianym na złożenie wniosku o unieważnienie zgłoszenia celnego.
Artykuł 238
1.
Należności celne przywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu, gdy okaże się, że zaksięgowana kwota tych należności dotyczy towarów objętych daną procedurą celną i nieprzyjętych przez importera z powodu ich wadliwości lub niezgodności z warunkami kontraktu, w wyniku realizacji którego dokonano przywozu tych towarów, w chwili określonej w art. 67.
Za towary wadliwe w rozumieniu pierwszego akapitu uważa się towary uszkodzone przed ich zwolnieniem.
2.
Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych uzależniony jest od tego, czy:
a) towary nie zostały użyte, chyba że wstępne ich użycie okazało się konieczne do stwierdzenia ich wadliwości lub niezgodności z warunkami kontraktu,
b) towary zostały wywiezione poza obszar celny Wspólnoty.
Na wniosek osoby zainteresowanej organy celne mogą zezwolić na zniszczenie towarów lub ich objęcie w celu powrotnego wywozu procedurą tranzytu zewnętrznego, procedurą składu celnego, umieszczenie w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym zamiast ich wywozu.
W celu otrzymania jednego z przeznaczeń celnych przewidzianych w powyższym akapicie towary uważane są za niewspólnotowe.
3.
Należności celne przywozowe nie są zwracane lub umarzane wobec towarów, które przed ich zgłoszeniem organom celnym zostały czasowo przywiezione w celu przeprowadzenia prób, chyba że wykazano, iż fakt ich wadliwości lub niezgodności z warunkami kontraktu nie mógł zostać podczas tych prób ujawniony.
4.
Należności celne przywozowe są zwracane lub umarzane z powodów określonych w ust. 1 na pisemny wniosek dłużnika złożony we właściwym urzędzie celnym w terminie dwunastu miesięcy, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach.
Jednakże organy celne mogą w należycie uzasadnionych, wyjątkowych przypadkach zezwolić na przekroczenie tego terminu.
Artykuł 239
1.
Należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu w sytuacjach innych niż te określone w art. 236–238:
- określonych zgodnie z procedurą Komitetu;
- wynikających z okoliczności niespowodowanych świadomym działaniem ani ewidentnym zaniedbaniem osoby zainteresowanej.
Przypadki, w których można zastosować ten przepis, jak również tryb postępowania, określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
Dokonanie zwrotu lub umorzenia może zostać uzależnione od szczególnych warunków.
2.
Należności są zwracane lub umarzane z powodów określonych w ust. 1 na pisemny wniosek dłużnika, złożony we właściwym urzędzie celnym w terminie dwunastu miesięcy, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach.
Jednakże organy celne mogą w należycie uzasadnionych, wyjątkowych przypadkach zezwolić na przekroczenie tego terminu.
Artykuł 240
Należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu na warunkach przewidzianych w niniejszym rozdziale, jedynie w przypadku gdy kwota, która ma zostać zwrócona lub umorzona, jest wyższa od kwoty określonej zgodnie z procedurą Komitetu.
Jednakże organy celne mogą również uwzględnić wniosek o zwrot lub umorzenie sumy niższej od tej kwoty.
Artykuł 241
Dokonanie przez organy celne zwrotu należności celnych przywozowych lub należności wywozowych, jak również odsetek od kredytu lub odsetek za zwłokę, które mogły zostać pobrane przy uiszczaniu tych należności, nie nakłada na te organy obowiązku wypłaty odsetek.
Jednakże odsetki wypłaca się, gdy:
- decyzja w sprawie wniosku o udzieleniu zwrotu nie zostanie wykonana w terminie trzech miesięcy od dnia jej wydania,
- przewidują to przepisy krajowe.
Kwota tych odsetek jest naliczana w taki sposób, aby ich wysokość była równa kwocie, jaka zostałaby naliczona w tym celu w walucie krajowej na krajowym rynku finansowym.
Artykuł 242
Jeżeli dług celny został umorzony lub odpowiednie należności zostały zwrócone omyłkowo, pierwotny dług staje się ponownie należny.
Odsetki wypłacone zgodnie z art. 241 podlegają zwrotowi.
TYTUŁ VIII
ODWOŁANIA
Artykuł 243
1.
Każda osoba ma prawo odwołać się od decyzji organów celnych w zakresie stosowania przepisów prawa celnego, która dotyczy bezpośrednio i indywidualnie tej osoby.
Odwołanie może złożyć również osoba, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji organów celnych dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego, ale której wniosek nie został rozpatrzony w terminie określonym w art. 6 ust. 2.
Odwołanie musi zostać złożone w Państwie Członkowskim, w którym decyzja została wydana lub w którym wystąpiono z wnioskiem o jej wydanie.
2.
Odwołać można się:
a) w pierwszej instancji – do organów celnych wyznaczonych przez Państwa Członkowskie,
b) w drugiej instancji – do niezależnej instytucji, którą może być organ wymiaru sprawiedliwości lub wyspecjalizowany organ równorzędny, zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwach Członkowskich.
Artykuł 244
Odwołanie nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji, od której się odwołano.
Jednakże w przypadku gdy organy celne mają uzasadnione powody, by sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego, lub gdy istnieje obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej, wstrzymują w całości lub w części wykonanie takiej decyzji.
Jeżeli zaskarżana decyzja nakłada należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe, wstrzymanie jej wykonania uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia.
Jednakże nie wymaga się złożenia zabezpieczenia, jeżeli mogłoby to spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej.
Artykuł 245
Przepisy dotyczące stosowania postępowania odwoławczego określają Państwa Członkowskie.
Artykuł 246
Przepisów niniejszego tytułu nie stosuje się do odwołań składanych w celu cofnięcia lub zmiany decyzji podjętej przez organy celne na podstawie prawa karnego.
TYTUŁ IX
PRZEPISY KOŃCOWE
ROZDZIAŁ 1
KOMITET KODEKSU CELNEGO
Artykuł 247
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet Kodeksu Celnego, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 248
Komitet może rozpatrywać każdą sprawę dotyczącą przepisów prawa celnego, która zostanie wniesiona przez Przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 249
1.
Przepisy wykonawcze do niniejszego Kodeksu wraz z przepisami wykonawczymi do rozporządzenia, określone w art. 184, z wyjątkiem tytułu VIII i z zastrzeżeniem art. 9 i 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 [5], jak również ust. 4, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 i 3, w poszanowaniu międzynarodowych zobowiązań przyjętych przez Wspólnotę.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt przepisów, które mają zostać przyjęte.
Komitet wyraża swoją opinię na temat tego projektu w terminie, który może zostać wyznaczony przez Przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji przyjmowanych przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja wydaje przewidziane przepisy, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane przepisy są niezgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku takiej opinii, Komisja bez zbędnej zwłoki przedkłada Radzie propozycje przepisów, które mają zostać przyjęte.
Rada podejmuje decyzję większością kwalifikowaną.
c) Jeżeli w terminie trzech miesięcy, licząc od dnia zwrócenia się do Rady, nie podjęła ona decyzji, Komisja wydaje proponowane przepisy.
4.
Przepisy wykonawcze do art. 11, 12 i 21 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.
ROZDZIAŁ 2
SKUTKI PRAWNE W JEDNYM PAŃSTWIE CZŁONKOWSKIM ŚRODKÓW, DOKUMENTÓW I USTALEŃ PRZYJĘTYCH, WYDANYCH LUB DOKONANYCH W INNYM PAŃSTWIE CZŁONKOWSKIM
Artykuł 250
Jeżeli procedura celna realizowana jest w kilku Państwach Członkowskich,
- podjęte decyzje, przyjęte środki identyfikacyjne oraz dokumenty wydane przez organy celne jednego Państwa Członkowskiego mają takie same skutki prawne w innych Państwach Członkowskich jak decyzje podjęte środki administracyjne i dokumenty wydane przez organy celne każdego z tych Państw Członkowskich;
- ustalenia dokonane podczas kontroli przeprowadzanych przez organy celne jednego Państwa Członkowskiego mają taką samą moc dowodową w innych Państwach Członkowskich jak ustalenia dokonane przez organy celne każdego z tych Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ 3
INNE PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 251
1.
Niniejszym tracą moc następujące rozporządzenia i dyrektywy:
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 802/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej definicji pojęcia pochodzenia [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 456/91 [7];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 754/76 z dnia 25 marca 1976 r. w sprawie stosowania stawek celnych wobec towarów powracających na obszar celny Wspólnoty [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1147/86 [9];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2779/78 z dnia 23 listopada 1978 r. w sprawie stosowania Europejskiej Jednostki Rozliczeniowej (EUA) w czynnościach podejmowanych w sprawach celnych [10], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 289/84 [11];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1430/79 z dnia 2 lipca 1979 r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych przywozowych lub wywozowych [12] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1854/89 [13]
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1697/79 z dnia 24 lipca 1979 r. w sprawie odzyskiwania po dokonaniu odprawy celnej należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby zobowiązanej do zapłaty za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności [14], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1854/89 [15];
- dyrektywa Rady 79/695/EWG z dnia 24 lipca 1979 r. w sprawie harmonizacji procedur dopuszczania towarów do swobodnego obrotu [16], ostatnio zmieniona dyrektywą 90/504/EWG [17];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1224/80 z dnia 28 maja 1980 r. w sprawie wartości celnej towarów [18], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4046/89 [19];
- dyrektywa Rady 81/177/EWG z dnia 24 lutego 1981 r. w sprawie harmonizacji procedur wywozu towarów wspólnotowych [20], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 1854/89 [21];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 3599/82 z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie procedury odprawy czasowej [22], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1620/85 [23];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2763/83 z dnia 26 września 1983 r. w sprawie procedury przetwarzania towarów pod kontrolą celną przed ich dopuszczeniem do swobodnego obrotu [24], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 720/91 [25];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2151/84 z dnia 23 lipca 1984 r. w sprawie obszaru celnego Wspólnoty [26], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii;
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1999/85 z dnia 16 lipca 1985 r. w sprawie procedury uszlachetniania czynnego [27];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 3632/85 z dnia 12 grudnia 1985 r. określające warunki, na których osoba może dokonać zgłoszenia celnego [28];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2473/86 z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie procedury uszlachetniania biernego i systemu standardowej wymiany [29];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2144/87 z dnia 13 lipca 1987 r. w sprawie długu celnego [30], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4108/88 [31];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1031/88 z dnia 18 kwietnia 1988 r. w sprawie określenia osób zobowiązanych do uiszczenia długu celnego [32], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1716/90 [33];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1970/88 z dnia 30 czerwca 1988 r. w sprawie trójstronnego obrotu dokonywanego w ramach procedury uszlachetniania biernego i systemu standardowej wymiany [34];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2503/88 z dnia 25 lipca 1988 r. w sprawie składów celnych [35], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2561/90 [36];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2504/88 z dnia 25 lipca 1988 r. w sprawie wolnych obszarów celnych i składów wolnocłowych [37], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1604/92 [38];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 4151/88 z dnia 21 grudnia 1988 r. określające przepisy mające zastosowanie do towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty [39];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1854/89 z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie księgowania oraz warunków uiszczania należności celnych przywozowych i należności wywozowych wynikających z długu celnego [40];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1855/89 z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie odprawy czasowej środków transportu [41];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 3312/89 z dnia 30 października 1989 r. w sprawie procedury odprawy czasowej kontenerów [42];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 4046/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie zabezpieczenia składanego w celu zapewnienia uiszczenia długu celnego [43];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1715/90 z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie informacji udzielanych przez organy celne Państw Członkowskich dotyczących klasyfikacji towarów w nomenklaturze celnej [44];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2726/90 z dnia 17 września 1990 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego [45]; z wyjątkiem art. 3 ust. 3 lit. b);
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 717/91 z dnia 21 marca 1991 r. dotyczące jednolitego dokumentu administracyjnego [46];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 719/91 z dnia 21 marca 1991 r. w sprawie stosowania we Wspólnocie karnetów TIR i karnetów ATA, jako dokumentów tranzytowych [47].
2.
Zawarte we wszystkich aktach wspólnotowych odniesienia do rozporządzeń lub dyrektyw, określonych w ust. 1, uważa się za odniesienia do niniejszego Kodeksu.
Artykuł 252
1.
Niniejszym tracą moc przepisy art. 141, 142 i 143 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 [48].
2.
W rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 [49], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3492/91 [50], wprowadza się następujące zmiany:
"a) w art. 8 po wyrazie "Komitet" dodaje się wyrazy: "przewidziany w art. 247 Wspólnotowego Kodeksu Celnego";
b) w art. 10 ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie: "Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi, określonemu w art. 247 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, projekt…";
c) Niniejszym uchyla się art. 7 i 11."
Artykuł 253
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1994 r.
Przepisy tytułu VIII w Zjednoczonym Królestwie stosuje się od dnia 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 161 i, o ile dotyczy to powrotnego wywozu, art. 182 i 183 obowiązują od dnia 1 stycznia 1993 r.
Jeżeli wymienione artykuły odnoszą się do przepisów niniejszego Kodeksu i dopóki przepisy te jeszcze nie obowiązują, to uważa się, że odniesienia dotyczą odpowiednich rozporządzeń i dyrektyw wymienionych w art. 251.
Przed dniem 1 października 1993 r. Rada, na podstawie sprawozdania Komisji dotyczącego stanu prac w sprawie konsekwencji wynikających z kursu wymiany walut uwzględnianego przy stosowaniu środków wspólnej polityki rolnej, ponownie przeanalizuje problem wymiany towarowej dokonywanej między Państwami Członkowskimi w ramach rynku wewnętrznego.
Do sprawozdania dołączone będą ewentualne propozycje Komisji, co do których Rada podejmie decyzje zgodnie z postanowieniami Traktatu.
Przed dniem 1 stycznia 1998 r., na podstawie sprawozdania Komisji, Rada przystąpi do ponownego przeanalizowania niniejszego Kodeksu w celu wniesienia odpowiednich poprawek, które okazałyby się potrzebne przede wszystkim ze względu na realizację rynku wewnętrznego.
Do sprawozdania załączone będą ewentualne propozycje Komisji, co do których Rada podejmie decyzje zgodnie z postanowieniami Traktatu.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2933/92
z dnia 7 października 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1039/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź takiej, która dodaje do niej dodatkowe podpodziały, i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2940/92
z dnia 9 października 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3076/78 w sprawie przywozu chmielu z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3577/90 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre państwa trzecie produkujące chmiel wywożą część swej produkcji do Wspólnoty bez świadectwa równoważności określonego w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3076/78 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2264/91 [4], ponieważ nie upoważniły niektórych agencji do wydawania takich świadectw równoważności; w celu uniknięcia powstawania problemów u pewnych producentów w tej branży upoważnienie do kontroli świadectw powinno zostać przedłużone na okres po dniu 30 kwietnia 1992 r. na chmiel pochodzący z państw, które nie są wymienione w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3077/78 z dnia 21 grudnia 1978 r. sprawie równoważności z certyfikatami wspólnotowymi świadectw załączanych do chmielu przywożonego z państw trzecich [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2238/91 [6];
kontrole przeprowadzona drogą losową przez właściwe władze Państw Członkowskich zgodnie z art. 7a rozporządzenia (EWG) nr 3076/78 ujawniła, że niektóre partie towaru z państw trzecich nie odpowiadają informacjom podanym w świadectwie równoważności dołączonym do towarów; należy przyjąć odpowiednie środki;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3076/78 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 ust. 1 datę "30 kwietnia 1992 r." zastępuje się datą "30 kwietnia 1994 r."
2.
W art. 7a dodaje się akapity w brzmieniu:
"Jeżeli właściwe władze Państw Członkowskich stwierdzą, że przebadane próbki nie spełniają minimalnych wymagań sprzedaży, określonych powyżej, to takie partie towaru nie mogą zostać wprowadzone do swobodnego obrotu.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że właściwości towaru nie odpowiadają szczegółowym danym wymienionym w świadectwie równoważności dołączonym do towarów, to państwo to powiadomi o tym Komisję.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 może zostać podjęta decyzja o cofnięciu uprawnień tej agencji, która wydała świadectwo równoważności dla takich towarów, wymienionych w wykazie załączonym do rozporządzenia (EWG) nr 3077/78."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2949/92
z dnia 9 października 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1039/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek inny poddział, i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez pewien okres czasu zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2674/92 [4], jeżeli zawarł umowę określoną w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 1715/90 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może powoływać się przez okres 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, jeżeli zawarł on umowę określoną w art. 14 lit. a) lub lit. b) akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92
z dnia 16 października 1992 r.
ustanawiające wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 2046/92/EWG [2], w szczególności jego art. 12 ust. 4 oraz art. 26 ust. 3, uwzględniając również odpowiednie przepisy innych rozporządzeń ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje: reguły wspólnotowe odnoszące się do różnych sektorów objętych wspólną organizacją rynków rolnych przewidują stosowanie systemu interwencyjnego;
niektóre produkty pochodzące z zapasów interwencyjnych mogą podlegać szczególnemu wykorzystaniu i/lub miejscu przeznaczenia; należy ustanowić system kontroli zapewniający, że wykorzystanie i/lub miejsce przeznaczenia tych produktów nie ulegają zmianie;
rozporządzenie Komisji nr 569/88 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 2919/92/EWG [4], ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji; w związku ze znoszeniem kontroli i formalności na wewnętrznych granicach, a także w związku z dalszymi zmianami rozporządzenia (EWG) nr 569/88, jak również do celów jasności i skuteczności administracyjnej, odnośne przepisy powinny zostać przeformułowane;
w przypadku gdy kontrola ta jest sprawowana przez dwa lub więcej Państw Członkowskich, należy zastosować rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2823/87 z dnia 18 września 1987 r. w sprawie dokumentów obowiązujących do celów stosowania środków wspólnotowych dotyczących kontroli wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia towarów [5];
właściwe jest wyznaczenie innych organów, jak również organów celnych właściwych w zakresie wydawania egzemplarza kontrolnego T5 oraz kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów pochodzących z rezerw interwencyjnych;
w celu uproszczenia i skuteczności właściwe jest, aby po wykonaniu niezbędnych kontroli egzemplarz kontrolny T5 odsyłać bezpośrednio do agencji, która przyjęła zabezpieczenie; w przypadku gdy dana sprawa dotyczy dwóch lub więcej Państw Członkowskich, egzemplarze kontrolne T5 muszą być przesłane bezpośrednio przez każde z Państw Członkowskich do agencji, która przyjęła zabezpieczenie;
wydaje się pożądane, w celu uproszczenia procedur administracyjnych, zapewnienie większej elastyczności niż ta, na którą pozwala egzemplarz kontrolny, w przypadku gdy wywóz dokonywany jest zgodnie z systemem ustanowionym w tytule X rozdział I rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1214/92 [6], które przewiduje, że w sytuacji, gdy przewóz ma swój początek wewnątrz Wspólnoty, a kończy się poza nią, w urzędzie celnym posterunku granicznego nie trzeba wykonywać żadnych formalności;
nieproporcjonalna liczba zmian Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 569/88 powoduje konieczność skreślenia tego Załącznika i uzasadnia konieczność stosowania odniesień przewidzianych w innych rozporządzeniach;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia, bez uszczerbku dla szczegółowych odstępstw przewidzianych w regułach wspólnotowych odnoszących się do niektórych produktów rolnych, wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia produktów pochodzących z zapasów interwencyjnych, zgodnie z:
- artykułem 12 rozporządzenia (EWG) nr 136/66 (oleje i tłuszcze),
- artykułami 5 i 25 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1418/76 [7] (ryż),
- artykułami 6-9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 [8] (mleko i przetwory mleczne),
- artykułem 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 [9] (wołowina i cielęcina),
- artykułem 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 727/70 [10] (surowiec tytoniowy),
- artykułami 7, 8 i 28 rozporządzenia Rady nr 2727/75 [11] (zboża),
- artykułem 6 rozporządzenia Rady nr 2759/75 [12] (wieprzowina),
w przypadku gdy produkty te podlegają szczególnemu wykorzystaniu i/lub miejscu przeznaczenia.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia pod pojęciem "wysyłki" rozumie się wysłanie towarów z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego, a pod pojęciem "wywozu" wysłanie towarów z jednego Państwa Członkowskiego poza obszar celny Wspólnoty.
3.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się również do:
- produktów sprzedawanych na podstawie art. 21 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 [13] (owoce i warzywa),
- produktów sprzedawanych na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 426/86 [14] (przetwory owocowe i warzywne),
- produktów sprzedawanych na podstawie art. 37 i 40 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 [15] (wino/alkohol).
4.
Do celów niniejszego rozporządzenia Unia Gospodarcza Belgii i Luksemburga (BLEU) jest uważana za jedno Państwo Członkowskie.
Artykuł 2
1.
Poczynając od chwili ich pobrania z zapasów interwencyjnych, a kończąc na stwierdzeniu, że rzeczywiście podlegały przewidywanemu wykorzystaniu i/lub miejscu przeznaczenia, produkty określone w art. 1 podlegają kontroli, obejmującej kontrolę bezpośrednią, kontrolę dokumentów i kontrolę księgową, przez wyznaczone organy kontrolne, zwane dalej "właściwymi organami kontrolnymi".
W celu zapobiegania wszelkiej dyskryminacji na podstawie pochodzenia produktów każde Państwo Członkowskie wyznacza dla każdego specjalnego środka lub określonej części tego środka jedną instancję kontrolną zajmującą się sprawdzaniem wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia danych produktów, bez względu na ich pochodzenie (ze Wspólnoty lub krajowe).
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie niezbędne środki mające na celu zagwarantowanie, że:
- kontrola określona w ust. 1 została wykonana,
- produkty objęte interwencją nie zostały zastąpione innymi produktami.
Środki te stanowią w szczególności, że:
- przedsiębiorstwa wykorzystujące produkty objęte skupem interwencyjnym lub przetworzone produkty objęte skupem interwencyjnym, na przykład podczas operacji zakupu, sprzedaży, składowania, transportu, przeładunku, przepakowania, obróbki lub przetwarzania poddają się wszelkim niezbędnym środkom kontroli lub nadzoru oraz prowadzą księgowość umożliwiającą właściwym władzom przeprowadzanie wszelkiej kontroli, jaką organy uznają za niezbędną,
- produkty określone w tiret pierwszym tego akapitu są składowane i przewożone oddzielnie niż inne produkty, tak aby możliwa była ich identyfikacja.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach przez nie podejmowanych na podstawie tego ustępu.
3.
Procedurę stosowania egzemplarza kontrolnego T5 określonego w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2823/87 stosuje się, gdy kontrola określona w ust. 1 ma być przeprowadzona w części lub w całości:
- w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym dokonano wycofania produktów z zapasów interwencyjnych,
lub
- w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym złożono zabezpieczenie.
Egzemplarz kontrolny T5 jest wydawany i stosowany zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2823/87, o ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
4.
W sytuacji gdy zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) sprzedająca agencja interwencyjna nie wydaje egzemplarza kontrolnego T5, zobowiązana jest dostarczyć polecenie wycofania.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wydanie wypisu polecenia wycofania.
Polecenie wycofania lub wypis przedkłada zainteresowana osoba właściwemu organowi kontrolnemu.
Artykuł 3
1. a) Egzemplarz kontrolny T5, określony w art. 2 ust. 3, jest wydawany przez:
- sprzedającą agencję interwencyjną, w przypadku gdy produkty objęte skupem interwencyjnym są wysyłane do innego Państwa Członkowskiego w takim stanie, jak w chwili ich pobrania z zapasów interwencyjnych, zwanym dalej "stanem niezmienionym",
lub
- właściwy organ kontrolny, w przypadku gdy produkty objęte skupem interwencyjnym są wysyłane do innego Państwa Członkowskiego po ich przetworzeniu,
lub
- urząd celny wywozu:
- na podstawie przedstawienia polecenia wycofania wydanego przez agencję interwencyjną, w sytuacji gdy produkty objęte interwencją są wywożone w stanie niezmienionym i mają przekroczyć terytorium jednego lub więcej Państw Członkowskich,
- na podstawie przedstawienia dokumentu kontrolnego wydanego przez właściwy organ kontrolny i stwierdzenia, że przetworzenie zostało dokonane pod kontrolą, w sytuacji, gdy produkty objęte skupem interwencyjnym są wywożone po przetworzeniu i mają przekroczyć terytorium jednego lub więcej pozostałych Państw Członkowskich.
W przypadku gdy w zastosowaniu rozporządzenia Rady (EWG) [16] nr 1055/77 produkty są składowane w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym jest usytuowana sprzedająca agencja interwencyjna, ta agencja interwencyjna wystawia lub zleca wystawienie na własną odpowiedzialność egzemplarza kontrolnego T5.
Państwa Członkowskie mogą:
- zezwolić, aby wyznaczony w tym celu organ wydawał egzemplarz kontrolny T5 zamiast sprzedającej agencji interwencyjnej,
- podjąć decyzję o zezwoleniu upoważnionym posiadaczom produktów objętych interwencją na wydawanie egzemplarza kontrolnego T5 na odpowiedzialność agencji interwencyjnej.
Upoważnienie wydaje się posiadaczowi po spełnieniu warunków określonych w art. 17-24 rozporządzenia (EWG) nr 2823/87 mutatis mutandis.
W tych przypadkach wydanie egzemplarza podlega uprzedniemu przedłożeniu polecenia wycofania.
b) Polecenie wycofania oraz dokument kontrolny, określone w lit. a), noszą numer seryjny i zawierają:
- opis produktów, zgodnie z treścią pola 31 egzemplarza kontrolnego T5, określonego w art. 2 ust. 3 a także, w miarę potrzeby, wszelką inną informację konieczną w celach kontroli,
- liczbę, rodzaj, oznaczenia i numery przesyłek,
- masę brutto i masę netto produktów,
- informacje mające występować w polach 104 i 106 egzemplarza kontrolnego T5, w szczególności numer umowy o sprzedaży zawartej z agencją interwencyjną.
Dokument kontrolny powinien zawierać numer egzemplarza kontrolnego T5 lub poprzedniego polecenia wycofania.
Polecenie wycofania i dokument kontrolny są w posiadaniu organu celnego wywozu.
c) Strona zainteresowana wypełnia oryginał oraz dwie kopie egzemplarza kontrolnego T5.
Organ wydający egzemplarz kontrolny T5 wysyła, tytułem informacji, kopię tego dokumentu do agencji, w której złożono zabezpieczenie, na podstawie art. 5, zachowując jego kopię.
d) Oryginał egzemplarza kontrolnego T5 jest przesyłany do zainteresowanej osoby lub jej przedstawiciela, który z kolei przedkłada go właściwemu organowi kontrolnemu w Państwie Członkowskim wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia.
2.
Po należytym złożeniu podpisu przez właściwy organ kontrolny w Państwie Członkowskim wykorzystania lub miejsca przeznaczenia, oryginał egzemplarza kontrolnego T5 jest przesyłany bezpośrednio do agencji, w której złożono zabezpieczenie określone w art. 5.
Pełną nazwę i adres agencji, w której złożono zabezpieczenie, podaje zainteresowana osoba w polu B egzemplarza kontrolnego T5.
3.
W przypadku gdy tylko część produktów wymienionych w egzemplarzu kontrolnym T5 spełnia ustalone wymagania, właściwy organ podaje w polu egzemplarza kontrolnego T5 zatytułowanym "kontrola wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia" ilość produktów spełniających te warunki oraz datę lub daty przeprowadzonych operacji.
Artykuł 4
Dowód na to, że wymagania dotyczące kontroli określonej w art. 2 ust. 1 są przestrzegane, jest dostarczany w następujący sposób:
a) dla produktów, których wycofanie z zapasów interwencyjnych oraz wykorzystanie i/lub miejsce przeznaczenia zostały skontrolowane przez organ tylko jednego Państwa Członkowskiego — przez przedłożenie dokumentów określonych przez to Państwo Członkowskie;
b) dla produktów, których wykorzystanie i/lub miejsce przeznaczenia zostało skontrolowane przez organy jednego lub więcej Państw Członkowskich innego niż państwo, w którym nastąpiło wycofanie z zapasów interwencyjnych — za pomocą wszystkich egzemplarzy kontrolnych T5 wydanych w celu kontroli wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia, należycie poświadczonych i zatwierdzonych przez właściwe organy kontrolne;
c) dla produktów, których wykorzystanie i/lub miejsce przeznaczenia zostało skontrolowane przez organy Państwa Członkowskiego, w którym nastąpiło wycofanie z zapasów interwencyjnych oraz jednego lub więcej innych Państw Członkowskich — za pomocą dokumentów określonych w lit. a) i b);
d) dla produktów, w odniesieniu do których formalności wywozowe oraz opuszczenie obszaru celnego Wspólnoty miały miejsce w Państwie Członkowskim ostatecznego przetworzenia i złożenia zabezpieczenia — za pomocą dokumentu lub dokumentów określonych przez to Państwo Członkowskie jako dowód wywozowy, a także za pomocą dokumentów wymienionych w lit. a) i/lub b), o ile obejmują one przetwarzanie.
Artykuł 5
1.
Jeżeli wymagane jest zabezpieczenie w celu zagwarantowania właściwego wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia produktów, określonych w art. 1, jest ono składane przed przejęciem tych produktów. Takie zabezpieczenie jest wnoszone:
- w sprzedającej agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego, w którym ma być rozpoczęte lub zakończone przetwarzanie — w sytuacji gdy chodzi o produkty mające podlegać przetwarzaniu lub przetwarzaniu i wywozowi,
- w sprzedającej agencji interwencyjnej — we wszystkich pozostałych przypadkach.
2.
W przypadku gdy zabezpieczenie jest składane w agencji interwencyjnej innego Państwa Członkowskiego niż to, w którym znajduje się sprzedająca agencja interwencyjna, pierwsza z wymienionych przekazuje niezwłocznie do sprzedającej agencji interwencyjnej zawiadomienie pisemne zawierające:
- numer odpowiedniego rozporządzenia,
- datę i/lub numer przetargu/sprzedaży,
- numer umowy,
- nazwę nabywcy,
- kwotę zabezpieczenia w ecu,
- określenie produktu,
- ilość produktów,
- datę złożenia zabezpieczenia,
- wykorzystanie i/lub miejsce przeznaczenia (w razie potrzeby).
Sprzedająca agencja interwencyjna sprawdza dane dotyczące zabezpieczenia.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy przepisy określone dla wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia nie mogą być dotrzymane z powodu siły wyższej, właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym złożono zabezpieczenie lub w razie braku złożenia zabezpieczenia organ Państwa Członkowskiego, w którym miało miejsce wycofanie z zapasów, podejmuje na wniosek zainteresowanego następującą decyzję:
a) że termin ustalony dla operacji przedłuża się o niezbędny okres czasu, w następstwie zaistniałych okoliczności; lub
b) że kontrolę uznaje się za przeprowadzoną, jeżeli produkty nieodwracalnie stracono.
Jednakże w tych przypadkach siły wyższej, gdy środki określone w lit. a) i b) są nieodpowiednie, właściwy organ informuje o tym Komisję, która może wprowadzić niezbędne środki zgodnie z procedurą określoną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG oraz odpowiednimi artykułami szczegółowych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków.
2.
Wniosek określony w ust. 1 wnosi się w ciągu trzydziestu dni, licząc od dnia, w którym zainteresowany dowiedział się o okolicznościach mogących być powodem zaistnienia siły wyższej, ale w terminie określonym przez szczegółowe rozporządzenie w sprawie przedstawienia dowodu koniecznego do dokonania zwolnienia z zabezpieczenia.
3.
Zainteresowany dostarcza dowód na wystąpienie okoliczności powołanych w charakterze siły wyższej.
TYTUŁ II
Produkty podlegające określonemu wykorzystaniu lub szczególnemu miejscu przeznaczenia we Wspólnocie
Artykuł 7
1.
Uważa się, że produkty spełniają przepisy dotyczące określonego wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia, jeżeli zostanie stwierdzone:
a) w odniesieniu do tych produktów, które są przeznaczone do przetworzenia i/lub do których mają być włączone inne produkty, które to czynności określa się dalej słowem "przetworzenie", że zostały przetworzone;
b) w odniesieniu do tych produktów, które są przeznaczone do bezpośredniego spożycia jako produkty zagęszczone, że zostały zagęszczone, zapakowane w celu sprzedaży detalicznej i przejęte przez handel detaliczny;
c) w odniesieniu do tych produktów, które są przeznaczone do spożycia w niektórych instytucjach lub organizacjach, lub siłach zbrojnych i podobnych siłach, że zostały dostarczone tym instytucjom i przez nie przejęte;
oraz, w razie potrzeby, że czynności określone w lit. a), b) i c) zostały wykonane w określonych terminach.
2.
Wymagania wymienione w ust. 1 lit. a), b) i c) stanowią wymagania podstawowe w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [17].
Artykuł 8
1.
Jeżeli stosowany jest egzemplarz kontrolny T5, należy wypełnić pola 103, 104, 106 i 107 należące do części "informacje dodatkowe".
W polach 104 i 106 umieszcza się adnotacje określone w odpowiednim rozporządzeniu.
Należy również podać w polu 106:
- numer umowy o sprzedaży zawartej z agencją interwencyjną,
- i, w razie potrzeby, numer wycofania.
W polu 107 należy podać numer odpowiedniego rozporządzenia.
2.
W przypadku gdy produkty są wysyłane do trzeciego Państwa Członkowskiego, przepisy art. 21 stosuje się mutatis mutandis.
3.
W przypadku gdy dwie lub więcej operacji następują kolejno po sobie w tym samym Państwie Członkowskim, przepisy art. 22 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 9
Zwolnienie z zabezpieczenia jest uwarunkowane przedstawieniem dowodu, określonym w art. 4.
Artykuł 10
W przypadku gdy egzemplarz kontrolny T5 nie dotrze do agencji określonej w art. 3 ust. 2 w terminie trzech miesięcy:
- od wygaśnięcia terminu wyznaczonego dla wykonania danej czynności,
lub
- od jego wystawienia, jeżeli nie wyznaczono żadnego terminu,
w związku z wystąpieniem okoliczności niezależnych od zainteresowanego, ten ostatni może złożyć wniosek do właściwych organów o uznanie równoważności innych dokumentów, podając podstawę takiego wniosku i dostarczając dokumenty towarzyszące.
Dokumenty te muszą odwoływać się do egzemplarza kontrolnego T5 i zawierać potwierdzenie wydane przez właściwy organ kontrolny, który sprawdził lub zlecił sprawdzenie, że produkty zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem, jak również datę ich wykorzystania i/lub osiągnięcia miejsca przeznaczenia.
TYTUŁ III
Produkty wywożone ze Wspólnoty w stanie niezmienionym
Artykuł 11
1.
Uważa się, że produkty podlegały wskazanemu miejsca przeznaczenia, jeżeli zostanie stwierdzone, że:
a) opuściły one w stanie niezmienionym obszar celny Wspólnoty. Do celów niniejszego rozporządzenia dostawy produktów, których wyłącznym przeznaczeniem jest spożycie na pokładzie platform wiertniczych lub wydobywczych, w tym również konstrukcji pomocniczych zapewniających wsparcie tego typu operacji, usytuowanych na obszarze europejskiego szelfu kontynentalnego lub na obszarze szelfu kontynentalnego nieeuropejskiej części Wspólnoty, jednak poza strefą trzech mil, licząc od linii podstawowej używanej do określania zasięgu morza terytorialnego danego Państwa Członkowskiego, uważane są za dostawy, które opuściły obszar celny Wspólnoty; lub
b) osiągnęły swoje miejsce przeznaczenia w przypadku określonym w art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [18];
lub c) zostały umieszczone w zatwierdzonym magazynie zaopatrzenia żywnościowego na podstawie art. 38 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87;
lub d) w przypadkach gdy miały podlegać przywozowi do państw trzecich, formalności celne związane z przekazaniem do spożycia zostały spełnione;
oraz, w miarę potrzeby, czynności określone w lit. a)-d) zostały wykonane we wskazanych terminach.
2.
Wymagania określone w ust. 1 lit. a)-d) stanowią wymagania podstawowe w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
3. W przypadku gdy produkty zostały umieszczone w magazynie zaopatrzenia żywnościowego zgodnie z ust. 1 lit. c), przepisy art. 38-41 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 stosuje się, z wyjątkiem tych w art. 40 ust. 3, nawet jeśli nie przysługuje żadna refundacja.
4. Przepisy art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 stosuje się.
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy produkty objęte skupem interwencyjnym podlegają wywozowi w stanie niezmienionym, przyjęcie przez organy celne zgłoszenia wywozowego ma miejsce w Państwie Członkowskim, w którym nastąpiło wycofanie produktów z magazynów.
2.
Zgłoszenie wywozowe oraz każdy inny dokument towarzyszący wymagany zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego mają, odpowiednio do danego przypadku, adnotację:
- "Produkty objęte skupem interwencyjnym z prawem refundacji — rozporządzenie (EWG) nr 3002/92",
lub
- "Produkty objęte skupem interwencyjnym bez prawa refundacji — rozporządzenie (EWG) nr 3002/92".
3. Nawet jeśli wywóz produktów nie powoduje prawa refundacji, te ostatnie, po przyjęciu zgłoszenia wywozowego, nie są już uważane za objęte art. 9 ust. 2 Traktatu EWG, a do ich przepływu stosuje się przepisy art. 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) [19] nr 2726/90.
4.
Warunki dotyczące wymaganego terminu przyznania refundacji oraz przedstawianego w tym celu dowodu stosuje się, jeśli dotyczy to zwolnienia z zabezpieczenia.
Artykuł 13
1.
W przypadku stosowania egzemplarza kontrolnego T5 należy wypełniać pola 103, 104, 106, 107 oraz, w razie potrzeby, pole 105 w części zatytułowanej "Informacje dodatkowe".
Pola 104 i 106 powinny zawierać adnotacje, określone w odpowiednim rozporządzeniu.
Należy również podać w polu 106:
- numer umowy sprzedaży zawartej z agencją interwencyjną, i
- numer polecenia wycofania.
Numer odpowiedniego rozporządzenia podaje się w polu 107.
2.
W przypadku gdy egzemplarz kontrolny T5, stanowiący dowód wywozu towarów, jest wymagany do zwolnienia z zabezpieczenia, określonego w art. 5 i do dokonania wypłaty refundacji, właściwy organ posiadający zabezpieczenie przekazuje niezwłocznie i bezpośrednio uwierzytelnioną kopię egzemplarza kontrolnego T5 do właściwego organu dokonującego wypłaty refundacji.
W tym przypadku zainteresowany wpisuje w polu 106 egzemplarza kontrolnego T5 następującą adnotację:
"Refundacja do zapłacenia przez… (z podaniem nazwy i pełnego adresu właściwego organu dokonującego wypłaty refundacji)"
.
3.
W przypadku gdy nie było możliwe wywiązanie się z terminu 12 miesięcy, przewidzianego na przedstawienie dowodu wywozu w celu dokonania wypłaty refundacji, zgodnie z art. 47 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, z powodu opóźnień administracyjnych w przekazywaniu zabezpieczenia egzemplarza kontrolnego T5 przez agencję posiadającą zabezpieczenie do właściwego organu dokonującego wypłaty refundacji, data otrzymania egzemplarza przez agencję posiadającą zabezpieczenie będzie uważana jednocześnie za datę odbioru przez organ przyznający refundację.
Artykuł 14
1.
Produkty, które po dopuszczeniu zgłoszenia wywozowego przez służby celne obejmuje jedna z procedur określonych w tytule X rozdział 1 rozporządzenia (EWG) nr 1214/92 w celu ich przewozu do stacji miejsca przeznaczenia lub dostarczenia odbiorcy spoza obszaru celnego Wspólnoty, są uważane za wywiezione z chwilą zastosowania wobec nich niniejszej procedury.
2. Kiedy stosuje się ust. 1, urząd celny wywozu przyjmujący zgłoszenie wywozowe zapewnia, że jedna z adnotacji podanych, odpowiednio, w art. 7 ust. 4 lub ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 znajduje się w dokumencie wydanym jako dowód wywozu.
3.
Urząd celny wywozu może zezwolić na zmianę umowy przewozu ustalającej docelowe miejsce przewozu wewnątrz Wspólnoty jedynie po dokonaniu stwierdzenia, że:
- jeżeli w agencji interwencyjnej zostało złożone zabezpieczenie do celów zapewnienia, że wywóz miał miejsce, to zabezpieczenie nie zostało zwolnione,
lub
- że złożone zostało nowe zabezpieczenie.
Jednakże jeżeli zabezpieczenie zostało zwolnione na podstawie ust. 1 i jeśli produkt nie opuścił obszaru celnego Wspólnoty w dopuszczalnym terminie, urząd celny wywozu informuje o tym agencję odpowiedzialną za zwolnienie z zabezpieczenia i przekazuje jej w jak najszybszym terminie wszystkie niezbędne dane szczegółowe.
W tych przypadkach uważa się, że zabezpieczenie zostało niesłusznie zwolnione, a jego kwota podlega zwrotowi.
Artykuł 15
Zwolnienie z zabezpieczenia wymaga przedstawienia dowodu określonego w art. 4 i:
- jeżeli produkt ma być przywieziony do określonego państwa trzeciego, lub
- jeżeli, w przypadkach gdy produkt jest wywożony ze Wspólnoty, istnieją poważne wątpliwości co do rzeczywistego miejsca przeznaczenia produktu,
Właściwe organy Państw Członkowskich mogą wymagać dostatecznych dodatkowych dowodów, że produkty zostały rzeczywiście umieszczone na rynku państwa trzeciego dokonującego przywozu.
W przypadku zaistnienia poważnych wątpliwości, co do rzeczywistego miejsca przeznaczenia produktów Komisja może wezwać Państwa Członkowskie do zastosowania przepisów niniejszego artykułu.
Artykuł 16
1. W przypadku stosowania przepisów art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 754/76 [20]:
- zabezpieczenie określone w art. 5 ust. 1 ulega przepadkowi, jeżeli nie zostało zwolnione,
- kwota równa zabezpieczeniu musi być zwrócona, jeżeli to ostatnie zostało już zwolnione.
2. W przypadku gdy produkty, dla których złożono zabezpieczenie, określone w art. 5 ust. 1, opuszczają obszar celny Wspólnoty i jeżeli formalności wymagane dla uzyskania refundacji nie zostały spełnione, formalności te, do celów stosowania rozporządzenia (EWG) nr 754/76, uznaje się za dokonane i ust. 1 stosuje się.
3.
Kwota zabezpieczenia określonego w ust. 1 i 2 jest uznawana za zabezpieczenie, które uległo przepadkowi w rozumieniu art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78 [21].
4.
Zainteresowany przedstawia właściwemu organowi dowód, mający postać świadectwa wydanego przez daną agencję interwencyjną, świadczący o tym, że przepisy ust. 1 były przestrzegane lub że żadne zabezpieczenie nie zostało złożone.
Artykuł 17
Jeżeli w następstwie okoliczności niezależnych od zainteresowanego egzemplarz kontrolny T5 mający stanowić dowód, że produkty były zgodne z miejscem przeznaczenia określonego w art. 11 ust. 1, nie dotarł do agencji określonej w art. 3 ust. 2 w ciągu trzech miesięcy od jego wystawienia, zainteresowany może, zgodnie z przepisami art. 47 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, przedłożyć właściwemu organowi uzasadniony wniosek o uznanie równoważności innych dokumentów.
TYTUŁ IV
Produkty wywożone ze Wspólnoty po ich przetworzeniu
Artykuł 18
Uważa się, że produkty podlegały przewidzianemu wykorzystaniu i miejscu przeznaczenia, jeżeli ustali się, że wymagania art. 7 i 11 były przestrzegane.
Artykuł 19
W przypadku gdy produkty mają podlegać wywozowi po przetworzeniu, przyjęcie zgłoszenia wywozowego przez organy celne ma miejsce w tym Państwie Członkowskim, w którym miało miejsce ostateczne przetworzenie.
Artykuł 20
1.
W przypadku gdy produkty mają być wysłane w stanie niezmienionym w celu przetworzenia po dokonaniu ich wywozu, egzemplarz kontrolny T5 jest wydawany przez sprzedającą agencję interwencyjną, a pola 103, 104, 106 i 107 w części "Informacje dodatkowe" wypełnia się.
Pola 104 i 106 zawierają adnotacje określone w odpowiednim rozporządzeniu.
Pole 106 zawiera ponadto:
- numer umowy sprzedaży zawartej z agencją interwencyjną,
- w razie potrzeby, numer wycofania, oraz
- adnotację "produkty objęte interwencją, podlegające przy wywozie procedurze zewnętrznego tranzytu wspólnotowego".
Pole 107 zawiera numer odpowiedniego rozporządzenia.
2. a) W przypadku gdy produkty podlegają wysyłce po ich przetworzeniu w Państwie Członkowskim, w którym nastąpiło wycofanie z zapasów interwencyjnych, i są przeznaczone do dalszego przetworzenia już po dokonaniu wywozu, egzemplarz kontrolny T5 jest wydawany przez organ kontrolujący przetwarzanie.
b) Pola 103, 104, 106 i 107 należące do części egzemplarza kontrolnego T5 zatytułowanej "Informacje dodatkowe" wypełnia się.
Pola 104 i 106 zawierają adnotacje określone w odpowiednim rozporządzeniu.
Pole 106 zawiera także:
- numer umowy sprzedaży zawartej z agencją interwencyjną,
- adnotację "produkty objęte interwencją, podlegające przy wywozie procedurze zewnętrznego tranzytu wspólnotowego".
Pole 107 zawiera numer odpowiedniego rozporządzenia.
3. a) W przypadku gdy produkty podlegają wywozowi po ich przetworzeniu i mają przekroczyć przez terytorium jednego lub więcej innych Państw Członkowskich, egzemplarz kontrolny T5 jest wystawiany przez urząd celny wywozu na podstawie przedstawienia dokumentu wydanego przez organ sprawdzający przetwarzanie.
Dokument ten jest przechowywany przez urząd celny wywozu.
Jednakże dokument ten nie jest wymagany, w przypadku gdy ten urząd celny wywozu sprawdził odpowiednie przetwarzanie.
b) Pola 103, 104, 106 i 107 oraz, w razie potrzeby, 105 należące do części egzemplarza kontrolnego zatytułowanej "Informacje dodatkowe" wypełnia się.
Pola 104 i 106 zawierają adnotacje określone w odpowiednim rozporządzeniu.
Pole 106 zawiera także:
- numer umowy sprzedaży zawartej z agencją interwencyjną, i
- w razie potrzeby, numer dokumentu określonego w lit. a).
Pole 107 zawiera numer odpowiedniego rozporządzenia.
4.
W przypadku gdy egzemplarz kontrolny T5, stanowiący dowód wywozu towarów, jest wymagany w celu zwolnienia z zabezpieczenia określonego w art. 5 i w celu dokonania wypłaty refundacji, właściwy organ posiadający zabezpieczenie przekazuje niezwłocznie i bezpośrednio uwierzytelnioną kopię egzemplarza kontrolnego T5 do właściwego organu dokonującego wypłacenia refundacji.
W tym przypadku zainteresowany wpisuje w polu 106 egzemplarza kontrolnego T5 następującą adnotację:
"Refundacja do wypłacenia przez…" (z podaniem Państwa Członkowskiego i wskazaniem pełnej nazwy i adresu właściwego organu dokonującego wypłacenia refundacji).
Artykuł 21
1.
W przypadku gdy produkty zostały wysłane do innego Państwa Członkowskiego w celu przetworzenia i jeżeli produkty przetworzone:
- są wysyłane do trzeciego Państwa Członkowskiego lub innego Państwa Członkowskiego w celu dalszego ich przetworzenia, lub
- przekraczają terytorium trzeciego Państwa Członkowskiego lub innego Państwa Członkowskiego w celu wywiezienia,
wtedy właściwy organ określony w art. 20 ust. 2 lub 3 wydaje, odpowiednio, jeden lub więcej egzemplarzy kontrolnych T5.
Egzemplarz lub egzemplarze kontrolne T5 wypełnia się:
- w przypadku określonym w akapicie pierwszym tiret pierwsze, jak określono w art. 20 ust. 2 lit. b),
- w przypadku określonym w akapicie pierwszym tiret drugie, jak określono w art. 20 ust. 3 lit. b),
wykorzystując informacje podane w oryginale egzemplarza kontrolnego T5.
Ponadto numer porządkowy, datę wydania dokumentu oryginalnego i nazwę organu, który go wydał, wpisuje się w polu 106 egzemplarza lub egzemplarzy kontrolnych T5.
2.
W przypadku określonym w ust. 1 właściwy organ, który sprawdził operację, wpisuje odpowiednią adnotację i przesyła niezwłocznie i bezpośrednio oryginał egzemplarza kontrolnego T5 do agencji określonej w art. 3 ust. 2 i podaje w oryginale egzemplarza kontrolnego T5, w polu zatytułowanym "Kontrola wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia", że produkt został wysłany do innego Państwa Członkowskiego w celu dalszego przetworzenia, zapakowania, przejęcia lub wywozu.
Oryginał egzemplarza kontrolnego T5 zawiera numer lub numery porządkowe egzemplarza lub egzemplarzy kontrolnych T5 w tym celu wystawionych lub odniesienie do egzemplarzy kontrolnych.
3.
Dokument określony w art. 4 lit. a) zawiera podobne adnotacje do tych określonych w ust. 2.
Artykuł 22
1.
W przypadku gdy dwie lub więcej operacji, z wyjątkiem wywozu (takie jak: przetwarzanie, pakowanie, przejęcie) 212,2 występują kolejno w tym samym Państwie Członkowskim, państwo to może zdecydować o uznaniu tych operacji za jedną operację.
W tym przypadku nie wydaje się żadnego egzemplarza kontrolnego T5, zanim wszystkie przewidziane operacje nie zostaną wykonane.
Po wykonaniu kontroli wszystkich operacji oryginał egzemplarza kontrolnego T5 jest odsyłany do agencji określonej w art. 3 ust. 2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania tego systemu.
2.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie decydują o nieprzestrzeganiu procedury określonej w ust. 1, właściwy organ wydaje po każdej operacji egzemplarz kontrolny T5.
Właściwy organ, który sprawdził operację, podaje w polu egzemplarza kontrolnego T5 zatytułowanym "Kontrola wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia", że produkt został wysłany wewnątrz tego samego Państwa Członkowskiego w celu dalszego przetworzenia, zapakowania, przejęcia lub wywozu.
Oryginał egzemplarza kontrolnego T5 zawiera numer lub numery porządkowe egzemplarza lub egzemplarzy kontrolnych T5 w tym celu wystawionych lub odniesienie do egzemplarzy kontrolnych.
3.
Dokument określony w art. 4 lit. a) zawiera podobne adnotacje do tych określonych w ust. 2.
Artykuł 23
Przepisy art. 10, 12 ust. 2, 4, art. 13 ust. 3 oraz art. 14-17 stosuje się do niniejszego tytułu.
TYTUŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 24
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o pełnej nazwie i adresie właściwych organów kontrolnych, określonych w art. 2 ust. 1.
Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie informują co kwartał Komisję o przypadkach zastosowania przez nie art. 6 ust. 1, określając powołane okoliczności, ilości i podjęte środki.
3.
Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji, 1 marca i 1 września każdego roku, wykaz zawierający liczbę wniosków zgłoszonych na podstawie art. 10 lub 17, z podaniem przyczyny, o ile jest wiadoma, nieodesłania egzemplarzy kontrolnych T5, ilości i charakteru dokumentów dopuszczonych jako równoważne.
Artykuł 25
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 569/88 traci moc.
Jednakże stosuje się je nadal do operacji, w których wycofanie produktów z zapasów interwencyjnych nastąpiło przed dniem 31 grudnia 1992 r.
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 569/88 pozostaje w mocy w ciągu okresu przejściowego, podczas którego szczegółowe akty wspólnotowe w dalszym ciągu odnoszą się do tego Załącznika. W przypadku gdy Załącznik ten powołuje się na jednolity dokument urzędowy lub w przypadku dokumentu potwierdzającego wspólnotowy status produktów, wymieniony w art. 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 569/88, powołanie to jest równoznaczne z wymienieniem egzemplarza kontrolnego T5.
2.
Do operacji przeprowadzanych na podstawie art. 2 ust. 3, w przypadku których wycofanie z zapasów interwencyjnych następuje najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r. i w odniesieniu do których określone warunki wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia są prawdopodobnie spełnione w dniu 1 stycznia 1993 r. lub po tym dniu, dokumenty towarzyszące produktom zawierają następujące adnotacje:
- Aplicación del procedimiento establecido en el Reglamento (CEE) no 569/88
- Anvendelsesprocedure forordning (EØF) nr. 569/88
- Anwendung des Verfahrens gemäß der Verordnung (EWG) Nr. 569/88
- Εφαρμογή της διαδικασίας του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
569/88
- Application of Procedure under Regulation (EEC) No 569/88
- Application de la procédure du règlement (CEE) no 569/88
- Applicazione del procedimento secondo il regolamento (CEE) n. 569/88
- Toepassing procedure Verordening (EEG) nr. 569/88
- Aplicação do procedimento previsto no Regulamento (CEE) n.o 569/88.
Artykuł 26
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się do produktów wycofanych z zapasów interwencyjnych w dniu 1 stycznia 1993 r. lub po tym dniu.
Jednakże przepisy art. 25 ust. 2 stosuje się od dnia 1 listopada 1992 r.
Nie naruszając przepisów art. 25, wszystkie akty wspólnotowe odnoszące się do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1687/76 [22] lub rozporządzenia (EWG) nr 569/88 lub ich artykułów uważa się za wymieniające niniejsze rozporządzenie lub jego odpowiednie artykuły.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3046/92
z dnia 22 października 1992 r.
ustanawiające przepisy wykonawcze i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 z dnia 7 listopada 1991 r w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi [1], w szczególności jego art. 30,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ustalenia danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi, obszar stosowania systemu Intrastat powinien być precyzyjnie zdefiniowany w odniesieniu do towarów, które będą włączone jak i do towarów, które będą wyłączone z systemu;
należy ustalić termin, od którego podmioty gospodarcze wewnątrz Wspólnoty będą faktycznie zobowiązane do przekazywania informacji; należy określić zakres zobowiązań osób trzecich, którym strona odpowiedzialna za dostarczanie informacji może przekazać to zadanie;
niektóre zasady, które mają być przestrzegane przez zainteresowane służby, muszą być określone w sposób szczegółowy, w szczególności w celu skutecznego zarządzania rejestrami operacji wewnątrzwspólnotowych; użyteczne jest wyszczególnienie przepisów dotyczących niektórych fiskalnych aspektów informacji statystycznej;
należy uzupełnić definicje danych, które mają być przekazywane oraz ustalenia dotyczące przekazywania tych danych;
należy stworzyć wykaz towarów, które mają być wyłączone ze sprawozdań statystycznych dotyczących obrotu towarowego;
należy uwzględnić istniejące uproszczone procedury i specjalne wymogi niektórych sektorów;
zmiany do dyrektywy Rady 77/388/EWG [2] wprowadzone dyrektywą 91/680/EWG [3] wymagają, aby niektóre przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3330/91 zostały dostosowane zgodnie z art. 33 tiret pierwsze;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki Dotyczącej Handlu Towarami między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W celu ustanowienia statystyki odnoszącej się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi, Wspólnota oraz Państwa Członkowskie stosują rozporządzenie (EWG) nr 3330/91 zwane dalej rozporządzeniem podstawowym zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
W związku z handlem między Wspólnotą, jak ustanowiono w dniu 31 grudnia 1985 r., a Hiszpanią lub Portugalią oraz między tymi dwoma Państwami Członkowskimi, system Intrastat stosuje się także do towarów nadal podlegającym niektórym cłom i opłatom o skutku równoważnym lub podlegającym innym środkom przewidzianym w Akcie Przystąpienia.
2.
System Intrastat stosuje się do produktów określonych w art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG [4] bez względu na formę oraz treść towarzyszących im dokumentów w przypadku gdy są przewożone między terytoriami Państw Członkowskich.
Artykuł 3
1.
System Intrastat stosuje się do:
a) do towarów umieszczonych lub otrzymanych w ramach procedury obrotu uszlachetniającego czynnego (system zawieszenia) lub procedury przetwarzania pod kontrolą celną;
b) do towarów w obrocie między częściami terytorium statystycznego Wspólnoty, którego przynajmniej jedna z nich nie jest częścią terytorium Wspólnoty zgodnie z dyrektywą Rady 77/388/EWG.
2.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za gromadzenie danych o towarach określonych w ust. 1 na podstawie procedur celnych stosowanych do takich towarów.
3.
Jeśli kopia statystyczna Jednolitego Dokumentu Administracyjnego zawierająca dane wymienione w art. 23 rozporządzenia podstawowego, z wyjątkiem informacji określonych w ust. 2 lit. e) nie jest dostępna, służby celne będą przynajmniej raz w miesiącu wysyłać do stosownych służb statystycznych okresowy wykaz tych samych danych według rodzaju towarów zgodnie z ustaleniami uzgodnionymi przez wymienione służby.
4. Artykuł 2, 4, 8, 9, art. 12 ust. 1, 3–7; art. 13, 14, 19, 21 i art. 22 ust. 3 lit. a) i b), tiret pierwsze nie stosuje się do towarów określonych w ust. 1.
Pozostałe przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się do tych towarów bez uszczerbku dla wszelkich przepisów celnych, które stosuje się przeciwnym przypadku.
Artykuł 4
1.
Jakiekolwiek osoby fizyczne lub prawne prowadzące działania wewnątrz Wspólnoty po raz pierwszy, bez względu na to czy towary są odbierane czy też wysyłane, są odpowiedzialne za przekazywanie niezbędnych informacji w rozumieniu art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
2.
Strona określona w ust. 1 przekazuje dane o swoich działaniach wewnątrz Wspólnoty w deklaracjach okresowych określonych w art. 13 rozporządzenia podstawowego od miesiąca, w którym próg asymilacji zostanie przekroczony zgodnie z przepisami dotyczącymi tego progu, które zaczynają być do niego stosowane.
Państwa Członkowskie wraz z ich odpowiednimi organizacjami administracyjnymi ustalą termin przekazania danych.
3.
Jeśli numer rejestracyjny VAT strony odpowiedzialnej za przekazywanie informacji jest zmieniany w wyniku zmiany prawa własności, nazwy, adresu, statusu prawnego lub zaistnienia podobnej zmiany, która nie wpłynie w znacznym stopniu na jej działania wewnątrz Wspólnoty, zasada określona w ust. 1 nie musi być stosowana wobec danej strony w momencie zaistnienia zmiany.
Będzie nadal podlegać zobowiązaniom statystycznym, którym podlegała przed zmianą.
Artykuł 5
1.
Strona trzecia określona w art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zwana dalej deklarującą stroną trzecią.
2.
Deklarująca strona trzecia przekaże właściwym służbom krajowym:
a) zgodnie z art. 6 ust. 1 informacje niezbędne do:
- ustalenia jej tożsamości,
- ustalenia tożsamości każdej ze stron odpowiedzialnych za przekazanie informacji, które powierzyły stronie trzeciej to zadanie;
b) dla każdej ze stron odpowiedzialnych za przekazywanie informacji, dane wymagane zgodnie z rozporządzeniem podstawowym oraz dane o jego wykonaniu.
Artykuł 6
1.
Informacje niezbędne do ustalenia tożsamości podmiotu gospodarczego wewnątrz Wspólnoty w rozumieniu art. 10 rozporządzenia podstawowego to:
- pełna nazwa osoby lub przedsiębiorstwa,
- pełny adres z kodem pocztowym,
- w okolicznościach ustanowionych w art. 10 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, numer rejestracyjny VAT.
Jednakże służby statystyczne określone w art. 10 ust. 1 rozporządzenia podstawowego mogą zwolnić podmioty gospodarcze działające wewnątrz Wspólnoty z podania jednej lub więcej z wyżej wymienionych informacji w okolicznościach określonych przez te służby.
W Państwach Członkowskich, określonych w art. 10 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, informacje służące do ustalenia tożsamości podmiotu gospodarczego wewnątrz Wspólnoty są przekazane wyżej wymienionym służbom statystycznym przez władze podatkowe, określone we wspomnianym artykule w momencie gdy są dostępne dla tych ostatnich, pod warunkiem że umowy między tymi służbami nie stanowią inaczej.
2.
Minimalny wykaz danych, które należy wpisać do rejestru podmiotów gospodarczych wewnątrz Wspólnoty w rozumieniu art. 10 rozporządzenia podstawowego dla każdego podmiotu gospodarczego wewnątrz Wspólnoty powinien zawierać:
a) rok i miesiąc wpisu do rejestru;
b) informacje niezbędne do ustalenia tożsamości podmiotu gospodarczego zgodnie z ust. 1;
c) gdzie stosowne, czy przedsiębiorca jest wysyłającym, odbiorcą czy też zgłaszającym lub od dnia 1 stycznia 1993 r. stroną odpowiedzialną za przekazywanie informacji lub zgłaszającą stroną trzecią przy wysyłce lub odbiorze; w Państwach Członkowskich określonych w art. 10 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, informacja przewidziana w ust. 1 niniejszego artykułu określi, który z danych podmiotów gospodarczych jest wysyłającym a który odbiorcą;
d) w przypadku wysyłającego, odbiorcy lub od dnia 1 stycznia 1993 r. strony odpowiedzialnej za przekazywanie informacji, wartość ogółem jego działań prowadzonych wewnątrz Wspólnoty w podziale na miesiące i przepływy wraz z, od tego samego dnia, wartością określoną w art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego; jednakże te informacje nie muszą być rejestrowane:
- przed 1993 r. w Państwach Członkowskich określonych w art. 10 ust. 3 rozporządzenia podstawowego,
- jeśli kontrola informacji rejestrowanych jako dane statystyczne z wykorzystaniem informacji, określonych w art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego oraz funkcjonowanie progów statystycznych określonych w art. 28 wspomnianego rozporządzenia jest przeprowadzana niezależnie od zarządzania rejestrem podmiotów gospodarczych wewnątrz Wspólnoty.
Odpowiednie służby krajowe mogą wpisać inne dane do rejestru według ich wymagań.
Artykuł 7
W celu wykonania art. 10 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, w przypadku gdy odpowiedzialność za informacje dotyczące danych działań nie spoczywa na podmiocie gospodarczym jako osobie prawnej per se, ale na części składowej tego podmiotu jak na przykład oddział firmy, jednostka zajmująca się działalnością lub jednostka lokalna, może być uznana jako za uzasadniony wyjątek.
Artykuł 8
W wykazach określonych w art. 11 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, odpowiedzialne władze podatkowe będą wymieniać podmioty gospodarcze wewnątrz Wspólnoty, które w wyniku podziału, łączenia się lub zaprzestania działalności w okresie objętym przeglądem nie będą występować we wspomnianych wykazach.
Artykuł 9
1.
Strona odpowiedzialna za przekazywanie informacji przekaże wymagane dane w ramach rozporządzenia podstawowego oraz jego wykonania:
a) zgodnie z obowiązującymi przepisami Wspólnoty;
b) bezpośrednio do właściwych służb krajowych lub poprzez biura zajmujące się gromadzeniem danych, które Państwa Członkowskie powołały w tym celu lub dla innych celów statystycznych lub administracyjnych;
c) za dany okres odniesienia według jej uznania:
- albo w formie jednej deklaracji w terminie ustalonym przez właściwe służby krajowe w ich instrukcjach kierowanych do stron odpowiedzialnych za przekazywanie informacji i który to termin ustanawia się między piątym a dziesiątym dniem roboczym od dnia zakończenia tego okresu,
- albo w formie kilku częściowych deklaracji; w tym przypadku właściwe służby krajowe mogą wymagać uzgodnienia z nimi w sprawie częstotliwości przekazu oraz terminów, przy czym ostatnia deklaracja częściowa musi być przekazana w terminie ustanowionym w tiret pierwszym powyżej.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, strona odpowiedzialna za przekazywanie informacji, która korzysta z prawa zwolnienia w wyniku stosowania progu asymilacji przewidzianego w art. 28 ust. 4 rozporządzenia podstawowego musi w trakcie przekazywania informacji stosować się tylko do przepisów odpowiedzialnych władz podatkowych.
3.
Na podstawie art. 34 rozporządzenia podstawowego przepisy niniejszego artykułu dotyczące okresowości deklaracji nie stanowią przeszkody dla zawarcia umowy o dostarczaniu danych w czasie rzeczywistym w przypadku gdy dane te są przekazywane elektronicznie.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 powyżej w Państwach Członkowskich, w których okresowa deklaracja statystyczna jest taka sama jak okresowa deklaracja podatkowa, przepisy odnoszące się do przekazywania deklaracji statystycznej zostaną określone zgodnie z rozporządzeniami Wspólnoty lub krajowymi przepisami podatkowymi.
Artykuł 10
W nośniku informacji, Państwa Członkowskie, których terytorium statystyczne jest opisane w nomenklaturze państw, załączonej do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1736/75 [5], są oznaczone albo kodami alfabetycznymi albo numerycznymi w następujący sposób:
Francja: _BAR_ FR _BAR_ lub _BAR_ 001, _BAR_
Belgia i Luksemburg: _BAR_ BL _BAR_ lub _BAR_ 002, _BAR_
Niderlandy: _BAR_ NL _BAR_ lub _BAR_ 003, _BAR_
Niemcy: _BAR_ DE _BAR_ lub _BAR_ 004, _BAR_
Włochy: _BAR_ IT _BAR_ lub _BAR_ 005, _BAR_
Zjednoczone Królestwo: _BAR_ GB _BAR_ lub _BAR_ 006, _BAR_
Irlandia: _BAR_ IE _BAR_ lub _BAR_ 007, _BAR_
Dania: _BAR_ DK _BAR_ lub _BAR_ 008, _BAR_
Grecja: _BAR_ GR _BAR_ lub _BAR_ 009, _BAR_
Portugalia: _BAR_ PT _BAR_ lub _BAR_ 010, _BAR_
Hiszpania: _BAR_ ES _BAR_ lub _BAR_ 011. _BAR_
Artykuł 11
W przypadku określania ilości towarów na nośniku danych:
a) "masa netto" oznacza faktyczną masę towaru bez jakichkolwiek opakowań; musi być ona wyrażona w kilogramach;
b) "jednostki dodatkowe" oznacza jednostki miary ilości inne niż jednostki masy wyrażone w kilogramach; muszą być one wyrażone zgodnie z informacją podaną w aktualnej wersji Nomenklatury Scalonej w odpowiednich podpozycjach, wykaz których jest opublikowany w części I "Przepisy wstępne" wspomnianej nomenklatury.
Artykuł 12
1.
Wartość towarów określonych w art. 23 ust. 1 lit. d) rozporządzenia podstawowego wyraża się w sposób:
- według rodzaju towarów, wartość statystyczna,
- według deklaracji statystycznej, kwota zafakturowana.
2.
Wartość statystyczna jest ustalona:
- po wysyłce, na podstawie kwot podlegających opodatkowaniu określanych w celach podatkowych zgodnie z dyrektywą 77/388/EWG za dostawy towarów wyszczególnionych w sekcji A ust. 1 lit. a) i, tam gdzie właściwe, dla czynności określonych w art. 11 sekcji A ust. 1 lit. b) tej samej dyrektywy z pomniejszeniem jednakże o wszelkie podatki potrącane w skutek wysyłki; z drugiej strony, obejmuje koszty transportu i ubezpieczenia odnoszące się do części podróży, która odbywa się na terytorium statystycznym Państwa Członkowskiego wysyłającego,
- przy odbiorze, na podstawie kwot podlegających opodatkowaniu określanych w celach podatkowych zgodnie z art. 28e powyższej dyrektywy dla nabycia towarów z pomniejszeniem jednakże o podatki należne z tytułu przekazania towarów do konsumpcji oraz koszty transportu i ubezpieczenia odnoszące się do części podróży, która odbywa się na terytorium statystycznym Państwa Członkowskiego odbioru.
Wartość statystyczna musi być zadeklarowana zgodnie z akapitem pierwszym, nawet jeśli kwota podlegająca opodatkowaniu nie musi być ustalana w celach podatkowych.
Dla towarów uzyskanych w procesie uszlachetniania, wartość statystyczna jest ustalona tak jakby te towary były w całości wytworzone w Państwie Członkowskim w którym nastąpiło przetwarzanie.
3.
Kwota zafakturowana jest kwotą ogółem (z wyłączeniem podatku VAT) na fakturach lub dokumentach służących jako faktury dotyczące wszystkich towarów włączonych do deklaracji statystycznej.
4.
Strona odpowiedzialna za przekazywanie informacji może określić kwotę zafakturowaną w podziale na rodzaje towarów.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby kwota zafakturowana była podzielona według rodzaju towarów.
W takim przypadku obliczą one wartość statystyczną i zwolnią stronę odpowiedzialną za dostarczanie informacji statystycznych z potrzeby jej podawania.
Jednakże osoby odpowiedzialne za przekazywanie informacji mogą być zobowiązane do dostarczenia informacji o kosztach dodatkowych na podstawie próbki.
Akapit drugi stosuje się albo do wszystkich stron zobowiązanych do przekazywania okresowych deklaracji określonych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego albo wyłącznie do tych stron, które korzystają ze stosowania progów uproszczenia.
5.
Państwa Członkowskie mogą stosować wariant określony w ust. 4 akapit drugi, nawet jeśli ich dana organizacja administracyjna powstrzymuje je od podejmowania środków upraszczających, które na mocy niniejszego akapitu muszą towarzyszyć korzystaniu z tego wariantu, czyli zwolnienia z obowiązku podawania wartości statystycznej.
W instrukcjach dotyczących deklaracji statystycznej udzielanych stronom odpowiedzialnym za przekazywanie informacji, należy podawać z wyprzedzeniem powody techniczne, dla których zarówno wartość statystyczna jak i kwota zafakturowana muszą być podane według rodzaju towaru.
Państwa Członkowskie przekażą kopie tych instrukcji Komisji przed dniem 1 listopada 1992 r. a w okresach późniejszych w każdym przypadku gdy są one aktualizowane.
6.
W przypadku prac w ramach umowy, kwota zafakturowana będzie kwotą wpisaną do rachunków za pracę łącznie z wszelkimi kosztami dodatkowymi.
Jest ona podawana tylko w przypadku wysyłki i odbioru po wykonaniu pracy zgodnie z umową.
7.
Określenie "koszty dodatkowe" oznacza koszty transportu i ubezpieczenia poniesione w związku z przepływem towarów między Państwem Członkowskim, w którym nastąpiła wysyłka do Państwa Członkowskiego, w którym nastąpił odbiór.
Artykuł 13
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "transakcja" oznacza każde działanie bez względu na to, czy jest handlowe czy tez nie, które prowadzi do przepływu towarów objętych statystyką handlu towarami między Państwami Członkowskimi;
b) "charakter transakcji" oznacza wszystkie te cechy charakterystyczne odróżniające jedną transakcję od drugiej.
2.
Należy rozróżniać transakcje na podstawie różnic co do charakteru zgodnie z wykazem w załączniku I.
Charakter transakcji jest określony na nośniku informacji przy pomocy kodu numerycznego odpowiadającego właściwej kategorii kolumny A we wspomnianym wyżej wykazie.
3.
W granicach wykazu określonego w ust. 2, Państwa Członkowskie mogą ustalić gromadzenie danych o charakterze transakcji do poziomu, jaki stosują do gromadzenia danych dotyczących obrotu handlowego z państwami trzecim bez względu na to, czy gromadzą je w związku z powyższym jako dane o charakterze transakcji czy też dane o procedurach celnych.
Artykuł 14
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia, "warunki dostawy" oznaczają te przepisy zawarte w umowach sprzedaży które określają odpowiednio zobowiązania sprzedającego i kupującego zgodnie z Incoterms Międzynarodowej Izby Handlowej wymienionym w załączniku II.
2.
W granicach wykazu określonego w ust. 1 i bez uszczerbku dla ust. 3:
a) te Państwa Członkowskie, które stosują art. 12 ust. 4 akapit drugi zastrzegają, że dane dotyczące warunków dostawy będą gromadzone na nośniku informacji i przekażą dane szczegółowe o sposobie ich podawania;
b) pozostałe Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że dane dotyczące warunków dostawy będą gromadzone na nośniku informacji do poziomu, w jakim gromadzą one dane dotyczące obrotu handlowego z państwami trzecimi.
3.
Warunki dostawy są określone dla każdego rodzaju towarów według jednego ze skrótów zawartych w wykazie określonym w ust. 1.
Artykuł 15
1.
"Przewidywany sposób transportu" oznacza przy wysyłce sposób transportu ustalony według aktywnych środków transportu którymi towary mają być wywiezione z terytorium statystycznego Państwa Członkowskiego wysyłającego, zaś przy odbiorze sposób transportu ustalany według aktywnych środków transportu, którymi towary mają być przywiezione na terytorium statystyczne Państwa Członkowskiego odbioru.
2.
Sposoby transportu, które mają być wymienione na nośniku informacji to:
Kod _BAR_ Nazwa _BAR_
1 _BAR_ Transport morski _BAR_
2 _BAR_ Transport kolejowy _BAR_
3 _BAR_ Transport drogowy _BAR_
4 _BAR_ Transport lotniczy _BAR_
5 _BAR_ Przesyłki pocztowe _BAR_
7 _BAR_ Stałe instalacje transportowe _BAR_
8 _BAR_ Transport wodny śródlądowy _BAR_
9 _BAR_ Środki o napędzie własnym _BAR_
Sposób transportu jest oznaczany na wspomnianym nośniku przy pomocy odpowiadającego mu kodu numerycznego.
Artykuł 16
1.
"Kraj pochodzenia" oznacza państwo, z którego pochodzą towary.
Towary w całości wyprodukowane w danym państwie pochodzą z tego państwa.
Pozycja w produkcji dwóch lub więcej państw pochodzi z państwa, w którym ostatnio dokonano znaczącego przetwarzania lub wykonano prace uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia w przedsiębiorstwie wyposażonym w tym celu skutkiem czego powstał nowy produkt lub miał miejsce istotny etap produkcji.
2.
Kraj pochodzenia jest oznaczony kodem numerycznym przydzielonym podanym w aktualnej wersji krajowej nomenklatury załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 1736/75 bez uszczerbku dla art. 47 zdanie ostatnie wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 17
1.
"Region pochodzenia" oznacza region Państwa Członkowskiego wysyłającego, w którym wyprodukowano te towary lub gdzie je wzniesiono, zmontowano, przetworzono, reperowano lub konserwowano; jeżeli to nie wystarczy, region pochodzenia będzie zastąpiony albo regionem, w którym miał miejsce proces handlowy, albo regionem wysyłki towarów.
2.
"Region przeznaczenia" oznacza region Państwa Członkowskiego odbioru, w którym towary będą użytkowane lub wzniesione, zmontowane, przetworzone, reperowane lub konserwowane; jeżeli to nie wystarczy, region przeznaczenia będzie zastąpiony albo innym regionem, w którym proces handlowy będzie miał miejsce lub regionem, do którego towary mają być wysłane.
3.
Każde z Państw Członkowskich korzystające z wariantu przewidzianego w art. 23 ust. 2 lit b) rozporządzenia podstawowego sporządza wykaz swoich regionów i ustala kod składający się maksymalnie z dwóch znaków, przy pomocy których region będzie oznaczony na nośniku informacji.
Artykuł 18
1.
"Port lub port lotniczy załadunku" oznacza port lub port lotniczy znajdujący się na terytorium statystycznym Państwa Członkowskiego wysyłającego, w którym towary są załadowane na aktywne środki transportu lub z którego prawdopodobnie opuszczą to terytorium.
2.
"Port lub port lotniczy rozładunku" oznacza port lub port lotniczy znajdujący się na terytorium statystycznym Państwa Członkowskiego odbioru, w którym towary są rozładowane z aktywnych środków transportu lub poprzez który są prawdopodobnie przywiezione na to terytorium.
3.
Każde Państwo Członkowskie, korzystające z wariantu przewidzianego w art. 23 ust. 2 lit. c) lub d) rozporządzenia podstawowego, sporządza wykaz portów i portów lotniczych, które należy podać na nośniku informacji oraz ustali kod, według którego są one wymienione na tym nośniku.
Artykuł 19
1.
"Procedura statystyczna" oznacza kategorię wysyłki lub odbioru w ramach której odbywa się dana operacja wewnątrz Wspólnoty i która nie jest w sposób dostateczny określona w kolumnie A lub B wykazu transakcji w załączniku I.
2.
Każde Państwo Członkowskie, chcące korzystać z wariantu przewidzianego w art. 23 ust. 2 lit. e) rozporządzenia podstawowego sporządza wykaz procedur statystycznych, który ma być podany na nośniku informacji i ustala kod, według którego są one oznaczone na tym nośniku.
Artykuł 20
Dane odnoszące się do towarów wymienionych w załączniku III są wyłączone z zestawienia i w konsekwencji, na mocy art. 25 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, z obowiązku ich gromadzenia.
Artykuł 21
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia, "szczególne przepływy towarów" oznaczają przepływy towarów mające szczególne właściwości, które są istotne przy interpretowaniu tych informacji i wynikają albo z samego przepływu, albo z charakteru towarów czy też z transakcji, skutkiem których jest przepływ, albo od wysyłającego lub od odbiorcy towarów.
2. W przypadku braku przepisów sporządzonych na mocy art. 33 rozporządzenia podstawowego, Państwa Członkowskie mogą zastosować odnośnie do danych dotyczących szczególnych przepływów towarów procedury uproszczone, które stosowano zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1736/75 przed datą określoną w art. 35 akapit drugi rozporządzenia podstawowego.
3.
Państwa Członkowskie, które chcą uzyskać bardziej szczegółowe informacje od tych, które wynikają ze stosowania art. 21 rozporządzenia podstawowego, mogą, na zasadzie odstępstwa od tego artykułu, organizować gromadzenie takich informacji o jednej lub więcej konkretnych grupach produktów pod warunkiem że strona odpowiedzialna za przekazywanie informacji może zdecydować o przekazaniu tych informacji zgodnie z Nomenklaturą Scaloną lub dodatkowymi podpodziałami.
Państwa Członkowskie, które chcą skorzystać z tego wariantu powiadomią o tym Komisję.
Jednocześnie, określą przyczyny ich decyzji, przekażą wykaz stosownych podpozycji Nomenklatury Scalonej i opiszą stosowane metodę gromadzenia danych.
Artykuł 22
1.
W odniesieniach do dyrektywy 77/388/EWG w rozporządzeniu podstawowym wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 5 akapit drugi wyrazy "na podstawie art. 28 ust. 7 wyżej wymienionej dyrektywy" zastępuje się wyrazami "na podstawie dyrektywy Rady 91/680/EWG [6]",
- w art. 10 ust. 3 lit. b) wyrazy "w rozumieniu dyrektywy 77/388/EWG zgodnie z art. 28 ust. 7 tej dyrektywy" zastępuje się: "w rozumieniu dyrektywy 91/680/EWG",
- w art. 11 ust. 3 i ust. 7 wyrazy "art. 28 ust. 7 dyrektywy 77/388/EWG" zastępuje się wyrazami "dyrektywy 91/680/EWG",
- w art. 20 pkt 3 i 4 skreśla się wyrazy "tiret pierwsze i w zakresie w jakim stosuje się do nich przepisy art. 28 ust. 7 dyrektywy 77/388/EWG tiret drugie".
2. "Instytucje niepodlegające obowiązkowi rozliczenia podatku VAT" oraz "strony zwolnione z płacenia podatku VAT", które wymieniono w art. 5 akapit drugi, art. 10 ust. 3 i 6 oraz art. 11 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia podstawowego zastępuje się odpowiednioprzez "osoby prawne nie zobowiązane do rozliczania się z podatku VAT" oraz "strony zobowiązane do rozliczenia, które przeprowadzają wyłącznie transakcje nie uprawniające ich do jakichkolwiek potrąceń podatku VAT".
3.
W art. 20 rozporządzenia podstawowego:
a) w pkt 5 lit. a) i b) wyrazy "mające miejsce zamieszkania" zastępuje się wyrazami: "zarejestrowane do celów podatku od wartości dodanej";
b) pkt 7 otrzymuje brzmienie:
"7) okres odniesienia, określony w art. 13 ust. 2 tiret pierwsze dotyczy:
- dla towarów, w stosunku do których stosuje się system Intrastat, miesiąca kalendarzowego, w którym podatek VAT od dostaw wewnątrz Wspólnoty lub towarów nabytych staje się należny, przepływy tych towarów są rejestrowane na podstawie niniejszego artykułu; jeśli okres do którego odnosi się deklaracja podatkowa strony odpowiedzialnej za rozliczanie się z podatku VAT nie odpowiada kalendarzowemu miesiącowi, kwartałowi, okresowi półrocznemu lub roku, Państwa Członkowskie mogą dostosować częstotliwość zobowiązań związanych z deklaracjami statystycznymi tej strony do częstotliwości jej zobowiązań związanych z deklaracjami podatkowymi,
- towarów, w stosunku do których nie stosuje się systemu Intrastat w niżej wymienionych okolicznościach:
- miesiąc kalendarzowy, w którym towary są włączone lub poddane procedurze uszlachetniania czynnego (system zawieszenia) lub procedurze przetwarzania pod nadzorem celnym albo są dopuszczone do swobodnego obrotu w wyniku stosowania jednej z tych procedur,
- miesiąc kalendarzowy, w którym towary będące przedmiotem obrotu między częściami terytorium statystycznego Wspólnoty, z których przynajmniej jedna nie jest częścią terytorium Wspólnoty w zastosowaniu dyrektywy Rady 77/388/EWG, są poddane procedurom wysyłkowym lub odbioru."
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3068/92
z dnia 23 października 1992 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz chlorku potasu pochodzącego z Białorusi, Rosji lub Ukrainy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2423/88 z dnia 11 lipca 1988 r. w sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych lub subsydiowanych z państw, niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [1], w szczególności jego art. 11,
uwzględniając wniosek, przedstawiony przez Komisję po konsultacji w ramach Komitetu Doradczego zgodnie z procedurą przewidzianą w tym rozporządzeniu,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. TYMCZASOWE ŚRODKI
(1) Rozporządzeniem (EWG) nr 1031/92 [2] Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty chlorku potasu pochodzącego z Białorusi, Rosji lub Ukrainy. Rozporządzeniem (EWG) nr 2442/92 [3] Rada przedłużyła to cło na okres nie przekraczający dwóch miesięcy.
B. DALSZA PROCEDURA
(2) Po nałożeniu tymczasowego cła antydumpingowego, białoruscy, rosyjscy i ukraińscy eksporterzy, producenci we Wspólnocie i niektórzy importerzy wystąpili o przesłuchanie przed Komisją, którego im udzielono.
Przedstawili także uwagi na piśmie.
(3) Rozpatrzono ustne i pisemne uwagi stron i Komisja w miarę potrzeby zmieniła odpowiednio swoje wnioski.
(4) Badania nie zakończono w terminie, określonym w art. 7 ust. 9 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2423/88, z powodu złożoności postępowania, w szczególności wobec konieczności szczegółowego sprawdzenia wielu danych liczbowych i przedstawionych argumentów.
C. PRODUKT, PODOBNY PRODUKT
(5) Produktem, będącym przedmiotem postępowania, jest chlorek potasu (zwany dalej "potasem"), stosowany zazwyczaj w rolnictwie jako nawóz sztuczny.
Z informacji, zebranych podczas badania, wynika, że potas występuje w dwóch gatunkach: "standardowym" (w postaci proszku) i "granulowanym" (w postaci granulek).
Jak wyjaśniono w motywach 8–10 rozporządzenia (EWG) nr 1031/92, te gatunki mają różną zawartość potasu (określoną procentowym udziałem w masie produktu suchego bezwodnego produktu wyrażonego wzorem K2O).
W obrębie każdego gatunku występują trzy odmiany: o zawartości K2O 40 % lub niższej, o zawartości K2O między 40 % a 62 % i o zawartości K2O powyżej 62 %.
Te trzy odmiany odpowiadają kodom CN 31042010, 31042050 i 31042090.
(6) Do celów wstępnych wniosków, nie rozpatrywano odmiany "powyżej 62 %", z przyczyn podanych w motywie 10 rozporządzenia (EWG) nr 1031/92.
W następstwie przesłuchań, prowadzonych po ogłoszeniu rozporządzenia (EWG) nr 1031/92, Komisja w drodze decyzji postanowiła uwzględnić odmianę "powyżej 62 %" w swych końcowych wnioskach, ponieważ ze zgromadzonych informacji wynikało, że aczkolwiek tę odmianę produktu stosuje się najczęściej w środkach farmakologicznych i w przemyśle, jej fizyczne i chemiczne cechy są w znacznym zakresie identyczne z cechami odmian o niższej zawartości potasu, wobec czego można ją stosować w zastępstwie tych ostatnich.
Wobec tego Komisja uznała poszczególne gatunki i odmiany potasu za ten sam produkt.
Należy jednakże podkreślić, że odmiana o najwyższej zawartości potasu aktualnie nie występuje w postaci granulowanej, co wydaje się wynikać z technicznych i ekonomicznych względów.
Zatem w przypadku potasu o zawartości K2O powyżej 62 % nie ma potrzeby rozróżniania między postacią standardową i granulowaną.
Rada potwierdza te wnioski.
D. DUMPING
a) Zwykła wartość
(7) Wobec faktu, że Białoruś, Rosję i Ukrainę nadal uznaje się za kraje o gospodarce nierynkowej, zwykłą wartość należało obliczyć zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88. Ponieważ żadna ze stron nie kwestionowała wyboru Kanady, która jest drugim co do wielkości światowym producentem, zwykłą wartość dla granulowanego potasu ustalono na podstawie kanadyjskiej ceny, krajowej, natomiast dla standardowego potasu – na podstawie cen kanadyjskich i amerykańskich, bowiem kanadyjska sprzedaż tego produktu jest zbyt niska, by mogła stanowić reprezentatywną bazę obliczeń dotyczących przywozu do Wspólnoty z dawnego ZSRR.
(8) Ponieważ koszty produkcji przedsiębiorstwa wydobywczego, które pomagało w badaniu, były wyższe od kanadyjskich i amerykańskich cen rynkowych, producenci we Wspólnocie wystąpili z wnioskiem o oszacowanie zwykłej wartości w oparciu o koszty produkcji tego przedsiębiorstwa.
Jednakże Komisja upewniła się w trakcie badania, że nawet wobec kanadyjskich i amerykańskich cen rynkowych inni producenci są w stanie osiągać zysk w normalnych transakcjach handlowych.
Okazało się następnie, że przywołane przedsiębiorstwo ponosiło czasowo nadzwyczajne koszty w związku ze szczególną sytuacją panującą w części Kanady, w której znajduje się jego kopalnia, oraz ze względu na fakt, że dopiero niedawno przekazano kopalnię do eksploatacji.
Powiększenie kosztów wywozu z dawnego ZSRR o te koszty byłoby niesprawiedliwe i sprzeczne z przepisem art. 2 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2423/88.
Wobec powyższego ustalenie zwykłej wartości w oparciu o poziom cen na konkurencyjnych rynkach kanadyjskim i amerykańskim stanowi uzasadnione i właściwe podejście.
Rada potwierdza ustalenia Komisji oraz ustalenia przedstawione w motywach 13–16 rozporządzenia (EWG) nr 1031/92.
b) Cena eksportowa
(9) Ceny eksportowe potasu, będącego przedmiotem wywozu przez producentów z dawnego ZSRR, ustalono w sposób, określony w motywach 17–20 rozporządzenia (EWG) nr 1031/92 i zgodnie z przepisami art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2423/88.
c) Porównanie
(10) Porównania zwykłej wartości i cen eksportowych dokonano na bazie loco kopalnia, kolejno dla poszczególnych transakcji.
(11) Niektórzy importerzy domagali się dostosowania w związku z odliczaniem kosztów frachtu morskiego, argumentując, że do celów przewozu między portami dawnej ZSRR a Wspólnotą korzystają z tańszych (w porównaniu z innymi spółkami) statków z dawnego ZSRR.
Komisja wybrała koszty, faktycznie płacone przez głównego importera.
Na tej podstawie Komisja dokonała wyliczenia kosztu frachtu morskiego, uzyskując kwotę niższą niż ustanowiona w rozporządzeniu (EWG) nr 1031/92.
(12) W odniesieniu do kosztów transportu drogowego między kopalnią a portami dawnego ZSRR, które wyliczono, przyjmując za podstawę kanadyjskie kopalnie i porty określone w motywie 20 rozporządzenia (EWG) nr 1031/92, jeden z importerów wystąpił z żądaniem, by uwzględniono okoliczność, że jeden z trzech obiektów produkcyjnych (kopalnia Belaruskali) jest położony bliżej portu.
Rozpatrzono ten wniosek i nie znaleziono, ani w protokołach z postępowania, ani w odpowiedziach importerów i eksporterów, żadnych elementów, które wskazywałyby, że możliwe jest ustalenie źródła potasu przywożonego do Wspólnoty z dawnego ZSRR, a tym samym ustalenie, jaka część przywozu pochodzi z najbliższej kopalni.
Wobec tego Komisja uznała za uzasadnione i właściwe przyjąć, że wszystkie obiekty mają równy udział w wywozie potasu do Wspólnoty.
Koszt przewozu potasu z zakładów do portów w dawnym ZSRR ustalono zatem na bazie kanadyjskich kosztów transportu, uwzględniając zarazem odległości między poszczególnymi obiektami produkcyjnymi a portami w dawnym ZSRR.
(13) Eksporterzy i niektórzy importerzy podnosili, że istniejące różnice gatunku i różnice sposobów obróbki zapobiegającej zbrylaniu się produktu, co jest jakoby niezbędne w przypadku niektórych końcowych zastosowań, uzasadniają korektę w dół cen potasu z dawnego ZSRR.
W świetle faktu, że techniczna charakterystyka potasu z Kanady, z dawnego ZSRR i ze Wspólnoty jest ściśle taka sama, Komisja była zmuszona oddalić argument dotyczący jakości.
W odniesieniu do wywodów dotyczących obróbki zapobiegającej zbrylaniu się produktu, Komisja nie stwierdziła różnicy w metodach wytwarzania, a badanie nie przyniosło dowodu na to, by potas pochodzący z krajów-byłych republik dawnego ZSRR wymagał, w porównaniu z potasem z innych krajów, jakiejkolwiek specjalnej obróbki decydującej o jego przydatności.
W związku z tym uznano, że brak uzasadnienia dla wnioskowanego dostosowania.
(14) Jednakże Komisja zauważyła, że potas z dawnego ZSRR nie zawsze dokładnie odpowiada potasowi ze Wspólnoty i Kanady pod względem wielkości kryształów.
Eksporterzy i niektórzy importerzy podnosili ponadto argument mniejszej niezawodności dostaw i wysyłek potasu z dawnego ZSRR i chociaż te względy nie zmieniają podstawowej charakterystyki produktu, Komisja uznała dostosowanie rzędu 2 % za uzasadnione w świetle sposobu postrzegania przez użytkowników potasu z dawnego ZSRR.
Rada potwierdza te wnioski.
E. MAGINES DUMPINGU
(15) Ostateczne badanie stanu faktycznego wykazało, że potas z Rosji, Białorusi i Ukrainy był sprzedawany po cenach dumpingowych.
Margines dumpingu równa się różnicy między zwykłą wartością a ceną eksportową.
Uwzględniając organizację eksporterów, uczestniczących w badaniu i wobec faktu, że reprezentowała ich jedna państwowa organizacja, wyliczono dla nich jeden margines dumpingu.
Tak wyliczony średni ważony margines dumpingu wynosi 24 % łącznej wartości cif przedmiotowego wywozu.
Rada potwierdza te wnioski.
F. SZKODA
(16) Komisja podkreśliła w swych wstępnych wnioskach, że producentom we Wspólnocie wyrządzono istotną szkodę (akapity 24–33 rozporządzenia (EWG) nr 1031/92).
W tej materii nie przedstawiono nowej argumentacji.
Rada potwierdza, że producenci we Wspólnocie ponieśli istotną szkodę.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY MIĘDZY DUMPINGIEM A SZKODĄ
(17) W motywach 34–37 rozporządzenia (EWG) nr 1031/92 Komisja wskazała, że wzrost ilości wywozu taniego potasu z krajów-byłych republik dawnego ZSRR zbiegł się z wzrostem strat przemysłu Wspólnoty.
Wszystkie zainteresowane strony były zgodne co do tego, że rynek potasu jest przejrzysty i niezwykle wrażliwy na zmiany cen.
Oczywiste było zatem, że przywóz potasu z dawnego ZSRR po cenach niższych, niż ceny, jakich żąda przemysł Wspólnoty, wyrządził temu ostatniemu poważną szkodę.
Co do innych względów, nie można wykluczyć istnienia wywozu z innych źródeł, niekorzystnie oddziałującego na przemysł wspólnotowy.
Jednakże Komisja dokonała rozróżnienia potencjalnych skutków takiego przywozu od szkody, wyrządzonej przez przywóz będący przedmiotem postępowania.
Rozróżnienie uwzględnia stosunkowo niewielką ilość przywozu z innych źródeł i brak dowodów na zaniżanie cen.
Komisja była także świadoma, że w ciągu kilku ostatnich lat zmalał popyt na potas.
Jednakże wpływ tego czynnika oddzielono od szkody, spowodowanej przywozem potasu z dawnego ZSRR.
Na wystąpienie szkody wskazują przede wszystkim bardziej wyraźne straty.
Ponadto przeprowadzone przez Komisję dochodzenie nie doprowadziło doujawnienia żadnego elementu, który wykazywałby lub który mógłby doprowadzić do ustalenia, że praktyka zarządzania, stosowana przez producentów we Wspólnocie, przyczyniła się do poniesionej szkody.
(18) W świetle powyższego, oraz z przyczyn przedstawionych w motywach 34–37 rozporządzenia (EWG) nr 1031/92, Rada potwierdza, że dumpingowy przywóz potasu z Białorusi, Rosji i Ukrainy, rozpatrywany odrębnie, wyrządził poważną szkodę producentom we Wspólnocie.
H. CŁO
(19) Komisja dokonała ponownego przeliczenia poziomu cła niezbędnego dla wyeliminowania szkody, zgodnie z metodą określoną w motywie 38 rozporządzenia (EWG) nr 1031/92.
Nie zgłoszono sprzeciwu co do tej metody i Rada potwierdza, że ostateczne cło antydumpingowe powinno być równe marginesowi dumpingu.
W odniesieniu do formy cła, Komisja uznaje ponadto, że wobec pola manewru pozostawionego eksporterom w krajach, które nie mają jeszcze gospodarki rynkowej, oraz wobec wpływu nawet drobnego zaniżania cen na cały rynek potasu, ani cło wymierzane według stałej stawki, ani cło ad valorem nie zapewniają usunięcia szkody wyrządzonej przez dumping.
Wobec faktu, że nie przedstawiono nowych argumentów w tej materii, Komisja uznała, że cło antydumpingowe należy przyjąć w postaci ceny minimalnej.
(20) Uwzględniając, że wartość produktów zależy w zasadniczy sposób od ich zawartości K2O, należy wyliczyć ostateczną cenę minimalną dla standardowego i granulowanego gatunku dla każdej z trzech odmian, stosując metodę określoną w motywie 40 rozporządzenia (EWG) nr 1031/92.
Rada potwierdza te ustalenia.
I. INTERES WSPÓLNOTY
(21) Strony nie przedstawiły Komisji dalszych faktów ani argumentów dotyczących interesu Wspólnoty.
Rada potwierdza wnioski Komisji, zawarte w motywach 41–48 rozporządzenia (EWG) nr 1031/92, mianowicie że w interesie Wspólnoty leży usunięcie szkody, spowodowanej przez zaobserwowany dumpingowy wywóz z Białorusi, Rosji i Ukrainy i powstrzymanie w ten sposób spadku produkcji Wspólnoty, bez odmawiania zainteresowanym eksporterom dostępu do rynku Wspólnoty.
J. ZOBOWIĄZANIE
(22) Białoruscy, rosyjscy i ukraińscy eksporterzy wystąpili z ofertą złożenia propozycji zobowiązania cenowego.
Jednakże oferta ta dotyczyła zobowiązania co do zasady i nie bazowała na konkretnej cenie.
Komisja uznała, że nie może przyjąć tego rodzaju prostego zobowiązania co do zasady i powiadomiła zainteresowanych eksporterów o swej decyzji i o powodach jej podjęcia.
K. POBÓR CŁA TYMCZASOWEGO
(23) Wobec wielkości ustalonych marginesów dumpingu i stopnia szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, Rada uznaje konieczność poboru kwot zabezpieczonych tytułem tymczasowego cła antydumpingowego do wysokości ostatecznego cła antydumpingowego, ze zwolnieniem kwoty przekraczającej kwotę cła ostatecznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz chlorku potasu (KCl) objętego kodami CN 31042010, 31042050 i 31042090, pochodzącego z Białorusi, Rosji i Ukrainy.
Cło ustala się jako różnicę między cenami minimalnymi podanymi poniżej a ceną netto franco granica Wspólnoty przed odprawą celną:
- chlorek potasu o zawartości K2O 40 % lub niższej:
- gatunek standardowy: 57,95 ECU za tonę KCl (kod Taric 31042010*10),
- gatunek granulowany: 65,76 ECU za tonę KCl (kod Taric 31042010*20);
- chlorek potasu o zawartości K2O powyżej 40 %, lecz mniejszej lub równej 62 %:
- gatunek standardowy: 86,93 ECU za tonę KCl (kod Taric 31042050*10),
- gatunek granulowany: 98,65 ECU za tonę KCl (kod Taric 31042050*20);
- chlorek potasu o zawartości K2O powyżej 62 %: 133,87 ECU za tonę KCl.
2.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące ceł.
Artykuł 2
Kwoty, zabezpieczone tytułem tymczasowego cła antydumpingowego na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1031/92, pobiera się ostatecznie do wysokości kwot, wynikających z zastosowania ostatecznych ceł nałożonych na mocy przepisu art. 1 ust. 1.
Część pobranego zabezpieczenia, która przekracza kwotę cła ostatecznego, podlega zwolnieniu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3124/92
z dnia 26 października 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 [3] określa produkty, które podlegają organizacji rynku; art. 2 tego rozporządzenia wymienia okoliczności, w których chmiel i produkty chmielowe mogą podlegać certyfikacji;
od czasu ustanowienia wspólnej organizacji rynku chmielu handel produktami chmielowymi staje się coraz ważniejszy; konieczne wydaje się bardziej szczegółowe określenie terminów "proszek chmielowy o podwyższonej zawartości lupuliny" i "ekstrakt z chmielu" a także właściwości produktów chmielowych, które mogą zostać włączone do swobodnego obrotu;
artykuł 7 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 ustanawia warunki, jakie muszą spełniać producenci chmielu w celu możliwości zostania producentami uznanymi; stało się oczywiste, że pewna liczba zarejestrowanych we Wspólnocie grup producentów napotkała poważne trudności w prowadzeniu wspólnej sprzedaży plonów swych członków;
należy przewidzieć środek zachęcający grupy producentów do wspólnej sprzedaży plonów ich członków w celu zapewnienia plantatorom chmielu lepszej pozycji rynkowej; w tym celu wielkość pomocy powinna zostać zmniejszona dla tych grup producentów, które nie prowadzą wspólnej polityki rynkowej w zakresie sprzedaży wszystkich plonów ich członków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1696/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) "proszek chmielowy z podwyższoną zawartością lupuliny" oznacza produkt otrzymany w wyniku mielenia chmielu, mechanicznego usuwania części liści, łodyg, osadek i listków okrywowych;"
2) w art. 1 ust. 3 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) "ekstrakt chmielu" oznacza koncentrat produktu otrzymany w wyniku działania substancji ekstrahującej na chmiel lub na proszek chmielowy;"
3) w art. 2 ust. 2 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W przypadku produktów określonych w art. 1 ust. 3 lit. b)-e) świadectwo można wydać jedynie wówczas, gdy zawartość kwasu alfa w tych produktach nie jest niższa niż zawartość tego kwasu w chmielu, z którego te produkty powstały."
4) w art. 7 ust. 3 lit. b) akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"W okresie do dnia 31 grudnia 1996 r. włącznie członkowie uznanej grupy mogą, jeśli zostaną upoważnieni przez swoją grupę, sprzedawać część lub wszystkie plony zgodnie z zasadami ustanowionymi przez tę grupę i pod jej nadzorem.
Jednakże te grupy producentów działają w taki sposób, aby do dnia 1 stycznia 1997 r. sprzedać wszystkie plony swoich członków"
5) w art. 12 ust. 5 po lit. b) dodaje się literę w brzmieniu:
"c) W przypadku przyznania pomocy uznanej grupie producentów zgodnie z ust. 3 i w sytuacji, gdy organizacja ta nie sprzeda wszystkich plonów swych członków, wówczas kwota pomocy zostaje pomniejszona o 4 % za zbiory z 1992 r., o 8 % za zbiory z 1993 r., o 12 % za zbiory z 1994 r., o 15 % za zbiory z 1995 r. i o 15 % za zbiory z 1996 r.
Co najmniej 15 % pomocy przyznanej takiej grupie za rok 1991 i za lata następne zostaje wykorzystane przez tę grupę na środki przewidziane w art. 1 ust. 1 lit. b) ppkt (cc) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1351/72 z dnia 28 czerwca 1972 r. w sprawie uznawania grup producentów chmielu [4].
Jeżeli jednak grupa producentów sprzeda co najmniej połowę plonów swych członków z danego zbioru, to wszelkie plony sprzedane do dnia 1 listopada 1992 r. włącznie nie zostają uwzględnione przy określaniu, czy grupa ta sprzedała wszystkie plony swych członków.
Komisja monitoruje działalność tych grup i składa Radzie sprawozdanie z postępów w całkowitej sprzedaży w swoim sprawozdaniu za okres zbiorów w 1994 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3125/92
z dnia 26 października 1992 r.
w sprawie uzgodnień mających zastosowanie do przywozu do Wspólnoty produktów mięsa baraniego i koziego, pochodzących z Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Słowenii, Czarnogóry, Serbii oraz Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: normalny i zrównoważony nadzór nad wykonaniem Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Federalną Republiką Jugosławii w sprawie handlu w sektorze mięsa baraniego i koziego [1], które weszło w życie w dniu 1 stycznia 1981 r., dalej zwane "Porozumieniem z 1981 r.", dostosowane Porozumieniem z 1990 r. [2], które weszło w życie 1 stycznia 1989 r., okazało się niewykonalne z powodu zmian, jakie miały miejsce od 1991 r. w tej Republice; utworzenie nowych republik, wśród których są republiki uznawane przez Wspólnotę, spowodowało pojawienie się wyjątkowych okoliczności uzasadniających zmianę warunków, w jakich jest realizowany nadzór nad wykonaniem Porozumienia z 1981 r.;
w przypadku kilku nowych republik w celu zapobieżenia naruszenia struktury wymiany handlowej, jaka tradycyjnie istniała na mocy Porozumienia z 1981 r., przy jednoczesnym utrzymaniu treści Porozumienia, byłoby właściwe zawiesić system nadzoru nad jego wykonaniem i tymczasowo wprowadzić przyjęte przez Wspólnotę uzgodnienia; wydanie pozwolenia na przywóz nie powinno być już uwarunkowane złożeniem jugosłowiańskiego pozwolenia na wywóz, należy podjąć kroki w celu zapewnienia uczciwej dystrybucji ilości uzgodnionych między poszczególnymi republikami;
w celu zapewnienia takiej uczciwej dystrybucji przywozu między wspomnianymi republikami powinny zostać ustanowione przepisy dotyczące dokonywania kontroli pochodzenia przywożonych produktów;
niniejsze rozporządzenie jest bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 1432/92 z dnia 1 czerwca 1992 r. zakazującego handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republikami Serbii i Czarnogóry [3];
niniejsze rozporządzenie jest bez uszczerbku dla dyrektywy Rady (EWG) nr 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nadzór nad wykonaniem uzgodnień dotyczących przywozu, ustanowionych w pkt 9 i 10 Porozumienia z 1981 r., zawartego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Federalną Republiką Jugosławii w sprawie handlu w sektorze mięsa baraniego i koziego oraz w pkt 2 i 3 Porozumienia dostosowawczego z 1990 r. niniejszym zostaje zawieszony i zastąpiony uzgodnieniami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
W celu zapewnienia zgodności z Porozumieniem z 1981 r., w szczególności z określonymi w nim ilościami, przywóz jakichkolwiek produktów określonych w tym Porozumieniu jest uwarunkowany przedstawieniem pozwolenia na przywóz, jak przewidziano w art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [5].
Wydanie takiego pozwolenia zależy od złożenia zabezpieczenia jako gwarancji, że przywóz zostanie zrealizowany w okresie ważności pozwolenia.
Zabezpieczenie zostanie w całości lub części zajęte, jeżeli przywóz nie zostanie zrealizowany lub jeżeli w takim okresie zostanie on zrealizowany tylko częściowo.
2.
Do wniosków o pozwolenie na przywóz jest dołączony dokument podający nazwę republiki, z której pochodzą dane produkty.
3.
Po wydaniu pozwoleń na przywóz dla produktów określonych w Porozumieniu z 1981 r. należy dołożyć starań w celu zapewnienia uczciwej dystrybucji pozwoleń między poszczególnymi republikami.
4.
Tak długo, jak długo będzie utrzymany zakaz wprowadzony rozporządzeniem (EWG) nr 1432/92, wnioski o pozwolenie na przywóz dla produktów pochodzących z Serbii lub Czarnogóry są odrzucane.
Artykuł 3
1.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89/.
2.
Szczegółowe zasady dotyczą w szczególności:
a) wydania pozwoleń na przywóz na podstawie kryterium, określonego w art. 2 ust. 3 oraz, w miarę potrzeby, przyjęcia przepisów w sprawie pochodzenia danych produktów;
b) zawieszenia przez pozostałą część roku przywozu pochodzącego z poszczególnych republik, jeżeli w tym okresie:
- przywóz pochodzący z różnych republik jest większy niż ilości, określone w Porozumieniu z 1981 r., lub
- monitorowany przywóz z jednej z tych republik jest większy niż ilości wynikające z uczciwej dystrybucji, określonej w art. 2 ust. 3;
c) na podstawie średniej ceny miesięcznej – prowadzenia monitoringu cen, po jakich do każdego Państwa Członkowskiego przywożone są tusze jagnięce i żywe zwierzęta pochodzące z republik, określonych w niniejszym rozporządzeniu;
d) gwarancji pochodzenia, jakie mają być przedstawione przez poszczególne republiki, zanim może zostać złożony wniosek o pozwolenie na przywóz, określone w art. 2 ust. 2;
e) ustalenia środków, jakie mają być podjęte, o ile jest to konieczne, w przypadkach zaobserwowania w danym Państwie Członkowskim spadku cen na tusze jagnięce i/lub żywe zwierzęta przywożone z republik i wynikających w związku z tym problemów;
f) tymczasowych środków koniecznych do ułatwienia wprowadzenia uzgodnień dotyczących przywozu, przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3149/92
z dnia 29 października 1992 r.
ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji, celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolniej [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2205/90 [3], w szczególności jego art. 2 ust. 4 i art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje: uwzględniając doświadczenia wieloletniego zarządzania ustaleniami wprowadzonymi rozporządzeniem (EWG) nr 3730/87, należy zmienić przepisy wykonawcze ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3744/87 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 583/91 [5]; ze względu na jasność i wygodę to drugie rozporządzenie należy zastąpić niniejszym rozporządzeniem;
procedurę i zasady ustanawiania rocznego planu dystrybucji produktów ze skupu interwencyjnego sporządzanego przez Komisję na podstawie informacji dostarczanych przez Państwa Członkowskie należy uprościć, a harmonogram dostosować, uwzględniając wymogi dystrybucji do odbiorców i potrzebę zarządzania finansami związanymi z państwowymi zapasami interwencyjnymi;
dostawy produktów rolnych i środków spożywczych dla najbardziej poszkodowanych osób we Wspólnocie normalnie obejmują produkty przetworzone lub pakowane, w oparciu o produkty wycofane ze wspólnotowych składów interwencyjnych; cel można jednak osiągnąć również poprzez dostawy produktów rolnych i środków spożywczych należących do tej samej kategorii produktów wprowadzonych do obrotu na rynku wspólnotowym; w takich przypadkach zwrot za dostawę następuje w formie wycofania i przekazania produktów z zapasów interwencyjnych;
w celu prawidłowego zarządzania ustaleniami, w przypadku gdy wniosek dotyczy produktów przetworzonym lub poddanych szczególnym zabiegom, należy przeprowadzić zaproszenie do składania ofert w celu określenia najlepszych warunków dostaw;
należy określić warunki zwrotu organizacjom charytatywnym kosztów ponoszonych w związku z transportem produktów, a także, gdzie właściwe, kosztów administracyjnych w granicach dostępnych funduszy; koszty transportu mają być zwracane na podstawie stawek standardowych; należy jednak ustanowić przepisy umożliwiające określanie takich kosztów transportowych w drodze zaproszenia do składania ofert; zasady zapisywania na kontach wartości produktów wycofanych ze składów interwencyjnych do celów EFOGR, Sekcja Gwarancji, wydatki należy ustanowić razem z zasadami stosowanymi w przypadku gdy zapasy są przekazywane z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego;
należy określić kursy stosowane przy przeliczaniu księgowej wartości produktów oraz przy przeliczaniu kosztów transportu i kosztów administracyjnych; w odniesieniu do tych kosztów, w celu uniknięcia różnic kursowych, należy stosować kurs bliższy rzeczywistości gospodarczej niż rolniczemu kursowi przeliczeniowemu, przy zastosowaniu czynnika korygującego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1676/85; art. 3a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3152/85 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3237/90 [7] w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1676/85, przewiduje publikowanie takiego kursu;
cel tych ustaleń i rodzaj przekazywania produktów interwencyjnych uzasadniają niestosowanie pieniężnych kwot wyrównawczych i, w miarę potrzeby, zasad stosowania uzupełniającego mechanizmu handlowego przewidzianego w Akcie Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii;
należy ustanowić przepisy stosowania niniejszego rozporządzenia od początku okresu realizacji planu dystrybucji, to znaczy od 1 października 1992 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zamierzające stosować środki wprowadzone rozporządzeniem (EWG) nr 3730/87 w imieniu osób najbardziej poszkodowanych we Wspólnocie informują Komisję co roku i nie później niż 15 lutego poprzedzającego okres wprowadzenia planu rocznego, o którym mowa w art. 2.
2.
Najpóźniej do 31 maja zainteresowane Państwa Członkowskie informują Komisję o:
a) ilości (wyrażonej w tonach) każdego rodzaju produktów potrzebnych do wprowadzenia planu na ich terytorium w danym roku;
b) planowanej formie dystrybucji produktów między odbiorców;
c) kryteriach kwalifikujących, które muszą spełniać odbiorcy;
d) stawkach opłat, o ile takie opłaty występują, które można nakładać na odbiorców zgodnie z art. 1 rozporządzeniem (EWG) nr 3730/87.
Artykuł 2
1.
Każdego roku, przed 30 września, Komisja przyjmuje roczny plan dystrybucji produktów z zapasów interwencyjnych, w podziale na wszystkie zainteresowane Państwa Członkowskie.
Przy rozdzielaniu zasobów między Państwa Członkowskie Komisja uwzględnia najlepsze szacunki liczby osób najbardziej poszkodowanych w zainteresowanych Państwach Członkowskich, jak również nabyte doświadczenie oraz sposoby wykorzystania zasobów w latach poprzednich.
2.
Przed sporządzeniem planu rocznego Komisja konsultuje się z głównymi organizacjami znającymi problemy osób najbardziej poszkodowanych we Wspólnocie.
3.
Plan obejmuje w szczególności:
a) ilość każdego rodzaju produktu, którą można wycofać z zapasów interwencyjnych w celu dystrybucji w każdym Państwie Członkowskim;
b) dostępne zasoby finansowe do realizacji planu w każdym Państwie Członkowskim;
c) środki niezbędne do pokrycia kosztów wewnątrzwspólnotowego przekazywania produktów interwencyjnych, o których mowa w art. 7.
4.
Komisja publikuje plan w możliwie krótkim terminie.
Artykuł 3
1.
Plan realizuje się w okresie od 1 października do 30 września następnego roku.
Obejmie on wycofanie produktów z zapasów interwencyjnych w okresie od 1 października do 31 sierpnia.
2.
Podczas realizacji planu Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich zmianach w jego wykonaniu, które nie mogą jednak powodować wzrostu przewidywanych wydatków.
Powiadomieniu temu towarzyszą wszelkie istotne informacje.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję, najpóźniej do końca kwietnia w okresie realizacji planu, o przewidywalnych zmniejszeniach wydatków na jego wykonanie.
Komisja może ponownie przydzielić niewykorzystane zasoby innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 4
1.
Realizacja planu obejmuje dostawy produktów wycofanych ze składów interwencyjnych.
2.
W przypadku gdy dostawy obejmują produkty przetworzone i/lub pakowane, właściwa władza w każdym Państwie Członkowskim organizuje zaproszenie do składania ofert w celu zapewnienia najniższych warunków dostawy.
Oferty składane są przez co najmniej trzech oferentów.
Zaproszenie do składania ofert dotyczy:
- opłat za przetwarzanie i/lub pakowanie produktów będących przedmiotem dystrybucji,
- ilości przetworzonych lub pakowanych produktów rolnych lub środków spożywczych, którą można uzyskać poprzez wykorzystanie produktów z zapasów interwencyjnych dostarczonych tytułem zapłaty za takie produkty,
- ilości przetworzonych produktów rolnych lub środków spożywczych, które są dostępne lub które można uzyskać na rynku przez dostarczenie jako zapłaty produktów tego samego rodzaju z zapasów interwencyjnych.
3.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić przepisy dotyczące dostawy pociągającej za sobą dodatkowo transport produktów do składów organizacji charytatywnych i, w miarę potrzeby, ich dystrybucji między odbiorców.
W takich przypadkach zamówienia na dostawy przyznawane są w drodze zaproszenia do przetargu, w którym co najmniej trzech oferentów składa oferty.
Artykuł 5
1.
Do celów księgowych EFOGR, Sekcji Gwarancji, nie naruszając przepisów art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 [8], wartością księgową produktów udostępnionych z interwencji na mocy niniejszego rozporządzenia jest cena interwencyjna obowiązująca 1 października każdego roku.
Przeliczenia na walutę krajową dokonuje się według rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego 1 października.
W przypadku wołowiny cena interwencyjna zależy od współczynników określonych w załączniku I.
2.
W przypadku gdy produkty interwencyjne przekazywane są z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego, Państwo Członkowskie-dostawca zapisuje dostarczony produkt na koncie jako pozycję zerową, a Państwo Członkowskie przeznaczenia zapisuje go jako odbiór w miesiącu wysyłki, stosując cenę i kurs obliczone zgodnie z ust. 1.
Artykuł 6
1.
Koszt transportu ze składów interwencyjnych na terytorium Państwa Członkowskiego do zakładów przetwórstwa i pakowania oraz z tych ostatnich do składów organizacji charytatywnych zwraca się organizacjom wyznaczonym do dystrybucji produktów według stawek przewidzianych w załączniku II na podstawie należycie uzasadnionego wniosku składanego właściwej władzy w każdym Państwie Członkowskim.
2.
W przypadku gdy stosuje się art. 4 ust. 3, Państwo Członkowskie otrzymuje zwrot kosztów dostawy, łącznie z kosztami transportu oraz, w zależności od przypadku, kosztami dystrybucji, na podstawie najkorzystniejszej oferty otrzymanej w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert.
3.
Koszty administracyjne powstałe w związku z dostawami przewidzianymi niniejszym rozporządzeniem zwraca się organizacji charytatywnej w wysokości jednego procenta wartości produktów udostępnionych danej organizacji, obliczonych zgodnie z art. 5 ust. 1, na podstawie należycie uzasadnionego wniosku składanego właściwej władzy w każdym Państwie Członkowskim.
4.
Koszty określone w ust. 1-3 zwraca się Państwom Członkowskim w granicach dostępnych zasobów określonych w art. 2 ust. 3 lit. b).
Artykuł 7
1.
Jeżeli produkty objęte planem nie są dostępne z interwencji w Państwie Członkowskim, w którym są potrzebne, dane Państwo Członkowskie przedkłada Komisji wniosek w sprawie przekazania danych produktów, podając wszelkie niezbędne informacje na temat miejsca położenia zapasów, ich ilości oraz oddalenia.
W przypadku gdy dany wniosek jest nieuzasadniony, Komisja wyjaśnia powody jego odrzucenia.
2.
W przypadku gdy dochodzi do przekazywania produktów, koszty transportu pokrywane są przez Wspólnotę i zwracane Państwu Członkowskiemu na podstawie stawek wyznaczonych w załączniku II.
Wydatki ustala się w stosunku do środków określonych w art. 2 ust. 3 lit. c).
W przypadku gdy środki zostały całkowicie rozdzielone, dodatkowe wspólnotowe finansowanie w celu pokrycia kosztów wewnątrzwspólnotowego transportu przewiduje się zgodnie z art. 6 ust. 4.
Koszty transportu nie mogą być przedmiotem zapłaty w naturze lub w formie wymiany produktów.
Właściwa władza ustanawia warunki wnoszenia przez przewoźnika zabezpieczenia finansowego i jego zwalniania.
Władza zapewnia odpowiednie ubezpieczenie towarów.
3.
Produkty przekazywane nie podlegają "akcesyjnemu" systemowi kwot wyrównawczych ani uzupełniającemu mechanizmowi handlowemu.
4.
Państwo Członkowskie przeznaczenia podaje dostarczającemu Państwu Członkowskiemu nazwisko osoby, z którą zawarto umowę na transport produktów.
Przyjmując odpowiedzialność za produkty, wykonawca musi wyrazić zgodę na dostarczenie dowodu, że produkty zostały przekazane do Państwa przeznaczenia.
Dowodem przekazania produktów jest dokument przejęcia wydany przez agencję interwencyjną w miejscu przeznaczenia.
Deklaracje wysyłkowe wystawiane przez agencję interwencyjną dostawcy są zaopatrzone w jeden z następujących wpisów:
- Transferencia de productos de intervención — Aplicación del apartado 4 del artículo 7 del Reglamento (CEE) no 3149/92 y del apartado 3 del artículo 21 del Reglamento (CEE) no 3154/85
- Overførsel af interventionsprodukter — anvendelse af artikel 7, stk.
4, i forordning (EØF) nr. 3149/92 og artikel 21, stk.
3, i forordning (EØF) nr. 3154/85
- Transfer von Interventionserzeugnissen — Anwendung von Artikel 7 Absatz 4 der Verordnung (EWG) Nr. 3149/92 und Artikel 21 Absatz 3 der Verordnung (EWG) Nr. 3154/85
- Μεταφορά προϊόντων παρεμδάσεως — εφαρμογή του άρθρου 7 παράγραφος 4 του κανονισμού (EOK) αριθ.
3149/92 και του άρθρου 21 παράγραφος 3 του κανονισμού (EOK) αριθ.
3154/85
- Transfer of intervention products — Application of Article 7 (4) of Regulation (EEC) No 3149/92 and Article 21 (3) of Regulation (EEC) No 3154/85
- Transfert de produits d’intervention — Application de l’article 7 paragraphe 4 du règlement (CEE) no 3149/92 et de l’article 21 paragraphe 3 du règlement (CEE) no 3154/85
- Trasferimento di prodotti d’intervento — Applicazione dell’articolo 7, ust. 4 del regolamento (CEE) n. 3149/92 e dell’articolo 21, ust. 3 del regolamento (CEE) n. 3154/85
- Overdracht van interventieprodukten — toepassing van artikel 7, lid 4, van Verordening (EEG) nr. 3149/92 en van artikel 21, lid 3, van Verordening (EEG) nr. 3154/85
- Transferência de produtos de intervenção — aplicação do n.o 4 do artigo 7o do Regulamento (CEE) n.o 3149/92 e do nr 3 do artigo 21o do Regulamento (CEE) n.o 3154/85.
5.
Koszty transportu są pokrywane przez Państwo Członkowskie, do którego zostały wysłane przedmiotowe produkty, na podstawie ilości, które rzeczywiście nadeszły.
6. Wszelkie straty wylicza się zgodnie z przepisami art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3597/90 [9].
Artykuł 8
Nie naruszając art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1676/85, kwoty przewidziane w art. 1 i 7 przelicza się na walutę krajową według reprezentatywnego kursu rynkowego, o którym mowa w art. 3a rozporządzenia (EWG) nr 3125/85 obowiązującego 1 października w roku, w którym plan jest realizowany.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie konieczne środki zapewniające, że:
- udostępnione produkty interwencyjne są wykorzystywane i służą celom przewidzianym w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3730/87,
- towary, które nie są dostarczane luzem do odbiorców, posiadają na opakowaniach napis: "Pomoc EWG",
- wyznaczone organizacje wykonawcze przechowują odpowiednie rachunki oraz dokumenty towarzyszące i umożliwiają właściwym władzom dostęp do nich w celu przeprowadzenia jakichkolwiek kontroli uznanych przez te władze za konieczne.
Artykuł 10
Do końca marca każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie w sprawie wykonania omawianego planu na swoim terytorium w roku poprzednim.
Sprawozdanie okresowe zawiera dane na temat:
- ilości różnych produktów wycofanych z zapasów interwencyjnych,
- rodzaju i ilości produktów rozdysponowanych między odbiorców, z podaniem oddzielnie produktów przetworzonych i nieprzetworzonych,
- liczby odbiorców w trakcie roku.
W sprawozdaniu określa się środki kontroli stosowane w celu zapewnienia, że towary zostały wykorzystane w zamierzonym celu.
Artykuł 11
Rozporządzenie (EWG) nr 3744/87 niniejszym traci moc.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3180/92
z dnia 28 października 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1039/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 [3] jeżeli zawarto wiążącą umowę, jak przewidziano w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1715/90 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90/EWG, jeżeli zawarto wiążącą umowę, jak przewidziano w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3224/92
z dnia 4 listopada 1992 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (EWG) nr 2343/92 w sprawie przywozu bydła hodowlanego czystorasowego z państw trzecich i przyznawania z tego tytułu refundacji wywozowych oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1544/79
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2066/92 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 5 i art. 18 ust. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2342/92 [3] zaostrzyło przepisy stosowane do kontroli przywozu z państw trzecich oraz przyznawania refundacji wywozowych dla bydła hodowlanego czystorasowego oraz uchyliło rozporządzenie (EWG) nr 1544/79;
kontrola ujawniła, że tekst tego rozporządzenia w języku niemieckim nie odpowiada środkom, które zostały przekazane Komitetowi Zarządzającemu w celu wydania przez niego opinii; dlatego tekst w języku niemieckim powinien zostać ponownie opublikowany w całości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dotyczy wyłącznie tekstu w języku niemieckim.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3279/92
z dnia 9 listopada 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1601/91 ustanawiające ogólne zasady dotyczące definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 i 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: stosowanie ołowianych kapsuł lub folii jako pokrycia urządzeń zamykających pojemniki, w których przechowywane są wprowadzane na rynek wina aromatyzowane, aromatyzowane napoje winopochodne oraz aromatyzowane koktajle winopodobne, powinno zostać zakazane w celu zapobieżenia ryzyka skażenia, w szczególności poprzez przypadkowy kontakt z tymi produktami, jak również w celu zapobieżenia ryzyku skażenia środowiska naturalnego przez odpady zawierające ołów stosowany w tego rodzaju kapsułach czy foliach; producenci oraz użytkownicy takich kapsuł i folii powinni mieć czas na zastosowanie się do wspomnianego zakazu od dnia 1 stycznia 1993 r.; konieczne jest także, by produkty przechowywane w butelkach, zamykanych ołowianymi kapsułami lub folią, wyprodukowane przed wspomnianym terminem zostały zbyte do wyczerpania zapasów;
w celu lepszego uwzględnienia tradycyjnych metod produkcji konieczne jest przyjęcie odpowiednich definicji aromatyzowanych napojów winnych;
w rezultacie rozporządzenie (EWG) nr 1601/91 [4] powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1601/91 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"a) napój uzyskiwany z wina:
Sangria:
- aromatyzowany z dodatkiem naturalnych ekstraktów lub esencji z owoców cytrusowych,
- zawierający lub niezawierający soku z takich owoców,
- z możliwością:
- dodatku przypraw korzennych,
- słodzone,
- z dodatkiem CO2,
i o zawartości alkoholu wynoszącej mniej niż 12 % objętości".
2.
Artykuł 2 ust. 3 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) Kalte Ente:
aromatyzowany napój winopochodny uzyskiwany ze zmieszania wina, wina półmusującego lub wina półmusującego z dodatkiem CO2 z winem musującym lub winem musującym z dodatkiem CO2 i dodania naturalnych substancji cytrynowych lub ich ekstraktów, którego smak musi być jednoznacznie rozróżnialny.
Gotowy produkt nie może zawierać mniej niż 25 % objętości wina musującego lub wina musującego z dodatkiem CO2".
3.
W art. 8 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4a.
Począwszy od dnia 1 stycznia 1993 r., butelkowane produkty objęte niniejszym rozporządzeniem nie mogą być przeznaczone do sprzedaży ani wprowadzane na rynek w zbiornikach wyposażonych w zamknięcia z ołowianych kapsuł lub folii.
Jednakże, dopuszcza się zbyt produktów w butelkach wyposażonych przed wymienioną datą w takie kapsuły lub folię do czasu wyczerpania ich zapasów"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3280/92
z dnia 9 listopada 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1576/89 ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: stosowanie wytwarzanych na bazie ołowiu kapsli lub folii jako zamknięć pojemników w których napoje alkoholowe są wprowadzane do obrotu, powinno być zakazane w celu zapobieżenia ryzyku skażenia, w szczególności na skutek przypadkowego kontaktu z tymi produktami oraz ryzyku zanieczyszczenia środowiska przez odpady zawierające ołów znajdujący się w takich kapslach lub folii; jednakże wytwórcy i użytkownicy takich kapsli i folii powinni mieć odpowiedni czas na dostosowanie się, poprzez stosowanie tego zakazu od dnia 1 stycznia 1993 r.; konieczne jest również dopuszczenie zbywania napojów spirytusowych w butelkach zamkniętych przed powyższą datą za pomocą kapsli lub folii zawierających ołów, do momentu wyczerpania się zapasów;
w związku z tym, rozporządzenie (EWG) nr 1576/89 [4] powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 dodaje się literę w brzmieniu:
"e) Od dnia 1 stycznia 1993 r., napoje spirytusowe objęte niniejszym rozporządzeniem nie mogą być przechowywane w celu sprzedaży lub wprowadzane do obrotu w pojemnikach wyposażonych w zamknięcia, którymi są kapsle lub folia zawierające ołów.
Jednakże, zbywanie napojów spirytusowych w butelkach wyposażonych w takie kapsle lub folię przed tą datą, dopuszczone jest aż do wyczerpania zapasów."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3288/92
z dnia 12 listopada 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2046/92 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2568/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1996/92 [4], określa w szczególności cechy organoleptyczne oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia oraz metodę oceny tych cech;
ze względu na przeprowadzane obecnie badania okres, w którym Państwa Członkowskie mogą stosować sprawdzone, naukowo obowiązujące krajowe metody analizy, powinien zostać przedłużony;
w celu ułatwienia dostosowania się handlu do norm jakości w odniesieniu do cech sensorycznych różnych rodzajów oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia przeznaczonej do konsumpcji omawiana metoda powinna być wprowadzana stopniowo; dlatego też powinna być wprowadzona malejąca tolerancja na odpowiedni okres w celu klasyfikacji pewnych rodzajów oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia;
aby metoda ta była stosowana w sposób jednolity w całej Wspólnocie, należy określić kryteria stosowane przez Państwa Członkowskie w celu zatwierdzania zespołów degustatorów odpowiedzialnych za kontrole urzędowe cech organoleptycznych oliwy z oliwek; z tego samego powodu powinny zostać zharmonizowane systemy kar, które mają być stosowane w przypadku wykrycia nieprawidłowości;
w celu ułatwienia handlu należy wprowadzić przepis dotyczący odwoływania się do zatwierdzonego zespołu degustatorów, w przypadku gdy wystąpią spory dotyczące cech sensorycznych oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia;
metoda oceny organoleptycznej powinna być stosowana do oliwy przygotowanej na rynek od dnia 1 listopada 1992 r. w celu uniknięcia jakiegokolwiek ryzyka zakłócenia rynku;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 akapit pierwszy wyrazy "31 października 1992 r." zastępuje się wyrazami "31 grudnia 1992 r.".
2.
Dodaje się art. 3a i 3b w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Jeżeli pojawi się spór dotyczący cech organoleptycznych oliwy będącej przedmiotem handlu, zainteresowane strony mogą skierować sprawę do zatwierdzonego zespołu degustatorów według swego wyboru.
Artykuł 3b
Jeżeli stwierdzono, że cechy organoleptyczne oliwy nie odpowiadają jej opisowi, zainteresowane Państwo Członkowskie zastosuje, bez uszczerbku dla wszelkich innych kar, administracyjne kary finansowe, które zostaną określone w świetle tego, jak poważna jest wykryta nieprawidłowość.
Podczas oceny nieprawidłowości zwraca się w szczególności uwagę na zmiany naturalne właściwości oliwy przechowywanej w normalnych warunkach.
Na początku każdego półrocza Państwa Członkowskie informują Komisję o liczbie i rodzaju wykrytych nieprawidłowości oraz karach zastosowanych w poprzednim półroczu.".
3.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
W celu oceny cech organoleptycznych Państwa Członkowskie tworzą zespoły degustatorów odpowiedzialnych za urzędowe kontrole tych cech. Zespoły powinny spełniać następujące warunki:
- składać się z degustatorów wybranych i szkolonych zgodnie z przepisami ustanowionymi w odniesieniu do metody opisanej w załączniku XII,
- posiadać udogodnienia i sprzęt wymagany do przeprowadzania ocen organoleptycznych zgodnie z przepisami ustanowionymi w odniesieniu do tej metody,
- używać słownictwa charakterystycznego dla analizy sensorycznej oliwy z oliwek, karty zbiorczej oraz tabeli oceny ustanowionych dla tej metody,
- zobowiązać się do przeprowadzenia ocen organoleptycznych wymaganych na szczeblu Wspólnoty lub na szczeblu międzynarodowym w czasie badań okresowych i podczas sesji dotyczących kryteriów harmonizacyjnych,
- zobowiązać się do corocznego dostarczania Komisji wszelkich informacji dotyczących zmian członków zespołu oraz liczby ocen przeprowadzonych przez zatwierdzone zespoły.
Każde Państwo Członkowskie zatwierdza zespoły spełniające wyżej wymienione kryteria i utworzone na swoim terytorium.
Wyznacza jeden z tych zespołów do przeprowadzania zmian analiz.
Zespoły utworzone przez Państwa Członkowskie przed dniem 1 listopada 1992 r. zgodnie z zasadami ustanowionymi w odniesieniu do metody określonej w załączniku XII uważa się za zatwierdzone w rozumieniu niniejszego artykułu.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie o wykazie zatwierdzonych zespołów.
2.
Jeżeli Państwa Członkowskie napotykają trudności w utworzeniu na swoim terytorium zespołów degustatorów, mogą wezwać zespół degustatorów zatwierdzony w innym Państwie Członkowskim.
3.
Każde Państwo Członkowskie sporządza wykaz zespołów degustatorów utworzonych przez organizacje zawodowe lub międzybranżowe zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 1 i zapewnia przestrzeganie tych warunków.".
4.
W art. 10 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Metody tej nie stosuje się do oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia przygotowanej na rynek przed dniem 1 listopada 1992 r.".
5.
W pkt 10.2 załącznika XII ostatni akapit otrzymuje brzmienie:
"Przedstawienie wyników: na podstawie średniej klasyfikacji kierownik zespołu określa kategorię, w której ma być sklasyfikowana próbka zgodnie z wartościami granicznymi ustanowionymi w załączniku I. W tym celu i z zastrzeżeniem odmiennych postanowień zawartych w akapitach od drugiego do ostatniego kierownik zezwala na:
- tolerancję + 1,5 w roku gospodarczym 1992/93,
- tolerancję + 1 w roku gospodarczym 1993/94,
- tolerancję + 0,5 w roku gospodarczym 1994/95,
jeżeli średni stopień klasyfikacji wynosi 5 punktów lub więcej.
Jednak w przypadku oliwy, która jest przedmiotem operacji interwencyjnych, maksymalna tolerancja w tych latach gospodarczych wynosi + 0,5.
Różnica statystyczna w wartościach powtarzalności i odtwarzalności między wynikiem analizy a tolerancją ustanowioną w rozporządzeniu powinna się mieścić w tolerancjach określonych w ustępach poprzednich.
Jeżeli w latach gospodarczych określonych powyżej zainteresowana strona sklasyfikuje oliwę bez zastosowania ustanowionej tolerancji, może ona określić na bezpośrednim opakowaniu minimalny stopień klasyfikacji organoleptycznej produktu, wiarygodny w danym okresie gospodarczym.
Kierownik zespołu określa w sprawozdaniu dotyczącym analizy jedynie kategorię, w której próbka jest sklasyfikowana.
Analityk, który podejmuje się badania zgodnie z art. 2 ust. 2 akapit pierwszy, stosuje tę samą procedurę w celu określenia kategorii.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3336/92
z dnia 16 listopada 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 234/68 w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 234/68 [3] wyłącza ze wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści – cykorię oraz korzenie objęte kodem CN 06012010; doświadczenie pokazuje, że właściwości handlowe tych towarów są bardzo podobne do tych dotyczących towarów z innych podpozycji rozdziału 6 Nomenklatury Scalonej; zatem powinny one zostać włączone do wspomnianej wspólnej organizacji z mocą od 1 stycznia 1993 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 234/68 skreśla się zdanie "z wyłączeniem cykorii i korzeni objętych podpozycją 06012010".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3337/92
z dnia 16 listopada 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1981/82 ustalające wspólnotową listę regionów, w których pomoc produkcyjna w odniesieniu do chmielu jest przyznawana wyłącznie uznanym grupom producentów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], w szczególności jego art. 12 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 12 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 stanowi, że w regionach Wspólnoty, w których grupy uznanych producentów mogą zapewnić swoim członkom godziwe dochody i są w stanie racjonalnie zarządzać podażą, grupom tym udzielana jest pomoc produkcyjna; wykaz tych regionów zamieszczony jest w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1981/82 [2];
analiza danych dostarczonych przez Niemcy wykazuje, że nowe regiony spełniają warunki ustanowione w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71; rozporządzenie (EWG) nr 1981/82 powinno zostać zmienione poczynając od zbiorów w 1991 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do wykazu ustalonego w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1981/82 dodaje się regiony "Sachsen, Sachsen-Anhalt i Thueringen".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3458/92
z dnia 30 listopada 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1014/90 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3280/92 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 4 lit. i) pkt 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 ust. 4 lit. i) pkt 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 ustanawia ilości niektórych składników uzasadniających zastosowanie nazw określonych spirytusów owocowych; art. 1 ust. 4 lit. i) pkt 1 lit. b) tego rozporządzenia przewidują w pewnych warunkach odstępstwa od zawartości tam ustalonych;
artykuł 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1014/90 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1781/91 [4], ustala maksymalną zawartość alkoholu metylowego w spirytusach otrzymywanych z niektórych owoców w małych gorzelniach na 1500 gramów na hektolitr; ta maksymalna zawartość obowiązuje do dnia 31 grudnia 1992 r. dla alkoholu otrzymywanego w gorzelniach z gruszek;
doświadczenie wykazuje, że odstępstwo to należy utrzymać w odniesieniu do wszystkich gorzelni; obecne techniki produkcji omawianych spirytusów oznaczają, że środek ten powinien umożliwiać utrzymanie końcowej jakości tych produktów i ich cech charakterystycznych; jednakże z końcem okresu próbnego należy dokonać dogłębnej oceny różnych skutków zastosowania tego środka, mając na względzie zmniejszenie minimalnej zawartości alkoholu metylowego w największym możliwym stopniu, biorąc w szczególności pod uwagę rozwój technik produkcji;
jednakże możliwe jest zniesienie wyjątku dotyczącego maksymalnej zawartości alkoholu metylowego w spirytusach z owoców drzewa poziomkowego, mając na uwadze obecne regionalne techniki produkcji tego napoju alkoholowego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 1014/90 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1. Stosownie do art. 1 ust. 4 lit. i) pkt 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, maksymalną zawartość alkoholu metylowego w spirytusach owocowych ustala się na 1500 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj. uzyskanego z następujących owoców:
- śliwa domowa (Prunus domestica L.),
- śliwa mirabelka (Prunus domestica L. var syriaca),
- śliwka quetsch (Prunus domestica L.),
- jabłoń domowa (Malus domestica Borkh.),
- grusza pospolita (Pyrus communis L.).
2.
Przed dniem 31 grudnia 1994 r. Komisja dokonuje oceny stosowania przepisów ust. 1.
Na podstawie dogłębnych badań Komisja rozważy, czy maksymalna zawartość alkoholu metylowego może być zmniejszona."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92
z dnia 27 listopada 1992 r.
ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli pewnych systemów pomocy Wspólnoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4], Państwa Członkowskie muszą podjąć niezbędne środki w celu upewnienia się, że transakcje finansowane przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnych (EFOGR) są rzeczywiście przeprowadzane i odpowiednio wykonywane w celu oraz zapobiegania i przeciwdziałania nieprawidłowościom; art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. określający przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w sprawie koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między sobą oraz z działaniami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innych istniejących instrumentów finansowych [5], przewiduje taki sam obowiązek w odniesieniu do rolnej polityki strukturalnej;
dotychczas Państwa Członkowskie zarządzały i kontrolowały różnymi systemami pomocy według odrębnych zasady dla każdego systemu ze względu na ich zróżnicowaną strukturę; jednakże, przy ujednolicaniu istniejących działań rynkowych w ramach reformy wspólnej polityki rolnej, Wspólnota dąży w znacznej mierze, zarówno w sektorze produkcji roślinnej, jak i sektorze żywego inwentarza, do stosowania bezpośrednich dopłat dla producentów;
w celu dostosowania mechanizmów administracji i kontroli do nowej sytuacji oraz poprawy ich efektywności i użyteczności, konieczne jest utworzenie nowego, zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, zawierającego systemy pomocy dla roślin uprawnych, wołowiny i cielęciny, mięsa owczego i koziego, a także szczególne środki w odniesieniu do upraw na obszarach górskich, wyżynnych oraz na pewnych obszarach mniej uprzywilejowanych; należy również przewidzieć możliwość włączenia, w późniejszym okresie, innych systemów pomocy związanych z obszarem upraw;
różne elementy zintegrowanego systemu mogą potencjalnie przyczynić się do bardziej efektywnego zarządzania i kontroli w przypadku systemów Wspólnoty nie objętych niniejszym rozporządzeniem; Państwa Członkowskie powinny więc mieć prawo do korzystania z systemu, pod warunkiem, że nie będą w żaden sposób działać wbrew danym przepisom;
biorąc pod uwagę złożoność takiego systemu oraz dużą liczbę wniosków o przyznanie pomocy, jakie trzeba rozpatrzyć, istotne jest zastosowanie odpowiednich środków technicznych oraz metod zarządzania i kontroli; w związku z tym, zintegrowany system powinien zawierać, w każdym Państwie Członkowskim, skomputeryzowaną bazę danych, system alfanumerycznej identyfikacji działek rolnych, wnioski o przyznanie pomocy złożone przez rolników, zharmonizowany system kontroli oraz, w sektorze żywego inwentarza, system identyfikacji i rejestrowania zwierząt;
zarządzanie zebranymi danymi i ich zastosowanie do weryfikacji wniosków o przyznanie pomocy wymaga stworzenia bardzo sprawnych, skomputeryzowanych baz danych, umożliwiających w szczególności przeprowadzanie przekrojowych kontroli;
identyfikacja działek rolnych jest kluczowym elementem właściwego zastosowania systemów związanych z obszarem powierzchni; doświadczenie pokazało, że istniejące metody zawierają pewne braki; w związku z tym, należy przewidzieć system identyfikacji alfanumerycznej wprowadzany początkowo, w razie potrzeby, za pomocą teledetekcji;
w celu zapewnienia możliwości skutecznej kontroli, wnioski o przyznanie pomocy obszarowej muszą być składane najpóźniej podczas pierwszego kwartału danego roku; jednak Państwo Członkowskie może, w usprawiedliwionych przypadkach, mieć prawo do stosowania późniejszego terminu; w 1993 r., biorąc pod uwagę trudności z wdrożeniem zintegrowanego systemu, dopuszcza się późniejszy termin;
w sektorze żywego inwentarza skuteczna kontrola wymaga identyfikowania i rejestrowania zwierząt; w tym celu, dyrektywa Rady 92/102/EWG z dnia 27 listopada 1992 r., w sprawie identyfikacji i rejestrowania zwierząt [6], określa szczegółowe przepisy w tej dziedzinie; należy zatem odwołać się do tej dyrektywy;
szczegółowe zasady rządzące wnioskami o przyznanie pomocy pozostają objęte przepisami sektorowymi; jednakże, w celu uproszczenia, Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do dopuszczenia możliwości złożenia jednego wniosku o kilka systemów pomocy;
jedną z głównych zalet nowego systemu jest wprowadzenie w każdym Państwie Członkowskim zintegrowanego systemu kontroli zapobiegającego powtarzaniu kontroli sektorowych tego samego typu; w rezultacie wzmocnienie kontroli, wymagane przez reformę wspólnej polityki rolnej, powinno być osiągalne bez nadmiernego zwiększania liczby kontroli; wnioski o przyznanie pomocy muszą zostać poddane gruntownej kontroli administracyjnej, przeprowadzanej za pomocą skomputeryzowanych baz danych; dotychczas kontrole administracyjne były systematycznie uzupełniane przez kontrole na miejscu; kontrole na miejscu mogą zostać w znacznym stopniu zastąpione przez teledetekcję;
wydatki związane z wprowadzeniem w życie zintegrowanego systemu mogą stanowić poważne dodatkowe obciążenie dla budżetów Państw Członkowskich; w konsekwencji, należy przewidzieć częściowe finansowanie przez Wspólnotę przez pewien okres; należy wziąć pod uwagę różnorodność istniejących struktur produkcyjnych w Państwach Członkowskich; w rezultacie, należy dokonać podziału wkładu finansowego w sposób, który uwzględnia, w szczególności, liczbę gospodarstw rolnych, liczebność żywego inwentarza i obszar użytków rolnych w Państwach Członkowskich;
należy zapewnić stopniowe wprowadzanie w życie wszystkich elementów zintegrowanego systemu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia zintegrowany system zarządzania i kontroli, zwany dalej "zintegrowanym systemem", mający zastosowanie:
a) w sektorze produkcji roślinnej:
- do systemu wsparcia dla producentów pewnych roślin uprawnych, ustanowionego rozporządzeniem (EWG) nr 1765/92 [7];
b) w sektorze żywego inwentarza:
- do ustaleń dotyczących premii dla producentów wołowiny i cielęciny, ustanowionych w art. 4 lit. a)-h) rozporządzenia (EWG) nr 805/68 [8],
- do ustaleń dotyczących premii dla producentów mięsa owczego, wprowadzonych rozporządzeniem (EWG) nr 3013/89 [9],
- do specjalnych środków na korzyść rolnictwa na obszarach górskich, wyżynnych oraz na pewnych obszarach mniej uprzywilejowanych wprowadzonych rozporządzeniem (EWG) nr 2328/91 [10], dotyczących dodatków wyrównawczych do bydła, owiec, kóz oraz koniowatych,
zwanych dalej "systemami Wspólnoty".
2.
Rada może, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, rozszerzyć zakres zintegrowanego systemu na inne systemy pomocy Wspólnoty.
3.
Dla celów stosowania systemów pomocy Wspólnoty nie objętych niniejszym rozporządzeniem i bez uszczerbku dla przepisów szczególnych wydanych w ramach takich systemów, w szczególności tych, które dotyczą warunków, na jakich może zostać przyznana pomoc, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić do swoich mechanizmów zarządzania i kontroli jeden lub więcej elementów zintegrowanego systemu o charakterze administracyjnym, technicznym lub dotyczącym przetwarzania danych.
Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć tę możliwość na krajowe.
Mogą używać informacji ze zintegrowanego systemu do celów statystycznych.
Przed skorzystaniem z tych możliwości, Państwa Członkowskie informują w odpowiednim czasie Komisję o swoich zamiarach.
Komisja zapewnia, że korzystanie z tych możliwości nie narusza przepisów rozporządzeń sektorowych lub niniejszego rozporządzenia.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych wydanych w ramach ustaleń, o których mowa w ust. 1, dla celów niniejszego rozporządzenia:
- rolnik oznacza indywidualnego producenta rolnego, osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny nadany grupie i jej członkom przez prawo krajowe, którego gospodarstwo rolne znajduje się na terytorium Wspólnoty,
- gospodarstwo oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika i znajdujące się na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego,
- działka rolna oznacza jednolity obszar gruntu, na którym prowadzona jest jednolita uprawa przez pojedynczego rolnika.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 12 Komisja przyjmuje ustalenia wdrożeniowe dotyczące szczególnych sposobów użytkowania działek rolnych, w szczególności te, które dotyczą upraw mieszanych i obszarów użytkowanych wspólnie.
Artykuł 2
Zintegrowany system zawiera następujące elementy:
a) skomputeryzowaną bazę danych;
b) alfanumeryczny system identyfikacji działek rolnych;
c) alfanumeryczny system identyfikacji i rejestracji zwierząt;
d) wnioski o przyznanie pomocy;
e) zintegrowany system kontroli.
Artykuł 3
1.
W skomputeryzowanej bazie danych zapisywane są, dla każdego gospodarstwa rolnego, dane uzyskane z wniosków o przyznanie pomocy.
Baza ta pozwala w szczególności na bezpośrednie i natychmiastowe sprawdzenie przez właściwy organ Państwa Członkowskiego danych dotyczących przynajmniej ostatnich trzech kolejnych lat kalendarzowych lub gospodarczych.
2.
Państwa Członkowskie mogą utworzyć zdecentralizowane bazy danych, pod warunkiem, że bazy te, a także procedury administracyjne zapisywania i uzyskiwania danych, są jednakowe na całym terytorium Państwa Członkowskiego i wzajemnie zgodne.
Artykuł 4
Alfanumeryczny system identyfikacji działek rolnych tworzy się na podstawie map i dokumentów ewidencji gruntów, innych źródeł kartograficznych albo zdjęć lotniczych lub satelitarnych, lub innych równoznacznych źródeł pomocniczych, bądź też na podstawie więcej niż jednego z tych elementów.
Artykuł 5
System identyfikacji i rejestracji zwierząt, uwzględniany przy przyznawaniu pomocy objętej niniejszym rozporządzeniem, jest ustanowiony zgodnie z art. 4, 5, 6 i 8 dyrektywy (EWG) nr 92/102.
Artykuł 6
1.
W celu zakwalifikowania się do jednego lub więcej systemów Wspólnoty objętych niniejszym rozporządzeniem, każdy rolnik składa co roku wniosek o przyznanie pomocy obszarowej, wskazujący:
- działki rolne, w tym obszary pod uprawę roślin paszowych, oraz działki rolne, objęte wyłączeniem spod uprawy i inne odłogowane,
- w danym przypadku, wszelkie inne niezbędne informacje określone bądź w rozporządzeniach dotyczących systemów Wspólnoty, bądź przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
2.
Wniosek o przyznanie pomocy obszarowej musi zostać złożony w terminie określonym przez Państwo Członkowskie, w granicach pierwszego kwartału danego roku.
Jednakże:
- w roku 1993 Państwo Członkowskie może ustalić termin nie późniejszy niż terminy, o których mowa w art. 10, 11 i 12 rozporządzenia (EWG) nr 1765/92,
- w kolejnych latach Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12, zezwolić Państwu Członkowskiemu na ustalenie terminu między 1 kwietnia a terminami, o których mowa w art. 10, 11 i 12 rozporządzenia (EWG) nr 1765/92, pod warunkiem, że Państwo Członkowskie może uzasadnić wybór takiego terminu, w szczególności poprzez przedłożenie Komisji szczegółowego planu roboczego, który wskazuje, że spełnione są wymogi poniższego akapitu.
We wszystkich przypadkach termin ustala się z uwzględnieniem, inter alia, czasu, jaki jest potrzebny do uzyskania wszelkich stosownych danych, niezbędnych dla odpowiedniego administracyjnego i finansowego zarządzania pomocą, oraz dla przeprowadzenia kontroli przewidzianych w art. 8.
3.
Państwo Członkowskie może zdecydować, że wniosek o przyznanie pomocy obszarowej musi zawierać jedynie zmiany w stosunku do wniosku o przyznanie pomocy obszarowej złożonego w poprzednim roku.
4.
Do wniosków o przyznanie pomocy obszarowej można wprowadzać zmiany, pod warunkiem, że będą one przekazane właściwym organom nie później niż w terminach, o których mowa w art. 10, 11 i 12 rozporządzenia (EWG) nr 1765/92.
5.
Wniosek o przyznanie pomocy obszarowej, zmieniony, w razie potrzeby, zgodnie z ust. 4, uznaje się za wniosek o przyznanie pomocy przewidziany w ramach systemu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. a).
6.
Dla każdej zadeklarowanej działki rolnej rolnicy wskazują obszar i jego położenie, które to informacje mają umożliwić identyfikację działki w alfanumerycznym systemie identyfikacji działek rolnych.
7.
Rolnicy ubiegający się wyłącznie o pomoc w ramach programu niezwiązanego bezpośrednio z obszarem rolnym mogą być wyłączeni z obowiązku złożenia wniosku o przyznanie pomocy obszarowej.
8.
W celu zakwalifikowania się do jednego z systemów lub ustaleń wspólnotowych, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), każdy rolnik składa jeden lub więcej wniosków o przyznanie pomocy na zwierzę, najpóźniej w terminach określonych w danych systemach.
9.
Jeśli do wniosku o przyznanie pomocy lub zmian do niego muszą być dołączone dokumenty uzupełniające, takie dokumenty uznaje się za część wniosku.
10.
Przestrzegając terminów lub okresów wyznaczonych dla składania wniosków stosownie do reguł wspólnotowych, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że pojedynczy wniosek może zawierać:
- kilka wniosków o przyznanie pomocy na zwierzę
- wniosek o przyznanie pomocy obszarowej oraz jeden lub więcej wniosków o przyznanie pomocy na zwierzę.
Artykuł 7
Zintegrowany system kontroli obejmuje wszystkie złożone wnioski o przyznanie pomocy, w szczególności w odniesieniu do kontroli administracyjnych, kontroli na miejscu oraz, wdanym przypadku, weryfikacji poprzez lotniczą lub satelitarną teledetekcję.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o przyznanie pomocy.
2.
Kontrole administracyjne uzupełniane są przez kontrole na miejscu obejmujące reprezentatywną grupę gospodarstw rolnych.
Dla ogółu tych kontroli, Państwa Członkowskie opracowują plan wyboru grupy gospodarstw.
3.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organ odpowiedzialny za koordynację kontroli przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
4.
Organy państwowe mogą, przy spełnieniu warunków, które zostaną określone, wykorzystywać teledetekcję do ustalania powierzchni działek rolnych, identyfikacji upraw i weryfikacji ich statusu.
5.
Jeśli właściwe organy Państw Członkowskich zlecą wykonanie pewnych zadań przewidzianych w niniejszym rozporządzenia wyspecjalizowanym agencjom lub firmom, muszą one zachować kontrolę i odpowiedzialność za wykonanie tych zadań.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia ochrony zebranych danych.
Artykuł 10
1.
Wspólnota partycypuje w wydatkach poniesionych przez Państwa Członkowskie w związku z niniejszym rozporządzeniem, na rzecz wprowadzenia skomputeryzowanych i kontrolnych struktur oraz związanych z wykonaniem zdjęć lotniczych lub satelitarnych oraz ich analizą.
Wydatki poniesione w związku z uaktualnianiem map zawartych w ewidencji gruntów nie są współfinansowane przez Wspólnotę.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty obejmuje okres trzech lat począwszy od 1992 r., w granicach środków przyznanych na ten cel.
Całkowitą kwotę dzieli się pomiędzy Państwa Członkowskie w następujący sposób:
Belgia _BAR_ 2,3 %, _BAR_
Dania _BAR_ 2,4 %, _BAR_
Niemcy _BAR_ 10,1 %, _BAR_
Grecja _BAR_ 8,7 %, _BAR_
Hiszpania _BAR_ 18,1 %, _BAR_
Francja _BAR_ 14,6 %, _BAR_
Irlandia _BAR_ 4,5 %, _BAR_
Włochy _BAR_ 20,1 %, _BAR_
Luksemburg _BAR_ 0,6 %, _BAR_
Niderlandy _BAR_ 3,0 %, _BAR_
Portugalia _BAR_ 5,7 %, _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 9,9 %. _BAR_
Wkład finansowy Wspólnoty nie może przekraczać 50 % kosztów poniesionych przez zainteresowane Państwo Członkowskie w roku budżetowym oraz związanych z wydatkami kwalifikującymi się w rozumieniu ust. 1.
3.
Kwoty wyrażone w ECU i w walutach narodowych przelicza się według kursów przeliczeniowych obowiązujących w pierwszym dniu roboczym danego roku kalendarzowego opublikowanych w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
1.
Komisja jest regularnie informowana o postępach w pracy nad wdrożeniem zintegrowanego systemu.
Organizuje ona wymianę poglądów na ten temat między Państwami Członkowskimi.
2.
Po zawiadomieniu w odpowiednim czasie właściwych organów, urzędnicy Komisji mogą przeprowadzić:
- każde badanie lub kontrolę dotyczącą zestawu środków podjętych w celu ustanowienia zintegrowanego systemu oraz kwalifikowania się zadeklarowanych wydatków do współ-finansowania wspólnotowego, przewidzianego w art. 10;
- kontrole w wyspecjalizowanych agencjach i firmach, o których mowa w art. 8 ust. 5.
W kontrolach takich mogą brać udział urzędnicy zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Powyższe uprawnienia kontrolne nie naruszają stosowania krajowych przepisów prawa karnego, które zastrzegają pewne działania wyłącznie dla urzędników wyznaczonych na mocy przepisów prawa krajowego.
Urzędnicy Komisji nie biorą udziału, w szczególności, w kontrolach przeprowadzanych w mieszkaniach lub w formalnych przesłuchaniach podejrzanych na mocy prawa karnego Państwa Członkowskiego.
Mają jednak dostęp do uzyskanych w ten sposób informacji.
3.
Bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich związanych z wdrożeniem i stosowaniem zintegrowanego systemu, Komisja może korzystać z pomocy wyspecjalizowanych organów lub osób celem ułatwienia ustanowienia, monitorowania i wykorzystywania zintegrowanego systemu, w szczególności celem udzielenia właściwym organom Państw Członkowskich pomocy technicznej, jeśli o nią się zwrócą.
Artykuł 12
Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z procedurą określoną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Przepisy te obejmują w szczególności:
a) podstawowe cechy alfanumerycznego systemu identyfikacji działek rolnych;
b) wszelkie poprawki, jakie mogą zostać wniesione do wniosków o przyznanie pomocy obszarowej oraz wyjątki od wymogu złożenia wniosku o przyznanie pomocy obszarowej;
c) minimalną ilość informacji, jakie powinny znaleźć się we wnioskach o przyznanie pomocy;
d) kontrole administracyjne i na miejscu oraz kontrole przez teledetekcję;
e) ustanowienie systemu płatności zaliczkowych dla wkładu finansowego Wspólnoty;
f) przepisy przejściowe na początkowy okres działania systemu;
g) wymianę informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją;
h) środki wymagane do rozwiązania określonych problemów praktycznych.
Środki takie mogą, w należycie uzasadnionych przypadkach, odstępować od przepisów pewnych fragmentów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
1.
Zintegrowany system stosuje się:
a) od 1 lutego 1993 r. w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy, alfanumerycznego systemu identyfikacji i rejestracji bydła oraz zintegrowanego systemu kontroli, o którym mowa w art. 7;
b) najpóźniej od 1 stycznia 1996 r. w odniesieniu do pozostałych elementów, o których mowa w art. 2.
2.
W celu wdrożenia zintegrowanego systemu, Państwa Członkowskie:
- przyjmują niezbędne przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne dotyczące ust. 1 lit. a) do 1 lutego 1993 r., a te, które dotyczą ust. 1 lit. b) do 1 czerwca 1993 r.;
- podejmują środki administracyjne, budżetowe i techniczne konieczne do uruchomienia zintegrowanego systemu w terminach określonych w ust. 1.
Jednak w przypadku, gdy jakiekolwiek części zintegrowanego systemu działają przed terminami określonymi w ust. 1, Państwa Członkowskie korzystają z nich w celu zarządzania i kontroli.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3513/92
z dnia 3 grudnia 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1039/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, żeby na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz mógł się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2674/92 [4], jeżeli wiążącą umowę zawarto w sposób przewidziany w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1715/90 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, jeżeli wiążącą umowę zawarto w sposób przewidziany w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3519/92
z dnia 4 grudnia 1992 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania dodatków do premii specjalnych dla producentów wołowiny i cielęciny oraz do premii z tytułu utrzymywania krów mamek na Wyspach Kanaryjskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 przewiduje szczególne środki dotyczące produkcji rolnej na Wyspach Kanaryjskich; środki te obejmują dodatki do premii specjalnej za bydło płci męskiej oraz do premii z tytułu utrzymywania krów mamek, przewidzianych w prawodawstwie wspólnotowym; w celu uproszczenia czynności administracyjnych należy umożliwić przyznawanie takich dodatków na podstawie wniosków złożonych w ramach tych systemów premii;
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1601/92 szczególne środki stosuje się od dnia 1 lipca 1992 r.; należy wprowadzić szczegółowe zasady ich stosowania, aby stosować je tego samego dnia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Dodatek do premii specjalnej za bydło płci męskiej, określony w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92, przyznaje się na podstawie wniosków o premię specjalną dla producentów wołowiny i cielęciny.
2. Dodatek do premii z tytułu utrzymywania krów mamek, określony w art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92, przyznaje się na podstawie wniosków o premię z tytułu utrzymywania krów mamek.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3541/92
z dnia 7 grudnia 1992 r.
zakazujące zaspokajania roszczeń irackich z tytułu umów i transakcji, na których wykonanie wpływ wywarła rezolucja 661 (1990) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucje pokrewne
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając, że:
Wspólnota podjęła środki zakazujące wymiany handlowej między Wspólnotą a Irakiem na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2340/90 [1] oraz (EWG) nr 3155/90 [2];
Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 687 (1991) z dnia 3 kwietnia 1991 r., która w ust. 29 mówi o roszczeniach Iraku w związku z umowami i transakcjami, na których wykonanie miały wpływ środki podjęte przez Radę Bezpieczeństwa na mocy rezolucji 661 (1990) i rezolucje z nią związane;
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie utrzymujące współpracę polityczną zgodziły się co do tego, iż Irak musi w pełni przestrzegać przepisów ust. 29 rezolucji 687 (1991) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, oraz iż przy podjęciu decyzji dotyczącej ograniczenia lub zaniechania środków zastosowanych wobec Iraku, zgodnie z ust. 21 rezolucji 687 Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, należy zwrócić szczególną uwagę na ewentualne niezastosowanie się przez Irak do ust. 29 tej rezolucji;
podmioty gospodarcze Wspólnoty i państw trzecich są narażone na ryzyko roszczeń ze strony irackiej wskutek nałożenia embarga wobec Iraku;
koniecznym jest stałe chronienie podmiotów gospodarczych przed takimi roszczeniami oraz niedopuszczenie do uzyskania rekompensaty przez Irak za ujemne skutki embarga;
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie utrzymujące współpracę polityczną zgodziły się na zastosowanie instrumentu wspólnotowego, w celu zapewnienia jednolitego wykonania ust. 29 rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 687 (1991) na całym obszarze Wspólnoty;
niezbędna jest taka jednolita realizacja do osiągnięcia celów Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności do uniknięcia zakłócenia konkurencji;
Traktat nie przewiduje innych uprawnień do przyjęcia niniejszego rozporządzenia niż te zawarte w art. 235,
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
wniosek Komisji,
opinię Parlamentu Europejskiego [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "umowa lub transakcja" oznacza każdą umowę o dowolnej formie, niezależnie od stosowanego prawa, obejmującą jedną lub więcej umów lub podobnych zobowiązań zawartych między tymi samymi lub różnymi stronami; w tym celu "umowa" obejmuje obligacje, gwarancje finansowe, odszkodowania lub kredyty zależne pod względem prawnym lub nie, oraz wszelkie związane przepisy wynikające lub pozostające w związku z taką transakcją;
2. "roszczenie" oznacza każde roszczenie, poparte postępowaniem sądowym lub nie, zgłoszone przed lub po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wynikające lub związane z określoną umową lub transakcją, i obejmujące w szczególności:
a) roszczenie wykonania zobowiązania wynikającego lub związanego z określoną umową lub transakcją;
b) roszczenie o przedłużenie terminu płatności skryptu dłużnego, gwarancji finansowej lub odszkodowania w dowolnej formie;
c) roszczenie odszkodowania w odniesieniu do określonej umowy lub transakcji;
d) roszczenie wzajemne;
e) roszczenie uznania lub wykonania, łącznie z uznaniem na podstawie procedury exequatur, wyroku, orzeczenia arbitrażowego lub równoważnej decyzji, niezależnie od miejsca jej wydania;
3. "środki ustanowione zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 661 (1990) oraz rezolucjami pokrewnymi", oznaczają środki Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych lub środki wprowadzone przez Wspólnoty Europejskie lub jakiekolwiek państwo, kraj lub organizację międzynarodową, stosownie do wymogów zgodnie lub w związku z wprowadzeniem w życie stosownych decyzji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, lub też wszelkich działań, łącznie z działaniami zbrojnymi, zatwierdzonych przez Radę Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do inwazji lub okupacji Kuwejtu przez Irak;
4. "osoba lub organ w Iraku" oznacza:
a) państwo irackie lub wszelkie irackie władze publiczne;
b) każdą osobę przebywającą lub zamieszkałą w Iraku;
c) każdy organ mający siedzibę, również statutową, w Iraku;
d) każdy organ kontrolowany pośrednio lub bezpośrednio przez jedną lub więcej z wyżej wymienionych osób lub organów.
Bez uszczerbku dla art. 2 uznaje się także, iż na wykonanie umowy lub transakcji miały wpływ środki ustanowione zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 661 (1991) oraz rezolucje pokrewne, jeżeli powstanie lub przedmiot roszczenia pośrednio lub bezpośrednio wynika z tych środków.
Artykuł 2
1.
Zakazuje się zaspokajać lub podejmować jakiekolwiek kroki zmierzające do zaspokojenia roszczenia złożonego przez:
a) osobę lub organ w Iraku lub działające przez osobę lub organ w Iraku;
b) każdą osobę lub organ pośrednio lub bezpośrednio działający w imieniu lub na rzecz jednej lub więcej osób lub organów w Iraku;
c) każdą osobę lub organ korzystający z cesji praw lub w inny sposób składający roszczenie poprzez lub za pośrednictwem jednej lub więcej osób lub organów w Iraku;
d) każdą osobę lub organ określone w ust. 29 rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 687 (1991);
e) każdą osobę lub organ składający roszczenie wynikające lub zaistniałe w związku z wypłatą skryptu dłużnego, gwarancji finansowej lub odszkodowania na rzecz jednej lub większej ilości osób lub organów wyżej wymienionych,
na mocy lub w związku z umową lub transakcją, na których wykonanie pośrednio lub bezpośrednio, w całości lub w części, miały wpływ środki ustanowione zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 661 (1990) i rezolucjami z nią związanymi.
2.
Zakaz ten stosuje się na obszarze Wspólnoty oraz wobec obywateli Państw Członkowskich oraz wszelkich organów zarejestrowanych lub utworzonych na mocy prawa Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla środków ustanowionych zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 661 (1990) i rezolucjami pokrewnymi, art. 2 nie stosuje się:
a) do roszczeń związanych z umowami lub transakcjami, z wyjątkiem skryptów dłużnych, gwarancji finansowych lub odszkodowań, w odniesieniu do których osoby lub organy określone w wymienionym artykule udowodnią przed sądem w Państwie Członkowskim, iż roszczenie zostało zaakceptowane przez strony przed przyjęciem środków przedsięwziętych zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 661 (1990) i rezolucjami pokrewnymi, oraz że środki te nie miały żadnego wpływu na powstanie ani przedmiot roszczenia;
b) do roszczeń o wypłatę na mocy umowy ubezpieczeniowej w odniesieniu do wydarzeń mających miejsce przed przyjęciem środków określonych w art. 2, lub na mocy umowy ubezpieczeniowej, która jest obowiązkowa w świetle prawa obowiązującego w danym Państwie Członkowskim;
c) do roszczeń o wypłatę sum wpłaconych na rachunek, z którego wypłaty były zablokowane w następstwie środków określonych w art. 2, pod warunkiem iż taka płatność nie dotyczy sum wypłaconych w ramach skryptu dłużnego w odniesieniu do umów określonych w wymienionym artykule;
d) do roszczeń dotyczących umów o pracę podlegających prawu jakiegokolwiek z Państw Członkowskich;
e) do roszczeń o płatności za towary, co do których osoby lub organy określone w art. 2 udowodnią przed sądem w Państwie Członkowskim, iż były wywiezione przed przyjęciem środków ustanowionych zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 661 (1990) i rezolucjami z nią pokrewnymi, oraz że środki te nie miały żadnego wpływu na powstanie ani przedmiot roszczenia;
f) do roszczeń o kwoty, co do których osoby lub organy określone w art. 2 udowodnią przed sądem w Państwie Członkowskim, iż są należne na mocy pożyczek udzielonych przed przyjęciem środków ustanowionych zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 661 (1990) i rezolucjami z nią związanymi, oraz że środki te nie miały żadnego wpływu na powstanie ani przedmiot roszczenia;
pod warunkiem, iż roszczenie nie obejmuje żadnych kwot będących odsetkami, opłatami lub innymi kwotami, które miałyby rekompensować fakt, iż wykonanie danej umowy lub transakcji nie było zgodne z ich warunkami wskutek tychże środków.
Artykuł 4
W każdym postępowaniu dotyczącym dochodzenia roszczenia ciężar dowodu, że zaspokojenie roszczenia nie jest zakazane przez art. 2, spoczywa na osobie dochodzącej tego roszczenia.
Artykuł 5
Każde Państwo Członkowskie określi sankcje, które zostaną nałożone w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3550/92
z dnia 9 grudnia 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3149/92 ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 i 7 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3149/92 [2] ustalają standardowe stawki, służące za podstawę zwrotu kosztów transportu produktów, które mają być rozdysponowane między najbardziej poszkodowane osoby we Wspólnocie; należy ustalić różne stawki w odniesieniu do transportu w chłodni i transportu zwykłego; należy odpowiednio zmienić załącznik II do tego rozporządzenia; środek ten musi stać się skuteczny w dniu wejścia w życie rozporządzenia (EWG) nr 3149/92;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (EWG) nr 3149/92 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3565/92
z dnia 10 grudnia 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1054/73 w sprawie szczegółowych zasad dotyczących pomocy w odniesieniu do jedwabników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 845/72 z dnia 24 kwietnia 1972 r. ustanawiające specjalne środki w celu wsparcia hodowli jedwabników [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2059/92 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1054/73 [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 683/74 [4], przewiduje w szczególności, że hodowcy jedwabników mają składać wnioski o pomoc każdego roku najpóźniej do dnia 30 listopada, lub całkowicie tracą prawo do pomocy; należy ograniczyć konsekwencje towarzyszące krótkiemu przekroczeniu terminu składania wniosków o pomoc, określonemu powyżej, mając na uwadze potrzebę zarówno proporcjonalności, jak i prawidłowego funkcjonowania wymienionego systemu pomocy;
w konsekwencji należy zmienić wymienione przepisy, a zainteresowane strony które składają wnioski przed podaną datą należy zakwalifikować do udziału w systemie od roku gospodarczego 1991/92;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Lnu i Konopi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1054/73 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pomoc przyznaje się hodowcom jedwabników, którzy złożą wnioski najpóźniej do dnia 30 listopada każdego roku, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Jednakże jeżeli wnioski składa się:
- nie później niż do dnia 31 grudnia tego samego roku, przyznaje się dwie trzecie pomocy,
- nie później niż do dnia 31 stycznia roku następnego, przyznaje się jedną trzecią pomocy,
Każdy hodowca może złożyć tylko jeden wniosek."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3576/92
z dnia 7 grudnia 1992 r.
w sprawie definicji pojęcia "produkty pochodzące" stosowanego w odniesieniu do niektórych produktów mineralnych oraz do niektórych produktów przemysłu chemicznego lub przemysłów pokrewnych w ramach preferencyjnych uzgodnień taryfowych udzielanych przez Wspólnotę państwom trzecim
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
a także mając na uwadze, co następuje: protokoły i załączniki [1] w sprawie definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej w zakresie stosowania preferencyjnych uzgodnień taryfowych udzielanych przez Wspólnotę w odniesieniu do przywozu z państw trzecich wyłączają ze swojego zakresu niektóre produkty mineralne oraz niektóre produkty przemysłu chemicznego lub przemysłów pokrewnych, w szczególności w odniesieniu do definicji pojęcia "produkty pochodzące";
w przypadku wszystkich takich produktów przywożonych w ramach preferencyjnych uzgodnień taryfowych, Państwa Członkowskie Wspólnoty definiują pojęcie "produkty pochodzące" zgodnie z własnymi przepisami krajowymi;
rynek wewnętrzny będzie obejmował przestrzeń bez granic wewnętrznych, w którym, między innymi, zapewniony jest swobodny przepływ towarów; dlatego niezbędne jest zapewnienie jednolitego wprowadzania w życie przepisów dotyczących definicji pojęcia "produkty pochodzące" mającego zastosowanie do niektórych produktów mineralnych oraz do niektórych produktów przemysłu chemicznego lub przemysłów pokrewnych w ramach preferencyjnych uzgodnień taryfowych udzielanych przez Wspólnotę państwom trzecim;
w przypadku wyżej wymienionych produktów powinny zostać zdefiniowane warunki, na podstawie których produkty te nabywają status pochodzenia do celów preferencyjnych uzgodnień taryfowych określonych powyżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów wprowadzenia w życie przepisów odnoszących się do preferencyjnych uzgodnień taryfowych udzielanych przez Wspólnotę w odniesieniu do niektórych produktów mineralnych oraz niektórych produktów przemysłu chemicznego lub przemysłów pokrewnych, wymienionych w Załączniku, pochodzących z Algierii, Austrii, Cypru, Czechosłowacji, Egiptu, Wysp Owczych, Finlandii, Węgier, Islandii, Izraela, Jordanii, Libanu, Malty, Maroka, Norwegii, Polski, Szwecji, Szwajcarii, Syrii, Tunezji oraz krajów AKP (zwanych dalej "krajami lub terytoriami korzystającymi"), za produkty pochodzące z jednego z takich krajów lub terytoriów korzystających uważa się:
a) produkty całkowicie uzyskane w kraju lub na terytorium korzystającym;
b) produkty uzyskane w kraju lub na terytorium korzystającym, przy produkcji których wykorzystano produkty inne niż te określone w lit. a) (zwane dalej "materiałami niepochodzącymi"), pod warunkiem że dane materiały zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 3.
Artykuł 2
Do celów art. 1 lit. a) za całkowicie uzyskane w kraju lub na terytorium korzystającym uważa się:
a) produkty ropopochodne wydobyte z ich ziemi lub dna morskiego tego kraju lub terytorium;
b) produkty ropopochodne wydobyte z dna morskiego lub spod ziemi dna morskiego, poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że dany kraj lub terytorium korzystające ma, do celów eksploatacji, wyłączne prawo do tego dna lub ziemi;
c) produkty ropopochodne wytworzone w takim kraju lub terytorium wyłącznie z produktów określonych w lit. a) i b).
Artykuł 3
Do celów art. 1 lit. b) materiały niepochodzące uważa się za materiały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli uzyskane produkty wyszczególnione w kolumnach 1 i 2 wykazu znajdującego się w Załączniku spełniają warunki ustanowione w kolumnie 3.
Artykuł 4
Do celów kodów HS ex 2707, 2713–2715, ex 2901, ex 2902 oraz ex 3403, przedstawionych w kolumnie 1 Załącznika, proste czynności, takie jak oczyszczanie, przelewanie, odsalanie, odwadnianie, filtrowanie, barwienie, znakowanie, otrzymywanie danej zawartości siarki jako rezultat mieszania produktów o różnej zawartości siarki, jakakolwiek kombinacja tych czynności lub czynności podobnych nie nadaje pochodzenia.
Artykuł 5
1.
Jeżeli przepisy protokołów i załączników dotyczące definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej w zakresie stosowania preferencyjnych uzgodnień taryfowych udzielanych przez Wspólnotę krajowi lub terytorium korzystającemu nie były dotąd stosowane w odniesieniu do produktów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, bez uszczerbku dla art. 1 oraz ust. 2 niniejszego artykułu, przepisy te stosuje się mutatis mutandis do takich produktów.
2.
W rozumieniu przepisów określonych w ust. 1, takie produkty wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, które są transportowane za pomocą rurociągów przez terytorium inne niż kraj lub terytorium korzystające, także uważa się za transportowane bezpośrednio z kraju lub terytorium korzystającego z wywozu do Wspólnoty.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3577/92
z dnia 7 grudnia 1992 r.
dotyczące stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając zmieniony projekt Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 12 czerwca 1992 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie liberalizacji kabotażu morskiego i jego skutków ekonomicznych i społecznych;
zgodnie z art. 61 Traktatu swoboda w świadczeniu usług w branży transportu morskiego ma podlegać postanowieniom tytułu dotyczącego transportu;
zniesienie ograniczeń w świadczeniu usług transportu morskiego w obrębie Państw Członkowskich jest niezbędne dla ustanowienia rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny obejmować będzie obszar, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i środków finansowych;
swoboda świadczenia usług powinna mieć zastosowanie w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich;
beneficjentami tej swobody powinni być armatorzy Wspólnoty eksploatujący statki zarejestrowane i pływające pod banderą Państwa Członkowskiego, bez względu na to, czy posiada ono linię brzegową, czy nie;
swoboda ta zostanie rozszerzona na statki zarejestrowane w Euros, po przyjęciu tego rejestru;
w celu uniknięcia zakłóceń w konkurencji, armatorzy Wspólnoty korzystający ze swobody w celu świadczenia usług kabotażowych powinni stosować się do wszystkich warunków świadczenia usług kabotażowych w Państwie Członkowskim, w którym zarejestrowane są ich statki; armatorzy Wspólnoty eksploatujący statki zarejestrowane w Państwie Członkowskim, którzy nie mają prawa wykonywania kabotażu w tym państwie, powinni jednak korzystać z przepisów niniejszego rozporządzenia przez okres przejściowy;
wprowadzenie tej swobody powinno następować stopniowo i niekoniecznie musi uwzględniać w ten sam sposób wszystkie rodzaje takich usług, biorąc pod uwagę charakter niektórych usług specjalnych i rozmiary starań, jakie niektóre gospodarki Wspólnoty przedstawiające różne stopnie rozwoju będą musiały czynić;
wprowadzenie usług publicznych pociągające za sobą niektóre prawa i zobowiązania wobec zainteresowanych armatorów może być usprawiedliwione w celu zapewnienia należytego funkcjonowania regularnego transportu na wyspy, z wysp i między wyspami, pod warunkiem niedyskryminacji z powodu narodowości lub stałego miejsca zamieszkania;
powinny zostać przyjęte przepisy pozwalające na podjęcie środków ochronnych w zakresie silnie zaburzonego rynku transportu morskiego lub w razie wystąpienia na tym rynku krytycznej sytuacji; w tym celu powinno się wprowadzić odpowiednie procedury podejmowania decyzji;
uwzględniając potrzebę zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i możliwych dostosowań w świetle doświadczeń, Komisja powinna składać sprawozdania z wprowadzania niniejszego rozporządzenia w życie i w razie potrzeby przedkładać dodatkowe propozycje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od dnia 1 stycznia 1993 r. swobodę w świadczeniu usług transportu morskiego w obrębie Państwa Członkowskiego (kabotażu morskiego) mają ci armatorzy Wspólnoty, których statki są zarejestrowane i pływają pod banderą Państwa Członkowskiego, pod warunkiem, że statki te spełniają wszystkie warunki wykonywania kabotażu w tym Państwie Członkowskim, łącznie ze statkami zarejestrowanymi w Euros, po przyjęciu tego rejestru przez Radę.
2.
W drodze odstępstwa, stosowanie przepisu ust. 1 wymagającego, aby statki te spełniały wszystkie warunki świadczenia usług kabotażowych w Państwie Członkowskim, w którym są one w tym czasie zarejestrowane, zostaje tymczasowo zawieszone do dnia 31 grudnia 1996 r.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "usługi transportu morskiego w obrębie Państwa Członkowskiego (kabotaż morski)" oznaczają usługi świadczone za wynagrodzeniem i obejmują zwłaszcza:
a) kabotaż kontynentalny: przewóz pasażerów lub towarów drogą morską między portami położonymi na terenie kontynentu lub głównego terytorium jednego i tego samego Państwa Członkowskiego bez zawijania na wyspy;
b) przybrzeżne usługi dostawcze: przewóz pasażerów lub towarów drogą morską między jakimkolwiek portem Państwa Członkowskiego i instalacjami lub budowlami położonymi na szelfie kontynentalnym tego Państwa Członkowskiego;
c) kabotaż wyspowy: przewóz pasażerów lub towarów drogą morską między:
- portami położonymi na kontynencie a jedną lub więcej wyspami jednego i tego samego Państwa Członkowskiego,
- portami położonymi na wyspach jednego i tego samego Państwa Członkowskiego,
Zarówno Ceuta jak i Melilla są uważane za porty położone na wyspach.
2) "armator Wspólnoty" oznacza:
a) obywatele Państw Członkowskich prowadzący działalność w Państwie Członkowskim zgodnie z prawem tego państwa i prowadzący działalność transportu morskiego;
b) spółki transportu morskiego założone zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, których siedziba i miejsce rzeczywistego zarządzania spółką znajduje się w Państwie Członkowskim;
lub
c) obywatele Państwa Członkowskiego prowadzący działalność poza Wspólnotą lub spółki prowadzące działalność transportu morskiego założone poza Wspólnotą i zarządzane przez obywateli Państwa Członkowskiego, jeżeli ich statki są zarejestrowane i pływają pod banderą Państwa Członkowskiego zgodnie z jego prawem.
3) "zamówienie na usługi publiczne" oznacza umowę zawartą miedzy właściwymi władzami Państwa Członkowskiego i armatorem Wspólnoty w celu świadczenia społeczeństwu odpowiednich usług transportowych.
Zamówienie na usługi publiczne może obejmować zwłaszcza:
- usługi transportowe spełniające ustalone normy ciągłości, regularności, zdolności przewozowej i jakości,
- dodatkowe usługi transportowe,
- usługi transportowe według określonych stawek i podlegające specjalnym warunkom, zwłaszcza dla pewnych kategorii pasażerów lub na określonych trasach,
- dostosowanie usług do aktualnych wymagań.
4) "zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych" oznaczają zobowiązania, jakich zainteresowany armator Wspólnoty, jeżeli brałby on pod uwagę swój interes gospodarczy, nie przyjąłby lub nie przyjąłby w takim samym zakresie lub na takich samych zasadach;
5) "poważne zaburzenia na wewnętrznym rynku transportowym" oznaczają pojawienie się na tym rynku specyficznych dla tego rynku trudności, które:
- mogą prowadzić do poważnych i potencjalnie długotrwałych nadwyżek podaży nad popytem,
- są spowodowane lub uległy pogorszeniu przez działania kabotażu morskiego, i
- stwarzają poważne zagrożenie dla finansowej stabilności i przetrwania znaczącej liczby armatorów Wspólnoty,
pod warunkiem, że prognozy krótko- i średnioterminowe dla tego rynku nie wskazują na jakiekolwiek istotne i długotrwałe polepszenie sytuacji.
Artykuł 3
1.
W przypadku statków wykonujących kabotaż kontynenetalny i statków wycieczkowych, odpowiedzialność za wszystkie sprawy dotyczące ich załogi spoczywać będzie na państwie, w którym dany statek jest zarejestrowany (państwo bandery), za wyjątkiem statków o wielkości mniejszej niż 650 gt, kiedy mogą być stosowane warunki państwa przyjmującego.
2.
W przypadku statków wykonujących kabotaż wyspowy, odpowiedzialność za wszystkie sprawy dotyczące ich załogi spoczywać będzie na państwie, w którym dany statek wykonuje usługi transportu morskiego (państwo przyjmujące).
3.
Jednakże od dnia 1 stycznia 1999 r. dla statków towarowych powyżej 650 gt wykonujących kabotaż wyspowy, kiedy dany rejs następuje po lub przed rejsem do lub z innego państwa, odpowiedzialność za wszystkie sprawy dotyczące ich załogi spoczywać będzie na państwie, w którym dany statek jest zarejestrowany (państwo bandery).
4.
Komisja dokładnie zbada ekonomiczne i społeczne skutki liberalizacji kabotażu wyspowego i przedłoży Radzie sprawozdanie najpóźniej do dnia 31 grudnia 1996 r.
Na podstawie tego sprawozdania Komisja przedstawi Radzie propozycję, która będzie mogła zawierać regulacje przepisów o obywatelstwie załogi ustalonych w ust. 2 i 3 tak, aby ostateczny system został przyjęty przez Komisję w odpowiednim czasie i przed dniem 1 stycznia 1999 r.
Artykuł 4
1.
Państwo Członkowskie może przyjmować zamówienia na usługi publiczne lub nakładać obowiązek świadczenia usług publicznych jako warunek prowadzenia usług kabotażowych, na spółki żeglugowe uczestniczące w świadczeniu regularnych usług na, z i między wyspami.
Zawsze wtedy, gdy Państwo Członkowskie przyjmuje zamówienia na usługi publiczne lub nakłada obowiązek świadczenia usług publicznych, postępować będzie stosując zasadę niedyskryminowania wobec armatorów Wspólnoty.
2.
Przy nakładaniu obowiązku świadczenia usług publicznych Państwa Członkowskie ograniczone są do wymagań dotyczących obsługiwanych portów, regularności rejsów, ich ciągłości, częstotliwości, zdolności do świadczenia tych usług, stawek opłat i załogi statku.
Tam, gdzie ma to zastosowanie, wynagrodzenie za zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych musi być osiągalne dla wszystkich armatorów Wspólnoty.
3.
Istniejące zamówienia na usługi publiczne mogą pozostawać w mocy aż do czasu wygaśnięcia danej umowy.
Artykuł 5
1.
W przypadku poważnych zaburzeń na rynku transportu wewnętrznego spowodowanych liberalizacją kabotażu Państwo Członkowskie może zwrócić się do Komisji o przyjęcie środków ochronnych.
Po konsultacjach z innymi Państwami Członkowskimi Komisja podejmie w ciągu 30 dni roboczych po otrzymaniu odpowiedniego wniosku od Państwa Członkowskiego, tam gdzie to stosowne, decyzję w sprawie przyjęcia środków ochronnych.
Środki takie mogą obejmować czasowe wyłączenie danego obszaru z obowiązywania przepisów niniejszego rozporządzenia, nieprzekraczające 12 miesięcy.
Komisja poinformuje Radę i Państwa Członkowskie o każdej decyzji podjętej w sprawie środków ochronnych.
Jeżeli po upływie trzydziestu dni roboczych Komisja nie podejmie decyzji w tej sprawie, to zainteresowane Państwo Członkowskie jest upoważnione do stosowania środków, o jakie się zwróciło, aż do czasu podjęcia decyzji przez Komisję.
W nagłych przypadkach Państwa Członkowskie mogą jednak przyjąć jednostronnie stosowne środki tymczasowe, które mogą pozostać w mocy przez okres nie dłuższy niż trzy miesiące.
W takim przypadku Państwa Członkowskie muszą niezwłocznie poinformować Komisję o przyjęciu takich środków.
Komisja może unieważnić te środki lub zatwierdzić je bez zmian, bądź wprowadzić do nich zmiany do czasu podjęcia ostatecznej decyzji zgodnie z akapitem drugim.
2.
Komisja może również przyjąć środki ochronne działając z własnej inicjatywy, po konsultacjach z Państwami Członkowskimi.
Artykuł 6
1.
W drodze odstępstwa wyłącza się czasowo obowiązywanie niniejszego rozporządzenia w stosunku do następujących rodzajów morskich usług transportowych prowadzonych w rejonie Morza Śródziemnego i wzdłuż wybrzeży Hiszpanii, Portugalii i Francji:
- usługi statków wycieczkowych do dnia 1 stycznia 1995 r.,
- transport towarów strategicznych (ropa naftowa, produkty pochodzące z ropy naftowej i woda pitna) do dnia 1 stycznia 1997 r.,
- usługi statków mniejszych niż 650 gt do dnia 1 stycznia 1998 r.,
- usługi statków pasażerskich i promów regularnych linii do dnia 1 stycznia 1999 r.
2.
W drodze odstępstwa wyłącza się czasowo do dnia 1 stycznia 1999 r. obowiązywanie niniejszego rozporządzenia w stosunku do kabotażu wykonywanego w rejonie Morza Śródziemnego oraz kabotażu dotyczącego archipelagów Wysp Kanaryjskich, Azorów i Madery, wysp Ceuta i Melilla, wysp Francji wzdłuż wybrzeża atlantyckiego i francuskich departamentów zamorskich.
3.
Z uwagi na spójność społeczno-gospodarczą odstępstwo, o którym mowa w ust. 2, jest rozszerzone na Grecję do dnia 1 stycznia 2004 r. dla regularnych usług pasażerskich oraz promowych prowadzonych statkami mniejszymi niż 650 gt.
Artykuł 7
Do spraw objętych niniejszym rozporządzeniem stosuje się art. 56 Traktatu.
Artykuł 8
Bez naruszenia postanowień Traktatu dotyczących prawa do prowadzenia działalności gospodarczej i przepisów niniejszego rozporządzenia osoba świadcząca usługi transportu morskiego może, w takim celu, czasowo prowadzić działalność w Państwach Członkowskich, w których jest ona już prowadzona, na tych samych warunkach, jakie wprowadzone są przez to państwo dla jego własnych obywateli.
Artykuł 9
Przed przyjęciem przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych we wdrażaniu niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie przeprowadzą konsultacje z Komisją.
Poinformują one Komisję o wszystkich przyjętych w tej sprawie środkach.
Artykuł 10
Do dnia 31 grudnia 1995 r. Komisja złoży Radzie sprawozdanie z wprowadzania niniejszego rozporządzenia w życie, a następnie składać będzie w tej sprawie sprawozdania co dwa lata i, gdy to właściwe, przedstawi wszelkie niezbędne propozycje.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3578/92
z dnia 7 grudnia 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1107/70 w sprawie przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1107/70 [4] stanowi, że Państwa Członkowskie mogą wspierać rozwój transportu kombinowanego poprzez przyznawanie pomocy na inwestycje w infrastrukturę oraz trwałe i ruchome udogodnienia niezbędne dla dokonywania przeładunku lub na bieżące koszty związane ze świadczeniem usług w zakresie wewnątrzwspólnotowego transportu kombinowanego w tranzycie przez obszary państw trzecich;
rozwój transportu kombinowanego wykazuje, że dla Wspólnoty jako całości faza początkowa tej techniki nie została jeszcze zakończona, toteż ustalenia dotyczące pomocy powinny być z tego względu nadal utrzymane;
możliwość przyznania takiej pomocy na pokrycie bieżących kosztów związanych ze świadczeniem usług w zakresie transportu kombinowanego przechodzącego przez terytorium państwa trzeciego jest uzasadnione tylko w określonych przypadkach Austrii, Szwajcarii i państw byłej Jugosławii;
potrzeba szybkiego osiągnięcia spójności gospodarczej i społecznej we Wspólnocie wymaga położenia nacisku na inwestycje dotyczące kolejowych i drogowych udogodnień specyficznych dla transportu kombinowanego, w szczególności jeżeli stanowią one alternatywę dla prac związanych z tworzeniem infrastruktury, które nie mogą być zakończone w krótkim okresie czasu;
ponadto udzielenie pomocy na tworzenie udogodnień drogowych specyficznych dla transportu kombinowanego byłoby skutecznym sposobem zachęcenia małych i średnich przedsiębiorstw do czerpania korzyści ze świadczenia przez te przedsiębiorstwa usług w dziedzinie transportu kombinowanego;
pomoc przeznaczona na tworzenie udogodnień specyficznych dla transportu kombinowanego przyczyniałaby się do rozwoju nowych technik kombinowanych i przeładunkowych;
z uwagi na ograniczony czas trwania fazy początkowej możliwość przyznania pomocy w tym okresie powinna być rozszerzona o inwestycje związane z tworzeniem udogodnień przeznaczonych specjalnie dla transportu kombinowanego, pod warunkiem że udogodnienia te będą wyłącznie wykorzystywane do tego celu;
obecne obowiązujące ustalenia dotyczące pomocy powinny być utrzymane w mocy do dnia 31 grudnia 1995 r., a Rada powinna podjąć decyzję na warunkach określonych w Traktacie w sprawie ustaleń, które mają być w dalszym ciągu stosowane lub, jeśli zajdzie potrzeba, pod warunkiem zakończenia takiej pomocy;
rozporządzenie (EWG) nr 1107/70 powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 pozycja 1 lit. e) rozporządzenia (EWG) nr 1107/70 otrzymuje brzmienie:
"e) do dnia 31 grudnia 1995 r., jeżeli przyznana jest pomoc jako środek doraźny z przeznaczeniem na ułatwienie rozwoju przewozów kombinowanych, taka pomoc musi odnosić się do:
- inwestycji w infrastrukturę,
lub
- inwestycji w trwałe lub ruchome urządzenia niezbędne do dokonywania przeładunku,
lub
- inwestycji w sprzęt transportowy specjalnie przeznaczony do transportu kombinowanego i wykorzystywany wyłącznie do tego rodzaju przewozów,
lub
- bieżące koszty prowadzenia działalności usługowej w dziedzinie przewozów kombinowanych w tranzycie przez terytorium Austrii, Szwajcarii i państw byłej Jugosławii.
Komisja co dwa lata przedkłada Radzie sprawozdanie okresowe z osiągniętego postępu w odniesieniu do wyżej wymienionych środków, przedstawiając szczegóły między innymi przeznaczenia pomocy, jej wielkości i wpływu na transport kombinowany.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji informacje niezbędne do opracowania takiego sprawozdania.
Do dnia 31 grudnia 1995 r. Rada, działając na wniosek Komisji, podejmuje decyzję zgodnie z warunkami określonymi w Traktacie w sprawie ustaleń, które mają być w dalszym ciągu stosowane lub, jeśli zajdzie konieczność, warunki utraty ich ważności." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3587/92
z dnia 11 grudnia 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3164/89 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania środków specjalnych w odniesieniu do nasion konopi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3698/88 z dnia 24 listopada 1988 r. ustanawiające środki specjalne w odniesieniu do nasion konopi [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2050/92 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3164/89 z dnia 23 października 1989 r.
[3] przewiduje w szczególności, że pomoc w odniesieniu do nasion konopi ma zostać przyznana tylko w odniesieniu do obszarów objętych deklaracją o obsianych obszarach zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1164/89 z dnia 28 kwietnia 1989 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące pomocy do lnu włóknistego i konopi [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3569/92 [5]; przepisy te, uwzględniając potrzebę zarówno zachowania proporcjonalności, jak i prawidłowego działania przedmiotowego systemu pomocy, przewidują udział stawki ryczałtowej dotacji na hektar uprawy konopi, który ma ulec przepadkowi, w zależności od długości opóźnienia w przedłożeniu deklaracji; z tych samych powodów należy przewidzieć zmianę kwoty pomocy w odniesieniu do nasion konopi, która ma ulec przepadkowi;
w wyniku tego przedmiotowe przepisy powinny zostać zmienione, a zainteresowane strony, które składają wnioski przed podaną datą, powinny kwalifikować się do korzystania z tego środka od roku gospodarczego 1991/92;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3164/89 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Artykuł 5 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1 akapit drugi i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1164/89 oraz art. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3569/92 [6] zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1164/89 stosuje się do akcji pomocy w odniesieniu do nasion konopi."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3590/92
z dnia 11 grudnia 1992 r.
dotyczące środków przekazu informacji statystycznych dla statystyki w sprawie handlu między Państwami Członkowskimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 z dnia 7 listopada 1991 r. w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi [1] zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3046/92 [2], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
w kontekście statystyki w sprawie handlu między Państwami Członkowskimi, konieczne jest przyjęcie standardowych formularzy statystycznych do regularnego użytku przez strony odpowiedzialne za dostarczanie informacji w celu zapewnienia zgodności wymaganych od nich deklaracji z odpowiednim formatem, bez względu na Państwo Członkowskie, w którym są one sporządzane; wybór dany stronom odpowiedzialnym za dostarczanie informacji na mocy art. 12 ust. 2 wyżej wspomnianego rozporządzenia jest możliwy tylko, jeśli Komisja ustanowi odpowiedni środek przekazu informacji; niektóre Państwa Członkowskie korzystałyby raczej ze środka przekazu Wspólnoty niż stworzyłyby krajowe formularze we własnym zakresie;
ważne jest, aby przekazać właściwym organom wszystkie szczegóły techniczne niezbędne do wydrukowania tych formularzy;
wskazane jest zapewnienie jednakowego traktowania stron odpowiedzialnych za dostarczanie informacji poprzez wniesienie wkładu w koszty tych formularzy; konieczne jest oszacowanie wysokości funduszy niezbędnych do realizacji tego celu; kwota taka musi być zgodna z perspektywą finansową określoną w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 29 czerwca 1988 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [3]; zgodnie z tym porozumieniem, środki rzeczywiście dostępne muszą zostać określone według procedur budżetowych;
niezbędne jest uwzględnienie innych środków przekazu informacji, w szczególności wsparcie wykorzystania środków przekazu magnetycznego i elektronicznego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu odzwierciedlają opinię Komitetu ds. Statystyki dotyczącej Handlu Towarami pomiędzy Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W celu sporządzenia statystyki w sprawie handlu między Państwami Członkowskimi przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie, środki przekazu informacji statystycznych przewidziane w art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3330/91, zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym", zostają utworzone zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
W Państwach Członkowskich, w których nie ma rozróżnienia między deklaracją okresową a deklaracją okresową wymaganą w celach podatkowych, przyjmuje się przepisy niezbędne do utworzenia środka przekazu informacji, w niezbędnym zakresie, w ramach wspólnotowych lub krajowych przepisów podatkowych oraz zgodnie z innymi przepisami wykonawczymi rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów przyjętych na mocy art. 34 rozporządzenia podstawowego, formularze Interstat: N-Wysyłka, R-Wysyłka, S-Wysyłka, N-Odbiór, R-Odbiór, S-Odbiór, wzory których stanowią Załącznik do niniejszego rozporządzenia, są używane zgodnie z przepisami określonymi poniżej:
- Formularze N są używane przez strony odpowiedzialne za dostarczanie informacji, które nie podlegają zwolnieniom wynikającym z progów asymilacji i uproszczenia ustalanych przez każde z Państw Członkowskich ani też zwolnieniu określonym w tiret następnym.
- Formularze R są używane przez strony odpowiedzialne za dostarczanie informacji, które zostały zwolnione przez właściwe organy krajowe z obowiązku opisywania towarów.
- Formularze S są używane przez strony odpowiedzialne za dostarczanie informacji, które podlegają zwolnieniom wynikającym z progów uproszczenia.
Artykuł 3
1.
Formularze określone w art. 2 składają się z pojedynczego arkusza, który jest dostarczany właściwym organom krajowym.
Państwa Członkowskie mogą jednakże wymagać, aby strony odpowiedzialne za dostarczanie informacji zachowały kopię zgodnie ze wskazówkami właściwych organów krajowych.
2.
Formularze są drukowane na papierze, na którym można pisać oraz ważącym nie mniej niż 70 g/m2.
Papier jest białego koloru. Druk jest czerwonego koloru.
Używany papier oraz druk muszą spełniać wymagania techniczne sprzętu optycznego rozpoznania znaków (OCR).
Pola i podpodziały mają następujące wymiary: w poziomie w jednostkach 1/10 cala i w pionie w jednostkach – 1/6 cala.
Formularze mają następujące wymiary: 210 × 297 mm przy maksimum tolerancji odchylenia przy wymiarze długości: od –5 do +8 mm.
3.
Warunki, w jakich formularze mogą być wytwarzane z wykorzystaniem technik reprodukcji stanowiących odstępstwo od przepisów ust. 2 akapit pierwszy i drugi, są określane przez Państwa Członkowskie, które stosownie powiadamiają o nich Komisję.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie nieodpłatnie przekazują stronom odpowiedzialnym za dostarczanie informacji formularze na wzór próbek stanowiących Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Corocznie, na koniec okresu sprawozdawczego, Komisja dokonuje wkładu w koszty poniesione przez Państwa Członkowskie w związku z drukiem tych formularzy i rozprowadzeniem ich urzędowo pocztą.
Wkład ten jest obliczany proporcjonalnie do liczby formularzy, które strony odpowiedzialne za dostarczanie informacji faktycznie przesłały właściwym organom krajowym w danym roku.
Artykuł 5
Strony odpowiedzialne za dostarczanie informacji, które chcą korzystać z środków przekazu magnetycznego lub elektronicznego, wcześniej komunikują swój zamiar organom krajowym odpowiedzialnym za sporządzanie statystyki w sprawie handlu między Państwami Członkowskimi.
Strony odpowiedzialne za dostarczanie informacji, w takim przypadku stosują się do odpowiednich przepisów przyjętych przez Komisję oraz wskazówek wydanych przez wyżej wymienione organy na mocy wspomnianych przepisów uwzględniając sprzęt techniczny, do którego mają dostęp.
Wskazówki te zawierają w swych zasadach strukturalnych komunikat Cusdec oznaczony i aktualizowany przez Edifact Bard ONZ - Message Design Group 3 oraz są zgodne z przepisami odnoszącymi się do podzestawu Interstat tego komunikatu, który Komisja publikuje w podręczniku użytkownika.
Artykuł 6
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2, strony odpowiedzialne za dostarczanie informacji, które chcą wykorzystać formularze statystyczne Jednolitego Dokumentu Administracyjnego jako środka przekazu informacji zgodnie z rozporządzeniem Rady 717/91 [4], stosują wskazówki wydane przez właściwe organy krajowe.
Organy te przesyłają kopie tych wskazówek do Komisji.
2.
Państwa Członkowskie, które ustanowią środki przekazu inne niż te określone w art. 2 lub w art. 5 powyżej, lub w ust. 1 niniejszego artykułu, stosownie powiadamiają Komisję z wyprzedzeniem.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wzór takiego środka przekazu i/lub przekazują szczegóły odnośnie do jego użytkowania.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92
z dnia 11 grudnia 1992 r.
ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja rozpocznie program pracy dotyczący stopniowego badania substancji czynnych dostępnych na rynku w dwa lata po dacie notyfikacji dyrektywy 91/414/EWG;
mając do czynienia z bardzo dużą liczbą substancji czynnych znajdujących się na rynku w tym czasie, wybór został już dokonany, biorąc pod uwagę w zrównoważony sposób takie aspekty, jak zdrowie i/lub dane środowisko, możliwość występowania pozostałości w produktach poddanych obróbce, znaczenie dla rolnictwa preparatów zawierających te substancje, wszelkie oczywiste braki danych (lub odwrotnie, obecność kompletu, uaktualnionych danych) oraz wszelkie podobieństwa właściwości chemicznych lub biologicznych;
należy określić relacje między producentami, Państwami Członkowskimi a Komisją oraz zobowiązania każdej ze stron do wykonania programu;
należy przewidzieć procedurę powiadamiania, za pomocą której producenci mają prawo informowania Komisji o tym, że w ich interesie leży zabezpieczenie włączenia substancji czynnej do załącznika I tej dyrektywy i o ich zobowiązaniu się do przedłożenia wszelkich niezbędnych danych dla prawidłowej oceny i podjęcia decyzji w sprawie tej substancji czynnej w świetle kryteriów włączania określonego w art. 5 dyrektywy 91/414/EWG;
konieczne jest określenie zobowiązań powiadamiających w odniesieniu do formatów, okresów i władz otrzymujących informacje, które należy przedkładać; muszą zostać określone konsekwencje administracyjne będące następstwem niewywiązania się z tych zobowiązań;
przy dokonywaniu tej oceny należy również wziąć pod uwagę informacje techniczne lub naukowe dotyczące ewentualnych szkodliwych oddziaływań substancji czynnej lub jej pozostałości przedłożone w odpowiednim terminie przez jakiekolwiek inne zainteresowane strony;
badania oceniające powinny być rozdzielone między właściwe władze Państw Członkowskich; dlatego dla każdej substancji czynnej powinno być wyznaczone Państwo Członkowskie sprawozdawca w celu zbadania i dokonania oceny przedłożonych informacji w ścisłych konsultacjach z ekspertami z pozostałych Państw Członkowskich i przedstawienia Komisji wyników tej oceny oraz zalecenia podjęcia decyzji w odniesieniu do danej substancji czynnej;
procedury ustanowione w tym rozporządzeniu nie powinny naruszać procedur, jakie należy podjąć w ramach innych przepisów prawa wspólnotowego;
w celu uniknięcia dublowania prac, w szczególności doświadczeń z wykorzystaniem kręgowców, przepisy szczególne muszą przewidzieć zachęcanie producentów do przedkładania wspólnej dokumentacji;
procedury na podstawie rozporządzenia nie powinny mieć wpływu na możliwość prowadzenia dochodzenia i podjęcie działań zapobiegawczych zgodnie z dyrektywą Rady 79/117/EWG [2], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 91/188/EWG [3], w przypadku gdy informacje, które stają się dostępne dla Komisji, wskazują, że mogą być spełnione wymogi dla wprowadzenia zakazu przewidzianego w dyrektywie 79/117/EWG; w momencie przyjęcia niniejszego rozporządzenia takie informacje dotyczące atrazyny i kwintocenu są badane w sposób szczególny;
obecnie muszą zostać podjęte środki proceduralne i administracyjne w celu zapewnienia, że ocena substancji czynnych może się skutecznie rozpocząć od dnia wprowadzenia w życie dyrektywy 91/414/EWG;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wykonywania pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG (zwanej dalej "dyrektywą"). Pierwszy etap obejmuje ocenę substancji wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Przepisy art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 6 ust. 4 akapit drugi dyrektywy nie stosują się do substancji wymienionej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, dopóki procedury przewidziane w tym rozporządzeniu w odniesieniu do takiej substancji nie zostaną zakończone.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla:
a) przeglądów przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie, w szczególności przeglądów w związku z odnawianiem zezwoleń na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy;
b) przeglądów dokonywanych przez Komisję na podstawie art. 5 ust. 5 dyrektywy;
c) ocen przeprowadzanych na podstawie dyrektywy 79/117/EWG.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia "środki ochrony roślin", "substancje", "substancje czynne", "preparaty" i "dopuszczenie środka ochrony roślin" mają znaczenie określone w art. 2 dyrektywy.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia będą stosowane następujące definicje:
a) "Producenci" oznaczają
- w odniesieniu do substancji czynnych wyprodukowanych we Wspólnocie – producenta lub osobę posiadającą siedzibę we Wspólnocie, wyznaczoną przez producenta jako jego jedyny przedstawiciel,
- w odniesieniu do substancji czynnych wyprodukowanych poza Wspólnotą – osobę posiadającą siedzibę we Wspólnocie i wyznaczoną przez producenta jako jego jedyny przedstawiciel lub, w każdym przypadku, gdy taka osoba nie została wyznaczona, importera(-ów) przywożącego do Wspólnoty substancję czynną, w czystej postaci lub w postaci preparatu;
b) "Komitet" oznacza Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin, określony w art. 19 dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wyznaczają organ mający koordynować współpracę z producentami, pozostałymi Państwami Członkowskimi i Komisją oraz ogólnie w celu wykonywania programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy i powiadamiają Komisję o nazwie wyznaczonego organu.
Artykuł 4
1.
Każdy producent zamierzający uzyskać włączenie substancji czynnej określonej w załączniku I albo jej soli, estrów lub amin do załącznika I do dyrektywy powiadamia o tym Komisję w ciągu sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Bez uszczerbku dla powyższego akapitu producenci substancji czynnej określonej w załączniku I są również zobowiązani do powiadomienia Komisji w tym samym okresie, gdy już nie dążą do ich włączenia do załącznika I do dyrektywy.
2.
Powiadomienie Komisji musi być przesłane do DG VI, rue de la Loi 200, B-1049, Bruksela, zgodnie z powiadomieniem jak podano w załączniku II, wypełnionym i zawierającym zobowiązanie określone w części 5 wzoru powiadomienia.
3.
Każdy producent, który nie powiadomił w terminie o danej substancji czynnej określonej w ust. 1, będzie mógł wziąć udział w programie określonym w art. 1 tylko wspólnie z innymi powiadamiającymi o tej substancji czynnej lub w przypadku określonym w jego ust. 4, wspierając powiadamiające Państwo Członkowskie, za zgodą pierwotnych powiadamiających.
4.
Komisja informuje Państwa Członkowskie za pośrednictwem Komitetu, jeżeli dla danej substancji czynnej żaden producent nie przedstawił powiadomienia zgodnie z ust. 2.
Państwa Członkowskie mogą zadeklarować swój interes w zabezpieczeniu włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy przy użyciu wzoru powiadomienia zamieszczonego w jego załączniku II.
Powiadomienie musi być przesłane Komisji możliwe najszybciej i nie później niż w sześć miesięcy po poinformowaniu Państw Członkowskich przez Komisję.
Po przedstawieniu powiadomienia Państwo Członkowskie wypełnia zobowiązania producenta określone w art. 5 i 8.
5.
Jeżeli, po zastosowaniu powyższej procedury, żaden producent ani Państwo Członkowskie nie powiadomiło o swoim interesie uzyskaniem włączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, decyzja o niewłączaniu tej substancji czynnej może być podjęta zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit ostatni dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Komisja bada razem z Komitetem powiadomienia określone w art. 4 ust. 2 i 4.
2.
Po badaniu określonym w ust. 1 przyjmowane są decyzje zgodnie z procedurą na podstawie art. 19 dyrektywy, w formie rozporządzenia, dotyczące:
a) wykazu substancji czynnych przyjętego dla dokonania oceny w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy;
b) wyznaczenia Państwa Członkowskiego sprawozdawcy dla każdej czynnej substancji włączonej do wykazu określonego w lit. a).
3.
W wykazie określonym w ust. 2 lit. a) niektóre substancje o podobnych strukturach lub właściwościach chemicznych mogą być pogrupowane razem; jeżeli powiadomiono o jakiejkolwiek substancji czynnej o różnym składzie, co może prowadzić do różnych własności toksycznych lub mieć różny wpływ na środowisko, mogą być one wymienione oddzielnie.
4.
Dla każdej substancji przyjętej do oceny rozporządzenie, określone w ust. 2, podaje:
- nazwy wszystkich producentów, którzy przedstawili powiadomienia zgodnie z art. 2 ust. 1 lub, gdzie stosowne, Państwa Członkowskie, które przedstawiły powiadomienia na mocy art. 4 ust. 4,
- nazwę Państwa Członkowskiego wyznaczonego na sprawozdawcę,
- termin przedłożenia Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy dokumentacji określonej w art. 6, ogólnie ustanawiany okres 12 miesięcy na zebranie dokumentów oraz na przedłożenie przez zainteresowane strony informacji technicznych lub naukowych w odniesieniu do potencjalnie niebezpiecznych oddziaływań substancji lub jej pozostałości na zdrowie ludzi i/lub zwierząt i/lub na środowisko.
5.
Jeżeli podczas ponownej oceny określonej w art. 6, 7 i 8 brak równowagi staje się oczywisty w rozłożeniu zobowiązań ponoszonych przez Państwa Członkowskie jako sprawozdawców, może zostać podjęta decyzja z wykorzystaniem procedury określonej w art. 19 dyrektywy o wyznaczeniu innego Państwa Członkowskiego jako sprawozdawcy dla konkretnej substancji.
Artykuł 6
1.
W terminach określonych w art. 5 ust. 4 tiret trzecie powiadamiający określeni w rozporządzeniu w określonym artykule muszą indywidualnie lub wspólnie przesłać do wyznaczonego organu Państwa Członkowskiego sprawozdawcy dla jakiejkolwiek danej substancji czynnej:
a) skróconą dokumentację określoną w ust. 2; oraz
b) kompletną dokumentację określoną w ust. 3.
Informacje te przesyłają również ekspertom określonym w art. 7 ust. 2 I, jeśli jest to wymagane, do właściwego organu określonego w art. 3 każdego Państwa Członkowskiego.
W przypadku gdy dla jakiejkolwiek substancji rozporządzenie przewidziane w art. 5 ust. 4 wskazuje kilka powiadomień, osoby powiadamiające podejmują wszelkie racjonalne działania, aby wspólnie przedstawić dokumenty wskazane w pierwszym akapicie.
W przypadku gdy dokumentacja nie została przedstawiona przez wszystkich powiadamiających, informuje się o poczynionych próbach i powodach, dla których niektórzy producenci nie uczestniczyli w jej przygotowaniu.
2.
Skrócona dokumentacja zawiera:
a) kopię powiadomienia; w przypadku wspólnego wniosku złożonego przez kilku producentów – kopię powiadomień przedstawionych zgodnie z art. 4 i nazwisko osoby wyznaczonej przez danych producentów jako odpowiedzialnej za wspólną dokumentację i przetworzenie dokumentacji zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia;
b) zalecane warunki wykorzystywania substancji czynnej, do uwzględnienia w związku z jej włączeniem do załącznika I do dyrektywy;
c) dla każdego punktu załącznika II do dyrektywy dostępną skróconą dokumentację i wyniki prób, nazwisko osoby lub nazwę instytutu, które przeprowadzały próby; te same informacje dla każdego punktu załącznika III do dyrektywy odpowiednie do oceny kryteriów określonych w art. 5 dyrektywy oraz dla jednego lub więcej preparatów, które są reprezentatywne dla warunków wykorzystania określonych w lit. b);
d) jeżeli informacje określone w niektórych punktach lit. c) nie są dostępne:
- zgodnie z przepisami wprowadzającymi załączników II i III do dyrektywy naukowe lub techniczne powody wykazujące, że takie informacje nie są konieczne dla dokonania oceny substancji czynnej zgodnie z kryteriami określonymi w art. 5 dyrektywy,
- lub zobowiązanie producenta lub producentów przedkładających dokumentację, że brakujące dane zostaną przesłane w późniejszym terminie; musi zostać przedłożony szczegółowy harmonogram i dokumenty wskazujące, że zobowiązanie to może zostać wykonane.
3.
Pełna dokumentacja zawiera protokoły i kompletne sprawozdania z badań, dotyczące wszystkich informacji określonych w ust. 2 lit. c).
4.
W przypadku gdy dla jakiejkolwiek danej substancji czynnej dokumentacje określone w ust. 1 nie zostaną przesłane w terminie ustanowionym w art. 5 ust. 4 lub gdy przesłane dokumentacje wyraźnie nie spełniają wymogów ustanowionych w ust. 2 i 3, Państwo Członkowskie sprawozdawca powiadamia Komisję, podając przyczyny, na które powołują się powiadamiający.
5.
Na podstawie sprawozdania Państwa Członkowskiego sprawozdawcy określonego w ust. 4 Komisja przedstawia Komitetowi projekt decyzji o niewłączaniu substancji czynnej do załącznika I, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit ostatni dyrektywy, chyba że:
- nie zostanie przyznany nowy termin na przedłożenie dokumentacji spełniającej wymogi ust. 2 i 3; nowy termin zostanie przyznany tylko w przypadku, gdy zostanie udowodnione, że zwłokę spowodowały starania podjęte w celu przedstawienia wspólnych dokumentacji lub siła wyższa,
- Państwo Członkowskie informuje Komisję o swoim zamiarze zabezpieczenia włączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy oraz o swojej gotowości do zapewnienia właściwych dokumentacji określonych w ust. 1, a także do pełnienia obowiązków powiadamiającego określonych w art. 7 i 8.
Artykuł 7
1.
W odniesieniu do każdej substancji czynnej, dla której został wyznaczony sprawozdawca, Państwo Członkowskie:
a) bada dokumentacje określone w art. 6 ust. 2 i 3 w kolejności, w jakiej je otrzymało od danego powiadamiającego lub powiadamiających, jak również wszelkie informacje określone w art. 5 ust. 4 tiret trzecie i wszelkie inne dostępne informacje; jeżeli dla jednej substancji czynnej złożono kilka dokumentacji, dokumentacja przedstawiona jako ostatnia ustali kolejność ich badania;
b) bezzwłocznie po zbadaniu dokumentacji zapewni, aby powiadamiający przedłożyli uaktualnioną skróconą dokumentację pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji;
c) przesyła Komisji możliwie jak najszybciej i najpóźniej w ciągu 12 miesięcy po otrzymaniu dokumentacji określonej w z art. 6 ust. 2 i 3 sprawozdanie z jego oceny dokumentacji, łącznie z zaleceniem:
- włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, podając warunki jej włączenia, lub
- wycofania substancji czynnej z obrotu, lub
- zawieszenia obrotu substancją czynną z opcją ponownego rozważenia włączenia substancji czynnej do załącznika I, po przedłożeniu wyników dodatkowych prób lub dodatkowych informacji określonych w sprawozdaniu, lub
- odroczenia jakiejkolwiek decyzji w sprawie ewentualnego włączenia w oczekiwaniu na przedłożenie wyników dodatkowych prób lub informacji określonych w sprawozdaniu.
2.
Od początku badania określonego w ust. 1 lit. a) Państwo Członkowskie sprawozdawca może żądać od powiadamiających, aby poprawili dokumentacje lub je uzupełnili.
Ponadto podczas badania Państwo Członkowskie sprawozdawca zasięga opinii ekspertów z innych Państw Członkowskich, zatwierdzonych przez Komisję na wniosek zainteresowanego Państwa, w odniesieniu do całości lub pewnych części dokumentacji.
3.
Po otrzymaniu skróconej dokumentacji i sprawozdania określonego w ust. 1 Komisja przekazuje dokumentację i sprawozdanie do zbadania Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin.
Po przeprowadzeniu badania Komisja, bez uszczerbku dla jakiegokolwiek wniosku, jaki może przedłożyć w celu zmiany Załącznika do dyrektywy 79/117/EWG, przedstawia Komitetowi albo projekt dyrektywy dotyczącej włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, ustalając (gdzie stosowne) warunki dla takiego włączenia, albo projekt decyzji, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit ostatni dyrektywy, o niewłączaniu tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy.
4.
Jednakże gdy po badaniu określonym w ust. 3 wymagane jest przedłożenie wyników niektórych dodatkowych prób lub dodatkowych informacji, Komisja ustala:
- termin, w którym wyniki lub informacje muszą zostać przedłożone Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy oraz ekspertom wyznaczonym zgodnie z ust. 2 powyżej,
- termin, w którym dani powiadamiający muszą powiadomić Państwo Członkowskie sprawozdawcę i Komisję o swoim zobowiązaniu do przekazania wymaganych wyników lub informacji w terminie ustanowionym w tiret pierwszym.
5.
Komisja przedkłada Komitetowi projekt decyzji o niewłączaniu substancji do załącznika I do dyrektywy. Zgodnie z jej art. 8 ust. 2 akapit ostatni w przypadku gdy:
- dani powiadamiający nie powiadomili o swoim zobowiązaniu się do przedłożenia wymaganych wyników w terminie określonym w ust. 4 tiret drugie,
- Państwo Członkowskie sprawozdawca poinformowało Komisję, że wyniki określone w ust. 4 tiret pierwsze nie zostały przedłożone w ustanowionym terminie.
Artykuł 8
1.
Po otrzymaniu wyników dodatkowych prób lub dodatkowych informacji Państwo Członkowskie sprawozdawca musi:
a) zbadać je w powiązaniu z wynikami podanymi w już złożonej dokumentacji dotyczącej danej substancji;
b) bezzwłocznie po takim badaniu zapewnić, aby podsumowania dodatkowych prób i wyników tych prób lub dodatkowych informacji były wysłane przez powiadamiającego do innych Państw Członkowskich i Komisji;
c) powiadomić Komisję możliwie najszybciej i najpóźniej w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania wyników lub informacji o sprawozdaniu z oceny całej dokumentacji, łącznie z zaleceniem:
- włączenia substancji czynnej do załącznika I z podaniem warunków takiego włączenia,
- utrzymania lub zmiany warunków włączenia, w przypadku gdy substancja jest już włączona do załącznika I, lub
- wycofania substancji czynnej z obrotu, lub
- zawiesić obrót substancją czynną z opcją ponownego rozważenia włączenia substancji czynnej do załącznika I po przedłożeniu wyników niektórych dodatkowych prób lub informacji w celu wyjaśnienia wszelkich niejednoznacznych punktów wynikających z dodatkowych prób lub informacji przedłożonych zgodnie z art. 7 ust. 4,
- lub odłożenia decyzji w oczekiwaniu na przedłożenie niektórych wyników dalszych prób w celu wyjaśnienia wszelkich niejednoznacznych punktów wynikających z wyników dodatkowych prób przedłożonych zgodnie z art. 7 ust. 4, w przypadku gdy wyniki dodatkowych prób lub informacji nie pozwalają na wyciągnięcie ostatecznych wniosków.
2. Procedura przewidziana w art. 7 ust. 2 stosowana jest do badań określonych w ust. 1 lit. a).
3.
Po otrzymaniu podsumowania i sprawozdania określonego w ust. 1 Komisja przekazuje je Komitetowi do zbadania w świetle już przeprowadzonego badania zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit pierwszy.
Po tym badaniu Komisja, bez uszczerbku dla wszelkich wniosków, jakie może przedłożyć w celu zmiany Załącznika do dyrektywy 79/117/EWG, przedstawia Komitetowi projekt decyzji o włączeniu substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, ustalając (gdzie stosowne) warunki dla takiego włączenia albo projekt decyzji zgodny z art. 8 ust. 2 akapit ostatni dyrektywy, według których ta substancja czynna nie jest włączona do załącznika I. W przypadku substancji czynnej już wymienionej w wykazie w danym Załączniku projekt decyzji może zmieniać zasady regulujące włączenie.
4. Jeżeli po zbadaniu przez Komitet wskazany w powyższym ust. 3 akapit pierwszy, niezbędne są wyniki dalszych prób, stosuje się art. 7 ust. 4 i 5 oraz art. 8 ust. 1. W takich przypadkach Komisja podaje danym powiadamiającym jego szczegółowe powody, dla których wymagane są dodatkowe próby.
Artykuł 9
W przypadku gdy w odniesieniu do substancji wymienionej w załączniku A Komisja przedstawi wniosek o całkowity zakaz na podstawie dyrektywy 79/117/EWG, okresy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zostają zawieszone do momentu podjęcia decyzji w sprawie tej propozycji.
W przypadku gdy Rada zdecyduje o całkowitym zakazie substancji w Załączniku do dyrektywy 79/117/EWG, procedura na podstawie niniejszego rozporządzenia zostanie zakończona.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3602/92
z dnia 14 grudnia 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 27/85 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 ustanawiającego specjalne środki w odniesieniu do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2262/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające specjalne środki w odniesieniu do oliwy z oliwek [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 593/92 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 Komisja może uczestniczyć w dyskusjach prowadzonych przez zarząd agencji; w związku z tym należy ustanowić sposób takiego uczestnictwa w dyskusjach w przypadku czterech agencji;
na mocy art. 1 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 Państwa Członkowskie powinny stosować się do ustaleń agencji oraz regularnie informować Komisję o szczegółach podjętych działań oraz stosowanych sankcjach wynikających z ustaleń agencji; należy ustanowić częstotliwość przekazywania tych informacji oraz ich zakres;
jak wynika z doświadczeń, okres przewidziany w art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 27/85 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2427/86 [4], w jakim Komisja powinna podjąć decyzję w odniesieniu do kwoty odzwierciedlającej rzeczywiste wydatki agencji, jest zbyt krótki; z tego powodu okres ten należy przedłużyć;
kontrole w celu sprawdzenia właściwego stosowania reguł wspólnotowych pociągają za sobą wysiłki, aby zagwarantować odpowiednią jakość oliwy z oliwek; dlatego należy umożliwić agencjom pobieranie próbek oliwy znajdującej się w posiadaniu podmiotów gospodarczych objętych uzgodnieniami kontrolnymi;
należy sporządzić harmonogram prac agencji;
należy określić dziedziny, w których personel odpowiedzialny za kontrole powinien posiadać niezbędną wiedzę techniczną;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 27/85 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"3. Liczba członków personelu znajdująca się na liście płac agencji, ich poziom przeszkolenia i doświadczenia, udostępniony im zasoby oraz sposób zorganizowania departamentów agencji muszą umożliwiać wykonywanie obowiązków wynikających z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84.
W szczególności personel odpowiedzialny za kontrolę posiada niezbędną wiedzę techniczną oraz doświadczenie umożliwiające mu przeprowadzanie kontroli, co określają dokładnie rozporządzenie Rady (EWG) nr 3089/78 [5] oraz (EWG) nr 2261/84 [6], oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3061/84 [7] i (EWG) nr 2677/85 [8], w szczególności w przypadku oceny danych agronomicznych, kontroli technicznych fabryk i zakładów przetwórczych oraz weryfikacji ewidencji towarowej i rachunków.
4.
W celu wykonania obowiązków nałożonych przez rozporządzenie (EWG) nr 2262/84, określone Państwa Członkowskie przyznają urzędnikom odpowiednie kompetencje do uzyskiwania wszelkich informacji lub dowodów oraz do przeprowadzania wszelkiego rodzaju czynności sprawdzających wymaganych przy kontroli określonej przez niniejsze przepisy, w szczególności:
a) upoważnienie do kontrolowania ksiąg i innych dokumentów handlowych;
b) upoważnienie do sporządzania kopii lub wyciągów z dokumentacji przedsiębiorstwa;
c) prawo do żądania informacji ustnej na miejscu;
d) prawo do dostępu na teren wszystkich zakładów oraz gruntu objętych procedurą kontrolną;
e) upoważnienie do pobierania prób oliwy znajdującej się w posiadaniu osób fizycznych lub prawnych podlegających kontroli.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie wymagane środki w celu ochrony praw nadanych przez wewnętrzne przepisy krajowe w odniesieniu do wyżej wymienionych osób fizycznych i prawnych mogących podlegać kontroli.
Państwa Członkowskie uznają ustalenia urzędników za ostateczne w swoim wewnętrznym porządku prawnym.".
2.
W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Od roku gospodarczego 1985/86 agencje przedstawiają harmonogram prac oraz szacunki budżetowe na każdy rok gospodarczy.
Bez uszczerbku dla warunków ustanowionych w obowiązujących regułach wspólnotowych, harmonogram sporządza się w oparciu o reprezentatywną grupę podmiotów gospodarczych, jakie obejmować może procedura kontrolna.
Jednakże pierwszeństwo przy kontroli stanowią wszelkie obszary i rejony działalności, na których występuje duże zagrożenie występowania nieprawidłowości.
2.
Harmonogram prac zawiera:
a) plan wykorzystania danych z plików komputerowych określonych w art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84; dane takie zawierają informacje z rejestru upraw drzew oliwnych;
b) harmonogram oraz opis czynności, jakie agencja zamierza przeprowadzić w ramach inspekcji;
c) harmonogram działań, jakie agencja przeprowadzi w celu ustalenia wielkości zbiorów oliwek oraz uzysk oliwy;
d) opis czynności sprawdzających, jakie mają zostać przeprowadzone w zakresie ostatecznych zastosowań oliwy, oliwy z dalszych tłoczeń oraz produktów ubocznych, jak również w zakresie pochodzenia oliwy oraz oliwy z dalszych tłoczeń z przywozu;
e) wykaz wszelkich czynności, jakie mają zostać przeprowadzone na żądanie określonego Państwa Członkowskiego lub Komisji zgodnie z art. 1 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2262/84;
f) szczegóły planowanego przez agencję szkolenia personelu;
g) wykaz urzędników odpowiedzialnych za kontakty z Komisją.
Ponadto agencja wskazuje szacowaną liczbę wymaganych roboczodni niezbędnych w odniesieniu do każdego rodzaju czynności w harmonogramie prac".
b) W ust. 3 pkt 8 i 9 otrzymują brzmienie:
"8) Wkład Wspólnoty na mocy art. 1 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84.
9.
Dochód zgodnie z art. 1 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84".
3.
W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Komisja może w terminie 30 dni oraz bez uszczerbku dla obowiązków określonego Państwa Członkowskiego zażądać wprowadzenia przez to państwo wszelkich zmian w budżecie lub harmonogramie prac, jakie Komisja uznała za właściwe.".
b) w ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w przypadku zaistnienia sytuacji wyjątkowej w postaci możliwości nadużycia poważnie zagrażającego prawidłowemu stosowaniu reguł wspólnotowych dotyczących oliwy, agencja informuje Komisję oraz Państwo Członkowskie, którego to zagrożenie dotyczy.
W takim przypadku agencja może dokonać zmian w sporządzonym przez siebie planie oraz czynnościach kontrolnych po uzyskaniu zgody danego Państwa Członkowskiego.
Państwo to informuje o tym bezzwłocznie Komisję.".
4.
W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Agencja nie później niż 30 dni po zakończeniu każdego kwartału przedkłada danemu Państwu Członkowskiemu oraz Komisji sprawozdanie zbiorcze w zakresie prac przeprowadzonych przez agencję wraz ze sprawozdaniem finansowym przedstawiającym sytuację przepływów środków pieniężnych oraz wydatków poniesionych przez agencję w odniesieniu do każdego działu budżetowego, jak również wykaz odnotowanych naruszeń przepisów, skutkujących sankcjami administracyjnymi lub karnymi wykazanych w toku kontroli przeprowadzonych w kwartale.
3.
Przedstawiciele Komisji z danego Państwa Członkowskiego oraz agencji zbierają się co najmniej raz na kwartał w celu przeanalizowania prac wykonanych przez agencję, prac, jakie agencja zamierza przeprowadzić w przyszłości, wyników tych prac oraz ogólnej działalności agencji".
b) Dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4. W celu zapewnienia przedstawicielstwa Komisji w organach zarządzających agencji, zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84, agencja powiadamia Komisję przy użyciu teleksu lub telefaksu, z co najmniej sześciodniowym wyprzedzeniem, o każdym posiedzeniu jej organów decyzyjnych lub zarządzających, o dacie takiego posiedzenia, jego programie oraz dokumentach, jakie będą omawiane na tym posiedzeniu."
5.
W art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Nie później niż sześć miesięcy od wyznaczonego dnia Komisja podejmie decyzję dotyczącą kwoty odzwierciedlającej rzeczywiste wydatki agencji, która ma być przekazana produkcyjnemu Państwu Członkowskiemu za dany rok.
Kwotę tą, pomniejszoną o zaliczki, określone w ust. 4, wypłaca się bezpośrednio po stwierdzeniu wykonania prac w ramach obowiązków agencji."
6.
Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84, w terminie 30 dni od zakończenia danego kwartału, Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
- wykaz naruszeń skutkujących sankcjami administracyjnymi lub karnymi, odnotowanych przez agencję w wyniku kontroli przeprowadzonych w przeciągu ostatniego kwartału, określający rodzaj i powagi tych naruszeń,
- orzeczenia odnoszące się do sankcji administracyjnych i karnych lub decyzji o odstąpieniu od ich zastosowania wydane przez właściwe władze Państw Członkowskich na podstawie wykazu sporządzonego przez agencję, określoną w poprzednim tiret, z wyszczególnieniem, w odniesieniu do każdego orzeczenia w sprawie zastosowania sankcji, rodzaju, powagi oraz skutków takiej sankcji, kwotę wszelkich nałożonych grzywien, a tam gdzie jest to właściwe, fakt, iż naruszenie stanowi drugie lub kolejne przestępstwo, jak również określenie osoby fizycznej i prawnej, na którą nałożono sankcję oraz właściwe władze, które zastosowały tę sankcję."
7.
Skreśla się art. 8 i art. 9 akapit drugi.
8.
W art. 9 akapit pierwszy otrzymuje oznaczenie art. 8.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3615/92
z dnia 15 grudnia 1992 r.
w sprawie ustalenia ilości produktów rolnych, jakie należy brać pod uwagę przy obliczaniu refundacji płatnych w przypadku wywozu towarów określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3035/80
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2071/92 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 4 oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych określonych w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3035/80 z dnia 11 listopada 1980 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu i kryteria ustalania kwoty takich refundacji [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3381/90 [4], a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3035/80 przewiduje, że refundacje są przyznawane z tytułu wywozu niektórych produktów rolnych wykorzystywanych do wytwarzania niektórych towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu; w odniesieniu do wywozu towarów wymienionych w załączniku B do tego rozporządzenia jego art. 3 przewiduje, że refundacja może być przyznana w odniesieniu do ilości produktu rolnego wykorzystanego do produkcji wywożonych towarów;
rozporządzenie (EWG) nr 3035/80 zostało przyjęte w zastosowaniu niektórych rozporządzeń Rady w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych, włączając rozporządzenie (EWG) nr 804/68; art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 i odpowiednie artykuły innych podstawowych rozporządzeń przewidują, że różnica między ceną we Wspólnocie a cenami na rynku światowym przedmiotowych produktów rolnych może być objęta refundacją w stopniu, w jakim jest to konieczne dla umożliwienia wywozu tych produktów w postaci niektórych towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu;
w rezultacie w celu zakwalifikowania do refundacji wykorzystane produkty rolne oraz w szczególności towary wytworzone z takich produktów muszą z tego powodu zostać wywiezione; każdy wyjątek od tej zasady może być dopuszczony jedynie w bardzo ograniczonym zakresie;
jednakże w trakcie procesu wytwarzania wspomnianych towarów producenci ponoszą nieuniknione straty surowców, za które ceny wspólnotowe zostały jednak wypłacone, podczas gdy straty producentów prowadzących działalność gospodarczą poza Wspólnotą ograniczone są do światowych cen rynkowych;
pojęcie produktów faktycznie wykorzystanych do produkcji towarów wywożonych stanowiło przedmiot rozbieżnych interpretacji w poszczególnych Państwach Członkowskich; Trybunał Obrachunkowy w swoim rocznym sprawozdaniu [5] poczynił uwagi dotyczące zgodnego zarządzania stratami;
niezbędne jest ustanowienie wspólnych reguł ustalania pojęcia ilości produktów rolnych faktycznie wykorzystanych w procesie produkcji towarów wywożonych;
w trakcie procesu wytwarzania niektórych towarów otrzymywane są produkty uboczne, których wartość zdecydowanie różni się od wartości głównych produktów; wiele z tych produktów ubocznych może być wykorzystanych jedynie jako pasza dla zwierząt;
środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów stosowania art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3035/80:
1) ilości produktów rolnych faktycznie wykorzystanych w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3035/80 mogą być zgłoszone przez odniesienie do wykazu złożonego we właściwych władzach Państwa Członkowskiego produkcji lub wywozu;
2) do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "straty" oznaczają ilości produktów lub towarów wynikające z danego procesu produkcyjnego od etapu, na którym produkt rolny jest wykorzystywany w stanie nieprzetworzonym, do wytwarzania, inne niż ilości towarów, które są faktycznie wywożone, inne niż pozostałości określone w lit. b) oraz produkty uboczne określone w lit. c) oraz które nie mogą być skomercjalizowane,
b) "pozostałości" oznaczają produkty danego procesu produkcyjnego, o składzie wyraźnie różnym od towarów faktycznie wywożonych i które nie mogą być skomercjalizowane,
c) "produkty uboczne" oznaczają ilości produktów lub towarów uzyskiwanych w toku danego procesu produkcyjnego, o składzie lub cechach wyraźnie różnych od towarów faktycznie wywożonych oraz które nadają się do wprowadzenia do obrotu;
3) jednakże do celów niniejszego rozporządzenia:
a) produkty otrzymane w toku danego procesu produkcyjnego, o składzie wyraźnie różnym od towarów faktycznie wywożonych, sprzedawane za opłatą pokrywającą wyłącznie koszty poniesione w związku z ich zbytem, nie są uznawane za wprowadzone do obrotu,
b) produkty lub towary wynikające z danego procesu produkcyjnego oraz które można zbyć, odpłatnie lub nieodpłatnie, wyłącznie jako pasze dla zwierząt, wliczane są do strat przewidzianych w pkt 2 lit. a);
4) do celów ustalenia ilości produktów rolnych faktycznie wykorzystanych stosuje się następujące zasady:
a) wszystkie produkty rolne wykorzystane w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3035/80 oraz które uprawniają do refundacji, ale zanikają w toku normalnego procesu produkcyjnego (na przykład w postaci pary lub dymu, lub w wyniku przemiany w pył lub popiół nienadające się do wykorzystania), kwalifikują się do refundacji w odniesieniu do wykorzystanych ilości,
b) ilość towarów, które nie są faktycznie wywiezione, nie kwalifikuje się do refundacji w odniesieniu do faktycznie wykorzystanych ilości produktów rolnych, bez uszczerbku dla przepisów lit. c).
Jeżeli towary te mają taki sam skład jak towary faktycznie wywożone, może być zastosowane proporcjonalne zmniejszenie ilości produktów rolnych faktycznie wykorzystanych do wytwarzania tych ostatnich,
c) na zasadzie odstępstwa od lit. b) mogą być uwzględniane straty wynoszące wagowo 2 % lub mniejsze właściwe dla produkcji towarów.
Próg 2 % jest wyliczony proporcjonalnie do wagi wykorzystanej suchej masy wszystkich użytych surowców po odjęciu ilości określonych w lit. a), w odniesieniu do wagi suchej masy towarów faktycznie wywożonych, lub inną metodą obliczania właściwą dla warunków wytwarzania towarów.
Próg 2 % może być zastąpiony wyższym progiem zgodnie z warunkami pkt 5,
d) w przypadku gdy straty właściwe dla wytwarzania przekraczają 2 % lub określony próg ustanowiony zgodnie z pkt 5, nadwyżka strat nie kwalifikuje do refundacji w odniesieniu do faktycznie wykorzystanych ilości produktów rolnych.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego może jednak zaakceptować uzasadnione wyższe straty.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przypadkach, w których zostało to zastosowane,
e) ilości produktów rolnych faktycznie wykorzystanych, wchodzących w skład pozostałości określonych w pkt 2 lit. b) są uwzględniane przy przyznawaniu refundacji,
f) w przypadku uzyskania produktów ubocznych ilości produktów rolnych faktycznie wykorzystanych przypisywane są odpowiednio do towaru wywożonego i produktów ubocznych,
g) jeżeli nie jest możliwe przypisanie faktycznie wykorzystanych produktów rolnych odpowiednio do towarów wywożonych i produktów ubocznych (gdzie właściwe – za pomocą analizy), Komisja jest powiadamiana o takim przypadku w celu zasięgnięcia jej opinii.
Komisja przekazuje swoją opinię wszystkim Państwom Członkowskim w celu jej jednolitego stosowania;
5) Komisja ustala stopniowo, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 oraz z odpowiednimi przepisami innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3035/80, wyższe specyficzne progi w odniesieniu do niektórych towarów na podstawie informacji przekazywanych przez Państwa Członkowskie i badania przeprowadzonego na zwykłych stratach w podobnych warunkach produkcji w odniesieniu do towarów przeznaczonych na rynek wspólnotowy.
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wywozu, dla którego od dnia 1 kwietnia 1993 r. składane jest zgłoszenie produktów rolnych faktycznie wykorzystanych, w zastosowaniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3035/80.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się także do wcześniejszego zgłoszenia, nowego lub odnowionego, składanego od dnia 1 kwietnia 1993 r.
Każde zgłoszenie wywozowe wprowadzone od dnia 1 kwietnia 1994 r. odnoszące się do wcześniejszego zgłoszenia faktycznie wykorzystanych produktów rolnych jest dopuszczalne do celów stosowania niniejszego rozporządzenia jedynie, jeżeli wcześniejsze zgłoszenie zostało wprowadzone, odnowione lub potwierdzone po dniu 1 kwietnia 1993 r.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 1 kwietnia 1993 r. o środkach przyjętych w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3637/92
z dnia 27 listopada 1992 r.
w sprawie systemu rozdziału praw tranzytu (ekopunktów) dla zarejestrowanych w Państwie Członkowskim samochodów ciężarowych o łącznej masie powyżej 7,5 tony, w ruchu tranzytowym przez Austrię
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Republika Austrii i Europejska Wspólnota Gospodarcza zawarły Umowę w sprawie Drogowego i Kolejowego Tranzytu Towarów [3];
artykuł 15 wyżej wymienionej Umowy przewiduje ograniczenie zanieczyszczeń, których źródłem są samochody ciężarowe korzystające z austriackiego terytorium w tranzycie, w drodze obniżenia łącznej emisji tlenków azotu przez samochody ciężarowe o łącznej masie powyżej 7,5 tony o 60 % w ciągu dwunastu lat stosowania umowy, to jest do końca 2003 r.;
łączna emisja tlenków azotu będzie wyrażona ilością punktów (ekopunktów) wykorzystywanych przez pojazdy w celu uzyskania zezwolenia na tranzyt przez Austrię;
Umowa przewiduje, że właściwe władze austriackie udostępnią Wspólnocie wyżej wymienione ekopunkty do rozdziału przez Wspólnotę pomiędzy jej Państwa Członkowskie zgodnie ze wspólnotowymi zasadami i procedurami;
istnieje potrzeba ustanowienia przepisów rządzących rozdziałem ekopunktów udostępnionych Wspólnocie i zarządzaniem ekopunktami;
udostępniać ekopunkty Państwom Członkowskim powinna Komisja;
96,66 % udostępnionych ekopunktów należy rozdzielić pomiędzy Państwa Członkowskie według uzgodnionej proporcji, opartej na stosunkach transportowych z Austrią na 1991 r.;
Państwa Członkowskie powinny w odpowiednim czasie zwrócić Komisji ekopunkty, co do których zachodzi przypuszczenie, oparte na dostępnych danych, że nie zostaną wykorzystane do końca danego roku;
Komisja powinna zachować pozostałe i zwrócone punkty jako rezerwę, którą dzieli się, nie później niż na miesiąc przed końcem danego roku, między niektóre Państwa Członkowskie według uzgodnionych obiektywnych kryteriów kompensacji;
w rozdziale rezerwy według obiektywnych kryteriów Komisję wspomaga komitet, powołany na mocy art. 4 decyzji Rady 92/577/EWG z dnia 27 listopada 1992 r. dotyczącej zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii w sprawie drogowego i kolejowego tranzytu towarów [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia system rozdziału pomiędzy zainteresowanych przewoźników ekopunktów udostępnionych Wspólnocie na mocy art. 15 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii w sprawie drogowego i kolejowego tranzytu towarów.
Artykuł 2
1.
Liczba ekopunktów, odpowiadająca 96,66 % ich łącznej udostępnionej ilości, podlega rozdziałowi między Państwa Członkowskie według proporcji określonej w załączniku I.
2.
Te ekopunkty udostępnia się Państwom Członkowskim corocznie w dwóch transzach: pierwszą przed dniem 1 października poprzedniego roku, a drugą przed dniem 1 marca roku, którego dotyczą.
Artykuł 3
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich dokonują rozdziału ekopunktów, udostępnionych im zgodnie z art. 2, między zainteresowane podmioty gospodarcze ustanowione na ich terytorium.
2.
Co roku właściwe władze Państw Członkowskich zwracają Komisji, w terminie do dnia 15 października, ekopunkty, co do których zachodzi przypuszczenie oparte na dostępnych danych i szacunkach przewozów towarów w ostatnim miesiącu roku, że nie zostaną wykorzystane przed końcem roku.
Artykuł 4
1.
Ekopunkty nierozdzielone między Państwa Członkowskie zgodnie z art. 2 oraz ekopunkty zwrócone Komisji zgodnie z art. 3 stanowią wspólnotową rezerwę.
2.
Komisja rozdziela ekopunkty ze wspólnotowej rezerwy między Państwa Członkowskie zgodnie z procedurą określoną w art. 5, nie później niż na miesiąc przed końcem roku, uwzględniając sposób, w jaki Państwo Członkowskie zarządzało przydzielonymi mu ekopunktami, i obiektywne potrzeby przewoźników w każdym Państwie Członkowskim, ustalane w szczególności na podstawie następujących kryteriów:
- szczególna pozycja Włoch i Grecji, określona szczegółowo w załączniku II,
- niekorzystna pozycja wyjściowa,
- problemy z techniczną modernizacją parku samochodowego w zakresie emisji tlenków azotu,
- warunki geograficzne,
- nieprzewidziane wypadki.
Artykuł 5
Komisję wspomaga komitet, powołany na mocy art. 4 decyzji 92/577/EWG.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt rozdziału ekopunktów ze wspólnotowej rezerwy.
Komitet opiniuje projekt w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, stosownie do pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziany rozdział, o ile jest on zgodny z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziany rozdział nie jest zgodny z opinią komitetu lub jeżeli nie przedstawiono opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie rozdziału ekopunktów ze wspólnotowej rezerwy.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie czterech tygodni od daty odwołania się do Rady Rada nie podejmie działania, Komisja przyjmuje proponowany sposób rozdziału ekopunktów.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie równocześnie z Umową pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii w sprawie drogowego i kolejowego tranzytu towarów.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3661/92
z dnia 18 grudnia 1992 r.
zmieniające środki stosowania wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w wyniku zmian niektórych kodów CN w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3209/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2505/92 [3], zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r., w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4] wprowadziło pewne zmiany do nomenklatury dotyczącej rynku wołowiny i cielęciny; w rezultacie konieczne jest dostosowanie rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2066/92 [6] oraz niektórymi środkami wpływającymi na ten sektor;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 805/68 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. a):
- kody CN 01 02 90 10 do 01 02 90 37 zastępuje się kodami CN "01029005 do 01029079";
b) w ust. 1 lit. b):
- kod CN 01021000 zastępuje się kodem CN "010210",
- kod CN 16021590 zastępuje się kodami CN "16025031 do 16025080".
c) w ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) "bydło". oznacza:
żywe bydło domowe inne niż zwierzęta hodowlane czystej krwi objęte podpozycjami od 01029005 do 01029079 Nomenklatury Scalonej;".
2.
W art. 6 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy spełnione są warunki ustanowione w ust. 2, skup przeprowadzony przez agencje skupu interwencyjnego w jednym lub więcej Państwach Członkowskich lub w regionie Państwa Członkowskiego świeżego lub chłodzonego mięsa jednej lub więcej kategorii, jakości lub grup jakości, które należy określić, oznaczonego kodami CN 02011000 i 02012020do 02012050, pochodzącego ze Wspólnoty, może być zorganizowany w ramach procedur przetargowych, ustalonych w taki sposób, aby zapewniały racjonalne wsparcie rynku, uwzględniając rozwój sezonowy w odniesieniu do ubojów."
3.
W art. 10 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Cenę oferowaną franco granica ustala się poprzez odniesienie do najbardziej reprezentatywnych możliwości nabywczych, jeżeli chodzi o jakość i ilość, odnotowanych w ciągu okresu, który należy ustalić, poprzedzającego ustalenie podstawowej opłaty wyrównawczej, dla bydła oraz mięsa świeżego i chłodzonego o rodzajach wymienionych w podpozycjach 02011000 i 02012020 do 02012050 sekcji a) Załącznika, biorąc pod uwagę między innymi:
a) podaż i popyt;
b) ceny światowe mięsa mrożonego o kategorii, która jest konkurencyjna dla mięsa świeżego lub chłodzonego;
c) wcześniejsze doświadczenia."
4.
Załącznik zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 586/77 z dnia 18 marca 1977 r. ustanawiającym zasady stosowania opłat w odniesieniu do wołowiny i cielęciny i zmieniającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 950/68 w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3988/87 [8], wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów opłat,
a) "tusze wołowe", do celów kodów CN 02011100 i 02021000, oznaczają całe tusze ubitych zwierząt po wykrwawieniu, wypatroszeniu i oskórowaniu, także przywożone z dołączonymi innymi podrobami.
Jeśli tusze przywożone są bez głów, głowa musi być odcięta od tuszy na złączu potylicznym.
Jeśli tusze sprowadzane są bez racic, to muszą one być odcięte w stawach nadgarstka lub skokowym tyłonożnym; tusza ma posiadać w przedniej części wszystkie kości i kark, szyję oraz łopatkę z większą ilością niż 10 par żeber;
b) "półtusze wołowe", do celów kodów CN 02011100 i 02021000, oznaczają produkt powstały z symetrycznego podziału całej tuszy cięciem wzdłużnym przez środek szyi, karku, grzbietu, kręgów lędźwiowych i krzyżowych oraz przez środek mostka i spojenia kulszowo-łonowego; "półtusza" powinna w przedniej części posiadać wszystkie kości i kark, szyję oraz łopatkę z większą ilością niż 10 żeber;
c) "ćwierci kompensowane", do celów kodów CN 02012020 i 02022010, składają się albo:
- z ćwierci przedniej posiadającej wszystkie kości, kark, szyję i łopatkę, uciętej na dziesiątym żebrze; oraz ćwierci tylnej posiadającej wszystkie kości, udo i krzyżową, uciętej na trzecim żebrze, albo
- z ćwierci przedniej posiadającej wszystkie kości, kark, szyję i łopatkę, uciętej na piątym żebrze z przyłączoną całą pachwiną i piersią oraz ćwierci tylnej posiadającej wszystkie kości, udo i krzyżową, uciętej na ósmym żebrze.
Ćwierci przednie i tylne stanowiące "ćwierci kompensowane" muszą być sprowadzane w tym samym czasie i w równych ilościach, a całkowita masa ćwierci przednich musi być taka sama jak całkowita masa ćwierci tylnych; dopuszcza się jednak różnicę między masami tych dwóch części partii towaru, pod warunkiem że nie przekracza ona 5 % masy części cięższej (ćwierci przednich lub tylnych);
d) "ćwierci przednie nierozdzielone", do celów kodów CN 02012030 i 02022030, oznaczają przednie części tuszy posiadające wszystkie kości, kark, szyję i łopatkę z co najmniej czterema parami żeber, a co najwyżej z dziesięcioma parami żeber (pierwsze cztery pary żeber są w całości, pozostałe mogą być przecięte), także z cienką pachwiną;
e) "ćwierci przednie rozdzielone", do celów kodów CN 02012030 i 02022030, są to przednie części półtuszy posiadające wszystkie kości, kark, szyję i łopatkę, z co najmniej czterema żebrami, a co najwyżej dziesięcioma żebrami (pierwsze cztery żebra są w całości, pozostałe mogą być przecięte), także z cienką pachwiną;
f) "ćwierci tylne nierozdzielone", do celów kodów CN 02022050 i 02022050, są to tylne części tuszy posiadające wszystkie kości, udo i krzyżową łącznie z polędwicą, z co najmniej trzema parami żeber w całości lub przeciętych, także z cienką pachwiną;
g) "ćwierci tylne rozdzielone", do celów kodów CN 02012050 i 02022050, są to tylne części półtuszy posiadające wszystkie kości, udo i krzyżową łącznie z polędwicą, z co najmniej trzema parami żeber w całości lub przeciętych, także z goleniem oraz także z cienką pachwiną;
h) "rostbef" i "antrykot" w kawałkach, do celów kodu CN 02023050, oznaczają grzbietową część ćwierci przedniej łącznie z górną częścią łopatki, otrzymaną z ćwierci przedniej z co najmniej czterema, a co najwyżej dziesięcioma żebrami, przez przecięcie wzdłuż linii prostej od punktu, gdzie pierwsze żebro łączy się z pierwszym segmentem mostka do punktu na przeponie będącego przedłużeniem dziesiątego żebra;
i) "szponder" w kawałkach, do celów kodu CN 02023050 Nomenklatury Scalonej, oznacza dolną część ćwierci przedniej obejmującą szponder od pępka do mostka;
j) "Pozostałe przetworzone lub konserwowane mięso lub podroby zawierające wołowinę lub podroby, niegotowane", do celów kodów CN 16025010 i 16029061, oznacza produkty, które nie były poddane żadnej obróbce cieplnej albo też były poddane obróbce cieplnej w stopniu niewystarczającym dla spowodowania koagulacji protein mięsnych w całym produkcie i które z tego powodu wykazują ślady różowawej cieczy przy przecięciu produktu wzdłuż linii przechodzącej przez jego najgrubszą część."
2.
Załącznik I zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1136/79 z dnia 8 czerwca 1979 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu niektórych rodzajów mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetwarzania i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 572/78 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 817/89 [10], otrzymuje brzmienie:
"5. Do celów art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 805/68, "konserwy" oznaczają produkty oznaczone kodami CN 16025031 do 16025080 Nomenklatury Scalonej, zawierające w masie 20 % lub więcej wołowiny, wyłączając podroby i tłuszcz, w których wołowina i galareta stanowią przynajmniej 85 % całkowitej wagi netto.
Jednakże produkty, które zostały poddane obróbce w zakładzie detalicznym lub gastronomicznym i są oferowane na sprzedaż dla konsumenta finalnego nie są uważane za "konserwy"."
Artykuł 4
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2377/80 z dnia 4 września 1980 r. w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny [11], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 815/91 [12], wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. Wymagane jest pozwolenie na przywóz do Wspólnoty i wywóz z niej jakichkolwiek produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 805/68 oraz jakichkolwiek produktów oznaczonych kodami CN 16025031 do 16025080 i 16029069.
2.
Wymagane jest pozwolenie na wywóz ze Wspólnoty produktów oznaczonych kodem CN 010210."
2.
W art. 4 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) inne pozwolenia na przywóz;
i) przez 30 dni dla produktów oznaczonych kodami CN 01029005 do 01029029 od dnia, w którym zostały one faktycznie wydane;
ii) przez 90 dni dla innych produktów, od dnia wydania w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88."
3.
W art. 4a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dla wszystkich produktów oznaczonych kodami CN 01029005 do 01029029 Nomenklatury Scalonej, w sekcji 7 wniosku o wydanie pozwolenia oraz na samym pozwoleniu potwierdza się kraj pochodzenia.
Pozwolenie to zobowiązuje do przywozu z tego kraju."
4.
W art. 16 ust. 1 ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) dla produktów oznaczonych kodami CN 01029005 do 01029029 i określających ilość sztuk bydła i kraje pochodzenia, wykaz wnioskowanych pozwoleń na przywóz od czasu poprzedniego zawiadomienia."
5.
W załączniku I sekcja I pkt 3 zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
6.
W załączniku I sekcję II zastępuje się załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
7.
Załącznik III zastępuje się załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.
8.
Załącznik IV zastępuje się załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2388/84 z dnia 14 sierpnia 1984 r. w sprawie szczególnych zasad stosowania refundacji wywozowych do niektórych konserw z wołowiny i cielęciny [13], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3988/87 [14], wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Konserwy oznaczone kodami CN 16025031 i 16025039, spełniające warunki określone w niniejszym rozporządzeniu i wywożone do państw trzecich, kwalifikują się do specjalnej refundacji w przypadku wytworzenia zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 565/80."
2.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Jeżeli konserwy oznaczone kodami CN 16025031 i 16025039, oferowane zgodnie z art. 2, są powrotnie przywożone na obszar celny Wspólnoty i nie są zgłaszane do wolnego obrotu zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 754/76, właściwe władze zezwalają na dopuszczenie tych konserw do wolnego obrotu jedynie w przypadku, gdy oprócz uiszczenia właściwych im należności celnych w przywozie, przedstawiony został dowód, że kwota przyznanej refundacji wywozowej została zwrócona.
W przypadku gdy kwota ta nie może zostać ustalona zgodnie z wymogami tych organów, uważa się, że jest ona równa kwocie najwyższej refundacji mającej zastosowanie w dniu zatwierdzenia zgłoszenia o dopuszczenie do wolnego obrotu towarów, o których mowa."
Artykuł 6
Załącznik I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 588/86 z dnia 28 lutego 1986 r. w sprawie ustalenia specjalnych opłat w handlu wołowiną i cielęciną w odniesieniu do Portugalii [15] zastępuje się załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Artykule 1 ust. 1 decyzji Rady 82/530/EWG z dnia 19 lipca 1982 r. upoważniającej Zjednoczone Królestwo do zezwolenia władzom Wyspy Man na stosowanie systemu specjalnych pozwoleń na przywóz baraniny, wołowiny i cielęciny [16], zmienionej decyzją 92/153/EWG [17], otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu ograniczenia przywozu Zjednoczone Królestwo może upoważnić rząd Wyspy Man do stosowania systemu specjalnych pozwoleń na przywóz produktów z sektora mięsa baraniego, wołowego i cielęcego, objętych pozycjami i podpozycjami 010210, 01029005 do 01029079, 0104, 0201, 0202, 0204, 02061095 i 02062991 Nomenklatury Scalonej."
Artykuł 8
Sekcję 6 Załącznika do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych [18], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3297/92 [19], zastępuje się załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2342/92 z dnia 7 sierpnia 1992 r. w sprawie przywozu bydła hodowlanego czystej krwi z państw trzecich i przyznawania z tego tytułu refundacji wywozowych20 oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1544/79, wprowadza się następującą zmianę:
W art. 1 i art. 2 ust. 1 kod CN 01021000 zastępuje się kodem CN "010210".
Artykuł 10
1.
Załączniki I, II i III do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1912/92 z dnia 10 lipca 1992 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące szczególnych środków zaopatrywania Wysp Kanaryjskich w produkty z sektora wołowiny i cielęciny [20], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2660/92 [21], zastępuje się załącznikiem IX do niniejszego rozporządzenia.
2.
Załączniki I, II i III do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1913/92 z dnia 10 lipca 1992 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące szczególnych środków zaopatrywania Azorów i Madery w produkty z sektora wołowiny i cielęciny [22], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2660/92, zastępuje się załącznikiem X do niniejszego rozporządzenia.
3.
Załączniki I i II do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2254/92 z dnia 31 lipca 1992 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dla szczególnych środków zaopatrywania Wysp Kanaryjskich w żywe bydło [23] zastępuje się załącznikiem XI do niniejszego rozporządzenia.
4.
Załączniki I i II do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2255/92 z dnia 31 lipca 1992 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące szczególnych środków zaopatrywania Madery w żywe bydło [24] zastępuje się załącznikiem XII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Załączniki I, II i III rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2312/92 z dnia 31 lipca 1992 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące szczególnych środków zaopatrywania francuskich departamentów zamorskich w żywe zwierzęta [25] zastępuje się załącznikiem XIII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3667/92
z dnia 18 grudnia 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1840/92 w odniesieniu do terminu na powiadomienie Komisji o ilościach produktów objętych dopuszczalnymi wnioskami
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 525/92 z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie tymczasowej rekompensaty z powodu wpływu sytuacji w Jugosławii na transport świeżych owoców i warzyw z Grecji [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1840/92 [2] ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 525/92 ustanawia dwumiesięczny termin na powiadomienie Komisji o ogólnych ilościach produktów objętych dopuszczalnymi wnioskami; w tym terminie właściwe władze greckie nie są w stanie przeprowadzić niezbędnych kontroli i dlatego powinien on zostać przedłużony;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1840/92 wyrażenie "dwa miesiące po" zastępuje się wyrażeniem "cztery miesiące po".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3688/92
z dnia 21 grudnia 1992 r.
dostosowujące do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3572/90 [2], w szczególności jego art. 17 i 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
konieczne jest wyeliminowanie możliwości nadużyć w zakresie używania elektronicznych urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym;
w świetle doświadczeń i z punktu widzenia aktualnego stanu techniki możliwe jest zabezpieczenie kabli łączących urządzenie i nadajnik impulsów w celu zapewnienia ich nienaruszalności;
uwzględniając czas użytkowania istniejących urządzeń rejestrujących, zachodzi konieczność stosowania tej nowej technologii we wspólnotowych normach budowy i instalacji elektronicznych urządzeń rejestrujących;
konieczne jest usunięcie plomb urządzeń rejestrujących, w celu zamontowania ograniczników prędkości w pojazdach; takie działanie jest dopuszczalne przez rozporządzenie jedynie w razie niebezpieczeństwa; wskazana jest w rezultacie odpowiednia zmiana rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Rozporządzenia (EWG) nr 3821/21 do Postępu Technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3821/85 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 12 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Każda plomba może być usunięta przez instalatora lub warsztat, uprawnionych przez właściwe władze na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu albo w okolicznościach określonych w załączniku I rozdział V ust. 4 do niniejszego rozporządzenia.";
2.
W załączniku I rozdział V ust. 4 dodaje się lit. g) w brzmieniu:
"g) jakakolwiek osłona dająca dostęp do środków dostosowujących stałą urządzenia rejestrującego do współczynnika charakterystycznego pojazdu."
Na końcu ust. 4, zdanie
"W razie nagłej konieczności mogą zostać zdjęte wyłącznie plomby wymienione w lit. b), c) oraz e)."
otrzymuje brzmienie:
"Plomby wymienione w lit. b), c) oraz e) mogą być usunięte:
- w nagłym wypadku,
- do zainstalowania, wyregulowania lub naprawy ogranicznika prędkości lub innego urządzenia przyczyniającego się do bezpieczeństwa ruchu drogowego,
pod warunkiem że urządzenie rejestrujące dalej działa niezawodnie i poprawnie i jest zaplombowane przez upoważnionego instalatora lub warsztat niezwłocznie po zamontowaniu ogranicznika prędkości lub każdego innego urządzenia przyczyniającego się do bezpieczeństwa ruchu drogowego lub w ciągu siedmiu dni w innych przypadkach";
3.
W załączniku I rozdział V dodaje się pkt 5:
"5.
Kable łączące nadajnik urządzenia rejestrującego muszą być zabezpieczone przy użyciu ciągłego, nierdzewnego stalowego pancerza z krępowanymi zakończeniami w osłonie z tworzywa sztucznego."
Artykuł 2
Od dnia 1 stycznia 1994 r. Państwa Członkowskie nie udzielają homologacji EWG na jakiekolwiek urządzenie rejestrujące, które nie jest zgodne z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, zmienionego niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 3
Od dnia 1 stycznia 1996 r. urządzenie rejestrujące każdego nowego pojazdu wprowadzanego po raz pierwszy do użytku powinno spełniać wymagania rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, zmienionego niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3695/92
z dnia 21 grudnia 1992 r.
zmieniające numery kodów i opisy niektórych produktów wymienionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3209/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: Załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2358/71 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1740/91 [4], wymienia szczegółowo dużą liczbę gatunków gramineae i leguminosae, których kody CN zostały zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2505/92 z dnia 14 lipca 1992 r., zmieniającym załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [5]; rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 powinno zostać odpowiednio dostosowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 otrzymuje brzmienie:
1. w art. 1 podpozycje CN
07131011
i
07131019
otrzymują brzmienie:
"07131010 Groch (Pisum sativum) z przeznaczeniem do siewu;"
2. Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3714/92
z dnia 22 grudnia 1992 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia w zakresie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej stosowanej do produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3208/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1235/89 [4], w szczególności jego art. 5 ust. 3 oraz art. 9 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w zakresie niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [5], w szczególności zaś jego art. 4 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 w sprawie szczególnych środków dla Azorów i Madery w zakresie niektórych produktów rolnych [6], w szczególności jego art. 10,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. w sprawie szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w zakresie niektórych produktów rolnych [7], w szczególności zaś jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2505/92 z dnia 14 lipca 1992 r. zmieniające zał. I i II rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury statystycznej i taryfowej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [8] wprowadza dodatkowy podział w przypadku drobiu z gatunku Gallus domesticus, w przypadku sztuk, których waga nie przekracza 185 g, objętych klasyfikacją w podrubryce SN 0105 11, oraz świeżej i mrożonej otłuszczonej wątroby objętej klasyfikacją w podrubryce SN 0207 31, podział ten wchodzi w życie od dnia 1 stycznia 1993 r.;
środki wprowadzone przez niniejsze rozporządzenie są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Jaj i Mięsa Drobiowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 572/73 z dnia 26 lutego 1973 r. określającego jaja i mięsne produkty drobiowe, w stosunku do których można wcześniej wyznaczyć refundacje wywozowe [9], kod SN 01051100 niniejszym zastępuje się kodem SN 010511.
2. W art. 1 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, kod SN 02073100 niniejszym zastępuje się kodem SN 020731.
3.
W załącznikach I i II rozporządzenia (EWG) nr 2778/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiającego zasady obliczania podatków oraz cen zaporowych dla drobiu [10], kod SN 01051100 niniejszym zastępuje się kodem SN 010511.
4.
W Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3011/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. ustalającego współczynniki do obliczania podatków od produktów na bazie mięsa drobiowego oraz uchylającego rozporządzenie nr 199/67/EWG [11], kod SN 02073100 niniejszym zastępuje się kodem SN 020731.
5.
Kod SN ex01051100 niniejszym zastępuje się kodem SN ex010511
- w art. 4 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (EWG) nr 3763/91,
- w art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzeń (EWG) nr 1600/92 oraz 1601/92,
- w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1726/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania środków specjalnych dotyczących zaopatrywania Azorów i Madery w produkty z sektorów jaj i mięsa drobiowego [12],
- w załączniku III do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1729/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania środków specjalnych dotyczących zaopatrywania Wysp Kanaryjskich w produkty z sektorów jaj i mięsa drobiowego [13],
- w załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2826/92 z dnia 29 września 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania środków specjalnych dotyczących zaopatrywania francuskich departamentów zamorskich w produkty z sektorów jaj i mięsa drobiowego [14].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 3762/92z
z dnia 21 grudnia 1992 r.
dostosowujące dodatki reprezentacyjne i funkcyjne przewodniczącego oraz członków Komisji, prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości oraz prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości oraz prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 4045/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. określające uposażenie prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich [2] oraz zmieniające odpowiednio powyższe rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zwiększyć dodatki reprezentacyjne i funkcyjne, określone zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 oraz art. 21a ust. 3 rozporządzeń nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z mocą od dnia 1 lipca 1992 r.:
a) kwoty wymienione w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom ustala się następująco:
— przewodniczący: _BAR_ 57205 BEF, _BAR_
— wiceprzewodniczący: _BAR_ 36765 BEF, _BAR_
— inni członkowie: _BAR_ 24515 BEF; _BAR_
b) kwoty wymienione w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom ustala się następująco:
— prezes: _BAR_ 57205 BEF, _BAR_
— sędzia lub rzecznik generalny: _BAR_ 24515 BEF, _BAR_
— sekretarz: _BAR_ 22355 BEF; _BAR_
c) kwotę wymienioną w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom zastępuje się kwotą 32705 BEF.
Artykuł 2
Z mocą od dnia 1 lipca 1992 r.:
a) kwoty wymienione w art. 21a ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom ustala się następująco:
— prezes: _BAR_ 24515 BEF, _BAR_
— członkowie: _BAR_ 22355 BEF, _BAR_
— sekretarz: _BAR_ 19015 BEF; _BAR_
b) kwotę wymienioną w art. 21a ust. 3 akapit drugi zastępuje się kwotą 29830 BEF.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3769/92
z dnia 21 grudnia 1992 r.
wykonujące i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3677/90 ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejska Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 900/92 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
konieczne jest ustanowienie przepisów wykonawczych do rozporządzenia (EWG) nr 3677/90, zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym";
ilości progowe substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 3 Załącznika do rozporządzenia podstawowego oraz identyfikacja mieszanin zawierających takie substancje, powinny być ustalone do celów art. 2a ust. 2 rozporządzenia podstawowego;
niezbędne jest zidentyfikowanie krajów i substancji zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, w szczególności na podstawie podejścia uzgodnionego z państwem, którego to dotyczy;
w niektórych przypadkach, gdy nie ma formalnego porozumienia z państwem przeznaczenia w rozumieniu art. 5a ust. 2 rozporządzenia podstawowego, wymagania wywozowe dotyczące substancji w kategorii 3 muszą być ustalone, w szczególności na podstawie podejścia uzgodnionego z państwem, którego to dotyczy;
identyfikacja wrażliwych miejsc przeznaczenia, musi mieć miejsce na takiej podstawie, że w danym państwie nielegalnie wytwarzane są środki odurzające i substancje psychotropowe lub że występują tam inne ważne czynniki takie jak np. geograficzna bliskość państwa, w którym środki odurzające lub takie substancje są wytwarzane;
Komisja podejmuje działania w celu nawiązania takich kontaktów z licznymi państwami; wykazy w załączniku 2 i 3 do niniejszego rozporządzenia powinny być stopniowo uzupełniane w miarę, jak kontakty te prowadzą do konkretnych wyników;
konieczne jest sporządzenie wzoru indywidualnego pozwolenia na wywóz, jak również szczegółowych zasad dotyczących jego stosowania, a ponadto ustanowienie takich zasad dla realizacji systemu otwartych pozwoleń indywidualnych na poszczególne wywozy substancji objętych kategoriami 2 i 3;
Wspólnota powinna wykonać decyzję podjętą w kwietniu 1992 r. przez Komisję ds. środków odurzających (KŚO) Narodów Zjednoczonych o włączeniu substancji; izosafrol, piperonal i safrol do tabeli I Załącznika Konwencji NZ z 1988 r. o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, poprzez przeniesienie wyżej wymienionych substancji z kategorii 2 do kategorii 1 w Załączniku do rozporządzenia podstawowego i dlatego dla przejrzystości Załącznik do rozporządzenia podstawowego powinien zostać zastąpiony. Decyzja opiera się na argumentach, że cechy wyżej wymienionych substancji są bardzo podobne do tych zawartych już w tabeli I jak również w kategorii 1 sprawozdania końcowego grupy roboczej ds. produktów chemicznych (GRPC), a członkowie tej grupy reprezentowani w KŚO podzielają w pełni opinię, iż decyzja ta jest środkiem wyjątkowym, odnoszącym się do handlu międzynarodowego, która nie stanie się precedensem dla innych potencjalnych zmian w klasyfikacji podanej w sprawozdaniu GRPC;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Prekursorów Narkotyków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
Zwolnienia od wymagań rejestracyjnych dotyczących substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 3
1.
Podmioty gospodarcze zaangażowane w wywóz substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 3 Załącznika rozporządzenia podstawowego są zwolnionezwymagań rejestracyjnych określonych w art. 2a ust. 2 rozporządzenia podstawowego w przypadku gdy suma ilości wywiezionych przez nich w trakcie ubiegłego roku kalendarzowego (1 stycznia –31 grudnia) nie przewyższa kwot określonych w załączniku 1 do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże jak tylko ilość ta zostanie przekroczona w bieżącym roku kalendarzowym, wymagania rejestracyjne muszą być niezwłocznie dopełnione.
2.
W przypadku mieszanin w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego, zawierających substancje wymienione w kategorii 3, podmioty gospodarcze są zwolnione z wymagań rejestracyjnych, określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli ilość substancji w nich zawartych nie przekroczyła, w trakcie ubiegłego roku kalendarzowego, ilości określonych w wyżej wymienionym ust. 1.
Jednakże jak tylko ilości te zostaną przekroczone w bieżącym roku kalendarzowym, wymagania rejestracyjne muszą być niezwłocznie dopełnione.
3.
W celu stworzenia rejestru, podmioty gospodarcze, których wywozy substancji objętych kategorią 3 w 1992 r. przekroczyły ilości określone w załączniku 1, i które zamierzają kontynuować wywóz tych substancji, są zobowiązane zarejestrować się u właściwych organów i przekazać im informacje określone w art. 2a ust. 2 rozporządzenia podstawowego do 31 stycznia 1993 r.
Artykuł 2
Szczególne wymagania wywozowe dla substancji kategorii 2
Zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, wywóz substancji sklasyfikowanych w kategorii 2 i w załączniku 2 do niniejszego rozporządzenia podlegają mutatis mutandis przepisom art. 4 rozporządzenia podstawowego w każdym przypadku, gdy są przeznaczone dla podmiotu gospodarczego działającego w państwie ujętym w wykazie w tym Załączniku.
Artykuł 3
Szczególne wymagania wywozowe dla substancji kategorii 3
Bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych wymagań, które mogą zostać ustalone w porozumieniach z danymi państwami, wywóz substancji kategorii 3 podlega przepisom art. 4 rozporządzenia podstawowego w każdym przypadku, gdy jest przeznaczony dla podmiotu gospodarczego działającego w państwie wymienionym w wykazie w załączniku 3 do niniejszego rozporządzenia dla danej substancji na podstawie art. 5a ust. 2 rozporządzenia podstawowego, a ponadto, otwarte indywidualne pozwolenie nie może być wydane zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.
Artykuł 4
Wzorzec pozwolenia na wywóz
1.
Pozwolenie na wywóz, określone w art. 4 rozporządzenia podstawowego powinno być sporządzone w postaci formularza, którego wzór podano w załączniku 4 do niniejszego rozporządzenia.
Jest on stosowany zgodnie z ustalonymi w nim zasadami.
Formularz jest drukowany w jednym lub większej liczbie języków urzędowych Wspólnoty. pozwolenia na wywóz są sporządzane w jednym z tych języków i zgodnie z przepisami prawa krajowego państwa wywozu; jeżeli są wypełniane odręcznie, powinny być wypełnione atramentem, literami drukowanymi.
2.
Formularze pozwoleń na wywóz są formatu A4.
Mają nadrukowany w tle ornament giloszowany, uwidaczniając jakiekolwiek mechaniczne lub chemiczne fałszerstwo.
3.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec sobie prawo do samodzielnego drukowania pozwoleń na wywóz lub mogą zlecić ich wykonanie zatwierdzonym przez nich drukarzom.
W drugim przypadku, każde pozwolenie na wywóz musi zawierać odniesienie do takiego zatwierdzenia.
Ponadto formularz pozwolenia na wywóz musi zawierać nazwę i adres drukarza lub znak, na podstawie którego drukarz może zostać zidentyfikowany.
Musi także nosić numer seryjny, drukowany lub nie, na podstawie którego można go zidentyfikować.
4.
Pozwolenie wystawia się w trzech egzemplarzach numerowanych od 1-3: nr 1 zatrzymywany przez organy wydające pozwolenie, nr 2 towarzyszący towarom i przedstawiany organom celnym, gdzie składane jest zgłoszenie wywozowe i następnie organom celnym w punkcie, gdzie substancje opuszczają obszar celny Wspólnoty, oraz nr 3 zatrzymywany przez podmiot gospodarczy, któremu pozwolenie zostało udzielone.
Dalsze egzemplarze mogą być wystawiane na życzenie.
Artykuł 5
Otwarte pozwolenia indywidualne
1.
Każdy wnioskodawca ubiegający się o otwarte pozwolenie indywidualne na mocy art. 5 ust. 3 i art. 5aust.
3 rozporządzenia podstawowego, dostarcza właściwym organom w szczególności następujące informacje:
a) szczegóły dotyczące jego kwalifikacji i doświadczenia zawodowego w dziedzinie objętej niniejszym rozporządzeniem i, w przypadku osoby prawnej, nazwa, istotne w tym przypadku kwalifikacje i doświadczenie zawodowe kierownika lub osoby odpowiedzialnej za zapewnianie, że wywóz wymienionych substancji przebiega zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia;
b) szczegóły, w ujęciu sumarycznym, transakcji wywozowych dotyczących substancji z wykazu, zawartych w ciągu dwunastu miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, określając w przypadku każdej substancji, całkowitą liczbę transakcji oraz ilości wywiezionych do każdego kraju, dla których wymagane są pozwolenia na wywóz;
c) szczegóły dotyczące środków ostrożności, które zostały powzięte w celu zapobieżenia wykorzystywaniu substancji objętych wykazem do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych, w szczególności ustaleń poczynionych zgodnie z art. 3 rozporządzenia podstawowego.
2. Bez uszczerbku dla technicznych środków realizacji, pozwolenie, określone w powyższym ust. 1 będzie zawieszone lub uchylone zgodnie z art. 5 ust. 3 i 5a ust. 3, rozporządzenia podstawowego, lub też zostanie odmówione jego wydanie, w szczególności, gdy:
a) istnieją rozsądne podstawy dla podejrzeń, że informacje dostarczone zgodnie z wymaganiami wymienionego ust. 1 są nieprawidłowe;
b) istnieją rozsądne podstawy dla podejrzeń, że powzięte środki ostrożności są niewystarczające, aby zapobiec wykorzystywaniu danych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych lub też, że podmiot gospodarczy lub w przypadku osoby prawnej osoba odpowiedzialna, nie zapewnia wystarczających zabezpieczeń przed ryzykiem wykorzystywania.
3.
Bez względu na istnienie pozwolenia określonego w powyższym ust. 1, indywidualne operacje wywozowe dokonywane na podstawie takiego pozwolenia mogą zostać zakazane przez właściwe organy na podstawie art. 6ust.
2 rozporządzenia podstawowego.
4.
Bez uszczerbku dla obowiązków na mocy art. 2 rozporządzenia podstawowego, osoba posiadająca pozwolenie, określone w powyższym ust. 1, musi spełnić następujące wymagania:
a) podać numer pozwolenia we wszystkich istotnych celnych zgłoszeniach wywozowych;
b) dokonać wpisu do rejestrów określonych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego najpóźniej w momencie opuszczania przez przesyłkę lokalu dostawcy w celu wywozu;
c) w każdym przypadku, gdy do wydania pozwolenia na wywóz potrzebne jest poprzednio wydane pozwolenie na przywóz wystawione przez państwo przeznaczenia, wpis zawiera numer (jeżeli istnieje) oraz miejsce i datę wydania pozwolenie na przywóz wydanego przez państwo przeznaczenia; kopia tego pozwolenia jest przechowywana zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego;
d) zapewnić, aby przesyłce towarzyszyła podczas transportu kopia pozwolenia, określonego w ust. 1, a które ma być przedstawione organom celnym w miejscu opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty i przechowywane przez nie przez okres nie krótszy niż trzy lata począwszy od końca roku kalendarzowego, w którym wywóz miał miejsce;
e) przedstawić, na koniec każdego kwartału, sumaryczną informację dotyczącą operacji wywozowych dokonanych na podstawie pozwolenia.
Podsumowanie, którego szczegółowa treść jest ustalana przez właściwe organy danego Państwa Członkowskiego, zawiera przynajmniej informacje dotyczące liczby operacji, substancji, ilości i państw przeznaczenia.
W przypadku niedostarczenia tych informacji pozwolenie może zostać zawieszone lub uchylone;
f) informować organy wydające pozwolenie o wszelkich zmianach zachodzących w informacjach podanych zgodnie z ust. 1, lub informacji, określonych przez te organy w tym celu.
5.
Formularz otwartego pozwolenia indywidualnego, określonego w ust. 1 spełnia wymagania podane w załączniku 5.
Artykuł 6
Substancje sklasyfikowane
Załącznik do rozporządzenia podstawowego otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3801/92
z dnia 23 grudnia 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3800/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 65 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 [3], jeżeli wiążącą umowę zawarto w sposób przewidziany w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1715/90 [4];
niniejsze rozporządzenie dotyczy również produktów określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1074/80 [5], w związku z czym wyżej wymienione rozporządzenie powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w zakresie Nomenklatury Scalonej według odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 65 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90, jeżeli wiążącą umowę zawarto w sposób przewidziany w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 1074 traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3802/92
z dnia 23 grudnia 1992 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.
[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3800/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wspomnianych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3816/92
z dnia 28 grudnia 1992 r.
dotyczące zniesienia w sektorze owoców i warzyw mechanizmów wyrównawczych oraz środków pokrewnych w handlu między Hiszpanią i innymi Państwami Członkowskimi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 89 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: utworzenie rynku wewnętrznego w dniu 1 stycznia 1993 r. wymaga zniesienia barier w handlu nie tylko między Państwami Członkowskimi Wspólnoty wchodzącymi w skład Wspólnoty w dniu 31 grudnia 1985 r., ale także, w miarę możliwości, między tymi Państwami Członkowskimi a nowymi Państwami Członkowskimi;
ochronę rynków Państw Członkowskich Wspólnoty, jak ustanowiono w dniu 31 grudnia 1985 r., można zapewnić w drodze zachowania uzupełniającego mechanizmu handlowego dla najbardziej wrażliwych produktów hiszpańskich; dostosowanie najsłabszych struktur tych Państw Członkowskich można pobudzić poprzez ustanowienie szczególnych programów działania; z tego powodu należy zaprzestać stosowania mechanizmów wyrównawczych dla warzyw i owoców, ustanowionych na mocy art. 152 ust. 1 Aktu Przystąpienia, których stosowanie i monitorowanie stwarzałyby dodatkowo trudności w sytuacji zniesienia granic wewnętrznych we Wspólnocie;
doświadczenie pokazuje, że nie wykorzystano skutecznie środków mających na celu ochronę rynku hiszpańskiego, przewidzianych na mocy art. 152 ust. 3 Aktu Przystąpienia;
dlatego należy zaniechać stosowania wyżej wspomnianych środków oraz do celów jasności rozporządzenie Rady (EWG) nr 3709/89 z dnia 4 grudnia 1989 ustanawiające ogólne zasady stosowania Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w odniesieniu do mechanizmów wyrównawczych w przywozie owoców i warzyw pochodzących z Hiszpanii [2] powinno zostać uchylone;
doprowadzenie w ten sposób do pełnej integracji rynku hiszpańskiego z rynkiem Wspólnoty powoduje, że właściwe jest stosowanie wobec Hiszpanii wspólnego poziomu cen urzędowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie stosuje się dłużej mechanizmów ustanowionych na mocy art. 152 ust. 1 Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii oraz przepisów art. 152 ust. 3.
Artykuł 2
1.
Wspólnota uczestniczy w finansowaniu programu działań, jaki został przedstawiony i wykonany odpowiednio przez władze francuskie, włoskie i greckie w okresie trzyletnim, którego celem w przypadku sektora świeżych owoców i warzyw jest restrukturyzacja sektorów owoców i warzyw najbardziej odczuwających skutki zniesienia środków przejściowych.
2.
Program określony w ust. 1 przedstawiany jest Komisji przed dniem 31 marca 1993 r. i zatwierdzany przez Komisję przed jego realizacją.
3.
Jako część środków interwencyjnych udział Wspólnoty w środkach przewidzianych w ust. 1 jest następujący:
- 75 % wydatków poniesionych w ramach interwencji przez Państwa Członkowskie,
- przez okres trzech lat od daty zatwierdzenia programu,
- w granicach limitu ogólnego wyrażającego się kwotą 100 milionów ECU,
- zależnie od dostępności tych środków, niekwalifikujących się w tym samym czasie jako inne środki wspólnotowe.
4.
Sposoby stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się, stosownie do wymogów, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [3].
Artykuł 3
Od dnia 1 stycznia 1993 r. w Hiszpanii stosuje się wspólne ceny minimalne oraz ceny skupu.
Artykuł 4
Rozporządzenie (EWG) nr 3709/89 niniejszym traci moc.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3821/92
z dnia 28 grudnia 1992 r.
uchylające rozporządzenie (EWG) nr 3294/86 i zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 1393/76, (EWG) nr 1780/89, (EWG) nr 2053/89, (EWG) nr 2054/89, (EWG) nr 209/88 i nr 163/67/EWG w celu zniesienia odstępstw od stosowania rolniczego kursu przeliczeniowego w odniesieniu do danych kwot
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (EWG) nr 3813/92 uchyla z mocą od dnia 1 stycznia 1993 r. rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2205/90 [3]; art. 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1676/85 przewiduje, obowiązujące w dniu 31 grudnia 1992 r., odstępstwa od stosowania rolniczego kursu przeliczeniowego w odniesieniu do niektórych kwot, aby umożliwić stosowanie kursów bardziej zbliżonych do faktycznych okoliczności gospodarczych i uniknąć ryzyka zakłóceń pieniężnych; odstępstwa te nie wydają się uzasadnione w sytuacji obowiązywania systemu agromonetarnego z mocą od dnia 1 stycznia 1993 r. oraz po wprowadzeniu rolniczego kursu przeliczeniowego zbliżonego do faktycznych okoliczności gospodarczych; dlatego należy uchylić odnośne przepisy;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3294/86 z dnia 29 października 1986 r. ustalające kurs przeliczeniowy stosowany w odniesieniu do opłat wyrównawczych i refundacji w sektorze ryżu [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3119/89 [5], przewiduje stosowanie specjalnego kursu przeliczeniowego w przypadku niektórych przeliczeń na walutę krajową w sektorze ryżu;
artykuł 1a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1393/76 z dnia 17 czerwca 1976 r. ustanawiającego szczegółowe zasady przywozu produktów z sektora uprawy winorośli pochodzących z niektórych państw trzecich [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3671/89 [7], przewiduje reprezentatywny kurs rynkowy do przeliczania cen referencyjnych franco granica na walutę krajową;
artykuł 34 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1780/89 z dnia 21 czerwca 1989 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zbywania alkoholu uzyskanego w wyniku destylacji określonej w art. 35, 36 i 39 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 i przechowywanego przez agencje interwencyjne [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2864/92 [9], przewiduje stosowanie reprezentatywnego kursu rynkowego do przeliczania na walutę krajową określonych płatności gwarancji i zabezpieczeń;
artykuł 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2053/89 [10] oraz (EWG) nr 2054/89 [11] ustanawiających szczegółowe zasady stosowania systemu minimalnych cen importowych na odpowiednio, niektóre rodzaje przetworów z wiśni i czereśni oraz suszone winogrona, ostatnio zmienionych rozporządzeniem (EWG) nr 3390/89 [12], przewiduje reprezentatywny kurs rynkowy do przeliczania minimalnej ceny importowej na walutę krajową;
artykuł 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 209/88 z dnia 26 stycznia 1988 r. w sprawie ustalania dodatkowych kwot przy przywozie produktów z wieprzowiny z państw trzecich [13], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3117/89 [14], stanowi, że cena ofertowa jest wyrażona w ecu po przeliczeniu cen odnotowanych w walucie krajowej na ecu przy zastosowaniu reprezentatywnego kursu rynkowego;
artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 163/67/EWG z dnia 26 czerwca 1967 r. w sprawie ustalenia dodatkowej ilości przywozu z państw trzecich produktów drobiowych [15], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3116/89 [16], stanowi, że cena ofertowa jest wyrażona w ecu po przeliczeniu cen odnotowanych w walucie krajowej na ecu przy zastosowaniu reprezentatywnego kursu rynkowego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (EWG) nr 3294/86 niniejszym traci moc.
Artykuł 2
Artykuł 1a rozporządzenia (EWG) nr 1393/76 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1a
Do celów porównania cen ofertowych z cenami referencyjnymi franco granica, te ostatnie przelicza się na walutę krajową przy zastosowaniu rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego w dniu wywozu wskazanego w świadectwie, określonym w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w przypadkach innych niż określone w art. 3 ust. 1, rolniczy kurs przeliczeniowy, który ma być stosowany do celów porównania określony w poprzednim ustępie, stanowi kurs ważny w dniu dokonania formalności celnych dotyczących dopuszczenia do swobodnego obrotu."
Artykuł 3
Artykuł 34 rozporządzenia (EWG) nr 1780/89 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 34
Rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w przeddzień publikacji ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert przetargowych stosuje się w celu przeliczania na waluty krajowe:
- płatności dokonanych przed wydaniem poleceń wycofania określonych w art. 9 ust. 2, art. 17 ust. 3 i art. 28 ust. 1, wyrażonych w ecu w czasie złożenia oferty przetargowej,
- zabezpieczenia przetargowego określonego w art. 6 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 22 ust. 2, wyrażonego w ecu na jeden hektolitr alkoholu o obj. 100 %,
- gwarancji wykonawczych określonych w art. 8 ust. 2 tiret drugie, art. 16 ust. 2 tiret drugie, art. 24 ust. 2 tiret drugie i art. 26 ust. 2, wyrażonych w ecu na jeden hektolitr alkoholu o obj. 100 %,
- dokonanych wpłat za próbki zgodnie z art. 31 ust. 1, wyrażonych w ecu."
Artykuł 4
Artykuł 3 rozporządzeń (EWG) nr 2053/89 i (EWG) nr 2054/89 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Minimalną cenę importową przelicza się na walutę krajową Państwa Członkowskiego, w którym następuje dopuszczenie do swobodnego obrotu, przy zastosowaniu rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego w dniu, w którym przyjęto zgłoszenie dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu."
Artykuł 5
W art. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 209/88 otrzymuje brzmienie:
"Cenę ofertową podaje się w ecu na podstawie cen określonych w akapicie pierwszym, odnotowanych w walucie krajowej danego Państwa Członkowskiego oraz przeliczanych na ecu przy zastosowaniu rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanego w dniu odnotowania tych cen."
Artykuł 6
W art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 163/67/EWG akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
Cenę ofertową wyraża się w ecu na podstawie cen określonych w ust. 2, odnotowanych w walucie krajowej danego Państwa Członkowskiego oraz przelicza się na ecu przy zastosowaniu rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanego w dniu, w którym ceny te są odnotowane."
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3830/92
z dnia 28 grudnia 1992 r.
w związku ze zniesieniem opłat celnych oraz stałych składników stosowanych w handlu między dziesięcioma państwami Wspólnoty a Hiszpanią oraz w związku ze stosowaniem przez Hiszpanię stawek celnych Wspólnej Taryfy Celnej w handlu z państwami trzecimi od dnia 1 stycznia 1993 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 75 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Akt Przystąpienia wprowadza możliwość zniesienia opłat celnych oraz innych składników stosowanych w przypadku handlu produktami rolnymi pomiędzy Hiszpanią a dziesiątką państw Wspólnoty; te same postanowienia pozwalają przyśpieszyć dostosowanie taryf celnych w Hiszpanii do Wspólnej Taryfy Celnej; tę samą zasadę stosuje się na podstawie art. 78 Aktu w zakresie ograniczenia w Hiszpanii stałych składników mających na celu zapewnienie ochrony przemysłu przetwórczego;
Hiszpania zwróciła się z wnioskiem w tej sprawie;
zakończenie tworzenia jednolitego rynku bez granic wewnętrznych z dniem 1 stycznia 1993 r. wymaga zniesienia opłat celnych oraz innych stałych składników stosowanych w handlu pomiędzy dziesiątką państw Wspólnoty a Hiszpanią, a także wprowadzenia takich samych opłat celnych w handlu z państwami trzecimi;
środki wprowadzone przez niniejsze rozporządzenie są zgodne z opiniami właściwych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od dnia 1 stycznia 1993 r.:
- Hiszpania znosi w wymianie handlowej z dziesiątką państw Wspólnoty na produkty objęte wspólną organizacją rynku opłaty celne oraz stałe składniki mające na celu zapewnienie ochrony przemysłu przetwórczego,
- znosi się opłaty celne oraz stałe składniki mające na celu zapewnienie ochrony przemysłu przetwórczego, stosowane przez dziesiątkę państw Wspólnoty w stosunku do przywozu z Hiszpanii.
2.
Od dnia 1 stycznia 1993 r. Hiszpania stosuje opłaty celne stosowane przez dziesiątkę państw Wspólnoty w handlu z państwami trzecimi.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3890/92
z dnia 28 grudnia 1992 r.
zmieniające środki w odniesieniu do stosowania wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego wskutek zmiany niektórych kodów CN
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3208/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2505/92 z dnia 14 lipca 1992 r. zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] wprowadziło zmiany w nomenklaturze dla rynku wołowiny i cielęciny, w związku z tym konieczne jest dostosowanie rozporządzenia Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2069/92 [5], oraz wielu środków mających wpływ na ten sektor;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2641/80 z dnia 14 października 1980 r. wprowadzającego odstępstwa od niektórych zasad przywozu ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 1837/80 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3937/87 [7], tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
- "stosowanie świadectw przywozowych w przypadku produktów ujętych w podpozycjach 0104 10 30, 0104 10 80 i 0104 20 90 oraz pozycji nr 0204Nomenklatury Scalonej, pochodzących z państwa trzeciego, które podjęło się ograniczyć swój wywóz do Wspólnoty w żadnym roku kalendarzowym nie przekracza łącznej ilości wynikającej z porozumienia w zakresie dobrowolnych ograniczeń zawartego ze Wspólnotą,"
Artykuł 2
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2668/80 z dnia 17 października 1980 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania opłat wyrównawczych w odniesieniu do mięsa baraniego i koziego [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3937/87, wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Cenę ofertową franco granica Wspólnoty, określoną w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89 wylicza się na podstawie cen ofertowych franco granica Wspólnoty dla produktów określonych w sekcji a) załącznika I do wspomnianego rozporządzenia oraz cen żywych zwierząt ujętych w podpozycjach 0104 10 30, 0104 10 80 oraz 0104 20 90 Nomenklatury Scalonej."
2) Załączniki I i II zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 20/82 z dnia 6 stycznia 1982 r. w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz dla mięsa baraniego i koziego [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3937/87, wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz, ustalonych w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89.
Jednakże:
a) w przypadku produktów objętych pozycją 0204 Nomenklatury Scalonej pochodzących z Argentyny, Australii, Nowej Zelandii i Urugwaju, oraz
b) w przypadku produktów ujętych w podpozycjach 0104 10 30, 0104 10 80 oraz 0104 20 90 i pozycji nr 0204 Nomenklatury Scalonej pochodzących z Austrii, Bułgarii, Węgier, Islandii, Polski, Rumunii, Czechosłowacji i Jugosławii,
pozwolenia na przywóz można wydawać wyłącznie na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 19/82."
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Przepisów art. 5 ust. 1 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 nie stosuje się do przywozu produktów ujętych w podpozycjach 0104 10 30, 0104 10 80 i 0104 20 90 oraz w pozycji nr 0204 Nomenklatury Scalonej."
Artykuł 4
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3643/85 z dnia 19 grudnia 1985 r. w sprawie uzgodnień dotyczących przywozu, stosowanych w stosunku do niektórych państw trzecich w sektorze mięsa baraniego i koziego, począwszy od roku 1986 [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1568/92 [11], otrzymuje brzmienie:
"1.
Opłata przywozowa obowiązująca w przypadku niektórych produktów ogranicza się do maksymalnej 10-procentowej wartości, z zastrzeżeniem rocznych limitów wyrażonych w tonach ekwiwalentu tuszy dla każdego zainteresowanego państwa trzeciego i według kategorii.
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Zainteresowane państwo trzecie oraz ilość _BAR_
Chile _BAR_ Inne państwa trzecie _BAR_
0104 _BAR_ Owce i kozy żywe: _BAR_ 0 _BAR_ 50 _BAR_
01041030 _BAR_ – – – Jagnięta (do jednego roku życia) _BAR_
01041080 _BAR_ – – – pozostałe owce, z wyłączeniem zwierząt hodowlanych czystej krwi _BAR_
i _BAR_ _BAR_
01042090 _BAR_ – Kozy żywe, z wyłączeniem zwierząt hodowlanych czystej krwi _BAR_
0204 _BAR_ Mięso baranie i kozie: _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ – – Świeże lub chłodzone _BAR_ 0 _BAR_ 100 _BAR_
_BAR_ – – Mrożone _BAR_ 1490 _BAR_ 100" _BAR_
Artykuł 5
W rozporządzeniu (EWG) nr 3013/89 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Wspólna organizacja rynku mięsa baraniego i koziego uwzględnia system cenowy i handlowy oraz obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ Jagnięta żywe do jednego roku życia _BAR_
01041080 _BAR_ Pozostałe owce żywe, z wyjątkiem zwierząt hodowlanych czystej krwi _BAR_
01042090 _BAR_ Kozy żywe, z wyjątkiem zwierząt hodowlanych czystej krwi _BAR_
0204 _BAR_ Mięso baranie lub kozie, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
02109011 _BAR_ Mięso baranie lub kozie, z kośćmi, solone, w solance, suszone lub wędzone _BAR_
02109019 _BAR_ Mięso baranie i kozie, bez kości, solone, w solance, suszone lub wędzone _BAR_
_BAR_ Owce żywe – zwierzęta hodowlane czystej krwi _BAR_
01042010 _BAR_ Kozy żywe – zwierzęta hodowlane czystej krwi _BAR_
02068099 _BAR_ Podroby jadalne baranie i kozie, świeże lub chłodzone, z wyjątkiem przeznaczonych do produkcji wyrobów farmaceutycznych _BAR_
02069099 _BAR_ Podroby jadalne baranie i kozie, mrożone, z wyjątkiem przeznaczonych do produkcji wyrobów farmaceutycznych _BAR_
02109060 _BAR_ Podroby jadalne baranie i kozie, solone w solance, suszone lub wędzone _BAR_
15020099 _BAR_ Tłuszcze owcze lub kozie, surowe lub wytopione, bez względu na to, czy odciśnięte, czy uzyskane za pomocą ekstrakcji rozpuszczalnikowej _BAR_
_BAR_ Inne mięso przetworzone lub konserwowane lub podroby baranie lub kozie, niegotowane; mieszanki mięsa gotowanego i niegotowanego lub podrobów _BAR_
_BAR_ Inne przetworzone lub konserwowane podroby baranie i kozie" _BAR_
2) W art. 11 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Opłata wyrównawcza od zwierząt żywych o kodach CN 01041030, 01041080 i 01042090 oraz na mięso, zgodnie z załącznikiem II, o kodach 0204 22 10, 02042230, 02042250, 02042290, 02042300, 02045013, 02045015, 02045019, 02045031, 02045039, 02109011 oraz 02109019 jest równa iloczynowi opłaty wyrównawczej od produktu, określonej w ust. 1 i standardowego współczynnika, ustalanego dla każdego z określonych produktów."
3) W art. 12 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku mięsa mrożonego wskazanego w załączniku II o kodach CN 02044210, 02044230, 02044250, 02044290, 02044310, 02044390, 02045053, 02045055, 02045059, 02045071 oraz 02045079 opłata wyrównawcza jest równa iloczynowi opłaty ustalanej dla produktu, określonej w ust. 1 i standardowego współczynnika dla każdego z określonych produktów."
4) Artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Na zasadzie odstępstwa od art. 11, 12 i 13:
a) opłaty wyrównawcze od produktów o kodach CN 01041030, 01041080 oraz 01042090 są ograniczone do wysokości wynikającej z porozumień dotyczących dobrowolnych ograniczeń;
b) opłaty wyrównawcze od produktów o kodzie CN 0204, na które obowiązuje stawka celna ustalona w ramach Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT) są ograniczone do wysokości wynikających z tego zobowiązania lub zobowiązań wzajemnych układów handlowych."
5) Załącznik II zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3882/90 ustanawiającego szczegółowe zasady monitorowania cen przywożonego mięsa jagnięcego [15] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie, 15. dnia każdego miesiąca notyfikują Komisji w odniesieniu do każdego państwa trzeciego pochodzenia "cenę ofertową franco granica" lub "wartość cif" oraz ilości przywożonych żywych zwierząt i przywożonego mięsa baraniego, odnotowane podczas miesiąca kalendarzowego poprzedzającego datę notyfikacji i objęte kodami CN: 01041030, 01041080, 02041000, 02042210, 02042230, 02042250, 02042290, 02042300, 02043000, 02044210, 02044230, 02044250, 02044290, 02044310."
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3899/92
z dnia 23 grudnia 1992 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3510/82 ustalające współczynniki przeliczeniowe mające zastosowanie do tuńczyka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 17 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3510/82 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3971/89 [3], określa współczynniki przeliczeniowe mające zastosowanie do różnych gatunków, rozmiarów i postaci tuńczyka;
zmiany na rynku tuńczyka od czasu ustanowienia współczynników przeliczeniowych spowodowały zmianę stosunku wartości rynkowej między omawianymi produktami a produktem pilotażowym; taki stan rzeczy wymaga zmiany omawianych współczynników przeliczeniowych oraz produktów, w odniesieniu do których współczynniki te są w sposób szczególny przeznaczone;
należy zmienić Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3510/92;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. produktów rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3510/82 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r .
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3911/92
z dnia 9 grudnia 1992 r.
w sprawie wywozu dóbr kultury
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w związku z urzeczywistnieniem rynku wewnętrznego, potrzebne są zasady dotyczące handlu z państwami trzecimi, w celu ochrony dóbr kultury;
w świetle konkluzji ze spotkania Rady w dniu 19 listopada 1990 r., wydaje się niezbędne podjęcie środków, w szczególności w celu zapewnienia, że wywóz dóbr kultury podlega jednolitym kontrolom na zewnętrznych granicach Wspólnoty;
system taki powinien nakładać wymóg przedstawienia pozwolenia wydanego przez właściwe Państwo Członkowskie, przed wywozem dóbr kultury objętych niniejszym rozporządzeniem; wymaga to jasnego zdefiniowania zakresu stosowania takich środków oraz procedur dla ich realizacji; wprowadzenie systemu powinno być możliwie najbardziej proste i skuteczne; należy utworzyć Komitet w celu wspierania Komisji przy wykonywaniu obowiązków nałożonych na nią przez niniejsze rozporządzenie;
z uwagi na znaczne doświadczenie władz Państw Członkowskich w stosowaniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz współpracy między nimi i Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa dotyczącego spraw celnych lub rolnych [4], w niniejszej sprawie należy stosować wspomniane rozporządzenie;
załącznik do niniejszego rozporządzenia ma na celu wyjaśnienie kategorii dóbr kultury, które powinny podlegać szczególnej ochronie w handlu z państwami trzecimi, lecz nie zmierza on do naruszania definiowania przez Państwa Członkowskie narodowych dóbr kultury, w rozumieniu art. 36 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla uprawnień Państw Członkowskich przyznanych na mocy art. 36 Traktatu, wyrazy "dobra kultury" odnoszą się, do celów niniejszego rozporządzenia, do pozycji wymienionych w załączniku.
TYTUŁ 1
Pozwolenie na wywóz
Artykuł 2
1.
Wywóz dóbr kultury poza obszar celny Wspólnoty objęty jest wymogiem przedstawienia pozwolenia na wywóz.
2.
Pozwolenie na wywóz jest wydawane na wniosek zainteresowanej osoby:
- przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium, dany przedmiot kultury został zgodnie z prawem i ostatecznie umieszczony, dnia 1 stycznia 1993 r.,
- lub, następnie, przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium jest on umieszczony w następstwie zarazem zgodnej z prawem i ostatecznej wysyłki z innego Państwa Członkowskiego, lub przywozu z państwa trzeciego, bądź ponownego przywozu z państwa trzeciego po zgodnej z prawem wysyłce z Państwa Członkowskiego do tego kraju.
Jednakże bez uszczerbku dla ust. 4, Państwo Członkowskie, które jest właściwe, zgodnie z dwoma tiret akapitu pierwszego, jest upoważnione, aby nie wymagać pozwoleń na wywóz dóbr kultury określonych w tiret pierwszym i drugim kategorii A1 załącznika, jeżeli mają one ograniczoną archeologiczną lub naukową wartość, oraz pod warunkiem że nie pochodzą one bezpośrednio z wykopalisk, odkryć i terenów archeologicznych w Państwie Członkowskim, oraz że ich obecność na rynku jest zgodna z prawem.
Do celów niniejszego rozporządzenia można odmówić wydania pozwolenia na wywóz, w przypadku gdy dobra kultury, o których mowa, podlegają ustawodawstwu chroniącemu narodowe dobra kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy to konieczne, władze określone w akapicie pierwszym tiret drugie, skontaktują się z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi dany przedmiot kultury, oraz w szczególności z właściwymi władzami w rozumieniu dyrektywy Rady 93/…/EWG z dnia… w sprawie zwrotu przedmiotów kultury bezprawnie wywiezionych z terytorium Państwa Członkowskiego [5].
3.
Pozwolenie na wywóz jest ważne w całej Wspólnocie.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego artykułu, bezpośredni wywóz z obszaru celnego Wspólnoty narodowych dóbr kultury posiadających wartość artystyczną, historyczną lub archeologiczną, które nie są dobrami kultury w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, podlega prawu wewnętrznemu Państwa Członkowskiego wywozu.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wykaz organów upoważnionych do wydawania pozwoleń na wywóz dóbr kultury.
2.
Komisja publikuje wykaz tych organów oraz wszelkie zmiany do tego wykazu w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Pozwolenie na wywóz jest przedstawiane na poparcie zgłoszenia wywozowego, podczas wykonywania celnych formalności wywozowych, w urzędzie celnym, który jest właściwy do przyjęcia takiego zgłoszenia.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć ilość urzędów celnych upoważnionych do przeprowadzania formalności związanych z wywozem dóbr kultury.
2.
Państwa Członkowskie korzystające z możliwości przyznanej przez ust. 1, powiadamiają Komisję o należycie upoważnionych urzędach celnych.
Komisja publikuje te informacje w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
TYTUŁ 2
Współpraca administracyjna
Artykuł 6
Do celów wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia, przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1468/81, w szczególności przepisy dotyczące poufności informacji, stosuje się mutatis mutandis.
Poza współpracą przewidzianą w akapicie pierwszym, Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne czynności w celu ustanowienia, w kontekście ich wzajemnych stosunków, współpracy między władzami celnymi oraz właściwymi władzami określonymi w art. 4 dyrektywy 93/…/EWG [6].
TYTUŁ 3
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 7
Przepisy niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia, w szczególności te dotyczące formy, jaka ma być zastosowana (na przykład wzoru i właściwości technicznych) zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 2.
Artykuł 8
1.
Komisję wspiera komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Komitet bada wszelkie sprawy dotyczące wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia przedstawione przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który może być wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy, jeżeli to konieczne w drodze głosowania.
Opinia jest włączona do protokołu; ponadto, każde Państwo Członkowskie ma prawo zażądać odnotowania w protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu w jak najszerszym zakresie.
Powiadamia ona komitet o sposobie, w jaki jego opinia została wzięta pod uwagę.
Artykuł 9
Każde Państwo Członkowskie ustala kary, które będą stosowane za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia.
Kary muszą być wystarczające, aby wspierać zgodność z tymi przepisami.
Artykuł 10
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Co trzy lata Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie na temat wykonania niniejszego rozporządzenia.
Rada przeanalizuje skuteczność rozporządzenia po okresie trzech lat jego stosowania oraz, stanowiąc na wniosek Komisji, dokona wszelkich koniecznych dostosowań.
W każdym przypadku, Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, bada co trzy lata i, w odpowiednim przypadku, aktualizuje liczby wymienione w załączniku, na podstawie ekonomicznych i walutowych wskaźników we Wspólnocie.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich dyrektywy 93/…/EWG [7].
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3912/92
z dnia 17 grudnia 1992 r.
w sprawie kontroli przeprowadzanych we Wspólnocie w dziedzinie transportu drogowego i żeglugi śródlądowej z uwzględnieniem środków transportu zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w państwie trzecim
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota podjęła działania zmierzające do zastosowania środków prowadzących do etapowego ustanawiania rynku wewnętrznego do dnia 31 grudnia 1992 r., który będzie obejmował obszar bez granic wewnętrznych, ze swobodnym przepływem towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z postanowieniami Traktatu;
wprowadzenie rynku wewnętrznego będzie oznaczało zniesienie kontroli i formalności na granicach wewnętrznych w odniesieniu do środków transportu oraz właściwych dokumentów;
zgodnie z istniejącym prawodawstwem wspólnotowym i ustawodawstwami krajowymi w dziedzinie transportu drogowego i żeglugi śródlądowej Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole, przeglądy i inspekcje dotyczące właściwości technicznych, zezwoleń i innej dokumentacji, którym muszą odpowiadać pojazdy i statki śródlądowych dróg wodnych; te kontrole, przeglądy i inspekcje są powszechnie nadal uzasadnione w celu uniknięcia zakłóceń w organizacji rynku transportowego i dla zapewnienia bezpieczeństwa dróg i wodnych dróg śródlądowych;
zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 4060/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie zniesienia kontroli dokonywanych na granicach Państw Członkowskich w dziedzinie transportu drogowego i żeglugi śródlądowej [4] takie kontrole nie będą dalej prowadzone na granicach między Państwami Członkowskimi w odniesieniu do środków transportu zarejestrowanych lub wprowadzonych do użytkowania w Państwach Członkowskich;
taka sama zasada powinna zostać wprowadzona w odniesieniu do przeprowadzania kontroli ustanowionych we wspomnianym rozporządzeniu oraz kontroli przeprowadzanych w celu realizacji umów zawartych z państwami trzecimi odnoszących się do środków transportu zarejestrowanych lub wprowadzonych do użytkowania w państwach trzecich;
organy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wjeżdżają środki transportu z państwa trzeciego, muszą mieć nadal możliwość prowadzenia wszelkich niezbędnych kontroli w celu sprawdzenia, czy wspomniane środki transportu posiadają stosowne zezwolenie na prowadzenie działalności transportowej na lub przez jego terytorium;
Państwa Członkowskie muszą zapewnić, że kontrole, przeglądy i inspekcje mogą być nadal prowadzone na całym ich terytorium jako część rutynowych procedur kontrolnych;
współpraca mająca na celu wykonanie zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia powinna być zgodna z zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz współpracy między nimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa dotyczącego spraw celnych lub rolnych [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do kontroli wynikających z międzynarodowych umów oraz umów określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 4060/89, wykonywanych we Wspólnocie przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do transportu drogowego i żeglugi śródlądowej wykorzystujących środki transportu zarejestrowane lub wprowadzone do obrotu w państwie trzecim.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw lub zobowiązań Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wjeżdżają środki transportu określone w ust. 1 z państwa trzeciego, związanych z wykonywaniem wszelkich niezbędnych kontroli służących ustaleniu, że takie środki transportu mają zezwolenie na prowadzenie transportu na lub przez terytorium zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "kontrola" oznacza wszystkie kontrole, przeglądy, inspekcje lub formalności wykonywane na granicach Państw Członkowskich przez organy krajowe, które wstrzymują lub utrudniają swobodny ruch pojazdów lub statków,
- "umowa międzynarodowa" oznacza każdą umowę między jednym lub większą liczbą Państw Członkowskich lub Wspólnotą a jednym lub większą liczbą państw trzecich.
Artykuł 3
Kontroli określonych w art. 1 nie przeprowadza się nadal jako kontroli granicznych na wewnętrznych granicach Wspólnoty, ale jako część kontroli, które Państwo Członkowskie rutynowo prowadzi na całym swoim terytorium.
Artykuł 4
Do celów wykonania niniejszego rozporządzenia przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1468/81 stosuje się mutatis mutandis.
Dodatkowo Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki zapewniające prowadzenie współpracy między ich właściwymi organami.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3944/92
z dnia 30 grudnia 1992 r.
wprowadzające system podwójnej kontroli w celu monitorowania niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z Bangladeszu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4136/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie wspólnej reguły przywozu niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1539/92 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 13 rozporządzenia (EWG) nr 4136/86 przewiduje możliwość konsultacji w przypadku oszustwa lub obejścia postanowień umów w sprawie wyrobów włókienniczych, zawartych między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a państwami trzecimi dostawczymi;
istnieją wystarczające dowody, aby sądzić, iż ma miejsce na wielką skalę oszustwo i obchodzenie postanowień umowy z Bangladeszem, w szczególności dotyczących określania pochodzenia wyrobów włókienniczych;
po konsultacji z władzami Bangladeszu parafowano Porozumienie w formie wymiany listów, ustalające system podwójnej kontroli w celu monitorowania wysyłek wyrobów włókienniczych kategorii 4, 6 i 8, jednak bez negocjowania na tym etapie limitów ilościowych;
w dniu 30 grudnia 1992 r. Rada w imieniu Wspólnoty przyjęła Porozumienie w formie wymiany listów między Bangladeszem a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie wprowadzenia systemu podwójnej kontroli w celu monitorowania całego wywozu wyżej wymienionych kategorii;
załącznik VI do rozporządzenia (EWG) nr 4136/86 ustanawia przepisy dotyczące wykonania systemu podwójnej kontroli, jak również formy i wystawiania pozwoleń na wywóz;
w celu uściślenia, że dokumenty wywozowe, które są wystawiane przez władze Bangladeszu, nie odnoszą się do produktów poddanych ograniczeniom, konieczna jest zmiana, gdzie jest to właściwe, dokumentów wywozowych;
wprowadzenie systemu podwójnej kontroli nie powinno przeszkadzać w przywozie do Wspólnoty wysyłek kategorii 4, 6 i 8, które zostały wysyłane z Bangladeszu przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wyrobów Włókienniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 przywóz do Wspólnoty kategorii produktów pochodzących z Bangladeszu i wyszczególnionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia poddany jest do dnia 31 grudnia 1992 r. systemowi podwójnej kontroli, opisanemu w załączniku VI do rozporządzenia (EWG) nr 4136/86.
Artykuł 2
Produkty określone w art. 1, wysłane z Bangladeszu do Wspólnoty przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i nie dopuszczone jeszcze do wolnego obrotu, dopuszcza się do wolnego obrotu pod warunkiem przedstawienia listu przewozowego lub innego dokumentu przewozowego dowodzącego, że ich wysyłka rzeczywiście miała miejsce przed tą datą.
Artykuł 3
Pozwolenie na wywóz z załącznika VI do rozporządzenia 4136/86 zastępuje się do celów niniejszego rozporządzenia formularzem przedstawionym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (Ewg) nr 3949/92
z dnia 21 grudnia 1992 r.
odnoszące się do organizacji kontroli kosztów pracy w przemyśle i sektorze usług
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu wykonania zadań przydzielonych Komisji przepisami Traktatu, w szczególności jego art. 2, 3, 117, 118, 122 i 123, Komisja musi być informowana na bieżąco o kosztach pracy i dochodach pracowników w Państwach Członkowskich;
informacje statystyczne będące w posiadaniu każdego Państwa Członkowskiego nie stanowią przekonującej podstawy do czynienia porównań, w szczególności z powodów różnic w przepisach prawnych poszczególnych, regulacjach i praktyce administracyjnej Państw Członkowskich, w związku z czym należy dokonać kontroli tych kosztów, a wyniki tej kontroli przeanalizować, opierając się na jednolitych definicjach i metodach;
najlepszą metodą oceny poziomu składników i tendencji dotyczących zarówno kosztów pracy, jak i ich dochodów jest przeprowadzenie specjalnej kontroli, jak uczyniono to ostatnio w 1989 r. na podstawie danych księgowych odnoszących się do 1988 r. przy wprowadzaniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/88 z dnia 9 czerwca 1988 r. w sprawie organizacji kontroli kosztów pracy w przemyśle, sektorze sprzedaży hurtowej i detalicznej, bankowości i ubezpieczeniach [1];
z uwagi na duże zmiany w poziomie i strukturze kosztów przedsiębiorstw, ponoszonych na płace i związane z płacami składki pracownicze, należy dokonać ponownej kontroli, opartej na danych księgowych z 1992 r. w przemyśle, handlu, bankowości i ubezpieczeniach, w celu uaktualnienia wyników poprzedniej kontroli;
z uwagi na zmiany w strukturze gospodarki i stan bezrobocia w Państwach Członkowskich zakres działalności gospodarczej musi zostać poszerzony, w szczególności w sektorze usług;
z uwagi na wielkość sfery, która ma zostać objęta kontrolą, kontrola ta musi się opierać na próbce, w celu uniknięcia nadmiernego obciążania przedsiębiorstw i budżetu Wspólnot Europejskich i Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Jako element okresowych kontroli kosztów pracy i dochodów pracowniczych Komisja dokonuje kontroli kosztów pracy w przemyśle i niektórych sektorach usług w 1993 r. na podstawie danych księgowych z 1992 r.
Artykuł 2
1.
Kontrola obejmuje przedsiębiorstwa lub lokalne jednostki gospodarcze zatrudniające co najmniej dziesięciu pracowników i prowadzące działalność gospodarczą określoną w sekcjach C, D, E, F, G, H i K, dział 65 i 66 i grupy 63.3 Ogólnej Przemysłowej Klasyfikacji Działalności Gospodarczej we Wspólnotach Europejskich (NACE, Rev. 1), przy uwzględnieniu specjalnych przepisów ustanowionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Kontrola jest dokonywana przez pobieranie próbek.
Artykuł 3
W odniesieniu do przedsiębiorstw lub lokalnych jednostek gospodarczych w próbce pracodawcy przekażą informacje potrzebne do określenia kosztów pracy na podstawie danych księgowych za 1992 r. przy zachowaniu warunków podanych niżej.
Artykuł 4
Kontrola obejmie:
1. płace, łącznie z premiami i dietami, oraz wszelkie uboczne koszty, w tym w szczególności składki pracownicze na ubezpieczenia i dodatkowe programy, a także inne opłaty socjalne, wraz z kosztami szkoleń zawodowych i wszelkich podatków oraz subsydiów bezpośrednio odnoszących się kosztów pracy;
2. wszystkich pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwie lub lokalnych jednostkach gospodarczych; i
3. godziny pracy.
Artykuł 5
1.
Informacje zostają zebrane przez urzędy statystyczne Państw Członkowskich, które opracowują odpowiednie kwestionariusze.
W porozumieniu z tymi urzędami Komisja określa wykaz danych i definicje, jakie są wykorzystane w celach tej kontroli.
Komisja, działając na tych samych warunkach, ustala datę początkową i końcową kontroli oraz ostateczny termin składania odpowiedzi na tych kwestionariuszach.
2.
Osoby zobowiązane do udzielania informacji odpowiadają na pytania zawarte w kwestionariuszach, udzielając prawdziwych i wyczerpujących odpowiedzi w wyznaczonym czasie.
Artykuł 6
1.
Urzędy statystyczne Państw Członkowskich poddają uzyskane z kwestionariuszy dane obróbce.
Po sprawdzeniu i zgodnie ze sposobem wykorzystania programu określonego przez Komisję przesyłają one wyniki badań łącznie z danymi deklarowanymi przez Państwa Członkowskie jako poufne, stosownie do prawa krajowego lub praktyki dotyczącej poufności danych statystycznych, zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności [2].
Rozporządzenie to reguluje sposób postępowania z danymi poufnymi.
2.
Wyniki poddane zostają rozbiciu na sektory działalności gospodarczej, zgodne z NACE (Rev. 1), rejony i kategorie wielkości przedsiębiorstw lub lokalnych jednostek działalności gospodarczej.
Artykuł 7
Poszczególne informacje dostarczone na potrzeby tej kontroli mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów statystycznych.
Nie jest dozwolone wykorzystywanie takich informacji do celów podatkowych lub innych ani przekazywanie ich stronom trzecim.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3955/92
z dnia 21 grudnia 1992 r.
w sprawie zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Umowy ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki między Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej, Japonią, Federacją Rosyjską, występującymi jako jedna Strona, i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Umowy ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki między Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej, Japonią, Federacją Rosyjską, występującymi jako jedna Strona, i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą pomoże w osiągnięciu celów Wspólnoty; w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia Traktat nie przewiduje środków innych niż te wymienione w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa ustanawiająca Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki między Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej, Japonią, Federacją Rosyjską, występującymi jako jedna Strona, i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą, wraz z deklaracją Wspólnoty dotyczącą art. 1, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Teksty Umowy i deklaracji są załączone do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej notyfikacji przewidzianej w art. XVIII Umowy [2]
Artykuł 3
1.
W zarządzie Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki (zwanego dalej "Centrum") Wspólnotę reprezentuje Prezydencja Rady oraz Komisja; każde z nich wyznacza po jednym członku zarządu.
2.
Komisja jest ogólnie odpowiedzialna za zarządzanie sprawami dotyczącymi Centrum.
Rada jest wyczerpująco i z wystarczającym wyprzedzeniem informowana o sprawach, które mają być na omawiane na zebraniach zarządu Centrum oraz o zamierzeniach Komisji w tym zakresie.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3, Komisja reprezentuje stanowisko Wspólnot wobec zarządu.
3.
W przypadku spraw objętych art. III v), art. V i art. XIII, stanowisko Wspólnot jest ustalane przez Radę i – jako ogólna zasada – wyrażane przez Prezydencję, chyba że Rada postanowi inaczej.
W przypadku spraw objętych art. IV B i), art. IV B v) oraz art. IV E stanowisko Wspólnot jest ustalane przez Radę i – jako ogólna zasada – wyrażane przez Komisję, chyba że Rada postanowi inaczej, szczególnie w dziedzinach, w których doświadczenie i wiedzę posiadają głównie Państwa Członkowskie.
4.
Przy określaniu stanowiska Wspólnot jak przewidziano w ust. 3, Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Przy podejmowaniu jakiejkolwiek decyzji, w której na podstawie poprzedniego ustępu stanowisko Wspólnot, w przeciwieństwie do zasady ogólnej, wyrażone zostanie przez Komisję lub przez Prezydencję, Rada stanowi zwykłą większością.
5.
Decyzje w sprawach projektów finansowanych lub współfinansowanych przez Wspólnoty są podejmowane na podstawie i zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu (EWG) nr 2157/91 [3] lub w późniejszym rozporządzeniu.
6.
W Naukowym Komitecie Doradczym, ustanowionym na podstawie art. IV D Umowy, Wspólnoty są reprezentowane przez właściwych biegłych powołanych przez Radę z listy zaproponowanej przez Komisję i zawierającej nazwiska przedłożone przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Centrum ma osobowość prawną i korzysta z najszerszej zdolności prawnej przyznawanej osobom prawnym w ramach przepisów mających zastosowanie we Wspólnotach, w szczególności może zawierać umowy, nabywać i zbywać mienie nieruchome i ruchome oraz być stroną postępowań prawnych.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 3956/92
z dnia 21 grudnia 1992 r.
o zawarciu przez Europejską Wspólnotę Energii Atomowej Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Federacją Rosyjską i, występującymi jako jedna Strona, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą, ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ustęp drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Federacją Rosyjską i, występującymi jako jedna Strona, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą ustanawiająca Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki została podpisana dnia 27 listopada 1992 r.; decyzją z dnia 14 grudnia 1992 r. Rada zatwierdziła wspomnianą Umowę w celu jej zawarcia przez Komisję w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
Umowa powinna być zawarta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa ustanawiająca Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Federacją Rosyjską i, występującymi jako jedna Strona, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą, wraz z deklaracją Wspólnoty dotyczącą art. 1, zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Teksty Umowy i deklaracji są załączone do niniejszego rozporządzenia [1].
Artykuł 2
Przewodniczący Komisji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej wyda zawiadomienie przewidziane w art. XVIII Umowy.
Artykuł 3
Przedstawiciel Wspólnoty w Zarządzie zostanie uzgodniony przez wszystkie Rady i Komisję, zgodnie z art. IV (C) Umowy.
Artykuł 4
Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki ma osobowość prawną i korzysta z najszerszych uprawnień przyznawanych osobom prawnym w ramach prawa stosowanego we Wspólnocie; w szczególności może nabywać i zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz być stroną postępowań prawnych.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 22 grudnia 1992 r.
ustanawiająca procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych posterunkach kontroli granicznej dotyczącej produktów pochodzących z państw trzecich
(93/13/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich1, ostatnio zmienioną decyzją 92/438/EWG2, w szczególności jej art. 4 ust. 6, art. 8 ust. 3, art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 7, art. 14 ust. 3, art. 16 ust. 4 i art. 18 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
ustanowiono zasady stanowiące podstawę organizacji kontroli dokumentów, tożsamości oraz kontroli bezpośrednich, a także czynności uzupełniających do tych kontroli; w chwili obecnej konieczne jest przyjęcie dodatkowych środków, w celu ustanowienia rzetelnej, zharmonizowanej procedury i nowych ustaleń dotyczących kontroli weterynaryjnych produktów z państw trzecich;
kontrole dokumentów i tożsamości oparte są na porównaniu informacji przekazanej przez importera z produktami przywożonymi Wspólnoty i muszą być przeprowadzane zgodnie z niektórymi zasadami; kontrole bezpośrednie takich produktów także muszą spełniać określone wymogi, a rodzaj i wyniki kontroli muszą zostać wymienione w świadectwie;
dlatego sprawne funkcjonowanie nowych rozwiązań wymaga zgromadzenia w dokumencie wszystkich informacji na temat produktu w oparciu o podany wzór;
wyznaczanie trasy przewozu dla produktów, które mogą być zatwierdzone tylko do użytku innego niż do spożycia przez ludzi, przeprowadza się w ramach właściwych istniejących procedur wspólnotowych;
nie przeprowadza się niektórych kontroli weterynaryjnych produktów przewożonych w bagażu podróżnych i przeznaczonych do spożycia przez nich ani wysyłanych w małych przesyłkach adresowanych do osób fizycznych; niemniej jednak należy ustanowić maksymalne ograniczenie wagowe dla produktów podlegających takim odstępstwom;
niektóre produkty roślinne stanowiące ryzyko rozprzestrzenienia chorób zakaźnych wśród zwierząt muszą być poddawane kontrolom weterynaryjnym; wykaz takich produktów musi zostać sporządzony wraz z wykazem państw trzecich lub części państw trzecich, które mogą uzyskać zezwolenie na ich wywóz do Wspólnoty;
państwa trzecie mogą odmówić przyjęcia niektórych partii produktów wywożonych z Państw Członkowskich; w takich przypadkach właściwy organ Państwa Członkowskiego, który zezwolił na wywóz tych produktów, podejmuje konieczne środki w celu kontroli przesyłki przy ponownym wprowadzeniu jej na terytorium Wspólnoty;
zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. b) dyrektywy 90/675/EWG, Państwo Członkowskie może zawierać dwustronne umowy dotyczące niektórych kontroli weterynaryjnych w kraju przeznaczenia, w takim przypadku wymagane jest zapewnienie, aby zostały zrealizowane wszystkie konieczne środki przy kontrolach weterynaryjnych, jak wymieniono w niniejszej dyrektywie;
produkty składowane w strefie wolnocłowej lub w składzie wolnocłowym, w składzie pod kontrolą celną lub w tranzycie przez terytorium Wspólnoty z jednego państwa trzeciego do innego będą przedmiotem dalszej decyzji wykonawczej;
odstępstwa dotyczące kontroli ryb pochodzących z państw trzecich wprowadzanych na teren Wspólnoty będą przedmiotem późniejszych decyzji wykonawczych;
warunki specyficzne pobierania próbek i badania produktów różnych rodzajów produktów będą przedmiotem dalszych decyzji wykonawczych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Kontrole dokumentów i tożsamości muszą być przeprowadzane zgodnie z załącznikiem A.
2.
Importerzy lub ich przedstawiciele muszą, posługując się dokumentem odpowiadającym wzorowi ustanowionemu w załączniku B, poinformować z wyprzedzeniem personel weterynaryjny w posterunku kontroli granicznej o nadejściu produktów. Dokument sporządza się w czterech egzemplarzach (jeden oryginał i trzy kopie), a importer lub jego przedstawiciel musi:
- wypełnić sekcję 1 wszystkich czterech egzemplarzy,
- przekazać kopię organom celnym posterunku kontroli granicznej,
- przekazać oryginał i dwie pozostałe kopie urzędowemu lekarzowi weterynarii odpowiedzialnemu za posterunek kontroli granicznej.
3.
Dokument odpowiadający wzorowi ustanowiony w załączniku B musi być sporządzony w przynajmniej jednym z języków używanych w posterunku kontroli granicznej, przez który produkty pochodzące z państw trzecich wprowadzane są do Wspólnoty oraz w języku lub jednym z języków kraju przeznaczenia produktu.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 3, informacje zawarte w dokumencie odpowiadającym wzorowi ustanowionemu w załączniku B mogą, za zgodą właściwych władz Państw Członkowskich, być zawarte we wcześniejszym powiadomieniu wysłanym za pomocą środków telekomunikacyjnych lub innych systemów przesyłania danych.
Artykuł 2
Kontrole bezpośrednie, badania laboratoryjne i analizy oficjalnych próbek muszą być przeprowadzane zgodnie z wymogami załączników C i D.
Artykuł 3
1.
Po zakończeniu kontroli wymienionych w art. 1 i 2, sekcja 2 dokumentu odpowiadającego wzorowi ustanowionemu w załączniku B musi być wypełniona na odpowiedzialność urzędowego lekarza weterynarii odpowiedzialnego za posterunek kontroli granicznej i musi być przez niego podpisana; następnie oryginał musi zostać przekazany organom celnym w posterunku kontroli granicznej, jedna kopia wydana importerowi lub jego przedstawicielowi, a druga pozostaje w posterunku kontroli.
2.
Urzędowy lekarz weterynarii zachowuje przez co najmniej trzy lata oryginały zaświadczeń lub świadectw zdrowia towarzyszącym przesyłce, jak również kopię dokumentu odpowiadającemu wzorowi określonemu w załączniku B.
Artykuł 4
1.
Jeżeli przeprowadzone kontrole weterynaryjne wykazują, że produkt nie może być przywożony do Wspólnoty, właściwy organ, po konsultacji z importerem lub jego przedstawicielem, jak najszybciej decyduje o zwrocie lub o jego zniszczeniu.
2.
Jeżeli właściwy organ zdecyduje o zniszczeniu przesyłki, musi on podjąć wszelkie konieczne środki, by zapewnić, że przesyłka i czynności związane z jej zniszczeniem cały czas pozostają pod urzędową kontrolą.
Zniszczenie przesyłki musi być zostać przeprowadzone w urządzeniach posterunku kontroli granicznej lub w odpowiednich urządzeniach umieszczonych jak najbliżej tego posterunku kontroli granicznej.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1, jeżeli właściwy organ, stosując art. 16 dyrektywy Rady 90/675/EWG, zgadza się na przywóz produktów wyłącznie do określonego użycia, innego niż spożycie przez ludzi, przetwarzanie i transport tych produktów odbywają się wyłącznie pod nadzorem właściwego organu oraz zgodnie z dyrektywą 90/667/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiająca przepisy weterynaryjne w zakresie usuwania i przetwarzania odpadów zwierzęcych, wprowadzania ich do obrotu oraz zapobiegania obecności czynników chorobotwórczych w paszach wytwarzanych ze zwierząt lub ryb i zmieniająca dyrektywę 90/425/EWG3.
Ponadto, właściwy organ w miejscu przeznaczenia zatwierdzonego zakładu jest powiadamiany o przeprowadzanych czynnościach poprzez sieć Animo lub, do jej wdrożenia, za pomocą środków telekomunikacyjnych lub jakiegokolwiek systemu przesyłania danych.
4.
Procedury opisane w ust. 1, 2 i 3 stosuje się również w przypadku gdy kontrole przeprowadzone przez właściwy organ na przejściu granicznym ujawnią naruszenia wymienione w art. 4 ust. 3 dyrektywy Rady 90/675/EWG.
Jednakże, środki, w rozumieniu art. 16 ust. 1 i 2, może podjąć tylko urzędowy lekarz weterynarii odpowiedzialny za najbliższy posterunek kontroli granicznej.
Informacje o wszystkich partiach towaru, które zostały odrzucone, przekazuje się niezwłocznie za pomocą systemu Shift lub, do jego wdrożenia, za pomocą środków telekomunikacyjnych lub jakiegokolwiek innego systemu przesyłania danych.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla szczególnych reguł wspólnotowych dotyczących niektórych produktów, produkty określone w art. 14 ust. 1 pkt i), ii) i iv) dyrektywy Rady 90/675/EWG, nie podlegają systematycznym kontrolom weterynaryjnym określonym w rozdziale I niniejszej dyrektywy, jeżeli ich waga jest mniejsza niż 1 kg i są one przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Jednakże, muszą zostać podjęte wszystkie konieczne środki w celu zapewnienia, że tylko takie produkty z zatwierdzonych państw lub części zatwierdzonych państw są wprowadzane do Wspólnoty.
2.
Ustęp pierwszy nie ma wpływu na zasady dotyczące zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego, określone w właściwej legislacji wspólnotowej lub w przypadku jej braku, w przepisach krajowych Państw Członkowskich.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przedkładają produkty roślinne wymienione w wykazie stanowiącym załącznik E do kontroli weterynaryjnej określonej w art. 1 ust. 1.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów roślinnych wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik E, pochodzących z państw trzecich lub części państw trzecich wymienionych w załączniku F, w przypadku gdy przywóz z tych państw lub części państw trzecich nie jest zakazany.
3.
Wymogi art. 16 dyrektywy Rady 90/675/EWG stosuje się mutatis mutandis do produktów roślinnych, jeżeli kontrole weterynaryjne wykażą, że nie spełniają one warunków niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 1993 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1992 r.
w sprawie rozszerzenia ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych na osoby ze Stanów Zjednoczonych Ameryki i niektórych terytoriów
(93/16/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 87/54/EWG z dnia 16 grudnia 1986 r. w sprawie ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 7,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: prawo do ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych we Wspólnocie, stosuje się do osób kwalifikujących się do ochrony na mocy art. 3 ust. 1-5 dyrektywy 87/54/EWG;
prawo to może być rozszerzone decyzją Rady na osoby, które nie korzystają z ochrony na mocy wymienionych przepisów;
rozszerzenie ochrony, której to dotyczy, powinno być w możliwie najszerszym zakresie, przyjęte dla Wspólnoty jako całości;
taka ochrona była wcześniej rozszerzona w odniesieniu do niektórych państw oraz terytoriów, jedynie na zasadach tymczasowych, zgodnie z decyzją 90/511/EWG [2], która wygasa z dniem 31 grudnia 1992 r.;
ochrona ta została rozszerzona na spółki oraz inne osoby prawne w odniesieniu do Stanów Zjednoczonych Ameryki, jako decyzja Komisji 90/541/EWG [3], pod warunkiem że Stany Zjednoczone spełnią, do dnia 31 grudnia 1992 r., warunek wzajemności ustanowiony w art. 1 ust. 2 decyzji 90/511/EWG;
Stany Zjednoczone posiadają odpowiednie przepisy i oczekuje się, iż będą nadal chroniły topografię produktów półprzewodnikowych na mocy ich prawa krajowego oraz uczynią tę ochronę dostępną dla tych osób z Państw Członkowskich Wspólnoty, które korzystają z prawa do ochrony na mocy dyrektywy 87/54/EWG;
oczekuje się, iż określone terytoria, które jeszcze nie posiadają odpowiednich przepisów, przyjmą takie oraz udostępnią je jak najszybciej wspomnianym osobom z Państw Członkowskich Wspólnoty;
wszystkie Państwa Członkowskie Wspólnoty przyjęły środki krajowe wykonujące dyrektywę 87/54/EWG;
właściwe jest dalsze rozszerzanie przedmiotowej ochrony na Stany Zjednoczone jedynie na okres jednego roku, aby przyznać czas na dopełnienie procedury udzielania wzajemnej nieograniczonej ochrony;
właściwym jest również dalsze rozszerzanie takiej ochrony na zasadach tymczasowych na wyżej wymienione terytoria, aby przyznać dłuższy okres na ustanowienie warunków wzajemnej nieograniczonej ochrony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie rozszerzają ochronę prawną przewidzianą na mocy dyrektywy 87/54/EWG na:
a) osoby fizyczne, które są obywatelami Stanów Zjednoczonych Ameryki lub terytorium wymienionego w Załączniku do niniejszej decyzji lub które mają miejsce stałego pobytu na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki lub na jednym z tych terytoriów są traktowane tak, jakby były obywatelami Państwa Członkowskiego;
b) spółki lub inne osoby prawne ze Stanów Zjednoczonych Ameryki lub z terytorium wymienionego w Załączniku, które posiadają rzeczywiste i efektywne miejsce prowadzenia działalności przemysłowej lub handlowej w takim kraju lub na takim terytorium traktowane są tak jakby posiadały rzeczywiste i efektywne miejsce prowadzenia działalności na terytorium Państwa Członkowskiego.
2.
Stosowanie ust. 1 lit. b) uzależnione jest od spełnienia warunku, że spółki lub inne osoby prawne z Państw Członkowskich, które mają prawo do ochrony na mocy dyrektywy 87/54/EWG, korzystają z ochrony w Stanach Zjednoczonych lub na terytorium, którego to dotyczy.
3.
Spełnienie przez Stany Zjednoczone Ameryki lub terytoria wymienione w Załączniku warunków ustanowionych w ust. 2 jest określane przez Komisję oraz podane do wiadomości Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1993 r.
Państwa Członkowskie rozszerzają ochronę na mocy niniejszej decyzji na osoby określone w art. 1 do dnia 31 grudnia 1994 r.
W odniesieniu do Stanów Zjednoczonych Ameryki datą tą jest dzień 31 grudnia 1993 r.
Wszelkie wyłączne prawa nabyte na mocy decyzji 90/511/EWG lub niniejszej decyzji nadal wywierają swój skutek przez okres określony w dyrektywie 87/54/EWG.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 grudnia 1992 r.
zatwierdzająca niektóre działania mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych u małży i ślimaków morskich
(93/25/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej Załącznik rozdział IV (IV) (2),
a także mając na uwadze, co następuje: małże i ślimaki morskie odławiane na obszarach określonych w rozdziale I ust. 1 lit. b) oraz ust. 1 lit. c) Załącznika do dyrektywy Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek żywych małży [2] tworzą potencjalne zagrożenie dla konsumentów w przypadku gdyby nie były poddawane odpowiedniej obróbce;
Hiszpania i Zjednoczone Królestwo wprowadziły działania mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych u małży i ślimaków morskich;
procesy te w odpowiedni sposób zabezpieczają zdrowotność produktów i dlatego nie ma konieczności uprzedniego ich oczyszczania czy umieszczenia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Działania określone w Załączniku do niniejszej decyzji mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych u małży i ślimaków morskich odławianych na obszarach określonych w rozdziale I ust. 1 lit. b) oraz ust. 1 lit. c) Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG oraz te, które nie były przedmiotem oczyszczania czy umieszczenia przed wprowadzeniem do obrotu, zostają niniejszym zatwierdzone.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 grudnia 1992 r.
w sprawie wykazu zakładów w Republice Chorwacji, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty
(93/26/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1601/92 [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b), a także mając na uwadze, co następuje:
zakłady w państwach trzecich nie mogą otrzymać zezwolenia na wywóz świeżego mięsa do Wspólnoty, o ile nie spełniają ogólnych i szczególnych warunków ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;
zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG Republika Chorwacji przekazała wykaz zakładów, które otrzymały zezwolenie na przywóz do Wspólnoty;
kontrole Wspólnoty na miejscu wykazały, że normy higieny w tych zakładach są odpowiednie, w związku z czym można je umieścić w pierwszym wykazie zakładów, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty, opracowanym zgodnie z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy;
wskutek przyjęcia decyzji Komisji 92/390/EWG z dnia 2 lipca 1992 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z Republiki Chorwacji [3] przywóz świeżej wieprzowiny z tego kraju nie jest już dozwolony;
niemniej jednak, zgodnie z decyzją Komisji 92/447/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. zmieniającą decyzję 91/449/EWG ustanawiającą wzór świadectwa zdrowia zwierząt w odniesieniu do produktów mięsnych przywożonych z państw trzecich [4], zezwala się na przywóz produktów z wieprzowiny, która została poddana obróbce przewidzianej w tej decyzji; w konsekwencji produkty takie muszą być wytwarzane z wieprzowiny pozyskanej w zakładach, które otrzymały zezwolenie;
przywóz świeżego mięsa z zakładów figurujących w wykazie umieszczonym w Załączniku do niniejszej decyzji nadal podlega przepisom dotychczas ustanowionym, ogólnym postanowieniom Traktatu, a w szczególności innym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, w szczególności tym dotyczącym ochrony zdrowia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zakłady w Republice Chorwacji, wymienione w Załączniku, otrzymują zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 1992 r.
zatwierdzająca programy dotyczące wiosennej wiremii karpi przedłożone przez Zjednoczone Królestwo i określająca dodatkowe gwarancje dla niektórych gatunków ryb wysyłanych do Wielkiej Brytanii, Irlandii Północnej, na wyspę Man i Guernsey
(93/44/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt, obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 706/73 z dnia 12 marca 1973 r. dotyczące uzgodnień wspólnotowych mających zastosowanie do Wysp Normandzkich oraz wyspy Man w zakresie handlu produktami rolnymi [2], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1174/86 [3], ustanawia, że prawodawstwo weterynaryjne ma zastosowanie do tych wysp na takich samych warunkach jak w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do produktów przywożonych na wyspy czy też wywożonych z wysp na teren Wspólnoty;
Państwa Członkowskie mogą przedłożyć Komisji dobrowolny lub obowiązkowy program zwalczania niektórych chorób dotykających ryby;
Zjednoczone Królestwo pismami z dnia 26 maja, dnia 31 lipca i dnia 9 października 1992 r. przedłożyło programy dotyczące wiosennej wiremii karpi odpowiednio dla Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz dla Guernsey i wyspy Man;
programy te spełniają warunki, określone w art. 12 dyrektywy 91/67/EWG;
należy określić dodatkowe gwarancje, które mogą być wymagane dla wprowadzania niektórych gatunków ryb do stref objętych programem;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się programy dotyczące wiosennej wiremii karpi (SVC) przedłożone przez Zjednoczone Królestwo dla Wielkiej Brytanii, Irlandii Północnej, wyspy Man i Guernsey.
Artykuł 2
1.
Wprowadzanie do stref określonych w art. 1 żywych ryb należących do gatunków podatnych na SVC, wymienionych w załączniku A do dyrektywy 91/67/EWG i ich ikry nieprzeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi podlega:
a) następującym warunkom:
i) SVC musi być chorobą podlegającą obowiązkowi zgłaszania w regionie pochodzenia;
ii) zgłoszenia podejrzeń zarażenia u karpiowatych muszą natychmiast zostać objęte dochodzeniem urzędowych służb regionu pochodzenia;
iii) zakażone miejsca w regionie pochodzenia muszą zostać oznaczone jako zakażone;
iv) nie pochodzą one z miejsc oznaczonych jako zakażone przez urzędowe służby regionu pochodzenia;
b) albo warunkom następującym:
i) miejsce pochodzenia w porze roku, podczas której przewiduje się wystąpienie SVC, było poddawane, co najmniej przez okres dwóch lat, corocznej inspekcji przeprowadzanej przez służby urzędowe miejsca pochodzenia, jak również przeprowadzane były badania laboratoryjne w celu wyizolowania wirusa;
ii) w przypadku już zakażonych miejsc,
- musiały być one poddawane przez okres co najmniej trzech lat badaniom określonym w i), po którym to okresie podatne gatunki wolne od choroby zgodnie z wydanym świadectwem wprowadzane są pod kontrolą do populacji w celu dowiedzenia nieobecności wirusa,
lub
- ich populacja musi zostać zlikwidowan, a instalacje zdezynfekowane; w takim przypadku ponowne wprowadzenie zwierząt musi zostać dokonane w oparciu o gatunki wolne od choroby zgodnie z wydanym świadectwem;
iii) w miejscach określonych w i) i ii) wszystkie wprowadzone gatunki muszą pochodzić ze źródła potwierdzonego jako wolne od choroby.
2.
Dodatkowo oprócz wymagań ustanowionych w ust. 1 przesyłkom musi towarzyszyć świadectwo wypełnione przez służby urzędowe, stwierdzające, że miejsce pochodzenia spełnia warunki decyzji Komisji 93/44/EWG.
Artykuł 3
Zjednoczone Królestwo wprowadza w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania programów określonych w art. 1 przed 1 stycznia 1993 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 grudnia 1992 r.
w sprawie kryteriów mikrobiologicznych stosowanych przy produkcji gotowanych skorupiaków i mięczaków
(93/51/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], w szczególności rozdział V (II) pkt 4 załącznika,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z rozdziałem IV (IV) pkt 7 lit. c) załącznika do dyrektywy 91/493/EWG wytwórca produktów z gotowanych skorupiaków i mięczaków musi przeprowadzać w regularnych odstępach czasu kontrole mikrobiologiczne swojej produkcji przestrzegając norm wyznaczanych zgodnie z przepisami rozdziału V (II) pkt 4 tego załącznika;
w celu ochrony zdrowia publicznego należy wyznaczyć próg graniczny zakażenia bakteryjnego poza którym wyniki nie mogą być uznane za dopuszczalne, jednakże bez jednoczesnego uznawania produktu za toksyczny; jeśli próg graniczny dopuszczalności zostaje przekroczony, wytwórca musi dochodzić przyczyn i ustanowić procedury naprawcze w celu uniknięcia powtarzania się tego typu wypadków;
metody analiz zostaną ustanowione w późniejszym terminie w świetle podjętych badań; w oczekiwaniu na te metody należy odwoływać się do metod ustanowionych na szczeblu międzynarodowym;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Normy mikrobiologiczne stosowane do produkcji gotowanych skorupiaków i mięczaków przewidziane w rozdziale IV (IV) pkt 7 lit. c) załącznika do dyrektywy 91/493/EWG są ustanowione w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Obowiązek kontrolowania przestrzegania norm mikrobiologicznych spoczywa na producencie w trakcie procesu produkcji i przed wprowadzeniem do obrotu produktów z gotowanych skorupiaków i mięczaków w zakładzie przetwórczym zatwierdzonym zgodnie z art. 7 dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 3
1.
Kierownictwo zakładów opracowuje programy pobierania prób w zależności od rodzaju produktów (całe, bez skorupy lub bez muszli), temperatury i czasu gotowania, a także od analizy ryzyka oraz w sposób spełniający wymagania art. 6 dyrektywy 91/493/EWG.
2.
Programy, określone w ust. 1 muszą zawierać w przypadku nieprzestrzegania norm ustanowionych w pozycjach 1 i 2 załącznika, zobowiązanie do:
- powiadamiania właściwych organów o wynikach i o czynnościach podjętych wobec partii podejrzanych oraz o środkach przewidzianych w tiret drugie,
- przeprowadzanie rewizji metod nadzoru i kontroli punktów krytycznych w celu identyfikacji źródła zakażeń, włącznie ze zwiększeniem częstotliwości analiz,
- niewprowadzania do obrotu z przeznaczeniem do spożycia przez człowieka partii inkryminowanych ze względu na wykrycie czynników chorobotwórczych lub przekroczenie wartości M przewidzianej w pozycji 2 załącznika dla (Staphylococcus).
Artykuł 4
W oczekiwaniu na ustalenie wspólnotowych metod analizy mikrobiologicznej metody analizy używane do weryfikacji norm mikrobiologicznych określonych w załączniku muszą być naukowo uznane na poziomie międzynarodowym i wypróbowane praktycznie.
Używana metoda analizy musi być zarejestrowana z odpowiednimi wynikami.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 1992 r.
stwierdzająca stosowanie się Państw Członkowskich lub regionów do wymagań odnoszących się do brucelozy (B. melitensis) i przyznająca im status oficjalnie wolnych od choroby
(93/52/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [1], w szczególności jej załącznik A rozdział 1.II,
a także mając na uwadze, co następuje: w ciągu ostatnich pięciu lat, w Zjednoczonym Królestwie, Irlandii, Niderlandach, Belgii, Luksemburgu, Republice Federalnej Niemiec i niektórych regionach Francji bruceloza (B. melitensis) była chorobą podlegającą obowiązkowi zgłaszania; w ciągu ostatnich pięciu lat, nie potwierdzono oficjalnie choroby a szczepienia były zakazane w ciągu ostatnich trzech lat; należy zatem stwierdzić, że spełniają one warunki ustanowione w załączniku A rozdział 1.II pkt 1 lit. b);
dodatkowo Państwa Członkowskie lub regiony deklarują wykonanie przepisów ustanowionych w załączniku A rozdział 1.II pkt 2; należy przyznać Państwom Członkowskim lub regionom status oficjalnie wolnych od brucelozy (B. melitensis);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie i regiony określone odpowiednio w załącznikach I i II spełniają warunki ustanowione w dyrektywie 91/68/EWG załącznik A rozdział 1.II pkt 1 lit. b).
Artykuł 2
Państwa Członkowskie i regiony określone odpowiednio w załącznikach I i II są uznane za oficjalnie wolne od brucelozy (B. melitensis).
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 1992 r.
ustanawiająca komitet naukowy dla określenia nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i świadectw o szczególnym charakterze
(93/53/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach ochrony przez Wspólnotę określeń pochodzenia i oznaczeń geograficznych ich rejestracja może obejmować badanie problemów dotyczących ogólnego charakteru nazwy oraz czynniki, które mają być uwzględnione, gdy określane jest pochodzenie i oznaczenie geograficzne produktów rolnych i środków spożywczych z jednej strony, a z drugiej stosowanie kryteriów odnoszących się do uczciwej konkurencji w transakcjach handlowych oraz niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd konsumentów w znaczeniu art. 13 i 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 [1] w przypadkach, gdy istnieje konflikt pomiędzy określeniem pochodzenia lub oznaczeniem geograficznym a znakiem towarowym, homonimami lub istniejącymi produktami, które są w legalnym obrocie;
w ramach ochrony przez Wspólnotę świadectw o szczególnym charakterze ich rejestracja może pociągać za sobą badanie problemów dotyczących oceny tradycyjnego charakteru produktów rolnych i środków spożywczych;
poszukiwanie rozwiązań dla takich problemów wymaga pomocy wysoko kwalifikowanych ekspertów o wykształceniu rolniczym lub prawniczym, w szczególności odznaczających się wiedzą z zakresu praw własności intelektualnej;
dlatego też właściwe jest utworzenie komitetu naukowego dla wspomagania Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się komitet naukowy, zwany dalej "Komitetem", w celu wspomagania Komisji.
Artykuł 2
Zadaniem Komitetu jest badanie, na wniosek Komisji, wszystkich problemów technicznych związanych ze stosowaniem rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 i rozporządzenia Rady(EWG) nr 2082/92 [2] odnośnie do rejestracji nazw produktów rolnych i środków spożywczych oraz przypadków konfliktów pomiędzy Państwami Członkowskimi, w szczególności:
1. czynników, które mają być brane pod uwagę podczas definiowania oznaczeń geograficznych oraz określania pochodzenia i wyjątków od nich, w szczególności wyjątkową reputację i renomę;
2. ogólnego charakteru;
3. oceny tradycyjnego charakteru;
4. oceny kryteriów dotyczących uczciwej konkurencji w transakcjach handlowych oraz ryzyka wprowadzenia w błąd konsumentów w przypadkach konfliktu pomiędzy określeniem pochodzenia lub oznaczenia geograficznego a znakiem towarowym, homonimami lub istniejącymi produktami, które są w legalnym obrocie.
Artykuł 3
1.
Członkowie Komitetu są mianowani przez Komisję spośród wysoko kwalifikowanych ekspertów o kompetencjach, określonych w art. 2.
2.
Komitet składa się z siedmiu członków i siedmiu kolejno zmieniających się członków upoważnionych do uczestniczenia w spotkaniach.
Artykuł 4
1.
Komitet wybiera przewodniczącego i wiceprzewodniczącego spośród swych członków.
Są oni wybierani zwykłą większością głosów.
2.
Komisja udostępnia sekretariat dla Komitetu.
Artykuł 5
Postępowanie Komitetu jest ważne tylko wtedy, gdy wszyscy jego członkowie są obecni.
Komitet wydaje pozytywną opinię, gdy głosy za przeważą nad głosami przeciw.
Gdy głosy za i przeciw rozkładają się równo, wstrzymanie się od głosu jest uważane za głos za.
Artykuł 6
1.
Członkowie są mianowani na pięcioletnią kadencję, która jest odnawialna.
Jednakże kadencja przewodniczącego i wiceprzewodniczącego trwa dwa lata.
Nie mogą oni jednak być ponownie mianowani natychmiast po zakończeniu swych obowiązków pełnionych w ciągu dwóch dwuletnich, następujących po sobie okresów.
Członkowie nie są wynagradzani za swoje usługi.
2.
Po wygaśnięciu okresu pięcio- lub dwuletniego, w zależności od sytuacji, członkowie, przewodniczący i wiceprzewodniczący nadal sprawują urząd do czasu ich zastąpienia lub odnowienia ich nominacji.
3.
Gdy członek, przewodniczący lub wiceprzewodniczący nie jest w stanie wykonywać swych obowiązków lub w przypadku jego rezygnacji zostanie zastąpiony w pozostałym okresie jego kadencji zgodnie z procedurą, określonej w art. 3 i 4, zależnie od sytuacji.
Artykuł 7
1.
Komitet zbiera się na wniosek przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji oraz wyżsi urzędnicy i inni zainteresowani pracownicy Komisji uczestniczą w zebraniach Komitetu.
3.
Przedstawiciel Komisji może zaprosić ważne osobistości o specjalnych kwalifikacjach w dziedzinie objętej badaniem do wzięcia udziału w tych zebraniach.
Artykuł 8
1.
Postępowanie Komitetu odnosi się do spraw, co do których Komisja zwróciła się o opinię.
Komisja może określić okres, w którym taka opinia musi być wydana.
2.
Gdy opinia, o którą wnioskowano, jest przedmiotem jednomyślnej zgody członków Komitetu, ustalą oni wspólne wnioski.
Gdy brak jest jednomyślności, to różne stanowiska przyjęte w czasie postępowania są zamieszczone w sprawozdaniu sporządzonym w ramach obowiązków sekretariatu Komitetu.
Artykuł 9
Gdy przedstawiciel Komisji poinformuje członków Komitetu, że opinia, o którą wnioskowano, odnosi się do tematu o charakterze poufnym, członkowie mają obowiązek nieujawniania informacji, o jakiej dowiedzieli się poprzez pracę w ramach Komitetu.
Decyzjanr 148
z dnia 25 czerwca 1992 r.
dotycząca używania zaświadczenia stwierdzającego, jakie ustawodawstwo ma zastosowanie (formularz E 101), w przypadku gdy okres oddelegowania do pracy za granicą nie przekracza trzech miesięcy
(93/68/EWG)
KOMISJA ADMINISTRACYJNA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW-MIGRANTÓW,
uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób pracujących na własny rachunek oraz członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zgodnie z którym jej zadaniem jest załatwianie wszystkich spraw administracyjnych związanych ze stosowaniem wyżej wymienionego rozporządzenia, a także mając na uwadze, co następuje:
z uwagi na konieczność zmniejszenia ryzyka występowania nadużyć, decyzja nr 125 powinna zostać zmieniona; do tego celu niezbędne jest w każdym przypadku wpisanie konkretnej daty w pozycji nr 5 na formularzu E 101;
warunki współczesnego życia gospodarczego sprawiają, że dla wielu pracowników sektora przemysłowego, handlowego i rolnego niezbędne jest odbywanie częstych i krótkich podróży służbowych za granicę;
we wspomnianych przypadkach trudne jest dla pracownika uzyskanie we właściwym czasie przed wyjazdem zaświadczenia stwierdzającego, jakie ustawodawstwo ma zastosowanie, od właściwej instytucji państwa, w którym zatrudniające go przedsiębiorstwo ma swoją statutową siedzibę;
istnieją podstawy dla uczynienia bardziej elastyczną procedury wystawiania zaświadczeń stwierdzających jakie ustawodawstwo ma zastosowanie, co ma na celu zagwarantowanie, że osoba ubezpieczona będzie posiadała dokument potwierdzający, że przebywa w jednym z Państw Członkowskich służbowo i że nadal podlega ustawodawstwu państwa, w którym znajduje się zatrudniające ją przedsiębiorstwo,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1. Na okres oddelegowania do pracy za granicą nieprzekraczający trzech miesięcy, instytucja, o której mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 może wydać przedsiębiorstwom, na ich żądanie, egzemplarze formularza E 101, opatrzone numerem seryjnym, w którym instytucja wypełnia tylko pozycję nr 5.
2.
Przedsiębiorstwo wypełnia formularz w dwóch egzemplarzach.
Jeden z nich wręcza pracownikowi przed wyjazdem, drugi wysyła w przeciągu dwudziestu czterech godzin właściwej instytucji państwa, na terenie którego przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę statutową.
3.
Niniejsza decyzja, zastępująca decyzję nr 125, wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Komisji Administracyjnej
Przewodniczący --------------------------------------------------
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 1991 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji oraz Konfederacją Szwajcarską odnoszącą się do zmiany Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. w sprawie wspólnej procedury tranzytowej
(93/69/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 15 ust. 2 Konwencji między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji oraz Konfederacją Szwajcarską w sprawie wspólnej procedury tranzytowej [1] upoważnia Wspólny Komitet powołany na mocy tej Konwencji do formułowania zaleceń dotyczących zmian do Konwencji;
Konwencja została zmieniona w celu uwzględnienia ostatnich zmian w zakresie zasad tranzytu wspólnotowego stanowiących element przekształceń tej procedury, ze względu na cel, którym jest wprowadzenie rynku wewnętrznego do dnia 1 stycznia 1993 r.;
dane zmiany zostały określone w zaleceniu nr 1/91 Wspólnego Komitetu; należy przyjąć Porozumienie w formie wymiany listów odnoszące się do tych zaleceń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji oraz Konfederacją Szwajcarską odnoszącą się do zmiany Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. w sprawie wspólnej procedury tranzytowej.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przeewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania Porozumienia w celu zawiązania Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 1992 r.
w sprawie kodyfikacji informacji "Animo"
(93/70/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/65/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zagwarantowania funkcjonowania systemu, dnia 3 grudnia 1991 r., Komisja przyjęła decyzję 91/637/EWG ustanawiającą wzór informacji przekazywanych za pomocą skomputeryzowanego systemu wymiany informacji "Animo" [3];
w celu umożliwienia szybkiego rozumienia informacji "Animo" oraz zapewnienia skutecznej ochrony zdrowia zwierząt, niezbędne jest określenie kodu, który będzie stosowany w odniesieniu do towarów określonych w Załączniku do decyzji 91/637/EWG pkt 4;
włączenie niektórych żywych zwierząt i produktów do kodyfikacji przewidzianej w niniejszej decyzji nie pociąga za sobą konieczności wysyłania informacji za pomocą skomputeryzowanego systemu "Animo";
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kody używane w odniesieniu do towarów określonych w Załączniku do decyzji 91/637/EWG pkt 4 tiret pierwsze są określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 1992 r.
w sprawie ustanowienia Komitetu Doradczego ds. Koordynacji w Zakresie Rynku Wewnętrznego
(93/72/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą przewiduje stopniowe tworzenie, w okresie upływającym 31 grudnia 1992 roku, rynku wewnętrznego obejmującego obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
Rada przyjęła już pewne środki w celu rozwiązania ewentualnych problemów praktycznych mogących powstać po zniesieniu kontroli granicznych; Państwa Członkowskie również podjęły pewne środki;
utworzenie rynku wewnętrznego jako obszaru bez granic wewnętrznych wymaga ścisłej i efektywnej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi i Komisją;
uchwała Rady z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie zapewnienia jednolitego rynku zaprasza Komisję i Państwa Członkowskie do rozważenia potrzeby wzmocnienia współpracy w celu rozwiązania wszelkich mogących powstać problemów praktycznych;
istniejące środki wspólnotowe w pewnych sektorach już przewidują przepisy mające na celu notyfikowanie Komisji i/lub wymianę informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją;
zobowiązanie do notyfikacji i systemy wymiany informacji nie obejmują wszystkich sektorów, w których ścisła i efektywna współpraca pomiędzy Państwami Członkowskimi i Komisją w zakresie tworzenia rynku wewnętrznego, jest niezbędna w celu rozwiązania ewentualnych problemów praktycznych, szczególnie w początkowych etapach;
z tego powodu pożądane jest, aby Komisji doradzał komitet przedstawicieli Państw Członkowskich w zakresie wymagającym ścisłej i efektywnej współpracy w celu rozwiązania problemów praktycznych wymagających pilnej uwagi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJE:
Artykuł 1
1.
Przy Komisji tworzy się Komitet Doradczy ds. Koordynacji w Zakresie Rynku Wewnętrznego, zwany dalej "Komitetem".
2.
Komitet składa się z dwóch przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego, a przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
Artykuł 2
1.
Komitet może być konsultowany przez Komisję w sprawie wszelkich problemów praktycznych, które mogą powstać po 1 stycznia 1993 roku, dotyczących funkcjonowania rynku wewnętrznego, innych niż objęte działaniami podjętymi zgodnie z przepisami o notyfikowaniu Komisji i/lub wymianie informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją, określonych we wszelkich innych stosowanych wspólnotowych środkach lub ustanowionych w istniejących ramach praktycznej współpracy pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskimi.
2.
Członek Komitetu może zwrócić się do Komisji z prośbą o udzielanie przez Komitet konsultacji w każdej sprawie należącej do zakresu kompetencji Komitetu.
Artykuł 3
W celu ułatwienia pracy Komitetu mogą być tworzone grupy robocze.
Artykuł 4
1.
Służby Komisji zapewniają obsługę sekretariatu Komitetu.
2.
Przewodniczący może zaprosić każdą osobę o określonych kompetencjach odnoszących się do spraw należących do porządku obrad do wzięcia udziału w obradach w roli eksperta.
Eksperci biorą udział w obradach jedynie w odniesieniu do spraw, w związku z którymi zostali zaproszeni.
3.
Przedstawiciele odpowiednich służb Komisji biorą udział w posiedzeniach Komitetu i jego grup roboczych.
4.
Posiedzenia Komitetu zwołuje Komisja. Odbywają się one w siedzibie Komisji.
Artykuł 5
1.
Komitet omawia sprawy, w których Komisja zażądała opinii.
Nie przeprowadza się głosowania.
2.
Żądając opinii Komitetu, Komisja może ustalić termin, w jakim opinię należy wydać.
3.
Stanowiska przedstawicieli Państw Członkowskich włącza się do protokołu.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla postanowień art. 214 Traktatu, w przypadku gdy Komisja poinformuje członków Komitetu, że żądana opinia lub podnoszona kwestia mają charakter poufny, członkowie oraz, w stosownym przypadku, eksperci określeni w art. 4 ust. 2, są zobowiązani nie ujawniać informacji, które nabyli w związku z pracą Komitetu lub jego grup roboczych.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 stycznia 1993 r.
Decyzja Rady
z dnia 1 lutego 1993 r.
w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych (Konwencji bazylejskiej)
(93/98/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy decyzji Rady z dnia 28 października 1988 r., Komisja uczestniczyła, w imieniu Wspólnoty, w konsultacjach z przedstawicielami Państw Członkowskich, w negocjacjach w ramach posiedzeń grupy roboczej ad hoc pod auspicjami Programu Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP) w celu przygotowania światowej Konwencji o kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych;
w wyniku tych negocjacji, dnia 22 marca 1989 r., Konwencja Bazylejska o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych została przyjęta, a następnie podpisana przez Wspólnotę na podstawie mandatu udzielonego decyzją Rady z dnia 21 marca 1989 r.;
Konwencja ma na celu pomoc w ochronie środowiska w dziedzinie odpadów poprzez bardziej rygorystyczną kontrolę transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów oraz przez prawidłowe, pod względem ekologicznym, zarządzanie nimi; określa ona w tym celu procedury kontroli przywozu, wywozu i tranzytu;
Rada przyjmując rozporządzenie (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [3], ustaliła zasady ograniczania i kontroli takich przemieszczeń; zasady te są opracowane, między innymi, w celu dostosowania istniejącego wspólnotowego systemu w zakresie nadzoru i kontroli do wymogów Konwencji Bazylejskiej oraz Czwartej Konwencji AKP - EWG;
w zastosowaniu art. 22 i 23 Konwencji Bazylejskiej, jest ona otwarta do ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia i przystąpienia przez państwa, jak również do formalnego potwierdzenia lub zatwierdzenia przez organizacje integracji politycznej i/lub gospodarczej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Konwencja o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych, przyjęta w Bazylei dnia 22 marca 1989 r., zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Decyzja Komisji
z dnia 19 stycznia 1993 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, świeżego mięsa i produktów mięsnych i uchylająca decyzje 89/15/EWG i 90/135/EWG
(93/100/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa i produktów mięsnych z państw trzecich [1], ostatnio zmieniona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1601/92 [2], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/469/EWG z dnia 16 września 1986 r. dotyczącą badań zwierząt i świeżego mięsa na obecność pozostałości [3], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/146/EWG z dnia 7 marca 1988 r. zakazującą stosowania w hodowli zwierzęcej niektórych substancji mających działanie hormonalne [4], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy decyzji Rady 79/542/EWG [5], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 93/99/EWG [6], został ustalony wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydła, świń, zwierząt z rodziny koniowatych, świeżego mięsa i produktów mięsnych;
na mocy decyzji Rady 89/15/EWG [7], ostatnio zmienionej decyzją 91/487/EWG [8], Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz żywych zwierząt i świeżego mięsa z tych państw trzecich, które dają gwarancje w odniesieniu do badań zwierząt i świeżego mięsa na obecność pozostałości substancji mających działanie hormonalne;
na mocy decyzji Rady 90/135/EWG [9], ostatnio zmienionej decyzją 91/486/EWG [10], brane są pod uwagę plany określające gwarancje udzielane przez niektóre państwa trzecie w odniesieniu do badań na obecność pozostałości substancji innych niż te, które mają działanie hormonalne;
swobodny obrót żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi na rynku wewnętrznym wiąże się z organizacją kontroli weterynaryjnych przy przywozie z państw trzecich, w miejscach wprowadzenia na terytorium Wspólnoty;
sprawne funkcjonowanie nowego systemu oparte jest na łatwości przekazywania informacji i przejrzystości;
aby osiągnąć powyższy cel, należy połączyć różne wykazy państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz żywych zwierząt oraz świeżego mięsa i sporządzić wykaz państw trzecich, zgodnie z międzynarodowym standardowym kodem (kod ISO);
właściwym władzom niektórych państw zostały przekazane gwarancje w związku z wykorzystaniem substancji mających działanie hormonalne w celu tuczenia zwierząt w odniesieniu do zwierząt żywych i gwarancje te muszą być wzięte pod uwagę;
zakaz używania substancji mających działanie hormonalne w celu tuczenia zwierząt stosuje się do żywych zwierząt przeznaczonych do uboju; nieuzasadnione jest, iż zakaz ten ma wpływ na zwierzęta z rodziny koniowatych w zakresie hodowli i produkcji mięsa oraz zarejestrowane konie pochodzące z państw zamieszczonych w wykazie w odniesieniu do zwierząt z rodziny koniowatych;
ponadto należy wziąć pod uwagę regionalizację niektórych państw trzecich, jak ustanowiono w decyzji Komisji 92/160/EWG [11], ostatnio zmienionej decyzją 92/161/EWG [12];
ponadto należy wziąć pod uwagę przywóz owiec i kóz z państw trzecich;
niektóre Państwa Członkowskie dokonują przywozu żywych owiec do natychmiastowego uboju z Albanii, dlatego konieczne jest, jako środek tymczasowy, wydanie zezwolenia na bezpośredni przywóz tych zwierząt do wspomnianych Państw Członkowskich, dopóki Komisja nie przeprowadzi misji weterynaryjnych; konieczne jest ustalenie terminu takiego przywozu do dnia 1 lipca 1993 r.;
otrzymano niektóre gwarancje od właściwych władz Litwy i Ukrainy, należy więc w pierwszej kolejności dołączyć Litwę i Ukrainę do wykazu państw dotyczącego wprowadzania na terytorium Wspólnoty zwierząt z rodziny koniowatych;
Państwa Członkowskie nie powinny zezwalać na przywóz zwierząt i produktów zwierzęcych objętych niniejszą decyzją z państwa trzeciego, jeśli takie zwierzęta i produkty zwierzęce nie spełniają wymagań zdrowotnych zwierząt przy przywozie z tego państwa;
należy odpowiednio zmienić decyzję 79/542/EWG oraz uchylić decyzje 89/15/EWG i 90/135/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 79/542/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Decyzja Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych"
.
2) w art. 1 ust. 3 lit. a) i b) otrzymuje brzmienie:
"3.
Bez uszczerbku dla decyzji 92/160/EWG
a) Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich lub części państw trzecich wymienionych w Załączniku część 1,
b) Państwa Członkowskie dopuszczają odprawę czasową na terytorium Wspólnoty zarejestrowanych koni lub na ponowne wprowadzenie do Wspólnoty zarejestrowanych koni, które były czasowo wywożone do państw trzecich lub części państw trzecich, wymienionych w Załączniku część 2;"
3) w art. 1 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz żywych zwierząt, w szczególności zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do uboju, mięsa i produktów mięsnych tylko z tych państw trzecich lub części państw trzecich, które znajdują się w wykazie w Załączniku część 1 i które spełniają wymogi gwarancji dotyczących pozostałości."
4) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Decyzje 89/15/EWG i 90/135/EWG tracą moc.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 lutego 1993 r.
w sprawie zawarcia Umowy w sprawie handlu i współpracy gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Mongolią
(93/101/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa w sprawie handlu i współpracy gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Mongolią, powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę w sprawie handlu i współpracy gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Mongolią.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikacji przewidzianej w art. 15 Umowy [2].
Artykuł 3
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnym Komitecie powołanym na mocy art. 13 Umowy przez Komisję, wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 lutego 1993 r.
dotycząca przyjęcia Protokołu do Konwencji z dnia 8 października 1990 r. między Rządami Republiki Federalnej Niemiec i Federacyjnej Republiki Czech i Słowacji a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby
(93/114/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 91/598/EWG [4] Wspólnota zatwierdziła Konwencję w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby;
konieczne jest, aby Międzynarodowa Komisja ustanowiona przez Konwencję uzyskała osobowość oraz zdolność prawną, by mogła wykonywać swoje zadania;
w tym celu dnia 9 grudnia 1991 r. w Magdeburgu został przyjęty Protokół do Konwencji; Protokół został podpisany w imieniu Wspólnoty;
dlatego konieczne jest, aby Wspólnota zatwierdziła ten Protokół,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół do Konwencji z dnia 8 października 1990 r. między Rządami Republiki Federalnej Niemiec, Czech i Słowacji a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej poinformuje rząd Republiki Federalnej Niemiec jako państwo depozytariusza, że warunki konieczne do wejścia Protokołu w życie zostały spełnione, jeżeli chodzi o Wspólnotę, zgodnie z art. 2 Protokołu.
Decyzja Rady
z dnia 15 lutego 1993 r.
udzielająca gwarancji wspólnotowej dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami udzielonymi na potrzeby projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w niektórych państwach trzecich
(93/115/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada na posiedzeniu w dniach 13 i 14 maja 1991 r. zdecydowała, w oparciu o komunikat Komisji, o ograniczonym rozszerzeniu działań Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) w tych państwach trzecich, z którymi Wspólnota zawarła umowy o współpracy;
Rada na posiedzeniu dnia 8 lipca 1991 r. potwierdziła te wytyczne;
Rada na posiedzeniu dnia 19 maja 1992 r. zdecydowała o wytycznych dotyczących kredytów z EBI udzielanych państwom trzecim, z którymi Wspólnota zawarła umowy o współpracy;
Rada zwróciła się do EBI o udostępnianie, zgodnie ze swym statutem i zwykłymi kryteriami, kredytów na projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w niektórych państwach trzecich objętych gwarancją;
możliwie jak najszybciej utworzony zostanie fundusz gwarancyjny, aby umożliwić odpowiednie umieszczenie w budżecie gwarancji na kredyty Wspólnoty, udzielane państwom trzecim zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej z dnia 11 i 12 grudnia 1992 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota udziela Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu pełnej gwarancji, na wypadek nieotrzymania przez Bank płatności należnych z tytułu kredytu, udzielanego zgodnie z jego zwykłymi kryteriami tym państwom trzecim, z którymi Wspólnota zawarła umowy o współpracy.
Ustala się łączny limit w kwocie 250 milionów ECU rocznie na okres trzech lat.
Pod koniec tego okresu nastąpi ocena limitu.
W tym celu EBI i Komisja uzgadniają procedury wprowadzania w życie gwarancji.
Artykuł 2
Komisja co sześć miesięcy informuje Parlament Europejski i Radę o tempie zaciągania kredytów w ramach gwarancji.
W tym celu Bank przesyła Komisji wszelkie szczegółowe dane, niezbędne do pełnego informowania Parlamentu Europejskiego i Rady.
Raz do roku Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, zawierające ocenę wykonania niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 1992 r.
zatwierdzająca porozumienia administracyjne przewidziane w umowach w sprawie ruchu tranzytowego między Wspólnotą Europejską a Austrią z jednej strony oraz między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią z drugiej strony
(93/117/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając umowy w sprawie ruchu tranzytowego między Wspólnotą Europejską a Austrią z jednej strony oraz między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią z drugiej strony, których zawarcie zostało przyjęte przez Rady dnia 27 listopada 1992 r. i dnia 30 listopada 1992 r.,
uwzględniając, że porozumienia administracyjna są niezbędne do wprowadzenia w życie tych umów:
- umowa z Austrią przewiduje wprowadzenie systemu ekopunktów zmierzającego do zrównoważenia interesów gospodarczych i ekologicznych,
- umowa ze Szwajcarią przewiduje wyjątek od istniejącego ograniczenia wagi pojazdów ciężarowych o wadze całkowitej 28 ton na terytorium Szwajcarii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienia administracyjne w sprawie ruchu tranzytowego między Wspólnotą Europejską a Austrią z jednej strony oraz między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią z drugiej strony zostają zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 2
Członek Komisji odpowiedzialny za transport lub osoba przez niego wyznaczona jest uprawniona do podpisania porozumień administracyjnych w imieniu Komisji.
Decyzja Komisji
z dnia 19 stycznia 1993 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady odnoszące się do kontroli wzrokowej w celu wykrywania pasożytów w produktach rybołówstwa
(93/140/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1] w szczególności rozdział IV sekcja V pkt 1 załącznika do tej dyrektywy,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 91/493/EWG wprowadza wymogi dla kontroli pasożytniczych podczas zajmowania się produktami rybołówstwa na lądzie lub na pokładzie statków przetwórczych;
do osób pracujących w sektorze rybołówstwa należy przeprowadzanie samodzielnych kontroli na wszystkich etapach produkcji produktów rybołówstwa zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 6 dyrektywy 91/493/EWG tak, aby ryby, które są oczywiście zakażone pasożytami nie zostały dopuszczone do spożycia przez ludzi;
zgodnie z rozdziałem I sekcja II pkt 5 załącznika do dyrektywy 91/493/EWG te same zasady muszą mieć zastosowanie do zakładów położonych na lądzie i do statków przetwórczych;
przyjęcie szczegółowych zasad odnoszących się do kontroli wzrokowych oznacza, że trzeba zdefiniować pojęcia widocznych pasożytów i kontroli wzrokowej, i że trzeba określić charakter i częstotliwość przeprowadzanych obserwacji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji:
1. "widoczne pasożyty" oznaczają pasożyta lub grupę pasożytów, które posiadają rozmiar, kolor lub strukturę, którą wyraźnie można odróżnić od rybich tkanek;
2. "kontrola wzrokowa" oznacza niedestrukcyjne badanie ryb lub produktów rybołówstwa bez optycznych przyrządów powiększających i w dobrych warunkach świetlnych dla widzenia ludzkiego, w razie potrzeby obejmujących sztuczne światło.
Artykuł 2
1.
Kontrola wzrokowa jest przeprowadzana na reprezentatywnej liczbie próbek.
2.
Osoby odpowiedzialne za zakłady położone na lądzie i osoby posiadające kwalifikacje na pokładach statków przetwórczych określą skalę i częstotliwość kontroli określonej w ust. 1 przez odniesienie do charakteru produktów rybołówstwa, ich pochodzenia geograficznego i ich wykorzystania.
Artykuł 3
Podczas produkcji wykwalifikowane osoby muszą przeprowadzić kontrolę wzrokową wypatroszonych ryb, jam brzusznych, wątrób, ikry przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Zgodnie ze stosowanym systemem patroszenia, należy przeprowadzić kontrolę wzrokową:
1. w przypadku patroszenia ręcznego, w sposób ciągły przez robotnika w czasie patroszenia i mycia;
2. w przypadku patroszenia mechanicznego, przez badanie próbek przeprowadzane na reprezentatywnej liczbie próbek nie mniejszej niż 10 ryb na partię.
Artykuł 4
Kontrola wzrokowa filetów rybnych lub płatów rybnych musi być przeprowadzana przez osoby wykwalifikowane podczas obróbki po filetowaniu lub cięciu.
Jeżeli badanie indywidualne nie jest możliwe ze względu na rozmiar filetów lub operacji filetowania, należy sporządzić plan pobierania próbek i udostępniać go właściwemu organowi zgodnie z przepisami określonymi w art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/493/EWG.
Jeżeli oświetlanie filetów sztucznym światłem jest możliwe z technicznego punktu widzenia, należy je ująć w planie pobierania próbek.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 stycznia 1993 r.
zmieniająca decyzję 81/526/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych na przywóz świeżego mięsa ze Szwajcarii
(93/148/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (EWG) 1601/92 [2], w szczególności jej art. 14 i 16,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 81/526/EWG [3], zmieniona decyzją 83/70/EWG [4], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne na przywóz świeżego mięsa ze Szwajcarii i w przypadku gdy taki przywóz świeżego mięsa pochodzi od zwierząt z terytorium Szwajcarii;
właściwe władze Szwajcarii dostarczyły gwarancje dotyczące stosowania w ich kraju prawodawstwa weterynaryjnego Wspólnoty odnoszącego się do wymagań dotyczących zwierząt podczas przywozu świeżego mięsa pochodzącego z państw trzecich;
z uwagi na te gwarancje i zgodnie z wymogami art. 14 dyrektywy 72/462/EWG właściwe jest dopuszczenie do przywozu świeżego mięsa przybywającego ze Szwajcarii, które niekoniecznie pochodzi z tego kraju;
ponadto na poziomie wspólnotowym ustanowiono środki ochrony zdrowia w odniesieniu do pryszczycy i klasycznego pomoru świń;
niezbędna jest odpowiednia zmiana decyzji 81/526/EWG, w szczególności ustanowienie dodatkowej atestacji zapewniającej, że świeże mięso przywożone ze Szwajcarii spełnia wymagania dyrektywy 72/462/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 81/526/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 2 i 4;
2) załącznik A zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od piętnastego dnia po jej notyfikacji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 lutego 1993 r.
ustanawiająca kryteria dla szczepionek używanych przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu w związku z programami szczepień rutynowych
(93/152/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 92/65/EWG [2], w szczególności jej załącznik III, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik III do dyrektywy 90/539/EWG stwierdza, że Komisja może określić kryteria wykorzystania szczepionek przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu w kontekście programów rutynowych szczepień;
wspomniane kryteria zapewnią, aby żywe szczepionki atenuowane oraz szczepionki inaktywowane stosowane w programach rutynowych szczepień spełniały niektóre wymogi dotyczące wskaźnika domózgowej zjadliwości (ICPI) w odniesieniu do szczepu wirusa rzekomego pomoru drobiu stosowanego we wspomnianych szczepionkach;
wydaje się pożądane, aby wyraźnie zdefiniować poziom wskaźnika domózgowej zjadliwości dla szczepów wirusa wykorzystywanych przy produkcji szczepionek;
zasięgnięto opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego i Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do stosowania w programach rutynowych szczepień:
a) żywe szczepionki atenuowane przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu są przygotowywane ze szczepu wirusa rzekomego pomoru drobiu, dla którego zapas macierzystego szczepu wyjściowego został zbadany i wykazał wskaźnik domózgowej zjadliwości (ICPI) wynoszący:
i) mniej niż 0,4, jeżeli każdemu ptakowi podano nie mniej niż 107 EID50 w teście ICPI;
lub
ii) mniej niż 0,5, jeżeli każdemu ptakowi podano nie mniej niż 108 EID50 w teście ICPI;
b) inaktywowane szczepionki przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu są przygotowywane ze szczepu wirusa rzekomego pomoru drobiu, dla którego zapas macierzystego szczepu wyjściowego został zbadany i wykazał wskaźnik domózgowej zjadliwości (ICPI) wynoszący mniej niż 0,7, jeżeli podano każdemu ptakowi nie mniej niż 108 EID50 w teście ICPI.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 października 1992 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczącego stosowania wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego, dyrektywy Rady 72/462/EWG oraz analogicznych wymogów normatywnych Stanów Zjednoczonych Ameryki w odniesieniu do handlu świeżą wołowiną i wieprzowiną
(93/158/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], zwaną dalej "wspólnotową dyrektywą państwa trzeciego",
uwzględniając decyzję Komisji 87/257/EWG z dnia 28 kwietnia 1987 r. w sprawie wykazu zakładów w Stanach Zjednoczonych Ameryki zatwierdzonych do celu przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty [2],
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie wymiany listów podpisanych dnia 7 maja 1991 r., określonych w art. 2 ust. 2 decyzji 91/552/EWG, Komisja i Rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki rozpoczęły porównawcze badanie wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego oraz analogicznych wymogów normatywnych Stanów Zjednoczonych Ameryki w zakresie handlu świeżą wołowiną i wieprzowiną w celu określenia, czy wymogi Wspólnoty i Stanów Zjednoczonych Ameryki są równoważne;
porównawcze badanie zostało zakończone i wykazało, iż wymogi normatywne Wspólnoty i Stanów Zjednoczonych Ameryki przewidują zasadniczo równoważne zabezpieczenia przed zagrożeniami zdrowia publicznego;
aby zapewnić uznawanie tej równoważności, pożądane jest ustanowienie uzgodnionego procesu stosowania wymogów normatywnych zarówno Wspólnoty, jak i Stanów Zjednoczonych Ameryki w celu zabezpieczenia i ułatwienia przyszłego handlu świeżą wołowiną i wieprzowiną; w tym celu osiągnięto porozumienie;
w kontekście ustanowienia takiego procesu Komisja przedstawi Radzie właściwe propozycje w sprawie wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego;
w okresie upływającym między zawarciem Porozumienia a pełnym wykonaniem środków nim przewidzianych wymagane są środki tymczasowe dla zatwierdzenia dodatkowych zakładów w Stanach Zjednoczonych Ameryki do celu przywozu świeżej wołowiny i wieprzowiny do Wspólnoty;
Porozumienie to powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczące stosowania wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego, dyrektywy Rady 72/462/EWG oraz analogicznych wymogów normatywnych Stanów Zjednoczonych Ameryki w odniesieniu do handlu świeżą wołowiną i wieprzowiną zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lutego 1993 r.
w sprawie standardowego formularza sprawozdania określonego w art. 6 dyrektywy Rady 88/599/EWG dotyczącej transportu drogowego
(93/172/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/599/EWG z dnia 23 listopada 1988 r. w sprawie standardowych procedur sprawdzających przy wykonaniu rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórychw przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym [1], w szczególności jego art. 6,
uzyskawszy porozumienie Państw Członkowskich zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 88/599/EWG,
a także mając na uwadze, co następuje:
standardowy formularz sprawozdania, określony w art. 6. ust. 2 dyrektywy 88/599/EWG powinien zostać opracowany i wykorzystywany przez właściwe władze Państw Członkowskich w celu wymiany informacji w regularnych odstępach czasu jako części działań w ramach systemu wzajemnej pomocy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Standardowy formularz, określony w art. 6. ust. 2 dyrektywy 88/599/EWG opracowuje się zgodnie z wzorem, który stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
2.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego będą korzystały ze standardowego formularza od dnia 1 kwietnia 1993 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lutego 1993 r.
ustalająca standardowy formularz przewidziany w art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
(93/173/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego [1], w szczególności jego art. 16,
po konsultacji z Państwami Członkowskimi, zgodnie z art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: należy ustalić standardowy formularz, przewidziany w art. 16 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 jako środek służący przekazywaniu Komisji przez Państwa Członkowskie co dwa lata niezbędnych informacji do sporządzenia sprawozdania o wprowadzeniu w życie wspólnych reguł oraz postępu w określonych dziedzinach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Standardowy formularz przewidziany w art. 16 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 jest sporządzany zgodnie ze wzorem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 marca 1993 r.
zmieniająca decyzję 92/486/EWG ustanawiającą formy współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi
(93/188/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: przy danym stanie postępów w pracach przygotowawczych w Państwach Członkowskich w odniesieniu do komputerowego systemu Animo powinna zostać zaplanowana jednolita data doprowadzenia systemu do gotowości do działania; data ta powinna zostać wzięta pod uwagę w przepisach decyzji Komisji 92/486/EWG [3] ustanawiającej formy współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi;
powinny zostać określone niektóre niezbędne elementy kontraktu, jaki ma być zawarty między centrum serwerowym Animo a każdym Państwem Członkowskim;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 92/486/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— wchodzą w życie na trzy lata, poczynając od dnia 1 kwietnia 1993 r.,".
2) W art. 2 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— zawierają klauzulę obejmującą uaktualnianie, ochronę i dostępność danych zakres odpowiedzialności i plan płatności.".
3) W art. 4 "1 lipca 1993 r." zastępuje się "1 kwietnia 1994 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 lutego 1993 r.
w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym
(93/195/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/36/EWG [2], w szczególności jej art. 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy decyzji Rady 79/542/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 93/100/EWG [4], ustanowiono wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie w szczególności dopuszczają przywóz zwierząt z rodziny koniowatych;
należy również uwzględnić regionalizację niektórych państw trzecich znajdujących się na powyżej wspomnianym wykazie, która jest przedmiotem decyzji Komisji 92/160/EWG [5], zmienionej decyzją 92/161/EWG [6];
odpowiedzialne krajowe władze weterynaryjne zobowiązały się powiadamiać Komisję i Państwa Członkowskie, przy użyciu telegramu, teleksu lub telefaksu, w ciągu 24 godzin o potwierdzeniu wystąpienia u zwierząt z rodziny koniowatych jakiejkolwiek choroby zakaźnej lub zaraźliwej z wykazów A i B Międzynarodowego Biura Epizootii lub o przyjęciu szczepień przeciwko którejkolwiek z nich lub, w ciągu odpowiedniego okresu, o wszelkich zmianach w krajowych przepisach przywozowych dotyczących zwierząt z rodziny koniowatych;
różne kategorie koni mają swoje własne cechy i ich przywóz jest zatwierdzony do różnych celów; co za tym idzie, należy ustanowić szczególne wymagania zdrowotne dla powrotnego wwozu zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych;
istnieje jednakowa sytuacja zdrowotna na torach wyścigowych i w pomieszczeniach, w których odbywają się zawody czy też wydarzenia kulturalne, oraz z uwagi na odizolowanie od zwierząt z rodziny koniowatych zwierząt o niższym stanie zdrowia, słusznym wydaje się ustanowienie jednolitego świadectwa zdrowia dla powrotnego wwozu zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym do państw trzecich;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla decyzji 92/160/EWG, Państwa Członkowskie zezwalają na powrotny wwóz zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym, jeżeli:
- powracają z państw trzecich znajdujących się w części I oraz II specjalnej kolumny dla zwierząt z rodziny koniowatych w Załączniku do decyzji 79/542/EWG, do których były one czasowo wywiezione bezpośrednio bądź też tranzytem przez inne kraje należące do tej samej grupy znajdującej się w załączniku I do niniejszej decyzji,
- spełniających wymogi ustanowione we właściwych wzorach świadectw zdrowia zwierząt określonych w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 lutego 1993 r.
w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych na ubój
(93/196/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/361/EWG [2], w szczególności jej art. 15 lit. a), art. 16 i 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 92/438/EWG [4], w szczególności jej art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy decyzji Rady 79/542/EWG [5], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 93/100/EWG [6], ustanowiono wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają w szczególności na przywóz zwierząt z rodziny koniowatych;
należy również uwzględnić regionalizację niektórych państw trzecich znajdujących się na powyżej wspomnianym wykazie, która jest przedmiotem decyzji Komisji 92/160/EWG [7], ostatnio zmienionej decyzją 92/161/EWG [8];
odpowiednie krajowe władze weterynaryjne zobowiązały się powiadamiać Komisję i Państwa Członkowskie, przy użyciu telegramu, teleksu lub telefaksu w ciągu 24 godzin, o potwierdzeniu wystąpienia u zwierząt z rodziny koniowatych jakiejkolwiek choroby zakaźnej lub zaraźliwej z wykazów A i B Międzynarodowego Biura Epizootycznego lub o przyjęciu decyzji dotyczącej szczepień przeciwko którejkolwiek z nich lub w ciągu odpowiedniego okresu o wszelkich zmianach w krajowych przepisach przywozowych dotyczących zwierząt z rodziny koniowatych;
warunki, które zostaną ustanowione dla przywozu zwierząt z rodziny koniowatych hodowlanych i użytkowych mają zastosowanie bez uszczerbku dla wymogów dyrektywy Rady 86/469/EWG [9] dotyczących zakazu stosowania substancji o działaniu tyreostatycznym, estrogennym, androgennym lub gestagennym do tuczu zwierząt z rodziny koniowatych;
zostało przewidziane świadectwo do celów przesyłki zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do uboju, pod warunkiem że zwierzęta są właściwie oznakowane i opisane; dlatego należy ustalić czytelne i nieusuwalne oznakowanie dla zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do uboju;
różne kategorie zwierząt z rodziny koniowatych mają swoje własne cechy, a ich przywóz jest zatwierdzany do różnych celów; w związku z tym należy ustanowić różne wymagania zdrowotne dla zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do uboju, przesyłanych bezpośrednio do oznaczonej ubojni i dla zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do uboju, przechodzących najpierw przez rynek lub punkt gromadzenia zwierząt;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów decyzji 92/160/EWG Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do uboju z państwa trzeciego znajdującego się w części I Załącznika do decyzji 79/542/EWG, które są wyraźnie i czytelnie oznaczone wypaloną literą "S", o rozmiarze nie mniejszym niż 3 cm, na kopycie lewej przedniej nogi i które:
i) o ile są wysyłane bezpośrednio do ubojni w celu uboju w ciągu pięciu dni po przyjeździe do ubojni i nie więcej niż pięć dni po przybyciu do Wspólnoty, spełniają wymagania określone w załączniku I do niniejszej decyzji.
Jednakże jeśli zwierzęta z rodziny koniowatych odbyły podróż morską dłuższą niż osiem dni, Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że takie koniowate mogą zostać ubite w ciągu 21 dni po przybyciu do ubojni, pod warunkiem że pozostaną w ubojni pod codzienną opieką urzędowego lekarza weterynarza.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o takich przypadkach; lub
ii) jeśli przechodzą przez rynek lub punkt gromadzenia przed ubojem, spełniają wymagania załącznika II.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 lutego 1993 r.
w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych
(93/197/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/36/EWG [2], w szczególności jej art. 15 lit. a) i art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy decyzji Rady 79/542/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 93/100/EWG [4], ustanowiono wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie w szczególności zezwalają na przywóz zwierząt z rodziny koniowatych;
należy również uwzględnić regionalizację niektórych państw trzecich znajdujących się na powyżej wspomnianym wykazie, która jest przedmiotem decyzji Komisji 92/160/EWG [5], zmienionej decyzją 92/161/EWG [6];
odpowiedzialne krajowe władze weterynaryjne zobowiązały się powiadamiać Komisję i Państwa Członkowskie, przy użyciu telegramu, teleksu lub telefaksu, w ciągu 24 godzin, o potwierdzeniu wystąpienia u zwierząt z rodziny koniowatych jakiejkolwiek choroby zakaźnej lub zaraźliwej z wykazów A i B Międzynarodowego Biura Epizootycznego lub o przyjęciu decyzji dotyczącej szczepień przeciwko którejkolwiek z nich, lub, w ciągu odpowiedniego okresu, o wszelkich zmianach w krajowych przepisach przywozowych dotyczących zwierząt z rodziny koniowatych;
warunki, które zostaną ustanowione dla przywozu zwierząt z rodziny koniowatych hodowlanych i użytkowych stosuje się bez naruszania wymogów dyrektywy Rady 86/469/EWG [7] dotyczących zakazu stosowania substancji o działaniu tyreostatycznym, estrogennym, androgennym lub gestagenowym do celów tuczenia zwierząt z rodziny koniowatych;
Państwa Członkowskie przywożą zwierzęta z rodziny koniowatych zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 91/496/EWG [8], ostatnio zmienionej decyzją 92/438/EWG [9], która ustanawia zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich;
istnienie równorzędnych sytuacji w zakresie zdrowia, między niektórymi państwami trzecimi uzasadnia ustanowienie kilku stref zdrowotnych do celów przywozu zwierząt z rodziny koniowatych;
różne kategorie zwierząt z rodziny koniowatych mają swoje własne cechy, a ich przywóz jest dozwolony dla różnych celów; w konsekwencji, należy ustanowić szczególne wymogi zdrowotne dla przywozu zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych hodowlanych i użytkowych;
uwzględniając występowanie różnych sytuacji zdrowotnych, niezbędne jest ustanowienie kilku świadectw zdrowia dla rejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych hodowlanych i użytkowych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla decyzji 92/160/EWG Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz rejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych hodowlanych i użytkowych:
- pochodzących z państw trzecich wymienionych w załączniku I, oraz
- spełniających wymogi ustanowione we właściwych wzorach świadectw zdrowia zwierząt określonych w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 1993 r.
upoważniająca, w zakresie obrotu sadzeniakami ziemniaka na całym lub części terytorium niektórych Państw Członkowskich do podjęcia bardziej rygorystycznych środków przeciwko niektórym chorobom, niż przewidziane w załącznikach I i II do dyrektywy Rady 66/403/EWG
(93/231/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/403/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaka [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/3/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając wnioski Niemiec, Irlandii i Wielkiej Brytanii,
dyrektywa 66/403/EWG przewiduje margines tolerancji dla niektórych organizmów szkodliwych;
wymieniona dyrektywa nadal pozwala Państwom Członkowskim wprowadzić bardziej rygorystyczne warunki rodzimej produkcji dla sadzeniaków ziemniaka;
Irlandia na całym swoim terytorium oraz Niemcy i Zjednoczone Królestwo na określonych częściach swoich terytoriów zamierzają chcą zastosować szczególne środki przeciwko niektórym organizmom szkodliwym, które stanowią zagrożenie dla upraw ziemniaka w tych regionach;
w świetle dotychczasowych doświadczeń, obrót sadzeniakami ziemniaka kategorii, które nie spełniają bardziej rygorystycznych wymagań niż ustanowione w załącznikach I i II do wymienionej dyrektywy, dotyczących niektórych organizmów szkodliwych, stanowi szczególne niebezpieczeństwo dla upraw ziemniaka na całym terytorium Irlandii na niektórych częściach terytoriów Niemiec i Zjednoczonego Królestwa;
w dyrektywie 93/17/EWG [3] Komisja określiła wspólnotowe kategorie elitarnych sadzeniaków ziemniaka wraz z warunkami i oznaczeniami odnoszącymi się do tych kategorii; te rodzaje sadzeniaków powinny być uważane za dopuszczone do obrotu na terytorium Państw Członkowskich, zgodnie z art. 13 ust. 2 dyrektywy 66/403/EWG;
porównanie wymagań stosowanych w zakresie rodzimej produkcji sadzeniaków ziemniaka na całym terytorium Irlandii oraz na częściach terytoriów Niemiec i Wielkiej Brytanii ze wspólnotowymi kategoriami elitarnych sadzeniaków ziemniaka wykazało, iż:
- "kategoria 1 EWG" spełnia bardziej rygorystyczne warunki,
- "kategoria 2 EWG" spełnia warunki stawiane sadzeniakom ziemniaka rodzimej produkcji,
- "kategoria 3 EWG" spełnia warunki jak stawiane rodzimej produkcji ziemniaka;
dlatego Irlandia na całym swoim terytorium oraz Niemcy i Zjednoczone Królestwo na części swych terytoriów powinny zostać upoważnione do ograniczenia obrotu sadzeniakami ziemniaka jedynie do wspólnotowych elitarnych kategorii, ustanowionych dyrektywą 93/17/EWG;
takie upoważnienie jest zgodne ze zobowiązaniami Państw Członkowskich wynikającymi ze wspólnotowych przepisów w sprawie zdrowia roślin, ustanowionych dyrektywą Rady 77/93/EWG [4], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 92/103/EWG [5];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymienione w kolumnie 1 Załącznika do niniejszej decyzji są upoważnione - w zakresie obrotu sadzeniakami ziemniaka w regionach wymienionych przy ich nazwach w kolumnie 2 Załącznika - do ograniczenia obrotu sadzeniakami ziemniaka do następujących elitarnych wspólnotowych kategorii sadzeniaków ziemniaka, określonych w dyrektywie Komisji 93/17/EWG:
a) "kategoria 1 EWG" lub "kategoria 2 EWG" dla produkcji sadzeniaków ziemniaka;
b) "kategoria 1 EWG", "kategoria 2 EWG" lub "kategoria 3 EWG" dla produkcji ziemniaków.
Artykuł 2
Zainteresowane Państwa Członkowskie ustanowią ciągły system badań statystycznych w celu zapewnienia stałej zgodności z zasadami regulującymi upoważnienie i przygotowują sprawozdania; Komisja nadzoruje ten system.
Artykuł 3
Upoważnienie określone w art. 1 zostaje cofnięte w przypadku stwierdzenia, że wymienione warunki nie zostały spełnione.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od daty wejścia w życie dyrektywy Rady 91/683/EWG [6].
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 marca 1993 r.
dotycząca zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Królestwem Szwecji z drugiej strony w sprawie tymczasowego stosowania Umów dotyczących niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa, podpisanych przez wymienione strony w Oporto dnia 2 maja 1992 r.
(93/239/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w trakcie dyskusji w sprawie dostosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) w następstwie decyzji Konfederacji Szwajcarskiej o nieratyfikowaniu powyższego Porozumienia okazało się, iż możliwe jest negocjowanie Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Królestwem Szwecji z drugiej strony w sprawie tymczasowego stosowania od dnia 15 kwietnia 1993 r. dwustronnych umów dotyczących niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa, podpisanych przez te same strony dnia 2 maja 1992 r.;
Porozumienia w formie wymiany listów odnoszą się do art. 15 Porozumień o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a każdym z wyżej wymienionych krajów;
należy zatwierdzić te Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Królestwem Szwecji z drugiej strony w sprawie tymczasowego stosowania od dnia 15 kwietnia 1993 r. dwustronnych umów dotyczących niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa, podpisanych przez wyżej wymienione strony w Oporto dnia 2 maja 1992 r. [1]. Teksty porozumień są załączone do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 14 kwietnia 1993 r.
ustanawiająca metody stosowane w celu wykrywania pozostałości substancji mających działanie hormonalne lub tyrostatyczne
(93/256/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/358/EWG z 16 lipca 1985, uzupełniającą dyrektywę 81/602/EWG, dotyczącą zakazu niektórych substancji mających działanie hormonalne i jakichkolwiek innych substancji o działaniu tyrostatycznym [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 88/146/EWG [2], w szczególności jej art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8 ust. 1 dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 92/5/EWG [4], oraz art. 11 ust. 4 drugi akapit dyrektywy Rady 85/397/EWG z dnia 5 sierpnia 1985 w sprawie zdrowia i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy mlekiem poddanym obróbce cieplnej [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/662/EWG [6], stanowią, że badania pozostałości prowadzone są zgodnie z uznanymi naukowo metodami, szczególnie tymi, które ustanowiono w dyrektywach wspólnotowych lub w innych normach międzynarodowych;
ustalenie metod analizy próbek obejmuje zdefiniowanie stosowanych procedur analitycznych, reguł, jakich należy przestrzegać podczas przygotowywania próbek oraz kryteriów, jakie należy stosować podczas przeprowadzania analiz;
przyjęte procedury analityczne muszą być wystarczająco wrażliwe, aby wykryć obecność pozostałości substancji o działaniu hormonalnym lub tyreostatycznym;
pobieranie próbek stanowi istotną część metody analizy; dlatego też powinny być ustanowione zasady pobierania próbek;
dla celów niniejszej decyzji, powinno się wziąć pod uwagę kryteria określone w punkcie 1 Załącznika do dyrektywy Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 dotyczącej wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [7];
Biorąc pod uwagę rozwój wiedzy naukowej i technicznej, oraz dla jasności, konieczne jest uchylenie decyzji Komisji 87/410/EWG [8];
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rutynowe procedury analityczne, dozwolone do wykrywania pozostałości substancji o działaniu hormonalnym lub tyreostatycznym, obejmują co następuje:
- oznaczanie immunologiczne,
- chromatografia cienko-warstwowa,
- chromatografia cieczowa,
- chromatografia gazowa,
- spektrometria mas,
- spektrometria,
lub jakakolwiek inna metoda spełniająca kryteria porównywalne do tych, ustanowionych dla odpowiednich metod w Załączniku.
Artykuł 2
Próbki do analizy pobiera się według następujących zasad:
1. próbka musi być reprezentatywna i o wystarczającej wielkości, umożliwiającej wykonanie odpowiedniej analizy, na wykonanie powtórzeń analizy oraz wszelkich analiz potwierdzających;
2. próbki muszą być oznaczone w taki sposób, aby zawsze była możliwa ich identyfikacja;
3. procedury pobierania próbek, pakowanie, konserwacja, transport oraz przechowywanie próbek muszą być takie, aby była zachowana ich integralność, i aby nie wpływały ujemnie na wyniki badań.
Należy zapobiec nieupoważnionemu dostępowi do próbek.
Artykuł 3
Kryteria mające zastosowanie w rutynowych metodach analizy pozostałości substancji o działaniu hormonalnym lub tyreostatycznym przedstawiono w niniejszym Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie ponownie zbadana przed 1 stycznia 1996, celem uwzględnienia rozwoju wiedzy naukowej i technicznej.
Artykuł 5
Decyzja Komisji 87/410/EEC zostaje niniejszym uchylona.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 kwietnia 1993 r.
ustanawiająca metody referencyjne oraz wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych dla wykrywania pozostałości
(93/257/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/5/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/397/EWG z dnia 5 sierpnia 1985 r. w sprawie zdrowia i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy mlekiem poddanym obróbce cieplnej [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/662/EWG [4], w szczególności jej art. 11 ust. 4 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 93/256/EWG [5] ustanawia metody stosowane w celu wykrywania pozostałości substancji mających działanie hormonalne i tyrostatyczne; wyżej wspomniana decyzja określa metody i kryteria, które należy stosować podczas prowadzenia analiz; przepis o metodach referencyjnych powinien odnosić się do kryteriów ustanowionych dla metod potwierdzających;
decyzja Komisji 90/515/EWG [6] ustanawia referencyjne metody wykrywania pozostałości metali ciężkich i arsenu; należy wprowadzić przepis dotyczący metod referencyjnych służących wykrywaniu pozostałości innych niż metale ciężkie czy arsen;
artykuł 8 ust. 1 akapit ostatni dyrektywy 64/433/EWG przewiduje wyznaczenie w każdym Państwie Członkowskim przynajmniej jednego laboratorium referencyjnego prowadzącego badania pozostałości;
zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 86/469/EWG z dnia 16 września 1986 r. dotyczącej badań zwierząt i świeżego mięsa na obecność pozostałości [7], zmienionej decyzją 89/187/EWG [8], krajowe laboratoria referencyjne są odpowiedzialne za koordynację norm i metod analizy każdej pozostałości lub grup danych pozostałości, włączając opracowywanie okresowych testów porównawczych próbek dzielonych przez zatwierdzone laboratoria oraz zgodność z ustanowionymi limitami;
uwzględniając rozwój wiedzy naukowej i technicznej, a także w celach przejrzystości, należy uchylić decyzję Komisji 89/610/EWG [9];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do potwierdzenia występowania pozostałości substancji wymienionych w załączniku I do dyrektywy 86/469/EWG, z wyjątkiem pierwiastków chemicznych takich jak metale ciężkie i arsen, stosowane są następujące analityczne metody referencyjne:
- test immunologiczny,
- chromatografia cienkowarstwowa,
- chromatografia płynna,
- chromatografia gazowa,
- spektometria masowa,
- spektometria,
lub każda inna metoda spełniająca kryteria porównywalne do tych, które zostały określone w art. 3 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Analityczna metoda referencyjna musi być oparta:
a) najlepiej na spektrometrii cząsteczkowej dostarczającej bezpośrednich informacji na temat struktury cząsteczkowej badanej substancji; lub
b) na kombinacji niezależnych metod dostarczających informacji pośrednich na temat struktury cząsteczkowej badanej substancji;
i musi posiadać właściwe granice wykrywalności i oznaczalności.
Artykuł 3
Kryteria stosowane przy analitycznych metodach referencyjnych są kryteriami metod potwierdzających, jak określono w pkt 1.2.3-1.2.6 i 2.1-2.2.5.3 oraz 2.4-2.5 Załącznika do decyzji 93/256/EWG.
Artykuł 4
Laboratoria referencyjne w Państwach Członkowskich odpowiedzialne za prowadzenie analiz referencyjnych są wymienione w Załączniku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostanie ponownie oceniona przed dniem 1 stycznia 1996 r. w celu uwzględnienia rozwoju wiedzy naukowej i technicznej.
Artykuł 6
Decyzja 89/610/EWG zostaje uchylona.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 kwietnia 1993 r.
dotycząca treści kodu stosowanego na kolczykach bydła
(93/317/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/102/EWG z dnia 27 listopada 1992 r. w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt [1], w szczególności jej art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: kod ten musi umożliwiać indywidualną identyfikację każdej sztuki bydła, jak również identyfikację Państwa Członkowskiego i gospodarstwa pochodzenia; do identyfikacji każdego Państwa Członkowskiego należy użyć kodów dwuliterowych;
gospodarstwo pochodzenia może być identyfikowane przy pomocy niepowtarzalnego numeru lub serii numerów przypisanych każdemu gospodarstwu; każdy właściwy organ musi wybrać system numerowania dla gospodarstw znajdujących się pod jego kontrolą; kod ten musi składać się z cyfr lub liter identyfikujących pojedyncze zwierzę;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Kod na kolczykach bydła rozpoczyna się od liter identyfikujących Państwo Członkowskie pochodzenia zgodnie z następującą tabelą:
Belgia _BAR_ BE _BAR_
Dania _BAR_ DK _BAR_
Francja _BAR_ FR _BAR_
Niemcy _BAR_ DE _BAR_
Grecja _BAR_ EL _BAR_
Irlandia _BAR_ IE _BAR_
Włochy _BAR_ IT _BAR_
Luksemburg _BAR_ LU _BAR_
Niderlandy _BAR_ NL _BAR_
Portugalia _BAR_ PT _BAR_
Hiszpania _BAR_ ES _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ UK _BAR_
2.
Kod składa się z serii cyfr lub liter, które umożliwiają identyfikację każdego pojedynczego zwierzęcia oraz gospodarstwa, w którym się urodziło.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 maja 1993 r.
określająca warunki, na jakich podmioty zamawiające, eksploatujące obszary geograficzne w celu poszukiwania lub wydobywania ropy naftowej, gazu ziemnego, węgla lub innych paliw stałych, muszą przekazywać Komisji informacje dotyczące udzielanych przez nie zamówień
(93/327/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/531/EWG z dnia 17 września 1990 r. w sprawie procedur udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2 lit. b) oraz art. 32 ust. 4-7,
uwzględniając opinię Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 90/531/EWG przewiduje, że podmioty zamawiające, eksploatujące obszary geograficzne w celu poszukiwania lub wydobywania ropy naftowej, gazu ziemnego, węgla lub innych paliw stałych muszą przekazywać Komisji, na warunkach przez nią określonych, informacje dotyczące udzielanych przez nie zamówień;
informacje te muszą umożliwiać Komisji realizacji zadań w zakresie monitorowania stosowania prawa wspólnotowego i opracowywania badań statystycznych;
jednakże obowiązek przekazywania informacji dotyczących każdego udzielonego zamówienia powinien zostać ograniczony do zamówień, których wartość jest wystarczająco wysoka, mianowicie do wszystkich zamówień o wartości przekraczającej 5 milionów ECU;
dla zamówień o wartości między 400000 ECU i 5 milionów ECU powinny wystarczyć bardziej zwięzłe informacje okresowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, aby podmioty zamawiające prowadzące jedną albo więcej rodzajów działalności określonych w art. 3 ust. 1 dyrektywy 90/531/EWG przekazywały Komisji, w odniesieniu do każdego udzielonego zamówienia, którego wartość (ustalona zgodnie z art. 12 tej dyrektywy) przekracza 5 milionów ECU, wszystkie informacje wymienione w Załączniku doniniejszej decyzji w ciągu 48 dni od daty udzielenia danego zamówienia.
Artykuł 2
W przypadku zamówień o wartości między 400000 ECU a 5 milionów, podmioty zamawiające określone w art. 1:
1. zachowują w odniesieniu do każdego zamówienia, informacje, określone w pozycjach 1-9 Załącznika, przez okres nie krótszy niż cztery lata od daty udzielenia zamówienia;
2. przekazują te informacje Komisji niezwłocznie, na jej wniosek, albo nie później niż w ciągu 48 dni po upływie kwartału kalendarzowego, w którym udzielono danego zamówienia.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się do zamówień udzielonych od dnia 1 stycznia 1993 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA RADY
z dnia 15 marca 1993 r.
dotycząca zawarcia Konwencji w sprawie odprawy czasowej oraz przyjmująca jej załączniki
(93/329/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Konwencja dotycząca odprawy czasowej, negocjowana pod auspicjami Rady Współpracy Celnej i uzgodniona w Stambule dnia 26 czerwca 1990 r., dotyczy wymiany towarowej z państwami trzecimi i dlatego jest skutecznym środkiem wspierającym handel międzynarodowy;
upoważniony przedstawiciel Wspólnoty podpisał Konwencję, pod warunkiem przyjęcia, w dniu 28 czerwca 1990 r.; zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. b) konwencji Wspólnota musi złożyć dokument ratyfikacyjny, aby stać się Umawiającą się Stroną Konwencji;
zgodnie z art. 24 ust. 4 Konwencji każda Umawiająca się Strona przystępująca do Konwencji musi przyjąć załącznik dotyczący dokumentów odprawy czasowej (karnety ATA oraz karnety CPD) i przynajmniej jeden z pozostałych załączników; Wspólnota powinna przyjąć wszystkie załączniki; jednakże takie przyjęcie musi podlegać zastrzeżeniom przygotowanym w celu uwzględnienia pewnych wymogów właściwych dla unii celnej i aktualnego stanu harmonizacji w sferze odprawy czasowej;
zgodnie z art. 24 ust. 6 Konwencji Wspólnota musi notyfikować depozytariuszowi warunki stosowania i informacje wymagane na mocy niektórych przepisów; zgodnie z art. 24 ust. 7 Wspólnota jako unia celna lub gospodarcza między innymi informuje depozytariusza o sprawach będących w jej kompetencji, wskazując obszary pozostające w kompetencji krajowej;
w celu ułatwienia stosowania załączników A i C do konwencji pożądane jest również przyjęcie zaleceń Rady Współpracy Celnej dotyczące karnetów ATA i karnetów CPD;
konwencja powinna zostać zawarta i załączniki przyjęte z wymienionymi powyżej zastrzeżeniami;
uczestnictwo Państw Członkowskich oznacza, że Konwencja musi wejść w życie równocześnie we Wspólnocie i jej Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja dotycząca odprawy czasowej i załączniki do niej, wraz z zastrzeżeniami, zostają przyjęte w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst konwencji, załączniki do niej oraz zastrzeżenia dołączone do tych załączników znajdują się odpowiednio w załącznikach I i II do niniejszej decyzji.
Wymagane notyfikacje znajdują się w załączniku III do niniejszej decyzji.
Zalecenia Rady Współpracy Celnej dotyczące karnetów ATA i karnetów CPD zostają niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty na warunkach określonych w załączniku IV do niniejszej decyzji.
Tekst zaleceń przedstawiony jest odpowiednio w załącznikach V i VI do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia dokumentu ratyfikacyjnego konwencji, określonej w art. 1, i do przyjęcia załączników wraz z zastrzeżeniami, określonych również w art. 1, oraz do przyznania jej kompetencji niezbędnych do podjęcia zobowiązań przez Wspólnotę.
Złożenie i przyjęcie odbywa się równocześnie ze złożeniem dokumentów ratyfikacyjnych przez Państwa Członkowskie.
Osoba umocowana przekazuje również Sekretarzowi Generalnemu Rady Współpracy Celnej warunki stosowania lub informacje wymagane na mocy art. 24 ust. 6 konwencji, jak również powiadamia o przyjęciu zaleceń Rady Współpracy Celnej.
Decyzja Komisji
z dnia 12 maja 1993 r.
ustalająca kryteria klasyfikacji państw trzecich w odniesieniu do influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu
(93/342/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/65/EWG [2], w szczególności jej art. 22 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/116/EWG [4], w szczególności jej art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: drób, jaja wylęgowe i mięso drobiowe pochodzące z państw trzecich, muszą być wolne od influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu; konieczne jest ustalenie kryteriów klasyfikacji państw trzecich stosownie do występowania tych chorób;
kryteria dla państw trzecich powinny być ustalane przy uwzględnieniu przepisów dotyczących Państw Członkowskich, ustanowionych w dyrektywach Rady 92/40/EWG [5] i 92/66/EWG [6];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji:
a) "influenza drobiu" oznacza infekcję zdefiniowaną w rozdziale I załącznika A;
b) "rzekomy pomór drobiu" oznacza infekcję zdefiniowaną w rozdziale II załącznika A;
c) "uznana szczepionka" oznacza szczepionkę przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, spełniającą kryteria określone w załączniku B;
d) "szczepienie interwencyjne" oznacza szczepienie przeprowadzone w celu zwalczania choroby w następstwie wystąpienia jednego lub więcej ognisk choroby, dokonywane:
i) przeciwko influenzie drobiu z użyciem każdej szczepionki;
ii) przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu z użyciem nieuznanej szczepionki;
e) "polityka uboju sanitarnego" w wypadku pojawienia się ognisk influenzy drobiu czy rzekomego pomoru oznacza zastosowanie środków przewidzianych w załączniku C;
f) "stado towarowe" oznacza albo każde stado liczące co najmniej 200 ptaków lub każde inne stado, z którego drób lub jaja wylęgowe mogą być wywożone do Wspólnoty.
Artykuł 2
Państwo trzecie może być uznane za wolne od influenzy drobiu lub rzekomego pomoru drobiu, jeśli spełnia następujące kryteria ogólne:
a) musi dysponować ogólną strukturą sanitarną, umożliwiającą właściwe monitorowanie stad drobiu;
b) musi posiadać ustawodawstwo, które zalicza influenzę drobiu i rzekomy pomór drobiu do chorób podlegających obowiązkowi zgłaszania, dla wszystkich gatunków drobiu oraz wszystkich ptaków, które nie żyją na wolności;
c) musi zobowiązać się do wyjaśniania w pełni wszystkich przypadków podejrzenia wystąpienia tych chorób;
d) jeśli istnieje podejrzenie choroby, próbki z wykrytymi wirusami influenzy drobiu lub paramyksowirusami muszą być przesłane do szczegółowego badania laboratoryjnego, zgodnie z procedurą ustaloną w załączniku A;
e) do swojej dyspozycji musi mieć wystarczającą liczbę własnych urzędowych laboratoriów lub mieć zapewnioną możliwość skorzystania z innych laboratoriów w kraju w przypadku konieczności szybkiego przeprowadzenia badań laboratoryjnych;
f) musi udostępnić te laboratoria w celu kontroli przeprowadzanych przez ekspertów Wspólnoty;
g) w przypadku wykrycia każdego pierwotnego ogniska choroby, wyizolowany wirus musi być wysłany do laboratorium referencyjnego EWG w Weybridge (UK);
h) w ciągu 24 godzin po stwierdzeniu pierwotnego ogniska choroby w jakimkolwiek regionie kraju, musi powiadomić o nim Komisję;
i) co najmniej raz w miesiącu musi wysyłać Komisji sprawozdanie o sytuacji chorobowej, w przypadku wystąpienia wtórnych ognisk choroby;
j) jeżeli szczepienie przeciwko influenzie drobiu i/lub rzekomemu pomorowi drobiu nie jest zakazane, musi urzędowo kontrolować produkcję, badanie i dystrybucję szczepionek;
k) musi informować Komisję o charakterystyce szczepu użytego do produkcji szczepionek przeciwko influenzie drobiu lub rzekomemu pomorowi drobiu.
Artykuł 3
1.
1.Bez uszczerbku dla kryteriów ogólnych określonych w art. 2, państwo trzecie zostaje uznane za wolne od influenzy drobiu, jeśli:
a) na jego terytorium nie było przypadków tej choroby u drobiu przez co najmniej 36 miesięcy; oraz
b) w ciągu co najmniej ostatnich 12 miesięcy nie były przeprowadzane szczepienia przeciwko wirusom influenzy drobiu tych samych podtypów, dla których obecnie wiadomo o istnieniu wirusów o wysokiej zjadliwości (podtypy H5 i H7).
2.
Jeżeli w zwalczaniu choroby stosowana jest polityka uboju sanitarnego, wówczas bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 lit. b), określony w ust. 1 lit. a) okres 36 miesięcy może być skrócony do:
a) 6 miesięcy, jeśli nie zostało przeprowadzone szczepienie interwencyjne;
b) 12 miesięcy, jeśli zostało przeprowadzone szczepienie interwencyjne, pod warunkiem, że upłynęło kolejne 12 miesięcy od oficjalnego zakończenia takiego szczepienia interwencyjnego.
Artykuł 4
1.
1.Bez uszczerbku dla kryteriów ogólnych określonych w art. 2, państwo trzecie zostaje uznane za wolne od rzekomego pomoru drobiu, jeśli:
a) na jego terytorium nie było ognisk choroby u drobiu przez co najmniej 36 miesięcy; oraz
b) w ciągu co najmniej ostatnich 12 miesięcy nie były przeprowadzane szczepienia przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu z użyciem nieuznanych szczepionek.
2.
Jeżeli w zwalczaniu choroby stosuje się politykę uboju sanitarnego, bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 lit. b), określony w ust. 1 lit. a) okres 36 miesięcy zostaje skrócony do:
a) 6 miesięcy jeśli nie zostało przeprowadzone szczepienie interwencyjne;
b) 12 miesięcy jeśli zostało przeprowadzone szczepienie interwencyjne, pod warunkiem, że upłynęło dalszych 12 miesięcy od oficjalnego zakończenia takiego szczepienia interwencyjnego.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. a), państwo trzecie jest uznawane za wolne od rzekomego pomoru drobiu, jeśli kryteria określone w ust. 1 i 2 są spełnione tylko dla stad towarowych drobiu.
W takich przypadkach dane państwo trzecie jest upoważnione do wysyłki świeżego mięsa drobiowego do Wspólnoty, jeśli dodatkowe gwarancje, określone w załączniku D, są uwzględnione w świadectwie zdrowia zwierząt, towarzyszącym wysyłce. W takich przypadkach wywóz żywego drobiu i jaj wylęgowych do Wspólnoty nie jest dozwolony.
4.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b), państwo trzecie jest uznawane za wolne od rzekomego pomoru drobiu, jeśli zezwala na użycie przeciwko tej chorobie szczepionek, które chociaż spełniają ogólne kryteria dla szczepionek, ustalone w załączniku B, nie spełniają zawartych tam kryteriów szczególnych.
W takich przypadkach dane państwo trzecie jest upoważnione do wysyłki do Wspólnoty żywego drobiu i jaj wylęgowych albo świeżego mięsa drobiowego, jeśli dodatkowe gwarancje określone w załączniku E lub załączniku F do niniejszej decyzji zostaną uwzględnione w świadectwie zdrowia zwierząt, towarzyszącemu wysyłce.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1993 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 maja 1993 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG i decyzje Komisji 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG w odniesieniu do warunków zdrowotnych zwierząt przy przywozie, odprawie czasowej i powrotnym wwozie zarejestrowanych koni z Kataru, a ponadto zmieniająca decyzję 79/542/EWG
(93/344/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/36/EWG [2], w szczególności jej art. 12, 13, 15, 16 i 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzją Rady 79/542/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 93/237/EWG [4], ustalony został wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych;
w następstwie wspólnotowej misji weterynaryjnej do Państwa Katar wydaje się, że sytuacja zdrowotna zwierząt jest ogólnie zadowalająca i kontrolowana przez służby o dobrych strukturach i organizacji, w szczególności jeśli chodzi o choroby wśród zwierząt z rodziny koniowatych;
Katar jest wolny od nosacizny, zarazy stadniczej i pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej od ponad sześciu miesięcy, a od afrykańskiego pomoru koni od ponad 20 lat i podczas tego okresu szczepienia przeciwko tej chorobie były zakazane, zaś wenezuelskie końskie zapalenie mózgu nigdy nie wystąpiło;
władze weterynaryjne Kataru zobowiązały się powiadamiać Komisję i Państwa Członkowskie teleksem, telefaksem lub telegramem w ciągu 24 godzin od potwierdzenia wystąpienia jakiejkolwiek choroby wymienionej w załączniku A do dyrektywy 90/426/EWG lub o przyjęciu albo zmianie polityki szczepień przeciw tym chorobom, i we właściwym czasie o zmianach polityki przywozowej w odniesieniu do zwierząt z rodziny koniowatych;
warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne muszą być przyjęte zgodnie z sytuacją zdrowotną zwierząt danego państwa trzeciego; obecny przypadek odnosi się jedynie do zarejestrowanych koni;
ponadto, decyzja Komisji 93/197/EWG [5] ustaliła świadectwa zdrowia zwierząt przy przywozie do Wspólnoty zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz zwierząt z rodziny koniowatych do hodowli i produkcji; aby uniknąć pomyłki, należy zmienić brzmienie art. 1 ust. 3 lit. a) i b) decyzji 79/542/EWG;
należy odpowiednio zmienić decyzję 79/542/EWG, decyzje Komisji 92/260/EWG [6], 93/195/EWG [7] i decyzję 93/197/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 79/542/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 3 lit. a) i b) otrzymuje brzmienie:
"3. a) Bez uszczerbku dla decyzji 92/160/EWG, Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz do Wspólnoty zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich lub części państw trzecich wymienionych w części 1 Załącznika,; czasową odprawę do obszaru Wspólnoty zarejestrowanych koni i powrotny wwóz na teren Wspólnoty zarejestrowanych koni, które zostały tymczasowo wywiezione do państwa trzeciego lub części państwa trzeciego wymienionego w części 1 Załącznika;
b) Bez uszczerbku dla decyzji 92/160/EWG, Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz do Wspólnoty zarejestrowanych koni z państw trzecich lub części państw trzecich wymienionych w części 2 Załącznika, odprawę czasową do obszaru Wspólnoty zarejestrowanych koni i powrotny wwóz na teren Wspólnoty zarejestrowanych koni, które zostały tymczasowo wywiezione do państwa trzeciego lub części państwa trzeciego wymienionego w części 2 Załącznika."
2) Państwo Katar zostaje dodane do specjalnej kolumny dotyczącej zwierząt z rodziny koniowatych w części 2 Załącznika przez wprowadzenie, zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO, następującego wiersza:
"QA _BAR_ Katar _BAR_ x". _BAR_
Artykuł 2
W załącznikach I i II do decyzji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) "Katar" zostaje dodany do wykazu państw trzecich w grupie E załącznika I;
2) "Katar" zostaje dodany do wykazu państw trzecich w tytule świadectwa zdrowotnego załącznika II E.
Artykuł 3
W załącznikach I i II do decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) "Katar" zostaje dodany do wykazu państw trzecich w grupie E załącznika I;
2) "Katar" zostaje dodany do wykazu państw trzecich wymienionych w "grupie E" w tytule świadectwa zdrowotnego załącznika II.
Artykuł 4
W załącznikach I i II do decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) "Katar" zostaje dodany do wykazu państw trzecich w grupie E załącznika I;
2) "Katar" zostaje dodany do wykazu państw trzecich w tytule świadectwa zdrowotnego załącznika II E.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 czerwca 1993 r.
zmieniająca decyzję Rady 88/591/EWWiS, EWG, Euratom ustanawiającą Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
(93/350/Euratom, EWWiS, EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 32d,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 168a,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140a,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, podpisany w Paryżu dnia 18 kwietnia 1951 r.,
uwzględniając wniosek Trybunału Sprawiedliwości
uwzględniając opinię Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: zamierzone jest dołączenie Sądu Pierwszej Instancji do Trybunału Sprawiedliwości decyzją 88/591/EWiWS, EWG, Euratom [2] przez ustanowienie drugiego sądu, w szczególności w odniesieniu do spraw wymagających dokładnego badania złożonych stanów faktycznych w celu poprawy sądowej ochrony interesów indywidualnych oraz utrzymania jakości i skuteczności kontroli sądowej we wspólnotowym porządku prawnym przez umożliwienie Trybunałowi Sprawiedliwości skupienia działalności na jego fundamentalnym zadaniu zapewnienia wykładni prawa wspólnotowego;
w tym samym celu właściwe jest, biorąc pod uwagę wcześniejsze doświadczenia, rozszerzenie właściwości Sądu Pierwszej Instancji na rozpoznawanie w pierwszej instancji niektórych rodzajów spraw wnoszonych przez osoby fizyczne lub prawne;
w konsekwencji należy zmienić decyzję 88/591/EWiWS, EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 88/591/EWWiS, EWG, Euratom wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Sąd Pierwszej Instancji wykonuje w pierwszej instancji właściwość powierzoną Trybunałowi Sprawiedliwości przez Traktaty ustanawiające Wspólnoty oraz ich akty przyjęte w ich wykonaniu, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów w akcie ustanawiającym organ podległy prawu wspólnotowemu:
a) w sporach określonych w art. 179 Traktatu EWG i art. 152 Traktatu EWEA;
b) w skargach wnoszonych przez osoby fizyczne lub prawne na podstawie art. 33 i art. 35, art. 40 ust. 1 i 2 i art. 42 Traktatu EWWiS;
c) w skargach wnoszonych przez osoby fizyczne lub prawne na podstawie art. 173 ust. 2 i art. 175 ust. 3, art. 175 ust. 3 i art. 178 i 181 Traktatu EWG;
d) w skargach wnoszonych przez osoby fizyczne lub prawne na podstawie art. 146 ust. 2, art. 148 ust. 3 i art. 151 i 153 Traktatu EWEA";
2. uchyla się art. 3 ust. 2 i 3;
3. artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Jeżeli niniejsza decyzja nie stanowi inaczej, art. 34, 36, 39, 44 i 92 Traktatu EWWiS, art. 172, 174, 176, 184–187 i 192 Traktatu EWG i art. 49, 83, 144b, 147, 149, 156–159 i 164 Traktatu Euratom mają zastosowanie do Sądu Pierwszej Instancji".
Artykuł 2
W Protokole w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali zmienionym decyzją 88/591/EWWiS, EWG, Euratom, art. 53 ustęp drugi otrzymuje brzmienie:
"Na zasadzie odstępstwa od art. 44 Traktatu, orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji uznające ogólną decyzję lub ogólne zalecenie za nieważne staje się skuteczne od chwili wygaśnięcia okresu określonego w ustępie pierwszym art. 49 niniejszego Statutu lub, jeżeli odwołanie zostanie wniesione w tym okresie, od daty oddalenia odwołania, jednakże bez uszczerbku dla prawa strony do zwrócenia się do Trybunału Sprawiedliwości na podstawie ust. 2 i 3 art. 39 Traktatu, w celu zawieszenia skutków aktu uznanego za nieważny, lub wyznaczenia innego tymczasowego środka"
.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; jednakże w odniesieniu do skarg, które zostały wniesione przez osoby fizyczne lub prawne na podstawie art. 33 ust. 2, art. 35 oraz art. 40 ust. 1 i 2 Traktatu EWWiS, które dotyczą aktów odnoszących się do stosowania art. 74 wspomnianego Traktatu w odniesieniu do skarg wniesionych przez osoby fizyczne lub prawne na podstawie art. 173 ust. 2, art. 175 ust. 3 i art. 178 Traktatu EWG i odnoszących się do środków ochronnych handlu w rozumieniu art. 113 tego Traktatu podejmowanych w przypadku dumpingu lub dotacji, jej wejście w życie będzie odroczone do daty ustalonej przez Radę jednomyślną decyzją.
Przepisy odnoszące się do skarg wniesionych na mocy art. 42 Traktatu EWWiS, art. 181 Traktatu EWG lub art. 153 Traktatu Euratom stosuje się tylko do umów zawartych po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
W sprawach objętych zakresem art. 3 decyzji nr 88/591/EWWiS, EWG, Euratom, zmienionej niniejszą decyzją, które wpłynęły do Trybunału Sprawiedliwości w dniu wejścia w życie niniejszej decyzji, ale w których sprawozdanie wstępne przewidziane w art. 44 ust. 1 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości nie zostało jeszcze przedstawione, właściwy jest Sąd Pierwszej Instancji.
Decyzja Komisji
z dnia 1 czerwca 1993 r.
ustanawiająca odstępstwa od warunków zatwierdzania urzędów kontroli granicznej znajdujących się w portach, w których odbywa się wyładunek ryb
(93/352/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2],w szczególności jej art. 18 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: urzędy kontroli granicznej muszą spełniać ogólne wymagania ustanowione w dyrektywie 90/675/EWG; decyzja Komisji 92/525/EWG [3] ustanowiła dodatkowe i niezbędne warunki w celu umożliwienia zatwierdzenia tych urzędów;
w związku z wyładunkiem ryb w portach trzeba uwzględnić odstępstwo od niektórych przepisów odnoszących się do urzędów kontroli granicznej i personelu odpowiedzialnego za organizację tych kontroli;
w tym kontekście należy uwzględnić warunki zdrowotne produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa ustanowione w dyrektywie Rady 91/493/EWG [4] dla warunków zatwierdzania urzędów kontroli granicznej znajdujących się w portach oraz miejscach wyładunku ryb;
właściwe organy Państw Członkowskich muszą mieć możliwość wyznaczania urzędowych przedstawicieli odpowiedzialnych za kontrolę ryb, którzy muszą posiadać wymagane kompetencje do tego rodzaju kontroli;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Właściwy organ Państwa Członkowskiego wyznacza urzędowego przedstawiciela, szczególnie w tym celu wyszkolonego, odpowiedzialnego za przeprowadzanie kontroli ryb w urzędach kontroli granicznej znajdujących się w portach, w których odbywa się wyładunek ryb.
Właściwy organ informuje pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
Artykuł 2
Na zasadzie odstępstwa od pkt 2 Załącznika do decyzji 92/525/EWG rozładunek i wyładunek ryb musi być przeprowadzany zgodnie z Załącznikiem do dyrektywy 91/493/EWG rozdział II pkt 2.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 maja 1993 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do ustanowienia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 77/93/EWG w odniesieniu do drewna Thuja L. pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
(93/359/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin oraz produktów roślinnych oraz przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/19/EWG [2], w szczególności jej art. 14 ust. 3 tiret trzecie,
uwzględniając wnioski przedstawione przez Państwa Członkowskie,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z przepisami dyrektywy 77/93/EWG drewno Thuja L., w tym to, które nie zachowało swojej naturalnej okrągłej powierzchni, pochodzące z Kanady, Chin, Japonii, Korei, Tajwanu oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki nie może być wprowadzane do Wspólnoty, o ile nie są dołączone do niego świadectwa określone w art. 7 lub 8 wspomnianej dyrektywy oraz o ile nie jest ono okorowane i nie występują na nim chodniki larwalne będące wynikiem działania rodzaju Monochamas (pozaeuropejski) spp.;
drewno Thuja L., pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, jest obecnie wprowadzane do Wspólnoty; w tym przypadku świadectwa fitosanitarne nie są zazwyczaj wydawane w tym kraju;
na podstawie informacji przekazanych przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz zebranych w tym kraju podczas misji przeprowadzonej w 1990 r. Komisja ustaliła, że ustanowiony został urzędowo zatwierdzony oraz monitorowany program wydawania "świadectw kontroli okorowania i chodników larwalnych" w celu zapewnienia właściwego okorowania oraz zmniejszenia niebezpieczeństwa powodowanego przez szkodliwe organizmy; niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia szkodliwych organizmów jest zmniejszone, pod warunkiem że do drewna dołączone jest "Świadectwo kontroli okorowania i chodników larwalnych", wydawane w ramach tego programu;
Komisja zapewni, aby Stany Zjednoczone Ameryki udostępniły wszystkie informacje techniczne konieczne do oceny funkcjonowania programu Kontroli Okorowania i Chodników Larwalnych;
niniejsza decyzja powinna zostać poddana rewizji najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1995 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie zostają niniejszym upoważnione, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 2, do ustanowienia odstępstw od art. 7 ust. 2 oraz art. 12 ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/93/EWG, w odniesieniu do drewna Thuja L., w tym drewna, które nie zachowało swojej naturalnej okrągłej powierzchni, pochodzącego z Stanów Zjednoczonych Ameryki.
2.
Spełnione zostają następujące warunki:
a) zgodność z wymogami ustanowionymi w części A sekcja I pkt 1.4 załączniku IV do dyrektywy 77/93/EWG zostanie skontrolowana przez klasyfikatorów towarów przeszkolonych, wykwalifikowanych oraz upoważnionych do tego celu w ramach programu zatwierdzonego oraz kontrolowanego przez Służbę Inspekcji Zdrowia Zwierząt i Roślin Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych;
b) kontrole zgodności z warunkiem ustanowionym w lit. a) zostaną przeprowadzane w tartakach przez inspektorów przemysłowych bądź ich agentów należycie wykwalifikowanych oraz upoważnionych do tego celu przez wspomnianą Służbę Inspekcji Zdrowia Zwierząt i Roślin.
Ponadto system kontroli umożliwi inspektorom wspomnianej Służby Inspekcji Zdrowia Zwierząt i Roślin przeprowadzanie sporadycznych inspekcji przed wysyłką;
c) do drewna dołącza się "Świadectwo kontroli okorowania i chodników larwalnych", które jest znormalizowane zgodnie z programem wspomnianym w lit. a) i zgodne ze wzorem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji oraz jest wydawane przez upoważnioną osobę w imieniu tartaków upoważnionych do uczestniczenia w tym programie przez wspomnianą Służbę Inspekcji Zdrowia Zwierząt i Roślin oraz jest wypełniane według instrukcji ustanowionej w tym programie.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w art. 14 ust. 5 dyrektywy 77/93/EWG Państwa Członkowskie powiadomią Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o wszystkich przypadkach, w których przesyłki wprowadzane stosownie do niniejszej decyzji nie spełniają warunków ustanowionych w art. 1 ust. 2 lit. a) oraz c).
Artykuł 3
Upoważnienie udzielone na mocy art. 1 stosuje się od dnia 1 czerwca 1993 r.
Upoważnienie zostaje odwołane, jeżeli stwierdzone zostaje, że warunki ustanowione w art. 1 ust. 2 są niewystarczające, aby zapobiec wprowadzeniu szkodliwych organizmów, bądź nie zostały spełnione.
Udzielone upoważnienie zostanie poddane rewizji najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1995 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 maja 1993 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do ustanowienia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 77/93/EWG w odniesieniu do drewna uzyskanego z drzewa Thuja L., pochodzącego z Kanady
(93/360/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/19/EWG [2], w szczególności jej art. 14 ust. 3,
uwzględniając wnioski przedłożone przez Państwa Członkowskie,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z przepisami dyrektywy 77/93/EWG, drewno uzyskane z drzewa Thuja L., włącznie z tym, które nie zachowało swojej naturalnej zaokrąglonej powierzchni, pochodzące z Kanady, Chin, Japonii, Korei, Tajwanu oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej nie może być wprowadzane na obszar Wspólnoty, o ile nie są dołączone do niego świadectwa określone w art. 7 lub 8 wspomnianej dyrektywy oraz o ile nie jest ono okorowane oraz pozbawione chodników larwalnych utworzonych przez rodzaj Monochamus (nieeuropejskie) spp.;
drewno uzyskane z drzewa Thuja L., pochodzące z Kanady, jest obecnie wprowadzane na obszar Wspólnoty; w takim przypadku świadectwa fitosanitarne generalnie nie są wydawane w tym kraju;
na podstawie dostępnych obecnie informacji Komisja ustaliła, że ustanowiony został urzędowo zatwierdzony oraz monitorowany program wydawania "świadectw kontroli okorowania i chodników larwalnych" w celu zapewnienia właściwego okorowania oraz zmniejszenia niebezpieczeństwa powodowanego przez organizmy szkodliwe; niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia organizmów szkodliwych jest zmniejszone pod warunkiem że do drewna dołączone jest "świadectwo kontroli okorowania i chodników larwalnych", wydawane w ramach tego programu;
Komisja zapewni, aby Kanada udostępniła wszystkie informacje techniczne konieczne do oceny funkcjonowania programu kontroli okorowania i chodników larwalnych;
niniejsza decyzja powinna zostać poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1995 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie zostają niniejszym upoważnione, na warunkach określonych w poniższym ust. 2 do odstępstw od art. 7 ust. 2 oraz art. 12 ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/93/EWG, w odniesieniu do drewna uzyskanego z drzewa Thuja L., włącznie z drewnem, które nie zachowało swojej naturalnej zaokrąglonej powierzchni, pochodzącego z Kanady.
2.
Następujące warunki powinny zostać spełnione:
a) zgodność z wymogami ustanowionymi w części A sekcja I ppkt 1.4 załącznika IV do wspomnianej dyrektywy jest kontrolowana przez sortowników przeszkolonych, wykwalifikowanych oraz upoważnionych w tym celu w ramach programu zatwierdzonego oraz kontrolowanego przez Departament Ochrony Roślin w Agriculture Canada;
b) kontrole zgodności z warunkiem ustanowionym w lit. a) będą przeprowadzane w tartakach przez inspektorów przemysłowych bądź ich agentów, a w portach przez inspektorów przewoźnika wykwalifikowanych oraz upoważnionych do tego celu przez powyższy Departament Ochrony Roślin.
Ponadto system kontroli umożliwia inspektorom Departamentu Ochrony Roślin przeprowadzanie sporadycznych inspekcji przed wysyłką;
c) do drewna załącza się "świadectwo kontroli okorowania i chodników larwalnych", znormalizowane na podstawie programu określonego w lit. a) i zgodne z wzorem przedstawionym w Załączniku do niniejszej decyzji oraz jest wydawane przez upoważnioną osobę na rzecz tartaków lub przewoźników upoważnionych do uczestniczenia w tym programie przez Departament Ochrony Roślin oraz jest wypełniane według wskazówek określonych w tym programie zamieszczonych na odwrocie wzoru.
Jeśli "świadectwo kontroli okorowania i chodników larwalnych" wydawane jest w imieniu przewoźnika, wówczas powinno opierać się ono na "świadectwie kontroli okorowania i chodników larwalnych" dostarczonym mu przez zatwierdzone tartaki i/lub w wyniku inspekcji przeprowadzonych na jego odpowiedzialność.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w art. 14 ust. 5 dyrektywy 77/93/EWG, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o wszystkich przypadkach, w których wysyłki wprowadzane na mocy niniejszej decyzji nie spełniają warunków ustanowionych w art. 1 ust. 2 lit. a) i c).
Artykuł 3
Upoważnienie udzielone na mocy art. 1 stosuje się od dnia 1 czerwca 1993 r.
Upoważnienie zostaje odwołane, jeżeli stwierdza się, że warunki ustanowione na mocy art. 1 ust. 2 są niewystarczające do zapobieżenia wprowadzeniu organizmów szkodliwych bądź nie są spełnione.
Udzielone upoważnienie podlega przeglądowi najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1995 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 maja 1993 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Protokołu Konwencji Genewskiej z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego kontroli emisji tlenków azotu oraz ich przepływu o charakterze transgranicznym
(93/361/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 130 ust. 5 Traktatu ustanawia aktywną współpracę Wspólnoty i Państw Członkowskich w podejmowaniu międzynarodowych środków mających na celu ochronę środowiska; ze względu na transgraniczny charakter zanieczyszczenia powietrza, w interesie Wspólnoty leży jej udział w środkach międzynarodowych zmierzających do zmniejszenia zanieczyszczeń;
Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości (Konwencja Genewska 1979) [4], a także Umawiającą się Stroną jednego z jej Protokołów dotyczących finansowania EMEP (wspólnego programu monitoringu i oceny przenoszenia zanieczyszczeń powietrza na dalekie odległości w Europie) [5];
artykuł 130r ust. 2 Traktatu określa, że środki podejmowane przez Wspólnotę powinny być oparte na zasadach działań zapobiegawczych, które należy podjąć oraz, że szkody wyrządzone w środowisku naturalnym powinny być usuwane przede wszystkim u ich źródła; zasady te zostały zawarte, w odniesieniu do zanieczyszczenia powietrza, w wielu aktach prawnych Wspólnoty dotyczących ograniczenia emisji tlenków azotu z ich głównych źródeł (pojazdy mechaniczne oraz duże zakłady wykorzystujące spalanie);
zasada usuwania u źródła jest jednym z celów Protokołu do konwencji dotyczącego tlenków azotu, który określa w szczególności ogólny cel stabilizacji całkowitej emisji tlenków azotu i precyzuje stosowanie norm oraz podjęcie działań zwalczających zanieczyszczenia, przy równoczesnym zachowaniu prawa do zaostrzenia, jeśli jest to konieczne, zobowiązań do kolejnych negocjacji;
wykorzystanie najlepszej dostępnej technologii, które nie pociąga za sobą nadmiernych kosztów, określone w fundamentalnych zobowiązaniach Protokołu, zawarte jest od 1984 r. w prawie wspólnotowym dotyczącym zwalczania zanieczyszczeń powietrza pochodzenia przemysłowego; ta sama zasada stała się, od 1989 r., podstawową filozofią, zgodnie z którą ogranicza się emisję zanieczyszczeń z pojazdów mechanicznych;
z uwagi na szkody wyrządzone środowisku oraz w świetle transgranicznego charakteru długofalowych zanieczyszczeń spowodowanych emisją tlenków azotu, powinno się podjąć wspólne działania na poziomie międzynarodowym; Wspólnota powinna przystąpić do Protokołu dotyczącego ograniczenia emisji tlenków azotu oraz ich przepływu o charakterze transgranicznym;
stabilizacja całkowitej emisji tlenków azotu jest pierwszym ważnym krokiem; istnieje potrzeba poważnego ograniczenia poziomu obecnej emisji zarówno tlenków azotu, jak i wszystkich azotowych substancji zanieczyszczających w całej Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Europejska Wspólnota Gospodarcza niniejszym przystępuje do Protokołu do konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego kontroli emisji tlenków azotu oraz ich transgranicznego przepływu.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa Akt Przystąpienia zgodnie z art. 14 Protokołu.
Decyzja Komisji
z dnia 2 czerwca 1993 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do ustanowienia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 77/93/EWG w odniesieniu do drewna iglastego poddanego obróbce cieplnej, pochodzącego z Kanady, oraz ustanawiająca szczegóły systemu wskaźników mającego zastosowanie do drewna poddanego obróbce cieplnej
(93/365/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/19/EWG [2], w szczególności jej art. 14 ust. 3 tiret trzecie,
uwzględniając wnioski przedstawione przez Państwa Członkowskie,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy przepisów dyrektywy 77/93/EWG, z powodu ryzyka wprowadzenia organizmów szkodliwych, drewno roślin iglastych (Coniferales), z wyjątkiem drewna Thuja L. oraz drewna w następującej postaci:
- wiórów, kawałków, odpadów drewnianych i ścinek uzyskanych w całości lub w części z takich roślin iglastych,
- skrzyń, klatek lub bębnów,
- palet, palet skrzyniowych lub innych platform załadunkowych z drewna,
- drewna sztauerskiego, przekładek drewnianych i drewna wspornikowego,
ale obejmujące drewno, które nie zachowało swojej naturalnej okrągłej powierzchni, pochodzące z Kanady, Chin, Japonii, Korei, Tajwanu oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki, nie może być wprowadzane do Wspólnoty, o ile nie zostało poddane właściwej obróbce cieplnej, w której rdzeń drewna osiąga minimalną temperaturę 56 °C przez 30 minut oraz o ile nie są do niego dołączone świadectwa określone w art. 7 lub 8 wspomnianej dyrektywy;
drewno roślin iglastych pochodzące z Kanady jest obecnie wprowadzane do Wspólnoty; w tym przypadku świadectwa fitosanitarne nie są zazwyczaj wydawane w tym kraju; powinny zostać ustalone szczegóły dotyczące systemu wskaźników, który ma zostać zastosowany w odniesieniu do tego drewna w celu potwierdzenia, że zostało ono poddane wymaganej obróbce cieplnej, osiągając minimalną temperaturę rdzenia 56 °C przez 30 minut;
na podstawie informacji przekazanych przez Kanadę, Komisja stwierdziła, że ustanowiony został urzędowo zatwierdzony oraz monitorowany program weryfikacji obróbki cieplnej w celu zapewnienia, że drewno jest poddawane obróbce cieplnej w zatwierdzonych komorach cieplnych do minimalnej temperatury rdzenia 56 °C przez 30 minut w celu unieszkodliwienia pod wpływem ciepła organizmów szkodliwych (Bursaphelonchus xylophilus i jego wektorów); ryzyko rozprzestrzenienia się tego organizmu szkodliwego jest zmniejszone pod warunkiem że do drewna dołączone jest "Świadectwo obróbki cieplnej przy zastosowaniu komór cieplnych", wydawane w ramach tego programu;
Komisja zapewni, aby Kanada udostępniła wszystkie informacje techniczne konieczne do oceny funkcjonowania programu weryfikacji obróbki cieplnej;
niniejsza decyzja powinna zostać poddana rewizji najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1995 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie zostają niniejszym upoważnione, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 2, do ustanowienia odstępstw od art. 7 ust. 2 oraz art. 12 ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/93/EWG, w odniesieniu do drewna iglastego, pochodzącego z Kanady, które zostało poddane właściwej obróbce cieplnej.
2.
Następujące warunki powinny zostać spełnione:
a) drewno jest produkowane w tartakach lub poddawane obróbce w odpowiednich pomieszczeniach zatwierdzonych oraz zakwalifikowanych do uczestnictwa w programie weryfikacji obróbki cieplnej przez Agriculture Canada;
b) drewno jest poddane obróbce cieplnej do minimalnej temperatury rdzenia 56 °C przez 30 minut w komorach cieplnych, testowanych, ocenionych oraz zatwierdzonych przez niezależną organizację kontrolną zatwierdzoną do tego celu przez Agriculture Canada; czas i temperatura wspomnianej obróbki będą rejestrowane i ewidencjonowane dla każdej poszczególnej partii;
c) ocena, określona w lit. b) zostanie przeprowadzona przy zastosowaniu metodologii, zgodnie z którą określany jest, w najgorszych warunkach, czas wymagany do doprowadzenia temperatury rdzenia drewna do minimum 56 °C przez 30 minut; stosownie do tego, dla każdej komory cieplnej zostaną opracowane harmonogramy obróbki;
d) komory cieplne, określone w lit. b) są wyposażone w skalibrowany sprzęt do rejestracji temperatury osiąganej podczas obróbki; ten sprzęt zostanie również oceniony przez organizację kontrolną, określoną w lit. b);
e) z chwilą spełnienia warunków określonych w lit. b), w górnym prawym rogu jednego z boków każdego pakietu zostanie umieszczone standardowe oznaczenie przez wyznaczonego urzędnika tartaku, określonego w lit. a) lub pod jego nadzorem;
f) oficjalne agencje klasyfikujące, wykwalifikowane i upoważnione do tego celu w ramach programu zatwierdzonego i kontrolowanego przez Agriculture Canada, otworzą system kontrolny dla zapewnienia, że spełniane są warunki ustanowione w lit. a)-e);
g) system kontrolny umożliwi inspektorom Agriculture Canada monitorowanie zatwierdzonych tartaków, określonych w lit. a) oraz przeprowadzanie sporadycznych inspekcji przed wysyłką;
h) do drewna dołączone jest znormalizowane zgodnie z programem, określonym w lit. a) "Świadectwo obróbki cieplnej przy zastosowaniu komór cieplnych", zgodne ze wzorem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji oraz które jest wydawane przez upoważnioną osobę w imieniu tartaków upoważnionych do uczestniczenia w tym programie zatwierdzonym przez Agriculture Canada.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w art. 14 ust. 5 dyrektywy 77/93/EWG, Państwa Członkowskie powiadomią Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o wszystkich przypadkach, w których przesyłki wprowadzane stosownie do niniejszej decyzji nie spełniają warunków ustanowionych w art. 1 ust. 2 lit. e) i h).
Artykuł 3
Upoważnienie udzielone na mocy art. 1 stosuje się od dnia 1 czerwca 1993 r.
Upoważnienie zostaje odwołane, jeżeli stwierdzone zostaje, że warunki ustanowione w art. 1 ust. 2 są niewystarczające, aby zapobiec wprowadzeniu organizmów szkodliwych bądź nie zostały spełnione.
Upoważnienie to zostaje poddane rewizji najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1995 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 czerwca 1993 r.
w sprawie laboratoriów referencyjnych dla monitorowania morskich biotoksyn
(93/383/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek żywych małży [4] ustanawia, w szczególności w swoim Załączniku, zasady dotyczące biotoksyn mających wpływ na żywe małże;
dyrektywa Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [5], w szczególności art. 5 oraz Załącznik do niej rozdział V pkt II.B, ustanawia zasady dotyczące morskich biotoksyn mających wpływ na produkty rybołówstwa;
monitoring morskich biotoksyn ma szczególną wagę dla zapewnienia, iż wprowadzane do obrotu żywe małże oraz produkty rybołówstwa spełniają wymagania powyższych dyrektyw;
w celu zapewnienia skutecznego systemu monitoringu, który badałby morskie biotoksyny, należy wskazać krajowe laboratorium odpowiedzialne za koordynacje niezbędnych analiz w każdym Państwie Członkowskim;
dla zapewnienia ujednolicenia systemu dla Wspólnoty należy wyznaczyć laboratorium referencyjne Wspólnoty odpowiedzialne za koordynację monitoringu morskich biotoksyn prowadzonego przez każde z referencyjnych laboratoriów krajowych; należy określić zadania i warunki operacyjne dla laboratorium referencyjnego Wspólnoty;
laboratorium przy "Ministerio de Sanidad y Consumo" w Vigo spełnia wszystkie wymagane warunki, by zostać wskazanym laboratorium referencyjnym Wspólnoty dla morskich biotoksyn; odpowiedzialni za to laboratorium podjęli działania w celu realizacji zadań ustanowionych niniejszą decyzją na warunkach w niej określonych;
laboratorium referencyjne Wspólnoty ma prawo ubiegać się o pomoc wspólnotową zgodnie z art. 28 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Laboratoria wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji zostają wskazane jako krajowe laboratoria referencyjne do monitoringu morskich biotoksyn.
Artykuł 2
1.
Każde krajowe laboratorium referencyjne odpowiada za realizację następujących zadań:
- koordynacja działań laboratoriów krajowych odpowiedzialnych za analizy morskich biotoksyn w odnośnym Państwie Członkowskim,
- pomoc właściwym władzom Państw Członkowskich w organizacji systemu monitoringu morskich biotoksyn,
- organizacja badań porównawczych pomiędzy różnymi laboratoriami krajowymi odpowiedzialnymi za monitoring morskich biotoksyn,
- zapewnienie, iż informacje przekazywane przez laboratorium referencyjne Wspólnoty przesyłane są właściwym organom odnośnych Państw Członkowskich oraz krajowym laboratoriom odpowiedzialnym za analizę morskich biotoksyn.
2.
Krajowe laboratoria referencyjne współpracują z laboratorium referencyjnym Wspólnoty określonym w art. 3.
Artykuł 3
Laboratorium przy "Ministerio de Sanidad y Consumo" w Vigo zostaje wskazane jako laboratorium referencyjne Wspólnoty do monitoringu morskich biotoksyn.
Artykuł 4
Laboratorium referencyjne Wspólnoty odpowiada za realizację następujących zadań:
- dostarczanie informacji dotyczących metod analitycznych oraz badań porównawczych krajowym laboratoriom referencyjnym,
- koordynację stosowania przez krajowe laboratoria referencyjne, metod określonych w pierwszym tiret, w szczególności poprzez organizowanie badań porównawczych,
- koordynację rozwoju nowych metod analitycznych oraz informowanie krajowych laboratoriów referencyjnych o postępach dokonanych w tej dziedzinie,
- organizowanie szkoleń oraz zaawansowanych kursów dla personelu krajowych laboratoriów referencyjnych,
- współpracę z laboratoriami odpowiedzialnymi za prowadzenie analiz morskich biotoksyn w państwach trzecich,
- zapewnianie naukowego i technicznego wsparcia Komisji, szczególnie w przypadkach gdzie rezultaty analiz są kwestionowane pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Artykuł 5
Laboratorium referencyjne Wspólnoty do monitoringu morskich biotoksyn musi spełniać następujące warunki operacyjne:
- wykwalifikowana kadra pracownicza posiada wiedzę dotyczącą technik stosowanych przy analizie morskich biotoksyn,
- dostępne są wyposażenie i środki niezbędne do realizacji zadań określonych w art. 4,
- istnieje właściwa struktura administracyjna,
- personel przestrzega zasad zachowywania poufnego charakteru niektórych tematów, wyników badań i raportów,
- przestrzega się zasad dobrej praktyki laboratoryjnej przyjętej na świecie,
- dostępne są uaktualniane wykazy substancji posiadane przez Bureau of References Wspólnoty oraz wykazy producentów i dostawców tych substancji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 czerwca 1993 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Maroka
(93/387/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytację kontrolną w Maroku w celu skontrolowania warunków produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich;
ustawodawstwo marokańskie nakłada na inspektorów weterynaryjnych, wspomaganych przez asystentów technicznych z Direction de l’élevage (Dyrekcja ds. Hodowli Zwierząt) przy Ministerstwie Rolnictwa i Reformy Agrarnej, odpowiedzialność za kontrolowanie stanu zdrowia żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz za monitorowanie warunków produkcji w zakresie higieny i warunków sanitarnych; to samo ustawodawstwo uprawnia Ministerstwo Rybołówstwa do zezwalania lub zakazywania połowów małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w określonych strefach, na podstawie sprawozdania Dyrekcji ds. Hodowli Zwierząt i Naukowego Instytutu Rybołówstwa Morskiego;
obowiązujące ustawodawstwo marokańskie przewiduje systematyczną kontrolę biotoksyn w żywych małżach wprowadzanych do obrotu;
Dyrekcja ds. Hodowli Zwierząt oraz jej laboratoria są w stanie skutecznie monitorować stosowanie obowiązujących w Maroku przepisów prawnych;
właściwe władze marokańskie zobowiązały się przekazywać Komisji, szybko i regularnie, dane dotyczące obecności w strefach połowowych planktonu zawierającego toksyny;
właściwe władze marokańskie udzieliły urzędowych gwarancji odnośnie do zgodności z wymogami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG oraz zgodności z wymogami równorzędnymi wymogom określonym w przedmiotowej dyrektywie w zakresie klasyfikacji stref produkcyjnych i przejściowych, zatwierdzania centrów wysyłkowych i oczyszczania oraz kontroli zdrowia publicznego i monitorowania produkcji; w szczególności Wspólnota będzie powiadamiana o wszelkich ewentualnych zmianach dotyczących stref połowowych;
Maroko kwalifikuje się do włączenia do wykazu, określonego w art. 9 ust. 3 lit. a) dyrektywy 91/492/EWG, w którym wyszczególnione zostały państwa trzecie spełniające warunki równoważności;
procedura otrzymywania świadectwa zdrowia, określona w art. 9 ust. 3 lit. b) pkt i) wspomnianej wyżej dyrektywy, musi pociągać za sobą określenie wzoru świadectwa, języka(-ów), w których musi zostać ono sporządzone, kwalifikacji formalnych osoby podpisującej oraz znaku jakości zdrowotnej umieszczanego na opakowaniu zbiorczym;
zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. b) pkt ii) wspomnianej wyżej dyrektywy zachodzi konieczność wyznaczenia obszarów produkcyjnych, w których małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie mogą być poławiane, a następnie wywożone do Wspólnoty;
zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. c) wspomnianej dyrektywy należy ustanowić wykaz zakładów, z których dopuszczony jest przywóz małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich; zakłady takie mogą znaleźć się na wykazie wyłącznie w przypadku ich urzędowego zatwierdzenia przez właściwe władze marokańskie; obowiązkiem właściwych władz marokańskich jest zapewnienie przestrzegania wymogów ustanowionych w tym celu w przedmiotowych przepisach;
specjalne warunki przywozu stosuje się bez uszczerbku dla decyzji podjętych na mocy dyrektywy Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [2];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Właściwym organem w Maroku do celów sprawdzania i poświadczania, że żywe małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie spełniają wymogi dyrektywy 91/492/EWG jest Direction de l’élevage (Dyrekcja ds. Hodowli Zwierząt) przy Ministerstwie Rolnictwa i Reformy Agrarnej.
Artykuł 2
Żywe małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie pochodzące z Maroka i przeznaczone do spożycia przez ludzi muszą spełniać następujące warunki:
1. każdej przesyłce towaru musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany i datowany, składający się z jednego arkusza papieru, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. przesyłki muszą pochodzić z zatwierdzonych obszarów produkcyjnych wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. przesyłki muszą być opakowane w zapieczętowane pakunki przez zatwierdzone centra wysyłkowe i oczyszczania wymienione na wykazie w załączniku C do niniejszej decyzji;
4. każde opakowanie musi być opatrzone nieusuwalnym znakiem jakości zdrowotnej, zawierającym co najmniej następujące informacje:
- kraj wysyłki: MAROKO,
- gatunki (nazwa zwyczajowa i naukowa),
- identyfikacja obszaru produkcyjnego i numer identyfikacyjny centrum wysyłkowego,
- data pakowania, składająca się co najmniej z dnia i miesiąca.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis lekarza weterynarii z Direction de l’élevage oraz urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje znajdujące się na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 czerwca 1993 r.
zmieniająca decyzję w sprawie Grupy Łącznikowej ds. Osób Starszych
(93/417/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
w świetle rozwoju wydarzeń na poziomie wspólnotowym należy skorygować zasady członkostwa w wyżej wymienionej Grupie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 91/544/EWG [1] wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 3 ust. 2 liczbę "20" zastępuje się liczbą "25";
2. w art. 4 ust. 3 wprowadza się nazwę organizacji "— EPSO — Europejska Platforma Organizacji Seniorów: 5 miejsc", którą dodaje się do wykazu organizacji członkowskich Grupy Łącznikowej. W konsekwencji powyższego, zmienia się Załącznik, dodając EPSO do wykazu organizacji zaproszonych do przedstawiania kandydatów.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia 21 czerwca 1993 r.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 1993 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do ustanowienia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 77/93/EWG w odniesieniu do drewna iglastego suszonego w suszarni, pochodzącego z Kanady oraz ustanawiająca szczegóły systemu wskaźników mającego zastosowanie do drewna suszonego w suszarni
(93/422/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/19/EWG [2], w szczególności jej art. 14 ust. 3 tiret trzecie,
uwzględniając wnioski przedstawione przez Państwa Członkowskie,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy przepisów dyrektywy 77/93/EWG z powodu ryzyka wprowadzenia szkodliwych organizmów drewno roślin iglastych (Coniferales), z wyjątkiem drewna Thuja L. oraz drewna w następującej postaci:
- wiórów, kawałków, odpadów drewnianych lub ścinek, uzyskanych w całości bądź częściowo z takich roślin iglastych,
- skrzyń, klatek lub bębnów,
- palet, palet skrzyniowych lub innych platform załadunkowych z drewna,
- drewna sztauerskiego, przekładek drewnianych i drewna wspornikowego,
ale obejmujące drewno, które nie zachowało swojej naturalnej okrągłej powierzchni, pochodzące z Kanady, Chin, Japonii, Korei, Tajwanu oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki, nie może być wprowadzane do Wspólnoty, o ile nie zostało poddane właściwej obróbce cieplnej, w której rdzeń drewna osiąga minimalną temperaturę 56 °C przez 30 minut oraz o ile nie są do niego dołączone świadectwa określone w art. 7 lub 8 wspomnianej dyrektywy;
drewno roślin iglastych pochodzące z Kanady jest obecnie wprowadzane do Wspólnoty; w tym przypadku świadectwa fitosanitarne nie są zazwyczaj wydawane w tym kraju; powinny zostać ustalone szczegóły dotyczące systemu wskaźników, który ma zostać zastosowany w odniesieniu do tego drewna w celu potwierdzenia, że zostało ono poddane wymaganej obróbce cieplnej, osiągając minimalną temperaturę rdzenia 56 °C przez 30 minut;
na podstawie informacji przekazanych przez Kanadę Komisja stwierdziła w odniesieniu do Kanady, że ustanowiony został urzędowo zatwierdzony oraz monitorowany program suszenia surowca drzewnego w suszarni w celu zapewnienia, że surowiec drzewny jest suszony w suszarni przez okres wystarczający do unieszkodliwienia pod wpływem ciepła organizmów szkodliwych (Bursaphelenchus xylophilus i jego wektorów); ryzyko rozprzestrzenienia się tych organizmów szkodliwych jest zmniejszone, pod warunkiem że do drewna dołączone jest "świadectwo obróbki cieplnej przy zastosowaniu suszarni", wydawane w ramach tego programu;
Komisja zapewni, aby Kanada udostępniła wszystkie informacje techniczne konieczne do oceny funkcjonowania wspomnianego programu;
upoważnienie to zostanie poddane rewizji najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1995 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie zostają niniejszym upoważnione, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 2, do ustanowienia odstępstw od art. 7 ust. 2 oraz art. 12 ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/93/EWG, w odniesieniu do drewna iglastego pochodzącego z Kanady, które zostało poddane właściwej obróbce cieplnej.
2.
Spełnione powinny zostać następujące warunki:
a) drewno jest produkowane w tartakach lub poddawane obróbce w odpowiednich pomieszczeniach zatwierdzonych oraz zakwalifikowanych do uczestnictwa w programie suszenia surowca drzewnego w suszarni przez Agriculture Canada;
b) drewno jest suszone przez okres wystarczający do uzyskania minimalnej temperatury rdzenia 56 °C przez 30 minut w suszarni, testowanej oraz zatwierdzonej przez oficjalną agencję klasyfikującą zatwierdzoną do tego celu przez Agriculture Canada; w przypadku zastosowania harmonogramu, w którym temperatura termometru suchego nie dochodzi do 56 °C proces suszenia obejmuje okres warunkowy na zakończenie cyklu suszenia, w którym temperatura suszarni osiąga 60 °C przez co najmniej jedną godzinę;
c) z chwilą spełnienia warunków określonych w lit. b) należy umieścić standardowe oznaczenie na każdym pakiecie lub na ich taśmach przez lub pod nadzorem wyznaczonego urzędnika tartaku, określonego w lit. a);
d) oficjalne agencje klasyfikujące, wykwalifikowane i upoważnione do tego celu w ramach programu zatwierdzonego i kontrolowanego przez Agriculture Canada, utworzą system kontrolny dla zapewnienia, że spełniane są warunki ustanowione w lit. b) i c);
e) system kontrolny umożliwia inspektorom Agriculture Canada monitorowanie w zakwalifikowanych tartakach, określonych w lit. a), oraz przeprowadzanie sporadycznych inspekcji przed wysyłką;
f) do drewna dołączone jest znormalizowane zgodnie z programem, określonym w lit. a), "Świadectwo obróbki cieplnej przy zastosowaniu suszarni", zgodne ze wzorem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji oraz które jest wydawane przez upoważnioną osobę w imieniu tartaków upoważnionych do uczestniczenia w tym programie zatwierdzonym przez Agriculture Canada.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w art. 14 ust. 5 dyrektywy 77/93/EWG Państwa Członkowskie informują Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o wszystkich przypadkach, w których przesyłki wprowadzane stosownie do niniejszej decyzji nie spełniają warunków ustanowionych w art. 1 ust. 2 lit. c) i f).
Artykuł 3
Upoważnienie udzielone na mocy art. 1 stosuje się od dnia 1 czerwca 1993 r.
Upoważnienie zostaje odwołane, jeżeli stwierdzone zostaje, że warunki ustanowione w art. 1 ust. 2 są niewystarczające, aby zapobiec wprowadzeniu szkodliwych organizmów bądź nie zostały spełnione.
Upoważnienie to zostanie poddane rewizji najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1995 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 1993 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do ustanowienia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 77/93/EWG w odniesieniu do drewna iglastego suszonego w suszarni, pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, oraz ustanawiająca szczegóły systemu wskaźników mającego zastosowanie do drewna suszonego w suszarni
(93/423/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin oraz produktów roślinnych oraz przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/19/EWG [2], w szczególności jej art. 14 ust. 3 tiret trzecie,
uwzględniając wnioski przedstawione przez Państwa Członkowskie,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy przepisów dyrektywy 77/93/EWG, z powodu ryzyka wprowadzenia szkodliwych organizmów, drewno roślin iglastych (Coniferales), z wyjątkiem drewna Thuja L. oraz drewna w następującej postaci:
- wiórów, kawałków, odpadów drewnianych lub ścinek, uzyskanych w całości bądź częściowo z takich roślin iglastych,
- skrzyń, klatek lub bębnów,
- palet, palet skrzyniowych lub inne platform załadunkowych z drewna,
- drewna sztauerskiego, przekładek drewnianych i drewna wspornikowego,
ale obejmujące drewno, które nie zachowało swojej naturalnej okrągłej powierzchni, pochodzące z Kanady, Chin, Japonii, Korei, Tajwanu oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki, nie może być wprowadzane do Wspólnoty, o ile nie zostało poddane właściwej obróbce cieplnej, w której rdzeń drewna osiąga minimalną temperaturę 56 °C przez 30 minut oraz o ile nie są do niego dołączone świadectwa określone w art. 7 lub 8 wspomnianej dyrektywy;
drewno roślin iglastych pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki jest obecnie wprowadzane do Wspólnoty; w tym przypadku świadectwa fitosanitarne nie są zazwyczaj wydawane w tym kraju; powinny zostać ustalone szczegóły dotyczące systemu wskaźników, który ma zostać zastosowany w odniesieniu do tego drewna w celu potwierdzenia, że zostało ono poddane wymaganej obróbce cieplnej, osiągając minimalną temperaturę rdzenia 56 °C przez 30 minut;
na podstawie informacji przekazanych przez Stany Zjednoczone Ameryki Komisja stwierdziła w odniesieniu do Stanów Zjednoczonych Ameryki, że ustanowiony został urzędowo zatwierdzony oraz monitorowany program suszenia surowca drzewnego w suszarni w celu zapewnienia, że surowiec drzewny jest suszony w suszarni przez okres czasu wystarczający do unieszkodliwienia pod wpływem ciepła organizmów szkodliwych (Bursaphelonchus xylophilus i jego wektorów); ryzyko rozprzestrzenienia się tych organizmów szkodliwych jest zmniejszone, pod warunkiem że do drewna dołączone jest "Świadectwo obróbki cieplnej przy zastosowaniu suszarni", wydawane w ramach tego programu;
Komisja zapewni, aby Stany Zjednoczone Ameryki udostępniły wszystkie informacje techniczne konieczne do oceny funkcjonowania wspomnianego programu;
upoważnienie to zostanie poddane rewizji najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1995 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie zostają niniejszym upoważnione, z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w ust. 2, do ustanowienia odstępstw od art. 7 ust. 2 i art. 12 ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/93/EWG, w odniesieniu do drewna iglastego pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, które zostało poddane właściwej obróbce cieplnej.
2.
Spełnione powinny zostać następujące warunki:
a) drewno jest produkowane w tartakach lub poddawane obróbce w odpowiednich pomieszczeniach zatwierdzonych oraz zakwalifikowanych do uczestnictwa w programie suszenia surowca drzewnego w suszarni przez Służbę Inspekcji Zdrowia Zwierząt i Roślin Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych;
b) drewno jest suszone przez okres czasu wystarczający do uzyskania minimalnej temperatury rdzenia 56 °C przez 30 minut w suszarni, testowanej oraz zatwierdzonej przez oficjalną agencję klasyfikującą/agencję inspekcji zatwierdzoną do tego celu przez Służbę Inspekcji Zdrowia Zwierząt i Roślin Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych; w przypadku zastosowania harmonogramu, w którym temperatura termometru suchego nie dochodzi do 56 °C, proces suszenia obejmuje okres warunkowy na zakończenie cyklu suszenia, w którym temperatura suszarni osiąga 60 °C przez co najmniej jedną godzinę;
c) z chwilą spełnienia warunków ustanowionych w lit. b), należy umieścić standardowe oznaczenie na każdym pakiecie lub na ich taśmach przez wyznaczonego urzędnika tartaku, określonego w lit. a), lub pod jego nadzorem;
d) oficjalne agencje klasyfikujące, wykwalifikowane i upoważnione do tego celu w ramach programu zatwierdzonego i kontrolowanego przez Służbę Inspekcji Zdrowia Zwierząt i Roślin Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych, utworzą system kontrolny dla zapewnienia, że spełniane są warunki ustanowione w lit. b) i c);
e) system kontrolny umożliwi inspektorom Służby Inspekcji Zdrowia Zwierząt i Roślin Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych monitorowanie w zakwalifikowanych tartakach, określonych w lit. a), oraz przeprowadzanie sporadycznych inspekcji przed wysyłką;
f) do drewna dołączone jest znormalizowane, zgodnie z programem określonym w lit. a), "Świadectwo Obróbki Cieplnej przy zastosowaniu suszarni", zgodne ze wzorem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji oraz wydawane przez upoważnioną osobę w imieniu tartaków upoważnionych do uczestniczenia w tym programie zatwierdzonym przez Służbę Inspekcji Zdrowia Zwierząt i Roślin Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w art. 14 ust. 5 dyrektywy 77/93/EWG, Państwa Członkowskie powiadomią Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o wszystkich przypadkach, w których przesyłki wprowadzane stosownie do niniejszej decyzji nie spełniają warunków ustanowionych w art. 1 ust. 2 lit. c) i f).
Artykuł 3
Upoważnienie udzielone w art. 1 stosuje się od dnia 1 czerwca 1993 r.
Upoważnienie zostaje odwołane, jeżeli stwierdzone zostaje, że warunki ustanowione w art. 1 ust. 2 są niewystarczające, aby zapobiec wprowadzeniu szkodliwych organizmów, bądź nie zostały spełnione.
Upoważnienie to zostaje poddane rewizji najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1995 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 1993 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Chile
(93/436/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytę inspekcyjną w Chile w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwasą produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa chilijskiego w zakresie kontroli zdrowia i monitorowania produktów rybołówstwamogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG;
Servicio nacional de Pesca, (Sernap) - właściwy organ chilijski - oraz jego departament "Sanidad pesquera", są zdolne do efektywnej kontroli stosowania obowiązujących przepisów;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania dotyczące języka(-ów), w jakim(-ich) musi zostać sporządzone, i kwalifikacji osoby upoważnionej do jego podpisania;
stosownie do art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, na opakowaniach produktów rybołówstwanależy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego i numer identyfikacyjny przedsiębiorstwa pochodzenia lub statku przetwórni;
stosownie do art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw i/lub statków przetwórni; wykaz taki musi zostać sporządzony w oparciu o komunikat z Sernap do Komisji; dlatego Sernap musi zapewnić zgodność z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
Sernap złożył oficjalne zapewnienia o zgodności z zasadami ustalonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustalonymi w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzenia przedsiębiorstw i statków przetwórni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Sernap, departament chilijskiego Ministerstwa Gospodarki, Robót Publicznych i Odbudowy, jest w Chile za organem właściwym w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwaz wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwapochodzące z Chile, z wyłączeniem małży dwuskorupowych, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w każdej postaci, muszą spełnić następujące warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany, datowany i składający się z jednego arkusza papieru zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw lub statków przetwórni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwaluzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, na wszystkich opakowaniach należy umieścić czytelny napis "Chile" oraz numer identyfikacyjny przedsiębiorstwa pochodzenia lub statku przetwórni nieusuwalnymi literami.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela Sernap i jego pieczęć urzędową w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1993 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 1993 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Argentyny
(93/437/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytację kontrolną w Argentynie w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Argentyny w zakresie kontroli sanitarnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne przepisom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG;
Servicio nacional de sanidad animal (Senasa) – właściwe władze argentyńskie, oraz SIPA (Servicio de inspectión de productos de origen animal), jego departament kontroli, są w stanie skutecznie sprawdzić stosowanie obowiązujących praw;
procedura otrzymywania świadectwa zdrowia określoną w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalnych wymogów dotyczących języka(-ów), w którym(-ych) musi ono zostać sporządzone i kwalifikacji osoby upoważnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia lub statku przetwórni;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów i/lub statków przetwórni; wykaz taki należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez Senasa; w gestii Senasa leży zatem zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
Senasa udzielił oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z przepisami określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymagań równoważnych wymaganiom ustanowionym przez tę dyrektywę w zakresie zatwierdzania zakładów oraz statków przetwórni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Senasa, departament argentyńskiego Ministerstwa Gospodarki (Sekretariat ds. Rolnictwa, Hodowli i Rybołówstwa) jest w Argentynie właściwym organem do sprawdzenia i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa pochodzące z Argentyny, z wyłączeniem małży, szkarłupni, osłonic i morskich brzuchonogów pod każdą postacią, muszą spełniać następujące warunki:
1. do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z pojedynczej kartki papieru zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów lub statków przetwórni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Argentyna" oraz numerem zezwolenia dla zakładu pochodzenia lub statku przetwórni.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą być opatrzone nazwiskiem, stanowiskiem i podpisem przedstawiciela Senasa oraz urzędową pieczęcią takiego urzędnika, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1993 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 1993 r.
zmieniająca decyzję Rady 90/424/EWG w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii w odniesieniu do klasycznego pomoru świń
(94/439/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/119/EWG [2], w szczególności jej art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
klasyczny pomór świń podlega obowiązkowi powiadomienia zgodnie z przepisami art. 1 dyrektywy Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie powiadamiania o chorobach zwierząt we Wspólnocie [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 92/450/EWG [4];
decyzja Rady 80/1096/EWG [5], ostatnio zmieniona decyzją 91/686/EWG [6], wprowadziła wspólnotowe finansowe środki działania w celu eliminacji klasycznego pomoru świń;
wspólnotowy udział finansowy, zgodnie z przepisami wspomnianej decyzji, powinien zostać ograniczony do środków wprowadzonych do dnia 1 lipca 1992 r.;
środki zastosowane do eliminacji klasycznego pomoru świń poprawiły stan zdrowia pogłowia trzody chlewnej Wspólnoty;
uwzględniając dokonany postęp, niezbędne jest stosowanie środków nadzwyczajnych w przypadku wystąpienia klasycznego pomoru świń i w tym kontekście dołączenie klasycznego pomoru świń do wykazu chorób w art. 3 ust. 1 decyzji 90/424/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 1 decyzji 90/424/EWG dodaje się tiret w brzmieniu:
"— Klasyczny pomór świń"
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 lipca 1993 r.
w sprawie szczegółowych zasad regulujących handel wewnątrzwspólnotowy niektórymi żywymi zwierzętami i produktami przeznaczonymi na wywóz do państw trzecich
(93/444/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami mając na względzie wprowadzenie wewnętrznego rynku [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 3 ust. 4 lit. g) akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 1 lit. g) akapit pierwszy wymienionej wyżej dyrektywy przewiduje przeprowadzenie kontroli weterynaryjnych w odniesieniu do zwierząt i produktów spełniających zasady wspólnotowe mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz przeznaczonych na wywóz do państwa trzeciego poprzez terytorium jednego lub kilku Państw Członkowskich innych niż kraj pochodzenia;
należy zdefiniować wymagania odnoszące się do zaświadczeń, oraz należy uwzględnić system informowania danych władz jak również system nadzoru weterynaryjnego nad odbiorcami;
do celów zaświadczania zawierającego dodatkowe gwarancje, należy traktować dane zwierzęta jako zwierzęta rzeźne;
w celu uniknięcia trudności na zewnętrznej granicy Wspólnoty, zwierzętom oraz produktom muszą towarzyszyć, tam gdzie to możliwe, dokumenty weterynaryjne i/lub świadectwa spełniające wymogi weterynaryjne kraju przeznaczenia;
powiadamianie danych władz może skutecznie odbywać się poprzez sieć informatyczną łączącą władze weterynaryjne ("Animo") ustanowioną decyzją Komisji 91/398/EWG [3], przy zastosowaniu wzoru wiadomości wymienionego w decyzji Komisji 91/637/EWG [4];
w celu zapewnienia sprawnego działania przewidzianego systemu, osoba faktycznie dokonująca formalności związanych z odprawą z danego terytorium powinna być uważana jako odbiorca, oraz należy zdefiniować termin "punkt odprawy";
zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. g) akapit pierwszy wymienionej wyżej dyrektywy 90/425/EWG, zwierzęta i produkty muszą pozostać pod dozorem celnym; niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla obowiązków celnych przewidzianych w przepisach celnych odnoszących się do takich zwierząt czy też produktów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do zwierząt i produktów, określonych w art. 3 ust. 1 lit. g) akapit pierwszy dyrektywy 90/425/EWG.
2.
Do celów niniejszej decyzji,
a) punkt odprawy oznacza miejsce znajdujące się w bliskiej odległości od zewnętrznej granicy jednego z terytoriów wymienionych w załączniku I do dyrektywy Rady 90/675/EWG [5], dysponujące możliwościami dozoru celnego;
b) Państwo Członkowskie przeznaczenia oznacza Państwo Członkowskie, w którym znajduje się punkt odprawy.
Artykuł 2
1.
Państwo Członkowskie pochodzenia zapewnia, aby każdej przesyłce zwierząt towarzyszyły świadectwa zdrowia, przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. d) dyrektywy 90/425/EWG, które zawierają, o ile jest to konieczne, dodatkowe gwarancje przewidziane w prawodawstwie Wspólnoty dla zwierząt przeznaczonych do uboju.
2. W przypadku wystąpienia wypadków podczas transportu lub w przypadku gdy państwo trzecie przeznaczenia odmówi przyjęcia przesyłki, Państwa Członkowskie, przez które przesyłka jest przewożona tranzytem lub Państwa Członkowskie przeznaczenia mogą, jeżeli posiadają dodatkowe gwarancje na mocy art. 3 ust. 1 lit. e) iv) dyrektywy 90/425/EWG, przyjąć wszystkie środki przewidziane w art. 8 ust. 1 lit. b) dyrektywy 90/425/EWG lub mogą żądać, aby zwierzęta zostały przesłane, mając na względzie ich ubój, do najbliższej rzeźni.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie pochodzenia zapewniają, aby każdej przesyłce zwierząt czy też produktów towarzyszyły dokumenty weterynaryjne i/lub świadectwa weterynaryjne spełniające wymagania weterynaryjne państw trzecich przeznaczenia.
2.
Jednakże, na zasadzie odstępstwa od ust. 1, gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia nie dysponują wymaganymi informacjami, w szczególności, gdy brak jest umowy dwustronnej między Państwem Członkowskim pochodzenia a krajem trzecim przeznaczenia, właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia wypełniają świadectwa, określone w art. 4 poprzez dodanie formuły w brzmieniu "Zwierzęta lub produkty wywiezione do (nazwa państwa trzeciego)".
Artykuł 4
Świadectwa, określone w art. 3 ust. 1 lit. d) dyrektywy 90/425/EWG:
- wystawione są w jednym z oficjalnych języków Państwa Członkowskiego pochodzenia i w jednym z oficjalnych języków Państwa Członkowskiego przeznaczenia,
- wskazują, jako odbiorcę, osobę fizyczną lub prawną faktycznie dokonującą formalności związanych z odprawą w punkcie odprawy,
- wskazują, jako miejsce przeznaczenia punkt odprawy z zdefiniowanego terytorium (punkt kontroli granicznej lub inny punkt odprawy).
Artykuł 5
1.
Wiadomość Animo przewidziana decyzją 91/637/EWG musi zawierać pod nagłówkiem "Uwagi" nazwę państwa trzeciego przeznaczenia.
2.
Wiadomość Animo musi być skierowana do:
Decyzja Komisji
z dnia 22 lipca 1993 r.
określająca podatki związane z produkcją i przywozem w celu wykonania art. 1 dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych
(93/454/EWG, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: do celu zdefiniowania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych (zwanego dalej "PNBcr") zgodnie z art. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom niezbędne jest wyjaśnienie definicji podatków związanych z produkcją i przywozem stosowanej do celów europejskiego systemu zintegrowanej rachunkowości gospodarczej;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego w art. 6 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu wykonania art. 1. dyrektywy 89/130/EWG, Euratom uściśla się definicję podatków związanych z produkcją i przywozem, w sposób określony w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 lipca 1993 r.
zatwierdzająca niektóre plany gotowości w zakresie zwalczania pryszczycy
(93/455/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/423/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. zmieniającą dyrektywę 85/511/EWG wprowadzającą środki wspólnotowe w sprawie zwalczania pryszczycy, dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną oraz dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], w szczególności jej art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja ustanowiła już kryteria, które muszą być stosowane przy opracowywaniu planów gotowości w zakresie zwalczania pryszczycy na mocy decyzji 91/42/EWG [2];
niektóre Państwa Członkowskie przedłożyły do zatwierdzenia krajowe plany gotowości; po rozpatrzeniu stwierdzono, że umożliwiają one osiągnięcie zamierzonego celu oraz spełniają wszystkie kryteria ustanowione w decyzji 91/42/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się plany gotowości w zakresie zwalczania pryszczycy przedłożone przez Państwa Członkowskie wymienione w załączniku I.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 lipca 1993 r.
dotycząca modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej
(93/465/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Rady 90/683/EWG z dnia 13 grudnia 1990 r. dotycząca modułów dla różnych faz procedur oceny zgodności przeznaczonych do wykorzystania w dyrektywach harmonizacji technicznej [4] wymaga istotnych zmian w różnych miejscach; w duchu jasności i racjonalności, zachodzi konieczność konsolidacji jej przepisów za pomocą niniejszej decyzji;
w dniu 21 grudnia 1989 r. Rada przyjęła rezolucję w sprawie globalnego podejścia do ocen zgodności [5];
wprowadzenie zharmonizowanych metod oceny zgodności i przyjęcie wspólnej doktryny w odniesieniu do ich wykonania ma ułatwić przyjęcie dalszych dyrektyw harmonizacji technicznej, dotyczących wprowadzania do obrotu produktów przemysłowych, a tym samym będzie sprzyjało wdrażaniu rynku wewnętrznego;
metody takie powinny zagwarantować pełną zgodność produktów z zasadniczymi wymogami ustanowionymi w dyrektywach harmonizacji technicznej, w celu zapewnienia w szczególności ochrony zdrowia i bezpieczeństwa użytkowników i konsumentów;
zgodność taką należy zapewnić bez narzucania producentom zbędnych, uciążliwych warunków oraz za pomocą jasnych i zrozumiałych procedur;
należy wprowadzić ograniczoną elastyczność w zakresie stosowania dodatkowych modułów lub zróżnicowania modułów, w przypadku gdy gwarantują to szczególne okoliczności w konkretnym sektorze albo dyrektywa, ale nie w stopniu powodującym ograniczenie celu niniejszej decyzji i tylko w sytuacji, gdy jest to wyraźnie uzasadnione;
we wspomnianej powyżej rezolucji z dnia 21 grudnia 1986 r., Rada zatwierdziła nadrzędną zasadę polegającą na przyjęciu wspólnych reguł dotyczących stosowania oznakowania CE;
w swej decyzji 90/683/EWG, Rada ustanowiła, iż produkty przemysłowe objęte dyrektywami harmonizacji technicznej można wprowadzać do obrotu tylko w przypadku, gdy producent umieści na nich oznakowanie CE;
w celu ułatwienia inspektorom przeprowadzania kontroli na rynku wspólnotowym i wyjaśnienia zobowiązań podmiotów gospodarczych w odniesieniu do oznakowania wymaganego na mocy różnych rozporządzeń Wspólnoty, należy stosować jedno oznakowanie CE;
celem oznakowania CE jest symbolizowanie zgodności produktu z poziomami ochrony wspólnych interesów, przewidzianych przez dyrektywy dotyczące całkowitej harmonizacji, oraz wskazanie, że podmiot gospodarczy został poddany wszystkim procedurom oceny przewidzianym w prawie wspólnotowym w odniesieniu do swego produktu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Procedury oceny zgodności, które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej odnoszących się do obrotu produktami przemysłowymi, będą wybierane spośród modułów wymienionych w Załączniku i zgodnie z kryteriami określonymi w niniejszej decyzji oraz w ogólnych wytycznych w Załączniku.
Procedury te mogą odbiegać od tych modułów tylko wtedy, gdy uzasadnione są szczególnymi okolicznościami w konkretnym sektorze lub dyrektywą.
Takie odstępstwa od modułów muszą być ograniczone oraz muszą być wyraźnie uzasadnione w odpowiedniej dyrektywie.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia zasady umieszczania oznakowań zgodności CE przewidzianych w prawodawstwie wspólnotowym dotyczącym projektowania, wytwarzania, wprowadzania do obrotu, wprowadzania do eksploatacji lub użytkowania produktów przemysłowych.
3.
Komisja składa okresowe sprawozdanie z funkcjonowania niniejszej decyzji oraz w sprawie tego, czy procedury oceny zgodności i oznakowania CE działają w sposób zadowalający, czy też zachodzi potrzeba ich modyfikacji.
Nie później niż do końca okresu przejściowego w 1997 r., lub wcześniej, w przypadku uznania sprawy za pilną, Komisja przedstawi również sprawozdanie w sprawie szczególnych problemów wynikających z włączenia dyrektywy Rady73/23/EWG z dnia 19 lutego 1973 r. odnoszącej się do wyposażenia elektrycznego przewidzianego do stosowania w niektórych granicach napięcia [6], w zakres procedur znakowania CE, w szczególności dotyczących bezpieczeństwa.
Sprawozdanie to również zawiera przegląd problemów wynikających z nakładania się dyrektyw Rady oraz określa, czy konieczne jest podjęcie dalszych środków wspólnotowych.
Artykuł 2
1.
Decyzja 90/683/EWG traci moc.
2.
Odniesienia do uchylonej decyzji traktuje się jako odniesienia do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lipca 1993 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do ustanowienia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 77/93/EWG w odniesieniu do kłód dębowych (Quercus L.) z korą pochodzących z Kanady lub Stanów Zjednoczonych Ameryki
(93/467/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/19/EWG [2], w szczególności jej art. 14 ust. 3,
uwzględniając wnioski wniesione przez Belgię, Danię, Niemcy, Grecję, Hiszpanię, Francję, Włochy, Luksemburg, Portugalię oraz Niderlandy,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z przepisami dyrektywy 77/93/EWG kłody dębowe (Quercus L.) z korą, pochodzące z Kanady oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki, zasadniczo nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty z powodu niebezpieczeństwa wprowadzenia Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt powodującego usychanie dębu;
Komisja ustaliła na podstawie dostępnych obecnie informacji, że w odniesieniu zarówno do Kanady jak i Stanów Zjednoczonych Ameryki, niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt jest możliwe do zapobieżenia pod warunkiem spełnienia specjalnych warunków;
jednakże sezonowe ułatwienia wysyłki drewna dębowego należącego do grupy dębu białego są uzasadnione jedynie w tych częściach Wspólnoty, w których potencjalne wektory Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt wykazują niewielką lub zerową aktywność w czasie zimy, tj. na obszarach na północ od 45° szerokości geograficznej;
Komisja zapewni, aby Kanada oraz Stany Zjednoczone Ameryki udostępniły wszelkie informacje techniczne niezbędne do monitorowania funkcjonowania środków ochronnych wymaganych na podstawie wymienionych warunków technicznych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie zostają niniejszym upoważnione z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r., aby na warunkach określonych w ust. 2 ustanowiły odstępstwa od art. 5 ust. 1 i art. 12 ust. 1 lit. a) tiret trzecie dyrektywy 77/93/EWG w odniesieniu do wymagań, określonych w załączniku IV część A sekcja I pozycja 3 dla kłód dębowych (Quercus L.) z korą pochodzących z Kanady lub Stanów Zjednoczonych Ameryki.
2.
Następujące warunki zostają spełnione:
a) każda kłoda,
i) jeżeli pochodzi z Kanady:
- jest albo poddana fumigacji i oznaczona jako taka, zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku I, lub
- jest oznakowana na obszarze, z którego pochodzi i pod nadzorem urzędników "Agriculture Canada", za pomocą znaku, który jest wystarczający do zapewnienia kanadyjskiego pochodzenia kłody i który został zatwierdzony przez "Agriculture Canada";
ii) jeżeli pochodzi ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, jest poddana fumigacji i oznaczona jako taka, zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku I; w przypadku kłód pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, ale wysyłanych przez kanadyjskie porty załadunku, całość bądź część środków podejmowanych zgodnie z załącznikiem I przez daną oficjalną organizację ochrony roślin może zostać podjęta przez "Agriculture Canada";
b) bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w lit. c), kłody mogą być przywożone do Wspólnoty wyłącznie przez następujące porty rozładunku:
- Amsterdam,
- Antwerpia,
- Århus,
- Bilbao, - Brema,
- Bremerhaven, - Kopenhaga,
- Lauterborg,
- Rawenna, - Rostock,
- Rotterdam,
- Salerno,
- Stralsund,
- Walencja,
- Wismar.
W odpowiedzi na powiadomienie przekazane przez zainteresowane Państwa Członkowskie Komisja, po konsultacjach z pozostałymi Państwami Członkowskimi, może wprowadzić zmiany do wykazu portów rozładunku;
c) inspekcje wymagane na podstawie art. 12 dyrektywy 77/93/EWG będą przeprowadzane przez urzędników specjalnie poinstruowanych lub przeszkolonych do celów niniejszej decyzji, w obecności biegłych określonych w art. 19a dyrektywy 77/93/EWG, zgodnie z procedurą określoną w wymienionym artykule, albo w portach wymienionych w lit. b), albo w pierwszym miejscu składowania wymienionym w lit. e); w razie gdy port rozładunku i pierwsze miejsce składowania znajdują się w różnych Państwach Członkowskich, warunki odnośnie do informacji dotyczących przybycia przesyłki oraz miejsca, w którym przeprowadzane są inspekcje, zostaną ustalone w porozumieniu między właściwymi organami odpowiednich Państw Członkowskich, określonymi w wymienionej dyrektywie;
d) inspekcje określone w lit. c) obejmą co najmniej:
- gruntowną kontrolę świadectwa fitosanitarnego,
- kontrolę identyfikacyjną polegającą na porównaniu oznakowania każdej kłody oraz liczby kłód z informacjami podanymi w odnośnym świadectwie fitosanitarnym,
- test na fumigacyjną reakcję barwnikową, określony w załączniku II, przeprowadzany na odpowiedniej liczbie kłód wybranych wyrywkowo z każdej przesyłki.
Jeżeli w wyniku inspekcji określonej w lit. c) nie uzyskano pełnego materiału dowodowego potwierdzającego zgodność warunków ustanowionych w lit. a) cała przesyłka zostanie odrzucona i usunięta ze Wspólnoty oraz wymienione właściwe organy wszystkich pozostałych Państw Członkowskich i Komisja zostaną niezwłocznie poinformowane przez telefaks o szczegółach dotyczących danej przesyłki;
e) kłody będą składowane tylko w takich miejscach, które zostały zgłoszone oraz zatwierdzone przez wymienione właściwe organy oraz które posiadają odpowiednie i zatwierdzone baseny do moczenia drewna, dostępne co najmniej w okresie ustalonym w lit. f);
f) kłody poddawane są stałemu moczeniu w basenach, najpóźniej od chwili płukania w sąsiadujących stanowiskach dębu;
g) sąsiadujące stanowiska dębu są przedmiotem regularnych inspekcji na występowanie tam objawów Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt przeprowadzanych w odpowiednich porach przez wymienione właściwe organy.
Jeżeli w wyniku inspekcji wykryto objawy, które mogą być spowodowane przez Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt, przeprowadza się dalsze urzędowe badania według właściwych metod, w celu potwierdzenia obecności tego grzyba; w przypadku gdy jego obecność jest potwierdzona, Komisja zostanie niezwłocznie o tym powiadomiona przez telefaks;
h) kłody będą przetwarzane wyłącznie w zakładach, które zostały zgłoszone i zatwierdzone przez wymienione właściwe organy.
Kora oraz inne odpady powstałe w wyniku przetwarzania powinny zostać niezwłocznie zniszczone w miejscu przetwarzania;
i) kłody fumigowane mogą zostać wyłączone spod warunków ustanowionych w lit. e), o ile ma miejsce moczenie w basenach, oraz w lit. f) i h) zdanie drugie;
j) przed przywozem importer powiadomi z odpowiednim wyprzedzeniem o każdym przypadku przywozu właściwe organy Państwa Członkowskiego i o przewidywanym pierwszym miejscu składowania ze wskazaniem:
- liczby kłód,
- kraju pochodzenia,
- portu załadunku,
- portu lub portów rozładunku,
- miejsca lub miejsc składowania,
- miejsca lub miejsc, w których będzie się odbywać przetwarzanie;
k) przed przywozem importer jest urzędowo powiadamiany o warunkach ustanowionych w niniejszej decyzji; odpisy wymienionych informacji zostaną urzędowo przekazane władzom właściwym ze względu na port rozładunku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie poza Grecją, Hiszpanią, Portugalią i Włochami mogą zwolnić kłody z gatunku Quercus należące do grupy dębu białego z warunku fumigacji, ustanowionego w art. 1 ust. 2 lit. a), jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) kłody znajdują się w przesyłkach, w skład których wchodzą wyłącznie kłody należące do gatunków z grupy dębu białego i są oznaczone jako takie, zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku III;
b) kłody zostały wysłane z portów wysyłki nie wcześniej niż dnia 15 października i dotrą do portów rozładunku nie później niż dnia 30 kwietnia, pod warunkiem że moczenie w basenach określone w art. 1 ust. 2 lit. f) zostanie zapewnione najpóźniej do dnia 30 kwietnia, z zastrzeżeniem pewnych tolerancji, które mogą zostać przyznane przez organizację ochrony roślin danego Państwa Członkowskiego, z uwagi na nieprzewidywalne opóźnienia transportu towarów;
c) nie zezwala się na wwożenie kłód do obszarów lub przewożenie przez obszary, które znajdują się na południe od 45° szerokości geograficznej; jednakże Marsylia może być portem rozładunku, jeżeli zapewnione zostanie niezwłoczne przewiezienie takiej przesyłki na obszary znajdujące się na północ od 45° szerokości geograficznej;
d) inspekcja, określona w art. 1 ust. 2 lit. c) i d), zamiast testu na fumigacyjną reakcję barwnikową będzie polegać na teście barwnikowym na oznaczenie kłody dębu białego, jak określono w załączniku III, przeprowadzanym na co najmniej 10 % kłód wybranych wyrywkowo z każdej przesyłki.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja traci moc dnia 31 grudnia 1994 r.
Niniejszą decyzję uchyla się w razie stwierdzenia, że ustanowione w niej warunki są niewystarczające do zapobieżenia wprowadzeniu Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt lub nie zostały spełnione.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podadzą do wiadomości Komisji i pozostałych Państw Członkowskich przepisy, zgodnie z którymi korzystają one z upoważnienia przyznanego w art. 1.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lipca 1993 r.
definiująca subsydia produkcyjne i przywozowe do celu wykonania art. 1 dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych
(93/475/EWG, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. [1] w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych, w szczególności jej art. 1,
Artykuł 1 Do celu wykonania art. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom obowiązuje doprecyzowanie definicji subsydiów produkcyjnych i przywozowych, tak jak zdefiniowano w Załączniku do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 1993 r.
dotycząca formatu prezentacji narodowych programów zgodnie z art. 17 dyrektywy Rady 91/271/EWG
(93/481/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącą oczyszczania ścieków komunalnych [1], w szczególności jej art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie są zobowiązane do przygotowania sprawozdania dotyczącego ich narodowych programów w celu wykonania dyrektywy Rady 91/271/EWG na podstawie formatów przygotowanych przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 niniejszej dyrektywy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu utworzonego na mocy art. 18 powyższej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się formaty zawarte w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 1993 r.
zmieniająca decyzję 83/471/EWG odnoszącą się do Wspólnotowego Komitetu Inspekcyjnego ds. Stosowania Skali Klasyfikacji Tusz Wołowych
(93/493/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1026/91 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu umożliwienia Komisji oceny wyników inspekcji, Państwa Członkowskie powinny informować Komisję o podjętych działaniach wynikających z zaleceń wydanych przez Komitet Inspekcyjny i należy odpowiednio dostosować decyzję Komisji 83/471/EWG z dnia 7 września 1983 r. odnoszącą się do Wspólnotowego Komitetu Inspekcyjnego ds. Stosowania Skali Klasyfikacji Tusz Wołowych [3], ostatnio zmienioną decyzją 92/429/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. wołowiny i cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 4 decyzji 83/471/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
W przypadku gdy sprawozdanie określone w ust. 2 ujawnia braki w różnych dziedzinach działalności, które były przedmiotem weryfikacji, lub zawiera zalecenia dotyczące usprawnienia działań, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, nie później niż trzy miesiące od daty przesłania sprawozdania, o wszystkich zmianach, które są przewidywane lub już zostały dokonane."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 lipca 1993 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Wysp Owczych
(93/494/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytację kontrolną na Wyspach Owczych w celu weryfikacji warunków, w których produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Wysp Owczych w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
Heilsufrodiliga Starvsstovan (Instytut Żywności i Ochrony Środowiska), właściwy organ Wysp Owczych i Wydział Rybołówstwa jego departament kontroli są w stanie skutecznie weryfikować stosowanie obowiązującego ustawodawstwa w praktyce;
procedura otrzymywania świadectwa zdrowia określonego w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalnych wymogów dotyczących języka(-ów), w którym(-ch) musi zostać sporządzone i stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego i numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia lub statku przetwórni;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów i/lub statków przetwórni; wykaz taki musi zostać sporządzony na podstawie komunikatu z Instytutu Żywności i Ochrony Środowiska do Komisji; zatem w gestii Instytutu Żywności i Ochrony Środowiska leży zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
Instytut Żywności i Ochrony Środowiska złożył oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG i dotyczące spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustalonymi w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzenia przedsiębiorstw i statków przetwórni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Właściwym organem Wysp Owczych do celów weryfikacji i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG jest Heilsufrodiliga Starvsstovan (Instytut Żywności i Ochrony Środowiska).
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa pochodzące z Wysp Owczych muszą spełniać następujące warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowane oryginalne świadectwo zdrowia, należycie wypełnione, podpisane, opatrzone datą i składające się z pojedynczego arkuszu papieru zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów lub statków przetwórni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej na wszystkich opakowaniach należy umieścić czytelny napis "Wyspy Owcze" i numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia lub statku przetwórni.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 pkt 1 muszą zostać sporządzone, w co najmniej jednym urzędowym języku Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Na świadectwie musi widnieć nazwa, kompetencje i podpis przedstawiciela Instytutu Żywności i Ochrony Środowiska i jego urzędowa pieczęć w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1993 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 września 1993 r.
zmieniająca decyzję 93/195/EWG w zakresie powrotnego wwozu zarejestrowanych koni z niektórych kompleksów torów wyścigów w Stanach Zjednoczonych Ameryki
(93/509/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/36/EWG [2], w szczególności jej art. 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja decyzją 93/195/EWG [3] ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym;
na torach: Arlington International Racetrack, Illinois, Churchill Downs, Kentucky, Ak-sar-ben, Nebrasca oraz Prairie Meadow, Iowa w Stanach Zjednoczonych Ameryki potwierdzona została obecność wirusowego zapalenia tętnic koni;
obecność wirusowego zapalenia tętnic koni może stanowić niebezpieczeństwo przy powrotnym wwozie po wywozie czasowym zarejestrowanych we Wspólnocie koni, które brały udział w zawodach na wymienionych kompleksach torów wyścigów;
w związku z tym powinny zostać podjęte kroki zakazujące, zgodnie powyższą decyzją, powrotnego wwozu po wywozie czasowym zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych z wymienionych kompleksów torów wyścigów; w świetle wiedzy epizootiologicznej dotyczącej tej choroby zakaz powinien być ograniczony do okresu sześciu miesięcy;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w załączniku I grupa C wyrazy "Stany Zjednoczone Ameryki" zastępuje się wyrazami "Stany Zjednoczone Ameryki (z wyjątkiem, do dnia 28 lutego 1994 r., następujących kompleksów torów wyścigów: Arlington International Racetrack, Illinois, Churchill Downs, Kentucky, Ak-sar-ben, Nebrasca oraz Prairie Meadows, Iowa)";
Decyzja Komisji
z dnia 21 września 1993 r.
zmieniająca decyzję Komisji 93/197/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych
(93/510/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/36/EWG [2], w szczególności jej art. 15 lit. a) i art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 93/197/EWG [3] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i użytkowych zwierząt z rodziny koniowatych;
zgodnie z tą decyzją, wspomniane zwierzęta z rodziny koniowatych mogą być przywożone do Wspólnoty wyłącznie, jeśli przebywały określony okres czasu w zakładach pod nadzorem weterynaryjnym w wysyłającym państwie trzecim; w praktyce wystąpiły trudności, ponieważ przez cały ten okres zwierzęta muszą przebywać w wysyłającym państwie trzecim;
należy określić, że nie jest konieczne, aby cały wspomniany okres zwierzęta z rodziny koniowatych musiały spędzać w wysyłającym państwie trzecim, jeżeli koniowate zostały sprowadzone bezpośrednio ze Wspólnoty; z tego powodu należy zmienić decyzję 93/197/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
w sekcji III lit. d) świadectw A, B, C, D i E tekst w nawiasach otrzymuje brzmienie "lub od momentu urodzenia, jeżeli zwierzę ma mniej niż trzy miesiące, lub od momentu wprowadzenia, jeżeli zostało sprowadzone bezpośrednio ze Wspólnoty Europejskiej w trakcie poprzednich trzech miesięcy."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 września 1993 r.
zmieniająca decyzję 93/16/EWG w sprawie rozszerzenia ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych na osoby ze Stanów Zjednoczonych Ameryki i niektórych terytoriów
(93/520/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 87/54/EWG z dnia 16 grudnia 1986 r. w sprawie ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 7,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: prawo do prawnej ochrony topografii produktów półprzewodnikowych w obrębie Wspólnoty stosowane jest do osób kwalifikujących się do ochrony na mocy art. 3 ust. 1-5 dyrektywy 87/54/EWG;
prawo do ochrony może zostać rozszerzone decyzją Rady na osoby, które nie korzystają z ochrony na mocy wymienionych przepisów;
rozszerzenie ochrony powinno, w możliwie największym stopniu być przyjęte dla Wspólnoty jako całości;
taka ochrona została poprzednio rozszerzona w odniesieniu do Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz niektóre terytoria tymczasowo, zgodnie z decyzją Rady 93/16/EWG z dnia 21 grudnia 1992 r. w sprawie rozszerzenia ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych na osoby ze Stanów Zjednoczonych Ameryki i niektórych terytoriów [2];
na Arubie i na Antylach Niderlandzkich prawna ochrona topografii produktów półprzewodnikowych jest określona między innymi przez art. 10 ustawy o prawach autorskich Antyli Niderlandzkich z dnia 17 grudnia 1912 r. (zmienione);
spodziewane jest, że terytoria, które nie mają jeszcze szczególnego ustawodawstwa, przyjmą je i rozszerzą jak najszybciej na osoby z Państw Członkowskich Wspólnoty korzystające z prawa do ochrony na mocy dyrektywy 87/54/EWG;
właściwe jest tymczasowe rozszerzenie takiej ochrony na te terytoria, aby pozwolić w przyszłości na ustanowienie warunków wzajemnej nieograniczonej ochrony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 93/16/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 1993 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 października 1993 r.
zmieniająca decyzję 93/387/EWG ustanawiającą specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Maroka
(93/530/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 93/287/EWG z dnia 7 czerwca 1993 r. ustanawiająca specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Maroka [2] ustanawia wykaz zakładów wysyłkowych zatwierdzonych do celów wywozu do Wspólnoty Europejskiej;
właściwe władze Maroka oficjalnie zatwierdziły dodatkowe zakłady wysyłkowe, zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. c) dyrektywy 91/492/EWG;
dlatego pkt I załącznika C do decyzji 93/387/EWG powinien zostać odpowiednio zmieniony;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku C do decyzji 93/387/EWG pkt I otrzymuje brzmienie:
"I. Zakłady wysyłkowe
Nazwa i adres _BAR_ Numer identyfikacyjny _BAR_ Zatwierdzenie wydane do _BAR_
Najmat Allah, Nador _BAR_ 01–10–065 _BAR_ — _BAR_
Marost, Nador _BAR_ 01–10–066 _BAR_ — _BAR_
Viapo Maroc, Nador _BAR_ 01–10–078 _BAR_ 31.12.1995 _BAR_
Société Aquacole de la Moulouya, Essaidia _BAR_ 01–10–070 _BAR_ — _BAR_
SOMECOP, Tetouan _BAR_ 03–10–080 _BAR_ — _BAR_
Société Damjiguend SA, Tanger _BAR_ 04–10–079 _BAR_ 31.12.1995 _BAR_
Qualidia Marée, Qualidia _BAR_ 08–10–081 _BAR_ 31.12.1995" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 października 1993 r.
zatwierdzająca niektóre zmiany do Umowy o współpracy w zakresie przeciwdziałania zanieczyszczeniu Morza Północnego olejami i innymi substancjami szkodliwymi (Umowy z Bonn)
(93/540/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 84/358/EWG [4] Rada zatwierdziła w dniu 28 czerwca 1984 r. Umowę o współpracy w zakresie przeciwdziałania zanieczyszczeniu Morza Północnego olejami i innymi substancjami szkodliwymi podpisaną w Bonn dnia 13 września 1983 r.;
na pierwszym posiedzeniu, które odbyło się w Bonn w dniach 19–22 września 1989 r. Umawiające się Strony Umowy uzgodniły kilka zmian mających na celu włączenie do Umowy postanowień dotyczących działań związanych z nadzorem zanieczyszczeń, w celu zapewnienia wprowadzenia w życie ust. 46–50 Deklaracji Ministerialnej, przyjętej na drugiej międzynarodowej konferencji poświęconej ochronie Morza Północnego, która obyła się w Londynie w dniach 24 i 25 listopada 1987 r.;
Umawiające się Strony podjęły również decyzję o zmianie strefy rozgraniczenia Skagerrak, określonej w art. 2 lit. a) Umowy;
zmiany mogą wejść w życie jedynie wtedy, gdy zostaną zatwierdzone przez wszystkie Umawiające się Strony, zgodnie z art. 16 ust. 2 Umowy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zmiany do Umowy o współpracy w zakresie przeciwdziałania zanieczyszczeniu Morza Północnego olejami i innymi substancjami szkodliwymi, (Umowa z Bonn) przyjęte przez Umawiające się Strony na ich pierwszym posiedzeniu, które odbyło się w Bonn w dniach 19–22 września 1989 r., zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Tekst decyzji dotyczącej tych zmian jest załączony do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 20 października 1993 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy w sprawie ochrony wybrzeży i wód Północno-Wschodniego Atlantyku przed zanieczyszczeniem
(93/550/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: pierwsze dwa programy działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska [4] podkreślają zasadnicze znaczenie dla Wspólnoty zwalczania zanieczyszczenia mórz i przewidują między innymi środki wspólnotowe w celu zwalczania zanieczyszczenia powodowanego przez transport i żeglugę morską; stwierdzają one, że zadanie ochrony wód morskich stanowi sprawę priorytetową, w celu o utrzymania koniecznej równowagi ekologicznej;
trzeci program działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska [5] podkreśla, że w razie wypadku, władze zainteresowanych Państw Członkowskich muszą być w stanie interweniować szybko, w sposób skoordynowany i przy zastosowaniu wystarczających środków;
czwarty program działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska [6] potwierdza, że kontrola zanieczyszczenia spowodowanego rozlewem ropy pozostaje nadal kwestią priorytetową oraz, że naprawdę rośnie znaczenie priorytetu przypisanego zanieczyszczeniu mórz; uznaje, że należy zwrócić znaczną uwagę na inne substancje niebezpieczne przewożone drogą morską, także ropę;
piąty program działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska [7], z jednej strony, odnosi się do potrzeby poprawy ogólnego stanu przygotowań i zdolności interwencji w przypadku naturalnych i technicznych katastrof oraz, z drugiej strony, podkreśla potrzebę poprawy środków interwencji ze względu na zwiększone ryzyko nieodłączne, szczególnie przy niebezpiecznych działaniach transportowych, która ujmując rzecz dokładnie obejmuje usprawnienie i dalsze udoskonalenie procedur pomocy wzajemnej;
Komisja wzięła udział, w imieniu Wspólnoty, w negocjacjach dotyczących przygotowania międzynarodowej umowy o współpracy służącej ochronie wybrzeży i wód Północno-Wschodniego Atlantyku przed zanieczyszczeniem;
w wyniku tych negocjacji, Umowa o współpracy w sprawie ochrony wybrzeży i wód Północno-Wschodniego Atlantyku przed zanieczyszczeniem przyjęta została dnia 17 października 1990 r. w Lizbonie oraz podpisana w imieniu Wspólnoty;
Umowa ta wypełnia lukę, jeśli chodzi o Północno-Wschodni Atlantyk, w międzynarodowych działaniach odnoszących się do przypadkowego zanieczyszczenia mórz, gdzie Morze Bałtyckie, Morze Północne i Morze Śródziemne są już objęte wielostronnymi porozumieniami o współpracy na wypadek przypadkowego zanieczyszczenia mórz;
dla Wspólnoty pożądane jest zatwierdzenie tej Umowy w celu odegrania roli w osiąganiu celów obok Państwach Członkowskich, szczególnie biorąc pod uwagę decyzję Rady 86/85/EWG z dnia 6 marca 1986 r. ustanawiającą wspólnotowy system informacyjny do celów kontroli i redukcji zanieczyszczeń powodowanych przez wyciek węglowodorów i innych substancji szkodliwych do morza lub większych wód śródlądowych [8],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa o współpracy w sprawie ochrony wybrzeży i wód Północno-Wschodniego Atlantyku przed zanieczyszczeniem, przyjęta w Lizbonie dnia 17 października 1990 r., zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 1 października 1993 r.
ustanawiająca standardowy dokument dla nadzoru i kontroli przesyłania odpadów radioaktywnych określonych w dyrektywie Rady 92/3/Euratom
(93/552/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/3/Euratom z dnia 3 lutego 1992 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów radioaktywnych między Państwami Członkowskimi oraz do Wspólnoty i poza jej obszar [1], w szczególności jej art. 20, a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy dyrektywy 92/3/Euratom Komisja jest zobowiązana ustanowić standardowy dokument;
tę dyrektywę stosuje się nie tylko do przesyłania odpadów radioaktywnych między Państwami Członkowskimi, ale również do przywozu i wywozu tych odpadów ze Wspólnoty oraz do ich tranzytu przez Wspólnotę z państw trzecich do innego państwa trzeciego;
w określonych okolicznościach wniosek może być wysłany w odniesieniu do więcej niż jednego przewozu;
właściwe jest ujęcie wszystkich tych przypadków w jednolitym dokumencie, z kilkoma sekcjami odpowiadającymi różnym przypadkom przewidzianym w dyrektywie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 19 tej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zawarty w Załączniku standardowy dokument jest stosowany w odniesieniu do każdego przesyłania odpadów radioaktywnych między Państwami Członkowskimi oraz do Wspólnoty i poza jej obszar w zakresie dyrektywy 92/3/Euratom.
Artykuł 2
Standardowy dokument musi być wypełniony zgodnie z uwagami zawartymi w poszczególnych jego sekcjach.
Artykuł 3
1.
Standardowy dokument jest drukowany czarnym tuszem na białym papierze, waży przynajmniej 40 gramów na metr kwadratowy, a jego wytrzymałość powinna być taka, aby w podczas normalnego zastosowania nie darł się ani nie gniótł łatwo.
2.
Standardowy dokument ma wymiary: 210 x 297 mm (A4), o maksymalnej tolerancji co do długości 5 mm mniej i 8 mm więcej.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby formularze wykazywały nazwę i adres drukarni lub znak identyfikujący drukarnię.
Państwa Członkowskie mogą również uzależnić prywatne drukowanie formularzy od uprzedniej zgody.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji najpóźniej w dniu 1 stycznia 1994 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 października 1993 r.
definiująca różnicę między "innymi podatkami związanymi z produkcją" a "konsumpcją pośrednią" w celu wykonania art. 1 dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych
(93/570/EWG, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: do celów zdefiniowania produktu krajowego brutto w cenach rynkowych (PKBcr) na podstawie art. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom, niezbędne jest wyjaśnienie różnicy między płatnościami innych podatków związanych z produkcją a nabyciem usług do konsumpcji pośredniej, stosowanych do celu Europejskiego Systemu Zintegrowanych Rachunków Gospodarczych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 6 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu wykonania art. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom, przepisy dotyczące różnicy między innymi podatkami związanymi z produkcją a nabyciem usług do konsumpcji pośredniej są określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 października 1993 r.
dotycząca wprowadzania do obrotu produktów zawierających organizmy genetycznie zmodyfikowane zgodnie z art. 13 dyrektywy Rady 90/220/EWG
(93/572/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych (genetically modified organisms — GMO) [1], w szczególności jej art. 13, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z częścią C dyrektywy Rady 90/220/EWG, została ustanowiona procedura wspólnotowa umożliwiająca właściwemu organowi Państwa Członkowskiego wydawanie zgody na wprowadzanie do obrotu produktów zawierających GMO;
właściwym organom Państwa Członkowskiego przedstawiono zawiadomienie w sprawie wprowadzenia do obrotu takiego produktu (żywej szczepionki); następnie właściwe organy przesłały Komisji akta w tej sprawie z opinią pozytywną;
Komisja przesłała te akta właściwym organom wszystkich Państw Członkowskich; właściwy organ jednego Państwa Członkowskiego wniósł protest w sprawie omawianych akt;
z tego powodu Komisja, zgodnie z art. 13 ust. 3, ma obowiązek podjęcia decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 dyrektywy 90/220/EWG;
zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG ocenia się jedynie ryzyko związane z używaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych; inne aspekty szczepionki są oceniane zgodnie ze specjalnym prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym produktu;
po przestudiowaniu akt i rozważeniu wszystkich informacji dostarczonych przez organy Państw Członkowskich, łącznie z szerokim opisem wyników doświadczeń, Komisja stwierdziła, że używanie genetycznie zmodyfikowanego wirusa zawartego w Raboral V-RG (wirus Vaccinia, szczep kopenhaski, fenotyp tk, wydzielający glikoproteinę G wirusa wścieklizny, szczep ERA) w postaci doustnej żywej szczepionki przeciwko wściekliźnie u lisów, stosowanej w przynętach, nie powinno mieć poważnych skutków;
przedstawione informacje i wyniki doświadczeń wskazują w szczególności, że genetyczna modyfikacja wirusa i uwolnienie go do środowiska nie powinny powodować żadnych zakłóceń w biologicznych interakcjach albo w zakresie występowania gatunków miejscowych ani żadnych znanych albo przewidywalnych znaczących skutków dla organizmów niedocelowych w środowisku lub innych potencjalnie znaczących interakcji czy jakiegokolwiek wzrostu patogenności w porównaniu z wirusem w oryginalnej postaci szczepu i/lub jakiegokolwiek wzrostu zdolności wirusa Raboral V-RG do rekombinacji z innymi spokrewnionymi wirusami;
w związku z powyższym, Komisja może podjąć pozytywną decyzję w sprawie wprowadzania omawianego produktu do obrotu zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG;
niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Komitetu złożonego z przedstawicieli Państw Członkowskich ustanowionego zgodnie z art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zostaje podjęta pozytywna decyzja, w myśl której władze belgijskie zgadzają się, zgodnie z art. 13 dyrektywy 90/220/EWG i z zastrzeżeniem ust. 2, na wprowadzenie do obrotu następującego produktu, zaproponowanego przez Rhône Mêrieux (Ref. C/B/92/B28 oraz C/F/93/03–02):
- Raboral V-RG
(wirus Vaccinia, szczep kopenhaski, fenotyp tk, wydzielający glikoproteinę G wirusa wścieklizny, szczep ERA)
- Żywa doustna szczepionka przeciwko wściekliźnie u lisów podawana w przynęcie.
2.
Warunki używania i etykietowania są następujące:
i) Raboral jest doustną szczepionką przeciwko wściekliźnie podawaną w przynęcie lisom i nie jest używana do szczepienia ludzi;
ii) Szczepionka ta jest dostępna i używana jedynie przez odpowiednio wyznaczone właściwe organy administracyjne lub ich upoważnionych przedstawicieli;
iii) Przynęty ze szczepionką Raboral są rozmieszczane ręcznie lub też w postaci zrzutów lotniczych z małej wysokości, przy rozproszeniu około 15 przynęt ze szczepionkami na kilometr kwadratowy, i nie są stosowane na terenach zamieszkanych, drogach, w rzekach albo innych wodach;
iv) Szczepionka jest udostępniana jedynie osobom trzecim wymienionym w ii) powyżej, w formie wskazanej w opisie, tj. w formie płynnej, jako zawiesina wirusa w torebce z polietylenu, która jest umieszczona w przynęcie dla lisów, odporna na zmiany temperatury i wstrząsy.
Opakowania mają formę torebek ze zgrzewem albo pudełek po 200 sztuk przynęt ze szczepionką umieszczonych w większym opakowaniu (kartonie).
Każda przynęta ze szczepionką jest oznaczona napisem "szczepionka — nie dotykać".
Etykietowanie na opakowaniu jest zgodne z aktualnym prawodawstwem w dziedzinie weterynarii;
v) W sytuacji gdy przynęty ze szczepionką są przeterminowane albo nie nadają się do użytku z innych względów, np. ze względu na nieprawidłowości podczas produkcji, składowania, transportu albo dystrybucji szczepionki lub przynęt ze szczepionką, szczepionki i przynęty ze szczepionkami są niszczone przez Rhône-Mêrieux albo przez odpowiednio wyznaczone właściwe organy, poprzez spalenie.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 1993 r.
ustanawiająca wykaz produktów przewidzianych w art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 339/93
(93/583/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 339/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie kontroli zgodności z przepisami w sprawie bezpieczeństwa produktów przywożonych z państw trzecich [1], a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 339/93 stanowi, że Komisja sporządzi wykaz produktów opisanych bardziej szczegółowo w art. 2 tiret drugie, zgodnie z procedurą określoną w art. 9;
wykaz należy sporządzać i uaktualniać na podstawie doświadczeń i/lub zasad odnoszących się do bezpieczeństwa produktów i w zakresie zasad wspólnotowych;
z prac przygotowawczych odnoszących się do tego rozporządzenia oraz z przedsięwzięć mających na celu zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych wynika, że Państwa Członkowskie poświęcają szczególną uwagę kontroli zgodności z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa produktu w przypadku zabawek, produktów leczniczych i środków spożywczych;
zabawki są wyrobami przeznaczonymi dla szczególnie zagrożonej grupy konsumentów, którzy przy założeniu normalnego zachowania dzieci nie przejawiają "przeciętnej ostrożności" okazywanej przez dorosłych konsumentów;
produkty lecznicze i środki spożywcze należą do kategorii produktów, których spożycie w bezpośredni sposób wpływa na zdrowie użytkowników;
dlatego jest konieczne włączenie zabawek, produktów leczniczych i środków spożywczych do wykazu produktów opisanych bardziej szczegółowo w art. 2 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 339/93;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu określonego w art. 9 wspomnianego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wykaz produktów opisanych bardziej szczegółowo w art. 2 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 339/93 obejmuje następujące kategorie produktów:
- zabawki,
- produkty lecznicze przeznaczone dla ludzi,
- weterynaryjne produkty lecznicze,
- środki spożywcze,
objętych regułami wspólnotowymi, których główne przepisy wymienia się w celach informacyjnych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach, które przyjęły w celu wprowadzenia w życie niniejszej decyzji, w ciągu jednego miesiąca od jej ogłoszenia.
Komisja informuje o tych przepisach inne Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 października 1993 r.
ustanawiająca kryteria dla uproszczonych procedur dotyczących zamierzonego uwalniania do środowiska roślin genetycznie zmodyfikowanych zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy Rady 90/220/EWG
(93/584/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [1], w szczególności jej art. 6 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: w przypadku gdy właściwe władze uznają, iż uzyskano wystarczające doświadczenie w zakresie uwalniania do środowiska naturalnego niektórych organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO), może przedłożyć Komisji wniosek o zastosowanie procedur uproszczonych w odniesieniu do uwolnienia takich rodzajów GMO; Komisja zobowiązana jest do ustanowienia w oparciu o bezpieczeństwo dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego oraz o dostępne dane w tym zakresie kryteriów w celu umożliwienia jej podjęcia decyzji, czy szczególna procedura uproszczona powinna zostać zatwierdzona;
w chwili obecnej istnieje zgromadzona dostępna wiedza i dane dotyczące niezbędnych warunków wstępnych dla bezpieczeństwa zdrowia ludzi i środowiska naturalnego w odniesieniu do uwolnienia niektórych rodzajów GMO;
uznaje się za właściwe, iż biorąc pod uwagę różne względy bezpieczeństwa w odniesieniu do różnych rodzajów organizmów powinny zostać ustanowione oddzielne kryteria dla roślin, zwierząt i mikroorganizmów oraz iż odpowiednio kryteria ustanowione w niniejszej decyzji mają zastosowanie jedynie w odniesieniu do roślin genetycznie zmodyfikowanych, które są grupą GMO, w odniesieniu do której, jak dotychczas, zebrano najbogatsze doświadczenia;
dowody zebrane podczas uwalniania do środowiska naturalnego roślin genetycznie zmodyfikowanych wskazały, że bezpieczeństwo uwalniania takich roślin zależy od właściwości gatunku roślin biorców, od właściwości wprowadzonych sekwencji oraz ich produktów oraz od ekosystemów, do których następuje uwolnienie; kryteria, które mają zostać ustanowione, powinny mieć w szczególności na celu ocenę tych właściwości;
kryteria te tworzą obiektywną i spójną podstawę dla podejmowania decyzji w sprawie przedłożonych wniosków dotyczących stosowania procedur uproszczonych;
dla zachowania przejrzystości przepisów właściwe jest ustanowienie jednolitej procedury przedkładania wniosków dotyczących stosowania procedur uproszczonych;
wnioski takie powinny opierać się na zebranym doświadczeniu dotyczącym danego GMO oraz na dowodach dotyczących bezpieczeństwa dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego; w tym celu właściwe jest, aby doświadczenie to mogło obejmować własne doświadczenia właściwych władz w zakresie uwolnień tego samego GMO oraz doświadczenie dotyczące podobnych ekosystemów niezależnie od tego, czy w ramach Wspólnoty, czy międzynarodowo, dotyczące rozważanego GMO;
w interesie możliwie najszerszego zastosowania jednolitych procedur zgodnych z zagadnieniami bezpieczeństwa zdrowia ludzi i środowiska naturalnego ważne jest, aby wszystkie Państwa Członkowskie miały możliwość przyłączenia się do każdego wniosku o zastosowanie procedur uproszczonych; w tym celu powinna zostać ustanowiona odpowiednia procedura;
niniejsza decyzja jest zgodna z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie zastosowania procedur uproszczonych w odniesieniu do zamierzonego uwolnienia roślin genetycznie zmodyfikowanych na mocy art. 6 ust. 5 dyrektywy 90/220/EWG, przez odniesienie do kryteriów określonych w ust. 2, 3 i 4 niniejszej decyzji oraz przez odniesienie do wystarczającego doświadczenia i dowodów, określonych w art. 2 niniejszej decyzji.
2.
Kryteria dotyczące właściwości gatunków roślin biorców ustala się następująco:
a) status taksonomiczny i biologia (sposób rozmnażania i pylenia, zdolność do krzyżowania z gatunkami pokrewnymi) powinny być dobrze poznane;
oraz
b) powinny być dostępne informacje w sprawie wszelkich wzajemnych oddziaływań szczególnie przydatnych dla oceny ryzyka i obejmujących gatunki roślin biorców oraz inne organizmy w ekosystemach rolnych lub w ekosystemie doświadczalnym, do którego następuje uwolnienie;
oraz
c) powinny być dostępne naukowe dane w sprawie bezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego uwolnień doświadczalnych obejmujących genetycznie zmodyfikowane rośliny tego samego gatunku biorcy.
3.
Kryteria dotyczące właściwości wprowadzanych sekwencji i produktów ich ekspresji ustala się następująco:
a) wprowadzone sekwencje i produkty ich ekspresji powinny być bezpieczne dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego zgodnie z warunkami uwolnienia doświadczalnego; oraz
b) wprowadzone sekwencje powinny być:
- dobrze określone, oraz
- zintegrowane z genomem jądrowym.
4.
Kryterium odnoszącym się do charakterystyk doświadczeń obejmujących uwolnienie na otwartej przestrzeni jest to, iż w każdym przypadku gdy jest to niezbędne, właściwe praktyki w odniesieniu do zarządzania ryzykiem zostaną zastosowane w trakcie lub po uwolnieniu doświadczalnym, w celu zapewnienia ochrony zdrowia ludzkiego oraz środowiska naturalnego.
5.
Kryteria określone w ust. 2 i 3 powinny być stosowane w każdym przypadku, natomiast kryterium określone w ust. 4 powinno być brane pod uwagę jedynie podczas badania zaproponowanej procedury uproszczonej i stosowane w miarę potrzeb.
Artykuł 2
1.
Wniosek o zastosowanie procedur uproszczonych jest składany zgodnie z procedurami ustanowionymi w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu oraz w art. 3.
2.
Wniosek jest przedkładany Komisji na piśmie wraz z dokumentacją, która zawiera opis proponowanych procedur uproszczonych, warunki (jeśli są) w ramach których mają zostać zastosowane oraz informacje i dane w sprawie wystarczającego doświadczenie, które zostało uzyskane w odniesieniu do uwalniania danego GMO.
3.
Wystarczające doświadczenie powinno wskazywać, że dane GMO są bezpieczne dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego oraz może być oparte na własnym doświadczeniu właściwych władz dotyczącym uwalniania takich samych GMO, doświadczeniu dotyczącym uwolnień danych GMO w podobnych ekosystemach oraz doświadczeniu międzynarodowym.
Artykuł 3
1.
Po otrzymaniu wniosku wraz z załączoną do niego dokumentacją Komisja niezwłocznie przesyła właściwym władzom innych Państw Członkowskich kopie wspomnianego wniosku i załączonej do niego dokumentacji.
2.
W okresie 45 dni od daty wysłania wniosku wraz z załączoną dokumentacją wszelkie inne właściwe władze mogą powiadomić Komisję na piśmie o swoim zamiarze przyłączenia się do danego wniosku.
W tym celu właściwe władze mogą przedłożyć wszelkie dane uzupełniające lub jakiekolwiek dalsze lub dodatkowe dowody na poparcie pierwotnego wniosku.
3.
Po wygaśnięciu terminu określonego w ust. 2 Komisja niezwłocznie podejmuje decyzję w sprawie danego wniosku, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy 90/220/EWG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 listopada 1993 r.
w sprawie zakupu przez Wspólnotę antygenów pryszczycy w ramach działania wspólnotowego dotyczącego rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy
(93/590/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 93/439/EWG [2], w szczególności jej art. 14,
uwzględniając decyzję Rady 91/666/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. ustanawiającą wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy [3], w szczególności jej art. 5 i 7, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z decyzją 91/666/EWG zakup antygenów pryszczycy jest częścią działania wspólnotowego mającego na celu ustanowienie wspólnotowych rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy;
Komisja ogłosiła zaproszenie do składania ofert na dostawę antygenów pryszczycy;
Komisja rozpatrzyła przedłożone oferty, biorąc pod uwagę następujące czynniki:
- wymagania techniczne załącznika II do decyzji 91/666/EWG oraz inne kryteria określone w art. 5 tej decyzji,
- fakt, że niektóre zakłady nie były w stanie dostarczyć pełnej liczby porcji niektórych antygenów,
- konieczność pełnego stosowania przez produkujący zakład wskazówek dotyczących dobrej praktyki wytwarzania (GMP);
Komisja wybrała na początek Rhône-Mérieux na dostawę pięciu milionów porcji każdego z podtypów antygenów A5, A22, O1 szczepu europejskiego i szczepu O1 środkowowschodniego; przedsiębiorstwa, które dostarczą inne szczepy wymienione w załączniku I do decyzji 91/666/EWG, zostaną wyłonione po kolejnym zaproszeniu do składania ofert;
należy przyjąć przepisy w zakresie finansowania w celu umożliwienia Komisji zakupu wymienionych szczepów od Rhône-Mérieux;
na mocy przepisów art. 7 decyzji 91/666/EWG niezbędne jest ustanowienie zasad dystrybucji rezerw antygenów pryszczycy między bankami antygenów powołanymi w art. 1 wspomnianej decyzji;
stosowne jest, aby każdy szczep był rozdzielony w jednakowych proporcjach między bankami; przechowywanie szczepu w każdym banku powinno być powiązane geograficznie z najbardziej możliwymi obszarami ryzyka;
zgodnie z art. 40 decyzji Rady 90/424/EWG przeprowadza się kontrole przewidziane w art. 8 i 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4], ponadto należy przyjąć niektóre specyficzne przepisy;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota zakupi pięć milionów porcji każdego z następujących szczepów antygenu pryszczycy:
- A5 europejskiego,
- A22 środkowowschodniego,
- O1 środkowowschodniego,
- O1 europejskiego,
za maksymalną kwotę 4065 milionów ECU.
2.
Antygeny wymienione w ust. 1 będą dostarczone przez Rhône-Mérieux, Pirbright Laboratory, Ash Road, Surrey w Wielkiej Brytanii.
Artykuł 2
1.
W celu osiągnięcia celów stawianych w art. 1 Komisja zawrze umowę z Rhône-Mérieux w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
2.
Dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa jest upoważniony do podpisania umowy w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich.
3.
Płatności na rzecz Rhône-Mérieux będą realizowane zgodnie z warunkami określonymi w umowach przewidzianych w ust. 1.
Artykuł 3
Antygen zostanie podzielony między cztery banki antygenów w następujący sposób:
Artykuł 4
Decyzja Rady
z dnia 8 listopada 1993 r.
dotycząca nazwy nadanej Radzie po wejściu w życie Traktatu o Unii Europejskiej
(93/591)
Rada jest odtąd nazywana "Radą Unii Europejskiej" i tak jest określana, w szczególności we wszystkich aktach, które przyjmuje, w tym w aktach przyjętych na mocy tytułów V i VI Traktatu o Unii Europejskiej; zatem deklaracje polityczne, jakie Rada przyjmuje w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, będą sporządzane w imieniu "Unii Europejskiej".
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 1993 r.
w sprawie wspólnego stanowiska określonego na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w odniesieniu do ograniczenia stosunków gospodarczych z Libią
(93/614/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając rezolucję 883(93) przyjętą przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych dnia 11 listopada 1993 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Stosunki gospodarcze z Libią zostają ograniczone zgodnie z odpowiednimi przepisami rezolucji 883(93) przyjętej dnia 11 listopada 1993 r. przez Radę Bezpieczeństwa.
2.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 listopada 1993 r.
odnosząca się do ustanowienia Komitetu Naukowego, Technicznego oraz Gospodarczego ds. Rybołówstwa
(93/619/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: wdrożenie wspólnotowego systemu rybołówstwa i akwakultury wymaga wsparcia ze strony wysoko wykwalifikowanego personelu naukowego, w szczególności w zakresie stosowania biologii morskiej oraz rybołówstwa, technologii połowów, ekonomiki rybołówstwa oraz podobnych dyscyplin, w związku z wymaganiami badań w zakresie połowów i akwakultury;
należy uzyskać takie wsparcie od stałego komitetu powołanego w ramach Komisji;
uprawnienia obecnego Komitetu Naukowo-Technicznego ds. Rybołówstwa, ustanowionego decyzją Komisji 79/572/EWG [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, powinny zostać odpowiednio zmienione i, w trosce o przejrzystość, powinna zostać zmieniona również wspomniana decyzja,
NINIEJSZYM STANOWI:
Artykuł 1
Komisja ustanawia niniejszym Naukowy, Techniczny i Ekonomiczny Komitet ds. Rybołówstwa, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
1.
Komisja może konsultować się z Komitetem w sprawie wszystkich problemów związanych z uregulowaniami dotyczącymi dostępu do stref oraz zasobów rybołówstwa Wspólnoty, a także prowadzenia czynności eksploatacyjnych.
2.
Komitet sporządza roczne sprawozdanie na temat sytuacji zasobów połowowych oraz na temat rozwoju rybołówstwa, z odniesieniem do czynników biologicznych, technicznych oraz ekonomicznych.
Komitet składa również sprawozdanie na temat wpływu sytuacji zasobów połowowych na gospodarkę.
3.
Komitet sporządza coroczne sprawozdanie na temat pracy oraz wymogów dotyczących koordynacji badań naukowych, technicznych oraz ekonomicznych dla sektora rybołówstwa i akwakultury.
4.
Komitet może zwrócić uwagę Komisji na każdy z problemów określonych w ust. 1, 2 oraz 3.
Artykuł 3
Komitet składa się z nie więcej niż 28 członków.
Artykuł 4
Komisja nominuje członków Komitetu spośród wysoko wykwalifikowanych naukowców, kompetentnych w dziedzinach określonych w art. 2.
Artykuł 5
Komitet dokonuje wyboru przewodniczącego oraz dwóch wiceprzewodniczących z grona swoich członków.
Ich wybór dokonywany jest poprzez zwykłą większość głosujących członków.
Artykuł 6
1.
Kadencja członka, przewodniczącego oraz wiceprzewodniczącego wynosi dwa lata i jest odnawialna.
Jednakże nie dopuszcza się, aby ponowny wybór przewodniczącego oraz wiceprzewodniczących następował bezpośrednio po pełnieniu przez nich swoich funkcji w ciągu dwóch następujących po sobie dwuletnich okresów.
Pełnienie obowiązków nie podlega wynagrodzeniu.
Po wygaśnięciu dwuletniego okresu członkowie, przewodniczący oraz wiceprzewodniczący pełnią swoją funkcję do czasu zastąpienia ich przez inne osoby bądź odnowienia ich kadencji.
2.
W przypadku gdy członek, przewodniczący lub wiceprzewodniczący nie może kontynuować swojej kadencji, bądź w razie dobrowolnego zrzeczenia się, zostaje on zastąpiony na pozostałą część kadencji, na podstawie art. 4 lub 5, zależnie od okoliczności.
Artykuł 7
1.
Dopuszcza się, aby Komitet, działając we współpracy z urzędnikami Komisji, tworzył wewnętrzne grupy robocze.
2.
Zadaniem grup roboczych będzie składanie sprawozdań Komitetowi w sprawach przez niego wyznaczonych.
Artykuł 8
1.
Komitet oraz grupy robocze zbierają się na żądanie przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji, jak również pozostali pracownicy oraz pełnomocnicy Komisji, biorą udział w spotkaniach Komitetu oraz grup roboczych.
3.
Komisja może wezwać do uczestnictwa w spotkaniach osoby posiadające szczególną wiedzę fachową w zakresie przedmiotu stanowiącego przedmiot badań.
4.
Komisja zapewni obsługę sekretariatu dla Komitetu oraz grup roboczych.
Artykuł 9
1.
Podczas obrad Komitet zajmuje się formułowaniem opinii na żądanie Komisji.
Formułowanie opinii nie odbywa się w trybie głosowania.
Dopuszcza się, aby przy żądaniu opinii przedstawiciel Komisji ustalił termin wydania opinii.
2.
W przypadku jednomyślnego uzgodnienia żądanej opinii przez członków Komitetu Komitet opracowuje wspólne wnioski.
W razie braku jednomyślności różne stanowiska prezentowane w toku obrad zostają włączone do sprawozdania sporządzonego na odpowiedzialność przedstawiciela Komisji.
Artykuł 10
Stosownie do przepisów art. 214 Traktatu nie dopuszcza się, aby członkowie Komitetu ujawniali informacje, które uzyskali w wyniku prac Komitetu, w każdym przypadku gdy przedstawiciel Komisji powiadamia, iż żądana opinia dotyczy spraw poufnych.
W razie zaistnienia takich okoliczności na spotkaniach obecni są jedynie członkowie Komitetu, przedstawiciel Komisji oraz inni pracownicy i pełnomocnicy Komisji.
Artykuł 11
1.
Niniejszym decyzja 79/572/EWG traci moc.
2.
Członkowie Naukowo-Technicznego Komitetu ds. Rybołówstwa, na mocy decyzji uchylonej w ust. 1, pozostają członkami Komitetu do czasu zakończenia ich kadencji.
3.
Przepisy art. 6 stosują się, mutatis mutandis, w czasie zakończenia kadencji członków, określonych w ust. 2.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 1993 r.
ustanawiająca dokument identyfikacyjny (paszport) towarzyszący zarejestrowanym zwierzętom z rodziny koniowatych
(93/623/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje: dokument identyfikacyjny towarzyszący zarejestrowanym zwierzętom z rodziny koniowatych musi pozwalać prześledzić pochodzenie zwierząt oraz musi zawierać wszystkie szczegółowe informacje dotyczące rodowodów zwierząt z rodziny koniowatych;
dnia 26 czerwca 1990 r. Rada przyjęła dyrektywę 90/426/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/36/EWG [3], zgodnie z przedmiotową dyrektywą opracowano specjalne świadectwa zdrowia do celów przywozu zarejestrowanych koni; świadectwa takie nawiązują do dokumentu identyfikacyjnego (paszportu);
na mocy dyrektywy 90/426/EWG dokument identyfikacyjny ma być wydawany przez władze hodowlane lub przez inny właściwy organ kraju pochodzenia zwierzęcia, który prowadzi księgi stadne lub rejestry danej rasy zwierząt, lub przez stowarzyszenie międzynarodowe albo organizację zajmującą się końmi do zawodów lub wyścigów konnych; dokument identyfikacyjny musi zawierać niektóre informacje na temat zdrowia, dające gwarancje odnośnie do stanu zdrowia zwierząt z rodziny koniowatych;
w celu zapewnienia możliwości identyfikacji wszystkich zwierząt z rodziny koniowatych oraz dostępności wszystkich niezbędnych informacji dotyczących ich stanu zdrowia, w szczególności w zakresie szczepień i badań laboratoryjnych, należy ustanowić dokument identyfikacyjny;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Zootechnicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumenty identyfikacyjne towarzyszące zarejestrowanym zwierzętom z rodziny koniowatych muszą być zgodne z przepisami Załącznika.
Artykuł 2
Dokumenty identyfikacyjne określone w art. 1:
- mogą towarzyszyć zarejestrowanym zwierzętom z rodziny koniowatych urodzonym przed dniem 1 stycznia 1998 r.,
- muszą towarzyszyć zarejestrowanym zwierzętom z rodziny koniowatych urodzonym dnia 1 stycznia 1998 r. lub później.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 października 1993 r.
dotycząca zawarcia Konwencji o różnorodności biologicznej
(93/626/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3]
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i jej Państwa Członkowskie uczestniczyły w negocjacjach pod auspicjami Programu Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych związanych z przygotowaniem Konwencji o różnorodności biologicznej,
Konwencja o różnorodności biologicznej została podpisana przez Wspólnotę i wszystkie jej Państwa Członkowskie podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych "Środowisko i Rozwój" w Rio de Janeiro w dniach 3–14 czerwca 1992 r.;
Konwencja, na podstawie jej art. 34, jest otwarta do ratyfikacji, zatwierdzenia lub przyjęcia przez Państwa Członkowskie i regionalne organizacje integracji gospodarczej;
ochrona środowiska jest jednym z celów wspólnotowych, zgodnie z art. 130r Traktatu, który obejmuje zachowanie przyrody i różnorodności biologicznej;
na terytoriach, na których stosuje się Traktat, Wspólnota wprowadziła już wiele środków w celu ochrony różnorodności biologicznej; środki te przyczyniają się i będą się przyczyniać w sposób znaczący do zachowania bioróżnorodności na całym świecie;
zachowanie różnorodności biologicznej stanowi troskę całego świata, a tym samym właściwe jest by Wspólnota i jej Państwa Członkowskie uczestniczyły w międzynarodowych wysiłkach zmierzających do tego samego celu, w szczególności przez wspieranie zachowania oraz zrównoważonego użytkowania różnorodności biologicznej, oraz przyjmując uzgodnione reguły co do jej użytkowania i podziału wynikających z niej korzyści;
w świetle środków przyjętych już przez Wspólnotę w niektórych dziedzinach objętych Konwencją, Wspólnota powinna także podjąć w tych dziedzinach działania na szczeblu międzynarodowym;
pożądane jest by Wspólnota i jej Państwa Członkowskie stały się Umawiającymi się Stronami, w kontekście ich odpowiednich uprawnień w dziedzinach objętych Konwencją, tak by wszystkie obowiązki ustanowione w Konwencji mogły być właściwie wypełniane;
dlatego też Konwencja powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Konwencja o różnorodności biologicznej, podpisana w czerwcu 1992 r. w Rio de Janeiro, zostaje zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Decyzja Komisji
z dnia 17 grudnia 1993 r.
zmieniająca po raz trzeci decyzję 93/197/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych
(93/682/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/36/EWG [2], w szczególności jej art. 15 lit. a) i art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 93/197/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 93/510/EWG [4], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne wymagane przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych;
Państwa Członkowskie napotkały pewne problemy przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych pochodzących z Europy Wschodniej, w szczególności jeśli chodzi o wiarygodność testów laboratoryjnych przeprowadzanych przy przywozie tych zwierząt;
w konsekwencji, należy przewidzieć, aby testy te były przeprowadzane w laboratorium zatwierdzonym w tym celu przez właściwy organ Państwa Członkowskiego przeznaczenia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do decyzji 93/197/EWG, przypis (5) w świadectwie zdrowia B otrzymuje brzmienie:
"(5) W przypadku krajów objętych niniejszym świadectwem, z wyjątkiem Australii, Cypru i Nowej Zelandii, testy laboratoryjne muszą zostać przeprowadzone przez laboratorium zatwierdzone przez Państwo Członkowskie przeznaczenia.
Wyniki testów, poświadczone przez laboratorium, muszą być załączone do świadectwa zdrowia towarzyszącego zwierzęciu."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 listopada 1993 r.
w sprawie stworzenia bazy danych Wspólnoty o wypadkach drogowych
(93/704/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie podjęcia wspólnych działań w celu zmniejszenia liczby wypadków drogowych [2];
Rada i przedstawiciele rządów Państw Członkowskich na posiedzeniu Rady w dniu 21 czerwca 1991 r. przyjęli rezolucję wzywającą Komisję do opracowania i wdrożenia wspólnotowego programu praktycznych środków zmierzających do wprowadzenia w życie nowych wspólnych inicjatyw i porównania doświadczeń narodowych zdobytych w dziedzinach działania i badań odnoszących się do kampanii w sprawie wypadków drogowych i ich skutków dla ofiar [3];
stworzenie bazy danych Wspólnoty o wypadkach drogowych jest jednym z priorytetów wybranych przez grupę roboczą wysokiego szczebla przedstawicieli rządów Państw Członkowskich;
w swojej białej księdze w sprawie przyszłego rozwoju wspólnej polityki transportowej i w swoim oświadczeniu o programie działań w sprawie bezpieczeństwa drogowego Komisja uważa, że ze względu na różnice w poziomach bezpieczeństwa drogowego w różnych Państwach Członkowskich głównym priorytetem w tej dziedzinie powinno być wspieranie wymiany informacji i doświadczeń poprzez ustanowienie bazy danych Wspólnoty;
Państwa Członkowskie gromadzą statystyki wypadków drogowych, do których dochodzi na ich terytoriach, i centralizują dane w plikach komputerowych; obecnie nie ma wspólnej bazy danych pozwalającej na dostęp do tych poszczególnych plików lub zawartych w nich danych;
baza danych, tworzona i zarządzana na poziomie wspólnotowym, umożliwiłaby identyfikację i określenie problemów, ocenę skuteczności przyjętych środków oraz ustalenie przydatności działania Wspólnoty;
Państwa Członkowskie, działając indywidualnie, nie są w stanie stworzyć bazy danych tego typu i nią zarządzać; w związku z tym i zgodnie z zasadą pomocniczości Wspólnota interweniuje w koniecznym zakresie w celu zapewnienia, że dane zawarte w dokumentach statystycznych Państw Członkowskich zgrupowane są razem, i dla zapewnienia ścisłej koordynacji między Państwami Członkowskimi w celu niezakłóconego działania bazy danych Wspólnoty;
pożądane jest uzgodnienie praktycznych aspektów przesyłania danych statystycznych przechowywanych w Państwach Członkowskich do Komisji, w szczególności częstotliwości, terminów, oraz środków w tym celu użytych;
wszelkie analizy problemów bezpieczeństwa drogowego powinny koncentrować się przede wszystkim na wypadkach śmiertelnych lub powodujących uszkodzenie ciała, a nie powinny dotyczyć strat materialnych, do celów takiej analizy nie jest konieczna identyfikacja ofiar wypadków;
Komisja powinna przyjąć przepisy dla zapewnienia ochrony danych statystycznych objętych tajemnicą,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie tworzą statystyki wypadków śmiertelnych lub powodujących uszkodzenie ciała, do których doszło na ich terytoriach.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "wypadek śmiertelny lub powodujący uszkodzenie ciała" oznacza każdą kolizję między użytkownikami drogi, w której uczestniczy co najmniej jeden pojazd w ruchu na drodze publicznej otwartej dla ruchu, i powodującą śmierć lub uszkodzenie ciała jednego albo więcej użytkowników drogi.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przekazują dane o wypadkach śmiertelnych lub powodujących uszkodzenie ciała z danego roku, przechowywane w plikach komputerowych o najwyższym stopniu centralizacji, wyrażone w jednostkach statystycznych, do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich (zwanego dalej "USWE")).
Do celów tej dyrektywy "jednostka statystyczna" oznacza wypadek śmiertelny lub powodujący uszkodzenie ciała.
2.
Dane określone w ust. 1 są przekazywane po raz pierwszy przed dniem 31 marca 1994 r. dla lat 1991 i 1992, a dla lat następnych nie później niż dziewięć miesięcy po końcu danego roku.
3.
Wszelkie dane statystyczne objęte tajemnicą na podstawie przepisów krajowych również powinny być przekazane do USWE, który będzie postępował z nimi zgodnie z rozporządzeniem (Euratom, EWG) nr 1588/90 [4].
4.
Stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5, Komisja określa, które informacje nie powinny być zawarte w przekazywanych plikach.
Artykuł 3
1.
O ile to możliwe, dane muszą być przesyłane za pomocą czytelnego środka, którego typ i format proponuje Komisja.
2.
Jeśli jakieś Państwo Członkowskie poprawi dane statystyczne po ich przesłaniu do USWE, przesyła ono do USWE kompletną kopię uaktualnionego pliku.
3.
Jeśli jakieś Państwo Członkowskie zamierza zmienić formę lub treść swoich plików z danymi, powiadamia najpierw Komisję.
Jeżeli Państwo Członkowskie nanosi poprawki do plików już przesłanych do USWE, zmienione wersje plików muszą również zostać przesłane do USWE.
4.
Każde Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za jakość dostarczanych danych statystycznych.
5.
Komisja jest odpowiedzialna za przetwarzanie otrzymanych danych.
Artykuł 4
1.
Komisja jest odpowiedzialna za upowszechnianie otrzymanych danych.
Stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5, podejmuje decyzje w sprawie procedur dostępu do scentralizowanych przez Komisję statystyk dotyczących wypadków śmiertelnych lub powodujących uszkodzenie ciała, w sprawie wszelkich publikacji i wszelkich innych informacji sprzyjających niezakłóconemu działaniu bazy danych Wspólnoty.
2.
Komisja i Państwa Członkowskie badają wszelkie metodologiczne i techniczne problemy powstałe w związku z tworzeniem i przesyłaniem danych statystycznych lub sposobu, w jaki są one gromadzone, w celu znalezienia rozwiązań, które będą stopniowo prowadziły do tego, aby dane Państw Członkowskich były tak spójne i porównywalne, jak to tylko możliwe.
Na podstawie tego badania Komisja przedkłada Radzie, jeśli będzie to potrzebne, właściwe wnioski.
Artykuł 5
1.
Jeśli istnieje odniesienie do procedury przewidzianej w tym artykule, Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Programu Statystycznego, ustanowiony na mocy decyzji 89/382/EWG, Euratom [5].
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię o tym projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy, w razie potrzeby w drodze głosowania.
Opinia jest włączana do protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo zażądania odnotowania w protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym możliwym zakresie oraz informuje Komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 6
Trzy lata od dnia zastosowania niniejszej decyzji Komisja przedstawia Radzie:
a) sprawozdanie oceniające wyniki wprowadzenia w życie środków przewidzianych w art. 2, 3 i 4, włącznie z opinią, czy warto te działania kontynuować;
b) wnioski wynikające ze sprawozdania, dotyczące możliwości kontynuacji projektu przewidzianego w niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 1993 r.
w sprawie danych statystycznych używanych do ustalenia klucza dla środków finansowych Europejskiego Instytutu Walutowego
(93/716/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 16.1 i 16.2 Protokołu dotyczącego Statutu Europejskiego Instytutu Walutowego załączonego do Traktatu,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Gubernatorów,
uwzględniając opinię Komitetu Walutowego,
Europejski Instytut Walutowy, zwany dalej "EIW", zostanie utworzony w dniu 1 styczna 1994 r.;
EIW zostanie wyposażony w środki własne;
Wielkość środków EIW zostanie ustalona przez Radę EIW;
środki EIW będą pochodzić ze składek wnoszonych przez narodowe banki centralne zgodnie z kluczem określonym w art. 16.2 Protokołu dotyczącego Statutu Europejskiego Instytutu Walutowego;
klucz dla środków finansowych EIW zostanie ustalony przed rozpoczęciem drugiego etapu.
dane statystyczne, które zostaną użyte do ustalenia klucza, zostaną przekazane Komisji zgodnie z zasadami uchwalonymi przez Radę;
zasady uchwalone przez Radę w ramach niniejszej decyzji nie stanowią precedensu dla innych aktów prawnych, które Rada może przyjąć w innych dziedzinach;
należy określić charakter i źródła danych, które zostaną użyte, oraz sposób obliczenia klucza;
dyrektywa Rady nr 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji ustalania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [3] wprowadza procedurę przyjmowania przez Państwa Członkowskie danych dotyczących produktu krajowego brutto w cenach rynkowych. Państwa Członkowskie muszą podjąć wszelkie niezbędne kroki dla zapewnienia, by dane te zostały przekazane Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dane statystyczne użyte do ustalenia klucza wnoszenia składek przez narodowe banki centralne do środków finansowych EIW zostaną przedstawione przez Komisję w trybie określonym w poniższych artykułach.
Artykuł 2
Liczba ludności i produkt krajowy brutto w cenach rynkowych, dalej zwany "PKB cr", zostaną określone zgodnie z obowiązującym Europejskim Systemem Zintegrowanych Rachunków Ekonomicznych (ESA).
PKB cr oznacza PKB cr zdefiniowany w art. 2 dyrektywy 89/130/EWG Euratom.
Artykuł 3
Jako dane dotyczące ludności zostaną przyjęte dane za rok 1992 r.
Średnia całej populacji w ciągu roku zostanie użyta zgodnie z zaleceniami ESA.
Artykuł 4
Jako dane PKB cr zostaną przyjęte dane za poszczególne lata od 1987 do 1991 r.
Dane dotyczące PKB cr poszczególnych Państw Członkowskich będą wyrażone w walucie krajowej w cenach bieżących.
Artykuł 5
Komisja odbierze dane dotyczące ludności (Eurostat) od Państw Członkowskich.
Artykuł 6
Dane dotyczące PKB cr za lata od 1988 do 1991 będą wynikać ze stosowania dyrektywy 89/103/EWG, Euratom.
Komisja odbierze dane za rok 1987 (Eurostat) od Państw Członkowskich, które uzgodnią je z danymi PKB cr za lata 1988–1991.
Artykuł 7
1.
Udział Państwa Członkowskiego w ludności Wspólnoty stanowi jego udział w sumie ludności Państw Członkowskich, wyrażony jako wartość procentowa.
2.
Dane dotyczące PKB cr za każdy rok i każde Państwo Członkowskie, wyrażone w walutach krajowych, zostaną wymienione na liczby w ecu.
Kursem wymiany użytym w tym celu będzie średni kurs wymiany za wszystkie dni robocze w roku.
Dziennym kursem wymiany będzie kurs obliczony przez Komisję i ogłoszony w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
3.
Udział Państwa Członkowskiego w PKB cr Wspólnoty stanowi jego udział w sumie PKB cr danego Państwa Członkowskiego za pięć lat, wyrażony jako wartość procentowa.
Artykuł 8
Ważenie narodowego banku centralnego w kluczu będzie to średnia arytmetyczna udziałów przedmiotowego Państwa Członkowskiego w ludności i PKB cr Wspólnoty.
Artykuł 9
Na poszczególnych etapach obliczeń cyfry będą wyrażone z liczbą miejsc po przecinku wystarczającą dla zapewnienia dokładności.
Ważenie narodowego banku centralnego w kluczu będzie wyrażone cyfrą z czterema miejscami po przecinku.
Artykuł 10
Komisja przekaże dane, o których mowa w niniejszej decyzji, Komitetowi Gubernatorów Banków Centralnych Państw Członkowskich przed dniem 1 stycznia 1994 r.
Decyzja Rady
z dnia 23 listopada 1993 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw win
(93/722/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa wynegocjowana między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw win, pozwoli na podjęcie skuteczniejszych środków w celu wyeliminowania nieuczciwej konkurencji w handlu, na zapewnienie wyższego stopnia ochrony konsumentów i na wspieranie handlu winem między Umawiającymi się Stronami; dlatego jest rzeczą pożądaną zatwierdzić niniejszą Umowę;
w celu ułatwienia wykonania niektórych postanowień Umowy, Komisja powinna zostać upoważniona do wprowadzenia niezbędnych dostosowań technicznych, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 83 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1];
ponieważ postanowienia Umowy są bezpośrednio powiązane ze środkami objętymi wspólną polityką handlową i rolną, niniejsza Umowa musi zostać zawarta na poziomie wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw win oraz załączony do niej Protokół.
Tekst aktów określonych w ust. 1 jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym uprawniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania Umowy i do złożenia dokumentów zatwierdzających przez Wspólnotę.
Przewodniczący Rady dokonuje powiadomienia określonego w art. 19 ust. 1 Umowy.
Artykuł 3
Do celów stosowania art. 13 Umowy niniejszym upoważnia się Komisję do przyjmowania, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 83 rozporządzenia (EWG) nr 822/87, niezbędnych aktów zmieniających Umowę.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 listopada 1993 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rumunią w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw win
(93/726/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa wynegocjowana między Wspólnotą Europejską a Rumunią w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw win przyczyni się do tworzenia skuteczniejszych środków mających na celu wyeliminowanie nieuczciwej konkurencji w handlu, zapewni wyższy poziom ochrony konsumentów i wsparcie handlu winem między Umawiającymi się Stronami; dlatego pożądane jest zatwierdzenie omawianej Umowy;
w celu ułatwienia wykonania niektórych postanowień Umowy Komisja powinna zostać upoważniona do wprowadzenia niezbędnych dostosowań technicznych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 83 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1];
ponieważ postanowienia Umowy są bezpośrednio powiązane ze środkami objętymi wspólną polityką handlową i rolną, omawiana Umowa musi zostać ustanowiona na poziomie wspólnotowym,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Rumunią w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw win oraz protokół i deklaracje do niej załączone zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Komisji.
Teksty aktów określonych w akapicie pierwszym są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy i do złożenia dokumentu zatwierdzenia przez Wspólnotę.
Przewodniczący Rady dokonuje powiadomienia przewidzianego w art. 19 ust. 1 Umowy.
Artykuł 3
Do celów art. 13 Umowy, Komisja zostaje niniejszym upoważniona do zawarcia, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 83 rozporządzenia (EWG) nr 822/87, niezbędnych aktów zmieniających Umowę.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 grudnia 1993 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii, dotyczącego niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa
(93/736/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 3 akapitem pierwszym,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach negocjacji w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) możliwe było wynegocjowanie Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii, dotyczącego niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa;
Porozumienie to jest częścią całkowitego bilansu wyników negocjacji EOG oraz istotnym elementem dla przyjęcia Porozumienia EOG przez Wspólnotę;
Porozumienie to powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii, dotyczące niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa.
Tekst Porozumienia załączony jest do decyzji Rady 93/239/EWG z dnia 15 marca 1993 r. dotyczącej zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Królestwem Szwecji z drugiej strony, w sprawie tymczasowego stosowania Umów dotyczących niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa, podpisanych przez wymienione strony w Oporto dnia 2 maja 1992 r. [2] Artykuł 2 Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji zatwierdzenia Porozumienia przez Wspólnotę [3].
DECYZJA RADY
z dnia 13 grudnia 1993 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczącego niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa
(93/737/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach negocjacji o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) możliwe było wynegocjowanie Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczącego niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa;
Porozumienie to jest częścią całkowitego bilansu wyników negocjacji o EOG oraz zasadniczym elementem przyjęcia Porozumienia EOG przez Wspólnotę;
Porozumienie to powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczące niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa.
Tekst Porozumienia załączony jest do decyzji Rady 93/239/EWG z dnia 15 marca 1993 r. dotyczącej zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Królestwem Szwecji z drugiej strony w sprawie tymczasowego stosowania Umów dotyczących niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa, podpisanych przez wymienione strony w Oporto dnia 2 maja 1992 r[2]. Artykuł 2 Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przyjęcia Porozumienia przez Wspólnotę[3].
Decyzja Rady
z dnia 13 grudnia 1993 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w sprawie rybołówstwa
(93/739/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 w powiązaniu z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach negocjacji w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) stało się możliwe wynegocjowanie Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w sprawie rybołówstwa;
Porozumienie jest częścią ogólnego bilansu wyników negocjacji EOG oraz niezbędnym elementem do zatwierdzenia przez Wspólnotę Porozumienia EOG;
Porozumienie to powinna zostać zatwierdzone,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w sprawie rybołówstwa.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady notyfikuje zatwierdzenie Porozumienia przez Wspólnotę.
Decyzja Rady
z dnia 13 grudnia 1993 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego Umowy w sprawie rybołówstwa zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii
(93/740/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 w powiązaniu z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach negocjacji w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) stało się możliwe wynegocjowanie Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, dotyczącego Umowy w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii;
niniejsze Porozumienie jest częścią ogólnego bilansu wyników negocjacji EOG oraz niezbędnym elementem Porozumienia EOG do zatwierdzenia przez Wspólnotę;
niniejsze Porozumienie powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów odnoszące się do Umowy w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.
Tekst załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady notyfikuje zatwierdzenie Porozumienia przez Wspólnotę.
Dyrektywa Komisji 93/1/EWG
z dnia 21 stycznia 1993 r.
zmieniająca dyrektywę 77/535/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod pobierania próbek i analizowania nawozów
(Metody analizy pierwiastków śladowych)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/530/EWG [2], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8a Traktatu ustala obszar bez wewnętrznych granic, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
dyrektywa 89/530/EWG uzupełnia i zmienia dyrektywę 76/116/EWG w odniesieniu do pierwiastków śladowych boru, kobaltu, miedzi, żelaza, manganu, molibdenu i cynku w nawozach;
dyrektywa Komisji 77/535/EWG [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 89/519/EWG [4], przewiduje urzędowe kontrole nawozów Wspólnoty w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów wspólnotowych dotyczących jakości i składu nawozów; dyrektywa 77/535/EWG powinna być uzupełniona tak, aby nawozy, do których stosuje się dyrektywa 89/530/EWG, też mogły być sprawdzane;
uwzględniając zakres i skutki proponowanego działania, środki wspólnotowe przewidziane w niniejszej dyrektywie są nie tylko konieczne, ale niezbędne do uzyskania ustalonych celów, cele te nie mogą zostać osiągnięte przez Państwa Członkowskie indywidualnie i ich osiągnięcie na poziomie wspólnotowym jest już przewidziane w dyrektywie 76/116/EWG;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w celu zniesienia barier technicznych w handlu nawozami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tekst wymieniony w Załączniku do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika II do dyrektywy 77/535/EWG.
2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. Artykuł 3
Dyrektywa Komisji 93/2/EWG
z dnia 28 stycznia 1993 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy Rady 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 90/654/EWG [2], w szczególności jej art. 21 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z aktualną wiedzą naukową i techniczną wydaje się, że niektóre odmiany owsa (Avena sativa)"owies nagi" mają potencjalną wartość jako pasza;
trudno jest jednak wyprodukować materiał siewny tych odmian o zdolności kiełkowania równej tej, jaką normalnie osiągają nasiona odmian owsa;
w dyrektywie 88/506/EWG [3] Komisja zadeklarowała, że, w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, dla odmian owsa "owies nagi" minimalna zdolność kiełkowania równa 85 % czystych nasion określona dla owsa w załączniku II do dyrektywy 66/402/EWG powinna być zredukowana do 75 %;
niniejsza redukcja obowiązywała jedynie do dnia 31 grudnia 1992 r., aby kolejne dane techniczne o tych odmianach mogły być zebrane i ocenione;
kolejne dane techniczne wykazały, że celowa jest kontynuacja redukcji na czas nieokreślony;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II sekcja 2 część B lit. d) do dyrektywy 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
"d) w przypadku odmian Avena sativa, które są urzędowo klasyfikowane jako "owies nagi", minimalna zdolność kiełkowania jest zredukowana do 75 % czystego materiału siewnego.
W takim przypadku oficjalna etykieta posiada adnotację "minimalna zdolność kiełkowania 75 %"."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej do dnia 31 maja 1993 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji przepisy prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/5/EWG
z dnia 25 lutego 1993 r.
w sprawie pomocy Komisji i współpracy Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzenie i właściwe działanie rynku wewnętrznego dla środków spożywczych czyni niezbędnym badanie i ocenianie naukowe badań związanych z żywnością, w szczególności badań dotyczących zdrowia ludzkiego;
konsumenci są uprawnieni do polityki żywnościowej Wspólnoty, która wspiera bezpieczną żywność, w szczególności dotyczącą zagadnień żywieniowych, mikrobiologicznych i toksykologicznych;
w celu pomocy w realizacji tego zadania Komisja ustanawia Komitet Naukowy ds. Żywności, decyzją 74/234/EWG [4];
konsultacje tego komitetu są obecnie wymagane, w odniesieniu do zdrowia publicznego, wieloma dyrektywami, takimi jak te dotyczące dietetycznych środków spożywczych, materiałów i artykułów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, dodatków, substancji zapachowych i rozpuszczalników ekstrahujących;
Komitet Naukowy ds. Żywności powinien być włączony znacznie szerzej w polityki Wspólnoty dotyczące żywności, diety i zdrowia publicznego;
proces uzyskiwania zadowalających podstaw naukowych dla spraw związanych z bezpieczeństwem żywności musi, w interesie konsumentów i przemysłu, być niezależny, przejrzysty i skuteczny oraz musi odzwierciedlać sytuację istniejącą we wszystkich Państwach Członkowskich;
w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania tego komitetu Wspólnota potrzebuje naukowego wsparcia ze wszystkich Państw Członkowskich;
Wspólnota także potrzebuje naukowego wsparcia w innych badaniach do celów interesu publicznego niezbędnych do funkcjonowania rynku wewnętrznego, takich jak obchodzenie się z przypadkami skażenia żywności i ogólnie, tam gdzie to jest konieczne, ustanowienie nowych reguł dotyczących środków spożywczych, które mogą mieć wpływ na zdrowie ludzkie;
w celu zapewnienia, że takie zadania są wykonywane, Komisja musi posiadać dostęp do informacji i pomocy jakimi dysponują Państwa Członkowskie, które muszą ułatwiać wypełnienie tych zadań;
w Państwach Członkowskich istnieje wiele organów, których zadaniem jest zapewnienie ich rządom odpowiedzi naukowej na pytania dotyczące środków spożywczych; niezbędne jest używanie tych zasobów skutecznie w celu wsparcia działalności Wspólnoty przez współpracę;
Państwa Członkowskie podejmą wszystkie niezbędne środki, włączając środki finansowe, w ramach ich dostępnych zasobów, aby umożliwić ich właściwym władzom i organom współpracę z Komisją i udzielić jej pomocy jakiej potrzebuje w naukowym badaniu, w ramach interesu publicznego, zagadnień dotyczących żywności;
dlatego muszą być zbliżone przepisy regulujące te organy, tak by mogły one współpracować z Komisją, czego celem byłoby przede wszystkim opracowywanie przyszłych reguł zapewniających swobodny przepływ środków spożywczych, na podstawie wszystkich dostępnych danych naukowych;
niezbędne jest zapewnienie i wzmocnienie uprawnień i kompetencji Komitetu Naukowego ds. Żywności, szczególnie mające na celu zwiększenie skuteczności Wspólnoty w kwestiach żywności;
niezbędne jest ustanowienie przepisów dla państw trzecich do udziału w tej współpracy;
Komisja musi być odpowiedzialna za zarządzanie tą współpracą, a Państwa Członkowskie z ich strony muszą pomagać w tym zadaniu, w odniesieniu do Komitetu Naukowego ds. Żywności;
wprowadzenie rynku wewnętrznego powinno spowodować wzrost udziału Wspólnoty w spotkaniach i pracach nad zagadnieniem środków spożywczych, w organizacjach międzynarodowych a także współpracy dwustronnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić ich właściwym władzom i organom współpracę z Komisją oraz, jeżeli to konieczne, udzielić im pomocy w naukowym badaniu, w ramach interesu publicznego, zagadnień dotyczących żywności, w szczególności w zakresie zdrowia publicznego, przez takie dyscypliny, jak te związane z medycyną, żywieniem, toksykologią, biologią, higieną, technologią żywności, biotechnologią, nowatorskiej żywności i procesów, technik oceny ryzyka, fizyki, chemii.
2. a) Procedura współpracy zawarta w niniejszej dyrektywie stosuje się, gdy uchwała Rady wymaga opinii Komitetu Naukowego ds. Żywności.
b) gdzie właściwe jest, stosowanie procedury współpracy niniejszej dyrektywy w odniesieniu do kwestii dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, wynikających ze spożycia żywności, powinno być zgodne z procedurą ustanowioną w art. 5.
Artykuł 2
Każde Państwo Członkowskie wyznacza władzę lub organ, odpowiedzialne za współpracę z Komisją i za podział zadań, o których mowa w art. 3, między odpowiednimi instytucjami znajdującymi się na ich terytorium oraz niezwłocznie powiadamia Komisję.
Komisja publikuje i uaktualnia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz wyznaczonych władz, określonych w pierwszym ustępie.
Każda wyznaczona władza wysyła do Komisji wykaz instytucji biorących udział w procedurze współpracy w zakresie jej uprawnień i wszystkie zmiany do tego wykazu.
Komisja wysyła powyższe informacje do wyżej wymienionych władz i innych zainteresowanych stron.
Artykuł 3
1.
Podstawowe zadania dokonywane przez instytucje biorące udział we współpracy powinny zawierać zadania zawarte w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
2.
Następujące środki powinny zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 5:
- ustanowienie reguł administracyjnego zarządzania współpracą, włączając:
- środki w celu zapewnienia przejrzystości zaleceń Komitetu Naukowego ds. Żywności,
- procedury przedstawiania i oceny akt;
- ustanowienie i uaktualnianie, co najmniej co sześć miesięcy, spisu zadań i ich powiązanych priorytetów.
3.
Zadania przeprowadzane zgodnie ze spisem, zatwierdzonym zgodnie z ust. 2 tiret drugie, będą rozesłane zgodnie z procedurą określoną w art. 5, na podstawie ekspertyzy naukowej i w ramach dostępnych zasobów w Państwach Członkowskich.
Artykuł 4
Komisja może, po konsultacjach z władzami lub organami wspomnianymi w art. 2, zaprosić do udziału instytucje z państw trzecich, na zasadach dobrowolności, do prowadzenia zadań niezbędnych do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy, w szczególności zadań wymienionych w spisie wspomnianym w art. 3 ust. 2 tiret drugie. Gdy instytucja w państwie trzecim zgodziła się na wykonywanie zadań, Komisja powinna wziąć taki udział pod uwagę podczas rozmieszczania zadań jak określono art. 3 ust. 3.
W żadnym przypadku udział opisany w akapicie pierwszym nie może pociągać za sobą opłat z budżetu Wspólnoty.
Artykuł 5
Komisja jest wspierana przez Stały Komitet ds. Żywności ustanowiony decyzją 69/414/EWG [5], zwany dalej "Komitetem".
Przedstawiciele Komisji dostarczą Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet dostarczy swoją opinię na temat projektu w czasie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia będzie przyjęta większością, określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu będą ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
Komisja przyjmuje przedstawione środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub żadna opinia nie została dostarczona, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek dotyczący środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania do Rady Rada nie podjęła działań, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję, poza przypadkiem, gdy Rada zadecydowała przeciwko wyżej wymienionym środkom większością głosów.
Artykuł 6
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie strukturę, prace oraz skuteczność Komitetu Naukowego ds. Żywności w ciągu trzech lat od wykonania niniejszej dyrektywy, a następnie co trzy lata.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 czerwca 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/6/EWG
z dnia 15 marca 1993 r.
w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: głównym celem dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [4] jest umożliwienie przedsiębiorstwom inwestycyjnym, posiadającym zezwolenia przyznane przez właściwe władze ich Państw Członkowskich i nadzorowanym przez te władze, swobodnego zakładania filii i świadczenia usług w innych Państwach Członkowskich; w tym celu dyrektywa zapewnia koordynację przepisów w zakresie przyznawania zezwoleń przedsiębiorstwom inwestycyjnym i prowadzenia przez nich działalności;
powyższa dyrektywa nie ustanawia jednak wspólnych zasad dotyczących wielkości funduszy własnych przedsiębiorstw inwestycyjnych ani nawet nie ustala wymaganego poziomu kapitału założycielskiego takich przedsiębiorstw; dyrektywa ta nie ustanawia wspólnych ram monitorowania ryzyka, które przedsiębiorstwa te ponoszą; w kilku przepisach tej dyrektywy wspomina się o innej inicjatywie Wspólnoty, która ma na celu właśnie koordynację rozwiązań w tych dziedzinach;
przyjęte podejście zakłada dokonanie jedynie zasadniczej harmonizacji w zakresie niezbędnym i dostatecznym, aby zapewnić wzajemne uznawanie zezwolenia i systemów nadzoru ostrożnościowego; podjęcie działań w celu przyjęcia wspólnej definicji funduszy własnych przedsiębiorstw inwestycyjnych, ustalenia wymaganego poziomu ich kapitału założycielskiego oraz ustanowienia wspólnych ram dla monitorowania ryzyka obciążającego działalność tych przedsiębiorstw stanowi nieodzowny element harmonizacji, koniecznej dla zastosowania zasady wzajemnego uznawania w ramach wewnętrznego rynku finansowego;
właściwe jest zróżnicowanie wymaganego poziomu kapitału założycielskiego w zależności od zakresu działalności określonego w zezwoleniu przyznanemu przedsiębiorstwu inwestycyjnemu;
należy zezwolić istniejącym przedsiębiorstwom inwestycyjnym na kontynuowanie swojej działalności, pod określonymi warunkami, nawet wówczas gdy nie sprostają one wymogom w zakresie minimalnego poziomu kapitału założycielskiego dla przedsiębiorstw nowo powstałych;
Państwa Członkowskie mają także możliwość ustanowienia przepisów bardziej restrykcyjnych, aniżeli te przewidziane w niniejszej dyrektywie;
niniejsza dyrektywa stanowi część szerszego wysiłku międzynarodowego zmierzającego do zbliżenia do siebie obowiązujących przepisów dotyczących nadzoru nad przedsiębiorstwami inwestycyjnymi i instytucjami kredytowymi (zbiorowo zwanymi dalej "instytucjami");
wspólne normy podstawowe dotyczące funduszy własnych instytucji stanowią kluczowy element rynku wewnętrznego w sektorze usług inwestycyjnych, gdyż fundusze własne służą zapewnieniu ciągłości działania instytucji oraz ochronie inwestorów;
na wspólnym rynku finansowym poszczególne instytucje, zarówno przedsiębiorstwa inwestycyjne, jak i instytucje kredytowe, bezpośrednio konkurują ze sobą;
z tych względów pożądane jest równe traktowanie instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych;
w przypadku instytucji kredytowych dyrektywa Rady 89/647/EWG z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie współczynnika wypłacalności dla instytucji kredytowych [5] wprowadziła już wspólne normy w zakresie nadzorowania i monitorowania ryzyka kredytowego;
niezbędne jest opracowanie wspólnych norm dotyczących ryzyka rynkowego, wynikającego z działalności instytucji kredytowych oraz ustalenie równoległych ram nadzorowania ryzyka, które ponoszą instytucje, zwłaszcza ryzyka rynkowego, w szczególności ryzyka pozycji, ryzyka kontrahenta/ryzyka rozliczenia i ryzyka walutowego;
niezbędne jest wprowadzenie pojęcia "portfel handlowy", który obejmuje pozycje otwierane w papierach wartościowych i innych instrumentach finansowych, przeznaczonych do obrotu a obciążonych głównie ryzykiem rynkowym, jak również zaangażowania wynikające z określonych usług finansowych świadczonych na rzecz klientów;
pożądane jest, aby instytucje prowadzące jedynie znikomą działalność w ramach portfela handlowego, w ujęciu zarówno względnym, jak i bezwzględnym, miały możliwość stosowania przepisów dyrektywy 89/647/EWG, a nie musiały przestrzegać wymogów określonych w załącznikach I i II do niniejszej dyrektywy;
istotne jest, aby przy monitorowaniu ryzyka rozliczenia/ryzyka dostawy uwzględnić istnienie systemów dających adekwatny poziom zabezpieczenia, które ogranicza takie ryzyko;
w każdym przypadku instytucje muszą przestrzegać przepisów niniejszej dyrektywy w zakresie pokrycia funduszami własnymi ryzyka walutowego obciążającego całokształt ich działalności; należy ustalać niższe wymogi kapitałowe dla pozycji w walutach ściśle ze sobą skorelowanych, gdy korelacja taka została potwierdzona badaniami statystycznymi lub wynika z obowiązujących umów międzyrządowych, zwłaszcza w perspektywie utworzenia Europejskiej Unii Walutowej;
istnienie we wszystkich instytucjach wewnętrznych systemów monitorowania i kontroli ryzyka stopy procentowej, obciążającego całą działalność tych instytucji stanowi szczególnie istotny sposób ograniczania tego ryzyka do minimum; w związku z tym systemy takie muszą podlegać nadzorowi ze strony właściwych organów;
Dyrektywa Rady 92/121/EWG z dnia 21 grudnia 1992 r. w sprawie nadzoru i kontroli wysokiego ryzyka ponoszonego przez instytucje kredytowe [6] nie miała na celu ustanowienia wspólnych zasad monitorowania koncentracji zaangażowań w zakresie działalności, która zasadniczo obciążona jest ryzykiem rynkowym; w dyrektywie tej wspomina się o innej inicjatywie Wspólnoty, która ma na celu przyjęcie wymaganej koordynacji rozwiązań w tej dziedzinie;
niezbędne jest przyjęcie wspólnych zasad monitorowania i kontroli koncentracji zaangażowań przedsiębiorstw inwestycyjnych;
fundusze własne instytucji kredytowych zostały już zdefiniowane w dyrektywie Rady 89/299/EWG z dnia 17 kwietnia 1989 r. w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych [7];
powyższa definicja stanowiła podstawę do zdefiniowania funduszy własnych instytucji;
istnieją jednak względy stanowiące o tym, że do celów niniejszej dyrektywy definicja funduszy własnych instytucji może różnić się od definicji zawartej w wyżej wspomnianej dyrektywie, celem uwzględnienia szczególnego charakteru tych rodzajów działalności prowadzonej przez instytucje, które narażone są głównie na ryzyko rynkowe;
dyrektywa Rady 92/30/EWG z dnia 6 kwietnia 1992 r. w sprawie nadzoru skonsolidowanego nad instytucjami kredytowymi [8] ustala zasadę konsolidacji; dyrektywa ta nie ustanawia wspólnych zasad konsolidacji w przypadku instytucji finansowych, których działalność zasadniczo obciążona jest ryzykiem rynkowym; w dyrektywie tej wspomina się o innej inicjatywie Wspólnoty, która ma na celu przyjęcie skoordynowanych działań w tej dziedzinie;
dyrektywa 92/30/EWG nie ma zastosowania do grup, w których skład wchodzi jedno przedsiębiorstwo inwestycyjne lub więcej takich przedsiębiorstw, lecz nie wchodzi żadna instytucja kredytowa; ustalono jednak, że pożądane będzie ustanowienie wspólnych ram wprowadzenia nadzoru skonsolidowanego nad przedsiębiorstwami inwestycyjnymi;
od czasu do czasu może zaistnieć konieczność dokonania technicznych korekt szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy celem uwzględnienia nowych zjawisk w dziedzinie usług inwestycyjnych; Komisja odpowiednio zaproponuje niezbędne korekty;
Rada w późniejszym terminie przyjmie tryb dokonywania korekt celem dostosowania niniejszej dyrektywy do wymogów postępu technicznego, zgodnie z postanowieniami decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającej procedury stosowania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [9]; do tego czasu Rada, na wniosek Komisji, sama dokonuje takich korekt;
należy wprowadzić przepis dotyczący ponownej oceny niniejszej dyrektywy w ciągu trzech lat od dnia jej wejścia w życie, w świetle zgromadzonych doświadczeń, rozwoju wydarzeń na rynkach finansowych i prac przeprowadzonych w międzynarodowych gremiach organów nadzorczych; ocena ta obejmie również ewentualny przegląd obszarów, które mogą wymagać modyfikacji technicznych;
istnieje tak ścisły związek między niniejszą dyrektywą a dyrektywą 93/22/EWG w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych, że wejście w życie tych dyrektyw w różnych terminach mogłoby prowadzić do zakłócenia konkurencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie stosują wymogi określone w niniejszej dyrektywie wobec przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych, zgodnie z definicjami zawartymi w art. 2.
2.
Państwo Członkowskie może nakładać na przedsiębiorstwa inwestycyjne i instytucje kredytowe, którym przyznało zezwolenie, dodatkowe lub bardziej restrykcyjne wymogi.
DEFINICJE
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "instytucje kredytowe" oznaczają wszystkie instytucje, które spełniają kryteria definicji zawartej w art. 1 tiret pierwsze pierwszej dyrektywy Rady 77/780/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [10], które podlegają przepisom dyrektywy 89/647/EWG;
2) "przedsiębiorstwo inwestycyjne" oznacza instytucję, w rozumieniu art. 1 pkt 2 dyrektywy 93/22/EWG, która podlega przepisom tej dyrektywy, z wyłączeniem:
- instytucji kredytowych,
- przedsiębiorstw miejscowych, według definicji zawartej w pkt 20 niniejszego artykułu, oraz
- przedsiębiorstw, które jedynie przyjmują i przekazują zlecenia inwestorów, a nie przechowują środków lub papierów wartościowych swoich klientów, i które z tego powodu nie mogą w żadnym momencie być zadłużone wobec tych klientów;
3) "instytucje" oznaczają instytucje kredytowe i przedsiębiorstwa inwestycyjne;
4) "uznane przedsiębiorstwa inwestycyjne z państw trzecich" oznaczają przedsiębiorstwa, które, gdyby założyły jednostkę w państwie Wspólnoty, byłyby objęte definicją przedsiębiorstwa inwestycyjnego zawartą w ust. 2, które posiadają zezwolenie przyznane w państwie trzecim i które podlegają regułom ostrożnościowym, uznawanym przez właściwe władze za przynajmniej równie restrykcyjne, jak reguły ustanowione w niniejszej dyrektywie;
5) "instrumenty finansowe" oznaczają instrumenty wyszczególnione w sekcji B Załącznika do dyrektywy 93/22/EWG;
6) "portfel handlowy" instytucji obejmuje:
a) pozycje otwierane na własny rachunek w instrumentach finansowych przeznaczonych do odsprzedaży i/lub nabywane przez instytucję z zamiarem uzyskania krótkoterminowych korzyści płynących z aktualnej i/lub spodziewanej różnicy pomiędzy ceną nabycia a ceną sprzedaży bądź też z innych zmian cen lub stóp procentowych, jak również pozycje w instrumentach finansowych powstałe w wyniku usług brokerskich z dopasowaniem kwot kapitałowych, oraz pozycje otwierane celem zabezpieczenia innych składników portfela handlowego;
b) zaangażowania wynikające z transakcji nierozliczonych, z dostaw instrumentów do rozliczenia w późniejszym terminie i z pozagiełdowych instrumentów pochodnych, o których mowa w załączniku II ust. 1, 2, 3 i 5, zaangażowania wynikające z umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu i z udzielania pożyczek papierów wartościowych, gdy transakcje te, o których mowa w ust. 4 załącznika II, odnoszą się do papierów zaliczonych do portfela handlowego według definicji podanej w lit. a), oraz zaangażowania wynikające z umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu i z zaciągania pożyczek papierów wartościowych opisanych w tym samym ustępie, pod warunkiem uzyskania zgody właściwych organów, o ile wszystkie te transakcje spełniają warunki określone poniżej bądź to w ppkt i), ii), iii) i v), bądź też w ppkt iv) i v):
i) zaangażowania podlegają codziennej wycenie według procedur ustanowionych w załączniku II;
ii) wartość zabezpieczenia jest korygowana celem uwzględnienia istotnych zmian wartości papierów będących przedmiotem danej umowy lub transakcji, według zasad uznanych za dopuszczalne przez właściwe władze;
iii) umowa lub warunki transakcji przewidują, iż w przypadku nieuregulowania transakcji ze strony kontrahenta roszczenia danej instytucji zostają automatycznie i bezzwłocznie zaspokojone z należności tego kontrahenta drogą kompensaty;
iv) dana umowa lub transakcja została zawarta z kontrahentem profesjonalnym;
v) takie umowy i transakcje są wyłącznie zawierane do celów ogólnie przyjętych i właściwych, z wyłączeniem transakcji sztucznych, w szczególności tych, które nie mają charakteru krótkoterminowego; oraz
c) zaangażowania z tytułu opłat, prowizji, odsetek, dywidend i depozytów gwarancyjnych wymaganych przy giełdowych instrumentach pochodnych, które są bezpośrednio związane z pozycjami w portfelu handlowym, o których mowa w załączniku II ust. 6.
Poszczególne pozycje zostają zaliczone do portfela handlowego lub wyłączone z tego portfela według obiektywnych procedur, w tym standardów rachunkowości obowiązujących w danej instytucji, procedury te oraz ich konsekwentne przestrzeganie podlegają ocenie właściwych organów;
7) "przedsiębiorstwo macierzyste", "przedsiębiorstwo zależne" i "instytucja finansowa" używane są zgodnie z definicjami zawartymi w art. 1 dyrektywy 92/30/EWG;
8) "finansowa spółka holdingowa" oznacza instytucję finansową, której przedsiębiorstwa zależne są wyłącznie lub głównie instytucjami kredytowymi, przedsiębiorstwami inwestycyjnymi lub innymi instytucjami finansowymi, przy czym przynajmniej jeden z tych podmiotów jest instytucją kredytową bądź przedsiębiorstwem inwestycyjnym;
9) "wagi ryzyka" oznaczają stopnie ryzyka kredytowego mające zastosowanie do poszczególnych kontrahentów, stosownie do postanowień dyrektywy 89/647/EWG.
Jednakże aktywom stanowiącym roszczenia od przedsiębiorstw inwestycyjnych lub uznanych przedsiębiorstw inwestycyjnych państw trzecich, innym zaangażowaniom wobec takich przedsiębiorstw oraz zaangażowaniom wobec uznanych izb rozliczeniowych i giełd zostają przypisane te same wagi, jakie przypisuje się w przypadku, gdy kontrahent jest instytucją kredytową;
10) "pozagiełdowe instrumenty pochodne" oznaczają kontrakty stopy procentowej i kontrakty wymiany walutowej, o których mowa w załączniku II do dyrektywy 89/647/EWG, oraz kontrakty pozabilansowe odnoszące się do akcji, pod warunkiem że żadne kontrakty tego typu nie są przedmiotem obrotu na uznanych giełdach, na których podlegają codziennym wymogom regulowania depozytów gwarancyjnych, w przypadku kontraktów walutowych pierwotny termin rozliczenia każdego kontraktu tego rodzaju wynosi ponad 14 dni kalendarzowych;
11) "rynek regulowany" oznacza rynek, który spełnia kryteria definicji zawartej w art. 1 pkt 13 dyrektywy 93/22/EWG;
12) "pozycje o obniżonym ryzyku" oznaczają pozycje długie i krótkie w aktywach, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/647/EWG, oraz w instrumentach dłużnych emitowanych przez przedsiębiorstwa inwestycyjne lub uznane przedsiębiorstwa inwestycyjne państw trzecich. Termin ten oznacza także pozycje długie i krótkie w innych instrumentach dłużnych, o ile instrumenty te spełniają następujące warunki: po pierwsze, instrumenty te muszą być dopuszczone do obrotu na przynajmniej jednym rynku regulowanym w Państwie Członkowskim lub na giełdzie w państwie trzecim, pod warunkiem że giełda ta jest uznawana przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego; po drugie, instrumenty te muszą być uważane przez daną instytucję za dostatecznie płynne, a jednocześnie, z uwagi na wypłacalność emitenta, muszą być obciążone ryzykiem niewykonania zobowiązań ze strony kontrahenta w stopniu porównywalnym z aktywami wymienionymi w art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/647/EWG bądź też w stopniu niższym; sposób oceny tych instrumentów podlega badaniu przez właściwe władze, które obalają opinię instytucji, jeśli uznają, że dany instrument jest obciążony zbyt wysokim stopniem ryzyka niewykonania zobowiązań ze strony kontrahenta, aby został zaliczony do pozycji o obniżonym ryzyku.
Niezależnie od powyższego do czasu dalszej koordynacji w tym zakresie właściwe władze mają możliwość, wedle własnego uznania, zaliczania do pozycji o obniżonym ryzyku instrumentów, które cechują się dostateczną płynnością i z uwagi na wypłacalność emitenta są obciążone ryzykiem niewykonania zobowiązań ze strony kontrahenta w stopniu porównywalnym z aktywami wymienionymi w art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/647/EWG bądź też w stopniu niższym.
W takich przypadkach owe ryzyko związane z tymi instrumentami musiało być ocenione na takim poziomie przez przynajmniej dwie agencje ratingowe uznawane przez właściwe władze bądź też przez jedną taką agencję, o ile instrumenty te nie otrzymały niższej oceny od żadnej innej agencji ratingowej uznawanej przez właściwe władze.
Właściwe władze mogą jednak odstąpić od warunku określonego w powyższym zdaniu, jeśli uznają, że byłoby to niewłaściwe ze względu np. na charakterystykę rynku, emitenta lub emisji czy też ze względu na określone połączenie takich czynników.
Ponadto właściwe władze wymagają od instytucji, aby przypisały instrumentom, które odznaczają się szczególnie wysokim stopniem ryzyka z uwagi na niedostateczną płynność lub wypłacalność emitenta, maksymalną wagę wykazaną w tabeli nr 1 zamieszczonej w załączniku I ust. 14.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego regularnie przekazują Radzie i Komisji informacje o metodach stosowanych przy ocenie pozycji o ograniczonym ryzyku, a w szczególności o metodach wykorzystywanych do oceny stopnia płynności danej emisji i wypłacalności emitenta;
13) "zaangażowania wobec rządów centralnych" oznaczają pozycje długie i krótkie w aktywach, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/647/EWG, oraz w instrumentach, którym przypisano wagę ryzyka 0 % w art. 7 tej dyrektywy;
14) "zamienne papiery wartościowe" oznaczają papiery wartościowe, które posiadacz ma możliwość zamiany na inne papiery, zazwyczaj na akcje w kapitale emitenta;
15) "gwarancja subskrypcyjna" oznacza instrument dający posiadaczowi prawo do nabycia określonej liczby akcji zwykłych lub obligacji po ustalonej cenie w terminie do daty wygaśnięcia gwarancji.
Rozliczenie gwarancji subskrypcyjnej może nastąpić bądź przez dostawę papierów, bądź przez odpowiednią płatność gotówkową;
16) "zabezpieczona gwarancja subskrypcyjna" oznacza instrument wyemitowany przez podmiot inny niż emitent instrumentu będącego przedmiotem gwarancji, dający posiadaczowi prawo, w terminie do daty wygaśnięcia gwarancji, do nabycia określonej liczby akcji zwykłych lub obligacji po ustalonej cenie bądź też do uzyskania dochodu lub uniknięcia straty w odniesieniu do fluktuacji indeksu obejmującego instrumenty finansowe wyszczególnione w sekcji B Załącznika do dyrektywy 93/22/EWG;
17) "umowa z udzielonym przyrzeczeniem odkupu" i "umowa z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu" oznaczają jakąkolwiek umowę, zgodnie z którą instytucja lub jej kontrahent przekazuje drugiej stronie papiery wartościowe lub gwarantowane prawa odnośnie do tytułu do tych papierów, gdy gwarancji takiej udzieliła uznana giełda posiadająca prawo do owych papierów, przy czym umowa nie zezwala instytucji jednocześnie przekazać ani zastawić danych papierów na rzecz więcej niż jednego kontrahenta, a warunkiem transakcji jest zobowiązanie odkupu tych papierów (lub papierów zastępczych o tych samych cechach) po określonej cenie w ustalonym terminie przyszłym bądź też w terminie, który ustali strona przekazująca papiery; dla instytucji sprzedającej papiery wartościowe transakcja ta stanowi "umowę z udzielonym przyrzeczeniem odkupu", natomiast dla instytucji kupującej papiery stanowi ona "umowę z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu".
Umowa z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu traktowana jest jako transakcja z kontrahentem profesjonalnym, gdy kontrahent ten objęty jest koordynacją środków ostrożnościowych na poziomie Wspólnoty lub jest instytucją kredytową strefy A w rozumieniu definicji zawartej w dyrektywie 89/647/EWG bądź uznanym przedsiębiorstwem inwestycyjnym państw trzecich, a także wówczas, gdy transakcja została zawarta z uznaną izbą rozliczeniową lub giełdą;
18) "udzielanie pożyczki papierów wartościowych" i "zaciągnięcie pożyczki papierów wartościowych" oznaczają jakiekolwiek transakcje, zgodnie z którymi instytucja lub jej kontrahent przekazuje drugiej stronie papiery wartościowe, otrzymując odpowiednie zabezpieczenie, a warunkiem transakcji jest zobowiązanie drugiej strony do zwrotu papierów odpowiadających papierom otrzymanym w danym terminie przyszłym lub na żądanie strony przekazującej te papiery; dla instytucji przekazującej papiery wartościowe transakcja taka stanowi transakcję "udzielenia pożyczki papierów wartościowych", natomiast dla instytucji otrzymującej papiery stanowi ona transakcję "zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych".
Zaciągnięcie pożyczki papierów wartościowych traktowane będzie jako transakcja z kontrahentem profesjonalnym, gdy kontrahent ten objęty jest koordynacją środków ostrożnościowych na poziomie Wspólnoty lub jest instytucją kredytową strefy A w rozumieniu definicji zawartej w dyrektywie 89/647/EWG bądź uznanym przedsiębiorstwem inwestycyjnym z państwa trzeciego, a także wówczas, gdy transakcja została zawarta z uznaną izbą rozliczeniową lub giełdą;
19) "bezpośredni uczestnik rozliczeń" oznacza członka giełdy lub izby rozliczeniowej pozostającej w bezpośrednim stosunku umownym z centralnym kontrahentem (gwarantem rynku); pośredni uczestnicy rozliczeń muszą swoje transakcje rozliczać za pośrednictwem uczestnika bezpośredniego;
20) "przedsiębiorstwo miejscowe" oznacza przedsiębiorstwo działające wyłącznie na własny rachunek na giełdzie opcji lub terminowych kontraktów na instrumenty finansowe bądź też na rachunek innych członków tej samej giełdy lub kwotujące dwustronnie dla nich ceny, które posiada gwarancję bezpośredniego uczestnika rozliczeń tej giełdy.
Odpowiedzialność za egzekwowanie wykonania kontraktów zawartych przez takie przedsiębiorstwa musi wziąć na siebie bezpośredni uczestnik rozliczeń giełdy, a kontrakty takie muszą być uwzględniane przy wyliczaniu łącznych wymogów kapitałowych w stosunku do takiego uczestnika bezpośredniego, o ile pozycje przedsiębiorstwa miejscowego są całkowicie oddzielone od pozycji uczestnika bezpośredniego;
21) "współczynnik delta" oznacza przewidywany stopień zmiany ceny opcji w zależności od małej zmiany ceny instrumentu będącego przedmiotem opcji;
22) do celów ust. 4 załącznika I "pozycja długa" oznacza pozycję, w którą wchodzi instytucja poprzez ustalenie stawki oprocentowania, którą otrzyma w danym okresie przyszłym, natomiast "pozycja krótka" oznacza pozycję, w którą wchodzi instytucja poprzez ustalenie stawki oprocentowania, którą zapłaci w danym okresie przyszłym;
23) "fundusze własne" oznaczają fundusze własne w rozumieniu definicji zawartej w dyrektywie 89/299/EWG.
Definicja ta może jednak ulec zmianie w okolicznościach opisanych w załączniku V;
24) "kapitał założycielski" oznacza pozycje określone w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 dyrektywy 89/299/EWG;
25) "fundusze własne podstawowe" oznaczają sumę łączną pozycji określonych w art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 dyrektywy 89/299/EWG, pomniejszoną o sumę łączną pozycji określonych w art. 2 ust. 1 pkt 9, 10 i 11 tej dyrektywy;
26) "kapitał" oznacza fundusze własne;
27) "okresowość zmodyfikowaną" wylicza się za pomocą wzoru przedstawionego w ust. 26 załącznika I.
KAPITAŁ ZAŁOŻYCIELSKI
Artykuł 3
1.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne, które przechowują środki i/lub papiery wartościowe klientów oraz oferują jedną lub więcej spośród niżej wymienionych usług, muszą dysponować kapitałem założycielskim w wysokości 125000 ECU:
- przyjmowanie i przekazanie zleceń inwestorów dotyczących instrumentów finansowych,
- wykonywanie zleceń inwestorów dotyczących instrumentów finansowych,
- zarządzanie indywidualnymi portfelami inwestycyjnymi składającymi się z instrumentów finansowych,
pod warunkiem że nie prowadzą transakcji instrumentami finansowymi na własny rachunek ani nie przejmują emisji instrumentów finansowych.
Utrzymywanie pozycji w instrumentach finansowych nie zaliczonych do portfela handlowego celem lokowania funduszy własnych nie jest traktowane jako prowadzenie transakcji do celów ust. 1 i 2.
Właściwe władze mogą jednak zezwolić przedsiębiorstwu inwestycyjnemu, które wykonuje zlecenia inwestorów dotyczące instrumentów finansowych, na trzymanie takich instrumentów również na własny rachunek, jeśli:
- takie pozycje powstają jedynie wówczas, gdy przedsiębiorstwu nie udaje się dokładnie dopasować zleceń inwestorów,
- łączna wartość rynkowa wszystkich takich pozycji podlega górnej granicy 15 % kapitału założycielskiego firmy,
- przedsiębiorstwo spełnia wymogi określone w art. 4 i 5, oraz
- takie pozycje mają charakter incydentalny i tymczasowy, a ich utrzymywanie jest ściśle ograniczone do okresu niezbędnego do przeprowadzenia danej transakcji.
2.
Państwa Członkowskie mogą obniżyć kwotę określoną w ust. 1 do wysokości 50000 ECU, jeśli dane przedsiębiorstwo nie posiada zezwolenia ani na przechowywanie środków lub papierów wartościowych klientów, ani na prowadzenie transakcji na własny rachunek, ani na przejmowanie emisji.
3.
Wszystkie inne firmy inwestycyjne muszą posiadać kapitał założycielski w wysokości 730000 ECU.
4.
Przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 2 pkt 2 tiret drugie i trzecie, muszą dysponować kapitałem założycielskim w wysokości 50000 ECU, o ile korzystają ze swobody przedsiębiorczości lub świadczą usługi zgodnie z art. 14 lub 15 dyrektywy 93/22/EWG.
5.
Niezależnie od przepisów ust. 1-4 Państwa Członkowskie mogą utrzymać ważność zezwoleń udzielonych przedsiębiorstwom inwestycyjnym i przedsiębiorstwom objętym przepisem ust. 4, które już istniały przed wdrożeniem niniejszej dyrektywy a których fundusze własne nie osiągają poziomu kapitału założycielskiego określonego w ust. 1-4.
Fundusze własne tych firm nie mogą jednak spaść poniżej najwyższego poziomu referencyjnego osiągniętego po dacie ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
Poziom referencyjny stanowi średni poziom dzienny funduszy własnych wyliczany przez okres sześciomiesięczny poprzedzający datę wyliczenia.
Poziom ten zostaje wyliczony co sześć miesięcy za miniony okres.
6.
Jeśli kontrolę nad przedsiębiorstwem objętym przepisem ust. 5 przejmuje inna osoba fizyczna lub prawna niż osoba, która wcześniej kontrolowała to przedsiębiorstwo, fundusze własne tego przedsiębiorstwa muszą być podwyższone co najmniej do poziomu określonego w ust. 1-4, z wyjątkiem następujących sytuacji:
i) w przypadku pierwszego przekazania kontroli drogą spadku po wdrożeniu niniejszej dyrektywy, za zgodą właściwych organów, przez okres nie dłuższy niż dziesięć lat po przekazaniu kontroli;
ii) w przypadku zmiany w składzie spółki partnerskiej, o ile wspólnikiem nadal pozostaje przynajmniej jedna z osób będących wspólnikami w dniu wdrożenia niniejszej dyrektywy, przez okres nie dłuższy niż dziesięć lat po wdrożeniu niniejszej dyrektywy.
7.
W określonych jednak szczególnych okolicznościach i za zgodą właściwych organów, gdy następuje połączenie dwóch lub więcej przedsiębiorstw inwestycyjnych i/lub przedsiębiorstw objętych przepisem ust. 4, fundusze własne przedsiębiorstwa powstałego w wyniku tego połączenia nie muszą osiągnąć poziomu określonego w ust. 1-4.
Niemniej jednak, w okresie gdy nie został osiągnięty odpowiedni poziom zgodnie z ust. 1-4, fundusze własne przedsiębiorstwa nowo powstałego nie mogą spaść poniżej sumy funduszy własnych łączących się ze sobą firm w chwili połączenia.
8.
Fundusze własne przedsiębiorstw inwestycyjnych i przedsiębiorstw objętych przepisem ust. 4 nie mogą spaść poniżej poziomu określonego w ust. 1-5 i 7.
Jeśli tak się jednak stanie, właściwe władze mogą w uzasadnionych okolicznościach wyznaczyć tym przedsiębiorstwom ograniczony czas, w którym musi ono uzyskać poprawę swojej sytuacji lub zaprzestać działalności.
ZABEZPIECZENIA PRZED RYZYKIEM
Artykuł 4
1.
Właściwe władze wymagają od instytucji, aby utrzymywały fundusze własne na poziomie, który zawsze pokrywa lub przewyższa sumę łączną niżej określonych wymogów kapitałowych:
i) wymogi kapitałowe dotyczące działalności zaliczonej do portfela handlowego, wyliczone zgodnie z załącznikami I, II i VI;
ii) wymogi kapitałowe dotyczące całej działalności instytucji, wyliczone zgodnie z załącznikiem III;
iii) wymogi kapitałowe nałożone przepisami dyrektywy 89/647/EWG, dotyczące całej działalności instytucji, z wyłączeniem działalności zaliczonej do portfela handlowego oraz aktywów niepłynnych, jeśli fundusze własne są pomniejszone o te aktywa stosownie do ust. 2 lit. d) załącznika V;
iv) wymogi kapitałowe określone zgodnie z ust. 2.
Niezależnie od wymogów kapitałowych, o których mowa wyżej w ppkt i)–iv), poziom funduszy własnych wymagany od przedsiębiorstw inwestycyjnych nigdy nie może być niższy od kwoty określonej w załączniku IV.
2.
Właściwe władze wymagają od instytucji, aby zabezpieczały ryzyko obciążające działalność pozostającą poza zakresem zarówno niniejszej dyrektywy, jak i dyrektywy 89/647/EWG, gdy ryzyko to uważane jest za podobne do ryzyka, które zgodnie z tymi dyrektywami należy pokryć adekwatnymi funduszami własnymi.
3.
Jeśli poziom funduszy własnych danej instytucji spada poniżej poziomu wymaganego w ust. 1, właściwe władze zapewniają, że instytucja ta podejmie odpowiednie środki w celu jak najszybszej poprawy tej sytuacji.
4.
Właściwe władze wymagają od instytucji, aby wdrożyły systemy monitorowania i kontroli ryzyka stopy procentowej związanego z całością prowadzonej działalności, a systemy te podlegać będą nadzorowi ze strony właściwych władz.
5.
Instytucje muszą wykazać właściwym władzom, iż stosowane przez nie systemy są w stanie w każdej chwili wyliczyć ich pozycje finansowe z rozsądną dokładnością.
6.
Niezależnie od przepisu ust. 1 właściwe władze mogą zezwolić instytucjom na wyliczanie wymogów kapitałowych dotyczących działalności zaliczonej do portfela handlowego zgodnie z metodologią wskazaną w dyrektywie 89/647/EWG, a nie na podstawie metodologii zawartej w załącznikach I i II do niniejszej dyrektywy, pod warunkiem jednak że:
i) działalność zaliczona do portfela handlowego tych instytucji zwykle nie przekracza 5 % ich łącznej działalności;
ii) suma pozycji w portfelu handlowym zwykle nie przekracza 15 mln ECU; oraz
iii) działalność zaliczona do portfela handlowego tych instytucji nigdy nie przekracza 6 % ich łącznej działalności, zaś suma pozycji w portfelu nigdy nie przekracza 20 mln ECU.
7.
W celu wyliczenia udziału działalności zaliczonej do portfela handlowego w łącznej działalności instytucji stosownie do ust. 6 ppkt i) i iii) właściwe władze mogą odnieść tę działalność do łącznych operacji bilansowych i pozabilansowych, do rachunku wyników lub do funduszy własnych danych instytucji bądź też stosować połączenie tych miar.
Przy ocenie rozmiaru operacji bilansowych i pozabilansowych instrumenty dłużne należy wyceniać według wartości rynkowej lub wartości kwot kapitału, akcje według wartości rynkowej, a instrumenty pochodne według wartości nominalnej lub rynkowej instrumentów, których dotyczą.
Pozycje długie i krótkie należy zsumować bez względu na znak dodatni lub ujemny.
8. Jeśli zdarzy się, że dana instytucja przekrocza jeden z limitów określonych w ust. 6 ppkt i) i ii) bądź oba te limity, czy też jeden z limitów określonych w ust. 6 ppkt iii) bądź oba te limity, a przekroczenie takie ma miejsce nie tylko przez krótki okres, instytucja ta musi spełniać wymogi odnośnie do działalności zaliczonej do portfela handlowego, określone w art. 4 ust. 1 ppkt i), a nie wymogi określone w dyrektywie 89/647/EWG, oraz odpowiednio powiadomić właściwe władze.
MONITOROWANIE I KONTROLA KONCENTRACJI ZAANGAŻOWAŃ
Artykuł 5
1.
Instytucje monitorują i kontrolują koncentrację zaangażowań zgodnie z przepisami dyrektywy 92/121/EWG.
2.
Niezależnie od przepisu ust. 1 te instytucje, które wyliczają wymogi kapitałowe dotyczące działalności zaliczonej do portfela handlowego zgodnie z metodologią zawartą w załącznikach I i II, mają obowiązek monitorowania i kontroli koncentracji zaangażowań zgodnie z przepisami dyrektywy 92/121/EWG, jednak przy zastosowaniu modyfikacji określonych w załączniku VI do niniejszej dyrektywy.
WYCENA POZYCJI DO CELÓW SPRAWOZDAWCZYCH
Artykuł 6
1.
Instytucje mają obowiązek codziennej wyceny portfela handlowego według bieżącej wartości rynkowej, chyba że podlegają przepisom art. 4 ust. 6.
2.
W przypadku braku łatwo dostępnych cen rynkowych, na przykład w sytuacji, gdy instytucja prowadzi obrót papierami nowej emisji na rynku pierwotnym, właściwe władze mogą odstąpić od wymogu określonego w ust. 1 i wymagać od instytucji stosowania alternatywnych metod wyceny, pod warunkiem jednak że metody te mają charakter dostatecznie ostrożny i zostały zatwierdzone przez właściwe władze.
NADZÓR SKONSOLIDOWANY
Artykuł 7
Zasady ogólne
1.
Gdy dana instytucja nie jest ani przedsiębiorstwem macierzystym, ani przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa macierzystego, wymogi kapitałowe określone w art. 4 i 5 są stosowane na zasadzie nieskonsolidowanej.
2.
W przypadku:
- instytucji posiadającej podmiot zależny lub stowarzyszony, który jest instytucją kredytową w rozumieniu dyrektywy 92/30/EWG, firmą inwestycyjną lub inną instytucją finansową, oraz
- instytucji, której podmiot dominujący jest finansową spółką holdingową,
wymogi określone w art. 4 i 5 są stosowane na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z metodami określonymi w wyżej wspomnianej dyrektywie oraz w ust. 7-14 niniejszego artykułu.
3.
Gdy w skład grupy kapitałowej objętej przepisem ust. 2 nie wchodzi żadna instytucja kredytowa, stosują się odpowiednio przepisy dyrektywy 92/30/EWG, z zastrzeżeniem następujących zmian:
- "finansowa spółka holdingowa" oznacza instytucję finansową, której przedsiębiorstwa zależne stanowią wyłącznie lub głównie przedsiębiorstwa inwestycyjne lub inne instytucje finansowe, z których przynajmniej jedno jest przedsiębiorstwem inwestycyjnym,
- "spółka holdingowa o profilu mieszanym" oznacza przedsiębiorstwo macierzyste nie będące ani finansową spółką holdingową, ani przedsiębiorstwem inwestycyjnym, przy czym w skład przedsiębiorstw zależnych takiej spółki wchodzi przynajmniej jedno przedsiębiorstwo inwestycyjne,
- właściwe władze oznaczają władze krajowe uprawnione w drodze ustawy lub przepisu wykonawczego do sprawowania nadzoru nad przedsiębiorstwami inwestycyjnymi,
- każde odniesienie do "instytucji kredytowych" zastępuje się odniesieniem do "przedsiębiorstw inwestycyjnych",
- nie stosuje się art. 3 ust. 5 akapit drugi dyrektywy 92/30/EWG,
- w art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 5 dyrektywy 92/30/EWG każde odniesienie do dyrektywy 77/780/EWG zastępuje się odniesieniem do dyrektywy 93/22/EWG,
- do celów art. 3 ust. 9 i art. 8 ust. 3 dyrektywy 92/30/EWG odniesienia do "Komitetu Doradczego ds. Bankowości" zastępuje się odniesieniami do Rady i Komisji,
- w art. 7 ust. 4 dyrektywy 92/30/EWG zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:"W przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne, finansowa spółka holdingowa lub spółka holdingowa o profilu mieszanym kontroluje jeden lub więcej przedsiębiorstw zależnych, które są towarzystwami ubezpieczeniowymi, właściwe władze i organy, którym powierzono publiczne zadanie nadzorowania towarzystw ubezpieczeniowych, ściśle ze sobą współpracują."
4.
Właściwe władze mające obowiązek wykonywania skonsolidowanego nadzoru nad grupami kapitałowymi objętymi przepisem ust. 3 lub odpowiednio do tego wyznaczone mogą w uzasadnionych okolicznościach, do czasu dalszej koordynacji przepisów dotyczących skonsolidowanego nadzoru nad takimi grupami, odstąpić od wymogu nadzoru skonsolidowanego, pod warunkiem że każde przedsiębiorstwo inwestycyjne wchodzące w skład takiej grupy:
i) stosuje definicję funduszy własnych zawartą w ust. 9 załącznika V;
ii) spełnia wymogi art. 4 i 5 w ujęciu nieskonsolidowanym;
iii) wdrożyło systemy monitorowania i kontroli źródeł funduszy własnych oraz finansowania zewnętrznego wszystkich innych instytucji finansowych wchodzących w skład grupy.
5.
Właściwe władze wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych należących do grupy kapitałowej, do której w stosunku odstąpiono od wymogu nadzoru skonsolidowanego zgodnie z ust. 4, aby przedsiębiorstwa te powiadomiły władze o ryzyku mogącym podważyć ich pozycję finansową, w tym o ryzyku związanym ze strukturą i źródłami funduszy własnych i finansowania zewnętrznego.
Jeśli właściwe władze następnie dojdą do wniosku, iż pozycja finansowa takiego przedsiębiorstwa inwestycyjnego nie jest adekwatnie zabezpieczona, mogą one wymagać od niego podjęcia odpowiednich środków, w tym, o ile będzie to niezbędne, wprowadzenia ograniczeń dotyczących przepływu kapitału z tego przedsiębiorstwa do innych podmiotów grupy.
6.
W przypadku gdy właściwe władze odstępują od wymogu nadzoru skonsolidowanego zgodnie z ust. 4, podejmują one inne stosowne środki celem monitorowania ryzyka wynikającego z koncentracji zaangażowań w skali całej grupy kapitałowej, łącznie z przedsiębiorstwami nie umiejscowionymi w Państwie Członkowskim.
7.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wymogów określonych w art. 4 i 5, w ujęciu nieskonsolidowanym lub skonsolidowanym na szczeblu niższym, wobec instytucji będącej przedsiębiorstwem macierzystym, która podlega nadzorowi skonsolidowanemu, jak również wobec jego przedsiębiorstwa zależnego, gdy podlega on zezwoleniu i nadzorowi i jest objęty skonsolidowanym nadzorem instytucji będącej wobec niego przedsiębiorstwem macierzystym.
W ten sam sposób można odstąpić od powyższych wymogów wówczas, gdy przedsiębiorstwo macierzyste jest finansową spółką holdingową z siedzibą główną w tym samym Państwie Członkowskim, co dana instytucja, pod warunkiem że podlega takiemu samemu nadzorowi, co instytucje kredytowe i przedsiębiorstwa inwestycyjne, a w szczególności podlega wymogom określonym w art. 4 i 5.
W obu przypadkach, jeśli odstępuje się od tych wymogów, należy podjąć środki celem zapewnienia zadowalającej alokacji funduszy własnych w ramach grupy kapitałowej.
8.
W przypadku instytucji, której przedsiębiorstwo macierzyste jest instytucją, która uzyskała zezwolenie i jest umiejscowiona w innym od tego podmiotu Państwie Członkowskim, właściwe władze, które udzieliły tego zezwolenia, stosują wobec tej instytucji przepisy art. 4 i 5 na zasadzie nieskonsolidowanej lub, gdzie właściwe, skonsolidowanej na szczeblu niższym.
9.
Niezależnie od przepisu ust. 8 właściwe władze odpowiedzialne za udzielenie zezwolenia przedsiębiorstwu zależnemu przedsiębiorstwa macierzystego będącego instytucją mogą na podstawie umowy dwustronnej przekazać obowiązek nadzoru nad adekwatnością kapitału i koncentracją zaangażowań tego przedsiębiorstwa zależnego właściwym organom, które udzieliły zezwolenia przedsiębiorstwu macierzystemu i sprawują nad nim nadzór.
Należy na bieżąco informować Komisję o istnieniu i treści takich umów.
Komisja przekazuje te informacje właściwym organom innych Państw Członkowskich, Komitetowi Doradczemu ds. Bankowości i Radzie, z wyjątkiem informacji o grupach kapitałowych objętych przepisem ust. 3.
Wyliczanie skonsolidowanych wymogów kapitałowych
10.
W przypadku gdy właściwe władze nie korzystają z możliwości odstąpienia od wymogów nadzoru stosownie do ust. 7 i 9, mogą one, do celów wyliczenia w ujęciu skonsolidowanym wymogów kapitałowych określonych w załączniku I oraz zaangażowań wobec klientów określonych w załączniku VI, zezwolić na kompensowanie pozycji netto w portfelu handlowym jednej instytucji z pozycjami netto w portfelu handlowym drugiej instytucji zgodnie z zasadami przedstawionymi odpowiednio w załącznikach I i VI.
Ponadto władze te mogą zezwolić na kompensowanie pozycji wymiany walutowej objętych przepisami załącznika III jednej instytucji z pozycjami wymiany walutowej objętymi przepisami załącznika III drugiej instytucji, zgodnie z zasadami przedstawionymi w załączniku III.
11.
Właściwe władze mogą także zezwolić na kompensowanie pozycji portfela handlowego i pozycji wymiany walutowej przedsiębiorstw umiejscowionych w państwach trzecich, o ile spełnione są równocześnie następujące warunki:
i) przedsiębiorstwom tym udzielono zezwolenia w danym państwie trzecim i przedsiębiorstwa te bądź spełniają kryteria definicji instytucji kredytowej zawartej w art. 1 tiret pierwsze dyrektywy 77/780/EWG, bądź stanowią uznane przedsiębiorstwa inwestycyjne państw trzecich;
ii) przedsiębiorstwa te, w ujęciu nieskonsolidowanym, przestrzegają zasad adekwatności kapitału, odpowiadających zasadom, które zostały określone w niniejszej dyrektywie;
iii) w danych państwach nie obowiązują żadne przepisy, które mogłyby znacząco wpływać na przepływ funduszy w ramach grupy kapitałowej.
12.
Właściwe władze mogą również zezwolić na kompensowanie zgodnie z ust. 10 pozycji utrzymywanych przez instytucje należące do jednej grupy kapitałowej, które uzyskały zezwolenie w danym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że:
i) alokacja kapitału w ramach grupy jest zadowalająca;
ii) warunki regulacyjne, prawne lub umowne określające działalność tych instytucji gwarantują wzajemne wsparcie finansowe w ramach grupy.
13.
Ponadto właściwe władze mogą zezwolić na kompensowanie pozycji przewidziane w ust. 10 między instytucjami należącymi do jednej grupy kapitałowej, które spełniają warunki określone w ust. 12, a inną instytucją należącą do tej samej grupy, która uzyskała zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że instytucja ta ma obowiązek spełniania wymogów kapitałowych określonych w art. 4 i 5 w ujęciu nieskonsolidowanym.
Definicja skonsolidowanych funduszy własnych
14.
Przy wyliczaniu skonsolidowanych funduszy własnych stosuje się przepis art. 5 dyrektywy 89/299/EWG.
15.
Przy wyliczaniu skonsolidowanych funduszy własnych właściwe władze odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru skonsolidowanego mogą uznać zasadność stosowania wobec danych instytucji szczególnych definicji funduszy własnych przedstawionych w załączniku V.
WYMOGI SPRAWOZDAWCZE
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych, aby przedkładały właściwym organom macierzystych Państw Członkowskich wszelkie informacje potrzebne do oceny przestrzegania przez te podmioty zasad przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie zapewniają, że mechanizmy kontroli wewnętrznej oraz procedury administracyjne i rachunkowości w ramach instytucji pozwolą w każdej chwili zweryfikować przestrzeganie tych zasad.
2. Przedsiębiorstwa inwestycyjne mają obowiązek składania odnośnych sprawozdań właściwym organom, w trybie ustalonym przez te władze, przynajmniej raz na miesiąc w przypadku przedsiębiorstw objętych przepisem art. 3 ust. 3, przynajmniej raz na trzy miesiące w przypadku przedsiębiorstw objętych przepisem art. 3 ust. 1, przynajmniej raz na sześć miesięcy w przypadku przedsiębiorstw objętych przepisem art. 3 ust. 2.
3.
Niezależnie od ust. 2 przedsiębiorstwa inwestycyjne objęte przepisami art. 3 ust. 1 i 3 mają obowiązek sporządzania tych informacji w ujęciu skonsolidowanym lub skonsolidowanym na niższym szczeblu jedynie raz na sześć miesięcy.
4.
Instytucje kredytowe mają obowiązek składania sprawozdań, w trybie ustalonym przez właściwe władze, z częstotliwością wymaganą przez dyrektywę 89/647/EWG.
5.
Właściwe władze nakładają na instytucje obowiązek bezzwłocznego zgłaszenia każdego przypadku niewykonania zobowiązań przez kontrahenta, z którym zawarły one umowę z udzielonym lub otrzymanym przyrzeczeniem odkupu bądź przeprowadziły transakcję udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych. Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie na temat takich przypadków oraz wnioski płynące z tych przypadków dla sposobu traktowania takich umów i transakcji nie później niż w terminie do trzech lat od daty, o której mowa w art. 12.
Sprawozdanie omawia także sposoby spełniania przez instytucje warunków określonych w art. 2 pkt 6 lit. b) ppkt i)–v), a w szczególności warunku określonego w ppkt v).
Ponadto sprawozdanie przedstawia szczegóły dotyczące ewentualnej zmiany proporcji pomiędzy skalą tradycyjnej działalności kredytowej instytucji a skalą działalności kredytowej prowadzonej za pomocą umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu oraz transakcji zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych.
Komisja przedstawia odpowiednie propozycje w tym zakresie, jeśli na podstawie tego sprawozdania i innych informacji dojdzie ona do wniosku, iż dalsze środki bezpieczeństwa są niezbędne celem zapobiegania nadużyciom.
WŁAŚCIWE WŁADZE
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają władze mające zadanie wykonywania obowiązków przewidzianych niniejszą dyrektywą.
Powiadamiają one o tym Komisję, zaznaczając podział obowiązków.
2.
Władze, o których mowa w ust. 1, muszą być władzami publicznymi lub organami uznanymi przez prawo krajowe bądź władze publiczne za część systemu nadzoru działającego w danym Państwie Członkowskim.
3.
Władzom, o których mowa, muszą być nadane wszelkie uprawnienia niezbędne do wykonywania ich zadań, w szczególności do nadzorowania procesu tworzenia portfeli handlowych.
4.
Właściwe władze poszczególnych Państw Członkowskich ściśle współpracują ze sobą w pełnieniu obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do usług inwestycyjnych świadczonych poprzez korzystanie ze swobody świadczenia usług lub poprzez zakładanie filii w jednym Państwie Członkowskim lub w większej liczbie tych państw.
Władze te na żądanie przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje mogące usprawnić nadzór nad adekwatnością kapitału przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych, zwłaszcza w zakresie weryfikowania przestrzegania przez te podmioty zasad określonych w niniejszej dyrektywie.
Wszelka przewidziana niniejszą dyrektywą wymiana informacji pomiędzy właściwymi organami odnośnie do przedsiębiorstw inwestycyjnych podlega obowiązkowi dochowania tajemnicy zawodowej nałożonemu przepisem art. 25 dyrektywy 93/22/EWG, w odniesieniu zaś do instytucji kredytowych — podlega obowiązkowi nałożonemu przepisem art. 12 dyrektywy 77/780/EWG, w brzmieniu ustalonym przez dyrektywę 89/646/EWG.
Artykuł 10
Do czasu przyjęcia kolejnej dyrektywy zawierającej przepisy w zakresie dostosowywania niniejszej dyrektywy do postępu technicznego w niżej określonych dziedzinach, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, zgodnie z decyzją 87/373/EWG przyjmuje na wniosek Komisji wszelkie modyfikacje, które mogą okazać się konieczne, a mianowicie:
- objaśnianie definicji zawartych w art. 2 celem zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy w całej Wspólnocie,
- objaśnianie definicji zawartych w art. 2 celem uwzględnienia nowych zjawisk na rynkach finansowych,
- zmiany wysokości kapitału założycielskiego określonej w art. 3 oraz wielkości podanych w art. 4 ust. 6 celem uwzględnienia nowych zjawisk natury gospodarczej i monetarnej,
- dostosowywanie terminologii i redagowanie definicji stosownie do kolejnych aktów dotyczących instytucji i spraw pokrewnych.
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 11
1. Z zastrzeżeniem przepisu art. 30 ust. 1 dyrektywy 93/22/EWG Państwa Członkowskie mogą udzielać zezwolenia przedsiębiorstwom inwestycyjnym, których fundusze własne w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy pozostają na poziomie niższym od poziomu określonego w art. 3 ust. 1-3 niniejszej dyrektywy. Jednak po tej dacie fundusze własne takich przedsiębiorstw inwestycyjnych muszą spełniać warunki określone w art. 3 ust. 5-8 niniejszej dyrektywy.
2.
Niezależnie od ust. 14 załącznika I Państwa Członkowskie mogą ustanowić wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka szczególnego w odniesieniu do obligacji, którym przypisano wagę ryzyka 10 %, na mocy art. 11 ust. 2 dyrektywy 89/647/EWG, w wysokości połowy wymogu z tytułu ryzyka szczególnego dla pozycji o obniżonym ryzyku o tym samym okresie pozostającym do terminu płatności.
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy nie później niż w terminie ustalonym w art. 31 ust. 2 dyrektywy 93/22/EWG.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, dotyczących zagadnień objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Komisja przedkłada Radzie w możliwie najwcześniejszym terminie propozycje dotyczące wymogów kapitałowych w zakresie instrumentów obrotu towarami i związanych z nimi instrumentów pochodnych oraz jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach wspólnego inwestowania.
Rada podejmuje decyzje w sprawie propozycji Komisji nie później niż sześć miesięcy przed terminem wejścia w życia niniejszej dyrektywy.
PONOWNA OCENA
Artykuł 14
W terminie do trzech lat od daty określonej w art. 12 Rada na wniosek Komisji przeprowadza analizę niniejszej dyrektywy i w razie potrzeby dokonuje zmiany jej przepisów w świetle doświadczeń nabytych podczas jej stosowania, uwzględniając innowacje na rynkach, a w szczególności nowe ustalenia przyjęte w międzynarodowych instancjach władz regulacyjnych.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/7/EWG
z dnia 15 marca 1993 r.
w sprawie zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium Państwa Członkowskiego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8a Traktatu postanawia utworzenie, nie później niż dnia 1 stycznia 1993 r., rynku wewnętrznego, który ma obejmować obszar bez granic wewnętrznych, gdzie będzie zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału zgodnie z postanowieniami Traktatu;
na mocy i w granicach art. 36 Traktatu Państwa Członkowskie utrzymają po 1992 r. prawo do określania swoich narodowych dóbr kultury oraz do określania niezbędnych przepisów w celu ich ochrony na tym obszarze bez granic wewnętrznych;
należy wprowadzić rozwiązania umożliwiające Państwom Członkowskim zabezpieczenie zwrotu na ich terytorium dóbr kultury, które są sklasyfikowane jako narodowe dobra kultury w rozumieniu wspomnianego art. 36 i które zostały wyprowadzone z ich terytorium z naruszeniem wyżej wspomnianych przepisów krajowych lub rozporządzenia Rady (EWG) nr 3911/92 z dnia 9 grudnia 1992 r. w sprawie wywozu dóbr kultury [4]; wprowadzenie tych rozwiązań powinno być możliwie najbardziej proste i skuteczne; w celu ułatwienia współpracy dotyczącej zwrotu zakres rozwiązań powinien być ograniczony do pozycji należących do wspólnych kategorii dóbr kultury; w rezultacie Załącznik do niniejszej dyrektywy nie ma na celu zdefiniowania przedmiotów, które zalicza się jako "narodowe dobra kultury" w rozumieniu wspomnianego art. 36, lecz jedynie kategorii przedmiotów, które mogą być sklasyfikowane jako takie oraz mogą być odpowiednio objęte procedurą zwrotu ustanowioną przez niniejszą dyrektywę;
dobra kultury sklasyfikowane jako narodowe dobra kultury i stanowiące integralną część zbiorów publicznych lub zasoby instytucji kościelnych, które nie są zaliczane do tych wspólnych kategorii, należy również objąć niniejszą dyrektywą;
należy ustanowić współpracę administracyjną między Państwami Członkowskimi w odniesieniu do ich narodowych dóbr kultury, w ścisłym powiązaniu z ich współdziałaniem w zakresie skradzionych dzieł sztuki i obejmującą w szczególności rejestrowanie, z Interpolem i innymi wyspecjalizowanymi organami prowadzącymi podobne wykazy, zagubionych, skradzionych lub wyprowadzonych niezgodnie z prawem dóbr kultury stanowiących część ich narodowych dóbr kultury oraz ich zbiorów publicznych;
procedura wprowadzona niniejszą dyrektywą jest pierwszym krokiem do ustanowienia współpracy między Państwami Członkowskimi w tej dziedzinie w kontekście rynku wewnętrznego; celem jest wzajemne uznawanie prawa krajowego, dotyczącego tej dziedziny; należy więc opracować przepisy, w szczególności do wspierania Komisji przez komitet doradczy;
rozporządzenie (EWG) nr 3911/92 wprowadza, razem z niniejszą dyrektywą, wspólnotowy system do ochrony dóbr kultury Państw Członkowskich; dzień, z którym Państwa Członkowskie muszą osiągnąć zgodność z niniejszą dyrektywą musi być możliwie najbliższy dacie wejścia w życie tego rozporządzenia; uwzględniając charakter systemów prawnych oraz zakres zmian w ustawodawstwie niezbędnych do wprowadzenia niniejszej dyrektywy, niektóre Państwa Członkowskie będą potrzebować dłuższego okresu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "dobro kultury" będzie oznaczać przedmiot, który:
- jest sklasyfikowany, przed lub po niezgodnym z prawem wyprowadzeniu z terytorium Państwa Członkowskiego, między "narodowymi dobrami kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej", zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub procedurami administracyjnymi w rozumieniu art. 36 Traktatu,
oraz
- należy do jednej z kategorii wymienionych w Załączniku lub nie należy do żadnej z tych kategorii, ale stanowi integralną część:
- zbiorów publicznych wymienionych w zasobach muzeów, archiwów lub zbiorach konserwacyjnych bibliotek.
Do celów niniejszej dyrektywy "zbiory publiczne" oznaczają zbiory, które są własnością Państwa Członkowskiego, władz lokalnych lub regionalnych Państw Członkowskich, lub instytucję znajdującą się na terytorium Państwa Członkowskiego i zdefiniowaną jako publiczną zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa Członkowskiego, taka instytucja jest własnością lub jest znacznie finansowana przez to Państwo Członkowskie albo lokalne lub regionalne władze,
- zasobów instytucji kościelnych;
2) "wyprowadzone niezgodnie z prawem z terytorium Państwa Członkowskiego" oznacza:
- wyprowadzone z terytorium Państwa Członkowskiego z naruszeniem jego zasad ochrony narodowych dóbr kultury lub z naruszeniem rozporządzenia (EWG) nr 3911/92, lub
- niezwrócone, do końca okresu zgodnego z prawem czasowego wyprowadzenia, lub każde naruszenie innych warunków określających takie czasowe wyprowadzenie;
3) "wnioskujące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, z którego terytorium zostało wyprowadzone niezgodnie z prawem dobro kultury;
4) "Państwo Członkowskie, do którego wniosek jest kierowany" oznacza Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajduje się dobro kultury wyprowadzone niezgodnie z prawem z terytorium innego Państwa Członkowskiego;
5) "zwrot" oznacza fizyczny zwrot dobra kultury na terytorium wnioskującego Państwa Członkowskiego;
6) "posiadacz" oznacza osobę fizycznie posiadającą dobro kultury na własny rachunek;
7) "użytkownik" będzie oznaczać osobę fizycznie posiadającą przedmiot kultury za osoby trzecie.
Artykuł 2
Dobra kultury, które zostały wyprowadzone z terytorium Państwa Członkowskiego niezgodnie z prawem, będą zwracane zgodnie z procedurą oraz w okolicznościach przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy jeden lub więcej organów centralnych do realizacji zadań przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wszystkich wyznaczonych przez nich organach centralnych na mocy niniejszego artykułu.
Komisja opublikuje wykaz tych organów centralnych oraz wszelkie zmiany ich dotyczące w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Organy centralne Państw Członkowskich współpracują oraz wspierają konsultacje między właściwymi władzami krajowymi Państw Członkowskich.
Władze te w szczególności:
1) na wniosek wnioskującego Państwa Członkowskiego poszukują określonego dobra kultury, które zostało wyprowadzone niezgodnie z prawem z jego terytorium, ustalając tożsamość posiadacza i/lub użytkownika.
Wniosek musi zawierać wszystkie informacje niezbędne dla ułatwienia tego poszukiwania, w szczególności w odniesieniu do rzeczywistego lub domniemanego miejsca pobytu tego dobra;
2) powiadamiają zainteresowane Państwa Członkowskie o tym, gdzie zostało znalezione dobro kultury na ich własnym terytorium oraz że istnieją uzasadnione podstawy, aby uważać, że został on niezgodnie z prawem wyprowadzony z terytorium innego Państwa Członkowskiego;
3) umożliwiają sprawdzanie właściwym władzom wnioskującego Państwa Członkowskiego, że dany przedmiot jest dobrem kultury, pod warunkiem że kontrola jest dokonywana w ciągu 2 miesięcy od powiadomienia określonego w ust. 2.
Jeżeli nie zostało to zrobione w tym określonym terminie, ust. 4 i 5 przestają obowiązywać;
4) podejmują wszelkie niezbędne środki, we współpracy z zainteresowanym Państwem Członkowskim, w celu fizycznego zachowania dobra kultury;
5) zapobiegają, podejmując niezbędne środki tymczasowe, wszelkim działaniom mającym na celu uchylenie się od procedury zwrotu;
6) działają jako pośrednik między posiadaczem i/lub użytkownikiem a wnioskującym Państwem Członkowskim w odniesieniu do zwrotu.
W tym celu właściwe władze Państwa Członkowskiego, do którego wniosek jest kierowany, mogą, z zastrzeżeniem przepisów art. 5, pierwsze ułatwić zastosowanie postępowania arbitrażowego zgodnie z ustawodawstwem krajowym państwa, do którego wniosek jest kierowany, oraz pod warunkiem że wnioskujące państwo i posiadacz lub użytkownik wyrażają swoją formalną zgodę.
Artykuł 5
Wnioskujące Państwo Członkowskie może wszcząć przed właściwym sądem w Państwie Członkowskim, do którego wniosek jest kierowany, postępowanie sądowe przeciwko posiadaczowi lub, w przypadku jego nieobecności, przeciwko użytkownikowi, w celu zabezpieczenia zwrotu dobra kultury, które zostało wyprowadzone niezgodnie z prawem z jego terytorium.
Postępowanie sądowe może być przeprowadzone tylko wtedy, gdy do dokumentu je inicjującego dołączono:
- dokument opisujący przedmiot objęty wnioskiem i stwierdzający, że jest to dobro kultury,
- oświadczenie właściwych władz wnioskującego Państwa Członkowskiego, że dobro kultury zostało wyprowadzone niezgodnie z prawem z jego terytorium.
Artykuł 6
Organ centralny wnioskującego Państwa Członkowskiego bezzwłocznie poinformuje organ centralny Państwa Członkowskiego, do którego wniosek jest kierowany, że postępowanie sądowe zostało wszczęte w celu zabezpieczenia zwrotu danego przedmiotu.
Organ centralny Państwa Członkowskiego, do którego wniosek jest kierowany, bezzwłocznie poinformuje organy centralne innych Państw Członkowskich.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie określą w swoim ustawodawstwie, że procedury zwrotu przewidziane w niniejszej dyrektywie nie mogą być wszczęte po upływie jednego roku od chwili, kiedy wnioskujące Państwo Członkowskie dowiedziało się o miejscu pobytu dobra kultury oraz tożsamości jego posiadacza lub użytkownika.
Takie procedury mogą nie być, w żadnym razie, podejmowane po upływie 30 lat od wyprowadzenia przedmiotu niezgodnie z prawem z terytorium wnioskującego Państwa Członkowskiego.
Jednakże w przypadku przedmiotów stanowiących część zbiorów publicznych, określonych w art. 1 ust. 1, oraz dóbr kościelnych w Państwach Członkowskich, jeżeli są one przedmiotem specjalnych rozwiązań ochronnych na mocy prawa krajowego, procedury zwrotu będą ograniczone w terminie 75 lat, z wyjątkiem Państw Członkowskich, gdzie procedury nie są ograniczone czasowo lub w przypadku umów dwustronnych między Państwami Członkowskimi ustanawiającymi ten okres na więcej niż 75 lat.
2.
Procedury zwrotu nie mogą być wszczęte, jeżeli wyprowadzenie z terytorium wnioskującego Państwa Członkowskiego przestało być niezgodne z prawem w chwili, kiedy procedury te mają być wszczęte.
Artykuł 8
Z zastrzeżeniem innych przepisów przewidzianych art. 7 i 13 właściwy sąd zażąda zwrotu danego dobra kultury, jeżeli okazało się, że jest to dobro kultury w rozumieniu art. 1 ust. 1 i zostało wyprowadzone niezgodnie z prawem z terytorium państwa.
Artykuł 9
Jeżeli zażądano zwrotu przedmiotu, właściwy sąd w Państwie Członkowskim, do którego wniosek jest kierowany, przyzna posiadaczowi takie odszkodowanie, jakie uważa za odpowiednie, zgodnie z okolicznościami związanymi z danym przypadkiem, pod warunkiem że zagwarantuje, że użytkownik dołożył należytej ostrożności i staranności przy nabyciu tego przedmiotu.
Ciężar dowodu jest regulowany przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, do którego wniosek jest kierowany.
W przypadku darowizny lub spadku użytkownik nie będzie w bardziej korzystnej sytuacji niż osoba, od której nabył on przedmiot tą drogą.
Wnioskujące Państwo Członkowskie wypłaci takie odszkodowanie przy zwrocie przedmiotu.
Artykuł 10
Wydatki poniesione na wykonanie decyzji nakazującej zwrot przedmiotu kultury pokryje wnioskujące Państwo Członkowskie.
To samo stosuje się do kosztów związanych ze środkami określonymi w art. 4 ust. 4.
Artykuł 11
Wypłata odpowiedniego odszkodowania oraz wydatków określonych odpowiednio w art. 9 i 10 nastąpi z zastrzeżeniem dla prawa wnioskującego Państwa Członkowskiego do podjęcia działań w celu odzyskania tych kwot od osób odpowiedzialnych za niezgodne z prawem wyprowadzenie dobra kultury z jego terytorium.
Artykuł 12
Własność dobra kultury po zwrocie jest regulowana przez prawo wnioskującego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 13
Niniejszą dyrektywę stosuje się jedynie do dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium Państwa Członkowskiego w dniu 1 stycznia 1993 r. lub później.
Artykuł 14
1.
Każde Państwo Członkowskie może rozszerzyć swoje zobowiązania do zwrotu dóbr kultury w celu objęcia kategorii przedmiotów innych niż wymienione w Załączniku.
2.
Każde Państwo Członkowskie może stosować rozwiązania przewidziane w niniejszej dyrektywie do wniosków o zwrot dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium innych Państw Członkowskich przed dniem 1 stycznia 1993 r.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa nie narusza wszczęcia jakiegokolwiek postępowania cywilnego lub karnego, zgodnie z prawem krajowym Państw Członkowskich, przez wnioskujące Państwo Członkowskie i/lub właściciela dobra kultury, które skradziono.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie będą przekazywać Komisji co trzy lata, a po raz pierwszy w lutym 1996 r., sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Komisja będzie przekazywać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu co trzy lata sprawozdanie dokonujące przeglądu stosowania niniejszej dyrektywy.
3.
Rada dokona przeglądu skuteczności niniejszej dyrektywy po trzyletnim okresie stosowania i, stanowiąc na wniosek Komisji, dokona wszelkich niezbędnych dostosowań.
4.
W każdym przypadku Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, zbada co trzy lata i, w miarę potrzeby, uaktualni kwoty określone w Załączniku na podstawie wskaźników ekonomicznych i walutowych we Wspólnocie.
Artykuł 17
Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony na mocy art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3911/92.
Komitet zbada wszelkie problemy powstałe w wyniku zastosowania Załącznika do niniejszej dyrektywy, które mogą być zgłoszone przez przewodniczącego do rozpatrzenia albo z jego własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dziewięciu miesięcy od jej przyjęcia, z wyjątkiem Królestwa Belgii, Republiki Federalnej Niemiec i Królestwa Niderlandów, które muszą dostosować się do niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie dwunastu miesięcy od dnia jej przyjęcia.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/8/EWG
z dnia 15 marca 1993 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 82/711/EWG ustanawiającą podstawowe zasady niezbędne w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: środki wspólnotowe przewidziane w niniejszej dyrektywie są nie tylko potrzebne, lecz również niezbędne do osiągnięcia celów rynku wewnętrznego; cele te nie mogą być osiągnięte indywidualnie przez Państwa Członkowskie i co więcej ich osiągnięcie na poziomie wspólnotowym jest już przewidziane w dyrektywie 89/109/EWG;
dyrektywa Komisji 90/128/EWG z dnia 23 lutego 1990 r. w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [2], zmieniona dyrektywą 92/39/EWG [3], stwarza możliwość przeprowadzania badań migracji na środkach spożywczych lub płynach symulujących żywność, podczas gdy dyrektywa Rady 82/711/EWG [4] wymaga, by badania migracji prowadzone były wyłącznie na płynach symulujących, chyba że przyjęto oficjalnie metodę badawczą umożliwiającą określenie migracji do środków spożywczych; różnica ta może wpływać na prawidłowość stosowania dyrektyw, a zatem należy ją usunąć;
coraz powszechniejsze stosowanie kuchenek mikrofalowych stwarza konieczność ustanowienia nowych szczególnych warunków badania;
niezbędna jest likwidacja stworzonej Państwom Członkowskim możliwości przyjmowania przepisów krajowych dotyczących badania w wysokich temperaturach w celu usunięcia istniejących różnic;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 82/711/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuły 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
Poziom migracji ogólnej i szczególnej składników materiałów i wyrobów określonych w art. 1 wewnątrz lub na powierzchni środków spożywczych lub płynów symulujących nie może przekraczać granic ustanowionych w dyrektywie Komisji 90/128/EWG [5] lub w każdej innej odpowiedniej dyrektywie szczegółowej.
Artykuł 3
1.
Weryfikację przestrzegania granic migracji do środków spożywczych przeprowadza się w najbardziej rygorystycznych warunkach czasu i temperatury przewidywalnych w praktyce.
Weryfikację przestrzegania granic migracji do płynów symulujących żywność przeprowadza się za pomocą konwencjonalnych badań migracji, których podstawowe zasady ustanowione są w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
2. a) Jednakże w przypadku gdy Państwo Członkowskie w następstwie uzyskania nowych informacji lub weryfikacji dotychczasowych informacji po przyjęciu niniejszej dyrektywy z uzasadnionych powodów stwierdzi, że ustanowione w Załączniku podstawowe zasady przeprowadzania badań migracji dla danych materiałów lub wyrobów są nieodpowiednie albo że aktualne warunki przeprowadzania badań różnią się całkowicie od warunków badań określonych w tabeli Załącznika, Państwo Członkowskie może na swoim terytorium i wyłącznie w określonym przypadku tymczasowo zawiesić stosowanie podstawowych zasad określonych w Załączniku oraz zezwolić na zastosowanie właściwych podstawowych zasad.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, podając powody uzasadniające podjęcie takiej decyzji.
b) Komisja rozpatruje, możliwie najszybciej, powody podane przez dane Państwo Członkowskie, zasięga opinii Państwa Członkowskiego w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych oraz bezzwłocznie przedstawia swoją opinię i w razie potrzeby zmienia niniejszą dyrektywę.
W takim przypadku Państwo Członkowskie, które przyjęło bardziej właściwe zasady podstawowe, może je zachować do chwili wejścia w życie zmian."
2) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy od dnia 1 kwietnia 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/10/EWG
z dnia 15 marca 1993 r.
odnosząca się do materiałów i wyrobów wykonanych z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje: ilość i charakter zmian, jakie należy obecnie wprowadzić do dyrektywy Rady 83/229/EWG z dnia 25 kwietnia 1993 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących materiałów i wyrobów wykonanych z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [2], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 92/15/EWG [3], wskazuje na potrzebę zastąpienia wymienionej dyrektywy;
środki wspólnotowe przewidziane przez niniejszą dyrektywę są nie tylko potrzebne, lecz również niezbędne do osiągnięcia celów rynku wewnętrznego; cele te nie mogą być osiągnięte indywidualnie przez Państwa Członkowskie; co więcej, ich osiągnięcie na poziomie wspólnotowym jest przewidziane w dyrektywie 89/109/EWG;
artykuł 2 dyrektywy 89/109/EWG stanowi, że gotowe materiały i wyroby nie mogą uwalniać do środków spożywczych żadnych składników w ilościach stanowiących zagrożenie dla zdrowia człowieka lub powodujących niedopuszczalne zmiany w składzie środków spożywczych;
aby osiągnąć niniejszy cel, w przypadku folii z regenerowanej celulozy, odpowiednim instrumentem jest dyrektywa szczególna w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/109/EWG;
syntetyczne osłonki z regenerowanej celulozy powinny być przedmiotem przepisów szczególnych;
metoda ustalania braku migracji barwników powinna być ustanowiona w późniejszym etapie;
do czasu opracowania kryteriów czystości i metod analizy powinny obowiązywać istniejące przepisy krajowe;
ustalenie wykazu zatwierdzonych substancji wraz z limitami ilościowymi, które mają być stosowane, jest w tym szczególnym przypadku w zasadzie wystarczające do spełnienia wymagań określonych w art. 2 dyrektywy 89/109/EWG;
jednakże eter bis(2-hydroksyetylu) (= glikol dietylenowy) i etanodiol (= glikol monoetylenowy) mogą w znacznych ilościach migrować do niektórych środków spożywczych i dlatego aby tego uniknąć, bardziej właściwe jest ustanowienie środka zapobiegawczego w postaci określenia najwyższych dopuszczalnych ilości tych substancji w środkach spożywczych stykających się z folią z regenerowanej celulozy;
w celu ochrony zdrowia konsumenta należy unikać bezpośredniego kontaktu środków spożywczych z zadrukowaną powierzchnią folii z regenerowanej celulozy;
w przypadku profesjonalnych zastosowań materiałów i wyrobów z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, z wyjątkiem tych, które z uwagi na swój charakter są przewidziane do takiego użytku, należy załączyć pisemną deklarację, określoną w art. 6 ust. 5 dyrektywy 89/109/EWG;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczególną w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/109/EWG.
2.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do folii z regenerowanej celulozy w znaczeniu przepisów podanych w załączniku I, która:
a) sama stanowi produkt gotowy; lub
b) tworzy część produktu gotowego zawierającego inne materiały,
oraz która jest przeznaczona do kontaktu ze środkami spożywczymi lub która z uwagi na charakter swojego przeznaczenia wchodzi w taki kontakt.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) folii z regenerowanej celulozy, która od strony przewidzianej do kontaktu ze środkami spożywczymi, lub z uwagi na charakter swojego przeznaczenia wchodzi w taki kontakt, ma powłokę o gęstości powyżej 50 mg/dm2;
b) syntetycznych osłonek z regenerowanej celulozy.
Artykuł 2
1.
Do produkcji folii z regenerowanej celulozy mogą być stosowane tylko te substancje lub grupy substancji, które wymieniono w załączniku II i jedynie na warunkach w nim określonych.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 dozwolone jest używanie substancji innych niż wymienione w załączniku II, jeżeli są one stosowane jako substancje barwiące (barwniki i pigmenty) lub kleje, pod warunkiem braku śladów ich migracji do środków spożywczych, w ilościach wykrywalnych za pomocą uznanych metod.
Artykuł 3
Zadrukowane powierzchnie folii z regenerowanej celulozy nie mogą wchodzić w kontakt ze środkami spożywczymi.
Artykuł 4
1.
W obrocie handlowym innym niż detaliczny materiałom i wyrobom z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonym do kontaktu ze środkami spożywczymi towarzyszy pisemna deklaracja, zgodna z art. 6 ust. 5 dyrektywy 89/109/EWG.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się do materiałów i wyrobów wykonanych z folii z regenerowanej celulozy, które z uwagi na swój charakter są wyraźnie przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi.
3.
W przypadku wskazania szczególnych warunków użytkowania materiały i wyroby z folii z regenerowanej celulozy są odpowiednio oznakowane.
Artykuł 5
1.
Nie później niż do dnia 1 stycznia 1994 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie:
- od dnia 1 stycznia 1994 r. zezwolą na handel i stosowanie folii z regenerowanej celulozy przeznaczonej do kontaktu ze środkami spożywczymi zgodnie z niniejszą dyrektywą,
- od dnia 1 stycznia 1994 r. zabronią handlu i stosowania folii z regenerowanej celulozy, przeznaczonej do kontaktu ze środkami spożywczymi, która nie spełnia wymagań ani niniejszej dyrektywy, ani dyrektywy 83/229/EWG,
- od dnia 1 stycznia 1995 r. zabronią handlu i stosowania folii z regenerowanej celulozy przeznaczonej do kontaktu ze środkami spożywczymi, która nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy, ale spełnia wymagania dyrektywy 83/229/EWG.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
1.
Dyrektywa 83/229/EWG traci moc dnia 1 stycznia 1994 r.
2.
Odniesienia do dyrektywy 83/229/EWG interpretowane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku III.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/11/EWG
z dnia 15 marca 1993 r.
dotycząca uwalniania N-nitrozoamin i substancji zdolnych do tworzenia N-nitrozoamin ze smoczków do karmienia niemowląt i smoczków do uspokajania wykonanych z kauczuku naturalnego lub elastomerów syntetycznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: środki wspólnotowe przewidziane przez niniejszą dyrektywę są nie tylko konieczne, ale i niezbędne do osiągnięcia celów rynku wewnętrznego; cele te nie mogą być osiągnięte indywidualnie przez Państwa Członkowskie, co więcej, ich osiągnięcie na poziomie wspólnotowym jest przewidziane w dyrektywie 89/109/EWG;
zostało wykazane, że smoczki do karmienia niemowląt i smoczki do uspokajania, wykonane z elastomerów syntetycznych lub kauczuku naturalnego mogą uwalniać N-nitrozoaminy i substancje zdolne do tworzenia N-nitrozoamin;
Komitet Naukowy ds. Żywności wydał opinię, że N-nitrozoaminy i substancje zdolne do tworzenia N-nitrozoamin są niebezpieczne dla zdrowia człowieka z powodu ich toksyczności i zaleca, żeby poziom uwalniania tych substancji z wyżej wymienionych artykułów utrzymywany był poniżej granicy wykrywalności, przy zastosowaniu właściwej odpowiednio czułej metody;
artykuł 2 dyrektywy 89/109/EWG stanowi, że z materiałów i wyrobów w końcowej postaci nie mogą przedostawać się do środków spożywczych ich składniki w ilościach, które mogłyby zagrażać zdrowiu ludzkiemu;
dla osiągnięcia powyższego celu właściwym instrumentem w przypadku smoczków do karmienia niemowląt jest dyrektywa szczególna w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/109/EWG;
stosowanie smoczków do uspokajania może wiązać się z takim samym ryzykiem i dlatego korzystne jest przyjęcie takich samych przepisów również dla tych wyrobów;
konieczne jest podjęcie natychmiastowych działań i dlatego niniejsza dyrektywa ogranicza się do ustanowienia szczególnych zasad dotyczących uwalniania N-nitrozoamin oraz substancji zdolnych do tworzenia N-nitrozoamin ze smoczków do karmienia niemowląt i smoczków do uspokajania, wyprodukowanych z elastomerów syntetycznych lub kauczuku naturalnego, odkładając rozwiązanie pozostałych problemów dotyczących elastomerów syntetycznych i kauczuku naturalnego do czasu przyjęcia bardziej ogólnej dyrektywy;
niniejsza dyrektywa ustanawia podstawowe zasady i ogólne kryteria oznaczania N-nitrozoamin i substancji zdolnych do tworzenia N-nitrozoamin, odkładając na później określenie szczegółowych metod analizy;
przedstawiony w załącznikach szkic przyjętej metody jest rozwiązaniem tymczasowym, dopóki nie będą dostępne wyniki dotyczące funkcjonowania tej metody lub metod alternatywnych;
Komisja zobowiązała się do wspierania dalszych badań dotyczących metod analizy, oceniania proponowanej metodologii oraz ustanowienia granic tolerancji analiz w świetle tych badań;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne ze opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/109/EWG.
Dotyczy ona uwalniania N-nitrozoamin oraz substancji zdolnych do tworzenia N-nitrozoamin, zwanych dalej "substancjami zdolnymi do tworzenia N-nitrozoamin", ze smoczków do karmienia niemowląt i smoczków do uspokajania, wykonanych z elastomerów syntetycznych lub kauczuku naturalnego.
Artykuł 2
Ze smoczków do karmienia niemowląt i smoczków do uspokajania określonych w art. 1 nie mogą przedostawać się do cieczy służącej badaniu uwalnianych substancji (stanowiącej próbkę roztworu śliny) żadne N-nitrozoaminy ani substancje zdolne do tworzenia N-nitrozoamin, zgodnie z warunkami określonymi w załączniku I, w ilościach wykrywalnych za pomocą zatwierdzonej metody, spełniającej kryteria ustanowione w załączniku II, pozwalającej na oznaczenie następujących zawartości:
- 0,01 mg N-nitrozoamin uwalnianych łącznie/kg próbki smoczków do karmienia niemowląt lub smoczków do uspokajania, wykonanych z elastomerów syntetycznych lub kauczuku naturalnego,
- 0,1 mg substancji zdolnych do tworzenia N-nitrozoamin uwalnianych łącznie/kg próbki smoczków do karmienia niemowląt lub smoczków do uspokajania wykonanych z elastomerów syntetycznych lub kauczuku naturalnego.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie do dnia 1 kwietnia 1994 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie:
- począwszy od dnia 1 kwietnia 1994 r. zezwolą na handel i używanie smoczków do karmienia niemowląt oraz smoczków do uspokajania spełniających wymagania niniejszej dyrektywy,
- począwszy od dnia 1 kwietnia 1995 r. zabronią handlu i użytkowania smoczków do karmienia niemowląt oraz smoczków do uspokajania niespełniających wymagań niniejszej dyrektywy.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie, określone w ust. 1, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dotycząca takiego odniesienia zostanie przyjęta przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/12/EWG
z dnia 23 marca 1993 r.
odnosząca się do zawartości siarki w niektórych paliwach płynnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu poprawy jakości powietrza w odniesieniu do ditlenku siarki i innych emisji Wspólnota musi podjąć środki w celu stopniowego zmniejszania zawartości siarki w oleju napędowym używanym do napędzania pojazdów, włączając w to samoloty i statki, oraz do ogrzewania, a także do celów przemysłowych i przemysłu morskiego;
na mocy art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy 75/716/EWG [4] przepisy obowiązujące w Państwach Członkowskich ustanawiają wartości dopuszczalne odnoszące się do zawartości siarki w paliwach płynnych; przepisy w poszczególnych Państwach Członkowskich różnią się między sobą;
różnice te zobowiązują wspólnotowe przedsiębiorstwa naftowe do dostosowania maksymalnej zawartości siarki w ich produktach, w zależności od tego, do którego Państwa Członkowskiego je dostarczają; dlatego takie różnice tworzą barierę w handlu tymi produktami, tym samym bezpośrednio wpływając na utworzenie i działanie jednolitego rynku;
ponadto art. 6 dyrektywy 75/716/EWG stanowi, że w świetle wszystkich nowych dostępnych informacji Komisja ma przedstawić Radzie sprawozdanie, któremu będzie towarzyszyć właściwa propozycja w związku z ustanowieniem jednej wartości;
w kolejnych programach działania Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska [5] podkreślono znaczenie zapobiegania zanieczyszczeniu powietrza i zmniejszania go;
jakość paliwa odgrywa ważną rolę w zmniejszaniu zanieczyszczenia powietrza przez emisję spalin z pojazdów;
ponadto Wspólnota stała się na mocy decyzji 81/462/EWG [6] Umawiającą się Stroną Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, w której przede wszystkim przewidziano opracowanie strategii i polityki zmierzającej do ograniczenia i w miarę możliwości stopniowego zmniejszania i zapobiegania zanieczyszczeniu powietrza;
zmniejszanie zawartości siarki w niektórych paliwach płynnych służy realizacji jednego ze wspólnotowych celów, którym jest zachowanie, ochrona i poprawa jakości środowiska naturalnego oraz przyczynienie się do ochrony zdrowia ludzkiego przez naprawianie u źródła szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu;
zgodnie z dyrektywą 75/716/EWG kilka Państw Członkowskich ustaliło już wartość 0,2 % wagi;
Państwa Członkowskie muszą podjąć kroki w celu zapewnienia, że stopniowo będą dostępne oleje napędowe do silników wysokoprężnych o maksymalnej zawartości siarki 0,05 % wagi;
w celu osiągnięcia ograniczenia poziomów emisji ustalonych w szczegółowych dyrektywach Wspólnoty zawartość siarki w olejach napędowych do silników wysokoprężnych wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie nie może przekraczać 0,2 % wagi od dnia 1 października 1994 r. i 0,05 % wagi od dnia 1 października 1996 r.; Państwa Członkowskie muszą przedsięwziąć właściwe środki do osiągnięcia tego celu;
wzrastające użycie olejów napędowych w pojazdach silnikowych oznacza dalsze wysiłki w odniesieniu do jakości olejów napędowych do silników wysokoprężnych w celu ograniczenia jego negatywnego wpływu na jakość powietrza; ustalenie maksymalnej zawartości siarki w wysokości 0,05 % wagi, które ma być stosowane od dnia 1 października 1996 r. dla olejów napędowych do silników wysokoprężnych, pozostawia zainteresowanym przedsiębiorstwom wystarczający czas na przeprowadzenie wymaganych dostosowań;
inne sposoby użycia olejów napędowych oraz średnich olejów wymagają podjęcia wysiłku w celu zmniejszenia zanieczyszczenia powietrza, a także należy wziąć pod uwagę ich wpływ, uwzględniając poprawę jakości powietrza oraz koszty i korzyści środowiskowe; Komisja powinna przedstawić Radzie, która podejmie w tej sprawie decyzję najpóźniej dnia 31 lipca 1994 r., propozycję wprowadzenia najpóźniej do dnia 1 października 1999 r. niższej wartości dopuszczalnej zawartości siarki oraz ustanowić nowe wartości dopuszczalne dla nafty lotniczej;
nagła zmiana dostaw ropy naftowej, prowadząca do wzrostu średniej zawartości siarki, może z uwagi na dostępną wydajność odsiarczania narazić na niebezpieczeństwo dostawy do konsumentów w Państwie Członkowskim; dlatego wydaje się wskazane zezwolić na to, by Państwo Członkowskie mogło odstąpić pod pewnymi warunkami od wartości dopuszczalnych zawartości siarki ustanowionych w odniesieniu do jego własnego rynku;
wprowadzenie olejów napędowych o niskim poziomie zawartości siarki dla statków pełnomorskich powoduje szczególne problemy techniczne i gospodarcze dla Grecji; ograniczone czasowo odstępstwo na korzyść Grecji nie powinno obniżyć handlu tymi olejami napędowymi, ponieważ greckie przedsiębiorstwa rafineryjne nie pokrywają więcej zapotrzebowania na oleje napędowe i średnie oleje niż wynosi popyt wewnętrzny; wywóz z Grecji do innego Państwa Członkowskiego w celu ostatecznego spalenia musi być zgodny z przepisami dyrektywy stosowanej w tym Państwie Członkowskim; Grecji można przyznać pięcioletni okres odstępstwa przed wprowadzeniem tych olejów napędowych o wymaganej zawartości siarki; okres ten kończy się dnia 30 września 1999 r.;
kontrole na miejscu powinny być przeprowadzane w celu stwierdzenia zwartości siarki w olejach napędowych i w średnich olejach wprowadzanych do obrotu; w tym celu należy przyjąć warunek jednolitej metody opartej na najlepszej dostępnej technologii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "olej napędowy" oznacza każdy produkt ropopochodny objęty kodem CN 27100069 lub każdy produkt ropopochodny, który z powodu wartości dopuszczalnych jego destylacji zalicza się do kategorii średnich destylatów przeznaczonych do użycia jako paliwo, gdzie przynajmniej 85 % ilości, włączając straty, destyluje w temperaturze 350 °C;
b) "oleje napędowe do silników wysokoprężnych" oznaczają oleje napędowe używane do napędzania pojazdów określonych w dyrektywie 70/220/EWG [7] oraz w dyrektywie 88/77/EWG [8].
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do olejów napędowych:
- zawartych w zbiornikach paliwa statków, samolotów lub pojazdów silnikowych przekraczających granicę między państwem trzecim a Państwem Członkowskim,
- przeznaczonych do przetworzenia przed ostatecznym spaleniem.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie w celu osiągnięcia ograniczenia poziomów emisji ustanowionych w szczegółowych dyrektywach Wspólnoty zakazują obrotu olejami napędowymi do silników wysokoprężnych we Wspólnocie, jeśli zawartość roztworu siarki, wyrażona siarką (zwana dalej "zawartością siarki"), przekracza:
- 0,2 % wagi od dnia 1 października 1994 r.,
- 0,05 % wagi od dnia 1 października 1996 r.
Państwa Członkowskie podejmują kroki w celu zapewnienia, że oleje napędowe do silników wysokoprężnych określone w pierwszym akapicie o zawartości siarki nieprzekraczającej 0,05 % wagi stopniowo stają się dostępne.
2.
Państwa Członkowskie zakazują we Wspólnocie obrotu olejami napędowymi innymi niż lub wykorzystywanymi do celów innych niż te określone w ust. 1, z wyjątkiem nafty lotniczej, od dnia 1 października 1994 r., jeśli zawartość siarki przekracza w nich 0,2 % wagi.
Przed dniem 1 stycznia 1994 r. Komisja wskazuje w sprawozdaniu dla Rady, jaki postęp osiągnięto w kontroli emisji ditlenku siarki.
W tym samym czasie przedkłada Radzie, w ogólnych ramach polityki poprawy jakości powietrza, propozycję przejścia do fazy drugiej, zalecając niższe wartości dopuszczalne najpóźniej od dnia 1 października 1999 r. i określając nowe wartości dopuszczalne dla nafty lotniczej.
Rada stanowi większością kwalifikowaną najpóźniej do dnia 31 lipca 1994 r.
3.
Jeśli w wyniku nagłej zmiany zaopatrzenia w ropę naftową lub produkty ropopochodne okaże się, że Państwo Członkowskie ma trudności z zastosowaniem wartości dopuszczalnych dotyczących maksymalnej zawartości siarki w oleju napędowym, powiadomi ono o tym fakcie Komisję.
Komisja może zezwolić na wyższą wartość dopuszczalną, która będzie stosowana na terytorium danego Państwa Członkowskiego przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy i powiadamia o swojej decyzji Radę.
Każde Państwo Członkowskie może w okresie miesiąca zaskarżyć tę decyzję do Rady.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w okresie dwóch miesięcy.
W drodze odstępstwa Rząd Grecji może do dnia 30 września 1999 r. zezwolić na obrót olejami napędowymi do użycia w przemyśle morskim o zawartości siarki przekraczającej 0,2 % wagi.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może od daty stosowania określonej w art. 2 ust. 1 i 2 zabronić, ograniczyć lub zapobiegać wprowadzeniu do obrotu olejów napędowych na podstawie ich zawartości siarki, jeśli te oleje napędowe są zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie środki niezbędne do kontroli pobierania próbek zawartości siarki w olejach napędowych, które są wprowadzane do obrotu.
2.
Metoda odniesienia przyjęta do wyznaczania zawartości siarki w olejach napędowych, które są wprowadzane do obrotu, jest określona metodą ISO 8754.
Interpretacja statystyczna wyników kontroli dokonanych w celu wyznaczania zawartości siarki w olejach napędowych wprowadzanych do obrotu przeprowadzana jest zgodnie z normą ISO 4259 (wydanie z 1979 r.).
Artykuł 5
Od dnia 1 października 1994 r. dyrektywę 75/716/EWG zastępuje się niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 października 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/13/EWG
z dnia 5 kwietnia 1993 r.
w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100A,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest przyjęcie środków, których celem jest stopniowe ustanawianie rynku wewnętrznego przed dniem 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
przepisy prawa Państw Członkowskich odnoszące się do warunków zamieszczanych w umowie zawieranej między sprzedawcą towarów lub dostawcą usług z jednej strony a konsumentem z drugiej są bardzo zróżnicowane, co powoduje duże różnice między rynkami krajowymi oferującymi konsumentom towary i usługi i może doprowadzić do zakłóceń konkurencji pomiędzy sprzedawcami i dostawcami, zwłaszcza gdy sprzedają towary i świadczą usługi w innych Państwach Członkowskich;
przepisy Państw Członkowskich dotyczące zwłaszcza nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich wykazują znaczne rozbieżności;
obowiązkiem Państw Członkowskich jest zapewnienie, aby umowy zawierane z konsumentami nie zawierały nieuczciwych warunków;
ogólnie rzecz biorąc, konsumenci nie znają norm prawnych regulujących umowy sprzedaży towarów i usług obowiązujących w innych Państwach Członkowskich; ten brak świadomości może powstrzymać konsumentów przed dokonywaniem bezpośrednich transakcji nabycia towarów lub usług w innych Państwach Członkowskich;
aby ułatwić ustanawianie rynku wewnętrznego i chronić obywatela jako konsumenta nabywającego towary i usługi na podstawie umów, które podlegają prawom innych Państw Członkowskich, istotne jest eliminowanie nieuczciwych warunków z tych umów;
w ten sposób sprzedawcy towarów i dostawcy usług uzyskają wsparcie związane z prowadzoną przez nich działalnością sprzedaży towarów i świadczenia usług zarówno w kraju, jak i na obszarze rynku wewnętrznego; zatem stymulowanie konkurencji przyczyni się do wzrostu możliwości wyboru dla obywateli Wspólnoty jako konsumentów;
dwa programy wspólnotowe w dziedzinie ochrony konsumentów i polityki informacyjnej [4] podkreśliły znaczenie ochrony konsumentów przed nieuczciwymi warunkami umownymi; taką ochronę powinny przewidywać przepisy ustawowe i wykonawcze, które podlegają harmonizacji na poziomie Wspólnoty lub zostają bezpośrednio na tym poziomie przyjęte;
zgodnie z zasadą ustanowioną pod nazwą "Ochrona gospodarczych interesów konsumentów", zgodnie z powyższymi programami: "nabywcy towarów i usług powinni być chronieni przed nadużyciami ze strony sprzedawców lub dostawców, w szczególności przed jednostronnymi standardowymi umowami i niedozwolonym wyłączaniem z umów podstawowych praw";
bardziej skuteczną ochronę konsumenta można osiągnąć poprzez przyjęcie jednolitych norm prawnych dotyczących nieuczciwych warunków; powyższe normy powinny odnosić się do wszelkich umów zawieranych pomiędzy sprzedawcami lub dostawcami a konsumentami; przy czym niniejsza dyrektywa nie będzie dotyczyła między innymi umów o pracę, umów dotyczących sukcesji praw, umów dotyczących praw z zakresu prawa rodzinnego oraz umów dotyczących tworzenia i organizowania spółek lub porozumień partnerskich;
konsument musi otrzymać taką samą ochronę zarówno w umowach zawieranych ustnie, jak i na piśmie, bez względu na to, czy postanowienia pisemnej umowy zostały zawarte w jednym czy kilku dokumentach;
jednakże obowiązujące prawo krajowe pozwala jedynie na częściową harmonizację przepisów; niniejsza dyrektywa dotyczy w szczególności warunków umownych, które nie zostały indywidualnie wynegocjowane; Państwa Członkowskie w poszanowaniu postanowień Traktatu powinny mieć możliwość zapewnienia konsumentom wyższego poziomu bezpieczeństwa poprzez wprowadzenie przepisów prawa krajowego bardziej rygorystycznych niż przewidziane w niniejszej dyrektywie;
zakłada się, iż obowiązujące w Państwach Członkowskich przepisy ustawowe i wykonawcze, które bezpośrednio lub pośrednio ustalają warunki umów konsumenckich, nie zawierają nieuczciwych warunków; w związku z tym nie wydaje się konieczne rozpatrywanie warunków umowy, które są zgodne z obowiązującymi przepisami ustawowymi lub wykonawczymi oraz zgodne z zasadami lub postanowieniami konwencji międzynarodowych, których stronami są Państwa Członkowskie lub Wspólnota; użyte w art. 1 ust. 2 sformułowanie "obowiązujące przepisy ustawowe lub wykonawcze" obejmuje również zasady, które zgodnie z prawem będą stosowane między umawiającymi się stronami z zastrzeżeniem, że nie dokonano żadnych innych uzgodnień;
Państwa Członkowskie muszą jednakże zapewnić, iż w umowach nie będą zamieszczane nieuczciwe warunki, szczególnie dlatego że niniejsza dyrektywa odnosi się również do handlu, przedsiębiorstw i zawodów o charakterze publicznym;
niezbędne jest ustalenie ogólnych kryteriów oceny nieuczciwego charakteru warunków umowy;
ocena nieuczciwego charakteru warunków umowy, zgodnie z wybranymi ogólnymi kryteriami, zwłaszcza w przypadku działalności dotyczącej sprzedaży lub dostaw o charakterze publicznym, zapewniającej usługi o charakterze powszechnym, przy uwzględnieniu solidarności między użytkownikami, muszą być uzupełnione środkami umożliwiającymi dokonanie ogólnej oceny różnych interesów; stanowi to wymóg działania w dobrej wierze; przy dokonywaniu oceny działania w dobrej wierze będzie brana pod uwagę zwłaszcza siła pozycji przetargowej stron umowy, a w szczególności, czy konsument był zachęcany do wyrażenia zgody na warunki umowy i czy towary lub usługi były sprzedane lub dostarczone na specjalne zamówienie konsumenta; sprzedawca lub dostawca spełnia wymóg działania w dobrej wierze, jeżeli traktuje on drugą stronę umowy w sposób sprawiedliwy i słuszny, należycie uwzględniając jej prawnie uzasadnione roszczenia;
do celów niniejszej dyrektywy załączony wykaz warunków nie jest wyczerpujący i ma jedynie charakter przykładowy; ze względu na to, że niniejsza dyrektywa określa jedynie minimalne wymogi, Państwa Członkowskie w przepisach krajowych mogą rozszerzyć zakres tych warunków lub zredagować je bardziej restrykcyjnie;
rodzaj towarów lub usług powinien mieć wpływ na ocenę nieuczciwych warunków umownych;
do celów niniejszej dyrektywy ocena nieuczciwego charakteru warunków nie będzie dotyczyła warunków określających główny przedmiot umowy oraz stosunku jakości towarów i usług do ich ceny; główny przedmiot umowy i stosunek jakości towaru do jego ceny może jednak być brany pod uwagę przy ocenie uczciwości innych postanowień umownych; mając między innymi na względzie powyższe, umowy ubezpieczenia, które jasno określają ryzyko ubezpieczeniowe oraz odpowiedzialność ubezpieczającego, nie będą podlegały takiej ocenie, ponieważ takie ograniczenia brane są pod uwagę przy obliczaniu składki opłacanej przez konsumenta;
umowy powinny być sporządzane prostym i zrozumiałym językiem, a konsument powinien mieć faktycznie możliwość zapoznania się ze wszystkimi warunkami umowy, a wszelkie wątpliwości powinny być interpretowane na jego korzyść;
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby nieuczciwe warunki nie były zamieszczane w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami oraz, jeżeli jednak takie warunki zostają w nich zawarte, aby nie były one wiążące dla konsumenta, oraz zagwarantować, żeby umowa obowiązywała strony zgodnie z zawartymi w niej postanowieniami, pod warunkiem że po wyłączeniu z umowy nieuczciwych warunków może ona nadal obowiązywać;
istnieje ryzyko, że w niektórych przypadkach konsument może zostać pozbawiony ochrony wynikającej z niniejszej dyrektywy poprzez wyznaczenie, jako obowiązujących w stosunku do danej umowy, przepisów prawnych państwa trzeciego; w związku z powyższym do niniejszej dyrektywy należy włączyć postanowienia zapobiegające takiemu ryzyku;
osoby lub organizacje, które na podstawie przepisów prawnych Państwa Członkowskiego mają uzasadniony interes do działania w sprawie, muszą posiadać uprawnienie do wszczęcia postępowania dotyczącego warunków umowy przeznaczonych do ogólnego stosowania w umowach zawieranych z konsumentami, a w szczególności warunków nieuczciwych, zarówno przed sądem, jak i przed organami administracyjnymi właściwymi do rozstrzygania skarg lub inicjowania odpowiednich działań prawnych; powyższa możliwość jednakże nie pociąga za sobą wcześniejszej weryfikacji ogólnych warunków obowiązujących w poszczególnych sektorach gospodarki;
sądy i organy administracyjne Państw Członkowskich muszą mieć do swojej dyspozycji stosowne i skuteczne środki zapobiegające stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do nieuczciwych warunków umownych w umowach zawieranych pomiędzy sprzedawcą lub dostawcą a konsumentem.
2.
Warunki umowy odzwierciedlające obowiązujące przepisy ustawowe lub wykonawcze oraz postanowienia lub zasady konwencji międzynarodowych, których stroną są Państwa Członkowskie lub Wspólnota, zwłaszcza w dziedzinie transportu, nie będą podlegały przepisom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "nieuczciwe warunki" oznaczają warunki umowne zdefiniowane w art. 3;
b) "konsument" oznacza każdą osobę fizyczną, która w umowach objętych niniejszą dyrektywą działa w celach niezwiązanych z handlem, przedsiębiorstwem lub zawodem;
c) "sprzedawca lub dostawca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która w umowach objętych niniejszą dyrektywą działa w celach dotyczących handlu, przedsiębiorstwa lub zawodu, bez względu na to, czy należy do sektora publicznego czy prywatnego.
Artykuł 3
1.
Warunki umowy, które nie były indywidualnie negocjowane, mogą być uznane za nieuczciwe, jeśli stoją w sprzeczności z wymogami dobrej wiary, powodują znaczącą nierównowagę wynikających z umowy, praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta.
2.
Warunki umowy zawsze zostaną uznane za niewynegocjowane indywidualnie, jeżeli zostały sporządzone wcześniej i konsument nie miał w związku z tym wpływu na ich treść, zwłaszcza jeśli zostały przedstawione konsumentowi w formie uprzednio sformułowanej umowy standardowej.
Fakt, że niektóre aspekty warunku lub jeden szczególny warunek były negocjowane indywidualnie, nie wyłącza stosowania niniejszego artykułu do pozostałej części umowy, jeżeli ogólna ocena umowy wskazuje na to, że została ona sporządzona w formie uprzednio sformułowanej umowy standardowej.
Jeśli sprzedawca lub dostawca twierdzi, że standardowe warunki umowne zostały wynegocjowane indywidualnie, ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na nim.
3.
Załącznik zawiera przykładowy i niewyczerpujący wykaz warunków, które mogą być uznane za nieuczciwe.
Artykuł 4
1.
Nie naruszając przepisów art. 7, nieuczciwy charakter warunków umowy jest określany z uwzględnieniem rodzaju towarów lub usług, których umowa dotyczy i z odniesieniem, w czasie wykonania umowy, do wszelkich okoliczności związanych z wykonaniem umowy oraz do innych warunków tej umowy lub innej umowy, od której ta jest zależna.
2.
Ocena nieuczciwego charakteru warunków nie dotyczy ani określenia głównego przedmiotu umowy, ani relacji ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług, o ile warunki te zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem.
Artykuł 5
W przypadku umów, w których wszystkie lub niektóre z przedstawianych konsumentowi warunków wyrażone są na piśmie, warunki te muszą zawsze być sporządzone prostym i zrozumiałym językiem.
Wszelkie wątpliwości co do treści warunku należy interpretować na korzyść konsumenta.
Powyższa zasada interpretacji nie ma zastosowania w kontekście procedury ustanowionej w art. 7 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że na mocy prawa krajowego nieuczciwe warunki w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami nie będą wiążące dla konsumenta, a umowa w pozostałej części będzie nadal obowiązywała strony, jeżeli jest to możliwe po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków.
2.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki do zapewnienia, iż konsument nie utraci ochrony przyznanej mu na mocy niniejszej dyrektywy, poprzez wybór prawa państwa trzeciego jako prawa obowiązującego w stosunku do danej umowy, jeśli ta ostatnia pozostaje w ścisłym związku z terytorium Państw Członkowskich.
Artykuł 7
1.
Zarówno w interesie konsumentów, jak i konkurentów Państwa Członkowskie zapewnią stosowne i skuteczne środki mające na celu zapobieganie stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych przez sprzedawców i dostawców z konsumentami.
2.
Środki określone w ust. 1 obejmują postanowienia, według których osoby i organizacje mające uzasadniony interes na mocy prawa krajowego, związany z ochroną konsumentów, będą mogły wszcząć postępowanie zgodnie z właściwym prawem krajowym przed sądami lub przed organami administracyjnymi mającymi odpowiednie kwalifikacje do decydowania, czy warunki umowy sporządzone do celów ogólnego wykorzystania są nieuczciwe; co umożliwi powyższym osobom i organizacjom podjęcie stosownych i skutecznych środków w celu zapobieżenia stałemu stosowaniu takich warunków.
3.
W poszanowaniu przepisów prawa krajowego prawne środki zabezpieczające określone w ust. 2 można skierować oddzielnie lub łącznie przeciwko kilku sprzedawcom lub dostawcom z tego samego sektora gospodarki lub przeciwko ich stowarzyszeniom, które stosują lub zalecają stosowanie tych samych lub podobnych ogólnych warunków umowy.
Artykuł 8
W celu zapewnienia wyższego stopnia ochrony konsumenta Państwa Członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać bardziej rygorystyczne przepisy prawne zgodne z Traktatem w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Nie później niż w ciągu 5 lat od daty określonej w art. 10 ust. 1 Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie nie później niż do dnia 31 grudnia 1994 r. wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy niniejszej dyrektywy będą mieć zastosowanie do wszystkich umów zawartych po dniu 31 grudnia 1994 r.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/14/EWG
z dnia 5 kwietnia 1993 r.
w sprawie hamowania dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: należy podjąć środki mające na celu stopniowe utworzenie rynku wewnętrznego w okresie kończącym się dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
w odniesieniu do hamowania, w każdym Państwie Członkowskim dwu- lub trzykołowe pojazdy silnikowe muszą wykazywać określone właściwości techniczne, ustalone na mocy bezwzględnie obowiązujących przepisów, które różnią się od siebie w poszczególnych Państwach Członkowskich; w wyniku tych różnic przepisy te stanowią przeszkodę w handlu we Wspólnocie;
takie przeszkody dla ustanowienia i działania rynku wewnętrznego, mogą zostać usunięte, jeśli wszystkie Państwa Członkowskie przyjmą takie same wymagania w miejsce swoich przepisów krajowych;
konieczne jest opracowanie jednolitych wymagań w odniesieniu do hamowania dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych, aby w odniesieniu do każdego typu takiego pojazdu umożliwić zastosowanie procedur homologacji typu pojazdu i homologacji części ustanowionych w dyrektywie 92/61/EWG;
aby ułatwić dostęp do rynków państw trzecich, konieczne jest określenie równoważności między wymaganiami niniejszej dyrektywy oraz wymaganiami Regulaminu nr 78 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do hamowania wszystkich typów pojazdów określonych w art. 1 dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 2
Procedura udzielania homologacji części w odniesieniu do hamowania danego typu dwu- lub trzykołowego pojazdu silnikowego oraz warunki regulujące swobodny przepływ takich pojazdów są takie same jak ustanowione w rozdziałach II i III dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 3
Zgodnie z art. 11 dyrektywy 92/61/EWG uznaje się wymagania ustanowione w niniejszej dyrektywie oraz wymagania określone w Regulaminie nr 78 EKG ONZ (E/ECE/324 i E/ECE/TRANS/505 REV 1/ADD 77 z dnia 20 października 1988 r.) za równoważne.
Władze Państw Członkowskich udzielające homologacji części przyjmują homologacje udzielane zgodnie z wymaganiami wyżej wymienionego Regulaminu nr 78, jak również znaki homologacji części za alternatywne w stosunku do odpowiednich homologacji oraz znaków homologacji części składowych udzielonych zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa może zostać zmieniona zgodnie z art. 13 dyrektywy 70/156/EWG [5] w celu:
- uwzględnienia wszelkich zmian do Regulaminu EKG ONZ określonego w art. 3,
- dostosowania Załącznika do postępu technicznego.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 5 października 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Od dnia wymienionego w akapicie pierwszym, Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do hamowania, zabronić pierwotnego dopuszczenia do ruchu pojazdów, które są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Od dnia 5 kwietnia 1995 r. Państwa Członkowskie stosują przepisy określone w akapicie pierwszym.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/15/EWG
z dnia 5 kwietnia 1993 r.
w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze co następuje: artykuł 8a Traktatu przewiduje, że rynek wewnętrzny musi zostać ustanowiony do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny ma obejmować obszar bez granic wewnętrznych, na którym, zgodnie z postanowieniami Traktatu, zapewniony będzie swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
artykuł 100a ust. 3 Traktatu stanowi, że Komisja w swoich wnioskach dotyczących bezpieczeństwa przyjmie za podstawę wysoki poziom ochrony;
swobodny przepływ towarów zakłada spełnienie pewnych podstawowych warunków; w szczególności swobodny przepływ materiałów wybuchowych zakłada harmonizację przepisów prawnych dotyczących wprowadzania materiałów wybuchowych do obrotu;
materiały wybuchowe do użytku cywilnego objęte są szczegółowymi uregulowaniami krajowymi, głównie w odniesieniu do wymogów bezpieczeństwa i ochrony; takie uregulowania krajowe stanowią w szczególności, że zezwolenia na obrót mogą być udzielane tylko wtedy, gdy materiały wybuchowe przejdą pomyślnie szereg badań;
harmonizacja przepisów dotyczących wprowadzania takich materiałów wybuchowych do obrotu zakłada harmonizację rozbieżnych przepisów krajowych celem zapewnienia swobodnego przepływu tych produktów bez obniżania optymalnych poziomów bezpieczeństwa i ochrony;
niniejsza dyrektywa określa jedynie wymagania zasadnicze, które muszą zostać spełnione przez badania zgodności materiałów wybuchowych; w celu ułatwienia procedury wykazywania zgodności z wymaganiami zasadniczymi, użyteczne byłoby przyjęcie zharmonizowanych na szczeblu europejskim norm dotyczących w szczególności metod badania materiałów wybuchowych; takie normy aktualnie nie istnieją;
normy zharmonizowane na szczeblu europejskim są opracowywane przez instytucje prywatne i muszą zachować swój niezobowiązujący status; w związku z tym Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) został uznany za jeden z dwóch organów właściwych do przyjęcia zharmonizowanych norm zgodnie z ogólnymi wytycznymi współpracy między Komisją, CEN i CENELEC, które zostały ratyfikowane dnia 13 listopada 1984 r.; do celów niniejszej dyrektywy "zharmonizowana norma" oznacza tekst ustalający specyfikację techniczną przyjętą przez CEN na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez Komisję, zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [4] oraz stosujący się do określonych powyżej ogólnych wytycznych;
Rada w swojej decyzji 90/683/EWG z dnia 13 grudnia 1990 r. dotyczącej modułów dla różnych faz procedur oceny zgodności przeznaczonych do wykorzystania w dyrektywach harmonizacji technicznej [5] wprowadziła zharmonizowane środki stosowania procedur oceny zgodności; zastosowanie tych modułów do materiałów wybuchowych umożliwi ustalenie odpowiedzialności wytwórców oraz instytucji odpowiedzialnych za stosowanie procedur oceny zgodności przez uwzględnienie rodzaju danych materiałów wybuchowych;
jeśli chodzi o bezpieczeństwo, zasady dotyczące transportu materiałów wybuchowych ujęte są w międzynarodowych konwencjach i umowach; na szczeblu międzynarodowym istnieją zalecenia Narodów Zjednoczonych dotyczące transportu przewozu towarów niebezpiecznych (obejmujących materiały wybuchowe), których zakres przekracza ramy Wspólnoty; w związku z tym niniejsza dyrektywa nie dotyczy zasad transportu;
artykuły pirotechniczne wymagają odpowiednich środków celem zapewnienia ochrony konsumentów i bezpieczeństwa publicznego; w tej dziedzinie planowana jest dodatkowa dyrektywa;
definicja produktów objętych niniejszą dyrektywą powinna być oparta na definicji takich produktów ujętej w wyżej wymienionych zaleceniach;
zakres stosowania niniejszej dyrektywy obejmuje amunicję, ale tylko w odniesieniu do zasad dotyczących kontroli jej przemieszczania i związanych z tym ustaleń; w związku z faktem, że amunicja i broń są przemieszczane na podobnych warunkach, przemieszczanie amunicji powinno być regulowane przepisami podobnymi do tych stosowanych do przemieszczania broni, jak stanowi dyrektywa 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni [6];
musi być zapewniona ochrona zdrowia i bezpieczeństwo pracowników produkujących lub wykorzystujących materiały wybuchowe; trwa opracowywanie dodatkowej dyrektywy obejmującej, między innymi, zdrowie i bezpieczeństwo pracowników zaangażowanych w działalność związaną z wytwarzaniem, składowaniem i wykorzystaniem materiałów wybuchowych;
w przypadku poważnego zagrożenia lub zamachu na bezpieczeństwo publiczne wskutek nielegalnego posiadania lub wykorzystania materiałów wybuchowych lub amunicji objętych zakresem niniejszej dyrektywy stosowne jest, aby Państwa Członkowskie miały możliwość odstąpienia, na określonych warunkach, od przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do przemieszczania;
podsumowując, istotne jest stworzenie mechanizmów współpracy administracyjnej; w związku z tym właściwe władze powinny opierać się na rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz współpracy między nimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa dotyczącego spraw celnych lub rolnych [7];
niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na uprawnienia Państw Członkowskich do podejmowania środków w celu zapobiegania nielegalnemu obrotowi materiałami wybuchowymi i amunicją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do materiałów wybuchowych w rozumieniu ust. 2.
2.
"Materiały wybuchowe" oznaczają materiały i artykuły uznane za takie w zaleceniach Narodów Zjednoczonych dotyczących transportu towarów niebezpiecznych i należące do klasy 1 określonej w tych zaleceniach.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- materiałów wybuchowych, łącznie z amunicją, przeznaczonych do wykorzystania zgodnie z prawem krajowym przez siły zbrojne lub policję,
- artykułów pirotechnicznych,
- amunicji, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 10–13 i 17–19.
4.
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "zalecenia Narodów Zjednoczonych" oznaczają zalecenia ustanowione przez Komitet Ekspertów Narodów Zjednoczonych ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, opublikowane przez ONZ (Pomarańczowa Księga) wraz ze zmianami wprowadzonymi do daty przyjęcia niniejszej dyrektywy,
- "bezpieczeństwo" oznacza zapobieganie wypadkom i jeśli mają one miejsce – ograniczanie ich skutków,
- "zabezpieczenie" oznacza zapobieganie wykorzystaniu sprzecznemu z prawem i porządkiem publicznym,
- "osoba handlująca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, której całość lub część działalności polega na wytwarzaniu, handlu, wymianie, wypożyczaniu, naprawie lub przetwarzaniu broni palnej i amunicji,
- "zgoda" oznacza decyzję podjętą w celu umożliwienia planowanego przemieszczenia materiałów wybuchowych na terenie Wspólnoty,
- "przedsiębiorstwo w sektorze materiałów wybuchowych" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną posiadającą licencję lub zezwolenie uprawniające do wytwarzania, składowania, wykorzystywania, przemieszczania lub handlu materiałami wybuchowymi,
- "wprowadzanie do obrotu" oznacza pierwsze odpłatne lub nieodpłatne rozporządzenie materiałami wybuchowymi objętymi niniejszą dyrektywą, w związku z ich dystrybucją lub wykorzystaniem na rynku wspólnotowym,
- "przemieszczanie" oznacza wszelki fizyczny ruch materiałów wybuchowych w ramach terytorium Wspólnoty, z wyjątkiem ruchu w obrębie jednej i tej samej lokalizacji.
5.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla klasyfikowania przez Państwa Członkowskie niektórych substancji, nieobjętych niniejszą dyrektywą, jako materiałów wybuchowych zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi lub wykonawczymi.
ROZDZIAŁ II
Harmonizacja przepisów odnoszących się do materiałów wybuchowych
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać lub utrudniać wprowadzania do obrotu materiałów wybuchowych objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy i spełniających wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby materiały wybuchowe objęte niniejszą dyrektywą mogły być wprowadzane do obrotu tylko gdy są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, są opatrzone oznakowaniem WE opisanym w art. 7 oraz ich zgodność została oceniona zgodnie z procedurami określonymi w załączniku II.
3.
Jeżeli materiały wybuchowe objęte zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy są przedmiotem innych dyrektyw, które dotyczą innych aspektów i przewidują umieszczanie oznakowania WE, oznakowanie to będzie oznaczało, że wyżej wymienione produkty z założenia spełniają przepisy tych innych dyrektyw mających do nich zastosowanie.
Artykuł 3
Materiały wybuchowe objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy muszą spełniać zasadnicze wymagania bezpieczeństwa, które mają do nich zastosowanie i są wymienione w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Materiały wybuchowe objęte zakresem niniejszej dyrektywy, zgodne z odpowiednimi normami krajowymi transponującymi normy zharmonizowane, do których odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, są uznawane przez Państwa Członkowskie za zgodne z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w art. 3.
Państwa Członkowskie opublikują odniesienia do krajowych norm transponujących te zharmonizowane normy.
2.
Komisja przedstawi szczegółowe informacje dotyczące prac przeprowadzonych w dziedzinie norm zharmonizowanych w ramach sprawozdania przedstawianego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ze stosowania dyrektywy 83/189/EWG i przewidzianego w art. 11 ust. 2 tej dyrektywy.
Artykuł 5
Jeżeli Państwo Członkowskie lub Komisja uznają, że zharmonizowane normy określone w art. 4 nie spełniają w pełni zasadniczych wymagań określonych w art. 3, Komisja lub dane Państwo Członkowskie przekazuje sprawę Stałemu Komitetowi ustanowionemu dyrektywą 83/189/EWG, podając powody.
Komitet niezwłocznie wydaje opinię.
W świetle opinii Komitetu Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o środkach, jakie mają zostać podjęte w odniesieniu do norm i publikacji określonych w art. 4.
Artykuł 6
1.
Procedury badania zgodności materiałów wybuchowych obejmują:
a) badanie typu WE (moduł B) określone w załączniku II pkt 1 oraz zależnie od wyboru wytwórcy jedno z następujących:
- badanie zgodności z typem (moduł C) określone w załączniku II pkt 2,
- procedura zapewnienia jakości produkcji (moduł D) określona w załączniku II pkt 3,
- procedura zapewnienia jakości produkcji (moduł E) określona w załączniku II pkt 4,
- sprawdzanie produktu (moduł F) określone w załączniku II pkt 5; lub
b) sprawdzanie jednostkowe (moduł G) określone w załączniku II pkt 6.
2.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji i innym Państwom Członkowskim wyznaczone przez siebie jednostki, które będą przeprowadzać wyżej wymienione procedury oceny zgodności, jak również wyznaczone dla nich szczególne zadania, a także nadane im wcześniej przez Komisję numery identyfikacyjne.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz jednostek notyfikowanych wraz z ich numerami identyfikacyjnymi oraz zadaniami, które zostały im przydzielone.
Komisja zapewnia stałą aktualizację tego wykazu.
Podczas oceny jednostek, które mają zostać notyfikowane Komisji, Państwa Członkowskie stosują minimalne kryteria wymienione w załączniku III.
Jednostki spełniające kryteria oceny ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych uważa się za spełniające odpowiednie kryteria minimalne.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało Komisji określoną jednostkę, wycofuje notyfikację, jeżeli odkryje, że jednostka ta przestała spełniać kryteria określone w akapicie drugim.
Państwo to niezwłocznie powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję.
Artykuł 7
1.
Oznakowanie zgodności WE jest umieszczane w taki sposób, aby było widoczne, łatwe do odczytania i trwałe, na samych materiałach wybuchowych lub, jeżeli nie jest to możliwe, na przymocowanej do nich tabliczce znamionowej albo, jeśli dwie pierwsze metody nie są możliwe do zastosowania, na opakowaniu.
Tabliczka znamionowa musi być tak zaprojektowana, aby uniemożliwić jej ponowne użycie.
Wzór oznakowania WE, jaki należy stosować, jest przedstawiony w załączniku IV.
2.
Zakazane jest umieszczanie na materiałach wybuchowych jakichkolwiek znaków lub napisów, których znaczenie i styl pisma osoby trzecie mogłyby mylić z oznakowaniem WE.
Wszelkie inne znaki mogą być umieszczane na materiałach wybuchowych, pod warunkiem że nie pogorszy to widoczności i czytelności oznakowania WE.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8:
a) jeżeli Państwo Członkowskie ustali, że oznakowanie WE zostało umieszczone bezprawnie, wytwórca, jego przedstawiciel lub, w przypadku ich braku, osoba odpowiedzialna za wprowadzenie przedmiotowego produktu do obrotu wspólnotowego będzie zobowiązana do przywrócenia zgodności produktu z przepisami dotyczącymi znakowania oraz zaprzestanie naruszeń na warunkach nałożonych przez Państwa Członkowskie;
b) jeżeli niezgodność nadal się utrzymuje, Państwo Członkowskie musi podjąć wszelkie właściwe środki w celu ograniczenia lub zakazania wprowadzania do obrotu danego produktu lub zapewnienia jego wycofania z obrotu zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 8.
Artykuł 8
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że materiał wybuchowy posiadający oznakowanie zgodności WE i używany zgodnie z jego przeznaczeniem może zagrażać bezpieczeństwu, podejmuje ono wszelkie środki tymczasowe niezbędne do wycofania materiału wybuchowego z obrotu lub zakazania wprowadzania go do obrotu lub jego swobodnego przepływu.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o takich środkach, wskazując powody ich zastosowania w szczególności, czy niezgodność jest spowodowana:
- niezgodnością z wymaganiami zasadniczymi,
- niewłaściwym stosowaniem norm,
lub
- brakami w samych normach.
2.
Komisja jak najszybciej przeprowadza konsultacje z zainteresowanymi stronami.
Jeżeli po konsultacji Komisja uzna, że środki te są uzasadnione, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które wystąpiło z inicjatywą, jak również pozostałe Państwa Członkowskie.
Jeżeli po konsultacji Komisja uzna, że środki te są nieuzasadnione, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które podjęło tę decyzję.
W przypadku szczególnym, kiedy środki określone w ust. 1 są uzasadnione brakami w samych normach, Komisja zasięga najpierw opinii zainteresowanych stron, a następnie w terminie dwóch miesięcy przedstawia sprawę Stałemu Komitetowi ustanowionemu dyrektywą 83/189/EWG, o ile Państwo Członkowskie, które podjęło środki, zamierza je utrzymać i rozpocznie procedury określone w art. 5.
3.
Jeżeli oznakowanie zgodności WE jest umieszczone na materiale wybuchowym, który nie spełnia tych wymagań, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje właściwe środki odnośnie do osoby, która umieściła to oznakowanie, i powiadamia Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ III
Przepisy dotyczące nadzoru nad przemieszczaniem we Wspólnocie
Artykuł 9
1.
Materiały wybuchowe objęte niniejszą dyrektywą mogą być przemieszczane jedynie zgodnie z następującymi ustępami.
2.
Kontrole wykonywane zgodnie z prawem wspólnotowym lub prawem krajowym w przypadku przemieszczania materiałów wybuchowych objęte niniejszym artykułem nie są już wykonywane jako wewnętrzne kontrole graniczne, ale wyłącznie jako część zwykłych procedur kontrolnych stosowanych w sposób niedyskryminacyjny na całym terytorium Wspólnoty.
3.
Odbiorca musi uzyskać zgodę na przemieszczenie materiałów wybuchowych od właściwego organu w miejscu przeznaczenia.
Właściwy organ sprawdza, czy odbiorca jest zgodnie z prawem upoważniony do nabywania materiałów wybuchowych oraz czy posiada on niezbędne licencje i zezwolenia.
Osoba odpowiedzialna za przewóz musi powiadomić właściwe władze tranzytowego Państwa lub Państw Członkowskich, że przez terytorium tego Państwa lub tych Państw będą przewożone materiały wybuchowe; wymagana jest ich zgoda.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że istnieje problem dotyczący weryfikacji uprawnień do nabywania materiałów wybuchowych określonych w ust. 3, Państwo to bezzwłocznie przesyła wszelkie dostępne informacje na ten temat Komisji, która przedstawi sprawę komitetowi przewidzianemu w art. 13.
5.
Jeżeli właściwy organ w miejscu przeznaczenia wyda zgodę na przemieszczenie, wyśle odbiorcy dokument zawierający wszelkie informacje określone w ust. 7.
Ten dokument musi towarzyszyć materiałom wybuchowym aż do ich przybycia na miejsce przeznaczenia.
Musi być on być okazany na żądanie właściwych władz.
Kopię tego dokumentu przechowuje odbiorca, który okazuje go do wglądu na żądanie właściwych władz miejsca przeznaczenia.
6.
Jeżeli właściwy organ Państwa Członkowskiego uzna, że szczególne wymagania bezpieczeństwa wymienione w ust. 5 nie są niezbędne, materiały wybuchowe mogą być przemieszczane na terytorium tego Państwa lub jego części bez wcześniejszego powiadamiania w rozumieniu ust. 7.
Właściwy organ miejsca przeznaczenia udziela zgody na czas określony z możliwością jego zawieszenia lub wycofania w każdym momencie na podstawie uzasadnionych przyczyn.
Dokument określony w ust. 5, który musi towarzyszyć materiałom wybuchowym do ich przybycia na miejsce przeznaczenia, odnosi się jedynie do wyżej wymienionej zgody.
7.
W przypadku gdy przemieszczenie materiałów wybuchowych musi być specjalnie nadzorowane celem spełnienia szczególnych wymagań bezpieczeństwa na terytorium lub części terytorium Państwa Członkowskiego, to przed jego rozpoczęciem odbiorca dostarczy właściwemu organowi w miejscu przeznaczenia następujące informacje:
- nazwiska i adresy zainteresowanych podmiotów gospodarczych; informacje te muszą być wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić kontakt z podmiotami gospodarczymi i uzyskanie potwierdzenia, że dane osoby są zgodnie z prawem upoważnione do otrzymania przesyłki,
- liczba i ilość przemieszczanych materiałów wybuchowych,
- pełny opis danych materiałów wybuchowych i środków pozwalających na ich identyfikację, łącznie z numerem identyfikacyjnym Narodów Zjednoczonych,
- jeżeli materiały wybuchowe mają zostać wprowadzone do obrotu, informacje na temat zgodności z warunkami wprowadzania do obrotu,
- środki transportu i trasa przemieszczania,
- przewidywane daty wyjazdu i przybycia,
- w miarę potrzeby, dokładnie określone punkty wjazdu do Państw Członkowskich i wyjazdu z Państw Członkowskich.
Właściwe władze w miejscu przeznaczenia badają warunki, na jakich może odbywać się przemieszczanie, ze szczególnym uwzględnieniem szczególnych wymagań bezpieczeństwa.
Jeżeli szczególne wymagania bezpieczeństwa są spełnione, udziela się zgody na przemieszczenie.
W przypadku tranzytu przez terytorium innych Państw Członkowskich, Państwa te w podobny sposób sprawdzają i zatwierdzają, na jednakowych warunkach, szczegóły dotyczące przemieszczenia.
8.
Bez uszczerbku dla zwykłych kontroli, które Państwo Członkowskie wysyłki przeprowadza na swoim terytorium, na wniosek zainteresowanych właściwych władz, odbiorcy i podmioty gospodarcze zaangażowane w sektorze materiałów wybuchowych przekazują władzom Państwa Członkowskiego wysyłki oraz Państwa Członkowskiego tranzytu wszystkie posiadane istotne informacje na temat przemieszczenia materiałów wybuchowych.
9.
Żaden dostawca nie może przemieszczać materiałów wybuchowych, o ile odbiorca nie uzyska niezbędnych zezwoleń na przemieszczenie zgodnie z przepisami ust. 3, 5, 6 i 7.
Artykuł 10
1.
Amunicję można przemieszczać z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego tylko zgodnie z procedurą przewidzianą w następujących ustępach.
Przepisy te mają również zastosowanie do przemieszczeń amunicji w sprzedaży wysyłkowej.
2.
Jeżeli ma mieć miejsce przemieszczenie amunicji z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego, przed dokonaniem wysyłki zainteresowana osoba przekaże Państwu Członkowskiemu, w którym znajduje się ta amunicja, następujące informacje:
- nazwiska i adresy osoby sprzedającej lub przemieszczającej amunicję, osoby kupującej lub nabywającej amunicję oraz, jeżeli to konieczne, właściciela,
- adres, pod jaki amunicja ma być wysłana lub przetransportowana,
- ilość amunicji, jaka ma zostać wysłana lub przetransportowana,
- dane umożliwiające identyfikację amunicji oraz wskazania, że amunicja została poddana kontroli zgodnie z Konwencją z dnia 1 lipca 1969 r. o wzajemnym uznawaniu oznakowania broni krótkiej,
- środki transportu,
- data wysyłki i przewidywana data przybycia.
Informacje wymienione w dwóch ostatnich tiret nie muszą być przekazywane w przypadku przesyłki między osobami handlującymi.
Państwo Członkowskie bada warunki, na jakich ma się odbyć przemieszczenie, szczególnie w odniesieniu do bezpieczeństwa.
Jeżeli Państwo Członkowskie wyraża zgodę na takie przemieszczenie, wydaje ono licencję zawierającą wszystkie dane szczegółowe wskazane w pierwszym akapicie.
Licencja ta towarzyszy amunicji aż do jej przybycia na miejsce przeznaczenia; jest ono okazywane na każde żądanie właściwych władz Państw Członkowskich.
3.
Każde Państwo Członkowskie może przyznać osobom handlującym prawo do przemieszczania amunicji z jego terytorium do osoby handlującej mającej siedzibę w innym Państwie Członkowskim bez uprzedniego zezwolenia określonego w ust. 2.
W tym celu wyda ono zezwolenie ważne przez 3 lata, które może być w każdej chwili zawieszone lub anulowane uzasadnioną decyzją.
Dokument odnoszący się do tego zezwolenia musi towarzyszyć amunicji aż do jej przybycia na miejsce przeznaczenia.
Musi być ono okazywane w każdym przypadku, gdy zażądają tego właściwe władze Państw Członkowskich.
Przed realizacją przemieszczenia osoba handlująca przekazuje władzom Państwa Członkowskiego, z którego ma się odbyć przemieszczenie, wszystkie dane szczegółowe wymienione w ust. 2 akapit pierwszy.
4.
Każde Państwo Członkowskie dostarczy innym Państwom Członkowskim wykaz amunicji, na której przemieszczenie na jego terytorium może być wydane zezwolenie bez uprzedniej zgody tego państwa.
Takie wykazy amunicji są przekazywane osobom handlującym, które uzyskały zgodę na przemieszczanie amunicji bez wcześniejszego zezwolenia na mocy procedury przewidzianej w ust. 3.
5.
Każde Państwo Członkowskie przekaże wszystkie użyteczne znajdujące się w jego dyspozycji informacje dotyczące ostatecznych przemieszczeń amunicji Państwu Członkowskiemu, na którego terytorium dokonano takiego przemieszczenia.
Wszelkie informacje, które Państwa Członkowskie otrzymują w drodze procedur ustanowionych w niniejszym artykule, są przekazywane Państwom Członkowskim miejsca przeznaczenia nie później niż w momencie odpowiednich przemieszczeń lub, gdy właściwe, Państwom Członkowskim tranzytu nie później niż w momencie przemieszczenia.
Artykuł 11
W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 3, art. 9 ust. 5, art. 9 ust. 6 i art. 9 ust. 7 oraz art. 10 w przypadku poważnych zagrożeń lub zamachów na bezpieczeństwo publiczne poprzez nielegalne posiadanie lub zastosowanie materiałów wybuchowych lub amunicji objętych niniejszą dyrektywą Państwo Członkowskie może podjąć wszelkie niezbędne środki dotyczące przemieszczania materiałów wybuchowych lub amunicji w celu zapobiegania takiemu nielegalnemu posiadaniu lub użyciu.
Działania te respektują zasadę proporcjonalności.
Nie mogą one stanowić ani środków arbitralnej dyskryminacji, ani ukrytych ograniczeń w handlu między Państwami Członkowskimi.
Każde Państwo Członkowskie, które przyjmuje takie środki, powiadamia o nich niezwłocznie Komisję.
Komisja powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ IV
Pozostałe przepisy
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie utworzą sieci wymiany informacji w celu wprowadzenia w życie art. 9 i 10.
Poinformują one pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję na temat krajowych organów odpowiedzialnych za przekazywanie i odbiór informacji oraz za stosowanie procedur określonych we wspomnianych art. 9 i 10.
2.
Do celów wykonania niniejszej dyrektywy stosuje się mutatis mutandis przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1468/81, w szczególności dotyczące poufności.
Artykuł 13
1.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Komitet bada wszelkie sprawy dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy przedstawione przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże w przypadku gdy nie są one zgodne z opinią komitetu, środki te natychmiast przekazywane są przez Komisję Radzie.
W takim przypadku Komisja odracza stosowanie środków, które przyjęła, na okres trzech miesięcy od daty powiadomienia Rady.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w akapicie drugim.
3.
Procedura przewidziana w ust. 2 jest stosowana szczególnie w celu uwzględnienia wszelkich przyszłych zmian zaleceń Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie zachowują do dyspozycji pozostałych Państw Członkowskich i Komisji uaktualnione informacje dotyczące przedsiębiorstw z sektora materiałów wybuchowych posiadających licencje i zezwolenia określone w art. 1 ust. 4.
Państwa Członkowskie upewniają się, czy takie przedsiębiorstwa posiadają system rejestracji materiałów wybuchowych umożliwiający w każdym momencie identyfikację posiadacza materiałów wybuchowych.
Przepisy wykonawcze do niniejszego akapitu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą komitetu przewidzianą w art. 13.
Przedsiębiorstwa w sektorze materiałów wybuchowych prowadzą takie rejestry ich transakcji, jakie potrzebne są do spełnienia obowiązków wymienionych w niniejszym artykule.
Dokumenty określone w niniejszym artykule muszą być przechowywane co najmniej przez trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym miała miejsce zarejestrowana transakcja, nawet jeżeli przedsiębiorstwo zaprzestało działalności handlowej.
Dokumenty te muszą być niezwłocznie udostępniane do inspekcji na żądanie właściwych władz.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe oznakowanie materiałów wybuchowych.
Artykuł 16
Jeżeli Państwo Członkowskie wydaje licencję lub zezwolenie w celu umożliwienia prowadzenia działalności związanej z wytwarzaniem materiałów wybuchowych, sprawdza ono w szczególności, czy odpowiedzialne osoby są w stanie spełnić zobowiązania techniczne, jakie na siebie przyjmują.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 17
Każde Państwo Członkowskie określa sankcje za naruszenie przepisów przyjętych w związku z wykonywaniem niniejszej dyrektywy.
Sankcje będą wystarczające, aby wspierać zachowanie zgodności z tymi przepisami.
Artykuł 18
Każde Państwo Członkowskie w ramach prawa krajowego przyjmuje niezbędne środki w celu umożliwienia właściwym władzom konfiskatę wszelkich produktów objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, jeżeli istnieją wystarczające dowody, że produkt ten będzie nielegalnie nabyty, użytkowany lub odsprzedawany.
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania art. 9–14 przed dniem 30 września 1993 r.
2.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 30 czerwca 1994 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania przepisów innych niż wymienione w ust. 1 i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie będą stosować te przepisy od dnia 1 stycznia 1995 r.
3.
Przepisy określone w ust. 1 i 2, przyjęte przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
4.
Jednakże w okresie do dnia 31 grudnia 2002 r. Państwa Członkowskie zezwalają na wprowadzanie do obrotu materiałów wybuchowych spełniających przepisy krajowe obowiązujące na ich terytorium przed dniem 31 grudnia 1994 r.
5.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/17/EWG
z dnia 30 marca 1993 r.
określająca wspólnotowe klasy elitarnych sadzeniaków ziemniaka, wraz z warunkami oraz oznaczeniami stosowanymi dla tych klas
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/403/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaka [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/3/EWG [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu wykonania, na obszarze granic wewnętrznych, w których zapewniony jest swobodny przepływ towarów, zgodnie z przepisami Traktatu, przepisów dyrektywy Rady 66/403/EWG w zakresie obrotu sadzeniakami ziemniaka, na całym lub na części terytorium jednego lub więcej Państw Członkowskich, spełniającymi bardziej rygorystyczne środki niż określone w załącznikach I i II tej dyrektywy, właściwe jest ustalenie wspólnotowych klas elitarnych sadzeniaków ziemniaka, jak również warunki oraz oznaczenia stosowane do tych klas;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustala się klasy elitarnych sadzeniaków ziemniaka.
Sadzeniakami ziemniaka, kwalifikującymi się do tych klas są sadzeniaki, które kwalifikują się do urzędowej kwalifikacji jako "elitarne sadzeniaki ziemniaka" zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 66/403/EWG, które ponadto spełniają warunki wymienione w ust. 2 oraz które, w drodze badania urzędowego, zostały uznane za spełniające te warunki.
2.
Warunki określone w ust. 1 są następujące:
a) warunki zdrowia roślin ustanowione w:
- dyrektywie Rady 69/464/EWG [3],
- dyrektywie Rady 69/465/EWG [4],
- dyrektywie Rady 77/93/EWG [5],
- dyrektywie Rady 80/665/EWG [6].
b) sadzeniaki ziemniaka pochodzą z materiału roślinnego spełniającego warunki określone w załączniku I oraz muszą spełniać dodatkowe, bardziej surowe warunki określone w załączniku II.
Artykuł 2
1.
Oznaczenie wspólnotowych klas elitarnych sadzeniaków ziemniaka jest następujące:
a) "klasa 1 EWG", w przypadkach, gdy spełnione są warunki ustanowione w załączniku I z wyjątkiem ppkt 3.3 lit. b), oraz warunki ustanowione w załączniku II (1); lub
b) "klasa 2 EWG", w przypadku gdy spełnione są warunki ustanowione w załączniku I z wyjątkiem ppkt 3.3 lit. a), oraz warunki ustanowione w załączniku II (2); lub
c) "klasa 3 EWG", w przypadku gdy spełnione są warunki ustanowione w załączniku I z wyjątkiem ppkt 3.3 lit. a), oraz warunki ustanowione w załączniku II (3).
Oznaczenie należy podać na urzędowej etykiecie przewidzianej w załączniku III do dyrektywy 66/403/EWG pod nagłówkiem "klasa".
2.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o zakresie, w jakim stosują wspólnotowe oznaczenia odpowiedniej klasy przy kwalifikacji produkcji rodzimej.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie niezbędne przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż w terminie przewidzianym dla wykonania dyrektywy Rady 91/683/EWG [7].
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/21/EWG
z dnia 27 kwietnia 1993 r.
dostosowująca do postępu technicznego po raz osiemnasty dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 92/69/EWG [2], w szczególności jej art. 28 i 29, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Rady 92/32/EWG [3] zmienia dyrektywę 67/548/EWG w odniesieniu do przepisów dotyczących klasyfikacji i oznakowania substancji niebezpiecznych;
załącznik II do dyrektywy 67/548/EWG zawiera symbole i oznaczenia zagrożenia; należy wprowadzić nowy symbol mający odzwierciedlać znaczenie wyrażenia "niebezpieczny dla środowiska";
załącznik III do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz wyrażeń wskazujących na charakter szczególnego ryzyka właściwego substancjom niebezpiecznym; należy wprowadzić nowe wyrażenia określające zagrożenie zdrowia przez substancje toksyczne dla rozmnażania; konieczne jest również wprowadzenie nowych łączonych wyrażeń wskazujących na zagrożenie dla środowiska;
załącznik IV do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz wyrażeń określających warunki bezpiecznego stosowania substancji niebezpiecznych; istnieje potrzeba wprowadzenia zmian w niektórych wyrażeniach określających warunki bezpiecznego stosowania dotyczących zagrożenia dla środowiska; należy wprowadzić niektóre łączone wyrażenia odnoszące się do stosowania substancji i preparatów niebezpiecznych;
załącznik VI do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wytyczne klasyfikacji i oznakowania substancji i preparatów niebezpiecznych; należy zmienić te wytyczne, wprowadzając zmiany wynikające z dyrektywy 92/32/EWG;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Celu Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik II zastępuje się załącznikiem I do niniejszej dyrektywy;
2) załącznik III zastępuje się załącznikiem II do niniejszej dyrektywy;
3) załącznik IV zastępuje się załącznikiem III do niniejszej dyrektywy;
4) w załączniku V metoda B.2: Toksyczność ostra (inhalacyjna) ppkt 1.6.2.4 (Badanie graniczne) otrzymuje brzmienie:
"1.6.2.4. Badanie graniczne
W przypadku gdy ekspozycja pięciu samców i pięciu samic badanych zwierząt na 20 mg na litr gazu lub 5 mg na litr aerozolu lub cząstek substancji przez cztery godziny (lub, jeżeli jest to niemożliwe ze względu na fizyczne lub chemiczne, w tym wybuchowe, właściwości substancji badanej, na maksymalne możliwe do uzyskania stężenie) nie spowoduje związanych z danym związkiem zgonów w ciągu 14 dni, dalsze badania można uznać za zbędne.;"
5) w załączniku VI części I i II zastępuje się załącznikiem IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przepisów mających zastosowanie do przenośnych butli gazowych zawierających butan, propan lub ciekły gaz napędowy do dnia 1 lipca 1994 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie do dnia 31 października 1997 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do dostosowania się do rozdziału 8.1 załącznika IV do niniejszej dyrektywy, w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do przenośnych butli gazowych zawierających butan, propan lub ciekły gaz napędowy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
3.
Przepisy określone w ust. 1 i 2, przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/22/EWG
z dnia 10 maja 1993 r.
w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niniejsza dyrektywa stanowi zasadniczy instrument do urzeczywistnienia rynku wewnętrznego, kurs ustalony przez Jednolity Akt Europejski i określony w formie harmonogramu w Białej Księdze Komisji z punktu widzenia zarówno prawa przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług finansowych w zakresie przedsiębiorstw inwestycyjnych;
w celu ochrony inwestorów i stabilności systemu finansowego przedsiębiorstwa świadczące usługi inwestycyjne objęte niniejszą dyrektywą muszą uzyskać zezwolenie w swoich Państwach Członkowskich pochodzenia;
przyjęte podejście zakłada dokonanie jedynie zasadniczej harmonizacji w zakresie niezbędnym i dostatecznym, aby zapewnić wzajemne uznawanie zezwoleń i systemów nadzoru ostrożnościowego, co umożliwi udzielanie jednego zezwolenia ważnego w całej Wspólnocie oraz zastosowanie zasady nadzoru sprawowanego przez Państwo Członkowskie pochodzenia; na mocy wzajemnego uznawania przedsiębiorstwa inwestycyjne posiadające zezwolenie udzielone w swoich Państwach Członkowskich pochodzenia mogą wykonywać w całej Wspólnocie każdą lub wszystkie spośród usług objętych niniejszą dyrektywą, na które uzyskały zezwolenie w całej Wspólnocie przez zakładanie oddziałów lub korzystając ze swobody świadczenia usług;
zasady wzajemnego uznawania i nadzoru w Państwie Członkowskim pochodzenia wymagają, aby właściwe władze Państwa Członkowskiego odmówiły udzielenia zezwolenia lub cofnęły zezwolenie w przypadku gdy takie czynniki, jak treść programu działalności, rozmieszczenie geograficzne lub faktycznie prowadzona działalność wyraźnie wskazują, że przedsiębiorstwo inwestycyjne wybrało system prawny danego Państwa Członkowskiego w celu uniknięcia bardziej wymagających standardów obowiązujących w innym Państwie Członkowskim, w którym przedsiębiorstwo to zamierza prowadzić lub już prowadzi większą część swojej działalności; zważywszy, iż do celów niniejszej dyrektywy przedsiębiorstwo inwestycyjne będące osobą prawną musi uzyskać zezwolenie w Państwie Członkowskim, w którym posiada ono swoją siedzibę; zważywszy, iż przedsiębiorstwo inwestycyjne niebędące osobą prawną musi uzyskać zezwolenie w tym Państwie Członkowskim, w którym ma ono swoją główną siedzibę; zważywszy ponadto, iż Państwa Członkowskie muszą wymagać, aby główna siedziba danego przedsiębiorstwa inwestycyjnego zawsze znajdowała się w Państwie Członkowskim pochodzenia i faktycznie tam działała;
dla ochrony inwestorów niezbędne jest zapewnienie nadzoru wewnętrznego każdego przedsiębiorstwa bądź przez zarządzanie dwuosobowe, bądź, w przypadku gdy nie jest to wymagane przez niniejszą dyrektywę, przez inne mechanizmy zapewniające równoważny rezultat;
w celu zagwarantowania uczciwej konkurencji należy zapewnić, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne niebędące instytucjami kredytowymi dysponowały tą samą co one wolnością zakładania oddziałów i świadczenia usług ponadgranicznych, zgodnie z przepisami drugiej dyrektywy Rady (89/646/EWG) z dnia 15 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania oraz prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [4];
przedsiębiorstwo inwestycyjne nie powinno móc powoływać się na niniejszą dyrektywę celem przeprowadzania kasowych lub terminowych transakcji walutowych innych niż usługi związane ze świadczeniem usług inwestycyjnych; dlatego wykorzystanie oddziału wyłącznie do takich transakcji walutowych stanowiłoby nadużycie mechanizmu niniejszej dyrektywy;
przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w swoim Państwie Członkowskim pochodzenia może prowadzić działalność w całej Wspólnocie wszelkimi środkami, które uznaje za stosowne; w tym celu może ona, o ile uzna to za niezbędne, zatrudnić własnych agentów przyjmujących i przekazujących zlecenia na rachunek przedsiębiorstwa oraz jej pełną i bezwarunkową odpowiedzialność; w tych okolicznościach taka działalność agentów musi być uważana za działalność przedsiębiorstwa, ponadto niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państwa Członkowskiego pochodzenia w poddawaniu statusu takich agentów szczególnym wymaganiom; w przypadku przedsiębiorstwa inwestycyjnego prowadzącego działalność transgraniczną przyjmujące Państwo Członkowskie ma obowiązek traktowania działalności tych agentów jak działalność samego przedsiębiorstwa; ponadto sprzedaż bezpośrednia zbywalnych papierów wartościowych nie powinna być objęta niniejszą dyrektywą, a uregulowanie tego zagadnienia powinno pozostać kwestią regulowaną przez przepisy prawa krajowego;
"zbywalne papiery wartościowe" oznaczają te rodzaje papierów wartościowych, które są zazwyczaj przedmiotem obrotu na rynku kapitałowym, takie jak rządowe papiery wartościowe, akcje w spółkach, przenoszalne papiery wartościowe dające prawo do nabywania akcji przez subskrypcję lub zamianę, kwity depozytowe, obligacje emitowane w serii, indeksowe gwarancje subskrypcyjne i papiery wartościowe dające prawo do nabywania takich obligacji drogą subskrypcji;
"instrumenty rynku pieniężnego" oznaczają te rodzaje instrumentów, które są zazwyczaj przedmiotem obrotu na rynku pieniężnym, takie jak krótkookresowe obligacje Skarbu Państwa, świadectwa depozytowe i komercyjne papiery wartościowe;
zawarte w niniejszej dyrektywie bardzo szerokie definicje zbywalnych papierów wartościowych i instrumentów rynku pieniężnego obowiązują wyłącznie do celów niniejszej dyrektywy, a zatem w żaden sposób nie narusza różnych definicji instrumentów finansowych stosowanych w ustawodawstwie krajowym do innych celów, takich jak opodatkowanie; ponadto definicja zbywalnych papierów wartościowych obejmuje wyłącznie instrumenty przenoszalne; zatem niniejsza definicja ta nie obejmuje udziałów i innych równoważnych papierów wartościowych emitowanych przez takie instytucje jak towarzystwa budowlane czy towarzystwa przemysłowo — oszczędnościowe, tytułu własność których nie można w praktyce przenosić, chyba że drogą odkupu przez emitenta;
"instrument równoważny finansowemu kontraktowi typu futures" oznacza kontrakt rozliczany poprzez płatność gotówkową wyliczoną przez odwołanie się do wahań stopy procentowej lub kursu walutowego, wartości któregokolwiek instrumentu, wymienionego w Załączniku sekcja B, lub indeksu takich instrumentów;
do celów niniejszej dyrektywy działalność polegająca na przyjmowaniu lub przekazywaniu zleceń obejmuje również kojarzenie dwóch lub więcej inwestorów, które doprowadza do zawarcia transakcji pomiędzy tymi inwestorami;
żaden przepis niniejszej dyrektywy nie narusza przepisów wspólnotowych lub, w przypadku braku takich przepisów, przepisów prawa krajowego regulujących publiczne oferty sprzedaży instrumentów objętych niniejszą dyrektywą; to samo dotyczy wprowadzania do obrotu i rozprowadzania takich instrumentów;
bez uszczerbku dla środków niezbędnych do wzmocnienia Europejskiego Systemu Walutowego Państwa Członkowskie zachowują pełną odpowiedzialność za stosowanie własnych środków polityki pieniężnej;
niezbędne jest wyłączenie z zakresu niniejszej dyrektywy zakładów ubezpieczeniowych, których działalność podlega właściwemu monitorowaniu przez właściwe władze nadzoru ostrożnościowego i jest koordynowana na poziomie wspólnotowym, jak również przedsiębiorstwa prowadzące działalność reasekuracyjną i retrocesyjną;
niniejszą dyrektywą nie powinny być objęte przedsiębiorstwa, które nie świadczą usług na rzecz osób trzecich, lecz których działalność polega na świadczeniu usług inwestycyjnych wyłącznie dla swoich przedsiębiorstw dominujących lub dla przedsiębiorstw zależnych, bądź też dla innych przedsiębiorstw zależnych przedsiębiorstw dominujących;
celem niniejszej dyrektywy jest objęcie jej przepisami przedsiębiorstw, których zwykłą działalnością jest profesjonalne świadczenie wobec osób trzecich usług inwestycyjnych; zakres dyrektywy nie powinien zatem obejmować osób prowadzących inną działalność zawodową (np. adwokatów, radców prawnych), które świadczą usługi inwestycyjne jedynie okazjonalnie przy okazji prowadzenia właściwej działalności zawodowej, pod warunkiem że działalność taka jest regulowana, a stosowne przepisy nie zakazują im okazjonalnego świadczenia usług inwestycyjnych; z tego samego powodu niezbędne jest również wyłączenie z zakresu niniejszej dyrektywy osób świadczących usługi inwestycyjne jedynie dla producentów lub użytkowników towarów w stopniu niezbędnym dla prowadzenia transakcji takimi towarami w przypadkach, gdy transakcje takie stanowią główną działalność tych osób;
niniejszą dyrektywą nie powinny być objęte przedsiębiorstwa, które świadczą usługi inwestycyjne polegające wyłącznie na administrowaniu programami pracowniczych udziałów kapitałowych, a zatem nie świadczą usług inwestycyjnych na rzecz osób trzecich;
niezbędne jest wyłączenie z zakresu niniejszej dyrektywy banków centralnych i innych organów pełniących podobne funkcje, jak również organów publicznych, którym powierzono zarządzanie długiem publicznym lub które uczestniczą w takim zarządzaniu, w tym lokując środki pochodzące z tego długu; w szczególności wyłączenie takie nie obejmuje podmiotów, które są częściowo lub całkowicie własnością państwa, a których rola ma charakter handlowy lub wiąże się z nabywaniem pakietów akcji;
niezbędne jest wyłączenie z zakresu niniejszej dyrektywy wszelkich przedsiębiorstw lub osób, których działalność polega jedynie na przyjmowaniu zleceń i ich przekazywaniu określonym kontrahentom, a które nie przechowują środków finansowych lub papierów wartościowych należących do klientów; zatem przedsiębiorstwa te lub osoby nie będą korzystać z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie, lecz w przypadku gdy zamierzają działać w innym Państwie Członkowskim, podlegać będą odpowiednim przepisom przyjętym przez to państwo;
niezbędne jest wyłączenie z zakresu niniejszej dyrektywy przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania bez względu na to, czy ich działalność jest koordynowana na poziomie wspólnotowym, oraz wyłączenie depozytariuszy lub osób zarządzających takimi przedsiębiorstwami, gdyż podlegają one szczególnym zasadom bezpośrednio przystosowanym do ich działalności;
w przypadku gdy stowarzyszenia utworzone przez fundusze emerytalne Państwa Członkowskiego celem umożliwienia zarządzania swoimi aktywami nie świadczą usług inwestycyjnych wobec osób trzecich oraz w przypadku gdy fundusze emerytalne są objęte kontrolą władz, którym powierzono monitorowanie zakładów ubezpieczeniowych, nie wydaje się niezbędne, aby stowarzyszenia te podlegały warunkom podejmowania i prowadzenia działalności nałożonym niniejszą dyrektywą;
dyrektywa niniejsza nie powinna mieć zastosowania do "agenti di cambio" określonej przez prawo włoskie, gdyż podmioty te należą do kategorii instytucji, których zezwolenia nie zostaną odnowione, ich działalność ogranicza się do terytorium jednego państwa i działalność ta nie niesie ze sobą ryzyka zakłócenia konkurencji;
prawa przyznane przedsiębiorstwom inwestycyjnym niniejszą dyrektywą są bez uszczerbku dla praw Państw Członkowskich, banków centralnych oraz innych organów krajowych pełniących podobne funkcje do wyboru swoich kontrahentów na podstawie kryteriów obiektywnych i niedyskryminacyjnych;
odpowiedzialność za nadzorowanie stabilności finansowej przedsiębiorstwa inwestycyjnego spoczywać będzie na właściwych władzach jej Państwa Członkowskiego pochodzenia na mocy dyrektywy Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [5], która koordynuje zasady stosowane do ryzyka rynkowego;
z zasady Państwo Członkowskie pochodzenia może ustanowić reguły bardziej rygorystyczne od tych ustanowionych w niniejszej dyrektywie, w szczególności dotyczące warunków zezwalania, wymagań ostrożnościowych oraz zasad sprawozdawczości i przejrzystości;
prowadzenie działalności nieobjętych niniejszą dyrektywą podlega ogólnym postanowieniom Traktatu dotyczącym prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług;
do celu ochrony inwestorów, własności inwestorów i innych podobnych praw dotyczących papierów wartościowych oraz ich praw dotyczących środków finansowych powierzonych przedsiębiorstwu powinny w szczególności być chronione przez wyodrębnienie tych pozycji od papierów i środków własnych przedsiębiorstwa; zasada ta jednakże nie stanowi przeszkody dla przedsiębiorstwa w prowadzeniu działalności w swoim imieniu, lecz na rzecz inwestora, jeśli wymaga tego sam charakter transakcji, a inwestor wyraża na to zgodę, np. wypożyczenia akcji;
procedury udzielania zezwoleń oddziałom przedsiębiorstw inwestycyjnych posiadających zezwolenia przyznane w państwach trzecich będą nadal miały zastosowanie do takich przedsiębiorstw; oddziały te nie będą korzystać ze swobody świadczenia usług zgodnie z art. 59 akapit drugi Traktatu ani też z prawa przedsiębiorczości w Państwach Członkowskich poza tymi, w których jednostki takie są już ustanowione; jednakże wnioski o udzielenie zezwolenia przedsiębiorstwom zależnym lub o zgodę na nabywanie pakietów akcji składane przez przedsiębiorstwa, których działalność reguluje ustawodawstwo państw trzecich, podlegają procedurze mającej zapewnić, aby wspólnotowe przedsiębiorstwa inwestycyjne były traktowane w danych państwach trzecich na zasadzie wzajemności;
zezwolenia udzielone przedsiębiorstwom inwestycyjnym przez właściwe władze na mocy niniejszej dyrektywy będą miały zastosowanie w całej Wspólnocie, a nie tylko, jak dotąd, w poszczególnych państwach, a istniejące klauzule o wzajemności traktowania nie będą odtąd miały żadnego skutku; potrzebna jest zatem elastyczna procedura umożliwiająca ocenę wzajemności traktowania w skali całej Wspólnoty; celem niniejszej procedury nie jest zamykanie dostępu do rynków finansowych Wspólnoty, lecz, przeciwnie, zwiększenie liberalizacji globalnych rynków finansowych w państwach trzecich, gdyż Wspólnota zamierza pozostawić swoje rynki finansowe otwarte dla reszty świata; w tym celu niniejsza dyrektywa ustanawia procedury prowadzenia negocjacji z państwami trzecimi, a także wprowadza możliwość podejmowania w ostateczności środków powodujących zawieszenie przyjmowania nowych wniosków o udzielenie zezwolenia i ograniczenie nowych zezwoleń;
jednym z celów niniejszej dyrektywy jest ochrona inwestorów; zatem właściwe jest uwzględnianie różnych potrzeb ochrony odmiennych kategorii inwestorów oraz uwzględnianie zróżnicowanego poziomu ich wiedzy fachowej;
Państwa Członkowskie muszą zapewnić, aby nie było żadnych przeszkód w prowadzeniu działalności objętej wzajemnym uznawaniem w taki sam sposób, jak w Państwie Członkowskim pochodzenia, o ile działalność ta nie narusza obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkowskim ustaw i przepisów wykonawczych chroniących interes publiczny;
Państwo Członkowskie nie może ograniczać prawa inwestorów, zwykle zamieszkałych lub mających siedzibę w tym Państwie Członkowskim, do korzystania z wszelkich usług inwestycyjnych świadczonych przez przedsiębiorstwo inwestycyjne objęte niniejszą dyrektywą, położone poza tym Państwem Członkowskim i działające poza tym państwem;
w niektórych Państwach Członkowskich czynności w zakresie rozrachunków i rozliczeń mogą być wykonywane przez organy oddzielone od rynków, na których dokonywane są transakcje; zatem wszelkie odniesienia w niniejszej dyrektywie do dostępu do regulowanych rynków i uczestnictwa w nich należy odczytywać jako dotyczące również dostępu do organów wykonujących czynności w zakresie rozliczeń i rozrachunków dla rynków regulowanych oraz uczestnictwa w takich organach;
każde Państwo Członkowskie musi zapewnić na swoim terytorium niedyskryminacyjne traktowanie wszystkich przedsiębiorstw inwestycyjnych posiadających zezwolenie udzielone w jakimkolwiek Państwie Członkowskim, a także wszystkich instrumentów finansowych notowanych na regulowanych rynkach Państw Członkowskich; wszystkie przedsiębiorstwa inwestycyjne muszą mieć te same szanse uczestniczenia w rynkach regulowanych lub dostępu do nich; niezależnie od sposobu, w jaki są obecnie zorganizowane transakcje w Państwach Członkowskich, istotne jest zniesienie, bez uszczerbku dla warunków nałożonych na mocy niniejszej dyrektywy, technicznych i prawnych ograniczeń dostępu do rynków regulowanych w ramach niniejszej dyrektywy;
niektóre Państwa Członkowskie zezwalają instytucjom kredytowym jedynie na pośrednie uczestnictwo w ich rynkach regulowanych, przez utworzenie wyspecjalizowanych przedsiębiorstw zależnych; stworzona dla instytucji kredytowych przez niniejszą dyrektywę możliwość bezpośredniego uczestniczenia w rynkach regulowanych bez konieczności ustanawiania wyspecjalizowanych przedsiębiorstw zależnych stanowi istotną reformę dla tych Państw Członkowskich, a wszystkie jej konsekwencje winny podlegać ponownej ocenie w świetle rozwoju rynków finansowych; z uwagi na te czynniki sprawozdanie, które Komisja przedstawi Radzie w tej sprawie najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r., będzie musiało uwzględnić wszystkie czynniki, niezbędne dla Rady do przeprowadzenia ponownej oceny konsekwencji dla wspomnianych Państw Członkowskich, w szczególności niebezpieczeństwo konfliktów interesów, jak również poziom ochrony zapewnionej inwestorom;
jest wyjątkowo istotne, aby harmonizacja systemów kompensacyjnych weszła w życie tego samego dnia co niniejsza dyrektywa; ponadto do dnia wejścia w życie dyrektywy dotyczącej harmonizacji systemów gwarancyjnych przyjmujące Państwa Członkowskie będą mogły nakazać stosowanie swoich systemów gwarancyjnych przedsiębiorstwom inwestycyjnym, w tym instytucjom kredytowym posiadającym zezwolenia udzielone przez inne Państwa Członkowskie, w przypadku gdy w Państwach Członkowskich pochodzenia tych przedsiębiorstw nie istnieją systemy gwarancyjne lub w przypadku gdy ich systemy nie zapewniają równorzędnych poziomów ochrony;
struktura rynków regulowanych musi nadal podlegać prawu krajowemu, bez tworzenia przy tym przeszkód dla liberalizacji dostępu do rynków regulowanych przyjmujących Państw Członkowskich dla przedsiębiorstw inwestycyjnych posiadających zezwolenie na świadczenie określonych usług w ich Państwach Członkowskich pochodzenia; zgodnie z tą zasadą ustawodawstwo Republiki Federalnej Niemiec i ustawodawstwo Niderlandów reguluje działalność odpowiednio Kursmaklera i hoekmannena tak, aby zapewnić, że nie będą oni wykonywali swoich funkcji równolegle z innymi funkcjami; należy zaznaczyć, że Kursmakler i hoekmannen nie mogą świadczyć usług w innych Państwach Członkowskich; nikt, bez względu na jego Państwo Członkowskie pochodzenia, nie może twierdzić, że prowadzi działalność Kursmaklera lub hoekmana, nie podlegając tym samym zasadom niezgodności wynikającym ze statusu Kursmaklera czy hoekmana;
należy zaznaczyć, że niniejsza dyrektywa nie narusza środków przewidzianych w dyrektywie Rady 79/279/EWG z dnia 5 marca 1979 r. koordynującej warunki dopuszczania papierów wartościowych do publicznego obrotu na oficjalnych giełdach [6];
stabilność oraz prawidłowe funkcjonowanie systemu finansowego oraz ochrona inwestorów wymagają, aby przyjmujące Państwo Członkowskie miało zarówno prawo, jak i obowiązek zapobiegania i penalizowania działań podejmowanych na swoim terytorium przez przedsiębiorstwa inwestycyjne, niezgodnych z zasadami postępowania lub innymi przepisami ustawowymi lub wykonawczymi przyjętymi w tym państwie w interesie dobra publicznego, jak również prawo i obowiązek podejmowania działań w nagłych przypadkach; ponadto przy realizacji swoich obowiązków właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego muszą mieć zapewnioną najściślejszą współpracę z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego pochodzenia, w szczególności w odniesieniu do działalności prowadzonej w ramach swobody świadczenia usług; właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, aby móc skutecznie sprawować swoje funkcje nadzoru ostrożnościowego, mają prawo otrzymywać informacje od właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego o wszelkich środkach w postaci nakładania kar lub ograniczania działalności podjętych przez to państwo wobec przedsiębiorstw inwestycyjnych posiadających zezwolenie udzielone w danym Państwie Członkowskim pochodzenia; w tym celu musi być zapewniona współpraca między właściwymi władzami Państw Członkowskich przyjmujących i pochodzenia;
z uwagi na podwójny cel ochrony inwestorów i zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynków zbywalnych papierów wartościowych niezbędne jest zapewnienie przejrzystości transakcji i stosowania zasad ustanowionych do tego celu w niniejszej dyrektywie zarówno do przedsiębiorstw inwestycyjnych, jak i do instytucji kredytowych, gdy instytucje te działają na rynku;
analizowanie problemów powstających w dziedzinach objętych dyrektywami Rady dotyczącymi usług inwestycyjnych i papierów wartościowych w zakresie zarówno stosowania istniejących środków, jak i możliwości ściślejszej koordynacji w przyszłości, wymaga współpracy między władzami krajowymi a Komisją w ramach komitetu; ustanowienie takiego komitetu nie wyklucza innych form współpracy w tej dziedzinie pomiędzy władzami nadzorczymi;
od czasu do czasu techniczne zmiany szczegółowych zasad ustanowionych w niniejszej dyrektywie mogą być niezbędne, aby uwzględnić nowe zjawiska w sektorze usług inwestycyjnych; Komisja wprowadzi takie zmiany, które będą niezbędne, po skierowaniu sprawy do rozpatrzenia przez komitet, który zostanie utworzony do spraw rynków papierów wartościowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Definicje i zakres
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "usługa inwestycyjna" oznacza każdą z usług wymienionych w Załączniku sekcja A, dotyczącą któregokolwiek z instrumentów wymienionych w Załączniku sekcja B, a świadczoną wobec osoby trzeciej;
2) "przedsiębiorstwo inwestycyjne" oznacza każdą osobę prawną, której stałym zajęciem lub przedmiotem działalności jest profesjonalne świadczenie usług inwestycyjnych wobec osób trzecich.
Do celów niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie mogą zaliczać do przedsiębiorstw inwestycyjnych podmioty, które nie są osobami prawnymi, jeżeli:
- ich status prawny zapewnia poziom ochrony interesów osób trzecich równoważny takiemu, który zapewniany jest przez osoby prawne, i
- są one objęte równoważnym nadzorem ostrożnościowym, odpowiednim do ich formy prawnej.
Jednakże w przypadku gdy takie osoby fizyczne świadczą usługi obejmujące przechowywanie środków pieniężnych lub zbywalnych papierów wartościowych osób trzecich, mogą być one traktowane jako przedsiębiorstwa inwestycyjne do celów niniejszej dyrektywy, tylko gdy, bez uszczerbku dla wymagań nałożonych niniejszą dyrektywą oraz dyrektywą 93/6/EWG, spełniają warunki:
- prawa własności osób trzecich względem należących do nich instrumentów i środków finansowych muszą być zabezpieczone, zwłaszcza na wypadek niewypłacalności przedsiębiorstwa lub jego właścicieli, zajęcia jego majątku, potrącenia lub innych działań podjętych przez wierzycieli przedsiębiorstwa lub wierzycieli właścicieli przedsiębiorstwa,
- przedsiębiorstwo inwestycyjne musi podlegać zasadom mającym na celu monitorowanie wypłacalności przedsiębiorstwa oraz jej właścicieli,
- roczne sprawozdania finansowe przedsiębiorstwa muszą być poddane audytowi przez jedną lub więcej osób posiadających uprawnienie, na mocy prawa krajowego, do kontrolowania sprawozdań finansowych,
- w przypadku gdy przedsiębiorstwo ma tylko jednego właściciela, musi on zapewnić ochronę inwestorów na wypadek zaprzestania przez przedsiębiorstwo działalności po jego śmierci, utraty przez właściciela zdolności do czynności prawnych lub na wypadek innych zdarzeń o takim charakterze.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 1997 r. Komisja przedstawi sprawozdanie na temat stosowania drugiego i trzeciego akapitu niniejszego punktu i stosownie do potrzeb złoży wniosek o ich zmianę lub uchylenie.
W przypadku gdy osoba świadczy jedną z usług określonych w Załączniku sekcja A pkt 1 lit. a) i w przypadku gdy działalność ta jest prowadzona wyłącznie na rachunek i na pełną, bezwarunkową odpowiedzialność przedsiębiorstwa inwestycyjnego, taką działalność uważa się za działalność nie tej osoby, lecz samego przedsiębiorstwa inwestycyjnego;
3) "instytucja kredytowa" oznacza instytucję kredytową w rozumieniu definicji zawartej w art. 1 tiret pierwsze dyrektywy 77/780/EWG [7], z wyłączeniem instytucji określonych w art. 2 ust. 2 niniejszej dyrektywy;
4) "zbywalne papiery wartościowe" oznaczają:
- akcje w spółkach i inne papiery wartościowe równoważne udziałom w spółkach,
- obligacje i inne rodzaje papierów dłużnych,
które są zbywalne na rynku kapitałowym oraz
- wszelkie inne papiery wartościowe będące w normalnym obrocie, które dają prawo do nabywania wszelkich tego rodzaju zbywalnych papierów wartościowych drogą subskrypcji lub zamiany, bądź też są rozliczane płatnością gotówkową, z wyjątkiem instrumentów płatności;
5) "instrumenty rynku pieniężnego" oznaczają te kategorie instrumentów, które są normalnie przedmiotem obrotu na rynku pieniężnym;
6) "Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza:
a) w przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne jest osobą fizyczną, Państwo Członkowskie, w którym znajduje się główne miejsce, skąd prowadzona jest jej działalność;
b) w przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne jest osobą prawną, Państwo Członkowskie, w którym znajduje się jego statutowa siedziba lub jeśli zgodnie z prawem krajowym nie posiada ona statutowej siedziby Państwo Członkowskie, w którym znajduje się jej główna siedziba;
c) w przypadku rynku, Państwo Członkowskie, w którym znajduje się siedziba statutowa organu, który zapewnia infrastrukturę obrotu, a jeśli zgodnie z prawem krajowym organ ten nie posiada statutowej siedziby — Państwo Członkowskie, w którym znajduje się jego zarząd;
7) "przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, w którym przedsiębiorstwo inwestycyjne ma oddział lub świadczy usługi;
8) "oddział" oznacza miejsce prowadzenia działalności, które stanowi część przedsiębiorstwa inwestycyjnego, nie posiada osobowości prawnej i świadczy usługi inwestycyjne, na które udzielono zezwolenia przedsiębiorstwu inwestycyjnemu; jako jeden oddział będą traktowane wszystkie miejsca prowadzenia działalności ustanowione w tym samym Państwie Członkowskim przez dane przedsiębiorstwo inwestycyjne mające zarząd w innym Państwie Członkowskim;
9) "właściwe władze" oznaczają te władze, które każde Państwo Członkowskie wyznacza na mocy art. 22;
10) "znaczny pakiet akcji" oznacza każdy posiadany bezpośrednio lub pośrednio pakiet akcji lub udział w przedsiębiorstwie inwestycyjnym, stanowiący 10 % lub więcej kapitału, bądź dający prawo do 10 % lub więcej głosów, bądź też taki, który umożliwia wywieranie znacznego wpływu na zarządzanie tym przedsiębiorstwem inwestycyjnym.
Do celów niniejszej definicji, w kontekście przepisów art. 4 i 9 oraz w odniesieniu do innych wielkości pakietów akcji określonych w art. 9, uwzględnione zostaną prawa głosu, określone w art. 7 dyrektywy 88/627/EWG [8];
11) "przedsiębiorstwo dominujące" oznacza przedsiębiorstwo dominujące, tak jak jest ono określone w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG [9];
12) "przedsiębiorstwo zależne" oznacza przedsiębiorstwo zależne, tak jak jest ono określone w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG; wszelkie przedsiębiorstwa zależne danego przedsiębiorstwo zależnego będą również uważane za przedsiębiorstwa zależne przedsiębiorstwa dominującego najwyższego szczebla;
13) "rynek regulowany" oznacza rynek dla instrumentów wymienionych w Załączniku sekcja B, który:
- istnieje w wykazie określonym w art. 16, sporządzonym przez Państwo Członkowskie będące Państwem Członkowskim pochodzenia w rozumieniu art. 1 ust. 6 lit. c),
- funkcjonuje regularnie,
- odznacza się tym, że regulacje wydane lub zatwierdzone przez właściwe władze określają warunki działania rynku, warunki dostępu do rynku oraz w przypadku gdy dyrektywa 79/279/EWG ma zastosowanie, warunki regulujące dopuszczanie instrumentów do obrotu publicznego nałożone przez tę dyrektywę, a w przypadku gdy dyrektywa ta nie ma zastosowania, warunki, które muszą być spełnione przez instrument finansowy, zanim zostanie on przedmiotem efektywnego obrotu na rynku,
- wymaga przestrzegania wszystkich wymogów sprawozdawczości i przejrzystości ustanowionych zgodnie z art. 20 i 21;
14) "kontrola" oznacza kontrolę, tak jak jest ona zdefiniowana w art. 1 dyrektywy 83/349/EWG.
Artykuł 2
1. Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich przedsiębiorstw inwestycyjnych. Jednak jedynie ust. 4 niniejszego artykułu oraz art. 8 ust. 2, art. 10, 11, art. 12 akapit pierwszy, art. 14 ust. 3 i 4, art. 15, 19 i art. 20 stosują się do instytucji kredytowych, których zezwolenie zgodnie z dyrektywami 77/780/EWG i 89/646/EWG obejmuje jedną lub więcej spośród usług inwestycyjnych wymienionych w Załączniku sekcja A do niniejszej dyrektywy.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) zakładów ubezpieczeniowych w rozumieniu art. 1 dyrektywy 73/239/EWG [10] lub w art. 1 dyrektywy 79/267/EWG [11] lub przedsiębiorstw prowadzących działalność reasekuracyjną i retrocesyjną, określonych w dyrektywie 64/225/EWG [12];
b) przedsiębiorstw świadczących usługi inwestycyjne wyłącznie na rzecz swoich przedsiębiorstw dominujących, dla swoich przedsiębiorstw zależnych lub dla innych przedsiębiorstw zależnych ich przedsiębiorstw dominujących;
c) osób świadczących usługi inwestycyjne, w przypadku gdy takie usługi są świadczone okazjonalnie w trakcie wykonywania swojej działalności zawodowej, a działalność ta jest regulowana przez przepisy ustawowe i wykonawcze bądź kodeks etyki zawodowej, które nie wykluczają świadczenia tych usług;
d) przedsiębiorstw świadczących usługi inwestycyjne polegające wyłącznie na administrowaniu programami pracowniczych udziałów kapitałowych;
e) przedsiębiorstw świadczących usługi inwestycyjne, które obejmują zarówno usługi określone w lit. b), jak i te określone w lit. d);
f) banków centralnych Państw Członkowskich i innych organów krajowych pełniących podobne funkcje oraz innych urzędów publicznych, którym powierzono zarządzanie długiem publicznym lub które uczestniczą w takim zarządzaniu;
g) przedsiębiorstw
- którym nie wolno przechowywać środków finansowych lub papierów wartościowych klientów i z tego powodu nie mogą w żadnym momencie być zadłużone wobec swoich klientów, i
- którym nie wolno świadczyć jakichkolwiek usług inwestycyjnych poza przyjmowaniem i przekazywaniem zleceń dotyczących obrotu zbywalnymi papierami wartościowymi oraz jednostkami uczestnictwa w przedsiębiorstwach wspólnego inwestowania, i
- które w trakcie świadczenia tej usługi mogą przekazywać zlecenia wyłącznie:
i) przedsiębiorstwom inwestycyjnym posiadającym zezwolenie udzielone zgodnie z niniejszą dyrektywą;
ii) instytucjom kredytowym posiadającym zezwolenie udzielone zgodnie z dyrektywami 77/780/EWG oraz 89/646/EWG;
iii) oddziałom przedsiębiorstw inwestycyjnych lub instytucji kredytowych posiadających zezwolenie udzielone w państwie trzecim, które podlegają i przestrzegają zasad ostrożnościowych uznawanych przez właściwe władze za przynajmniej równie wymagające, jak zasady określone w niniejszej dyrektywie, w dyrektywie 89/646/EWG lub w dyrektywie 93/6/EWG;
iv) przedsiębiorstwom wspólnego inwestowania posiadającym zezwolenie na sprzedaż ludności jednostek uczestnictwa udzielone zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego oraz osobom zarządzającym takimi przedsiębiorstwami;
v) spółkom inwestycyjnym o stałym kapitale w rozumieniu art. 15 ust. 4 dyrektywy 77/91/EWG [13], których papiery wartościowe są notowane na regulowanym rynku Państwa Członkowskiego lub są przedmiotem obrotu na takim rynku;
- których działalność jest regulowana na poziomie krajowym przez regulamin lub kodeks etyki;
h) przedsiębiorstw wspólnego inwestowania, bez względu na to, czy ich działalność jest koordynowana na poziomie wspólnotowym, oraz depozytariuszy lub osób zarządzających takimi przedsiębiorstwami;
i) osób, których głównym przedmiotem działalności jest prowadzenie obrotu towarami bądź między sobą, bądź z udziałem producentów lub profesjonalnych użytkowników takich towarów, które to osoby świadczą usługi inwestycyjne jedynie dla takich producentów i profesjonalnych użytkowników w stopniu niezbędnym do prowadzenia swojej głównej działalności gospodarczej;
j) przedsiębiorstw, które świadczą usługi inwestycyjne polegające wyłącznie na prowadzeniu obrotu na własny rachunek na rynkach kontraktów typu futures lub opcji lub które prowadzą obrót na rachunek innych uczestników tych rynków, bądź też ustalają dla nich ceny, a posiadają gwarancje członków izb rozrachunkowych tychże rynków.
Odpowiedzialność za zapewnienie wykonania kontraktów zawartych przez takie przedsiębiorstwa musi spoczywać na członkach izb rozrachunkowych tych rynków;
k) stowarzyszeń ustanowionych przez duńskie fundusze emerytalne w wyłącznym celu zarządzania aktywami funduszy emerytalnych będących członkami tych stowarzyszeń;
l) "agenti di cambio", których działalność i funkcje reguluje Włoski Dekret Królewski nr 222 z dnia 7 marca 1925 r. oraz późniejsze przepisy o zmianie tego Dekretu, a które posiadają zezwolenie na prowadzenie działalności wydane na mocy art. 19 Ustawy Włoskiej nr 1 z dnia 2 stycznia 1991 r.
3.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r., a następnie w regularnych odstępach czasu, Komisja przedstawi sprawozdanie dotyczące stosowania ust. 2 w związku z Załącznikiem sekcja A, a także, gdzie właściwe, zaproponuje zmiany definicji wyłączeń i usług ujętych w tym ustępie w świetle funkcjonowania niniejszej dyrektywy.
4.
Prawa przyznane przez niniejszą dyrektywę nie obejmują świadczenia usług jako kontrahent Państwa, banku centralnego lub innych organów krajowych Państwa Członkowskiego pełniących podobne funkcje w zakresie realizacji polityki pieniężnej, kursowej, zarządzania długiem publicznym lub zarządzania rezerwami danego Państwa Członkowskiego.
TYTUŁ II
Warunki podejmowania działalności
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie uzależni rozpoczęcie działalności przedsiębiorstw inwestycyjnych od uzyskania zezwolenia przez te przedsiębiorstwa inwestycyjne, dla których państwo to stanowi Państwo Członkowskie pochodzenia.
Zezwolenie to zostanie udzielone przez właściwe władze Państwa Członkowskiego wyznaczone zgodnie z art. 22.
Zezwolenie określi usługi inwestycyjne określone w Załączniku sekcja A, na świadczenie których przedsiębiorstwo uzyskuje zezwolenie.
Zezwolenie może również obejmować jedną lub więcej spośród usług dodatkowych, określonych w Załączniku sekcja C. Zezwolenie w rozumieniu niniejszej dyrektywy nie może w żadnym wypadku być udzielone na usługi objęte jedynie Załącznikiem sekcja C.
2.
Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby:
- każde przedsiębiorstwo inwestycyjne będące osobą prawną i posiadające, na mocy swojego prawa krajowego, statutową siedzibę miało swój główną siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim, w którym znajduje się jego statutowa siedziba,
- każde inne przedsiębiorstwo inwestycyjne miało swoją główną siedzibę w tym Państwie Członkowskim, które wydało mu zezwolenie i w którym faktycznie prowadzi swoją działalność.
3.
Bez uszczerbku dla innych warunków ogólnych, ustanowionych przez prawo krajowe, właściwe władze nie udzielą zezwolenia, chyba że:
- przedsiębiorstwo inwestycyjne dysponuje dostatecznym kapitałem założycielskim zgodnie z zasadami ustanowionymi w dyrektywie 93/6/EWG, uwzględniając charakter danej usługi inwestycyjnej,
- osoby, które efektywnie kierują działalnością przedsiębiorstwa inwestycyjnego, cieszą się dostatecznie dobrą opinią i posiadają odpowiednie doświadczenie.
O kierowaniu działalnością przedsiębiorstwa muszą decydować przynajmniej dwie osoby spełniające powyższe warunki.
W przypadku gdy odpowiednie rozwiązanie zapewnia osiągnięcie tego samego rezultatu, jednak szczególnie w przypadkach przewidzianych w art. 1 ust. 2 akapit trzeci tiret ostatnie, właściwe władze mogą udzielić zezwolenia przedsiębiorstwom inwestycyjnym będącym osobami fizycznymi lub, biorąc pod uwagę charakter i skalę ich działalności, przedsiębiorstwom inwestycyjnym będącym osobami prawnymi, w przypadku gdy przedsiębiorstwa takie są zarządzane przez pojedyncze osoby fizyczne zgodnie ze statutami spółek, które je prowadzą i z ustawodawstwem krajowym.
4.
Państwa Członkowskie wymagają również, aby do każdego wniosku o zezwolenie załączony był program działalności określający między innymi przewidziane rodzaje działalności i strukturę organizacyjną danego przedsiębiorstwa inwestycyjnego.
5.
W ciągu sześciu miesięcy od złożenia kompletnego wniosku wnioskodawca zostanie zawiadomiony o tym, czy zezwolenie zostało udzielone.
Jeśli następuje odmowa udzielenia zezwolenia, podaje się jej przyczyny.
6.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne może rozpocząć swoją działalność, gdy tylko zostanie jej udzielone zezwolenie.
7.
Właściwe władze mogą cofnąć zezwolenie wydane przedsiębiorstwu inwestycyjnemu podlegającemu przepisom niniejszej dyrektywy tylko w przypadku, gdy to przedsiębiorstwo:
a) nie wykorzystało zezwolenia w ciągu dwunastu miesięcy, w sposób jednoznaczny zrezygnowało z zezwolenia lub zaprzestało świadczenia usług inwestycyjnych przez okres sześciomiesięczny, chyba że dane Państwo Członkowskie przewidziało wygasanie zezwolenia w takich przypadkach;
b) otrzymało zezwolenie na podstawie fałszywych oświadczeń lub jakimikolwiek innymi nierzetelnymi sposobami;
c) nie spełnia już warunków, na podstawie których zezwolenie zostało udzielone;
d) nie spełnia już wymagań dyrektywy 93/6/EWG;
e) dopuściła się poważnych i systematycznych naruszeń przepisów przyjętych zgodnie z art. 10 lub 11; lub
f) spełnia inne warunki cofnięcia zezwolenia, przewidziane przepisami prawa krajowego.
Artykuł 4
Właściwe władze nie udzielą zezwolenia na podjęcie działalności przedsiębiorstw inwestycyjnych, zanim nie uzyskają informacji dotyczących tożsamości bezpośrednich lub pośrednich akcjonariuszy lub udziałowców tych przedsiębiorstw, będących osobami fizycznymi lub prawnymi, którzy posiadają znaczne pakiety akcji oraz informacji o wielkości takich pakietów.
Właściwe władze odmówią udzielenia zezwolenia, jeśli mając na uwadze potrzebę zapewnienia prawidłowego i ostrożnego zarządzania przedsiębiorstwem inwestycyjnym, nie są przekonane, co do kwalifikacji wyżej wspomnianych akcjonariuszy lub udziałowców.
Artykuł 5
W przypadku oddziałów przedsiębiorstw inwestycyjnych, które mają swoją statutową siedzibę poza Wspólnotą i rozpoczynają lub już prowadzą działalność, Państwa Członkowskie nie zastosują wobec nich przepisów powodujących bardziej uprzywilejowane ich traktowanie od traktowania oddziałów przedsiębiorstw inwestycyjnych mających swoją statutową siedzibę w Państwach Członkowskich.
Artykuł 6
Udzielenie zezwolenia jest konsultowane z właściwymi władzami innego Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, w przypadku każdego przedsiębiorstwa, które jest:
- przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie w innym Państwie Członkowskim,
- przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego firmy inwestycyjnej lub instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, lub
- kontrolowana przez te same osoby, fizyczne lub prawne, które kontrolują przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucję kredytową posiadającą zezwolenie w innym Państwie Członkowskim.
TYTUŁ III
Stosunki z państwami trzecimi
Artykuł 7
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadomią Komisję:
a) o udzieleniu zezwolenia każdemu przedsiębiorstwu kontrolowanemu jako filia bezpośrednio lub pośrednio przez przedsiębiorstwo dominujące, podlegające prawu państwa trzeciego;
b) o wszelkich przypadkach nabywania przez takie przedsiębiorstwo dominujące pakietu akcji we wspólnotowym przedsiębiorstwie inwestycyjnym, który to pakiet sprawia, iż przedsiębiorstwo to staje się jego oddziałem.
W obu przypadkach Komisja powiadamia Radę aż do czasu, gdy Rada na wniosek Komisji ustanowi komitet do spraw zbywalnych papierów wartościowych.
Gdy zezwolenie zostanie udzielone jakiemukolwiek przedsiębiorstwu kontrolowanemu jako przedsiębiorstwo zależne bezpośrednio lub pośrednio przez przedsiębiorstwo dominujące, podlegające prawu państwa trzeciego, właściwe władze określą strukturę grupy kapitałowej w powiadomieniu, które skierują do Komisji.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wszelkich ogólnych przeszkodach napotykanych przez przedsiębiorstwa inwestycyjne tych państw przy podejmowaniu działalności lub świadczeniu usług inwestycyjnych w jakimkolwiek państwie trzecim.
3.
Początkowo, nie później niż sześć miesięcy przed wprowadzeniem w życie niniejszej dyrektywy, a następnie okresowo, Komisja opracuje sprawozdanie oceniające traktowanie wspólnotowych przedsiębiorstw inwestycyjnych w państwach trzecich, według warunków określonych w ust. 4 i 5, odnośnie do podejmowania działalności, świadczenia usług inwestycyjnych oraz nabywania pakietów akcji w przedsiębiorstwach inwestycyjnych państw trzecich.
Komisja przedstawi te sprawozdania Radzie wraz ze stosownymi wnioskami.
4.
W przypadku, gdy Komisja dojdzie do wniosku, bądź na podstawie sprawozdań, przewidzianych w ust. 3, bądź na podstawie innych informacji, że państwo trzecie nie udziela wspólnotowym przedsiębiorstwom inwestycyjnym skutecznego dostępu do rynku, porównywalnego z dostępem przyznanym przez Wspólnotę przedsiębiorstwom inwestycyjnym z tego państwa trzeciego, Komisja może przedłożyć Radzie wnioski o stosowny mandat do podjęcia negocjacji celem uzyskania porównywalnych możliwości konkurowania dla wspólnotowych przedsiębiorstw inwestycyjnych.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
5.
W przypadku gdy Komisja stwierdzi, bądź na podstawie sprawozdań, określonych w ust. 3, bądź na podstawie innych informacji, że wspólnotowe przedsiębiorstwa inwestycyjne w państwie trzecim nie są poddane traktowaniu narodowemu, zapewniającemu im te same możliwości konkurowania, które są dostępne dla krajowych przedsiębiorstw inwestycyjnych, a nie są spełnione warunki faktycznego dostępu do rynku, Komisja może rozpocząć negocjacje zmierzające do zaradzenia tej sytuacji.
W okolicznościach opisanych w akapicie pierwszym można w dowolnym czasie postanowić niezależnie od rozpoczęcia negocjacji zgodnie z procedurą, którą określi dyrektywa Rady ustanawiająca komitet, określony w ust. 1, że właściwe władze Państw Członkowskich muszą ograniczyć lub zawiesić decyzje dotyczące aktualnie rozpatrywanych lub przyszłych wniosków o udzielenie zezwolenia bądź nabycie pakietów akcji przez bezpośrednie lub pośrednie przedsiębiorstwa dominujące podlegające prawu danego państwa trzeciego.
Czas trwania tych środków nie może przekraczać trzech miesięcy.
Przed upływem takiego okresu trzymiesięcznego oraz w świetle wyników negocjacji Rada może na wniosek Komisji podjąć decyzję, większością kwalifikowaną, w sprawie kontynuowania tych środków.
Takie ograniczenia lub zawieszenia nie mogą być stosowane do tworzenia przedsiębiorstwa zależnego przez przedsiębiorstwa inwestycyjne, posiadające właściwe zezwolenie we Wspólnocie, lub przez ich przedsiębiorstwa zależne, ani też nie mogą być stosowane do nabywania pakietów akcji we wspólnotowych przedsiębiorstwach inwestycyjnych przez takie przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa zależne.
6.
W przypadku gdy Komisja stwierdzi, iż występuje jedna z sytuacji określonych w ust. 4 i 5, Państwa Członkowskie powiadomią ją na jej żądanie:
a) o wszelkich wnioskach o zezwolenie złożonych przez każde przedsiębiorstwo będące bezpośrednią lub pośrednia filią przedsiębiorstwa dominującego, podlegającego ustawodawstwu danego państwa trzeciego;
b) o wszelkich informacjach otrzymanych zgodnie z art. 10, że takie przedsiębiorstwo dominujące wyraża zamiar nabycia pakietu akcji we wspólnotowym przedsiębiorstwie inwestycyjnym, który to pakiet sprawi, iż przedsiębiorstwo to stanie się jego przedsiębiorstwem zależnym.
Obowiązek dostarczania informacji wygaśnie, gdy tylko zostanie osiągnięte porozumienie z państwem trzecim, określonym w ust. 4 lub 5, lub gdy przestaną mieć zastosowanie środki określone w ust. 5 akapit drugi i trzeci.
7.
Środki podejmowane na mocy niniejszego artykułu pozostaną w zgodzie ze zobowiązaniami Wspólnoty wynikającymi z wszelkich umów międzynarodowych, dwustronnych i wielostronnych, dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności przedsiębiorstw inwestycyjnych.
TYTUŁ IV
Warunki działalności
Artykuł 8
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich pochodzenia wymagają, aby przedsiębiorstwo inwestycyjne, któremu udzieliły zezwolenia, stale spełniało warunki nałożone w art. 3 ust. 3.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich pochodzenia wymagają, aby przedsiębiorstwo inwestycyjne, któremu udzieliły zezwolenia, przestrzegało zasad ustanowionych w dyrektywie 93/6/EWG.
3.
Za nadzór ostrożnościowy nad przedsiębiorstwem inwestycyjnym, bez względu na to, czy przedsiębiorstwo inwestycyjne zakłada oddział lub świadczy usługi w innym Państwie Członkowskim, odpowiedzialne są właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, bez uszczerbku dla tych przepisów dyrektywy, które powierzają taką odpowiedzialność władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby każda osoba, która zgłasza zamiar bezpośredniego lub pośredniego nabycia znacznego pakietu akcji w przedsiębiorstwie inwestycyjnym, wcześniej powiadomiła o tym właściwe władze, z określeniem wielkości pakietu, który zamierza nabyć.
Osoba taka informuje odpowiednio właściwe władze, jeżeli zamierza zwiększyć posiadany już znaczny pakiet akcji w taki sposób, że udział praw głosu lub posiadanego przez nią kapitału osiągnąłby wówczas lub przekroczył poziom 20 %, 33 % bądź 50 % lub też sprawiłby, że przedsiębiorstwo inwestycyjne stanie się jego przedsiębiorstwem zależnym.
Bez uszczerbku dla ust. 2 właściwe władze mają nie więcej niż trzy miesiące od dnia powiadomienia, przewidzianego w pierwszym akapicie, na sprzeciwienie się takiemu planowi, jeżeli mając na uwadze potrzebę zapewnienia prawidłowego i ostrożnego zarządzania przedsiębiorstwem inwestycyjnym, nie są one przekonane co do kwalifikacji osoby określonej w akapicie pierwszym.
Jeśli władze te nie sprzeciwią się planowi, mogą wyznaczyć ostateczny termin jego wykonania.
2.
Jeśli nabywcą pakietu akcji, określonym w ust. 1, jest przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim lub przedsiębiorstwo dominujące przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, czy też osoba kontrolująca przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie przyznane w innym Państwie Członkowskim, oraz jeśli w wyniku takiego nabycia przedsiębiorstwo, w którym nabywca zamierza nabyć pakiet akcji, stałoby się filią lub stałoby się kontrolowane przez nabywcę, ocena nabycia musi być przedmiotem uprzedniej konsultacji, przewidzianej w art. 6.
3.
Państwa Członkowskie wymagają, aby każda osoba, która zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć znaczny pakiet akcji w przedsiębiorstwie inwestycyjnym, najpierw powiadomiła właściwe władze o wielkości pakietu akcji, który posiada.
Osoba ta powiadamia również właściwe władze, jeżeli zamierza zmniejszyć posiadany znaczny pakiet akcji w taki sposób, że udział praw głosu lub posiadanego przez nią kapitału spadłby wówczas poniżej poziomu 20 %, 33 % bądź 50 % lub też sprawiłby, że przedsiębiorstwo inwestycyjne przestałoby być jego przedsiębiorstwem zależnym.
4.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne powiadomią właściwe władze, gdy tylko otrzymają odnośną wiadomość o wszelkich przypadkach nabycia lub zbycia pakietów ich akcji, jeżeli spowoduje to, że pakiety akcji bądź to przekroczą, bądź spadną poniżej jednego z progów określonych w ust. 1 i 3.
Przynajmniej raz w roku przedsiębiorstwa inwestycyjne przekażą właściwym władzom nazwiska akcjonariuszy i udziałowców posiadających znaczne pakiety akcji i wielkość tych pakietów, wykazane np. przez informacje otrzymane na corocznym walnym zgromadzeniu akcjonariuszy lub w wyniku przestrzegania przepisów stosowanych do spółek notowanych na giełdzie.
5.
W przypadku gdy wpływ wywierany przez osoby, określone w ust. 1, może okazać się szkodliwy dla należytego i ostrożnego zarządzania przedsiębiorstwem inwestycyjnym, Państwa Członkowskie wymagają, aby właściwe władze podjęły stosowne środki w celu doprowadzenia do zakończenia tej sytuacji.
Do środków takich mogą należeć np. zakazy sądowe, sankcje wobec osób na stanowiskach kierowniczych i tych odpowiedzialnych za zarządzanie lub zawieszenie praw głosu z akcji objętych przez danych akcjonariuszy lub udziałowców.
Podobne środki mają zastosowanie do osób, które nie spełnią obowiązku uprzedniego powiadomienia właściwych władz nałożonego w ust. 1.
Jeżeli pomimo sprzeciwu właściwych władz dochodzi do nabycia pakietu akcji, Państwa Członkowskie, niezależnie od zastosowania innych sankcji, zarządzą zawieszenie określonych praw głosu lub unieważnienie głosów oddanych bądź też wprowadzą możliwość ich unieważnienia.
Artykuł 10
1.
Każde Państwo Członkowskie pochodzenia opracuje zasady ostrożnościowe, których przedsiębiorstwa inwestycyjne będą stale przestrzegać.
W szczególności zasady te wymagać będą, aby każde przedsiębiorstwo inwestycyjne:
- dysponowało prawidłowymi procedurami administracyjnymi i księgowymi, środkami kontrolnymi i zabezpieczeniami w zakresie elektronicznego przetwarzania danych oraz odpowiednimi mechanizmami kontroli wewnętrznej, obejmującymi w szczególności zasady przeprowadzania osobistych transakcji przez pracowników przedsiębiorstwa,
- wprowadziło odpowiednie rozwiązania dotyczące instrumentów należących do inwestorów w celu zabezpieczenia ich praw własności, w szczególności na wypadek niewypłacalności przedsiębiorstwa inwestycyjnego i w celu zapewnienia, by te instrumenty nie były przenoszone na jego własny rachunek, chyba że za wyraźną zgodą inwestorów,
- wprowadziło odpowiednie rozwiązania dotyczące środków pieniężnych należących do inwestorów w celu zabezpieczenia praw tych inwestorów oraz uniemożliwienia wykorzystania tych środków przez przedsiębiorstwo inwestycyjne na jego własny rachunek, nie dotyczy to instytucji kredytowych,
- zapewniło prowadzenie zapisów przeprowadzonych transakcji, która będzie dostatecznie szczegółowa, aby umożliwić władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia monitorowanie przestrzegania zasad ostrożnościowych, za których stosowanie władze te są odpowiedzialne; zapisy takie przechowywane są przez okresy, które ustalą właściwe władze,
- posiadało taką strukturę i było zorganizowane w taki sposób, aby zminimalizować ryzyko naruszania interesów klientów w wyniku konfliktu interesów między przedsiębiorstwem a jego klientami lub między jednym klientem a innymi.
Niemniej jednak w przypadku tworzenia oddziału rozwiązania organizacyjne nie mogą pozostawać w sprzeczności z zasadami postępowania ustanowionymi przez przyjmujące Państwo Członkowskie w celu przeciwdziałania konfliktom interesów.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie opracowują zasady postępowania, których przedsiębiorstwa inwestycyjne będą stale przestrzegać.
Zasady takie muszą przynajmniej pokrywać się z zasadami ustanowionymi w następujących tiret oraz muszą być stosowane w taki sposób, aby uwzględniały zawodowy charakter osoby, wobec której usługa jest świadczona.
Państwa Członkowskie stosują również te zasady, gdzie właściwe, do dodatkowych usług, wymienionych w sekcji C Załącznika.
Zasady te zapewnią, aby przedsiębiorstwo inwestycyjne:
- działało uczciwie i sumiennie w prowadzeniu swojej działalności w najlepszym interesie swoich klientów i dla zapewnienia rzetelności funkcjonowania rynku,
- działało z należytą fachowością, dbałością i starannością w najlepszym interesie swoich klientów i dla zapewnienia rzetelności funkcjonowania rynku,
- dysponowało zasobami i procedurami niezbędnymi do prawidłowego prowadzenia swojej działalności oraz w tym celu efektywnie wykorzystywało te zasoby i posługiwało się tymi procedurami,
- zabiegało u swoich klientów o informacje dotyczące ich sytuacji finansowej, doświadczenia inwestycyjnego oraz celów, które chcą osiągnąć za pomocą jej usług,
- należycie wykazywało odpowiednio istotne informacje w swoich transakcjach z klientami,
- starało się unikać konfliktów interesów, a tam gdzie nie można ich uniknąć, zapewniło, aby jego klienci byli traktowani uczciwie,
- spełniało wszelkie wymagania prawne stosowane do prowadzenia swojej działalności, działając w najlepszym interesie swoich klientów i dla zapewnienia rzetelności funkcjonowania rynku.
2.
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek decyzji, które zostaną podjęte odnośnie do harmonizacji zasad postępowania, ich wprowadzenie oraz nadzór nad ich przestrzeganiem jest obowiązkiem Państwa Członkowskiego, w którym usługa jest świadczona.
3.
Do celów zastosowania zasad, określonych w ust. 1, w przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne wykona zlecenie, dokonuje również oceny zawodowego charakteru inwestora, który złożył zlecenie, bez względu na to, czy złożył to zlecenie bezpośrednio, czy też pośrednio przez przedsiębiorstwo inwestycyjne świadczące usługę, określoną w Załączniku sekcja A pkt 1 lit. a).
Artykuł 12
Przed nawiązaniem stosunków transakcyjnych z danym inwestorem przedsiębiorstwo informuje inwestora o tym, który fundusz kompensacyjny lub jaki rodzaj równoważnej ochrony stosować się będzie do planowanych transakcji oraz jaki zakres ubezpieczenia jest zapewniony przez stosowany system, lub poinformuje o tym, że nie ma żadnego funduszu ani kompensaty.
Rada przyjmuje do wiadomości oświadczenie Komisji, że najpóźniej do dnia 31 lipca 1993 r. przedstawi ona wnioski dotyczące harmonizacji systemów kompensacyjnych obejmujących transakcje przeprowadzane przez przedsiębiorstwa inwestycyjne.
Na podstawie tych wniosków Rada podejmie w możliwie najkrótszym czasie działania w celu wdrożenia zaproponowanych systemów tego samego dnia, którego wejdzie w życie niniejsza dyrektywa.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla przedsiębiorstw inwestycyjnych posiadających zezwolenia w innych Państwach Członkowskich w reklamowaniu swoich usług wszelkimi dostępnymi środkami przekazu w przyjmujących Państwach Członkowskich, z zastrzeżeniem wszelkich zasad dotyczących formy i treści tego rodzaju reklam przyjętych w interesie dobra publicznego.
TYTUŁ V
Prawo przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby każde przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie udzielone przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego i nadzorowane przez te władze, zgodnie z niniejszą dyrektywą, mogło świadczyć na ich terytoriach usługi inwestycyjne oraz inne usługi wymienione w Załączniku sekcja C zgodnie z art. 17, 18 i 19 bądź przez tworzenie oddziału, bądź korzystając ze swobody świadczenia usług, pod warunkiem że takie usługi objęte są zezwoleniem.
Niniejsza dyrektywa nie narusza praw przyjmujących Państw Członkowskich w odniesieniu do jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, do których nie stosuje się dyrektywy 85/611/EWG [14].
2.
Państwa Członkowskie nie mogą uwarunkowywać utworzenia oddziału lub świadczenia usług określonych w ust. 1 od uzyskania zezwolenia, spełnienia wymagań kapitałowych lub innych środków mających równoważny skutek.
3.
Państwo Członkowskie może wymagać, aby transakcje odnoszące się do usług określonych w ust. 1 musiały być przeprowadzane na rynku regulowanym, w przypadku gdy spełniają wszystkie następujące kryteria:
- inwestor zwykle zamieszkuje lub ma siedzibę w tym Państwie Członkowskim,
- przedsiębiorstwo inwestycyjne realizuje transakcje tego typu poprzez swoje główne przedsiębiorstwo, poprzez oddział znajdujący się w tym Państwie Członkowskim lub korzystając z swobody świadczenia usług w tym Państwie Członkowskim,
- transakcja wiąże się z instrumentem będącym przedmiotem obrotu na rynku regulowanym w tym Państwie Członkowskim.
4.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zastosuje ust. 3, przyzna prawo niepodlegania obowiązkowi nałożonemu w ust. 3 inwestorom, zwykle zamieszkałym lub mającym siedzibę w tym Państwie Członkowskim, zezwalając im na przeprowadzanie transakcji, określonych w ust. 3, poza rynkiem regulowanym.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić korzystanie z tego prawa od uzyskania przez inwestorów wyraźnego zezwolenia, wydanego przy uwzględnieniu zróżnicowanych potrzeb inwestorów w zakresie ochrony, w szczególności przy uwzględnieniu zdolności inwestorów zawodowych i instytucjonalnych do działania w swoim własnym, najlepszym interesie.
W każdym przypadku musi istnieć możliwość udzielenia takiego zezwolenia na warunkach, które nie zagrażają szybkiemu wykonaniu zleceń inwestorów.
5.
Komisja przedstawi sprawozdanie dotyczące stosowania ust. 3 i 4 nie później niż do dnia 31 grudnia 1988 r., a jeśli będzie to właściwe — wniesie o zmianę.
Artykuł 15
1.
Bez uszczerbku dla korzystania z prawa przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług określonych w art. 14 przyjmujące Państwa Członkowskie zapewnią, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne posiadające zezwolenie wydane przez właściwe władze swojego Państwa Członkowskiego pochodzenia, uprawniające do świadczenia usług określonych w sekcji A pkt 1 lit. b) i pkt 2 Załącznika, będą mogły, bezpośrednio lub pośrednio, stać się uczestnikami regulowanych rynków w przyjmujących Państwach Członkowskich, na których świadczone są podobne usługi, lub uzyskać dostęp do owych rynków, jak również stać się uczestnikami systemów rozrachunków i rozliczeń, które są przewidziane dla uczestników tych rynków regulowanych lub uzyskać dostęp do owych systemów.
Państwa Członkowskie uchylą wszelkie przepisy krajowe bądź też regulaminy rynków regulowanych, które ograniczają liczbę osób mających dostęp do tych rynków.
Jeśli dostęp do rynku regulowanego jest ograniczony z uwagi na jego strukturę prawną lub możliwości techniczne, dane Państwo Członkowskie zapewni, aby jego struktura i możliwości techniczne były regularnie dostosowywane.
2.
Warunkiem uczestnictwa lub dostępu do rynku regulowanego jest spełnienie przez przedsiębiorstwa inwestycyjne wymagań adekwatności kapitałowej oraz sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem tych wymagań przez Państwa Członkowskie pochodzenia, zgodnie z dyrektywą 93/6/EWG.
Przyjmujące Państwa Członkowskie mają prawo nałożenia dodatkowych wymagań kapitałowych jedynie w sprawach nie objętych niniejszą dyrektywą.
Dostęp do rynku regulowanego, uczestnictwo w takim rynku oraz stały dostęp lub uczestnictwa są uzależnione od przestrzegania regulaminu rynku regulowanego w odniesieniu do struktury i zarządzania tym rynkiem, a także przestrzegania zasad dotyczących transakcji przeprowadzanych na rynku, przy zachowaniu norm zawodowych nałożonych na pracowników działających bezpośrednio na rynku oraz w związku z nim, jak również zasad i procedur dokonywania rozliczeń i rozrachunków.
Szczegółowe rozwiązania w zakresie stosowania tych zasad i procedur mogą być odpowiednio dostosowane, między innymi, aby zapewnić wypełnienie wynikających stąd obowiązków, pod warunkiem jednak, że art. 28 jest przestrzegany.
3.
W celu wykonania obowiązku nałożonego w ust. 1 przyjmujące Państwa Członkowskie zaoferują przedsiębiorstwom inwestycyjnym, określonym w niniejszym ustępie, wybór zostania uczestnikiem lub uzyskania dostępu do ich rynków regulowanych:
- bezpośrednio, przez tworzenie oddziałów w przyjmujących Państwach Członkowskich, lub
- pośrednio, przez tworzenie filii w przyjmujących Państwach Członkowskich lub przez nabywanie przedsiębiorstw w przyjmujących Państwach Członkowskich, które to przedsiębiorstwa są już uczestnikami ich rynków regulowanych lub mają do nich dostęp.
Jednakże te Państwa Członkowskie, w których, w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy, obowiązujące ustawodawstwo nie zezwala instytucjom kredytowym na uczestnictwo w rynkach regulowanych lub uzyskanie do nich dostępu, chyba że za pośrednictwem wyspecjalizowanych przedsiębiorstw zależnych, mogą nadal do dnia 31 grudnia 1996 r. w sposób niedyskryminacyjny stosować ten sam obowiązek w zakresie dostępu do tych rynków regulowanych w odniesieniu do instytucji kredytowych z innych Państw Członkowskich.
Królestwo Hiszpanii, Republika Grecka i Republika Portugalska mogą przedłużyć ten okres do dnia 31 grudnia 1999 r.
Rok przed tym dniem Komisja opracuje sprawozdanie uwzględniające doświadczenie zgromadzone przy stosowaniu niniejszego artykułu, a jeśli okaże się to właściwe, przedłoży odpowiedni wniosek.
Na podstawie tego wniosku Rada może, stanowiąc większością kwalifikowaną, zdecydować się na ponowną ocenę tych ustaleń.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 1, 2 i 3, w przypadku gdy regulowany rynek przyjmującego Państwa Członkowskiego funkcjonuje bez żadnych wymagań dotyczących fizycznej obecności przedsiębiorstwa inwestycyjnego, określonego w ust. 1, na terytorium tego państwa, mogą na tej samej zasadzie stać się uczestnikami tego rynku lub uzyskać do niego dostęp, bez konieczności założenia jednostki w przyjmującym Państwie Członkowskim.
W celu umożliwienia przedsiębiorstwom inwestycyjnym stania się uczestnikami rynków regulowanych przyjmujących Państw Członkowskich lub uzyskania dostępu do owych rynków zgodnie z niniejszym ustępem, Państwa Członkowskie pochodzenia zezwolą tym regulowanym rynkom przyjmujących Państw Członkowskich na zapewnienie odpowiedniej infrastruktury obrotu na terytoriach Państw Członkowskich pochodzenia.
5.
Niniejszy artykuł nie narusza prawa Państw Członkowskich w zakresie udzielania zgody na tworzenie nowych rynków na swoich terytoriach bądź też zakazywania ich tworzenia.
6.
Niniejszy artykuł nie ma żadnego skutku:
- w Republice Federalnej Niemiec, w zakresie regulowania działalności Kursmaklera, ani
- w Niderlandach, w zakresie regulowania działalności hoekmannena.
Artykuł 16
Do celów wzajemnego uznawania i stosowania niniejszej dyrektywy każde Państwo Członkowskie opracuje wykaz rynków regulowanych, dla których stanowi ono Państwo Członkowskie pochodzenia i które przestrzegają jego regulacji, oraz przekaże ten wykaz innym Państwom Członkowskim i Komisji do celów informacyjnych, wraz z odpowiednimi regułami procedur i działania tych rynków regulowanych.
W podobny sposób przekazywane będą informacje dotyczące wszelkich zmian w wyżej wspomnianym wykazie lub regulaminach.
Przynajmniej raz do roku Komisja ogłosi i zaktualizuje te wykazy rynków regulowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 1996 r. Komisja przedstawi sprawozdanie dotyczące otrzymanych w ten sposób informacji, a jeśli będzie to właściwe, zaproponuje zmianę definicji rynku regulowanego do celów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
1.
Niezależnie od spełnienia warunków określonych w art. 3 każde przedsiębiorstwo inwestycyjne zamierzające utworzyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego powiadomi o tym właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
2.
Państwo Członkowskie wymaga, aby każde przedsiębiorstwo inwestycyjne zamierzające utworzyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego przekazało następujące informacje w powiadomieniu, przewidzianym w ust. 1:
a) Państwo Członkowskie, na terytorium którego planuje utworzyć oddział;
b) program działalności, określający między innymi przewidywany rodzaj działalności i strukturę organizacyjną oddziału;
c) adres w przyjmującym Państwie Członkowskim, pod którym można otrzymać dokumenty;
d) nazwiska osób odpowiedzialnych za zarządzanie oddziałem.
3.
O ile właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, uwzględniając przewidywany zakres działalności oddziału, nie mają powodu powątpiewać w prawidłowość struktury administracyjnej lub sytuacji finansowej przedsiębiorstwa inwestycyjnego, to w ciągu trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji, określonych w ust. 2, przekażą te informacje właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego i zawiadomią odpowiednio przedsiębiorstwo inwestycyjne, którego to dotyczy.
Przekażą również szczegółowe informacje każdego systemu kompensacyjnego, który ma chronić inwestorów oddziału.
W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia odmówią przekazania informacji określonych w ust. 2 właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego, dostarczą przedsiębiorstwu inwestycyjnemu, którego to dotyczy, uzasadnienie odmowy w ciągu trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji.
Taka odmowa lub brak odpowiedzi daje prawo odwołania się do sądu w Państwie Członkowskim pochodzenia.
4.
Przed rozpoczęciem działalności przez oddział przedsiębiorstwa inwestycyjnego, a w ciągu dwóch miesięcy od uzyskania informacji określonych w ust. 3 właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego przygotują się do nadzoru nad przedsiębiorstwem inwestycyjnym zgodnie z przepisem art. 19, a jeżeli będzie to konieczne, wskażą warunki, w tym zasady postępowania, których w interesie dobra publicznego należy przestrzegać przy prowadzeniu działalności w przyjmującym Państwie Członkowskim.
5.
W chwili otrzymania powiadomienia od właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego lub w przypadku gdy okres przewidziany w ust. 4 wygasa bez otrzymania żadnego zawiadomienia od tych władz, oddział może zostać utworzony i rozpocząć działalność.
6.
W przypadku zmiany jakichkolwiek szczegółowych danych przekazanych zgodnie z ust. 2 lit. b), c) lub d) przedsiębiorstwo inwestycyjne powiadomi pisemnie o tej zmianie właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia i przyjmującego Państwa Członkowskiego najpóźniej na miesiąc przed wprowadzeniem zmiany, aby umożliwić właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia podjęcie decyzji dotyczącej tej zmiany zgodnie z ust. 3 oraz umożliwić właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego podjęcie decyzji zgodnie z ust. 4.
7.
W przypadku zmiany szczegółowych danych przekazanych zgodnie z ust. 3 akapit drugi władze Państwa Członkowskiego pochodzenia powiadomią odpowiednio władze przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 18
1.
Każde przedsiębiorstwo inwestycyjne zamierzające po raz pierwszy prowadzić działalność na terytorium innego Państwa Członkowskiego przez skorzystanie ze swobody świadczenia usług przekaże właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia następujące informacje:
- Państwo Członkowskie, w którym zamierza działać,
- program działalności, określający w szczególności usługę lub usługi inwestycyjne, które zamierza świadczyć.
2.
W ciągu miesiąca od otrzymania informacji określonych w ust. 1 właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia prześlą je właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne może następnie rozpocząć świadczenie usługi lub usług inwestycyjnych w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Gdzie stosowne, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, po otrzymaniu informacjiokreślonych w ust. 1, wskażą przedsiębiorstwu inwestycyjnemu warunki, w tym zasady postępowania, których w interesie dobra publicznego podmioty świadczące usługi inwestycyjne, których to dotyczy, muszą przestrzegać w przyjmującym Państwie Członkowskim.
3.
Jeżeli treść informacji przekazana zgodnie z ust. 1 tiret drugie została zmieniona, przedsiębiorstwo inwestycyjne powiadomi pisemnie o tej zmianie właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia i przyjmującego Państwa Członkowskiego jeszcze przed wprowadzeniem tej zmiany, aby właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego mogły, jeśli zachodzi taka konieczność, poinformować przedsiębiorstwo o wszelkich zmianach lub uzupełnieniach, które mają być wprowadzone do informacji przekazanych zgodnie z ust. 2.
Artykuł 19
1.
Przyjmujące Państwa Członkowskie mogą, do celów statystycznych, wymagać, aby wszystkie przedsiębiorstwa inwestycyjne posiadające oddziały na ich terytoriach przekazywały okresowo sprawozdania na temat prowadzonej przez siebie działalności w tych przyjmujących Państwach Członkowskich właściwym władzom tych przyjmujących Państw Członkowskich.
Wypełniając swoje obowiązki w zakresie prowadzenia polityki pieniężnej, bez uszczerbku dla środków niezbędnych do wzmocnienia Europejskiego Systemu Walutowego, przyjmujące Państwa Członkowskie mogą wymagać na swoim terytorium, aby wszystkie oddziały przedsiębiorstw inwestycyjnych wywodzących się z innych Państw Członkowskich przedstawiały te same szczegółowe dane, jakie są wymagane w tym celu od krajowych przedsiębiorstw inwestycyjnych.
2.
Wypełniając obowiązki zgodnie z niniejszą dyrektywą, przyjmujące Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby oddziały przedsiębiorstw inwestycyjnych przedstawiały te same szczegółowe dane, jakie są wymagane w tym celu od krajowych przedsiębiorstw inwestycyjnych.
Przyjmujące Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne prowadzące działalność na ich terytorium, korzystając ze swobody świadczenia usług, przedstawiały informacje niezbędne do monitorowania zgodności ich działania z normami mającymi zastosowanie do tych przedsiębiorstw, a ustanowionymi przez przyjmujące Państwo Członkowskie, aczkolwiek wymagania w tym zakresie nie mogą być surowsze aniżeli wymagania nałożone na przedsiębiorstwa w tych państwach w celu monitorowania zgodności ich działania z tymi samymi normami.
3.
W przypadku gdy właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego stwierdzą, że przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające oddział lub świadcząca usługi na terytorium tego państwa nie przestrzega przepisów prawnych lub regulacji przyjętych w tym państwie na mocy tych przepisów niniejszej dyrektywy, które przyznają prawa właściwym władzom przyjmujących Państw Członkowskich, władze te wymagają, aby przedsiębiorstwo to usunęło stwierdzoną nieprawidłowość.
4.
Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne, którego to dotyczy, nie podejmie niezbędnych kroków, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego powiadomią odpowiednio właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia przy najbliższej okazji podejmą wszelkie stosowne środki celem zapewnienia, aby przedsiębiorstwo inwestycyjne, którego to dotyczy, usunęło stwierdzoną nieprawidłowość.
O charakterze tych środków powiadamia się właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego.
5.
Jeżeli pomimo środków podjętych przez Państwo Członkowskie pochodzenia także w sytuacji, gdy środki te okazują się nieodpowiednie lub są niedostępne w danym państwie, przedsiębiorstwo inwestycyjne w dalszym ciągu narusza obowiązujące w przyjmującym Państwie Członkowskim przepisy prawne i regulacje, określone w ust. 2, wówczas państwo to, po powiadomieniu właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia, podejmie odpowiednie środki, aby zapobiec dalszym nieprawidłowościom lub wymierzyć za nie kary, jak również, o ile będzie to konieczne, aby zapobiec rozpoczynaniu kolejnych transakcji przez to przedsiębiorstwo inwestycyjne na jej terytorium.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby na ich terytoriach istniała możliwość urzędowego doręczania dokumentów prawnych niezbędnych do wykonania takich środków wobec przedsiębiorstw inwestycyjnych.
6.
Powyższe przepisy nie naruszają praw przyjmujących Państw Członkowskich do podejmowania odpowiednich środków celem zapobiegania nieprawidłowościom popełnianym na ich terytoriach lub wymierzania kar za takie nieprawidłowości, gdy nieprawidłowości te pozostają w sprzeczności z zasadami postępowania wprowadzonymi zgodnie z art. 11, jak również z innymi przepisami prawnymi lub regulacjami przyjętymi w interesie dobra publicznego.
Obejmuje to możliwość zakazywania przedsiębiorstwom inwestycyjnym naruszającym przepisy rozpoczynania kolejnych transakcji na terytoriach tych państw.
7.
Wszelkie środki podjęte na mocy ust. 4, 5 i 6, a wiążące się ze stosowaniem kar lub ograniczaniem działalności przedsiębiorstwa inwestycyjnego, muszą być odpowiednio uzasadnione i podane do wiadomości przedsiębiorstwa inwestycyjnego, którego to dotyczy.
Przysługuje prawo odwołania się od każdego tego rodzaju środka do sądu Państwa Członkowskiego, które środek ten zastosowało.
8.
W nagłych przypadkach właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą przed zastosowaniem procedury ustanowionej w ust. 3, 4 i 5 podjąć wszelkie środki ostrożności niezbędne do ochrony interesów inwestorów i innych osób, na rzecz których świadczone są usługi.
Przy najbliższej okazji należy powiadomić o takich środkach Komisję i właściwe władze innych Państw Członkowskich, których to dotyczy.
Po zasięgnięciu opinii właściwych władz zainteresowanych Państw Członkowskich Komisja może zobowiązać dane Państwo Członkowskie do zmiany lub uchylenia takich środków.
9.
W przypadku cofnięcia zezwolenia powiadamia się o tym właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, po czym władze te podejmą odpowiednie środki mające na celu zapobieżenie rozpoczynaniu dalszych transakcji na terytorium tego państwa przez przedsiębiorstwo inwestycyjne, którego to dotyczy, oraz zabezpieczenie interesów inwestorów.
Co dwa lata Komisja przedstawi sprawozdanie dotyczące takich przypadków komitetowi do spraw papierów wartościowych, który zostanie ustanowiony w późniejszym terminie.
10.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o liczbie i rodzaju spraw, w których miała miejsce odmowa zgodnie z art. 17 lub w których podjęte zostały środki zgodnie z ust. 5.
Co dwa lata Komisja przedstawi sprawozdanie dotyczące takich przypadków komitetowi do spraw papierów wartościowych, który zostanie ustanowiony w późniejszym terminie.
Artykuł 20
1.
W celu zapewnienia, aby władze odpowiedzialne za rynki i za nadzór miały dostęp do informacji niezbędnych do wykonywania swoich obowiązków, Państwa Członkowskie pochodzenia wymagają co najmniej:
a) bez uszczerbku dla kroków podjętych w celu wykonania art. 10, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne przechowywały do dyspozycji władz przez okres co najmniej pięciu lat odpowiednie dane dotyczące transakcji związanych z usługami, określonymi w art. 14 ust. 1, które to transakcje obejmowały instrumenty będące przedmiotem obrotu na rynku regulowanym, niezależnie od tego, czy same transakcje zostały przeprowadzone na rynku regulowanym;
b) aby przedsiębiorstwa inwestycyjne powiadomiły właściwe władze ich Państw Członkowskich pochodzenia o wszelkich transakcjach, określonych w lit. a), gdy transakcje te obejmują:
- akcje i inne instrumenty dające dostęp do kapitału,
- obligacje i inne rodzaje papierów dłużnych,
- standardowe kontrakty terminowe dotyczące akcji, lub
- standardowe opcje na akcje.
Sprawozdania takie muszą być udostępnione odpowiednim władzom przy najbliższej okazji.
Termin ustalą te władze.
Termin ten może być przedłużony do końca następnego dnia roboczego, w przypadku gdy dyktują to względy operacyjne i praktyczne, jednak w żadnych okolicznościach nie może ulec dalszemu przedłużeniu.
Takie sprawozdanie musi w szczególności zawierać szczegółowe informacje dotyczące nazwy i ilości instrumentów zakupionych lub sprzedanych, daty i godziny przeprowadzenia transakcji, ceny transakcyjne oraz sposoby identyfikowania przedsiębiorstw inwestycyjnych, których to dotyczy.
Państwa Członkowskie pochodzenia mogą postanowić, że w przypadku obligacji i innych rodzajów papierów dłużnych obowiązek nałożony w lit. b) stosować się będzie jedynie do sumy transakcji dotyczących tego samego instrumentu.
2.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne przeprowadza transakcję na regulowanym rynku w przyjmującym Państwie Członkowskim, Państwo Członkowskie pochodzenia może odstąpić od swoich wymagań dotyczących sprawozdania, jeżeli odnośnie do tej transakcji przedsiębiorstwo inwestycyjne podlega równoważnym wymaganiom sprawozdawczym wobec władz odpowiedzialnych za ten rynek.
3.
Państwa Członkowskie wprowadzą wymaganie, aby sprawozdanie, określone w ust. 1 lit. b), zostało sporządzone przez samo przedsiębiorstwo inwestycyjne, przez system dopasowania transakcji bądź też przez władze giełdy lub innego rynku regulowanego.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby informacje udostępnione zgodnie z niniejszym artykułem zostaną również udostępnione do celów właściwego zastosowania art. 23.
5.
Każde Państwo Członkowskie może w sposób niedyskryminacyjny przyjąć lub utrzymać bardziej wymagające przepisy odnośnie do zagadnień regulowanych niniejszym artykułem w zakresie treści i formy przechowywania oraz przekazywania danych dotyczących transakcji:
- rzeprowadzanych na rynku regulowanym, dla których jest ono Państwem Członkowskim pochodzenia, lub
- przeprowadzanych przez przedsiębiorstwa inwestycyjne, dla których jest ono Państwem Członkowskim pochodzenia.
Artykuł 21
1.
Celem umożliwienia inwestorom oceny w każdym momencie warunków transakcji, której dokonanie biorą pod uwagę, a następnie zweryfikowania warunków, na których została ona zrealizowana, wszystkie właściwe władze podejmą środki w celu przedstawienia inwestorom informacji wymienionych w ust. 2 dla każdego spośród rynków regulowanych, które władze te umieściły w wykazie przewidzianym w art. 16.
Zgodnie z wymaganiami nałożonymi w ust. 2 właściwe władze określą formę i dokładny termin przekazywania tych informacji, uwzględniając charakter, wielkość i potrzeby danego rynku oraz potrzeby inwestorów działających na tym rynku.
2.
Właściwe władze wymagają w odniesieniu do każdego instrumentu co najmniej:
a) ogłaszania na początku każdej dziennej sesji na rynku średniej ważonej ceny, ceny maksymalnej i minimalnej oraz obrotów na danym rynku regulowanym dla całej sesji poprzedniej;
b) w przypadku rynków o notowaniach ciągłych, kierowanych zleceniami bądź cenami, ogłaszania dodatkowo:
- po zakończeniu każdej godziny sesji na rynku: średniej ważonej ceny i wielkości obrotów na danym rynku regulowanym za sześciogodzinny okres sesji kończący się w taki sposób, aby pozostawić dwie godziny sesji na rynku przed ogłoszeniem informacji, oraz
- co dwadzieścia minut, średniej ważonej ceny oraz ceny maksymalnej i minimalnej na danym rynku regulowanym za dwugodzinny okres sesji kończący się w taki sposób, aby pozostawić godzinę sesji na rynku przed ogłoszeniem informacji.
W przypadku gdy inwestorzy mają wcześniejszy dostęp do informacji na temat cen i ilości, za które transakcje mogą być podjęte:
i) informacje takie są dostępne cały czas w godzinach sesji na rynku;
ii) warunki podawane dla danej ceny i wielkości transakcyjnej stanowią warunki, na których inwestor może zrealizować taką transakcję.
Właściwe władze mogą opóźnić lub zawiesić ogłoszenie informacji, w przypadku gdy okaże się to uzasadnione wyjątkowymi warunkami panującymi na danym rynku lub w przypadku małych rynków, dla zachowania anonimowości przedsiębiorstw i inwestorów.
Właściwe władze mogą zastosować szczególne przepisy w przypadku transakcji wyjątkowych, o bardzo dużej skali w porównaniu z przeciętnymi transakcjami na dany papier wartościowy na tym rynku, jak również w przypadku papierów wartościowych o bardzo niskiej płynności, określonych za pomocą kryteriów obiektywnych i podane do wiadomości publicznej.
Właściwe władze mogą również zastosować bardziej elastyczne przepisy do transakcji dotyczących obligacji i innych rodzajów papierów dłużnych, w szczególności w zakresie terminów ogłaszania informacji.
3.
W zakresie zagadnień regulowanych niniejszym artykułem każde Państwo Członkowskie może przyjąć lub utrzymać bardziej wymagające przepisy lub przepisy dodatkowe odnośnie do treści i formy udostępniania informacji inwestorom na temat transakcji przeprowadzanych na rynkach regulowanych, dla których dane państwo jest Państwem Członkowskim pochodzenia, pod warunkiem jednak, że przepisy te stosować się będą bez względu na Państwo Członkowskie, w którym znajduje się emitent instrumentu finansowego, jak również Państwo Członkowskie, na którego rynku regulowanym instrument był notowany po raz pierwszy.
4.
Komisja przedstawi sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego artykułu nie później niż do dnia 31 grudnia 1997 r.; na wniosek Komisji Rada może większością kwalifikowaną podjąć decyzję o zmianie niniejszego artykułu.
TYTUŁ VI
Władze odpowiedzialne za udzielanie zezwoleń i nadzór
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe władze, które pełnić będą obowiązki przewidziane w niniejszej dyrektywie.
Powiadomią o tym Komisję, wskazując jakikolwiek podział tych obowiązków.
2.
Władze, określone w ust. 1, muszą być władzami publicznymi, organami uznanymi przez prawo krajowe lub organami uznanymi przez władze publiczne wyraźnie uprawnione do tego celu przez prawo krajowe.
3.
Władze, których to dotyczy, muszą posiadać wszelkie uprawnienia niezbędne do wypełniania swoich zadań.
Artykuł 23
1.
W przypadku gdy w tym samym Państwie Członkowskim są właściwe dwa odrębne organy lub więce, j współpracują one ze sobą ściśle przy nadzorowaniu działalności przedsiębiorstw inwestycyjnych działających w tym państwie.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby taka współpraca w odniesieniu do przedsiębiorstw nadzorowanych przez dane władze miała miejsce pomiędzy właściwymi władzami a władzami publicznymi odpowiedzialnymi za nadzór nad rynkami finansowymi, instytucjami kredytowymi i innymi instytucjami finansowymi oraz zakładami ubezpieczeń.
3.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne prowadzi działalność poprzez świadczenie usług lub za pośrednictwem założonych oddziałów w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie pochodzenia, bądź też w większej liczbie takich państw, właściwe władze wszystkich Państw Członkowskich, których to dotyczy, ściśle ze sobą współpracują w celu skuteczniejszego wykonywania swoich obowiązków w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Władze te przekazują sobie, na wniosek, wszelkie informacje dotyczące zarządzania i własności takich przedsiębiorstw inwestycyjnych, które mogą ułatwić nadzór nad tymi przedsiębiorstwami, jak również wszelkie informacje mogące ułatwić ich monitorowanie.
W szczególności władze Państwa Członkowskiego pochodzenia współpracują z władzami przyjmującego Państwa Członkowskiego w celu zapewnienia, aby władze te zgromadziły informacje określone w art. 19 ust. 2.
O ile jest to niezbędne do celu wykonywania ich uprawnień nadzorczych, właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia będą otrzymywać informacje od właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego o wszelkich środkach podjętych zgodnie z art. 19 ust. 6 w postaci nakładania kar lub ograniczania działalności przedsiębiorstwa inwestycyjnego.
Artykuł 24
1.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim prowadzi działalność na jego terytorium za pośrednictwem oddziału, każde przyjmujące Państwo Członkowskie zapewni właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia możliwość, po zawiadomieniu właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego, przeprowadzania weryfikacji na miejscu informacji określonych w art. 23 ust. 3 bądź to we własnym zakresie, bądź za pośrednictwem osób wyznaczonych do tego celu.
2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia mogą również zwrócić się do właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego z prośbą o zapewnienie takiej weryfikacji.
Władze, które otrzymają taki wniosek, muszą podjąć na jego podstawie odpowiednie czynności w ramach swoich uprawnień — przeprowadzając weryfikację we własnym zakresie, umożliwiając jej przeprowadzenie władzom, które zwróciły się z prośbą, lub umożliwiając jej przeprowadzenie biegłym rewidentom lub rzeczoznawcom.
3.
Niniejszy artykuł nie narusza prawa właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego do przeprowadzania, w ramach obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy, weryfikacji na miejscu wszystkich oddziałów utworzonych na swoim terytorium.
Artykuł 25
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie osoby, które pracują lub wcześniej pracowały dla właściwych władz, w tym także biegłych rewidentów i rzeczoznawców wyznaczonych przez te władze, były zobowiązane do zachowania tajemnicy zawodowej.
Zatem, bez uszczerbku dla spraw objętych prawem karnym, żadne poufne informacje, w których posiadanie osoby te mogą wejść w trakcie pełnienia swoich obowiązków, nie mogą być ujawnione jakiejkolwiek osobie ani organowi, chyba że w formie skrótowej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych przedsiębiorstw inwestycyjnych.
Niemniej jednak w przypadku ogłoszenia upadłości lub przeprowadzenia przymusowej likwidacji przedsiębiorstwa inwestycyjnego informacje poufne, które nie dotyczą osób trzecich uczestniczących w próbach ratowania tego przedsiębiorstwa, mogą być ujawnione w postępowaniach cywilnych lub handlowych.
2.
Ustęp 1 niniejszego artykułu nie stanowi przeszkody dla wymiany informacji pomiędzy właściwymi władzami różnych Państw Członkowskich, zgodnie z niniejszą dyrektywą lub innymi dyrektywami mającymi zastosowanie do przedsiębiorstw inwestycyjnych.
Informacje te podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy o współpracy, przewidujące wymianę informacji z właściwymi władzami państw trzecich, jedynie gdy ujawniane informacje objęte są gwarancjami tajemnicy zawodowej, co najmniej równoważnymi tym, które są przewidziane w niniejszym artykule.
4.
Właściwe władze otrzymujące poufne informacje zgodnie z ust. 1 i 2 mogą te informacje wykorzystać jedynie w trakcie pełnienia swoich obowiązków:
- do sprawdzenia, czy spełnione zostały warunki, którym podlega podejmowanie działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne, oraz dla ułatwienia monitorowania takiej działalności, na zasadzie skonsolidowanej lub nieskonsolidowanej, zwłaszcza w odniesieniu do wymagań adekwatności kapitału nałożonych w dyrektywie 93/6/EWG, procedur administracyjnych i rachunkowości oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej,
- aby nałożyć sankcje,
- w odwołaniach w postępowaniu administracyjnym od decyzji właściwych władz, lub
- w postępowaniu sądowym wszczętym na mocy art. 26.
5.
Ustępy 1 i 4 niniejszego artykułu nie wykluczają wymiany informacji:
a) w ramach Państwa Członkowskiego, w którym są właściwe dwa lub więcej odrębne organy; lub
b) w ramach Państwa Członkowskiego lub między Państwami Członkowskimi, między właściwymi władzami a:
- władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie instytucji kredytowych, innych organizacji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń oraz władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie rynków finansowych,
- organami odpowiedzialnymi za prowadzenie postępowania w sprawie likwidacji i upadłości przedsiębiorstw inwestycyjnych oraz postępowania w innych podobnych sprawach,
- osobami odpowiedzialnymi za przeprowadzanie ustawowych badań sprawozdań finansowych przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych,
w trakcie wykonywania przez nie funkcji nadzorczych, jak również nie wykluczają ujawniania wobec organów, które administrują systemami kompensacyjnymi, informacji niezbędnych do wykonywania ich obowiązków.
Otrzymane informacje podlegają warunkom tajemnicy zawodowej, nałożonym w ust. 1.
6.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody dla ujawniania przez właściwe władze tym bankom centralnym, które nie sprawują nadzoru indywidualnego nad instytucjami kredytowymi lub przedsiębiorstwami inwestycyjnymi, informacji potrzebnych tym bankom do pełnienia funkcji organów polityki pieniężnej.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym w ust. 1.
7.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody dla przekazywania przez właściwe władze informacji, określonych w ust. 1-4, izbie rozrachunkowej lub innemu podobnemu organowi uprawnionemu według ustawodawstwa krajowego do świadczenia usług w zakresie rozliczeń i rozrachunków dla jednego z rynków Państwa Członkowskiego, jeżeli władze te uznają, iż przekazanie tych informacji jest niezbędne celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania tych organów w przypadkach zwłoki w wywiązywaniu się z zobowiązań finansowych bądź też potencjalnej zwłoki w wywiązywaniu ze swoich zobowiązań finansowych przez uczestników rynku.
Otrzymane informacje podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym w ust. 1.
Państwa Członkowskie zapewnią jednakże, aby informacje uzyskane zgodnie z ust. 2 nie zostały ujawnione w okolicznościach, określonych w niniejszym ustępie, bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ujawniły te informacje.
8.
Ponadto, niezależnie od przepisów określonych w ust. 1 i 4, Państwa Członkowskie mogą, na mocy przepisów prawa, zezwolić na ujawnienie niektórych informacji innym departamentom centralnej administracji rządowej odpowiedzialnym za legislację dotyczącą nadzorowania instytucji kredytowych, instytucji finansowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i zakładów ubezpieczeniowych oraz inspektorom wyznaczonym przez te departamenty.
Ujawnienie tych informacji może jednakże być dokonane jedynie w przypadku, gdy jest to niezbędne ze względów kontroli ostrożnościowej.
Państwa Członkowskie zapewniają jednakże, aby informacje uzyskane zgodnie z ust. 2 i 5 oraz informacje uzyskane za pomocą weryfikacji na miejscu, określonej w art. 24, nie zostaną ujawnione w przypadkach określonych w niniejszym ustępie bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ujawniły te informacje, lub właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym została przeprowadzona weryfikacja na miejscu.
9.
Jeżeli w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy Państwo Członkowskie przewidują wymianę informacji między władzami w celu sprawdzenia przestrzegania ustawodawstwa dotyczącego nadzoru ostrożnościowego, organizacji, działalności i metod postępowania spółek handlowych oraz regulacji rynków finansowych, to Państwo Członkowskie może nadal zezwalać na przekazanie takich informacji do czasu koordynacji wszystkich przepisów regulujących wymianę informacji między władzami w całym sektorze finansowym, w żadnym wypadku jednak nie później niż po dniu 1 lipca 1996 r.
Państwa Członkowskie zapewnią jednakże, aby w przypadku gdy informacje pochodzą od innego Państwa Członkowskiego, nie mogły one być ujawniane w okolicznościach określonych w akapicie pierwszym bez wyraźnej zgody właściwych władz, które informacje te ujawniły, przy czym informacje te mogą być wykorzystane wyłącznie do celów, na które władze te wyraziły zgodę.
Rada dokona koordynacji, określonej w akapicie pierwszym, na podstawie wniosku Komisji.
Rada przyjmuje do wiadomości oświadczenie Komisji, że przedstawi ona wnioski najpóźniej do dnia 31 lipca 1993 r.
Na podstawie tych wniosków Rada podejmie działania w najkrótszym możliwym czasie, z zamiarem wprowadzenia w życie proponowanych zasad tego dnia, gdy wejdzie w życie niniejsza dyrektywa.
Artykuł 26
Państwa Członkowskie zapewnią, aby decyzje podejmowane w odniesieniu do przedsiębiorstwa inwestycyjnego na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą podlegały prawu odwołania się do sądów; to samo ma zastosowanie się w przypadku, gdy żadna decyzja nie została podjęta w ciągu sześciu miesięcy od złożenia wniosku o zezwolenie, który zawiera wszelkie informacje wymagane na mocy obowiązujących przepisów.
Artykuł 27
Bez uszczerbku dla procedur cofania zezwolenia oraz przepisów prawa karnego, Państwa Członkowskie zapewniają, aby ich odnośne właściwe władze mogły przyjmować środki lub nakładać kary na przedsiębiorstwa inwestycyjne lub osoby, które efektywnie kontrolują działalność takich przedsiębiorstw, naruszające przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące nadzoru nad ich działalnością lub prowadzenia tej działalności, przy czym takie środki i kary będzie nakierowane są w szczególności na usunięcie stwierdzonych naruszeń bądź przyczyn owych naruszeń.
Artykuł 28
Państwa Członkowskie zapewnią, aby niniejsza dyrektywa była stosowana bez dyskryminacji.
TYTUŁ VII
Przepisy końcowe
Artykuł 29
Do czasu przyjęcia kolejnej dyrektywy ustanawiającej przepisy dostosowujące niniejszą dyrektywę do postępu technicznego w dziedzinach określonych poniżej, Rada, zgodnie z decyzją 87/373/EWG [15] i stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje wszelkie dostosowania, które mogą okazać się konieczne, a mianowicie:
- rozszerzanie wykazu zamieszczonego w Załączniku sekcja C,
- dostosowanie terminologii w wykazach zamieszczonych w Załączniku w celu uwzględnienia nowych zjawisk na rynkach finansowych,
- określanie obszarów, w których właściwe władze mają obowiązek wymiany informacji wymienionych w art. 23,
- objaśnianie definicji w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy we Wspólnocie,
- objaśnianie definicji w celu uwzględnienia nowych zjawisk na rynkach finansowych przy stosowaniu niniejszej dyrektywy,
- dostosowywanie terminologii i określenie definicji zgodnie z późniejszymi środkami dotyczącymi przedsiębiorstw inwestycyjnych i kwestii z tym związanych,
- inne zadania przewidziane w art. 7 ust. 5.
Artykuł 30
1.
Uważa się, że przedsiębiorstwa inwestycyjne posiadające już zezwolenie na świadczenie usług inwestycyjnych, udzielone w Państwach Członkowskich pochodzenia przed dniem 31 grudnia 1995 r., posiadają takie zezwolenie do celów niniejszej dyrektywy, jeżeli ustawodawstwo tych Państw Członkowskich przewiduje, że do podejmowania takiej działalności przedsiębiorstwa te muszą spełnić warunki równoważne tym nałożonym w art. 3 ust. 3 i art. 4.
2.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne, które prowadzą już działalność w dniu 31 grudnia 1995 r., lecz nie mieszczą się w kategorii określonej w ust. 1, mogą kontynuować swoją działalność pod warunkiem, że nie później niż do dnia 31 grudnia 1996 r., zgodnie z przepisami obowiązującymi w ich Państwach Członkowskich pochodzenia, uzyskają one zezwolenie na kontynuowanie tej działalności zgodnie z przepisami przyjętymi do wykonania niniejszej dyrektywy.
Jedynie udzielenie takiego zezwolenia umożliwi tym przedsiębiorstwom kwalifikowanie się zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy do korzystania z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług.
3.
W przypadkach gdy przed dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy przedsiębiorstwa inwestycyjne rozpoczęły działalność w innych Państwach Członkowskich bądź przez utworzenie oddziałów, bądź korzystając ze swobody świadczenia usług, władze każdego Państwa Członkowskiego pochodzenia do celów art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 18 przekazują władzom każdego innego Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, w okresie między dniem 1 lipca a dniem 31 grudnia 1995 r., wykaz przedsiębiorstw, które odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy i działają w tych państwach, zaznaczając charakter prowadzonej przez nie działalności.
4.
Osoby fizyczne posiadające zezwolenie na świadczenie usług inwestycyjnych w Państwie Członkowskim w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy uważane są za posiadające zezwolenie udzielone zgodnie z niniejszą dyrektywą, pod warunkiem iż spełniają wymagania nałożone w art. 1 ust. 2 akapit drugi tiret drugie oraz w akapicie trzecim wszystkie cztery tiret niniejszego ustępu.
Artykuł 31
Nie później niż do dnia 1 lipca 1995 r. Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Przepisy te wejdą w życie nie później niż do dnia 31 grudnia 1995 r.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmą przepisy określone w akapicie pierwszym, włączają do nich odniesienie do niniejszej dyrektywy bądź też odniesienie takie towarzyszyć będzie ich oficjalnej publikacji.
Sposób dokonania takich odniesień ustanawiają Państwa Członkowskie.
Artykuł 32
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/23/EWG
z dnia 1 czerwca 1993 r.
w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji świń
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuł 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 76/630/EWG z dnia 20 lipca 1976 r. dotycząca prowadzenia przez Państwa Członkowskie badań statystycznych dotyczących produkcji świń [3] była kilkakrotnie zmieniana; w związku z koniecznością dalszych zmian, aby zachować przejrzystość, należy ponownie sformułować jej przepisy;
w celu ograniczenia w miarę możliwości liczby corocznych badań statystycznych należy wprowadzić przepisy dla tych Państw Członkowskich, w których pogłowie świń stanowi jedynie niewielki procent całego pogłowia we Wspólnocie;
w celu zapewnienia właściwego zarządzania wspólną polityką rolną, szczególnie w przypadku danego rynku wieprzowiny, Komisja powinna regularnie otrzymywać dane dotyczące tendencji w produkcji inwentarza żywego i wieprzowiny;
zbieranie i przetwarzanie danych, jak również organizacja badań statystycznych na szczeblu krajowym, powinny nadal wchodzić w zakres obowiązków służb statystycznych Państw Członkowskich, a Komisja powinna być odpowiedzialna za koordynację i harmonizację informacji statystycznej na szczeblu europejskim oraz podejmować działania na rzecz stosowania zharmonizowanych metodologii niezbędnych do realizacji polityk Wspólnotowych;
w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy niezbędna jest ścisła współpraca między Państwami Członkowskimi i Komisją, szczególnie poprzez Stały Komitet ds. Statystyki Rolnictwa, powołany decyzją 72/279/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I BADANIA STATYSTYCZNE POGŁOWIA
A. Na szczeblu krajowym
Częstotliwość – zakres badań
Artykuł 1
1.
Każdego roku Państwa Członkowskie przeprowadzają na swoich terytoriach badania statystyczne pogłowia świń, według stanu na jeden z pierwszych dni kwietnia, sierpnia i grudnia.
2.
Państwa Członkowskie, na swój wniosek, mogą zostać uprawnione do przeprowadzania kwietniowych i sierpniowych badań statystycznych w wybranych regionach, pod warunkiem że obejmują one co najmniej 70 % pogłowia świń.
Państwa Członkowskie, w których pogłowie świń jest mniejsze niż 3 miliony sztuk, mogą uzyskać całkowite zwolnienie z kwietniowych i sierpniowych badań.
Państwa Członkowskie mogą, na swój wniosek, zostać uprawnione do korzystania ze źródeł administracyjnych, zamiast badań statystycznych na mocy ust. 1.
3.
Rozpatrując wnioski, o których mowa w ust. 2, Komisja podejmuje decyzje zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy "świnia" oznacza zwierzęta domowe z gatunku Sus.
2.
Badania statystyczne, o których mowa w art. 1, obejmują świnie utrzymywane w gospodarstwach rolnych, zdefiniowanych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Badania przeprowadza się w takiej liczbie gospodarstw, by objąć nimi co najmniej 95 % pogłowia świń ustalonego w ostatnim badaniu statystycznym struktury gospodarstw rolnych.
3.
W miarę możliwości Państwa Członkowskie uzupełniają wyniki badań przewidzianych w ust. 2 szacunkowymi wielkościami pogłowia świń nieobjętych wyżej wymienionymi badaniami statystycznymi.
Podział na kategorie
Artykuł 3
1.
Badania statystyczne przewidziane w art. 1 są prowadzone w taki sposób, by zapewnić podział pogłowia świń przynajmniej na następujące kategorie:
A. prosięta o żywej wadze poniżej 20 kg;
B. trzoda chlewna o żywej wadze 20 kg lub powyżej, ale nieprzekraczającej 50 kg;
C. tuczniki, włącznie z wybrakowanymi knurami oraz wybrakowanymi lochami o żywej wadze:
a) 50 kg lub powyżej, ale nieprzekraczającej 80 kg;
b) 80 kg lub powyżej, ale nieprzekraczającej 110 kg;
c) 110 kg lub powyżej;
D. świnie zarodowe o żywej wadze 50 kg i powyżej:
a) knury;
b) kryte lochy, w tym:
(b1) lochy kryte po raz pierwszy;
c) inne lochy, w tym:
(c1) loszki jeszcze niekryte.
2.
Kategorie, o których mowa w ust. 1, mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
3.
Kategorie określa się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Dokładność
Artykuł 4
1.
Badania statystyczne, o których mowa w art. 1, są prowadzone w formie kompletnych badań statystycznych lub przez zbieranie danych wyrywkowych.
2.
Dla każdego z Państw Członkowskich błąd badań wyrywkowych dla wyników badań statystycznych przewidzianych w art. 2 ust. 2 nie przekracza 2 % (przedział ufności 68 %) całego pogłowia świń.
3.
W uzupełnieniu do struktury systemu zbierania danych wyrywkowych oraz dodatkowych prognoz, o których mowa w art. 2 ust. 3, Państwa Członkowskie przyjmują środki, które uznają za właściwe dla zapewnienia jakości wyników badań.
Nieprzekraczalny termin przekazywania wyników
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wstępnych wynikach badań statystycznych oraz szacunkach uzupełniających przed:
- 15 czerwca tego samego roku dla kwietniowych badań statystycznych,
- 15 października tego samego roku dla sierpniowych badań statystycznych,
- 15 lutego następnego roku dla grudniowych badań statystycznych.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wstępnych wynikach badań statystycznych oraz szacunkach uzupełniających, o których mowa w art. 4 ust. 2, przed:
- 1 sierpnia tego samego roku dla kwietniowych badań statystycznych,
- 1 grudnia tego samego roku dla sierpniowych badań statystycznych,
- 1 kwietnia następnego roku dla grudniowych badań statystycznych.
B. Na szczeblu regionalnym
Podziały terytorialne
Artykuł 6
1.
Ostateczne wyniki grudniowego badania statystycznego gromadzi się dla każdego regionu, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 Komisja może zatwierdzić wniosek Państwa Członkowskiego w sprawie zastosowania podziału regionalnego, o którym mowa w ust. 1, do celów ostatecznych wyników kwietniowego lub sierpniowego badania statystycznego.
3.
Podziały terytorialne, o których mowa w ust. 1, mogą zostać zmienione przez Komisję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Nieprzekraczalny termin przekazywania wyników
Artykuł 7
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane, o których mowa w art. 6, przed 15 maja roku następującego po miesiącu odniesienia.
C. Podział według wielkości stad
Klasy wielkości
Artykuł 8
1.
W latach nieparzystych Państwa Członkowskie przeprowadzają na szczeblu krajowym podział ostatecznych wyników grudniowych badań statystycznych według klas wielkości, zdefiniowanych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 Komisja może zatwierdzić wniosek Państwa Członkowskiego o zastosowanie podziału według klas wielkości, o którym mowa w ust. 1, do ostatecznych wyników badań przeprowadzonych w latach parzystych i/lub do tych z danego miesiąca roku.
3.
Klasy wielkości, o których mowa w ust. 1, mogą być zmienione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Nieprzekraczalny termin przekazywania wyników
Artykuł 9
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane, o których mowa w art. 8, przed 15 maja roku następującego po miesiącu odniesienia.
SEKCJA II STATYSTYKI DOTYCZĄCE UBOJU
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie opracowują miesięczne statystyki odnoszące się do liczby i wagi tusz świń ubitych w rzeźniach na ich terytoriach, z których mięso zostało uznane za nadające się do spożycia przez ludzi.
W razie potrzeby dostarczają również prognozy dotyczące uboju nieujętego w sprawozdaniach, tak by statystyki obejmowały wszystkie świnie ubite na ich terytorium.
2.
Statystyki, o których mowa w ust. 1, opracowuje się dla następujących kategorii:
A. świnie ogółem.
3.
Wagę tusz, o której mowa w ust. 1, i kategorię, o której mowa w ust. 2, określa się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Nieprzekraczalny termin przekazywania danych
Artykuł 11
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wynikach statystyk, o których mowa w art. 10 ust. 1, w terminie dwóch miesięcy następujących po miesiącu odniesienia.
SEKCJA III PROGNOZY PRODUKCYJNE
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wykorzystują wyniki badań statystycznych i inne dostępne informacje w celu przygotowania prognoz podaży świń na każdy kwartał roku kalendarzowego.
Podaż ta jest wyrażana w postaci produkcji własnej brutto, obejmującej wszystkie ubite świnie, powiększonej o bilans wspólnotowego i zagranicznego handlu trzodą chlewną.
2.
Prognozy, o których mowa w ust. 1, opracowuje się dla następujących kategorii:
A. świnie ogółem.
3.
Definicja "podaży", o której mowa w ust. 1, może zostać zmieniona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Nieprzekraczalny termin przekazywania danych
Artykuł 13
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji prognozy, o których mowa w art. 12 ust. 1, w następujących terminach i dla następujących okresów trzymiesięcznych:
a) przed 15 lutego dla prognoz do trzeciego kwartału bieżącego roku (włącznie);
b) przed 15 czerwca dla prognoz do pierwszego kwartału następnego roku (włącznie);
c) przed 15 października dla prognoz do drugiego kwartału następnego roku (włącznie).
SEKCJA IV PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 14
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dane, o których mowa w art. 5, 7, 9, 11 i 13, zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności [5].
Artykuł 15
Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, bada:
a) dostarczone wyniki;
b) pojawiające się problemy techniczne, szczególnie przy przygotowywaniu i przeprowadzaniu badań statystycznych oraz sporządzaniu prognoz;
c) wiarygodność wyników badań statystycznych i szacunków uzupełniających.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich metodologicznych i innych zmianach, które mogłyby wywrzeć znaczący wpływ na statystykę.
Dokonują tego nie później niż trzy miesiące po wejściu w życie danej zmiany.
Komisja powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie o każdej takiej informacji we właściwych zespołach roboczych.
Artykuł 17
1.
W przypadku stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnictwa (dalej zwanego "komitetem"), przekazuje sprawę do komitetu, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 54 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z artykułem 148 ustęp 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub gdy wystąpi przypadek braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać przyjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od daty przekazania sprawy Radzie Rada nie podejmie stosownej decyzji, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję.
Artykuł 18
1.
Dyrektywa 76/630/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 1994 r.
2.
Wszelkie odniesienia do uchylonej dyrektywy są rozumiane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 19
Nie później niż do dnia 1 stycznia 1994 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Forma odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/24/EWG
z dnia 1 czerwca 1993 r.
w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących hodowli bydła
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 73/132/EWG z dnia 15 maja 1973 r. w sprawie prowadzenia przez Państwa Członkowskie badań statystycznych dotyczących bydła, w sprawie prognoz dostępności bydła do uboju oraz statystyk dotyczących ubitego bydła [3] oraz dyrektywa Rady 78/53/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. ustanawiająca dodatkowe przepisy dotyczące badań statystycznych przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do bydła [4] były zmieniane kilkakrotnie; w związku z koniecznością dalszych zmian należy, ze względów jasności, ponownie zredagować przepisy tych dyrektyw;
w celu ograniczenia, w miarę możliwości, liczby corocznych badań statystycznych, należy ustanowić przepisy dla tych Państw Członkowskich, w których pogłowie bydła stanowi jedynie niewielki procent całego pogłowia bydła we Wspólnocie;
w celu zapewnienia właściwego zarządzania wspólną polityką rolną, w szczególności w odniesieniu do rynku mięsa wołowego i cielęcego, Komisja wymaga regularnego dostarczania danych na temat tendencji w hodowli zwierząt gospodarskich oraz produkcji mięsa wołowego i cielęcego;
gromadzenie i przetwarzanie danych, jak również organizacja badań statystycznych na poziomie krajowym powinny w dalszym ciągu należeć do obowiązków służb statystycznych Państw Członkowskich, a Komisja powinna być odpowiedzialna za koordynację i harmonizację informacji statystycznych na poziomie europejskim oraz podejmować działania na rzecz zharmonizowanych metodologii niezbędnych do realizowania polityk Wspólnoty;
w celu ułatwienia wprowadzenia niniejszej dyrektywy konieczna jest bliska współpraca między Państwami Członkowskimi a Komisja, szczególnie za pośrednictwem Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej, powołanego decyzją 72/279/EWG [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
BADANIA STATYSTYCZNE DOTYCZĄCE POGŁOWIA
A. Na poziomie krajowym
Częstotliwość – zakres badań
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie co roku przeprowadzają badania statystyczne pogłowia bydła na swoich terytoriach, według stanu na jeden dzień w maju lub czerwcu oraz według stanu na jeden dzień w grudniu.
2.
Państwa Członkowskie mogą, na swój wniosek, zostać upoważnione do przeprowadzania majowych lub czerwcowych badań statystycznych w wybranych regionach, przy założeniu, że wyżej określone badaniami statystycznymi obejmą co najmniej 70 % pogłowia bydła.
Państwa Członkowskie, w których pogłowie bydła jest niższe niż 1,5 miliona sztuk na osobę, mogą uzyskać całkowite zwolnienie z jednego spośród dwóch badań statystycznych ustanowionych w ust. 1 lub uzyskać zgodę na przeprowadzanie badań tylko w wybranych regionach.
Państwa Członkowskie mogą, na swój wniosek, zostać upoważnione do korzystania ze źródeł administracyjnych, zamiast badań statystycznych określonych w ust. 1.
3.
Rozpatrując wnioski określone w ust. 2, Komisja podejmuje decyzje zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, biorąc pod uwagę zobowiązania wynikające z przepisów art. 6.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, określenie "bydło" oznacza zwierzęta gospodarskie z gatunku Bos taurus, Bubalus bubalus i Beefalo.
2.
Badania statystyczne, określone w art. 1, obejmują wszystkie zwierzęta z gatunku bydła trzymywane w gospodarstwach rolnych zdefiniowanych zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
Badania przeprowadza się w takiej liczbie gospodarstw, aby objąć nimi 95 % pogłowia bydła określonego w ostatnim badaniu statystycznym struktur gospodarstw rolnych.
3.
Państwa Członkowskie, w miarę możliwości, uzupełniają wyniki badań przewidzianych w ust. 2, szacunkowymi danymi dotyczącymi pogłowia bydła nie objętego wyżej określonymi badaniami statystycznymi.
Podział na kategorie
Artykuł 3
1.
Badania statystyczne określone w art. 1 są prowadzone w taki sposób, aby odzwierciedlały podział pogłowia bydła przynajmniej na poniższe kategorie:
A. bydło w wieku poniżej 1 roku:
a) cielęta rzeźne;
b) pozostałe:
(ba) płci męskiej;
(bb) płci żeńskiej;
B. młode bydło w wieku od 1–2 lat:
a) płci męskiej;
b) płci żeńskiej;
(ba) zwierzęta rzeźne;
(bb) pozostałe;
C. bydło w wieku 2 lat i więcej:
a) płci męskiej;
b) płci żeńskiej;
(ba) jałówki;
1) jałówki rzeźne;
2) pozostałe;
(bb) krowy:
1) krowy mleczne;
2) pozostałe;
D. bawoły:
a) bawoły płci żeńskiej do rozrodu;
b) pozostałe bawoły.
2.
Kategorie wymienione w ust. 1 mogą być zmienianie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
3.
Kategorie definiuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
Dokładność
Artykuł 4
1.
Badania statystyczne określone w art. 1 są prowadzone w formie kompleksowych badań statystycznych lub badań na reprezentatywnych próbkach.
2.
Dla każdego z Państw Członkowskich, błędy próbek dla wyników badań przewidzianych w art. 2 ust. 2 nie może przekroczyć 1 % ogólnej liczby zwierząt z gatunku bydła i 1,5 % ogólnej liczby krów (przedział ufności 68 %).
3.
Ponadto, poza prowadzeniem badań na próbkach oraz opracowywaniem dodatkowych danych szacunkowych określonych w art. 2 ust. 3, Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, które uznają za właściwe dla zachowania odpowiedniej jakości wyników badań.
Nieprzekraczalny termin przekazywania wyników
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji wstępne wyniki badań statystycznych oraz dodatkowe dane szacunkowe, przed dniem:
- 30 września tego samego roku dla badań przeprowadzanych w maju lub w czerwcu,
- 15 lutego następnego roku dla badań przeprowadzonych w grudniu.
2.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji wstępne wyniki badań statystycznych oraz dodatkowe dane szacunkowe, określone w art. 4 ust. 2, przed dniem:
- 15 października tego samego roku dla badań przeprowadzanych w maju lub w czerwcu,
- 1 kwietnia następnego roku dla badań przeprowadzanych w grudniu.
B. Na poziomie regionalnym
Podziały terytorialne
Artykuł 6
1.
Ostateczne wyniki grudniowego badania statystycznego gromadzi się dla każdej jednostki terytorialnej, określonej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, Komisja może zatwierdzić wniosek Państwa Członkowskiego, w sprawie zastosowania podziału regionalnego, określonego w ust. 1, do celów ostatecznych wyników badania statystycznego przeprowadzanego w maju lub czerwcu.
3.
Podziały terytorialne określone w ust. 1 mogą zostać zmienione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Nieprzekraczalny termin przekazywania danych
Artykuł 7
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji dane określone w art. 6 przed dniem 15 maja roku następującego po miesiącu odniesienia.
C. Podział według wielkości stad
Klasy wielkości
Artykuł 8
1.
W latach nieparzystych Państwa Członkowskie przeprowadzą na poziomie krajowym podział ostatecznych wyników grudniowego badania statystycznego, według klas wielkości stad, zdefiniowanych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, Komisja może zatwierdzić wniosek Państwa Członkowskiego, o zastosowanie podziału według klas wielkości stad, określonych w ust. 1, do ostatecznych wyników badań przeprowadzonych w latach parzystych i/lub w maju lub w czerwcu.
3.
Klasy wielkości stad określone w ust. 1 mogą być zmienione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Nieprzekraczalny termin przekazywania danych
Artykuł 9
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane określone w art. 8 przed dniem 1 maja roku następującego po miesiącu odniesienia.
SEKCJA II
STATYSTYKI DOTYCZĄCE UBOJU
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie opracowują miesięczne statystyki odnoszące się do liczby i masy tusz bydła, poddanego ubojowi w rzeźniach na ich terytoriach, z których mięso zostało uznane za nadające się do spożycia przez ludzi.
W razie potrzeby dostarczą również dane szacunkowe dotyczące uboju nieujętego w sprawozdaniach z gospodarstw rolnych, tak by ostateczny wynik obejmował wszystkie zwierzęta z gatunku bydła, poddane ubojowi na ich terytorium.
2.
Statystyki określone w ust. 1 opracowuje się dla następujących kategorii:
A. cielęta;
B. jałówki;
C. krowy;
D. byki;
E. woły.
3.
Masę tusz określoną w ust. 1 oraz kategorie określone w ust. 2 definiuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Nieprzekraczalny termin przekazywania danych
Artykuł 11
Państwa Członkowskie informują Komisję o wynikach statystyki określonej w art. 10 ust. 1 w ciągu dwóch miesięcy następujących po miesiącu odniesienia.
SEKCJA III
PROGNOZY PRODUKCYJNE
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wykorzystują wyniki badań statystycznych i inne dostępne informacje w celu przygotowania prognoz podaży bydła na każde półrocze kalendarzowe.
Podaż ta jest wyrażona w postaci produkcji własnej brutto, obejmującej wszystkie zwierzęta z gatunku bydła poddane ubojowi plus bilans wewnątrzwspólnotowego i zagranicznego handlu bydłem.
A. cielęta;
B. jałówki;
C. krowy;
D. byki;
E. woły.
Podział ten może zostać zmieniany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
3.
Definicja "podaży" określonej w ust. 1 oraz definicja "kategorii" określonych w ust. 2 może zostać zmieniona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Nieprzekraczalny termin przekazywania danych
Artykuł 13
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji prognozy określone w art. 12 ust. 1 w następujących terminach i dla następujących okresów sześciomiesięcznych:
a) przed dniem 15 lutego w odniesieniu do pierwszych sześciu miesięcy roku następnego (włącznie);
b) przed dniem 1 października w odniesieniu do drugich sześciu miesięcy roku następnego (włącznie).
SEKCJA IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 14
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dane wymienione w art. 5, 7, 9, 11 i 13, zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych będących przedmiotem poufności informacji statystycznych [6].
Artykuł 15
Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, bada:
a) dostarczone wyniki;
b) pojawiające się problemy techniczne, szczególnie przy przygotowywaniu i przeprowadzaniu badań statystycznych i szacunków;
c) wiarygodność wyników badań statystycznych i danych szacunkowych.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o zmianach metodologicznych i wszelkich innych zmianach, które mogłyby wywrzeć znaczący wpływ na statystyki.
Dokonują tego nie później niż trzy miesiące po wejściu w życie danej zmiany.
Komisja przekazuje wszelkie informacje tego rodzaju właściwym zespołom roboczym w pozostałych Państwach Członkowskich.
Artykuł 17
1.
W przypadku gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma zostać zastosowana, przewodniczący Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnictwa (zwany dalej "Komitetem"), z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przedkłada sprawę temu Komitetowi.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 54 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które mają być podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od przekazania sprawy Radzie, nie podejmie ona decyzji, Komisja przyjmuje projektowane środki.
Artykuł 18
1.
Dyrektywy 73/132/EWG i 78/53/EWG tracą moc z dniem 1 stycznia 1994 r.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw należy traktować jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 19
Nie później niż do dnia 1 stycznia 1994 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do dostosowania się do niniejszej dyrektywy.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/25/EWG
z dnia 1 czerwca 1993 r.
w sprawie badań statystycznych prowadzonych w dziedzinie hodowli owiec i kóz
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 82/177/EWG z dnia 22 marca 1982 r. w sprawie badań statystycznych dotyczących pogłowia owiec i kóz, które mają być przeprowadzane przez Państwa Członkowskie [3], była kilkakrotnie zmieniana; ponieważ dalsze zmiany są niezbędne, przepisy jej powinny zostać dla jasności przepracowane;
w celu ograniczenia, w miarę możliwości, liczby badań statystycznych, należy wprowadzić przepisy dla tych Państw Członkowskich, w których pogłowie trzody chlewnej stanowi jedynie niewielki procent całego pogłowia we Wspólnocie;
istotne jest podążanie za tendencjami struktury gospodarstw rolnych w Państwach Członkowskich;
w celu zapewnienia właściwego zarządzania wspólną polityką rolną, szczególnie w przypadku danego rynku mięsa baraniego i koziego, Komisja wymaga regularnego dostarczania danych dotyczących tendencji w produkcji mięsa baraniego i koziego;
zbieranie i przetwarzanie danych, jak również organizacja badań statystycznych na szczeblu krajowym powinna nadal wchodzić w zakres obowiązków służb statystycznych Państw Członkowskich, a Komisja powinna być odpowiedzialna za koordynację i harmonizację informacji statystycznej na szczeblu europejskim oraz podejmować działania na rzecz stosowania zharmonizowanych metodologii niezbędnych do realizacji polityk Wspólnotowych;
w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy niezbędna jest ścisła współpraca między Państwami Członkowskimi a Komisją, szczególnie poprzez Stały Komitet Statystyki Rolnej, powołany decyzją 72/279/EWG [4];
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
BADANIA STATYSTYCZNE POGŁOWIA
A. Na szczeblu krajowym
Częstotliwość – zakres badań
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie każdego roku przeprowadzają badania statystyczne pogłowia owiec na swoim terytoriach, według stanu na jeden z pierwszych dni grudnia.
2.
Państwa Członkowskie przeprowadzają również badanie statystyczne pogłowia kóz jako osobne badanie lub jako jedno badanie dotyczące zarówno pogłowia owiec, jak i kóz:
a) co roku w odniesieniu do jednego z pierwszych dni grudnia, gdy pogłowie kóz liczy 500000 sztuk lub więcej;
b) przynajmniej co pięć lat, gdy pogłowie kóz jest mniejsze niż 500000 sztuk.
3.
Państwa Członkowskie mogą na swój wniosek zostać uprawnione do korzystania ze źródeł administracyjnych, zamiast badań statystycznych określonych w ust. 1 i 2.
4.
Rozpatrując wnioski określone w ust. 3, Komisja podejmuje decyzje zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy termin "owce" oznacza zwierzęta domowe gatunku Ovis, a "kozy" oznacza zwierzęta domowe gatunku Capra.
2.
Badania statystyczne, określone w art. 1, obejmują wszystkie owce i kozy utrzymywane w gospodarstwach rolnych, zdefiniowanych zgodnie z procedurą określoną w art. 20.
Badania przeprowadza się w takiej liczbie gospodarstw, by objąć nimi, co najmniej 95 % całego pogłowia trzody chlewnej ustalonego w ostatnim badaniu statystycznym struktur gospodarstw rolnych.
3.
W miarę możliwości Państwa Członkowskie uzupełniają wyniki badań przewidzianych w ust. 2, szacunkowymi wielkościami pogłowia owiec i kóz nieobjętej wyżej określonymi badaniami statystycznymi.
Podział na kategorie
Artykuł 3
1.
Badania statystyczne przewidziane w art. 1 są prowadzone w taki sposób, by zapewnić podział pogłowia owiec i kóz przynajmniej na następujące kategorie:
A. owce ogólnie:
A.1. maciorki i jarki dopuszczone do tryka:
A.1.1. owce mleczne i mleczne jarki dopuszczone do tryka;
A.1.2. inne maciorki i jarki dopuszczone do tryka;
A.2. inne owce.
B. kozy ogólnie;
B.1. kozy, które już miały koźlęta i kozy pokryte;
B.1.1. kozy, które już miały koźlęta;
B.1.2. kozy pokryte po raz pierwszy;
B.2. inne kozy.
2.
Kategorie określone w ust. 1 mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
3.
Kategorie określa się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
Dokładność
Artykuł 4
1.
Badania statystyczne określone w art. 1 są prowadzone w formie kompletnych badań statystycznych lub przez reprezentatywne pobieranie próbek.
2.
Dla każdego Państwa Członkowskiego błędy w pobieraniu próbek dla wyników badań, przewidzianych w art. 2 ust. 2, nie przekraczają 2 % (przedział ufności – 68 %) całkowitej liczby owiec i kóz lub liczby bezwzględnej, która zostaje ustalona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
3.
W uzupełnieniu do struktury systemu pobierania próbek oraz dodatkowych prognoz określonych w art. 2 ust. 3, Państwa Członkowskie niezależnie podejmują środki, które uznają za właściwe dla zachowania jakości wyników badań.
Termin przekazywania wyników
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tymczasowych wynikach badań i dodatkowych szacunkach przed dniem 1 marca po miesiącu odniesienia dla danych, określonych w art. 3 ust. 1.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wynikach badań i dodatkowych szacunkach zgodnie z art. 4 ust. 2 przed dniem 1 kwietnia po miesiącu odniesienia.
Odstępstwa
Artykuł 6
1.
W drodze odstępstwa art. 3 ust. 1:
a) podpodziały kategorii A.1 są fakultatywne dla tych Państw Członkowskich, w których pogłowie owiec podczas przeprowadzania badań jest mniejsze niż 2500000 sztuk;
b) podpodziały kategorii B.1 są fakultatywne dla tych Państw Członkowskich, w których pogłowie kóz podczas przeprowadzania badań jest mniejsze niż 500000 sztuk;
c) Państwa Członkowskie, określone w art. 1 ust. 2 dokonają szacunków sumy liczb wymienionych w kategorii B bez podpodziału dla każdego roku nieobjętego badaniem;
d) Państwa Członkowskie, dla których pogłowie kategorii A.1.1. stanowi mniej niż 1 % kategorii A.1 są uprawnione do prognozowania jego ilości lub wyprowadzania ich z innych źródeł.
2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 1 i 5 Dania i Niderlandy są uprawnione do prognozowania ilości pogłowia owiec i kóz, a Zjednoczone Królestwo ilości pogłowia utrzymywanych kóz, w grudniu na podstawie zarejestrowanej ilości pogłowia podczas corocznego spisu rolnego, który przeprowadzają w maju/czerwcu tego samego roku. Przekazują prowizoryczne wyniki, określone w art. 5 ust. 1, Komisji do dnia 1 marca, a wyniki, określone w art. 5 ust. 2, do dnia 15 września roku następującego po roku odniesienia.
B. Na szczeblu regionalnym
Terytorialne podziały
Artykuł 7
1.
Ostateczne wyniki badania statystycznego gromadzi się dla każdego podziału, określonych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
2.
Jednostki podziału terytorialnego, określone w ust. 1, mogą być zmienione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
Termin przekazywania wyników
Artykuł 8
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji dane określone w art. 7 przed dniem 15 maja roku następującego po miesiącu odniesienia.
Odstępstwa
Artykuł 9
W drodze odstępstwa od art. 8:
a) Niderlandy są upoważnione do powiadamiania o ilości owiec według "prowincji" w przypadku pogłowia objętego spisem rolnym, przeprowadzonym w maju roku odniesienia, do dnia 15 września tego roku;
b) Państwa Członkowskie, określone w art. 1 ust. 2 lit. b), są zwolnione z powiadamiania o regionalnym podziale danych dotyczących ilości owiec.
C. Podział według wielkości stada
Klasy wielkości
Artykuł 10
1.
W latach nieparzystych Państwa Członkowskie przeprowadzają na szczeblu krajowym podział ostatecznych wyników grudniowych badań statystycznych, według klas wielkości zdefiniowanych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
2.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20, Komisja może zatwierdzić wniosek Państwa Członkowskiego w sprawie zastosowania podziału regionalnego określonego w ust. 1, do celów ostatecznych wyników lat parzystych.
3.
Klasy wielkości określone w ust. 1 mogą być zmienione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
Termin przekazywania wyników
Artykuł 11
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji dane określone w art. 10 ust. 1 przed dniem 15 maja roku następującego po miesiącu odniesienia.
Odstępstwa
Artykuł 12
W drodze odstępstwa od art. 11 Dania i Niderlandy są uprawnione do powiadamiania o danych dotyczących ilości swego pogłowia owiec i kóz, a Zjednoczone Królestwo pogłowia kóz objętych corocznym spisem rolnym, przeprowadzanym w maju/czerwcu roku odniesienia, do dnia 15 maja następnego roku.
SEKCJA II
STATYSTYKI DOTYCZĄCE UBOJU
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie opracowują miesięczne statystyki odnoszące się do liczby i wagi tusz owiec ubitych w rzeźniach na ich terytoriach, z których mięso zostało uznane za nadające się do spożycia przez ludzi.
W razie potrzeby dostarczą również prognozy dotyczące uboju nieujętego w sprawozdaniach, tak, aby statystyki obejmowały wszystkie ubite owce na ich terytorium.
2.
Dane statystyczne, określone w ust. 1, są opracowywane dla następujących kategorii:
A. owce ogólnie:
A.1. w tym: jagnięta;
B. kozy ogólnie.
3.
Wagę tusz określoną w ust. 1 oraz kategorię określoną w ust. 2 określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
Termin przekazywania wyników
Artykuł 14
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wynikach statystyk określonych w art. 13 ust. 1 w terminie dwóch miesięcy następujących po miesiącu odniesienia.
SEKCJA III
PROGNOZY PRODUKCJI
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie wykorzystają wyniki badań statystycznych i inne dostępne informacje w celu przygotowania prognoz podaży owiec i kóz na każde półrocze roku kalendarzowego.
Podaż ta jest wyrażona w postaci produkcji własnej brutto obejmującej wszystkie ubite owce i kozy powiększona o bilans wewnątrzwspólnotowego i zagranicznego handlu żywymi owcami i kozami.
2.
Definicja "podaży" określona w ust. 1 może zostać zmieniona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
Termin przekazywania wyników
Artykuł 16
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o prognozach, określonych w art. 15 ust. 1, do dnia 1 marca po badaniu za dwa sześciomiesięczne okresy bieżącego roku.
SEKCJA IV
UWAGI OGÓLNE
Artykuł 17
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dane określone w art. 5, 6, 8, 9, 11, 12, 14 i 16, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EURATOM, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania poufnych informacji statystycznych Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich [5].
Artykuł 18
Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, bada:
a) dostarczone wyniki;
b) pojawiające się problemy techniczne, szczególnie przy przygotowywaniu i przeprowadzaniu badań statystycznych i sporządzaniu prognoz;
c) wiarygodność wyników badań statystycznych i szacunków uzupełniających.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich metodologicznych i innych zmianach, które mogłyby wywrzeć znaczący wpływ na statystykę.
Dokonują tego nie później niż trzy miesiące po wejściu w życie danej zmiany.
Komisja powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie o każdej takiej informacji we właściwych zespołach roboczych.
Artykuł 20
1.
W przypadku stosowania procedury przewidzianej w niniejszym artykule, przewodniczący Komitetu Statystyki Rolnej (zwanego dalej "komitetem"), przekazuje sprawę z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego do Komitetu.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które planuje się podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 54 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przekłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przekazania sprawy Radzie, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 21
1.
Dyrektywa 82/177/EWG traci moc dnia 1 stycznia 1994 r.
2.
Wszelkie odniesienia do uchylonej dyrektywy są rozumiane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1978 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 23
1. Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/26/EWG
z dnia 4 czerwca 1993 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 82/471/EWG dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH:
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 90/654/EWG [2], w szczególności jej art. 6;
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 82/471/EWG przewiduje regularne wprowadzanie zmian do treści jej Załącznika zgodnie z postępem naukowym lub technicznym;
zachodzi konieczność dokonania zmian w postanowieniach dotyczących podania na nalepkach mieszanek paszowych informacji o produktach wymienionych w Załączniku, należących do grupy "hydroksyanalogów aminokwasów";
nowa technika umożliwia ochronę aminokwasów przed ich rozpadem w żwaczu krów mlecznych, aby zwiększyć przepływ tych składników żywnościowych do jelita; zważywszy, że stosowanie zabezpieczanych aminokwasów okazało się korzystne dla krów mlecznych powinno być dopuszczone stosowanie danych produktów w środkach żywienia zwierząt;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 82/471/EWG wprowadza się zmiany wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Forma odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich
Dyrektywa Komisji 93/28/EWG
z dnia 4 czerwca 1993 r.
zmieniająca załącznik I do trzeciej dyrektywy 72/199/EWG ustalającej wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: trzecia dyrektywa Komisji 72/199/EWG z dnia 27 kwietnia 1972 r. ustalająca wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 84/4/EWG [4], określa metodę, która ma być wykorzystywana do oznaczenia białka surowego;
metoda powinna zostać zmieniona w celu odzwierciedlenia postępu w dziedzinie nauki i techniki, w szczególności przepisów dyrektywy Rady 80/1107/EWG z dnia 27 listopada 1980 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników chemicznych, fizycznych i biologicznych w miejscu pracy [5], zmienionej dyrektywą 88/642/EWG [6], powinny zostać uwzględnione przepisy w sprawie zapobiegania narażeniu na działanie rtęci i jej związków;
w związku z powyższym niezbędne jest usunięcie rtęci i tlenków rtęciowych z wykazu katalizatorów do stosowania w ramach metody oznaczania białka surowego;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 72/199/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy począwszy od dnia 1 lipca 1994 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/29/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
w sprawie identyfikacji urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników pojazdów silnikowych dwu- lub trzykołowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: wewnętrzny rynek obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; wymagane w tym celu środki powinny być przyjęte;
w każdym Państwie Członkowskim urządzenia do sterowania i kontroli, urządzenia ostrzegawcze oraz wskaźniki pojazdów silnikowych dwu- lub trzykołowych muszą wykazywać pewne cechy techniczne przewidziane przepisami bezwzględnie wiążącymi, które różnią się od siebie w poszczególnych Państwach Członkowskich; różnice te stanowią przeszkodę w handlu we Wspólnocie;
przeszkody uniemożliwiające działanie rynku wewnętrznego mogą być zlikwidowane, jeśli wszystkie Państwa Członkowskie przyjmą takie same wymogi w miejsce swoich przepisów krajowych;
niezbędne jest przyjęcie zharmonizowanych wymogów dotyczących identyfikacji urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników pojazdów silnikowych dwu- lub trzykołowych w celu umożliwienia stosowania procedur homologacji typu i homologacji typu części, które zostały określone w dyrektywie 92/61/EWG, w odniesieniu do każdego typu takiego pojazdu;
uwzględniając skalę i wpływ działań zaproponowanych w przedmiotowym sektorze, konieczne i zasadne jest podjęcie wspólnotowych środków objętych niniejszą dyrektywą dla osiągnięcia zamierzonego celu, jakim jest ustanowienie wspólnotowej homologacji typu pojazdu; ten cel nie może być osiągnięty w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie indywidualnie;
w celu ułatwienia dostępu do rynków państw trzecich wydaje się być konieczne określenie równoważności między wymogami niniejszej dyrektywy oraz wymogami rozporządzenia nr 60 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do identyfikacji urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników wszystkich typów pojazdów określonych w art. 1 dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 2
Procedura wydawania homologacji typu części w odniesieniu do identyfikacji urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników dla typu dwu- lub trzykołowego pojazdu silnikowego oraz zasady regulujące swobodny przepływ takich pojazdów są zgodne z przepisami rozdziałów II i III dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 3
Potwierdza się, w zgodzie z przepisami art. 11 dyrektywy 92/61/EWG, równoważność między wymogami niniejszej dyrektywy oraz wymogami ustanowionymi w rozporządzeniu nr 60 EKG ONZ (E/EKG/TRANS/505 - Add.
59).
Organy Państw Członkowskich wydające homologację typu części uznają homologacje wydane zgodnie z wymogami wyżej wymienionego rozporządzenia nr 60, jak również homologacje typu części, jako alternatywne w stosunku do odpowiadających homologacji wydanych zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa może zostać zmieniona na podstawie art. 13 dyrektywy 70/156/EWG [5] w celu:
- uwzględnienia dowolnych zmian w rozporządzeniu EKG, o którym jest mowa w art. 3,
- dostosowania Załącznika do postępu technicznego.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 14 grudnia 1994 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
W przypadku, gdy Państwa Członkowskie przyjmują takie przepisy, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody sporządzania takich odniesień są ustalane przez Państwa Członkowskie.
Od daty określonej w pierwszym akapicie Państwa Członkowskie nie mogą, ze względów związanych z identyfikacją urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników, zakazać wstępnego wprowadzenia do użycia pojazdów, które odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy.
Od 14 czerwca 1995 r. stosują one przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/30/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
w sprawie dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych dla dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; należy przyjąć potrzebne w tym celu odpowiednie środki;
w każdym Państwie Członkowskim dwu- lub trzykołowe pojazdy silnikowe muszą spełniać określone warunki techniczne w odniesieniu do dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych, ustanowionych w obowiązujących przepisach, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; w rezultacie tych różnic odnośne przepisy tworzą barierę dla handlu we Wspólnocie;
przeszkody te, uniemożliwiające funkcjonowanie rynku wewnętrznego, można usunąć, jeżeli wszystkie Państwa Członkowskie przyjmą takie same wymogi w miejsce swoich przepisów wewnętrznych;
jednolite wymogi w odniesieniu do dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych dla dwu- i trzykołowych pojazdów silnikowych muszą zostać opracowane, aby umożliwić zastosowanie procedur dotyczących homologacji typu i homologacji części, określonych w dyrektywie 92/61/EWG, które muszą być stosowane do każdego typu takiego pojazdu;
uwzględniając skalę i wpływ proponowanych działań w danym sektorze, zastosowanie środków wspólnotowych objętych niniejszą dyrektywą jest konieczne, a nawet niezbędne dla osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest ustanowienie wspólnotowej homologacji typu pojazdu. Cel ten nie może zostać osiągnięty przez poszczególne Państwa Członkowskie indywidualnie;
aby ułatwić dostęp do rynku państwom nienależącym do Wspólnoty, konieczne wydaje się określenie równoważności między wymaganiami niniejszej dyrektywy oraz wymaganiami rozporządzenia nr 28 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa odnosi się do dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych dla wszystkich typów pojazdów, zgodnie z definicją art. 1 dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 2
Procedury udzielania homologacji części w odniesieniu do dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych w danym typie dwu- lub trzykołowego pojazdu silnikowego, homologacja części dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego w postaci części składowej, jak również warunki regulujące swobodny przepływ takich pojazdów oraz swobodne wprowadzanie na rynek dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych, są zgodne z przepisami przewidzianymi w rozdziałach II i III dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 3
Zgodnie z przepisami art. 11 dyrektywy 92/61/EWG, niniejszym uznaje się równoważność między wymogami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie oraz wymogami określonymi w rozporządzeniu EKG NZ nr 28 (E/ECE/TRANS/505-Rev.1/Add.27).
Organy poszczególnych Państw Członkowskich, przyznające homologację części, przyjmą homologacje przyznawane zgodnie z wymogami wyżej wymienionego rozporządzenia nr 28 oraz znaki homologacji części za alternatywne w stosunku do odpowiednich homologacji przyznanych zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa może być zmieniona zgodnie z art. 13 dyrektywy 70/156/EWG [5] w celu:
- uwzględnienia wszelkich zmian do rozporządzenia EKG, określonych w art. 3,
- dostosowania Załącznika do postępu technicznego.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 14 grudnia 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Począwszy od daty wymienionej w akapicie pierwszym, Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn związanych z dźwiękowymi urządzeniami, zabronić wstępnego wprowadzania do eksploatacji pojazdów, które odpowiadają niniejszej dyrektywie.
Od dnia 14 czerwca 1995 r. Państwa Członkowskie stosują przepisy określone w ppkt 1.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/31/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
w sprawie podpórek dwukołowych pojazdów silnikowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; należy przyjąć w związku z tym odpowiednie środki;
w poszczególnych Państwach Członkowskich dwukołowe pojazdy silnikowe muszą spełniać pewne wymogi techniczne dotyczące podpórek, zgodne z bezwzględnie obowiązującymi przepisami, które są odmienne w różnych państwach; w wyniku tych różnic wspomniane przepisy stanowią przeszkodę w handlu w obrębie Wspólnoty;
te przeszkody w funkcjonowaniu wewnętrznego rynku można usunąć, jeżeli zamiast obowiązujących obecnie przepisów krajowych przyjmie się takie same wymogi we wszystkich Państwach Członkowskich;
konieczne jest opracowanie zharmonizowanych wymogów odnoszących się do podpórek dwukołowych pojazdów silnikowych, aby umożliwić stosowanie procedur homologacji typu i homologacji typu podzespołów, ustanowionych w dyrektywie 92/61/EWG dla wszystkich typów takich pojazdów;
uwzględniając skalę i wpływ działań proponowanych w tej dziedzinie, zastosowanie przez Wspólnotę środków, które podaje niniejsza dyrektywa, jest konieczne, wręcz nieodzowne do osiągnięcia obranego celu, którym jest ustanowienie homologacji typu pojazdów we Wspólnocie; cel ten nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez poszczególne Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa wraz z Załącznikiem ma zastosowanie do podpórek we wszystkich rodzajach dwukołowych pojazdów, tak jak zdefiniowano w art. 1 dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 2
Procedurę udzielania homologacji typu podzespołów podpórkom dwukołowego pojazdu silnikowego i warunki rządzące swobodnym przepływem takich pojazdów są ustanowione w rozdziałach II i III dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 3
Wszelkie zmiany niezbędne do przystosowania wymagań załączników do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG [5].
Artykuł 4
1.
Najpóźniej do dnia 14 grudnia 1994 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Od dnia wymienionego w pierwszym akapicie Państwa Członkowskie nie mogą z powodów mających związek z podpórkami zabraniać wprowadzania do eksploatacji pojazdów, które są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Od dnia 14 czerwca 1995 r. w Państwach Członkowskich stosuje się przepisy określone w pierwszym akapicie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst przyjętych przez siebie przepisów prawa krajowego w dziedzinie, której dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/32/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
w sprawie uchwytów ręcznych dla pasażerów dwukołowych pojazdów silnikowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; należy przyjąć w związku z tym odpowiednie środki;
w poszczególnych Państwach Członkowskich dwukołowe pojazdy silnikowe muszą posiadać określone właściwości techniczne dotyczące uchwytu ręcznego dla pasażera, zgodne z bezwzględnie obowiązującymi przepisami, które są różne w różnych Państwach Członkowskich; w wyniku tych różnic, wspomniane przepisy stanowią przeszkodę w handlu wewnątrz Wspólnoty;
przeszkody te, uniemożliwiające działanie rynku wewnętrznego można usunąć, jeżeli wszystkie Państwa Członkowskie przyjmą takie same wymagania w miejsce swoich przepisów krajowych;
konieczne jest opracowanie zharmonizowanych wymogów odnoszących się do uchwytów ręcznych dla pasażerów dwukołowych pojazdów silnikowych, aby umożliwić stosowanie procedur homologacji typu i homologacji części, ustanowionych w dyrektywie 92/61/EWG dla wszystkich typów takich pojazdów;
uwzględniając skalę i wpływ działań proponowanych w tej dziedzinie, zastosowanie przez Wspólnotę środków, które podaje niniejsza dyrektywa, jest konieczne, wręcz nieodzowne do osiągnięcia obranego celu, którym jest ustanowienie homologacji typu pojazdów we Wspólnocie, gdyż Państwa Członkowskie indywidualnie nie zrealizują tego w wystarczającym stopniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł l
Niniejsza dyrektywa i załącznik do niej ma zastosowanie do uchwytów ręcznych dla pasażerów we wszystkich typach dwukołowych pojazdów określonych w art. 1 dyrektywy Rady 92/61/EWG.
Artykuł 2
Procedurę udzielania homologacji części w stosunku do uchwytu ręcznego dla pasażera dwukołowego pojazdu silnikowego i warunki regulujące swobodny przepływ takich pojazdów ustanawiają rozdziały II i III dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 3
Wszelkie zmiany niezbędne do dostosowania wymagań załączników do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG [5].
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 14 grudnia 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Od dnia wymienionego w akapicie pierwszym Państwa Członkowskie nie mogą z powodów związanych z uchwytami dla pasażerów zabronić wstępnego wprowadzenia do eksploatacji pojazdów, zgodnych z niniejszą dyrektywą.
Od dnia 14 czerwca 1995 r. w Państwach Członkowskich stosuje się przepisy określone w akapicie pierwszym.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/33/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
w sprawie urządzeń zabezpieczających dwu- lub trzykołowe pojazdy silnikowe przed bezprawnym użyciem
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w ramach którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; w celu stworzenia takiego rynku należy przyjąć niezbędne środki;
w każdym Państwie Członkowskim dwu- lub trzykołowe pojazdy silnikowe muszą mieć określone charakterystyki techniczne dotyczące urządzeń zabezpieczających, przeznaczonych do zapobiegania ich bezprawnemu użyciu, przewidziane w przepisach bezwzględnie obowiązujących, które są różne w różnych Państwach Członkowskich; w wyniku tych różnic, wspomniane przepisy stanowią bariery handlowe we Wspólnocie;
powyższe bariery w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego mogą zostać usunięte, jeśli w miejsce swoich przepisów krajowych poszczególne Państwa Członkowskie przyjmą te same wymogi;
niezbędne jest opracowanie zharmonizowanych wymagań dotyczących urządzeń zabezpieczających, przeznaczonych do zapobiegania bezprawnemu użyciu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych, aby umożliwić stosowanie procedur homologacji typu i homologacji części, ustanowionych w dyrektywie 92/61/EWG, dla wszystkich typów takich pojazdów;
skalę i wpływ proponowanych działań w rozważanym zakresie, podjęcie działań wspólnotowych objętych niniejszą dyrektywą jest konieczne, a nawet kluczowe dla osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest ustanowienie jednolitej we Wspólnocie homologacji typu pojazdów; cel ten nie może zostać osiągnięty przez poszczególne Państwa Członkowskie indywidualnie;
aby ułatwić dostęp do rynku państwom nie należącym do Wspólnoty, konieczne wydaje się określenie równoważności między wymaganiami niniejszej dyrektywy oraz wymaganiami rozporządzenia nr 62 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa wraz z załącznikami stosuje się do urządzeń zabezpieczających, przeznaczonych do zapobiegania bezprawnemu użyciu wszystkich rodzajów pojazdów, określonych w art. 1 dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 2
Procedura udzielania homologacji części w odniesieniu do urządzeń zabezpieczających, przeznaczonych do zapobiegania bezprawnemu użyciu dwu lub trzykołowych pojazdów silnikowych i zasady regulujące swobodny przepływ takich pojazdów ustanawiają rozdziały II i III dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 3
Zgodnie z art. 11 dyrektywy 92/61/EWG niniejszym uznaje się równoważność wymagań ustanowionych w niniejszej dyrektywie i wymagań ustanowionych w rozporządzeniu Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych nr 62 EKG ONZ (E/EKG/TRANS/505 — dod.
61/zm. 1),
Właściwe władze Państw Członkowskich, które udzielają homologacji części, uznają homologacje udzielone zgodnie z wymaganiami wyżej wymienionego rozporządzenia nr 62, a także oznakowania homologacji części, jako alternatywę odpowiednich zatwierdzeń udzielonych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa może być zmieniona zgodnie z art. 13 dyrektywy 70/150/EWG [5], w celu:
- uwzględnienia wszelkich zmian do rozporządzenia EKG ONZ, określonych w art. 3,
- dostosować załączniki do postępu technicznego.
Artykuł 5
1.
Najpóźniej do dnia 14 grudnia 1994 r. Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Od daty wymienionej w akapicie pierwszym Państwa Członkowskie nie mogą, z powodów związanych z urządzeniami zabezpieczającymi, przeznaczonymi do zapobiegania bezprawnemu użyciu, zabronić wstępnego wprowadzania do eksploatacji pojazdów, które są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Od dnia 14 czerwca 1995 r. w Państwach Członkowskich stosują się przepisy określone w akapicie pierwszym.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/34/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
w sprawie ustawowych oznaczeń dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. odnoszącą się do homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w ramach którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; w celu stworzenia takiego rynku należy przyjąć niezbędne środki;
w każdym Państwie Członkowskim dwu- lub trzykołowe pojazdy silnikowe muszą spełniać określone warunki techniczne w odniesieniu do ustawowych oznaczeń, ustanowione w obowiązujących przepisach, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; w rezultacie tych różnic odnośne przepisy tworzą barierę dla wymiany handlowej we Wspólnocie;
powyższe bariery w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego mogą zostać usunięte, jeśli w miejsce swoich przepisów krajowych poszczególne Państwa Członkowskie przyjmą te same wymogi;
jednolite wymogi w odniesieniu do ustawowych oznaczeń dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych muszą zostać opracowane w celu umożliwienia zastosowania dla każdego typu takich pojazdów procedur ustanowionych w dyrektywie 92/61/EWG i dotyczących homologacji typu pojazdu i części;
biorąc pod uwagę skalę i wpływ proponowanych działań w rozważanym zakresie, podjęcie działań wspólnotowych objętych niniejszą dyrektywą jest konieczne, a nawet kluczowe dla osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest ustanowienie jednolitej we Wspólnocie homologacji typu pojazdów; cel ten nie może zostać osiągnięty przez poszczególne Państwa Członkowskie indywidualnie;
w odniesieniu do ustawowych oznaczeń dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych, niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody w zachowaniu przez poszczególne Państwa Członkowskie, na niedyskryminacyjnych zasadach, obowiązujących przepisów szczegółowych do celów stosowania przepisów ruchu drogowego, pod warunkiem, że takie szczegółowe wymagania dotyczą użycia pojazdów i nie pociągają za sobą modyfikacji w konstrukcji pojazdów, które mogłyby utrudniać przyznanie pojazdom przyjętej przez Wspólnotę homologacji typu pojazdu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa odnosi się do ustawowych oznaczeń wszystkich typów pojazdów zgodnie z tym, jak zdefiniowano je w art. 1 dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 2
Procedurę udzielania homologacji typu elementów w odniesieniu do ustawowych oznaczeń dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych oraz warunki określające swobodny przepływ takich pojazdów ustanawia się w rozdziałach II i III dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 3
Wszelkie zmiany niezbędne w celu dostosowania wymagań określonych w załącznikach do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG [5].
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 14 grudnia 1994 r. przyjmują i publikują przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy albo odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
Począwszy od daty wymienionej w akapicie pierwszym, Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać wprowadzenia do ruchu pojazdów, które spełniają warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie, z powodów związanych ustawowymi oznaczeniami.
Państwa Członkowskie stosują przepisy wymienione w akapicie pierwszym od dnia 14 czerwca 1995 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjmowanych w dziedzinie, której dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/35/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
zmieniająca po raz szósty dyrektywę 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
należy usunąć niejasności prawne występujące w dyrektywie 76/768/EWG [4], w szczególności w art. 1 i art. 2;
wyraźnie widoczna stała się potrzeba gromadzenia danych na temat składników stosowanych w produktach kosmetycznych, tak aby wszystkie kwestie związane z ich wykorzystaniem oraz wynikające stąd działania na poziomie wspólnotowym można było oceniać w szczególności z punktu widzenia ustanowienia wspólnej nomenklatury składników stosowanych w produktach kosmetycznych; gromadzenie tych danych można ułatwić dzięki utworzeniu przez Komisję wykazu tych składników; wykaz ten będzie miał charakter indykatywny i w zamierzeniu nie ma stanowić ograniczającego wykazu substancji stosowanych w produktach kosmetycznych;
niezbędna jest większa przejrzystość w zakresie składników stosowanych w produktach kosmetycznych, jeżeli te produkty kosmetyczne mają być wprowadzane do obrotu bez żadnej uprzedniej procedury, a niezbędne informacje na temat gotowego produktu kosmetycznego dostępne są wyłącznie w miejscu produkcji lub w miejscu pierwotnego przywozu na terytorium Wspólnoty oraz jeżeli konsumentom mają być przekazywane lepsze informacje; przejrzystość ta powinna zostać osiągnięta poprzez podanie na opakowaniu funkcji produktu kosmetycznego oraz składników stosowanych w danym produkcie kosmetycznym; jeżeli ze względów praktycznych niemożliwe jest podanie składników i ewentualnych ostrzeżeń dotyczących stosowania na pojemniku lub opakowaniu, takie informacje powinny zostać załączone w taki sposób, aby konsument miał dostęp do wszystkich niezbędnych informacji;
w odniesieniu do gotowych produktów kosmetycznych należy wyraźnie stwierdzić, które informacje mają zostać udostępnione organom monitorującym w miejscu produkcji lub w miejscu pierwotnego przywozu na rynek Wspólnoty; informacje te powinny obejmować wszystkie niezbędne dane dotyczące tożsamości, jakości, bezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego i efektów stosowania danego produktu kosmetycznego;
jednakże do celów monitorowania właściwy organ powinien otrzymać informacje o miejscu produkcji oraz informacje niezbędne w celu zapewnienia szybkiej i odpowiedniej pomocy medycznej w przypadku wystąpienia trudności;
Komisję należy upoważnić do zmiany załącznika I i VIII do dyrektywy 76/768/EWG z uwzględnieniem ich przykładowego i technicznego charakteru;
ocena bezpieczeństwa korzystania ze składników stosowanych w produktach kosmetycznych i z gotowego produktu kosmetycznego powinna uwzględniać wymogi dyrektywy 86/609/EWG [5], która dotyczy ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych, w szczególności jej art. 7 ust. 2;
należy wprowadzić zakaz testowania składników lub kombinacji składników na zwierzętach od dnia 1 stycznia 1998 r.; termin ten należy jednakże odroczyć, jeżeli alternatywne metody testowania nie zostały naukowo potwierdzone; Komisja powinna przedłożyć sprawozdanie na temat postępu osiągniętego w zakresie takich metod,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
"Produkt kosmetyczny"; oznacza każdą substancję lub preparat przeznaczony do kontaktu z różnymi zewnętrznymi częściami ciała ludzkiego (naskórek, owłosienie, paznokcie, wargi oraz zewnętrzne narządy płciowe) lub z zębami oraz błonami śluzowymi jamy ustnej, którego wyłącznym lub głównym celem jest utrzymywanie ich w czystości, perfumowanie, zmiana ich wyglądu, korygowanie zapachu ciała, ich ochrony lub utrzymywania w dobrej kondycji.";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Produkty kosmetyczne wprowadzone na rynek Wspólnoty nie mogą szkodzić zdrowiu ludzkiemu w normalnych warunkach lub innych dających się przewidzieć warunkach stosowania, z uwzględnieniem w szczególności jego prezentacji, oznakowania, wszystkich instrukcji użycia i usuwania, jak również innych wskazówek lub informacji pochodzących od producenta, jego upoważnionego przedstawiciela, albo jakiejkolwiek innej osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie produktu na rynek Wspólnoty.
Umieszczenie takich ostrzeżeń w żadnym przypadku nie zwalnia żadnej osoby z obowiązku przestrzegania innych wymogów ustanowionych w niniejszej dyrektywie.";
3) w art. 4 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"i) składniki lub kombinacje składników testowane na zwierzętach po dniu 1 stycznia 1998 r. w celu spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy.
Jeżeli postęp w rozwoju zadowalających metod zastępujących testowanie na zwierzętach jest niewystarczający, w szczególności w przypadkach, gdy pomimo wszelkich możliwych wysiłków alternatywne metody testowania nie zostały potwierdzone naukowo jako zapewniające równoważny poziom ochrony konsumenta, biorąc pod uwagę wytyczne OECD dla testów toksyczności, do dnia 1 stycznia 1997 r. Komisja przedstawi projekt środków zmierzających do odroczenia terminu wprowadzenia w życie niniejszego przepisu na dostateczny okres, jednakże nie krótszy niż dwa lata, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
Przed przedstawieniem takich środków Komisja skonsultuje się z Naukowym Komitetem ds. Kosmetologii.
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie roczne na temat postępu w rozwoju, naukowego potwierdzenia i prawnej akceptacji metod alternatywnych do tych, które obejmują doświadczenia na zwierzętach.
Sprawozdanie to będzie zawierać dokładne dane na temat liczby i rodzaju prowadzonych na zwierzętach doświadczeń związanych z produktami kosmetycznymi.
Państwa Członkowskie będą zobowiązane do zbierania tych informacji, poza gromadzeniem danych statystycznych przewidzianych w dyrektywie 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych.
W szczególności Komisja zapewni rozwój, naukowe potwierdzanie i prawną akceptację metod niewykorzystujących żywych zwierząt.";
4) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1.
Najpóźniej do dnia 14 grudnia 1994 r., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10, Komisja przygotuje wykaz składników stosowanych w produktach kosmetycznych, w szczególności na podstawie informacji dostarczonych przez zainteresowaną branżę.
Do celów niniejszego artykułu "składnik kosmetyczny"; oznacza każdą substancję lub preparat chemiczny pochodzenia syntetycznego lub naturalnego, z wyjątkiem substancji aromatycznych i kompozycji zapachowych, wchodzące w skład produktów kosmetycznych.
Wykaz jest podzielony na dwie części: jedna będzie obejmować zapachy i surowce zapachowe, a druga – pozostałe substancje.
2.
Wykaz musi zawierać informacje na temat:
- tożsamości każdego składnika, w szczególności jego nazwę chemiczną, nazwę CTFA, nazwę Farmakopei Europejskiej, międzynarodowe, niezastrzeżone nazwy rekomendowane przez Światową Organizację Zdrowia, Einecs, Iupac, CAS i numery indeksu barwy oraz nazwę potoczną określoną w art. 7 ust. 2,
- zwykłą funkcję(-e) składnika w produkcie gotowym,
- gdzie sytuacja tego wymaga, ograniczenia lub warunki stosowania oraz ostrzeżenia, które muszą być umieszczone na etykiecie poprzez odniesienie do załączników.
3.
Komisja opublikuje wykaz oraz będzie go okresowo uaktualniać na mocy procedury przewidzianej w art. 10.
Wykaz będzie miał charakter indykatywny i nie będzie stanowić wykazu substancji zatwierdzonych do stosowania w produktach kosmetycznych.";
5) w art. 6 ust. 1 początkowa część otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie przyjmą niezbędne środki mające na celu zapewnienie, iż do obrotu będą mogły być wprowadzane wyłącznie produkty kosmetyczne w pojemnikach i opakowaniach zbiorczych, które posiadają następujące, nieusuwalne, łatwe do odczytania i widoczne informacje; informacje wymienione w lit. g) muszą zostać jednakże umieszczone tylko na opakowaniu zbiorczym:";
6) w art. 6 ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) szczególne środki ostrożności, których należy przestrzegać podczas użycia, szczególnie wymienione w kolumnie "Warunki stosowania i ostrzeżenia, które muszą być podane na etykiecie"; w załącznikach III, IV, VI i VII, które muszą być umieszczone na pojemniku i opakowaniu, jak również wszelkie inne informacje dotyczące środków ostrożności na produktach kosmetycznych do użytku profesjonalnego, szczególnie w zakładach fryzjerskich.
Jeżeli ze względów praktycznych jest to niemożliwe, załączona ulotka, etykieta, taśma lub karta musi zawierać te informacje, do których konsument jest odsyłany albo przez skróconą informację, albo symbol podany w załączniku VIII, który musi znajdować się na pojemniku i opakowaniu.";
7) w art. 6 ust. 1 dodaje się lit. f) i g) w brzmieniu:
"f) funkcja produktu, chyba że wyraźnie wynika ona z prezentacji produktu kosmetycznego;
g) wykaz składników w kolejności malejącej według ich masy w czasie dodawania.
Wykaz ten należy poprzedzić słowem "składniki";.
Jeżeli ze względów praktycznych jest to niemożliwe, załączona ulotka, etykieta, taśma lub karta musi zawierać te informacje, do których konsument jest odsyłany albo przez skróconą informację, albo symbol podany w załączniku VIII, który musi znajdować się na pojemniku i opakowaniu zbiorczym.
Za składniki nie uważa się:
- zanieczyszczeń stosowanych surowców,
- pomocniczych materiałów technicznych stosowanych w przygotowaniu, ale nieobecnych w produkcie gotowym,
- materiałów stosowanych w ściśle niezbędnych ilościach jako rozpuszczalniki lub nośniki substancji zapachowych lub aromatycznych.
Substancje aromatyczne i kompozycje zapachowe oraz ich surowce należy określać terminem "zapach"; lub "aromat";.
Składniki w stężeniu mniejszym niż 1 % można wymieniać w dowolnej kolejności po składnikach stosowanych w stężeniach ponad 1 %.
Środki barwiące można wymieniać w dowolnej kolejności po pozostałych składnikach, zgodnie z numerem indeksu barwników lub nazwą przyjętą w załączniku IV.
W przypadku upiększających produktów kosmetycznych sprzedawanych w kilku odcieniach kolorów można wymienić wszystkie środki barwiące użyte w tym asortymencie pod warunkiem dodania zwrotu "może zawierać";.
Składnik musi być zidentyfikowany nazwą potoczną określoną w art. 7 ust. 2 lub ewentualnie jedną z nazw określonych w art. 5a ust. 2 tiret pierwsze.
Nie później niż do dnia 14 grudnia 1994 r. oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 Komisja przyjmie kryteria i warunki, zgodnie z którymi producent może z przyczyn tajemnicy handlowej wnioskować o nieuwzględnianie jednego lub więcej składników we wspomnianym powyżej wykazie.";
8) na końcu art. 6 ust. 1 dodaje się dwa ustępy w brzmieniu:
"Jeżeli ze względu na wielkość lub kształt niepraktyczne jest umieszczenie danych określonych w lit. d) i g), w załączonej ulotce, dane te zostaną umieszczone na etykiecie, taśmie lub karcie dołączonej do produktu kosmetycznego.
W przypadku mydła, kulek do kąpieli i innych małych produktów kosmetycznych, gdzie ze względu na wielkość lub kształt niepraktyczne jest umieszczenie danych określonych w lit. g), na etykiecie, taśmie lub karcie lub w załączonej ulotce, dane te zostaną umieszczone w informacji umieszczonej w bezpośredniej bliskości od pojemnika, w którym dany produkt kosmetyczny wystawiony jest na sprzedaż.";
9) na końcu art. 6 ust. 3 dodaje się, co następuje:
"Ponadto każde odniesienie do testowania na zwierzętach musi wyraźnie stwierdzać, czy przeprowadzane testy dotyczyły produktu kosmetycznego gotowego czy też jego składników.";
10) w art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Mogą jednakże wymagać, aby informacje przewidziane w art. 6 ust. 1 lit. b), c), d) i f) były formułowane przynajmniej w ich własnym, narodowym lub urzędowym języku lub językach; mogą również wymagać, aby informacje przewidziane w art. 6 ust. 1 lit. g) były przedstawione w języku zrozumiałym dla konsumenta. W tym celu Komisja przyjmie wspólną nomenklaturę składników zgodnie z procedurą art. 10.";
11) w art. 7 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Ponadto Państwo Członkowskie może wymagać, by do celów natychmiastowego i właściwego leczenia w przypadku wystąpienia trudności stosowne i kompletne informacje dotyczące substancji stosowanych w produktach kosmetycznych były dostępne dla właściwego organu, który zapewnia, że informacje te będą wykorzystywane wyłącznie do celów takiego leczenia.
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy właściwy organ i prześle szczegółowe dane na jego temat do Komisji, która opublikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.";
12) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1.
Producent, jego przedstawiciel, osoba, na której zamówienie produkt kosmetyczny jest wytwarzany, albo osoba odpowiedzialna za wprowadzenie przywożonego produktu na rynek Wspólnoty do celów kontroli przechowuje następujące informacje pod adresem podanym na etykiecie zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) w celu udostępnienia ich właściwym organom danego Państwa Członkowskiego:
a) jakościowy i ilościowy skład produktu kosmetycznego; w przypadku kompozycji zapachowych i perfum, nazwa i numer kodowy kompozycji oraz tożsamość dostawcy;
b) fizykochemiczne i mikrobiologiczne cechy surowców i produktu gotowego oraz czystość i kryteria kontroli mikrobiologicznej produktu kosmetycznego;
c) metoda produkcji zgodna z dobrą praktyką wytwarzania przewidzianą w prawie wspólnotowym lub w ustawodawstwie danego Państwa Członkowskiego; osoba odpowiedzialna za produkcję lub pierwszy przywóz do Wspólnoty musi posiadać odpowiedni poziom kwalifikacji zawodowych lub doświadczenie zgodnie z ustawodawstwem i praktyką Państwa Członkowskiego, które jest miejscem produkcji lub pierwszego przywozu;
d) ocena bezpieczeństwa produktu gotowego dla zdrowia ludzi.
W tym celu producent weźmie pod uwagę ogólny profil toksykologiczny składnika, jego strukturę chemiczną i poziom ekspozycji.
Jeżeli ten sam produkt wytwarzany jest w kilku miejscach na terytorium Wspólnoty, producent może wybrać jedno miejsce produkcji, gdzie informacje będą przechowywane do udostępnienia.
W związku z tym, na żądanie i do celów monitorowania, jest on zobowiązany wskazać wybrane miejsce zainteresowanemu(-ym) organowi(-om) nadzorującemu(-ym);
e) nazwisko i adres uprawnionej osoby (lub osób) odpowiedzialnej za ocenę, określoną w lit. d).
Osoba ta musi posiadać dyplom określony w art. 1 dyrektywy 89/48/EWG w dziedzinie farmacji, toksykologii, dermatologii, medycyny itp.;
f) istniejące dane na temat niepożądanych skutków dla zdrowia ludzkiego wynikających z użycia produktu kosmetycznego;
g) dowód efektów, jakie ma powodować produkt kosmetyczny w przypadku, gdy jest to uzasadnione charakterem tego efektu lub charakterem produktu.
2.
Ocena bezpieczeństwa dla zdrowia ludzi określona w ust. 1 lit. d) jest przeprowadzana zgodnie z zasadą dobrej praktyki laboratoryjnej ustanowionej w dyrektywie Rady 87/18/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych [6].
3.
Informacje określone w ust. 1 muszą być udostępnione w języku lub językach narodowych danego Państwa Członkowskiego albo w języku zrozumiałym dla właściwych organów.
4.
Producent, jego przedstawiciel, osoba, na której zamówienie produkt kosmetyczny jest wytwarzany, albo osoba odpowiedzialna za wprowadzenie przywożonych produktów kosmetycznych na rynek Wspólnoty poinformuje właściwy organ Państwa Członkowskiego o miejscu produkcji lub miejscu pierwotnego przywozu produktów kosmetycznych na terytorium Wspólnoty, zanim zostaną one wprowadzone na rynek Wspólnoty.
5.
Państwa Członkowskie wyznaczą właściwe organy określone w ust. 1 i 4 oraz prześlą szczegółowe informacje na ich temat do Komisji, która opublikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie zapewnią ciągłą współpracę wyżej wspomnianych organów w obszarach, gdzie taka współpraca jest niezbędna dla niezakłóconego stosowania niniejszej dyrektywy.";
13) w art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wspólna nomenklatura składników stosowanych w produktach kosmetycznych oraz, po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Kosmetologii, zmiany niezbędne do dostosowania załączników do postępu technicznego zostaną przyjęte zgodnie z tą samą procedurą.";
14) dodaje się załącznik VIII o treści podanej w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne, aby zapewnić, że od dnia 1 stycznia 1997 r. ani producenci, ani importerzy mający siedzibę na terytorium Wspólnoty nie będą wprowadzali do obrotu produktów, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne, aby zapewnić, że produkty określone w ust. 1 nie będą sprzedawane ani przekazywane konsumentowi końcowemu po dniu 31 grudnia 1997 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 14 czerwca 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/36/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 77/62/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy [4] była wielokrotnie zmieniana; w związku z kolejnymi zmianami wspomniana dyrektywa powinna być, dla jasności, przepracowana;
istotne jest w szczególności dostosowanie w najszerszym możliwym zakresie tekstu niniejszej dyrektywy do przepisów odnoszących się do zamówień publicznych zawartych w dyrektywie Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane [5] oraz dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi [6];
wprowadzone dostosowania dotyczą w szczególności: wprowadzenia funkcjonalnej definicji instytucji zamawiających, możliwości odwołania się do procedury otwartej lub ograniczonej, wymogu uzasadnienia niedopuszczenia kandydatów lub oferentów, reguł sporządzania sprawozdań w sprawie realizacji różnych procedur udzielania zamówień, warunków odwoływania się do wspólnych reguł w dziedzinie technicznej, publikacji i uczestnictwa, wyjaśnień dotyczących kryteriów udzielania zamówień oraz wprowadzenia procedury Komitetu Doradczego;
niezbędne jest również wprowadzenie pewnych zmian redakcyjnych mających na celu poprawę przejrzystości istniejących przepisów;
osiągnięcie swobody przepływu towarów w odniesieniu do zamówień publicznych na dostawy, udzielanych w Państwach Członkowskich w imieniu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub innych podmiotów prawa publicznego, wymaga nie tylko zniesienia ograniczeń lecz również koordynacji krajowych procedur udzielania zamówień publicznych na dostawy;
koordynacja ta powinna uwzględniać w najszerszym możliwym zakresie procedury i praktyki administracyjne obowiązujące w każdym Państwie Członkowskim;
Wspólnota jest stroną Porozumienia w sprawie Zamówień Rządowych [7], zwanego dalej "Porozumieniem GATT";
załącznik I do niniejszej dyrektywy ustanawia wykazy instytucji zamawiających, objętych Porozumieniem GATT; niezbędne jest uaktualnienie tego załącznika zgodnie ze zmianami przedstawionymi przez Państwa Członkowskie;
niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do niektórych zamówień na dostawy w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, objętych dyrektywą 90/531/EWG [8];
bez uszczerbku dla stosowania progu określonego dla zamówień na dostawy, objętych Porozumieniem GATT, zamówienia na dostawy o wartości mniejszej niż 200000 ECU mogą być zwolnione z konkurencji, jak przewidziano na mocy niniejszej dyrektywy i właściwe jest zapewnienie ich wyłączenia z zakresu stosowania środków koordynujących;
należy ustanowić przepisy odnoszące się do wyjątkowych przypadków, w których środki dotyczące koordynacji procedur nie muszą być koniecznie stosowane; przypadki te muszą być wyraźnie ograniczone;
procedura negocjacyjna powinna być uznawana za wyjątkową, zatem stosowaną jedynie w ograniczonych przypadkach;
niezbędne jest ustanowienie wspólnych reguł w dziedzinie technicznej uwzględniających wspólnotową politykę w zakresie norm i specyfikacji;
w celu zapewnienia rozwoju efektywnej konkurencji w dziedzinie zamówień publicznych, niezbędne jest, aby ogłoszenia o zamówieniach sporządzane przez instytucje zamawiające Państw Członkowskich były ogłaszane w całej Wspólnocie; informacje zawarte w tych ogłoszeniach muszą umożliwiać dostawcom mającym przedsiębiorstwo we Wspólnocie określenie, czy są zainteresowani proponowanymi zamówieniami; do tego celu właściwe jest podanie im odpowiednich informacji o towarach, będących przedmiotem dostaw i o warunkach związanych z ich dostawą; szczególnie w ramach procedur ograniczonych ogłoszenie ma na celu umożliwienie dostawcom z Państw Członkowskich wyrażenie zainteresowania zamówieniami poprzez ubieganie się u instytucji zamawiających o zaproszenia do składania ofert, zgodnie ze wymaganymi warunkami;
dodatkowe informacje dotyczące zamówień muszą być w formie przyjętej zwyczajowo w Państwach Członkowskich podane w dokumentach zamówienia lub w inny sposób w równoważnym dokumencie;
niezbędne jest ustanowienie wspólnych reguł odnośnie do udziału w zamówieniach publicznych na dostawy, włączając zarówno jakościowe kryteria wyboru, jak i kryteria udzielania zamówień;
właściwe byłoby umożliwienie dostosowania niektórych warunków technicznych dotyczących ogłoszeń i sprawozdań statystycznych wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy, w świetle zmieniających się wymagań technicznych; załącznik II do niniejszej dyrektywy odnosi się do nomenklatury; Wspólnota może odpowiednio, w razie potrzeby, zrewidować lub zastąpić wspólną nomenklaturę oraz niezbędne jest ustanowienie w konsekwencji przepisów umożliwiających dostosowanie dokonywanych odniesień do nomenklatury;
niniejsza dyrektywa nie narusza zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego oraz ich stosowania, wskazanego w załączniku V,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Dla celów niniejszej dyrektywy:
a) "zamówieniami publicznymi na dostawy" są umowy o charakterze odpłatnym, zawierane na piśmie między dostawcą (osobą fizyczną lub prawną) a jedną z instytucji zamawiających, określonych w lit. b) poniżej, których przedmiotem jest kupno, leasing, dzierżawa, najem lub kupno na raty, z opcją lub bez opcji zakupu towarów.
Dostawa tych produktów może ponadto obejmować czynności montażu i instalacji;
b) "instytucjami zamawiającymi" są Państwo, jednostki samorządu terytorialnego, podmioty prawa publicznego lub związki zawarte przez co najmniej jedną taką jednostkę lub podmiot prawa publicznego;
"podmiot prawa publicznego" oznacza każdy podmiot:
- ustanowiony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, który nie ma charakteru przemysłowego lub handlowego, oraz
- posiadający osobowość prawną, oraz
- finansowany w przeważającej części przez Państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub przez inne podmioty prawa publicznego; lub jeżeli jego zarząd podlega nadzorowi ze strony tych instytucji; lub jeżeli ponad połowę składu jego organu administracji, zarządu lub nadzoru stanowią osoby mianowane przez Państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub przez inne podmioty prawa publicznego;
Wykazy podmiotów prawa publicznego lub kategorii takich podmiotów spełniających kryteria, określone w drugim akapicie niniejszej litery są określone w załączniku I do dyrektywy 93/37/EWG.
Wykazy te są tak wyczerpujące, na ile to możliwe i mogą być poddawane przeglądom zgodnie z procedurą określoną w art. 35 dyrektywy 93/37/EWG;
c) dostawca składający ofertę jest oznaczony pojęciem "oferent", zaś ubiegający się o zaproszenie do udziału w procedurze ograniczonej, pojęciem "kandydat";
d) "procedurami otwartymi" są te krajowe procedury, w ramach których każdy zainteresowany dostawca może złożyć ofertę;
e) "procedurami ograniczonymi" są te krajowe procedury, w ramach których oferty mogą składać tylko dostawcy zaproszeni przez instytucje zamawiające;
f) "procedurami negocjacyjnymi" są te krajowe procedury, w ramach których instytucje zamawiające zwracają się według swojego wyboru do dostawców i negocjują warunki zamówienia z jednym lub kilkoma z nich.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) zamówień udzielanych w dziedzinach określonych w art. 2, 7, 8 oraz 9 dyrektywy 90/531/EWG lub spełniających warunki określone w art. 6 ust. 2 tej dyrektywy;
b) zamówień na dostawy, które są określone jako objęte tajemnicą lub których realizacji muszą towarzyszyć szczególne środki bezpieczeństwa zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi obowiązującymi w zainteresowanym Państwie Członkowskim, albo gdy wymaga tego ochrona podstawowych interesów bezpieczeństwa tego Państwa Członkowskiego.
2.
Jeśli instytucja zamawiająca, w rozumieniu art. 1 lit. b), przyznaje podmiotowi, innemu niż instytucja zamawiająca — niezależnie od jego statusu prawnego — szczególne lub wyłączne prawa w zakresie świadczenia usług użyteczności publicznej, akt przyznający takie prawo zawiera zastrzeżenie, że podmiot, którego to dotyczy, udzielając osobom trzecim zamówień publicznych na dostawy w zakresie wspomnianej działalności, musi przestrzegać zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla art. 2, 4 oraz art. 5 ust. 1 niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich produktów, których dotyczy art. 1 lit. a), włącznie z tymi, objętymi zamówieniami udzielanymi przez instytucje zamawiające w dziedzinie obronności, z wyjątkiem produktów, do których stosuje się art. 223 ust. 1 lit. b) Traktatu EWG.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zamówień publicznych na dostawy, które podlegają innym regułom proceduralnym i są udzielane:
a) na podstawie umowy międzynarodowej, zawartej zgodnie z Traktatem, między Państwem Członkowskim a jednym lub wieloma państwami trzecimi, obejmującej dostawy, mające na celu wspólną realizację lub użytkowanie projektu przez państwa — sygnatariuszy; wszystkie umowy należy podać do wiadomości Komisji, która może skonsultować się z Komitetem Doradczym ds. zamówień publicznych, ustanowionym decyzją 71/306/EWG [9];
b) przedsiębiorstwom w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, na podstawie umowy międzynarodowej odnoszącej się do stacjonowania wojsk;
c) na podstawie szczególnej procedury organizacji międzynarodowej.
Artykuł 5
1. a) Tytuły II-IV oraz art. 6 i 7 mają zastosowanie do zamówień publicznych na dostawy:
- udzielanych przez instytucje zamawiające określone w art. 1 lit. b), w tym do zamówień na dostawy, udzielonych przez instytucje zamawiające wymienione w załączniku I w dziedzinie obronności w zakresie, w jakim nie dotyczą one produktów, objętych załącznikiem II, pod warunkiem, że ich szacunkowa wartość, bez podatku VAT, jest nie mniejsza niż 200000 ECU,
- udzielanych przez instytucje zamawiające wymienione w załączniku I, jeżeli szacunkowa wartość zamówienia, bez podatku VAT, jest nie mniejsza niż próg ustalony na podstawie Porozumienia GATT; w przypadku instytucji zamawiających w dziedzinie obronności, stosuje się to jedynie do zamówień dotyczących produktów objętych załącznikiem II;
b) niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do zamówień publicznych na dostawy, których szacunkowa wartość jest równa lub przekracza próg obowiązujący w chwili publikacji ogłoszenia, zgodnie z art. 9 ust. 2;
c) wartość progów w walutach krajowych oraz próg Porozumienia GATT wyrażony w ecu zasadniczo podlega rewizji co dwa lata, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1988 r.
Obliczenie tych wartości jest oparte o średnie dzienne wartości tych walut wyrażonych w ecu oraz ecu wyrażonego w SDR w okresie 24 miesięcy, kończących się ostatniego dnia sierpnia, poprzedzającego rewizję z dnia 1 stycznia;
metoda obliczania określona w niniejszej literze jest, z inicjatywy Komisji, badana przez Komitet Doradczy ds. Zamówień Publicznych, po dwóch latach od jej pierwszego zastosowania;
d) progi określone w lit. c) oraz wartość progów wyrażona w walutach krajowych oraz, w odniesieniu do progu ustalonego w Porozumieniu GATT, jego wartość wyrażona w ecu, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na początku listopada następującego po rewizji określonej w pierwszej części lit. c).
2.
W przypadku umów kupna, leasingu, dzierżawy, najmu lub kupna na raty, podstawą obliczania szacunkowej wartości zamówienia jest:
- w przypadku umów zawieranych na czas określony, gdy ich czas trwania wynosi 12 miesięcy lub mniej, całkowita wartość zamówienia w okresie jego trwania, lub, gdy ich czas trwania przekracza 12 miesięcy, całkowita wartość zamówienia łącznie z szacowaną pozostałą wartością,
- w przypadku umów zawieranych na czas nieokreślony lub umów, których czas trwania jest trudny do określenia, wartość miesięczna pomnożona przez 48.
3. w przypadku zamówień powtarzających się lub podlegających odnowieniu w oznaczonym czasie, wartość zamówienia ustalana jest na podstawie:
- rzeczywistej łącznej wartości podobnych zamówień zawartych w ciągu poprzedniego roku podatkowego, dostosowanej, tam gdzie to możliwe, do przewidywanych zmian w ilości lub w wartości w ciągu 12 miesięcy następujących po pierwotnej umowie,
- albo szacunkowej łącznej wartości przez 12 miesięcy następujących po pierwszej dostawie lub przez okres umowy w przypadku gdy jest on dłuższy niż 12 miesięcy.
Wybór metody szacowania wartości nie jest wykorzystywany z zamiarem uniknięcia stosowania niniejszej dyrektywy.
4.
Jeżeli proponowane zamówienie na dostawy tego samego rodzaju może doprowadzić do udzielenia zamówienia jednocześnie w odrębnych częściach, szacunkowa wartość całkowitej sumy tych części musi być przyjmowana za podstawę stosowania ust. 1 i 2.
5.
W przypadku, gdy planowane zamówienie na dostawy przewiduje klauzule dotyczące opcji, podstawą obliczania szacunkowej wartości zamówienia jest najwyższy możliwy całkowity zakres umów nabycia, leasingu, najmu lub kupna na raty, łącznie z klauzulami dotyczącymi opcji.
6.
Zamówienie na określoną ilość dostaw nie może być dzielone z zamiarem uniknięcia stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
1.
Przy udzielaniu zamówień publicznych na dostawy instytucje zamawiające stosują procedury określone w art. 1 lit. d), e) oraz f), w przypadkach wskazanych poniżej.
2.
Instytucje zamawiające mogą udzielać zamówień na dostawy w procedurze negocjacyjnej, jeżeli w toku realizacji procedury otwartej lub ograniczonej wpłynęły nieprawidłowe oferty albo wpłynęły oferty, które nie mogą być przyjęte na mocy przepisów krajowych, zgodnych z przepisami zawartymi w tytule IV, o ile początkowe warunki zamówienia nie zostały istotnie zmienione.
Instytucje zamawiające publikują w takich wypadkach ogłoszenie o zamówieniu, chyba że włączą do tej procedury negocjacyjnej wszystkie przedsiębiorstwa, spełniające kryteria art. 20-24, które w toku uprzedniej procedury otwartej lub ograniczonej złożyły oferty zgodne z formalnymi wymogami procedury przetargowej.
3.
Instytucje zamawiające mogą udzielać zamówień publicznych na dostawy w procedurze negocjacyjnej, bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o przetargu, w następujących przypadkach:
a) jeżeli w toku procedury otwartej lub ograniczonej oferty nie wpłynęły lub wpłynęły jedynie oferty nieprawidłowe pod warunkiem, że początkowe warunki zamówienia nie zostały w sposób istotny zmienione a sprawozdanie zostało przekazane Komisji;
b) jeżeli przedmiotem zamówienia są produkty wytwarzane jedynie do celów badań, eksperymentów, studiów lub rozwoju; przepis ten nie obejmuje produkcji seryjnej mającej na celu osiągnięcie rentowności rynkowej lub pokrycie kosztów badań i rozwoju;
c) jeżeli z przyczyn technicznych, artystycznych, lub z przyczyn związanych z ochroną praw wyłącznych, produkty będące przedmiotem dostawy mogą być wytworzone lub dostarczone jedynie przez określonego dostawcę;
d) w zakresie, w jakim jest to ściśle niezbędne, ze względu na wyjątkowo pilny charakter sprawy związany z wydarzeniami, których zainteresowane instytucje zamawiające nie mogły przewidzieć, nie mogą być przestrzegane terminy, przewidziane dla procedur otwartej, ograniczonej lub negocjacyjnej, określone w ust. 2.
Okoliczności, na które można się powoływać w celu uzasadnienia wyjątkowo pilnego charakteru sprawy nie mogą być w żadnym przypadku wywołane przez instytucje zamawiające;
e) w przypadku dodatkowych dostaw dokonywanych przez pierwotnego dostawcę, których celem jest częściowe zastąpienie dostaw lub instalacji bieżącego użytku, rozszerzenie istniejących dostaw lub instalacji w przypadku gdy zmiana dostawcy zobowiązywałaby instytucję zamawiającą do nabywania materiałów o innych właściwościach technicznych, co powodowałoby niekompatybilność lub nieproporcjonalnie duże trudności techniczne w użytkowaniu i utrzymaniu.
Okres realizacji takich zamówień, a także zamówień odnawialnych nie może zasadniczo przekraczać trzech lat.
4.
We wszystkich innych przypadkach, instytucje zamawiające udzielają zamówień na dostawy w procedurze otwartej lub ograniczonej.
Artykuł 7
1.
Instytucja zamawiająca powiadamia każdego z niedopuszczonych kandydatów lub oferentów, który o to wystąpi, o przyczynach odrzucenia jego kandydatury lub oferty, w terminie 15 dni od daty otrzymania wniosku, i w przypadku odrzucenia oferty podaje nazwę oferenta, któremu udzielono zamówienia.
2.
Instytucja zamawiająca powiadamia kandydatów lub oferentów, którzy o to wystąpią, o przyczynach podjęcia decyzji o nie udzieleniu zamówienia, w odniesieniu do którego uprzednio dokonano zaproszenia do ubiegania się o zamówienie lub o decyzji o ponownym wszczęciu procedury.
O podjętej decyzji instytucja zamawiająca powiadamia również Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich.
3.
Instytucja zamawiająca, w przypadku każdego udzielonego zamówienia, sporządza pisemne sprawozdanie, zawierające co najmniej:
- nazwę i adres instytucji zamawiającej, przedmiot i wartość zamówienia,
- nazwy dopuszczonych kandydatów lub oferentów oraz powody ich wyboru,
- nazwy odrzuconych kandydatów lub oferentów oraz powody ich odrzucenia,
- nazwę oferenta, któremu udzielono zamówienia oraz powody wyboru jego oferty, a także, o ile jest to wiadome, wskazanie tej części zamówienia, którą oferent, któremu udzielono zamówienia, zamierza zlecić do wykonania osobom trzecim,
- w wypadku procedur negocjacyjnych, okoliczności określone w art. 6, uzasadniające zastosowanie tych procedur.
Niniejsze sprawozdanie albo jego główne elementy są przekazywane Komisji na jej wniosek.
TYTUŁ II
WSPÓLNE REGUŁY W DZIEDZINIE TECHNICZNEJ
Artykuł 8
1.
Specyfikacje techniczne, określone w załączniku III, zamieszczane są w ogólnych dokumentach lub w dokumentach ej odnoszących się do każdego zamówienia.
2.
Bez uszczerbku dla prawnie wiążących krajowych norm technicznych i w zakresie, w jakim są one zgodne z prawem wspólnotowym, specyfikacje techniczne określane są przez instytucje zamawiające poprzez odniesienie do norm krajowych wdrażających normy europejskie lub do europejskich aprobat technicznych lub do wspólnych specyfikacji technicznych.
3.
Instytucja zamawiająca może odstąpić od ust. 2, jeżeli:
a) normy, europejskie aprobaty techniczne lub wspólne specyfikacje techniczne nie zawierają żadnych przepisów w zakresie ustanawiania zgodności lub jeżeli nie istnieją techniczne sposoby do zadowalającego ustanowienia zgodności produktu z tymi normami, europejskimi aprobatami technicznymi lub wspólnymi specyfikacjami technicznymi;
b) stosowanie ust. 2 naruszyłoby stosowanie dyrektywy Rady 86/361/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wstępnego etapu wzajemnego uznawania homologacji końcowych urządzeń telekomunikacyjnych [10], lub decyzji Rady 87/95/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji [11], lub innych instrumentów wspólnotowych w szczególnych dziedzinach usług lub towarów;
c) stosowanie tych norm, europejskich aprobat technicznych lub wspólnych specyfikacji technicznych zobowiązywałoby instytucje zamawiające do nabywania dostaw niekompatybilnych z urządzeniami już używanymi, pociągałoby za sobą nieproporcjonalnie duże koszty lub nieproporcjonalne trudności techniczne, jednak tylko w ramach wyraźnie określonej i opisanej strategii, przewidującej przestawienie się w określonym czasie na normy europejskie, europejskie aprobaty techniczne lub wspólne specyfikacje techniczne;
d) projekt, którego to dotyczy, jest rzeczywiście innowacyjny i stosowanie wobec niego istniejących europejskich norm, europejskich aprobat technicznych lub wspólnych specyfikacji technicznych nie byłoby właściwe.
4.
Instytucje zamawiające, powołując się na ust. 3 odnotowują, o ile to możliwe, przyczyny takiego postępowania w ogłoszeniu o przetargu publikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich lub w dokumentach zamówienia, oraz w każdym przypadku wskazują te przyczyny w swej wewnętrznej dokumentacji i przekazują te informacje Państwom Członkowskim oraz Komisji na ich wniosek.
5.
W razie braku norm europejskich, europejskich aprobat technicznych lub wspólnych specyfikacji technicznych, specyfikacje techniczne:
a) są określane poprzez odniesienie do krajowych specyfikacji technicznych, uznanych za zgodne z podstawowymi wymaganiami wymienionymi w dyrektywach wspólnotowych w sprawie harmonizacji technicznej, zgodnie z procedurami określonymi w tych dyrektywach, w szczególności zgodnie z procedurami przewidzianymi w dyrektywie Rady 89/106/EWG [12];
b) mogą być określone przez odniesienie do krajowych specyfikacji technicznych, dotyczących projektowania, metod obliczania oraz wykonywania robót budowlanych i używania materiałów;
c) mogą być określane przez odniesienie do innych dokumentów.
W takim przypadku właściwe jest odniesienie się do norm w następującej kolejności:
i) normy krajowe, wdrażające normy międzynarodowe przyjęte przez kraj instytucji zamawiającej;
ii) inne krajowe normy i krajowe aprobaty techniczne kraju instytucji zamawiającej;
iii) wszelkie inne normy.
6.
Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania do klauzul umownych dotyczących danego zamówienia takich specyfikacji technicznych, które, odnosząc się do towarów określonej produkcji lub pochodzących ze szczególnego źródła lub wytwarzanych w określony sposób, skutkują uprzywilejowaniem lub wykluczeniem niektórych dostawców lub produktów, chyba że jest to uzasadnione ze względu na przedmiot zamówienia.
W szczególności zakazane jest: wskazywanie znaków towarowych, patentów, typów lub szczególnego pochodzenia lub produkcji.
Jednakże, jeżeli takiemu wskazaniu towarzyszą wyrazy "lub równoważne" jest to dopuszczalne w przypadkach, gdy instytucje zamawiające nie mogą określić przedmiotu zamówienia przy użyciu specyfikacji wystarczająco dokładnych i zrozumiałych dla wszystkich zainteresowanych stron.
TYTUŁ III
WSPÓLNE REGUŁY DOTYCZĄCE OGŁOSZEŃ
Artykuł 9
1.
Instytucje zamawiające informują w ogłoszeniu informacyjnym, najszybciej jak to możliwe po rozpoczęciu ich roku budżetowego, o całkowitych zamówieniach w podziale na grupy produktów, których zamierzają udzielić w ciągu następnych 12 miesięcy w przypadku gdy ich całkowita wartość szacunkowa, z uwzględnieniem przepisów art. 5, jest równa lub większa niż 750000 ECU.
Grupy produktów są ustalane przez instytucje zamawiające poprzez odniesienie do nomenklatury "Classification of Products According to Activities (CPA)".
Komisja określa warunki odniesienia w ogłoszeniu do poszczególnych pozycji nomenklatury zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 ust. 2.
2.
Instytucje zamawiające, które zamierzają udzielić zamówienia publicznego na dostawy w procedurze otwartej, ograniczonej lub negocjacyjnej w przypadkach określonych w art. 6 ust. 2, informują o swoim zamiarze w ogłoszeniu.
3.
Instytucje zamawiające, które udzieliły zamówienia, informują o wyniku postępowania w ogłoszeniu.
Jednakże niektóre informacje o udzieleniu zamówienia nie muszą w pewnych przypadkach być publikowane, jeśli ich ujawnienie utrudniłoby egzekwowanie prawa, byłoby sprzeczne z interesem publicznym, naruszałoby uprawnione interesy gospodarcze określonych przedsiębiorstw publicznych lub prywatnych albo mogłoby naruszyć uczciwą konkurencję między dostawcami.
4.
Ogłoszenia są sporządzane zgodnie ze wzorami podanymi w załączniku IV i zawierają informacje wymagane w tych wzorach.
Instytucje zamawiające nie mogą wymagać spełnienia jakichkolwiek warunków innych niż te określone w art. 22 i 23, przy żądaniu informacji dotyczących wymogów ekonomicznych i technicznych, które stawiają dostawcom przy ich wyborze (załącznik IV B sekcja 11, załącznik IV C sekcja 9 oraz załącznik IV D sekcja 8).
5.
Instytucje zamawiające przesyłają ogłoszenia, tak szybko jak to możliwe i w najbardziej odpowiedni sposób, do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich.
W przypadku procedury przyspieszonej, określonej w art. 12, ogłoszenie przesyła się teleksem, telegraficznie lub telefaksem.
Ogłoszenie określone w ust. 1, przesyła się tak szybko jak to możliwe po rozpoczęciu każdego roku budżetowego.
Ogłoszenie określone w ust. 3, przesyła się najpóźniej w terminie 48 dni od daty udzielenia zamówienia, którego to dotyczy.
6.
Ogłoszenia, określone w ust. 1 i 3, zostają opublikowane w całości w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w bazie danych TED, w urzędowych językach Wspólnot, przy czym autentyczny jest jedynie tekst w języku oryginału.
7.
Ogłoszenie, określone w ust. 2, zostają opublikowane w całości w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w bazie danych TED w języku oryginału.
Streszczenie ważniejszych elementów każdego ogłoszenia zostaje opublikowane w językach urzędowych Wspólnoty, przy czym autentyczny jest jedynie tekst w języku oryginału.
8.
Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich publikuje ogłoszenia nie później niż po 12 dniach od daty ich wysłania.
W przypadku procedury przyspieszonej, określonej w art. 12, termin ten ulega skróceniu do pięciu dni.
9.
Ogłoszenia nie zostają opublikowane w Dziennikach Urzędowych lub w prasie kraju instytucji zamawiającej przed datą wysłania do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich; przy publikacji należy podać tę datę.
Ogłoszenia nie zawierają informacji innych niż te opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
10.
Instytucje zamawiające muszą być w stanie udowodnić datę wysłania.
11.
Koszty publikacji zamówień w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ponoszą Wspólnoty.
Tekst ogłoszenia nie przekracza jednej strony Dziennika Urzędowego lub około 650 wyrazów.
Każde wydanie Dziennika Urzędowego zawierające jedno albo więcej ogłoszeń, odtwarza wzór ogłoszenia lub wzory, według których publikowane ogłoszenie jest sporządzane.
Artykuł 10
1.
W procedurach otwartych termin składania ofert ustalony przez instytucje zamawiające nie jest krótszy niż pięćdziesiąt dwa dni od daty wysłania ogłoszenia.
2.
Pod warunkiem, że w odpowiednim czasie o to wnioskowano, dokumenty zamówienia i dokumenty towarzyszące muszą zostać przesłane dostawcom przez instytucje zamawiające lub właściwe departamenty w terminie sześciu dni od daty otrzymania wniosku.
3.
Pod warunkiem, że w odpowiednim czasie o to wnioskowano, informacje dodatkowe dotyczące dokumentów zamówienia są przekazywane przez instytucje zamawiające nie później niż sześć dni przed końcowym terminem składania ofert.
4.
W przypadku, gdy dokumenty zamówienia, dokumenty towarzyszące lub informacje dodatkowe z powodu ich znacznej objętości nie mogą być dostarczone w terminach określonych w ust. 2 lub 3 lub w przypadku gdy oferty mogą zostać złożone po wizycie na miejscu albo po dokonaniu na miejscu sprawdzenia dokumentów towarzyszących dokumentom zamówienia, termin określony w ust. 1 jest odpowiednio przedłużony.
Artykuł 11
1.
W procedurach ograniczonych i negocjacyjnych, w rozumieniu art. 6 ust. 2, ustalony przez instytucje zamawiające termin zgłaszania wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie jest krótszy niż trzydzieści siedem dni od daty wysłania ogłoszenia.
2.
Instytucje zamawiające równocześnie oraz na piśmie zapraszają wybranych kandydatów do złożenia ofert.
Do zaproszenia dołącza się dokumenty zamówienia i dokumenty towarzyszące.
Zaproszenie takie zawiera co najmniej następujące informacje:
a) tam gdzie to stosowne, adres instytucji, do której można zwrócić się z wnioskiem o dokumenty zamówienia i dokumenty towarzyszące oraz termin zgłaszania takich wniosków, również wysokość i warunki płatności kwot uiszczanych ewentualnie za te dokumenty;
b) ostateczny termin składania ofert, adres, na który muszą być wysłane oraz język albo języki, w jakich muszą być sporządzone;
c) odniesienie do opublikowanego ogłoszenia o zamówieniu;
d) wskazanie dokumentów, które trzeba ewentualnie załączyć w celu potwierdzenia możliwych do zweryfikowania oświadczeń złożonych przez kandydata, zgodnie z art. 9 ust. 4, albo w celu uzupełnienia informacji przewidzianych w tym artykule, na tych samych warunkach jak te określone w art. 22 i 23;
e) kryteria udzielenia zamówienia, jeżeli nie są podane w ogłoszeniu.
3.
W procedurach ograniczonych ustalony przez instytucje zamawiające termin składania ofert nie może by krótszy niż 40 dni od daty wysłania pisemnego zaproszenia.
4.
Wnioski o dopuszczenie do udziału w procedurach udzielania zamówień można składać listownie, telegraficznie, teleksem, faksem lub telefonicznie.
W razie zastosowania jednego z czterech ostatnich środków, wniosek taki musi być potwierdzony pismem wysłanym przed upływem terminu określonego w ust. 1.
5.
Pod warunkiem, że w odpowiednim czasie o to wnioskowano, dodatkowe informacje dotyczące dokumentów zamówienia są przekazywane przez instytucje zamawiające nie później niż sześć dni przed końcowym terminem składania ofert.
6.
W przypadku, gdy oferty mogą zostać złożone wyłącznie po wizycie na miejscu albo po dokonaniu na miejscu sprawdzenia dokumentów towarzyszących dokumentom zamówienia, termin określony w ust. 3 jest odpowiednio przedłużony.
Artykuł 12
1.
W przypadku, gdy ze względu na pilny charakter sprawy, terminy określone w art. 11 nie mogą być zachowane, instytucje zamawiające mogą ustalić następujące terminy:
a) termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, wynoszący nie mniej niż piętnaście dni od daty wysłania ogłoszenia;
b) termin składania ofert wynoszący nie mniej niż dziesięć dni od daty wysłania zaproszenia do składania ofert.
2.
Pod warunkiem, że w odpowiednim czasie o to wnioskowano, dodatkowe informacje dotyczące dokumentów zamówienia muszą być przekazane przez instytucje zamawiające nie później niż cztery dni przed ostatecznym terminem składania ofert.
3.
Wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu oraz zaproszenia do składania ofert, muszą być przekazywane najszybszymi środkami komunikacji.
Jeżeli wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu są przekazywane telegraficznie, teleksem, faksem lub telefonicznie, muszą być potwierdzone pismem wysłanym przed wygaśnięciem terminu określonego w ust. 1.
Artykuł 13
Instytucje zamawiające mogą opublikować w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ogłoszenia dotyczące zamówień publicznych na dostawy, które nie podlegają wymogowi publikacji ustanowionemu w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 14
Warunki dotyczące sporządzania, przekazywania, otrzymywania, tłumaczenia, gromadzenia i dystrybucji ogłoszeń, określonych w art. 9, oraz sprawozdań statystycznych przewidzianych w art. 31, jak również nomenklatury, przewidzianej w art. 9 oraz w załącznikach II i IV, mogą być zmieniane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 ust. 2.
Warunki odesłań do określonych pozycji nomenklatury w ogłoszeniach mogą być określane na podstawie tej samej procedury.
TYTUŁ IV
ROZDZIAŁ 1
Wspólne reguły dotyczące uczestnictwa
Artykuł 15
1.
Zamówienie jest udzielane na podstawie kryteriów, określonych w rozdziale 3 niniejszego tytułu, uwzględniając art. 16, po sprawdzeniu przez instytucje zamawiające, zgodnie z kryteriami sytuacji ekonomicznej i finansowej oraz technicznych możliwości określonymi w art. 22 i 23 oraz 24, odpowiedniości dostawców, którzy nie zostali wyłączeni na mocy art. 20.
2.
Instytucje zamawiające w pełni uwzględniają poufny charakter wszystkich informacji przedstawionych przez dostawców.
Artykuł 16
1.
W przypadku, gdy kryterium udzielenia zamówienia jest oferta najkorzystniejsza ekonomicznie, instytucje zamawiające mogą uwzględnić warianty przedstawione przez oferenta spełniające minimalne wymogi stawiane przez instytucje zamawiające.
Instytucje zamawiające określają w dokumentach zamówienia minimalne wymogi, które muszą spełniać warianty oraz wszelkie szczególne wymagania dotyczące ich przedstawienia.
Jeśli warianty nie są dozwolone, instytucje zamawiające wskazują to w ogłoszeniu o zamówieniu.
Instytucje zamawiające nie mogą odrzucić przedłożenia wariantu wyłącznie na podstawie tego, iż sporządzono go w oparciu o specyfikację techniczną, określoną przez odniesienie do norm krajowych transponujących normy europejskie, do europejskich aprobat technicznych lub do wspólnych specyfikacji technicznych, określonych w art. 8 ust. 2, lub nawet przez odniesienie do krajowych specyfikacji technicznych, określonych w art. 8 ust. 5 lit. a) oraz b).
2.
Instytucje zamawiające, które dopuściły warianty na podstawie ust. 1, nie mogą odrzucić wariantu wyłącznie na podstawie tego, że prowadziłoby to do udzielenia zamówienia na usługi, a nie zamówienia publicznego na dostawy w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
W dokumentach zamówienia instytucja zamawiająca może wezwać oferenta do wskazania w jego ofercie tej części zamówienia, której wykonanie zamierza on zlecić osobom trzecim.
Wskazanie takie pozostaje bez uszczerbku dla kwestii odpowiedzialność głównego dostawcy.
Artykuł 18
Oferty mogą być składane przez grupy dostawców.
Od takich grup nie można wymagać, aby przybrały w celu złożenia oferty określoną formę prawną; można jednak tego wymagać od wybranej grupy, której udzielono zamówienia, w zakresie, w jakim taka zmiana jest niezbędna do zadowalającej realizacji zamówienia.
Artykuł 19
1.
W procedurach ograniczonych i negocjacyjnych instytucje zamawiające, na podstawie informacji dotyczących sytuacji dostawcy, jak również informacji i formalności niezbędnych do oceny, czy spełnia on minimalne wymogi ekonomiczne i techniczne, wybierają spośród kandydatów mających kwalifikacje wymagane w art. 20-24 tych, których zapraszają do złożenia oferty lub do negocjacji.
2.
W przypadku, gdy instytucje zamawiające udzielają zamówienia w procedurze ograniczonej, mogą ustalić zakres, w którym będzie się mieścić liczba zaproszonych dostawców.
W takim przypadku informację o zakresie wskazuje się w ogłoszeniu o zamówieniu.
Zakres ten określa się z uwzględnieniem charakteru dostarczanych towarów.
Zakres ten musi obejmować przynajmniej pięciu i nie więcej niż dwudziestu dostawców.
W każdym przypadku liczba kandydatów zaproszonych do składania ofert jest wystarczająca do zapewnienia rzeczywistej konkurencji.
3.
W przypadku, gdy instytucja zamawiająca udziela zamówienia w procedurze negocjacyjnej, określonej w art. 6 ust. 2, liczba kandydatów dopuszczonych do negocjacji nie może być mniejsza niż trzech, pod warunkiem, że liczba odpowiednich kandydatów jest wystarczająca.
4.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby instytucje zamawiające zapraszały do udziału w procedurze, bez dyskryminacji, tych przedsiębiorców z innych Państw Członkowskich, którzy spełniają konieczne wymagania oraz na tych samych warunkach jak swoich obywateli.
ROZDZIAŁ 2
Kryteria wyboru jakościowego
Artykuł 20
1.
Z udziału w postępowaniu można wykluczyć każdego dostawcę, który:
a) jest w stanie upadłości lub likwidacji, którego działalność jest objęta zarządem sądowym, zawarł umowę z wierzycielami, zawiesił działalność gospodarczą albo znajduje się w analogicznej sytuacji, wynikającej z podobnej procedury zgodnej z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi;
b) jest przedmiotem postępowania o ogłoszenie upadłości, o wydanie nakazu przymusowej likwidacji, o ustanowienie zarządu sądowego, postępowania układowego z wierzycielami lub innego podobnego postępowania zgodnego z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi;
c) został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo związane z jego działalnością zawodową;
d) jest winny poważnego wykroczenia zawodowego, udowodnionego za pomocą jakichkolwiek środków przez instytucje zamawiające;
e) nie wypełnił zobowiązań dotyczących opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zgodnie z przepisami prawnymi kraju, w którym ma przedsiębiorstwo lub zgodnie z przepisami prawnymi kraju instytucji zamawiającej;
f) nie wypełnił zobowiązań dotyczących płatności podatków, zgodnie z przepisami prawnymi kraju, w którym ma przedsiębiorstwo lub zgodnie z przepisami prawnymi kraju instytucji zamawiającej;
g) jest winny poważnego wprowadzenia w błąd w zakresie przekazania lub nieprzekazania informacji, które mogą być wymagane na mocy niniejszego rozdziału.
2.
W przypadku, gdy instytucja zamawiająca zobowiązuje dostawcę do udowodnienia, że nie stosuje się do niego żaden z przypadków wymienionych w ustępie 1 lit. a), b), c), e) lub f), przyjmuje ona za wystarczający dowód:
- w przypadku lit. a), b) lub c) wyciąg z rejestru sądowego, a w przypadku jego braku równoważny dokument wykazujący, że wymogi te zostały spełnione, wydany przez właściwy organ sądowy lub administracyjny kraju pochodzenia lub w kraju, z którego ta osoba przybywa,
- w przypadku lit. e) lub f) — zaświadczenie wydane przez właściwe organy zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
3.
W przypadku, gdy kraj, którego to dotyczy, nie wydaje dokumentów lub zaświadczeń, określonych w ust. 2 lub w przypadku gdy nie obejmują one wszystkich przypadków wymienionych w ust. 1 lit. a), b) lub c), można je zastąpić oświadczeniem złożonym pod przysięgą lub, w Państwie Członkowskim, w którym nie ma przepisów dotyczących składania oświadczeń pod przysięgą, oświadczeniem złożonym przed właściwym organem sądowym lub administracyjnym, notariuszem albo przed właściwą organizacją zawodową lub gospodarczą kraju pochodzenia lub kraju, z którego ta osoba przybywa.
4.
Państwa Członkowskie wyznaczają organy i podmioty właściwe do wydawania tych dokumentów, zaświadczeń lub oświadczeń, określonych w ust. 2 i 3, i niezwłocznie powiadamiają o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Artykuł 21
1.
Każdy dostawca, zamierzający wziąć udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na dostawy, może zostać wezwany do udowodnienia, że jest wpisany zgodnie z przepisami kraju, w którym ma przedsiębiorstwo, do jednego z rejestrów zawodowych lub gospodarczych albo do przedstawienia oświadczenia pod przysięgą lub zaświadczenia, jak określono w ust. 2 poniżej.
2.
Odpowiednimi rejestrami zawodowymi i gospodarczymi albo oświadczeniami lub zaświadczeniami są:
- w Belgii: "Registre du commerce"/"Handelsregister",
- w Danii: "Aktieselskabsregistret", "Foreningsregistret" oraz "Handelsregistret",
- w Niemczech: "Handelsregister" oraz "Handwerksrolle",
- w Grecji: "Βιοτεχνικό ή Βιομηχανικό ή Εμπορικό Επιμελητήριο",
- w Hiszpanii: "Registro Mercantil", albo w wypadku osób nie wpisanych do rejestru, zaświadczenie potwierdzające złożenie pod przysięgą oświadczenia o wykonywaniu danego zawodu,
- we Francji: "Registre du commerce" oraz "répertoire des métiers",
- we Włoszech: "Registro della Camera di commercio, industria, agricoltura e artigianato" oraz "Registro delle Commissioni provinciali per l'rtigianato";
- w Luksemburgu: "Registre aux firmes" oraz "Rôle de la chambre des métiers",
- w Niderlandach: "Handelsregister",
- w Portugalii: "Registro Nacional das Pessoas Colectivas",
- w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii dostawca może być zobowiązany do przedstawienia zaświadczenia z "Registrar of Companies" lub z "Registrar of Friendly Societes", stwierdzającego, że dana osoba jest wpisana do rejestru lub jest członkiem korporacji zawodowej albo zaświadczenia stwierdzającego, że dana osoba zaświadczyła pod przysięgą, że wykonuje dany zawód w kraju, w którym ma przedsiębiorstwo, w określonym miejscu pod określoną firmą lub pod szczególną nazwą handlową.
Artykuł 22
1.
Dowodem sytuacji finansowej i ekonomicznej dostawcy może zasadniczo być jeden z następujących dokumentów:
a) odpowiednie oświadczenia banków;
b) bilans lub wyciągi z bilansów dostawców w przypadku gdy opublikowanie bilansów jest wymagane na mocy prawa kraju, w którym dostawca ma przedsiębiorstwo;
c) oświadczenie o ogólnym obrocie przedsiębiorstwa oraz o obrocie w odniesieniu do produktów, których zamówienie dotyczy w trzech poprzednich latach obrotowych.
2.
Instytucje zamawiające określają w ogłoszeniu o zamówieniu lub zaproszeniu do składania ofert, który lub które spośród dokumentów wymienionych w ust. 1 wybrały, a także które dokumenty, inne niż te wymienione w ust. 1, mają zostać przedstawione.
3.
Jeżeli, z jakiejkolwiek uzasadnionej przyczyny, dostawca nie może przedstawić dokumentów, wymaganych przez instytucję zamawiającą, może udowodnić swą sytuację ekonomiczną i finansową za pomocą każdego innego dokumentu, który instytucja zamawiająca uzna za odpowiedni.
Artykuł 23
1.
Dowodem możliwości technicznych dostawcy zgodnie z charakterem, ilością i celem dostarczanych produktów, może być jeden lub kilka spośród wymienionych poniżej środków:
a) wykaz głównych dostaw, zrealizowanych w ciągu ostatnich trzech lat, z podaniem kwot, dat wykonania oraz odbiorców, publicznych lub prywatnych:
- w przypadku dostaw dla władz publicznych dowód przedstawiany jest w formie zaświadczeń wydanych lub poświadczonych przez właściwe organy;
- w przypadku dostaw dla nabywców prywatnych, realizację potwierdza zaświadczenie wystawione przez nabywcę, a w razie braku takiego zaświadczenia, wystarczy oświadczenie dostawcy;
b) opis urządzeń technicznych dostawcy, jego środków zapewniających jakość oraz opis możliwości naukowych i badawczych dostawcy;
c) wskazanie pracowników technicznych lub instytucji technicznych, niezależnie od tego, czy należą one bezpośrednio do dostawcy, w szczególności tych, odpowiedzialnych za kontrolę jakości;
d) próbki, opisy i/lub fotografie produktów, które mają być dostarczone, autentyczność tych materiałów musi zostać poświadczona na wniosek instytucji zamawiającej,
e) zaświadczenia sporządzone przez urzędowe instytucje kontroli jakości lub agencje o zatwierdzonych uprawnieniach potwierdzające, iż poprzez odpowiednie odniesienia dokładnie oznaczone produkty odpowiadają określonym specyfikacjom lub normom;
f) w przypadku gdy produkty, będące przedmiotem dostawy, są złożone lub, wyjątkowo, są wymagane do szczególnego celu, kontrola dotycząca zdolności produkcyjnych dostawcy, a w razie konieczności także jego możliwości naukowych i badawczych oraz środków kontroli jakości dokonywana jest przez instytucję zamawiającą albo w jej imieniu przez właściwy organ urzędowy kraju, w którym dostawca ma przedsiębiorstwo, z zastrzeżeniem zgody tego organu.
2.
Instytucja zamawiająca określa w ogłoszeniu lub w zaproszeniu do składania ofert, które z tych dokumentów ma otrzymać.
3.
Zakres informacji, określony w art. 22 oraz w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu musi być ograniczony do przedmiotu zamówienia; instytucja zamawiająca uwzględnia uzasadnione interesy dostawców, w odniesieniu do ochrony ich tajemnic technicznych i handlowych.
Artykuł 24
W granicach art. 20-23, instytucje zamawiające mogą wezwać dostawców do uzupełnienia przedłożonych zaświadczeń i dokumentów lub o ich wyjaśnienie.
Artykuł 25
1.
Państwa Członkowskie prowadzące urzędowe wykazy uznawanych dostawców, muszą dostosować je do przepisów art. 20 ust. 1 lit. a)-d) i g) oraz art. 21-23.
2.
Dostawcy, wpisani w urzędowych wykazach mogą, w przypadku każdego zamówienia, przedłożyć instytucji zamawiającej zaświadczenie o wpisie, wydane przez właściwą władzę.
Zaświadczenie to określa dokumenty, które stanowiły podstawę wpisu do wykazu oraz klasyfikację zawartą w tym wykazie.
3. Poświadczony przez właściwą instytucję wpis do urzędowego wykazu dostawców, stwarza dla instytucji zamawiających innych Państw Członkowskich domniemanie, że dostawca jest odpowiedni do wykonania dostaw odpowiadających jego klasyfikacji, jedynie odnośnie do art. 20 ust. 1 lit. a)-d) i g), art. 21, art. 22 ust. 1 lit. b), c) oraz art.23 ust. 1 lit. a).
Informacje, które wynikają z wpisu do wykazu urzędowego, nie mogą być kwestionowane.
Jednak w odniesieniu do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne można wymagać od każdego wpisanego dostawcy dodatkowego zaświadczenia za każdym razem, gdy zamówienie jest ogłaszane.
Instytucje zamawiające innych Państw Członkowskich stosują pierwszy i drugi akapit jedynie wobec dostawców mających przedsiębiorstwo w Państwach Członkowskich, które prowadzą wykaz urzędowy.
4.
Dla celów wpisu dostawców z innych Państw Członkowskich do wykazu urzędowego, nie można wymagać kolejnych dowodów i oświadczeń poza tymi, których wymaga się od krajowych dostawców oraz, w żadnym przypadku, innych niż te przewidziane w art. 20-23.
5.
Państwa Członkowskie, prowadzące wykaz urzędowy przekazują innym Państwom Członkowskim i Komisji adres instytucji, do której można zwracać się z wnioskiem o dokonanie wpisu; Komisja zapewnia rozpowszechnienie tego adresu.
ROZDZIAŁ 3
Kryteria udzielania zamówień
Artykuł 26
1.
Kryteriami, na których instytucja zamawiająca opiera się udzielając zamówień, są:
a) albo wyłącznie najniższa cena;
b) albo, gdy udzielenie zamówienia jest dokonywane na podstawie oferty najkorzystniejszej ekonomicznie, różne kryteria zgodnie z danym zamówieniem, na przykład: cena, czas realizacji dostawy, koszty bieżące, opłacalność, jakość, estetyka, funkcjonalność, wartość techniczna, serwis po sprzedaży i pomoc techniczna.
2.
W przypadku określonym w ust.1 lit. b), instytucja zamawiająca zamieszcza w dokumentach zamówienia lub w ogłoszeniu o zamówieniu wszystkie kryteria, które zamierza zastosować, w miarę możliwości, w kolejności przyznanego im znaczenia.
Artykuł 27
Jeżeli w przypadku danego zamówienia, oferty są nienormalnie niskie w stosunku do towarów, które mają być dostarczone, instytucja zamawiająca, przed odrzuceniem tych ofert, zwraca się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów, dotyczących tych składowych elementów ofert, które uważa za istotne, oraz kontroluje składowe elementy uwzględniając otrzymane wyjaśnienia.
Instytucja zamawiająca może uwzględnić wyjaśnienia odnoszące się do ekonomiki procesu wytwarzania, do wybranych rozwiązań technicznych, do wyjątkowo sprzyjających warunków dostaw, dostępnych oferentowi lub do oryginalności dostaw proponowanych przez oferenta.
Jeśli dokumenty dotyczące zamówienia przewidują udzielenie go na podstawie najniższej oferowanej ceny, instytucja zamawiająca musi powiadomić Komisję o odrzuceniu ofert, które uznaje za zbyt niskie.
TYTUŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 28
Do celów udzielania zamówień publicznych przez instytucje zamawiające, określone w załączniku I oraz w zakresie poprawek, modyfikacji lub zmian dokonanych w tym Załączniku, oraz przez podmioty będące ich następcami prawnymi, Państwa Członkowskie stosują we wzajemnych stosunkach warunki równie korzystne jak te, które przyznały państwom trzecim w ramach wykonania Porozumienia GATT, w szczególności te w art. V i VI tego Porozumienia, odnośnie do procedury ograniczonej oraz informacji i przeglądu.
W tym celu Państwa Członkowskie w ramach Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych konsultują się wzajemnie w sprawie środków, jakie należy podjąć na podstawie tego Porozumienia.
Artykuł 29
1.
Komisja bada stosowanie niniejszej dyrektywy, w konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Publicznych, a tam gdzie to stosowne, przedkłada Radzie nowe propozycje, zmierzające w szczególności do zharmonizowania środków podjętych przez Państwa Członkowskie w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Komisja dokonuje przeglądu niniejszej dyrektywy oraz wszelkich nowych środków, które mogą być przyjęte na mocy ust. 1, uwzględniając wyniki dalszych negocjacji przewidzianych w art. IX ust. 6 Porozumienia GATT oraz, w razie konieczności, przedkłada Radzie stosowne propozycje.
3.
Komisja uaktualnia załącznik I na podstawie poprawek, modyfikacji lub zmian określonych w art. 28 oraz publikuje zaktualizowaną wersję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 30
Obliczanie terminów następuje zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającym reguły stosowane do okresów, dat i terminów [13].
Artykuł 31
1.
W celu umożliwienia oceny skutków stosowania niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie statystyczne dotyczące udzielonych zamówień na dostawy:
a) nie później niż do dnia 31 października każdego roku za rok poprzedni, w odniesieniu do instytucji zamawiających wymienionych w załączniku I;
b) nie później niż do dnia 31 października 1991 r., a w wypadku Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do dnia 31 października 1995 r., a następnie co dwa lata do dnia 31 października za rok poprzedni, w odniesieniu do innych instytucji zamawiających w rozumieniu art.1.
2.
Sprawozdanie statystyczne określa co najmniej:
a) liczbę i wartość zamówień powyżej progu, udzielonych przez każdą instytucję zamawiającą, a w przypadku instytucji zamawiających wymienionych w załączniku I, wartość poniżej progu;
b) liczbę i wartość zamówień powyżej progu, udzielonych przez każdą instytucję zamawiającą, w podziale na procedury, produkty i przynależność państwową dostawcy, któremu udzielono zamówienia, w wypadku procedur negocjacyjnych, w podziale zgodnym z art. 6, wykazującym liczbę i wartość zamówień, udzielonych każdemu Państwu Członkowskiemu lub państwom trzecim, a w wypadku instytucji zamawiających określonych w załączniku I, liczbę i wartość zamówień udzielonych każdemu sygnatariuszowi Porozumienia GATT.
3.
Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 ust. 2, określi charakter wszelkich dodatkowych informacji statystycznych, wymaganych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 32
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Doradczy ds. zamówień publicznych, ustanowiony decyzją 71/306/EWG.
2.
W przypadku, gdy jest dokonane odniesienie do procedury przewidzianej w niniejszym ustępie, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię dotyczącą projektu przyjętą, jeśli to konieczne, w głosowaniu, w terminie określonym przez przewodniczącego, zgodnie z pilnością sprawy.
Opinia jest odnotowana w protokole, ponadto, każde Państwo Członkowskie ma prawo wnioskowania o odnotowanie w protokole swojego stanowiska.
Komisja uwzględnia w jak najszerszym zakresie opinię wydaną przez Komitet, oraz powiadamia Komitet o sposobie, w jaki jego opinia została uwzględniona.
3.
Komitet, wymieniony w ust. 1, z inicjatywy Komisji lub na wniosek Państwa Członkowskiego, bada wszelkie kwestie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 33
Dyrektywa 77/62/EWG [14] traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego oraz stosowania, wskazanych w załączniku V.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw interpretowane są jako odniesienie do niniejszej dyrektywy oraz powinny być odczytywane zgodnie z tabelą korelacji wymienioną w załączniku VI.
Artykuł 34
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 14 czerwca 1994 r. oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 35
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/37/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 66 i 100a,
uwzględniając propozycję Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze co następuje: dyrektywa Rady 71/305/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane [4] została zmieniona w znaczący sposób i w wielu sytuacjach, dla jasności i większej zrozumiałości, wspomniana dyrektywa powinna zostać skonsolidowana;
jednoczesne osiąganie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w stosunku do zamówień publicznych na roboty budowlane, udzielonych w Państwach Członkowskich w imieniu Państwa, lub jednostek samorządu terytorialnego lub innych podmiotów prawa publicznego, zakłada nie tylko zniesienie ograniczeń, ale także koordynację krajowych procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane;
taka koordynacja powinna uwzględniać w możliwie największym zakresie procedury i praktyki administracyjne obowiązujące w Państwie Członkowskim;
niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do pewnych zamówień na roboty budowlane w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, objętych dyrektywą 90/531/EWG;
w związku z rosnącym znaczeniem koncesji w dziedzinie robót budowlanych i ich szczególnym charakterem, zasady dotyczące ich ogłaszania powinny zostać włączone do niniejszej dyrektywy;
zamówienia na roboty budowlane o wartości mniejszej niż 5000000 ECU mogą być wyłączone z konkurencji, jak przewidziano w niniejszej dyrektywie i właściwe jest zapewnienie wyłączenia ich z działań koordynujących;
należy uwzględnić wyjątkowe przypadki, w których nie trzeba stosować środków dotyczących koordynacji procedur, ale przypadki te należy wyraźnie ograniczyć;
procedura negocjacyjna powinna zostać uznana za wyjątkową i z tego względu mającą zastosowanie jedynie w niektórych, ograniczonych wypadkach;
niezbędne jest zapewnienie wspólnych zasad w dziedzinie technicznej, uwzględniających wspólnotową politykę w zakresie norm i specyfikacji;
w celu zapewnienia rozwoju rzeczywistej konkurencji w dziedzinie zamówień publicznych, niezbędne jest, aby ogłoszenia o zamówieniach, sporządzane przez instytucje zamawiające z Państw Członkowskich, były ogłaszane w całej Wspólnocie; informacje zawarte w tych ogłoszeniach muszą umożliwiać wykonawcom mającym swoje przedsiębiorstwo we Wspólnocie ocenę, czy są zainteresowani przewidzianymi zamówieniami; właściwe jest udzielenie im odpowiednich informacji w sprawie podjętych robót budowlanych oraz warunków z nimi związanych; w ramach procedur ograniczonych, ogłoszenie ma w szczególności umożliwić wykonawcom z Państw Członkowskich wyrażanie zainteresowania zamówieniami przez ubieganie się w instytucjach zamawiających o zaproszenia do składania ofert, zgodnie ze stawianymi warunkami;
dodatkowe informacje dotyczące zamówień muszą, w sposób zwyczajowo przyjęty w Państwach Członkowskich, być podane w dokumentach każdego zamówienia lub w równoważnym dokumencie;
niezbędne jest zapewnienie wspólnych zasad, dotyczących uczestnictwa w zamówieniach publicznych na roboty budowlane, obejmujących zarówno kryteria wyboru jakościowego, jak i kryteria udzielenia zamówienia;
właściwym byłoby umożliwienie stosowania niektórych warunków technicznych, dotyczących ogłoszeń i sprawozdań statystycznych wymaganych przez przepisy niniejszej dyrektywy; załącznik II do niniejszej dyrektywy odnosi się do statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej (NACE); Wspólnota może w razie potrzeby zmienić swoją wspólną nomenklaturę lub zastąpić ją nową oraz odpowiednio niezbędne jest ustanowienie przepisów dotyczących możliwości dostosowania odesłań do nomenklatury NACE w załączniku II;
niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich, dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego oraz stosowania, wskazanych w załączniku VII;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "zamówieniami publicznymi na roboty budowlane" są umowy o charakterze odpłatnym, zawierane na piśmie między wykonawcą a instytucją zamawiającą, określoną w lit. b), których przedmiotem jest albo wykonanie, albo zarówno wykonanie jak i zaprojektowanie robót budowlanych, związanych z jedną z działalności określonych w załączniku II lub obiektu budowlanego, określonego poniżej w lit. c), albo wykonanie, za pomocą jakichkolwiek środków, obiektu budowlanego odpowiadającego wymogom określonym przez instytucję zamawiającą;
b) "instytucje zamawiające" oznaczają Państwo, jednostki samorządu terytorialnego, podmioty prawa publicznego, związki zawarte przez co najmniej jedną taką jednostkę lub podmiot prawa publicznego.
"Podmiot prawa publicznego" oznacza każdy podmiot:
- ustanowiony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, który nie ma charakteru przemysłowego lub handlowego, oraz
- posiadający osobowość prawną, oraz
- finansowany w przeważającej części przez Państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub przez inne podmioty prawa publicznego; lub, jeżeli jego zarząd podlega nadzorowi ze strony tych instytucji; lub jeżeli ponad połowę składu jego organu administracji, zarządu lub rady nadzorczej stanowią osoby mianowane przez Państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub przez inne podmioty prawa publicznego;
Wykazy podmiotów i kategorii podmiotów prawa publicznego spełniających kryteria określone w akapicie drugim są określone w załączniku I. Wykazy te są tak wyczerpujące, na ile to możliwe i mogą być poddawane przeglądom zgodnie z procedurą określoną w art. 35.
W tym celu Państwa Członkowskie zobowiązane są regularnie informować Komisję o zmianach w swoich wykazach;
c) "obiekt budowlany" oznacza wynik całości robót budowlanych w zakresie budownictwa lub inżynierii lądowej i wodnej, który może samoistnie spełniać funkcję gospodarczą lub techniczną;
d) "koncesja na roboty budowlane" jest zamówieniem, tego samego typu, jak to wskazane w lit. a) z wyjątkiem faktu, że wynagrodzeniem za roboty budowlane, które mają być wykonane, jest albo wyłącznie prawo do eksploatacji obiektu budowlanego, albo takie prawo wraz z płatnością;
e) "procedurami otwartymi" są te procedury krajowe, w ramach których oferty mogą składać wszyscy zainteresowani wykonawcy;
f) "procedurami ograniczonymi" są te procedury krajowe, w ramach których oferty mogą składać tylko wykonawcy zaproszeni przez instytucję zamawiającą;
g) "procedurami negocjacyjnymi" są te procedury krajowe, w ramach których instytucje zamawiające zwracają się według swojego wyboru do wykonawców i negocjują warunki zamówienia z jednym lub kilkoma z nich;
h) wykonawca składający ofertę, jest oznaczony pojęciem "oferent" zaś ubiegający się o zaproszenie do udziału w procedurze ograniczonej lub negocjacyjnej, pojęciem "kandydat".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki celem zapewnienia, że instytucje zamawiające stosują lub zapewniają stosowanie niniejszej dyrektywy, w przypadku gdy subsydiują one bezpośrednio ponad 50 % zamówienia na roboty budowlane, udzielanego przez podmiot inny niż one same.
2.
Ustęp 1 dotyczy wyłącznie zamówień objętych klasą 50, grupą 502 statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej (NACE), a także zamówień dotyczących robót budowlanych w zakresie budowy szpitali, obiektów sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych, budynków szkolnych i uniwersyteckich oraz budynków wykorzystywanych do celów administracyjnych.
Artykuł 3
1.
Jeżeli instytucje zamawiające zawierają umowę dotyczącą koncesji na roboty budowlane, reguły dotyczące ogłoszeń, określone w art. 11 ust. 3, 6, 7 i 9-13 oraz w art. 15, mają zastosowanie do tej umowy, gdy jej wartość jest nie mniejsza niż 5000000 ECU.
2.
Instytucja zamawiająca może:
- albo wymagać, aby koncesjonariusz udzielił stronom trzecim zamówień, o wartości reprezentującej co najmniej 30 % całkowitej wartości robót budowlanych stanowiących przedmiot koncesji na roboty budowlane, jednocześnie stwarzając kandydatom możliwość zwiększenia tego udziału procentowego.
Niniejszy minimalny udział procentowy określany jest w umowie dotyczącej koncesji na roboty budowlane,
- albo wezwać kandydatów ubiegających się o koncesję, aby określili w swych ofertach procent całkowitej wartości robót budowlanych, stanowiących przedmiot koncesji na roboty budowlane, który zamierzają zlecić stronom trzecim w przypadku, jeżeli przewidują tego typu zlecenie.
3.
Jeżeli sam koncesjonariusz jest instytucją zamawiającą w rozumieniu art. 1 lit. b), to jest zobowiązany do stosowania przepisów niniejszej dyrektywy w przypadku robót budowlanych, które mają być wykonane przez strony trzecie.
4. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, celem zapewnienia, że koncesjonariusz, który sam nie jest instytucją zamawiającą, stosuje do zamówień udzielanych stronom trzecim przepisy dotyczące ogłoszeń zawarte w art. 11 ust. 4, 6, 7 i 9-13 oraz w art. 16, w stosunku do zamówień, których wartość jest nie mniejsza niż 5000000 ECU. Ogłoszenie nie jest jednakże wymagane w odniesieniu do zamówień na roboty budowlane, które spełniają warunki określone w art. 7 ust. 3.
Przedsiębiorstwa, które utworzyły grupę w celu uzyskania koncesji na roboty budowlane lub przedsiębiorstwa z nimi powiązane, nie są uważane za strony trzecie.
"Przedsiębiorstwo powiązane" oznacza przedsiębiorstwo, na które koncesjonariusz może wywierać, bezpośrednio lub pośrednio, dominujący wpływ, lub przedsiębiorstwo, które może wywierać dominujący wpływ na koncesjonariusza, lub przedsiębiorstwo, które wspólnie z koncesjonariuszem podlega dominującemu wpływowi innego przedsiębiorstwa z uwagi na własność, zaangażowanie finansowe lub reguły określające jego działanie.
Domniemywa się istnienie dominującego wpływu ze strony przedsiębiorstwa wobec innego przedsiębiorstwa, jeżeli to pierwsze przedsiębiorstwo, bezpośrednio lub pośrednio:
- posiada większość kapitału udziałowego tego przedsiębiorstwa, lub
- kontroluje większość głosów przypadających na akcje emitowane przez to przedsiębiorstwo, lub
- może powołać ponad połowę członków organu administracji, zarządu lub nadzoru tego przedsiębiorstwa.
Wyczerpujący wykaz takich przedsiębiorstw jest załączany do wniosku o udzielenie koncesji.
Wykaz ten jest uaktualniany po zaistnieniu wszelkich zmian w stosunkach między przedsiębiorstwami.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) zamówień udzielanych w dziedzinach określonych w art. 2, 7, 8 i 9 dyrektywy 90/531/EWG oraz spełniających warunki określone w art. 6 ust. 2 tej dyrektywy;
b) zamówień na roboty budowlane, które są określone jako objęte tajemnicą lub których realizacji muszą towarzyszyć szczególne środki bezpieczeństwa zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi obowiązującymi w zainteresowanym Państwie Członkowskim, albo gdy wymaga tego ochrona podstawowych interesów w zakresie bezpieczeństwa tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zamówień publicznych, które podlegają innym regułom proceduralnym i są udzielane:
a) na podstawie umowy międzynarodowej, zawartej zgodnie z Traktatem, między Państwem Członkowskim a jednym lub wieloma państwami trzecimi, obejmującej roboty budowlane, mające na celu wspólną realizację lub użytkowanie projektu przez państwa-sygnatariuszy; wszystkie umowy należy podać do wiadomości Komisji, która może skonsultować się z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Publicznych, powołanym decyzją Rady 71/306/EWG [5]
b) przedsiębiorstwom w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, na podstawie umowy międzynarodowej odnoszącej się do stacjonowania wojsk;
c) na podstawie szczególnej procedury organizacji międzynarodowej.
Artykuł 6
1.
Przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie do zamówień publicznych na roboty budowlane, których szacunkowa wartość, bez podatku VAT, jest nie mniejsza niż 5000000 ECU;
2. a) Próg, wyrażony w walutach krajowych, podlega rewizji dokonywanej, w zasadzie co dwa lata, począwszy od dnia 1 stycznia 1992 r.
Obliczenie tej wartości następuje w oparciu o średnie dzienne kursy tych walut w ecu, wg średniego kursu dnia danej waluty, w okresie 24 miesięcy kończących się ostatniego dnia sierpnia, poprzedzającego dzień 1 stycznia, będący datą kolejnej rewizji.
Wartości kursów publikowane są w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na początku listopada.
b) Metoda obliczania ustanowiona w lit. a) podlega, na wniosek Komisji, przeglądowi dokonywanemu przez Komitet Doradczy ds. Zamówień Publicznych, po dwóch latach od dnia jej pierwszego zastosowania.
3.
W przypadku gdy obiekt budowlany jest podzielony na kilka części, z których każda stanowi przedmiot odrębnego zamówienia, wartość każdej z tych części jest uwzględniana przy obliczaniu wartości, określonej w ust. 1.
W przypadku gdy łączna wartość części jest nie mniejsza niż wartość określona w ust. 1, przepis tego ustępu ma zastosowanie do wszystkich części.
Instytucje zamawiające mogą odstąpić od stosowania przepisu ust. 1 w odniesieniu do tych części, których szacunkowa wartość, bez podatku VAT, jest mniejsza niż 1000000 ECU, pod warunkiem, że całkowita wartość szacunkowa tych części nie przekracza 20 % całkowitej wartości wszystkich części.
4.
Żaden obiekt budowlany ani żadne zamówienie, nie mogą być dzielone z zamiarem uniknięcia stosowania niniejszej dyrektywy.
5.
Przy obliczaniu wartości określonych w ust. 1 oraz w art. 7, uwzględniana jest nie tylko wartość zamówienia publicznego na roboty budowlane, lecz także szacunkowa wartość dostaw, potrzebnych do wykonania robót budowlanych, udostępnionych wykonawcy przez instytucje zamawiające.
Artykuł 7
1.
Przy udzielaniu zamówień publicznych na roboty budowlane instytucje zamawiające stosują procedury, określone w art. 1 lit. e), f) i g), dostosowane do niniejszej dyrektywy.
2.
Instytucje zamawiające mogą udzielać zamówienia na roboty budowlane w ramach procedury negocjacyjnej z uprzednią publikacją ogłoszenia o zamówieniu oraz po dokonaniu wyboru kandydatów zgodnie z opublikowanymi kryteriami jakościowymi, w następujących przypadkach:
a) jeżeli w toku realizacji procedury otwartej lub ograniczonej wpłynęły nieprawidłowe oferty albo wpłynęły oferty, które nie mogą być przyjęte na mocy przepisów krajowych, zgodnych z przepisami tytułu IV, o ile początkowe warunki zamówienia nie zostały istotnie zmienione.
Instytucje zamawiające w takich wypadkach nie publikują ogłoszenia o zamówieniu, jeżeli procedura negocjacyjna obejmuje wszystkie przedsiębiorstwa spełniające kryteria art. 24-29, które złożyły w toku uprzedniej procedury otwartej lub ograniczonej oferty zgodne z formalnymi wymogami procedury przetargowej;
b) gdy roboty budowlane wykonywane są wyłącznie w celach badawczych, eksperymentalnych lub rozwojowych a nie w celu osiągnięcia rentowności rynkowej lub pokrycia poniesionych kosztów badań i rozwoju;
c) w wyjątkowych przypadkach, gdy charakter robót budowlanych lub związane z nimi ryzyka nie pozwalają na dokonanie wcześniejszej ogólnej wyceny.
3.
Instytucja zamawiająca może udzielić zamówienia na roboty budowlane w procedurze negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia w następujących przypadkach:
a) jeżeli w toku procedury otwartej lub ograniczonej oferty nie wpłynęły lub wpłynęły jedynie oferty nieprawidłowe, pod warunkiem że początkowe warunki zamówienia nie zostały w istotny sposób zmienione a sprawozdanie zostało przekazane Komisji na jej wniosek;
b) jeżeli z przyczyn technicznych, artystycznych lub z przyczyn związanych z ochroną praw wyłącznych roboty budowlane mogą być wykonane tylko przez określonego wykonawcę;
c) w zakresie, w jakim jest to ściśle niezbędne, ze względu na wyjątkowo pilny charakter sprawy związany z wydarzeniami, których zainteresowane instytucje zamawiające nie mogły przewidzieć, nie mogą być dotrzymane terminy, przewidziane dla procedur: otwartej, ograniczonej lub negocjacyjnej, o których mowa w ust. 2.
Okoliczności, na które można się powoływać w celu uzasadnienia wyjątkowo pilnego charakteru sprawy nie mogą być w żadnym przypadku wywołane przez instytucje zamawiające;
d) w przypadku dodatkowych robót budowlanych, nieprzewidzianych ani w projekcie pierwotnie rozważanym, ani w pierwotnie zawartej umowie, które jednak z uwagi na nieprzewidziane wydarzenia, stały się niezbędne do wykonania określonego w nich obiektu budowlanego, pod warunkiem, że zamówienie jest udzielone wykonawcy wykonującemu taki obiekt budowlany:
- gdy takie roboty budowlane ze względów technicznych i ekonomicznych nie mogą być oddzielone od głównego zamówienia bez istotnej uciążliwości dla instytucji zamawiających, lub
- gdy takie roboty budowlane mogą być oddzielone od wykonania pierwotnego zamówienia, lecz są ściśle niezbędne do jego zakończenia.
Jednakże, łączna wartość udzielonych zamówień na dodatkowe roboty budowlane nie może przekroczyć 50 % wartości głównego zamówienia;
e) w przypadku nowych robót budowlanych polegających na powtórzeniu podobnych obiektów budowlanych powierzonych przedsiębiorstwu, któremu te same instytucje zamawiające udzieliły zamówienia pod warunkiem, że roboty te są zgodne z zasadniczym projektem, stanowiącym przedmiot pierwszego zamówienia, udzielonego zgodnie z procedurami określonymi w ust. 4.
Możliwość zastosowania tej procedury musi być wskazana w zaproszeniu do ubiegania się o realizację pierwszego projektu a całkowita wartość zamówienia na kolejne roboty budowlane jest uwzględniana przez instytucję zamawiającą w zakresie stosowania przez nią przepisów art. 6.
Procedura ta może być stosowana wyłącznie w okresie trzech lat od chwili udzielenia pierwotnego zamówienia.
4.
We wszystkich innych przypadkach instytucje zamawiające udzielają zamówień na roboty budowlane w procedurze otwartej lub ograniczonej.
Artykuł 8
1.
Instytucja zamawiająca powiadamia każdego z niedopuszczonych kandydatów lub oferentów, który o to wystąpi, o przyczynach odrzucenia jego wniosku lub oferty, w terminie piętnastu dni od daty otrzymania wniosku, a w przypadku oferty, podaje nazwę oferenta, któremu udzielono zamówienia.
2.
Instytucja zamawiająca powiadamia kandydatów lub oferentów, którzy o to wystąpią, o przyczynach podjęcia decyzji o nieudzieleniu zamówienia, w odniesieniu do którego dokonano zaproszenia do ubiegania się o zamówienie lub decyzji o ponownym wszczęciu procedury.
O podjętej decyzji instytucja zamawiająca powiadamia również Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich.
3.
Instytucja zamawiająca, w przypadku każdego udzielonego zamówienia, sporządza pisemne sprawozdanie, zawierające co najmniej:
- nazwę i adres instytucji zamawiającej, przedmiot i wartość zamówienia,
- nazwy dopuszczonych kandydatów lub oferentów oraz powody ich wyboru,
- nazwy odrzuconych kandydatów lub oferentów oraz powody ich odrzucenia,
- nazwę oferenta, któremu udzielono zamówienia oraz powody wyboru jego oferty a także, jeśli to wiadome, wskazanie tej części zamówienia, którą oferent, któremu udzielono zamówienia, zamierza zlecić do wykonania stronom trzecim,
- w wypadku procedur negocjacyjnych, okoliczności określone w art. 7, uzasadniające zastosowanie tych procedur.
Sprawozdanie to albo jego główne elementy należy przekazać Komisji na jej wniosek.
Artykuł 9
W przypadku zamówień związanych z projektowaniem i wykonaniem robót budowlanych w ramach programu publicznego budownictwa mieszkaniowego, jeżeli rozmiary i stopień złożoności, a także przewidywany czas wykonania od samego początku wymagają planowania opartego na ścisłej współpracy w ramach zespołu złożonego z przedstawicieli instytucji zamawiających, rzeczoznawcy i wykonawcy odpowiedzialnego za przeprowadzenie prac — można zastosować procedurę specjalną w celu wybrania wykonawcy najbardziej odpowiedniego do włączenia do takiego zespołu.
W szczególności, instytucje zamawiające zawierają w ogłoszeniu o zamówieniu możliwie najbardziej dokładny opis prac, które mają być wykonane, aby umożliwić zainteresowanym wykonawcom sformułowanie właściwych koncepcji realizacji projektu.
Ponadto, zgodnie z art. 24-29, instytucja zamawiająca przedstawia w ogłoszeniu warunki podmiotowe, techniczne i finansowe, które powinni spełniać kandydaci.
W przypadku przyjęcia takiej procedury instytucja zamawiająca stosuje wspólne zasady dotyczące ogłoszeń dotyczących procedury ograniczonej oraz zasady dotyczące jakościowych kryteriów wyboru.
TYTUŁ II
WSPÓLNE REGUŁY W DZIEDZINIE TECHNICZNEJ
Artykuł 10
1.
Specyfikacje techniczne, określone w załączniku III, zamieszczane są w dokumentacji ogólnej lub w dokumentacji przetargowej każdego zamówienia.
2.
Bez uszczerbku dla prawnie wiążących krajowych norm technicznych, oraz w zakresie w jakim są one zgodne z prawem wspólnotowym, specyfikacje techniczne określane są przez instytucje zamawiające poprzez odniesienie do norm krajowych wdrażających normy europejskie lub do europejskich aprobat technicznych, lub poprzez odniesienie do wspólnych specyfikacji technicznych.
3.
Instytucja zamawiająca może odstąpić od ust. 2, jeżeli:
a) normy, europejskie aprobaty techniczne lub wspólne specyfikacje techniczne nie zawierają żadnych przepisów w zakresie ustanawiania zgodności lub jeżeli nie istnieją techniczne sposoby zadowalającego ustanowienia zgodności produktu z tymi normami, europejskimi aprobatami technicznymi lub wspólnymi specyfikacjami technicznymi;
b) te normy, europejskie aprobaty techniczne lub wspólne specyfikacje techniczne zobowiązywałyby instytucje zamawiające do używania produktów lub materiałów niekompatybilnych z urządzeniami już używanymi lub pociągałyby za sobą nieproporcjonalnie duże koszty lub trudności techniczne, jednak tylko w ramach wyraźnie określonej i opisanej strategii, przewidującej przestawienie się, w określonym czasie, na normy europejskie, europejskie aprobaty techniczne lub wspólne specyfikacje techniczne;
c) projekt, którego to dotyczy, jest rzeczywiście innowacyjny i stosowanie wobec niego istniejących norm europejskich, europejskich aprobat technicznych lub wspólnych specyfikacji technicznych nie byłoby właściwe.
4.
Instytucje zamawiające, powołując się na ust. 3 odnotowują, jeśli to możliwe, przyczyny takiego postępowania w ogłoszeniu o zamówieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich lub w dokumentach zamówienia, oraz w każdym przypadku wskazują te przyczyny w swej wewnętrznej dokumentacji i przekazują te informacje Państwom Członkowskim oraz Komisji na ich wniosek.
5.
W razie braku norm europejskich, europejskich aprobat technicznych lub wspólnych specyfikacji technicznych, specyfikacje techniczne:
a) są określane poprzez odniesienie do krajowych specyfikacji technicznych, uznanych za zgodne z podstawowymi wymaganiami wymienionymi w dyrektywach wspólnotowych w sprawie harmonizacji technicznej, zgodnie z procedurami określonymi w tych dyrektywach, w szczególności zgodnie z procedurami określonymi w dyrektywie Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [6];
b) mogą być określone poprzez odniesienie do krajowych specyfikacji technicznych, dotyczących projektowania, metod obliczania oraz wykonywania obiektów budowlanych oraz używania materiałów;
c) mogą być określone przez odniesienie do innych dokumentów.
W takim przypadku właściwe jest odniesienie się do norm w następującej kolejności:
i) normy krajowe wdrażające normy międzynarodowe przyjęte przez kraj instytucji zamawiającej;
ii) inne krajowe normy i krajowe aprobaty techniczne kraju instytucji zamawiającej;
iii) wszelkie inne normy.
6.
Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania do klauzul umownych, dotyczących danego zamówienia takich specyfikacji technicznych, które, odnosząc się do produktów określonej produkcji lub pochodzących ze szczególnego źródła, lub wytwarzanych w określony sposób, skutkują uprzywilejowaniem lub wykluczeniem niektórych usługodawców, chyba że jest to uzasadnione ze względu na przedmiot zamówienia.
W szczególności, zakazane jest wskazywanie znaków towarowych, patentów, typów lub szczególnego pochodzenia, lub produkcji.
Jednakże, jeżeli takiemu wskazaniu towarzyszą wyrazy: "lub równoważne", jest to dopuszczalne w przypadkach, gdy instytucje zamawiające nie mogą określić przedmiotu zamówienia przy użyciu specyfikacji wystarczająco dokładnych i zrozumiałych dla wszystkich zainteresowanych stron.
TYTUŁ III
WSPÓLNE REGUŁY DOTYCZĄCE OGŁOSZEŃ
Artykuł 11
1.
Instytucje zamawiające informują w drodze ogłoszenia informacyjnego o podstawowych cechach zamówień na roboty budowlane, których zamierzają udzielić, oraz szacunkowej wartości, która jest nie mniejsza niż próg ustanowiony w art. 6 ust. 1.
2.
Instytucje zamawiające, które zamierzają udzielić zamówienia publicznego na roboty budowlane w procedurze otwartej, ograniczonej lub negocjacyjnej, określonych w art. 7 ust. 2, informują o swym zamiarze w ogłoszeniu.
3.
Instytucje zamawiające, które zamierzają udzielić koncesji na roboty budowlane, informują o swym zamiarze w ogłoszeniu.
4.
Koncesjonariusze robót budowlanych, inni niż instytucje zamawiające, którzy pragną udzielić zamówień na roboty budowlane stronie trzeciej w rozumieniu art. 3 ust. 4, informują o swym zamiarze w drodze ogłoszenia.
5.
Instytucje zamawiające, które udzieliły zamówienia, informują o wyniku w drodze ogłoszenia.
Jednakże niektóre informacje o udzieleniu zamówienia, w pewnych okolicznościach nie muszą być opublikowane, jeśli ich ujawnienie utrudniłoby stosowanie prawa, byłoby sprzeczne z interesem publicznym, naruszyłoby uprawnione interesy gospodarcze poszczególnych przedsiębiorstw publicznych lub prywatnych albo mogłoby naruszać uczciwą konkurencję między wykonawcami.
6.
Ogłoszenia, o których mowa w ust. 1-5, są sporządzone zgodnie ze wzorami określonymi w załącznikach IV, V i VI i zawierają informacje wymagane w tych wzorach.
Instytucje zamawiające nie mogą wymagać spełnienia jakichkolwiek warunków innych niż te, o których mowa w art. 26 i 27, przy żądaniu informacji dotyczących standardów ekonomicznych i technicznych, których wymagają od wykonawców przy ich wyborze (załącznik IV B pkt 11, załącznik IV C pkt 10 oraz załącznik IV D pkt 9).
7.
Instytucje zamawiające przesyłają ogłoszenia, określone w ust. 1-5, tak szybko jak to możliwe i w najbardziej odpowiedni sposób, do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich.
W przypadku procedury przyspieszonej, określonej w art. 14, ogłoszenie przesyła się teleksem, telegraficznie lub telefaksem.
Ogłoszenie, określone w ust. 1, powinno być wysłane niezwłocznie po podjęciu decyzji zatwierdzającej planowanie zamówień na roboty budowlane, których instytucje zamawiające zamierzają udzielić.
Ogłoszenie określone w ust. 5, wysyła się nie później, niż w ciągu czterdziestu ośmiu dni od daty udzielenia danego zamówienia.
8.
Ogłoszenia, określone w ust. 1 i 5 zostają opublikowane w całości w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w bazie danych TED, w językach urzędowych Wspólnot, przy czym autentyczny jest jedynie tekst w języku oryginału.
9.
Ogłoszenia określone w ust. 2, 3 oraz 4 zostają opublikowane w całości w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w bazie danych TED, w językach oryginałów.
Streszczenie ważniejszych elementów każdego ogłoszenia zostaje opublikowane w językach urzędowych Wspólnoty, przy czym autentyczny jest jedynie tekst w języku oryginału.
10.
Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich publikuje ogłoszenia nie później niż po dwunastu dniach od daty ich wysłania.
W przypadku procedury przyspieszonej, określonej w art. 14, termin ten ulega skróceniu do pięciu dni.
11.
Ogłoszenia nie są publikowane w dziennikach urzędowych lub w prasie kraju instytucji zamawiającej przed datą wysłania do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich; przy publikacji należy podać tę datę.
Ogłoszenie nie zawiera informacji innych niż te opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
12.
Instytucje zamawiające muszą być w stanie udowodnić datę wysłania.
13.
Koszty publikacji ogłoszeń w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ponoszą Wspólnoty.
Tekst ogłoszenia nie przekracza jednej strony Dziennika Urzędowego lub około 650 wyrazów.
Każde wydanie Dziennika Urzędowego zawierające jedno albo więcej ogłoszeń, odtwarza wzór ogłoszenia lub wzory, według których publikowane ogłoszenie jest sporządzane.
Artykuł 12
1.
W procedurach otwartych termin składania ofert ustalony przez instytucje zamawiające nie może być krótszy niż pięćdziesiąt dwa dni od daty wysłania ogłoszenia.
2.
Termin składania ofert przewidziany w ust. 1, może zostać skrócony do trzydziestu sześciu dni, gdy instytucje zamawiające opublikowały w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ogłoszenie o zamówieniu przewidziane w art. 11 ust. 1, sporządzone zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku IV A.
3.
Pod warunkiem że w odpowiednim czasie o to wnioskowano, dokumenty zamówienia i dokumenty towarzyszące są przesyłane wykonawcom przez instytucje zamawiające lub właściwe departamenty w terminie sześciu dni od daty otrzymania ich wniosku.
4.
Pod warunkiem że w odpowiednim czasie o to wnioskowano, dodatkowe informacje dotyczące dokumentów zamówienia są przekazywane przez instytucje zamawiające nie później niż sześć dni przed końcowym terminem składania ofert.
5.
W przypadku gdy dokumenty zamówienia, dokumenty towarzyszące lub dodatkowe informacje, z powodu ich znacznej objętości, nie mogą być dostarczone w terminach określonych w ust. 3 lub 4 lub w przypadku gdy oferty mogą zostać złożone tylko po wizycie na miejscu albo po dokonaniu na miejscu sprawdzenia dokumentów towarzyszących dokumentom zamówienia, terminy określone w ust. 1 oraz 2 są odpowiednio przedłużone.
Artykuł 13
1.
W procedurach ograniczonych i negocjacyjnych, w rozumieniu art. 7 ust. 2, ustalony przez instytucje zamawiające termin zgłaszania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie jest krótszy niż trzydzieści siedem dni od daty wysłania ogłoszenia.
2.
Instytucje zamawiające równocześnie oraz na piśmie zapraszają wybranych kandydatów do złożenia ofert.
Do zaproszenia dołącza się dokumenty zamówienia i dokumenty towarzyszące.
Zaproszenie takie zawiera co najmniej:
a) tam, gdzie to stosowne, adres instytucji, do której można zwrócić się z wnioskiem o dokumenty zamówienia i dokumenty towarzyszące oraz termin zgłaszania takich wniosków, również wysokość i warunki płatności kwot uiszczanych ewentualnie za te dokumenty;
b) termin składania ofert, adres, na który muszą być wysłane oraz język albo języki, w jakich muszą być sporządzone;
c) odniesienie do opublikowanego ogłoszenia o zamówieniu;
d) wskazanie wszelkich dokumentów, które trzeba załączyć w celu potwierdzenia możliwych do zweryfikowania oświadczeń złożonych przez kandydata, zgodnie z. art. 11 ust. 7, albo w celu uzupełnienia informacji przewidzianych w tym artykule, na tych samych warunkach jak te określone w art. 26 i 27;
e) kryteria udzielenia zamówienia, jeżeli nie są zawarte w ogłoszeniu.
3.
W procedurach ograniczonych, ustalony przez instytucje zamawiające termin składania ofert nie może być krótszy niż czterdzieści dni od daty wysłania pisemnego zaproszenia.
4.
Termin składania ofert ustanowiony w ust. 3 może być skrócony do dwudziestu sześciu dni w przypadku gdy instytucje zamawiające, opublikowały ogłoszenie o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, przewidziane w art. 11 ust. 1, sporządzone zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku IV A.
5.
Wnioski o dopuszczenie do udziału w procedurach udzielania zamówień można składać listownie, telegraficznie, teleksem, faksem lub telefonicznie.
W razie zastosowania jednego z czterech ostatnich środków, wniosek taki musi być potwierdzony pismem wysłanym przed upływem terminu ustanowionego w ust. 1.
6.
Pod warunkiem że w odpowiednim czasie o to wnioskowano, dodatkowe informacje dotyczące dokumentów zamówienia są przekazywane przez instytucje zamawiające nie później niż sześć dni przed końcowym terminem składania ofert.
7.
W przypadku, gdy oferty mogą zostać złożone wyłącznie po wizycie na miejscu albo po dokonaniu na miejscu sprawdzenia dokumentów towarzyszących dokumentom zamówienia, terminy określone w ust. 3 oraz 4 są odpowiednio przedłużone.
Artykuł 14
1.
W przypadku, gdy ze względu na pilny charakter sprawy, terminy ustanowione w art. 13 nie mogą być zachowane, instytucje zamawiające mogą ustalić następujące terminy:
a) termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału, wynoszący nie mniej niż piętnaście dni od daty wysłania ogłoszenia;
b) końcowy termin składania ofert wynoszący nie mniej niż dziesięć dni od daty wysłania zaproszenia do składania ofert.
2.
Pod warunkiem, że w odpowiednim czasie o to wnioskowano, dodatkowe informacje dotyczące dokumentów zamówienia muszą być przekazane przez instytucje zamawiające nie później niż cztery dni przed końcowym terminem składania ofert.
3.
Wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, jak również zaproszenia do składania ofert, muszą być przekazywane najszybszymi środkami komunikacji.
Jeżeli wnioski o dopuszczenie do udziału są przekazywane telegraficznie, teleksem, faksem lub telefonicznie, muszą być potwierdzone pismem wysłanym przed wygaśnięciem terminu przewidzianego w ust. 1.
Artykuł 15
Instytucje zamawiające, pragnące udzielić koncesji na roboty budowlane, wyznaczają termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału, który nie może być krótszy niż pięćdziesiąt dwa dni od daty wysłania ogłoszenia.
Artykuł 16
W zamówieniach na roboty budowlane udzielonych przez koncesjonariuszy innych niż instytucje zamawiające, termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału ustalony przez koncesjonariusza jest nie krótszy niż trzydzieści siedem dni, a termin składania ofert jest nie krótszy niż czterdzieści dni od daty wysłania ogłoszenia lub zaproszenia do składania ofert.
Artykuł 17
Instytucje zamawiające mogą opublikować w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ogłoszenia dotyczące zamówień publicznych na roboty budowlane, które nie podlegają wymogowi publikacji ustanowionemu w niniejszej dyrektywie.
TYTUŁ IV
WSPÓLNE REGUŁY DOTYCZĄCE UCZESTNICTWA
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Artykuł 18
Zamówienie jest udzielane na podstawie kryteriów, określonych w rozdziale 3 niniejszego Tytułu, przy uwzględnieniu przepisów art. 19, po sprawdzeniu odpowiedniości wykonawców przez instytucje zamawiające, którzy nie zostali wyłączeni na mocy art. 24, zgodnie z kryteriami sytuacji ekonomicznej i finansowej oraz wiedzy i możliwości technicznych określonych w art. 26-29.
Artykuł 19
W przypadku, gdy kryterium udzielenia zamówienia jest oferta najkorzystniejsza ekonomicznie, instytucje zamawiające mogą uwzględnić warianty przedstawione przez oferenta, jeżeli spełniają one minimalne wymogi instytucji zamawiających.
Instytucje zamawiające określają w dokumentach zamówienia minimalne wymogi, które muszą spełniać warianty oraz wszelkie szczególne wymagania ich prezentacji.
Jeśli warianty nie są dozwolone, instytucje zamawiające wskazują to w ogłoszeniu o zamówieniu.
Instytucje zamawiające nie mogą odrzucić przedłożenia wariantu wyłącznie na podstawie tego, iż sporządzono go w oparciu o specyfikacje techniczne, określone przez odniesienie do norm krajowych wdrażających normy europejskie, do europejskich aprobat technicznych lub do wspólnych specyfikacji technicznych, określonych w art. 10 ust. 2 lub nawet przez odniesienie do krajowych specyfikacji technicznych, określonych w art. 10 ust. 5) lit. a) i b).
Artykuł 20
W dokumentach zamówienia, instytucja zamawiająca może wezwać oferenta do wskazania w jego ofercie tej części zamówienia, której wykonanie zamierza ona zlecić stronom trzecim.
Wskazanie takie pozostaje bez uszczerbku dla kwestii odpowiedzialności głównego wykonawcy.
Artykuł 21
Oferty mogą być składane przez grupy wykonawców.
Od takich grup nie można wymagać, aby przybrały w celu złożenia oferty określoną formę prawną; można jednak tego wymagać od grupy, której udzielono zamówienia.
Artykuł 22
1.
W procedurach ograniczonych i negocjacyjnych instytucje zamawiające, na podstawie informacji dotyczących sytuacji wykonawcy, jak również informacji i formalności niezbędnych do oceny, czy spełnia on minimalne wymogi ekonomiczne i techniczne, wybierają, spośród kandydatów mających kwalifikacje wymagane w art. 24-29, tych, których zapraszają do złożenia oferty lub do negocjacji.
2.
W przypadku, gdy instytucje zamawiające udzielają zamówienia w procedurze ograniczonej, mogą ustalić przedział, w którym będzie się mieścić liczba zaproszonych wykonawców.
W takim przypadku informację o przedziale wskazuje się w ogłoszeniu o zamówieniu.
Przedział ten jest określany z uwzględnieniem charakteru wykonywanej roboty budowlanej.
Przedział ten musi obejmować przynajmniej pięciu i nie więcej niż dwudziestu wykonawców.
W każdym przypadku liczba kandydatów zaproszonych do składania ofert jest wystarczająca do zapewnienia rzeczywistej konkurencji.
3.
W przypadku, gdy instytucja zamawiająca udziela zamówienia w procedurze negocjacyjnej, określonej w art. 7 ust. 2, liczba kandydatów dopuszczonych do negocjacji nie może być mniejsza niż trzech, pod warunkiem, że liczba odpowiednich kandydatów jest wystarczająca.
4.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby instytucje zamawiające zapraszały do udziału w procedurze, bez dyskryminacji, tych przedsiębiorców z innych Państw Członkowskich, którzy spełniają konieczne wymagania oraz na tych samych warunkach jak swoich obywateli.
Artykuł 23
1.
Instytucja zamawiająca może określić w dokumentach zamówienia lub zostać zobowiązana przez Państwo Członkowskie do określenia, podmiotu lub podmiotów, od których oferent może uzyskać stosowne informacje odnośnie do obowiązków związanych z przepisami dotyczącymi ochrony zatrudnienia oraz warunków pracy, obowiązujących w Państwie Członkowskim, regionie lub miejscowości, w której roboty budowlane mają być wykonane i które mają zastosowanie do robót budowlanych wykonywanych na miejscu podczas realizacji zamówienia.
2.
Instytucja zamawiająca, która przekazuje informacje określone w ust. 1, zobowiązuje oferentów lub uczestników procedury udzielania zamówień do wskazania, że, sporządzając swoje oferty, uwzględnili obowiązki związane z przepisami dotyczącymi ochrony zatrudnienia oraz warunków pracy, obowiązującymi w miejscu, w którym roboty budowlane mają być wykonywane.
Pozostaje to bez uszczerbku dla stosowania przepisów art. 30 ust. 4 odnoszących się do badania nienormalnie niskich ofert.
Rozdział 2
Kryteria wyboru jakościowego
Artykuł 24
Z udziału w zamówieniu można wykluczyć każdego wykonawcę, który:
a) jest w stanie upadłości lub likwidacji, którego działalność jest objęta zarządem sądowym, zawarł umowę z wierzycielami, zawiesił działalność gospodarczą albo znajduje się w analogicznej sytuacji, wynikającej z podobnej procedury zgodnej z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi;
b) jest przedmiotem postępowania o ogłoszenie upadłości, o wydanie nakazu przymusowej likwidacji, o ustanowienie zarządu sądowego, postępowania układowego z wierzycielami lub innego podobnego postępowania zgodnego z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi;
c) został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo związane z jego działalnością zawodową;
d) jest winny poważnego wykroczenia zawodowego, udowodnionego za pomocą jakichkolwiek środków przez instytucje zamawiające;
e) nie wypełnił zobowiązań dotyczących opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zgodnie z przepisami prawnymi kraju, w którym ma przedsiębiorstwo lub zgodnie z przepisami prawnymi kraju instytucji zamawiającej;
f) nie wypełnił zobowiązań odnośnie do obowiązku płatności podatków, zgodnie z przepisami prawnymi kraju, w którym ma przedsiębiorstwo lub zgodnie z przepisami prawnymi kraju instytucji zamawiającej;
g) jest winny poważnego wprowadzenia w błąd w zakresie przekazania lub nieprzekazania informacji, które mogą być wymagane na mocy niniejszego rozdziału.
W przypadku, gdy instytucja zamawiająca zobowiązuje usługodawcę do udowodnienia, że nie dotyczy go żaden z przypadków wymienionych w lit. a), b), c), e) lub f), przyjmuje za wystarczający dowód:
- w przypadku lit. a), b) lub c) wyciąg z rejestru sądowego, a w przypadku jego braku równoważny dokument wykazujący, że wymogi te zostały spełnione, wydany przez właściwy organ sądowy lub administracyjny kraju pochodzenia lub kraju, z którego ta osoba przybywa,
- w przypadku lit. e) lub f) — zaświadczenie wydane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
W przypadku, gdy kraj, którego to dotyczy, nie wydaje takich dokumentów lub zaświadczeń, mogą być one zastąpione oświadczeniem złożonym pod przysięgą przed organem sądowym lub administracyjnym, notariuszem albo przed właściwą organizacją zawodową lub gospodarczą, w kraju pochodzenia lub w kraju, z którego ta osoba przybywa.
Państwa Członkowskie wyznaczają organy i instytucje właściwe do wydawania takich dokumentów lub zaświadczeń i niezwłocznie powiadamiają o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Artykuł 25
Każdy wykonawca, który pragnie wziąć udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia na roboty budowlane, może zostać wezwany do udowodnienia, że jest wpisany do rejestru zawodowego lub gospodarczego na warunkach określonych przez prawo Państwa Członkowskiego, w którym ma przedsiębiorstwo:
- w Belgii "Registre du Commerce — Handelsregister",
- w Danii "Handelsregistret, Aktieselskabesregistret" oraz "Erhvervsregistret",
- w Niemczech "Handelsregister" oraz "Handwerksrolle",
- w Grecji "Μητρώο Εργοληπτικών Επιχειρήσεων" rejestr przedsiębiorstw Ministerstwa Środowiska, Gospodarki Przestrzennej i Robót Publicznych,
- w Hiszpanii "Registro Oficial de Contratistas del Ministerio de Industria, Comercio y Turismo",
- we Francji "Registre du Commerce" oraz "Répertoire des métiers",
- we Włoszech "Registro della Camera di commercio, industria, agricoltura e artigianato",
- w Luksemburgu "Registre aux firmes" oraz "Rôle de la Chambre des métiers"
- w Niderlandach "Handelsregister",
- w Portugalii "Commissão de Alvarás de Empresas de Obras Públicas e Particulares (CAEOPP)",
- w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii wykonawca może być zobowiązany do przedstawienia zaświadczenia z "Registrar of Companies" lub z "Registrar of Friendly Societes", albo zaświadczenia stwierdzającego, że dana osoba zaświadczyła pod przysięgą, że wykonuje dany zawód w kraju, w którym ma przedsiębiorstwo, w określonym miejscu i pod określoną nazwą handlową.
Artykuł 26
1.
Dowodem sytuacji finansowej i ekonomicznej wykonawcy może być jeden lub więcej spośród następujących dokumentów:
a) odpowiednie oświadczenia banków;
b) bilans lub wyciągi z bilansów firmy, w przypadku gdy opublikowanie bilansów jest wymagane na mocy prawa spółek w kraju, w którym wykonawca ma przedsiębiorstwo;
c) oświadczenie o ogólnym obrocie przedsiębiorstwa oraz o obrocie w odniesieniu do robót budowlanych w trzech poprzednich latach obrotowych.
2.
Instytucje zamawiające określają w ogłoszeniu lub zaproszeniu do składania ofert, który lub które spośród dokumentów wybrały, a także jakie dokumenty powinny zostać przedstawione poza wymienionymi w ust. 1 lit. a), b) lub c).
3.
Jeżeli, z jakiejkolwiek uzasadnionej przyczyny, wykonawca nie może przedstawić dokumentów, wymaganych przez instytucję zamawiającą, może udowodnić swą sytuację ekonomiczną i finansową za pomocą każdego innego dokumentu, który instytucja zamawiająca uzna za odpowiedni.
Artykuł 27
1.
Dowodem możliwości technicznych wykonawcy mogą być:
a) wykształcenie i kwalifikacje zawodowe wykonawcy i/lub personelu zarządzającego firmy, a także, w szczególności, osoby lub osób odpowiedzialnych za wykonanie robót budowlanych;
b) wykaz robót budowlanych wykonanych w ciągu ostatnich pięciu lat wraz z zaświadczeniami należytego wykonania najważniejszych robót.
Zaświadczenia wskazują wartość, datę i miejsce robót, oraz określają, czy roboty zostały wykonywane zgodnie z zasadami sztuki i prawidłowo ukończone.
W razie konieczności właściwy organ powinien przedłożyć takie zaświadczenie bezpośrednio instytucji zamawiającej;
c) oświadczenie dotyczące wyposażenia, sprzętu i urządzeń technicznych dostępnych wykonawcy podczas wykonywania robót budowlanych;
d) oświadczenie, z którego wynika roczne średnie zatrudnienie u wykonawcy oraz liczebność personelu zarządzającego w ostatnich trzech latach;
e) oświadczenie dotyczące pracowników technicznych lub instytucji technicznych, jakimi wykonawca może się posłużyć wykonując zamówienie, niezależnie od tego, czy należą one do przedsiębiorstwa wykonawcy.
2.
Instytucja zamawiająca określi w ogłoszeniu lub w zaproszeniu do składania ofert, które z tych dokumentów należy przedstawić.
Artykuł 28
W granicach art. 24-27 instytucja zamawiająca może wezwać wykonawcę do uzupełnienia przedłożonych zaświadczeń i dokumentów lub o ich wyjaśnienie.
Artykuł 29
1.
Państwa Członkowskie prowadzące urzędowe wykazy uznawanych wykonawców muszą dostosować je do przepisów art. 24 lit. od a) do d) i g) oraz art. 25, 26 i 27.
2.
Wykonawcy wpisani do urzędowych wykazów mogą, w przypadku każdego zamówienia, przedłożyć instytucji zamawiającej zaświadczenie o wpisie, wydane przez właściwy organ.
Zaświadczenie to określa dokumenty, które stanowiły podstawę wpisu do wykazu oraz klasyfikację zawartą w tym wykazie.
3. Poświadczony przez właściwą instytucję wpis do urzędowych wykazów, stanowi dla instytucji zamawiających innych Państw Członkowskich domniemanie, że wykonawca jest odpowiedni do wykonania robót budowlanych odpowiadających jego klasyfikacji jedynie w odniesieniu do art. 24 lit. od a) do d) i g), art. 25, art. 26 lit. b) i c) oraz art. 27 lit. b) i d).
Informacje, które wynikają z wpisu do wykazu urzędowego, nie mogą być kwestionowane.
Jednak w odniesieniu do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne można wymagać od każdego wpisanego usługodawcy dodatkowego zaświadczenia za każdym razem, gdy zamówienie jest ogłaszane.
Instytucje zamawiające innych Państw Członkowskich stosują powyższe przepisy jedynie wobec wykonawców mających przedsiębiorstwo w Państwie Członkowskim prowadzącym wykaz urzędowy.
4.
W przypadku wpisu wykonawców z innych Państw Członkowskich do wykazu urzędowego, nie można wymagać żadnych innych dowodów i oświadczeń poza tymi, których wymaga się od krajowych wykonawców oraz, w żadnym przypadku, innych niż przewidziane w art. 24-27.
5.
Państwa Członkowskie, prowadzące urzędowe wykazy zobowiązane są powiadamiać inne Państwa Członkowskie o adresie instytucji, do której można składać wnioski o dokonanie wpisu.
Rozdział 3
Kryteria udzielania zamówień
Artykuł 30
1.
Kryteriami, na podstawie których instytucja zamawiająca udziela zamówienia, są:
a) albo wyłącznie najniższa cena,
b) albo, w przypadku gdy udzielenie zamówienia jest dokonywane na podstawie oferty najkorzystniejszej ekonomicznie, różne kryteria odnoszące się do zamówienia, na przykład: jakość, koszty bieżące, opłacalność, wartość techniczna.
2.
W przypadku określonym w ust. 1 lit. b), instytucje zamawiające zamieszczają w dokumentach zamówienia lub w ogłoszeniu o zamówieniu wszystkie kryteria, które zamierzają zastosować, w miarę możliwości, w kolejności przyznanego im znaczenia.
3.
Ustęp 1 nie ma zastosowania, gdy Państwo Członkowskie opiera udzielanie zamówień na innych kryteriach w ramach regulacji, obowiązującej w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy i gwarantującej preferencje dla pewnych oferentów, o ile stosowana regulacja jest zgodna z Traktatem.
4.
Jeżeli w przypadku danego zamówienia, oferty są nienormalnie niskie w stosunku do robót budowlanych, instytucja zamawiająca, przed odrzuceniem tych ofert, zwraca się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów, dotyczących tych składowych elementów ofert, które uważa za istotne oraz weryfikuje składowe elementy uwzględniając otrzymane wyjaśnienia.
Instytucja zamawiająca może uwzględnić wyjaśnienia oparte na obiektywnych przesłankach odnoszących się do oszczędności metody budowlanej, wybranych rozwiązań technicznych, wyjątkowo sprzyjających warunków dostępnych dla oferenta przy wykonywaniu robót budowlanych, lub oryginalności rozwiązania proponowanego przez oferenta.
Jeśli dokumenty dotyczące zamówienia przewidują udzielenie go na podstawie najniższej oferowanej ceny, instytucja zamawiająca musi powiadomić Komisję o odrzuceniu ofert, które uznaje za zbyt niskie.
Jednakże, do końca 1992 r., jeśli pozwala na to obowiązujące w tym czasie prawo krajowe, instytucja zamawiająca może wyjątkowo, bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, odrzucić oferty rażąco niskie w stosunku do wartości robót budowlanych, bez obowiązku zastosowania się do procedury przewidzianej w pierwszym akapicie, jeżeli liczba ofert związanych z danym zamówieniem jest tak duża, że zastosowanie tej procedury prowadziłoby do znacznego opóźnienia i zaszkodziłoby interesowi publicznemu, związanemu z wykonaniem danego zamówienia.
Informacja o zastosowaniu tej wyjątkowej procedury zawierana jest w ogłoszeniu przewidzianym w art. 11 ust. 5.
Artykuł 31
1.
Niniejsza dyrektywa nie zabrania do dnia 31 grudnia 1992 r. stosowania istniejących przepisów krajowych w sprawie udzielania zamówień na roboty budowlane, których celem jest zmniejszenie różnic między regionami oraz wspieranie tworzenia nowych miejsc pracy w regionach wolniej rozwijających się, a także w podupadających regionach przemysłowych, o ile odpowiednie przepisy są zgodne z Traktatem, w szczególności z zasadami niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług a także z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.
2.
Przepisy ust. 1 nie naruszają art. 30 ust. 3.
Artykuł 32
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o określonych w art. 30 ust. 3 oraz art. 31 przepisach krajowych i o regułach ich stosowania.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie, przekazują Komisji corocznie sprawozdanie opisujące stosowanie środków, określonych w ust. 1.
Sprawozdania są przedkładane Komitetowi Doradczemu ds. Zamówień Publicznych.
TYTUŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 33
Obliczanie terminów składania ofert lub wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu następuje zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającym zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów [7].
Artykuł 34
1.
W celu umożliwienia oceny skutków stosowania dyrektywy, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie statystyczne w sprawie zamówień udzielonych przez instytucje zamawiające, najpóźniej do dnia 31 października 1993 r. za rok poprzedni, a następnie co dwa lata odpowiednio do dnia 31 października.
Jednakże w stosunku do Grecji, Hiszpanii i Portugalii wyrazy "dnia 31 października 1993 r." zastępuje się wyrazami "dnia 31 października 1995 r.".
2.
Sprawozdania statystyczne wskazują co najmniej liczbę i wartość zamówień powyżej progu, udzielonych przez każdą instytucję zamawiającą lub kategorie instytucji zamawiających, w podziale, zależnie od możliwości, na procedury, kategorie robót budowlanych i przynależność państwową wykonawcy, któremu udzielono zamówienia, oraz w przypadku procedur negocjacyjnych, w podziale zgodnym z art. 7, podając liczbę i wartość zamówień udzielonych każdemu Państwu Członkowskiemu i państwom trzecim.
3.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 35 ust. 3, określa charakter wszelkich dodatkowych informacji statystycznych wymaganych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 35
1.
Komisja dokonuje zmian w załączniku I, zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 3, jeśli, w szczególności na podstawie notyfikacji otrzymanych od Państw Członkowskich, niezbędne wydaje się:
a) usunięcie z tego załącznika podmiotów prawa publicznego, które już nie spełniają kryteriów ustanowionych w art. 1 lit. b);
b) włączenie do tego załącznika podmiotów prawa publicznego, które spełniają te kryteria.
2.
Warunki dotyczące sporządzania, przekazywania, otrzymywania, tłumaczenia, gromadzenia i dystrybucji ogłoszeń określonych w art. 11 oraz sprawozdań statystycznych przewidzianych w art. 34, nomenklatury przewidzianej w załączniku II jak również odniesienia w ogłoszeniach do poszczególnych pozycji nomenklatury, mogą być zmieniane zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 3.
3.
Przewodniczący Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych przedkłada Komitetowi projekty wszelkich środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię dotyczącą projektu przyjętą, jeśli to konieczne, w głosowaniu, w terminie określonym przez przewodniczącego, zgodnie z pilnością sprawy.
Opinia jest odnotowana w protokole, ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo wnioskowania o odnotowanie w protokole swojego stanowiska.
Komisja uwzględnia w jak najszerszym zakresie opinię wydaną przez Komitet, oraz powiadamia Komitet o sposobie, w jaki jego opinia została uwzględniona.
4.
Zmienione wersje załączników I i II oraz warunków określonych w ust. 2 są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 36
Dyrektywa 71/305/EWG [8] traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich wskazanych w załączniku VII, dotyczących terminów jej stosowania oraz transpozycji do prawa krajowego.
2.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy są interpretowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i rozumiane zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku VIII.
Artykuł 37
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/38/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie ostatnie oraz art. 66, 100a i 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Należy podjąć środki mające na celu stopniowe ustanowienie rynku wewnętrznego do 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(2) Zgodnie z przepisami art. 30 i 59 Traktatu EWG zakazane są ograniczenia swobodnego przepływu towarów oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do zamówień na dostawy i usługi w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji.
(3) Przepisy art. 97 Traktatu Euroatom zabraniają stosowania jakichkolwiek ograniczeń w oparciu o przynależność państwową w stosunku do przedsiębiorstw podlegających jurysdykcji Państwa Członkowskiego, jeżeli przedsiębiorstwa te chcą uczestniczyć w budowie instalacji nuklearnych o charakterze naukowym lub przemysłowym lub świadczyć odpowiednie usługi wewnątrz Wspólnoty.
(4) Cele te wymagają także skoordynowania procedur udzielania zamówień stosowanych przez podmioty działające w tych sektorach.
(5) Biała Księga w sprawie urzeczywistnienia rynku wewnętrznego zawiera program działań oraz harmonogram otwierania rynków zamówień publicznych w sektorach, które są obecnie wyłączone z zakresu dyrektywy Rady 71/305/EWG z dnia 26 lipca 1971 r., dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane [4] oraz dyrektywy Rady 77/62/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r., dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na dostawy [5].
(6) Biała Księga w sprawie urzeczywistnienia rynku wewnętrznego zawiera program działań oraz harmonogram otwierania rynku zamówień na usługi.
(7) Wśród sektorów wyłączonych znajdują się sektory dotyczące zaopatrywania w wodę, energię i usługi transportowe oraz gaz ziemny, w zakresie obowiązywania dyrektywy 77/62/EWG, sektor telekomunikacji.
(8) Głównym powodem wyłączenia tych sektorów był fakt, iż podmioty świadczące tego rodzaju usługi w pewnych przypadkach podlegają prawu publicznemu, a w innych — prawu prywatnemu.
(9) Potrzeba zapewnienia rzeczywistego otwarcia rynku oraz uczciwej równowagi w stosowaniu reguł udzielania zamówień w tych sektorach wymaga, aby podmioty, które mają być nimi objęte, zostały zdefiniowane według innego kryterium aniżeli ich status prawny.
(10) Ponieważ w tych czterech sektorach problemy związane z zamówieniami są podobnej natury, mogą być one uregulowane w jednym akcie.
(11) Jednym z głównych powodów, dla których podmioty działające w tych sektorach nie dokonują zakupów w oparciu o reguły konkurencji obejmującej cały obszar Wspólnoty, jest zamknięty charakter rynków, na których działają, ze względu na prawa specjalne lub wyłączne przyznane przez władze krajowe, dotyczące zaopatrywania, udostępniania lub eksploatacji sieci przeznaczonych do świadczenia danej usługi, eksploatacji danego obszaru geograficznego w szczególnym celu, udostępniania lub eksploatacji sieci telekomunikacji publicznej albo świadczenia publicznych usług telekomunikacyjnych.
(12) Inną ważną przyczyną braku konkurencji obejmującej obszar całej Wspólnoty w tych dziedzinach jest możliwość wpływania, w rozmaity sposób, przez władze krajowe, na działania tych podmiotów, włączając w to zaangażowanie kapitałowe i posiadanie reprezentacji w ich organach administracji, zarządu lub nadzoru.
(13) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do działalności takiej kategorii podmiotów, które albo działają poza sektorami gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji albo, co prawda, działają w tych sektorach, jednakże są bezpośrednio poddani siłom konkurencji na rynkach, do których dostęp jest nieograniczony.
(14) Właściwe jest, aby podmioty te stosowały wspólne procedury udzielania zamówień w zakresie swej działalności związanej z gospodarką wodną; niektóre z tych podmiotów były objęte dotychczas, w odniesieniu do ich działalności w dziedzinie inżynierii wodnej, nawadniania i osuszania gruntów lub kanalizacji i oczyszczania ścieków, dyrektywami 71/305/EWG oraz 77/62/EWG.
(15) Jednakże zaproponowane reguły udzielania zamówień na dostawy towarów są nieodpowiednie dla zakupów wody, ze względu na potrzebę zaopatrywania się w wodę ze źródeł znajdujących się w pobliżu obszaru, w obrębie którego będzie ona używana.
(16) Jeżeli spełnione są szczególne warunki, eksploatacja obszaru geograficznego w celu poszukiwania lub wydobywania ropy naftowej, gazu ziemnego, węgla lub innych paliw stałych może być przedmiotem alternatywnych rozwiązań, które umożliwią osiągnięcie tego samego celu, jakim jest otwarcie rynku zamówień; Komisja musi zapewnić uzgodnienie tych warunków przez Państwa Członkowskie, wprowadzające te alternatywne rozwiązania.
(17) Komisja oznajmiła, że zaproponuje środki zmierzające do usunięcia przeszkód w transgranicznej wymianie energii elektrycznej — do końca 1992 r.; reguły zamówień na dostawy towarów nie umożliwiają usunięcia istniejących w sektorze energetycznym przeszkód w zakupie energii i paliw; w konsekwencji nie jest właściwe włączenie tych zakupów do zakresu niniejszej dyrektywy, aczkolwiek należy mieć na uwadze, iż wyłączenie to zostanie powtórnie rozważone przez Radę w oparciu o sprawozdanie i propozycje Komisji.
(18) Rozporządzenia nr 3975/87/EWG [6] i 3976/87/EWG [7], jak również dyrektywa 87/601/EWG [8] i decyzja 87/602/EWG [9] mają na celu zwiększenie konkurencji pomiędzy podmiotami oferującymi usługi w zakresie publicznego transportu lotniczego i dlatego nie jest właściwe włączanie tych podmiotów do zakresu niniejszej dyrektywy, jakkolwiek sprawa ta powinna być rozważona w późniejszym terminie, w świetle rozwoju konkurencji.
(19) W świetle konkurencyjnej pozycji wspólnotowej żeglugi morskiej byłoby niewłaściwe, aby większość zamówień w tym sektorze podlegała szczegółowym procedurom; działalność firm eksploatujących promy morskie powinna być kontrolowana; pewne usługi rzeczne i przybrzeżne, świadczone przez instytucje publiczne, nie powinny być w dalszym ciągu wyłączone z dyrektyw 71/305/EWG oraz 77/62/EWG.
(20) Należy ułatwiać stosowanie przepisów odnoszących się do działań nieobjętych niniejszą dyrektywą.
(21) Reguły udzielania zamówień na usługi powinny być jak najbliższe regułom udzielania zamówień na roboty budowlane i dostawy, o których mowa w niniejszej dyrektywie.
(22) Należy unikać przeszkód w swobodnym przepływie usług; usługodawcami mogą być osoby fizyczne lub prawne; niniejsza dyrektywa nie narusza stosowania, na poziomie krajowym, przepisów dotyczących warunków prowadzenia działalności lub wykonywania zawodu, o ile przepisy te są zgodne z prawem wspólnotowym.
(23) W celu stosowania przepisów proceduralnych oraz dla celów monitorowania sferę usług najlepiej można opisać przez podział na kategorie nawiązujące do poszczególnych pozycji wspólnej klasyfikacji; załączniki XVI A oraz XVI B do niniejszej dyrektywy odwołują się do nomenklatury CPC (wspólna klasyfikacja produktów) Narodów Zjednoczonych; nomenklatura ta w przyszłości mogłaby zostać zastąpiona nomenklaturą wspólnotową; w związku z tym konieczne jest, aby prawnie określić możliwość odpowiedniego dostosowania w zakresie odniesienia dokonanego względem nomenklatury CPC w załącznikach XVI A oraz XVI B.
(24) Świadczenie usług jest objęte niniejszą dyrektywą jedynie wtedy, gdy następuje ono w wyniku udzielenia zamówienia; świadczenie usług w oparciu o inne podstawy, takie jak przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne albo umowy o pracę, nie jest objęte niniejszą dyrektywą.
(25) Zgodnie z art. 130f Traktatu EWG wspieranie badań i rozwoju przyczynia się do wzmacniania naukowych i technologicznych podstaw przemysłu europejskiego, a otwarcie rynków zamówień publicznych służyć będzie temu celowi; udział w finansowaniu programów badawczych nie powinien podlegać niniejszej dyrektywie; dlatego zamówienia na usługi badawcze i rozwojowe, poza tymi, z których pożytki przypadają wyłącznie instytucji zamawiającej w celu ich wykorzystania do prowadzenia działalności własnej, pod warunkiem że świadczona usługa jest w całości opłacona przez tę instytucję zamawiającą, nie są objęte niniejszą dyrektywą.
(26) Umowy dotyczące nabycia, najmu lub dzierżawy nieruchomości lub praw do nich wykazują cechy powodujące, iż stosowanie do nich przepisów dotyczących zamówień nie jest właściwe.
(27) Usługi arbitrażowe lub mediacyjne są zazwyczaj świadczone przez osoby lub organizacje zatwierdzone lub wybrane w sposób, który nie może być regulowany przepisami dotyczącymi zamówień.
(28) Umowy dotyczące emisji, sprzedaży, kupna i transferu papierów wartościowych i innych instrumentów finansowych nie są objęte niniejszą dyrektywą.
(29) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do zamówień uznanych za tajne albo mogących wpłynąć na podstawowe interesy obronne państwa lub udzielonych zgodnie z innymi przepisami określonymi przez obowiązujące umowy międzynarodowe lub przez organizacje międzynarodowe.
(30) Zamówienia udzielane w oparciu o jedyne określone źródło dostawy mogą być, pod pewnymi warunkami, całkowicie lub częściowo wyłączone z niniejszej dyrektywy.
(31) Zasady niniejszej dyrektywy nie mogą naruszać międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty lub Państw Członkowskich.
(32) Właściwe jest wyłączenie niektórych zamówień na usługi, udzielanych przedsiębiorstwu powiązanemu, którego zasadnicza działalność w zakresie usług polega w większym stopniu na świadczeniu ich grupie przedsiębiorstw, której jest członkiem, niż oferowaniu ich na rynku.
(33) Pełne stosowanie niniejszej dyrektywy musi być, w okresie przejściowym, ograniczone do udzielania zamówień na te usługi, odnośnie do których jej przepisy umożliwią pełne wykorzystanie możliwości rozwoju handlu transgranicznego; zamówienia na inne usługi powinny być monitorowane przez pewien okres, przed podjęciem decyzji w sprawie pełnego zastosowania wspomnianej dyrektywy; w ramach niniejszej dyrektywy należy stworzyć mechanizm na potrzeby takiego monitorowania; winien on jednocześnie umożliwić zainteresowanym wymianę odpowiednich informacji.
(34) Odpowiednie zasady Wspólnoty w zakresie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw oraz innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji mają zastosowanie, jeżeli warunkiem udziału w procedurze udzielania zamówienia lub w konkursie na projekt jest udowodnienie posiadania określonych kwalifikacji, poprzez przedłożenie stosownego dokumentu.
(35) Produkty, roboty budowlane lub usługi powinny być opisywane poprzez odniesienie do specyfikacji europejskich; w celu zapewnienia, iż produkt, robota budowlana lub usługa spełniają wymogi użytkowe przewidziane przez podmiot zamawiający, takie odniesienie może być uzupełnione o specyfikacje, które nie zmieniają istoty rozwiązania lub rozwiązań technicznych ustalonych w specyfikacji europejskiej.
(36) Zasady równoważności i wzajemnego uznawania norm krajowych, specyfikacji technicznych i metod produkcji można stosować w dziedzinach, do których ma zastosowanie niniejsza dyrektywa.
(37) Przedsiębiorstwa Wspólnoty powinny mieć możliwość ubiegania się o zamówienia na usługi w państwach trzecich; Wspólnota powinna podejmować środki zapobiegające jakimkolwiek ograniczeniom, prawnym lub faktycznym, dostępu do tych zamówień; pod pewnymi warunkami powinna istnieć możliwość podejmowania środków na rzecz otwarcia dostępu przedsiębiorstw z państwa trzeciego do zamówień na usługi objęte niniejszą dyrektywą lub dla ofert pochodzących z tego kraju.
(38) Podmioty zamawiające, ustalając w porozumieniu z oferentami terminy składania ofert, powinny stosować się do zasad niedyskryminacji; w przypadku braku takiego porozumienia niezbędne jest przyjęcie odpowiednich przepisów.
(39) Należałoby zapewnić większą przejrzystość w określaniu wymogów dotyczących ochrony i warunków zatrudnienia, stosowanych w Państwie Członkowskim, w którym roboty budowlane mają być wykonane.
(40) Należałoby uzgodnić przepisy krajowe dotyczące rozwoju regionalnego, które powinny być brane pod uwagę przy udzielaniu zamówień publicznych z celami Wspólnoty, oraz podporządkować je zasadom Traktatu EWG.
(41) Podmioty zamawiające nie mogą mieć możliwości odrzucenia nienormalnie niskich ofert, zanim nie zażądają pisemnego wyjaśnienia podstawowych elementów oferty.
(42) Do pewnych granic powinna być preferowana oferta z obszaru Wspólnoty w sytuacji, gdy przedstawione zostały równoważne oferty z państw trzecich.
(43) Niniejsza dyrektywa nie powinna negatywnie wpływać na pozycję Wspólnoty we wszelkich obecnych lub przyszłych negocjacjach międzynarodowych.
(44) W wyniku takich międzynarodowych negocjacji niniejsza dyrektywa powinna znaleźć zastosowanie w stosunku do ofert pochodzących z państw trzecich, na mocy decyzji Rady.
(45) Zasady, które mają być stosowane przez zainteresowane podmioty, powinny stanowić układ odniesienia dla rzetelnej praktyki gospodarczej i pozostawić im maksimum elastyczności.
(46) Dla zrównoważenia tej elastyczności, jak również w interesie wzajemnego zaufania należy zapewnić przynajmniej minimalny poziom przejrzystości przepisów oraz przyjąć odpowiednie metody do monitorowania realizacji niniejszej dyrektywy.
(47) Niezbędne jest dostosowanie dyrektyw 71/305/EWG oraz 77/62/EWG w celu ustalenia jasno określonych zakresów zastosowania; zakres dyrektywy 71/305/EWG nie powinien być ograniczany, z wyjątkiem zamówień w sektorach: wodnym i telekomunikacji; zakres dyrektywy 77/62/EWG nie powinien być ograniczany, z wyjątkiem niektórych zamówień w sektorze wodnym; zakres dyrektyw: 71/305/EWG i 77/62/EWG nie powinien być jednakże rozciągany na zamówienia udzielane przez przewoźników lądowych, powietrznych, morskich, przybrzeżnych i rzecznych, którzy mimo prowadzenia działalności gospodarczej — przemysłowej lub handlowej — należą do administracji państwowej; pewne zamówienia, udzielane przez przewoźników lądowych, powietrznych, morskich, przybrzeżnych i rzecznych, należących do administracji państwowej, mające na celu jedynie wykonanie usług publicznych, powinny zostać objęte niniejszą dyrektywą.
(48) Niniejsza dyrektywa powinna być ponownie przeanalizowana w świetle doświadczeń.
(49) Otwarcie dostępu do zamówień w sektorach objętych niniejszą dyrektywą może niepomyślnie wpłynąć na gospodarkę Królestwa Hiszpanii; gospodarki Republiki Greckiej i Republiki Portugalskiej będą zmuszone ponieść jeszcze większe obciążenia; dlatego właściwe jest, aby kraje te otrzymały odpowiednio więcej czasu na wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
W rozumieniu niniejszej dyrektywy:
1) "instytucje publiczne" oznaczają Państwo, jednostki samorządu terytorialnego, podmioty prawa publicznego lub związki zawarte co najmniej przez jedną taką jednostkę lub podmiot prawa publicznego.
Dany podmiot uważany jest za podmiot prawa publicznego, jeżeli:
- został ustanowiony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, który nie ma charakteru przemysłowego lub handlowego,
- posiada osobowość prawną, oraz
- jest finansowany w przeważającej części przez Państwo, jednostki samorządu terytorialnego bądź przez inne podmioty prawa publicznego lub jeżeli jego zarząd podlega nadzorowi ze strony tych instytucji, lub jeżeli ponad połowę składu jego organu administracji, zarządu lub nadzoru stanowią osoby mianowane przez Państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub przez inne podmioty prawa publicznego;
2) "przedsiębiorstwem publicznym" jest każde przedsiębiorstwo, na które instytucje publiczne mogą wywierać bezpośrednio bądź pośrednio dominujący wpływ poprzez bycie właścicielem, zaangażowanie finansowe lub poprzez zasady określające jego działanie.
Domniemywa się istnienie dominującego wpływu ze strony instytucji publicznych wobec przedsiębiorstwa, jeżeli instytucje te, bezpośrednio lub pośrednio:
- posiadają większość kapitału udziałowego tego przedsiębiorstwa, lub
- kontrolują większość głosów przypadających na akcje emitowane przez to przedsiębiorstwo, lub
- mogą powoływać ponad połowę składu organu administracji, zarządu lub nadzoru tego przedsiębiorstwa;
3) "przedsiębiorstwem powiązanym" jest każde przedsiębiorstwo, którego roczne sprawozdania finansowe są skonsolidowane ze sprawozdaniami podmiotu zamawiającego, zgodnie z wymogami siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r., wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [10], lub w przypadku podmiotów, które nie podlegają niniejszej dyrektywie, każde przedsiębiorstwo, na które podmiot zamawiający może wywierać, bezpośrednio lub pośrednio, dominujący wpływ w rozumieniu ust. 2, lub przedsiębiorstwo, które może wywierać dominujący wpływ na podmiot zamawiający, lub które wspólnie z podmiotem zamawiającym podlega dominującemu wpływowi innego przedsiębiorstwa z uwagi na własność, zaangażowanie finansowe lub reguły określające jego działanie;
4) "zamówieniami na dostawy, roboty budowlane i usługi" są umowy o charakterze majątkowym, zawierane na piśmie pomiędzy jednym z podmiotów zamawiających, o których mowa w art. 2, a dostawcą, wykonawcą lub usługodawcą, których przedmiotem jest:
a) w przypadku zamówień na dostawy produktów: kupno, kupno na raty, dzierżawa, najem lub leasing z opcją kupna lub bez;
b) w przypadku zamówień na roboty budowlane: wykonanie albo wykonanie i zaprojektowanie, albo realizacja, za pomocą jakichkolwiek środków, robót w zakresie budownictwa lub inżynierii lądowej i wodnej, o których mowa w załączniku XI.
Zamówienia te mogą ponadto obejmować dostawy i usługi niezbędne do ich wykonania;
c) w przypadku zamówień na usługi: jakikolwiek przedmiot inny niż te, o których mowa w lit. a) i b), z wyłączeniem:
i) zamówień, których przedmiotem jest, bez względu na sposób finansowania, nabycie, najem lub dzierżawa gruntów, istniejących budynków i innych nieruchomości lub praw do nich; niniejszej dyrektywie podlegają jednak umowy o świadczenie usług finansowych, zawarte w dowolnej formie, jednocześnie, przed lub po zawarciu umowy nabycia najmu lub dzierżawy;
ii) zamówień na usługi telefoniczne, teleksowe, radiotelefoniczne, przywoławcze lub satelitarne;
iii) zamówień na usługi arbitrażowe lub koncyliacyjne;
iv) zamówień na emisję, sprzedaż, nabycie lub transfer papierów wartościowych lub innych instrumentów finansowych;
v) zamówień dotyczących nawiązania stosunku pracy;
vi) zamówień na usługi badawcze i rozwojowe inne niż te, z których pożytki przypadają wyłącznie instytucji zamawiającej do wykorzystania w trakcie prowadzenia działalności własnej pod warunkiem, że świadczona usługa jest w całości opłacona przez tę instytucję zamawiającą.
Zamówienia, które obejmują dostarczenie usług i dostaw, są uważane za zamówienia na dostawy, jeżeli całkowita wartość dostaw jest większa od wartości usług objętych zamówieniem;
5) "umową ramową" jest umowa pomiędzy jednym z podmiotów zamawiających, o których mowa w art. 2 lit. a), a jednym lub większą liczbą dostawców, wykonawców lub usługodawców, której celem jest ustalenie warunków dotyczących zamówień, które mają zostać udzielone w danym okresie, w szczególności w odniesieniu do cen oraz, o ile dotyczy, przewidywanej wielkości;
6) "oferentem" jest dostawca, wykonawca lub usługodawca, który składa ofertę, "kandydatem" zaś jest podmiot, który ubiega się o zaproszenie do udziału w procedurze ograniczonej lub negocjacyjnej; usługodawcami mogą być osoby fizyczne lub prawne, w tym również podmioty zamawiające w rozumieniu art. 2;
7) "procedurami otwartymi, ograniczonymi i negocjacyjnymi" są procedury udzielania zamówień stosowane przez podmioty zamawiające, w których:
a) w przypadku procedur otwartych — oferty mogą składać wszyscy zainteresowani dostawcy, wykonawcy lub usługodawcy;
b) w przypadku procedur ograniczonych — oferty mogą składać jedynie kandydaci zaproszeni przez podmiot zamawiający;
c) w przypadku procedur negocjacyjnych — podmiot zamawiający sam wybiera dostawców, wykonawców i usługodawców i negocjuje warunki zamówienia z jednym lub kilkoma spośród nich;
8) "specyfikacjami technicznymi" są wymogi techniczne, w szczególności zawarte w dokumentacji zamówienia, określające cechy robót, materiału, produktu, dostawy lub usługi, umożliwiające obiektywny opis robót, materiału, produktu, dostawy lub usługi w taki sposób, aby spełniły cel wyznaczony przez podmiot zamawiający.
Specyfikacje techniczne mogą obejmować jakość, funkcjonalność, bezpieczeństwo lub rozmiary, jak również wymagania stawiane materiałowi, produktowi, dostawie lub usłudze w zakresie zapewnienia jakości, terminologii, symboli, testowania oraz metod testowania, pakowania, znakowania lub etykietowania.
W przypadku robót budowlanych mogą one także obejmować reguły projektowania i kosztorysowania, warunki testowania, inspekcji i przyjęcia obiektów budowlanych oraz techniki lub metody konstrukcyjne i wszelkie inne warunki techniczne, których spełnienie podmiot zamawiający może określić na mocy przepisów ogólnych lub szczegółowych w odniesieniu do ukończonych obiektów budowlanych oraz do materiałów lub elementów, które je tworzą;
9) "normą" jest specyfikacja techniczna zatwierdzona przez uznany organ normalizacyjny w celu powtarzalnego lub ciągłego stosowania, której przestrzeganie co do zasady nie jest obowiązkowe;
10) "normą europejską" jest norma zatwierdzona przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) lub przez Europejski Komitet Normalizacji Elektrotechnicznej (CENELEC) jako "norma europejska (EN)" lub "dokument harmonizacyjny (HD)", zgodnie ze wspólnymi regułami tych organizacji, lub przez Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI), zgodnie z jego własnymi regułami, jako "europejska norma telekomunikacyjna (ETS)";
11) "wspólną specyfikacją techniczną" jest specyfikacja techniczna ustanowiona zgodnie z procedurą uznawaną w Państwach Członkowskich, w celu zapewnienia jednolitego jej stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich, i opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
12) "europejską aprobatą techniczną" jest aprobująca ocena techniczna zdatności produktu do użycia w konkretnym celu, wydana w oparciu o wymogi zasadnicze w zakresie robót budowlanych przy użyciu własnej charakterystyki produktu oraz określonych warunków jej zastosowania i wykorzystania, jak to jest określone w dyrektywie Rady 89/106/EWG z 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [11] Europejskie aprobaty techniczne wydawane są przez organ zatwierdzający, powołany w tym celu przez dane Państwo Członkowskie;
13) "specyfikacją europejską" jest wspólna specyfikacja techniczna, europejska aprobata techniczna lub norma krajowa wdrażająca normę europejską;
14) "publiczną siecią telekomunikacyjną" jest infrastruktura, która umożliwia przenoszenie sygnałów pomiędzy określonymi punktami końcowymi sieci za pomocą przewodów, poprzez mikrofale, środkami optycznymi lub innymi środkami elektromagnetycznymi;
"Punktem końcowym sieci" jest każde fizyczne przyłącze i techniczna specyfikacja dostępu do niego, które stanowi część publicznej sieci telekomunikacyjnej i jest niezbędne do dostępu i skutecznego porozumiewania się przy użyciu tej sieci;
15) "usługami telekomunikacji publicznej" są usługi telekomunikacyjne, których świadczenie Państwa Członkowskie powierzyły odrębnie jednej lub kilku jednostkom telekomunikacyjnym;
"Usługami telekomunikacyjnymi" są usługi, których świadczenie polega w całości lub w części na transmitowaniu i ukierunkowywaniu sygnałów w publicznej sieci telekomunikacyjnej za pomocą procesów telekomunikacyjnych, za wyjątkiem emisji radiowej i telewizyjnej;
16) "konkursami na projekty" są procedury krajowe, z nagrodami lub bez, umożliwiające podmiotowi zamawiającemu uzyskanie planu lub projektu, wybranego przez komisję konkursową, przede wszystkim w dziedzinie planowania przestrzennego, urbanistyki, architektury i budownictwa lub przetwarzania danych.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do podmiotów zamawiających, które:
a) są instytucjami publicznymi lub przedsiębiorstwami publicznymi i wykonują jedną z działalności, o których mowa w ust. 2;
b) jeżeli nie są instytucjami publicznymi lub przedsiębiorstwami publicznymi, prowadzą jeden lub więcej działalności spośród tych, o których mowa w ust. 2, oraz działają na podstawie praw specjalnych lub wyłącznych przyznanych im przez właściwy organ Państwa Członkowskiego.
2.
Odpowiednimi kategoriami działalności dla celów niniejszej dyrektywy są:
a) udostępnianie lub eksploatacja stałych sieci przeznaczonych do świadczenia usług dla ludności, w zakresie produkcji, transportu lub dystrybucji:
i) wody pitnej; lub
ii) energii elektrycznej; lub
iii) gazu ziemnego bądź energii cieplnej; lub dostarczanie wody pitnej, energii elektrycznej,
gazu ziemnego bądź energii cieplnej do takich sieci;
b) eksploatacja określonego obszaru geograficznego w celu:
i) poszukiwania lub wydobywania ropy naftowej, gazu ziemnego, węgla lub innych paliw stałych; lub
ii) udostępniania przewoźnikom powietrznym, morskim i rzecznym infrastruktury lotnisk, portów morskich lub śródlądowych bądź innych terminali;
c) eksploatacja sieci przeznaczonej do świadczenia usługi dla ludności w zakresie transportu koleją, systemami automatycznymi, tramwajami, trolejbusami, autobusami lub koleją linową.
W przypadku usług transportowych uważa się, iż sieć istnieje, jeżeli usługa jest świadczona zgodnie z warunkami określonymi przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, takimi jak warunki dotyczące obsługiwanych tras, zdolności przewozowej lub częstotliwości usługi;
d) udostępnienie lub eksploatacja sieci telekomunikacji publicznej, lub świadczenie jednej lub większej liczby publicznych usług telekomunikacyjnych.
3.
W rozumieniu ust. 1 lit. b) "prawa specjalne lub wyłączne" oznaczają prawa wynikające z zezwoleń udzielonych przez właściwe organy danego Państwa Członkowskiego na mocy ustawy, aktu wykonawczego lub działania administracyjnego, których rezultatem jest zastrzeżenie wykonywania działalności określonych w ust. 2 dla jednej lub większej liczby podmiotów.
W szczególności uważa się, że podmiot zamawiający korzysta z praw specjalnych lub wyłącznych, jeżeli:
a) w celu stworzenia sieci lub udostępnienia infrastruktury, o których mowa w ust. 2, może skorzystać z procedur wywłaszczenia na cele publiczne lub obciążenia własności służebnością lub też może umieścić urządzenia sieci na, pod lub nad publicznym szlakiem komunikacyjnym;
b) w przypadku, o którym mowa w ust. 2 lit. a), podmiot dostarcza wodę pitną, energię elektryczną, gaz ziemny lub energię cieplną do sieci eksploatowanej przez podmiot korzystający z praw specjalnych lub wyłącznych przyznanych przez właściwy organ danego Państwa Członkowskiego.
4.
Świadczenie usług transportu autobusowego dla ludności nie jest uważane za działalność wchodzącą w zakres ust. 2 lit. c), jeżeli inne podmioty mogą świadczyć takie usługi, czy to w całości czy też na danym obszarze geograficznym, na tych samych warunkach co podmiot zamawiający.
5.
Dostarczanie przez podmiot zamawiający, inny niż instytucja publiczna, wody pitnej, energii elektrycznej, gazu ziemnego lub energii cieplnej do sieci przeznaczonych do świadczenia usługi dla ludności nie jest uważane za czynność wchodzącą w zakres ust. 2 lit. a), jeżeli:
a) w przypadku wody pitnej lub energii elektrycznej:
- dany podmiot wytwarza wodę pitną lub energię elektryczną, ponieważ ich zużycie jest niezbędne dla podejmowania działalności innych niż te, o których mowa w ust. 2, oraz
- dostawa do sieci publicznej jest uzależniona tylko od własnego zużycia danego podmiotu i nie przekracza 30 % całkowitej produkcji wody pitnej lub energii elektrycznej tego podmiotu, z uwzględnieniem średniej z ostatnich trzech lat, włączając w to rok bieżący;
b) w przypadku gazu ziemnego lub energii cieplnej:
- produkcja gazu ziemnego lub energii cieplnej przez dany podmiot jest nierozłącznie związana z wykonywaniem działalności innych niż te, o których mowa w ust. 2, oraz
- dostawa do sieci publicznej ma na celu jedynie gospodarcze wykorzystanie tej produkcji i wynosi nie więcej niż 20 % produkcji danego podmiotu, z uwzględnieniem średniej z ostatnich trzech lat, włączając w to rok bieżący.
6.
Podmioty zamawiające wymienione w załącznikach od I do X spełniają wyżej wymienione kryteria.
Celem zapewnienia, iż wykazy te są na tyle wyczerpujące, na ile to możliwe, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o zmianach dotyczących ich wykazów.
Komisja weryfikuje załączniki od I do X zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 40.
Artykuł 3
1. Państwo Członkowskie może zwrócić się do Komisji o nieuznawanie eksploatacji obszarów geograficznych w celu wydobycia ropy naftowej, gazu ziemnego, węgla lub innych paliw stałych za działalność określoną w art. 2 ust. 2 lit. b) i lit. i) oraz o nieuznawanie podmiotów za działające na podstawie praw specjalnych lub wyłącznych w rozumieniu art. 2 ust. 3 lit. b) z powodu podjęcia jednej lub kilku takich działalności, pod warunkiem że zostaną spełnione wszystkie poniższe warunki w odniesieniu do krajowych przepisów prawnych dotyczących takich działalności:
a) w czasie gdy składany jest wniosek o udzielenie zezwolenia na eksploatację takiego obszaru geograficznego, inne podmioty mogą swobodnie starać się o zezwolenia w tym samym celu i na tych samych warunkach co podmiot zamawiający;
b) zdolność techniczna i finansowa, którą powinny posiadać podmioty, które mają podjąć dane działalności, jest ustalana przed merytoryczną oceną konkurencyjnych wniosków o udzielenie zezwolenia;
c) zezwolenia na podjęcie takich działalności są udzielane na podstawie obiektywnych kryteriów dotyczących sposobu, w jaki zamierza się prowadzić eksploatację lub wydobycie, które są ustalane i ogłaszane przed składaniem wniosków i które są stosowane w sposób niedyskryminacyjny;
d) wszystkie warunki i wymogi dotyczące wykonywania lub przerwania działalności, włączając w to przepisy dotyczące zobowiązań w zakresie eksploatacji, opłat od prawa własności oraz udziału w kapitale i przychodzie jednostek, są ustalane i dostępne przed złożeniem wniosków o udzielenie zezwolenia, a następnie stosowane w sposób niedyskryminacyjny; każda zmiana takich warunków i wymogów powinna być stosowana do wszystkich podmiotów; w innym przypadku wszelkie zmiany muszą być dokonywane w sposób niedyskryminacyjny, jednakże zobowiązania w zakresie eksploatacji nie muszą być ustalane do momentu bezpośrednio poprzedzającego udzielenie zezwolenia; oraz
e) podmioty zamawiające nie są zobowiązane na mocy jakiejkolwiek ustawy, aktu wykonawczego, wymogu administracyjnego, umowy lub porozumienia do informowania o zamierzonych lub rzeczywistych źródłach zamówień, z wyjątkiem uwzględniania żądań władz krajowych i wyłącznie dla realizacji celów wspomnianych w art. 36 Traktatu EWG.
2.
Państwa Członkowskie, które stosują przepisy ust. 1, zapewniają, poprzez warunki udzielania zezwoleń i inne odpowiednie środki, że wszystkie podmioty:
a) przestrzegają zasad niedyskryminacyjnego i konkurencyjnego dokonywania zamówień, w odniesieniu do zamówień na dostawy, roboty i usługi, w szczególności w zakresie informacji o planowanych zamówieniach, jakie podmiot udostępnia przedsiębiorstwom;
b) przekazują Komisji, przy zachowaniu warunków, które zostaną określone w przyszłości zgodnie z art. 40, informacje dotyczące udzielania zamówień.
3.
Przepisy ust. 1 lit. a), b) i c) nie mają zastosowania do indywidualnych koncesji lub zezwoleń udzielonych przed datą wprowadzenia niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 45, pod warunkiem iż w tym momencie inne podmioty mogą swobodnie składać wnioski o udzielenie zezwolenia na eksploatację obszarów geograficznych w celu poszukiwania lub wydobywania ropy, gazu, węgla lub innych paliw stałych według niedyskryminacyjnych zasad i obiektywnych kryteriów.
Przepis ust. 1 lit. d) nie ma zastosowania do warunków lub wymogów ustalonych, wprowadzonych lub zmienionych przed datą, o której mowa powyżej.
4.
Państwo Członkowskie, które chce zastosować ust. 1, powiadamia o tym Komisję, informując jednocześnie o wszelkich ustawach, aktach wykonawczych lub decyzjach administracyjnych, umowach lub porozumieniach, o których mowa w ust. 1 i 2.
Komisja podejmuje decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 40 ust. 5-8.
Swoje decyzje zobowiązana jest opublikować, wraz z podaniem uzasadnienia, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Komisja przedstawia Radzie coroczne sprawozdanie o realizacji przepisów niniejszego artykułu i dokonuje przeglądu jego stosowania w sposób zgodny ze strukturą sprawozdań, określoną w art. 44.
Artykuł 4
1.
Udzielając zamówienia na dostawy, roboty budowlane bądź usługi lub organizując konkurs na projekt, podmioty zamawiające są zobowiązane stosować procedury dostosowane do przepisów niniejszej dyrektywy.
2.
Podmioty zamawiające są zobowiązane zagwarantować, że nie ma dyskryminacji pomiędzy różnymi dostawcami, wykonawcami lub usługodawcami.
3.
W związku z dostarczaniem specyfikacji technicznych zainteresowanym dostawcom, wykonawcom lub usługodawcom bądź w związku z kwalifikacją i wyborem dostawców, wykonawców lub usługodawców oraz w związku z udzielaniem zamówień podmioty zamawiające mogą zastosować wymogi mające na celu ochronę poufnego charakteru informacji, które udostępniają.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ogranicza prawa dostawców, wykonawców i usługodawców do żądania od podmiotu zamawiającego, zgodnie z prawem krajowym, przestrzegania poufności informacji, które udostępniają.
Artykuł 5
1.
Podmioty zamawiające mogą traktować umowy ramowe jak zamówienia w rozumieniu art. 1 ust. 4 i udzielać ich zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Jeżeli podmioty zamawiające zawarły umowę ramową zgodnie z niniejszą dyrektywą, przy udzielaniu zamówienia opartego na tej umowie, mogą zastosować art. 20 ust. 2 lit. i).
3.
Jeżeli umowa ramowa nie została zawarta zgodnie z niniejszą dyrektywą, podmioty zamawiające nie mogą zastosować art. 20 ust. 2 lit. i).
4.
Podmioty zamawiające nie mogą wykorzystywać umów ramowych w celu uniknięcia, ograniczenia lub utrudnienia konkurencji.
Artykuł 6
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zamówień lub konkursów na projekty, które są udzielane lub organizowane w innym celu niż prowadzenie działalności określonej w art. 2 ust. 2, lub prowadzenie takiej działalności w państwie trzecim, o ile nie pociąga ona za sobą fizycznego wykorzystania sieci lub obszaru geograficznego wewnątrz Wspólnoty.
2.
Jednakże niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do zamówień lub konkursów na projekty udzielanych lub organizowanych przez podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. a) i i), oraz:
a) związanych z projektami w zakresie inżynierii wodnej, nawadnianiem lub osuszaniem gruntów, pod warunkiem że ilość wody pitnej stanowić będzie ponad 20 % całości wody uzyskiwanej w wyniku realizacji takich projektów bądź instalacji nawadniających lub osuszających, lub
b) związanych z kanalizacją i oczyszczaniem ścieków.
3.
Podmioty zamawiające są zobowiązane powiadamiać Komisję, na jej wniosek, o wszelkich działalnościach, które uznają za wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy zgodnie z ust. 1.
Komisja może okresowo ogłaszać w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykazy kategorii działalności, które uważa za objęte tym wyłączeniem.
Czyniąc to, Komisja uwzględnia wszelkie wrażliwe kwestie gospodarcze, na które podmioty zamawiające mogą zwracać uwagę, przekazując takie informacje.
Artykuł 7
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zamówień udzielanych w celu odsprzedaży lub wynajęcia osobie trzeciej, pod warunkiem że podmiot zamawiający nie korzysta z prawa specjalnego lub wyłącznego do sprzedaży lub wynajęcia przedmiotu zamówienia oraz że inne podmioty mogą swobodnie sprzedawać lub wynajmować go na tych samych warunkach jak podmiot zamawiający.
2.
Podmioty zamawiające zobowiązane są powiadamiać Komisję, na jej wniosek, o wszelkich kategoriach produktów i działalności, które uznają za wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy zgodnie z ust. 1.
Komisja może okresowo ogłaszać w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykazy kategorii działalności, które uważa za objęte tym wyłączeniem.
Czyniąc to, Komisja uwzględnia wszelkie wrażliwe kwestie gospodarcze, na które podmioty zamawiające mogą zwracać uwagę, przekazując takie informacje.
Artykuł 8
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zamówień, których udzielają podmioty zamawiające, prowadzące działalność określoną w art. 2 ust. 2 lit. d), wyłącznie w celu umożliwienia im świadczenia jednej lub większej liczby usług telekomunikacyjnych, jeżeli inne podmioty mogą swobodnie zaoferować te same usługi na tym samym obszarze geograficznym i zasadniczo na tych samych warunkach.
2.
Podmioty zamawiające są zobowiązane powiadomić Komisję, na jej wniosek, o wszelkich usługach, które uznają za wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy na mocy ust. 1.
Komisja może okresowo ogłaszać w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz usług, które uważa za objęte tym wyłączeniem.
Czyniąc to, Komisja uwzględnia wszelkie wrażliwe kwestie gospodarcze, na które podmioty zamawiające mogą zwracać uwagę, przekazując takie informacje.
Artykuł 9
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) zamówień, które podmioty wymienione w załączniku I udzielają w celu zakupu wody;
b) zamówień, których podmioty wymienione w załącznikach od II do V udzielają w celu dostaw energii lub paliw do produkcji energii.
2.
Rada jest zobowiązana rozpatrzyć ponownie przepisy ust. 1, kiedy otrzyma sprawozdanie Komisji zawierające stosowne propozycje.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zamówień, które są określone przez Państwa Członkowskie jako tajne, gdy ich wykonaniu muszą towarzyszyć specjalne środki bezpieczeństwa, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi danego Państwa Członkowskiego, albo gdy wymaga tego ochrona podstawowych interesów bezpieczeństwa tego Państwa.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zamówień na usługi udzielane podmiotowi, który sam jest instytucją zamawiającą w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy Rady 92/50/EWG z 18 czerwca 1992 r. o koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi [12], na podstawie wyłącznego prawa, z którego korzysta na mocy opublikowanej ustawy, aktu wykonawczego lub decyzji administracyjnej, które są zgodne z Traktatem EWG.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zamówień, które podlegają innym regułom proceduralnym i są udzielane:
1) na podstawie umowy międzynarodowej, zgodnej z Traktatem EWG, zawartej pomiędzy Państwem Członkowskim a jednym lub wieloma państwami trzecimi, dotyczącej usług mających na celu wspólną realizację lub użytkowanie projektu przez państwa-sygnatariuszy; każdą taką umowę należy podać do wiadomości Komisji, która może skonsultować się z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Publicznych powołanym decyzją Rady 71/306/EWG [13], lub w przypadku umów, którym podlegają zamówienia udzielane przez jednostki wykonujące działalność, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. d), z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Telekomunikacyjnych, przewidzianym w art. 39;
2) przedsiębiorstwom pochodzącym z Państw Członkowskich lub z państw trzecich, na podstawie umowy międzynarodowej związanej ze stacjonowaniem wojsk;
3) na podstawie szczególnej procedury organizacji międzynarodowej.
Artykuł 13
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zamówień na usługi, które:
a) podmiot zamawiający udziela przedsiębiorstwu powiązanemu;
b) są udzielane przez wspólne przedsiębiorstwo utworzone przez pewną liczbę podmiotów zamawiających w celu prowadzenia odpowiedniej działalności w rozumieniu art. 2 ust. 2 jednemu z tych podmiotów zamawiających lub przedsiębiorstwu powiązanemu z jednym z tych podmiotów zamawiających,
pod warunkiem że nie mniej niż 80 % przeciętnych przychodów tego przedsiębiorstwa pochodzących z usług wykonywanych na terenie Wspólnoty w okresie poprzedzających trzech lat pochodzi ze świadczenia takich usług przedsiębiorstwom powiązanym.
Jeżeli więcej niż jedno powiązane z podmiotem zamawiającym przedsiębiorstwo świadczy takie same lub podobne usługi, należy brać pod uwagę całkowity przychód pochodzący ze świadczenia usług przez te przedsiębiorstwa.
2.
Podmioty zamawiające są zobowiązane przekazywać Komisji, na jej wniosek, następujące informacje dotyczące stosowania przepisów ust. 1:
- nazwę przedsiębiorstw,
- charakter i wartość zamówień na usługi,
- dowody, jakie Komisja uzna za niezbędne do wykazania, iż stosunki pomiędzy przedsiębiorstwem, któremu udzielono zamówienia, a podmiotem zamawiającym są zgodne z wymogami niniejszego artykułu.
Artykuł 14
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do zamówień, których wartość szacunkowa, bez podatku VAT, jest nie mniejsza niż:
a) 400000 ecu w przypadku zamówień na dostawy i usługi udzielanych przez podmioty wykonujące działalność, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. a), b) oraz c);
b) 600000 ecu w przypadku zamówień na dostawy i usługi udzielanych przez podmioty wykonujące działalność, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. d);
c) 5000000 ECU w przypadku zamówień na roboty budowlane.
2.
W celu obliczenia szacunkowej wartości zamówienia na usługi podmiot zamawiający jest zobowiązany brać pod uwagę całość wynagrodzenia usługodawcy, uwzględniając elementy wymienione w ust. 3-13.
3.
W celu obliczenia szacunkowej wartości zamówienia na usługi finansowe należy uwzględniać następujące wartości:
- w zakresie usług ubezpieczeniowych — wysokość płaconej składki,
- w zakresie usług bankowych i innych usług finansowych — opłaty, prowizje, odsetki i inne typy wynagrodzeń,
- w zakresie zamówień obejmujących projekty — wypłacane opłaty lub prowizje.
4.
W przypadku zamówień na dostawy w formie wynajmu, dzierżawy lub leasingu podstawę do obliczania wartości zamówienia stanowią:
a) w przypadku umów zawieranych na czas określony, jeżeli ich termin nie przekracza dwunastu miesięcy, szacunkowa wartość dla całego okresu trwania zamówienia lub, jeżeli termin ten przekracza dwanaście miesięcy, całkowita wartość zamówienia, włączając w to szacunkową wartość netto;
b) w przypadku zamówień na czas nieokreślony lub w przypadkach, w których istnieje wątpliwość co do okresu trwania zamówienia, przewidywane łączne raty, które mają być wypłacone w ciągu pierwszych czterech lat.
5.
W przypadku zamówień na usługi, które nie wskazują całkowitych kosztów, podstawą do obliczania szacunkowej wartości zamówienia jest:
- dla zamówień na czas określony, jeżeli ich termin nie przekracza 48 miesięcy, całkowita wartość w ciągu całego okresu trwania,
- dla zamówień na czas nieokreślony lub na czas przekraczający 48 miesięcy — miesięczna wartość pomnożona przez 48.
6.
Jeżeli planowane zamówienie na dostawy lub usługi przewiduje wprost możliwość wyboru opcji, podstawą do obliczania wartości zamówienia jest najwyższy dopuszczalny zakres sprzedaży, wynajmu, dzierżawy lub leasingu, włączając w to klauzule określające opcje.
7.
W przypadku zamawiania dostaw lub usług w ciągu danego okresu za pomocą serii zamówień, które zostaną udzielone jednemu bądź kilku dostawcom lub usługodawcom, lub w przypadku zamówień, które mają być odnawiane, wartość zamówienia jest obliczana na podstawie:
a) całkowitej wartości zamówień o podobnych cechach, które zostały udzielone w ciągu poprzedniego roku finansowego lub w ciągu poprzednich dwunastu miesięcy, dostosowanej, o ile to możliwe, do przewidywanych zmian wielkości lub wartości w ciągu następnych dwunastu miesięcy; lub
b) zbiorczej wartości zamówień, które mają zostać udzielone w ciągu dwunastu miesięcy następujących po dacie udzielenia pierwszego zamówienia lub w ciągu całego okresu trwania zamówienia, jeżeli jest on dłuższy niż dwanaście miesięcy.
8.
Podstawą do obliczania szacunkowej wartości zamówienia, obejmującego zarówno dostawy, jak i usługi, jest całkowita wartość tych dostaw i usług, bez względu na ich poszczególne wartości.
Obliczenie to obejmuje wartość prac instalacyjnych.
9.
Podstawą do obliczania wartości umowy ramowej jest szacunkowa maksymalna wartość wszystkich zamówień przewidywanych dla danego okresu.
10.
Podstawą obliczania wartości zamówienia, o której mowa w ust. 1, w przypadku zamówień na roboty budowlane jest całkowita wartość obiektu budowlanego.
"Obiektem budowlanym" jest wynik całości robót w zakresie budownictwa lub inżynierii lądowej i wodnej, które w zamierzeniu mają spełniać samoistnie funkcję gospodarczą i techniczną.
W szczególności, jeżeli dostawa, roboty lub usługa są podzielone na kilka części, wartość każdej z tych części jest brana pod uwagę przy obliczaniu wartości, o której mowa w ust. 1.
Jeżeli łączna wartość części jest nie mniejsza niż wartość określona w ust. 1, ustęp ten ma zastosowanie do wszystkich części.
Jednakże w przypadku zamówień na roboty budowlane podmioty zamawiające mogą odstąpić od stosowania ust. 1 w odniesieniu do części, których szacunkowa wartość, bez podatku VAT, jest mniejsza niż 1000000 ecu, pod warunkiem że łączna wartość szacunkowa tych części nie przekracza 20 % łącznej wartości wszystkich części.
11.
Stosując ust. 1, podmioty zamawiające uwzględniają w ramach wartości szacunkowej zamówień na roboty wartość wszelkich dostaw lub usług niezbędnych dla wykonania zamówienia, które zostały przez nie udostępnione wykonawcy.
12.
Wartość dostaw lub usług, które nie są niezbędne dla wykonania danego zamówienia na roboty budowlane, nie może być dodawana do wartości zamówienia na roboty budowlane, jeżeli prowadziłoby to do uniknięcia zastosowania niniejszej dyrektywy do zamawiania tych dostaw i usług.
13.
Podmioty zamawiające nie mogą obchodzić postanowień niniejszej dyrektywy poprzez dzielenie zamówień na części lub używanie specjalnych metod obliczania wartości zamówień.
TYTUŁ II
Dwustopniowe stosowanie
Artykuł 15
Zamówienia na dostawy i roboty budowlane oraz zamówienia, których przedmiotem są usługi wymienione w załączniku XVI A, są udzielane zgodnie z przepisami tytułów III, IV i V.
Artykuł 16
Zamówienia, których przedmiotem są usługi wymienione w załączniku XVI B, udzielane są zgodnie z art. 18 i 24.
Artykuł 17
Zamówienia, których przedmiotem są usługi wymienione zarówno w załączniku XVI A, jak i w załączniku XVI B, są udzielane zgodnie z przepisami tytułów III, IV i V, jeżeli wartość usług wymienionych w załączniku XVI A jest większa niż wartość usług wymienionych w załączniku XVI B. Tam gdzie nie ma to miejsca, są one udzielane zgodnie z art. 18 i 24.
TYTUŁ III
Specyfikacje techniczne i normy
Artykuł 18
1.
Podmioty zamawiające zamieszczają specyfikacje techniczne w ogólnej dokumentacji lub w dokumentacji dołączonej do każdego z zamówień.
2.
Specyfikacje techniczne określane są poprzez odwołanie się do specyfikacji europejskich, o ile takie istnieją.
3.
W przypadku braku specyfikacji europejskich specyfikacje techniczne powinny być, tak dalece jak to możliwe, określane poprzez odwołanie się do innych norm używanych we Wspólnocie.
4.
Podmioty zamawiające określają inne tego rodzaju wymogi, które są konieczne dla uzupełnienia specyfikacji europejskich lub innych norm.
Czyniąc to, wybierają specyfikacje, które wskazują raczej na wymogi dotyczące funkcjonalności, niż stanowią wzór lub charakterystykę opisową, chyba że podmiot zamawiający ma obiektywne podstawy, by uważać, iż takie specyfikacje są nieodpowiednie ze względu na cel zamówienia.
5.
Specyfikacje techniczne, które wskazują na towary szczególnej produkcji lub pochodzące ze szczególnego źródła lub wytworzone w określony sposób i które w rezultacie faworyzowałyby lub eliminowałyby pewne przedsiębiorstwa, nie mogą być wykorzystywane, chyba że są niezbędne ze względu na przedmiot zamówienia.
W szczególności zakazane jest wskazywanie znaków towarowych, patentów, typów, jak również szczególnego pochodzenia lub produkcji. Wskazanie z towarzyszeniem wyrazów: "lub równoważne" jest jednak dopuszczalne, jeżeli przedmiot zamówienia nie może być w inny sposób opisany za pomocą wystarczająco dokładnych i powszechnie zrozumiałych określeń.
6.
Podmioty zamawiające mogą odstąpić od stosowania ust. 2, jeżeli:
a) technicznie niemożliwe jest należyte ustalenie, że produkt jest zgodny ze specyfikacjami europejskimi;
b) zastosowanie ust. 2 utrudniałoby stosowanie dyrektywy Rady 86/361/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wstępnego etapu wzajemnego uznawania homologacji końcowych urządzeń telekomunikacyjnych [14] lub decyzji Rady 87/95/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji [15];
c) w związku z dostosowaniem istniejącej praktyki do specyfikacji europejskich wykorzystanie tych specyfikacji zobowiązywałoby podmiot zamawiający do nabywania produktów niekompatybilnych z urządzeniami już używanymi lub powodowałoby nieproporcjonalnie duże koszty lub trudności techniczne.
Podmioty zamawiające, które korzystają z tego wyłączenia, mogą to czynić tylko w ramach wyraźnie określonej i opisanej strategii, przewidującej przestawienie się, w określonym czasie, na europejskie specyfikacje;
d) specyfikacja europejska jest nieodpowiednia dla danego zastosowania lub nie uwzględnia postępu technicznego, który nastąpił od chwili jej przyjęcia.
Podmioty zamawiające, które korzystają z tego wyłączenia, są zobowiązane powiadomić odpowiedni organ normalizacyjny lub jakikolwiek inny organ uprawniony do wnoszenia zmian do specyfikacji europejskich o przyczynach, dla których uważają, iż specyfikacja europejska nie jest odpowiednia, i wnoszą o jej zmianę;
e) dany projekt jest rzeczywiście innowacyjny i stosowanie specyfikacji europejskich nie byłoby właściwe.
7. Ogłoszenia, opublikowane zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a) lub art. 21 ust. 2 lit. a), informują o korzystaniu z wszelkich wyłączeń, o których mowa w ust. 6.
8.
Niniejszy artykuł nie narusza obowiązkowych zasad technicznych w zakresie, w jakim są one zgodne z prawem wspólnotowym.
Artykuł 19
1.
Podmioty zamawiające udostępniają dostawcom, wykonawcom lub usługodawcom, zainteresowanym uzyskaniem danego zamówienia, na ich wniosek, specyfikacje techniczne, na które zazwyczaj powołują się w swych zamówieniach na dostawy, roboty lub usługi, lub specyfikacje techniczne, które zamierzają zastosować w zamówieniach, o których mowa w okresowych ogłoszeniach informacyjnych w rozumieniu art. 22.
2.
Jeżeli specyfikacje techniczne oparte są na dokumentach dostępnych dla zainteresowanych dostawców, wykonawców lub usługodawców, wystarczające jest powołanie się na te dokumenty.
TYTUŁ IV
Procedury udzielania zamówień
Artykuł 20
1.
Podmioty zamawiające mogą wybrać którąkolwiek z procedur, o których mowa w art. 1 ust. 7, pod warunkiem że zgodnie z art. 21 zaprosili do ubiegania się o zamówienie, z uwzględnieniem przepisów ust. 2.
2.
Podmioty zamawiające mogą skorzystać z danej procedury bez uprzedniego zaproszenia do ubiegania się o zamówienie:
a) jeżeli w toku procedury z uprzednim zaproszeniem do ubiegania się o zamówienie nie wpłynęły oferty lub wpłynęły jedynie oferty nieprawidłowe, o ile początkowe warunki zamówienia nie zostały w sposób istotny zmienione;
b) jeżeli zamówienie ma na celu wyłącznie badania, eksperyment, studia lub prace rozwojowe i nie ma na celu zapewnienia zysku lub odzyskania kosztów badań i jeżeli udzielenie takiego zamówienia nie naruszy w przyszłości swobody konkurencji przy udzielaniu następnych zamówień, które będą miały takie cele;
c) jeżeli z przyczyn technicznych, artystycznych lub związanych z ochroną praw wyłącznych zamówienie może zostać wykonane tylko przez określonego dostawcę, wykonawcę lub usługodawcę;
d) jeżeli w sytuacji niezbędnej konieczności, ze względu na wyjątkowo pilny charakter sprawy związany z wydarzeniami, których podmioty zamawiające nie mogły przewidzieć, nie mogą być przestrzegane terminy przewidziane dla procedury otwartej lub ograniczonej;
e) w przypadku dodatkowych dostaw, dokonywanych przez pierwotnego dostawcę, których celem jest częściowe zastąpienie produktów lub urządzeń bieżącego użytku, rozszerzenie dostawy lub rozbudowa istniejących urządzeń, o ile zmiana dostawcy zmuszałaby podmiot zamawiający do nabywania materiałów o innych parametrach technicznych, co powodowałoby niekompatybilność lub nieproporcjonalnie duże trudności techniczne w użytkowaniu i utrzymaniu;
f) w przypadku dodatkowych robót budowlanych bądź usług niewłączonych do rozważanego uprzednio projektu ani nieobjętych udzielonym uprzednio zamówieniem, których wykonanie, z powodu nieprzewidzianych okoliczności, stało się jednak konieczne dla wykonania zamówienia, o ile zamówienie zostanie udzielone wykonawcy lub usługodawcy, który wykonuje pierwotne zamówienie:
- jeżeli dodatkowych robót lub usług nie można oddzielić od głównego zamówienia z przyczyn technicznych lub gospodarczych, bez poważnych trudności dla podmiotu zamawiającego,
- lub jeżeli dodatkowe roboty lub usługi można by wprawdzie oddzielić od wykonania głównego zamówienia, jednakże są one niezbędnie konieczne dla jego wykonania;
g) w przypadku nowych robót budowlanych, polegających na powtórzeniu podobnych prac powierzonych wykonawcy, któremu ten sam podmiot zamawiający udzielił uprzednio zamówienia, pod warunkiem że takie roboty są zgodne z podstawowym projektem, na który udzielono uprzedniego zamówienia poprzedzonego zaproszeniem do ubiegania się o zamówienie.
O możliwości zastosowania tej procedury należy zawiadomić niezwłocznie po ogłoszeniu przetargu na pierwotny projekt, a całkowity szacunkowy koszt robót uzupełniających winien być uwzględniony przez podmiot zamawiający przy stosowaniu przepisów art. 14;
h) w przypadku dostaw, co do których wystosowano zapytanie o cenę i które są nabywane na giełdzie;
i) w przypadku zamówień, które mają być udzielone na podstawie umowy ramowej, jeżeli spełniony jest warunek, o którym mowa w art. 5 ust. 2;
j) w przypadku zakupów okazyjnych, jeżeli możliwe jest zamówienie dostaw, korzystając ze szczególnie korzystnych okoliczności dostępnych przez bardzo krótki okres, po cenie znacząco niższej od zwykłych cen rynkowych;
k) w przypadku zakupu towarów na szczególnie korzystnych warunkach od dostawcy ostatecznie likwidującego swą działalność gospodarczą lub od beneficjentów, lub likwidatorów upadłego, lub w wyniku układu z wierzycielami, lub podobnej procedury zgodnie z krajowymi ustawami lub aktami wykonawczymi;
l) jeżeli dane zamówienie na usługi stanowi część czynności wynikających z konkursu na projekt, zorganizowanego zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, i musi być udzielone zwycięzcy lub jednemu ze zwycięzców tego konkursu zgodnie z odpowiednimi zasadami.
W tym drugim przypadku do udziału w negocjacjach zaprasza się wszystkich zwycięzców.
Artykuł 21
1.
W przypadku zamówień na dostawy, roboty lub usługi zaproszenie do ubiegania się o zamówienie może być dokonane:
a) w formie ogłoszenia sporządzonego zgodnie z załącznikami XII A, B i C; lub
b) w formie okresowego ogłoszenia informacyjnego, sporządzonego zgodnie z załącznikiem XIV; lub
c) w formie ogłoszenia o istnieniu systemu kwalifikacji, sporządzonego zgodnie z załącznikiem XIII.
2.
Jeżeli zaproszenie do ubiegania się o zamówienie jest dokonane w postaci okresowego ogłoszenia informacyjnego:
a) ogłoszenie musi informować szczegółowo o dostawach, robotach lub usługach będących przedmiotem zamówienia, które ma być udzielone;
b) ogłoszenie musi informować, iż zamówienie zostanie udzielone w drodze procedury ograniczonej lub negocjacyjnej, bez kolejnej publikacji ogłoszenia zawierającego zaproszenie do ubiegania się o zamówienie, oraz zapraszać zainteresowane przedsiębiorstwa do wyrażenia swego zainteresowania w formie pisemnej;
c) podmiot zamawiający zaprasza wszystkich kandydatów do potwierdzenia ich zainteresowania na podstawie szczegółowej informacji o danym zamówieniu przed rozpoczęciem wyboru oferentów lub uczestników negocjacji.
3.
Jeżeli zaproszenie do ubiegania się o zamówienie jest dokonywane w formie ogłoszenia o istnieniu systemu kwalifikacji, oferenci w procedurze ograniczonej lub uczestnicy w procedurze negocjacyjnej są wybierani spośród kandydatów zakwalifikowanych zgodnie z takim systemem.
4.
W przypadku konkursu na projekt zaproszenie do ubiegania się o zamówienie jest dokonywane w formie ogłoszenia sporządzonego zgodnie z załącznikiem XVII.
5.
Ogłoszenia, o których mowa w niniejszym artykule, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 22
1.
Podmioty zamawiające podają do wiadomości, przynajmniej raz w roku, w formie okresowego ogłoszenia informacyjnego:
a) w przypadku zamówień na dostawy — całkowitą wielkość zamówień dla każdej grupy produktów, których całkowita wartość szacunkowa, przy uwzględnieniu przepisów art. 14, jest równa lub większa od 750000 ecu, a których zamierzają udzielić w okresie najbliższych dwunastu miesięcy;
b) w przypadku zamówień na roboty budowlane — zasadnicze cechy zamówień na roboty budowlane, których podmioty zamawiające zamierzają udzielić, a których szacunkowa wartość jest nie mniejsza od wartości progowej, przewidzianej w art. 14 ust. 1;
c) w przypadku zamówień na usługi — szacunkową całkowitą wartość zamówień na usługi w każdej kategorii usług wymienionych w załączniku XVI A, których zamierzają udzielić w ciągu najbliższych dwunastu miesięcy, a których szacunkowa wartość, przy uwzględnieniu przepisów art. 14, jest równa lub większa od 750000 ecu.
2.
Ogłoszenie jest sporządzane zgodnie z załącznikiem XIV i publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3. Jeżeli ogłoszenie jest stosowane jako forma zaproszenia do ubiegania się o zamówienie w rozumieniu art. 21 ust. 1 lit. b), musi być opublikowane nie wcześniej niż na dwanaście miesięcy przed datą wysłania zaproszeń, o których mowa w art. 21 ust. 2 lit. c). Ponadto podmiot zamawiający zobowiązany jest przestrzegać ostatecznych terminów, określonych w art. 26 ust. 2.
4.
Podmioty zamawiające mogą w szczególności publikować okresowe ogłoszenia informacyjne dotyczące głównych projektów bez powtarzania informacji uprzednio uwzględnionych w okresowym ogłoszeniu informacyjnym, pod warunkiem że stwierdza się wyraźnie, iż takie ogłoszenia są ogłoszeniami uzupełniającymi.
Artykuł 23
1.
Niniejszy artykuł ma zastosowanie do konkursów na projekty, organizowanych jako część procedury prowadzącej do udzielenia zamówienia na usługi o wartości szacunkowej, bez podatku VAT, nie mniejszej niż wartość, o której mowa w art. 14 ust. 1.
2. Artykuł niniejszy ma zastosowanie do wszelkich konkursów na projekty, w których całkowita wartość nagród konkursowych i wynagrodzeń dla uczestników jest nie mniejsza niż 400000 ecu dla konkursów na projekty organizowanych przez podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. a), b) oraz c), oraz 600000 ecu dla konkursów na projekty organizowanych przez podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. d).
3.
Zasady organizacji konkursów na projekty są zgodne z wymogami niniejszego artykułu i udostępnione zainteresowanym wzięciem udziału w konkursie.
4.
Możliwość udziału uczestników w konkursach na projekty nie może być ograniczona:
- do terytorium lub części terytorium Państwa Członkowskiego,
- poprzez wymóg, stosownie do prawa Państwa Członkowskiego, w którym konkurs na projekt jest organizowany, by uczestnicy posiadali status osoby fizycznej albo prawnej.
5.
Jeżeli udział w konkursie na projekt ma być ograniczony do określonej liczby uczestników, podmioty zamawiające określają jednoznaczne i niedyskryminacyjne kryteria wyboru.
W każdym przypadku liczba kandydatów zaproszonych do uczestnictwa jest wystarczająca dla zapewnienia rzeczywistej konkurencji.
6.
Komisja konkursowa składa się wyłącznie z osób niepowiązanych z uczestnikami konkursu na projekt.
Jeżeli od uczestników konkursu na projekt wymagane są szczególne kwalifikacje zawodowe, co najmniej jedna trzecia część członków Komisji musi posiadać te same lub równoważne kwalifikacje.
7. Komisja konkursowa jest niezawisła w swych decyzjach i opiniach podejmowanych na podstawie anonimowych prezentacji projektów, wyłącznie w oparciu o kryteria wskazane w ogłoszeniu przewidzianym w załączniku XVII.
Artykuł 24
1.
Podmioty zamawiające, które udzieliły zamówienia lub zorganizowały konkurs na projekt, powiadamiają Komisję, w terminie dwóch miesięcy od udzielenia zamówienia, zgodnie z warunkami określonymi przez Komisję, na podstawie procedury określonej w art. 40, o wynikach przeprowadzonego postępowania, w drodze ogłoszenia sporządzonego zgodnie z załącznikiem XV lub XVIII.
2.
Informacje określone w sekcji I załącznika XV lub w załączniku XVIII są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
W związku z powyższym Komisja uwzględnia wszelkie wrażliwe kwestie o znaczeniu handlowym, na które podmioty zamawiające mogą zwrócić uwagę, przekazując takie informacje, zgodnie z pkt 6 i 9 załącznika XV.
3. Podmioty zamawiające, które udzielają zamówienia na usługi objęte kategorią 8 załącznika XVI A, do których ma zastosowanie art. 20 ust. 2 lit. b), są zobowiązane zaznaczyć, w odniesieniu do pkt 3 załącznika XV, jedynie zasadnicze elementy w rozumieniu załącznika XVI. Podmioty zamawiające, które udzielają zamówienia na usługi objęte kategorią 8 załącznika XVI A, do których nie ma zastosowanie art. 20 ust. 2 lit. b), mogą, z uwagi na poufność informacji handlowych, ograniczyć informacje przewidziane w pkt 3 załącznika XV. Muszą one jednak zapewnić, że wszelkie informacje opublikowane w tym punkcie są nie mniej szczegółowe niż informacje zawarte w ogłoszeniu zawierającym zaproszenie do ubiegania się o zamówienie, opublikowanym zgodnie z art. 20 ust. 1, lub jeżeli wykorzystywany jest system kwalifikacji, nie mniej szczegółowe niż kategoria, o której mowa w art. 30 ust. 7. W przypadku wymienionym w załączniku XVI B podmiot zamawiający jest zobowiązany wskazać w ogłoszeniu, czy zgadza się na ich publikację.
4.
Informacje przewidziane w sekcji II załącznika XV mogą być publikowane tylko w formie zbiorczej, dla celów statystycznych.
Artykuł 25
1.
Podmioty zamawiające muszą być w stanie dostarczyć dowody potwierdzające daty wysłania ogłoszeń, o których mowa w art. 20-24.
2.
Ogłoszenia publikuje się w całości w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w bazie danych TED w językach, w jakich zostały sporządzone.
Streszczenie ważniejszych elementów wszystkich ogłoszeń publikuje się w językach urzędowych Wspólnoty, przy czym autentyczny jest jedynie tekst w języku oryginału.
3.
Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich publikuje ogłoszenia w terminie nie dłuższym niż 12 dni od daty ich wysłania.
W wyjątkowych przypadkach, na wniosek podmiotu zamawiającego, jest zobowiązany opublikować ogłoszenie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 lit. a), w terminie pięciu dni, pod warunkiem iż zostało ono przesłane do Urzędu za pomocą poczty elektronicznej, teleksu lub telefaksu.
W każdym numerze Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich zawierającym jedno albo więcej ogłoszeń, przedstawia się wzór lub wzory, według których sporządza się ogłoszenia.
4.
Koszty publikacji ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ponoszą Wspólnoty.
5.
Ogłoszenie o konkursie na projekt lub zamówieniu publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, zgodnie z art. 21 ust. 1 lub 4, nie może być opublikowane w jakikolwiek inny sposób przed datą wysłania jego tekstu do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich.
Ogłoszenie może zawierać jedynie informacje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 26
1.
W procedurach otwartych ustalony przez podmioty zamawiające termin składania ofert nie może być krótszy niż 52 dni od daty wysłania ogłoszenia.
Termin ten może zostać skrócony do 36 dni, jeżeli podmioty zamawiające opublikowały ogłoszenie zgodnie z art. 22 ust. 1.
2.
W procedurach ograniczonych i negocjacyjnych, z uprzednim zaproszeniem do ubiegania się o zamówienie, obowiązują następujące zasady:
a) termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, w odpowiedzi na ogłoszenie opublikowane zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a) lub w odpowiedzi na zaproszenie podmiotu zamawiającego, zgodnie z art. 21 ust. 2 lit. c), co do zasady nie może być krótszy niż pięć tygodni od daty wysłania ogłoszenia lub zaproszenia, a w żadnym razie nie może być krótszy niż termin na publikację określony w art. 25 ust. 3, plus dziesięć dni;
b) termin składania ofert może zostać ustalony za porozumieniem podmiotu zamawiającego i wybranych kandydatów, pod warunkiem że wszyscy kandydaci mają tyle samo czasu na przygotowanie i złożenie ofert;
c) jeżeli nie jest możliwe uzyskanie porozumienia co do terminu składania ofert, podmiot zamawiający ustala termin, który co do zasady nie może być krótszy niż trzy tygodnie, a w każdym razie nie krótszy niż dziesięć dni od daty zaproszenia do składania ofert; ustalony termin winien być wystarczający, aby uwzględnić, w szczególności, czynniki, o których mowa w art. 28 ust. 3.
Artykuł 27
W dokumentacji zamówienia podmiot zamawiający może wezwać oferentów do wskazania w swej ofercie tej części zamówienia, której wykonanie zamierzają oni powierzyć osobom trzecim.
Wskazanie takie nie wpływa na odpowiedzialność głównego wykonawcy.
Artykuł 28
1.
Dokumentacja zamówienia i dokumenty dodatkowe muszą być wysłane przez podmioty zamawiające dostawcom, wykonawcom i usługodawcom w terminie sześciu dni od dnia otrzymania wniosku, jeżeli wniosek taki wpłynął w odpowiednim czasie.
2.
Zażądane w odpowiednim czasie dodatkowe informacje, związane z dokumentacją zamówienia, są udzielane przez podmioty zamawiające nie później niż na sześć dni przed ustalonym terminem składania ofert.
3.
Jeżeli sporządzenie ofert wymaga badania obszernej dokumentacji, na przykład obszernych specyfikacji technicznych, wizyty na miejscu lub badania na miejscu dokumentów dodatkowych, bierze się to pod uwagę przy ustalaniu terminów.
4.
Podmioty zamawiające równocześnie zapraszają w formie pisemnej wybranych kandydatów.
Do zaproszenia należy dołączyć dokumentację zamówienia i dokumenty dodatkowe.
Zaproszenie takie zawiera co najmniej:
a) adres, na który można kierować wnioski o dodatkowe dokumenty, ostateczny termin zgłaszania takich wniosków, wysokość opłaty, jaką trzeba uiścić za takie dokumenty, oraz warunki jej uiszczenia;
b) termin składania ofert, adres, na który muszą być przesłane, oraz język albo języki, w jakich muszą być sporządzone;
c) wskazanie wszelkich opublikowanych ogłoszeń o zamówieniu;
d) określenie wszelkich dokumentów, jakie muszą być załączone;
e) kryteria udzielenia zamówienia, jeżeli nie są zawarte w ogłoszeniu;
f) wszelkie inne specjalne warunki uczestnictwa w postępowaniu.
5. Wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i zaproszenia do składania ofert muszą być przekazywane za pomocą najszybszego dostępnego środka porozumiewania się. Jeżeli wnioski w sprawie uczestnictwa są przekazywane za pomocą telegramu, teleksu, telefaksu, telefonu lub elektronicznie, muszą być potwierdzone pismem wysłanym przed upływem terminu przewidzianego w art. 26 ust. 1 lub terminu ustalonego przez podmiot zamawiający zgodnie z art. 26 ust. 2.
Artykuł 29
1.
Podmiot zamawiający może wskazać w dokumentacji zamówienia organ lub organy lub może zostać zobowiązany przez Państwo Członkowskie do wskazania organu lub organów, które udzielą oferentom informacji o wymogach w zakresie ochrony oraz warunków zatrudnienia, które obowiązują w tym Państwie Członkowskim, regionie lub miejscowości, w której roboty budowlane lub usługi mają być wykonane lub świadczone i które znajdują zastosowanie w ramach wykonywania robót budowlanych lub świadczenia usług na miejscu podczas realizacji zamówienia.
2.
Podmiot zamawiający, który dostarcza informacji wymienionych w ust. 1, zobowiązany jest zażądać od oferentów lub uczestników postępowania o udzielenie zamówienia złożenia oświadczenia, że przygotowując swoje oferty, uwzględnili wymogi w zakresie ochrony oraz warunków zatrudnienia, obowiązujące w miejscu, w którym roboty budowlane lub usługi mają być wykonywane lub świadczone.
Nie narusza to przepisu art. 34 ust. 5, dotyczącego rozpatrywania nienormalnie niskich ofert.
TYTUŁ V
Kwalifikacja, wybór i udzielanie zamówień
Artykuł 30
1.
Podmioty zamawiające mogą, według swojego uznania, ustanowić i stosować systemy kwalifikacji dostawców, wykonawców lub usługodawców.
2.
Taki system, który może obejmować wiele etapów kwalifikacji, powinien być oparty na obiektywnych kryteriach i zasadach ustalonych przez podmiot zamawiający.
Tam, gdzie jest to stosowne, podmiot zamawiający jest zobowiązany stosować jako punkt odniesienia normy europejskie.
Kryteria i reguły mogą być aktualizowane, jeśli to konieczne.
3.
Kryteria i zasady kwalifikacji udostępniane są, na ich wniosek, dostawcom, wykonawcom lub usługodawcom.
Zainteresowani dostawcy, wykonawcy i usługodawcy są powiadamiani o ich aktualizacji.
Jeżeli podmiot zamawiający uważa, że system kwalifikacji pewnych jednostek lub podmiotów trzecich odpowiada jego potrzebom, powiadamia zainteresowanych dostawców, wykonawców lub usługodawców o nazwach tych jednostek lub podmiotów trzecich.
4.
Podmioty zamawiające powiadamiają składających wnioski o swojej decyzji dotyczącej kwalifikacji w rozsądnym terminie.
Jeżeli proces podejmowania decyzji trwa dłużej niż sześć miesięcy od momentu złożenia wniosku, podmiot zamawiający powiadamia składającego wniosek w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku o przyczynach usprawiedliwiających dłuższy okres oraz o dacie przyjęcia lub odrzucenia wniosku.
5.
Podejmując decyzję w sprawie kwalifikacji lub aktualizując kryteria i reguły, podmiot zamawiający nie może:
- wymagać od niektórych dostawców, wykonawców lub usługodawców spełnienia warunków o charakterze administracyjnym, technicznym lub finansowym, których spełnienia nie wymaga od innych,
- wymagać testów lub dowodów, które powielają dostępne już obiektywne dowody.
6.
Podmioty ubiegające się, które nie zostały zakwalifikowane, są powiadamiane o tej decyzji i o przyczynie ich niezakwalifikowania.
Przyczyna ta musi być związana z kryteriami kwalifikacji, o których mowa w ust. 2.
7.
Prowadzony jest pisemny rejestr zakwalifikowanych dostawców, wykonawców lub usługodawców, jeśli to możliwe — w podziale zgodnym z kategoriami odpowiadającymi typom zamówień, których dotyczy kwalifikacja.
8.
Podmioty zamawiające mogą przerwać proces kwalifikacji dostawcy, wykonawcy lub usługodawcy tylko z przyczyn opartych na kryteriach, o których mowa w ust. 2.
Dostawca, wykonawca lub usługodawca powinien zostać uprzednio powiadomiony na piśmie o zamiarze przerwania procesu kwalifikacji oraz o jego przyczynie lub przyczynach.
9.
System kwalifikacji podlega publikacji w ogłoszeniu sporządzonym zgodnie z załącznikiem XIII i opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, określającym cel systemu kwalifikacji oraz sposób dostępu do zasad rządzących jego stosowaniem.
Jeżeli system obowiązuje przez dłużej niż trzy lata, ogłoszenie publikowane jest corocznie.
Jeżeli okres obowiązywania systemu jest krótszy, wystarczające jest ogłoszenie początkowe.
Artykuł 31
1.
Podmioty zamawiające dokonujące wyboru kandydatów, którzy będą składać oferty w procedurze ograniczonej lub negocjacyjnej, są zobowiązane dokonywać tego zgodnie z obiektywnymi kryteriami i zasadami, które są udostępniane zainteresowanym dostawcom, wykonawcom lub usługodawcom.
2.
Stosowane kryteria mogą obejmować wyłącznie kryteria wymienione w art. 23 dyrektywy 71/305/EWG i art. 20 dyrektywy 77/62/EWG.
3.
Podstawą stosowania tego typu kryteriów może być obiektywna potrzeba podmiotu zamawiającego zmniejszenia liczby kandydatów, która zapewni równowagę pomiędzy szczególnymi cechami danej procedury udzielania zamówienia a środkami niezbędnymi do jej przeprowadzenia.
Liczba wybranych kandydatów musi jednak zapewniać rzeczywistą konkurencję.
Artykuł 32
Jeżeli podmioty zamawiające wymagają przedstawienia świadectw, wystawionych przez niezależne organy, potwierdzających spełnianie przez usługodawcę pewnych wymogów w zakresie gwarancji jakościowych, powołują się na systemy gwarancji jakościowych oparte na odpowiednich seriach EN 29000 norm europejskich, potwierdzone przez organy spełniające serie EN 45000 norm europejskich.
Podmioty zamawiające są zobowiązane uznawać równoważne świadectwo wydane przez organy ustanowione w innych Państwach Członkowskich.
Są zobowiązani przyjmować także inne dowody równoważnych środków gwarancji jakościowej od usługodawców, którzy nie mają dostępu do takich świadectw ani też możliwości uzyskania ich w odpowiednim czasie.
Artykuł 33
1.
Grupy dostawców, wykonawców lub usługodawców są dopuszczone do składania ofert lub negocjacji.
Od takich grup nie można wymagać przybrania szczególnej formy prawnej w celu złożenia oferty lub wzięcia udziału w negocjacjach, jednakże można tego wymagać od takiej grupy przy udzielaniu jej zamówienia, jeżeli jest to niezbędne dla właściwego wykonania zamówienia.
2.
Kandydaci lub oferenci, którzy zgodnie z przepisami prawa Państwa Członkowskiego, w którym mają swoją siedzibę, są uprawnieni do świadczenia danych usług, nie mogą zostać odrzuceni jedynie z tego powodu, iż prawo Państwa Członkowskiego, w którym zamówienie zostaje udzielane, wymaga, by byli oni albo osobami fizycznymi, albo prawnymi.
3.
Można jednakże wymagać od osób prawnych, aby podały w ofercie lub wniosku o dopuszczenie do udziału nazwiska i odpowiednie kwalifikacje zawodowe personelu, który będzie odpowiedzialny za wykonanie danej usługi.
Artykuł 34
1.
Bez uszczerbku dla krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących opłat za pewne usługi kryteriami, według których podmiot zamawiający udziela zamówienia, są:
a) jeżeli zamówienia udziela się na podstawie oferty najbardziej korzystnej ekonomicznie, rozmaite kryteria związane z danym zamówieniem, takie jak: data dostawy towaru lub wykonania usługi, koszty użytkowania, opłacalność, jakość, cechy estetyczne i funkcjonalne, rozwiązanie techniczne, serwis, zobowiązania związane z dostarczaniem części zamiennych, bezpieczeństwo dostaw i cena; lub
b) wyłącznie najniższa cena.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. a), podmiot zamawiający jest zobowiązany powiadomić w dokumentacji zamówienia lub w ogłoszeniu o zamówieniu o wszystkich kryteriach, jakie zamierza stosować, w miarę możliwości w kolejności przyznanego im znaczenia.
3.
W przypadku zamówień, które mają być udzielane na podstawie kryterium oferty najbardziej korzystnej ekonomicznie, podmioty zamawiające mogą uwzględnić warianty przedstawione przez oferenta, jeżeli odpowiadają one minimalnym wymogom podmiotu zamawiającego.
Podmioty zamawiające zobowiązane są określić w dokumentacji zamówienia minimalne wymogi, którym muszą odpowiadać warianty, oraz szczegółowo określić, w jaki sposób mogą być one przedstawione.
Jeśli warianty nie są dozwolone, podmioty te informują o tym w dokumentacji przetargowej.
4.
Podmioty zamawiające nie mogą odrzucić przedłożonego wariantu wyłącznie z powodu sporządzenia go w oparciu o specyfikacje techniczne, określone przez wskazanie specyfikacji europejskich lub krajowych specyfikacji technicznych zgodnych z podstawowymi wymaganiami w rozumieniu dyrektywy 89/106/EWG.
5.
Jeżeli w przypadku konkretnego zamówienia oferty wydają się nienormalnie niskie w stosunku do świadczenia, podmiot zamawiający przed odrzuceniem tych ofert zwraca się na piśmie o podanie szczegółów dotyczących tych elementów ofert, które uważa za istotne, oraz o zweryfikowanie ich z uwzględnieniem otrzymanych wyjaśnień.
Podmiot zamawiający może ustalić rozsądny termin na udzielenie odpowiedzi.
Podmiot zamawiający może uwzględnić wyjaśnienia dotyczące ekonomiczności metody budowlanej lub produkcyjnej, wybranych rozwiązań technicznych, wyjątkowo sprzyjających warunków, którymi dysponuje oferent przy wykonywaniu zamówienia, lub też oryginalności produktu lub prac proponowanych przez oferenta.
Podmiot zamawiający może odrzucić oferty nienormalnie niskie wynikające ze wsparcia otrzymywanego ze strony państwa tylko wtedy, jeżeli przeprowadzi konsultacje z oferentem, a ten nie jest w stanie wykazać, iż o danym wsparciu Komisja została powiadomiona zgodnie z art. 93 ust. 3 Traktatu EWG, lub też zyskało ono aprobatę Komisji.
Podmiot zamawiający, który odrzucił ofertę w wymienionych okolicznościach, informuje o tym Komisję.
Artykuł 35
1.
Przepis art. 27 ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli Państwo Członkowskie udziela zamówienia na podstawie innych kryteriów, mieszczących się w regułach obowiązujących w momencie przyjmowania niniejszej dyrektywy, których celem byłoby preferowanie pewnych oferentów, pod warunkiem że przywołane reguły są zgodne z Traktatem EWG.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 niniejsza dyrektywa nie zabrania do dnia 31 grudnia 1992 r. stosowania istniejących przepisów poszczególnych państw o udzielaniu zamówień na dostawy lub roboty budowlane, których celem jest zmniejszenie różnic pomiędzy regionami oraz sprzyjanie tworzeniu miejsc pracy w regionach wolniej się rozwijających lub w podupadających regionach przemysłowych, o ile odpowiednie przepisy są zgodne z Traktatem EWG, a także z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.
Artykuł 36
1.
Niniejszy artykuł ma zastosowanie do ofert obejmujących produkty pochodzące z państw trzecich, z którymi Wspólnota nie zawarła wielostronnych lub dwustronnych umów zapewniających porównywalny i skuteczny dostęp przedsiębiorstw Wspólnoty do rynków tych państw.
Nie narusza to zobowiązań Wspólnoty lub jej Państw Członkowskich w stosunku do państw trzecich.
2.
Oferta dotycząca zamówienia na dostawy może zostać odrzucona, jeżeli udział produktów pochodzących z państw trzecich, określonych zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 802/68/EWG z 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej definicji pojęcia pochodzenia towarów [16], przekracza 50 % całkowitej wartości produktów objętych ofertą.
W rozumieniu niniejszego artykułu oprogramowanie wykorzystywane w wyposażeniu sieci telekomunikacyjnych uważa się za produkty.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 4, jeżeli co najmniej dwie oferty są równoważne w świetle kryteriów udzielania zamówienia, określonych w art. 34, należy preferować oferty, które nie mogą zostać odrzucone zgodnie z ust. 2.
Ceny tych ofert uważa się za równoważne w rozumieniu niniejszego artykułu, jeżeli różnice pomiędzy nimi nie przekraczają 3 %.
4.
Oferta nie jest jednak preferowana w stosunku do innych, zgodnie z ust. 3, jeżeli jej przyjęcie zobowiązywałoby podmiot zamawiający do nabycia materiałów różniących się od już wykorzystywanych, czego rezultatem byłyby techniczne trudności użytkowania czy utrzymania lub nieproporcjonalnie wysokie koszty.
5.
Stosując niniejszy artykuł, przy ustalaniu proporcji produktów pochodzących z państw trzecich, o których mowa w ust. 2, nie bierze się pod uwagę tych państw trzecich, na które decyzja Rady rozciągnęła korzyści płynące z przepisów niniejszej dyrektywy zgodnie z ust. 1.
6.
Komisja jest zobowiązana przedstawiać Radzie, po raz pierwszy w drugiej połowie 1991 r., coroczne sprawozdanie dotyczące postępu w wielostronnych bądź dwustronnych negocjacjach w sprawie dostępu przedsiębiorstw Wspólnoty do rynków państw trzecich w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, rezultatów osiągniętych dzięki takim negocjacjom i praktycznego wdrożenia wszelkich zawartych umów.
W związku ze zmieniającą się w tej dziedzinie sytuacją, Rada może na podstawie propozycji Komisji wprowadzić, większością kwalifikowaną, zmiany do przepisów niniejszego artykułu.
Artykuł 37
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich zasadniczych trudnościach prawnych i faktycznych napotykanych przez ich przedsiębiorstwa przy uzyskiwaniu zamówień na usługi w państwach trzecich.
2.
Komisja przedkłada Radzie, do 31 grudnia 1994 r., a następnie okresowo, sprawozdanie w sprawie otwierania dostępu do zamówień na usługi w państwach trzecich oraz w sprawie postępu w negocjacjach z tymi państwami, dotyczących tego zagadnienia, szczególnie w ramach Układu GATT.
3.
Jeżeli Komisja stwierdzi, czy to na podstawie sprawozdań, o których mowa w ust. 2, czy też na podstawie innych informacji, że w odniesieniu do udzielania zamówień na usługi państwo trzecie:
a) nie zapewnia przedsiębiorstwom Wspólnoty skutecznego dostępu, porównywalnego z dostępem zapewnionym przez Wspólnotę przedsiębiorstwom tego państwa;
b) nie traktuje przedsiębiorstw Wspólnoty na równi z przedsiębiorstwami krajowymi lub nie stwarza im równych możliwości konkurowania z przedsiębiorstwami krajowymi;
c) traktuje przedsiębiorstwa innych państw trzecich korzystniej niż przedsiębiorstwa Wspólnoty;
musi wystąpić do tego państwa trzeciego z propozycją naprawienia sytuacji.
4.
W sytuacjach, o których mowa w ust. 3, Komisja może w każdym momencie wnioskować, aby Rada zawiesiła lub ograniczyła udzielanie zamówień na usługi:
a) przedsiębiorstwom podlegającym prawu danego państwa trzeciego;
b) przedsiębiorstwom powiązanym z przedsiębiorstwami wymienionymi w lit. a), posiadającym zarejestrowane biura na terenie Wspólnoty, niepowiązanym jednak bezpośrednio i efektywnie z gospodarką Państwa Członkowskiego;
c) przedsiębiorstwom składającym oferty, których przedmiotem są usługi pochodzące z danego państwa trzeciego na czas określony w tej decyzji.
Rada podejmuje decyzję większością kwalifikowaną, tak szybko, jak to możliwe.
Komisja może wnosić o zastosowanie tych środków z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
5.
Artykuł niniejszy nie narusza zobowiązań Wspólnoty w stosunku do państw trzecich.
TYTUŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 38
1.
Wartości progowe, określone w art. 14, wyrażone w walutach krajowych, są weryfikowane co dwa lata z mocą obowiązywania od daty określonej w dyrektywie 77/62/EWG w zakresie wartości progowych dotyczących zamówień na dostawy i usługi oraz od daty określonej w dyrektywie 71/305/EWG w zakresie zamówień na roboty budowlane.
Obliczenie tych wartości następuje w oparciu o średnie dzienne kursy tych walut, określone w ecu w ciągu 24 miesięcy upływających ostatniego dnia sierpnia poprzedzającego ponowne obliczenie z mocą obowiązywania od 1 stycznia.
Sumy te są ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na początku listopada.
2.
Metoda obliczania przedstawiona w ust. 1 jest weryfikowana zgodnie z przepisami dyrektywy 77/62/EWG.
Artykuł 39
1.
Komitetem Doradczym wspierającym Komisję w zakresie zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające prowadzące działalność, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. d), jest Komitet Doradczy ds. Zamówień Telekomunikacyjnych.
Komitet składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich, a jego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
2.
Komisja konsultuje się z Komitetem w sprawach:
a) zmian w załączniku X;
b) ponownego ustalania wartości progowych wyrażonych w walutach krajowych;
c) reguł dotyczących zamówień udzielanych zgodnie z umowami międzynarodowymi;
d) kontroli stosowania niniejszej dyrektywy;
e) procedur opisanych w art. 40 ust. 2 dotyczących ogłoszeń i sprawozdań statystycznych.
Artykuł 40
1.
Zmiany w załącznikach I-X wprowadzane są zgodnie z procedurą określoną w ust. 4-8, z uwzględnieniem kryteriów wymienionych w art. 2.
2.
Warunki przedstawiania, wysyłki, tłumaczenia, przechowywania i rozpowszechniania ogłoszeń, o których mowa w art. 21, 22 i 24, oraz sprawozdań statystycznych, o których mowa w art. 42, celem ich uproszczenia, są ustalane zgodnie z procedurą określoną w ust. 4-8.
3.
Nomenklatura zawarta w załącznikach XVI A i XVI B oraz odwołania w ogłoszeniach do poszczególnych kategorii nomenklatury mogą zostać skorygowane zgodnie z procedurą określoną w ust. 4-8.
4.
Zmienione załączniki oraz warunki, o których mowa w ust. 1 i 2, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
5.
Komisja jest wspierana przez Komitet Doradczy ds. Zamówień Publicznych, a w przypadku dokonywania zmian w załączniku X przez Komitet Doradczy ds. Zamówień Telekomunikacyjnych, o którym mowa w art. 39 niniejszej dyrektywy.
6.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt decyzji, które mają zostać podjęte.
Komitet przedstawia swą opinię o tym projekcie, przyjętą, jeśli to konieczne, w drodze głosowania, w terminie określonym przez przewodniczącego, który bierze pod uwagę pilny charakter sprawy.
7.
Opinia jest włączona do protokołu. Każde Państwo Członkowskie może zażądać odnotowania w protokole swojego stanowiska.
8.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w najszerszym możliwym zakresie oraz informuje Komitet o zakresie, w jakim jego opinia została wzięta pod uwagę.
Artykuł 41
1.
Podmioty zamawiające przechowują odpowiednie informacje dotyczące każdego zamówienia, wystarczające do uzasadnienia w późniejszym okresie decyzji podjętych w związku z:
a) kwalifikowaniem i wyborem wykonawców, dostawców lub usługodawców oraz udzielaniem zamówienia;
b) korzystaniem z odstępstw od stosowania specyfikacji europejskich, zgodnie z art. 18 ust. 6;
c) korzystaniem z procedur bez uprzedniego zaproszenia do ubiegania się o zamówienie, zgodnie z art. 21 ust. 2;
d) niezastosowaniem tytułu III, IV i V, zgodnie z odstępstwami przewidzianymi w tytule I.
2.
Informacje są przechowywane co najmniej przez cztery lata od daty udzielenia zamówienia, tak aby podmiot zamawiający był w stanie w ciągu tego okresu przedstawić Komisji, na jej wniosek, niezbędne informacje.
Artykuł 42
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, zgodnie z ustaleniami przygotowanymi według procedur przewidzianych w art. 40 ust. 4-8, że Komisja otrzyma corocznie sprawozdanie statystyczne dotyczące całkowitej wartości zamówień udzielonych poniżej wartości progowych określonych w art. 14, które byłyby objęte niniejszą dyrektywą, gdyby ich wartość nie była niższa od tych wartości progowych, z rozbiciem na Państwa Członkowskie i kategorie działalności, do których odnoszą się załączniki I-X.
2.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 40, są czynione ustalenia, dla zapewnienia, że:
a) w celu uproszczenia procedur administracyjnych można pominąć zamówienia o niewielkiej wartości, pod warunkiem iż nie zagrozi to użyteczności statystyki;
b) poufny charakter dostarczonych informacji jest uwzględniany.
Artykuł 43
Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 77/62/EWG otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) zamówień udzielanych w dziedzinach, o których mowa w art. 2, 7, 8 oraz 9 dyrektywy Rady 90/531/EWG z 17 września 1990 r. w sprawie procedur udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [17]. lub spełniających warunki określone w art. 6 ust. 2 tej dyrektywy;
b) zamówień udzielanych na dostawy, które zostały określone jako tajne lub których realizacji muszą towarzyszyć specjalne środki bezpieczeństwa, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi danego Państwa Członkowskiego, albo gdy wymaga tego ochrona podstawowych interesów bezpieczeństwa tego Państwa [18]."
Artykuł 44
Najpóźniej cztery lata od momentu zastosowania niniejszej dyrektywy Komisja, działając w ścisłej współpracy z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Publicznych, zbada sposób funkcjonowania niniejszej dyrektywy oraz dziedziny jej zastosowania i, jeżeli okaże się to niezbędne, przedstawi dalsze propozycje w zakresie jej dostosowania, wynikające w szczególności z postępu w zakresie otwierania zamówień i poziomu konkurencji.
W przypadku podmiotów prowadzących działalność, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. d), Komisja działa w ścisłej współpracy z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Telekomunikacyjnych.
Artykuł 45
1.
Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do wykonania przepisów niniejszej dyrektywy oraz zastosują je do dnia 1 lipca 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Królestwo Hiszpanii może postanowić, że zastosuje środki, o których mowa w ust. 1, dopiero od 1 stycznia 1997 r., a Republika Grecka i Republika Portugalska mogą postanowić, że zastosują środki, o których mowa w ust. 1, dopiero od 1 stycznia 1998 r.
3.
Dyrektywa 90/531/EWG przestaje obowiązywać z dniem zastosowania niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie; nie narusza to zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów określonych w art. 37 tej dyrektywy.
4.
Odniesienia do dyrektywy 90/531/EWG są interpretowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 46
Wspomniane środki, o których mowa w art. 45, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 47
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 48
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/41/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
uchylająca dyrektywę 87/22/EWG w sprawie zbliżania krajowych środków odnoszących się do wprowadzania do obrotu produktów leczniczych o wysokiej technologii, szczególnie produktów pochodzących z biotechnologii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH.
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy dyrektywy 87/22/EWG [4] zostały obecnie zastąpione przez przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r., ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [5] oraz przez dyrektywę Rady 88/182/EWG z dnia 22 marca 1988 r. zmieniającą dyrektywę 83/189/EWG ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [6];
dyrektywa 93/39/EWG [7] przewiduje kontynuację zarządzania zezwoleniami na wprowadzanie do obrotu, które zostały udzielone przez Państwa Członkowskie po wyrażeniu opinii przez Komitet ds. Produktów Leczniczych Chronionych Patentem, wydanej zgodnie z dyrektywą 87/22/EWG;
ponadto dyrektywa 93/40/EWG [8] przewiduje kontynuację zarządzania zezwoleniami na wprowadzanie do obrotu, które zostały udzielone przez Państwa Członkowskie po wyrażeniu opinii przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wydanej zgodnie z dyrektywą 87/22/EWG;
w związku z tym należy uchylić dyrektywę 87/22/EWG;
w interesie pewności prawnej powinien zostać wprowadzony przepis pozwalający na kontynuację rozpatrywania wniosków o wydanie zezwolenia na wprowadzanie do obrotu, które zostały przekazane Komitetowi ds. Produktów Leczniczych Chronionych Patentem lub Komitetowi ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych zgodnie z przepisami dyrektywy 87/22/EWG przed dniem 1 stycznia 1995 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r. dyrektywa 87/22/EWG zostaje niniejszym uchylona.
Artykuł 2
Wnioski o wydanie zezwoleń na wprowadzanie do obrotu, które zostały przekazane Komitetowi ds. Produktów Leczniczych Chronionych Patentem lub Komitetowi ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych przed dniem 1 stycznia 1995 r. zgodnie z art. 2 dyrektywy 87/22/EWG oraz w odniesieniu do których dany Komitet nie wydał swojej opinii do dnia 1 stycznia 1995 r., zostają rozpatrzone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2309/93.
Artykuł 3
Z dniem 1 stycznia 1995 r. Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/42/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
dotycząca wyrobów medycznych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć środki w ramach rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
zawartość i zakres przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w Państwach Członkowskich w odniesieniu do bezpieczeństwa, ochrony zdrowia i wydajności wyrobów medycznych są różne; procedury certyfikacji i kontroli dla takich wyrobów różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; takie rozbieżności tworzą bariery dla wymiany handlowej we Wspólnocie;
przepisy krajowe dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pacjentów, użytkowników i, gdzie stosowne, innych osób w odniesieniu do stosowania wyrobów medycznych powinny być zharmonizowane w celu zagwarantowania swobodnego przepływu takich wyrobów w ramach rynku wewnętrznego;
zharmonizowane przepisy muszą być traktowane odrębnie od środków przyjętych przez Państwa Członkowskie w dziedzinie zarządzania finansowaniem zdrowia publicznego i programów ubezpieczenia chorobowego odnoszącymi się bezpośrednio lub pośrednio do takich wyrobów; dlatego takie przepisy nie wpływają na zdolność Państw Członkowskich do wprowadzania wyżej wspomnianych środków pod warunkiem zgodności z prawem wspólnotowym;
wyroby medyczne powinny zapewniać pacjentom, użytkownikom i osobom trzecim wysoki poziom ochrony oraz osiągać skuteczność zakładaną przez wytwórcę; dlatego utrzymywanie lub poprawa poziomu ochrony osiągniętego w Państwach Członkowskich jest jednym z zasadniczych celów niniejszej dyrektywy;
niektóre wyroby medyczne są przeznaczone do podawania produktów leczniczych w rozumieniu dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych. [4]; w takich przypadkach wprowadzanie wyrobu medycznego do obrotu podlega, co do zasady, niniejszej dyrektywie, a wprowadzanie do obrotu produktu leczniczego podlega dyrektywie 65/65/EWG; jednakże jeśli taki wyrób jest wprowadzany do obrotu, w taki sposób, że wyrób i produkt leczniczy tworzą nierozerwalną całość, przeznaczoną do stosowania wyłącznie w danym połączeniu i która nie nadaje się do ponownego użycia, to ten jednostkowy produkt podlega dyrektywie 65/65/EWG; musi być przeprowadzone rozróżnienie między wyżej wspomnianymi wyrobami a wyrobami medycznymi zawierającymi między innymi substancje, które, używane oddzielnie, mogą być uznawane za substancje lecznicze w rozumieniu dyrektywy 65/65/EWG; w takich przypadkach, jeśli substancje włączone do wyrobów medycznych działają na ciało w sposób pomocniczy do działania wyrobu, to wprowadzanie takiego wyrobu do obrotu podlega niniejszej dyrektywie; w tym znaczeniu bezpieczeństwo, jakość i użyteczność substancji musi być zweryfikowana przez analogiczne zastosowanie odpowiednich metod określonych w dyrektywie Rady 75/318/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do norm i protokołów analitycznych, farmako-toksykologicznych i klinicznych w zakresie kontroli leków gotowych. [5];
wymogi zasadnicze, jak i pozostałe wymogi wymienione w załącznikach do niniejszej dyrektywy, zawierające jakiekolwiek odniesienie do "minimalizacji" lub "zmniejszenia" zagrożenia muszą być interpretowane i stosowane z uwzględnieniem technologii i praktyki istniejącej w czasie projektowania oraz uwarunkowań technicznych i ekonomicznych zgodnych z wysokim poziomem ochrony zdrowia i bezpieczeństwa;
zgodnie z zasadami wymienionymi w rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. dotyczącej nowego podejścia do harmonizacji technicznej oraz normalizacji [6], zasady dotyczące projektowania i produkcji wyrobów medycznych muszą ograniczać się do przepisów potrzebnych do spełnienia zasadniczych wymogów; wymogi te z racji tego, że są zasadnicze, powinny zastąpić odpowiadające im przepisy krajowe; zasadnicze wymogi powinny być stosowane według uznania i z uwzględnieniem poziomu technologicznego istniejącego w czasie projektowania oraz uwarunkowań technicznych i ekonomicznych zgodnych z wysokim poziomem ochrony zdrowia i bezpieczeństwa;
dyrektywa Rady 90/385/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania [7] stanowi pierwszy przypadek zastosowania nowego podejścia w dziedzinie wyrobów medycznych; w celu ujednolicenia zasad Wspólnoty mających zastosowanie do wszystkich wyrobów medycznych niniejsza dyrektywa opiera się w dużym stopniu na przepisach dyrektywy 90/385/EWG; z tych samych przyczyn dyrektywa 90/385/EWG powinna być zmieniona w celu włączenia przepisów ogólnych ustanowionych w niniejszej dyrektywie;
aspekty kompatybilności elektromagnetycznej stanowią integralną część bezpieczeństwa wyrobów medycznych; niniejsza dyrektywa powinna zawierać szczegółowe zasady w tym zakresie w odniesieniu do dyrektywy Rady 89/336/WE z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej [8];
niniejsza dyrektywa powinna zawierać wymagania odnoszące się do projektowania i wytwarzania wyrobów emitujących promieniowanie jonizujące; niniejsza dyrektywa nie wpływa na upoważnienie wymagane przez dyrektywę Rady 80/836/Euratom z dnia 15 lipca 1980 r. zmieniającą dyrektywy ustanawiające podstawowe standardy bezpieczeństwa ochrony zdrowia ogółu społeczeństwa i pracowników przed niebezpieczeństwem promieniowania jonizującego [9], ani stosowanie dyrektywy Rady 84/466/Euratom z dnia 3 września 1984 r. ustanawiającej podstawowe środki dla ochrony przed promieniowaniem osób przechodzących badania lekarskie lub leczenie [10]; dyrektywa Rady 89/391/WE z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [11] oraz szczegółowe dyrektywy z tej samej dziedziny powinny być w dalszym ciągu stosowane;
w celu wykazania zgodności z wymogami zasadniczymi oraz w celu umożliwienia zweryfikowania zgodności, pożądane jest posiadanie zharmonizowanych norm europejskich dla zabezpieczenia się przed zagrożeniem związanym z projektowaniem, produkcją i pakowaniem wyrobów medycznych; takie zharmonizowane normy europejskie są sporządzane przez podmioty prawa prywatnego i powinny zachować swój status jako teksty nieobowiązkowe; w tym celu Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) są uznane za organy właściwe do przyjmowania zharmonizowanych norm zgodnie z ogólnymi wytycznymi współpracy między Komisją i tymi organami, podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r.;
dla celów niniejszej dyrektywy normą zharmonizowaną jest specyfikacja techniczna (norma europejska lub dokument harmonizacyjny) przyjęta na zlecenie Komisji, przez jeden lub oba te organy zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [12] oraz zgodnie z wyżej wspomnianymi ogólnymi wytycznymi; w odniesieniu do możliwej zmiany zharmonizowanych norm, Komisja będzie wspomagana przez Komitet powołany zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG; środki, które mają być podjęte, muszą być określone zgodnie z procedurą I, jak ustanowiono w decyzji Rady 87/373/EWG [13]; szczegółowe dziedziny, istniejące już w postaci monografii Farmakopei Europejskiej, powinny zostać włączone w ramach niniejszej dyrektywy; kilka monografii Farmakopei Europejskiej można uznać za odpowiadające wyżej wspomnianym normom zharmonizowanym;
w decyzji 90/683/EWG z dnia 13 grudnia 1990 r. dotyczącej modułów dla różnych faz procedur oceny zgodności przeznaczonych do wykorzystania w dyrektywach harmonizacji technicznej [14] Rada ustanowiła zharmonizowane procedury oceny zgodności; zastosowanie tych modułów do wyrobów medycznych umożliwia ustalenie odpowiedzialności wytwórców i jednostek notyfikowanych określonych podczas procedur oceny zgodności na podstawie typu danych wyrobów; szczegóły dodane do tych modułów są uzasadnione charakterem weryfikacji wymaganym dla wyrobów medycznych;
konieczne jest, w szczególności do celów procedur oceny zgodności, pogrupowanie wyrobów w cztery klasy produktów; zasady klasyfikacji oparte są na wrażliwości ciała ludzkiego, uwzględniając potencjalne zagrożenie związane z projektowaniem technicznym i wytwarzaniem takich wyrobów; procedury oceny zgodności dla wyrobów klasy I mogą, w ramach ogólnej zasady, być wykonywane wobec niskiego poziomu wrażliwości związanej z tymi wyrobami na wyłączną odpowiedzialność wytwórców; dla wyrobów klasy IIa, interwencja jednostki notyfikowanej powinna być obligatoryjna na etapie wytwarzania; dla wyrobów które podlegają klasom IIb i III i które stwarzają wysoki potencjał zagrożenia, wymagana jest kontrola jednostki notyfikowanej w odniesieniu do projektowania i wytwarzania wyrobów; klasa III jest zarezerwowana dla najbardziej niebezpiecznych wyrobów, które wymagają wyraźnego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu;
w przypadkach, gdzie zgodność wyrobów można ocenić w ramach odpowiedzialności wytwórcy, właściwe organy muszą być zdolne, szczególnie w sytuacjach zagrożenia do nawiązania kontaktu z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie danego wyrobu do obrotu i mającą siedzibę we Wspólnocie, czy też z wytwórcą lub inną osobą mającą siedzibę we Wspólnocie i wyznaczoną przez wytwórcę do tych celów;
wyroby medyczne powinny w ramach ogólnej zasady nosić oznakowanie CE wskazujące ich zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy, co pozwoli na ich swobodne przemieszczanie we Wspólnocie i wprowadzanie do używania zgodnie z przewidzianym zastosowaniem;
w walce przeciwko AIDS i w świetle wniosków Rady przyjętych dnia 16 maja 1989 r., a dotyczących przyszłych działań w zakresie zapobiegania i kontroli AIDS na poziomie wspólnotowym [15] wyroby medyczne używane do ochrony przed wirusem HIV muszą zapewniać wysoki poziom ochrony; projektowanie i wytwarzanie takich wyrobów powinno być weryfikowane przez jednostkę notyfikowaną;
zasady klasyfikacji zasadniczo umożliwiają właściwe klasyfikowanie wyrobów medycznych; z uwagi na odmienny charakter tych wyrobów oraz postęp technologiczny w tej dziedzinie, należy podjąć kroki mające na celu włączenie w uprawnienia wykonawcze przyznane Komisji, decyzji, które mają być podjęte w odniesieniu do właściwej klasyfikacji lub przeklasyfikowania wyrobów lub, gdzie stosowne, do dostosowania samych zasad klasyfikacji; ponieważ te zagadnienia są ściśle związane z ochroną zdrowia, jest właściwe, aby decyzje te zapadały w ramach procedury IIIa, jak przewidziano w dyrektywie 87/373/EWG;
potwierdzenie zgodności z wymogami zasadniczymi może oznaczać, że badania kliniczne muszą być przeprowadzane na odpowiedzialność wytwórcy; do celów wykonywania badań klinicznych muszą zostać określone odpowiednie środki dla ochrony zdrowia i porządku publicznego;
ochrona zdrowia i powiązane z nią kontrole można uczynić skuteczniejszymi za pomocą systemów nadzoru technicznego wyrobów medycznych, zintegrowanych na poziomie wspólnotowym;
niniejsza dyrektywa obejmuje wyroby medyczne określone w dyrektywie Rady 76/764/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie klinicznych szklanych termometrów rtęciowych [16]; dlatego wyżej wymieniona dyrektywa musi być uchylona; z tych samych powodów należy zmienić dyrektywę Rady 84/539/EWG z dnia 17 września 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do sprzętu elektromedycznego stosowanego w medycynie lub weterynarii [17],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje, zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wyrobów medycznych oraz ich wyposażenia.
Do celów niniejszej dyrektywy wyposażenie jest traktowane jak wyroby medyczne na swoich własnych prawach.
Zarówno wyroby medyczne, jak i wyposażenie są w dalszej części określane jako wyroby.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy są stosowane następujące definicje:
a) "wyrób medyczny" oznacza dowolny przyrząd, aparat, urządzenie, materiał lub inny artykuł, stosowany samodzielnie lub w połączeniu, zawierający oprogramowanie konieczne do jego właściwego funkcjonowania przewidzianego przez wytwórcę, który ma być używany w odniesieniu do ludzi do celów:
- diagnozowania, zapobiegania, monitorowania, leczenia lub łagodzenia przebiegu chorób,
- diagnozowania, monitorowania, leczenia, łagodzenia lub rehabilitacji w przypadku urazu lub upośledzenia,
- badań, zastąpienia lub zmiany budowy anatomicznej lub procesów fizjologicznych,
- regulacji poczęć,
i który nie osiąga swojego głównego zamierzonego działania w lub na ciele człowieka za pomocą środków farmakologicznych, immunologicznych ani metabolicznych, lecz który może być wspomagany w swoich funkcjach przez takie środki;
b) "wyposażenie" oznacza artykuł, który o ile nie jest wyrobem, jest specjalnie przewidziany przez wytwórcę do stosowania razem z wyrobem, aby umożliwić wykorzystywanie wyrobu zgodnie z zamierzonym przez wytwórcę użyciem;
c) "wyrób używany do diagnozy in vitro" oznacza każdy wyrób, który jest odczynnikiem, produktem odczynnika, zestawem, przyrządem, sprzętem lub systemem, używanym samodzielnie lub w połączeniu, przewidzianym przez wytwórcę do stosowania in vitro w celu badania próbek pobranych z organizmu człowieka dla dostarczenia informacji o jego stanie fizjologicznym, stanie zdrowia lub chorobie lub wadzie wrodzonej;
d) "wyrób wykonany na zamówienie" oznacza każdy wyrób, wykonany specjalnie w zgodności z pisemną receptą praktykującego lekarza o odpowiednich kwalifikacjach, jest przeznaczony do wyłącznego stosowania przez konkretnego pacjenta, a lekarz podaje na swoją odpowiedzialność szczególne właściwości projektowania wyrobu.
Wyżej wymieniona recepta może być również sporządzona przez inną osobę, upoważnioną na mocy swoich kwalifikacji zawodowych do jej wystawienia.
Wyroby produkowane masowo, które wymagają dostosowania, aby spełnić szczególne wymagania praktykującego lekarza lub jakiegokolwiek innego profesjonalnego użytkownika, nie są uważane za wyroby wykonane na zamówienie;
e) "wyrób przeznaczony do badania klinicznego" oznacza dowolny wyrób, przeznaczony do stosowania przez praktykującego lekarza o odpowiednich kwalifikacjach medycznych podczas prowadzenia badań określonych w załączniku X sekcja 2.1 w odpowiednim dla człowieka środowisku klinicznym.
Do celów prowadzenia badania klinicznego każda inna osoba, która, na mocy swoich kwalifikacji zawodowych, jest upoważniona do wykonywania takich badań, jest traktowana tak jak lekarz o odpowiednich kwalifikacjach;
f) "wytwórca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, odpowiedzialną za projektowanie, produkcję, pakowanie i etykietowanie wyrobu przed wprowadzeniem do obrotu pod własną nazwą, niezależnie od tego, czy te operacje wykonuje on sam, czy w jego imieniu strona trzecia.
Wymagania niniejszej dyrektywy, które mają być spełnione przez wytwórców, mają również zastosowanie w stosunku do osoby fizycznej lub prawnej, która montuje, pakuje, przetwarza, w pełni odnawia i/lub etykietuje jeden lub więcej produktów gotowych i/lub nadaje im przeznaczony charakter wyrobu w celu wprowadzenia do obrotu pod własną nazwą.
Niniejszy akapit nie ma zastosowania do osoby, która, nie będąc wytwórcą w rozumieniu akapitu pierwszego, dokonuje montażu lub adaptacji wyrobów znajdujących się już w obrocie do przewidzianego zastosowania przez indywidualnego pacjenta;
g) "przewidziane zastosowanie" oznacza użycie, do którego wyrób jest przeznaczony zgodnie z danymi określonymi przez wytwórcę na etykietach, w instrukcjach i/lub materiałach promocyjnych;
h) "wprowadzanie do obrotu" oznacza pierwsze, dostępne za opłatą lub wolne od opłat udostępnienie wyrobu innego niż wyrób przeznaczony do badania klinicznego, w celu dystrybucji i/lub stosowania na rynku Wspólnoty, niezależnie od tego, czy jest on nowy, czy w pełni odnowiony;
i) "wprowadzenie do używania" oznacza etap, na którym wyrób jest po raz pierwszy gotowy do użycia na rynku Wspólnoty zgodnie z przewidzianym zastosowaniem.
3.
Jeśli wyrób jest przeznaczony do podawania produktu leczniczego w rozumieniu art. 1 dyrektywy 65/65/EWG, taki wyrób podlega niniejszej dyrektywie, bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 65/65/EWG w odniesieniu do produktu leczniczego.
Jeśli jednakże taki wyrób jest wprowadzany do obrotu w taki sposób, że wyrób i produkt leczniczy tworzą nierozerwalną całość, przeznaczoną do stosowania wyłącznie w danym połączeniu i która nie nadaje się do ponownego użycia, to ten jednostkowy produkt podlega dyrektywie 65/65/EWG.
Odpowiednie wymogi zasadnicze załącznika I do niniejszej dyrektywy mają zastosowanie w takim stopniu, w jakim dotyczą cech danego wyrobu związanych z bezpieczeństwem i działaniem.
4.
Jeśli wyrób zawiera, jako integralną część substancję, która używana oddzielnie może być uważana za produkt leczniczy w rozumieniu art. 1 dyrektywy 65/65/EWG i która działa na ciało w sposób pomocniczy do działania wyrobu, to taki wyrób musi zostać oceniony i zatwierdzony zgodnie z niniejszą dyrektywą.
5.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) wyrobów diagnostycznych in vitro;
b) wyrobów aktywnego osadzania objętych dyrektywą 90/38/EWG;
c) produktów leczniczych objętych dyrektywą 65/65/EWG;
d) produktów kosmetycznych objętych dyrektywą 76/768/EWG [18];
e) krwi ludzkiej, produktów z krwi ludzkiej, plazmy ludzkiej lub komórek krwi pochodzenia ludzkiego ani do wyrobów, które w czasie wprowadzania do obrotu zawierają takie produkty z krwi, plazmy lub komórek;
f) transplantów, tkanek lub komórek pochodzenia ludzkiego lub produktów zawierających lub uzyskiwanych z tkanek lub komórek pochodzenia ludzkiego;
g) transplantów, tkanek lub komórek pochodzenia zwierzęcego, chyba że wyrób jest produkowany z wykorzystaniem tkanki zwierzęcej, która jest uznana za niezdolną do życia ani produktów uznanych za niezdolne do życia uzyskanych z tkanki zwierzęcej.
6.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do środków ochrony osobistej objętych dyrektywą 89/686/EWG.
O tym czy produkt podlega tej dyrektywie czy niniejszej dyrektywie przesądza główne przewidziane zastosowanie produktu.
7.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy 89/336/EWG.
8.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na stosowanie dyrektywy 80/836/Euratom ani dyrektywy 84/466/Euratom.
Artykuł 2
Wprowadzanie do obrotu i wprowadzanie do używania
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że wyroby mogą być wprowadzane do obrotu i używania tylko wtedy, gdy, prawidłowo zainstalowane, utrzymywane i używane zgodnie z przewidzianym zastosowaniem, nie zagrażają bezpieczeństwu i zdrowiu pacjentów, użytkowników ani, gdzie stosowne, innych osób.
Artykuł 3
Wymogi zasadnicze
Wyroby muszą spełniać wymogi zasadnicze wymienione w załączniku I odnoszące się do nich, przy uwzględnieniu przewidzianego zastosowania danych wyrobów.
Artykuł 4
Swobodny przepływ, wyroby przeznaczone do celów specjalnych
1.
Państwa Członkowskie nie wprowadzają na swoim terytorium żadnych ograniczeń dla wprowadzania do obrotu i używania wyrobów noszących oznakowanie CE określone w, art. 17, które wskazuje, że były one przedmiotem oceny zgodności zgodnie z przepisami art. 11.
2.
Państwa Członkowskie nie wprowadzają żadnych ograniczeń w stosunku do:
- wyrobów przeznaczonych do badania klinicznego udostępnionych w tym celu praktykującym lekarzom lub upoważnionym osobom, jeśli spełniają one warunki ustanowione w art. 15 i załączniku VIII,
- wyrobów wykonywanych na zamówienie wprowadzanych do obrotu i używania, jeśli spełniają one warunki ustanowione w art. 11 w związku z załącznikiem VIII; wyrobom klasy IIa, IIb oraz III towarzyszy deklaracja określona w załączniku VIII.
Wyroby te nie noszą oznakowania CE.
3.
Podczas targów handlowych, wystaw, pokazów itd. Państwa Członkowskie nie wprowadzają żadnych ograniczeń, jeśli chodzi o wystawianie wyrobów niezgodnych z wymogami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że widoczne oznakowanie wyraźnie wskazuje, że takie wyroby nie mogą być wprowadzane do obrotu lub używania dopóki wymogi te nie zostaną spełnione.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać informacji, która musi być udostępniona użytkownikom i pacjentom zgodnie z załącznikiem I sekcja 13, w ich języku narodowym (językach narodowych) lub innym języku Wspólnoty, gdy wyrób dociera do użytkownika końcowego, niezależnie od tego, czy jest on przeznaczony do użytku zawodowego, czy innego.
5.
W sytuacji, gdy wyroby podlegają przepisom innych dyrektyw, które dotyczą innych aspektów i które także nakładają wymóg umieszczenia oznakowania, ten ostatni musi wskazywać, że dane wyroby są zgodne z przepisami określonymi w innych dyrektywach.
Jednakże jeżeli jedna lub więcej z tych dyrektyw pozwala wytwórcy, podczas okresu przejściowego, wybrać, do których przepisów ma się stosować, oznakowanie CE wskazuje, że wyroby spełniają przepisy tylko tych dyrektyw, które zostały zastosowane przez wytwórcę.
W takim przypadku dane szczegółowe dotyczące tych dyrektyw, tak jak zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, muszą zostać umieszczone w dokumentach, obwieszczeniach i instrukcjach, wymaganych przez te dyrektywy oraz muszą towarzyszyć takim produktom.
Artykuł 5
Odniesienie do norm
1.
Państwa Członkowskie zakładają zgodność z wymogami zasadniczymi określonymi w art. 3 w odniesieniu do wyrobów, które są zgodne z odpowiednimi normami krajowymi przyjętymi w zastosowaniu norm zharmonizowanych, do których odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; Państwa Członkowskie opublikują odniesienia do takich norm krajowych.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy odniesienie do norm zharmonizowanych obejmuje również monografie Farmakopei Europejskiej, szczególnie w zakresie szwów chirurgicznych i oddziaływania wzajemnego między produktami leczniczymi i materiałami stosowanymi w wyrobach zawierających takie produkty lecznicze, do których odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie lub Komisja uważa, że normy zharmonizowane nie spełniają całkowicie wymogów zasadniczych określonych w art. 3, to środki, które mają być podjęte przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do tych norm i publikacji określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, są przyjmowane z zastosowaniem procedury określonej w art. 6 ust. 2.
Artykuł 6
Komitet ds. norm i przepisów technicznych
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony zgodnie z przepisami art. 5 dyrektywy 83/189/EWG.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy, jeśli to konieczne w drodze głosowania.
Opinia jest włączona do Protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo żądania odnotowania w Protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie, oraz informuje Komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 7
Komitet ds. wyrobów medycznych
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 dyrektywy 90/383/EWG.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia Radzie wniosku, Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
4.
Komitet może zbadać każde zagadnienie związane z wprowadzeniem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Klauzula ochronna
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, że wyroby określone w art. 4 ust. 1 i 2 tiret drugie mimo prawidłowej instalacji, utrzymywania i stosowania zgodnie z przewidzianym zastosowaniem mogą zagrażać zdrowiu i/lub bezpieczeństwu pacjentów, użytkowników lub, gdzie stosowne, innych osób, podejmie wszelkie właściwe środki tymczasowe w celu wycofania takich wyrobów z obrotu, zakazania lub ograniczenia wprowadzania ich do obrotu lub używania.
Dane Państwo Członkowskie niezwłocznie zawiadamia Komisję o wszelkich takich środkach, wskazując powody swojej decyzji oraz, w szczególności, wskazując czy niezgodność z niniejszą dyrektywą jest spowodowana:
a) niespełnieniem wymogów zasadniczych określonych w art. 3;
b) nieprawidłowym stosowaniem norm określonych w art. 5, w zakresie w jakim normy te były stosowane;
c) nieprawidłowościami samych norm.
2.
Komisja skonsultuje się z zainteresowanymi stronami w możliwie najkrótszym czasie.
Jeżeli po takiej konsultacji Komisja stwierdzi, że:
- środki są uzasadnione, niezwłocznie informuje o tym Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę oraz inne Państwa Członkowskie; jeżeli decyzja określona w ust. 1 przypisywana jest nieprawidłowościom istniejącym w samych normach, wówczas Komisja po skonsultowaniu się z zainteresowanymi stronami w terminie dwóch miesięcy przekazuje sprawę Komitetowi określonemu w art. 6 ust. 1, jeżeli Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję, zamierza ją utrzymać i wszczyna postępowanie określone w art. 6,
- środki są nieuzasadnione, wówczas powiadamia o tym niezwłocznie to Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę oraz wytwórcę lub jego upoważnionego przedstawiciela z siedzibą we Wspólnocie.
3.
W przypadku, gdy wyrób niezgodny z wymogami nosi oznakowanie CE, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie działania przeciw temu, kto umieścił oznakowanie oraz informuje o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewnia, by Państwa Członkowskie były informowane o postępach i wyniku tej procedury.
Artykuł 9
Klasyfikacja
1.
Wyroby są podzielone na klasy I, IIa, IIb oraz III.
Klasyfikacja jest prowadzona zgodnie z załącznikiem IX.
2.
W przypadku sporu między wytwórcą i zainteresowaną jednostką notyfikowaną, wynikającego z zastosowania zasad klasyfikacji, sprawa zostaje skierowana do decyzji właściwych organów, którym podlega jednostka notyfikowana.
3.
Zasady klasyfikacji określone w załączniku IX mogą być przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2 w świetle postępu technicznego i każdej informacji, dostępnej w ramach systemu informacyjnego przewidzianego w art. 10.
Artykuł 10
Informacje o incydentach występujących po wprowadzeniu wyrobów do obrotu
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne kroki dla zapewnienia, aby każda otrzymana przez nie zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy informacja, dotycząca incydentów wymienionych poniżej i obejmujących urządzenie klasy I, IIa, IIb lub III, została centralnie zarejestrowana i oceniona:
a) każde wadliwe działanie lub pogorszenie się właściwości i/lub działania wyrobu, jak również wszelkie nieprawidłowości w etykietowaniu lub instrukcjach używania, które doprowadziły lub mogłyby doprowadzić do śmierci lub poważnego pogorszenia stanu zdrowia pacjenta lub użytkownika;
b) każda techniczna lub medyczna usterka odnosząca się do właściwości lub działania wyrobu, prowadząca z przyczyn określonych w lit. a) do systematycznego wycofywania wyrobów tego samego typu przez wytwórcę.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie wymaga, by praktykujący lekarze lub instytucje medyczne informowały właściwe organy o wszelkich incydentach określonych w ust. 1, podejmuje ono wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, by wytwórca danych wyrobów, lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie, został również poinformowany o tym incydencie.
3.
Po przeprowadzeniu oceny, w miarę możliwości wspólnie z wytwórcą, Państwa Członkowskie, bez uszczerbku dla przepisów art. 8, niezwłocznie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o incydentach określonych w ust. 1, w stosunku do których podjęto lub zamierza się podjąć odpowiednie środki.
Artykuł 11
Procedury oceny zgodności
1.
W przypadku wyrobów należących do klasy III, innych niż wyroby wykonane na zamówienie lub przeznaczone do badań klinicznych, wytwórca w celu umieszczenia oznakowania CE:
a) zachowuje procedurę odnoszącą się do deklaracji zgodności WE określoną w załączniku II (całkowite zapewnienie jakości); lub
b) zachowuje procedurę odnoszącą się do badania typu WE, określoną w załączniku III, w połączeniu z:
i) procedurą odnoszącą się do weryfikacji WE określoną w załączniku IV;
lub
ii) procedurą odnoszącą się do deklaracji zgodności WE określoną w załączniku V (zapewnienie jakości produkcji).
2.
W przypadku wyrobów należących do klasy IIa, innych niż wyroby wykonane na zamówienie lub przeznaczone do badań klinicznych, wytwórca w celu umieszczenia oznakowania CE zachowuje procedurę odnoszącą się do deklaracji zgodności WE zamieszczoną w załączniku VII, w połączeniu z:
a) procedurą odnoszącą się do weryfikacji WE określoną w załączniku IV;
lub
b) procedurą odnoszącą się do deklaracji zgodności WE określoną w załączniku V (zapewnienie jakości produkcji);
lub
c) procedurą odnoszącą się do deklaracji zgodności WE określoną w załączniku VI (zapewnienie jakości produktu).
Zamiast stosowania tych procedur wytwórca może także zastosować procedurę określoną w ust. 3 lit. a).
3.
W przypadku wyrobów należących do klasy IIb, innych niż wyroby wykonane na zamówienie lub przeznaczone do badań klinicznych, wytwórca w celu umieszczenia oznakowania CE:
a) zachowuje procedurę odnoszącą się do deklaracji zgodności WE określoną w załączniku II (całkowite zapewnienie jakości); w tym przypadku załącznik II sekcja 4 nie ma zastosowania; lub
b) zachowuje procedurę odnoszącą się do badania typu WE określoną w załączniku III, połączoną z:
i) procedurą odnoszącą się do weryfikacji WE określoną w załączniku IV;
lub
ii) procedurą odnoszącą się do deklaracji zgodności WE określoną w załączniku V (zapewnienie jakości produkcji);
lub
iii) procedurą odnoszącą się do deklaracji zgodności WE wymienioną w załączniku VI (zapewnienie jakości produktu).
4. Komisja, nie później niż pięć lat od daty wprowadzenia niniejszej dyrektywy, przedłoży Radzie sprawozdanie z funkcjonowania przepisów określonych w art. 10 ust. 1 i art. 15 ust. 1, szczególnie w odniesieniu do wyrobów klasy I i IIa. oraz z funkcjonowania przepisów określonych w załączniku II sekcja 4.3 akapit drugi i trzeci i w załączniku III sekcja 5 akapit drugi i trzeci do niniejszej dyrektywy, gdzie stosowne, z dołączonymi właściwymi wnioskami.
5.
W przypadku wyrobów należących do klasy I, innych niż wyroby wykonane na zamówienie lub przeznaczone do badań klinicznych, wytwórca w celu umieszczenia oznakowania CE zachowuje procedurę określoną w załączniku VII i sporządza przed wprowadzeniem do obrotu wymaganą deklarację zgodności WE.
6.
W przypadku wyrobów wykonywanych na zamówienie wytwórca zachowuje procedurę określoną w załączniku VIII i sporządza deklarację określoną w tym załączniku, przed wprowadzeniem każdego wyrobu do obrotu.
Państwa Członkowskie mogą żądać, aby wytwórca przedkładał właściwym organom wykaz wyrobów wprowadzonych do używania na ich terytorium.
7.
W trakcie procedury oceny zgodności dla wyrobu wytwórca i/lub jednostka notyfikowana uwzględnia wyniki każdej operacji oceny i weryfikacji, które, gdzie stosowne, zostały przeprowadzone zgodnie z niniejszą dyrektywą na pośrednich etapach produkcji.
8.
Wytwórca może nakazać swojemu upoważnionemu przedstawicielowi z siedzibą we Wspólnocie zainicjowanie procedur przewidzianych w załącznikach III, IV, VII i VIII.
9.
Jeżeli procedura oceny zgodności wymaga interwencji jednostki notyfikowanej, wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie mogą zwrócić się do dowolnie wybranej jednostki w ramach zadań, do wykonywania których ta jednostka została notyfikowana.
10.
W należycie uzasadnionych przypadkach jednostka notyfikowana może żądać wszelkich informacji lub danych, niezbędnych do ustanowienia i utrzymania atestacji zgodności w związku z wybraną procedurą.
11.
Decyzje podjęte przez jednostki notyfikowane zgodnie z załącznikami II oraz III są ważne przez okres najwyżej pięciu lat, które mogą być przedłużane na wniosek, złożony w czasie uzgodnionym umową podpisaną przez obie strony na, na kolejne pięcioletnie okresy.
12.
Zapisy i korespondencja odnosząca się do procedur określonych w ust. l-6 jest sporządzana w języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym dane procedury są prowadzone i/lub w innym języku Wspólnoty, akceptowanym przez jednostkę notyfikowaną.
13.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1–6, właściwe organy mogą, w przypadku należycie uzasadnionej prośby, zezwolić na wprowadzenie do obrotu i używania na terytorium zainteresowanego Państwa Członkowskiego pojedynczych wyrobów, w stosunku do których procedury określone w ust. 1–6 nie zostały przeprowadzone, a zastosowanie których leży w interesie ochrony zdrowia.
Artykuł 12
Procedura szczególna dla systemów i zestawów narzędzi medycznych
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 11 niniejszy artykuł ma zastosowanie do systemów i zestawów narzędzi medycznych.
2.
Każda osoba fizyczna lub prawna, która łączy wyroby noszące oznakowanie CE w ramach ich przewidzianego zastosowania i w granicach ich używania określonych przez wytwórców w celu wprowadzenia ich do obrotu jako system lub zestaw narzędzi medycznych, sporządza deklarację stwierdzającą, że:
a) zweryfikowano wzajemne dopasowanie wyrobów zgodnie z instrukcjami wytwórcy i przeprowadzono wskazane przez niego działania zgodnie z tymi instrukcjami; oraz
b) opakowano system lub zestaw narzędzi medycznych i dołączono istotne informacje dla użytkowników, obejmujące instrukcje od wytwórców; oraz
c) wszystkie czynności podlegały właściwym metodom kontroli i badań wewnętrznych.
Jeśli powyższe warunki nie są spełnione, np. w przypadkach, gdy system lub zestaw narzędzi medycznych zawiera wyroby nie noszące oznakowania CE lub, gdy wybrane połączenie wyrobów nie jest zgodne z ich pierwotnym zamierzonym użyciem, taki system lub zestaw narzędzi medycznych jest traktowany jako wyrób na swoich własnych prawach i jako taki podlega stosownej procedurze na podstawie art. 11.
3.
Każda osoba fizyczna lub prawna, która do celów wprowadzenia do obrotu dokonała sterylizacji systemów lub zestawów narzędzi medycznych określonych w ust. 2 lub innych wyrobów medycznych noszących oznakowanie CE, przeznaczonych przez wytwórców do sterylizacji przed użyciem, zachowuje, według własnego wyboru, jedną z procedur określonych w załącznikach IV, V lub VI.
Stosowanie wyżej wspomnianych Załączników oraz interwencja jednostki notyfikowanej są ograniczone do przepisów procedury odnoszących się do uzyskania sterylności.
Osoba taka sporządza deklarację stwierdzającą, że sterylizacja została przeprowadzona zgodnie z instrukcjami wytwórcy.
4.
Produkty określone w ust. 2 i 3 nie noszą dodatkowego oznakowania CE.
Dołącza się do nich informację określoną w załączniku I sekcja 13 zawierającą, gdzie stosowne, informacje dostarczone przez wytwórców wyrobów, które zostały połączone.
Deklaracja określona w ust. 2 i 3 jest przechowywana do dyspozycji właściwych organów przez okres lat pięciu.
Artykuł 13
Decyzje w odniesieniu do klasyfikacji, klauzula derogacyjna
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że:
a) stosowanie zasad klasyfikacji zamieszczonych w załączniku IX wymaga decyzji w odniesieniu do klasyfikacji danego wyrobu lub kategorii wyrobów;
lub
b) dany wyrób lub rodzina wyrobów powinny zostać zaklasyfikowane, w drodze odstępstwa od przepisów załącznika IX, do innej klasy;
lub
c) zgodność wyrobu lub rodziny wyrobów powinna być ustalona, w drodze odstępstwa od przepisów art. 11, przez zastosowanie wyłącznie jednej z danych procedur, wybranych spośród procedur określonych w art. 11;
przedkłada Komisji właściwie umotywowany wniosek i prosi ją o podjęcie koniecznych środków.
Środki te przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2.
2.
Komisja informuje zainteresowane Państwa Członkowskie o podjętych środkach oraz, w razie potrzeby, publikuje odpowiednie części tych środków w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
Rejestracja osób odpowiedzialnych za wprowadzenie wyrobów do obrotu
1.
Każdy wytwórca, który pod własną nazwą, wprowadza do obrotu wyroby zgodnie z procedurami określonymi w art. 11 ust. 5 i 6 oraz każda inna osoba fizyczna lub prawna zaangażowana w działalność określoną w art. 12, informuje właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym ma zarejestrowaną siedzibę, o adresie zarejestrowanej siedziby oraz opisie danych wyrobów.
2.
W przypadku gdy wytwórca, który pod własną nazwą wprowadza do obrotu wyroby określone w ust. 1, nie ma w Państwie Członkowskim zarejestrowanej siedziby, wyznacza on osobę(-y) odpowiedzialne za obrót, z siedzibą we Wspólnocie.
Osoby te informują właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym mają zarejestrowaną siedzibę przedsiębiorstwa, o adresie zarejestrowanej siedziby oraz kategorii danych wyrobów.
3.
Państwa Członkowskie na wniosek informują pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o szczegółach określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 15
Badanie kliniczne
1.
W przypadku wyrobów przeznaczonych do badań klinicznych wytwórca, lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie, zachowuje procedurę określoną w załączniku VIII oraz powiadamia właściwe organy Państw Członkowskich, w których te badania mają być prowadzone.
2.
W przypadku wyrobów zaliczanych do klasy III oraz wyrobów aktywnego osadzania i wyrobów inwazyjnych o długotrwałym działaniu należących do klasy IIa lub IIb, wytwórca może rozpocząć stosowne badania kliniczne pod koniec 60-dniowego okresu po powiadomieniu, chyba że właściwe organy powiadomią go w tym okresie o decyzji przeciwnej, podjętej w oparciu o względy dotyczące zdrowia lub porządku publicznego.
Państwa Członkowskie mogą jednakże zezwolić wytwórcom na rozpoczęcie odnośnych badań klinicznych przed wygaśnięciem 60-dniowego okresu, jeśli odpowiedni komitet etyczny wyda korzystną opinię o danym programie badań.
3.
W przypadku wyrobów innych niż określone w akapicie drugim Państwa Członkowskie mogą zezwolić wytwórcom na rozpoczęcie badań klinicznych niezwłocznie po dacie powiadomienia pod warunkiem że zainteresowany komitet etyczny wyda korzystną opinię w odniesieniu do programu badań.
4.
Zezwolenie określone w ust. 2 akapit drugi i ust. 3 może być poddane zatwierdzeniu właściwych organów.
5.
Badania kliniczne muszą być prowadzone zgodnie z przepisami załącznika X. Przepisy załącznika X mogą być dostosowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 2.
6.
Państwa Członkowskie podejmują, gdzie stosowne, odpowiednie kroki mające na celu zapewnienie zdrowia i porządku publicznego.
7.
Wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie przechowuje sprawozdanie określone w załączniku X sekcja 2.3.7 do dyspozycji właściwych organów.
8.
Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do badań klinicznych przeprowadzanych z wykorzystaniem wyrobów, które zgodnie z art. 11 mają zezwolenie na umieszczenie oznakowania CE, chyba że celem tych badań jest używanie wyrobów do celu innego, niż cel określony w stosownej procedurze oceny zgodności.
Przepisy załącznika X stosuje się odpowiednio.
Artykuł 16
Jednostki notyfikowane
1.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim jednostki powołane do wykonywania zadań odnoszących się do procedur określonych w art. 11 oraz zadań szczególnych, do których każda jednostka została wyznaczona.
Komisja przydziela numery identyfikacyjne tym jednostkom, zwanym dalej "jednostkami notyfikowanymi".
Komisja dokonuje publikacji wykazu jednostek notyfikowanych wraz z ich numerami identyfikacyjnymi i zadaniami, do których zostały wyznaczone, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz zapewnia bieżącą aktualizację tego wykazu.
2.
W procedurze wyznaczenia jednostek notyfikowanych Państwa Członkowskie stosują kryteria wymienione w załączniku XI.
Jednostki spełniające kryteria ustanowione w normach krajowych, które transponują stosowne normy zharmonizowane, są uważane za spełniające odpowiednie kryteria.
3.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało jednostkę, odwołuje jej notyfikację, jeżeli stwierdzi, że jednostka ta przestała spełniać kryteria określone w ust. 2 i niezwłocznie powiadamia o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Jednostka notyfikowana i wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie ustalają, na podstawie wspólnego porozumienia, terminy zakończenia działań odnoszących się do oceny i weryfikacji określonych w załącznikach II–VI.
Artykuł 17
Oznakowanie CE
1.
Wyroby inne niż wyroby wykonywane na zamówienie lub wyroby przeznaczone do badań klinicznych, uznane za spełniające wymogi zasadnicze określone w art. 3, muszą podczas wprowadzania do obrotu nosić oznakowanie CE.
2.
Oznakowanie zgodności CE, jak pokazano w załączniku XII, musi występować w widocznej, czytelnej i nieusuwalnej postaci na wyrobie lub jego sterylnym opakowaniu tam, gdzie jest to praktyczne i właściwe, oraz na instrukcjach używania.
Tam, gdzie stosowne, oznakowanie CE musi także występować na opakowaniach zbiorczych w sprzedaży.
Oznakowaniu CE towarzyszy numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za wykonanie procedur określonych w załącznikach II, IV, V i VI.
3.
Zakazuje się umieszczania znaków lub napisów mogących wprowadzić w błąd osoby trzecie, co do znaczenia lub grafiki oznakowania CE.
Każdy inny znak może być umieszczony na wyrobie, opakowaniu zbiorczym lub instrukcji dołączonej do wyrobu pod warunkiem że nie ograniczy to widoczności i czytelności znaku CE.
Artykuł 18
Bezzasadne umieszczenie oznakowania CE
Bez uszczerbku dla art. 8:
a) w przypadku gdy Państwo Członkowskie ustali, że oznakowanie CE zostało umieszczone bezprawnie, wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie, jest zobowiązany do zaprzestania naruszeń na warunkach nałożonych przez Państwo Członkowskie;
b) w przypadku, dalszego braku zgodności, Państwo Członkowskie podejmie wszelkie właściwe środki w celu ograniczenia lub zakazania wprowadzania do obrotu przedmiotowego produktu lub w celu zapewnienia jego wycofania z rynku, zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
Artykuł 19
Decyzja w przedmiocie odmowy lub ograniczenia
1.
Każda decyzja podjęta na mocy niniejszej dyrektywy:
a) w przedmiocie odmowy lub ograniczenia wprowadzania do obrotu lub używania wyrobu lub przeprowadzania badań klinicznych;
lub
b) w przedmiocie wycofania wyrobów z obrotu;
podaje dokładne podstawy, na których ją oparto.
Decyzja taka jest niezwłocznie podawana do wiadomości zainteresowanej stronie, która zostaje jednocześnie poinformowana o środkach prawnych dostępnych dla niej na mocy prawa obowiązującego w danym Państwie Członkowskim oraz o terminach, którym podlegają takie środki.
2.
W przypadku decyzji określonej w ust. 1, wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie ma możliwość wcześniejszego przedłożenia swojego punktu widzenia, chyba że taka konsultacja nie jest możliwa z powodu pilności środków, jakie mają być podjęte.
Artykuł 20
Poufność
Bez uszczerbku dla istniejących przepisów krajowych i praktyk dotyczących tajemnicy lekarskiej, Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie strony zaangażowane w stosowanie niniejszej dyrektywy są zobowiązane do przestrzegania poufności w odniesieniu do wszystkich informacji uzyskanych podczas wykonywania swoich zadań.
Nie wpływa to na zobowiązania Państw Członkowskich i jednostek notyfikowanych do wzajemnego informowania się i upowszechniania ostrzeżeń, ani na zobowiązania osób, których to dotyczy, do dostarczania informacji zgodnie z przepisami prawa karnego.
Artykuł 21
Uchylenie i zmiana dyrektyw
1.
Dyrektywa 76/764/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 1995 r.
2.
Nie dotyczy polskiej wersji językowej
W art. 2 ust. 1 dyrektywy 84/539/EWG dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeśli urządzenie jest jednocześnie wyrobem medycznym w rozumieniu dyrektywy 93/42/EWG [19] i jeśli spełnia zasadnicze wymogi tam ustanowione dla tego wyrobu, to wyrób uważa się za zgodny z wymaganiami niniejszej dyrektywy."
3.
W dyrektywie 90/385/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 2 dodaje się dwie litery w brzmieniu:
"h) "wprowadzanie do obrotu" oznacza pierwsze, dostępne za opłatą lub wolne od opłat udostępnienie wyrobu innego niż wyrób przeznaczony do badań klinicznych, w celu dystrybucji i/lub użycia na rynku Wspólnoty, niezależnie od tego, czy jest on nowy czy w pełni odnowiony;
i) "wytwórca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, odpowiedzialną za projektowanie, produkcję, pakowanie i etykietowanie wyrobu przed wprowadzeniem do obrotu pod własną nazwą, niezależnie od tego, czy te działania przeprowadza on sam, czy w jego imieniu osoba trzecia.
Zobowiązania wynikające z niniejszej dyrektywy, które mają być spełnione przez wytwórców, mają również zastosowanie w stosunku do osoby fizycznej lub prawnej, która montuje, pakuje, przetwarza, w pełni odnawia i/lub etykietuje jeden lub więcej wyrobów gotowych i/lub nadaje im przewidziane zastosowanie w celu wprowadzenia do obrotu pod własną nazwą.
Niniejszy akapit nie ma zastosowania w stosunku do osoby, która, nie będąc wytwórcą w rozumieniu akapitu pierwszego, dokonuje montażu lub adaptacji wyrobów znajdujących się już w obrocie do przewidzianego zastosowania przez indywidualnego pacjenta;"
2. w art. 9 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"5.
W trakcie realizacji procedury oceny zgodności dla wyrobu wytwórca i/lub jednostka notyfikowana bierze pod uwagę wyniki każdej oceny i weryfikacji, które, gdzie stosowne, zostały przeprowadzone zgodnie z niniejszą dyrektywą na pośrednich etapach produkcji.
6.
W przypadkach, gdy procedura oceny zgodności wymaga interwencji jednostki notyfikowanej, wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie mogą zwrócić się do dowolnie wybranej jednostki w ramach zadań, do wykonywania których jednostka ta została notyfikowana.
7.
Jednostka notyfikowana może żądać w należycie uzasadnionych przypadkach wszelkich informacji lub danych, niezbędnych do ustanowienia i utrzymania zaświadczenia zgodności ze względu na wybraną procedurę.
8.
Decyzje podjęte przez jednostki notyfikowane zgodnie z załącznikami II i III są ważne przez okres najwyżej pięciu lat, i mogą być przedłużane na wniosek, złożony w czasie uzgodnionym umową podpisaną przez obie strony, na kolejne pięcioletnie okresy.
9.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2, właściwe organy mogą, w przypadku należycie uzasadnionego wniosku, zezwolić na wprowadzenie do obrotu i używania na terytorium zainteresowanego Państwa Członkowskiego pojedynczych wyrobów, w stosunku do których procedury określone w ust. 1 i 2 nie zostały przeprowadzone, a zastosowanie których leży w interesie ochrony zdrowia."
3. po art. 9 dodaje się art. 9a w brzmieniu:
"Artykuł 9a
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, że na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 9, zgodność wyrobu lub rodziny wyrobów powinna być ustanowiona przez zastosowanie wyłącznie jednej z danych procedur, wybranych spośród procedur określonych w art. 9 przedkłada Komisji właściwie umotywowany wniosek i prosi ją o podjęcie koniecznych środków.
Środki te są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2 dyrektywy 93/42/EWG [20].
2.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o podjętych środkach i, gdzie stosowne, publikuje odpowiednie części tych środków w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich."
4. w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
- w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie mogą jednak zezwolić wytwórcom na rozpoczęcie badań klinicznych przed upływem 60-dniowego okresu, pod warunkiem że zainteresowany Komitet Etyczny wyda korzystną opinię odnoszącą się do tych badań."
- dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2a.
Zezwolenie określone w ust. 2 akapit drugi może być poddane zatwierdzeniu przez właściwe organy."
5. w art. 14 dodaje się co następuje:
"W przypadku decyzji określonej w akapicie poprzednim, wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie ma możliwość wcześniejszego przedłożenia swojego punktu widzenia, chyba że taka konsultacja nie jest możliwa z powodu pilności środków, jakie mają być podjęte."
Artykuł 22
Wprowadzenie w życie, przepisy przejściowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 1994 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stały Komitet określony w art. 7 może podjąć swoje zadania od daty notyfikacji [21] niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie mogą podjąć środki określone w art. 16 po notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze przepisy z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie podejmą konieczne działania w celu zapewnienia, by jednostki notyfikowane, odpowiedzialne na podstawie art. 11 ust. 1–5 za ocenę zgodności, uwzględniły każdą istotną informację dotyczącą właściwości i działania wyrobów, włączając w szczególności wyniki wszelkich odpowiednich testów i weryfikacji przeprowadzonych już w ramach istniejących dotychczas krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w odniesieniu do takich wyrobów.
4.
Państwa Członkowskie będą akceptowały wprowadzanie do obrotu i używanie wyrobów, które odpowiadają przepisom obowiązującym na ich terytorium w dniu 31 grudnia 1994 r. przez okres pięciu lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy.
W przypadku wyrobów, które podlegały zatwierdzeniu wzoru EWG zgodnie z dyrektywą 76/764/EWG, Państwa Członkowskie będą akceptowały ich wprowadzanie do obrotu i używania w okresie do dnia 30 czerwca 2004 r.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/43/EWG
z dnia 14 czerwca 1993 r.
w sprawie higieny środków spożywczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji,
we współpracy z Parlamentem Europejskim [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: swobodny przepływ środków spożywczych jest zasadniczym warunkiem wstępnym urzeczywistnienia rynku wewnętrznego; zasada ta dotyczy zaufania do standardów bezpieczeństwa środków spożywczych przeznaczonych do konsumpcji, znajdujących się w swobodnym obrocie, w szczególności do ich standardów higieny we wszystkich fazach przygotowania, przetwarzania, produkcji, pakowania, magazynowania, transportu, dystrybucji, obsługi i oferowania do sprzedaży lub zaopatrywania konsumenta;
ochrona zdrowia ludzi jest sprawą najwyższej wagi;
ochrona ta jest już przedmiotem dyrektywy Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych [3], jak również bardziej szczegółowych przepisów w tym zakresie; ważnym celem takiej kontroli jest higiena żywności; dyrektywa 89/397/EWG koncentruje się nainspekcji, pobieraniu prób i analizach i powinna być uzupełniona przepisami mającymi na celu poprawę poziomu higieny żywności i zwiększenia zaufania do standardów higieny środków spożywczych w swobodnym obrocie;
ogólne zasady higieny dotyczące środków spożywczych, które należy zachować w trakcie przygotowywania, przetwarzania, produkcji, pakowania, magazynowania, transportu, dystrybucji, obsługi i oferowania na sprzedaż lub dostarczania do konsumenta, muszą być ujednolicone, aby chronić zdrowie ludzkie;
uznane jest stosowanie analizy ryzyka, oceny ryzyka i innych technik zarządzania dla określenia, kontrolowania i monitorowania krytycznych punktów kontroli;
kryteria mikrobiologiczne i kryteria kontroli temperatury mogą być zastosowane do pewnych grup środków spożywczych; jeśli są one zastosowane, powinny być zgodne z potwierdzonymi naukowo zasadami generalnymi;
Państwa Członkowskie powinny sprzyjać i uczestniczyć w rozwijaniu wytycznych dobrych praktyk higieny, do których mogą odnosić się przedsiębiorstwa sektora spożywczego, opartych, gdzie to stosowne, na Zalecanym Międzynarodowym Kodeksie Praktyki, Ogólnych Zasadach Higieny Żywności Kodeksu Żywnościowego [4];
Komisja, wspomagana przez Państwa Członkowskie i inne zainteresowane strony, ma sprzyjać rozwijaniu wytycznych do dobrej praktyki higieny, do której mogą odnosić się przedsiębiorstwa sektora spożywczego, w miarę potrzeby w całej Wspólnocie;
jednak przedsiębiorcy działający w sektorze spożywczym są odpowiedzialni za warunki higieny w swoim przedsiębiorstwie; niniejsza dyrektywa nie nakłada obowiązku przestrzegania wytycznych dobrej praktyki higienicznej, które nie mają mocy prawnej;
aby wprowadzić w życie ogólne zasady higieny w odniesieniu do środków spożywczych i wytyczne dobrej praktyki higieny, powinno się zalecić stosowanie norm serii EN 29000;
przestrzeganie ogólnych zasad higieny w odniesieniu do środków spożywczych powinno być kontrolowane zgodnie z dyrektywą 89/397/EWG przez właściwe władze Państw Członkowskich, w celu ochrony konsumenta przed poniesieniem szkody na skutek spożycia środka spożywczego potencjalnie niebezpiecznego dla zdrowia;
przedsiębiorcy działający w sektorze spożywczym muszą zapewnić, że na rynek będą wprowadzane tylko środki spożywcze nieszkodliwe dla zdrowia, a właściwe władze powinny zostać wyposażone w odpowiednie uprawnienia, aby chronić zdrowie publiczne; jednak uzasadnione prawa przedsiębiorstw sektora spożywczego powinny być zagwarantowane;
Komisja powinna mieć świadomość tożsamości właściwych władz Państw Członkowskich odpowiedzialnych za urzędową kontrolę higieny żywności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne zasady higieny dla środków spożywczych i procedury służące weryfikacji zgodności z tymi zasadami.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przepisów przyjętych w kontekście bardziej szczególnych wspólnotowych zasad higieny żywności.
W ciągu trzech lat od przyjęcia tej dyrektywy Komisja zbada związek między szczegółowymi wspólnotowymi zasadami higieny żywności a zasadami, które zawarte są w niniejszej dyrektywie, jeśli to konieczne, przedstawi odpowiednie propozycje.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "higiena żywności", zwana dalej "higieną", oznacza wszelkie środki niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa i wartości zdrowotnej środków spożywczych.
Działania te będą obejmować wszystkie fazy następujące po produkcji podstawowej (włącznie z nią, np.: żniwa, ubój, dojenie), w trakcie przygotowywania, przetwarzania, produkcji, pakowania, magazynowania, transportu, dystrybucji, obsługi i oferowania na sprzedaż lub dostarczania do konsumenta;
- "przedsiębiorstwo sektora spożywczego" oznacza każde przedsiębiorstwo, nastawione na zysk lub nie, prywatne lub państwowe, obejmujące jakąkolwiek lub wszystkie z następujących działań: przygotowywanie, przetwarzanie, produkcję, pakowanie, magazynowanie, transport, obsługę lub oferowanie na sprzedaż bądź dostarczanie środków spożywczych;
- "zdrowa żywność" będzie oznaczać żywność, która jest odpowiednia do spożycia przez ludzi z punktem widzenia higieny.
Artykuł 3
1.
Przygotowywanie, przetwarzanie, produkcja, pakowanie, magazynowanie, transport, dystrybucja, obsługa i oferowanie na sprzedaż lub dostarczanie środków spożywczych będą prowadzone w higieniczny sposób.
2.
Przedsiębiorstwa działające w sektorze spożywczym określą każdy krok w swojej działalności, który jest istotny dla zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego i zapewnienia, że odpowiednie procedury bezpieczeństwa są identyfikowane, wprowadzane w życie, utrzymywane i oceniane na podstawie następujących zasad, stosowanych w celu wprowadzenia systemu HACCP (Analiza Zagrożeń i Krytyczne Punkty Kontroli):
- analizy punktów potencjalnego zagrożenia żywnościowego w działaniach przedsiębiorstw sektora spożywczego,
- identyfikacji tych punktów w działaniach, w których może wystąpić zagrożenie żywnościowe,
- decydowania, które ze zidentyfikowanych punktów są istotne dla bezpieczeństwa żywnościowego - "punkty krytyczne",
- identyfikacji i wprowadzania w życie skutecznych procedur kontroli i nadzoru w tych punktach krytycznych;
- przeglądu i analizy punktów zagrożenia żywnościowego, krytycznych punktów kontroli i okresowej kontroli oraz nadzorowania procedur oraz w momencie zmiany działań w sektorze spożywczym.
3.
Przedsiębiorcy działający w sektorze spożywczym stosują się do zasad higieny, określonych w Załączniku.
Zwolnienie z niektórych przepisów Załącznika może być udzielone zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych reguł wspólnotowych mogą być przyjęte kryteria mikrobiologiczne i kryteria kontroli temperatury dla niektórych rodzajów środków spożywczych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 i po skonsultowaniu się z Komitetem Naukowym ds. Żywności powołanym decyzją 74/234/EWG [5].
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie sprzyjają wprowadzeniu wytycznych dobrej praktyki higieny, które mogą być dobrowolnie zastosowane przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego, jako wskazówki do wypełnienia przepisów art. 3.
2.
Jeśli wprowadza się wytyczne dobrej praktyki higieny, określone w ust. l, należy je wprowadzać jak następuje:
- przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego i przedstawicieli innych zainteresowanych stron takich, jak właściwe władze i grupy konsumentów,
- w konsultacji z zainteresowanymi stronami, których mają one dotyczyć, w tym właściwe władze,
- gdzie stosowne, z uwzględnieniem Zalecanego Międzynarodowego Kodeksu Praktyki, Ogólnych Zasad Higieny Żywności Kodeksu Żywnościowego.
3.
Wytyczne, określone w ust. 1 i 2 mogą być wprowadzane pod egidą Instytutu Norm Krajowych wymienionego w wykazie 2 Załącznika do dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [6].
4.
Państwa Członkowskie ocenią wytyczne dobrej praktyki higieny, określone w ust. l i 2, w celu określenia zakresu, w jakim mogą spełnić przepisy art. 3.
5.
Państwa Członkowskie prześlą Komisji te wytyczne dobrej praktyki higieny, które uważają za zgodne z art. 3.
Komisja udostępni te wytyczne Państwom Członkowskim.
6.
Kiedy jedno lub więcej Państw Członkowskich lub Komisja uznają, że, do celów harmonizacji może wystąpić potrzeba wprowadzenia wytycznych dobrej praktyki higieny na zasadach europejskich (zwanych dalej europejskimi wytycznymi dobrej praktyki higieny), Komisja skonsultuje się z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, zgodnie z art. 14.
Celem tej konsultacji będzie rozważenie przypadku takich dobrowolnych wytycznych w sektorach działalności, których to dotyczy i kiedy takie wytyczne uzna się za konieczne:
- wskazanie zamierzonej dziedziny, przedmiotu i terminarza opracowania takich dobrowolnych wytycznych, z uwzględnieniem czasu potrzebnego na konsultacje ze stronami, których mogą one dotyczyć oraz
- skierowanie takich dobrowolnych wytycznych dla rozwinięcia i/lub oceny pod egidą Instytutu Norm Europejskich.
7.
Przy wprowadzaniu europejskich wytycznych dobrej praktyki higieny, określonych w ust. 6, należy podjąć wszelkie niezbędne środki, aby:
- zapewnić, że takie wytyczne są opracowywane przez przedstawicieli sektora spożywczego i innych zainteresowanych przedstawicieli, których mogą one dotyczyć takich, jak na przykład właściwe władze i grupy konsumentów,
- zapewnić, że treść takich wytycznych jest zgodna z przepisami art. 3 i, gdzie to stosowne, z Zalecanym Międzynarodowym Kodeksem Praktyki, Ogólnymi Zasadami Higieny Żywności Kodeksu Żywnościowego,
- zapewnić, że treść takich wytycznych może być stosowana w praktyce dla sektorów przemysłu rolno-spożywczego, do których odnoszą się one w całej Wspólnocie,
- zapewnić, że uwzględnia się stosowne wytyczne dobrej praktyki higieny, nakreślone zgodnie z ust. l i 3,
- zapewnić, że zostaną przeprowadzone konsultacje ze wszystkimi zainteresowanymi, których wytyczne te mogą dotyczyć, w tym Państwami Członkowskimi, a ich opinie są brane pod uwagę.
8.
Tytuły i odwołania do europejskich wytycznych dobrej praktyki higieny opracowanych zgodnie z procedurą określoną w ust. 6 i 7 będą opublikowane w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie zapewnią, że takie opublikowane wytyczne będą rozpowszechnione wśród znaczących przedsiębiorców sektora spożywczego i we właściwych władzach na ich terytoriach.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie, jeśli uznają to za właściwe, zalecają przedsiębiorcom działającym w sektorze spożywczym stosowanie Europejskich Norm serii EN 29000, w celu wprowadzenia w życie ogólnych zasad higieny i wytycznych dobrej praktyki higieny.
Artykuł 7
l.
Zgodnie z Traktatem Państwa Członkowskie mogą utrzymać, zmienić bądź wprowadzić krajowe przepisy dotyczące higieny, które są bardziej szczegółowe niż określone w niniejszej dyrektywie, pod warunkiem że te przepisy:
- nie są mniej surowe niż przepisy zawarte w Załączniku,
- nie stanowią ograniczenia, przeszkody czy bariery dla handlu środkami spożywczymi wyprodukowanymi zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Jeśli szczegółowe przepisy nie zostały określone zgodnie z art. 4, Państwa Członkowskie mogą utrzymać, zmienić lub wprowadzić odpowiednie przepisy prawa krajowego zgodnie z Traktatem:
3.
Jeśli Państwo Członkowskie uważa za konieczne, w przypadkach określonych w ust. l i 2, przyjąć nowe przepisy lub zmienić już istniejące, przedstawi Komisji i innym Państwom Członkowskim przewidywane środki i poda przyczyny je uzasadniające.
Komisja zasięga opinii Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, ustanowionego decyzją 69/414/EWG [7], jeśli uzna taką konsultację za użyteczną lub jeśli poprosi o to Państwo Członkowskie.
Państwo Członkowskie może podjąć przewidywane środki dopiero po trzech miesiącach od takiej konsultacji i pod warunkiem że nie otrzyma negatywnej opinii Komisji.
W tym ostatnim przypadku, przed upływem okresu wspomnianego w drugim akapicie, Komisja zapoczątkuje procedurę przewidzianą w art. 14 celem ustalenia, czy przewidywane środki mogą być wdrażane w ramach, jeśli to konieczne, odpowiednich zmian.
Artykuł 8
1.
Właściwe władze przeprowadzą kontrole zgodnie z dyrektywą 89/397/EWG celem zapewnienia, ze przepisy art. 3 niniejszej dyrektywy i, gdzie to stosowne, wszelkie przepisy przyjęte zgodnie z art. 4 niniejszej dyrektywy są spełniane przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego.
Czyniąc to, zwróci się należną uwagę na wytyczne dotyczące dobrej praktyki higieny, określone w art. 5 niniejszej dyrektywy, tam gdzie one istnieją.
2.
Inspekcje właściwych władz obejmą generalną ocenę potencjalnego ryzyka w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego związanego z sektorem spożywczym.
Właściwe władze zwrócą szczególną uwagę na krytyczne punkty kontroli wskazane przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego, aby ocenić czy przeprowadza się konieczne kontrole monitorujące i weryfikacyjne.
Państwa Członkowskie zapewnią, że wszystkie pomieszczenia, w których znajduje się żywność, są kontrolowane z częstotliwością odpowiednią do ryzyka związanego z danym pomieszczeniem.
3.
Właściwe władze zapewnią, że kontrole środków spożywczych przywożonych do Wspólnoty przeprowadza się zgodnie z dyrektywą 89/397/EWG w celu zapewnienia, że odpowiednie przepisy art. 3 i, gdzie to stosowne, wszelkie przepisy przyjęte zgodnie z art. 4, są przestrzegane.
Artykuł 9
l.
Jeśli w trakcie przeprowadzania kontroli określonych w art. 8 właściwe władze stwierdzą, że niemożność spełnienia przepisów art. 3 bądź, gdzie to stosowne, wszelkich przepisów przyjętych zgodnie z art. 4, mogłoby spowodować ryzyko w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego lub wartości zdrowotnej środków spożywczych, podejmą one odpowiednie środki, które mogą doprowadzić do wycofania i/lub zniszczenia środka spożywczego lub zamknięcia całego danego przedsiębiorstwa bądź jego części na odpowiedni okres czasu.
Przy określaniu ryzyka dla bezpieczeństwa żywnościowego lub wartości zdrowotnej środków spożywczych zwracać się będzie uwagę na rodzaj żywności, sposób, w jaki jest poddawana obróbce i pakowana oraz na każdy proces, któremu żywność ta jest poddawana przed dostarczeniem jej do konsumenta i na warunki, w jakich jest ona wystawiana na sprzedaż i/lub magazynowana.
2.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić, że każda osoba fizyczna lub prawna, która jest kontrolowana, ma prawo odwołać się od środków podjętych przez właściwe władze w następstwie kontroli.
Artykuł 10
1.
Jeśli powstanie problem w zakresie higieny, który może stwarzać poważne ryzyko dla ludzkiego zdrowia lub problem taki zacznie się rozszerzać na terytorium państwa trzeciego, Komisja, z własnej inicjatywy bądź na prośbę Państwa Członkowskiego, podejmie w zależności od powagi sytuacji bezzwłocznie następujące środki:
- zawiesi przywóz z całego lub z części wspomnianego państwa trzeciego i w miarę potrzeby, z państwa trzeciego tranzytowego
i/lub
- ustanowi specjalne warunki dla środków spożywczych z całego lub z części wspomnianego państwa trzeciego.
2.
Komisja może w przypadku określonym w ust. l podjąć tymczasowe środki ochronne wobec wspomnianych środków spożywczych.
3.
Poza sytuacjami nagłymi Komisja konsultuje się z Państwami Członkowskimi przed podjęciem środków określonych w ust. l i 2.
4.
Komisja bezzwłocznie poinformuje Radę i Państwa Członkowskie o każdej decyzji podjętej zgodnie z ust. l i 2.
Każde państwo może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w ciągu 30 dni od notyfikacji wspomnianej w pierwszym akapicie.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może potwierdzić, zmienić bądź unieważnić decyzję podjętą przez Komisję.
Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu 30 dni, decyzja Komisji będzie uważana za odwołaną.
5.
Kiedy Państwo Członkowskie oficjalnie poinformuje Komisję o potrzebie podjęcia środków ochronnych, a Komisja nie podejmie działań zgodnie z ust. l i 2, państwo to może podjąć tymczasowe środki ochronne w odniesieniu do przywozu przedmiotowych środków spożywczych.
Jeśli Państwo Członkowskie podejmie tymczasowe środki ochronne, poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję.
W ciągu dziesięciu dni roboczych Komisja przedłoży sprawę do Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, zgodnie z procedurą określoną w art. 14, mając na celu rozszerzenie, zmianę lub zniesienie krajowych tymczasowych środków ochronnych.
Artykuł 11
1.
Jeśli Państwo Członkowskie w wyniku nowej informacji lub ponownej oceny istniejących informacji ma uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, że stosowanie szczególnych przepisów zgodnie z art. 4 stanowi ryzyko dla zdrowia, może tymczasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie tych przepisów na swoim terytorium.
Informuje o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję bezzwłocznie i podaje powody tej decyzji.
2.
Komisja zbada powody podane przez Państwo Członkowskie, określone w ust. l tak szybko, jak to możliwe, na forum Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych i przekaże swoją opinię oraz podejmie wszelkie konieczne środki zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe władze odpowiedzialne za kontrolę higieny i informują o nich Komisję.
Artykuł 13
Zmiany do odwołań do międzynarodowych standardów, takich jak normy Kodeksu Żywnościowego, zawartych w niniejszej dyrektywie, mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
Artykuł 14
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych (zwany dalej "Komitetem").
Przedstawiciel Komisji dostarczy Komitetowi projekt programu działań, które mają być podjęte.
Komitet przekaże swoją opinię w sprawie tego projektu w takim terminie, jaki ustali jego przewodniczący, w zależności od pilności sprawy.
Opinia zostanie wydana przez większość ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, których przyjęcia przez Radę wymaga Komisja.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie wnioskowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane działania nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie okresu trzech miesięcy od daty odwołania do Rady Rada nie podjęła działań, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję, o ile Rada nie sprzeciwi się przyjęciu tych środków stanowiąc zwykłą większością głosów.
Artykuł 15
Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 31 grudnia 1998 r., wraz z odpowiednimi propozycjami, na podstawie doświadczenia zgromadzonego w trakcie wdrażania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywa nie później niż w ciągu 30 miesięcy od jej przyjęcia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą. Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/45/EWG
z dnia 17 czerwca 1993 r.
dotycząca produkcji nektarów bez dodatku cukrów lub miodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/726/EWG z dnia 17 listopada 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących soków owocowych i niektórych podobnych produktów [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/394/EWG [2], w szczególności jej art. 1 ust. 7 lit. b), który stanowi, że w przypadku niektórych owoców, których sok cechuje się wysoką naturalną zawartością cukru, dopuszcza się produkowanie z nich nektaru bez dodatku cukrów,
a także mając na uwadze, co następuje:
owoce wymienione w Załączniku do dyrektywy 75/726/EWG pkt II i III, a także morele, mogą posiadać wysoką naturalną zawartość cukru i przez to przynależeć do omawianej kategorii owoców;
w związku z powyższym, w przypadkach, w których spełniane są warunki, wskazane jest zatwierdzenie produkcji nektarów bez dodatku cukrów lub miodu;
ze względu na zakres i skutki przewidywanych działań w tym zakresie, środki wspólnotowe ustanowione w niniejszej dyrektywie są nie tylko konieczne, ale także nieodzowne dla osiągnięcia wyznaczonych celów; osiągnięcie niniejszych celów samodzielnie przez każde z poszczególnych Państw Członkowskich nie jest możliwe; ponadto takie cele na poziomie wspólnotowym zostały już określone w dyrektywie 75/726/EWG;
wykaz ustanowiony w niniejszej dyrektywie jest zgodny z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Owoce określone w Załączniku do dyrektywy 75/726/EWG pkt II i III i morele, można wykorzystywać, osobno lub wymieszane, do produkcji nektarów bez dodatku cukrów lub miodu, jeżeli pozwala na to ich wysoka naturalna zawartość cukru.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1993 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/46/EWG
z dnia 22 czerwca 1993 r.
zastępująca i zmieniająca załączniki do dyrektywy Rady nr 92/109/EWG w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/109/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [1], w szczególności jej art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w związku z koniecznością wykonania decyzji podjętej przez Komisję Narodów Zjednoczonych ds. Środków Odurzających w kwietniu 1992 r., zgodnie z którą safrol, piperonal i izosafrol należy włączyć do podanego w tabeli 1 Załącznika do Konwencji NZ z 1988 r., przez przeniesienie wymienionych substancji z kategorii 2 do kategorii 1 w załączniku I do niniejszej dyrektywy oraz usunięcie ich z załącznika II;
takie przeniesienie doprowadzi do ujednolicenia niniejszej dyrektywy z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 13 grudnia 1990 r., ustanawiającym środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [2], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 900/92 [3], oraz wykonanego i zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3769/92 [4];
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do dyrektywy 92/109/EWG zastępuje się załącznikami I i II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 1 lipca 1993 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Szesnasta dyrektywa Komisji 93/47/EWG
z dnia 22 czerwca 1993 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, V, VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/86/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie dostępnych informacji jeden z filtrów fioletowych może zostać ostatecznie dopuszczony, natomiast stosowania niektórych substancji, środków konserwujących i filtrów ultrafioletowych należy ostatecznie zabronić lub przedłużyć ich okres stosowania na czas określony;
ze względu na ochronę zdrowia publicznego należy zabronić stosowania 4-amino-2-nitrofenolu;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych użycie nadtlenku strontu i fenoloftaleiny może być dozwolone z zastrzeżeniem niektórych ograniczeń i obowiązkowym umieszczeniem na etykiecie ostrzeżenia;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych użycie kwasu 3-imidazol-4-iloakrylowego i jego estru etylowego, jako filtru ultrafioletowego, może być dozwolone do dnia 30 lipca 1994 r. w produktach kosmetycznych, z zastrzeżeniem niektórych ograniczeń i warunków;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II dodaje się numer w brzmieniu:
"412.
4-amino-2-nitrofenol";
2) w załączniku III część 1:
a) pod porządkowymi numerami 8, 9 i 10 w lit. b) kolumna f dodaje się zdanie "używać odpowiednich rękawiczek";
b) pod odniesieniem numeru 12 w kolumnie f dodaje się zdanie "a) używać odpowiednich rękawiczek";
3) w załączniku III część 2 dodaje się numery porządkowe w brzmieniu:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_ g _BAR_
1 _BAR_ Nadtlenek strontu _BAR_ Zmywane preparaty do pielęgnacji włosów profesjonalnego użytku _BAR_ 4,5 % obliczonego jako stront w gotowym do użycia preparacie _BAR_ Wszystkie produkty muszą odpowiadać wymaganiom dopuszczającym nadtlenek wodoru _BAR_ Tylko do profesjonalnego użytkuNie dopuścić do kontaktu z oczymaPrzemyć oczy natychmiast w przypadku kontaktu produktu z nimi _BAR_ 30.6.1994" _BAR_
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_ g _BAR_
3 _BAR_ Fenoloftaleina* [3,3-bis(4-hydroksyfenylo)ftalid] _BAR_ Pasta do zębów _BAR_ 0,04 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ 30.6.1994" _BAR_
4) w załączniku V pod odniesieniem numer 5 po wyrazach "załącznik III (część 1)" dodaje się wyrazy w brzmieniu: "nadtlenek strontu zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku III część 2 numer porządkowy 1,…";
5) w załączniku VI część 2 "30 czerwca 1993 r." zastępuje się "30 czerwca 1994 r." w numerach porządkowych 2, 15, 16, 21, 26, 27, 28, 29, 30;
6) w załączniku VII część 1:
a) dodaje się numer porządkowy w brzmieniu:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_
8 _BAR_ 1-(4-tert-butylofenylo)-3-(4-metoksyfenylo)propano-1,3-dion _BAR_ 5 %" _BAR_ _BAR_ _BAR_
b) skreśla się numer porządkowy 5;
7) w załączniku VII część 2:
a) dodaje się numer w brzmieniu:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
33 _BAR_ Kwas 3-imidazol-4 iloakrylowy i jego ester etylowy _BAR_ 2 % (wyrażony jako kwas) _BAR_ _BAR_ _BAR_ 30.6.1994" _BAR_
b) skreśla się numer porządkowy 31;
c) "30 czerwca 1993 r." zastępuje się "30 czerwca 1994 r." w numerach porządkowych 2, 5, 6, 12, 13, 17, 24, 25, 26, 28, 29, 32.
Artykuł 2
1.
Niezależnie od dat wymienionych w art. 1 Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 1 lipca 1994 r. dla substancji wymienionych w art. 1 producenci ani importerzy prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty nie będą wprowadzać na rynek produktów niespełniających warunków niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w ust. 1 zawierające substancje wymienione w art. 1 nie będą sprzedawane ani dostarczane konsumentom końcowym po dniu 30 czerwca 1995 r., jeżeli nie spełniają warunków niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/48/EWG
z dnia 23 czerwca 1993 r.
określająca wykaz wskazujący warunki, jakie mają być spełnione przez materiał rozmnożeniowy roślin owocowych i rośliny owocowe przeznaczone do produkcji owoców, zgodnie z dyrektywą Rady 92/34/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1], w szczególności jej art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
przy stosowaniu przepisów niniejszej dyrektywy właściwe jest uwzględnianie cykli produkcyjnych różnych materiałów;
stosownie do art. 11 i) dyrektywy 92/34/EWG, wymagania odnoszące się do dokumentu dostawcy towarzyszącemu materiałowi rozmnożeniowemu CAC i roślinom owocowym ustala się w wykazie ustanowionym stosownie do art. 4;
system certyfikacji takiego materiału został (w odniesieniu do pewnych gatunków) opracowany lub jest w trakcie opracowywania na poziomie międzynarodowym przez Europejską Organizację Ochrony Roślin (EPPO);
warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie muszą być traktowane jako minimalna norma dopuszczalna na obecnym etapie, biorąc pod uwagę bieżące warunki produkcji we Wspólnocie; warunki te będą stopniowo rozwijane i udoskonalane w celu osiągnięcia ostatecznie wysokich norm jakości;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego oraz Roślin Rodzajów i Gatunków Owocowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia wykaz, określony w art. 4 dyrektywy 92/34/EWG, oraz określa wymagania dotyczące etykietowania i plombowania określonego w art. 11 tej dyrektywy.
2.
Wykaz stosuje się do upraw i materiału rozmnożeniowego (włączając podkładki) oraz do pochodzących z nich roślin owocowych wszystkich rodzajów i gatunków, określonych w załączniku II do dyrektywy 92/34/EWG, oraz do podkładek innych rodzajów i gatunków, określonych w art. 4 ust. 1 pkt iii) tej dyrektywy, niezależnie od stosowanego systemu rozmnażania, zwanych dalej "materiałem".
3.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się stopniowo, z uwzględnieniem cykli produkcyjnych materiału określonego w ust. 2.
Artykuł 2
Materiał, gdzie stosowne, spełnia odpowiednie warunki zdrowia roślin, ustanowione w dyrektywie Rady 77/93/EWG [2].
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 w przypadku materiału CAC materiał ten musi, co najmniej na podstawie kontroli wzrokowej, być uznany za rzeczywiście wolny od organizmów szkodliwych i chorób obniżających jakość lub wolny od jakichkolwiek oznak albo objawów występowania organizmów szkodliwych i chorób obniżających użyteczność materiału rozmnożeniowego lub roślin owocowych oraz w szczególności wolny od organizmów i chorób wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy w odniesieniu do danego rodzaju lub gatunku.
2.
Każdy materiał wykazujący w fazie uprawy widoczne oznaki lub objawy występowania organizmów szkodliwych lub chorób, określonych w ust. 1 zostaje poddany właściwemu zabiegowi niezwłocznie po ich wystąpieniu lub, gdzie stosowne, zostaje usunięty.
3.
W przypadku materiału owoców cytrusowych są także spełnione następujące wymagania:
i) materiał ten pochodzi z materiału wyjściowego, który:
- został sprawdzony i uznany za niewykazujący żadnych objawów występowania danych wirusów, organizmów wirusopodobnych lub chorób wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy,
- został poddany indywidualnemu badaniu przy zastosowaniu metod odpowiednich do wykrywania takich wirusów, organizmów wirusopodobnych lub chorób i został uznany za wolny od nich;
ii) materiał ten został skontrolowany i uznany za rzeczywiście wolny od takich wirusów, organizmów wirusopodobnych lub chorób od początku ostatniego cyklu wegetacyjnego; oraz
iii) w przypadku szczepienia materiał zostaje zaszczepiony na podkładki inne niż te wrażliwe na wiroidy.
Artykuł 4
1.
Materiał CAC posiada właściwą tożsamość i czystość odpowiednio do danych rodzajów lub gatunków, a także, bez uszczerbku dla przepisów art. 9 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 92/34/EWG, posiada odpowiednią tożsamość i czystość odmianową.
2.
W przypadku powszechnie znanych odmian, określonych w art. 9 ust. 2 i) dyrektywy 92/34/EWG, dostawca stosuje urzędową nazwę odmiany.
3.
W przypadku odmian, które są już przedmiotem wniosku o prawo hodowcy roślin lub urzędowej rejestracji, określonej w art. 9 ust. 2 pkt i) dyrektywy 92/34/EWG, musi być stosowane oznaczenie lub nazwa proponowana przez hodowcę, dopóki nie zostanie udzielone odpowiednie zezwolenie.
4.
W przypadku odmian wprowadzonych do wykazów posiadanych przez dostawców, stosownie do art. 9 ust. 2 pkt ii) dyrektywy 92/34/EWG, wymaganie określone w ust. 1 w odniesieniu do odmiany opiera się na szczegółowych opisach podanych w wykazach posiadanych przez dostawców.
Artykuł 5
Materiał CAC jest rzeczywiście wolny od jakichkolwiek wad mogących ewentualnie obniżyć jego jakość jako materiału rozmnożeniowego lub jako roślin owocowych.
Artykuł 6
W przypadku wstępnego elitarnego, elitarnego i kwalifikowanego materiału wymagania określone w art. 3, art. 4 ust. 1 oraz w art. 5 niniejszej dyrektywy stosuje się tylko wtedy, gdy systemy certyfikacji określone w art. 7 niniejszego dokumentu nie nakładają bardziej rygorystycznych warunków.
Artykuł 7
W oczekiwaniu na ustanowienie wspólnotowego systemu certyfikacji materiał wstępny elitarny, elitarny i kwalifikowany spełnia warunki dla każdej odpowiedniej kategorii ustanowione w krajowych systemach certyfikacji, pod warunkiem że są one dostosowane, o ile jest to możliwe, do istniejących międzynarodowych systemów certyfikacji.
Artykuł 8
1.
Dokument dostawcy w odniesieniu do materiału CAC określonego w art. 11 pkt i) dyrektywy 92/34/EWG, sporządzany jest na odpowiednim, nieużywanym uprzednio formularzu i drukowany jest w co najmniej jednym z urzędowych języków Wspólnoty.
Dokument zawiera następujące pozycje:
i) oznaczenie "jakość EWG";
ii) oznaczenie kodu EWG Państwa Członkowskiego;
iii) oznaczenie właściwego organu lub jego kod odróżniający;
iv) numer rejestracyjny lub przypisany;
v) nazwa dostawcy;
vi) indywidualny numer seryjny, tygodniowy lub numer partii;
vii) data wystawienia dokumentu dostawcy;
viii) nazwa botaniczna;
ix) nazwa odmiany: w przypadku podkładek nazwa odmiany lub jej opis;
x) ilość;
xi) kategoria;
xii) w przypadku przywozu z państw trzecich stosownie do art. 16 ust. 2 dyrektywy 92/34/EWG nazwa kraju, w którym dokonano zbioru.
2.
W przypadku gdy materiał jest zaopatrzony w paszport roślin, zgodnie z dyrektywą Komisji 92/105/EWG [3], paszport roślin może na życzenie dostawcy stanowić dokument dostawcy określony w ust. 1.
Niemniej jednak, musi być podane oznaczenie "jakość EWG" oraz oznaczenia dotyczące właściwego organu w związku z dyrektywą 92/34/EWG, a także odniesienie do nazwy odmiany lub podkładki oraz kategoria.
W przypadku przywozu z państw trzecich, zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 92/34/EWG, musi być także podana nazwa kraju, w którym dokonano zbioru materiału.
Informacja ta może być umieszczona na tym samym dokumencie co paszport roślin, ale musi być wyraźnie oddzielona.
Artykuł 9
1.
Wymagania dotyczące etykietowania i plombowania materiału zakwalifikowanego jako materiał wstępny elitarny, elitarny lub kwalifikowany, stosownie do art. 11 pkt ii) dyrektywy 92/34/EWG, są takie same jak ustanowione w krajowych systemach certyfikacji, określonych w art. 7 niniejszej dyrektywy.
2.
Niemniej jednak Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku gdy taka urzędowa etykieta nie zawiera wszystkich informacji ustanowionych w art. 8 ust. 1 niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem pozycji z pkt iv), v) i vii), informacje takie zostają dodane.
Ponadto podaje się także informację, czy materiał jest "wolny od wirusów" lub czy jest "badany na obecność wirusów".
Artykuł 10
1.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 1993 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/49/EWG
z dnia 23 czerwca 1993 r.
określająca wykazy wskazujące warunki, jakie mają zostać spełnione przez materiał rozmnożeniowy roślin ozdobnych oraz rośliny ozdobne, zgodnie z dyrektywą Rady 91/682/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/682/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych oraz roślinami ozdobnymi [1], w szczególności jej art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
przy stosowaniu przepisów niniejszej dyrektywy właściwe jest uwzględnienie cykli produkcyjnych różnych materiałów;
warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie muszą być traktowane jako minimalna norma dopuszczalna na obecnym etapie, biorąc pod uwagę bieżące warunki produkcji we Wspólnocie; warunki te będą stopniowo rozwijane i poprawiane, aby ostatecznie osiągnąć wysokie normy jakości;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego i Roślin Ozdobnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa określa wykazy określone w art. 4 dyrektywy 91/682/EWG oraz wprowadza wymagania dotyczące etykietowania określone w art. 11 akapit trzeci tej dyrektywy.
2.
Wykaz stosuje się do upraw i materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych (włączając podkładki) oraz pochodzących z nich roślin ozdobnych wszystkich rodzajów i gatunków określonych w Załączniku do dyrektywy 91/682/EWG oraz do podkładek innych rodzajów i gatunków określonych w art. 4 ust. 2 tej dyrektywy, niezależnie od stosowanego systemu rozmnażania, zwanych dalej "materiałem".
3.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się stopniowo, z uwzględnieniem cykli produkcyjnych materiału określonego w ust. 2.
Artykuł 2
Materiał, w odpowiednim przypadku, spełnia odpowiednie warunki zdrowia roślin, ustanowione w dyrektywie Rady 77/93/EWG [2].
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2, materiał ten musi, co najmniej na podstawie kontroli wzrokowej, być uznany za rzeczywiście wolny od organizmów szkodliwych i chorób obniżających jakość lub wolny od jakichkolwiek oznak albo objawów występowania organizmów szkodliwych i chorób obniżających użyteczność materiału rozmnożeniowego lub roślin ozdobnych, w szczególności musi być wolny od tych organizmów i chorób, które są wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy w odniesieniu do danego rodzaju lub gatunku.
2.
Materiał wykazujący w fazie uprawy widoczne oznaki lub objawy występowania organizmów szkodliwych lub chorób określonych w ust. 1 zostaje poddany właściwemu zabiegowi, niezwłocznie po ich wystąpieniu, lub, w odpowiednim przypadku, zostać usunięty.
3.
W przypadku materiału cytrusów są także spełniane następujące wymagania:
i) materiał pochodzi z materiału pierwotnego, który został skontrolowany i uznany za nie wykazujący żadnych objawów odnośnych wirusów, organizmów wirusopodobnych ani chorób wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy;
ii) materiał ten został skontrolowany i uznany za rzeczywiście wolny od takich wirusów, organizmów wirusopodobnych i chorób od początku ostatniego cyklu wegetacji; oraz
iii) w przypadku szczepienia, materiał jest zaszczepiony na podkładki inne niż te wrażliwe na wiroidy.
4.
W przypadku cebulek kwiatowych, są spełniane także następujące wymagania:
- materiał rozmnożeniowy pochodzi bezpośrednio z materiału, który w fazie upraw był kontrolowany i uznany za rzeczywiście wolny od wszelkich organizmów szkodliwych i chorób, oznak lub objawów organizmu szkodliwego i chorób określonych w ust. 1, w szczególności od tych wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Materiał cechuje się odpowiednią tożsamością i czystością rodzajową lub gatunkową albo, w odpowiednim przypadku, w stosunku do grupy roślin oraz o ile jest przedmiotem obrotu lub jest przeznaczony do obrotu, w stosunku do odmiany stosownie do art. 9 ust. 1 dyrektywy 91/682/EWG, cechuje się także jednolitością i czystością odmianową.
2.
W przypadku powszechnie znanych odmian w związku z art. 9 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy 91/682/EWG, dostawca używa urzędowej nazwy odmiany.
3.
W przypadku odmian, które już są przedmiotem wniosku o prawo hodowcy roślin lub urzędowej rejestracji określonej w art. 9 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 91/682/EWG, musi być stosowane odniesienie do hodowcy lub nazwa proponowana dopóki nie udzielono odpowiedniego zezwolenia.
4.
W przypadku odmian wprowadzonych do wykazów posiadanych przez dostawców zgodnie z art. 9 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 91/682/EWG, wymaganie określone w ust. 1 w odniesieniu do odmiany opiera się na szczegółowym opisie przedstawionym w wykazach posiadanych przez dostawców.
Artykuł 5
1.
Materiał jest zasadniczo wolny od jakichkolwiek wad przypuszczalnie mogących obniżyć jego jakość jako materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego.
2.
Żywotność i rozmiary materiału są zadowalające w odniesieniu do jego użyteczności jako materiał rozmnożeniowego i roślin ozdobnych.
Ponadto, zapewnia się właściwą proporcję między korzeniami, łodygami i liśćmi.
3.
W przypadku nasion, w uzupełnieniu do wymagań podanych w ust. 1, zdolność kiełkowania jest zadowalająca.
Artykuł 6
1.
Dokument dostawcy określony w art. 11 dyrektywy 91/682/EWG jest sporządzony na odpowiednim nieużywanym uprzednio formularzu i wypełniony w co najmniej jednym z urzędowych języków Wspólnoty.
Dokument zawiera następujące pozycje:
i) wskazanie "jakość EWG";
ii) wskazanie kodu Państwa Członkowskiego WE;
iii) wskazanie właściwego organu lub jego kodu odróżniającego;
iv) numer rejestracji lub akredytacji;
v) nazwa dostawcy;
vi) indywidualny numer seryjny, numer tygodnia lub numer partii;
vii) data wystawienia dokumentów dostawcy;
viii) nazwa botaniczna;
ix) nazwa odmiany, w odpowiednim przypadku. W przypadku podkładek, nazwa lub opis odmiany;
x) nazwa grupy roślin, w odpowiednim przypadku;
xi) ilość;
xii) w przypadku przywozu z państw trzecich na podstawie art. 16 ust. 2 dyrektywy 91/682/EWG, nazwa państwa, w którym dokonano zbioru materiału.
2.
W przypadku, gdy materiał posiada paszport rośliny zgodnie z dyrektywą Komisji 92/105/EWG [3], paszport rośliny może, na życzenie dostawcy, stanowić dokument dostawcy określony w ust. 1.
Niemniej jednak, wymagane jest wskazanie "jakość EWG" oraz odesłanie do właściwego organu zgodnie z dyrektywą 91/682/EWG, a także odniesienie do nazwy odmiany, podkładki lub grupy roślin.
W przypadku przywozu z państw trzecich na podstawie art. 16 ust. 2 dyrektywy 91/682/EWG, musi być także podana nazwa kraju, w którym dokonano zbioru materiału.
Informacja ta może być umieszczona na samym dokumencie, takim jak paszport rośliny, ale musi być wyraźnie wyodrębniona.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) 315/68 [4].
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1993 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/50/EWG
z dnia 24 czerwca 1993 r.
określająca niektóre rośliny niewymienione w załączniku V część A do dyrektywy Rady 77/93/EWG, których producenci, magazyny lub centra wysyłkowe w strefach produkcji takich roślin, muszą być wpisani do rejestru urzędowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 93/19/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 5 i art. 6 ust. 7 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje: ze względu na produkcję niektórych produktów niewymienionych w załączniku V, część A do niniejszej dyrektywy, takich jak ziemniaki z wyjątkiem sadzeniaków lub owoce Citrus L., Fortunella Swingle, Poncirus Raf. i ich mieszańców, które nie są zakażone lub zarażone przez organizmy szkodliwe, określone w dyrektywie 77/93/EWG, i w celu odpowiedniego monitorowania przez Państwa Członkowskie takiej produkcji konieczne jest sporządzenie wykazu producentów wyżej wymienionych produktów lub, o ile jest to bardziej wygodne, zbiorowych magazynów lub centrów wysyłkowych w strefach produkcji tych produktów w lokalnym, regionalnym lub krajowym rejestrze;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie stanowią, że producenci lub zbiorowe magazyny lub centra wysyłkowe w strefach produkcji produktów wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy są wpisani do rejestru lokalnego, regionalnego lub krajowego.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do niniejszej dyrektywy w terminie określonym w art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 91/683/EWG [3] i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/51/EWG
z dnia 24 czerwca 1993 r.
ustanawiająca zasady przemieszczania niektórych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów przez strefę chronioną oraz przemieszczania takich roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów pochodzących ze strefy chronionej oraz przemieszczanych w jej obrębie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/19/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 7 tiret pierwsze i drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
stosowanie wspólnotowego systemu ochrony zdrowia w odniesieniu do Wspólnoty jako obszaru bez wewnętrznych granic obejmuje uznanie "stref chronionych" ustanowionych dla niektórych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów w odniesieniu do jednego lub większej liczby organizmów szkodliwych;
zgodnie z przepisami dyrektywy 77/93/EWG z dniem 1 czerwca 1993 r. rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty wymienione w załączniku V część A sekcja II nie mogą zostać wprowadzone do określonej strefy chronionej lub nie mogą być tam przemieszczane, chyba że "paszport" roślin ważny dla tej strefy i urzędowo wydany zgodnie z przepisami art. 10 ust. 1 danej dyrektywy jest dołączony do nich, do ich opakowań lub do pojazdów je transportujących; przepisów tych nie stosuje się, jeśli spełnione są pewne gwarancje w odniesieniu do przemieszczania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów przez strefę chronioną ustanowioną dla danych roślin, produktów roślinnych i innych w odniesieniu do jednego lub większej liczby organizmów szkodliwych; takie przepisy mogą być spełniane przez mniej surowe warunki niż te określone w art. 6 ust. 4 danej dyrektywy w odniesieniu do takich roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów pochodzących z lub przemieszczanych w ramach takiej strefy chronionej;
w przypadku braku ogólnie akceptowanych gwarancji należy je ustanowić, uwzględniając typowe warunki, zgodnie z którymi odbywa się to wspomniane przemieszczenie, tak aby zapewnić odpowiednie bezpieczeństwo zdrowia roślin;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że podczas przemieszczania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów określonych w załączniku V część A sekcja II do dyrektywy 77/93/EWG, pochodzących spoza strefy chronionej ustanowionej dla danych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów w odniesieniu do jednego lub większej liczby organizmów szkodliwych zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. h) dyrektywy 77/93/EWG, przez taką strefę z miejscami przeznaczeniem poza strefą oraz bez ważnego dla takiej strefy "paszportu" roślin, spełnione są warunki ustanowione w ust. 2.
2.
Następujące warunki muszą być spełnione:
a) opakowanie lub, w miarę potrzeby, pojazdy transportujące rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty, określone w ust. 1, są czyste i wolne od odpowiednich organizmów określonych w ust. 1 oraz takiego charakteru, aby zapewnić, że nie istnieje ryzyko rozprzestrzeniania się organizmów szkodliwych;
b) niezwłocznie po zapakowaniu opakowanie lub, w miarę potrzeby, pojazdy transportujące rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty muszą zostać zabezpieczone zgodnie z surowszymi normami zdrowia roślin w celu zagwarantowania, że nie ma żadnego ryzyka rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych w odpowiedniej strefie chronionej oraz że tożsamość ich pozostanie bez zmian, a także aby nie zostały zakwestionowane przez odpowiedzialne urzędowe organy, określone w dyrektywie 77/93/EWG, oraz że pozostaną zabezpieczone podczas transportu przez daną strefę chronioną;
c) roślinom, produktom roślinnym i innym przedmiotom, określonym w ust. 1, towarzyszą dokumenty zazwyczaj używane do celów handlowych, wskazujące, że dane produkty pochodzą spoza odpowiedniej strefy chronionej i ich miejsce przeznaczenia leży poza odpowiednią strefą chronioną.
3. Jeśli podczas urzędowej kontroli, zorganizowanej na podstawie art. 11 ust. 7 dyrektywy 77/93/EWG i przeprowadzanej w miejscu leżącym w ramach danej strefy, uznaje się, że nie są spełnione wymagania ustanowione na mocy w art. 1 ust. 2, podejmuje się niezwłocznie następujące środki urzędowe, jeśli jest to właściwe, i bez uszczerbku dla środków podejmowanych w przypadku niespełniania przez rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty warunków przewidzianych w dyrektywie 77/93/EWG:
- plombowanie opakowania,
- transport, pod urzędową kontrolą, roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza odpowiednią strefą chronioną.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że łagodniejsze warunki stosuje się do tych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wymienionych w załączniku V część A sekcja II do dyrektywy 77/93/EWG, pochodzących z lub przemieszczanych w ramach strefy chronionej ustanowionej dla danych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów w odniesieniu do jednego lub większej liczby organizmów szkodliwych.
2.
Do celów ust. 1 mogą być stosowane następujące łagodniejsze warunki:
urzędowe badania określone w art. 6 ust. 4 danej dyrektywy mogą być spełniane przez warunki ustanowione w szczegółowych zasadach dotyczących przeprowadzania badań w dyrektywie Komisji 92/70/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. do celów uznawania stref chronionych we Wspólnocie [3].
Artykuł 3
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do niniejszej dyrektywy w terminie określonym w art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 91/683/EWG [4].
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywę.
Komisja poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/52/EWG
z dnia 24 czerwca 1993 r.
zmieniająca dyrektywę 89/556/EWG w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 dyrektywy Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [3], wyłącza z zakresu tej dyrektywy zarodki uzyskane przy pomocy pewnych technologii; zarodki, które mają być poddane technologiom polegającym na penetracji warstwy przejrzystej, mogą być sprzedawane lub przywożone, dopóki spełniają wymogi wyżej wymienionej dyrektywy, zanim zostaną poddane tym technikom, z zachowaniem szczególnych dodatkowych środków bezpieczeństwa; zarodki otrzymane drogą zapłodnienia in vitro mogą być sprzedawane lub przywożone z zachowaniem szczególnych dodatkowych środków bezpieczeństwa;
w związku z dodatkowymi środkami bezpieczeństwa załączniki wymagają zmian, których wprowadzenie, na mocy art. 16 dyrektywy 89/556/EWG, wchodzi w zakres uprawnień Komisji;
inne zmiany powinny zostać wprowadzone do dyrektywy w celu jasnego określenia statusu nasienia używanego do zapłodnienia komórek jajowych oraz w celu uwzględnienia nowej polityki Wspólnoty w odniesieniu do pryszczycy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 89/556/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zarodków otrzymanych drogą transferu jąder komórkowych.";
2) w art. 2 dodaje się, co następuje:
"g) "zespół produkujący zarodki"; oznacza urzędowo uznany zespół pobierania zarodków do celów zapłodnienia in vitro, zgodnie z warunkami ustanowionymi w stosownym Załączniku.";
3) w art. 3 lit. a) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"a) musiały być poczęte w wyniku sztucznego zapłodnienia lub zapłodnienia in vitro nasieniem ojca dawcy w centrum pobierania nasienia, zatwierdzonym przez właściwe władze zarządzające pobieraniem nasienia, jego przetwarzaniem i przechowywaniem lub przy użyciu nasienia przywożonego zgodnie z dyrektywą 88/407/EWG [4].";
4) skreśla się art. 4;
5) w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2a.
Zespół produkujący zarodki drogą zapłodnienia in vitro zostanie zatwierdzony tylko wówczas, gdy są przestrzegane przepisy odpowiedniego Załącznika do niniejszej dyrektywy i jeżeli zespół produkujący zarodki jest w stanie spełnić inne przepisy niniejszej dyrektywy, w szczególności przepisy ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, które mają zastosowanie mutatis mutandis.";
6) w art. 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Podczas ustalania przepisów dotyczących ochrony zdrowia zwierząt w związku z pryszczycą zgodnie z ust. 1, należy zwrócić uwagę, że:
- tylko zamrożone zarodki mogą być przywożone z państw trzecich, w których są stosowane szczepienia przeciw pryszczycy.
Zarodki muszą być przechowywane w zatwierdzonych warunkach, przez co najmniej 30 dni przed przesyłką,
- zwierzęta-dawcy muszą pochodzić z gospodarstwa, w którym żadne zwierzę nie było szczepione przeciw pryszczycy w ciągu 30 dni poprzedzających pobranie i w którym nie zastosowano żadnych zakazów ani kwarantanny";
7) Artykuły 11, 12 i 13 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 11
Przepisy i zasady ustanowione dyrektywą Rady 90/675/EWG [*] Dz.U. L 373 z 31.12.1990, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 1601/92 (Dz.U. L 173 z 27.6.1992, str. 13). mają zastosowanie w szczególności w odniesieniu do organizacji kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie i działań podejmowanych w ich wyniku, jak również środków bezpieczeństwa, które należy wprowadzić."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/53/EWG
z dnia 24 czerwca 1993 r.
wprowadzająca minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ryby są wymienione w załączniku II do Traktatu; obrót rybami stanowi ważne źródło dochodów w sektorze akwakultury;
należy ustanowić środki zwalczania na poziomie wspólnotowym podejmowane w przypadku wybuchu choroby w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju sektora akwakultury i przyczynienia się do ochrony zdrowia zwierząt we Wspólnocie;
w celu objęcia chorób środkami, należy odwoływać się do wykazów ustanowionych w załączniku A do dyrektywy Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [4];
ognisko takich chorób może szybko przybrać rozmiary epizootii, powodując śmiertelność i zaburzenia na skalę powodującą znaczne obniżenie rentowności akwakultury;
w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby muszą zostać podjęte środki zwalczania, aby podjąć natychmiastowe i skuteczne działania po potwierdzeniu wystąpienia choroby;
środki te muszą zmierzać do zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby, w szczególności przez uważne kontrolowanie przemieszczania ryb i produktów, które mogą rozprzestrzeniać infekcję;
zapobieganie chorobom we Wspólnocie musi opierać się na polityce nieprzeprowadzania szczepień;
gruntowne dochodzenie epizootiologiczne ma zasadnicze znaczenie przy zapobieganiu rozprzestrzenianiu się chorób; Państwa Członkowskie muszą ustanowić w tym celu specjalne jednostki;
w celu zapewnienia skutecznego systemu zwalczania należy zharmonizować diagnozowanie chorób i prowadzić je pod nadzorem właściwych laboratoriów koordynowanych przez laboratorium referencyjne wyznaczone przez Wspólnotę;
w celu zapewnienia jednolitego wykonania niniejszej dyrektywy należy ustanowić wspólnotową procedurę kontrolną;
wspólne środki zwalczania chorób stanowią minimalne podstawy utrzymania jednolitego standardu zdrowia zwierząt;
decyzja Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [5], w szczególności jej art. 5, stosuje się w przypadku wybuchu jednej z chorób wymienionych w załączniku A do dyrektywy 91/67/EWG;
Komisji należy powierzyć zadanie przyjęcia niezbędnych środków wykonawczych; w tym celu powinna zostać ustanowiona procedura prowadząca do bliskiej i skutecznej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa minimalne środki wspólnotowe zwalczania chorób ryb określonych w wykazach I i II załącznika A do dyrektywy 91/67/EWG.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się, w miarę potrzeby, definicje określone w art. 2 dyrektywy 91/67/EWG.
Ponadto stosuje się następujące definicje:
1. choroby z wykazu I: choroby ryb określone w wykazie I załącznika A do dyrektywy 91/67/EWG;
2. choroby z wykazu II: choroby ryb określone w wykazie II załącznika A do dyrektywy 91/67/EWG;
3. ryby podejrzane o zakażenie: ryby wykazujące kliniczne objawy choroby, zmiany sekcyjne lub wątpliwe odczyny w badaniach laboratoryjnych, wywołujące uzasadnione podejrzenia obecności choroby z wykazu I lub II;
4. ryby zakażone: ryby, u których zostało urzędowo potwierdzone występowanie jednej z chorób z wykazu I lub II w wyniku badań laboratoryjnych lub, w przypadku ISA, w wyniku badań klinicznych i badania sekcyjnego;
5. gospodarstwo podejrzane o zakażenie: gospodarstwo, w którym znajdują się ryby podejrzane o zakażenie;
6. gospodarstwo zakażone: gospodarstwo, w którym znajdują się zakażone ryby; również gospodarstwo, które zostało opróżnione, ale jeszcze niezdezynfekowane.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewnią, aby wszystkie gospodarstwa hodujące lub trzymające ryby wrażliwe na choroby z wykazów I lub II:
1. były rejestrowane przez odpowiednie urzędowe służby; rejestr ten jest stale aktualizowany;
2. prowadziły wykaz:
a) żywych ryb, ikry i gamet wprowadzanych do gospodarstwa, zawierający wszystkie informacje dotyczące ich dostawy, ilości lub wagi, wielkości, źródła pochodzenia i dostawców;
b) żywych ryb, ikry i gamet opuszczających gospodarstwo, zawierający wszystkie informacje dotyczące ich wysyłki, ilości lub wagi, wielkości i miejsca przeznaczenia;
c) stwierdzonej śmiertelności.
Wykaz, który jest dostępny dla urzędowych służb w celu kontroli w każdym przypadku, gdy tego zażądają, musi być regularnie uaktualniany i przechowywany przez cztery lata.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają, aby każde podejrzenie obecności chorób z wykazu I lub II było obowiązkowo i jak najszybciej zgłaszane odpowiednim urzędowym służbom.
ROZDZIAŁ II
Środki zwalczania chorób z wykazu I
Artykuł 5
1.
Jeżeli ryby w gospodarstwie są podejrzane o zakażenie chorobą z wykazu I, Państwa Członkowskie zapewnią, że odpowiednie służby urzędowe niezwłocznie uruchomią urzędowe dochodzenie, w tym badania kliniczne, w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności choroby; w szczególności służby te muszą pobrać próbki lub posiadać pobrane próbki, niezbędne do badań laboratoryjnych.
2.
Natychmiast po zawiadomieniu o podejrzeniu wystąpienia choroby gospodarstwo zostaje poddane urzędowemu dozorowi przez odpowiednie urzędowe służby, które wydają w szczególności:
a) nakaz przeprowadzenia urzędowego spisu wszystkich gatunków i kategorii ryb oraz sporządzenia rejestru ilość ryb śniętych, zakażonych lub podejrzanych o zakażenie, albo zarażonych, w odniesieniu do każdego gatunku; spis musi być uaktualniany przez właściciela lub hodowcę w celu uwzględnienia zwiększenia liczebności ryb lub ich śmiertelności stwierdzonej w okresie podejrzenia o zakażenie; informacje zawarte w spisie muszą być przedstawiane na żądanie i mogą być sprawdzone podczas każdej inspekcji;
b) zakaz opuszczania lub wprowadzania do gospodarstwa bez zgody odpowiednich urzędowych służb dotyczący wszystkich ryb, żywych lub śniętych, ikry lub gamet;
c) nakaz usuwania śniętych ryb lub ich odpadków pod nadzorem odpowiednich urzędowych służb;
d) zgodę na wwiezienie lub wywiezienie pasz, sprzętu i innych przedmiotów lub innych substancji, takich jak odpady, które mogą przenosić chorobę, wydawaną w razie potrzeby wraz z ustanowieniem warunków wymaganych w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się czynnika chorobotwórczego;
e) zgodę na wchodzenie osób do gospodarstwa lub ich wychodzenie z gospodarstwa;
f) zgodę na wjazd pojazdów do gospodarstwa lub wyjazd z gospodarstwa wydawaną wraz z ustanowieniem warunków wymaganych w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się czynnika chorobotwórczego;
g) nakaz stosowania właściwych środków dezynfekujących przy wejściu na teren gospodarstwa i wyjściu z gospodarstwa;
h) nakaz przeprowadzenia dochodzenia epizootiologicznego zgodnie z art. 8 ust. 1;
i) nakaz, zgodnie z którym wszystkie gospodarstwa położone w obszarze tej samej zlewni wodnej lub w tej samej strefie przybrzeżnej są poddawane urzędowemu dozorowi oraz żadna ryba, ikra lub gamety nie opuszczają tych gospodarstw bez zgody odpowiednich urzędowych służb; w przypadku rozległych zlewni wodnych lub rozległej strefy przybrzeżnej, urzędowe służby mogą podjąć decyzję o ograniczeniu przyjętego środka do mniejszego obszaru, w pobliżu gospodarstwa podejrzanego o zakażenie, jeżeli służby te uznają, że wspomniany obszar zapewnia maksymalne gwarancje zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby;
służby urzędowe sąsiadujących Państw Członkowskich lub państw trzecich muszą zostać powiadomione o podejrzanych przypadkach; w takiej sytuacji urzędowe służby zainteresowanych Państw Członkowskich podejmują właściwe działanie w celu zastosowania środków ustanowionych w niniejszym artykule.
W miarę potrzeby mogą zostać podjęte szczególne środki, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
3.
Do czasu wprowadzenia w życie urzędowych środków ustanowionych w ust. 2, właściciel lub hodowca ryb, u których istnieje podejrzenie wystąpienia choroby podejmuje wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia zgodności z ust. 2, z wyłączeniem jego lit. h) oraz i).
4.
Środki określone w ust. 2 nie zostają wycofane do momentu, w którym podejrzenie choroby nie zostanie urzędowo wykluczone.
Artykuł 6
Natychmiast po urzędowym potwierdzeniu obecności choroby z wykazu I, Państwa Członkowskie zapewnią, aby odpowiednie urzędowe służby nakazywały stosowanie następujących środków, oprócz środków wymienionych w art. 5 ust. 2:
a) w zakażonym gospodarstwie:
- wszystkie ryby muszą zostać niezwłocznie usunięte;
- w przypadku gospodarstw w głębi lądu, wszystkie stawy muszą zostać osuszone w celu oczyszczenia i dezynfekcji,
- cała ikra i wszystkie gamety, ryby śnięte oraz ryby wykazujące kliniczne objawy choroby są uznawane za materiał wysokiego ryzyka i muszą być utylizowane pod nadzorem odpowiednich służb urzędowych, zgodnie z dyrektywą 90/667/EWG [6],
- wszystkie żywe ryby są zabijane i utylizowane pod nadzorem odpowiednich urzędowych służb zgodnie z dyrektywą 90/667/EWG lub, w przypadku ryb, które osiągnęły rozmiary handlowe i nie wykazują żadnych klinicznych objawów choroby, zostają one ubite pod nadzorem służb urzędowych i sprzedawane lub przetwarzane w celu spożycia przez ludzi.
W tym ostatnim przypadku służby urzędowe zapewnią, że ryby zostaną niezwłoczny ubite i wypatroszone, czynności te zostaną przeprowadzone w warunkach uniemożliwiających rozprzestrzenianie się czynników chorobotwórczych, a odpady rybne i wnętrzności zostaną uznane za materiał wysokiego ryzyka i poddane zabiegom niszczenia czynników chorobotwórczych, zgodnie z dyrektywą 90/667/EWG zaś woda używana do tych prac zostanie poddana zabiegom neutralizującym wszelkie czynniki chorobotwórcze, które może zawierać;
- po usunięciu ryb, ikry i gamet stawy, wyposażenie i wszelkie materiały, które mogą zostać skażone, muszą natychmiast zostać oczyszczone i zdezynfekowane według instrukcji ustanowionych przez służby urzędowe, w taki sposób, aby wyeliminować ryzyko rozprzestrzenienia się lub przetrwania czynnika chorobotwórczego.
Procedury oczyszczania i dezynfekowania zakażonego gospodarstwa ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19,
- wszelkie substancje określone w art. 5 ust. 2 lit. d), które mogą być skażone, muszą zostać zniszczone lub poddane zabiegom zapewniającym zniszczenie wszelkich obecnych czynników chorobotwórczych,
- dochodzenie epizootyczne musi zostać przeprowadzone zgodnie z art. 8 ust. 1 oraz z zastosowaniem przepisów art. 8 ust. 4; dochodzenie musi obejmować pobieranie próbek do badań laboratoryjnych;
b) wszystkie gospodarstwa położone w zlewni wodnej lub w strefie przybrzeżnej, w której znajduje się zakażone gospodarstwo, są poddawane kontroli sanitarnej; jeżeli kontrole te ujawnią przypadki występowania choroby, stosuje się środki przewidziane w lit. a) niniejszego ustępu;
c) zgoda na ponowne zarybienie gospodarstwa wydawana jest przez odpowiednie służby urzędowe po zadawalających wynikach kontroli czynności oczyszczania i dezynfekcji oraz po okresie uznanym przez służby urzędowe za wystarczający do usunięcia czynnika chorobotwórczego i innych możliwych zakażeń w obszarze tej samej zlewni wodnej;
d) jeżeli zastosowanie środków ustanowionych zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a), b), c) i d) wymaga współpracy urzędowych służb innych Państw Członkowskich, urzędowe służby zainteresowanych Państw Członkowskich współpracują w celu zapewnienia zgodności ze środkami ustanowionymi w niniejszym artykule.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 przyjmuje się w razie potrzeby właściwe środki dodatkowe.
Artykuł 7
W przypadku gdy zakażone lub podejrzane o zakażenie są ryby swobodnie żyjące oraz ryby nienależące do żadnego gospodarstwa lub ryby w jeziorach, stawach lub innych obiektach przeznaczonych do łowienia lub hodowania ryb ozdobnych, Państwa Członkowskie zapewnią przyjęcie właściwych środków.
Państwa Członkowskie powiadomią o przyjętych środkach Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie w Stałym Komitecie Weterynaryjnym.
Artykuł 8
1.
Przedmiotem dochodzenia epizootycznego jest:
- prawdopodobny okres występowania choroby w gospodarstwie przed jej zgłoszeniem lub podejrzeniem,
- prawdopodobne pochodzenie choroby w gospodarstwie i identyfikacji pozostałych gospodarstw, w których znajdują się ikra, gamety i ryby gatunków wrażliwych, które mogą zostać zakażone,
- przemieszczanie ryb, ikry i gamet, pojazdów, substancji i osób, które mogły przenieść czynnik chorobotwórczy do gospodarstw lub z gospodarstw, o których mowa,
- ewentualnej obecności nośników choroby i ich rozprowadzania.
2.
Jeżeli dochodzenie epizootyczne wykaże, że choroba mogła zostać przeniesiona z innej zlewni wodnej lub innej strefy przybrzeżnej lub do innej zlewni wodnej lub strefy przybrzeżnej w wyniku kontaktu spowodowanego przemieszczaniem ryb, ikry lub gamet, zwierząt, pojazdów lub osób lub w jakikolwiek inny sposób, gospodarstwa należące do takiej zlewni wodnej i strefy przybrzeżnej uznaje się za podejrzane o zakażenie; stosuje się wówczas środki ustanowione w art. 5.
Jeżeli obecność choroby zostanie potwierdzona, stosuje się środki ustanowione w art. 6.
3.
Jeżeli dochodzenie epizootyczne wykaże, że wymagana jest współpraca odpowiednich służb urzędowych innych Państw Członkowskich, służby urzędowe zainteresowanych Państw Członkowskich przyjmują wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy.
4.
Powołuje się jednostkę kryzysową w celu zapewnienia pełnej koordynacji wszystkich środków niezbędnych do jak najszybszego wyeliminowania choroby i przeprowadzenia badań epizootycznych.
Zasady ogólne dotyczące krajowych i wspólnotowych jednostek kryzysowych zostaną ustanowione przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
5.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji sporządzony w oparciu o opinię Stałego Komitetu Weterynaryjnego, dokona rewizji przepisów niniejszego artykułu przed dniem 31 grudnia 1996 r., w szczególności w celu uwzględnienia postępu naukowego i technicznego.
ROZDZIAŁ III
Środki zwalczania chorób z wykazu II
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy istnieje podejrzenie i/lub potwierdzenie występowania choroby z wykazu II w zatwierdzonej strefie lub w zatwierdzonym gospodarstwie położonym w strefie niezatwierdzonej, przeprowadza się dochodzenie epizootyczne, zgodnie z art. 8.
Państwa Członkowskie, które chcą odzyskać swój status, określony zgodnie z przepisami dyrektywy 91/67/EWG, muszą zapewnić zgodność z przepisami załączników B i C do tej dyrektywy.
2.
Jeżeli badania epizootyczne wykażą, że choroba mogła zostać przeniesiona z zatwierdzonej strefy, z innego zatwierdzonego gospodarstwa lub do innego zatwierdzonego gospodarstwa w wyniku przemieszczania ryb, ikry, gamet, pojazdów lub osób lub w jakikolwiek inny sposób, te strefy lub gospodarstwa uznaje się za podejrzane o zakażenie i stosuje się właściwe środki.
3.
Urzędowe służby mogą jednak wyrazić zgodę na tuczenie ryb przeznaczonych do uboju do momentu osiągnięcia przez nie rozmiarów handlowych.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy niezatwierdzone gospodarstwo położne w niezatwierdzonej strefie zawiera ryby podejrzane o zakażenie chorobą z wykazu II, Państwa Członkowskie zapewnią, że odpowiednie służby urzędowe:
a) natychmiast uruchomią urzędowe środki dochodzenia w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności choroby, włącznie z pobraniem próbek, gdzie niezbędne, do badania w zatwierdzonym laboratorium;
b) przeprowadzają lub zlecają przeprowadzenie urzędowego spisu gospodarstw zakażonych, spis ten jest regularnie aktualizowany;
c) poddają lub zlecają poddanie zakażonych gospodarstw urzędowemu nadzorowi w celu zapewnienia, że z zakażonych gospodarstw dozwolone jest jedynie przemieszczanie żywych ryb, ikry lub gamet przeznaczonych do innych gospodarstw zakażonych tą samą chorobą lub na ubój w celu spożycia przez ludzi na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 91/67/EWG.
2.
Państwa Członkowskie mogą przygotować dobrowolny lub przymusowy program zwalczania chorób z wykazu II w niezatwierdzonych gospodarstwach lub strefach, w ustalonym okresie i pod urzędowym nadzorem.
W tym okresie zakazane jest wprowadzanie do strefy lub gospodarstwa objętych programem żywych ryb, ikry lub gamet z zakażonych gospodarstw lub gospodarstw o nieznanym statusie zdrowotnym.
Programy, które zostaną opracowane w oparciu o kryteria ogólne, ustalone przed datą określoną w art. 20 zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19, zostaną przedstawione Komisji w celu kontroli oraz zatwierdzone lub zmienione w miarę potrzeb, zgodnie z tą samą procedurą.
Po upływie okresu wskazanego w akapicie pierwszym, Państwa Członkowskie odwołujące się do tej procedury powiadomią Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego o uzyskanych wynikach.
3.
Do dnia 31 grudnia 1996 r. Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie sporządzone po uzyskaniu opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego z uwzględnieniem nabytego doświadczenia oraz postępu naukowego i technicznego, któremu towarzyszyć będą, gdzie stosowne, propozycje rewizji przepisów niniejszego artykułu, w szczególności w odniesieniu do wprowadzania na rynek zakażonych żywych ryb, ich ikry lub gamet przeznaczonych do hodowli lub tuczu oraz do przeprowadzania dochodzenia epizootiologicznego w niezatwierdzonych strefach, w których podejrzewa się chorobę w niezatwierdzonych gospodarstwach.
Rada stanowi większością kwalifikowaną o projektach i przedstawia je przy uwzględnieniu wniosków sprawozdania.
4.
Jeżeli zajdzie taka potrzeba, Komisja przyjmie szczegółowe zasady wykonania ust. 1 i 2, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 11
1.
Pobieranie próbek i analizę laboratoryjną na obecność chorób z wykazu I lub II przeprowadza się z wykorzystaniem metod określonych zgodnie z art. 15 dyrektywy 91/67/EWG.
2.
Badania na obecność choroby lub czynników chorobotwórczych wykonywane są przez laboratorium zatwierdzone przez odpowiednie służby urzędowe.
W razie potrzeby, analiza laboratoryjna określająca typ, podtyp lub odmianę czynnika chorobotwórczego, w szczególności przy pierwszym pojawieniu się choroby, musi zostać potwierdzona przez krajowe laboratorium referencyjne i, w razie potrzeby, może zostać potwierdzona przez wspólnotowe laboratorium referencyjne określone w art. 13.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w każdym Państwie Członkowskim zostało wyznaczone krajowe laboratorium referencyjne z wyposażeniem i wykwalifikowanym personelem umożliwiającym w każdym przypadku, w szczególności w momencie pojawienia się choroby po raz pierwszy, wskazanie typu, podtypu i odmiany czynnika chorobotwórczego i potwierdzenie wyników uzyskanych w regionalnych laboratoriach diagnostycznych.
2.
Laboratoria krajowe zajmujące się wymienionymi chorobami odpowiadają za koordynację norm i metod diagnostycznych oraz za zastosowanie odczynników.
3.
Laboratoria krajowe zajmujące się wymienionymi chorobami odpowiadają za koordynację diagnostycznych norm i metod przewidzianych w każdym laboratorium zajmującym się diagnozowaniem tych chorób w Państwie Członkowskim.
W tym celu laboratoria:
a) mogą dostarczać odczynniki diagnostyczne do laboratoriów zatwierdzonych przez Państwo Członkowskie;
b) kontrolują jakość wszystkich odczynników diagnostycznych stosowanych w Państwie Członkowskim;
c) okresowo przeprowadzają badania porównawcze;
d) przechowują izolaty czynnika chorobotwórczego choroby pochodzące z potwierdzonych przypadków w Państwie Członkowskim;
e) zapewniają potwierdzenie dodatnich wyników uzyskanych w laboratoriach diagnostycznych zatwierdzonych przez Państwo Członkowskie.
4.
Jednakże w drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie, które nie posiadają krajowych laboratoriów właściwych dla wymienionej choroby, mogą korzystać z usług laboratorium krajowego w innym Państwie Członkowskim, właściwego w tym zakresie.
5.
Wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych zajmujących się chorobami ryb jest zamieszczony w załączniku A.
6.
Laboratoria krajowe wyznaczone dla wymienionych chorób współpracują z wspólnotowym laboratorium referencyjnym, określonym w art. 13.
7.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
Artykuł 13
1.
Wspólnotowe laboratorium referencyjne zajmujące się chorobami ryb wskazane jest w załączniku B.
2.
Bez uszczerbku dla decyzji 90/424/EWG, w szczególności jej art. 28, funkcje i obowiązki laboratorium określonego w ust. 1 niniejszego artykułu wskazuje się w załączniku C.
Artykuł 14
1.
Zakazuje się szczepień przeciw chorobom z wykazu II w zatwierdzonych strefach lub zatwierdzonych gospodarstwach położonych w niezatwierdzonych strefach, w strefach lub gospodarstwach, które rozpoczęły już procedurę zatwierdzenia przewidzianą w dyrektywie 91/67/EWG, oraz szczepień przeciw chorobom z wykazu I.
2.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, dokona przeglądu przepisów niniejszego artykułu do dnia 30 czerwca 1996 r., w szczególności w odniesieniu do ustanowienia szczególnych warunków stosowania szczepień oraz przy uwzględnieniu postępu w badaniach naukowych i technicznych w dziedzinie szczepień.
Artykuł 15
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje plan interwencyjny, określając, w jaki sposób wprowadzi w życie środki ustanowione w niniejszej dyrektywie w przypadku wybuchu choroby z wykazu I.
Plan taki musi uwzględniać dostęp do pomieszczeń, wyposażenia, personelu i innych odpowiednich struktur niezbędnych do szybkiego i skutecznego zwalczenia ogniska choroby.
2.
Kryteria ogólne stosowane przy opracowywaniu planów wymienione są w załączniku D.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ograniczyć się do zastosowania kryteriów szczególnych dla danej choroby, w przypadku gdy kryteria ogólne zostały już przyjęte w związku z przedłożeniem planów dotyczących zastosowania środków zwalczania innej choroby.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19, Komisja może zmienić lub uzupełnić te kryteria, uwzględniając szczególny charakter choroby.
3.
Plany sporządzone zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku D należy przedstawić Komisji nie później niż sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
4.
Komisja analizuje plany w celu ustalenia, czy pozwalają one na osiągnięcie pożądanego celu i proponuje zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu wszelkie potrzebne zmiany, w szczególności w celu zapewnienia ich zgodności z planami innych Państw Członkowskich.
Komisja zatwierdza plany, w razie potrzeby zmienione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
Plany mogą być później zmieniane lub uzupełniane zgodnie z tą samą procedurą, w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji.
Artykuł 16
Biegli Komisji, we współpracy z właściwymi władzami i w zakresie niezbędnym dla jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy, mogą dokonywać kontroli na miejscu.
W tym celu mogą dokonać kontroli reprezentatywnej części gospodarstw sprawdzając, czy właściwe władze kontrolują spełnianie przez gospodarstwa wymogów niniejszej dyrektywy.
Komisja powiadomi Państwa Członkowskie o wyniku przeprowadzonych kontroli.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium prowadzona jest kontrola, udzieli biegłym wszelkiej pomocy niezbędnej do wykonania ich obowiązków.
Szczegółowe zasady wykonania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
Artykuł 17
Zasady regulujące wspólnotowy udział finansowy w działaniach związanych ze stosowaniem niniejszej dyrektywy są ustanowione w decyzji 90/424/EWG.
Artykuł 18
Jeżeli zajdzie taka potrzeba, Rada zmieni załączniki B, C i D, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, w szczególności w celu uwzględnienia postępu w badaniach i procedurach diagnostycznych.
Jeżeli zajdzie taka potrzeba, załącznik A może zostać zmieniony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
Artykuł 19
1.
Gdy ma być stosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia sprawę Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada musi podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek dotyczący środków, które należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania do Rady, Rada nie podjęła decyzji, Komisja przyjmuje proponowane środki, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością.
Artykuł 20
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą, na podstawie ogólnych zasad Traktatu, utrzymać lub stosować na swoim terytorium przepisy bardziej restrykcyjne od przewidzianych w niniejszej dyrektywie od dnia ustanowionego w ust. 1.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wszelkich takich środkach.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/54/EWG
z dnia 24 czerwca 1993 r.
zmieniająca dyrektywę 91/67/EWG w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 28 dyrektywy Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [4], należy dokonać przeglądu wykazu chorób wymienionych w załączniku A do tej dyrektywy; należy przy tym uwzględnić raport Komisji o zebranych doświadczeniach oraz opinię Naukowego Komitetu Weterynaryjnego;
na podstawie opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego należy zmienić wykaz chorób, w celu uwzględnienia ostatnich odkryć epidemiologicznych oraz zdobytego doświadczenia;
należy dokonać oceny sytuacji w odniesieniu do chorób, które nie są pochodzenia wspólnotowego; w obliczu najnowszych danych epidemiologicznych należy rozpatrzyć na nowo podatność niektórych gatunków na pewne choroby endemiczne dla Wspólnoty oraz klasyfikację tych chorób zawartą w wykazie II lub III załącznika A do dyrektywy 91/67/EWG;
konieczne jest uściślenie niektórych wymagań ustanowionych w dyrektywie 91/67/EWG, w szczególności dotyczących procedury zatwierdzania stref i procedury dotyczącej warunków regulujących wprowadzanie do obrotu zwierząt akwakultury, które nie należą do gatunków podatnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/67/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3:
a) ustęp 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) nie mogą one pochodzić z gospodarstwa objętego zakazem z powodu choroby zwierzęcej i nie mogą pozostawać w kontakcie ze zwierzętami pochodzącymi z takich gospodarstw, w szczególności z gospodarstw, które podlegają środkom kontrolnym ustalonym w dyrektywie Rady 93/53/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. wprowadzającej minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb [5];"
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 93/53/EWG w odniesieniu do kontrolowania niektórych chorób ryb, w szczególności chorób wymienionych w wykazie I";
2) w art. 5 ust. 1 cześć wprowadzająca otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu uzyskania, w odniesieniu do jednej lub więcej chorób określonych w załączniku A wykaz II kolumna 1 statusu strefy zatwierdzonej Państwa Członkowskie przedkładają Komisji:";
3) artykuł 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Komisja analizuje informacje określone w ust. 1.
Komisja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 na podstawie tych informacji dokonuje zatwierdzenia stref.
Jeżeli zgodnie z przepisami załącznika B zawartymi w I.D.5, II.D lub III.D.5 zatwierdzenie strefy zostało wycofane przez służbę urzędową, Komisja unieważnia swoją decyzję dotyczącą zatwierdzenia.
Wznowienia zatwierdzenia strefy dokonuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26.";
4) w art. 6 ust. 1 część wprowadzająca otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu uzyskania w odniesieniu do jednej lub więcej chorób określonych w załączniku A wykaz II kolumna 1 statusu gospodarstwa zatwierdzonego zlokalizowanego w strefie niezatwierdzonej Państwa Członkowskie przedkładają Komisji:";
5) w art. 7 ust. 1 część wprowadzająca otrzymuje brzmienie:
"1.
Wprowadzanie do obrotu żywych ryb należących do gatunków podatnych określonych w załączniku A wykaz II kolumna 2, ich jaj lub gamet ma miejsce przy zapewnieniu następujących dodatkowych gwarancji:";
6) w art. 8 ust. 1 część wprowadzająca otrzymuje brzmienie:
"1.
Wprowadzanie do obrotu żywych małży określonych w załączniku A wykaz II kolumna 2, ma miejsce przy spełnieniu następujących dodatkowych gwarancji:";
7) w art. 9 pkt 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"1.
Ryby podatne na choroby określone w załączniku A wykaz II kolumna 1 muszą być przed wysyłką poddane ubojowi i wypatroszone.";
8) w art. 9 pkt 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"2.
Żywe małże podatne na choroby określone w załączniku A wykaz II kolumna 1 muszą być dostarczane albo bezpośrednio do spożycia przez ludzi, albo przemysłu produkcji konserw; nie są one przekazywane do obrotu, jeżeli nie:";
9) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
1.
Bez uszczerbku dla wymagań dotyczących chorób określonych w załączniku A wykaz III kolumna 1, ustanowionych zgodnie z art. 12 i 13, wprowadzanie do obrotu żywych ryb hodowlanych nienależących do gatunków podatnych określonych w załączniku A wykaz II kolumna 2, jak również ich jaj i gamet, podlega następującym warunkom dodatkowym:
a) jeżeli mają być one wprowadzane na obszar strefy zatwierdzonej, to musi im towarzyszyć zgodnie z art. 11 dokument transportowy odpowiadający wzorowi, jaki zostanie sporządzony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26, potwierdzający, że pochodzą one ze strefy o takim samym statusie zdrowotności, z zatwierdzonego gospodarstwa położonego w strefie niezatwierdzonej, lub z gospodarstwa które może być położone w strefie niezatwierdzonej, pod warunkiem że takie gospodarstwo nie obejmuje ryb należących do gatunków podatnych określonych w załączniku A wykaz II kolumna 2 oraz nie jest ono połączone z ciekami wodnymi lub z wodami przybrzeżnymi albo ujściami rzek.
Jednakże do czasu uzyskania wyników przeglądu przewidzianego w art. 28 Państwa Członkowskie na mocy procedury ustanowionej w art. 26 mogą zwrócić się o udzielenie odstępstwa od przepisów poprzedniego akapitu, w szczególności w odniesieniu do zakazu wprowadzania na obszar strefy zatwierdzonej ryb określonych w niniejszym ustępie, pochodzących z zatwierdzonego gospodarstwa położonego w strefie niezatwierdzonej, pod warunkiem że takie gospodarstwo nie obejmuje ryb należących do gatunków podatnych określonych w załączniku A wykaz II kolumna 2 oraz nie jest ono połączone z ciekami wodnymi lub z wodami przybrzeżnymi albo z ujściami rzek.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania tych przepisów zgodnie z tą samą procedurą zostaną określone odpowiednie warunki i środki.
Do czasu podjęcia tej decyzji zastosowanie mają nadal przepisy krajowe, z zastrzeżeniem zgodności z przepisami ogólnymi Traktatu;
b) jeżeli mają być one wprowadzone do gospodarstwa, które, pomimo iż jest zlokalizowane w strefie niezatwierdzonej, spełnia warunki z załącznika C, to musi im towarzyszyć zgodnie z art. 11 dokument transportowy odpowiadający wzorowi, jaki zostanie sporządzony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, potwierdzający, że pochodzą one ze strefy zatwierdzonej, z gospodarstwa o takim samym statusie zdrowotności lub z gospodarstwa, które może być położone w strefie niezatwierdzonej, pod warunkiem że gospodarstwo takie nie obejmuje ryb należących do gatunków podatnych określonych w załączniku A wykaz II kolumna 2 oraz nie jest ono połączone z ciekami wodnymi lub z wodami przybrzeżnymi albo z ujściami rzek.
2.
Wymagania ustanowione w ust. 1 stosuje się do wprowadzania do obrotu małż hodowlanych, nienależących do gatunków podatnych określonych w załączniku A wykaz II kolumna 2.
3.
Bez uszczerbku dla wymagań dotyczących chorób określonych w załączniku A wykaz III kolumna 1, ustanowionych zgodnie z art. 12 i 13, wprowadzanie do obrotu żyjących na swobodzie ryb, małży i skorupiaków, ich jaj lub gamet podlega następującym warunkom dodatkowym:
a) jeżeli mają być one wprowadzone do strefy zatwierdzonej, to musi im towarzyszyć zgodnie z art. 11 dokument transportowy odpowiadający wzorowi, jaki zostanie sporządzony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, potwierdzający, że pochodzą one ze strefy o tym samym statusie zdrowotności;
b) jeżeli mają być one wprowadzone do gospodarstwa, które, pomimo iż położone jest w strefie niezatwierdzonej, spełnia warunki z załącznika C, to musi im towarzyszyć zgodnie z art. 11 dokument transportowy odpowiadający wzorowi, jaki zostanie sporządzony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, potwierdzający, że pochodzą one ze strefy zatwierdzonej;
c) jeśli takie zwierzęta są poławiane podczas połowów dalekomorskich oraz przeznaczone są do hodowli w zatwierdzonych strefach i gospodarstwach, muszą być poddane kwarantannie pod nadzorem służb urzędowych, w odpowiednich urządzeniach i we właściwych warunkach zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26.
4.
Wymagań ustanowionych w ust. 1, 2 i 3 nie stosuje się, jeśli na podstawie doświadczenia praktycznego i/lub dowodów naukowych wykazano, że dana choroba nie może być przenoszona pasywnie poprzez przesiedlenie zwierząt akwakultury, ich jaj czy gamet, nienależących do gatunków podatnych określonych w załączniku A wykaz II kolumna 2, ze strefy niezatwierdzonej do strefy zatwierdzonej.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 Komisja sporządza wykaz zwierząt akwakultury, w odniesieniu do których ma zastosowanie odstępstwo określone w akapicie pierwszym, oraz w miarę potrzeby zmienia ten wykaz, uwzględniając postęp naukowo-techniczny.
Warunki szczególne dotyczące wprowadzania tych zwierząt do obrotu, łącznie ze wzorem wymaganego dokumentu towarzyszącego, są ustalane i zmieniane według tej samej procedury.
5.
Niniejszego artykułu nie stosuje się do tropikalnych ryb ozdobnych hodowanych w akwariach.";
10) w art. 19 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Jeśli przed dniem 1 stycznia 1994 r. nie zostanie podjęta decyzja dotycząca sporządzenia wykazu określonego w ust. 1, można przyjąć niezbędne środki na okres trzech lat zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26.";
11) w art. 20 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Do czasu ustalenia warunków przywozu przewidzianych w niniejszej dyrektywie Państwa Członkowskie zapewniają, że przywóz zwierząt i produktów akwakultury z państw trzecich podlega warunkom, które są przynajmniej równoważne z warunkami stosowanymi w odniesieniu do produkcji i wprowadzania do obrotu produktów wspólnotowych.";
12) artykuł 24 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24
Jeżeli jest to uzasadnione pojawieniem lub szerzeniem się w państwie trzecim wśród zwierząt akwakultury choroby zakaźnej, mogącej zagrozić zdrowiu inwentarza żywego w Państwie Członkowskim lub pod jakimikolwiek innymi względami zdrowotnymi, mają zastosowanie w odniesieniu do produktów akwakultury przepisy, procedury i środki określone w art. 19 dyrektywy 90/675/EWG oraz te ustanowione w art. 18 dyrektywy 91/496/EWG.";
13) załącznik A otrzymuje brzmienie:
"
Dyrektywa Komisji 93/56/EWG
z dnia 29 czerwca 1993 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 82/471/EWG dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 93/26/EWG [2], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 82/471/EWG przewiduje regularne wprowadzanie poprawek do jej załączników na skutek rozwoju wiedzy naukowej i technicznej.
(2) Dadania związku azotowego o pochodzeniu niebiałkowym "siarczanu amonu" i hydroksyanalogu metioniny i jej soli wapniowej pozwoliły na uzyskanie korzystnego efektu u przeżuwaczy; dopuszczenie stosowania tych towarów powinno być w związku z tym rozszerzone na ten rodzaj zwierząt.
(3) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 82/471/EWG wprowadza się zmiany, wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 1994 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wymienione przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/57/EWG
z dnia 29 czerwca 1993 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw 86/362/EWG i 86/363/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni oraz w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego ina ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: pożądane jest uaktualnienie nomenklatury w załączniku I do każdej z dyrektyw 86/362/EWG i 86/363/EWG, aby spełnić wymagania rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2587/91 [3];
pożądane jest także rozszerzenie zakresu załącznika I do dyrektywy 86/362/EWG, aby włączyć ryż łuskany i całkowicie lub częściowo bielony ryż w uzupełnieniu ryżu niełuskanego, ponieważ do obrotu wprowadza się znaczącą część takiego ryżu
w świetle postępu naukowo-technicznego oraz uwzględniając wymagania zdrowia publicznego i rolnictwa, pożądane jest uzupełnienie załącznika II do dyrektywy 86/363/EWG w odniesieniu do przepisów dotyczących ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla jaj ptasich i żółtek jaj oraz ustalenia poziomów pestycydów w niej wymienionych; dla jasności, pożądane jest przedstawienie ujednoliconej wersji danego Załącznika;
na tych samych podstawach pożądana jest zmiana dyrektyw 86/362/EWG i 86/363/EWG przez dodanie przepisów dotyczących innych pozostałości pestycydów w odniesieniu do zbóż i środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, a mianowicie acefatu, benomylu, karbendazymu, chloropiryfosu, chloropiryfosu metylowego, chlorotalonilu, cypermetryny, deltametryny, fenwaleratu, glifosatu, imazalilu, iprodionu, mankozebu, manebu, metamidofosu, metyramu, permetryny, procymidony, propineby, tiofanatu metylowego, winklozoliny, zinebu;
jednakże dostępne dane są niewystarczające dla niektórych kombinacji pestycydów i środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz zbóż; niezbędny będzie nieprzekraczający czterech lat okres na zgromadzenie takich danych; dlatego najwyższe dopuszczalne poziomy, których ustalenie wymaga zebrania takich danych, powinny zostać ustanowione najpóźniej do dnia 1 stycznia 1998 r.; w przypadku nie dostarczenia zadawalających danych, poziomy te zostaną ustanowione według właściwej granicy oznaczenia;
w celu dokładniejszego ustalenia spożycia pozostałości pestycydów, rozsądne jest, aby w miarę możliwości określić równocześnie najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla poszczególnych pestycydów we wszystkich głównych składnikach diety; poziomy te odzwierciedlają zastosowanie minimalnych ilości pestycydów, niezbędnych do osiągnięcia odpowiedniej kontroli, stosowanych w taki sposób, że ilość pozostałości jest możliwie jak najmniejsza z praktycznego punktu widzenia i możliwa do przyjęcia pod względem toksykologicznym;
najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów ustanowione w niniejszej dyrektywie zostaną sprawdzone w ramach ponownej oceny substancji czynnych, przewidzianej w programie prac ustanowionym w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 86/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I otrzymuje brzmienie:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex1001 _BAR_ Pszenica _BAR_
10020000 _BAR_ Żyto _BAR_
100300 _BAR_ Jęczmień _BAR_
100400 _BAR_ Owies zwyczajny _BAR_
1005 _BAR_ Kukurydza _BAR_
1006 _BAR_ Ryż _BAR_
100700 _BAR_ Ziarno sorgo _BAR_
ex1008 _BAR_ Gryka, proso, inne zboża _BAR_
2) w załączniku II część A dodaje się pozostałości pestycydów w brzmieniu:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
_BAR_ _BAR_
20.ACEFAT _BAR_ 0,02 _BAR_
21.BENOMYL _BAR_ suma wyrażona jako karbendazym _BAR_ a)jęczmień0,1inne zboża _BAR_
22.KARBENDAZYM _BAR_
23.TIOFANAT METYLOWY _BAR_
24.CHLOROPIRYFOS _BAR_ b)jęczmień0,05inne zboża _BAR_
25.CHLOROPIRYFOS METYLOWY _BAR_ 0,05*ryż _BAR_
26.CHLOROTALONIL _BAR_ 0,1pszenica, żyto, jęczmień, owies zwyczajny i pszenżyto0,01inne zboża _BAR_
27.CYPERMETRYNA, w tym inne mieszaniny izomerów składowych(suma izomerów) _BAR_ b)pszenica, jęczmień, owies zwyczajny i żyto0,05inne zboża _BAR_
28.DELTAMETRYNA _BAR_ 1 _BAR_
29.FENWALERAT, w tym inne mieszaniny izomerów składowych(suma izomerów) _BAR_ b)pszenica, jęczmień, owies zwyczajny i żyto0,05inne zboża _BAR_
30.GLIFOSAT _BAR_ 5pszenica, żyto i pszenżyto20jęczmień i owies zwyczajny0,1inne zboża _BAR_
31.IMAZALIL _BAR_ 0,02 _BAR_
32.IPRODION _BAR_ 0,5pszenicac)jęczmień i ryż0,02inne zboża _BAR_
33.MANKOZEB _BAR_ suma wyrażona jako CS2 _BAR_ 0,5kukurydza i ryżb)inne zboża _BAR_
34.MANEB _BAR_
35.METIRAM _BAR_
36.PROPINEB _BAR_
37.ZINEB _BAR_
38.METAMIDOFOS _BAR_ 0,01 _BAR_
39.PERMETRYNA(suma izomerów) _BAR_ 0,2kukurydza2inne zboża _BAR_
40.PROCYMIDON _BAR_ 0,02 _BAR_
41.WINKLOZOLINA(suma winchlozoliny i wszystkich metabolitów zawierających grupę 3,5- dichloroaniliny, wyrażona jako winklozolina) _BAR_ 0,05 _BAR_
Artykuł 2
W dyrektywie 86/363/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I otrzymuje brzmienie:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
0201 _BAR_ Wołowina świeża lub chłodzone _BAR_
0202 _BAR_ Wołowina mrożona _BAR_
0203 _BAR_ Wieprzowina świeża, chłodzona lub mrożona _BAR_
0204 _BAR_ Mięso baranie i kozie, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
02050000 _BAR_ Mięso końskie, z osłów, mułów i osłomułów, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
0206 _BAR_ Jadalne podroby wołowe, wieprzowe, baranie, kozie, końskie, z osłów, mułów i osłomułów, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
0207 _BAR_ Mięso i jadalne podroby z drobiu objętego pozycją 0105 (ptactwo z gatunku Gallus domesticus, kaczki, gęsi, indyki i perliczki), świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
ex0208 _BAR_ Inne mięso i podroby jadalne, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
020900 _BAR_ Tłuszcz wieprzowy bez chudego mięsa oraz tłuszcz drobiowy, niewytapiane lub inaczej wyekstrahowane, świeże, chłodzone, mrożone, solone, w solance, suszone lub wędzone _BAR_
0210 _BAR_ Mięso i podroby jadalne, solone, w solance, suszone lub wędzone; jadalne mąki i mączki z mięsa lub podrobów _BAR_
0401 _BAR_ Mleko i śmietana, niezagęszczone ani niezawierające dodatku cukru ani innego środka słodzącego _BAR_
0402 _BAR_ Mleko i śmietana, zagęszczone lub zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego _BAR_
040500 _BAR_ Masło i inne tłuszcze oraz oleje otrzymane z mleka _BAR_
0406 _BAR_ Ser i twaróg _BAR_
040700 _BAR_ Jaja ptasie w skorupkach, świeże, konserwowane albo gotowane _BAR_
0408 _BAR_ Jaja ptasie bez skorupek i żółtka jaj, świeże, suszone, gotowane na parze lub w wodzie, formowane, mrożone lub inaczej konserwowane, zawierające lub nie dodatek cukru lub innego środka słodzącego _BAR_
160100 _BAR_ Kiełbasy i podobne wyroby z mięsa, z podrobów mięsnych lub krwi; preparaty żywnościowe na bazie tych wyrobów _BAR_
1602 _BAR_ Pozostałe przetworzone lub konserwowane mięso, podroby lub krew _BAR_
2) dawny załącznik II otrzymuje oznaczenie załącznika II część A oraz zostaje zmieniony i przedstawiony w następujący sposób:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
_BAR_ _BAR_ w tłuszczu, zawartym w mięsie, wyrobach mięsnych, podrobach i tłuszczach zwierzęcych, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr ex 0201, 0202, 0203, 0204, 0205 00 00, 0206, 0207, ex 0208, 0209 00, 0210, 1601 00 i 1602 _BAR_ w krowim mleku oraz w krowim mleku pełnotłustym, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr 0401: w przypadku pozostałych środków spożywczych wymienionych w pozycjach nr 0401, 0402, 0405 00 i 0406 zgodnie z _BAR_ w świeżych jajach w skorupkach, w jajach ptasich oraz w żółtku jaj, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr 0407 00 i 0408 _BAR_
1.ALDRYNA _BAR_ pojedynczo lub połączone wyrażone jako dieldryna (HEOD) _BAR_ 0,2 _BAR_ 0,006 _BAR_ 0,02 _BAR_
2.DIELDRYNA _BAR_
3.CHLORDAN (suma cis- i trans- izomerów i oksychlordan wyrażone jako chlordan) _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,002 _BAR_ 0,005 _BAR_
4.DDT (suma p,p-DDT, o,p-DDT, _BAR_ 1 _BAR_ 0,04 _BAR_ 0,1 _BAR_
5.ENDRYNA _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,0008 _BAR_ 0,005 _BAR_
6.HEPTACHLOR (suma heptachloru i epoksydu heptachloru wyrażone jako heptachlor) _BAR_ 0,2 _BAR_ 0,004 _BAR_ 0,02 _BAR_
7.HEKSACHLOROBENZEN (HCB) _BAR_ 0,2 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,02 _BAR_
8.HEKSACHLOROCYCLOHEKSAN (HCH)
8.1izomer alfa _BAR_ 0,2 _BAR_ 0,004 _BAR_ 0,02 _BAR_
8.2izomer beta _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,003 _BAR_ 0,01 _BAR_
8.3izomer gamma (lindan) _BAR_ 2 ex 0204 mięso baranie 1 inne produkty _BAR_ 0,008 _BAR_ 0,1 _BAR_
9.CHLOROPIRYFOS _BAR_ 0,05 0207 mięso drobiowe _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_
10.CHLOROPIRYFOS METYLOWY _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_
11.CYPERMETRYNA w tym inne mieszaniny izomerów składowych(suma izomerów) _BAR_ 0,05 0207 mięso drobiowe 0,2 inne produkty _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_
12.DELTAMETRYNA _BAR_ 0,05 0207 mięso drobiowe _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_
13.FENWALERAT w tym inne mieszaniny izomerów składowych(suma izomerów) _BAR_ 0207 mięso drobiowe 0,5 inne produkty _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_
14.PERMETRYNA(suma izomerów) _BAR_ 0,5 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
3) w załączniku II dodaje się, co następuje:
"CZĘŚĆ B
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
_BAR_ _BAR_ w mięsie włączając tłuszcz, w wyrobach mięsnych, podrobach oraz w tłuszczach zwierzęcych, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr ex 0201, 0202, 0203, 0204, 0205 00 00, 0206, 0207, ex 0208, 0209 00, 0210, 1601 00 i 1602 _BAR_ w mleku oraz w przetworach mlecznych, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr 0401, 0402, 0405 00 i 0406 _BAR_ w świeżych jajach w skorupkach, w jajach ptasich oraz w żółtku jaj, wymienionych w załączniku I w pozycjach 0407 00 i 0408 _BAR_
1.ACEFAT _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_
2.BENOMYL _BAR_ suma wyrażona jako karbendazym _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_
3.KARBENDAZYM _BAR_
4.TIOFANAT METYLOWY _BAR_
5.CHLOROTALONIL _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_
6.GLIFOSAT _BAR_ 0,5 ex 0206 wątroba wieprzowa 2 ex 0206 wątroba wołowa, kozia oraz jagnięca 0,1 inne produkty _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_
7.IMAZALIL _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_
8.MANKOZEB _BAR_ suma wyrażona jako CS2 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
9.MANEB _BAR_
10.METYRAM _BAR_
11.PROPINEB _BAR_
12.ZINEB _BAR_
13.METAMIDOFOS _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_
14.IPRODION _BAR_ (suma składników i wszystkich metabolitów zawierających grupę 3,5-dichloroaniliny wyrażona jako 3,5-dichloroanilina) _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
15.PROCYMIDON _BAR_
16.WINKLOZOLINA _BAR_
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1993 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/58/EWG
z dnia 29 czerwca 1993 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy 76/895/EWG odnoszącej się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni oraz Załącznik do dyrektywy 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni oraz ustanawiająca pierwszy wykaz najwyższych dopuszczalnych poziomów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: pestycydy: chlorobenzyd oraz 1,1-dichloro-2,2-bis-(4-etylo-fenylo)-etan nie mają już większego znaczenia gospodarczego; wydaje się mało prawdopodobne, aby ich pozostałości były zawarte w środkach spożywczych; dlatego właściwe jest skreślenie tych pestycydów z załącznika II do dyrektywy 76/895/EWG;
w celu ustanowienia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów obowiązujących na poziomie wspólnotowym konieczne jest przeniesienie przepisów z dyrektywy 76/895/EWG do dyrektywy 90/642/EWG w odniesieniu do następujących pestycydów: amitrol, atrazyna, binapakryl, etylobromofos, kaptafol, DDT, dichloroprop, dinozeb, dioksantion, endryna, dibromek etylenu, fenchlorofos, heptachlor, hydrazyd kwasu maleinowego, bromek metylowy (z wyjątkiem niektórych produktów), parakwat, TEPP, 2,4,5-T oraz toksafen; niektóre z tych przepisów należy zmienić w świetle postępu naukowo-technicznego;
konieczna jest zmiana Załącznika do dyrektywy 90/642/EWG, aby ziarna słonecznika oraz oliwki mogły być we właściwszy sposób opisane niż poprzednio, uwzględniając aktualne praktyki handlowe, co ułatwi kontrolę pozostałości pestycydów w tych produktach;
pozostałości pestycydów mogą pojawiać się w produktach pochodzenia roślinnego, włączając owoce i warzywa, w wyniku wcześniejszych lub bieżących praktyk rolniczych; w ustanowieniu najwyższych dopuszczalnych poziomów dla obecnych praktyk konieczne jest uwzględnienie odpowiednich danych, dotyczących zarówno dopuszczonego stosowania pestycydów, jak i nadzorowanych testów; jednakże dostępne dane często nie są wystarczające wobec aktualnych norm do ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów, w przypadku wcześniejszych praktyk rolniczych, należy ocenić odpowiednie dane z monitoringu;
istnieją zadowalające dane z monitoringu, w celu ustanowienia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w herbacie dla następujących pestycydów: aldryna, dieldryna, chlordan, DDT, endryna, heptachlor, HCH oraz HCB;
w przypadku niektórych pestycydów stosowanych podczas produkcji herbaty nie ma wystarczających danych odpowiadających aktualnym normom do ustanowienia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów; dlatego Państwa Członkowskie mogą ustalić, w poszanowaniu prawa wspólnotowego, najwyższe dopuszczalne poziomy, w celu zapewnienia potrzebnego czasu do otrzymania danych niezbędnych do podjęcia decyzji przez Wspólnotę; w przypadku następujących pestycydów: etion, ometoat oraz dimetoan, stosowanych podczas produkcji herbaty istnieją jedynie dane stanowiące podstawę do ustanowienia tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów;
w celu lepszego oszacowania spożycia pozostałości pestycydów uzasadnione jest jednoczesne ustalenie, w możliwym zakresie, najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości poszczególnych pestycydów we wszystkich głównych składnikach diety; poziomy te reprezentują użycie najmniejszej ilości pestycydu wymaganej do przeprowadzenia rzetelnej kontroli, w taki sposób, że ilość pestycydu jest praktycznie najmniejsza i możliwa do zaakceptowania toksykologicznie;
należy teraz ustanowić najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego, a mianowicie: acefatu, benomylu, karbendazymu, metylotiofanatu, manebu, mankozebu, metiramu, propinebu, zinebu, metamidofosu, procymidonu, chlorotalonilu, chlorpyryfosu, metylochlorpyryfosu, cypermetryny, deltametryny, fenwaleratu, glifosatu, imazylilu, iprodionu, permetryny oraz winklozoliny;
jednakże dostępne dane są niewystarczające dla niektórych kombinacji pestycydów i upraw; okres nieprzekraczający czterech lat wydaje się wystarczać do otrzymania tych danych; dlatego najwyższe dopuszczalne poziomy powinny być ustalone na podstawie powyższych danych najpóźniej do 1 stycznia 1998 r.; brak zadowalających danych na ogół prowadzi do ustanowienia poziomów na właściwym progu oznaczenia;
najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów ustanowione w niniejszej dyrektywie zostaną poddane przeglądowi w ramach ponownej oceny substancji czynnych, przeprowadzonej w ramach programu pracy ustanowionego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się pozycje dotyczące następujących pozostałości pestycydów:
amitrol
atrazyna
binapakryl
etylobromofos
kaptafol
chlorbenzyd
DDT (suma izomerów DDT, TDE, DDE, wyrażona jako DDT)
dichlorprop
1,1-dichloro-2,2-bis-(4-etylo-fenylo)-etan
dinozeb
dioksation
endryna
dibromek etylenu
fenchlorfos
heptachlor
hydrazyd kwasu maleinowego
parakwat
TEPP
toksafen
2,4,5-T
2) dla bromku metylu pozycja w trzeciej kolumnie, zatytułowana "najwyższe dopuszczalne poziomy" otrzymuje brzmienie: "0,1: orzechy, morele, brzoskwinie, śliwki, figi oraz winogrona".
Artykuł 2
W dyrektywie 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) dawny Załącznik staje się załącznikiem I;
2) część Załącznika odnosząca się do różnych owoców oraz nasion oleistych otrzymuje brzmienie:
"Grupy produktów _BAR_ Produkty zawarte w danej grupie _BAR_ Część produktu, do której odnoszą się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości _BAR_
1.Owoce, świeże, suszone, niegotowane, konserwowane przez zamrażanie, bez dodatku cukru; orzechy
vi) _BAR_ oliwki _BAR_ Całe owoce, po usunięciu łodyg (jeśli takie są), po oczyszczeniu z ziemi (jeśli potrzeba) przez płukanie pod bieżącą wodą _BAR_
4.Nasiona oleiste
_BAR_ ziarna słonecznika _BAR_ Całe nasiona, wraz z łupinką, gdy jest obecna, oraz całe nasiona bez łupinki, gdy jej nie ma" _BAR_
3) w załączniku I do "uwagi" dodaje się wyrażenie: "… a w przypadku owoców suszonych i warzyw zwraca się uwagę na art. 3 ust. 1 dyrektywy";
4) dodaje się załącznik w brzmieniu:
"
Dyrektywa Rady 93/59/EWG
z dnia 28 czerwca 1993 r.
zmieniająca dyrektywę 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2]
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć środki w ramach rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
pierwszy program działań Wspólnot Europejskich w sprawie ochrony środowiska naturalnego, zatwierdzony przez Radę dnia 22 listopada 1973 r. [4], wzywał do wzięcia pod uwagę najnowszych osiągnięć nauki w zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza wywołanego spalinami z pojazdów silnikowych oraz wzywał do odpowiedniej zmiany przyjętych wcześniej dyrektyw; trzeci program działań, zatwierdzony dnia 7 lutego 1983 r. [5] przewiduje podjęcie dodatkowych wysiłków w celu znacznego zmniejszenia obecnych poziomów emisji zanieczyszczeń z pojazdów silnikowych;
dyrektywa 70/220/EWG [6] jest jedną ze szczegółowych dyrektyw odnoszących się do procedury homologacji typu, przewidzianej w dyrektywie Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [7];
dyrektywa 70/220/EWG ustanawia wartości graniczne dla emisji tlenku węgla i niespalonych węglowodorów z silników takich pojazdów; te wartości graniczne zostały po raz pierwszy zmniejszone dyrektywą 74/290/EWG [8] i uzupełnione, zgodnie z dyrektywą 77/102/EWG [9], przez wartości graniczne dopuszczalnych emisji tlenków azotu; wartości graniczne tych trzech związków zanieczyszczających były kolejno zmniejszane dyrektywami 78/665/EWG [10], 83/351/EWG [11] oraz 88/76/EWG [12], wartości graniczne dla emisji cząstek stałych z silników Diesla zostały wprowadzone dyrektywą 88/436/EWG [13], a bardziej rygorystyczne europejskie normy dla emisji zanieczyszczeń gazowych dla silników o pojemności poniżej 1400 cm3 dyrektywą 89/458/EWG [14]; dyrektywą 91/441/EWG normy te zostały rozszerzone na wszystkie samochody osobowe, niezależnie od pojemności ich silników, na podstawie poprawionej procedury badań obejmującej cykl jazdy pozamiejskiej i dyrektywą tą zostały wprowadzone wymagania odnoszące się do emisji par paliwa oraz do trwałości części pojazdów związanych z emisją, jak również bardziej rygorystyczne normy emisji cząstek stałych dla pojazdów wyposażonych w silniki Diesla;
rygorystyczne normy europejskie stosują się tylko do samochodów osobowych zaprojektowanych do przewozu nie więcej niż sześciu osób i mających masę maksymalną nie większą niż 2500 kg; przepisy przejściowe odnoszące się do pozostałych kategorii pojazdów objętych dyrektywą 70/220/EWG, w szczególności lekkich pojazdów użytkowych, przewidują mniej rygorystyczne normy;
wpływ na środowisko naturalne bardziej rygorystycznych norm zostałby znacznie zwiększony i przyspieszony, gdyby Państwa Członkowskie przyznały ulgi podatkowe przy zakupie nowych pojazdów spełniających z wyprzedzeniem normy ustanowione w niniejszej dyrektywie;
powszechnie uznaje się, iż przyszłemu rozwojowi transportu we Wspólnocie towarzyszyć będzie wzrost zanieczyszczenia środowiska; dotychczasowe urzędowe prognozy wzrostu natężenia ruchu drogowego zostały przewyższone przez wzrost rzeczywisty; dlatego, bardzo rygorystyczne normy emisji spalin muszą zostać ustalone dla wszystkich pojazdów silnikowych;
szczególny wysiłek badawczo-rozwojowy w dziedzinie zmniejszania zanieczyszczenia powietrza przez pojazdy silnikowe może być decydującym czynnikiem poprawy konkurencyjności europejskiego przemysłu samochodowego;
Komisja ma za zadanie regularną ocenę najnowszych postępów w nauce umożliwiających obniżanie dopuszczalnych wartości dla zanieczyszczenia powietrza przez pojazdy silnikowe i pozwalających na zaproponowanie stosownych środków ograniczających po konsultacji z Grupą ds. Emisji z Pojazdów Silnikowych;
w następnym etapie obniżania wartości granicznych dla lekkich pojazdów użytkowych, z zastrzeżeniem właściwej oceny technicznej, kategorie II i III pojazdów mogłyby zostać połączone i szczegółowe wartości graniczne stosowane dla kontroli zgodności produkcji powinny zostać skreślone;
prace podjęte przez Komisję w tej dziedzinie wykazały, że we Wspólnocie dostępne są lub są doskonalone technologie, które pozwalają pojazdom objętym niniejszą dyrektywą spełniać normy równie rygorystyczne jak normy dla samochodów osobowych, z uwzględnieniem szczególnych warunków odnoszących się do takich pojazdów; proponowane normy powinny zostać wprowadzone niezwłocznie, w celu zapewnienia spójności podejmowanych przez Wspólnotę środków przeciwko zanieczyszczeniu powietrza powodowanemu przez ruch drogowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, III, IV, V i IX do dyrektywy 70/220/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1993 r., żadne Państwo Członkowskie nie może, z przyczyn odnoszących się zanieczyszczenia powietrza przez ich emisje:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, ani odmówić udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić pierwotnego dopuszczenia do ruchu pojazdów silnikowych,
jeśli emisje z tego typu pojazdu silnikowego lub z takich pojazdów spełniają wymagania dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 1993 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu EWG ani nie wydają dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego,
- muszą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego,
z którego emisje nie spełniają wymagań załączników do dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 października 1994 r. Państwa Członkowskie zabraniają pierwotnego dopuszczenia do ruchu pojazdów, z których emisje nie spełniają wymagań załączników do dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć ulgi podatkowe tylko w odniesieniu do pojazdów silnikowych, które są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Takie ulgi są zgodne z postanowieniami Traktatu oraz spełniają następujące warunki:
- stosują się do wszystkich nowych pojazdów oferowanych do sprzedaży na rynku danego Państwa Członkowskiego, które z wyprzedzeniem spełniają wymagania niniejszej dyrektywy,
- wygasają w terminie ustanowionym w art. 2 ust. 3 dla obowiązkowego wejścia w życie wartości emisji dla nowych pojazdów,
- dla każdego typu pojazdu mają wartość znacząco niższą niż rzeczywisty koszt wyposażenia zamontowanego w celu osiągnięcia wartości ustalonych dla jego montowania w pojeździe.
Komisja powiadamiana jest o wszelkich planach wprowadzenia lub zmiany ulg podatkowych określonych w akapicie pierwszym w terminie pozwalającym jej na przekazanie uwag.
Artykuł 4
Rada, stanowiąc na warunkach określonych w Traktacie, zdecyduje przed dniem 31 grudnia 1994 r. w sprawie wniosku, który Komisja przedstawi do dnia 31 grudnia 1993 r. w sprawie dalszego zmniejszenia wartości granicznych.
Zmniejszone wartości graniczne nie stosują się przed dniem 1 stycznia 1996 r. do nowych homologacji typu pojazdów kategorii I, a przed dniem 1 stycznia 1997 r. do pojazdów kategorii II i III określonych w tabeli w ppkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą; mogą one służyć jako podstawa do ulg podatkowych od momentu przyjęcia nowej dyrektywy.
Podwyższone wartości graniczne dla kontroli produkcji (wskazane w tabeli w ppkt 7.1.1 załącznika I przestają obowiązywać od dat wprowadzenia zmniejszonych wartości granicznych ustanowionych w akapicie drugim.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 1993 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/60/EWG
z dnia 30 czerwca 1993 r.
zmieniająca dyrektywę 88/407/EWG ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego i rozszerzająca ją tak, aby objęła świeże nasienie bydła
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 88/407/EWG [4] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego;
artykuł 4 tej dyrektywy określał tymczasowe środki dotyczące handlu nasieniem buhajów serododatnich na zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła (IBR); te wymogi winny zostać zweryfikowane na podstawie sprawozdania Komisji; to sprawozdanie wskazuje na konieczność wyeliminowania buhajów, które były serododatnie lub posiadały nieznany stan zdrowotny przed szczepieniem w stacji przed 1998 r. i potrzebę utrzymywania możliwości przeprowadzania szczepień w stacji w przyszłości; należy wprowadzić zmiany w tym zakresie w wyżej wymienionym art. 4;
od sierpnia 1991 r. we Wspólnocie zaprzestano prowadzenia rutynowych szczepień przeciwko pryszczycy; w związku z tym konieczna staje się zmiana przepisów dyrektywy 88/407/EWG, celem uwzględnienia powyższej zmiany polityki; ta zmiana zezwala na prowadzenie handlu świeżym nasieniem bydła w oparciu o zharmonizowane zasady;
przy okazji warto wprowadzić dalsze zmiany do tej dyrektywy, tak aby wyjaśnić niektóre zagadnienia i uwzględnić postęp techniczny, szczególnie w zakresie leczenia buhajów z leptospirozy i ujednolicić zasady dotyczące brucelozy, gruźlicy oraz białaczki z ustanowionymi w dyrektywie 64/432/EWG [5];
właściwym jest wprowadzenie zmian w załącznikach na mocy procedury ustanawiającej ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 88/407/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule i w art. 1, skreśla się wyraz "zamrożonego".
2) Artykuł 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla wymagań określonych w ust. 2, Państwa Członkowskie zezwolą na przyjęcie nasienia buhajów ujemnych w teście seroneutralizacji lub teście Elisa w kierunku zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/zakaźnego pęcherzykowego zapalenia sromowo- pochwowego lub buhajów dodatnich po szczepieniu, zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie mogą zezwalać do dnia 31 grudnia 1998 r. na przyjęcie nasienia buhajów dodatnich w teście seroneutralizacji lub teście Elisa w kierunku zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/zakaźnego pęcherzykowego zapalenia sromowo-pochwowego, które nie były szczepione, zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
W takim przypadku każda przesyłka nasienia musi być poddana badaniu w próbie biologicznej na żywym zwierzęciu i/lub próbie izolacji wirusa.
To wymaganie nie stosuje się w stosunku do nasienia zwierząt, które przed pierwszym rutynowym szczepieniem w stacji unasieniania były ujemne w testach opisanych w akapicie pierwszym.
Jednakże nasienie zwierząt poddanych szczepieniom interwencyjnym w związku z wystąpieniem zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła musi być poddane próbie izolacji wirusa.
Takie badania przy obustronnej zgodzie, mogą być przeprowadzane w państwach pobrania nasienia lub w państwach przeznaczenia.
W takim przypadku, badaniu musi zostać poddane, co najmniej 10 % każdego pobranego nasienia (minimum pięć słomek).
Protokoły dotyczące testów, które należy przeprowadzić na podstawie niniejszego artykułu zostaną ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 18.".
3) Artykuł 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyjęcia nasienia pochodzącego od buhajów zaszczepionych przeciw pryszczycy.
Jednakże, gdy nasienie pochodzi od buhajów zaszczepionych przeciw pryszczycy w ciągu 12 miesięcy poprzedzających jego pobranie, 5 % każdorazowo pobranego nasienia (minimum pięć słomek) przeznaczonego do wysyłki do innego Państwa Członkowskiego, zostanie poddane próbie z wynikiem ujemnym, izolacji wirusa pryszczycy w laboratorium wskazanym przez docelowe Państwo Członkowskie na jego obszarze.".
4) Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Zasady ustanowione w dyrektywie Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [*] Dz.U. L 373 z 31.12.1990, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 1601/92 (Dz.U. L 173 z 27.6.1992, str. 13.), stosuje się w szczególności do organizacji i trybu postępowania po kontrolach przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie oraz środków ochronnych, które należy stosować."
5) Artykuł 13 i 14 skreśla się.
6) W załączniku A rozdział II lit. f) i) dodaje się, co następuje:
"Dopuszcza się również magazynowanie głęboko zamrożonych zarodków w uznanych stacjach pod warunkiem, że:
- takie przechowywanie zostało dopuszczone przez właściwe organy,
- zarodki spełniają wymogi dyrektywy Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [*] Dz.U. L 302 z 19.10.1989, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 90/425/EWG (Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 29).,
- zarodki są magazynowane w odrębnych pojemnikach w pomieszczeniach przeznaczonych do magazynowania zatwierdzonego nasienia."
7) W załączniku A rozdział II lit. f) vii) otrzymuje brzmienie:
"viii) każda pojedyncza dawka nasienia jest wyraźnie oznakowana w taki sposób, aby data pobrania nasienia, rasa i dane identyfikacyjne zwierzęcia dawcy, nazwa stacji i status serologiczny dawcy dotyczący zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła i zakaźnego pęcherzykowego zapalenia sromowo-pochwowego (jeśli to możliwe przy użyciu kodu), mogły być w każdej chwili ustalone; cechy i sposób oznakowania mają być określone zgodnie z procedurami określonymi w art. 19."
8) W załączniku B rozdział I ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) przed umieszczeniem w pomieszczeniu do izolacji opisanym pod lit. a), należały do stada, które jest oficjalnie wolne od gruźlicy i oficjalnie wolne od brucelozy, zgodnie z przepisami dyrektywy 64/432/EWG.
Zwierzęta nie były uprzednio przetrzymywane w stadzie o niższym stanie zdrowia."
9) W załączniku B rozdział I lit. c) pkt 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"pochodzą ze stada wolnego od enzootycznej białaczki bydła, zdefiniowanej w dyrektywie 64/432/EWG lub pochodzą od krowy ujemnej w kierunku białaczki w teście immunodyfuzji w żelu agarowym, przeprowadzonym zgodnie z załącznikiem G do dyrektywy 64/432/EWG po odstawieniu zwierząt od ich krów.
W przypadku zwierząt urodzonych w wyniku transferu zarodka, krowa oznacza odbiorcę zarodka."
10) W załączniku B rozdział I ust. 1 lit. d) ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) testowi seroaglutynacji, przeprowadzonemu zgodnie z procedurą opisaną w załączniku C do dyrektywy 64/432/EWG, wykazującemu miano na brucelozę niższe niż 30 jednostek aglutynacyjnych na mililitr, a w przypadku stada wolnego od brucelozy próbie wiązania dopełniacza, wykazującej miano na brucelozę niższe niż 20 EWG/mililitr (20 ICFT jednostek)."
11) W załączniku B rozdział I ust. 1 lit. e) i) otrzymuje brzmienie:
"i) testowi seroaglutynacji, spełniającemu wymogi procedury opisanej w załączniku C do dyrektywy 64/432/EWG, wykazującemu miano na brucelozę niższe niż 30 jednostek aglutynacyjnych na mililitr, a w przypadku stada wolnego od brucelozy próbie wiązania dopełniacza, wykazującej miano na brucelozę niższe niż 20 EWG/mililitr (20 ICFT jednostek)."
12) W załączniku B rozdział I zdanie ostatnie ust. 1 lit. e) skreśla się wyrazy "oraz zostały poddane leczeniu w kierunku leptospirozy składającego się z dwóch zastrzyków streptomycyny w odstępie 14 dni (25 mg na kilogram masę ciała)."
13) W załączniku B rozdział I dodaje się następujący ustęp:
"6.
Jednakże do dnia 1 lipca 1995 r. Państwa Członkowskie mogą dopuścić do zatwierdzonych punktów pobierania nasienia bydło pochodzące ze stad wolnych od brucelozy.
W takim przypadku te zwierzęta muszą zostać poddane w wyżej wymienionym okresie próbie wiązania dopełniacza, miano na brucelozę niższe niż 20 EWG/mililitr (20 ICFT jednostek), zgodnie z lit. d) ii) i lit. e) i)."
14) W załączniku B rozdział II ust. 1 ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) testowi seroaglutynacji w kierunku brucelozy, przeprowadzonemu zgodnie z procedurą opisaną w załączniku C do dyrektywy 64/432/EWG wykazujący miano na brucelozę niższe niż 30 jednostek aglutynacyjnych na mililitr, a w przypadku stada wolnego od brucelozy próbie wiązania dopełniacza, miano na brucelozę niższe niż 20 EWG/mililitr (20 ICFT jednostek)."
15) W załączniku B rozdział II ust. 1 iii) otrzymuje brzmienie:
"iii) testowi serologicznemu w kierunku enzootycznej białaczki bydła, przeprowadzonemu zgodnie z procedurami ustanowionymi w załączniku G do dyrektywy 64/432/EWG z wynikiem ujemnym;"
16) W załączniku B rozdział II ust. 1 iv) skreśla się wyrazy "do dnia 31 grudnia 1992 r.".
17) W załączniku B rozdział II ust. 3 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Tych przepisów nie stosuje się do buhajów serododatnich, które przed pierwszym szczepieniem przeprowadzonym w stacji unasieniania zgodnie z niniejszą dyrektywą, wykazały ujemną reakcję na test seroneutralizacji lub test Elisa w kierunku zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła lub zakaźnego pęcherzykowego zapalenia sromowo-pochwowego.
Buhaje serododatnie wymienione w art. 4 ust. 1 akapit drugi, muszą zostać wyizolowane, ponieważ ich nasienie może być przedmiotem handlu wewnątrz Wspólnoty, zgodnie z przepisami dotyczącymi handlu nasieniem takich buhajów."
18) W załączniku C ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) i) nie były szczepione przeciwko pryszczycy w okresie 12 miesięcy poprzedzających pobranie nasienia; lub
ii) były szczepione przeciwko pryszczycy w okresie 12 miesięcy poprzedzających pobranie nasienia, przy czym w takim przypadku 5 % (minimum pięć słomek) każdego pobranego nasienia zostanie poddane próbie izolacji wirusa z wynikiem ujemnym;"
19) W załączniku C ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) w przypadku poboru świeżego nasienia, były przetrzymywane w zatwierdzonym punkcie pobierania nasienia przez ciągły okres, co najmniej 30 dni bezpośrednio przed pobraniem nasienia;"
20) W załączniku C ust. 1 lit. f) i lit. g) otrzymują brzmienie:
"f) są przetrzymywane w punktach pobierania nasienia wolnego od pryszczycy przez okres, co najmniej 3 miesięcy przed pobraniem nasienia i 30 dni po jego pobraniu i są położone w środku obszaru o promieniu 10 kilometrów, w którym nie stwierdzono przypadków pryszczycy, przez co najmniej 30 dni;
g) były przetrzymywane w punktach pobierania nasienia, w których w okresie zaczynającym się 30 dni przed pobraniem nasienia, a kończącym się 30 dni po pobraniu nasienia w przypadku nasienia świeżego nie stwierdzono chorób bydła, co do których istnieje obowiązek zgłaszania zgodnie z załącznikiem E do dyrektywy 64/432/EWG;"
21) W załączniku C ust. 3 i) otrzymuje brzmienie:
"ix) być magazynowane w uznanych warunkach przez okres, co najmniej 30 dni przed wysłaniem.
Ten wymóg nie obowiązuje w odniesieniu do świeżego nasienia;"
22) W załączniku D (IV) ust. 4 iii), wyraz "przesyłki" otrzymuje brzmienie "pobrania".
23) W załączniku D (IV) ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. nasienie opisane powyżej, zostało pobrane od buhajów, które:
i) nie były poddane szczepieniu przeciwko pryszczycy w ciągu 12 miesięcy poprzedzających jego pobranie [8]; lub
ii) były poddane szczepieniu przeciwko pryszczycy w ciągu 12 miesięcy poprzedzających pobranie, gdy nasienie pochodzi z pobrania, w którym 5 % każdego pobrania przeznaczonego do celów handlowych (minimum pięć słomek) zostało poddane z wynikiem ujemnym próbie izolacji wirusa pryszczycy w laboratorium… [9];"
24) W załączniku D IV dodaje się co następuje:
"6. nasienie było magazynowane w uznanych warunkach przez okres co najmniej 30 dni przed wysłaniem [10]."
25) W załączniku D, w przypisie 2, wyrazy "art. 4 ust. 1akapit drugi" zastępuje się wyrazem "Artykuł 4".
26) W załączniku D dodaje się następujący przypis 3:
"(3) Można skreślić w odniesieniu do świeżego nasienia."
Artykuł 2
Komisja do dnia 1 stycznia 1998 r. przedłoży Radzie sprawozdanie na temat niniejszej dyrektywy, uwzględniające nabyte doświadczenie oraz postęp naukowo-techniczny, w szczególności w zakresie zwalczania chorób i ich eliminacji, wraz z wszelkimi właściwymi wnioskami.
Rada, do dnia 30 czerwca 1998 r., stanowi większością kwalifikowaną w sprawie tych wniosków.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/61/EWG
z dnia 2 lipca 1993 r.
określająca wykazy wskazujące warunki, jakie mają być spełnione przez materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw, inny niż nasiona, zgodnie z dyrektywą Rady 92/33/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/33/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona [1], w szczególności jej art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
przy stosowaniu przepisów niniejszej dyrektywy właściwe jest uwzględnienie cykli produkcyjnych różnych materiałów;
warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie mogą być traktowane jako minimalna norma dopuszczalna na obecnym etapie, biorąc pod uwagę bieżące warunki produkcji we Wspólnocie; warunki te będą stopniowo rozwijane i poprawiane, aby ostatecznie osiągnąć wysokie normy jakości;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia wykazy określone w art. 4 dyrektywy 92/33/EWG oraz określa wymagania dotyczące etykietowania, o których mowa w art. 11 tej dyrektywy.
2.
Wykazy stosuje się do upraw i materiału rozmnożeniowego roślin warzywnych (włączając podkładki) oraz pochodzącego z nich materiału nasadzeniowego, wszystkich rodzajów i gatunków, określonych w załączniku II do dyrektywy 92/33/EWG oraz do podkładek innych rodzajów i gatunków, określonych w art. 4 tej dyrektywy, niezależnie od stosowanego systemu rozmnażania wymieniony wyżej materiał roślinny jest zwany dalej "materiałem".
3.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się stopniowo, z uwzględnieniem cykli produkcyjnych materiału określonego w ust. 2.
Artykuł 2
Materiał, gdzie właściwe, spełnia odpowiednie warunki zdrowia roślin, ustanowione w dyrektywie Rady 77/93/EWG [2].
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2, materiał ten musi, na podstawie kontroli wzrokowej, co najmniej być uznany za w znacznym stopniu wolny od organizmów szkodliwych i chorób obniżających jakość, ich oznak lub objawów obniżających użyteczność materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin warzywnych, w szczególności być wolnym od tych organizmów i chorób, które są wymienione w Załączniku w odniesieniu do danego rodzaju lub gatunku.
2.
Materiał wykazujący w fazie uprawy widoczne oznaki lub objawy występowania organizmów szkodliwych lub chorób określonym w ust. 1, zostaje poddany właściwemu zabiegowi niezwłocznie po ich wystąpieniu lub, gdzie właściwe, usunięty.
3.
W przypadku cebul szalotki i czosnku pospolitego następujące wymagania są również spełnione: materiał rozmnożeniowy pochodzi bezpośrednio z materiału, który w fazie uprawy był skontrolowany i określony jako rzeczywiście wolny od jakichkolwiek organizmów szkodliwych i chorób, ich oznak lub objawów określonych w ust. 1, w szczególności od tych wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Materiał posiada tożsamość i czystość rodzajową lub gatunkową, a także dostateczną tożsamość i czystość odmianową.
Artykuł 5
1.
Materiał jest w znacznym stopniu wolny od jakichkolwiek wad mogących obniżyć jego jakość jako materiału rozmnożeniowego lub nasadzeniowego.
2.
Żywotność i rozmiary materiału są zadowalające w odniesieniu do jego użyteczności jako materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego.
Ponadto jest zapewniona odpowiednia proporcja między korzeniami, łodygami i liśćmi.
Artykuł 6
1.
Dokument dostawcy określony w art. 11 dyrektywy 92/33/EWG składa się z odpowiedniego nieużywanego uprzednio materiału i jest wydrukowany w co najmniej jednym z urzędowych języków Wspólnoty.
Dokument zawiera następujące pozycje:
i) wskazanie "jakość EWG";
ii) wskazanie kodu Państwa Członkowskiego WE;
iii) wskazanie właściwego organu lub jego kodu odróżniającego;
iv) numer rejestracyjny lub akredytacji;
v) nazwa dostawcy;
vi) indywidualny numer seryjny, numer tygodnia lub numer partii;
vii) data wystawienia dokumentu dostawcy;
viii) numer odniesienia partii nasion w przypadku młodych roślin wyhodowanych bezpośrednio z nasion będących przedmiotem obrotu wynikającego z dyrektywy Rady 70/458/EWG [3]. Ewentualnie, ten numer odniesienia na wniosek jest udostępniany właściwemu organowi;
ix) nazwa zwyczajowa lub, jeśli materiał posiada paszport roślin zgodnie z dyrektywą Komisji 92/105/EWG [4], nazwa botaniczna;
x) nazwa odmiany. W przypadku podkładek, nazwa odmiany lub jej opis;
xi) ilość;
xii) w przypadku przywozu z państw trzecich zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 92/33/EWG, nazwa kraju, w którym dokonano zbioru materiału.
2.
W przypadku, gdy materiał posiada paszport roślin zgodnie z dyrektywą 92/105/EWG, paszport roślin może, na życzenie dostawcy, stanowić dokument dostawcy określony w ust. 1.
Niemniej jednak, wymagane jest wskazanie "jakość EWG" oraz odesłanie do właściwego organu zgodnie z dyrektywą 92/33/EWG, a także odniesienie do nazwy odmiany, podkładki lub grupy roślin.
W przypadku przywozu z państw trzecich na podstawie art. 16 ust. 2 dyrektywy 92/33/EWG, musi być także podana nazwa kraju, w którym dokonano zbioru materiału.
Informacja ta może być umieszczona na samym dokumencie, takim jak paszport roślin, ale musi być wyraźnie wyodrębniona.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy, przed dniem 31 grudnia 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjmowanych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/62/EWG
z dnia 5 lipca 1993 r.
ustanawiająca środki wykonawcze dotyczące nadzoru i monitorowania dostawców i zakładów zgodnie z dyrektywą Rady 92/33/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż materiał siewny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/33/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż materiał siewny [1], w szczególności jej art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: właściwe jest ustanowienie środków dotyczących nadzoru i monitorowania wszelkich dostawców i ich zakładów, z wyjątkiem tych, których działalność jest ograniczona do wprowadzania do obrotu materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Roślin Rolniczych, Ogrodniczych i Leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Niniejsza dyrektywa ustanawia środki wykonawcze dotyczące nadzoru i monitorowania dostawców i ich zakładów, innych niż ci, których działalność jest ograniczona do wprowadzania do obrotu materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw, zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 92/33/EWG, w przypadkach, gdy kontrole określone w art. 5 ust 2 wspomnianej dyrektywy przeprowadzają sami dostawcy lub dostawca akredytowany.
Artykuł 2
Właściwy organ przeprowadza regularnie, co najmniej raz w roku we właściwym czasie, nadzór i monitorowanie dostawców i ich zakładów, w celu zapewnienia ciągłej zgodności z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 92/33/EWG, w szczególności z zasadami ustanowionymi w art. 5 ust. 2 tiret pierwsze–czwarte tej dyrektywy, biorąc pod uwagę w szczególności charakter działania lub działań prowadzonych przez dostawcę.
Artykuł 3
O ile dotyczy to identyfikacji punktów krytycznych w procesie produkcyjnym określonym w art. 5 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy 92/33/EWG, oraz przechowywania rejestrów określonych w art. 5 ust. 2 tiret czwarte tej dyrektywy, właściwy organ prowadzi nadzór i monitoruje dostawcę w celu zapewnienia, że dostawca:
a) ciągle zwraca uwagę na następujące punkty krytyczne, gdzie stosowne:
- jakość materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego wykorzystywanego do zapoczątkowania procesu produkcyjnego,
- siew, pikowanie, sadzenie w doniczki oraz każde inne sadzenie materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego warzyw,
- spełnianie warunków ustanowionych w art. 3, 4 i 5 dyrektywy Rady 77/93/EWG [2],
- plan i metoda uprawy,
- ogólna pielęgnacja uprawy,
- czynności związane z rozmnażaniem,
- czynności związane ze zbiorem,
- higiena,
- zabiegi,
- pakowanie,
- składowanie,
- transport,
- administracja;
b) przechowuje rejestry, w celu posiadania pełnych informacji udostępnianych wspomnianym właściwym organom, dotyczących:
i) roślin lub innych przedmiotów:
- nabywanych w celu składowania lub sadzenia w miejscach produkcji,
- będących w produkcji,
lub
- wysłanych do innych dostawców;
oraz
ii) jakichkolwiek zastosowanych na roślinach zabiegów chemicznych, oraz że przechowuje związane z tym dokumenty przez okres, co najmniej jednego roku;
c) jest do dyspozycji osobiście, lub wyznacza inną osobę mającą doświadczenie w produkcji roślinnej i związanych z tym kwestii zdrowia roślin, w celu utrzymywania kontaktów ze wspomnianymi właściwymi organami;
d) przeprowadza wzrokowe inspekcje jeśli konieczne i we właściwym czasie w sposób zatwierdzony przez wspomniane właściwe organy;
e) umożliwia dostęp osobom upoważnionym do działania na rzecz wspomnianych właściwych organów, w szczególności do celów inspekcji i/lub pobierania próbek, oraz udostępnia rejestry i odnośne dokumenty, określone w lit. b);
f) współpracuje w każdy inny sposób ze wspomnianymi właściwymi organami.
Artykuł 4
O ile dotyczy to ustanowienia i wprowadzania w życie metod monitorowania i kontrolowania punktów krytycznych, określonych w art. 5 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 92/33/EWG, właściwy organ prowadzi nadzór i monitoruje dostawcę w celu zapewnienia, gdzie stosowne, że metody takie są stosowane ciągle, ze zwróceniem szczególnej uwagi na:
a) dostępność i rzeczywiste stosowanie metod kontrolowania każdego z punktów krytycznych wymienionych w art. 3;
b) wiarygodność tych metod;
c) ich przydatność do oceny treści ustaleń dotyczących produkcji i obrotu, włączając aspekty administracyjne; oraz
d) kompetencje personelu dostawcy do przeprowadzania kontroli.
Artykuł 5
O ile dotyczy to pobierania próbek do analiz w akredytowanym laboratorium, określonym, w art. 5 ust. 2 tiret trzecie dyrektywy 92/33/EWG, właściwy organ prowadzi nadzór i monitoruje dostawcę w celu zapewnienia, gdzie stosowne, że:
a) próbki są pobierane w różnych fazach produkcji i w takich odstępach czasu, jakie zostały ustanowione przez właściwy organ, jeśli w czasie akredytacji zostały zweryfikowane metody produkcji;
b) próbki są pobierane w sposób technicznie poprawny oraz z zastosowaniem statystycznie niezawodnej procedury, z uwzględnieniem rodzaju analizy, jaka ma być przeprowadzona;
c) osoby, które pobierają próbki, są do tego upoważnione; oraz
d) analizy próbek są przeprowadzane przez laboratorium akredytowane do tego celu, stosownie do art. 6 ust. 2 wspomnianej dyrektywy.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 1994 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/64/EWG
z dnia 5 lipca 1993 r.
ustanawiająca środki wykonawcze dotyczące nadzoru i monitorowania dostawców i obiektów zgodnie z dyrektywą Rady 92/34/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/EWG z dnia 29 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1], w szczególności jej art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: właściwe jest ustanowienie środków dotyczących nadzoru i monitorowania wszelkich dostawców i ich obiektów, z wyjątkiem tych, których działalność jest ograniczona do wprowadzania do obrotu materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego i Roślin Owocowych oraz ich Gatunków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Niniejsza dyrektywa ustanawia środki wykonawcze dotyczące nadzoru i monitorowania dostawców i ich obiektów, innych niż ci, których działalność jest ograniczona do wprowadzania do obrotu materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych, zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 92/34/EWG, w przypadkach, gdy kontrole określone w art. 5 ust. 2 wspomnianej dyrektywy przeprowadzają sami dostawcy lub dostawca akredytowany.
Artykuł 2
Właściwy organ przeprowadza regularnie, co najmniej raz w roku we właściwym czasie, nadzór i monitorowanie dostawców i ich obiektów, w celu zapewnienia ciągłej zgodności z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 92/34/EWG, w szczególności z zasadami ustanowionymi w jej art. 5 ust. 2 tiret pierwsze – czwarte, biorąc pod uwagę w szczególności charakter działania lub działań prowadzonych przez dostawcę.
Artykuł 3
O ile dotyczy to identyfikacji punktów krytycznych w procesie produkcyjnym określonym w art. 5 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy 92/34/EWG, oraz przechowywania rejestrów określonych w jej art. 5 ust. 2 tiret czwarte, właściwy organ prowadzi nadzór i monitoruje dostawcę w celu zapewnienia, że dostawca:
a) ciągle zwraca uwagę na następujące punkty krytyczne, gdzie stosowne:
- jakość materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych wykorzystywanych do zapoczątkowania procesu produkcyjnego,
- siew, pikowanie, sadzenie w doniczki oraz każde inne sadzenie materiału rozmnożeniowego i roślin owocowych,
- spełnianie warunków ustanowionych w art. 3, 4 i 5 dyrektywy Rady 77/93/EWG [2],
- plan i metoda uprawy,
- ogólna pielęgnacja uprawy,
- czynności związane z rozmnażaniem,
- czynności związane ze zbiorem,
- higiena,
- zabiegi,
- pakowanie,
- składowanie,
- transport,
- administracja;
b) przechowuje rejestry, w celu posiadania pełnych informacji udostępnianych wspomnianym właściwym organom, dotyczących:
i) roślin lub innych przedmiotów:
- nabywanych w celu składowania lub sadzenia w miejscach produkcji,
- będących w produkcji,
lub
- wysłanych do innych dostawców,
i
ii) jakichkolwiek zastosowanych na roślinach zabiegów chemicznych, oraz że przechowuje związane z tym dokumenty przez okres, co najmniej jednego roku;
c) jest do dyspozycji osobiście, lub wyznacza inną osobę mającą doświadczenie w produkcji roślinnej i związanych z tym kwestii zdrowia roślin, w celu utrzymywania kontaktów ze wspomnianymi właściwymi organami;
d) przeprowadza wzrokowe inspekcje jeśli konieczne i we właściwym czasie w sposób zatwierdzony przez wspomniane właściwe organy;
e) umożliwia dostęp osobom upoważnionym do działania na rzecz wspomnianych właściwych organów, w szczególności do celów inspekcji i/lub pobierania próbek, oraz udostępnia rejestry i odnośne dokumenty, określone w lit. b);
f) współpracuje w każdy inny sposób ze wspomnianymi właściwymi organami.
Artykuł 4
O ile dotyczy to ustanowienia i wprowadzania w życie metod monitorowania i kontrolowania punktów krytycznych, określonych w art. 5 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 92/34/EWG, właściwy organ prowadzi nadzór i monitoruje dostawcę w celu zapewnienia, gdzie stosowne, że metody takie są stosowane ciągle, ze zwróceniem szczególnej uwagi na:
a) dostępność i rzeczywiste stosowanie metod kontrolowania każdego z punktów krytycznych wymienionych w art. 3;
b) wiarygodność tych metod;
c) ich przydatność do oceny treści ustaleń dotyczących produkcji i obrotu, włączając aspekty administracyjne; oraz
d) kompetencje personelu dostawcy do przeprowadzania kontroli.
Artykuł 5
O ile dotyczy to pobierania próbek do analiz w akredytowanym laboratorium, określonym w art. 5 ust. 2 tiret trzecie dyrektywy 92/34/EWG, właściwy organ prowadzi nadzór i monitoruje dostawcę w celu zapewnienia, gdzie stosowne, że:
a) próbki są pobierane w różnych fazach produkcji i w takich odstępach czasu, jakie zostały ustanowione przez właściwy organ, jeśli w czasie akredytacji zostały zweryfikowane metody produkcji;
b) próbki są pobierane w sposób technicznie poprawny oraz z zastosowaniem statystycznie niezawodnej procedury, z uwzględnieniem rodzaju analizy, jaka ma być przeprowadzona;
c) osoby, które pobierają próbki, są do tego upoważnione; i
d) analizy próbek są przeprowadzane przez laboratorium akredytowane do tego celu, zgodnie z art. 6 ust. 2 wspomnianej dyrektywy.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/65/EWG
z dnia 19 lipca 1993 r.
w sprawie definicji i korzystania ze zgodnych specyfikacji technicznych dla zamówień na sprzęt i systemy zarządzania ruchem powietrznym
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
transport lotniczy w Europie znajduje się obecnie w szczególnie trudnej sytuacji ze względu na zagęszczenie ruchu powietrznego;
do tej pory systemy zarządzania były opracowywane i przekazywane do eksploatacji zgodnie z przepisami Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego, które pozwalają na ich krajową lub lokalną interpretację;
zdefiniowanie i wprowadzenie norm wspólnotowych jest skutecznym podejściem do zarządzania ogólnym ruchem powietrznym, ponieważ obecna sytuacja, oparta na systemach krajowych i lokalnych, spowodowała techniczne i operacyjne niezgodności utrudniające transfer lotów kontrolowanych między organami kontroli ruchu powietrznego w różnych Państwach Członkowskich;
należy pamiętać o ważnych pracach podjętych w ramach Europejskiej Konferencji na temat Lotnictwa Cywilnego (ECAC) oraz przez Eurocontrol w dziedzinie zarządzania ruchem powietrznym oraz o stosownych wnioskach przyjętych przez Ministrów ECAC w kwietniu 1990 r. i w marcu 1992 r.;
należy dokonać funkcjonalnej integracji w celu poradzenia sobie z zagęszczeniem ruchu oraz osiągnięcia poprawy przepływu ruchu w krótkiej perspektywie;
proces harmonizacji i integracji byłby łatwiejszy, gdyby wszystkie Państwa Członkowskie przystąpiły do Międzynarodowej konwencji dotyczącej współpracy na rzecz bezpieczeństwa nawigacji lotniczej;
przyjęcie rezolucji 89/C 189/02 [4] przyspieszyłoby proces przystępowania wszystkich Państw Członkowskich jako Umawiających się Stron do Międzynarodowej konwencji dotyczącej współpracy na rzecz bezpieczeństwa nawigacji lotniczej, gdyby Państwa Członkowskie będące obecnie Umawiającymi się Stronami tej Konwencji dążyły w ramach Eurocontrol do przyjęcia, tam gdzie to możliwe, środków służących przyspieszeniu takiego przystępowania państw;
specyfikacje techniczne przyjęte przez Eurocontrol są zgodne ze standardami i praktykami zalecanymi przez ICAO;
Komisja, wspomagana przez Komitet przedstawicieli Państw Członkowskich, powinna zostać upoważniona w trybie określonym w decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5], do uczynienia niektórych norm Eurocontrol obowiązkowymi na szczeblu Wspólnoty;
europejska normalizacja jest kluczowym czynnikiem konsekwentnego poziomu bezpieczeństwa zarządzania ruchem powietrznym; organy Eurocontrol i normalizacji europejskiej powinny współpracować ze sobą;
należy określić, że zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych [6] Komisja może, po konsultacjach z Eurocontrol, udzielić organom normalizacji europejskiej upoważnienia do sporządzania europejskich norm w ramach wspierania systemów zarządzania ruchem powietrznym;
każdy sprzęt legalnie wprowadzany na rynek w jednym Państwie Członkowskim musi mieć możliwość swobodnego poruszania się na terytoriach innych Państw Członkowskich;
Międzynarodowa konwencja dotycząca współpracy na rzecz bezpieczeństwa nawigacji lotniczej wyznacza Eurocontrol jako odpowiedni instrument do podejmowania koniecznych środków służących rozwiązywaniu obecnych problemów w Europie;
bezpieczeństwo jest kluczowym czynnikiem transportu powietrznego we Wspólnocie; niniejsza Dyrektywa bierze również pod uwagę istnienie Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym podpisanej w Chicago w dniu 7 grudnia 1944 r., która przewiduje wprowadzenie w życie wszelkich niezbędnych środków wymaganych do zapewnienia bezpiecznego i uporządkowanego rozwoju międzynarodowego lotnictwa cywilnego;
dyrektywa Rady 77/62/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy [7] i dyrektywa Rady 90/531/EWG z dnia 17 września 1990 r. w sprawie procedur udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [8] dotyczą również sektora zarządzania ruchem powietrznym. Należy zatem wskazać podmioty przyznające kontrakty;
w pewnych Państwach Członkowskich zamówienia sprzętu do nawigacji lotów nie są objęte wymienionymi dyrektywami; normy Eurocontrol zawarte w systemie prawnym Wspólnoty muszą być jednak przestrzegane przez wszystkie Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do definicji i korzystania ze zgodnych specyfikacji technicznych dla zamówień sprzętu i systemów zarządzania ruchem powietrznym, a w szczególności:
- systemów łączności,
- systemów kontroli,
- systemów automatycznego wspomagania kontroli ruchu powietrznego, oraz
- systemów nawigacyjnych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) specyfikacja techniczna oznacza techniczne wymagania zawarte w szczególności w dokumentacji przetargowej określającej cechy pracy, materiału, produktu lub dostawy, oraz umożliwiające opisanie danej pracy, materiału, produktu czy dostawy w sposób obiektywny i odpowiadający zastosowaniu, do którego ma być przeznaczony przez zamawiającego.
Takie techniczne opisy mogą obejmować jakość, wyniki, bezpieczeństwo oraz wymiary, jak również wymagania dotyczące materiału, produktu lub dostawy w zakresie zapewnienia jakości, terminologii, symboli, testów oraz metod testowania, pakowania, oznaczania i etykietowania;
b) norma oznacza specyfikację techniczną zatwierdzoną przez uznany organ normalizacyjny do wielokrotnego lub ciągłego stosowania, przy czym zgodność z normą zasadniczo nie jest obowiązkowa;
c) norma Eurocontrol oznacza obowiązkowe elementy specyfikacji Eurocontrol dotyczące fizycznych cech, konfiguracji, materiału, wyników, personelu lub procedury, której jednolite zastosowanie jest uznawane za podstawowe dla wdrażania zintegrowanego systemu służby ruchu powietrznego (ATS) (obowiązkowe elementy tworzą część dokumentu normy Eurocontrol).
Artykuł 3
1.
Komisja zgodnie z trybem określonym w art. 6 wskaże i przyjmie normy Eurocontrol oraz późniejsze zmiany Eurocontrol do takich norm, w szczególności te, które dotyczą obszarów wymienionych w załączniku I, które to normy następnie staną się obowiązkowe zgodnie z prawem Wspólnoty.
Komisja opublikuje odniesienia do wszystkich obowiązkowych technicznych specyfikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
W celu zapewnienia, by załącznik I wymieniający normy Eurocontrol, które mają zostać opracowane tak, by były jak najbardziej kompletne, Komisja w trybie określonym w art. 6 oraz w porozumieniu z Eurocontrol może, tam gdzie to stosowne, dostosować załącznik I zgodnie ze zmianami dokonanymi przez Eurocontrol.
3.
Republika Włoch i Królestwo Hiszpanii mogą opóźnić stosowanie niniejszego artykułu o jeden rok.
Jeżeli po upływie tego okresu wymienione Państwa Członkowskie nie będą mogły zastosować norm Eurocontrol, wówczas Rada zgodnie z Traktatem zadecyduje o podjęciu stosownych działań.
Artykuł 4
W celu uzupełnienia, tam gdzie to konieczne, procesu wprowadzania w życie norm Eurocontrol Komisja może wydać upoważnienia normalizacyjne europejskim organom normalizacyjnym zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG oraz w porozumieniu z Eurocontrol.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla dyrektyw 77/62/EWG i 90/531/EWG Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne działania celem zapewnienia, aby w ogólnych dokumentach i specyfikacjach dotyczących każdego kontraktu, cywilne organy przyznające zdefiniowane w załączniku II, odwoływały się do specyfikacji przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą przy okazji zakupu sprzętu do nawigacji lotów.
2.
W celu zapewnienia, że załącznik II jest możliwie kompletny, Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wszelkich zmianach wprowadzonych do swoich wykazów.
Komisja dokonuje zmian w załączniku II zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6.
Artykuł 6
1.
Komisję wspomaga Komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet dostarczy swoją opinię na temat tego projektu w terminie, który przewodniczący ustali w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada musi przyjąć na podstawie wniosku Komisji, opinia zostanie przedstawiona przez większość określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy oddane przez przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób przewidziany w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmie przewidziane środki, pod warunkiem, że są one zgodne z opinią komitetu.
4.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub, jeśli Komitet nie przedstawi swojej opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów.
5.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w terminie trzech miesięcy od daty przedłożenia jej wniosku, Komisja przyjmie proponowane środki, chyba, że Rada zwykłą większością głosów wypowie się przeciwko nim.
Artykuł 7
Przy wykonywaniu swoich uprawnień Komisja regularnie konsultować się będzie ze stosownymi przedstawicielami europejskich organów nawigacji lotów, użytkowników przestrzeni powietrznej oraz organizacji zawodowych.
Następnie poinformuje Komitet, przewidziany w art. 6, o wynikach takich konsultacji.
Artykuł 8
1.
Komisja będzie regularnie przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania na temat funkcjonowania rozwiązań przewidzianych niniejszą dyrektywą, wraz z projektami służącymi do wprowadzenia w życie art. 3 i 4, o ile jest to konieczne.
2.
Każdego roku Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wszelkich środkach, wprowadzonych w celu osiągnięcia zamierzeń określonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy, które są dla nich niezbędne w celu dostosowania się do niniejszej dyrektywy w terminie jednego roku od jej przyjęcia.
Następnie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposoby dokonywania takich odniesień.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o nich pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/67/EWG
z dnia 20 lipca 1993 r.
ustanawiająca zasady oceny ryzyka dla człowieka i środowiska naturalnego ze strony substancji notyfikowanych zgodnie z dyrektywą Rady 67/548/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], zgodnie ze zmianami wprowadzonymi przez Dyrektywę 93/21 EWG [2] i, w szczególności, jej art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z przepisami dyrektywy 67/548/EWG, każda nowa substancja wprowadzana do obrotu powinna być notyfikowana właściwemu organowi Państw Członkowskich w drodze notyfikacji zawierającej pewne informacje;
artykuł 16 dyrektywy 67/548/EWG wymaga, aby właściwy organ otrzymywał notyfikację o nowej substancji w celu przeprowadzenia oceny ryzyka jakie stwarza ona dla człowieka i środowiska naturalnego zgodnie z ogólnymi zasadami;
jeżeli odpowiedzialność za ocenę ryzyka należy do obowiązków Państw Członkowskich, właściwe jest jednakże przyjęcie ogólnych zasad na poziomie wspólnotowym w celu uniknięcia różnic między Państwami Członkowskimi, które nie tylko wpływają na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, ale także nie gwarantują takiego samego poziomu ochrony dla człowieka i środowiska naturalnego w całej Wspólnocie, z tego względu art. 3 dyrektywy Rady 67/548/EWG przewiduje, że Komisja ustanawia ogólne zasady;
ocena ryzyka powinna być oparta na porównaniu potencjalnych szkodliwych skutków substancji z możliwym do przewidzenia narażeniem człowieka i środowiska naturalnego na działanie tej substancji;
uwzględniając klasyfikację zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG, ocena ryzyka dla człowieka powinna uwzględniać fizyczno-chemiczne i toksykologiczne właściwości substancji;
uwzględniając klasyfikację zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG ocena ryzyka dla środowiska powinna uwzględniać skutki działania substancji dla środowiska naturalnego;
w przypadku gdy ocena ryzyka wskazuje, że substancja stanowi zagrożenie, właściwy organ może uzyskać dalsze informacje, w tym wyniki dalszych badań w celu określenia rzeczywistych niebezpiecznych właściwości zgodnie z dyrektywą Rady 67/548/EWG;
wyniki oceny ryzyka powinny być zasadniczą podstawą dla podjęcia decyzji na podstawie odpowiedniego prawodawstwa w celu zmniejszenia zagrożeń wynikających z wprowadzania substancji do obrotu;
właściwe jest, aby właściwy organ mógł powiadomić notyfikującego o niebezpiecznej substancji po przeprowadzeniu oceny ryzyka, o swoich wnioskach, następnie, właściwy organ powinien przekazać pisemne sprawozdanie w tej sprawie Komisji;
właściwe jest zmniejszenie do minimum liczby zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych zgodnie z dyrektywą Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [3];
przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią uszczerbku dla szczegółowych wspólnotowych przepisów prawnych dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy, w szczególności dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [4], która nakłada na pracodawców obowiązek oceny ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników wynikających z użycia zarówno nowych jak i już istniejących substancji chemicznych i, w razie potrzeby, podjąć środki w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony pracowników;
środki ustalone w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 29 dyrektywy 67/548/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne zasady oceny ryzyka stwarzanego przez substancje dla człowieka i środowiska naturalnego zgodnie z wymaganiami art. 3 dyrektywy 67/548/EWG.
Artykuł 2
Definicje
1.
Definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 67/548/EWG stosuje się do niniejszej dyrektywy.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "identyfikacja zagrożenia" to identyfikacja szkodliwych skutków jakie może ze względu na swoje wrodzone właściwości wywoływać substancja;
b) "dawka (stężenie) – ocena reakcji (skutku)" to oszacowanie związku między dawką lub poziomem narażenia na działanie substancji, a zasięgiem i dotkliwością skutków;
c) "ocena narażenia na działanie" to określenie emisji, dróg i szybkości ruchu substancji oraz jej transformacji lub degradacji w celu oszacowania stężeń/dawek na jakie populacje ludzkie lub działy środowiska naturalnego są lub mogą być narażone;
d) "charakterystyka ryzyka" to oszacowanie zakresu i dotkliwości szkodliwych skutków mogących wystąpić u populacji ludzkich i w działach środowiska, spowodowanych faktycznym lub przewidywanym narażeniem na działanie substancji, może obejmować "oszacowanie ryzyka", tzn. ilościowe określenie prawdopodobieństwa;
e) "zalecenia dla zmniejszenia ryzyka" to zalecenia podjęcia środków, które umożliwiłyby zmniejszenie ryzyka dla człowieka i/lub środowiska w związku z obrotem substancji.
W ich skład mogą wchodzić:
i) zmiany klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji proponowane przez notyfikującego w notyfikacji przedstawionej zgodnie z art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 lub 2 dyrektywy 67/548/EWG;
ii) zmiany arkusza danych dotyczących bezpieczeństwa proponowanego przez notyfikującego w notyfikacji przedłożonej zgodnie z art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 67/548/EWG;
iii) zmiany zalecanych metod i środków ostrożności lub nadzwyczajnych środków, ustalonych w pkt 2.3, 2.4 i 2.5 załączników VIIA, VIIB i VIIC, proponowanych przez notyfikującego w dokumentacji technicznej notyfikacji przedłożonej zgodnie z art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 lub 2 dyrektywy 67/548/EWG;
iv) porada dla odpowiednich władz kontrolnych, że powinny rozważyć odpowiednie środki w celu ochrony człowieka i/lub środowiska naturalnego przed zidentyfikowanym ryzykiem.
Artykuł 3
Zasady oceny ryzyka
1.
Ocena ryzyka pociąga za sobą identyfikację niebezpieczeństwa i odpowiednio, ocenę zależności dawki (stężenie) – reakcji (skutku), ocenę narażenia na działanie substancji i charakterystykę ryzyka.
Normalnie przeprowadza się to zgodnie z procedurami ustalonymi w art. 4 i 5.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, w odniesieniu do określonych skutków, takich jak zubożenie ozonu, dla których procedury ustalone w art. 4 i 5 są niemożliwe do zastosowania w praktyce, ryzyko związane z takimi skutkami jest oceniane na zasadzie jednostkowych przypadków i właściwy organ włączy pełny opis i uzasadnienie takiej oceny w pisemnym sprawozdaniu przedłożonym Komisji zgodnie z art. 7.
3.
Przeprowadzając ocenę narażenia na działanie substancji, właściwy organ bierze pod uwagę te grupy ludzi i działy środowiska naturalnego, dla których narażenie na działanie substancji jest możliwe do przewidzenia w świetle dostępnych informacji o substancji, ze szczególnym uwzględnieniem składowania, formułowania preparatu lub innego przetwarzania, używania i usuwania lub odzyskania.
4.
Ocena ryzyka prowadzi do jednego lub więcej z następujących wniosków:
i) Substancja nie stanowi bezpośredniego zagrożenia i nie musi być ponownie zbadana w celu uzyskania dalszych informacji zgodnie z art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 3 i 4 lub art. 14 ust. 1 dyrektywy 67/548/EWG.
ii) Substancja stanowi bezpośrednie zagrożenie i właściwy organ podejmuje decyzję, jakie dalsze informacje są potrzebna dla zmiany oceny, ale odraczają wniosek w sprawie takich informacji do momentu aż ilość wprowadzona do obrotu osiąga następny próg tonażu zgodnie ze wskazaniami w art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 3 lub 4 dyrektywy 67/548/EWG.
iii) Substancja stanowi zagrożenie i dalsze informacje na jej temat są wymagane w trybie natychmiastowym.
iv) Substancja stanowi zagrożenie i właściwy organ niezwłocznie wydaje zalecenia dotyczące zmniejszenia ryzyka.
5.
Jeżeli ocena ryzyka wskazała, że wnioski ust. 4 ii), iii) i iv) powyżej mają zastosowanie, notyfikujący może zostać powiadomiony przez właściwy organ o jego wnioskach i może mieć możliwość przedstawienia opinii w sprawie tych wniosków i dostarczenia dodatkowych informacji.
Właściwy organ wykorzystuje wszelkie odpowiednie informacje, aby zrewidować ocenę ryzyka przed wysłaniem jej Komisji zgodnie z art. 17 dyrektywy 67/548/EWG.
6.
Wydając zalecenia dotyczące zmniejszenia ryzyka w odniesieniu do substancji, właściwy organ uwzględnia możliwość, że zmniejszenie narażenia na działanie substancji określonych grup ludności lub działów środowiska naturalnego może zwiększyć narażenie innych grup ludności i działów środowiska naturalnego.
Artykuł 4
Ocena ryzyka: zdrowie ludzkie
1. Dla każdej substancji notyfikowanej zgodnie z art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 lub 2 dyrektywy 67/548/EWG, właściwy organ przeprowadza ocenę ryzyka, czego pierwszym etapem jest identyfikacja zagrożenia, które wskazuje, jako minimum, właściwości i potencjalne szkodliwe skutki działania określonego w załącznikach IA i IIA. Po przeprowadzeniu identyfikacji zagrożenia, właściwy organ przystępuje kolejno do następujących działań, które przeprowadzane są zgodnie ze wskazówkami ustalonymi w załącznikach IB i IIB:
a) i) ocena zależności dawka (stężenie) – reakcja (skutek), w danym przypadku;
ii) ocena narażenia na działanie substancji dla jakiejkolwiek grupy ludzi (tzn. pracownicy, konsumenci i osoby pośrednio narażone przez środowisko naturalne) mogącej być narażoną na działanie substancji;
b) charakterystyka ryzyka.
2.
Odstępstwa od przepisów ust. 1:
i) jeżeli badanie odpowiednie do identyfikacji zagrożenia w odniesieniu do szczególnego skutku lub właściwości zostało przeprowadzone i wyniki nie doprowadziły do klasyfikacji zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG, ocena ryzyka w odniesieniu do tego skutku lub właściwości nie musi zawierać działań wymienionych w ust. 1 lit. a) i b) natomiast stosuje się wniosek art. 3 ust. 4 i), chyba że istnieją inne uzasadnione podstawy do niepokoju; i
ii) jeżeli badanie odpowiednie do identyfikacji zagrożenia w odniesieniu do szczególnego skutku lub właściwości nie było jeszcze przeprowadzane, skutku tego lub właściwości nie rozważa się w ocenie ryzyka, chyba że istnieją inne uzasadnione podstawy do niepokoju.
Artykuł 5
Ocena ryzyka: środowisko naturalne
1. Dla każdej substancji notyfikowanej zgodnie z art. 7 ust. 1, 8 ust. 1 lub 2 dyrektywy 67/548/EWG, właściwy organ przeprowadza ocenę ryzyka w odniesieniu do skutków środowiskowych, czego pierwszym etapem jest identyfikacja zagrożenia. Po przeprowadzeniu identyfikacji zagrożenia, właściwy organ przystępuje kolejno do następujących działań, które przeprowadzane są zgodnie ze wskazówkami ustalonymi w załączniku III:
a) i) ocena zależności dawka (stężenie) – reakcja (skutek), w danym przypadku;
ii) ocena narażenia na działanie substancji dla działów środowiska naturalnego (tzn. środowiska wodnego, środowiska lądowego i powietrza), które mogą być narażone na działanie substancji;
b) charakterystyka ryzyka.
2.
Odstępstwa od przepisów ust. 1:
i) dla substancji notyfikowanych zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 67/548/EWG, ale niesklasyfikowanych jako niebezpieczne dla środowiska naturalnego, ocena ryzyka nie musi obejmować działań z ust. 1 lit. a) i b) a wniosek art. 3 ust. 4 i) stosuje się, chyba że istnieją inne uzasadnione podstawy do niepokoju; i
ii) dla substancji notyfikowanych zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 8 ust. 2 dyrektywy 67/548/EWG, jeżeli są niewystarczające dane aby określić czy sklasyfikowanie ich jako niebezpieczne dla środowiska naturalnego jest właściwe, identyfikacja zagrożenia pociąga za sobą rozważenie czy istnieją jakiekolwiek uzasadnione podstawy do niepokoju w odniesieniu do skutków środowiskowych na podstawie innych danych, np. danych dotyczących fizyczno-chemicznych i toksycznych właściwości. Jeżeli nie ma takich uzasadnionych podstaw, ocena ryzyka nie musi obejmować działań określonych w ust. 1 lit. a) i b) a wniosek art. 3 ust. 4 i) ma zastosowanie.
Artykuł 6
Ocena ryzyka: wnioski
1. Po przeprowadzeniu oceny ryzyka zgodnie z art. 4 i 5 i zgodnie z załącznikami I, II i III, właściwy organ określa, zgodnie z załącznikiem IV, które z czterech wniosków art. 3 ust. 4 ma zastosowanie i w stosownych przypadkach podejmuje działania opisane w art. 3 ust. 5.
2. W przypadku gdy otrzymano dodatkowe informacje zgodnie z art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 3 i 4, art. 14 ust. 1 i art. 16 dyrektywy 67/548/EWG lub inaczej, ocena ryzyka przeprowadzona zgodnie z art. 4 i 5 oraz zgodnie z załącznikami I, II i III jest poddawana przeglądowi i w stosownych przypadkach zmieniana.
Artykuł 7
Treść pisemnego sprawozdania przedkładanego Komisji
1.
Po przeprowadzeniu oceny ryzyka zgodnie z art. 4 i 5 i sformułowaniu wniosków zgodnie z art. 6, właściwy organ przygotowuje pisemne sprawozdanie zawierające przynajmniej informacje ustalone w załączniku V. Sprawozdanie to przesyłane jest Komisji zgodnie z art. 17 dyrektywy 67/548/EWG.
Jest ono uaktualniane po wprowadzeniu jakiejkolwiek zmiany w ocenie w świetle dodatkowych informacji a uaktualnione sprawozdanie przesyłane jest Komisji.
2.
Jeżeli, zgodnie z art. 18 dyrektywy 67/548/EWG, właściwy organ osiągnie porozumienie w sprawie pisemnego sprawozdania dotyczącego oceny ryzyka lub każdej jego poprawki, notyfikującemu na wniosek udostępniana jest kopia.
Artykuł 8
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 października 1993 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/68/EWG
z dnia 22 lipca 1993 r.
zmieniająca dyrektywy 87/404/EWG (proste zbiorniki ciśnieniowe), 88/378/EWG (bezpieczeństwo zabawek), 89/106/EWG (wyroby budowlane), 89/336/EWG (kompatybilność elektromagnetyczna), 89/392/EWG (maszyny), 89/686/EWG (środki ochrony osobistej), 90/384/EWG (wagi nieautomatyczne), 90/385/EWG (urządzenia medyczne aktywnego osadzania), 90/396/EWG (urządzenia spalania paliw gazowych), 91/263/EWG (wyposażenie terminali telekomunikacyjnych), 92/42/EWG (nowe kotły wody gorącej opalane paliwem płynnym lub gazowym) i 73/23/EWG (wyposażenie elektryczne przewidziane do stosowania w pewnych granicach napięcia)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada przyjęła już serię dyrektyw mających na celu usuwanie przeszkód technicznych w handlu zgodnie z zasadami ustanowionymi w uchwale Rady z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie nowego podejścia do harmonizacji technicznej oraz normalizacji [4]; każda z tych dyrektyw przewiduje wymóg umieszczenia oznakowania CE; w celu uproszczenia i ujednolicenia ustawodawstwa wspólnotowego należy zastąpić te różne przepisy uregulowaniami jednolitymi; konieczne jest zharmonizowanie tych przepisów, szczególnie w odniesieniu do produktów, które mogą podlegać przepisom kilku z tych dyrektyw;
Komisja w swoim komunikacie z dnia 15 czerwca 1989 w sprawie globalnego podejścia do badań i certyfikacji [5] zaproponowała opracowanie wspólnych reguł dotyczących oznakowania zgodności CE według jednego wzoru; w swojej rezolucji z dnia 21 grudnia 1989 w sprawie globalnego podejścia do oceny zgodności [6] Rada zatwierdziła jako wiodącą zasadę przyjęcie spójnego podejścia, takiego jak podejście zastosowane w przypadku stosowania oznakowania CE;
w związku z tym, dwoma podstawowymi elementami nowego podejścia, które muszą być stosowane, są zasadnicze wymogi i procedury oceny zgodności;
harmonizacja przepisów dotyczących umieszczania i stosowania oznakowania CE wymaga poddania obowiązujących dyrektyw szczegółowym zmianom w celu dostosowania ich do nowych regulacji,
Decyzja 90/683/EWG [19] określa moduły dotyczące różnych faz procedur oceny zgodności przeznaczone do stosowania w dyrektywach harmonizacji technicznej;
Możliwość wyboru procedur nie może powodować obniżenia poziomu bezpieczeństwa sprzętu elektrycznego ustanowionego już w całej Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Wprowadza się zmiany w następujących dyrektywach:
1. Dyrektywa Rady 87/404/EWG z dnia 25 czerwca 1987 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do prostych zbiorników ciśnieniowych [7];
2. Dyrektywa Rady 88/378/EWG z dnia 3 maja 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących bezpieczeństwa zabawek [8];
3. Dyrektywa Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [9];
4. Dyrektywa Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej [10];
5. Dyrektywa Rady 89/392/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn [11];
6. Dyrektywa Rady 89/686/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia ochrony osobistej [12];
7. Dyrektywa Rady 90/384/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych [13];
8. Dyrektywa Rady 90/385/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania [14];
9. Dyrektywa Rady 90/396/EWG z dnia 29 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń spalania paliw gazowych [15];
10. Dyrektywa Rady 91/263/EWG z dnia 29 kwietnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [16];
11. Dyrektywa Rady 92/42/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie wymogów sprawności dla nowych kotłów wody gorącej opalanych paliwem płynnym lub gazowym [17];
12. Dyrektywa Rady 73/23/EWG z dnia 19 lutego 1973 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia elektrycznego przewidzianego do stosowania w niektórych granicach napięcia [18].
Artykuł 2
W dyrektywie 87/404/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w całym tekście wyrażenie "znak WE" zastępuje się wyrażeniem "oznakowanie CE";
2. w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie uznają, że zbiorniki mające oznakowanie CE spełniają wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy łącznie z procedurami oceny zgodności, określonymi w rozdziale II.
Zgodność zbiorników z normami krajowymi, które transponują normy zharmonizowane, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich pozwala przyjąć domniemanie ich zgodności z zasadniczymi wymogami bezpieczeństwa, określonymi w art. 3.
Państwa Członkowskie publikują numery referencyjne takich norm krajowych.";
3. w art. 5 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3) a) W przypadku gdy zbiorniki podlegają przepisom innych dyrektyw dotyczących innych aspektów, które także nakładają wymóg umieszczenia oznakowania CE, oznakowanie to wskazuje, że istnieje domniemanie spełniania przez dany zbiornik przepisów zawartych w pozostałych dyrektywach.
b) Jednakże jeżeli co najmniej jedna z tych dyrektyw pozwala producentowi w okresie przejściowym na wybór regulacji, oznakowanie CE wskazuje zgodność tylko z dyrektywami zastosowanymi przez producenta.
W takim przypadku należy podać szczegółowe dane o zastosowanych dyrektywach, zgodnie z ich opublikowaniem w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w dokumentacji, uwagach i instrukcjach wymaganych przez te dyrektywy i towarzyszących takim zbiornikom.";
4) w art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji oraz innym Państwom Członkowskim zatwierdzone organy, wyznaczone do prowadzenia postępowań określonych w art. 8 ust. 1 i 2, wraz z podaniem zadań szczególnych, do których przeprowadzenia zostały wyznaczone te organy i numerów identyfikacyjnych przyznanych im wcześniej przez Komisję.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz notyfikowanych organów, zawierający ich numery identyfikacyjne oraz zadania, dla których zostały one powołane.
Komisja zapewnia stałą aktualizację tego wykazu.";
5) art. 11 otrzymuje brzmienie:
"Weryfikacja WE
Artykuł 11
1.
Weryfikacja WE jest procedurą, według której producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie zapewnia i oświadcza, że zbiorniki, które zostały skontrolowane zgodnie z ust. 3, są zgodne z typem zatwierdzonym w certyfikacie badania typu WE lub projektem i schematem produkcyjnym określonym w sekcji 3 załącznika II mającym certyfikat odpowiedniości.
2.
Producent przyjmuje wszelkie środki w celu zapewnienia wytwarzania w procesie produkcyjnym zbiorników, które są zgodne z typem opisanym w świadectwie badania typu WE lub projektem i schematem produkcyjnym, określonym w sekcji 3 załącznika II.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie umieszcza oznakowanie CE na każdym zbiorniku i sporządza deklarację zgodności.
3.
Zatwierdzony organ przeprowadza odpowiednie badania i testy w celu skontrolowania zgodności zbiorników z wymogami niniejszej dyrektywy, przeprowadzając badania i testy zbiorników zgodnie z następującymi akapitami:
3.1. Producent przedstawia swoje zbiorniki w formie jednolitych partii i przyjmuje wszelkie niezbędne środki zmierzające do tego, aby proces produkcyjny zapewniał jednorodność wszystkich wyprodukowanych partii.
3.2. Do partii tych dołączone jest świadectwo badania typu WE, określone w art. 10, lub, jeśli zbiorniki te nie są produkowane zgodnie z zatwierdzonym prototypem, projekt i schemat produkcyjny określone w sekcji 3 załącznika II.
W tym przypadku zatwierdzony organ bada schemat przed weryfikacją WE w celu poświadczenia jego zgodności.
3.3. W przypadku poddawania badaniom partii jednostka kontrolująca upewnia się, że zbiorniki zostały wyprodukowane i sprawdzone zgodnie z projektem i schematem produkcyjnym oraz przeprowadza test hydrostatyczny lub test pneumatyczny o równoważnym skutku, w stosunku do każdego zbiornika z partii przy ciśnieniu Ph równym 1,5 ciśnienia obliczeniowego, w celu sprawdzenia jego wytrzymałości.
Test pneumatyczny podlega zatwierdzeniu według procedur bezpieczeństwa przez Państwo Członkowskie, w którym test jest przeprowadzany.
Ponadto jednostka kontrolująca przeprowadza testy na próbkach pobranych z reprezentatywnych próbek produkcyjnych lub ze zbiornika, według wyboru producenta, w celu sprawdzenia jakości spoin.
Testy są przeprowadzane na spoinach wzdłużnych.
Jeżeli jednak zastosowano różne techniki spawania dla spoin wzdłużnych i obwodowych, to testy są powtarzane na spoinach obwodowych.
Dla zbiorników określonych w ppkt 2.1.2 załącznika I, testy próbek zastępuje się testem hydrostatycznym na pięciu zbiornikach pobranych losowo z każdej partii w celu sprawdzenia, czy są one zgodne z wymogami określonymi w ppkt 2.1.2 załącznika I.
3.4. W przypadku przyjętych partii zatwierdzony organ umieszcza swój numer identyfikacyjny lub zleca jego umieszczenie na każdym zbiorniku i sporządza pisemne świadectwo zgodności odnoszące się do przeprowadzonych testów.
Wszystkie zbiorniki w partii mogą zostać wprowadzone do obrotu, z wyjątkiem tych, które nie przeszły pomyślnie testu hydrostatycznego lub pneumatycznego.
Jeśli partia zostaje odrzucona, organ notyfikowany lub właściwy organ przyjmuje właściwe środki w celu uniemożliwienia wprowadzenia tej partii do obrotu.
W przypadku częstego odrzucania partii, organ notyfikowany może zawiesić weryfikację statystyczną.
Producent może, na odpowiedzialność organu notyfikowanego, umieszczać numer identyfikacyjny tego organu podczas procesu produkcyjnego.
3.5. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel muszą mieć możliwość dostarczenia na żądanie świadectwa zgodności wydanego przez zatwierdzony organ, określony w ppkt 3.4." ;
6) w art. 12 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"1.
Producent, spełniający zobowiązania wynikające z art. 13, umieszcza oznakowanie CE, przewidziane w art. 16, na zbiornikach, które zgłasza jako zgodne z:
- projektem i schematem produkcyjnym, określonym w sekcji 3 załącznika II, w odniesieniu do którego został sporządzony certyfikat odpowiedniości, lub
- zatwierdzonym prototypem.";
7) artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7:
a) w przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że oznakowanie CE zostało umieszczone bezpodstawnie, producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie jest zobowiązany doprowadzić produkt do zgodności w zakresie przepisów dotyczących oznakowania CE oraz zaprzestać naruszania prawa na warunkach określonych przez Państwo Członkowskie;
b) w przypadku dalszego braku zgodności Państwo Członkowskie przyjmuje wszelkie właściwe środki w celu ograniczenia lub zakazu wprowadzania do obrotu przedmiotowego produktu, lub zapewnia wycofanie go z obrotu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.";
8) w art. 16 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Oznakowanie zgodności CE składa się z liter CE w formie, której wzór znajduje się w załączniku II.
Za oznakowaniem CE znajduje się numer odróżniający, określony w art. 9 ust. 1, zatwierdzonej jednostki kontrolującej odpowiedzialnej za weryfikacje WE lub nadzorowanie WE";
9) w art. 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zakazuje się umieszczania na zbiornikach oznakowań, które mogłyby wprowadzać w błąd osoby trzecie co do oznakowania CE pod względem znaczenia i formy.
Wszelkie inne oznakowania mogą być umieszczone na zbiornikach lub tabliczce znamionowej, pod warunkiem że nie zmniejszają widoczności i czytelności oznakowania CE.";
10) w załączniku II pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
OZNAKOWANIE CE I OZNACZENIA IDENTYFIKACYJNE
1. a) Oznakowanie zgodności CE
- Oznakowanie zgodności CE składa się z liter CE w następującej formie:
+++++ TIFF +++++
- W przypadku zmniejszania lub powiększania oznakowania CE proporcje powyższego rysunku muszą być zachowane.
- Różne elementy oznakowania CE muszą mieć wyraźnie takie same wymiary pionowe, które nie mogą być mniejsze niż 5 mm.
1. b) Oznaczenia identyfikacyjne
Zbiornik lub tabliczka znamionowa muszą zawierać przynajmniej następujące informacje:
- maksymalne ciśnienie robocze (PS w barach),
- maksymalna temperatura robocza (Tmax w °C),
- minimalna temperatura robocza (Tmin w °C),
- pojemność zbiornika (V w litrach),
- nazwa handlowa lub znak towarowy producenta,
- typ i numer serii lub partii zbiornika,
- dwie ostatnie cyfry roku, w którym oznakowanie CE było umieszczone.
W przypadku stosowania tabliczki znamionowej musi być ona zaprojektowana tak, aby nie można jej było użyć ponownie i aby zawierała wolne miejsce pozwalające na zamieszczenie innych informacji.";
Artykuł 3
W dyrektywie 88/378/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w całym tekście wyrażenie "znak WE" zastępuje się wyrażeniem "oznakowanie CE";
2) w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie uznają, że zabawki mające oznakowanie CE ustanowione w art. 11 spełniają wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy łącznie z procedurami oceny zgodności, określonymi w art. 8, 9 i 10.
Zgodność zabawek z normami krajowymi transponującymi normy zharmonizowane, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, pozwala przyjąć domniemanie ich zgodności z zasadniczymi wymogami bezpieczeństwa, określonymi w art. 3.
Państwa Członkowskie publikują numery referencyjne takich norm krajowych.";
3) w art. 5 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3. a) W przypadku gdy zabawki podlegają przepisom innych dyrektyw dotyczących innych aspektów, a które także nakładają wymóg umieszczenia oznakowania CE, oznakowanie to wskazuje, że istnieje domniemanie spełniania przez dane zabawki przepisów zawartych w tych innych dyrektywach.
b) Jednakże jeżeli co najmniej jedna z tych dyrektyw pozwala producentowi w okresie przejściowym na wybór regulacji, oznakowanie CE wskazuje zgodność tylko z dyrektywami zastosowanymi przez producenta.
W takim przypadku należy podać szczegółowe dane o zastosowanych dyrektywach, zgodnie z ich publikacją w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w dokumentacji, uwagach i instrukcjach wymaganych przez te dyrektywy dołączonych do takich zabawek lub ich opakowań.";
4) w art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Państwa Członkowskie notyfikują Komisji oraz innym Państwom Członkowskim organy wyznaczone do przeprowadzenia badania typu WE określonego w art. 8 ust. 2 i art. 10, wraz z podaniem zadań szczególnych, do których przeprowadzenia zostały wyznaczone te organy i numerów identyfikacyjnych przyznanych im wcześniej przez Komisję.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz organów notyfikowanych zawierający ich numery identyfikacyjne oraz zadania, dla których zostały powołane.
Komisja zapewnia aktualizację tego wykazu.";
5) w art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Oznakowanie zgodności CE składa się z liter CE w formie, której wzór znajduje się w załączniku V.";
6) w art. 11 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zakazuje się umieszczania na zabawkach oznakowań, które mogłyby wprowadzać w błąd osoby trzecie co do oznakowania CE pod względem znaczenia i formy.
Wszelkie inne oznakowania mogą być umieszczone na zabawkach, ich opakowaniu lub etykiecie, pod warunkiem że nie zmniejszają widoczności i czytelności oznakowania CE.";
7) w art. 12 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7:
a) w przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że oznakowanie CE zostało umieszczone bezpodstawnie, producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie jest zobowiązany doprowadzić produkt do zgodności w zakresie przepisów dotyczących oznakowania CE oraz zaprzestać naruszania prawa na warunkach określonych przez Państwo Członkowskie;
b) w przypadku dalszego braku zgodności Państwo Członkowskie przyjmuje wszelkie właściwe środki w celu ograniczenia lub zakazu wprowadzania do obrotu przedmiotowego produktu, lub zapewnienia wycofania go z obrotu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.";
8) dodaje się załącznik V w brzmieniu:
"
Jedenasta Dyrektywa Komisji 93/70/EWG
z dnia 28 lipca 1993 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/373/EWG wymaga, aby urzędowe kontrole pasz były przeprowadzane przy użyciu wspólnotowych metody pobierania próbek i analizy w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych dotyczących jakości i składu pasz;
należy ustalić wspólnotową metodę analizy dotyczącą dodatku halofuginonu w celu jej wykorzystywania przy sprawdzaniu zgodności z warunkami jego stosowania w żywieniu zwierząt;
środki przyjęte w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, aby do analizy zawartości halofuginonu, do celów urzędowej kontroli pasz, stosowana była metoda opisana w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/71/EWG
z dnia 27 lipca 1993 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: załączniki II i III do dyrektywy 91/414/EWG określają wymogi dotyczące dokumentacji, która ma być przedłożona przez wnioskodawców odpowiednio w celu włączenia substancji czynnej do załącznika I i w celu uzyskania zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu;
konieczne jest wskazanie wnioskodawcom w załącznikach II i III możliwie jak najdokładniej wszelkich danych szczegółowych dotyczących wymaganych informacji, takich jak okoliczności, warunki i protokoły techniczne, na podstawie których niektóre dane muszą być uzyskane; przepisy te powinny być wprowadzone możliwie jak najszybciej, aby umożliwić wnioskodawcom korzystanie z nich przy opracowywaniu dokumentacji;
obecnie istnieje możliwość dokładniejszego sprecyzowania ogólnych przepisów wprowadzających do załączników II i III oraz wymogów w zakresie danych dotyczących badań skuteczności przewidzianych w załączniku III część A i B sekcja VI;
obecnie wprowadzenia do załączników II i III odwołują się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) w odniesieniu do wszystkich wymogów dotyczących danych; jednakże zasad tych nie uwzględnia się w badaniach skuteczności i w badaniach niektórych właściwości fizyczno-chemicznych lub innych informacji, które nie są związane z danymi dotyczącymi właściwości i/lub bezpieczeństwa w odniesieniu do zdrowia ludzi lub zwierząt i środowiska;
ponadto konieczne jest okresowe zwolnienie ze stosowania tych zasad w odniesieniu do niektórych wymogów dotyczących danych, aby pozwolić określonym laboratoriom na dostosowanie się do wymogów DPL;
szczegółowe wytyczne Europejskiej i Śródziemnomorskiej Organizacji Ochrony Roślin (EOOR) stanowią chwilowo najlepsze dostępne podstawy do ustalenia minimalnych wymogów, które mają być stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich z uwzględnieniem wytycznych stosowanych podczas badań skuteczności, konieczne wydaje się jednakże dokonanie pilnie szczegółowego zbadania tych wytycznych i ustalenie wyższych norm w dyrektywie 91/414/EWG w przypadkach, w których niektóre wytyczne mogą okazać się nieodpowiednie w odniesieniu do badań skuteczności;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/414/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II sekcja zatytułowana "Wprowadzenie" otrzymuje brzmienie określone w załączniku I do niniejszej dyrektywy;
2) w załączniku III sekcja zatytułowana "Wprowadzenie" otrzymuje brzmienie określone w załączniku II do niniejszej dyrektywy;
3) w załączniku III część A i B sekcja VI zatytułowana "Dane dotyczące skuteczności" otrzymuje brzmienie określone w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 12 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/72/EWG
z dnia 1 września 1993 r.
dostosowująca po raz dziewiętnasty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/21/EWG [2], w szczególności jej art. 28 i 29, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik I do dyrektywy Rady 67/548/EWG zawiera wykaz substancji niebezpiecznych wraz z danymi szczegółowymi dotyczącymi procedur klasyfikacji i etykietowania w odniesieniu do każdej substancji; dyrektywa Rady 92/32/EWG [3] zmieniła przepisy dotyczące klasyfikacji i etykietowania substancji niebezpiecznych;
w związku z tym jest konieczne jest poddanie przeglądowi klasyfikację niektórych substancji w załączniku I i następnie włączenie numeru EWG, gdzie właściwe, w załączniku I;
Niemcy wystąpiły z wnioskiem o zmianę etykietowania pewnych substancji i powiadomiły Komisję na mocy art. 23 dyrektywy 67/548/EWG, zmienionej dyrektywą 79/831/EWG [4];
przegląd wykazów substancji niebezpiecznych w wymienionym załączniku I wskazał na konieczność jego dostosowania w świetle obecnej wiedzy naukowej i technicznej;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komisji ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w celu Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG zastępuje się załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Nie później niż dnia 1 lipca 1994 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Piąta dyrektywa Komisji 93/73/EWG
z dnia 9 września 1993 r.
w sprawie metod analizy niezbędnych do kontrolowania składu produktów kosmetycznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/35/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 76/768/EWG ustanawia urzędowe badania produktów kosmetycznych mające na celu zapewnienie, że przestrzegane są warunki ustanowione przez przepisy wspólnotowe dotyczące składu produktów kosmetycznych;
najszybciej jak to możliwe należy ustanowić wszelkie niezbędne metody analizy; w tym celu w drodze dyrektywy Komisji 80/1335/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/143/EWG [4], dyrektywą Komisji 82/434/EWG [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 90/207/EWG [6] oraz dyrektywami Komisji 83/514/EWG [7] i 85/490/EWG [8] zrealizowano cztery etapy; piąty etap stanowi identyfikowanie i oznaczanie azotanu srebra, dwusiarczku selenu w szamponach przeciwłupieżowych, oznaczanie baru i strontu rozpuszczalnych w pigmentach w formie soli lub lak, identyfikowanie i oznaczanie alkoholu benzylowego, identyfikowanie cyrkonu i dozowanie cyrkonu, glinu i chloru w nieareozolowych produktach kosmetycznych przeciwpotnych oraz identyfikowanie i oznaczanie heksamidyny, dibromoheksamidyny, dibromopropamidyny i chloroheksydyny;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektywy 76/768/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki, aby podczas urzędowych badań produktów kosmetycznych:
- identyfikowanie i oznaczanie azotanu srebra,
- identyfikowanie i oznaczanie dwusiarczku selenu w szamponach przeciwłupieżowych,
- oznaczanie baru i strontu rozpuszczalnego w pigmentach w formie soli lub lak,
- identyfikowanie i oznaczanie alkoholu benzylowego,
- identyfikowanie cyrkonu i oznaczanie cyrkonu, glinu i chloru w nieareozolowych produktach kosmetycznych przeciwpotnych,
- identyfikowanie i oznaczanie heksamidyny, dibromoheksamidyny, dibromopropamidyny i chloroheksydyny
odbywało się zgodnie z metodami opisanymi w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej nie później niż do dnia 30 września 1994 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierać będą odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/74/EWG
z dnia 13 września 1993 r.
w sprawie pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2]
uwzględniając opinię Komitetu Społecznego-Ekonomicznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: pasze przeznaczone do szczególnych potrzeb żywieniowych odgrywają rosnącą rolę w żywieniu zwierząt domowych; produkty te są również wykorzystywane przy produkcji zwierzęcej;
w niektórych Państwach Członkowskich obrót paszami, do których odnosi się niniejsza dyrektywa, już odbywa się w taki sposób, aby zwrócić uwagę użytkowników na ich szczególny skład;
należy ustanowić wspólną definicję dla danych produktów; definicja taka musi stanowić, że produkty przedstawione jako mające na celu zaspakajanie szczególnych potrzeb żywieniowych muszą posiadać specjalny skład i/lub być wytwarzane przy wykorzystaniu specjalnych metod; niezbędne jest ustanowienie zasady, że pasze takie muszą wyraźnie się odróżniać pod względem cech i przeznaczenia zarówno od zwykłych pasz, jak i od pasz z zawartością substancji leczniczych;
skład i przygotowanie pasz przeznaczonych do zaspokajania szczególnych potrzeb żywieniowych muszą być specjalnie opracowane, aby sprostały szczególnym potrzebom żywieniowym różnych kategorii zwierząt domowych lub gospodarskich, u których proces przyswajania, wchłaniania i metabolizmu może być zakłócony chwilowo, lub też jest zakłócony przejściowo lub nieodwracalnie;
ustanawiając zasady obrotu paszami przeznaczonymi do szczególnych potrzeb żywieniowych, należy podjąć starania, aby zagwarantować, że pasze te wywierają pozytywne skutki u przyjmujących je zwierząt; w związku z tym pasze zawsze muszą spełniać handlowe normy jakościowe; nie mogą one stanowić zagrożenia ani dla zdrowia zwierząt lub ludzi, ani dla środowiska, ani też nie wolno sprzedawać ich w sposób mogący wprowadzić w błąd;
niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego w sprawie pasz, w szczególności dotyczy to zasad mających zastosowanie do mieszanek paszowych;
użytkownikowi pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych należy dostarczyć dokładnych i zrozumiałych informacji;
w celu odróżnienia pasz spełniających warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie od innych pasz, pojedynczy termin określający paszę jako "dietetyczną" musi towarzyszyć opisowi danej paszy;
w przypadku pasz zwykłych powinno się oznaczać przynajmniej poziom poszczególnych, analitycznych składników mających wpływ na jakość paszy; należy ustanowić przepis dotyczący informacji dotyczących niektórych dodatkowych, analitycznych składników decydujących o dietetycznych właściwościach danej paszy;
wszystkim wytwórcom pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych należy umożliwić podawanie na etykiecie niektórych dodatkowych informacji przydatnych użytkownikowi;
nie jest konieczne, aby pasze przeznaczone do szczególnych potrzeb żywieniowych były w sprzedaży na receptę wystawioną przez lekarza weterynarii, ponieważ produkty te nie zawierają substancji leczniczych w rozumieniu dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących produktów leczniczych chronionych patentem [4], lecz w celu zapewnienia właściwego stosowania pasz o bardzo szczególnym przeznaczeniu, należy ostrzec użytkowników, że przed wprowadzeniem danej paszy wskazane jest skonsultowanie się ze specjalistą;
w przypadku pasz mających zaspokajać wymogi żywieniowe zwierząt, u których procesy przyswajania, wchłaniania lub metabolizmu uległy nieodwracalnym zmianom, lub które, ze względu na swój stan patologiczny, wymagają opieki medycznej, należy umożliwić wprowadzenie dodatkowych zasad dotyczących etykietowania, zgodnie z którymi zaleca się użytkownikom zasięgnięcie opinii lekarza weterynarii przed zastosowaniem paszy, zamiast umieszczania ogólnej wskazówki zalecającej skonsultowanie się ze specjalistą;
na szczeblu wspólnotowym należy również sporządzić wykaz pozytywny celowych zastosowań pasz mających na celu zaspokojenie szczególnych potrzeb żywieniowych zwierząt, określając dokładne zastosowanie pasz, najważniejsze właściwości odżywcze, obowiązkowe lub nieobowiązkowe oznakowania oraz specjalne wymogi dotyczące etykietowania; mając na uwadze znaczenie takiego wykazu ze względu na stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy, wykaz ten powinien być przyjęty w odpowiednim czasie;
obrót paszami przeznaczonymi do szczególnych potrzeb żywieniowych, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy, nie może podlegać żadnym innym ograniczeniom dotyczącym składu, wytwarzania, prezentacji oraz etykietowania;
w przypadku gdy produkt stanowi zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi, lub dla środowiska naturalnego, należy postanowić, że w uzasadnionych przypadkach każde Państwo Członkowskie zwraca się do Komisji o podjęcie odpowiednich środków;
w przypadkach gdy Rada upoważni Komisję do zastosowania zasad dotyczących pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych, należy określić procedurę dla ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją na forum Stałego Komitetu ds. Pasz powołanego decyzją Rady 70/372/EWG [5];
konieczne jest zapewnienie skutecznej kontroli pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych; w niektórych okolicznościach zwykłe środki dostępne służbom kontrolnym mogą być niewystarczające dla określenia, czy dana pasza rzeczywiście posiada przypisywane jej szczególne właściwości odżywcze; w związku z tym należy postanowić, że, jeżeli jest to konieczne, osoba odpowiedzialna za obrót danym produktem powinna towarzyszyć służbom kontrolnym w wykonywaniu ich obowiązków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych.
2.
Państwa Członkowskie postanawiają, że pasze przeznaczone do szczególnych potrzeb żywieniowych mogą podlegać obrotowi tylko w przypadku, gdy:
- spełniają warunki określone w art. 3,
- są etykietowane zgodnie z przepisami określonymi w art. 5,
- ich przeznaczenie ujęte jest w wykazie sporządzonym na podstawie art. 6 oraz spełniają inne określone w tym wykazie wymogi.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "pasze" oznacza produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, oraz wyroby otrzymywane w wyniku poddania tych produktów procesom przetwórstwa przemysłowego, jak również substancje organiczne i nieorganiczne, proste lub w mieszankach, zawierające lub niezawierające dodatków paszowych, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt;
b) "mieszanki paszowe" oznacza mieszanki produktów pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w ich stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, oraz wyroby otrzymywane w wyniku poddania tych produktów procesom przetwórstwa przemysłowego, jak również substancje organiczne i nieorganiczne, proste lub w mieszankach, zawierające dodatki paszowe lub niezawierające ich, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt w formie mieszanek paszowych pełnoporcjowych lub uzupełniających;
c) "pasze przeznaczone do szczególnych potrzeb żywieniowych" oznacza mieszanki paszowe które, dzięki ich specjalnemu składowi lub wytwarzaniu, w sposób wyraźny odróżniają się zarówno od zwykłych pasz, jak i od produktów określonych w dyrektywie Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 r. ustanawiającej zasady regulujące przygotowanie, wprowadzanie na rynek pasz z zawartością substancji leczniczych we Wspólnocie [6], a które przedstawiane są jako mające na celu zaspokajanie szczególnych wymogów żywieniowych;
d) "szczególne potrzeby żywieniowe" oznacza zaspakajanie specyficznych potrzeb żywieniowych niektórych zwierząt domowych lub gospodarskich, u których procesy wchłaniania, przyswajania lub metabolizmu mogą być tymczasowo zakłócone lub uległy zmianom tymczasowym lub nieodwracalnym, w związku z czym zwierzęta te są w stanie strawić z pożytkiem pasze odpowiednie dla ich stanu.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie stanowią, że rodzaj składu pasz określony w art. 1 ust. 1 ma umożliwić właściwe zaspakajanie szczególnych potrzeb żywieniowych, dla których dane produkty są przeznaczone.
Artykuł 4
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla przepisów prawa wspólnotowego:
a) dotyczących mieszanek paszowych;
b) dotyczących dodatków paszowych;
c) dotyczących niepożądanych substancji i produktów w żywieniu zwierząt;
d) dotyczących niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt.
Artykuł 5
W uzupełnieniu do przepisów dotyczących etykietowania, określonych w art. 5 dyrektywy 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [7], Państwa Członkowskie ustanawiają następujące wymogi:
1. na opakowaniu, zbiorniku lub na etykietach pasz określonych w art.1 ust. 1, w miejscu przeznaczonym na opis przeznaczenia paszy należy podać następujące dodatkowe informacje:
a) termin określający paszę jako "dietetyczną" wraz z jej opisem;
b) dokładne przeznaczenie, tj. szczególne potrzeby żywieniowe;
c) określenie najważniejszych cech żywieniowych paszy;
d) informacje przewidziane w kolumnie 4 Załącznika dotyczące szczególnych potrzeb żywieniowych;
e) zalecany czas stosowania paszy.
Oznaczenia przewidziane w lit. a)–e) muszą odpowiadać pozycjom w wykazie przewidzianych zastosowań w Załączniku oraz przepisom ogólnym, które mają być ustanowione zgodnie z art. 6 lit. b);
2. oznaczenia inne niż określone w ust. 1 mogą być podane w przeznaczonym na to miejscu, o ile są one objęte art. 6 lit. a);
3. bez uszczerbku dla postanowień art. 5 lit. e) dyrektywy 79/373/EWG, informacje podane na etykietach pasz określonych w art. 1 ust. 1 mogą zawierać wskazania na temat szczególnego stanu patologicznego, o ile stan ten odpowiada przewidzianemu zastosowaniu żywieniowemu ustanowionemu w wykazie zastosowań sporządzonym zgodnie z art. 6 lit. a);
4. etykiety lub wskazówki dotyczące zastosowania pasz określonych w art. 1 ust. 1 muszą zawierać oznaczenie: "Przed zastosowaniem zaleca się zasięgnąć opinii specjalisty".Możliwe jest jednak, że w przypadku specjalnych pasz dietetycznych wykaz przewidzianych zastosowań określony w Załączniku może nakazać zastąpienie tego oznaczenia zaleceniem uprzedniej konsultacji z lekarzem weterynarii przed zastosowaniem paszy;
5. przepisy art. 5c ust. 5 dyrektywy 79/373/EWG stosuje się również do pasz określonych w art. 1 ust. 1 i przeznaczonych dla zwierząt innych niż zwierzęta domowe;
6. etykietowanie pasz określonych w art. 1 ust. 1 może również podkreślać zawartość lub niski poziom jednego lub więcej analitycznych składników, które mają zasadnicze znaczenie dla charakterystyki danej paszy. W takich przypadkach minimalny lub maksymalny poziom zawartości tych składników wyrażony jako poziom procentowy w stosunku do wagi paszy musi być wyraźnie oznaczony w wykazie analitycznych składników paszy;
7. termin "dietetyczne" jest zarezerwowany wyłącznie dla pasz określonych w art. 1 ust. 1.Wyrażenia inne niż termin "dietetyczne" są zakazane przy etykietowaniu i prezentacji tych pasz;
8. bez względu na przepisy art. 5c ust. 3 dyrektywy 79/373/EWG, składniki pasz mogą być podane w formie kategorii obejmujących kilka składników, nawet jeżeli informacje o określonych składnikach pod ich nazwami własnymi jest wymagane w celu uzasadnienia właściwości odżywczych paszy.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 9:
a) najpóźniej do dnia 30 czerwca 1994 r. należy sporządzić zgodnie z Załącznikiem wykaz przewidzianych zastosowań.
Wykaz ten powinien zawierać:
- oznaczenia określone w art. 5 ust. 1 lit. b)–e), oraz
- gdzie stosowne, oznaczenia określone w art. 5 ust. 2 i art. 5 ust. 4 akapit drugi;
b) możliwe jest ustanowienie przepisów ogólnych dotyczących stosowania oznaczeń określonych w lit. a), w tym również stosowanych odchyleń;
c) środki przyjęte zgodnie z lit. a) i b) mogą być modyfikowane w związku z osiągnięciami postępu naukowo-technicznego.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewnią, aby w związku z przyczynami określonymi przepisami niniejszej dyrektywy obrót paszami określonymi w art. 1 ust. 1 nie podlegał ograniczeniom innym niż te przewidziane niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie ustali, że stosowanie paszy określonej w art. 1 ust. 1 lub jej wykorzystywanie w zalecanych warunkach stanowi zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi, lub dla środowiska, natychmiast powiadomi Komisję podając przyczyny swojej decyzji.
2.
Komisja jak najszybciej rozpocznie postępowanie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 w celu podjęcia właściwych środków.
Artykuł 9
1.
W przypadkach gdy ma być stosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący Stałego Komitetu ds. Pasz (zwanego dalej Komitetem) niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie na forum Komitetu, czyniąc to albo z własnej inicjatywy, albo też na prośbę jednego z Państw Członkowskich.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet zajmuje stanowisko na temat proponowanego projektu przed upływem terminu określonego przez przewodniczącego w zależności od stopnia pilności danego zagadnienia.
Komitet podejmuje decyzję większością przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich ważone są zgodnie z zasadami określonymi w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja podejmuje proponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu, lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie podejmie działań w ciągu trzech miesięcy od dnia, kiedy dane zagadnienie zostało jej przedstawione, proponowane środki zostają podjęte przez Komisję, z wyjątkiem przypadków, kiedy Rada podjęła decyzję negatywną zwykłą większością głosów.
Artykuł 10
W celu zapewnienia skuteczności urzędowej kontroli pasz określonej w art. 1 ust. 1 stosuje się następujące przepisy szczególne:
1. Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu przeprowadzania urzędowej kontroli, przynajmniej przez pobieranie próbek, w celu zapewnienia zgodności z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie.
2. tam gdzie to stosowne, właściwe władze są uprawnione do wymagania od osoby odpowiedzialnej za wprowadzanie produktu na rynek, zamieszczenia danych i informacji potwierdzających zgodność pasz z niniejszą dyrektywą. 3.
Jeżeli dane te zostały opublikowane w ogólnie dostępnej formie, wystarczające jest podanie odniesienia do tej publikacji.
Artykuł 11
Do niniejszych dyrektyw wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 74/63/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie maksymalnych zawartości niepożądanych substancji i produktów w paszach
[8]
dodaje się:
"f) pasze przeznaczone do szczególnych potrzeb żywieniowych"
2. w dyrektywie 79/373/EWG:
a) w art. 1 ust. 2 dodaje się:
"h) pasze przeznaczone do szczególnych potrzeb żywieniowych"
b) w art. 5e akapit drugi tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— nie mogą być zaprojektowane tak, aby wskazać obecność lub zawartość składników analitycznych innych niż te przewidziane w art. 5 niniejszej dyrektywy lub art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 93/74/EWG z dnia 13 września 1993 r. w sprawie pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych [9]
3. w art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącej niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt
[10]
dodaje się:
"f) pasze przeznaczone do szczególnych potrzeb żywieniowych;"
Artykuł 12
Państwa Członkowskie zobowiązane są wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykułu 13
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/76/EWG
z dnia 13 września 1993 r.
w celu ograniczenia emisji ditlenku węgla poprzez poprawienie efektywności energetycznej (SAVE)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: rezolucją z dnia 16 września 1986 r. [4] Rada ustaliła nowe cele wspólnotowej polityki energetycznej na 1995 r. i zbieżność polityk Państw Członkowskich;
Rada Ministrów Środowiska i Energii uzgodniła na posiedzeniu w dniu 29 października 1990 r., że Wspólnota i Państwa Członkowskie, przy założeniu, że inne wiodące państwa podjęły podobne zobowiązania, i uznaniu celów uzgodnionych przez wiele Państw Członkowskich zmierzających ku ustabilizowaniu lub zmniejszeniu emisji przed upływem rozmaitych terminów, wyraziły gotowość podjęcia działań zmierzających do osiągnięcia w całej Wspólnocie do roku 2000 stabilizacji całkowitej emisji ditlenku węgla na poziomie roku 1990; uzgodniono również, że Państwa Członkowskie, które na początku mają stosunkowo niewielkie zużycie energii, a co za tym idzie niski poziom emisji mierzonej per capita lub w inny odpowiedni sposób, są uprawnione do posiadania, w dziedzinie ditlenku węgla, celów i/lub strategii odpowiadających ich rozwojowi gospodarczemu i społecznemu, przy równoczesnym poprawianiu efektywności energetycznej ich działań gospodarczych;
decyzją 91/565/EWG Rada przyjęła program SAVE, mający na celu promocję efektywności energetycznej we Wspólnocie [5];
artykuł 130r Traktatu stanowi, że celem działania Wspólnoty w odniesieniu do środowiska naturalnego powinno być zapewnienie ostrożnego i racjonalnego wykorzystania zasobów naturalnych; zasoby naturalne obejmują produkty naftowe, gaz ziemny i paliwa stałe, stanowią one podstawowe źródła energii, ale także główne źródła emisji ditlenku węgla;
ponieważ Traktat nie przewiduje w innych miejscach uprawnień wymaganych do stanowienia przepisów odnoszących się do aspektów energetycznych programów ustanowionych niniejszą dyrektywą, należy odwołać się również do art. 235 Traktatu;
ponieważ sektor mieszkalnictwa i sektor usług stanowią prawie 40 % ostatecznego zużycia energii we Wspólnocie i wciąż się rozwijają, co musi podnieść ich zużycie energii, doprowadzając tym samym do wzrostu emisji ditlenku węgla;
niniejsza dyrektywa ma na celu zachowanie jakości środowiska naturalnego i zapewnienie rozsądnego i racjonalnego użytkowania zasobów naturalnych, co należy do uprawnień, na które Wspólnota nie ma wyłączności;
wspólny wysiłek wszystkich Państw Członkowskich, przy założeniu środków na poziomie wspólnotowym w celu ograniczenia emisji ditlenku węgla i wspierania racjonalnego wykorzystania energii;
środki mają zostać określone przez Państwa Członkowskie zgodnie z zasadą subsydiarności, w oparciu o potencjalne polepszenie efektywności energetycznej, racjonalizacji kosztów, techniczną wykonalność i wpływ na środowisko naturalne;
poprzez dostarczanie obiektywnej informacji o energetycznych właściwościach budynków, certyfikacja energii wspomoże poprawę przejrzystości rynku nieruchomości i zachęci do inwestycji w oszczędność energii;
naliczanie kosztów ogrzewania, klimatyzacji i ciepłej wody dla lokatorów budynków, obliczone według rzeczywistego zużycia, przyczyni się do oszczędności energii w sektorze mieszkalnictwa; pożądane jest, aby lokatorzy budynków byli w stanie regulować własne zużycie ciepła oraz zimnej i ciepłej wody; zaś zalecenia i rezolucje przyjęte przez Radę w zakresie naliczania kosztów ogrzewania i ciepłej wody [6] zostały wdrożone jedynie w dwóch Państwach Członkowskich; istnieje jeszcze znaczna część kosztów ogrzewania, klimatyzacji i ciepłej wody, która jest naliczana na podstawie innych czynników niż zużycie energii;
potrzebne są nowe metody wsparcia finansowego dla inwestycji w oszczędność energii w sektorze publicznym; Państwa Członkowskie powinny, w związku z tym, zezwolić i wykorzystać w pełni możliwości finansowania przez osoby trzecie;
budynki będą miały wpływ na długookresowe zużycie energii; dlatego nowe budynki powinny być wyposażone w skuteczną izolację termiczną dostosowaną do lokalnych warunków klimatycznych; odnosi się to również do budynków władz publicznych, które powinny stanowić przykład brania pod uwagę względów środowiska naturalnego i energii;
regularna konserwacja kotłów grzewczych przyczynia się do utrzymania ich właściwej regulacji, zgodnej ze specyfikacją produktu i w tym sensie do zapewnienia optymalnych wyników z punktu widzenia środowiska naturalnego i energii;
przemysł jest na ogół skłonny do bardziej efektywnego wykorzystania energii w celu realizacji własnych celów gospodarczych; należy promować wykonywanie audytów energetycznych, w szczególności w przedsiębiorstwach o wysokim zużyciu energii, aby umożliwić istotną poprawę poziomu efektywności energetycznej w tym sektorze;
poprawa efektywności energetycznej we wszystkich regionach Wspólnoty wzmocni spójność gospodarczą i społeczną Wspólnoty, jak to przewiduje art. 130a Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest realizacja przez Państwa Członkowskie zadania ograniczenia emisji ditlenku węgla dzięki poprawie efektywności energetycznej, w szczególności przez sporządzanie i realizację programu w następujących dziedzinach:
- energetyczna certyfikacja budynków,
- naliczanie kosztów ogrzewania, klimatyzacji i ciepłej wody na podstawie rzeczywistego zużycia,
- finansowanie przez osoby trzecie inwestycji mających na celu poprawę efektywności energetycznej w sektorze publicznym,
- izolacja termiczna nowych budynków,
- regularna inspekcja kotłów grzewczych,
- audyty energetyczne w przedsiębiorstwach o wysokim zużyciu energii.
Programy mogą zawierać ustawy, rozporządzenia, instrumenty ekonomiczne i administracyjne, informację, edukację i dobrowolne porozumienia, których skutek może być obiektywnie oceniony.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie opracowują i wdrażają programy dotyczące certyfikacji energetycznej budynków.
Certyfikacja energetyczna budynków, która zawiera opis ich właściwości energetycznych, musi dostarczyć przyszłym użytkownikom informacji dotyczących efektywności energetycznej budynku.
Gdy jest to właściwe, certyfikacja może także zawierać możliwości rozwiązania dotyczące poprawy tych właściwości energetycznych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie sporządzają i wdrażają programy dotyczące naliczania kosztów ogrzewania, klimatyzacji i wody ciepłej, skalkulowanych we właściwej proporcji do rzeczywistego zużycia.
Te programy umożliwią rozłożenie między użytkowników budynku lub jego części kosztów dotyczących tych usług na podstawie konkretnych ilości zużytego ciepła oraz zimnej i ciepłej wody przez każdego z lokatorów.
Stosuje się to do budynków lub ich części wyposażonych we wspólną instalację grzewczą, klimatyzację lub instalację do ciepłej wody.
Lokatorzy tych budynków powinni mieć możliwość regulowania zużycia ciepła oraz zimnej i ciepłej wody.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie sporządzają i wdrażają programy pozwalające osobom trzecim na finansowanie inwestycji podnoszących efektywność energetyczną w sektorze publicznym.
Do celów niniejszej dyrektywy "finansowanie przez osoby trzecie" oznacza całkowitą dostawę usług audytorskich, instalowania, eksploatacji, konserwacji i finansowania inwestycji mających na celu poprawę efektywności energetycznej, ze zwrotem kosztów tych usług, w całości lub w części, w zależności od wielkości uzyskanych oszczędności energii.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie sporządzają i wdrażają programy zaopatrywania nowych budynków w efektywną izolację termiczną, biorąc pod uwagę długoterminową perspektywę, na podstawie norm ustanowionych przez Państwa Członkowskie z uwzględnieniem warunków lub stref klimatycznych oraz przeznaczenia budynku.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie sporządzają i wdrażają programy dotyczące regularnej inspekcji urządzeń grzewczych o nominalnej mocy znamionowej wyższej niż 15 kW, w celu poprawy warunków ich funkcjonowania z punktu widzenia zużycia energii i ograniczenia emisji ditlenku węgla.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie sporządzają i wdrażają programy promujące okresowe wykonywanie audytów energetycznych w przedsiębiorstwach o wysokim zużyciu energii, aby umożliwić istotną poprawę poziomu efektywności energetycznej w tym sektorze i ograniczyć emisję ditlenku węgla, i mogą tworzyć podobne przepisy dla innych przedsiębiorstw o wysokim zużyciu energii.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie określają zakres programów, określonych w art. 1-7 na podstawie potencjalnej poprawy efektywności energetycznej, racjonalizacji kosztów, wykonalności technicznej oraz wpływu na środowisko naturalne.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie co dwa lata składają Komisji sprawozdanie na temat efektów zastosowania środków podjętych dla realizacji programów przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Informują w nich Komisję o wyborach, jakich dokonały w zakresie pakietu środków.
Ponadto dostarczają Komisji, na jej żądanie, dowodów na temat zawartości programów, biorąc pod uwagę art. 8.
Przy ocenie sprawozdań Państw Członkowskich Komisja jest wspomagana przez Komitet Doradczy określony w decyzji 91/565/EWG, zgodnie z procedurą określoną w art. 6 tej decyzji.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i/lub inne środki określone w art. 1, niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w jak najkrótszym terminie i nie później niż do dnia 31 grudnia 1994 r.
Państwa Członkowskie są zobowiązane do ustanowienia przepisów niezbędnych do realizacji celów niniejszej dyrektywy.
Jeśli Państwa Członkowskie przyjmują w tym celu ustawy lub rozporządzenia, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
Postanowienie to jest stosowane odpowiednio, w przypadku gdy programy przybierają inną formę.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego i/lub innych środków, określonych w art. 1, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/79/EWG
z dnia 21 września 1993 r.
określająca dodatkowe przepisy wykonawcze dla wykazów odmian materiału rozmnożeniowego roślin owocowych oraz roślin owocowych przechowywanych przez dostawców zgodnie z dyrektywą Rady 92/34/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 93/401/EWG [2], w szczególności jej art. 9 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: na poziomie międzynarodowym istnieje już system charakterystyki odmian; system taki opracowany został przez Międzynarodowy Związek Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV);
wspólnotowy system powinien być oparty na doświadczeniach zdobytych na poziomie międzynarodowym;
dostawcy, których działalność jest ograniczona do wprowadzenia do obrotu materiału rozmnożeniowego roślin owocowych oraz roślin owocowych, powinni podlegać mniej uciążliwym wymaganiom;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego oraz Rodzajów i Gatunków Roślin Owocowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia dodatkowe przepisy wykonawcze dla wykazów odmian materiału rozmnożeniowego roślin owocowych oraz roślin owocowych trzymanych przez dostawców na mocy art. 9 ust. 2 ppkt ii) dyrektywy 92/34/EWG.
Artykuł 2
1.
Wykazy trzymane przez dostawców zawierają następujące dane:
i) nazwę odmiany z jej powszechnie znanymi synonimami, gdzie stosowne;
ii) wskazówki odnośnie do utrzymania odmiany i stosowanego systemu rozmnażania;
iii) charakterystykę odmiany, przynajmniej na podstawie jej cech i ich przejawów, w sposób określony w Załączniku do niniejszej dyrektywy;
iv) jeśli jest to możliwe, wskazanie cech różniących tę odmianę od innych odmian najbardziej jej podobnych.
2.
Przepisy ust. 1 ppkt ii) oraz iv) nie są stosowane w przypadku dostawców, których działalność jest ograniczona do wprowadzania do obrotu materiału rozmnożeniowego roślin owocowych lub roślin owocowych.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 1994 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/81/EWG
z dnia 29 września 1993 r.
dostosowująca dyrektywę Rady 70/156/EWG odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/53/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 88/77/EWG z dnia 3 grudnia 1987 r. odnosząca się do działań, jakie mają być podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych z silników Diesla w pojazdach [3], zmieniona dyrektywą Rady 91/542/EWG [4], zmniejsza wartości graniczne odnoszące się do zanieczyszczeń gazowych z silników Diesla w nowych pojazdach sprzedawanych, zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu drogowego od dnia 1 października 1993 r.;
artykuł 8 ust. 2 lit. b) dyrektywy 70/156/EWG przewiduje możliwość objęcia przez Państwa Członkowskie odstępstwem pojazdów z "końcówek serii" przez ograniczony okres i dla małych ilości pojazdów;
odstępstwo to jest ograniczone do pojazdów kategorii M1, na podstawie części B załącznika XII dyrektywy 70/156/EWG;
przewiduje się, że w 1993 r. całkowity rynek ciężarowych pojazdów użytkowych we Wspólnocie odnotuje spadek o 13 % w stosunku do liczby pojazdów sprzedanych w 1992 r.; stanowi to spadek o 25 % liczby sprzedanych pojazdów w ciągu czterech lat;
w związku z silną tendencją zniżkową na wspólnotowym rynku pojazdów z silnikiem Diesla, objętych dyrektywą 88/77/EWG, jest prawdopodobne, iż pewna liczba pojazdów posiadających homologację typu zgodną z poprzednią wersją dyrektywy może nie zostać sprzedana przed dniem 1 października 1993 r.;
w przypadku braku dyrektywy zmieniającej cześć B załącznika XII producenci takich pojazdów pozostaliby z niemożliwymi do sprzedania zapasami takich pojazdów lub musieliby przyjąć środki nieekonomiczne dla spełnienia wymogów tej dyrektywy;
taka sytuacja stanowiłaby dodatkowe obciążenie finansowe dla producentów i zagrażałaby ich zdolności do inwestowania w przyszłe, zaawansowane technologicznie produkty, w sytuacji gdy wspólnotowy rynek tego typu pojazdów już w tej chwili odnotowuje silną tendencję zniżkową;
podobny problem może w przyszłości pojawić się w odniesieniu do lekkich pojazdów użytkowych z silnikiem Diesla, z uwagi na niekorzystne tendencje rozwoju tego rynku;
w celu uniknięcia niekorzystnych konsekwencji handlowych, określonych powyżej, niezbędna jest zmiana dyrektywy 70/156/EWG przez rozszerzenie zakresu odstępstwa obejmującego pojazdy z "końcówek serii" na wszystkie kategorie pojazdów i nie ograniczając go do pojazdów kategorii M1;
maksymalna liczba pojazdów z "końcówek serii", które mogą skorzystać z tego odstępstwa, nie może przekraczać 10 % pojazdów tego typu dopuszczonych do ruchu w danym Państwie Członkowskim w poprzednim roku; a całkowity wpływ tej zmiany na środowisko będzie nieznaczny i tymczasowy;
konieczne jest wyjaśnienie wpływu przepisów dyrektywy 70/156/EWG na ograniczenia "końcówek serii" w celu znalezienia ostatecznego rozwiązania dostosowanego do potrzeb wszystkich kategorii pojazdów, wraz z pojazdami konstruowanymi wieloetapowo; Komisja zbada ten problem do dnia 31 maja 1994 r. i przedstawi do tego dnia odpowiednie propozycje Państwom Członkowskim;
Przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cześć B załącznika XII do dyrektywy 70/156/EWG zostaje zmieniona przez wykreślenie wyrażenia: "dla kategorii M1".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 listopada 1993 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady nr 93/83/EWG
z dnia 27 września 1993 r.
w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 i art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Cele Wspólnoty ustanowione w Traktacie obejmują ustanawianie coraz silniejszych związków między narodami Europy, sprzyjanie bliższym stosunkom między Państwami Członkowskimi należącymi do Wspólnoty oraz zapewnienie im postępu gospodarczego i społecznego poprzez podejmowanie wspólnych działań mających na celu usunięcie barier dzielących Europę.
(2) W tym celu Traktat przewiduje ustanowienie wspólnego rynku oraz obszaru bez granic wewnętrznych; środki służące do osiągnięcia tego celu obejmują zniesienie przeszkód dla swobodnego przepływu usług oraz ustanowienie systemu zapewniającego warunki niezakłóconej konkurencji w ramach wspólnego rynku; w tym celu Rada może przyjmować dyrektywy w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących podejmowania i wykonywania działalności prowadzonej na własny rachunek.
(3) Programy transmitowane przez granice wewnątrz Wspólnoty, w szczególności nadawane drogą satelitarną lub kablową, stanowią jeden z najważniejszych sposobów realizacji tych celów Wspólnoty, mających równocześnie charakter polityczny, gospodarczy, społeczny, kulturalny i prawny.
(4) Rada przyjęła już dyrektywę 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [4], która ustanawia system w zakresie promocji retransmisji i produkcji europejskich programów telewizyjnych oraz w zakresie reklamy, sponsorowania, ochrony nieletnich i prawa do odpowiedzi.
(5) Osiągnięcie tych celów w odniesieniu do transgranicznego przekazu satelitarnego i retransmisji drogą kablową programów z innych Państw Członkowskich jest nadal zablokowane przez szereg różnic w przepisach krajowych w zakresie prawa autorskiego oraz w pewnym stopniu niepewnością prawną; oznacza to, że posiadaczom praw zagraża sytuacja, w której ich utwory mogą być wykorzystywane bez wypłaty wynagrodzenia, a indywidualni posiadacze wyłącznych praw w różnych Państwach Członkowskich mogą blokować korzystanie z posiadanych przez nich praw; niepewność prawna stanowi przede wszystkim bezpośrednią przeszkodę dla swobodnego obrotu programów we Wspólnocie.
(6) Do celów praw autorskich wprowadzono obecnie zróżnicowanie między publicznym przekazem za pośrednictwem satelity bezpośredniego i satelity telekomunikacyjnego; ponieważ odbiór indywidualny możliwy jest przy obu typach przekazu satelitarnego i jest powszechnie stosowany, nie ma żadnego uzasadnienia dla takiego zróżnicowanego traktowania prawnego.
(7) Swobodne nadawanie programów jest ponadto hamowane wskutek obecnej niepewności prawnej, czy przekaz drogą satelitarną, którego sygnały mogą być odbierane bezpośrednio, dotyczy jedynie praw w kraju nadawania, czy też praw we wszystkich krajach odbioru łącznie; ponieważ do celów praw autorskich satelity telekomunikacyjne i satelity bezpośrednie podlegają jednakowemu traktowaniu, niepewność prawna dotyczy prawie wszystkich programów nadawanych drogą satelitarną we Wspólnocie.
(8) Ponadto pewność prawna, która stanowi wstępny warunek swobodnego przepływu przekazów we Wspólnocie, nie występuje w przypadku, gdy włączanie programów do sieci kablowych i ich retransmisji ma zasięg przekraczający granice.
(9) Rozwój umownego nabywania praw przez uzyskanie zezwolenia już w chwili obecnej przyczynia się w znaczny sposób do tworzenia planowanego europejskiego obszaru audiowizualnego; należy zapewnić kontynuację takich przepisów umownych, a ich prawidłowe zastosowanie w praktyce należy w miarę możliwości promować.
(10) Zwłaszcza operatorzy sieci kablowych nie mogą w obecnej chwili mieć pewności, czy faktycznie nabyli wszystkie prawa objęte takim przepisem.
(11) Ostatecznie, nie wszystkie strony w poszczególnych Państwach Członkowskich są w równej mierze związane zobowiązaniami, które uniemożliwiają im odmowę podjęcia lub zerwanie, bez uzasadnionych przyczyn, rozmów w sprawie nabycia praw niezbędnych w celu retransmisji w sieci kablowej.
(12) W związku z powyższym zachodzi konieczność uzupełnienia w odniesieniu do prawa autorskiego ram prawnych dla utworzenia jednego obszaru audiowizualnego, ustanowionych w dyrektywie 89/552/EWG.
(13) W związku z tym należy zlikwidować istniejące w Państwach Członkowskich zróżnicowanie w zakresie traktowania transmisji programów za pośrednictwem satelity telekomunikacyjnego, w związku z czym kluczowe staje się rozróżnienie, czy utwory i inne przedmioty objęte ochroną są publicznie nadawane; zapewni to także równe traktowanie nadawców programów transgranicznych, niezależnie od tego, czy używają satelity przekazu bezpośredniego czy satelity telekomunikacyjnego.
(14) Niepewność prawną dotyczącą nabywania praw, która utrudnia transgraniczny przekaz satelitarny, można zlikwidować przez zdefiniowanie na poziomie wspólnotowym pojęcia publicznego przekazu satelitarnego; definicja taka powinna jednocześnie określać miejsce przekazu; definicja taka jest niezbędna w celu uniknięcia jednoczesnego stosowania kilku ustawodawstw krajowych w odniesieniu do jednego przekazu; publiczny przekaz satelitarny ma miejsce wyłącznie wtedy i w tym Państwie Członkowskim, w którym organizacja radiowa i telewizyjna kontroluje i odpowiada za sygnały będące nośnikami programu, w postaci zamkniętego łańcucha transmisyjnego, skierowanego do satelity i z powrotem na Ziemię; zwykłych procedur technicznych dotyczących sygnałów będących nośnikami programu nie należy uważać za przerwy w łańcuchu transmisyjnym.
(15) Umowne nabycie wyłącznych praw do nadań programów musi być zgodne z każdym ustawodawstwem dotyczącym praw autorskich i praw pokrewnych w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce publiczny przekaz satelitarny.
(16) Zasada swobodnego zawierania umów, na której opiera się niniejsza dyrektywa, umożliwi dalsze ograniczenie korzystania z tych praw, w szczególności w zakresie dotyczącym niektórych technicznych środków transmisji lub niektórych wersji językowych.
(17) Wskazane jest, aby strony przy uzgadnianiu wysokości wynagrodzenia za nabyte prawa uwzględniały wszystkie aspekty nadania, takie jak faktyczna i potencjalna liczba odbiorców oraz wersja językowa.
(18) Stosowanie zasady kraju pochodzenia, zawartej w niniejszej dyrektywie, może nastręczać problemów w odniesieniu do istniejących umów; niniejsza dyrektywa powinna przewidywać okres pięciu lat na dostosowanie, w miarę potrzeb, istniejących umów w świetle niniejszej dyrektywy; w związku z tym wyżej wymienionej zasady kraju pochodzenia nie należy stosować do istniejących umów, które wygasają przed dniem 1 stycznia 2000 r.; w przypadku gdy do tego dnia strony będą miały swój interes w umowie, uprawnione one są do renegocjacji jej warunków.
(19) Istniejące umowy międzynarodowe w sprawie koprodukcji należy interpretować w świetle celu gospodarczego oraz zakresu umowy, jaki strony miały na uwadze w chwili jej podpisania; w dotychczasowych umowach międzynarodowych w sprawie koprodukcji często brakowało wyraźnego i szczególnego określenia formy wykorzystania publicznego przekazu satelitarnego w rozumieniu niniejszej dyrektywy; filozofią leżącą u podstaw wielu istniejących umów międzynarodowych w sprawie koprodukcji jest koncepcja, według której prawa do koprodukcji są wykonywane przez każdego koproducenta oddzielnie i niezależnie, przez podzielenie prawa do korzystania między koproducentów wzdłuż linii terytorialnych; ogólnie rzecz biorąc, w przypadku gdy publiczny przekaz satelitarny, na który zezwolenie wydał jeden z koproducentów, mógłby naruszyć wartość praw do korzystania innego koproducenta, istniejąca umowa byłaby interpretowana w ten sposób, że ten drugi koproducent musi wydać zezwolenie na publiczny przekaz satelitarny; wyłączne prawa do wersji językowej drugiego koproducenta zostaną naruszone, jeżeli wersja lub wersje językowe przekazu publicznego, łącznie z wersjami dubbingowymi lub z napisami, odpowiada językowi albo językom powszechnie rozumianym na terytorium przydzielonym drugiemu koproducentowi na mocy umowy; pojęcie wyłączności powinno być rozumiane w szerszym znaczeniu, gdzie publiczny przekaz satelitarny dotyczy utworu składającego się głównie z obrazów oraz pozbawionego wszelkich dialogów czy napisów; wyraźnej reguły wymagają również przypadki, gdy umowa międzynarodowa w sprawie koprodukcji nie reguluje jasno kwestii podziału praw w szczególnym przypadku publicznego przekazu satelitarnego w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
(20) Publiczne przekazy satelitarne z państw nieczłonkowskich będą uznawane, na określonych warunkach, za przekaz pojawiający się w jednym z Państw Członkowskich Wspólnoty.
(21) Niezbędne jest zapewnienie, że ochrona autorów, artystów wykonawców, producentów fonogramów i organizacji radiowych i telewizyjnych jest przyznana we wszystkich Państwach Członkowskich oraz że nie jest przedmiotem ustawowego systemu licencji; tylko w ten sposób można uniknąć naruszenia konkurencji z powodu różnic w poziomie ochrony w ramach wspólnego rynku.
(22) Pojawienie się nowych technologii może mieć wpływ na jakość i ilość wykorzystania utworów i innych przedmiotów objętych ochroną.
(23) W świetle tych wydarzeń należy mieć nieustannie na uwadze poziom ochrony udzielanej na mocy niniejszej dyrektywy wszystkim podmiotom praw autorskich, w dziedzinach objętych zakresem niniejszej dyrektywy.
(24) Harmonizacja ustawodawstwa przewidziana w niniejszej dyrektywie pociąga za sobą harmonizację przepisów zapewniających wysoki poziom ochrony autorów, artystów wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji radiowych i telewizyjnych; harmonizacja ta nie może dopuścić do sytuacji, w której organizacje radiowe i telewizyjne korzystałyby z różnic w poziomie ochrony poprzez przenoszenie miejsc swojej działalności, ze szkodą dla produkcji audiowizualnych.
(25) Do celów publicznego przekazu satelitarnego ochronę przewidzianą w odniesieniu do praw pokrewnych należy dostosować do ochrony określonej w dyrektywie 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczania oraz niektórych praw pokrewnych w dziedzinie własności intelektualnej [5]; w szczególności zapewni to, że artyści wykonawcy oraz producenci fonogramów mają zagwarantowane stosowne wynagrodzenie za przekaz satelitarny ich przedstawień lub fonogramów.
(26) Przepisy art. 4 nie uniemożliwiają Państwom Członkowskim rozszerzenia domniemania określonego w art. 2 ust. 5 dyrektywy 92/100/EWG na prawa wyłączne określone w art. 4; ponadto przepisy art. 4 nie pozbawiają Państw Członkowskich możliwości wprowadzenia wzruszalnego domniemania wydania zezwolenia na korzystanie, w odniesieniu do wyłącznych praw wykonawców określonych w tym artykule, w zakresie, w jakim domniemanie takie jest zgodne z Międzynarodową Konwencją o Ochronie Wykonawców, Producentów Fonogramów i Organizacji Nadawczych.
(27) Retransmisja drogą kablową programów z innych Państw Członkowskich stanowi działanie podlegające prawu autorskiemu oraz, w zależności od przypadku, prawom pokrewnym; w związku z tym operator sieci kablowej musi uzyskać zezwolenie wszystkich posiadaczy praw, w odniesieniu do wszystkich części retransmitowanego programu; zgodnie z niniejszą dyrektywą zezwolenia takie wydawane są na podstawie umów, chyba że przewidziany jest tymczasowy wyjątek, w przypadku istniejących ustawowych systemów licencji.
(28) W celu zapewnienia, aby prawidłowe działanie umownych przepisów nie było podawane w wątpliwość przez osoby z zewnątrz będące posiadaczami praw do poszczególnych części programu, w stopniu, w jakim wymaga tego specyfika retransmisji drogą kablową, należy zapewnić wyłącznie zbiorową formę realizacji prawa do wydawania zezwoleń, poprzez organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi; prawo do wydawania zezwoleń pozostaje w mocy, a regulacji podlega tylko sposób jego realizacji, przez co prawo do wydawania zezwoleń na retransmisję drogą kablową może być nadal przyznawane; niniejsza dyrektywa nie wpływa na wykonanie autorskich praw osobistych.
(29) Wyjątek przewidziany w art. 10 nie ogranicza możliwości przeniesienia praw przez ich posiadaczy na organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i zapewnienia sobie w ten sposób bezpośredniego udziału w wynagrodzeniach wypłacanych przez operatora kablowego za retransmisję drogą kablową.
(30) Przepisy umowne dotyczące zezwoleń na retransmisję kablową należy wspierać za pomocą dodatkowych środków; strona, która dąży do zawarcia umowy ogólnej, powinna zostać zobowiązana do przedstawienia zbiorowych propozycji dotyczących umowy; ponadto każda strona umowy powinna mieć w każdej chwili możliwość wezwania do pomocy bezstronnych mediatorów, których zadaniem jest pomoc w negocjacjach i którzy mogą przedstawiać wnioski; wszelkie takie propozycje lub zastrzeżenia do nich przedstawia się danym stronom zgodnie z obowiązującymi zasadami doręczania dokumentów prawnych, zawartymi w szczególności w istniejących konwencjach międzynarodowych; ostatecznie niezbędne jest zapewnienie, aby negocjacje nie były bezzasadnie blokowane oraz aby nie dochodziło do nieuzasadnionego utrudniania udziału w tych negocjacjach indywidualnym posiadaczom praw; żaden z tych środków sprzyjających nabywaniu praw nie podważa umownego charakteru nabywania praw do retransmisji drogą kablową.
(31) W okresie przejściowym należy zezwolić Państwom Członkowskim na utrzymanie istniejących organów właściwych na terytoriach tych państw do rozstrzygania spraw, w których prawo do publicznej retransmisji drogą kablową spotkało się z nieuzasadnioną odmową lub zostało zaoferowane przez organizację radiową i telewizyjną na nieuzasadnionych warunkach; zakłada się, że danym stronom powinno być zagwarantowane prawo do wysłuchania przez organ, a istnienie takiego organu nie przeszkadza danym stronom w normalnym dostępie do sądów.
(32) Jednakże zasady wspólnotowe nie muszą odnosić się do tych wszystkich kwestii, których skutki, ewentualnie z niewielkimi wyjątkami w sferze handlowej, są odczuwalne tylko w granicach jednego Państwa Członkowskiego.
(33) Należy ustanowić minimalne reguły w celu ustanowienia i zagwarantowania swobodnego i niezakłóconego transgranicznego przekazu drogą satelitarną oraz równoczesnej, niezmienionej retransmisji drogą kablową programów nadawanych z innych Państw Członkowskich, w szczególności na podstawie umowy.
(34) Niniejsza dyrektywa nie narusza dalszej harmonizacji w dziedzinie prawa autorskiego oraz praw pokrewnych, jak również zbiorowego zarządzania takimi prawami; możliwość regulowania działalności organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi przez Państwa Członkowskie nie narusza swobody umownego negocjowania praw, przewidzianej w niniejszej dyrektywie, zakładając, że negocjacje takie są prowadzone w ramach ogólnych lub szczegółowych przepisów krajowych w odniesieniu do prawa konkurencji lub zapobiegania nadużywaniu pozycji monopolistycznej.
(35) W związku z powyższym Państwa Członkowskie powinny uzupełnić przepisy ogólne niezbędne do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy przez podjęcie środków ustawodawczych i administracyjnych w ramach prawa krajowego, z zastrzeżeniem, że nie pozostają one w sprzeczności z celami niniejszej dyrektywy oraz są zgodne z prawem wspólnotowym.
(36) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na stosowanie zasad konkurencji, zgodnie z art. 85 i 86 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
DEFINICJE
Artykuł 1
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy "satelita" oznacza satelitę działającego na pasmach częstotliwości, które na mocy prawa telekomunikacyjnego zastrzeżone są dla wysłania sygnałów do odbioru publicznego lub dla zamkniętych połączeń między dwiema stacjami.
Niemniej jednak, w drugim przypadku, warunki indywidualnego odbioru sygnałów muszą być porównywalne z warunkami mającymi zastosowanie w pierwszym przypadku.
2. a) Do celów niniejszej dyrektywy "publiczny przekaz satelitarny" oznacza działanie, w wyniku którego sygnały będące nośnikami programu przeznaczonego do odbioru publicznego, pod kontrolą organizacji radiowej i telewizyjnej i na jej odpowiedzialność, wprowadzane są do zamkniętego łańcucha przekazu, prowadzącego do satelity i z powrotem na Ziemię.
b) Satelitarny przekaz publiczny pojawia się wyłącznie w Państwie Członkowskim, w którym sygnały będące nośnikami programu są wprowadzane pod kontrolą organizacji radiowej i telewizyjnej i na jej odpowiedzialność, do zamkniętego łańcucha przekazu, prowadzącego do satelity i z powrotem na Ziemię.
c) W przypadku kodowanych sygnałów będących nośnikami programu publiczny przekaz satelitarny następuje pod warunkiem publicznego udostępnienia przez organizację radiową i telewizyjną lub za jej zgodą środków dekodowania.
d) W przypadku gdy publiczny przekaz satelitarny następuje w państwie nienależącym do Wspólnoty, które nie zapewnia poziomu ochrony przewidzianego na mocy rozdziału II,
i) jeżeli sygnały będące nośnikami programu przekazywane są do satelity przez naziemną stację nadawczą znajdującą się w jednym z Państw Członkowskich, przyjmuje się, że publiczny przekaz satelitarny nastąpił w tym Państwie Członkowskim, a prawa przewidziane na mocy rozdziału II przysługują osobie obsługującej naziemną stacji nadawczą; lub
ii) jeżeli nie jest używana żadna naziemna stacja nadawcza znajdująca się w jednym z Państw Członkowskich, lecz publiczny przekaz satelitarny nastąpił na zlecenie organizacji radiowej i telewizyjnej mającej siedzibę w jednym z Państw Członkowskich, przyjmuje się, że przekaz nastąpił w Państwie Członkowskim, w którym organizacja radiowa i telewizyjna posiada swoje główne przedsiębiorstwo we Wspólnocie, a prawa przewidziane na mocy rozdziału II przysługują organizacji radiowej i telewizyjnej.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy "retransmisja drogą kablową" oznacza równoczesną, niezmienioną i pełną transmisję programów radiowych lub telewizyjnych z innego Państwa Członkowskiego, drogą przewodową lub bezprzewodową, w tym satelitarną, retransmitowanych w systemie kablowym lub mikrofalowym do odbioru publicznego.
4.
Do celów niniejszej dyrektywy "organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi" oznacza każdą organizację, której jedynym celem lub jednym z głównych celów jest zarządzanie i administrowanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.
5.
Do celów niniejszej dyrektywy główny reżyser utworu filmowego lub utworu audiowizualnego uważany jest za jego twórcę lub jednego z twórców.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że inne osoby traktowane będą jako współautorzy utworu.
ROZDZIAŁ II
NADAWANIE PROGRAMÓW DROGĄ SATELITARNĄ
Artykuł 2
Prawo do nadawania programów
Z zastrzeżeniem przepisów określonych w niniejszym rozdziale Państwa Członkowskie ustanawiają na rzecz autora wyłączne prawo do wydawania zezwoleń na publiczny przekaz satelitarny utworów chronionych prawem autorskim.
Artykuł 3
Nabycie praw do nadawania utworów
1.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby uzyskanie zezwolenia określonego w art. 2 możliwe było wyłącznie w drodze umowy.
2.
Państwo Członkowskie może postanowić, że umowa zbiorowa między organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskim a organizacją radiową i telewizyjną, dotycząca danej kategorii utworów, może zostać rozszerzona na podmioty praw autorskich tej samej kategorii, a niereprezentowanych przez organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskim z zastrzeżeniem, że:
- równocześnie z publicznym przekazem satelitarnym ten sam nadawca dokona transmisji przez system naziemny, oraz
- podmiot praw autorskich nieposiadający swojego przedstawiciela może w każdej chwili wykluczyć rozszerzenie umowy zbiorowej na jego utwory oraz zbiorowe lub indywidualne korzystanie z jego praw.
3.
Ustęp 2 nie stosuje się do utworów filmowych, łącznie z utworami stworzonymi w sposób analogiczny do dzieł filmowych.
4.
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego przewidują rozszerzenie umowy zbiorowej zgodnie z przepisami ust. 2, Państwo Członkowskie zobowiązane jest powiadomić Komisję, które organizacje radiowe i telewizyjne są uprawnione do korzystania z tego prawa.
Komisja opublikuje taką informację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (seria C).
Artykuł 4
Prawa artystów wykonawców, producentów fonogramów i organizacji radiowych i telewizyjnych
1.
Do celów publicznego przekazu satelitarnego prawa artystów wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji radiowych i telewizyjnych nadawców podlegają ochronie zgodnie z przepisami art. 6, 7, 8 i 10 dyrektywy 92/100/EWG.
2.
Do celów ust. 1 "nadawanie drogą bezprzewodową" określone w dyrektywie 92/100/EWG należy rozumieć jako obejmujące publiczny przekaz satelitarny.
3.
W odniesieniu do korzystania z praw określonych w ust. 1 stosuje się art. 2 ust. 7 i art. 12 dyrektywy 92/100/EWG.
Artykuł 5
Stosunek między prawem autorskim i prawami pokrewnymi
Ochrona praw pokrewnych na mocy niniejszej dyrektywy w żaden sposób nie narusza ochrony praw autorskich ani nie wpływa na nią.
Artykuł 6
Ochrona minimalna
1.
Państwa Członkowskie mogą zapewnić posiadaczom praw pokrewnych ochronę o szerszym zasięgu niż ta wymagana na mocy art. 8 dyrektywy 92/100/EWG.
2.
W przypadku zastosowania ust. 1 Państwa Członkowskie zobowiązane są przestrzegać definicji zawartych w art. 1 ust. 1 i 2.
Artykuł 7
Przepisy przejściowe
1. W odniesieniu do terminowego stosowania praw określonych w art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy stosuje się art. 13 ust. 1, 2, 6 i 7 dyrektywy 92/100/EWG. Artykuł 13 ust. 4 i 5 dyrektywy 92/100/EWG stosuje się mutatis mutandis.
2. Umowy dotyczące wykorzystania utworów i innych przedmiotów objętych ochroną, obowiązujące w dniu określonym w art. 14 ust. 1, podlegają przepisom art. 1 ust. 2 i art. 2 i 3 od dnia 1 stycznia 2000 r., jeżeli wygasają po tym terminie.
3.
Jeżeli międzynarodowa umowa w sprawie koprodukcji zawarta przed datą określoną w art. 14 ust. 1 między koproducentem z jednego Państwa Członkowskiego a jednym lub kilkoma koproducentami z innych Państw Członkowskich lub państw trzecich wyraźnie ustanawia system podziału praw do wykorzystania między koproducentów według obszarów geograficznych w odniesieniu do wszystkich środków przekazu publicznego, bez zróżnicowania między Porozumieniem mającym zastosowanie do publicznego przekazu satelitarnego a przepisami mającymi zastosowanie do pozostałych środków przekazu, a publiczny przekaz satelitarny koprodukcji naruszałby wyłączność, w szczególności wyłączność językową jednego z koproducentów lub jego cesjonariusza na danym terytorium, zezwolenie na publiczny przekaz satelitarny przez jednego z koproducentów lub jego cesjonariusza uwarunkowane jest wcześniejszą zgodą posiadacza danego prawa wyłączności, niezależnie, czy jest nim koproducent czy cesjonariusz.
ROZDZIAŁ III
RETRANSMISJA DROGĄ KABLOWĄ
Artykuł 8
Prawo do retransmisji drogą kablową
1.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby w przypadku retransmisji programów z innych Państw Członkowskich drogą kablową na ich terytorium przestrzegano obowiązujących praw autorskich i praw pokrewnych oraz aby transmisja miała miejsce na podstawie indywidualnych lub zbiorowych przepisów umownych między właścicielami praw autorskich, posiadaczami praw pokrewnych i operatorami kablowymi.
2.
Pomimo przepisów ust. 1 Państwa Członkowskie mogą utrzymać do dnia 31 grudnia 1997 r. ustawowe systemy licencji, które obowiązują lub są wyraźnie przewidziane na mocy prawa krajowego w dniu 31 lipca 1991 r.
Artykuł 9
Korzystanie z prawa retransmisji drogą kablową
1.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby prawo przysługujące właścicielom i posiadaczom praw autorskich i praw pokrewnych, polegające na udzielaniu lub odmowie udzielenia operatorom kablowym zezwoleń na retransmisje drogą kablową, realizowane było wyłącznie za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.
2.
W przypadku gdy podmiot praw autorskich nie przekaże sprawy zarządzania swoimi prawami organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, organizację, która zarządza prawami tej samej kategorii, uważa się za uprawnioną do zarządzania prawami takiego podmiotu.
Jeżeli dana kategoria praw podlega zarządzaniu przez więcej niż jedną organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, podmiotowi praw autorskich przysługuje swoboda wyboru organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi uprawnionej do zarządzania jego prawami.
Podmiot praw autorskich określony w niniejszym ustępie ma te same prawa i obowiązki wynikające z umowy między operatorem kablowym a organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, która zarządza jego prawami, co podmiot praw, który upoważnił daną organizację, oraz może wysuwać roszczenia do tych praw w terminie ustalonym przez dane Państwo Członkowskie, nie krótszym jednak niż trzy lata od daty retransmisji drogą kablową, przedmiotem którego był jego utwór lub inne treści podlegające ochronie.
3.
Państwo Członkowskie może postanowić, że w przypadku zezwolenia przez podmiot praw autorskich na wstępną transmisję utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną na terytorium danego Państwa Członkowskiego przyjmuje się, że wyraził on zgodę, aby jego prawa do retransmisji drogą kablową wykonywane były nie indywidualnie, lecz zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Korzystanie przez organizację radiową i telewizyjną z prawa retransmisji drogą kablową
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby art. 9 nie był stosowany do praw, z których organizacja radiowa i telewizyjna korzysta w odniesieniu do jej własnych transmisji, niezależnie od tego, czy dane prawa należą do tej organizacji, czy też zostały na nią przeniesione przez innego właściciela praw autorskich i/lub praw pokrewnych.
Artykuł 11
Mediatorzy
1.
W przypadku gdy nie zawarto umowy dotyczącej zezwolenia na retransmisję drogą kablową, Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby każda ze stron miała możliwość skorzystania z pomocy jednego lub kilku mediatorów.
2.
Zadaniem mediatorów jest udzielenie pomocy w negocjacjach.
Mogą oni też przedstawiać stronom wnioski.
3.
Jeżeli żadna ze stron w terminie trzech miesięcy od chwili przedłożenia propozycji określonej w ust. 2 nie zgłosi sprzeciwu, propozycję uważa się za przyjętą.
Propozycje oraz wszelkie zastrzeżenia do nich są zgłaszane zainteresowanym stronom zgodnie z obowiązującymi zasadami przekazywania dokumentów prawnych.
4.
Przy wyborze mediatorów należy upewnić się, że ich niezależność i bezstronność jest niekwestionowana.
Artykuł 12
Zapobieganie nadużywaniu pozycji w negocjacjach
1.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić poprzez stosowne przepisy prawa cywilnego i administracyjnego, w miarę potrzeb, aby strony przystąpiły do negocjacji dotyczących zezwoleń na retransmisje drogą kablową i aby prowadziły te negocjacje w dobrej wierze oraz aby bezzasadnie nie utrudniały ani nie uniemożliwiały tych negocjacji.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie w dniu wymienionym w art. 14 ust. 1 dysponuje na swym terytorium organem właściwym do rozstrzygania w sprawach nieuzasadnionej odmowy udzielenia prawa do retransmisji programu drogą kablową lub zaoferowania tego prawa przez organizację radiową i telewizyjną na nieuzasadnionych warunkach, dane Państwo Członkowskie może utrzymać taki organ.
3.
Ustęp 2 stosuje się dla okresu przejściowego ośmiu lat od daty określonej w art. 14 ust. 1.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 13
Zbiorowe zarządzanie prawami
Niniejsza dyrektywa nie narusza regulacji Państw Członkowskich w odniesieniu do działalności organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.
Artykuł 14
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjmowane przez Państwa Członkowskie muszą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie będzie im towarzyszyć przy ich oficjalnej publikacji.
Państwa Członkowskie ustanawiają sposoby sporządzania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji przepisy prawa krajowego przyjęte w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
3.
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2000 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy oraz, w razie potrzeby, opracuje kolejne wnioski odnośnie do dostosowania niniejszej dyrektywy do zmian w sektorze radiowym i audiowizualnym.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/84/EWG
z dnia 30 września 1993 r.
zmieniająca dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 90 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Komisji 80/723/EWG [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 85/413/EWG [2], wprowadziła system, na mocy którego na Państwa Członkowskie nałożono obowiązek zapewnienia przejrzystości stosunków finansowych między władzami publicznymi a przedsiębiorstwami publicznymi; dyrektywa ta nakłada wymóg zachowywania określonych informacji finansowych przez Państwa Członkowskie i dostarczenia ich na wniosek Komisji;
dyrektywa 80/723/EWG zawiera przepisy, w szczególności w art. 3 i 5, które mogą ułatwić Komisji zadanie wykonania zobowiązań, jakie przyjęła;
przedsiębiorstwa publiczne odgrywają ważną rolę w gospodarkach Państw Członkowskich; potrzeba przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi okazała się większa niż wcześniej, ze względu na rozwój konkurencji na wspólnym rynku, w szczególności że Wspólnota zmierza ku ścisłej integracji gospodarczej i spójności socjalnej;
Państwa Członkowskie przyjęły Jednolity Akt Europejski, który doprowadził do utworzenia jednolitego rynku, począwszy od 1 stycznia 1993 r.; doprowadzi to do zwiększenia presji konkurencyjnych i wymagać będzie od Komisji wzmożonej uwagi w zapewnieniu osiągnięcia pełnych korzyści z jednolitego rynku; jednolity rynek wymaga coraz częściej zapewnienia istnienia równych szans między przedsiębiorstwami publicznymi i prywatnymi;
ustalono, że znacząca część przepływów finansowych między państwem i należącym do niego przedsiębiorstwem publicznym dokonuje się za pośrednictwem różnorodnych transferów finansowych, nie przyjmując prostej formy zastrzyków kapitałowych lub quasi-kapitałowych;
Komisja ustaliła, że znacznej części pomocy udzielono głównie przedsiębiorstwom sektora wytwórczego, jednak nie została ona notyfikowana zgodnie z art. 93 ust. 3 Traktatu; pierwsze [3], drugie [4] i trzecie [5] badanie pomocy państwa potwierdza, iż duża część pomocy państwa nadal udzielana jest niezgodnie z prawem;
system sprawozdawczości oparty na kontroli ex post przepływów finansowych między władzami publicznymi a przedsiębiorstwami publicznymi umożliwi Komisji wypełnienie swoich obowiązków; taki system kontroli musi obejmować szczególne informacje finansowe; informacje takie nie zawsze są publicznie dostępne i, jak stwierdzono publicznie, są niewystarczająco szczegółowe, aby pozwolić na właściwą ocenę przepływów finansowych między państwem a przedsiębiorstwami publicznymi;
wszelkie wymagane informacje można uznać za proporcjonalne do postawionego celu, biorąc pod uwagę fakt, że informacje te już podlegają obowiązkowi ujawnienia, zgodnie z czwartą dyrektywą Rady 78/660/EWG [6] w sprawie rocznych sprawozdań finansowych spółek, ostatnio zmienioną dyrektywą 90/605/EWG [7];
w celu ograniczenia obciążeń administracyjnych nałożonych na Państwa Członkowskie, system sprawozdawczy powinien korzystać zarówno z publicznie dostępnych danych, jak i informacji dostępnych dla udziałowców większościowych; ma być dozwolone przedstawienie skonsolidowanych sprawozdań; niezgodna z prawem pomoc udzielana największym przedsiębiorstwom sektora wytwórczego ma najbardziej zniekształcający wpływ na konkurencję na wspólnym rynku; zatem taki system sprawozdawczości może obecnie zostać ograniczony do przedsiębiorstw o rocznym obrocie powyżej 250 milionów ECU;
pomimo iż Komisja, notyfikując dyrektywę w 1980 r., wyraziła pogląd, iż przepływ funduszy w ramach przedsiębiorstw publicznych lub grupy przedsiębiorstw publicznych nie podlega wymogom dyrektywy 80/723/EWG, nowe wymogi życia gospodarczego, które często są wpływem interwencji państwa poprzez przedsiębiorstwa publiczne, wymuszają włączenie tych informacji; jak już wskazano w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości od 1980 r.
[8], znacznie wzrosła ilość naruszeń przepisów art. 93 ust. 3 przez Państwa Członkowskie, przez co wykonanie przez Komisję zadania monitorowania konkurencji zostało znacznie utrudnione; istnieje potrzeba zwiększenia uprawnień Komisji do przejawiania wzmożonej uwagi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 80/723/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— przez "przedsiębiorstwa publiczne sektora wytwórczego". rozumie się:
każde przedsiębiorstwo, którego głównym przedmiotem działalności, określonej jako stanowiącej nie mniej niż 50 % jego rocznego obrotu, jest produkcja.
Te przedsiębiorstwa to te, których działalność można zaklasyfikować w sekcji D – Produkcja (co stanowi podsekcja DA do podsekcji DN włącznie) klasyfikacji NACE (Rev.1) [9].".
2.
Dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1.
Państwa Członkowskie, w których przedsiębiorstwa publiczne działają w sektorze wytwórczym, rokrocznie dostarczą Komisji informacje finansowe, jak określono w ust. 2, zgodnie z harmonogramem zawartym w ust. 4.
2.
Następujące informacje finansowe wymagane są od każdego przedsiębiorstwa publicznego działającego w sektorze wytwórczym i zgodnie z ust. 3:
i) sprawozdanie roczne i roczne sprawozdania finansowe, zgodnie z definicjami dyrektywy Rady 78/660/EWG [10].
Roczne sprawozdania finansowe i sprawozdanie roczne obejmują bilans oraz rachunek zysków i strat, przepisy objaśniające wraz z zasadami rachunkowości, deklaracje dyrektorów, a także sprawozdania z działalności i według segmentów.
Ponadto należy dostarczyć protokoły z zebrań udziałowców i wszelkie inne stosowne informacje.
Należy również dostarczyć następujące szczegóły, jeżeli nie są one ujawnione w sprawozdaniu rocznym i rocznych sprawozdaniach finansowych każdego przedsiębiorstwa publicznego:
ii) wniesienie kapitału akcyjnego lub funduszy quasi-kapitałowych podobnych pod względem charakteru do udziałów zwykłych, określając warunki ich wniesienia (akcje zwykłe, uprzywilejowane, odroczone lub zamienne oraz oprocentowanie; związane z nimi dywidendy lub prawa do zamiany);
iii) bezzwrotne dotacje lub dotacje podlegające zwrotowi jedynie w określonych okolicznościach;
iv) przyznanie przedsiębiorstwu wszelkich kredytów, w tym przekroczenia limitu kredytowego oraz zaliczkowych wypłat zastrzyków kapitałowych z wyszczególnieniem oprocentowania i warunków udzielenia kredytu, zabezpieczenia udzielonego kredytodawcy przez przedsiębiorstwo otrzymujące kredyt;
v) gwarancje przyznane przedsiębiorstwu przez władze publiczne w związku z finansowaniem długu (z określeniem warunków i opłat, jakie przedsiębiorstwo płaci za te gwarancje);
vi) wypłacone dywidendy i zatrzymane zyski;
vii) wszelkie inne formy interwencji państwa, w szczególności umorzenie należności przedsiębiorstwa publicznego wobec państwa, w tym również między innymi spłatę kredytów, dotacji, podatków dochodowych od firm lub podatków o charakterze socjalnym i wszelkich podobnych opłat.
3.
Informacje wymagane w ust. 2 dostarczą wszystkie przedsiębiorstwa publiczne, które w ostatnim roku obrotowym osiągnęły obrót powyżej 250 milionów ECU.
Powyższe wymagane informacje będą dostarczone oddzielnie przez każde przedsiębiorstwo publiczne, włączając te zlokalizowane w Państwach Członkowskich, i będą zawierać, gdzie stosowne, szczegóły wszystkich transakcji wewnętrznych lub zawartych między różnymi przedsiębiorstwami publicznymi, jak również bezpośrednich transakcji przeprowadzanych między przedsiębiorstwem publicznym a państwem.
Kapitał akcyjny, określony w ust. 2 ppkt ii) obejmuje kapitał akcyjny wniesiony bezpośrednio przez państwo oraz wszelki otrzymany kapitał akcyjny wniesiony przez publiczną spółkę holdingową lub inne przedsiębiorstwo publiczne (w tym instytucje finansowe), wewnątrz lub spoza tej samej grupy.
Zawsze należy sprecyzować, jaka jest relacja między dostarczającym środki finansowe a ich odbiorcą.
Podobnie, sprawozdania wymagane w ust. 2 należy również dostarczyć dla każdego przedsiębiorstwa publicznego oddzielnie, jak również dla spółek holdingowych, które konsolidują kilka przedsiębiorstw publicznych, w takim zakresie, w jakim ich skonsolidowana sprzedaż pozwala na zakwalifikowanie ich działalności jako "wytwórczej".
Niektóre przedsiębiorstwa publiczne dzielą swoją działalność między kilka przedsiębiorstw odrębnych z prawnego punktu widzenia.
W przypadku takich przedsiębiorstw Komisja zgadza się na przyjęcie jednego skonsolidowanego sprawozdania.
Konsolidacja powinna odzwierciedlać rzeczywistość gospodarczą grupy przedsiębiorstw działających w tym samym lub ściśle powiązanych ze sobą sektorach.
Nie uznaje się za wystarczające skonsolidowanych sprawozdań dotyczących holdingów o zróżnicowanym i czysto finansowym charakterze.
4.
Informacje wymagane na mocy ust. 2 należy dostarczać Komisji raz w roku.
Informacje za rok obrotowy 1992 należy przesłać do Komisji w ciągu dwóch miesięcy po opublikowaniu niniejszej dyrektywy.
Informacje za rok 1993 oraz za następne lata należy dostarczyć w ciągu 15 dni roboczych, licząc od daty opublikowania sprawozdania rocznego danego przedsiębiorstwa publicznego.
W żadnym przypadku, w szczególności w odniesieniu do przedsiębiorstw, które nie publikują sprawozdań rocznych, wymagane informacje nie mogą być dostarczone później niż w dziewięć miesięcy po zakończeniu roku obrotowego w danym przedsiębiorstwie.
W celu umożliwienia Komisji oszacowania liczby firm objętych tym systemem sprawozdawczym, Państwa Członkowskie dostarczą Komisji wykaz przedsiębiorstw, które podlegają niniejszemu artykułowi oraz ich obroty, w ciągu dwóch miesięcy od opublikowania niniejszej dyrektywy.
Wykaz będzie uaktualniany do dnia 31 marca każdego roku.
5.
Niniejszy artykuł stosuje się do firm będących własnością lub kontrolowanych przez Treuhandanstalt z momentem wygaśnięcia obowiązywania specjalnego systemu sprawozdawczości ustanowionego dla inwestycji dokonanych przez ten urząd.
6.
Państwa Członkowskie dostarczą Komisji wszelkie dodatkowe informacje, jakie uzna ona za niezbędne w celu dokonania dokładnej oceny przedstawionych danych."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 listopada 1993 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/85/EWG
z dnia 4 października 1993 r.
w sprawie zwalczania bakteriozy pierścieniowej ziemniaka
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja ziemniaka zajmuje poważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty; uprawy ziemniaka są stale zagrożone organizmami szkodliwymi;
poprzez ochronę upraw ziemniaka przed tymi szkodliwymi organizmami, powinno nie tylko utrzymać się zdolność produkcyjną, ale również zwiększyć wydajność produkcji rolnej;
środki ochronne zapobiegające wprowadzeniu organizmów szkodliwych w poszczególnych Państwach Członkowskich miałyby tylko ograniczony skutek przy braku jednoczesnej i systematycznej kontroli organizmów szkodliwych w całej Wspólnocie oraz przy braku ochrony przed ich rozprzestrzenianiem się;
jednym z organizmów szkodliwych ziemniaka jest Clavibacter michiganensis (Smith) Davis et al ssp. sepedonicus (Spieckermann et Kotthoff) Davis et al., czynnik chorobotwórczy bakteriozy pierścieniowej ziemniaka; choroba ta pojawiła się w niektórych częściach Wspólnoty i nadal istnieją pewne ograniczone źródła infekcji;
istnieje poważne zagrożenie dla uprawy ziemniaka w całej Wspólnocie, jeśli nie podejmuje się skutecznych środków dla zlokalizowania choroby i ustalenia jej przenoszenia, zapobieżenia jej wystąpieniu i rozprzestrzenieniu się oraz, w przypadku jej wykrycia, w celu zapobieżenia jej rozprzestrzenieniu się i kontrolowania mającego na celu jej zniszczenie;
w celu osiągnięcia powyższego muszą być podjęte niektóre środki w obrębie Wspólnoty; dodatkowo, Państwa Członkowskie w razie potrzeby muszą być przygotowane do podjęcia dodatkowych lub zaostrzonych środków, pod warunkiem że nie stwarza to ograniczeń w przemieszczaniu ziemniaków w ramach Wspólnoty, z wyjątkiem przepisów ustanowionych w dyrektywie Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych [4]; inne Państwa Członkowskie i Komisja muszą być powiadomione o takich środkach;
dyrektywa Rady 80/665/EWG z dnia 24 czerwca 1980 r. w sprawie zwalczania bakteriozy pierścieniowej ziemniaka [5] ustanowiła minimalne środki, które podejmują Państwa Członkowskie przeciwko bakteriozie pierścieniowej;
od tamtego czasu, nastąpił znaczący rozwój w zakresie wiedzy na temat bakteriozy pierścieniowej i wykrywania czynników chorobotwórczych tej choroby;
stosowanie wspólnotowego systemu ochrony zdrowia roślin w odniesieniu do Wspólnoty jako obszaru bez granic wewnętrznych wymagało powtórnego zbadania i rewizji niektórych przepisów dyrektywy 80/665/EWG;
w wyniku takiego powtórnego badania, przepisy dyrektywy 80/665/EWG okazały się niewystarczające i niezbędne jest dalsza specyfikacja środków;
w takiej sytuacji, dyrektywa 80/665/EWG powinna być uchylona i niezbędne środki przyjęte;
środki powinny uwzględniać, po pierwsze to, że choroba może pozostawać w formie latentnej i być niezauważalna zarówno w uprawie jak i w składowanych bulwach i dlatego można jej skutecznie zapobiegać jedynie przez produkcję i uprawę sadzeniaków wolnych od infekcji, a po drugie to, że w celu jej wykrycia niezbędne jest przeprowadzanie systematycznych urzędowych badań; rozprzestrzenianie się czynnika chorobotwórczego w uprawie nie jest najbardziej znaczącym czynnikiem, jeśli jednak może on przetrwać zimę w z ziemniakach z samosiewu, stanowi główne źródło infekcji przenoszonej z sezonu na sezon; czynnik chorobotwórczy rozprzestrzenia się głównie poprzez skażenie ziemniaków w drodze kontaktu z zarażonymi ziemniakami oraz poprzez kontakt ze sprzętem do sadzenia, zbierania plonów, sprzętem do przenoszenia lub z pojemnikami do transportu i składowania, które zostały skażone poprzez wcześniejszy kontakt z zarażonymi ziemniakami; takie skażone przedmioty mogą pozostawać zainfekowane przez pewien czas od momentu skażenia; rozprzestrzenianie się czynnika chorobotwórczego może być ograniczane lub można mu zapobiegać poprzez dezynfekcję takich przedmiotów; każde takie skażenie sadzeniaków niesie ze sobą główne ryzyko rozprzestrzenienia się czynnika chorobotwórczego;
dla określenia szczegółów takich ogólnych środków, jak również zaostrzonych i dodatkowych środków podjętych przez Państwa Członkowskie w celu zapobieżenia wprowadzeniu czynnika chorobotwórczego na ich terytorium, pożądana jest ścisła współpraca Państw Członkowskich z Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin (zwanego dalej "Komitetem"),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dyrektywa ta dotyczy środków, które podejmują Państwa Członkowskie przeciwko Clavibacter michiganensis (Smith) Davis et al ssp. sepedonicus (Spieckermann et Kotthoff) Davis et al., przyczynie bakteriozy pierścieniowej ziemniaka (zwanej dalej "organizmem"), w celu:
a) zlokalizowania jej i ustalenia jej przenoszenia;
b) zapobieżenia jej pojawianiu się i rozprzestrzenieniu; oraz
c) w przypadku jej wykrycia, zapobieżenia rozprzestrzenieniu się oraz kontroli zmierzającej do jej zniszczenia.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie prowadzą systematyczne urzędowe badania na obecność organizmu w bulwach oraz, w miarę potrzeby, w roślinach ziemniaka (Solanum tuberosum L.), pochodzących z terytorium tych państw, w celu potwierdzenia nieobecności tego organizmu.
Dla tych badań, w przypadku bulw, mogą być pobierane próbki zarówno sadzeniaków, jak i innych ziemniaków, ze składowanych partii i poddanych urzędowej lub urzędowo nadzorowanej analizie laboratoryjnej z zastosowaniem metod określonych w załączniku I w celu wykrycia i zdiagnozowania tego organizmu. Dodatkowo, gdzie stosowne, można przeprowadzić urzędowe lub urzędowo nadzorowane badanie wzrokowe polegające na krojeniu bulw pochodzących z innych próbek.
W przypadku roślin, badania te przeprowadza się zgodnie z właściwymi metodami, a próbki poddaje się właściwej urzędowej lub urzędowo nadzorowanej analizie.
O liczbie, pochodzeniu, warstwowości i rozkładzie zbioru próbek decydują odpowiedzialne urzędowe organy w rozumieniu dyrektywy 77/93/EWG, w oparciu o stabilne zasady naukowe i statystyczne oraz życie biologiczne organizmu, uwzględniając określone systemy produkcji ziemniaka danych Państw Członkowskich.
Dlatego szczegóły dotyczące powyższego przedkłada się corocznie innym Państwom Członkowskim i Komisji w celu osiągnięcie porównywalnych stopni pewności między Państwami Członkowskimi dla potwierdzenia nieobecności tego organizmu.
2.
O wynikach urzędowych badań przewidzianych w ust. 1 powiadamia się inne Państwa Członkowskie i Komisję co najmniej raz w roku.
Szczegóły tego powiadomienia są poufne.
Mogą być one przedłożone Komitetowi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16a dyrektywy 77/93/EWG.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16a dyrektywy 777/93/EWG mogą być przyjęte następujące przepisy:
- szczegóły dotyczące badań określonych w ust. 1 powyżej, przeprowadzanych zgodnie ze stabilnymi zasadami naukowymi i statystycznymi,
- szczegóły powiadomienia określonego w ust. 2 powyżej.
4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 16a dyrektywy 77/93/EWG mogą być przyjęte następujące przepisy:
- właściwe metody badań i analiz określone w ust. 1 akapit trzeci powyżej.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie stanowią, że podejrzewane wystąpienie lub potwierdzona obecność organizmu w roślinach ziemniaka i bulwach lub bulwach zebranych, składowanych lub wprowadzonych do obrotu na ich terytorium zgłaszane jest właściwym organom.
Artykuł 4
1.
W przypadkach podejrzewanego zakażenia, właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym powiadomiono o tych przypadkach, zapewniają przeprowadzenie urzędowej lub urzędowo nadzorowanej analizy laboratoryjnej, z zastosowaniem metod określonych w załączniku I i zgodnie z warunkami określonymi w załączniku II pkt 1, w celu potwierdzenia lub odrzucenia zakażenia.
W razie potwierdzenia stosuje się wymagania ustanowione w załączniku II pkt 2.
2.
Do momentu potwierdzenia lub odrzucenia zakażenia zgodnie z ust. 1, w przypadkach podejrzanych gdzie:
i) widoczne są podejrzane, diagnostyczne objawy choroby; lub
ii) uzyskuje się pozytywne wyniki testu immunofluorescencyjnego określonego w załączniku I lub inne właściwe pozytywne testy;
właściwe organy Państw Członkowskich:
a) zakazują przemieszania wszelkich partii lub przesyłek, z których pobrano próbki, z wyjątkiem przemieszania pod ich kontrolą i pod warunkiem że ustalono, iż nie istnieje możliwe do identyfikacji ryzyko rozprzestrzenienia się organizmu;
b) podejmują kroki w celu określenia pochodzenia podejrzanego wystąpienia;
c) wprowadzają właściwe dodatkowe środki ostrożności oparte o poziom oszacowanego ryzyka w celu zapobieżenia jakiemukolwiek rozprzestrzenieniu się organizmu.
Środki te mogą obejmować urzędową kontrolę przemieszczania wszelkich innych bulw lub roślin wewnątrz lub poza zagrożonymi obiektami.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16a dyrektywy 77/93/EWG, mogą być przyjęte następujące przepisy:
- środki określone w ust. 2 lit. c) powyżej.
4.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16a dyrektywy 77/93/EWG przyjmuje się następujące przepisy:
- inne właściwe analizy określone w ust. 2 ii) powyżej.
Artykuł 5
1.
Jeśli urzędowa lub urzędowo nadzorowana analiza laboratoryjna z zastosowaniem metod podanych w załączniku I potwierdza obecność organizmu w próbkach bulw, roślin lub części roślin, właściwe organy Państwa Członkowskiego, uwzględniając przyjęte zasady naukowe, życie biologiczne organizmu i poszczególne systemy produkcji, handlu i wprowadzania do obrotu w tym Państwie Członkowskim:
a) określają jako skażone bulwy lub rośliny, przesyłkę i/lub partię oraz maszynę, pojazd, statek, skład lub ich jednostki oraz wszelkie inne przedmioty łącznie z opakowaniami, z których pobrana była próbka oraz, w miarę potrzeby, miejsce(-a) produkcji i pole(-a), z których bulwy lub rośliny zostały zebrane;
b) ustalają, biorąc pod uwagę przepisy załącznika III pkt 1, zasięg prawdopodobnego skażenia poprzez kontakt przed lub po zbiorze lub w cyklu produkcyjnym z określonym skażeniem;
c) wyznaczają granice strefy na postawie określenia skażenia zgodnie z lit. a), ustalenia rozmiaru prawdopodobnego skażenia zgodnie z lit. b) oraz możliwego rozprzestrzenienie się organizmu, uwzględniając przepisy załącznika III pkt 2.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają inne Państwa Członkowskie i Komisję, zgodnie z przepisami załącznika III pkt 3, o jakimkolwiek skażeniu określonym w ust. 1 lit. a) oraz podają szczegóły dotyczące rozgraniczenia strefy zgodnie z ust. 1 lit. c).
Szczegóły dotyczące tego powiadomienia są poufne.
Mogą być one przedłożone Komitetowi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16a dyrektywy 77/93/EWG.
3. W wyniku powiadomienia zgodnie z ust. 2 i elementów w nim podanych, inne Państwa Członkowskie wyszczególnione w tym powiadomieniu, o ile jest to właściwe, określają skażenie, rozmiar prawdopodobnego skażenia i wyznaczają granice strefy, zgodnie odpowiednio z ust. 1 lit. a), b) i c).
Artykuł 6
Państwa Członkowskie stanowią, że gdy skażenie bulw lub roślin zostają określone zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a), przeprowadza się badania ziemniaków, które są genetycznie powiązane z ziemniakami uznanymi za skażone. Analizy przeprowadza się na takich bulwach lub roślinach, które są konieczne do ustalenia prawdopodobnego pierwotnego źródła infekcji i rozmiaru prawdopodobnego skażenia w celu oceny stopnia ryzyka.
W wyniku testów, dalsze wyznaczanie skażenia, określanie zasięgu prawdopodobnego skażenia i wyznaczenie granic strefy, o ile jest to właściwe, przeprowadza się zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a), b) i c).
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że bulwy lub rośliny określone jako skażone zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a), nie mogą być sadzone i że pod kontrolą właściwych organów:
- niszczy się je, lub
- pozbywa się ich w inny sposób, z zastrzeżeniem urzędowo nadzorowanego środka (środków), zgodnie z przepisami załącznika IV pkt 1, pod warunkiem że ustalono, iż nie istnieje możliwe do identyfikacji ryzyko rozprzestrzenienia się organizmu.
2.
Państwa Członkowskie stanowią, że bulwy lub rośliny określone jako skażone zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b), nie mogą być sadzone i bez uszczerbku dla wyniku analizy określonej w art. 6 dotyczącej materiału matecznego, pod kontrolą właściwych organów oddaje się je do odpowiedniego użycia lub pozbywa się ich zgodnie z załącznikiem IV pkt 2, w taki sposób, aby nie istniało możliwe do identyfikacji ryzyko rozprzestrzenienia się organizmu.
3. Państwa Członkowskie stanowią, że maszyna, pojazd, statek, skład lub ich jednostki oraz wszelkie inne przedmioty łącznie z opakowaniami określone jako skażone zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) lub określone jako prawdopodobnie skażone zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b), są niszczone lub czyszczone i dezynfekowane z zastosowaniem właściwych metod jak określono w załączniku IV pkt 3. Po dezynfekcji, żaden z tych przedmiotów nie jest dłużej uznawany za skażony.
4.
Bez uszczerbku dla środków wprowadzonych w życie zgodnie z ust. 1, 2 i 3, Państwa Członkowskie stanowią, że w strefie rozgraniczonej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c), wprowadza się w życie serie środków, jak określono w załączniku IV pkt 4.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że sadzeniaki muszą spełniać wymagania dyrektywy 77/93/EWG oraz pochodzić w prostej linii z materiału uzyskanego zgodnie z urzędowo zatwierdzonym programem i uznanego za wolny od tego organizmu na podstawie urzędowej lub urzędowo kontrolowanej analizy z zastosowaniem metody określonej w załączniku I.
Wyżej wymienioną analizę przeprowadza się:
- w przypadkach, gdy skażenie dotyka produkcji sadzeniaka, na roślinach w stadium początkowej selekcji genetycznej,
- w innych przypadkach, na roślinach w stadium początkowej selekcji genetycznej lub reprezentatywnych próbkach materiału matecznego ziemniak lub wcześniejszego materiału rozmnożeniowego.
2.
Zgodnie z procedurą podaną w art. 16a dyrektywy 77/93/EWG, mogą być przyjęte następujące przepisy:
- szczegółowe zasady stosowania art. 16a ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze,
- zasady dotyczące reprezentatywnych próbek określone w art. 16a ust. 1 akapit drugi tiret drugie.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zakazują przetrzymywania i przetwarzania organizmu.
Artykuł 10
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 77/93/EWG, Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić odstępstwa od środków określonych w art. 6, 7 i 9 niniejszej dyrektywy do celów doświadczalnych lub naukowych oraz dla prac nad selekcją odmian, pod warunkiem że takie odstępstwa nie naruszają kontroli organizmu i nie tworzą ryzyka rozprzestrzenienia się organizmu.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie mogą przyjąć takie dodatkowe lub zaostrzone środki, jakie mogą być wymagane do zwalczania organizmu lub do zapobieżenia jego rozprzestrzenieniu się, o ile są one zgodne z przepisami dyrektywy 77/93/EWG.
Dodatkowe środki wymienione w akapicie pierwszym mogą zawierać warunek, że tylko sadzeniaki, które są urzędowo zatwierdzone lub urzędowo kontrolowane dla sprawdzenia czy spełniają one normy zdrowia roślin mogą być sadzone.
Ostatni warunek może mieć zastosowanie w szczególności w przypadku gdy rolnicy są upoważnieni do używania, w swoich własnych gospodarstwach rolnych, sadzeniaków uzyskanych z ich własnych zbiorów plonów oraz w innych przypadkach, gdy sadzone są sadzeniaki pochodzące z własnej produkcji.
Inne Państwa Członkowskie i Komisja powiadamiane są o szczegółach tych środków.
Artykuł 12
Zmiany załączników do niniejszej dyrektywy, których dokonuje się w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustaloną w art. 16a dyrektywy 77/93/EWG.
Artykuł 13
1.
Do dnia 15 listopada 1993 r. Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze przepisy od dnia 16 listopada 1993 r.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji wszystkie przepisy prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 14
Dyrektywa 80/665/EWG traci moc z dniem 16 listopada 1993 r.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/86/EWG
z dnia 4 października 1993 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 91/157/EWG w sprawie baterii i akumulatorów zawierających niektóre substancje niebezpieczne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/692/EWG [2], w szczególności jej art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/157/EWG z dnia 18 marca 1991 r. w sprawie baterii i akumulatorów zawierających niektóre substancje niebezpieczne [3], w szczególności jej art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące systemu oznakowania przewidzianego w art. 4 dyrektywy 91/157/EWG;
nie jest konieczne wprowadzenie oznakowania urządzeń, ponieważ załącznik II do dyrektywy 91/157/EWG przewiduje specjalny system informacyjny dla urządzeń, z których usunięcie baterii lub akumulatora przez użytkownika może być utrudnione;
należy wprowadzić symbol przedstawiający w sposób wyraźny, że baterie i akumulatory objęte dyrektywą 91/157/EWG należy zbierać oddzielnie od innych odpadów pochodzących z gospodarstwa domowego;
używanie tego symbolu dla baterii i akumulatorów objętych dyrektywą 91/157/EWG musi być chronione;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią wydaną przez Komitet ds. Dostosowania do Postępu Naukowo-Technicznego i Wspólnotowego Ustawodawstwa w sprawie Odpadów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia szczegółowe przepisy odnoszące się do systemu oznakowania przewidzianego w art. 4 dyrektywy 91/157/EWG w odniesieniu do baterii i akumulatorów objętych niniejszą dyrektywą, wyprodukowanych na sprzedaż do Wspólnoty i przywożonych do niej od dnia 1 stycznia 1994 r.
2.
Baterie i akumulatory, określone w ust. 1, wyprodukowane we Wspólnocie lub przywożone na jej terytorium przed dniem 1 stycznia 1994 r., mogą być wprowadzane do obrotu do 31 grudnia 1995 r. bez konieczności oznakowania ich symbolami przewidzianymi w art. 2 i 3 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Symbol wskazujący oddzielną zbiórkę składa się z jednego z podanych poniżej przekreślonych ruchomych pojemników na kółkach:
+++++ TIFF +++++
Decyzja w sprawie wyboru symbolu użytego na bateriach i akumulatorach objętych dyrektywą 91/157/EWG jest dokonywana przez osobę odpowiedzialną za oznakowania, opisane w art. 5 niniejszej dyrektywy.
Używanie obydwu tych symboli jest uznane za równoważne na terenie Wspólnoty.
Państwa Członkowskie informują publiczność o znaczeniu obydwu symboli i przyznają im identyczny status w przepisach prawa krajowego, dotyczących baterii i akumulatorów objętych dyrektywą 91/157/EWG.
Stosowanie jednego lub drugiego symbolu nie może stanowić środka arbitralnej dyskryminacji czy ukrytego ograniczenia w handlu między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 3
Symbol wskazujący zawartość metali ciężkich składa się z symbolu chemicznego właściwego metalu, to jest Hg, Cd lub Pb, zgodnie z typem baterii lub akumulatora, jaki został opisany w załączniku I do dyrektywy 91/157/EWG.
Artykuł 4
1.
Największe rozmiary symbolu przewidzianego w art. 2 wynoszą maksymalnie do 5 x 5 cm i zajmują 3 % powierzchni największego boku baterii lub akumulatora.
W przypadku ogniw cylindrycznych symbol ten powinien zajmować 3 % połowy powierzchni baterii lub akumulatora i jego maksymalne rozmiary wynoszą 5 x 5 cm.
Jeżeli wymiary baterii lub akumulatora są takie, że powierzchnia symbolu byłaby mniejsza niż 0,5 x 0,5 cm, to oznakowanie takiej baterii lub akumulatora nie jest wymagane, natomiast symbol o wielkości 1 x 1 cm musi być umieszczony na opakowaniu.
2.
Symbol, określony w art. 3, jest umieszczony poniżej symbolu, określonego w art. 2.
Jego rozmiary są równe przynajmniej jednej czwartej powierzchni symbolu opisanego w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Symbole są umieszczone w sposób widoczny, czytelny i niemożliwy do starcia.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia oznakowania zgodnego z przepisami niniejszej dyrektywy, które przeprowadzane jest przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela, ustanowionego w danym Państwie Członkowskim, lub przez osobę odpowiedzialną za wprowadzenie baterii i akumulatorów na rynek krajowy.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia pełnego wykonywania wszystkich przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności w zakresie przestrzegania symboli, określonych w art. 2 i 3.
Państwa Członkowskie ustanawiają sankcje karne stosowane w przypadku naruszenia przyjętych środków do wykonania niniejszej dyrektywy; sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne o charakterze odstraszającym.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1993 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/87/EWG
z dnia 22 października 1993 r.
zmieniająca dyrektywę 90/377/EWG w odniesieniu do miejsc i regionów objętych zbieraniem danych w Republice Federalnej Niemiec
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/377/EWG z dnia 29 czerwca 1990 r. dotyczącą wspólnotowej procedury na rzecz poprawy przejrzystości cen gazu i energii elektrycznej dla końcowych odbiorców przemysłowych [1],
uwzględniając dyrektywę Rady 90/653/EWG z dnia 4 grudnia 1990 r. ustanawiającą zmianę mającą na celu wprowadzenie na terenie Niemiec niektórych dyrektyw wspólnotowych dotyczących statystyk przewozu towarów oraz statystyk cen gazu i elektryczności [2], a także mając na uwadze, co następuje:
Niemcy określiły miejsca na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej w celu rozszerzenia statystyk cen gazu i elektryczności w przekroju według regionów i według miejscowości;
na temat środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie przeprowadzono konsultacje z Komitetem Doradczym powołanym na mocy art. 7 dyrektywy 90/377/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do dyrektywy 90/377/EWG wprowadzają zmiany poprzez dodanie następujących miejsc i regionów zbierania danych cenowych w zakresie gazu i elektryczności na terenie Republiki Federalnej Niemiec:
a) w załączniku 1 pkt 11 — Republika Federalna Niemiec:
- "Drezno i Berlin";
b) w załączniku 2 pkt 2 — Republika Federalna Niemiec:
- "Erfurt, Lipsk i Rostock";
c) w załączniku 2 pkt 13 — Republika Federalna Niemiec:
- "Wschód";
d) w załączniku 2 pkt 13 przypis 2 otrzymuje brzmienie:
"Landy zostaną podzielone na cztery następujące strefy:
- północ/centrum: Schleswig-Holstein, Hamburg, Brema, Berlin, Dolna Saksonia, Północna Hesja,
- zachód: Nadrenia-Północna Westfalia, Nadrenia-Palatynat, Południowa Hesja, Sara,
- południe: Badenia — Wirtembergia, Bawaria,
- wschód: obejmuje landy nieobjęte przez pozostałe regiony."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji NR 93/91/EWG
z dnia 29 października 1993
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 78/316/EWG dotyczącą wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (identyfikacja urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/53/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/316/EWG z dnia 21 grudnia 1977 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących wewnętrznego wyposażenia pojazdów silnikowych (oznaczenia urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników) [3], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 78/316/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu EWG, która została ustanowiona dyrektywą Rady 70/156/EWG; w związku z tym, przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczące układów pojazdu, części i oddzielnych zespołów technicznych stosują się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy dołączony był dokument informacyjny zawierający właściwe pozycje załącznika I do tej dyrektywy, a także świadectwo homologacji sporządzone w oparciu o załącznik VI do tej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego;
dyrektywa Rady 76/756/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w pojazdach silnikowych i ich przyczepach [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 91/663/EWG [5], ustanowiła symbol wykorzystywany do identyfikacji urządzenia sterowania i kontroli urządzeniami poziomującymi światła i ta identyfikacja zostanie utrzymana;
praktyczne doświadczenie wykazało, że niektóre wymagania muszą być zmienione lub wyjaśnione, w szczególności poprzez wykorzystywanie nowych symboli, które są w chwili obecnej uznawane na poziomie międzynarodowym i normalizowane przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) oraz poprzez usunięcie niektórych symboli, które nie są już stosowane; należy wziąć pod uwagę nowe techniki identyfikacyjne, które powinny być szeroko stosowane, na które składa się wykorzystywanie słów lub skrótów zamiast symboli urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych i wskaźników; będą musiały być wprowadzone szczególne wymagania z chwilą umożliwienia wykonywania wzorów w oparciu o te nowe techniki identyfikacyjne;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Przystosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Koniec art. 1 dyrektywy 78/316/EWG otrzymuje brzmienie: "… po szynach oraz ciągników rolniczych i leśnych, a także wszystkich maszyn mobilnych."
2.
W wykazie załączników oraz w załącznikach I, II, III i IV do dyrektywy 78/316/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 kwietnia 1994 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do wewnętrznego wyposażenia (identyfikacja urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników):
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, przyznania homologacji typu EWG lub przyznania krajowej homologacji typu,lub
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytku pojazdów,
jeżeli wyposażenie wewnętrzne (identyfikacja urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników) spełniają wymagania określone w dyrektywie 78/316/EWG, która została zmieniona niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1995 r. Państwa Członkowskie:
- nie będą dłużej przyznawać homologacji typu EWG dla typu pojazdu,
- mogą odmówić przyznania krajowej homologacji typu dla typu pojazdu, oraz
- mogą odmówić zarejestrowania, sprzedaży lub wprowadzenia do użytku nowych pojazdów, do których nie jest dołączone świadectwo zgodności spełniające wymagania dyrektywy 70/156/EWG,
z przyczyn odnoszących się do wyposażenia wewnętrznego (identyfikacja urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników), jeżeli wymagania dyrektywy 78/316/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą nie zostały spełnione.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 marca 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierać będą odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody takiego odniesienia będą ustanowione przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/92/EWG
z dnia 29 października 1993 r.
w sprawie instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w jedno- lub trzykołowych pojazdach silnikowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: w każdym Państwie Członkowskim urządzenia oświetleniowe i sygnalizacji świetlnej instalowane w pojazdach jedno- i trzykołowych muszą spełniać niektóre wymogi techniczne, ustanowione na mocy bezwzględnie wiążących przepisów, które różnią się od siebie w poszczególnych Państwach Członkowskich; różnice te stanowią barierę w handlu we Wspólnocie;
bariery hamujące funkcjonowanie wewnętrznego rynku można znieść przez przyjęcie takich samych wymogów przez wszystkie Państwa Członkowskie w miejsce istniejących przepisów krajowych;
zastosowanie procedury homologacji ustanowionej w dyrektywie 92/61/EWG w odniesieniu do każdego takiego pojazdu wymaga opracowania zharmonizowanych wymogów dotyczących instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej;
w celu ułatwienia dostępu do rynków krajów spoza Wspólnoty, niezbędne wydaje się ustanowienie równoważności w zakresie obejmującym motocykle jednośladowe między wymogami niniejszej dyrektywy a wymogami rozporządzenia nr 53 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej we wszystkich typach pojazdów określonych w art. 1 dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 2
Procedura regulująca przyznawanie homologacji części w odniesieniu do urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w typie pojazdu mechanicznego dwu- lub trzykołowego oraz zasady regulujące swobodny przepływ takich pojazdów są takie same, jak te ustanowione w dyrektywie 92/61/EWG.
Artykuł 3
Zgodnie z art. 11 dyrektywy 92/61/EWG, niniejszym potwierdza się równoważność wymogów ustanowionych w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do motocykli dwukołowych i wymogów ustanowionych w rozporządzeniu nr 53 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (E/EKG/TRANS/505-korekta.61/uzupełnienie 1).
Organy Państw Członkowskich odpowiedzialne za przyznawanie homologacji zobowiązane są uznawać homologacje przyznane zgodnie z wymogami ustanowionymi w wymienionym rozporządzeniu nr 53, oraz znaki homologacji części, traktując je jako alternatywę wobec odpowiadających im homologacji przyznawanych zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Wszelkie zmiany, niezbędne w celu dostosowania załączników I-VI do postępu technicznego, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG [5].
Artykuł 5
Państwa Członkowskie, których przepisy prawa krajowego przewidują mniej surowe wymogi dotyczące instalacji świateł stopu w motorowerach dwukołowych niż wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie, mogą nadal stosować te wymogi, lecz nie dłużej niż przez okres trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
1.
Najpóźniej do dnia 1 maja 1995 r. Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierać będą odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Począwszy od dnia określonego w akapicie pierwszym, Państwa Członkowskie nie mogą zakazać pierwszego dopuszczenia do ruchu pojazdów, z przyczyn związanych z instalacją urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, jeżeli spełniają one wymogi niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie zastosują przepisy określone w akapicie pierwszym od dnia 1 listopada 1995 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/93/EWG
z dnia 29 października 1993 r.
w sprawie mas i wymiarów dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; należy przyjąć środki niezbędne do jego funkcjonowania;
w każdym Państwie Członkowskim pojazdy dwu- lub trzykołowe w odniesieniu do swoich mas i wymiarów muszą mieć określone cechy techniczne, przewidziane w bezwzględnie wiążących przepisach, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; z powodu różnic między nimi przepisy takie stwarzają bariery w handlu we Wspólnocie;
te utrudnienia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego mogą zostać usunięte, jeżeli wszystkie Państwa Członkowskie przyjmą te same wymogi w miejsce swoich przepisów krajowych;
niezbędnym jest sformułowanie zharmonizowanych wymogów dotyczących mas i wymiarów dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych w celu umożliwienia zastosowania do każdego typu takich pojazdów i ich części składowych procedur homologacji typu ustanowionych dyrektywą 92/61/EWG;
w obliczu skali i wpływu proponowanego działania w danym sektorze, środki wspólnotowe objęte niniejszą dyrektywą są konieczne, wręcz niezbędne, dla osiągnięcia zamierzonego celu, którym jest ustanowienie wspólnotowej homologacji typu pojazdów; cel ten nie może być osiągnięty w dostatecznym stopniu przez Państwa Członkowskie działające indywidualnie;
przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny zobowiązywać tych Państw Członkowskich, które na swoim terytorium nie zezwalają dwukołowym pojazdom silnikowym na ciągnięcie przyczepy, do zmiany ich regulacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa wraz z Załącznikiem stosuje się do mas i wymiarów wszystkich typów pojazdów, zgodnie z art. 1 dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 2
Procedura przyznawania homologacji typu części dotyczących mas i wymiarów dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych oraz zasady regulujące swobodny przepływ takich pojazdów są ustanowione w rozdziałach II i III dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 3
Wszelkie zmiany niezbędne do dostosowania wymagań załączników do postępu technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG [5].
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 maja 1995 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Od daty określonej w ust. 1 Państwa Członkowskie nie mogą z powodów związanych z masami i wymiarami zakazywać początkowego dopuszczania do ruchu pojazdów, które są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Przepisy określone w ust. 1 stosuje się od 1 listopada 1995 r.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/94/EWG
z dnia 29 października 1993 r.
odnosząca się do miejsca montażu tylnej tablicy rejestracyjnej pojazdów dwu- lub trzykołowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; należy przyjąć środki niezbędne do jego funkcjonowania;
w odniesieniu do miejsca montażu tylnej tablicy rejestracyjnej w każdym Państwie Członkowskim dwu- lub trzykołowe pojazdy silnikowe muszą spełniać określone parametry techniczne przewidziane w bezwzględnie wiążących przepisach, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; z powodu różnic między nimi przepisy takie stwarzają bariery w handlu we Wspólnocie;
te utrudnienia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego mogą zostać usunięte, jeżeli wszystkie Państwa Członkowskie przyjmą te same wymogi w miejsce ich przepisów krajowych;
niezbędne jest sformułowanie zharmonizowanych wymogów dotyczących miejsca montażu tylnej tablicy rejestracyjnej w dwu- lub trzykołowych pojazdach silnikowych w celu umożliwienia zastosowania do każdego typu takich pojazdów i ich części procedur homologacji typu ustanowionych dyrektywą 92/61/EWG;
celem niniejszej dyrektywy nie jest harmonizacja wymiarów tablic rejestracyjnych używanych w różnych Państwach Członkowskich; Państwa Członkowskie powinny więc zapewnić, aby wystające tablice rejestracyjne nie stwarzały niebezpieczeństwa dla użytkowników, jednakże w taki sposób, aby nie wymagało to dokonywania jakichkolwiek zmian konstrukcji pojazdów;
w obliczu skali i skutków proponowanego działania w danym sektorze środki wspólnotowe objęte niniejszą dyrektywą są konieczne, wręcz niezbędne, do osiągnięcia zamierzonego celu, którym jest utworzenie wspólnotowej homologacji typu pojazdów; cel ten nie może być osiągnięty w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie działające indywidualnie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa wraz z Załącznikiem stosuje się do miejsca montażu tylnej tablicy rejestracyjnej wszystkich typów pojazdów, zgodnie z art. 1 dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 2
Procedura przyznawania homologacji typu części w odniesieniu do miejsca montażu tylnej tablicy rejestracyjnej dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych oraz zasady regulujące swobodny przepływ takich pojazdów są ustanowione w rozdziałach II i III dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 3
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymogów załączników do postępu technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG [5].
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 1995 r., o czym niezwłocznie informują Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
Od daty określonej w pierwszym akapicie Państwa Członkowskie nie mogą ze względu na powody związane z miejscem montażu tylnej tablicy rejestracyjnej zakazywać początkowego dopuszczania do ruchu pojazdów, które są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Przepisy określone w pierwszym akapicie stosuje się, począwszy od dnia 1 listopada 1995 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/95/EWG
z dnia 29 października 1993 r.
zmieniająca dyrektywę 89/686/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia ochrony osobistej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: środki potrzebne do ustanowienia rynku wewnętrznego dla wyposażenia ochrony osobistej, mają zostać przyjęte zgodnie z dyrektywą 89/686/EWG [4];
artykuł 5 ust. 3 tej dyrektywy stanowi, że wyposażenie ochrony osobistej, dla którego brak jest norm zharmonizowanych mogą nadal, w okresie przejściowym do dnia 31 grudnia 1992 r., podlegać przepisom krajowym obowiązującym w dniu uchwalenia dyrektywy;
z informacji otrzymanych w Państwach Członkowskich oraz z informacji dotyczących handlu wynika, że okres przejściowy jest zbyt krótki na umożliwienie właściwego stosowania dyrektywy;
zharmonizowane normy przyczynią się w znacznym stopniu do ułatwienia wprowadzenia do obrotu i swobodnego przepływu wyposażenia ochrony osobistej;
jednakże w terminie stosowania dyrektywy 89/686 brak jeszcze będzie niektórych norm zharmonizowanych; ustanowienie oraz ujednolicenie jednolitego rynku tych produktów nie zostanie zatem zapewnione;
wprowadzenie nowego systemu kontroli i certyfikacji oraz ustalenie przepisów i mechanizmów zapewniających sprawne funkcjonowanie dyrektywy nie jest wystarczająco zaawansowane;
brak zharmonizowanych norm mógłby prowadzić do sytuacji, w której nie zostałby zapewniony odpowiedni poziom ochrony oraz kontroli zgodności dotyczący hełmów dla pojazdów silnikowych dwukołowych; ochrona osób uczestniczących w wypadkach mogłaby więc zostać zagrożona; aby uniknąć pogorszenia się poziomu bezpieczeństwa i kontroli hełmy te wyłącza się z zakresu dyrektywy 89/686/EWG podczas wprowadzania szczególnych wymagań dla takich hełmów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 89/686/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 skreśla się ust. 3;
2) w art. 8 ust. 4 lit. a) skreśla się tiret ostatnie;
3) artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Do dnia 31 grudnia 1991 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 lipca 1992 r.
2.
Ponadto Państwa Członkowskie zezwolą, do dnia 30 czerwca 1995 r., na wprowadzenie do obrotu i używanie wyposażenia ochrony osobistej zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi na ich terytorium w dniu 30 czerwca 1992 r.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.;"
4) w załączniku I dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
"5.
Hełmy i osłony przeciwsłoneczne przeznaczone dla użytkowników dwu- i trzykołowych pojazdów silnikowych."
Artykuł 2
1.
W ciągu trzech miesięcy od dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/96/EWG
z dnia 29 października 1993 r.
w sprawie prawa pobytu dla studentów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [3], a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 3 lit. c) Traktatu działalność Wspólnoty będzie obejmowała znoszenie przeszkód w swobodzie przepływu osób;
zgodnie z art. 8a Traktatu najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r. powinien zostać ustanowiony rynek wewnętrzny; rynek wewnętrzny stanowi obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zagwarantowany jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z przepisami Traktatu;
jak uznaje Trybunał Sprawiedliwości, art. 128 i 7 Traktatu zakazują jakiejkolwiek dyskryminacji obywateli Państw Członkowskich w odniesieniu do kształcenia zawodowego we Wspólnocie; dostęp obywatela jednego Państwa Członkowskiego do kształcenia zawodowego w innym Państwie Członkowskim zakłada dla niego prawo pobytu w tym państwie;
w celu zagwarantowania dostępu do kształcenia zawodowego, powinny zostać ustalone warunki mogące ułatwić skuteczne korzystanie z prawa pobytu;
prawo pobytu dla studentów stanowi część zestawu powiązanych środków, mających na celu wspieranie kształcenia zawodowego;
beneficjenci prawa pobytu nie mogą stać się nieuzasadnionym ciężarem dla finansów publicznych przyjmującego Państwa Członkowskiego;
w obecnym stanie prawa Wspólnoty, ustanowionego przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, pomoc przyznana studentom nie wchodzi w zakres Traktatu w rozumieniu jego art. 7;
prawo pobytu może być wykorzystane tylko wtedy, gdy jest ono również przyznawane małżonkowi oraz dzieciom pozostającym na jego utrzymaniu
beneficjenci niniejszej dyrektywy powinni zostać objęci ustaleniami administracyjnymi, podobnymi do określonych przez dyrektywę Rady 68/360/EWG z dnia 15 października 1968 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników Państw Członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie [4], oraz dyrektywy Rady 64/221/EWG z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego [5];
niniejsza dyrektywa nie odnosi się do studentów, którzy korzystają z prawa pobytu z tytułu prowadzenia obecnie lub w przeszłości działalności gospodarczej lub bycia członkami rodziny pracownika migrującego;
swoim orzeczeniem z dnia 7 lipca 1992 r. w sprawie C-295/90 Trybunał anulował dyrektywę Rady 90/366/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu dla studentów (1), utrzymując w mocy skutki anulowanej dyrektywy aż do chwili wejścia w życie dyrektywy przyjętej na właściwej podstawie prawnej;
skutki dyrektywy 90/366/EWG powinny zostać utrzymane aż do dnia 31 grudnia 1993 r, do którego Państwa Członkowskie są zobowiązane wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W celu określenia warunków ułatwiających korzystanie z prawa pobytu oraz w celu zagwarantowania obywatelowi Państwa Członkowskiego, przyjętemu do udziału w szkoleniu zawodowym w innym Państwie Członkowskim, dostępu do kształcenia zawodowego w sposób wykluczający dyskryminację, owo Państwo Członkowskie przyznaje prawo pobytu każdemu studentowi, który jest obywatelem Państwa Członkowskiego oraz który nie korzysta z tego prawa w wyniku innych przepisów prawa wspólnotowego, oraz małżonkowi tego studenta i dzieciom pozostającym na jego utrzymaniu, w przypadku gdy student ten zapewnia odpowiednie władze krajowe — poprzez złożenie oświadczenia lub za pośrednictwem innych środków alternatywnych, które może wybrać — że posiada on wystarczające środki, aby nie stać się ciężarem dla systemu pomocy społecznej przyjmującego Państwa Członkowskiego podczas pobytu w tym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że student ten jest zapisany w uznanej jednostce edukacyjnej w celu kształcenia zawodowego oraz że podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu obejmującemu wszelkie rodzaje ryzyka w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Artykuł 2
1.
Prawo pobytu zostanie ograniczone do okresu trwania kształcenia.
Prawo pobytu zostanie potwierdzone wystawieniem "dokumentu pobytowego dla obywatela Państwa Członkowskiego Wspólnoty", którego ważność może zostać ograniczona do czasu trwania okresu kształcenia lub do jednego roku, jeśli kurs trwa dłużej, w którym to przypadku pozwolenie to będzie corocznie odnawiane.
W przypadku gdy członek rodziny nie ma obywatelstwa Państwa Członkowskiego, zostanie mu wystawiony dokument zezwalający na pobyt o takim samym terminie ważności jak ten, który jest wystawiany obywatelowi, na którego utrzymaniu pozostaje. W celu wystawienia dokumentu pobytowego lub dokumentu zezwalającego na pobyt, Państwo Członkowskie może zażądać jedynie, aby wnioskodawca przedstawił ważny dowód tożsamości lub paszport oraz dostarczył dowodu na to, że spełnia on wymagania określone w art. 1.
2.
Artykuły 2, 3 i 9 dyrektywy 68/360/EWG stosuje się mutatis mutandis do beneficjentów niniejszej dyrektywy.
Małżonek i dzieci pozostające na utrzymaniu obywatela Państwa Członkowskiego posiadającego prawo pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego będą mieli prawo do podjęcia dowolnej pracy najemnej lub działalności na własny rachunek na terytorium tego Państwa Członkowskiego, nawet jeśli nie są jego obywatelami.
Państwa Członkowskie nie mogą odstąpić od przepisów niniejszej dyrektywy oprócz przypadków uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego; w takim przypadku stosuje się art. 2-9 dyrektywy 64/221/EWG.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa nie ustanawia prawa do wypłaty przez przyjmujące Państwo Członkowskie stypendiów pokrywających koszty utrzymania na rzecz studentów korzystających z prawa pobytu.
Artykuł 4
Prawo pobytu obowiązuje tak długo, jak długo jego beneficjenci spełniają warunki określone w art. 1.
Artykuł 5
Komisja sporządza, nie później niż w ciągu trzech lat od wykonania niniejszej dyrektywy oraz następnie w trzyletnich odstępach czasu, sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy i przedkłada je Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
Komisja zwraca szczególną uwagę na trudności które mogłyby wyniknąć w Państwach Członkowskich ze stosowania art. 1; w danym przypadku przedstawia ona Radzie propozycje mające na celu rozwiązanie tych trudności.
Artykuł 6
Nie później niż do dnia 31 grudnia 1993 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
W okresie poprzedzającym tę datę zostaną utrzymane w mocy skutki dyrektywy 90/366/EWG.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie będą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/98/EWG
z dnia 29 października 1993 r.
w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 66 i 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Konwencja berneńska w sprawie ochrony utworów literackich i artystycznych oraz Międzynarodowa Konwencja o ochronie artystów wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych (Konwencja rzymska) ustanowiły tylko minimalny czas ochrony praw, do których się odnoszą, pozostawiając Umawiającym się Państwom możliwość wprowadzenia dłuższego czasu ochrony; niektóre Państwa Członkowskie już korzystały z tego uprawnienia; dodatkowo niektóre Państwa Członkowskie nie przystąpiły do Konwencji rzymskiej.
(2) W konsekwencji istnieją znaczne różnice między prawami krajowymi ustalającymi czas ochrony prawa autorskiego i praw pokrewnych, które mogą utrudniać swobodny przepływ towarów i swobodę świadczenia usług oraz zakłócać konkurencję w ramach wspólnego rynku; dlatego, w celu prawidłowego działania rynku wewnętrznego, prawo Państw Członkowskich powinno zostać zharmonizowane, aby czas ochrony był identyczny w całej Wspólnocie Europejskiej.
(3) Harmonizacja musi obejmować nie tylko czas ochrony jako taki, ale również niektóre uzgodnienia dotyczące wykonywania, takie jak dzień, od którego liczony jest czas ochrony.
(4) Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają stosowania przez Państwa Członkowskie postanowień art. 14a ust. 2 lit. b), c) i d) oraz ust. 3 Konwencji berneńskiej.
(5) Minimalny czas ochrony ustanowiony przez Konwencję berneńską, obejmujący okres życia autora oraz okres 50 lat liczony od dnia jego śmierci, miał zapewnić ochronę interesów autora oraz dwóch pierwszych pokoleń jego zstępnych; średni okres życia w krajach Wspólnoty Europejskiej wydłużył się do tego stopnia, że ustalony czas nie jest już wystarczający, aby objąć dwa pokolenia.
(6) Niektóre Państwa Członkowskie, w celu wyrównania skutków w zakresie korzystania z utworów, wywołanych przez wojny światowe, ustaliły okres dłuższy niż 50 lat liczony od dnia śmierci autora.
(7) W celu ochrony praw pokrewnych niektóre Państwa Członkowskie wprowadziły okres 50 lat liczony od dnia zgodnego z prawem opublikowania lub zgodnego z prawem publicznego udostępnienia utworu.
(8) Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym przez Wspólnotę w negocjacjach Rundy Urugwajskiej, na mocy Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT), okres ochrony praw producentów fonogramów powinien wynosić 50 lat liczonych od dnia od pierwszej publikacji.
(9) Jedną z ogólnych zasad prawa znajdujących się pod ochroną wspólnotowego porządku prawnego jest poszanowanie praw nabytych; dlatego harmonizacja czasu ochrony prawa autorskiego i praw pokrewnych nie może prowadzić do skrócenia obecnie obowiązującego okresu ochrony, jaki przysługuje posiadaczom prawa we Wspólnocie; aby zminimalizować skutki środków przejściowych oraz aby umożliwić w praktyce funkcjonowanie rynku wewnętrznego, harmonizacja czasu ochrony powinna mieć miejsce w odniesieniu do długiego okresu czasu.
(10) W swoim komunikacie z dnia 17 stycznia 1991 r., "Inicjatywy do Zielonej Księgi — roboczy program Komisji w dziedzinie prawa autorskiego i praw pokrewnych" Komisja podkreśliła konieczność harmonizacji prawa autorskiego i praw pokrewnych na wysokim poziomie ochrony ze względu na to, że są to prawa fundamentalne dla twórczości intelektualnej, oraz podkreśliła, że ochrona tych praw zapewnia utrzymanie i rozwój twórczości w interesie autorów, przemysłu związanego z kulturą, konsumentów oraz całego społeczeństwa.
(11) W celu ustanowienia wysokiego poziomu ochrony, spełniającego zarazem wymagania rynku wewnętrznego oraz potrzebę stworzenia środowiska prawnego sprzyjającego harmonijnemu rozwojowi twórczości literackiej i artystycznej we Wspólnocie, czas ochrony prawa autorskiego powinien być zharmonizowany na poziomie okresu 70 lat liczonego od dnia śmierci autora lub 70 lat liczonego od dnia zgodnego z prawem podania utworu do publicznej wiadomości, a w odniesieniu do praw pokrewnych, na poziomie okresu 50 lat od wystąpienia zdarzenia, od którego okres ten rozpoczyna swój bieg.
(12) Utwory zbiorowe podlegają ochronie zgodnie z art. 2 ust. 5 Konwencji berneńskiej, jeśli, ze względu na wybór lub układ zawartości stanowią twórczość intelektualną; utwory te podlegają ochronie jako takie, bez uszczerbku dla prawa autorskiego w każdym utworze stanowiącym część składową utworu zbiorowego; w konsekwencji, do utworów włączonych do utworów zbiorowych zastosowanie mogą mieć szczególne okresy ochrony.
(13) We wszystkich przypadkach, kiedy jedną lub kilka osób fizycznych uznaje się za autora, okres ochrony powinien być liczony od dnia jej śmierci; zagadnienie autorstwa całości utworu lub jego części jest kwestią faktyczną, która może podlegać rozstrzygnięciu przez sądy krajowe.
(14) Okres ochrony powinien być liczony od pierwszego dnia stycznia roku następującego po wystąpieniu odpowiedniego zdarzenia, stosownie do postanowień Konwencji berneńskiej i Konwencji rzymskiej.
(15) Artykuł 1 dyrektywy Rady 91/250/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych [4] stanowi, że Państwa Członkowskie chronią prawem autorskim programy komputerowe w taki sposób, jak utwory literackie w rozumieniu Konwencji berneńskiej; niniejsza dyrektywa harmonizuje okres ochrony utworów literackich we Wspólnocie; w związku z tym art. 8 dyrektywy 91/250/EWG, podający jedynie tymczasowe uzgodnienia dotyczące ochrony programów komputerowych, powinien być odpowiednio uchylony.
(16) Artykuł 11 i 12 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej [5] zawierają jedynie przepisy o minimalnym czasie ochrony, z zastrzeżeniem jakiejkolwiek dalszej harmonizacji; niniejsza dyrektywa przewiduje taką dalszą harmonizację; w związku z tym, artykuły te powinny być odpowiednio uchylone.
(17) Ochrona utworów fotograficznych w Państwach Członkowskich jest przedmiotem różnych systemów; dla osiągnięcia dostatecznego stopnia harmonizacji czasu ochrony utworów fotograficznych, w szczególności tych, które z powodu charakteru artystycznego lub profesjonalnego mają szczególne znaczenie w ramach wewnętrznego rynku, niezbędne jest w tym celu zdefiniowanie odpowiedniego poziomu oryginalności wymaganego przez przepisy niniejszej dyrektywy; utwór fotograficzny w rozumieniu Konwencji berneńskiej uważany jest za oryginalny, gdy stanowi własną intelektualną twórczość autora, odzwierciedlającą jego osobowość, nie biorąc pod uwagę innych kryteriów, takich jak wartość lub cel utworu; ochrona pozostałych utworów fotograficznych powinna być pozostawiona regulacjom prawa krajowego.
(18) Aby uniknąć różnic w czasie ochrony praw pokrewnych, niezbędne jest ustalenie jednakowego początkowego momentu, od którego liczy się czas ochrony w całej Wspólnocie; w celu obliczenia czasu ochrony należy wziąć pod uwagę przedstawianie, utrwalenie, przekazywanie, zgodne z prawem publikowanie lub zgodne z prawem publiczne udostępnianie utworu, tj. środki służące postrzeganiu przedmiotu prawa pokrewnego przez wszystkie osoby, we właściwy sposób, w celu obliczenia czasu ochrony niezależnie od tego, w jakim państwie odbywa się dane przedstawianie, utrwalenie, przekazywanie, zgodne z prawem publikowanie lub zgodne z prawem publiczne udostępnianie utworu.
(19) Prawa organizacji radiowych i telewizyjnych do ich programów, niezależnie od tego, czy te programy transmitowane są przewodowo lub bezprzewodowo, włączając drogę kablową lub satelitarną, nie powinny mieć charakteru praw wieczystych; dlatego niezbędne jest określenie czasu ochrony wyłącznie od momentu pierwszej transmisji określonego programu; uznaje się, iż niniejszy przepis ma zapobiegać powstaniu nowego czasu ochrony biegnącego w przypadkach, gdy program jest identyczny do poprzednio wyemitowanego.
(20) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość swobodnego decydowania o utrzymaniu lub wprowadzeniu ochrony innych praw pokrewnych, szczególnie w odniesieniu do ochrony wydań krytycznych i naukowych; w celu zapewnienia przejrzystości na poziomie wspólnotowym, niezbędne jest, aby Państwa Członkowskie, które wprowadziły ochronę nowych praw pokrewnych, powiadamiały o tym Komisję.
(21) Użyteczne jest wyjaśnienie, że harmonizacja wprowadzona niniejszą dyrektywą, nie stosuje się do autorskich praw osobistych.
(22) W odniesieniu do utworów, których krajem pochodzenia w rozumieniu Konwencji berneńskiej jest państwo trzecie, i których autor nie jest obywatelem Wspólnoty, powinno być stosowane porównywanieczasu ochrony, pod warunkiem że czas ochrony przyznawany we Wspólnocie nie przekracza okresu ustanowionego w niniejszej dyrektywie.
(23) Jeżeli posiadacz prawa, który nie jest obywatelem Wspólnoty, kwalifikuje się do ochrony na podstawie umowy międzynarodowej, wówczas czas ochrony praw pokrewnych powinien być taki sam, jak ustanowiony w niniejszej dyrektywie, jednakże nie powinien przekraczać okresu ustalonego w państwie, którego posiadacz prawa jest obywatelem.
(24) Porównanie okresów ochrony nie powinno skutkować w Państwach Członkowskch konfliktem z ich międzynarodowymi zobowiązaniami.
(25) Dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, niniejsza dyrektywa powinna być stosowana od dnia 1 lipca 1995 r.
(26) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przyjmowania przepisów dotyczących interpretacji, dostosowania i dalszej realizacji umów w sprawie korzystania z utworów chronionych lub innych przedmiotów objętych ochroną, które zostały zawarte przed przedłużeniem czasu ochrony wynikającym z niniejszej dyrektywy.
(27) Poszanowanie praw nabytych i uwzględnianie słusznych oczekiwań jest częścią wspólnotowego porządku prawnego; Państwa Członkowskie mogą przewidzieć w szczególności, iż w określonych okolicznościach prawo autorskie i prawa pokrewne, którym przywraca się moc prawną na mocy niniejszej dyrektywy, nie zobowiązują do opłaty osób, które w dobrej wierze korzystały z utworów w czasie, gdy takie utwory były własnością publiczną,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Czas trwania praw autorskich
1.
Prawa autora utworu literackiego lub artystycznego w rozumieniu art. 2 Konwencji berneńskiej podlegają ochronie w okresie życia autora i przez okres 70 lat licząc od dnia jego śmierci, niezależnie od daty zgodnego z prawem podania utworu do publicznej wiadomości.
2.
W przypadku utworu współautorskiego, czas ochrony określony w ust. 1, liczy się od dnia śmierci ostatniego z autorów.
3.
W przypadku utworów anonimowych lub utworów, przy których posłużono się pseudonimem, czas ochrony trwa siedemdziesiąt lat od dnia zgodnego z prawem podania utworu do publicznej wiadomości.
Jednakże jeżeli pseudonim, którym posłużył się autor nie pozostawia wątpliwości co do tożsamości autora, lub jeżeli autor ujawnia swoją tożsamość w okresie, określonym w zdaniu pierwszym, czasem ochrony jest czas ustanowiony w ust. 1.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie przewiduje szczególne przepisy dotyczące prawa autorskiego w odniesieniu do utworów zbiorowych lub wyznaczenia osoby prawnej jako posiadacza prawa, czas ochrony jest liczony zgodnie z przepisami ust. 3, z wyjątkiem sytuacji, gdy osoby fizyczne, które stworzyły utwór są zidentyfikowane jako takie w odniesieniu do wersji, która została podana do publicznej wiadomości.
Niniejszy ustęp pozostaje bez uszczerbku dla praw zidentyfikowanych autorów, których zidentyfikowane wkłady są włączone do takich utworów, do których stosuje się ust. 1 i 2.
5.
Jeżeli utwór publikowany jest w tomach, częściach, odcinkach, fragmentach lub wkładkach, a czas ochrony biegnie od dnia, w którym utwór został zgodnie z prawem podany do publicznej wiadomości, czas ochrony rozpoczyna swój bieg dla każdej z wymienionych części oddzielnie.
6.
W przypadku utworów, których czas ochrony nie jest liczony od dnia śmierci autora lub autorów, i które nie były zgodnie z prawem podane do publicznej wiadomości w okresie siedemdziesięciu lat po ich stworzeniu, ochrona wygasa.
Artykuł 2
Utwory filmowe lub audiowizualne
1.
Główny reżyser utworu filmowego lub audiowizualnego uważany jest za jego autora lub jednego z autorów.
Państwa Członkowskie mogą swobodnie wskazywać innych współautorów.
2.
Czas ochrony utworu filmowego lub audiowizualnego wygasa po 70 latach licząc od dnia śmierci ostatniej spośród niżej wymienionych osób, bez względu na to, czy zostały uznane za współautorów: głównego reżysera, autora scenariusza, autora dialogów i kompozytora muzyki skomponowanej specjalnie dla utworu filmowego lub audiowizualnego.
Artykuł 3
Czas ochrony praw pokrewnych
1.
Prawa artystów wykonawców wygasają po okresie 50 lat licząc od dnia wykonania utworu.
Jednakże jeżeli w tym terminie utrwalenie wykonania zostanie zgodnie z prawem opublikowane lub zgodnie z prawem publicznie udostępnione, prawa te wygasają po okresie 50 lat licząc od dnia pierwszego opublikowania lub pierwszego publicznego udostępnienia, w zależności od tego, które z tych wydarzeń miało miejsce wcześniej.
2.
Prawa producentów fonogramów wygasają po okresie 50 lat licząc od sporządzenia utrwalenia.
Jednakże jeżeli w tym czasie fonogram zostanie zgodnie z prawem opublikowany lub zgodnie z prawem publicznie udostępniony, prawa te wygasają po okresie 50 lat licząc od dnia pierwszego opublikowania lub pierwszego publicznego udostępnienia utworu, w zależności od tego, które z tych wydarzeń miało miejsce wcześniej.
3.
Prawa producentów pierwszego utrwalenia filmu wygasają po okresie 50 lat licząc od sporządzenia utrwalenia.
Jednakże jeżeli w tym czasie film zostanie zgodnie z prawem opublikowany lub zgodnie z prawem publicznie udostępniony, prawa te wygasają po okresie 50 lat od dnia pierwszego opublikowania lub pierwszego publicznego udostępnienia, w zależności od tego, które z tych wydarzeń miało miejsce wcześniej.
Określenie "film" oznacza utwór filmowy, audiowizualny lub ruchome obrazy, bez względu na to, czy są udźwiękowione.
4.
Prawa organizacji radiowych i telewizyjnych wygasają po okresie 50 lat licząc od dnia pierwszego nadania programu, niezależnie od tego, czy te programy transmitowane są przewodowo lub bezprzewodowo, włączając drogę kablową lub satelitarną.
Artykuł 4
Ochrona utworów uprzednio nieopublikowanych
Osoba, która po wygaśnięciu czasu ochrony prawa autorskiego, po raz pierwszy zgodnie z prawem publikuje lub zgodnie z prawem publicznie udostępnia utwór uprzednio nieopublikowany, korzysta z ochrony równoważnej ochronie praw majątkowych autora.
Czas ochrony takich praw wynosi 25 lat licząc od dnia pierwszego zgodnego z prawem opublikowania lub pierwszego zgodnego z prawem publicznego udostępnienia utworu.
Artykuł 5
Publikacje krytyczne i naukowe
Państwa Członkowskie mogą chronić publikacje krytyczne lub naukowe utworów, które stały się własnością publiczną.
Maksymalny czas ochrony tych praw wynosi 30 lat licząc od dnia pierwszego opublikowania zgodnego z prawem.
Artykuł 6
Ochrona fotografii
Fotografie, które są oryginalne w tym sensie, że stanowią własną intelektualną twórczość autora, podlegają ochronie zgodnie z przepisami art. 1.
W celu ustalenia ich kwalifikowania się do ochrony, nie są stosowane żadne inne kryteria.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć ochronę innych fotografii.
Artykuł 7
Ochrona wobec państw trzecich
1.
Jeżeli krajem pochodzenia utworu, w rozumieniu Konwencji berneńskiej, jest państwo trzecie, a autor utworu nie jest obywatelem Wspólnoty, czas ochrony przyznawanej przez Państwa Członkowskie wygasa w dniu, w którym wygasa ochrona przyznawana w kraju pochodzenia utworu, jednakże ochrona nie może przekroczyć okresu ustanowionego w art. 1.
2.
Czas ochrony ustanowiony w art. 3 ma zastosowanie również do właścicieli praw, którzy nie są obywatelami Wspólnoty, pod warunkiem że Państwa Członkowskie udzielają im ochrony.
Jednakże bez uszczerbku dla zobowiązań międzynarodowych Państw Członkowskich, czas ochrony przyznany przez Państwa Członkowskie wygasa nie później niż w dniu, w którym wygasa czas ochrony przyznany przez państwo, którego obywatelem jest właściciel prawa, a okres ten nie może przekroczyć okresu ustanowionego w art. 3.
3.
Państwa Członkowskie, które w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy, w szczególności w zastosowaniu ich zobowiązań międzynarodowych, przyznały czas ochrony dłuższy niż ten, który wynika z przepisów ust. 1 i 2, mogą utrzymać taką ochronę do chwili zawarcia umów międzynarodowych dotyczących czasu ochrony prawa autorskiego lub praw pokrewnych.
Artykuł 8
Obliczanie czasu ochrony
Okresy ustanowione w niniejszej dyrektywie liczone są od dnia pierwszego stycznia roku następującego po zdarzeniu, które powoduje rozpoczęcie biegu czasu ochrony.
Artykuł 9
Autorskie prawa osobiste
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów Państw Członkowskich, które regulują autorskie prawa osobiste.
Artykuł 10
Stosowanie w czasie
1.
W przypadku gdy w dniu określonym w art. 13 ust. 1, w Państwie Członkowskim biegnie już czas ochrony dłuższy niż odpowiedni okres przewidziany w niniejszej dyrektywie, niniejsza dyrektywa nie powoduje skrócenia tego okresu w tym Państwie Członkowskim.
2.
Czas ochrony przewidziany w niniejszej dyrektywie ma zastosowanie do wszystkich utworów i przedmiotów, które podlegają ochronie w co najmniej jednym Państwie Członkowskim, w dniu określonym w art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów krajowych dotyczących prawa autorskiego lub praw pokrewnych, lub które w tym czasie spełniają kryteria ochrony przewidziane w dyrektywie 92/100/EWG.
3.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich działań polegających na korzystaniu z utworu, które miały miejsce przed dniem określonym w art. 13 ust. 1.
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne przepisy, w szczególności w celu ochrony nabytych praw osób trzecich.
4.
Państwa Członkowskie nie mają obowiązku stosowania przepisów art. 2 ust. 1 do utworów filmowych i audiowizualnych stworzonych przed dniem 1 lipca 1994 r.
5.
Państwa Członkowskie mogą ustalić datę, od której art. 2 ust. 1 będzie miał zastosowanie, pod warunkiem że nastąpi to nie później niż dnia 1 lipca 1997 r.
Artykuł 11
Dostosowania techniczne
1.
Artykuł 8 dyrektywy 91/250/EWG uchyla się.
2.
Artykuł 11 i 12 dyrektywy 92/100/EWG uchyla się.
Artykuł 12
Procedura powiadamiania
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję niezwłocznie o każdym rządowym planie przyznawania nowych praw pokrewnych, włączając główne powody ich wprowadzania i przewidziany czas ochrony.
Artykuł 13
Przepisy ogólne
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przed dniem 1 lipca 1995 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania przepisów art. 1-11 niniejszej dyrektywy.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie stosują art. 12 od daty powiadomienia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/99/EWG
z dnia 29 października 1993 r.
w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: uznaje się za niezbędne wprowadzenie dodatkowych środków w odniesieniu do rynku wewnętrznego; obejmuje on obszar bez wewnętrznych granic, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
handel środkami spożywczymi zajmuje ważne miejsce na rynku wewnętrznym;
uznaje się za konieczne, żeby stosowanie dyrektywy Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych [4] było jednolite we wszystkich Państwach Członkowskich; niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne zasady dotyczące urzędowej kontroli środków spożywczych;
istnieje potrzeba wprowadzenia przepisów dodatkowych w celu poprawy procedur kontrolnych obowiązujących we Wspólnocie;
Państwa Członkowskie powinny podjąć niezbędne działania, aby zagwarantować, że personel właściwych organów posiada wystarczające kwalifikacje techniczne i administracyjne;
aby zapewnić odpowiednią jakość danych otrzymywanych podczas badań, należy w laboratoriach, którym Państwa Członkowskie powierzają urzędową kontrolę środków spożywczych, wprowadzić system norm jakościowych; system taki powinien spełniać powszechnie akceptowane i ujednolicone normy; ponadto uznaje się za niezbędne, aby laboratoria te wykorzystywały zatwierdzone metody analiz we wszystkich możliwych przypadkach;
rozwój handlu środkami spożywczymi między różnymi Państwami Członkowskimi wymaga ściślejszej współpracy między organami zaangażowanymi w kontrolę środków spożywczych;
istnieje potrzeba stworzenia ogólnych zasad dla urzędników Komisji wyspecjalizowanych w kontroli środków spożywczych, którzy współpracują z określonymi urzędnikami Państw Członkowskich, w celu zapewnienia jednolitego stosowania prawodawstwa dotyczącego środków spożywczych;
należy ustanowić przepisy, zgodnie z którymi organy państwowe i Komisja będą musiały zapewnić wzajemną pomoc administracyjną w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawodawstwa dotyczącego środków spożywczych; w szczególności za pośrednictwem działań zapobiegawczych, wykrywania naruszeń prawa czy zachowań sugerujących naruszanie przepisów;
ze względu na swój charakter informacje wymieniane na mocy niniejszej dyrektywy powinny zostać objęte tajemnicą handlową lub zawodową;
należy wprowadzić procedurę określającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stanowi uzupełnienie dyrektywy 89/397/EWG.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy obowiązują przepisy art. 1 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy 89/397/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe organy zatrudniają lub mają dostęp do wystarczającej liczby odpowiednio przeszkolonego, doświadczonego personelu, w szczególności w dziedzinach takich, jak chemia, chemia środków spożywczych, weterynaria, medycyna, mikrobiologia żywności, higiena żywności, technologia żywności oraz prawo, zapewniając właściwe przeprowadzanie kontroli, określonych w art. 5 dyrektywy 89/397/EWG.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zagwarantowania, że laboratoria, określone w art. 7 dyrektywy 89/397/EWG, spełniają kryteria ogólne dotyczące funkcjonowania laboratoriów badawczych ustanowione przez europejską normę EN 45001 uzupełnioną przez procedury operacyjne stosowania norm i wyrywkową kontrolę ich zgodności prowadzoną przez personel ds. zapewniania jakości zgodnie z zasadami Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) nr 2 i 3 dotyczącymi dobrej praktyki laboratoryjnej, jak określa to sekcja II załącznika 2 do decyzji Rady OECD z dnia 12 maja 1981 r. w sprawie obustronnej akceptacji danych w ramach oceny chemikaliów
2.
W zakresie oceny laboratoriów określonych w art. 7 dyrektywy 89/397/EWG Państwa Członkowskie:
a) stosują kryteria ustanowione w normie europejskiej EN 45002;
oraz
b) żądają jak najszerszego wykorzystywania profesjonalnych schematów badań.
Uznaje się, że laboratoria, które spełniają kryteria oceny, odpowiadają kryteriom określonym w ust. 1.
Laboratoria, które nie spełniają kryteriów oceny, nie są uznawane za laboratoria określone w art. 7 wspomnianej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie wyznaczają organy odpowiedzialne za ocenę laboratoriów, określonych w art. 7 dyrektywy 89/397/EWG.
Organy te spełniają kryteria ogólne dotyczące organów ds. akredytacji laboratoriów ustanowione w normie europejskiej EN 45003.
4.
Akredytacja i ocena laboratoriów badawczych, określonych w niniejszym artykule, może się wiązać z przeprowadzeniem badań indywidualnych lub grupy badań.
Jakiekolwiek niezbędne zmiany odnośnie do stosowania norm, określonych w ust. 1, 2 i 3, są wprowadzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają, że we wszystkich możliwych przypadkach przy zatwierdzaniu metod analiz wykorzystywanych w związku z kontrolą urzędową środków spożywczych wykonywaną przez laboratoria, określone w art. 7 dyrektywy 89/397/EWG, przestrzegane są przepisy pkt 1 i 2 Załącznika do dyrektywy Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącej wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [5].
Artykuł 5
1.
Komisja mianuje i desygnuje odpowiednich urzędników do współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich w celu monitorowania i oceny równoważności i skuteczności urzędowych systemów kontroli żywności kierowanych przez właściwe organy Państw Członkowskich.
Komisja przesyła zainteresowanym Państwom Członkowskim okresowe sprawozdania dotyczące pracy tych urzędników.
Komisja gwarantuje, że mają oni odpowiednie kwalifikacje oraz posiadają właściwą wiedzę i doświadczenie do wykonania takiego zadania; szczegółowe zasady stosowania mogą być wprowadzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8.
Właściwe władze Państw Członkowskich współpracują z wyznaczonymi przez Komisję urzędnikami i zapewniają niezbędne wsparcie w celu umożliwienia wypełniania przez nich zadań.
2.
Zgodnie z obowiązkami wymienionymi w ust. 1 Państwa Członkowskie udzielają urzędnikom wyznaczonym przez Komisję pozwolenia na towarzyszenie urzędnikom właściwych organów podczas wykonywania czynności przewidzianych art. 5 dyrektywy 89/397/EWG.
W każdym przypadku urzędnicy właściwych władz Państw Członkowskich pozostają odpowiedzialni za przeprowadzanie kontroli.
Komisja zawiadamia Państwa Członkowskie o rozpoczęciu takich działań z wyprzedzeniem co najmniej pięciu dni roboczych.
Po każdorazowym przeprowadzeniu czynności, określonych w niniejszym ustępie, Komisja wysyła zainteresowanym Państwom Członkowskim sprawozdanie o pracach wykonanych przez jej urzędników.
Do celów działań, określonych w niniejszym ustępie, urzędnicy wyznaczeni przez Komisję przedkładają pisemne upoważnienie określające ich tożsamość i stanowisko.
Urzędnicy wyznaczeni przez Komisję przestrzegają tych samych przepisów i procedur, które obowiązują urzędników właściwych organów Państw Członkowskich.
3.
Komisja przedstawia Państwom Członkowskim i Europejskiemu Parlamentowi sprawozdanie roczne dotyczące realizacji przepisów niniejszego artykułu.
Artykuł 6
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich udzielają sobie nawzajem pomocy administracyjnej we wszystkich procedurach nadzorczych w związku z przepisami prawa i normami jakości odnoszącymi się do środków spożywczych i we wszystkich procedurach sądowych dotyczących naruszania prawa odnoszącego się do tych środków spożywczych.
2.
Aby ułatwić pomoc administracyjną, każde z Państw Członkowskich wyznacza pojedynczy organ ds. kontaktów.
Organ ten ma za zadanie utrzymywanie łączności z organami ds. kontaktów innych Państw Członkowskich.
Rolą organów jest pomoc i koordynowanie komunikacji, w szczególności przekazywanie i przyjmowanie wniosków o udzielenie pomocy.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszystkich stosownych szczegółach związanych z wyznaczonymi przez nie organami ds. kontaktów.
Wykaz wyznaczonych organów ds. kontaktów i dotyczące ich dane szczegółowe zostają opublikowane w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
4.
Po otrzymaniu uzasadnionego wniosku zainteresowany organ jest odpowiedzialny za zagwarantowanie, iż organ wnioskujący otrzyma wszystkie niezbędne informacje, z wyjątkiem tych, które nie mogą być udostępnione, ponieważ są przedmiotem postępowania sądowego, umożliwiające temu organowi zapewnienie zgodności z przepisami prawa i normami jakości odnoszącymi się do środków spożywczych podlegających jego jurysdykcji.
5.
Informacje i dokumenty dostarczane w zastosowaniu ust.. 4 przekazywane są bezzwłocznie za pośrednictwem organu ds. kontaktów lub, jeśli jest to bardziej właściwe, bezpośrednio.
Jeżeli nie mogą być wysłane dokumenty oryginalne, należy przekazać ich kopie.
6.
Jeżeli podczas wymiany informacji okaże się, że mogła wystąpić niezgodność z przepisami prawa Wspólnoty, przepisami lub prawem krajowym otrzymującego lub wysyłającego informacje Państwa Członkowskiego, właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium domniemana niezgodność wystąpiła, w stosownym czasie wysyła sprawozdanie zwrotne do właściwego organu drugiego Państwa Członkowskiego, dotyczące:
- każdego działania, jakie mogło być podjęte w związku z domniemaną niezgodnością, a także
- każdego podjętego działania, w tym także mającego na celu zapobieżenie ponownemu wystąpieniu domniemanej niezgodności.
Sprawozdanie takie może również zostać przekazane Komisji z inicjatywy Państwa Członkowskiego wysyłającego lub otrzymującego informację.
7.
Niniejszy artykuł obowiązuje bez uszczerbku dla decyzji Rady 89/45/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zagrożeń powstających podczas korzystania z dóbr konsumpcyjnych [6] i dyrektywy Rady 92/59/EWG w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [7].
Artykuł 7
1.
Informacje przedłożone na podstawie art. 6 niniejszej dyrektywy w dowolnej formie objęte są tajemnicą zawodową.
W postępowaniu karnym informacje te mogą być wykorzystane jedynie po otrzymaniu uprzedniej zgody Państwa Członkowskiego przesyłającego je zgodnie z międzynarodowymi konwencjami i porozumieniami obowiązującymi w odniesieniu do wzajemnej pomocy w sprawach kryminalnych i w stosunku do tych Państw Członkowskich, które są ich stronami.
2.
Jeżeli przepisy Państwa Członkowskiego zezwalają na nieograniczony dostęp osób do informacji będących w gestii właściwych organów, fakt ten musi być ujawniony w momencie składania wniosku do innego Państwa Członkowskiego lub gdy wniosku takiego nie było podczas wymiany informacji.
Jeżeli Państwo Członkowskie wysyłające informacje wskaże, że zawierają one dane objęte tajemnicą zawodową lub handlową, państwo otrzymujące je musi zagwarantować, iż nie zostaną one ujawnione na szerszą skalę, niż przewiduje to ust. 1.
Jeżeli Państwo Członkowskie otrzymujące informacje nie jest w stanie ograniczyć ich rozpowszechniania w ten sposób, Państwo Członkowskie wysyłające je może odmówić przesłania danych, nie naruszając przepisów niniejszej dyrektywy.
3.
Każda odmowa dostarczenia informacji zgodnie z przepisami niniejszego artykułu musi być poddana ocenie.
Artykuł 8
1.
Przestrzeganie procedury przewidzianej w niniejszym artykule wymaga, aby działania Komisji były wspomagane przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych, utworzony zgodnie z decyzją 69/414/EWG [8], zwany dalej Komitetem.
2.
Przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub nie wydano takiej opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie propozycję odnoszącą się do środków, które mają być podjęte.
Rada podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od przedłożenia sprawy Rada nie wydała decyzji, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z:
- niniejszą dyrektywą, z wyjątkiem art. 3, przed dniem 1 maja 1995 r.,
- artykułem 3 przed dniem 1 listopada 1998 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/103/WE
z dnia 23 listopada 1993 r.
dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia w pracy na statkach rybackich (trzynasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji, przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w uchwale z dnia 21 grudnia 1987 r. w sprawie bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy [4] Rada przyjęła do wiadomości zamiar przedłożenia jej przez Komisję minimalnych wymagań dotyczących organizacji bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy;
środki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w wymiarze zawodowym zostaną wprowadzone jako część różnych środków wspólnotowych dla sektora rybołówstwa;
zgodność z minimalnymi wymaganiami zapewniającymi lepszy poziom bezpieczeństwa i zdrowia na statkach rybackich jest istotna dla zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia pracujących na nich osób;
z uwagi na specyficzne i szczególnie trudne warunki pracy i przebywania na statkach rybackich ilość tragicznych wypadków zdarzających się wśród pracowników zatrudnionych przy połowach morskich jest bardzo duża;
dnia 15 kwietnia 1988 r. Parlament Europejski przyjął uchwałę uznającą wagę prewencyjnych aspektów bezpieczeństwa pracy na statkach rybackich;
w celu zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia pracowników statków rybackich zwraca się szczególną uwagę na lokalizowanie statków rybackich znajdujących się w stanie zagrożenia, zwłaszcza poprzez zastosowanie nowych technologii;
niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5]; dlatego też przepisy tej ostatnio wymienionej dyrektywy mają w pełni zastosowanie do pracy na statkach rybackich, z zastrzeżeniem bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie;
dyrektywy szczegółowe już przyjęte w zakresie bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy mają zastosowanie, chyba że ustalono inaczej, do połowów morskich, dlatego też w niektórych przypadkach konieczne może być określenie szczegółowych cech tej działalności w celu zapewnienia jak najlepszego zastosowania dyrektyw szczegółowych;
dyrektywa Rady 92/29/EWG z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia w zakresie ulepszonej opieki lekarskiej na statkach [6] odnosi się w pełni do przemysłu rybołówstwa morskiego;
niniejsza dyrektywa stanowi konkretny postęp w kierunku osiągnięcia wymiaru społecznego rynku wewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsza dyrektywa, będąca trzynastą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, ustanawia minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i zdrowia w pracy na statkach określonych w art. 2.
2.
Przepisy dyrektywy 89/391/EWG mają pełne zastosowanie w zakresie określonym w ust. 1, z zastrzeżeniem dla bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy wprowadza się następujące terminy:
a) "statek rybacki": każdy statek pływający pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowany pod pełną jurysdykcją Państwa Członkowskiego, używany w celach handlowych do połowu lub połowu i przetwarzania ryb lub innych żywych zasobów morskich;
b) "nowy statek rybacki": statek rybacki o długości minimum 15 metrów między pionami lub więcej, wobec którego w dniu lub po dacie określonej w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy:
i) podpisano umowę na budowę lub przebudowę, lub
ii) podpisano umowę na budowę lub przebudowę przed datą określoną w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy, która jest wykonana trzy lata po tej dacie lub później, lub
iii) w przypadku braku umowy na budowę:
- kładziona jest stępka, lub
- rozpoznawalna konstrukcja z określonymi cechami statku, lub
- rozpoczął się montaż pochłaniający co najmniej 50 ton lub 1 % masy wszystkich materiałów konstrukcyjnych, w zależności od tego, która wartość jest niższa;
c) "istniejący statek rybacki": każdy statek rybacki o długości minimum 18 metrów między pionami, niebędący nowym statkiem rybackim;
d) "statek": każdy nowy lub istniejący statek rybacki;
e) "pracownik": każda osoba wykonująca zawód na statku, w tym stażyści i praktykanci, lecz z wyłączeniem personelu nabrzeżnego wykonującego pracę na statku przy nabrzeżu oraz pilotów portowych;
f) "właściciel": zarejestrowany właściciel statku, chyba że statek ten został wydzierżawiony lub jest zarządzany, w całości lub częściowo, przez osobę fizyczną lub prawną niebędącą zarejestrowanym właścicielem, na podstawie umowy o zarządzaniu; w takim przypadku termin "właściciel" odnosi się odpowiednio do dzierżawcy lub też osoby fizycznej lub prawnej zarządzającej statkiem;
g) "kapitan": pracownik, który zgodnie z ustawodawstwem krajowym oraz/lub stosowaną tam praktyką, dowodzi statkiem lub ponosi za niego odpowiedzialność.
Artykuł 3
Postanowienia ogólne
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne dla dopilnowania, że:
a) właściciele gwarantują, że ich statki są wykorzystywane bez narażania bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, w szczególności w przewidywalnych warunkach meteorologicznych, z zastrzeżeniem odpowiedzialności ponoszonej przez kapitana;
b) pod uwagę brane jest wszelkie ryzyko, z którym styka się reszta pracowników, gdy stosowany jest art. 8 ust. 4 dyrektywy 89/391/EWG;
c) wszelkie zdarzenia na morzu, które mają lub mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo i zdrowie pracowników na statku, są opisywane w szczegółowym sprawozdaniu w celu przekazania go właściwym władzom oraz starannie i dokładnie zapisywane w dzienniku okrętowym, w przypadku gdy przepisy danego kraju wymagają prowadzenia takiego dziennika na statku danego rodzaju, lub, w przypadku braku takiego dziennika, w dokumencie wymaganym do tego celu.
2.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że statki poddawane są systematycznym przeglądom dokonywanym przez ściśle uprawnione do tego władze zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Niektóre przeglądy dotyczące zgodności z niniejszą dyrektywą mogą być prowadzone na morzu.
Artykuł 4
Nowe statki rybackie
Nowe statki rybackie muszą spełniać minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i zdrowia ustanowione w załączniku I nie później niż do daty wymienionej w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy.
Artykuł 5
Istniejące statki rybackie
Istniejące statki rybackie muszą spełniać minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i zdrowia ustanowione w załączniku II w ciągu siedmiu lat od daty wymienionej w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy.
Artykuł 6
Generalne remonty, przebudowy i modyfikacje
W przypadku gdy statki poddawane są generalnym remontom, przebudowie i modyfikacjom w dniu lub po dacie określonej w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy, takie generalne remonty, przebudowy i modyfikacje muszą spełniać minimalne wymagania ustanowione w załączniku I.
Artykuł 7
Urządzenia i konserwacja
1.
W celu ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapewnienia, aby, z zastrzeżeniem dla odpowiedzialności kapitana, właściciele:
a) gwarantowali, że statki, ich urządzenia i wyposażenie, szczególnie te opisane w załącznikach I i II, poddawane były przeglądom technicznym oraz aby wszelkie wykryte wady, które mogą wpłynąć na bezpieczeństwo i zdrowie pracowników, zostały jak najszybciej usunięte;
b) podejmowali środki w celu zapewnienia systematycznego czyszczenia statków, całego ich wyposażenia i wszystkich urządzeń w celu utrzymania właściwych norm higieny;
c) utrzymywali na pokładzie statku wystarczającą ilość odpowiedniego sprzętu awaryjnego i ratowniczego w dobrym stanie technicznym;
d) uwzględniali minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia dotyczące sprzętu ratowniczego wyszczególnionego w załączniku III;
e) z zastrzeżeniem zastosowania przepisów dyrektywy Rady 89/656/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników korzystających z wyposażenia ochronnego w miejscu pracy (trzecia dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [7] uwzględniali specyfikację wyposażenia ochronnego wyszczególnionego w załączniku IV do niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że dla ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników właściciel zapewnia kapitanowi środki niezbędne do umożliwienia mu realizacji obowiązków nałożonych przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 8
Informacje dla pracowników
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 10 dyrektywy Rady 89/391/EWG pracownicy oraz/lub ich przedstawiciele są informowani o wszystkich podejmowanych środkach dotyczących bezpieczeństwa i zdrowia na statkach.
2.
Informacje te muszą być zrozumiałe dla pracowników.
Artykuł 9
Szkolenie pracowników
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 12 dyrektywy 89/391/EWG pracownicy przechodzą odpowiednie szkolenie, zwłaszcza w formie dokładnych, zrozumiałych instrukcji na temat bezpieczeństwa i zdrowia na statkach oraz w zakresie zapobiegania wypadkom.
2.
Szkolenie określone w ust. 1 obejmuje w szczególności walkę z pożarami, zastosowanie sprzętu ratowniczego oraz, w przypadku odpowiednich pracowników, zastosowanie sprzętu połowowego i transportowego oraz różnych rodzajów znaków, w tym sygnalizacji za pomocą rąk.
Szkolenie takie podlega aktualizacji, w przypadku gdy wymagają tego zmiany charakteru działalności prowadzonej na statku.
Artykuł 10
Szczegółowe szkolenie osób mogących dowodzić statkiem
Z zastrzeżeniem przepisów art. 5 ust. 3 dyrektywy 92/29/EWG każda osoba mogąca dowodzić statkiem otrzymuje szczegółowe szkolenie w zakresie:
a) zapobiegania chorobom zawodowym i wypadkom na statku oraz działań, jakie należy podjąć w razie wypadku;
b) utrzymania i stabilności statku we wszystkich przewidywalnych warunkach załadunku i podczas połowów;
c) radionawigacji i komunikatów, w tym procedur.
Artykuł 11
Konsultacje z pracownikami oraz ich uczestnictwo
Konsultacje z pracownikami i/lub ich przedstawicielami oraz ich udział w dyskusjach na tematy objęte niniejszą dyrektywą oraz załącznikami do niej odbywają się zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 12
Dostosowanie załączników
Czysto techniczne dostosowania dla uwzględnienia:
- przyjęcia dyrektyw w zakresie technicznej harmonizacji i standaryzacji dotyczących niektórych aspektów bezpieczeństwa i zdrowia na statkach,
oraz/lub - postępu technicznego, zmian w międzynarodowych regulacjach prawnych lub specyfikacjach oraz nowych wyników badań dotyczących bezpieczeństwa i zdrowia na statkach,
wprowadza się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 13
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 23 listopada 1995 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Wspomniane środki muszą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które już przyjęły lub które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie z rzeczywistego wprowadzenia w życie przepisów niniejszej dyrektywy, zaznaczając punkt widzenia pracodawców i pracowników.
Komisja informuje o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
4.
Komisja okresowo przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy, uwzględniając ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/104/WE
z dnia 23 listopada 1993 r.
dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 118a Traktatu stanowi, że Rada przyjmuje w drodze dyrektyw minimalne wymagania, mające na celu poprawę, szczególnie środowiska pracy, w celu zapewniania wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
na mocy tego artykułu dyrektywy te muszą unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
postanowienia dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków mających na celu polepszenie bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników w miejscu pracy [4] są w pełnym zakresie stosowane do dziedzin uregulowanych postanowieniami niniejszej dyrektywy, nie naruszając bardziej surowych i/lub szczególnych przepisów tam zawartych;
Wspólnotowa Karta Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników, przyjęta podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Strasburgu w dniu 9 grudnia 1989 r. przez głowy państw lub szefów rządów jedenastu Państw Członkowskich, w szczególności jej pkt 7 akapit pierwszy i pkt 8, jak również pkt 19 akapit pierwszy, stanowi, że:
"7.
Zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego musi prowadzić do poprawy warunków życia i pracy pracowników we Wspólnocie Europejskiej.
Proces ten dokona się poprzez zbliżenie tych warunków, z jednoczesnym zachowaniem postępu, w szczególności jeżeli chodzi o czas i organizację czasu pracy, formy zatrudnienia inne niż umowy na czas nieokreślony, takie jak umowy na czas określony, praca w częściowym wymiarze godzin, praca tymczasowa i sezonowa.
8.
Każdy pracownik Wspólnoty Europejskiej ma prawo do cotygodniowego odpoczynku oraz do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, którego długość powinna być stopniowo ujednolicana zgodnie z istniejącymi krajowymi praktykami.
19.
Każdy pracownik musi korzystać z zadowalających warunków ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w swoim środowisku pracy.
Należy podjąć właściwe środki w celu dalszego ujednolicania istniejących warunków w tej dziedzinie w drodze wzrastającego postępu"
;
poprawa bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy jest celem, który nie powinien podlegać czysto ekonomicznym względom;
niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny wkład w kształtowanie społecznego wymiaru rynku wewnętrznego;
ustanowienie minimalnych wymagań dotyczących organizacji czasu pracy może się przyczynić do poprawy warunków pracy pracowników we Wspólnocie;
w celu zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia pracowników we Wspólnocie muszą oni mieć zapewnione odpowiednie przerwy w pracy w czasie dnia, tygodnia i roku; w związku z tym musi zostać również ustalony maksymalny tygodniowy czas pracy;
należy wziąć pod uwagę zasady Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczące organizacji czasu pracy, dotyczy to również obowiązujących zasad odnośnie do pracy w porze nocnej;
w odniesieniu do cotygodniowych przerw w pracy należy uwzględnić różnorodność kulturową, etniczną, religijną i inne czynniki występujące w Państwach Członkowskich; w szczególności że wyłącznie do Państwa Członkowskiego należy decyzja, czy niedziela powinna być włączona do cotygodniowej przerwy w pracy, a jeżeli tak, to w jakim zakresie;
badania wykazują, że organizm ludzki jest w nocy szczególnie wrażliwy na zakłócenia środowiska i reaguje negatywnie na pewne uciążliwe formy organizacji pracy oraz że długie okresy pracy w porze nocnej mogą być szkodliwe dla zdrowia pracowników i mogą zagrażać bezpieczeństwu w miejscu pracy;
w związku z tym konieczne jest ograniczenie czasu pracy w porze nocnej, w tym pracy w godzinach nadliczbowych, oraz zapewnienie, że pracodawca, który regularnie korzysta z pracy w porze nocnej pracowników, przekaże takie informacje właściwym organom, jeżeli zwrócą się o nie;
ważne jest, aby pracownicy pracujący w porze nocnej byli uprawnieni do bezpłatnego badania lekarskiego przed ich zatrudnieniem i po zatrudnieniu w regularnych odstępach czasu i jeżeli jest to możliwe, powinni być przeniesieni do stosownej pracy dziennej, jeżeli wystąpią u nich problemy zdrowotne;
sytuacja pracowników pracujących w porze nocnej i w systemie pracy zmianowej wymaga, aby poziom ochrony ich bezpieczeństwa i zdrowia był dostosowany do charakteru ich pracy i aby organizacja i działanie usług oraz środków ochronnych i zabezpieczających były wystarczające;
szczególne warunki pracy mogą mieć szkodliwe skutki dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników; specyficzna organizacja pracy według pewnego schematu musi uwzględniać generalną zasadę przystosowania organizacji pracy do pracownika;
biorąc pod uwagę szczególny charakter odnośnej pracy, niezbędne może być przyjęcie odrębnych środków odnoszących się do organizacji czasu pracy w pewnych sektorach lub rodzajach działalności, które są wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy;
ze względu na kwestię, jaka może zostać podniesiona w przedsiębiorstwie w związku z organizacją czasu pracy, pożądane wydaje się zapewnienie pewnej elastyczności przy zastosowaniu niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, przy jednoczesnym zapewnieniu zgodności z zasadami ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników;
należy przewidzieć, iż w zależności od przypadku Państwa Członkowskie lub partnerzy społeczni mają możliwość odstępstwa od poszczególnych przepisów niniejszej dyrektywy; w przypadku odstępstwa zainteresowani pracownicy muszą mieć z zasady zapewnione równoważne wyrównawcze okresy przerw w pracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1.
Niniejsza dyrektywa ustala minimalne wymagania w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia dla organizacji czasu pracy.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
a) minimalnych okresów dziennego i tygodniowego czasu przerwy w pracy oraz corocznego urlopu wypoczynkowego, przerw oraz tygodniowego maksymalnego czasu pracy; jak również
b) niektórych aspektów pracy w porze nocnej, pracy w systemie zmianowym i pracy wykonywanej według pewnego schematu.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich sektorów działalności, zarówno publicznych jak i prywatnych, w rozumieniu art. 2 dyrektywy 89/391/EWG, bez uszczerbku dla postanowień art. 17 niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem transportu drogowego, powietrznego, morskiego, kolejowego, żeglugi śródlądowej, rybołówstwa morskiego, innej działalności na morzu oraz działalności lekarzy odbywających praktykę.
4.
Postanowienia dyrektywy 89/391/EWG mają w pełni zastosowanie do spraw, o których mowa w ust. 2, bez uszczerbku dla bardziej surowych i/lub szczególnych postanowień niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1. "czas pracy" oznacza każdy okres, podczas którego pracownik pracuje, jest do dyspozycji pracodawcy i wypełnia swe czynności lub obowiązki, zgodnie z przepisami krajowymi i/lub praktyką krajową;
2. "czas przerw w pracy" oznacza każdy okres, który nie jest czasem pracy;
3. "pora nocna" oznacza każdy przedział czasu nie krótszy niż siedem godzin, zgodnie z definicją zawartą w ustawodawstwie krajowym, który obejmuje w każdym przypadku przedział czasu między godziną 24 a piątą rano;
4. "pracownik wykonujący pracę w porze nocnej" oznacza:
a) z jednej strony: każdego pracownika, który w porze nocnej, normalnie, przepracowuje przynajmniej trzy godziny swojego dziennego czasu pracy;
b) z drugiej strony: każdego pracownika, który w porze nocnej może przepracować pewną część swojego rocznego czasu pracy, który zostaje ustalony zgodnie z wyborem danego Państwa Członkowskiego:
i) według ustawodawstwa krajowego, po konsultacjach z partnerami społecznymi; lub
ii) w drodze zbiorowych układów pracy lub umów zawartych między partnerami społecznymi na szczeblu krajowym lub regionalnym;
5. "praca w systemie zmianowym" oznacza każdą formę organizacji pracy, według której pracownicy zmieniają się na tych samych stanowiskach pracy według określonego schematu, włącznie ze schematem rotacyjnym, która może mieć charakter nieprzerwany lub przerwany i pociąga za sobą konieczność wykonywania pracy przez pracownika o różnych porach w ciągu określonych dni lub tygodni;
6. "pracownik wykonujący pracę w systemie zmianowym" oznacza pracownika zatrudnionego w strukturze planu pracy w systemie zmianowym.
SEKCJA II
MINIMALNY CZAS PRZERW W PRACY — INNE ASPEKTY ORGANIZACJI CZASU PRACY
Artykuł 3
Dzienny czas przerw w pracy
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki, aby każdemu pracownikowi zapewnić minimalny czas odpoczynku w ilości 11 nieprzerwanych godzin, w okresie czasu obejmującym 24 godziny.
Artykuł 4
Przerwy
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdemu pracownikowi w czasie jego dziennego czasu pracy, który wynosi ponad sześć godzin, została przyznana przerwa na odpoczynek, której szczegółowe zasady, w tym długość i warunki przyznania takiej przerwy, będą ustalone w układach zbiorowych pracy lub umowach zawartych między partnerami społecznymi albo, z powodu braku takich porozumień, w ustawodawstwie krajowym.
Artykuł 5
Cotygodniowe przerwy w czasie pracy
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdemu pracownikowi został przyznany w siedmiodniowym okresie pracy minimalny nieprzerwany czas przerwy w pracy w ilości 24 godzin, łącznie z dziennym czasem przerwy w pracy w ilości jedenastu godzin, określonym w art. 3.
Minimalny czas przerwy w pracy określony w akapicie pierwszym powinien w zasadzie obejmować niedzielę.
Jeżeli uzasadniają to warunki obiektywne, techniczne lub organizacji pracy, może być stosowany minimalny czas przerwy w pracy w wymiarze 24 godzin.
Artykuł 6
Maksymalny tygodniowy czas pracy
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że zgodnie z potrzebą ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników:
1. okres tygodniowego czasu pracy jest ograniczony w drodze przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych lub układów zbiorowych pracy lub układów zawartych między partnerami społecznymi;
2. przeciętny czas pracy w okresie siedmiodniowym, łącznie z godzinami nadliczbowymi, nie przekracza 48 godzin.
Artykuł 7
Urlop coroczny
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdemu pracownikowi został przyznany coroczny płatny urlop w wymiarze co najmniej czterech tygodni, zgodnie z warunkami uprawniającymi i przyznającymi mu taki urlop, które zostały przewidziane w ustawodawstwie krajowym i/lub w praktyce krajowej.
2.
Minimalny płatny urlop przysługujący w ciągu roku nie może być zastępowany żadnym ekwiwalentem pieniężnym, z wyjątkiem sytuacji, kiedy stosunek pracy ustał.
SEKCJA III
PRACA W PORZE NOCNEJ — PRACA W SYSTEMIE ZMIANOWYM — SCHEMATY PRACY
Artykuł 8
Długość pracy w porze nocnej
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by:
1. normalny czas pracy pracowników pracujących w porze nocnej nie przekraczał przeciętnie ośmiu godzin w okresie dobowym;
2. pracownicy pracujący w porze nocnej, których praca związana jest ze szczególnym niebezpieczeństwem albo związana jest z poważnym obciążeniem fizycznym lub psychicznym, nie pracowali dłużej niż osiem godzin w okresie dobowym, w czasie których wykonują oni pracę w porze nocnej.
Do celów wyżej wymienionych praca związana ze szczególnym niebezpieczeństwem lub z poważnym obciążeniem fizycznym lub psychicznym będzie określana w ramach ustawodawstwa krajowego i/lub praktyki krajowej bądź w ramach układów zbiorowych pracy lub umów zawartych między partnerami społecznymi, z uwzględnieniem specyficznych skutków pracy w porze nocnej i związanych z nią zagrożeń.
Artykuł 9
Badanie stanu zdrowia pracowników pracujących w porze nocnej i przeniesienie do pracy dziennej
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by:
a) pracownicy pracujący w porze nocnej byli uprawnieni do bezpłatnego badania lekarskiego przed zatrudnieniem i w trakcie pracy odbywającego się w regularnych odstępach czasu;
b) pracownicy pracujący w porze nocnej, u których występują problemy zdrowotne uznane za związane z faktem, że wykonują pracę w porze nocnej, byli przenoszeni, o ile to w każdym przypadku jest możliwe, do pracy dziennej, do której mają odpowiednie kwalifikacje.
2.
Bezpłatne badanie lekarskie, określone w ust. 1 lit. a), musi podlegać tajemnicy lekarskiej.
3.
Bezpłatne badanie lekarskie, określone w ust. 1 lit. a), może być przeprowadzane w ramach państwowego systemu opieki zdrowotnej.
Artykuł 10
Gwarancje dla pracy w porze nocnej
Państwa Członkowskie mogą uczynić pracę pewnych kategorii pracowników, którzy w związku z wykonywaniem pracy w porze nocnej narażeni są na ryzyko zagrażające ich bezpieczeństwu lub zdrowiu, przedmiotem pewnych gwarancji, zgodnie z ustawodawstwem krajowym i/lub praktyką krajową.
Artykuł 11
Informowanie o regularnym korzystaniu z pracowników wykonujących pracę w porze nocnej
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by pracodawca, który regularnie korzysta z pracowników wykonujących pracę w porze nocnej, informował o tym właściwe organy, jeżeli o to wystąpią.
Artykuł 12
Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by:
1. pracownicy wykonujący pracę w porze nocnej i pracownicy wykonujący pracę w systemie zmianowym mieli zapewnioną właściwą, ze względu na charakter ich pracy, ochronę bezpieczeństwa i zdrowia;
2. właściwa ochrona i działania zapobiegawcze lub środki służące bezpieczeństwu i ochronie zdrowia pracowników wykonujących swoją pracę w porze nocnej i pracowników wykonujących pracę w systemie zmianowym są równoważne tym, które dotyczą innych pracowników i są w każdej chwili dostępne.
Artykuł 13
Schemat pracy
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by pracodawca, który zamierza organizować pracę według pewnego schematu, uwzględniał ogólną zasadę dostosowania organizacji pracy do pracownika, w szczególności w celu złagodzenia monotonii pracy i pracy o uprzednio określonym rytmie pracy, w zależności od rodzaju wykonywanej pracy i wymogów bezpieczeństwa oraz zdrowia, szczególnie jeżeli chodzi o przerwy w trakcie czasu pracy.
SEKCJA IV
POZOSTAŁE PRZEPISY
Artykuł 14
Bardziej szczegółowe przepisy wspólnotowe
Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania, jeżeli inne instrumenty Wspólnoty zawierają bardziej szczegółowe wymagania dotyczące pewnych zawodów lub działalności zawodowych.
Artykuł 15
Przepisy korzystniejsze
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo Państw Członkowskich do stosowania lub wprowadzania przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych korzystniejszych dla bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników albo do ułatwiania lub zezwalania na stosowanie układów zbiorowych pracy lub porozumień zawieranych między partnerami społecznymi, które są korzystniejsze dla bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników.
Artykuł 16
Okresy odniesienia
W celu stosowania następujących artykułów Państwa Członkowskie mogą ustanowić okres odniesienia, a mianowicie:
1. dla stosowania art. 5 (cotygodniowy czas przerwy w pracy) okres odniesienia nieprzekraczający 14 dni;
2. dla stosowania art. 6 (maksymalny tygodniowy czas pracy) okres odniesienia nieprzekraczający czterech miesięcy.
Okresy corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, przyznanego zgodnie z art. 7, oraz okresy zwolnienia lekarskiego nie będą wliczane lub nie będą one wpływać na średnią;
3. dla stosowania art. 8 (długość pracy w porze nocnej) okres odniesienia ustalony po konsultacjach z partnerami społecznymi albo w ramach układów zbiorowych pracy lub porozumień zawartych między partnerami społecznymi na szczeblu krajowym lub regionalnym.
Jeżeli minimalny tygodniowy czas przerwy w pracy wynoszący 24 godziny, wymagany przez art. 5, przypada na okres odniesienia, nie będzie on wliczany do średniej.
Artykuł 17
Odstępstwa
1.
Z jednoczesnym poszanowaniem ogólnych zasad ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania art. 3, 4, 5, 6, 8 lub 16, kiedy ze względu na szczególne cechy charakterystyczne wykonywanej działalności długość czasu pracy nie jest mierzona i/lub wcześniej określona, lub może być określona przez samych pracowników, a w szczególności w przypadku:
a) pracowników szczebla kierowniczego lub innych osób posiadających niezależne uprawnienia do podejmowania decyzji;
b) członka rodziny zatrudnionego w przedsiębiorstwie rodzinnym;
c) pracowników odprawiających ceremonie religijne w kościołach i wspólnotach religijnych.
2.
Odstępstwa mogą być przyjęte w drodze przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych albo w ramach układów zbiorowych pracy lub układów zawartych między partnerami społecznymi, pod warunkiem że zainteresowani pracownicy mają przyznane równoważne okresy wyrównawcze odnośnie do przerw w pracy lub w wyjątkowych przypadkach, w których niemożliwe jest z przyczyn obiektywnych przyznanie takich równoważnych okresów wyrównawczych przerw w pracy oraz zainteresowani pracownicy mają przyznaną właściwą ochronę:
2.1. od art. 3, 4, 5, 8 i 16:
a) w przypadku czynności, kiedy miejsce pracy pracownika i jego miejsce zamieszkania są od siebie oddalone lub gdy różne miejsca pracy pracownika są oddalone od siebie;
b) w przypadku służby wartowniczej i ochronnej wymagającej stałej obecności, charakteryzującej się potrzebą sprawowania ochrony mienia i osób, a w szczególności w odniesieniu do strażników, dozorców lub firm ochroniarskich;
c) w przypadku czynności charakteryzujących się tym, że ciągłość usługi lub produkcji musi być zagwarantowana, w szczególności w przypadkach:
i) przyjęcia, leczenia i/lub służb opieki zdrowotnej w szpitalach lub podobnych zakładach, domach opieki, jak również w więzieniach;
ii) pracowników nabrzeży okrętowych i lotnisk;
iii) prasy, radia, telewizji lub produkcji kinematograficznej, usług pocztowych i telekomunikacyjnych, pogotowia, służb pożarnictwa i służb obrony cywilnej;
iv) produkcji i przesyłania oraz dystrybucji gazu, wody i elektryczności, wywozu śmieci i obsługi urządzeń służących do spalania śmieci;
v) gałęzi produkcji, w których proces pracy nie może być przerwany z powodów technicznych;
vi) działalności naukowej i w zakresie rozwoju;
vii) rolnictwie;
d) w przypadku możliwego, przekraczającego normę wzrostu pracy, a w szczególności w:
i) rolnictwie;
ii) turystyce;
iii) usługach pocztowych;
2.2. od art. 3, 4, 5, 8 i 16:
a) w okolicznościach wymienionych w art. 5 ust. 4 dyrektywy 89/391/EWG;
b) w razie wypadku lub bezpośredniego zagrożenia wystąpienia wypadku;
2.3. od art. 3 i 5:
a) w przypadku pracy w systemie zmianowym, kiedy pracownik zmienia zmianę i nie może skorzystać z dziennych i/lub cotygodniowych okresów przerw w pracy między zakończeniem jednej zmiany a rozpoczęciem pracy na następnej;
b) w przypadku czynności obejmujących okresy pracy rozłożone w ciągu dnia, szczególnie w przypadku personelu sprzątającego.
3.
Odstępstwa od art. 3, 4, 5, 8 i 16 mogą być dokonane w drodze układów zbiorowych pracy lub układów zawartych między partnerami społecznymi na szczeblu krajowym lub regionalnym bądź, zgodnie z zasadami ustalonymi przez nich, w drodze układów zbiorowych pracy lub układów zawartych między partnerami społecznymi na niższym szczeblu.
Państwa Członkowskie, w których nie istnieje regulacja prawna umożliwiająca zawieranie układów zbiorowych pracy lub układów zawieranych przez partnerów społecznych na szczeblu krajowym lub regionalnym, w sprawach objętych niniejszą dyrektywą lub te Państwa Członkowskie, w których istnieją odpowiednie ramy prawne dla tych celów i w ich granicach, mogą zgodnie z ustawodawstwem krajowym i/lub praktyką krajową zezwolić na odstępstwa od art. 3, 4, 5, 8 i 16, w ramach układów zbiorowych pracy lub układów zawartych między partnerami społecznymi na właściwym szczeblu rokowań zbiorowych.
Odstępstwa, zgodnie z ust. 1 i 2, będą dozwolone pod warunkiem, że zainteresowani pracownicy otrzymają równoważne wyrównawcze okresy czasu przerw w pracy lub, w wyjątkowych przypadkach, kiedy z przyczyn obiektywnych niemożliwe jest zapewnienie takich okresów, zainteresowanym pracownikom będzie zapewniony odpowiedni poziom ochrony.
Państwa Członkowskie mogą ustanawiać zasady:
- dotyczące stosowania niniejszego ustępu przez partnerów społecznych,
- w celu rozszerzenia postanowień układów zbiorowych pracy lub układów zawartych, zgodnie z niniejszym ustępem, na innych pracowników, zgodnie z ustawodawstwem krajowym i/lub praktyką krajową.
4.
Możliwość dokonania odstępstwa od art. 16 pkt 2 przewidziana w ust. 2 pkt 2.1 i 2.2 oraz w ust. 3 niniejszego artykułu nie może spowodować ustalenia okresu odniesienia, który jest dłuższy niż sześć miesięcy.
Państwa Członkowskie będą miały jednakże swobodę wyboru, pod warunkiem że będą przestrzegać ogólnych zasad dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, by w układach zbiorowych lub układach zawartych między partnerami społecznymi zostały ustalone, z przyczyn obiektywnych lub technicznych albo powodów dotyczących organizacji pracy, okresy odniesienia, które w żadnym przypadku nie powinny przekraczać 12 miesięcy.
Przed upływem okresu siedmiu lat, o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. a), Rada, na podstawie wniosku Komisji, do którego dołączone jest sprawozdanie oceniające, ponownie zweryfikuje postanowienia niniejszego ustępu i zdecyduje o podjęciu dalszych kroków.
Artykuł 18
Przepisy końcowe
1. a) Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 23 listopada 1996 r. lub zapewniają do tego czasu, że partnerzy społeczni w drodze porozumień wprowadzają niezbędne postanowienia przy jednoczesnym zobowiązaniu Państw Członkowskich do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności, by mogły zawsze zagwarantować, że cele wyznaczone w niniejszej dyrektywie zostaną osiągnięte;
b) i) Państwo Członkowskie ma jednakże możliwość niestosowania art. 6, jeżeli przestrzega ogólnych zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników i pod warunkiem że podejmuje niezbędne środki dla zapewnienia, że:
- żaden pracodawca nie będzie wymagać od pracownika przepracowania dłuższego czasu pracy niż 48 godzin w siedmiodniowym okresie, obliczanych jako przeciętny czas dla okresu odniesienia, o którym mowa w art. 16 pkt 2, chyba że wcześniej uzyskał zgodę pracownika na wykonywanie pracy w takim wymiarze,
- żaden pracownik nie jest narażony na jakąkolwiek szkodę ze strony pracodawcy, ponieważ nie chce wyrazić zgody na wykonywanie pracy w takim wymiarze,
- pracodawca prowadzi aktualne listy wszystkich pracowników, którzy wykonują taką pracę,
- listy pracowników zostały udostępnione właściwym organom, które ze względów bezpieczeństwa i/lub ochrony zdrowia pracownika mogą ograniczyć lub zakazać możliwość przekroczenia tygodniowego maksymalnego czasu pracy,
- na wniosek właściwych organów pracodawca poinformuje o tym, którzy pracownicy zgodzili się pracować średnio więcej niż 48 godzin w ciągu siedmiodniowego czasu pracy, odnośnie do wymienionego w art. 16 pkt 2 okresu odniesienia.
Przed upływem okresu siedmiu lat, którego data wymieniona została w lit. a), Rada uwzględniając wniosek Komisji, który jest dołączony do sprawozdania podsumowującego, weryfikuje postanowienia wymienione w i), i podejmuje decyzję o dalszym postępowaniu;
ii) również odnośnie do stosowania art. 7 Państwa Członkowskie mają możliwość skorzystania z maksymalnie trzyletniego okresu przejściowego, rozpoczynającego się od momentu wymienionego w lit. a), pod warunkiem że w ciągu tego okresu przejściowego:
- każdy pracownik otrzyma płatny urlop w ciągu roku, w minimalnej ilości trzech tygodni, według warunków przewidzianych w ustawodawstwie krajowym i/lub według krajowych praktyk dla jego otrzymania i korzystania,
- coroczny urlop płatny w ilości trzech tygodni, z wyjątkiem przypadku ustania stosunku pracy, nie może być zastąpiony ekwiwalentem pieniężnym;
c) Państwa Członkowskie powiadamiają o tym niezwłocznie Komisję.
2.
W przypadku przyjęcia przez Państwa Członkowskie środków określonych w ust. 1 zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do rozwijania, w świetle zmieniających się okoliczności, różnych przepisów ustawowych, wykonawczych i umownych w dziedzinie czasu pracy, pod warunkiem że spełniane są minimalne wymagania przewidziane w niniejszej dyrektywie, wykonanie niniejszej dyrektywy nie stanowi skutecznego uzasadnienia dla obniżenia ogólnego poziomu ochrony przyznanego pracownikom.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują lub które już zostały przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
5.
Państwa Członkowskie co pięć lat składają Komisji sprawozdanie w sprawie praktycznego wprowadzania w życie postanowień niniejszej dyrektywy, wskazując jednocześnie stanowiska partnerów społecznych.
Komisja informuje o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny, jak również Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
6.
Komisja przedstawia co pięć lat Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy z uwzględnieniem ust. 1, 2, 3, 4 i 5.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 93/105/WE
z dnia 25 listopada 1993 r.
ustanawiająca załącznik VII D, zawierający informacje wymagane w dokumentacji technicznej określonej w art. 12 siódmej zmiany do dyrektywy Rady 67/548/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/72/EWG [2], w szczególności jej art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z przepisami dyrektywy 67/548/EWG każda nowa substancja wprowadzana do obrotu powinna być zgłaszana do właściwych władz Państw Członkowskich w drodze powiadomienia zawierającego niektóre informacje obejmujące dokumentację techniczną; art. 12 wymienionej dyrektywy wymaga ustanowienia przepisów szczególnych dotyczących dokumentacji technicznej dla polimerów;
konieczne jest aby dokumentacja techniczna zawierała cykl badań dla polimerów, które dostarczą informacji koniecznych do oszacowania możliwych do przewidzenia zagrożeń jakie stwarzają one dla człowieka i środowiska;
właściwe jest, w celu uniknięcia zbędnego testowania, grupowanie polimerów w rodziny polimerów i tym samym wymaganie testowania tylko reprezentatywnych członów rodziny polimerów; takie reprezentatywne testowanie będzie kontynuowane do momentu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony;
dla niektórych polimerów wielkocząsteczkowych właściwe i uzasadnione naukowo jest określenie skróconego cyklu badań (SCB);
należy opracować kryteria do określenia tych polimerów wielkocząsteczkowych, dla których skrócony cykl badań uważa się za wystarczający;
kryteria te muszą zapewnić wysoki poziom ochrony człowieka i środowiska zapewniając, że w branży nadal będzie istniał bodziec do inwestowania w ciągły rozwój nowych i lepszych polimerów;
zważywszy na ograniczone doświadczenie związane ze zgłaszaniem polimerów i niepełną wiedzę na temat zagrożeń związanych z tymi substancjami, ścisłe kryteria dla SCB polimerów mogą wymagać zrewidowania w świetle doświadczenia zdobytego przy takich powiadomieniach, dokonywanych zgodnie z szczególnymi wymaganiami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 29 dyrektywy 67/548/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika VII do dyrektywy 67/548/EWG w postaci załącznika VII D.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 31 grudnia 1993 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady 93/109/WE
z dnia 6 grudnia 1993 r.
ustanawiająca szczegółowe warunki wykonywania prawa głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego przez obywateli Unii mających miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, którego nie są obywatelami
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 8b ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Traktat o Unii Europejskiej oznacza nowy etap w procesie tworzenia coraz silniejszych związków między narodami Europy, a jednym z celów Traktatu jest tworzenie, w sposób spójny i solidarny, związków między narodami Państw Członkowskich; do jego podstawowych celów należy wzmocnienie ochrony praw i interesów obywateli Państw Członkowskich poprzez wprowadzenie obywatelstwa Unii;
w tym celu w tytule II Traktatu o Unii Europejskiej, zmieniającego Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą w celu ustanowienia Wspólnoty Europejskiej, wprowadza się obywatelstwo Unii dla wszystkich obywateli Państw Członkowskich oraz przyznaje się im w związku z tym szereg praw;
przewidziane w art. 8b ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską prawo głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w Państwie Członkowskim, w którym dana osoba ma miejsce zamieszkania jest zastosowaniem zasady niedyskryminacji miedzy osobami mającymi obywatelstwo danego państwa a osobami będącymi obywatelami innego państwa oraz uzupełnieniem, zagwarantowanego w art. 8a wspominanego Traktatu, prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania;
artykuł 8b ust. 2 Traktatu o WE określa jedynie możliwość wykonywania prawa głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, bez uszczerbku dla przepisów art. 138 ust. 3 Traktatu o WE, który przewiduje wprowadzenie jednolitej procedury wyborczej we wszystkich Państwach Członkowskich; dąży on przede wszystkim do zniesienia wymogu obywatelstwa, który obecnie musi być spełniony w większości Państw Członkowskich w celu wykonywania tych praw;
stosowanie art. 8b ust. 2 Traktatu o WE nie zakłada harmonizacji ordynacji wyborczych Państw Członkowskich; ponadto aby uwzględnić zasadę proporcjonalności, wymienioną w art.. 3b ust. 3 Traktatu o WE, treść wspólnotowej legislacji w tej dziedzinie nie powinna wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celów art. 8b ust. 1 Traktatu o WE;
zamiarem art. 8b ust. 2 Traktatu o WE jest zapewnienie wszystkim obywatelom Unii, bez względu na to, czy są obywatelami Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania czy nie, możliwości wykonywania w tym państwie swojego prawa głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego na takich samych warunkach; z tego względu wobec obywateli Unii niemających obywatelstwa odnośnego państwa, w szczególności dotyczące okresu zamieszkania i dowodu miejsca zamieszkania, powinny być takie same, jak warunki stawiane obywatelom tego Państwa Członkowskiego, jeśli takie warunki są w ogóle stawiane;
artykuł 8b ust. 2 Traktatu o WE przewiduje prawo głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania, przy czym prawo to nie zastępuje prawa głosowania i kandydowania w Państwie Członkowskim, którego obywatelem jest dany obywatel Unii; należy szanować przysługujące obywatelom Unii prawo wyboru Państwa Członkowskiego, w którym chcą oni uczestniczyć w wyborach europejskich, przy czym należy zapobiec nadużywaniu tego prawa przez głosowanie lub kandydowanie w więcej niż jednym państwie;
zgodnie z art. 8b ust. 2 Traktatu o WE wszelkie odstępstwa od ogólnych zasad niniejszej dyrektywy muszą być uzasadnione specyficznymi problemami danego Państwa Członkowskiego, przy czym każde takie odstępstwo musi podlegać sprawdzeniu co do jego wyjątkowego charakteru;
takie specyficzne problemy mogą powstawać w Państwie Członkowskim, w którym odsetek obywateli Unii w wieku uprawniającym do udziału w wyborach, mających miejsce zamieszkania w tym państwie, lecz niebędących jego obywatelami znacznie przekracza średnią; odstępstwo jest uzasadnione, w przypadku gdy tacy obywatele Unii stanowią ponad 20 % ogółu wyborców, przy czym jego punktem odniesienia musi być kryterium okresu zamieszkania;
obywatelstwo Unii ma na celu umożliwienie obywatelom Unii lepszej integracji w państwie przyjmującym; w związku z tym, zgodne z intencją autorów Traktatu, należy unikać wszelkiego różnicowania między listami kandydatów będących własnymi obywatelami a kandydatami zagranicznymi;
ryzyko takiego różnicowania dotyczy w szczególności Państwa Członkowskiego, w którym odsetek obywateli Unii w wieku uprawniającym do udziału w wyborach mających miejsce zamieszkania w tym państwie, lecz niebędących jego obywatelami przekracza 20 % ogólnej liczby mających tam miejsce zamieszkania obywateli Unii w wieku uprawniającym do głosowania; z tego względu ważne jest, aby takie Państwo Członkowskie mogło ustanowić, zgodnie z art. 8b Traktatu, szczególne przepisy dotyczące składu list kandydatów;
w niektórych Państwach Członkowskich mający tam miejsce zamieszkania obywatele innych Państw Członkowskich mają prawo głosowania w wyborach do parlamentów narodowych; niektóre przepisy niniejszej dyrektywy nie muszą więc być stosowane w takich Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia szczegółowe warunki, według których obywatele Unii mający miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, którego nie są obywatelami, wykonują prawo głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają przepisów Państw Członkowskich dotyczących prawa głosowania i kandydowania w wyborach ich obywateli, mających miejsce zamieszkania poza ich terytorium wyborczym.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "wybory do Parlamentu Europejskiego" oznaczają bezpośrednie i powszechne wybory przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego zgodnie z Aktem z dnia 20 września 1976 r. [2];
2. "terytorium wyborcze" oznacza terytorium Państwa Członkowskiego, na którym zgodnie z wyżej wymienionym Aktem i w którego ramach zgodnie z ordynacją wyborczą tego Państwa Członkowskiego jego mieszkańcy wybierają przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego;
3. "Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania" oznacza Państwo Członkowskie, w którym obywatel Unii ma miejsce zamieszkania, lecz którego nie jest obywatelem;
4. "Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza Państwo Członkowskie, do którego przynależy dany obywatel Unii;
5. "wyborca Wspólnoty uprawniony do głosowania" oznacza obywatela Unii uprawnionego, zgodnie z niniejszą dyrektywą, do głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania;
6. "wyborca Wspólnoty uprawniony do kandydowania w wyborach" oznacza obywatela Unii uprawnionego, zgodnie z niniejszą dyrektywą, do kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania;
7. "lista wyborców" oznacza oficjalny spis wszystkich wyborców uprawnionych do głosowania w danym okręgu wyborczym lub wspólnocie, sporządzony i uaktualniany przez właściwy organ zgodnie z ordynacją wyborczą Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania, względnie rejestr meldunkowy, o ile zawiera on informacje o uprawnieniu do udziału w wyborach;
8. "dzień spełnienia wymogu" oznacza dzień lub dni, w których obywatele Unii muszą spełnić przesłanki, zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania, aby w tym państwie wybierać lub być wybieranym;
9. "formalne oświadczenie" oznacza złożone przez zainteresowaną osobę oświadczenie, którego nieścisłości powodują, że osoba je składająca podlega karze zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego.
Artykuł 3
Osoba, która w dniu spełnienia wymogu:
a) jest obywatelem Unii w rozumieniu art. 8 ust. 1 drugi akapit Traktatu,
b) nie będąc obywatelem Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania, spełnia pozostałe warunki prawa głosowania i kandydowania w wyborach, jakie odnośne państwo stawia swoim obywatelom,
ma prawo głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania, chyba że została pozbawiona tych praw na podstawie art. 6 i 7.
Jeżeli obywatele Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania mogą kandydować w wyborach jedynie pod warunkiem, że posiadali jego obywatelstwo przez pewien minimalny okres, to uznaje się, że obywatele Unii spełniają ten warunek, o ile przez wymagany minimalny okres byli oni obywatelami jednego z Państw Członkowskich.
Artykuł 4
1.
Każdy wyborca Wspólnoty uprawniony do głosowania wykonuje prawo do głosowania w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania lub w Państwie Członkowskim pochodzenia.
2.
Nikt nie może kandydować w więcej niż jednym Państwie Członkowskim w tych samych wyborach.
Artykuł 5
Jeżeli obywatele Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania mają prawo głosowania lub kandydowania w wyborach jedynie pod warunkiem pewnego minimalnego okresu zamieszkania na terytorium wyborczym tego państwa, to uznaje się, że wyborcy Wspólnoty uprawnieni do głosowania i wyborcy Wspólnoty uprawnieni do kandydowania w wyborach spełniają ten warunek, o ile mieli miejsce zamieszkania przez równorzędny minimalny okres w innych Państwach Członkowskich.
Niniejszy przepis jest stosowany, nie naruszając szczególnych warunków okresu zamieszkania w określonym okręgu wyborczym lub wspólnocie lokalnej.
Artykuł 6
1.
Każdy obywatel Unii, który ma miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, którego nie jest obywatelem oraz którego, w wyniku odrębnego wyroku lub orzeczenia wydanego na gruncie prawa karnego lub cywilnego Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania lub Państwa Członkowskiego pochodzenia, pozbawiono prawa kandydowania w wyborach, nie może wykonywać tego prawa w wyborach do Parlamentu Europejskiego w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania.
2.
Złożony przez obywatela Unii wniosek o kandydowanie w wyborach do Parlamentu Europejskiego w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania zostaje odrzucony, o ile obywatel ten nie przedstawi dokumentów, określonych w art. 10 ust. 2.
Artykuł 7
1.
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania może sprawdzić, czy obywatela Unii, który wyraził chęć wykonania prawa głosowania w tym państwie, nie pozbawiono tego prawa w wyniku odrębnego wyroku lub orzeczenia wydanego na gruncie prawa cywilnego lub karnego Państwa Członkowskiego jego pochodzenia.
2.
W celu wykonania ust. 1 niniejszego artykułu, Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania może przekazać Państwu Członkowskiemu pochodzenia oświadczenie, określone w art. 9 ust. 2.
W tym celu Państwo Członkowskie pochodzenia we właściwym terminie oraz w odpowiedni sposób udzieli istotnych i normalnie dostępnych informacji; mogą one obejmować wyłącznie takie szczegółowe dane, które są absolutnie niezbędne do wykonania niniejszego artykułu, a można z nich korzystać tylko w tym celu.
Jeżeli udzielone informacje podważają treść oświadczenia, Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania podejmuje właściwe działania w celu uniemożliwienia udziału odnośnej osoby w wyborach.
3.
Niezależnie od tego Państwo Członkowskie pochodzenia może udzielić Państwu Członkowskiemu miejsca zamieszkania w odpowiedniej formie i we właściwym terminie wszelkich informacji koniecznych do wykonania niniejszego artykułu.
Artykuł 8
1.
Wyborca Wspólnoty uprawniony do głosowania wykonuje prawo głosowania w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania, o ile wyrazi taką chęć.
2.
Jeżeli udział w wyborach w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania jest obowiązkowy, wyborca Wspólnoty uprawniony do głosowania ma obowiązek udziału w wyborach, o ile wyraził taką chęć.
ROZDZIAŁ II
WYKONYWANIE PRAWA GŁOSOWANIA I PRAWA DO KANDYDOWANIA W WYBORACH
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania w celu wpisania wyborcy Wspólnoty uprawnionego do głosowania, który wyraził chęć udziału w wyborach, na listę wyborców w odpowiednim terminie przed dniem wyborów.
2.
W celu wpisania wyborcy Wspólnoty uprawnionego do głosowania przedstawia on te same dokumenty, jak uprawniony do głosowania wyborca mający obywatelstwo danego państwa.
Ponadto przedstawia on oficjalne oświadczenie, w którym podaje:
a) swoje obywatelstwo oraz adres na terytorium wyborczym Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania,
b) w stosownych przypadkach okręg wyborczy lub wspólnotę lokalną w Państwie Członkowskim jego pochodzenia, na którego liście wyborców był ostatnio wpisany, oraz
c) oświadcza, że wykona swoje prawo głosowania wyłącznie w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania.
3.
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania może także zażądać, aby wyborca Wspólnoty uprawniony do głosowania:
a) stwierdził w swoim oświadczeniu, określonym w ust. 2, że nie pozbawiono go prawa głosowania w Państwie Członkowskim jego pochodzenia,
b) przedstawił ważny dowód tożsamości, oraz
c) podał datę, od kiedy ma miejsce zamieszkania w tym lub w innym Państwie Członkowskim.
4.
Wyborcy Wspólnoty uprawnieni do głosowania wpisani na listę wyborców pozostają na niej na tych samych warunkach tak długo, jak uprawnieni do głosowania wyborcy mający obywatelstwo danego państwa, aż do czasu złożenia przez nich wniosku o skreślenie z listy wyborców lub do czasu ich skreślenia z urzędu, ze względu na niespełnianie przez nich warunków wykonywania prawa głosowania.
Artykuł 10
1.
Składając wniosek o kandydowanie w wyborach, wyborca Wspólnoty uprawniony do kandydowania w wyborach przedstawia te same dokumenty co kandydat mający obywatelstwo danego państwa.
Ponadto przedstawia on oficjalne oświadczenie, w którym podaje:
a) swoje obywatelstwo oraz adres na terytorium wyborczym Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania,
b) oświadcza, że nie kandyduje w wyborach do Parlamentu Europejskiego jednocześnie w innym Państwie Członkowskim, oraz
c) w stosownych przypadkach okręg wyborczy lub wspólnotę lokalną w Państwie Członkowskim jego pochodzenia, na którego liście wyborców był ostatnio wpisany.
2.
Składając wniosek o kandydowanie w wyborach, wyborca Wspólnoty uprawniony do kandydowania w wyborach przedkłada ponadto wydane przez właściwy organ administracyjny Państwa Członkowskiego jego pochodzenia zaświadczenie potwierdzające, że nie pozbawiono go prawa kandydowania w wyborach w tym Państwie Członkowskim, względnie, że organowi temu nic nie wiadomo o pozbawieniu go takiego prawa.
3.
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania może także zażądać, aby wyborca Wspólnoty uprawniony do kandydowania w wyborach przedstawił ważny dowód tożsamości.
Państwo to może ponadto zażądać, aby podał on datę, od kiedy jest obywatelem jednego z Państw Członkowskich.
Artykuł 11
1.
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania informuje osobę zainteresowaną o czynnościach podjętych w związku z jej wnioskiem o wpis na listę wyborców lub o decyzji dotyczącej dopuszczenia jej wniosku o kandydowanie w wyborach.
2.
W przypadku odmowy wpisania na listę wyborców lub odrzucenia wniosku o kandydowanie w wyborach osoba zainteresowana jest uprawniona do korzystania ze stosownych środków prawnych na takich samych warunkach, jakie przepisy Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania przewidują dla wyborców uprawnionych do głosowania i wyborców uprawnionych do kandydowania w wyborach, będących obywatelami tego państwa.
Artykuł 12
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania informuje w odpowiedniej formie i we właściwym terminie wyborców Wspólnoty uprawnionych do głosowania i wyborców Wspólnoty uprawnionych do kandydowania w wyborach o warunkach i szczegółowych zasadach wykonywania prawa głosowania i prawa kandydowania w wyborach w tym państwie.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie wymieniają między sobą informacje niezbędne do wykonania art. 4.
W tym celu Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania udziela na podstawie formalnego oświadczenia, określonego w art. 9 i 10, w odpowiednim czasie przed dniem wyborów Państwu Członkowskiemu pochodzenia informacji o jego obywatelach wpisanych na listę wyborców lub którzy zgłosili kandydaturę w wyborach.
Państwo Członkowskie pochodzenia podejmuje zgodnie z przepisami swojego prawa krajowego właściwe środki w celu zapobieżenia, aby jego obywatele nie głosowali lub nie kandydowali w wyborach w więcej niż jednym Państwie Członkowskim.
ROZDZIAŁ III
ODSTĘPSTWA I PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 14
1.
Jeżeli w dniu 1 stycznia 1993 r. w danym Państwie Członkowskim odsetek obywateli Unii w wieku uprawniającym do głosowania, mających miejsce zamieszkania w tym państwie, ale niebędących jego obywatelami, przekracza 20 % ogólnej liczby obywateli Unii w wieku uprawniającym do głosowania, którzy mają miejsce zamieszkania w tym państwie, to takie Państwo Członkowskie może, w drodze odstępstwa od przepisów art. 3, 9 i 10:
a) przyznać prawo głosowania tym wyborcom Wspólnoty uprawnionym do głosowania, którzy w tym Państwie Członkowskim mają miejsce zamieszkania przez pewien okres minimalny, który nie może być ustalony na dłużej niż pięć lat,
b) przyznać prawo kandydowania tym wyborcom Wspólnoty uprawnionym do kandydowania w wyborach, którzy w tym Państwie Członkowskim mają miejsce zamieszkania przez pewien okres minimalny, który nie może być ustalony na dłużej niż dziesięć lat.
Niniejsze przepisy nie naruszają odpowiednich działań, które Państwo Członkowskie może podjąć odnośnie do składu kandydatów na listach, zwłaszcza celem ułatwienia integracji obywateli Unii będących obywatelami innego Państwa Członkowskiego.
Jednakże wyborcy Wspólnoty uprawnieni do głosowania i wyborcy Wspólnoty uprawnieni do kandydowania w wyborach, którzy wskutek tego, że mają miejsce zamieszkania poza Państwem Członkowskim swojego pochodzenia lub z powodu okresu takiego zamieszkania nie mają w tym państwie prawa głosowania lub kandydowania w wyborach, mogą nie podlegać warunkom dotyczącym okresu zamieszkania, określonym powyżej.
2.
Jeżeli według stanu na dzień 1 lutego 1994 r. przepisy prawne Państwa Członkowskiego przewidują, że obywatele innego Państwa Członkowskiego mający w nim miejsce zamieszkania mają prawo głosowania w wyborach do parlamentu narodowego tego państwa oraz mogą być w tym celu wpisani na listę wyborców tego Państwa na dokładnie tych samych warunkach co wyborcy będący obywatelami tego państwa, to pierwsze z wymienionych Państw Członkowskich może, w odstępstwie od niniejszej dyrektywy, nie stosować art. 6–13 do takich obywateli.
3.
Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 31 grudnia 1997 r., a następnie w terminie 18 miesięcy przed każdymi wyborami do Parlamentu Europejskiego sprawozdanie, w którym rozważy, czy przyczyny uzasadniające odstępstwo udzielone odnośnym Państwom Członkowskim zgodnie z art. 8b ust. 2 Traktatu WE nadal istnieją oraz w razie potrzeby zaproponuje dokonanie wszelkich niezbędnych dostosowań.
Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw na podstawie ust. 1 udzielają Komisji wszelkich niezbędnych informacji.
Artykuł 15
Do czwartych bezpośrednich wyborów do Parlamentu Europejskiego stosuje się następujące przepisy szczególne:
a) obywatele Unii, którzy już w dniu 15 lutego 1994 r. mają prawo głosowania w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania i którzy znajdują się na liście wyborców w tym Państwie Członkowskim, nie podlegają wymogom formalnym określonym w art. 9;
b) Państwa Członkowskie, w których listy wyborców zostały zamknięte przed dniem 15 lutego 1994 r., podejmą niezbędne działania, aby wyborcy Wspólnoty uprawnieni do głosowania, którzy chcą wykonać prawo głosowania w tym państwie, mieli możliwość wpisania się na listę wyborców w odpowiednim czasie przed dniem wyborów;
c) Państwa Członkowskie, które nie sporządzają specjalnych list wyborców, lecz określają uprawnienie do głosowania w rejestrze meldunkowym, oraz w których udział w wyborach nie jest obowiązkowy, mogą zastosować to rozwiązanie również w stosunku do wyborców Wspólnoty uprawnionych do głosowania znajdujących się w tym rejestrze, którzy zostali indywidualnie poinformowani o ich prawach i nie wyrazili chęci wykonania prawa głosowania w Państwie Członkowskim ich pochodzenia.
Państwa te prześlą do Państwa Członkowskiego pochodzenia dokument potwierdzający wyrażoną przez tych wyborców chęć głosowania w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania;
d) Państwa Członkowskie, w których wewnętrzna procedura nominacji kandydatów partii i grup politycznych jest określona ustawowo, mogą ustalić, że wszelkie takie procedury, które zgodnie z tym ustawodawstwem wszczęto przed dniem 1 lutego 1994 r. oraz decyzje podjęte na tej podstawie, zachowują ważność.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 16
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 31 grudnia 1995 r. sprawozdanie na temat zastosowania niniejszej dyrektywy podczas wyborów do Parlamentu Europejskiego w czerwcu 1994 r.
Na podstawie tego sprawozdania Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, może przyjąć przepisy zmieniające niniejszą dyrektywę.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lutego 1994 r. oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienia do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 19
Dyrektywa Komisji nr 93/111/WE
z dnia 10 grudnia 1993 r.
zmieniająca dyrektywę 93/10/EWG odnoszącą się do materiałów i wyrobów wykonanych z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczym [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 dyrektywy Komisji 92/15/EWG [2] zakazuje od dnia 1 lipca 1994 r. handlu foliami z regenerowanej celulozy przeznaczonej do kontaktu ze środkami spożywczymi, która nie odpowiada wymogom dyrektywy Rady 83/229/EWG [3], i wykorzystywania ich;
artykuł 5 dyrektywy Komisji 93/10/EWG [4] zakazuje od dnia 1 stycznia 1994 r. handlu takimi samymi produktami, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą ani z dyrektywą 83/229/EWG, i wykorzystywania ich;
artykuł 5 dyrektywy 93/10/EWG powinien być zmieniony w celu wyeliminowania niezgodności między datami określonymi w dyrektywach 92/15/EWG i 93/10/EWG;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 5 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 93/10/EWG otrzymuje brzmienie:
"– zabronią od dnia 1 stycznia 1994 r. handlu i stosowania folii z regenerowanej celulozy przeznaczonej do kontaktu ze środkami spożywczymi, która nie jest zgodna z niniejszą dyrektywą ani z dyrektywą 83/229/EWG, poza folią, której handlu od dnia 1 lipca 1994 r. zabrania dyrektywa 92/15/EWG."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 93/112/WE
z dnia 10 grudnia 1993 r.
zmieniająca dyrektywę Komisji 91/155/EWG określającą i ustanawiającą szczegółowe uzgodnienia dotyczące systemu szczególnych informacji o preparatach niebezpiecznych w związku z wykonaniem art. 10 dyrektywy 88/379/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/379/EWG z dnia 7 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/18/EWG [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 10 ust. 2 dyrektywy Rady 88/379/EWG przewiduje, że Komisja opracowuje szczegółowe regulacje w celu wprowadzenia systemu informacji w postaci kart charakterystyki bezpieczeństwa dotyczących preparatów niebezpiecznych; dlatego też dyrektywa Komisji 91/155/EWG [3] ustanowiła takie szczegółowe regulacje;
dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [4], ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 92/21/EWG [5], w szczególności jej art. 27, przewiduje, że Komisja opracowuje ogólne zasady dotyczące opracowania dystrybucji, treści i formatu kart charakterystyki bezpieczeństwa w odniesieniu do substancji niebezpiecznych;
właściwe jest, aby regulacje dotyczące kart charakterystyki bezpieczeństwa były jednakowe dla substancji i preparatów; takie podejście zostało przewidziane dyrektywą Komisji 91/155/EWG; dlatego też w tym znaczeniu należy zmienić dyrektywę 91/155/EWG;
konieczne jest też wprowadzenie pewnych zmian do Załącznika w celu zapewnienia ochrony środowiska naturalnego;
w konsekwencji zmian wprowadzonych do dyrektywy 91/155/EWG należy odpowiednio uchylić jej art. 4;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/155/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Uchyla się art. 4.
2) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 1 stycznia 1995 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Niniejsze przepisy stają się skuteczne od dnia 1 stycznia 1995 r.
Jednakże stosowanie w niektórych Państwach Członkowskich systemów informacyjnych typu karta charakterystyki bezpieczeństwa może być kontynuowane do dnia 1 lipca 1995 r.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady 93/113/WE
z dnia 14 grudnia 1993 r.
dotycząca stosowania enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów w żywieniu zwierząt oraz obrotu nimi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych [4] określa zasady dopuszczania i stosowania dodatków;
dyrektywa Rady 87/153/EWG z dnia 16 lutego 1987 r. określająca zasady dotyczące oceny dodatków paszowych [5] dostarcza wskazówek dla potrzeb określania danych naukowych koniecznych w celu identyfikacji i charakterystyki tych produktów, jak również dla potrzeb określenia badań koniecznych w celu oceny produktów, a zwłaszcza ich skuteczności i bezpieczeństwa dla ludzi, zwierząt i środowiska naturalnego;
osiągnięcia postępu naukowo-technicznego pozwalają na stosowanie niektórych enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów w żywieniu zwierząt, zwłaszcza w celu poprawy strawności danych składników odżywczych, lub w celu ograniczenia wydzielania do środowiska pewnych niepożądanych substancji; obecnie nie istnieją kryteria oceny wniosków o dopuszczenie stosowania tej nowej generacji produktów jako dodatków;
w oczekiwaniu na wprowadzenie poprawek do wskazówek i aby umożliwić przygotowanie dokumentacji dotyczącej tych produktów bardzo ważne jest dopuszczenie do stosowania i obrotu enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów na szczeblu krajowym, pod warunkiem, że nie stanowią one zagrożenia dla zdrowia ludzi lub zwierząt;
dopuszczenie tych produktów wymaga sporządzenia ich wykazu na szczeblu każdego Państwa Członkowskiego i dostarczenia Komisji pewnych informacji uzasadniających ich ujęcie w wykazach krajowych;
Państwa Członkowskie nie mogą ograniczyć obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego otrzymywanymi przy użyciu pasz zawierających enzymy, mikroorganizmy i ich preparaty, jeżeli substancje te są ujęte w wykazach krajowych ustanowionych zgodnie z niniejszą decyzją;
niniejsza dyrektywa nie dotyczy enzymów, mikroorganizmów lub ich preparatów stosowanych jako czynniki kiszące;
przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [6];
przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla dyrektywy 70/524/EWG;
należy szybko wprowadzić zmiany do dyrektywy 87/153/EWG w związku z udostępnieniem koniecznych zasad szczególnego badania dodatków należących do nowej grupy enzymów i mikroorganizmów; w tym czasie dokumentacja, która ma być przedstawiona w celu oceny produktów ujętych w wykazach krajowych, musi być przygotowywana zgodnie ze wskazówkami dotyczącymi dodatków w ogóle;
wskazane jest ustalenie odpowiedniego czasu dla przemysłu w celu zastosowania nowych przepisów dotyczących etykietowania określonych dla enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów, jak również zawierających je pasz i premiksów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy wykorzystania enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów w żywieniu zwierząt oraz obrotu nimi.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla dyrektywy 70/524/EWG, a w szczególności dla przepisów dotyczących dopuszczania enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów do stosowania jako dodatków.
Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 dyrektywy 70/524/EWG, Państwa Członkowskie tymczasowo dopuszczają na swoim terytorium stosowanie enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów w żywieniu zwierząt oraz obrót nimi, pod warunkiem że na podstawie dostępnych informacji produkty te nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz że nie są ujęte w wykazie sporządzonym na mocy art. 3.
2.
Zabrania się stosowania tych produktów w żywieniu zwierząt we wszystkich innych formach oprócz włączania ich do pasz.
Artykuł 3
Na podstawie informacji udzielonych przez osoby odpowiedzialne za wprowadzenie produktów do obrotu, Państwa Członkowskie dostarczają:
a) Komisji przed dniem 1 listopada 1994 r.:
- wykaz enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku I,
- notkę identyfikacyjną dla każdego produktu przez osoby odpowiedzialne za wprowadzanie danego produktu do obrotu, sporządzoną według wzoru przedstawionego w załączniku II;
b) Komisji i innym Państwom Członkowskim przed dniem 1 stycznia 1996 r. dokumentację uzasadniającą wydanie decyzji dopuszczających dane produkty przez osobę(-y) odpowiedzialną(-e) zwracającą(-e) się z prośbą o umieszczenie ich produktu(-ów) w wykazie określonym w lit. a) tiret pierwsze.
Artykuł 4
1.
Po otrzymaniu wymaganej informacji Komisja przekazuje Państwom Członkowskim wykaz enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów zgodnie z art. 3.
2.
Jeżeli enzymy, mikroorganizmy lub wytwarzane z nich preparaty znajdują się w kilku wykazach krajowych, Państwa Członkowskie mogą uzgodnić przedstawienie pojedynczej dokumentacji przez jedno z nich.
W takim przypadku dane Państwo Członkowskie, wybrane w celu przedstawienia dokumentacji, poinformuje o tym Komisję.
3.
Do dnia 31 marca 1996 r. oraz na podstawie dokumentacji dostarczonej zgodnie z art. 3 Komisja publikuje w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich wykaz enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów dopuszczonych w różnych Państwach Członkowskich
Artykuł 5
Do dnia 1 stycznia 1997 r. wydane zostanie orzeczenie zgodnie z procedurą określoną w art. 24 dyrektywy 70/524/EWG w sprawie dokumentacji przewidzianej w art. 3 lit. b) odnośnie do dopuszczania dodatków w żywieniu zwierząt
Artykuł 6
W przypadku gdy Państwa Członkowskie uznają za niemożliwe spełnienie jednego z warunków określonych w art. 3 odnośnie do enzymu, mikroorganizmu lub preparatu stosowanego na ich terytorium, podejmą wszelkie konieczne kroki w celu zagwarantowania, aby dany enzym, mikroorganizm lub otrzymywany z nich preparat nie był już więcej stosowany lub nie znajdował się w obrocie na ich terytorium.
Artykuł 7
1.
Enzymy, mikroorganizmy i ich preparaty, jak również prefiksy i mieszanki paszowe, do których zostały one włączone, mogą znajdować się w obrocie tylko jeżeli wymienione poniżej dane są umieszczone na opakowaniu, zbiorniku lub na przymocowanej etykiecie. Informacje te muszą być podane w sposób wyraźnie widoczny, czytelny i nieusuwalny, za co odpowiedzialny jest producent, konfekcjoner, importer, sprzedawca lub dystrybutor działający w obrębie Wspólnoty
A. Informacje dotyczące enzymów i ich preparatów:
a) nazwa właściwa składnika(-ów) aktywnego(-ych) zgodnie z ich działaniem enzymatycznym oraz numer(-y) identyfikacyjny(-ne) zgodnie z ich klasyfikacją Międzynarodowego Związku Biochemii;
b) jednostki aktywności (jednostki aktywności [7] na gram lub jednostki aktywności na ml)
c) nazwa lub nazwa handlowa firmy oraz adres lub statutowa siedziba firmy, podmiotu odpowiedzialnego za podanie informacji określonych w niniejszym ustępie;
d) nazwa lub nazwa handlowa firmy oraz adres lub statutowa siedziba wytwórcy, jeżeli nie jest on odpowiedzialny za podanie informacji umieszczonych na etykiecie;
e) data ważności gwarancji lub okres przechowywania od daty wytworzenia;
f) numer serii i data wytworzenia;
g) wskazówki dotyczące zastosowania oraz, w odpowiednich przypadkach, wskazówki dotyczące bezpieczeństwa;
h) waga netto oraz, w przypadku dodatków płynnych, albo objętość netto, albo waga netto;
i) oznaczenie: "produkt przeznaczony wyłącznie do stosowania do wyrobu pasz";
B. Informacje dotyczące mikroorganizmów i ich preparatów:
a) identyfikacja rasy (ras) według uznanego międzynarodowego systemu nazewnictwa oraz numer depozytu rasy (ras);
b) liczba jednostek formujących kolonie (CFU/g);
c) nazwa lub nazwa handlowa firmy oraz adres lub statutowa siedziba podmiotu odpowiedzialnego za podanie informacji określonych w niniejszym ustępie;
d) nazwa lub nazwa handlowa firmy oraz adres lub statutowa siedziba wytwórcy, jeżeli nie jest on odpowiedzialny za podanie informacji umieszczonych na etykiecie;
e) data ważności gwarancji lub okres przechowywania od daty wytworzenia;
f) numer serii i data wytworzenia;
g) wskazówki dotyczące zastosowania oraz, w odpowiednich przypadkach, wskazówki dotyczące bezpieczeństwa;
h) waga netto oraz, w przypadku dodatków płynnych, albo objętość netto, albo waga netto;
i) oznaczenie: "produkt przeznaczony wyłącznie do stosowania do wyrobu pasz";
j) w odpowiednich przypadkach, oznaczenie wszelkich szczególnych lub znaczących cech związanych z procesem produkcyjnym;
C. Informacje dotyczące premiksów zawierających enzymy:
a) oznaczenie "premiks";
b) oznaczenie "produkt przeznaczony wyłącznie do stosowania do wyrobu pasz";
c) wskazówki dotyczące stosowania i wszelkie wskazówki dotyczące bezpieczeństwa związane ze stosowaniem premiksu;
d) gatunek lub kategoria zwierząt, dla których premiks jest przeznaczony;
e) nazwa lub nazwa handlowa oraz adres lub statutowa siedziba podmiotu odpowiedzialnego za podanie informacji określonych w niniejszym ustępie;
f) waga netto a w przypadku płynów albo objętość netto, albo waga netto;
g) nazwa właściwa składnika(-ów) aktywnego(-ych) zgodnie z ich działaniem enzymatycznym oraz numer(-y) identyfikacyjny(-ne) według Międzynarodowego Związku Biochemii;
h) jednostki aktywności (jednostki aktywności na gram lub jednostki aktywności na ml);
i) data ważności gwarancji lub okres przechowywania od daty wytworzenia;
j) nazwa lub nazwa handlowa firmy oraz adres lub statutowa siedziba wytwórcy, jeżeli nie jest on odpowiedzialny za podanie informacji umieszczonych na etykiecie;
D. Informacje dotyczące premiksów zawierających mikroorganizmy:
a) oznaczenie "premiks";
b) oznaczenie "produkt przeznaczony wyłącznie do stosowania do wyrobu pasz";
c) wskazówki dotyczące stosowania i wszelkie wskazówki dotyczące bezpieczeństwa związane ze stosowaniem premiksu;
d) gatunek lub kategoria zwierząt, dla których premiks jest przeznaczony;
e) nazwa lub nazwa handlowa firmy oraz adres lub statutowa siedziba firmy podmiotu odpowiedzialnego za podanie informacji określonych w niniejszym ustępie;
f) waga netto a w przypadku dodatków płynnych albo objętość netto, albo waga netto;
g) identyfikacja rasy (ras) według uznanego międzynarodowego systemu nazewnictwa oraz numer depozytu rasy (ras);
h) liczba jednostek formujących kolonie (CFU/g);
i) data ważności gwarancji lub okres przechowywania od daty wytworzenia;
j) nazwa lub nazwa handlowa oraz adres lub statutowa siedziba wytwórcy, jeżeli nie jest on odpowiedzialny za podanie informacji umieszczonych na etykiecie;
k) w odpowiednich przypadkach, oznaczenie wszelkich szczególnych lub znaczących cech związanych z procesem produkcyjnym.
E. Informacje dotyczące mieszanek paszowych, do których włączono enzymy:
a) nazwa właściwa składnika(-ów) aktywnego(-ych) zgodnie z ich działaniem enzymatycznym oraz numer(-y) identyfikacyjny(-ne) według Międzynarodowego Związku Biochemii;
b) jednostki aktywności (jednostki aktywności na kilogram lub jednostki aktywności na litr) pod warunkiem, że można jest obliczyć liczbę tych jednostek przy pomocy oficjalnej lub uznawanej naukowo metody;
c) data ważności gwarancji lub okres przechowywania od daty wytworzenia;
F. Informacje dotyczące mieszanek paszowych, do których włączono mikroorganizmy:
a) identyfikacja rasy (ras) według uznanego międzynarodowego systemu nazewnictwa oraz numer depozytu rasy (ras);
b) liczba jednostek formujących kolonie (CFU/g), pod warunkiem że liczbę tych jednostek można obliczyć przy pomocy oficjalnej lub uznawanej naukowo metody;
c) data ważności gwarancji lub okres przechowywania od daty wytworzenia;
d) w odpowiednich przypadkach, oznaczenie wszelkich szczególnych lub znaczących cech związanych z procesem produkcyjnym.
2.
Informacje inne niż te określane w ust. 1 pkt A, B, C oraz D, np. nazwa handlowa, mogą być umieszczane na opakowaniu, pojemniku lub przymocowanej etykiecie pod warunkiem, że są one wyraźnie oddzielone od wcześniej wymienionych danych.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy:
- najpóźniej do dnia 1 stycznia 1995 r. w przypadku przepisów dotyczących art. 7, oraz
- najpóźniej do dnia 1 października 1994 r. w przypadku pozostałych przepisów.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie taki towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 10
Dyrektywa Komisji 93/116/WE
z dnia 17 grudnia 1993 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 80/1268/EWG odnoszącą się do zużycia paliwa w pojazdach silnikowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/81/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/1268/EWG z dnia 16 grudnia 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zużycia paliwa w pojazdach silnikowych [3], zmienioną dyrektywą 89/491/EWG [4], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 80/1268/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczącą układów, części i oddzielnych zespołów technicznych odnoszą się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy dołączony był dokument informacyjny zawierający właściwe pozycje załącznika I do tej dyrektywy, a także świadectwo homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do tej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego;
należy odnieść się do dyrektywy Rady 70/220/EWG [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 93/59/EWG [6] odnoszącą się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z pojazdów silnikowych, ponieważ dyrektywa ta ustala przepisy techniczne i administracyjne, które stosują się także do niniejszej dyrektywy;
w świetle wzrastającego zainteresowania wpływem wywieranym na środowisko przez emisję dwutlenku węgla, piąty program działania Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska, przyjęty przez Radę w dniu 16 grudnia 1992 r., przewiduje dążenie do ustabilizowania tej emisji; konieczne jest ustalenie emisji dwutlenku węgla z lekkich pojazdów silnikowych w ramach procedury homologacji typu WE; właściwe jest oparcie pomiaru emisji dwutlenku węgla na procedurze badania, ustanowionej przez dyrektywę 70/220/EWG, w odniesieniu do pomiaru substancji zanieczyszczających powietrze emitowanych z pojazdów silnikowych oraz, w rezultacie, obliczanie zużycia paliwa na podstawie wyników tych pomiarów;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 80/1268/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady 80/1268/EWG odnoszącą się do emisji dwutlenku węgla i zużycia paliwa w pojazdach silnikowych." ;
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do pojazdu, bądź odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania ze względu na emisję dwutlenku węgla lub zużycie paliwa, jeśli dane dotyczące emisji dwutlenku węgla i zużycia paliwa zostały ustalone zgodnie z załącznikami I i II oraz zostały określone w dokumencie wydanym właścicielowi pojazdu przy jego nabyciu, w sposób i w formie przyjętej przez każde Państwo Członkowskie.";
3) załączniki zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od 1 kwietnia 1994 r. Państwa Członkowskie nie mogą, ze względu na emisję dwutlenku węgla lub zużycie paliwa:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu dla dowolnego typu pojazdu silnikowego, lub
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeśli dane dotyczące emisji i zużycia paliwa zostały ustalone zgodnie z wymogami dyrektywy 80/1268/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od 1 stycznia 1996 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
dla danego typu pojazdu, ze względu na emisję dwutlenku węgla lub zużycie paliwa, jeśli dane dotyczące emisji i zużycia paliwa nie zostały ustalone zgodnie z wymogami dyrektywy 80/1268/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od 1 stycznia 1997 r. Państwa Członkowskie:
- uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG nie są dłużej ważne w celach określonych w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, oraz
- mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, którym nie towarzyszy świadectwo zgodności zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG,
ze względów odnoszących się do emisji dwutlenku węgla lub zużycia paliwa, jeśli dane dotyczące emisji i zużycia paliwa nie zostały ustalone zgodnie z wymogami dyrektywy 80/1268/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 31 marca 1994 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura takiego odniesienia przyjmowana jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dwunasta Dyrektywa Komisji 93/117/WE
z dnia 17 grudnia 1993 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r., w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy dla urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/373/EWG wymaga, aby urzędowe kontrole pasz były przeprowadzane przy użyciu wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu sprawdzania zgodności z wymaganiami, wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących jakości i składu pasz;
powinny być ustanowione wspólnotowe metody analizy zachowywania warunków stosowania w paszach zwierzęcych takich dodatków paszowych jak robenidyna i benzokwat metylu;
środki, przewidziane w niniejszej dyrektywie, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, aby analizy przeprowadzone w ramach urzędowej kontroli celem stwierdzenia zawartości robenidyny i benzokwatu metylu były przeprowadzane z wykorzystaniem metod opisanych w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej do dnia 30 listopada 1994 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do dostosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie przyjmując te przepisy, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedurę dokonywania takich odniesień określają Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady 93/119/WE
z dnia 22 grudnia 1993 r.
w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 74/577/EWG [4] ustanowiła zasady dotyczące ogłuszania zwierząt przed ubojem;
Europejska Konwencja w sprawie Ochrony Zwierząt Przeznaczonych do Uboju została zatwierdzona w imieniu Wspólnoty przez decyzję Rady 88/306/EWG [5]; zakres Konwencji jest szerszy niż obowiązujące przepisy wspólnotowe w tym przedmiocie;
przepisy narodowe dotyczące ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania mają wpływ na warunki konkurencji i w związku z tym na funkcjonowanie Wspólnego Rynku produktów rolnych;
dlatego istnieje konieczność ustanowienia wspólnych minimalnych norm ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania, w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju produkcji i ułatwienia urzeczywistnienia rynku wewnętrznego zwierząt i produktów zwierzęcych;
podczas uboju lub zabijania zwierzętom powinno się oszczędzić zbędnego bólu lub cierpienia;
jednakże niezbędne jest zezwolenie na przeprowadzanie doświadczeń technicznych i naukowych oraz uwzględnienie szczególnych wymagań niektórych obyczajów religijnych;
przepisy powinny także zapewniać zadowalającą ochronę, podczas uboju lub zabijania, zwierząt nieobjętych Konwencją;
w deklaracji o ochronie zwierząt, załączonej do Aktu Końcowego Traktatu o Unii Europejskiej, Konferencja wzywa Parlament Europejski, Radę i Komisję, jak również Państwa Członkowskie, aby opracowując i wdrażając legislację wspólnotową w zakresie wspólnej polityki rolnej, w pełni uwzględniały wymagania dobrostanu zwierząt;
w tak przeprowadzanych działaniach wspólnotowych należy zapewnić zgodność z wymaganiami wynikającymi z zasady pomocniczości ustanowionej w art. 3b Traktatu;
dyrektywa 74/577/EWG powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do przemieszczania, przetrzymywania, krępowania, ogłuszania, uboju lub zabijania zwierząt hodowanych i utrzymywanych dla produkcji mięsa, skóry, futra i innych produktów oraz do zabijania zwierząt w celu zwalczania chorób.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
- technicznych i naukowych eksperymentów, odnoszących się do procedur wymienionych w ust. 1, przeprowadzanych pod nadzorem właściwych władz,
- zwierząt zabijanych podczas imprez kulturalnych i sportowych,
- dzikiej zwierzyny zabijanej zgodnie z art. 3 dyrektywy 92/45/EWG.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) "rzeźnia": każde miejsce, łącznie z urządzeniami do przemieszczania i przetrzymywania zwierząt, używane do przemysłowego uboju zwierząt określonych w art. 5 ust. 1;
2) "przemieszczanie": rozładunek zwierząt lub ich przewóz z platformy rozładunkowej, obór lub zagród w rzeźni do lokalu lub miejsca, gdzie mają być poddane ubojowi;
3) "przetrzymywanie": utrzymywanie zwierząt w oborach, zagrodach, wydzielonych obszarach terenu użytkowanego przez rzeźnie, w celu zapewnienia im niezbędnej opieki przed ubojem (wody, paszy, odpoczynku);
4) "krępowanie": zastosowanie wobec zwierzęcia jakiejkolwiek procedury przeznaczonej do ograniczenia jego ruchów w celu ułatwienia skutecznego ogłuszenia lub zabicia;
5) "ogłuszenie": jakikolwiek szereg czynności, którego zastosowanie wobec zwierzęcia powoduje natychmiastową utratę przytomności, trwającą aż do śmierci;
6) "zabijanie": jakikolwiek szereg czynności, który powoduje śmierć zwierzęcia;
7) "ubój": spowodowanie śmierci zwierzęcia przez wykrwawienie;
8) "właściwy organ": organ centralny Państwa Członkowskiego właściwy do przeprowadzania kontroli weterynaryjnych lub organ, któremu przekazano takie uprawnienia.
Jednakże w Państwach Członkowskich władze religijne, na rzecz których przeprowadzany jest ubój, są uprawnione do stosowania i monitorowania szczególnych przepisów, które stosuje się do uboju zgodnego z niektórymi obyczajami religijnymi.
Odnośnie do wspomnianych przepisów władze te działają na odpowiedzialność urzędowego lekarza weterynarii, którego definicję przedstawiono w art. 2 dyrektywy 64/433/EWG.
Artykuł 3
Podczas przemieszczania, przetrzymywania, krępowania, ogłuszania, uboju lub zabijania oszczędza się zwierzętom wszelkiego zbędnego niepokoju, bólu i cierpienia.
ROZDZIAŁ II
Wymagania w stosunku do rzeźni
Artykuł 4
Budowa, urządzenia i wyposażenie rzeźni oraz ich działanie mają zaoszczędzić zwierzętom zbędnego niepokoju, bólu lub cierpienia.
Artykuł 5
1.
Zwierzęta jednokopytne, przeżuwacze, świnie, króliki i drób sprowadzone do rzeźni w celu uboju są:
a) przemieszczane, a jeśli to konieczne – przetrzymywane, zgodnie z przepisami załącznika A;
b) krępowane, zgodnie z przepisami załącznika B;
c) ogłuszane przed ubojem lub natychmiastowo zabijane, zgodnie z przepisami załącznika C;
d) wykrwawiane zgodnie z przepisami załącznika D.
2.
Wymagania ust. 1 lit. c) nie mają zastosowania w przypadku zwierząt poddawanych szczególnym metodom uboju, przewidzianym przez niektóre obyczaje religijne.
3.
W poszanowaniu ogólnych zasad Traktatu właściwe władze Państw Członkowskich mogą zezwolić przedsiębiorstwom, kwalifikującym się do odstępstw zgodnie z art. 4 i 13 dyrektywy 64/433/EWG, art. 4 dyrektywy 91/498/EWG i art. 7 i 18 dyrektywy 71/118/EWG, na odstępstwa od ust. 1 lit. a) w odniesieniu do bydła oraz od ust. 1 lit. a) i metod ogłuszania i zabijania określonych w załączniku C w odniesieniu do drobiu, królików, świń, owiec i kóz pod warunkiem, że spełnione są wymagania przewidziane w art. 3.
Artykuł 6
1.
Narzędzia, pęta, inny sprzęt i instalacje używane do ogłuszania lub zabijania muszą być zaprojektowane, wykonane, utrzymywane i używane w taki sposób, aby uzyskać szybkie i skuteczne ogłuszenie lub zabicie, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Właściwy organ sprawdza, czy narzędzia, pęta i inny sprzęt używany do ogłuszania i zabijania zgodne są z powyższymi zasadami, oraz regularnie sprawdza, czy są one w dobrym stanie i pozwalają na osiągnięcie wyżej wymienionego celu.
2.
W miejscu uboju musi być przetrzymywane odpowiednie, zapasowe wyposażenie i narzędzia do awaryjnego użytku.
Mają one być właściwie utrzymane i regularnie kontrolowane.
Artykuł 7
Przemieszczaniem, przetrzymywaniem, krępowaniem, ogłuszaniem, ubojem i zabijaniem zwierząt nie mogą zajmować się osoby, które nie posiadają wiedzy i umiejętności niezbędnych do wykonywania tych zadań w sposób humanitarny i skuteczny, zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Właściwy organ zapewnia, aby osoby zatrudnione przy uboju posiadały niezbędne umiejętności, kompetencje i wiedzę zawodową.
Artykuł 8
W celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą przeprowadzane są w rzeźniach inspekcje i kontrole na odpowiedzialność właściwego organu, który przez cały czas ma wolny dostęp do wszystkich części rzeźni.
Jednakże takie inspekcje i kontrole mogą być przeprowadzane w tym samym czasie co kontrole przeprowadzane w innych celach.
ROZDZIAŁ III
Ubój i zabijanie poza rzeźniami
Artykuł 9
1. Gdy zwierzęta określone w art. 5 ust. 1 poddawane są ubojowi poza rzeźniami, stosuje się art. 5 ust. 1 lit. b), c) i d).
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstępstwa od ust. 1 w odniesieniu do drobiu, królików, świń, owiec i kóz poddanych ubojowi lub zabijaniu poza rzeźniami przez właściciela, dla jego osobistego spożycia, pod warunkiem że jest to zgodne z art. 3 i że świnie, owce i kozy zostały wcześniej ogłuszone.
Artykuł 10
1.
Ubój lub zabijanie zwierząt określonych w art. 5 ust. 1, dokonywany w celach zwalczania choroby, przeprowadza się zgodnie z załącznikiem E.
2.
Zwierzęta hodowane dla skór zabija się zgodnie z załącznikiem F.
3.
Nadwyżki jednodniowych kurcząt, których definicję przedstawiono w art. 2 ust. 3 dyrektywy 90/539/EWG, oraz nadwyżki zarodków w odpadach z wylęgarni zabija się jak najszybciej, zgodnie z załącznikiem G.
Artykuł 11
Nie stosuje się art. 9 i 10 w przypadku zwierząt, które muszą być zabite niezwłocznie z przyczyn bezpieczeństwa.
Artykuł 12
Zwierzęta okaleczone lub chore muszą być poddane ubojowi lub zabite na miejscu.
Jednakże właściwy organ może zezwolić na transport zwierząt okaleczonych lub chorych przeznaczonych do uboju lub zabicia pod warunkiem, że transport ten nie pociągnie za sobą dalszych cierpień zwierząt.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 13
1.
W razie potrzeby przepisy dotyczące ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania inne niż w niniejszej dyrektywie są przyjmowane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
2. a) Załączniki do niniejszej dyrektywy są zmieniane przez Radę stanowiącą na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 1, w szczególności w celu dostosowania ich do postępu technologicznego i naukowego;
b) ponadto, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1995 r., Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie sporządzone w oparciu o opinię Komitetu Nauk Weterynaryjnych, wraz z odpowiednimi projektami, w szczególności dotyczącymi stosowania:
- pistoletów na ślepe naboje, stosowane domózgowo, lub gazów innych niż te określone w załączniku C albo ich kombinacji stosowanych do ogłuszania, szczególnie dwutlenku węgla do ogłuszania drobiu,
- gazów innych niż te, określone w załączniku C lub ich kombinacji przeznaczonych do zabijania,
- każdej innej naukowo uznanej procedury ogłuszania lub zabijania.
Rada stanowi o tych projektach większością kwalifikowaną;
c) na zasadzie odstępstwa od lit. a), najpóźniej do dnia 31 grudnia 1995 r., Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, przedłoży Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu sprawozdanie sporządzone w oparciu o opinię Komitetu Nauk Weterynaryjnych, wraz z właściwymi projektami w celu ustalenia:
i) mocy i czasu trwania użycia prądu, niezbędnych do ogłuszenia różnych gatunków zwierząt;
ii) stężenia gazu i długości poddania jego działaniu, niezbędnych do ogłuszenia różnych gatunków zwierząt;
d) do czasu wykonania przepisów lit. b) i c) stosuje się w tym przedmiocie przepisy krajowe, zgodnie z przepisami ogólnymi Traktatu.
Artykuł 14
1.
Biegli Komisji mogą przeprowadzać kontrole na miejscu tak długo, jak jest to konieczne dla zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy.
W tym celu mogą oni badać reprezentatywne próbki z przedsiębiorstw, żeby zapewnić, że właściwy organ sprawdza, czy dane przedsiębiorstwa spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o wynikach przeprowadzonych kontroli.
2.
Kontrole określone w ust. 1 przeprowadzane są we współpracy z właściwym organem.
3.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadzana jest kontrola, udziela biegłym wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków.
4.
Szczegółowe przepisy dotyczące wykonania niniejszego artykułu zostaną ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
Artykuł 15
W trakcie przeprowadzania kontroli w rzeźniach lub przedsiębiorstwach, które zostały zatwierdzone lub mają być zatwierdzone w państwach trzecich do celów umożliwienia wywozu do Wspólnoty, zgodnie z regułami wspólnotowymi, biegli Komisji zapewniają, że zwierzęta określone w art. 5 zostały poddane ubojowi zgodnie z warunkami gwarantującymi humanitarne traktowanie przynajmniej równoznaczne z przewidzianymi w niniejszej dyrektywie.
W celu umożliwienia przywozu mięsa z państwa trzeciego świadectwo zdrowia towarzyszące takiemu mięsu musi być uzupełnione zaświadczeniem potwierdzającym, że powyższy warunek został spełniony.
Artykuł 16
1.
Gdy ma być zastosowana procedura określona w niniejszym artykule, sprawa zostaje niezwłocznie przedstawiona Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu przez jego przewodniczącego, z własnej inicjatywy albo na żądanie przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności sprawy.
Opinia zostaje przyjęta większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje planowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu;
b) jeżeli planowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie podejmie działań w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia jej sprawy, Komisja przyjmuje projektowane środki, chyba że Rada odrzuciła te środki zwykłą większością.
Artykuł 17
Dyrektywa 74/577/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, łącznie z sankcjami, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy z dniem 1 stycznia 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jednakże, od daty ustanowionej w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą, w poszanowaniu ogólnych zasad Traktatu, zachować lub stosować na swoim terytorium surowsze przepisy niż te zawarte w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wszelkich takich środkach.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/120/WE
z dnia 22 grudnia 1993 r.
zmieniająca dyrektywę 90/539/EWG w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle zmian zachodzących w przemyśle drobiowym, w odniesieniu do większych i bardziej intensywnych jednostek pojawia się potrzeba dostosowania niektórych aspektów dyrektywy 90/539/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [4], w celu wyjaśnienia wymogów oraz uproszczenia ich stosowania przez Państwa Członkowskie;
Rada przyjęła dyrektywę 92/66/EWG wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania rzekomego pomoru drobiu [5] oraz dyrektywę 92/40/EWG wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [6], umożliwiając tym samym uproszczenie dyrektywy 90/539/EWG;
uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Rady w sprawie ryzyka przenoszenia rzekomego pomoru drobiu oraz wymogów, jakie powinny spełniać szczepionki przeciwko tej chorobie, należy wprowadzić rozwiązania umożliwiające uznanie, w uzasadnionych przypadkach, niektórych Państw Członkowskich lub ich regionów za obszary nie objęte obowiązkiem przeprowadzania szczepień przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu; niemniej jednak, należy także uwzględnić możliwości wycofania, w miarę potrzeb, statusu obszaru zwolnionego z obowiązku przeprowadzania szczepień przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu;
konieczna jest zmiana zasad dotyczących handlu, stosowanych w odniesieniu do państw trzecich w celu zagwarantowania, iż będą one równoważne z zasadami stosowanymi wobec Państw Członkowskich, szczególnie w odniesieniu do rzekomego pomoru drobiu i influenzy drobiu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 90/539/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"pisklęta jednodniowe". : oznacza każdy drób poniżej 72 godzin życia, jeszcze i nie karmiony; niemniej jednak, dopuszcza się karmienie kaczek piżmowych (Cairina moschata) lub ich krzyżówek;".
2) W art. 2 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
"stado". : oznacza cały drób w tym samym stanie zdrowia, chowany w tych samych pomieszczeniach lub w zagrodzie i stanowiący jednolitą jednostkę epidemiologiczną.
W odniesieniu do drobiu chowanego w pomieszczeniach zamkniętych, terminem tym objęte są wszystkie ptaki znajdujące się w tej samej przestrzeni powietrznej;".
3) W art. 2 ust. 9 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) zakład chowu:
i) zakład chodu drobiu hodowlanego, będący zakładem chowu drobiu hodowlanego przed osiągnięciem przez niego zdolności do rozmnażania;
lub
ii) zakład chodu drobiu użytkowego, będący zakładem chodu drobiu użytkowego znoszącego jaja, przed osiągnięciem przez niego etapu rozrodczego".
4) W art. 2 skreśla się ust. 15.
5) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
W celu dopuszczenia do obrotu na terytorium Wspólnoty:
a) jaja wylęgowe, jednodniowe pisklęta, drób hodowlany i drób użytkowy powinien spełniać warunki ustanowione w art. 6, 12, 15 i 17 oraz odpowiednio te wymagania ustanowione na podstawie art. 13 i 14.
Ponadto:
- jaja wylęgowe muszą spełniać warunki ustanowione w art. 7,
- jednodniowe pisklęta muszą spełniać warunki ustanowione w art. 8,
- drób hodowlany oraz drób użytkowy muszą spełniać warunki ustanowione w art. 9;
b) drób przeznaczony do uboju musi spełniać warunki określone w art. 10,12, 15 i 17 oraz warunki ustanowione na mocy art. 13 i 14;
c) drób (w tym pisklęta jednodniowe) przeznaczony do odnowy stada musi spełniać warunki określone w art. 10a, 12, 15 i 17 oraz warunki ustanowione na mocy w art. 13 i 14."
6) W art. 6 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) nie mogą znajdować się na obszarze, który zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym jest objęty środkami restrykcyjnymi ze względu na stan zdrowia zwierząt, w wyniku wystąpienia choroby, na którą podatny jest drób;".
7) W art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2) Stada, które w chwili wysyłki nie wykazuje objawów klinicznych czy budzi podejrzenia co do występowania choroby zakaźnej dla drobiu;".
8) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
W momencie wysyłki jaja wylęgowe muszą:
1) pochodzić ze stad, które:
- przez ponad 6 tygodni były trzymane w jednym lub więcej zakładów Wspólnoty jak określono w art. 6 ust. 1 lit a),
- jeśli istnieje wymóg szczepień, szczepione były zgodnie z warunkami o szczepieniach w załączniku III,
- podlegały badaniu zdrowotnemu zwierząt przeprowadzonemu przez urzędowego lekarza weterynarii lub zatwierdzonego lekarza weterynarii w ciągu 72 godzin poprzedzających wysyłkę, a w trakcie badania nie wykazywały klinicznych objawów ani nie wzbudziły podejrzenia o chorobę,
- lub zostało poddane comiesięcznemu badaniu zdrowotnemu w trakcie wizyty urzędowego lekarza weterynarii lub zatwierdzonego lekarza weterynarii, przy czym ostatnia wizyta winna odbyć się w ciągu 31 dni do wysyłki.
W przypadku wyboru niniejszej opcji, konieczne jest także zbadanie przez urzędowego lekarza weterynarii lub zatwierdzonego lekarza weterynarii zapisów dotyczących stanu zdrowia stada i ocena bieżącego stanu zdrowia na podstawie aktualnych informacji, udzielonych przez osobę odpowiadającą za stado, w ciągu 72 godzin poprzedzających wysyłkę.
Jeżeli zapis lub inne informacje dają podstawę do podejrzeń o chorobę, konieczne jest przeprowadzenie badania stanu zdrowotnego zwierząt w stadzie przez urzędowego lekarza weterynarii lub zatwierdzonego lekarza weterynarii, mającego wykluczyć możliwość występowania zakaźnej choroby drobiu;
2) być oznaczone zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1868/77;
3) być po zdezynfekowaniu zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii.
Ponadto, jeśli do wystąpienia zakaźnej choroby drobiu, która może być przenoszona przez jaja, doszło w stadzie, z którego dostarczono jaj wylęgowych w okresie ich inkubacji, istnieje obowiązek powiadomienia o tym fakcie zainteresowanej wylęgarni oraz organu lub władz odpowiedzialnych za daną wylęgarnię albo stado pochodzenia."
9) W art. 8 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) spełniać warunki szczepienia z załącznika III, jeśli zostały zaszczepione;".
10) W art. 9 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) spełnić warunki szczepienia z załącznika II, jeśli zostały zaszczepione;".
11) W art. 9 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) musi być poddany badaniu zdrowotnemu przez urzędowego lekarza weterynarii lub zatwierdzonego lekarza weterynarii w ciągu 48 godzin poprzedzających przesyłkę, oraz w momencie badania, nie wykazywać objawów klinicznych czy wzbudzać podejrzenia o chorobę;".
12) W art. 10 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) w którym badanie zdrowia stada, z którego ma pochodzić drób rzeźny, przeprowadzone przez urzędowego lub zatwierdzonego lekarza weterynarii w ciągu 5 dni poprzedzających przesyłkę, nie ujawni żadnych objawów klinicznych czy podejrzeń o chorobę w tymże stadzie;".
13) W art. 10 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) które nie znajduje się na obszarze, który zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym jest objęty środkami restrykcyjnymi ze względu na stan zdrowia zwierząt, w wyniku wystąpienia choroby, na którą podatny jest drób;"
14) Dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 10a
1.
W chwili przesyłki drób powyżej 72 godzin życia, przeznaczony do odnowy stada, musi pochodzić z gospodarstwa:
a) w którym przebywał od wylęgu lub przez okres ponad 21 dni, i w którym nie miał styczności ze świeżo przybyłym drobiem w ciągu dwóch tygodni poprzedzających przesyłkę;
b) które nie jest przedmiotem ograniczeń zdrowotnych, mającym zastosowanie do drobiu;
c) w którym badanie stanu zdrowia stada, z którego wybrana ma zostać partia do wysyłki, przeprowadzone przez urzędowego lekarza weterynarii lub zatwierdzonego lekarza weterynarii w ciągu 48 godzin poprzedzających wysyłkę nie ujawniło objawów klinicznych ani nie wzbudziło podejrzeń o występowaniu zakaźnej choroby drobiu;
d) które nie znajduje się na obszarze, który zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym jest objęty zakazem ze względu na stan zdrowia zwierząt, w wyniku wystąpienia choroby, na którą podatny jest drób.
2.
Artykuł 6 i art. 9a nie mają zastosowania do drobiu określonego w ust. 1."
15) Artykuł 11 ust. 2 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— jeżeli zostały zaszczepione, spełniły warunki szczepień z załącznika III;".
16) Artykuł 11 ust. 2 tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"— nie znajdują się na obszarze, który zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym jest objęty środkami ograniczającymi ze względu na stan zdrowia zwierząt, w wyniku wystąpienia choroby, na którą podatny jest drób;".
17) W art. 11 ust. 2 tiret ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Wszystkie ptaki z danej przesyłki muszą mieć w miesiącu poprzedzającym wysyłkę wynik negatywny w teście serologicznym na przeciwciała Salmonellapullorum oraz Salmonella gallinarum, zgodnie z załącznikiem II rozdział III.
W przypadku jaj wylęgowych lub piskląt jednodniowych, stado, z którego pochodzą musi zostać poddane w ciągu trzech miesięcy poprzedzających przesyłkę testowi serologicznemu na Salmonella pullorum oraz Salmonella gallinarum, na poziomie gwarantującym 95 % wiarygodności wykrycia infekcji z 5 % przewagą."
18) W art. 12 ust. 2 i 3 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwo Członkowskie, region lub regiony Państwa Członkowskiego, zainteresowane uznaniem ich za obszar zwolniony ze szczepień przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, mogą przedstawić program ustanowiony w art. 13 ust. 1.
Komisja zbada programy przedstawione przez Państwa Członkowskie.
Programy te mogą zostać zatwierdzone, stosownie do kryteriów określonych w art. 13 ust. 1, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32.
Zgodnie z tą samą procedurą można określić wszelkie dodatkowe gwarancje o charakterze ogólnym lub szczególnym, jakie mogą być wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym.
Jeśli Państwo Członkowskie lub region Państwa Członkowskiego uzna, iż osiągnął status obszaru zwolnionego ze szczepień przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, może wystąpić do Komisji o przyznanie statusu państwa lub regionu zwolnionego ze szczepień przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32.
Przy ustalaniu statusu Państwa Członkowskiego lub regionu zwolnionego ze szczepień przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu uwzględnia się dane określone w art. 14 ust. 1, w szczególności następujące kryteria:
- w ciągu poprzednich 12 miesięcy nie wydano zezwolenia na szczepienie określone w art. 1 przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, z wyjątkiem obowiązkowego szczepienia gołębi pocztowych określonego w dyrektywie 92/66/EWG, art. 17 ust. 3,
- stada hodowlane poddawane były przynajmniej raz w ciągu roku kontroli serologicznej na obecność rzekomego pomoru drobiu, zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi na mocy procedury przewidzianej w art. 32,
- w ciągu ostatnich 12 miesięcy, w gospodarstwach nie znajdował się drób zaszczepiony przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, z wyjątkiem gołębi pocztowych zaszczepionych na mocy dyrektywy 92/66/EWG, art. 17 ust. 3.
3.
Komisja może zawiesić status państwa lub regionu zwolnionego ze szczepień przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 w przypadku:
i) poważnej epizoocji rzekomego pomoru drobiu, której nie udaje się opanować;
ii) zniesienia ograniczeń ustawodawczych zakazujących systematycznego uciekania się do rutynowych szczepień przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu.
4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zweryfikuje warunki określone w ust. 1, przed wejściem w życie ustawodawstwa harmonizującego kwestie stosowania szczepionek przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, lecz nie później niż do dnia 31 grudnia 1994 r."
19) W art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. "jednodniowe pisklęta" i jaja wylęgowe muszą być transportowane:
- w nieużywanych, zaprojektowanych specjalnie do tego celu, kontenerach jednorazowego użytku, które po zastosowaniu zostaną zniszczone,
- lub w kontenerach, które mogą zostać wykorzystane ponownie pod warunkiem uprzedniego ich wyczyszczenia i dezynfekcji.
Każdorazowo kontenery takie muszą:
a) zawierać jedynie jednodniowe pisklęta lub jaja wylęgowe tych samych gatunków, kategorii i rodzaju drobiu, pochodzącego z tego samego zakładu;
b) zostać opatrzone etykietą wskazującą:
- nazwę Państwa Członkowskiego oraz regionu pochodzenia,
- numer identyfikacyjny zakładu pochodzenia, przewidziany w załączniku II, rozdział I 2,
- liczbę piskląt oraz jaj w każdym pudełku,
- gatunek drobiu do jakiego należą jaja lub pisklęta,"
20) W art. 15 ust. 3 skreśla się tiret ostatnie.
21) W art. 15 ust. 4 dodaje się literę w brzmieniu:
"c) drób przeznaczony do odnowy stada musi zostać niezwłocznie dostarczony do miejsca przeznaczenia, bez wchodzenia w kontakt z innym drobiem, z wyjątkiem drobiu przeznaczonego do odnowy stada spełniającego warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie."
22) W art. 17 tiret ostatnie otrzymuje brzmienie:
"— posiada pieczęć i podpis w innym kolorze niż na świadectwie."
23) Skreśla się art. 19.
24) Artykuł 22 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
1.
Drób i jaja wylęgowe muszą pochodzić z państw trzecich:
a) w których influeneza drobiu oraz rzekomy pomór drobiu, określone w dyrektywach Rady 92/40/EWG i 92/66/EWG, są chorobami podlegającymi z mocy prawa obowiązkowi zgłoszenia;
b) wolnych od influenezy drobiu i rzekomego pomoru drobiu,
lub
takich, które pomimo iż nie są wolne od tych chorób, stosują do ich zwalczania środki, które są co najmniej równoważne środkom ustanowionym w dyrektywach 92/40/EWG oraz 92/66/EWG.
2.
Dodatkowe kryteria dotyczące klasyfikacji państw trzecich w odniesieniu do ust. 1 lit. b), szczególnie w zakresie rodzaju stosowanych szczepionek, zostaną przyjęte przed dniem 1 stycznia 1995 r. zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32.
3.
Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32, może podjąć decyzję, na jakich warunkach przepisy ust. 1 będą stosowane jedynie w odniesieniu do części terytorium państw trzecich."
25) W art. 24 lit. h) otrzymuje brzmienie:
"h) jest zaopatrzone w pieczęć i podpis w innym kolorze niż na świadectwie."
26) Skreśla się art. 35.
27) W załączniku I zmienia się krajowe laboratorium referencyjne dla Danii:
"Krajowe Laboratorium Weterynarii
Wydział Chorób Drobiu
Hangøvej 2
DK-8200 Aarhus N"
.
28) W załączniku IV wzór 5 pkt 14 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) wyżej opisane ptaki są zgodne z przepisami art. 10 i 15 dyrektywy 90/539/EWG;".
29) W załączniku IV wzór 6 pkt 14 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) wyżej opisane ptaki są zgodne z przepisami art. 10a i 15 dyrektywy 90/539/EWG;".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 93/121/WE
z dnia 22 grudnia 1993 r.
zmieniająca dyrektywę 91/494/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. A pkt 1 dyrektywy Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [4] ustanawia zasady szczepienia przeciw rzekomemu pomorowi drobiu stad, z których pochodzi mięso drobiowe przeznaczone dla Państw Członkowskich lub regionów Państw Członkowskich, których status został uznany zgodnie z art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [5];
konieczne jest ustanowienie zasad działania dotyczących szczepień przeciw rzekomemu pomorowi drobiu od dnia 1 stycznia 1993 r. mających zastosowanie do handlu świeżym mięsem drobiowym przeznaczonym dla Państw Członkowskich lub regionów Państw Członkowskich, których status został uznany zgodnie z art. 12 ust. 2 dyrektywy 90/539/EWG;
Rada przyjęła dyrektywę 92/66/EWG [6] w sprawie kontroli rzekomego pomoru drobiu oraz dyrektywę 92/40/EWG [7] w sprawie kontroli influenzy drobiu, co pozwoliło w ten sposób na uproszczenie dyrektywy 91/494/EWG;
pożądana jest możliwość alternatywy dla stosowania specjalnego znaku określonego w art. 5 dyrektywy 91/494/EWG;
konieczna jest zmiana zasad handlu stosowanych do państw trzecich, aby zapewnić, że są równoważne do zasad stosowanych wobec Państw Członkowskich, w szczególności w odniesieniu do rzekomego pomoru drobiu oraz influenzy drobiu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/494/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 3 ust.
A pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1) przebywał na terytorium Wspólnoty od wylęgu lub został przywieziony z państw trzecich zgodnie z wymogami rozdziału III dyrektywy 90/539/EWG.
Mięso drobiowe przeznaczone dla Państw Członkowskich lub regionów Państw Członkowskich, których status został uznany zgodnie z art. 12 ust. 2 tej dyrektywy, musi pochodzić od drobiu, który nie został zaszczepiony przeciw rzekomemu pomorowi drobiu z zastosowaniem żywej szczepionki w okresie 30 dni poprzedzających ubój.
Zasada ta zostanie poddana przeglądowi przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zanim prawodawstwo wspólnotowe harmonizujące stosowanie szczepionki przeciw rzekomemu pomorowi drobiu wejdzie w życie i nie później niż dnia 31 grudnia 1994 r."
2. W art. 3 ust.
A pkt 2 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— które nie jest położone na obszarze podlegającym z przyczyn związanych ze zdrowiem zwierząt środkom ograniczającym obejmującym kontrolę mięsa drobiowego zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym w wyniku wybuchu epidemii choroby, na zarażenie którą drób jest podatny.".
3. W art. 5 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2 oraz w przypadku epizootii rzekomego pomoru drobiu, świeże mięso drobiowe może być oznaczone zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt A lit. e) dyrektywy 71/118/EWG znakiem jakości zdrowotnej określonym w rozdziale X, pkt 44 lit. a) i b) załącznika I do dyrektywy 71/118/EWG, pod warunkiem że takie mięso nie pochodzi od drobiu, który:
a) pochodzi z gospodarstwa położonego w okręgu zagrożonym jak określono w art. 9 ust. 1 dyrektywy 92/66/EWG, ale nie w strefie ochronnej określonej w art. 9 ust. 1 dyrektywy 92/66/EWG i w odniesieniu do którego po badaniu epidemiologicznym nie zarejestrowano kontaktu z zakażonym gospodarstwem;
b) pochodzi ze stada, gdzie badanie wirusologiczne o wyniku negatywnym jest przeprowadzane na reprezentatywnej próbie stada pięć dni przed wysyłką drobiu; pobieranie próbek musi być przeprowadzane przez lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwe władze;
c) pochodzi z gospodarstwa, gdzie nie wykryto oznak lub symptomów klinicznych, które mogłyby wskazywać na obecność rzekomego pomoru drobiu, po przeprowadzeniu badania klinicznego przeprowadzonego przez lekarza weterynarii wskazanego przez właściwe władze; takie badanie musi zostać przeprowadzone w ciągu 24 godzin przed wysyłką drobiu;
d) bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust.
A pkt 3, jest bezpośrednio transportowany z gospodarstwa pochodzenia do rzeźni; wykorzystywane środki transportu muszą być zaplombowane przez urzędowego lekarza weterynarii i oczyszczone oraz odkażone przed i po każdym transporcie;
e) jest przebadane w rzeźni w czasie badania przedubojowego lub badania poubojowego w celu wykrycia symptomów rzekomego pomoru drobiu.
Państwa Członkowskie powołujące się na niniejsze przepisy poinformują inne Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego o środkach, które przyjmują w tym zakresie.
Ogólne kryteria pobierania próbek, częstotliwość pobierania próbek i wszelkie warunki, których przestrzega się podczas wykonywania lit. a), b) i c) są ustanawiane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17, po konsultacji z Naukowym Komitetem Weterynaryjnym i przed dniem 1 stycznia 1995 r.
4.
Przed dniem 1 stycznia 1998 r. Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie w sprawie doświadczeń zgromadzonych od czasu wykonania tych przepisów, wraz z wszelkimi wnioskami, w sprawie których Rada stanowi większością kwalifikowaną."
4. Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Świeże mięso drobiowe musi pochodzić z krajów:
a) w których influenza drobiu i rzekomy pomór drobiu są chorobami prawnie podlegającymi zgłoszeniu na terytorium całego kraju zgodnie ze standardami międzynarodowymi;
b) wolnych od influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu, lub
które, chociaż nie są wolne od tych chorób, stosują środki ich kontroli przynajmniej równoważne środkom ustanowionym odpowiednio w dyrektywach 92/40/EWG i 92/66/EWG.
2.
Dodatkowe kryteria klasyfikacji państw trzecich w odniesieniu do ust. 1 przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 przed dniem 1 stycznia 1995 r.
Podczas wykonywania ust. 1, Komisja przyjmuje, w drodze certyfikacji, wszelkie środki niezbędne do celów ochrony zdrowia zwierząt w poszczególnych sytuacjach w niektórych regionach Wspólnoty.
3.
Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, podjąć decyzję w sprawie określenia na mocy jakich warunków ust. 1 stosuje się wyłącznie do części terytorium państwa trzeciego."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 25/93
z dnia 8 stycznia 1993 r.
w sprawie wystawiania dokumentów przywozowych w odniesieniu do tuńczyka konserwowanego i niektórych gatunków bonito z niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3900/92 [2] ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3759/92 w odniesieniu do wspólnotowych uzgodnień dotyczących przywozu tuńczyka konserwowanego, bonito i niektórych gatunków sardynek z niektórych państw trzecich, w szczególności jego art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia przydziela 11115 ton z dostępnej ilości 74100 ton nowym importerom; art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia przewiduje, że jeśli ilości, dla których wnioskowano o dokumenty przywozowe, przekroczą dostępne wielkości, Komisja ma ustalić jednolitą stawkę procentową stosowaną w odniesieniu do wnioskowanych ilości w celu zmniejszenia przywozu;
dnia 4 i 5 stycznia 1993 r. ilości, o które wnioskowali nowi importerzy, przekraczały dostępne wielkości; powinien zostać odpowiednio określony zakres, w odniesieniu do którego mogą zostać wydane dokumenty przywozowe;
ilości, dla których wystawiono dokumenty przywozowe, osiągnęły wielkość 11115 ton; wydawanie niniejszych dokumentów nowym importerom powinno zostać odpowiednio zawieszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dokumenty przywozowe dla tuńczyka konserwowanego z gatunku Thunnus, latającego lub paskowanego bonito (Euthynnus pelamis) i innych gatunków z rodzaju Euthynnus, objętych kodami CN ex16041411, ex16041419, ex16042070, z państw trzecich określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3900/92, o które wnioskowano na mocy art. 3 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia dnia 4 i 5 stycznia 1993 r., oraz przesłane do Komisji dnia 6 stycznia 1993 r., są wystawione do 3,61 % ilości, o które wnioskowano.
Wystawianie dokumentów przywozowych dla produktów określonych w akapicie pierwszym zostaje zawieszone w odniesieniu do wniosków wniesionych od dnia 6 stycznia 1993 r., na mocy art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3900/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 stycznia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/93
z dnia 18 stycznia 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3002/92 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady kontroli stosowania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2046/92 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 4 i art. 26 ust. 3, a także odpowiednie przepisy innych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynku produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje: Państwom Członkowskim należy przyznać odpowiednie terminy w celu przeprowadzenia reorganizacji swoich agencji kontroli, wymagane dla zapewnienia zgodności z wymogiem stanowiącym, że tylko jeden organ kontroli będzie odpowiedzialny za kontrolę wykorzystania lub miejsca przeznaczenia wszystkich produktów, niezależnie od ich pochodzenia, objętych którymkolwiek ze szczególnych środków lub jego częścią;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże przez okres sześciu miesięcy od dnia 1 stycznia 1993 r. Państwa Członkowskie mogą utrzymać swoje istniejące organy kontroli dla każdego szczególnego środka lub jego części."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 85/93
z dnia 19 stycznia 1993 r.
dotyczące agencji kontrolnych w sektorze tytoniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiające specjalne środki w odniesieniu do rynku surowca tytoniowego [1], w szczególności jego art. 20 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 każde Państwo Członkowskie wytwarzające tytoń w ilościach przekraczających ilość minimalną ma powołać agencję, która ma na celu przeprowadzanie pewnych kontroli i innych zadań powiązanych z systemem pomocy produkcyjnej dla tytoniu; agencja taka musi być zdolna do wykonywania zadań wymienionych w tym rozporządzeniu; w związku z tym każda agencja musi posiadać minimum uprawnień wymaganych do wywiązania się z tych zadań;
w celu zagwarantowania prawidłowego i efektywnego stosowania reguł w tym sektorze art. 20 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 stanowi, że dane Państwo Członkowskie przyznaje takiej agencji pełne uprawnienia, aby mogła ona wypełniać swoje zadania; w tym celu każde zainteresowane Państwo Członkowskie musi przyznać inspektorom agencji uprawnienia do żądania takich informacji i przeprowadzania takich weryfikacji, które są konieczne do wypełniania zadań agencji;
nadzór nad stosowaniem reguł wspólnotowych wymaga weryfikacji cech charakterystycznych tytoniu; należy zatem zezwolić inspektorom na pobieranie próbek tytoniu składowanego przez osoby objęte nadzorem;
w celu poprawy efektywności inspekcji należy ustanowić przepisy dla jednostek kontrolnych działających w ramach agencji;
zainteresowane Państwa Członkowskie muszą podjąć wszelkie niezbędne środki mające na celu ochronę praw osób podlegających kontroli, których interesy mogą zostać naruszone;
agencja będzie działała w ramach planu pracy i budżetu sporządzonego przez zainteresowane Państwo Członkowskie w oparciu o propozycję agencji i po konsultacji z Komisją; należy zatem ustanowić minimalny zakres planu pracy i wielkość budżetu oraz procedurę, której należy przestrzegać podczas ich ustalania, a także możliwe dostosowanie;
na mocy art. 20 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 Komisja regularnie monitoruje prace agencji; w związku z tym powinna zostać ustanowiona procedura, która umożliwi informowanie Komisji i danego Państwa Członkowskiego o przebiegu takiej działalności;
aby Komisja mogła prawidłowo nadzorować funkcjonowanie i działalność agencji, zaleca się zapewnienie możliwości reprezentowania jej w agencjach i ustanowienia szczegółowych przepisów w odniesieniu do takiego udziału;
Wspólnota będzie partycypować w rzeczywistych wydatkach agencji; w związku z tym powinny zostać ustanowione procedury takiego finansowania, wraz z procedurami wszelkich weryfikacji z tym związanych;
artykuł 20 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 przewiduje, że agencja składa Państwu Członkowskiemu i Komisji okresowe sprawozdania z wykonanych przez siebie prac; powinny zostać ustalone terminy składania takich sprawozdań;
właściwe jest zapewnienie specjalnych środków na 1993 r. z uwagi na czas konieczny na powołanie agencji kontrolnych w Państwach Członkowskich, w których produkowany jest tytoń;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Agencje kontrolne określone w art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 powołuje każde zainteresowane Państwo Członkowskie nie później niż dnia 30 kwietnia 1993 r.
2.
W celu zapewnienia prawidłowego stosowania reguł wspólnotowych w sektorze tytoniu, zgodnie z programem pracy określonym w art. 3, agencje w szczególności:
a) przeprowadzają pełne kontrole wszystkich dostaw tytoniu do przedsiębiorstw pierwszego przetwarzania;
b) sporządzają świadectwo kontroli, określone w art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3478/92 [2];
c) przeprowadzają częste i niezapowiedziane inspekcje w przedsiębiorstwach pierwszego przetwarzania;
d) proponują, w stosownych przypadkach, stosowanie kar administracyjnych lub prawnych wynikających z tych kontroli.
3.
Państwo Członkowskie, działające z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji, może wymagać od agencji przeprowadzania:
a) wszelkich innych kontroli wymaganych regułami wspólnotowymi w tym sektorze;
b) szczególnych badań w tym sektorze.
4.
Stosownie do wyników kontroli Państwo Członkowskie podejmuje możliwie szybko niezbędne działania.
Artykuł 2
1.
Zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego każdej agencji udzielane są pełnomocnictwa wymagane dla wykonywania jej zadań.
2. W ramach planu pracy i budżetu określonych w art. 20 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 każda agencja uzyskuje niezależność w zakresie naboru pracowników i planowania swojej pracy oraz wszelkich wydatków z tym związanych.
3.
Liczba personelu zatrudnionego w agencji, poziom wyszkolenia i doświadczenie, udostępnione personelowi środki oraz sposób organizacji zespołów agencji umożliwiają wykonywanie przydzielonych jej zadań.
W szczególności pracownicy odpowiedzialni za kontrole posiadają niezbędną techniczną wiedzę i doświadczenie, umożliwiające im przeprowadzanie kontroli określonych w ust. 4, zwłaszcza w zakresie oceny danych agronomicznych, technicznych kontroli produkcji i przetwarzania oraz kontroli danych ekonomicznych oraz stanu zapasów i księgowości.
4. Do celów wykonywania zadań przydzielonych zgodnie z art. 20 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 zainteresowane Państwo Członkowskie udziela urzędnikom stosownych pełnomocnictw umożliwiających uzyskiwanie wszelkich informacji lub dowodów i przeprowadzanie wszelkich kontroli, które mogą być konieczne w ramach inspekcji producentów, organizacji producentów, przetwórców i wszelkich innych osób objętych regułami sektora, w szczególności zapewniających prawo pobierania próbek tytoniu posiadanego przez osoby prawne lub fizyczne podlegające inspekcji.
5.
Każda agencja powołuje jednostkę audytu wewnętrznego, która dokonuje niezapowiedzianych kontroli pracy innych jednostek, w szczególności zapewnia, aby świadectwa kontrolne były prawidłowo wystawiane.
6.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby chronić usankcjonowane krajowym porządkiem prawnym prawa przysługujące osobom fizycznym i prawnym podlegającym kontroli.
7.
W ramach krajowego porządku prawnego ostateczne ustalenia poczynione przez urzędników są uznawane przez każde Państwo Członkowskie za rozstrzygające.
Artykuł 3
1.
Począwszy od 1993 r., agencja przedstawia propozycję planu prac i preliminarz budżetowy na każdy rok.
Plan pracy zapewnia osobom fizycznym i prawnym objętym ustaleniami kontrolnymi reprezentatywny wybór.
Program kontroli jest sporządzany na podstawie analizy ryzyka sektorów i regionów produkcji.
2.
Plan prac obejmuje:
a) ogólny zarys działań kontrolnych, które agencja zamierza prowadzić;
b) wykaz wszelkich innych działań kontrolnych, które mają być prowadzone na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji na podstawie art. 1 ust. 3;
c) szczegóły dotyczące szkoleń personelu;
d) listę urzędników odpowiedzialnych za utrzymywanie kontaktów z Komisją.
Ponadto agencja określa szacunkową liczbę osobodni, wymaganych w każdym obszarze działalności objętym planem pracy i harmonogramem pracy.
3.
Budżet agencji uwzględnia następujące pozycje, z których każda musi być opracowana z podaniem wystarczająco dokładnych danych:
1) wykaz etatów;
2) wydatki osobowe;
3) wydatki administracyjne;
4) wydatki na poszczególne projekty;
5) wydatki na inwestycje;
6) inne wydatki;
7) dochody z zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
8) wpłaty Wspólnoty na mocy art. 20 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92;
9) inne wpływy.
4.
W celu opracowania projektu planu prac i preliminarza budżetowego agencja uwzględnia częstotliwość kontroli wymaganą prawodawstwem wspólnotowym, doświadczenie nabyte w poprzednich latach oraz, bez uszczerbku dla obowiązków zainteresowanego Państwa Członkowskiego, wszelkie uwagi lub komentarze Komisji poczynione przed opracowaniem projektu.
Artykuł 4
1.
Najpóźniej do dnia 15 sierpnia każdego roku agencja przedstawia zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu swój projekt planu prac i preliminarz budżetowy.
Na podstawie projektu Państwo Członkowskie opracowuje plan prac i preliminarz budżetowy i przedstawia je Komisji najpóźniej do dnia 15 września każdego roku.
W terminie 30 dni, bez uszczerbku dla obowiązków zainteresowanego Państwa Członkowskiego, Komisja może zażądać od tego państwa wprowadzenia w planie prac i preliminarzu budżetowym wszelkich zmian, które uważa za konieczne dla prawidłowego funkcjonowania przepisów wspólnotowych w sektorze tytoniu.
2.
Najpóźniej do dnia 31 października każdego roku zainteresowane Państwo Członkowskie przyjmuje ostateczny plan prac i budżet agencji i niezwłocznie przekazuje je Komisji.
3.
W celu zwiększenie efektywności kontroli Państwo Członkowskie może w ciągu roku korygować plan prac i budżet agencji, o ile zostanie to zatwierdzone przez Komisję i pod warunkiem że ogólna kwota określona w budżecie nie ulega w efekcie zwiększeniu.
4.
W razie wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, które pociągają za sobą ryzyko nadużyć poważnie zagrażających prawidłowemu funkcjonowaniu reguł wspólnotowych w sektorze tytoniu, agencja informuje o tym zainteresowane Państwo Członkowskie i Komisję.
W takim przypadku po uzyskaniu zgody zainteresowanego Państwa Członkowskiego agencja może zmodyfikować swój plan i prace związane z prowadzeniem kontroli.
Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje Komisję.
Jeżeli w ciągu danego roku Państwo Członkowskie lub Komisja zwracają się do agencji o przeprowadzenie określonych badań, plan prac i budżet są odpowiednio zmieniane.
Procedurę przewidzianą w ust. 1 i 2 stosuje się mutatis mutandis do wprowadzania takich zmian.
Artykuł 5
1.
Aby urzędnicy Komisji mogli zgodnie z art. 20 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2085/92 monitorować prace prowadzone przez agencję, nie później niż piętnastego dnia każdego miesiąca agencja przedstawia zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu i Komisji plan prac na następny miesiąc.
Agencja możliwie szybko powiadamia również zainteresowane Państwo Członkowskie i Komisję o wszelkich zmianach w realizacji miesięcznego planu prac.
2.
Nie później niż w terminie 30 dni po upływie każdego kwartału agencja przedstawia Państwu Członkowskiemu i Komisji zbiorcze sprawozdanie dotyczące prac wykonywanych przez agencję wraz ze sprawozdaniem finansowym pokazującym przepływ środków pieniężnych i wydatki poniesione w odniesieniu do każdego działu budżetu, a także sprawozdanie dotyczące kar administracyjnych lub prawnych proponowanych w wyniku inspekcji przeprowadzonych w trakcie kwartału.
3.
Co najmniej raz na kwartał przedstawiciele Komisji, zainteresowanego Państwa Członkowskiego i agencji spotykają się w celu przeanalizowania prac wykonanych przez agencję i prac, które zamierza ona wykonać w przyszłości, wyników tych prac oraz ogólnej działalności agencji.
4.
Komisja może uczestniczyć w dyskusjach organu zarządzającego agencji.
W tym celu nie później niż 15 dni przed terminem każdego zebrania swojego organu nadzorczego lub zarządzającego agencja powiadamia Komisję teleksem lub faksem o terminie takiego zebrania, porządku dziennym i dokumentach, które będą omawiane.
Przedstawiciel Komisji nie może głosować.
Artykuł 6
1.
Nie później niż do dnia 31 maja każdego roku zainteresowane Państwo Członkowskie przekazuje Komisji rozliczenie dochodów i wydatków za poprzedni rok wraz ze sprawozdaniem organu rządowego odpowiedzialnego za nadzorowanie agencji.
2.
Nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od terminu określonego w ust. 1 Komisja podejmuje decyzję w sprawie kwoty odpowiadającej rzeczywistym wydatkom agencji, która ma być przydzielona Państwom Członkowskim produkującym tytoń w odniesieniu do omawianego roku.
Wspomniana kwota, pomniejszona o zaliczki określone w ust. 4 i art. 8 ust. 3, jest wypłacana z chwilą stwierdzenia, że agencja wykonała wyznaczone jej prace.
3.
Do celów kontroli rachunku dochodów i wydatków urzędnicy Komisji są upoważnieni do wglądu do dokumentów finansowych i dokumentów uzupełniających.
4.
Kwota odpowiadająca bieżącym wydatkom agencji jest uzgadniana przez Komisję i zainteresowane Państwo Członkowskie na podstawie preliminarza budżetowego agencji.
Jednakże uwzględniając wysokość wydatków agencji obliczonych na podstawie wielkości liczbowych zawartych w sprawozdaniach kwartalnych określonych w art. 5 ust. 2, Komisja może wprowadzić zmiany w miesięcznych płatnościach.
Artykuł 7
Agencja przesyła sprawozdania określone w art. 20 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 w ciągu trzydziestu dni od zakończenia każdego kwartału.
Artykuł 8
1.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 3 projekt planu prac i preliminarz budżetowy na 1993 r. jest sporządzany przez zainteresowane Państwo Członkowskie i przesyłany Komisji nie później niż dnia 30 kwietnia 1993 r.
Projekt planu prac uwzględnia plan naboru pracowników agencji na dany rok.
Proponowane działania agencji, w tym działalność kontrolna, muszą być zgodne z planem naboru pracowników i zaplanowanym programem szkoleń.
Przy tej samej okazji Państwa Członkowskie przekazują Komisji proponowany statut agencji.
Musi on zawierać procedurę naboru pracowników, która gwarantuje w dostateczny sposób osiągnięcie celów określonych w art. 2 ust. 3.
Bez uszczerbku dla obowiązków zainteresowanego Państwa Członkowskiego, w terminie 30 dni Komisja może zwrócić się do tego państwa z wnioskiem o wprowadzenie w budżecie lub planie pracy zmian, które uważa za stosowne, i przedstawia swoje ewentualne uwagi do statutu.
2.
Plan prac i budżet na 1993 r. są przyjmowane przez zainteresowane Państwo Członkowskie nie później niż dnia 31 maja 1993 r.
3.
Po przyjęciu projektu planu pracy i budżetu na 1993 r. Komisja, na jego podstawie i w celu ułatwienia utworzenia agencji, może przekazać Państwu Członkowskiemu na poczet zaliczki kwotę odpowiadającą kosztom utworzenia agencji.
Artykuł 9
Do czasu gdy agencja będzie w stanie pełnić powierzone jej obowiązki, zainteresowane Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole przewidziane regułami wspólnotowymi zgodnie z istniejącymi procedurami.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach podejmowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 86/93
z dnia 19 stycznia 1993 r.
w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2077/92 dotyczącego organizacji międzybranżowych i porozumień w sektorze tytoniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2077/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. dotyczące organizacji międzybranżowych i porozumień w sektorze tytoniu [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu odpowiedniego reprezentowania swojego regionu, organizacja międzybranżowa musi obejmować przynajmniej jedną trzecią ilości produkowanych, przetwarzanych lub zakupionych przez członka każdej spośród branż; aby uniknąć braku równowagi między regionami, jeśli organizacja działa w kilku regionach, musi spełnić ten wymóg we wszystkich z nich;
należy określić, iż handel tytoniem obejmuje, poza działalnością kupców tytoniu, bezpośredni zakup tytoniu w belach przez końcowych użytkowników;
należy określić, jakie informacje organizacje międzybranżowe muszą przekazywać Komisji, gdy jest ona odpowiedzialna za ich uznanie;
wycofanie uznania musi generalnie stać się skuteczne od chwili, gdy wymogi uznania przestały być spełniane; powinno jednakże umożliwić się, aby ten skutek retroaktywny był ograniczany, tak jak wymagają tego okoliczności;
należy określić, iż minimalny stopień reprezentacji organizacji międzybranżowych o charakterze międzyregionalnym musi być taki sam, jaki ustanowiono dla regionalnych organizacji międzybranżowych;
składki nakładane na podmioty nie będące członkami zgodnie z art. 9 ust. 7 lub art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2077/92 muszą być ustalone na solidnej i podlegającej weryfikacji podstawie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Organizacja międzybranżowa jest uważana za reprezentatywną na szczeblu regionalnym dla celów art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2077/92, jeśli obejmuje co najmniej jedną trzecią ilości produkowanych, przetwarzanych lub zakupionych przez członków każdej spośród branż nią objętych, którzy zajmują się produkcją lub wstępnym przetwarzaniem, lub handlem tytoniem bądź grupami odmian tytoniu objętymi działalnością organizacji.
Jeśli organizacja ma charakter międzyregionalny lub wspólnotowy zakres, musi spełnić te wymogi dla każdego spośród omawianych regionów.
Handel tytoniem obejmuje wytwarzanie wyrobów tytoniowych.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2077/92 wnioski o uznanie składane przez organizacje międzybranżowe prowadzące działalność we wszystkich lub na części terytoriów kilku Państw Członkowskich, lub w całej Wspólnocie są kierowane do Komisji i zaopatrzone w dokumentację ukazującą:
- że prowadzą szereg działań wymienionych w art. 3 tego rozporządzenia,
- zakres geograficzny swej działalności,
- że zostały utworzone zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego stosowanie do prawa wspólnotowego,
- że spełniają wymogi dotyczące reprezentacji wskazane w art. 1.
Organizacje międzybranżowe przekazują Komisji wszelką pozostałą dokumentację potrzebną do określenia zakresu ich działalności.
Artykuł 3
Wycofanie uznania zgodnie z art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2077/92 staje się skuteczne od chwili zaprzestania spełniania wymogów dotyczących uznania.
Jednakże decyzja o wycofaniu uznania może mieć ograniczone stosowanie w zależności od powodów wycofania i zdarzeń, które wystąpiły.
Artykuł 4
Dla celów stosowania art. 8 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2077/92, jeżeli proponowane rozszerzenie ma zakres międzyregionalny, zainteresowane organizacje międzybranżowe muszą reprezentować, w każdym spośród regionów i dla każdej spośród danych branż, co najmniej dwie trzecie danej produkcji i/lub handlu.
Artykuł 5
Jeżeli organizacja międzybranżowa wymaga, aby poszczególne podmioty lub grupy podmiotów do niej nienależące płacili składki zgodnie z art. 9 ust. 7 lub art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2077/92, organizacja ta przekazuje Państwu Członkowskiemu lub Komisji, gdzie właściwe, wszelkie informacje konieczne dla określenia kwoty składki, która ma być zapłacona. Państwo Członkowskie lub Komisja mogą przeprowadzać wszelkie inspekcje organizacji, jakie uznają za niezbędne.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93
z dnia 18 stycznia 1993 r.
w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: istnieje rosnąca dysproporcja między ekspansją systemu transportu lotniczego w Europie a dostępnością odpowiedniej infrastruktury portów lotniczych spełniającej to zapotrzebowanie; w wyniku tego wzrasta liczba przeciążonych portów lotniczych we Wspólnocie;
przydzielanie czasu na start lub lądowanie na przeciążonych portach lotniczych powinno być oparte na neutralnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych regułach;
wymóg neutralności jest najlepiej zagwarantowany, jeżeli decyzja o koordynacji portu lotniczego jest podejmowana przez Państwo Członkowskie odpowiedzialne za ten port lotniczy na podstawie obiektywnych kryteriów;
w pewnych warunkach w celu ułatwienia działań pożądane jest, aby Państwo Członkowskie było w stanie wyznaczyć port lotniczy jako koordynowany, pod warunkiem spełnienia zasad przejrzystości, neutralności i niedyskryminacji;
Państwo Członkowskie odpowiedzialne za koordynowany port lotniczy powinno zapewnić wyznaczenie koordynatora, którego neutralność powinna być niekwestionowana;
przejrzystość informacji jest istotnym elementem zapewnienia obiektywnej procedury przydzielania czasu na start lub lądowanie;
zasady regulujące istniejący system przydzielania czasu na start lub lądowanie mogą stanowić podstawę niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że ten system rozwija się harmonijnie wraz z rozwojem nowego transportu we Wspólnocie;
polityka wspólnotowa ma na celu ułatwianie konkurencji oraz zachęcanie do wejścia na rynek, jak przewidziano w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych [4]; cele te wymagają silnego wsparcia przewoźników, którzy zamierzają rozpocząć działalność na trasach wewnątrzwspólnotowych;
istniejący system zapewnia poszanowanie praw nabytych;
powinny również powstać przepisy umożliwiające nowym podmiotom wejście na rynek Wspólnoty;
niezbędne jest powstanie specjalnych przepisów, w ograniczonych okolicznościach, dotyczących utrzymania odpowiednich krajowych służb lotniczych w regionach danych Państw Członkowskich;
jest również niezbędne unikanie sytuacji, w których z powodu braku dostępnego czasu na start lub lądowanie korzyści z liberalizacji są nierówno rozłożone, a konkurencja jest zakłócona;
pożądane jest jak najlepsze wykorzystanie istniejącego czasu na start lub lądowanie w celu realizacji wyżej wymienionych celów;
pożądane jest, aby państwa trzecie zapewniały przewoźnikom wspólnotowym równoważne traktowanie;
stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia nie narusza reguł konkurencji zawartych w Traktacie, w szczególności art. 85 i 86;
ustalenia dotyczące lepszej współpracy w sprawie korzystania z portu lotniczego na Gibraltarze zostały uzgodnione w Londynie dnia 2 grudnia 1987 r. przez Królestwo Hiszpanii i Zjednoczone Królestwo we Wspólnej Deklaracji Ministrów Spraw Zagranicznych obydwu krajów i takie ustalenia muszą jeszcze wejść w życie;
niniejsze rozporządzenie powinno zostać przejrzane po upływie ustalonego okresu działania w celu oceny jego funkcjonowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do przydzielania czasu na start lub lądowanie we wspólnotowych portach lotniczych.
2.
Przyjmuje się, że stosowanie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do portu lotniczego na Gibraltarze nie narusza odpowiednich stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do sporu dotyczącego suwerenności terytorium, na którym znajduje się port lotniczy.
3.
Stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do portu lotniczego na Gibraltarze zawiesza się do czasu wejścia w życie ustaleń zawartych we Wspólnej Deklaracji Ministrów Spraw Zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa z dnia 2 grudnia 1987 r.
Rządy Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa powiadomią Radę o tym terminie.
Artykuł 2
Definicje
Definicje do celów niniejszego rozporzadzenia:
a) "czas na start lub lądowanie" oznacza planowy czas przylotu lub odlotu dostępny lub przydzielony rejsowi samolotu określonego dnia w koordynowanym porcie lotniczym na warunkach niniejszego rozporządzenia;
b) "nowy podmiot" oznacza:
i) przewoźnika lotniczego ubiegającego się o przydziały czasu na start lub lądowanie w porcie lotniczym danego dnia i posiadającego lub, któremu przydzielono mniej niż cztery przydziały czasu na start lub lądowanie danego dnia w danym porcie lotniczym; lub
ii) przewoźnika lotniczego ubiegającego się o przydziały czasu na start lub lądowanie w celu świadczenia ciągłej usługi między dwoma wspólnotowymi portami lotniczymi, w przypadku gdy najwyżej dwóch innych przewoźników lotniczych prowadzi bezpośrednią usługę między tymi portami lotniczymi lub systemami portów lotniczych w danym dniu, i posiadający lub, któremu przydzielono mniej niż cztery przydziały czasu na start lub lądowanie danego dnia w danym porcie lotniczym w celu świadczenia usługi ciągłej.
Przewoźnik lotniczy posiadający więcej niż 3 % całego dostępnego czasu na start lub lądowanie w danym dniu w konkretnym porcie lotniczym lub więcej niż 2 % całego dostępnego czasu na start lub lądowanie w danym dniu w systemie portów lotniczych, którego część stanowi ten port lotniczy, nie może być uważany za nowy podmiot w tym porcie lotniczym;
c) "bezpośrednia usługa lotnicza" oznacza usługę między dwoma portami lotniczymi, wliczając międzylądowania przy użyciu tego samego samolotu i tego samego numeru lotu;
d) "regularny okres" oznacza zarówno sezon letni, jak i zimowy, zgodnie z rozkładami przewoźników lotniczych;
e) "wspólnotowy przewoźnik lotniczy" oznacza przewoźnika lotniczego z ważną licencją na prowadzenie działalności, wydaną przez Państwo Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2407/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym [5];
f) "koordynowany port lotniczy" oznacza port lotniczy, na którym został wyznaczony koordynator w celu ułatwienia działalności przewoźników lotniczych działających lub zamierzających działać w tym porcie lotniczym;
g) "całkowicie koordynowany port lotniczy" oznacza koordynowany port lotniczy, na którym w celu lądowania lub startu podczas okresu, w którym jest on całkowicie koordynowany, niezbędne dla przewoźnika lotniczego jest posiadanie przydziału czasu na start lub lądowanie przydzielonego przez koordynatora;
h) "system portów lotniczych" oznacza dwa lub więcej zgrupowanych portów lotniczych i obsługujących to samo miasto lub aglomerację, jak wskazano w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2408/92.
Artykuł 3
Warunki koordynacji portu lotniczego
1.
Państwo Członkowskie jest zobowiązane do wyznaczenia jakiegokolwiek tak koordynowanego portu lotniczego jedynie na mocy przepisów niniejszego artykułu.
2.
Państwo Członkowskie może jednak przewidzieć każdy port lotniczy do wyznaczenia jako koordynowany, pod warunkiem że są spełnione zasady przejrzystości, neutralności i niedyskryminacji.
3. i) Jeżeli przewoźnicy lotniczy prowadzący ponad połowę działalności prowadzonej w porcie lotniczym i/lub władze portu lotniczego uważają przepustowość za niewystarczającą do aktualnej lub planowanej działalności w pewnych okresach, lub
ii) jeżeli nowe podmioty napotykają poważne problemy podczas zapewnienia przydziałów czasu na start lub lądowanie, lub
iii) jeżeli Państwo Członkowskie uzna to za niezbędne,
Państwo Członkowskie zapewnia, że w porcie lotniczym przeprowadzona zostaje jak najszybciej gruntowna analiza przepustowości, uwzględniając powszechnie uznane metody w celu określenia możliwości krótkoterminowego wzrostu przepustowości przy użyciu zmian w infrastrukturze lub zmian operacyjnych oraz w celu ustalenia ram czasowych przewidzianych na rozwiązanie problemów.
Analiza jest okresowo uaktualniana.
Zarówno analiza, jak i metoda jej przeprowadzania zostaje udostępniona zainteresowanym stronom.
4.
Jeżeli po konsultacji z przewoźnikami lotniczymi korzystającymi regularnie z portu lotniczego, ich reprezentatywnymi organizacjami, władzami portu lotniczego, władzami kontroli ruchu lotniczego i organizacjami pasażerów, w przypadku gdy takie istnieją, analiza nie wskazuje możliwości krótkoterminowego rozwiązania poważnych problemów, Państwo Członkowskie zapewnia, że port lotniczy zostaje wyznaczony jako całkowicie koordynowany na okres występowania problemów z przepustowością.
5.
Jeżeli przepustowość wystarczająca do spełnienia obecnych lub planowanych działań jest zapewniona w całkowicie koordynowanym porcie lotniczym, jego wyznaczenie jako całkowicie koordynowanego zostaje zniesione.
Artykuł 4
Koordynator
1.
Państwo Członkowskie odpowiedzialne za port lotniczy koordynowany lub całkowicie koordynowany zapewnia wyznaczenie osoby fizycznej lub prawnej posiadającej szczegółową wiedzę na temat koordynacji planowania przewozów lotniczych, na koordynatora portu lotniczego po zasięgnięciu opinii przewoźników lotniczych regularnie korzystających z portu lotniczego, ich reprezentatywnymi organizacjami i władzami portu lotniczego.
Ten sam koordynator może zostać wyznaczony na więcej niż jednym porcie lotniczym.
2.
Państwo Członkowskie zapewnia, że koordynator wykonuje swoje obowiązki na mocy niniejszego rozporządzenia w sposób niezależny.
3.
Koordynator działa w poszanowaniu niniejszego rozporządzenia w sposób neutralny, niedyskryminacyjny i przejrzysty.
4.
Koordynator uczestniczy w takich międzynarodowych konferencjach dotyczących regularnych przewozów lotniczych, na jakie zezwala prawo wspólnotowe.
5.
Koordynator jest odpowiedzialny za przydziały czasu na start lub lądowanie.
6.
Koordynator monitoruje wykorzystanie czasu na start lub lądowanie.
7.
Jeżeli czas na start lub lądowanie jest przydzielony, koordynator na wniosek i w odpowiednim czasie udostępnia do wglądu wszystkim zainteresowanym stronom następujące informacje:
a) historyczne przydziały czasu na start lub lądowanie według linii lotniczych, chronologicznie, w odniesieniu do wszystkich przewoźników w porcie lotniczym;
b) wnioskowane przydziały czasu na start lub lądowanie (początkowe wnioski), według przewoźników lotniczych i chronologicznie w odniesieniu do wszystkich przewoźników lotniczych;
c) wszystkie przydziały czasu na start lub lądowanie i zaległe wnioski o przydział czasu na start lub lądowanie, wymienione pojedynczo, chronologicznie, według przewoźników lotniczych, w odniesieniu do wszystkich przewoźników lotniczych;
d) pozostały dostępny czas na start lub lądowanie;
e) wszystkie dane szczegółowe dotyczące kryteriów stosowanych w odniesieniu do przydziału.
8.
Informacje w ust. 7 zostają udostępnione najpóźniej w czasie odpowiednich konferencji dotyczących planowania oraz, gdzie właściwe, podczas konferencji i później.
Artykuł 5
Komitet koordynacyjny
1.
Państwo Członkowskie zapewnia, że w porcie lotniczym wyznaczonym jako całkowicie koordynowany powoływany jest komitet koordynacyjny w celu wsparcia, w charakterze doradczym, koordynatora określonego w art. 4.
Udział w tym komitecie jest otwarty przynajmniej dla przewoźników lotniczych i/lub ich reprezentatywnych organizacji regularnie korzystających z portu(-ów) lotniczego(-ych), władz danego portu(-ów) lotniczego(-ych) i przedstawicieli kontroli ruchu lotniczego.
Ten sam komitet koordynacyjny może zostać wyznaczony na więcej niż jednym porcie lotniczym.
Do zadań komitetu koordynacyjnego należy między innymi doradztwo w sprawie:
- możliwości wzrostu przepustowości ustalonej zgodnie z art. 6,
- ulepszeń w warunkach ruchu, panujących w danym porcie lotniczym,
- skarg dotyczących przydziałów czasu na start lub lądowanie, jak przewidziano w art. 8 ust. 7,
- metod monitoringu wykorzystania przydziałów czasu na start lub lądowanie,
- wytycznych do przydziałów czasu na start lub lądowanie, z uwzględnieniem warunków lokalnych,
- poważnych problemów nowych podmiotów, jak przewidziano w art. 10.
2.
Ustęp 1 może być stosowany w odniesieniu do portów lotniczych wyznaczonych jako koordynowane na mocy przepisów art. 3.
Artykuł 6
Przepustowość portu lotniczego
1.
W porcie lotniczym, gdzie odbywa się przydział czasu na start lub lądowanie, właściwe organy ustalają przepustowość dostępną dla przydzielania przydziałów czasu na start lub lądowanie dwa razy do roku we współpracy z przedstawicielami kontroli ruchu lotniczego, organami celnymi i imigracyjnymi oraz przewoźnikami lotniczymi korzystającymi z portu lotniczego i/lub ich reprezentatywnymi organizacjami i koordynatorem portu lotniczego, zgodnie z powszechnie uznanymi metodami.
W przypadku gdy właściwym organem nie są władze portu lotniczego, zasięga się również ich opinii.
Wykonanie powyższego jest oparte na obiektywnej analizie możliwości przystosowania ruchu lotniczego, uwzględniając różne rodzaje ruchu w porcie lotniczym.
Wyniki wykonania powyższego zostają dostarczone koordynatorowi portu lotniczego w odpowiednim czasie przed początkowym przydziałem czasu na start lub lądowanie do celów konferencji dotyczących planowania.
2.
Ustęp 1 może być stosowany w odniesieniu do portów lotniczych wyznaczonych jako koordynowane na mocy przepisów art. 3.
Artykuł 7
Informacje dla koordynatora
Przewoźnicy lotniczy prowadzący lub zamierzający prowadzić działalność w porcie lotniczym koordynowanym lub całkowicie koordynowanym przedstawiają koordynatorowi istotne informacje, o które wnioskuje koordynator.
Artykuł 8
Proces przydziału czasu na start lub lądowanie
1. a) Z zastrzeżeniem przepisów art. 10 czas na start lub lądowanie, czas przydzielony przewoźnikowi lotniczemu, tak jak ustalił koordynator, uprawnia tego przewoźnika lotniczego do uzyskania tego samego czasu na start lub lądowanie w następnym odpowiednim okresie planowania.
b) W sytuacji, gdy wszystkie wnioski o czas na start lub lądowanie nie mogą zostać rozpatrzone w sposób zadowalający zainteresowanych przewoźników lotniczych, pierwszeństwo przyznaje się komercyjnym usługom lotniczym, w szczególności regularnym usługom i planowanym nieregularnym usługom.
c) Koordynator również uwzględnia dodatkowe reguły priorytetowe ustanowione przez branżę przewoźników lotniczych i, jeżeli to możliwe, dodatkowe wytyczne zalecane przez komitet koordynacyjny, uwzględniające warunki lokalne, pod warunkiem że takie wytyczne pozostają w poszanowaniu prawa wspólnotowego.
2.
Jeżeli wnioskowany czas na start lub lądowanie nie może zostać przydzielony, koordynator powiadamia wnioskującego przewoźnika lotniczego o odnośnych powodach i wskazuje najbliższy alternatywny czas na start lub lądowanie.
3.
Koordynator w każdym przypadku podejmuje starania w celu przydzielenia ad hoc wnioskowanego czasu na start lub lądowanie w odniesieniu do wszystkich rodzajów lotnictwa, w tym lotnictwa ogólnego.
W tym celu dostępne przydziały czasu na start lub lądowanie znajdujące się w puli przydziałów, określonej w art. 10, ale jeszcze nieprzydzielone, mogą zostać wykorzystane, tak jak zwolnione przydziały czasu na start lub lądowanie za krótkoterminowym powiadomieniem.
4.
Przydziały czasu na start lub lądowanie mogą być swobodnie wymienione między przewoźnikami lotniczymi lub przeniesione przez przewoźnika lotniczego z jednej trasy lub rodzaju usług na inne, za obopólną zgodą lub w wyniku całkowitego lub częściowego przejęcia, lub jednostronnie.
Wszelkie takie wymiany lub przeniesienia są przejrzyste i podlegają potwierdzeniu wykonalności przez koordynatora, który stwierdza, że:
a) działalność portu lotniczego nie zostałaby zakłócona;
b) ograniczenia nałożone przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 9 są przestrzegane;
c) zmiana użytkowania nie wchodzi w zakres art. 11.
5.
Przydziały czasu na start lub lądowanie przydzielone nowym podmiotom świadczącym usługę między dwoma wspólnotowymi portami lotniczymi nie mogą zostać wymienione lub przeniesione między przewoźnikami lotniczymi lub przez przewoźnika lotniczego z jednej trasy na inną, jak przewidziano w ust. 4, przez okres dwóch sezonów.
6.
Komisja może ustalić po konsultacji z przewoźnikami lotniczymi, koordynatorami i władzami portu lotniczego zalecane normy dla zautomatyzowanych systemów, które są wykorzystywane przez koordynatorów w celu zapewnienia właściwego wykonania art. 4 i 7.
7.
W przypadku gdy pojawiają się skargi dotyczące przydzielania czasu na start lub lądowanie, komitet koordynacyjny rozważa sprawę i może przedstawić koordynatorowi propozycje w celu podjęcia próby rozwiązania problemów.
8.
Jeżeli problemy nie mogą zostać rozwiązane po rozważeniu sprawy przez komitet koordynacyjny, dane Państwo Członkowskie może zapewnić mediację reprezentatywnej organizacji przewoźników lotniczych lub innej strony trzeciej.
Artykuł 9
Usługi regionalne
1.
Państwo Członkowskie może zarezerwować niektóre przydziały czasu na start lub lądowanie w całkowicie koordynowanym porcie lotniczym dla regularnych usług krajowych:
a) na trasie do portu lotniczego obsługującego na jego terytorium region peryferyjny lub rozwijający się, gdy każda taka trasa jest uważana za kluczową dla rozwoju gospodarczego regionu, na którym znajduje się port lotniczy, pod warunkiem że:
i) dane przydziały czasu na start lub lądowanie są wykorzystywane na trasie w czasie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
ii) tylko jeden przewoźnik lotniczy prowadzi działalność na trasie;
iii) żaden inny środek transportu nie może zapewnić odpowiednich usług;
iv) rezerwacja przydziałów czasu na start lub lądowanie kończy się, jeżeli drugi przewoźnik lotniczy ustanawia regularne usługi krajowe na trasie z taką samą częstotliwością lotów jak pierwszy przewoźnik i obsługuje je przynajmniej przez sezon;
b) na trasach, na których zostały nałożone zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych na mocy prawodawstwa wspólnotowego.
2. Procedury od art. 4 ust. 1 lit. d) do art. 4 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 stosuje się, jeżeli inny wspólnotowy przewoźnik lotniczy jest zainteresowany obsługą trasy i nie jest w stanie otrzymać przydziału czasu na start lub lądowanie w ciągu jednej godziny przed lub po czasie, o który wnioskował do koordynatora.
3.
Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wykaz tras, dla których przydziały czasu zostały w ten sposób zarezerwowane w całkowicie koordynowanym porcie lotniczym.
Po raz pierwszy dokonuje się tego w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Komisja publikuje ogólny zarys danych tras w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich najpóźniej dwa miesiące po przekazaniu.
Artykuł 10
Pula przydziałów czasu na start lub lądowanie
1.
W porcie lotniczym, gdzie odbywa się przydział czasu na start lub lądowanie, ustala się pulę przydziałów czasu na start lub lądowanie w odniesieniu do każdego koordynowanego okresu i zawiera nowo utworzone przydziały czasu na start lub lądowanie, niewykorzystane przydziały czasu na start lub lądowanie oraz przydziały czasu na start lub lądowanie, z których przewoźnik zrezygnował w trakcie lub na koniec sezonu lub które w inny sposób stały się dostępne.
2.
Każdy niewykorzystany czas na start lub lądowanie zostaje wycofany i umieszczony we właściwej puli przydziałów czasu na start lub lądowanie, chyba że niewykorzystanie może zostać uzasadnione na podstawie zakazu lotu określonego rodzaju samolotu lub zamknięcia portu lotniczego lub przestrzeni powietrznej, lub w innym podobnym wyjątkowym przypadku.
3.
Przydziały czasu na start lub lądowanie, które zostają przydzielone przewoźnikowi lotniczemu w celu świadczenia regularnych usług lub planowanych nieregularnych usług o szczególnej porze dnia i w tym samym dniu tygodnia w przyjętym okresie aż do jednego regularnego okresu, nie uprawnia tego przewoźnika lotniczego do tej samej serii przydziałów czasu na start lub lądowanie w następnym równoważnym okresie, chyba że przewoźnik lotniczy może wykazać zgodnie z wymogami koordynatora, że były one obsługiwane, tak jak ustalił koordynator, przez przewoźnika lotniczego przez co najmniej 80 % czasu w okresie, na który zostały przydzielone.
4.
Przydziały czasu na start lub lądowanie przydzielone przewoźnikowi lotniczemu przed dniem 31 stycznia na następny sezon letni lub przed dniem 31 sierpnia na następny sezon zimowy, ale które zwrócono koordynatorowi w celu ponownego przydzielenia przed tymi datami, nie są uwzględniane do celów obliczeniowych.
5.
Jeżeli nie można wykazać 80-procentowego wykorzystania serii przydziałów czasu na start lub lądowanie, wszystkie przydziały czasu na start lub lądowanie stanowiące tą serię są umieszczane w puli przydziałów czasu na start lub lądowanie, chyba że niewykorzystanie może być uzasadnione na podstawie jednego z następujących powodów:
a) nieprzewidziane i nieuniknione przypadki poza kontrolą przewoźnika lotniczego prowadzące np. do:
- zakazu lotów określonego rodzaju samolotów zwykle używanych do danej usługi, lub
- zamknięcia portu lotniczego lub przestrzeni powietrznej;
b) problemy odnoszące się do rozpoczęcia nowych regularnych usług pasażerskich przy użyciu samolotu z mniej niż osiemdziesięcioma miejscami na trasie między regionalnym portem lotniczym i portem lotniczym koordynowanym oraz w przypadku gdy pojemność nie przekracza 30000 miejsc rocznie, lub
c) poważne straty finansowe dotyczące danego wspólnotowego przewoźnika lotniczego, wraz z przyznaniem w rezultacie tymczasowej licencji przez organy przyznające licencje do czasu reorganizacji finansowej przewoźnika lotniczego zgodnie z art. 5 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2407/92;
d) przerwa w serii nieregularnych usług z powodu odwołań przez organizatorów wycieczek, w szczególności poza zwykłym okresem szczytowym, pod warunkiem że całkowite wykorzystanie przydziałów czasu na start lub lądowanie nie spada poniżej 70 %;
e) przerwa w serii usług z powodu działań zmierzających do zakłócenia tych usług, które praktycznie i/lub technicznie uniemożliwiają przewoźnikowi lotniczemu prowadzenie działalności w sposób planowany.
6.
Jeżeli nowe podmioty mają wciąż poważne problemy, Państwo Członkowskie zapewnia zwołanie posiedzenia komitetu koordynacyjnego portu lotniczego. Celem posiedzenia jest zbadanie możliwości zaradzenia sytuacji.
Komisja zostaje zaproszona na takie posiedzenie.
7.
Bez uszczerbku dla art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 przydziały czasu na start lub lądowanie umieszczone w pulach zostają rozdzielone między przewoźników składających wnioski.
50 % tych przydziałów czasu na start lub lądowanie zostaje przyznane nowym podmiotom, chyba że wnioski nowych podmiotów nie przekraczają 50 %.
8.
Nowy podmiot, któremu oferuje się przydziały czasu na start lub lądowanie w ciągu dwóch godzin przed lub po czasie, o który wnioskował, ale który nie przyjął tej oferty, nie utrzymuje statusu nowego podmiotu.
Artykuł 11
Mechanizm ochronny
1.
W przypadku gdy nie można znaleźć rozwiązania na mocy ust. 2 i uwzględniając, że konkurencja między danymi przewoźnikami lotniczymi powinna zostać niezakłócona, przewoźnik lotniczy nie ma możliwości korzystania z elastyczności przewidzianej w art. 8 ust. 4 do celów wprowadzenia jednego lub więcej dodatkowego połączenia na trasie między całkowicie koordynowanym portem lotniczym we Wspólnocie a portem lotniczym w innym Państwie Członkowskim, jeżeli inny wspólnotowy przewoźnik lotniczy, licencjonowany przez inne Państwo Członkowskie nie jest w stanie pomimo poważnych i stałych wysiłków uzyskać przydziałów czasu na start lub lądowanie, które mogą być rozsądnie wykorzystywane w celu świadczenia jednego lub więcej dodatkowego połączenia na trasie w ciągu dwóch godzin przed lub po czasie, o który wnioskował do koordynatora.
Niniejszy przepis nie ma zastosowania, jeżeli przewoźnik lotniczy korzystający z elastyczności przewidzianej w art. 8 ust. 4 nie przekracza ilości połączeń innego przewoźnika lotniczego.
2.
Uwzględniając, że konkurencja między danymi przewoźnikami lotniczymi powinna zostać niezakłócona, Państwa Członkowskie odpowiedzialne za całkowicie koordynowany port lotniczy określony w ust. 1 dążą do ułatwienia porozumienia między danymi przewoźnikami lotniczymi.
Alternatywnego rozwiązania problemu powinno się poszukiwać w sposób następujący:
- starając się zapewnić, że wniosek o przydziały czasu na start lub lądowanie przewoźnika lotniczego, licencjonowanego przez inne Państwo Członkowskie jest rozpatrzony,
- poprzez racjonalne korzystanie przez tego przewoźnika z elastyczności, przewidzianej w art. 8 ust. 4.
3.
Dane Państwo Członkowskie może wystąpić z wnioskiem do Komisji o zbadanie stosowania niniejszego artykułu w terminie dwóch miesięcy od powiadomienia koordynatora przez przewoźnika lotniczego o swoim zamiarze skorzystania z elastyczności przewidzianej w art. 8 ust. 4.
Artykuł 12
Przepisy ogólne
1.
W każdym przypadku gdy wydaje się, że państwo trzecie w odniesieniu do przydziałów czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych:
a) nie przyznaje wspólnotowym przewoźnikom lotniczym traktowania porównywalnego z traktowaniem przyznanym przez Państwa Członkowskie przewoźnikom lotniczym z tego państwa, lub
b) de facto nie przyznaje wspólnotowym przewoźnikom lotniczym traktowania narodowego, lub
c) przyznaje przewoźnikom lotniczym z innych państw trzecich korzystniejsze traktowanie niż wspólnotowym przewoźnikom lotniczym,
mogą zostać podjęte odpowiednie działania w celu zaradzenia zaistniałej sytuacji w odniesieniu do danego portu lotniczego lub portów lotniczych, w tym całkowite lub częściowe zawieszenie obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do przewoźnika lotniczego z tego państwa trzeciego, zgodnie z prawem wspólnotowym.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich napotykanych poważnych trudnościach, prawnych lub faktycznych, przez wspólnotowych przewoźników lotniczych w uzyskiwaniu przydziałów czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych w państwach trzecich.
Artykuł 13
Sprawozdanie i współpraca
1.
Komisja przedstawia sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia trzy lata po jego wejściu w życie.
Sprawozdanie to powinno zawierać między innymi następujące elementy:
a) strukturę branży lotniczej;
b) postęp dokonany przez branżę w ograniczaniu niewykorzystywania przydziałów czasu na start lub lądowanie;
c) wielkość puli przydziałów czasu na start lub lądowanie, jak określono w art. 10 ust. 1, dla każdego sezonu w wybranych portach lotniczych;
d) ilość negatywnie rozpatrzonych wniosków o przydziały czasu na start lub lądowanie dla każdego sezonu w wybranych portach lotniczych;
e) liczba nowych podmiotów wnioskujących o przydziały czasu na start lub lądowanie dla każdego sezonu w wybranych portach lotniczych;
f) wykorzystanie procedur spornych ustalonych zgodnie z warunkami art. 8.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują w stosowaniu niniejszego rozporządzenia, szczególnie w odniesieniu do zbierania informacji do sprawozdania wspomnianego w ust. 1.
Artykuł 14
Weryfikacja
Rada decyduje o dalszym stosowaniu lub weryfikacji niniejszego rozporządzenia do dnia 1 lipca 1997 r., na podstawie wniosku Komisji przedstawionego najpóźniej do dnia 1 stycznia 1996 r.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 30. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 183/93
z dnia 29 stycznia 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2046/92 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2568/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3288/92 [4], określa właściwości różnych gatunków oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz odpowiednie metody analizy; rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 zmienia również dodatkowe uwagi 2, 3 i 4 do działu 15 Nomenklatury Scalonej zamieszczone w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2505/92 [6];
w związku ze zdobytym doświadczeniem metody analizy należy w niektórych przypadkach dostosować lub sprecyzować; wiadomo też, że w rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91 znalazły się błędy;
z uwagi na prowadzone badania, należy przedłużyć okres, w którym Państwa Członkowskie mogą stosować sprawdzone, naukowo potwierdzone, krajowe metody analizy;
postęp w badaniach powoduje, że właściwości oliwy z oliwek, określone w rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91, powinny zostać zaktualizowane, tak, by skuteczniej zapewniać czystość produktów wprowadzanych na rynek i dostarczać odpowiedniej metody analizy;
w celu umożliwienia wprowadzenia środków niezbędnych do zastosowania nowej metody, wprowadzenie obowiązku jej stosowania należy odroczyć na kilka miesięcy;
dlatego też rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 3 akapit pierwszy wyrazy "31 grudnia 1992 r." zastępuje się wyrazami "28 lutego 1993 r."
2. art. 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Uwagi dodatkowe 2, 3 i 4 do działu 15 Nomenklatury Scalonej, zamieszczone w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [7], zastępuje się tekstem zamieszczonym w załączniku XIV do niniejszego rozporządzenia." ;;
3. zmienia się załączniki w sposób przedstawiony w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 207/93
z dnia 29 stycznia 1993 r.
określające treść załącznika VI do rozporządzenia (EWG) nr 2029/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych oraz ustanawiające szczegółowe zasady w celu wykonania przepisów art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. wsprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 7 i 8;
a także mając na uwadze, co następuje:
do celów art. 5 ust. 3 lit. b) i c) oraz ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 (zwanego dalej "rozporządzeniem"), pełen wykaz musi zostać ustanowiony w sekcjach A, B i C załącznika VI do tego rozporządzenia;
do celów tych trzech sekcji załącznika VI do rozporządzenia, pewne definicje muszą być rozwinięte w celu zapewnienia spójność z innymi powiązanymi przepisami regulacyjnymi Wspólnoty;
wszelkie składniki lub substancje pomocnicze dla przetwórstwa, które należy wymienić w załączniku VI do rozporządzenia, powinny być stosowane wyłącznie zgodnie z prawnymi wymogami dotyczącymi przygotowywania środków spożywczych i zgodnie z dobrą praktyką ich wytwarzania;
załącznik VI do rozporządzenia powinien uwzględniać oczekiwania konsumentów, że przetworzone produkty, będące efektem produkcji ekologicznej, zawierają głównie takie składniki, jakie występują w przyrodzie;
jednakże inne składniki lub substancje pomocnicze dla przetwórstwa, które mogą być wykorzystywane podczas zwykłego przetwarzania środków spożywczych, szczególnie te, które występują w przyrodzie, mogą być zawarte w załączniku VI do rozporządzenia, pod warunkiem że zostało wykazane, że bez stosowania takich substancji niemożliwe jest wytworzenie lub zakonserwowanie ekologicznych środków spożywczych;
w odniesieniu do enzymów otrzymanych z mikroorganizmów należy dodatkowo zbadać, czy tego rodzaju produkty, uzyskane z mikroorganizmów genetycznie modyfikowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 90/220/EWG [2], mogą być stosowane do środków spożywczych, na których etykietach podana jest informacja o produkcji metodami ekologicznymi; sprawa ta zostanie szczegółowo zbadana, gdy stosowanie tego rodzaju enzymów w środkach spożywczych zostanie zatwierdzone zgodnie z odnośnym ustawodawstwem wspólnotowym;
wymieniony załącznik VI trzeba będzie regularnie korygować w świetle zdobytych doświadczeń i rozwoju sytuacji pod względem dostępności na rynku wspólnotowym pewnych wytwarzanych ekologicznie składników pochodzenia rolniczego;
szczegółowe zasady wprowadzania w życie derogacji na podstawie art. 5 ust. 4 rozporządzenia są niezbędne dla zapewnienia spójnego wprowadzania w życie tej derogacji w Państwach Członkowskich, dopóki produkty objęte derogacją nie zostały zamieszczone w sekcji C załącznika VI do rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, są zgodne z opinią komitetu, o którym mowa w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Treść załącznika VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 jest określona w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Nie wprowadza się zmian w sekcjach A i B, dopóki nie zostaną spełnione przynajmniej poniższe wymagania:
a) dla dodatków do środków spożywczych objętych załącznikiem VI sekcja A pkt 1: bez uszczerbku dla wymagań dotyczących zatwierdzenia dodatków przewidzianych w dyrektywie Rady 89/107/EWG [3], uwzględnione są tylko te substancje, co do których zostało wykazane, że bez stosowania takich substancji niemożliwe jest wytworzenie lub zakonserwowanie takich środków spożywczych;
b) dla substancji pomocniczych dla przetwórstwa objętych załącznikiem VI sekcja B: uwzględniane są tylko te substancje, które są dopuszczone w ogólnym przetwórstwie spożywczym i co do których zostało wykazane, że bez stosowania takich substancji niemożliwe jest wytworzenie takich środków spożywczych.
Artykuł 3
1.
Dopóki składnik pochodzenia rolniczego nie został objęty sekcją C załącznika VI do rozporządzenia, składnik ten może być stosowany zgodnie z derogacją przewidzianą w art. 5 ust. 4 wymienionego rozporządzenia pod następującymi warunkami:
a) podmiot gospodarczy zgłosił właściwemu organowi Państwa Członkowskiego wszelkie niezbędne dowody wykazujące, że wspomniany składnik spełnia warunki przewidziane w art. 5 ust. 4; oraz
b) właściwy organ Państwa Członkowskiego zezwolił na jego stosowanie przez okres nie dłuższy niż trzy miesiące, który to okres może ulec skróceniu, jeżeli okaże się, że rezerwy wspomnianego składnika są dostępne we Wspólnocie.
2.
Gdy zezwolenie określone w ust. 1 zostało przyznane, Państwo Członkowskie bezzwłocznie zgłasza innym Państwom Członkowskim i Komisji następujące informacje:
a) datę wydania zezwolenia;
b) nazwę składnika pochodzenia rolniczego;
c) wymagane ilości i ich uzasadnienie;
d) przyczyny i przewidywany czas trwania niedoboru.
3.
Jeżeli informacje przekazane przez którekolwiek z Państw Członkowskich Komisji i Państwu Członkowskiemu, które przyznało zezwolenie, wykazują, że rezerwy są dostępne w czasie trwania niedoboru, Państwo Członkowskie rozważa cofnięcie zezwolenia lub skrócenie okresu jego ważności oraz zawiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie o podjętych środkach w ciągu 10 dni od daty otrzymania informacji.
4.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji, sprawa jest przekazywana do zbadania komitetowi, o którym mowa w art. 14 rozporządzenia.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 może być podjęta decyzja o cofnięciu zezwolenia lub o zmianie okresu jego ważności, bądź, gdzie sytuacja tego wymaga, o objęciu tego składnika załącznikiem VI, sekcja C.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie piętnastego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93
z dnia 1 lutego 1993 r.
w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 22 marca 1989 r. Wspólnota podpisała Konwencję bazylejską w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych;
przepisy dotyczące odpadów są zawarte w art. 39 Konwencji AKP-EWG z dnia 15 grudnia 1989 r.;
Wspólnota przyjęła decyzję Rady OECD z dnia 30 marca 1992 r. w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku;
w świetle powyższego, dyrektywa 84/631/EWG [4], organizująca nadzór i kontrolę transgranicznej wysyłki odpadów niebezpiecznych, wymaga zastąpienia rozporządzeniem;
za nadzór i kontrolę wysyłek odpadów w granicach Państwa Członkowskiego odpowiedzialność ponosi te państwo; jednakże krajowe systemy nadzoru i kontroli wysyłek odpadów w granicach Państwa Członkowskiego muszą spełniać minimalne kryteria w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego;
ważne jest zorganizowanie nadzoru i kontroli wysyłek odpadów w sposób, który uwzględnia potrzebę zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego;
dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [5] ustanawia w art. 5 ust. 1, że zintegrowana i odpowiednia sieć instalacji usuwania odpadów, utworzona przez Państwa Członkowskie za pośrednictwem właściwych środków, musi umożliwiać Wspólnocie jako całości, uzyskanie samodzielności w usuwaniu odpadów, natomiast Państwa Członkowskie zmierzają do tego celu indywidualnie, uwzględniając warunki geograficzne lub potrzebę przystosowania instalacji do określonego rodzaju odpadów; art. 7 wspomnianej dyrektywy wymaga sporządzenia planów zarządzania odpadami, jeśli właściwe we współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, o czym powiadamiana jest Komisja oraz przewiduje, że Państwa Członkowskie mogą podjąć środki niezbędne aby zapobiec przemieszczaniu się odpadów, które nie są zgodne z ich planami zarządzania odpadami oraz powiadamiają o nich Komisję i inne Państwa Członkowskie;
konieczne jest stosowanie różnych procedur, zależnych od rodzaju odpadów i ich przeznaczenia, w tym również od tego czy jest on przeznaczony do usuwania czy do odzysku;
wysyłki odpadów muszą podlegać wcześniejszemu zgłoszeniu właściwym władzom, umożliwiającego im uzyskanie należytych informacji w szczególności o rodzaju, przemieszczeniu i usuwaniu lub odzysku odpadów, tak by władze te mogły podjąć wszelkie niezbędne środki do ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, w tym możliwości wniesienia uzasadnionego sprzeciwu wobec wysyłki;
Państwa Członkowskie powinny móc realizować zasadę bliskości geograficznej, pierwszeństwa dla odzysku i samowystarczalności na poziomie wspólnotowym oraz krajowym – zgodnie z dyrektywą 75/442/EWG – poprzez podejmowanie środków zgodnych z Traktatem, mających na celu całkowity lub częściowy zakaz albo systematyczny sprzeciw wobec wysyłek odpadów do usuwania, z wyjątkiem przypadku odpadów niebezpiecznych produkowanych w Państwie Członkowskim wysyłki w tak małej ilości, że zastosowanie nowych, wyspecjalizowanych instalacji usuwania odpadów w granicach tego państwa czyni je nieekonomicznymi; szczególne problemy usuwania małych ilości wymagają współpracy między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi i ewentualnego odniesienia się do procedury wspólnotowej;
wywóz odpadów do państw trzecich w celu ich usuwania jest zakazany, aby ochronić ich środowisko naturalne; wyjątki stosują się do wywozu do krajów EFTA, które są stronami Konwencji bazylejskiej;
wywóz odpadów do odzysku w krajach, do których decyzja OECD nie ma zastosowania, musi spełniać warunki ekologicznego zarządzania odpadami;
umowy lub porozumienia w sprawie wywozu odpadów do odzysku z krajami, do których nie ma zastosowania decyzja OECD, muszą podlegać okresowej ocenie Komisji i stosownie do potrzeb na wniosek Komisji, w celu ponownego rozpatrzenia warunków, według których taki wywóz może się odbywać, z możliwością zakazu włącznie;
wysyłki odpadów do odzysku, wymienionych w zielonym wykazie decyzji OECD, są generalnie wyłączone z procedur kontrolnych niniejszego rozporządzenia, ponieważ takie odpady zwykle nie przedstawiają zagrożenia dla środowiska, jeśli są prawidłowo odzyskiwane w kraju przeznaczenia; zgodnie z legislacją wspólnotową i decyzją OECD niezbędne jest poczynienie kilku wyjątków od niniejszego wyłączenia; pewne wyjątki są także niezbędne, ażeby ułatwić śledzenie takich wysyłek we Wspólnocie i wzięcie pod uwagę wyjątkowych przypadków; takie odpady podlegają dyrektywie 75/442/EWG;
wywóz odpadów do odzysku, umieszczonych w zielonym wykazie OECD do krajów, do których decyzja OECD nie ma zastosowania, podlega konsultacji Komisji z krajem przeznaczenia; w świetle takiej konsultacji może okazać się stosowne przekazanie przez Komisję wniosków do Rady;
wywóz odpadów do odzysku do krajów, które nie są stronami Konwencji bazylejskiej, podlega szczególnym umowom między tymi krajami a Wspólnotą; Państwa Członkowskie muszą w wyjątkowych przypadkach móc zawrzeć po dacie obowiązywania niniejszego rozporządzenia, dwustronne umowy dotyczące przywozu określonych odpadów przed zawarciem przez Wspólnotę takiej umowy, w przypadku odpadów do odzysku, aby uniknąć jakichkolwiek przerw w przetwarzaniu odpadów, a w przypadku odpadów do usuwania, gdy kraj wysyłki nie posiada lub nie może uzyskać zdolności technicznej i koniecznych obiektów do usunięcia odpadów w sposób ekologiczny;
należy przyjąć przepisy dla odpadów odbieranych z powrotem, usuwanych lub odzyskiwanych w alternatywny, ekologiczny sposób, jeśli wysyłka nie może dojść do skutku zgodnie z warunkami listu przewozowego lub umowy;
w przypadku nielegalnego obrotu, osoba, która go spowodowała, musi odebrać z powrotem i/lub usunąć lub odzyskać odpady w alternatywny i ekologiczny sposób; jeśli nie tego nie uczyni, właściwe organy wysyłki lub miejsca przeznaczenia odpowiednio muszą same interweniować;
ważne jest stworzenie systemu gwarancji finansowych albo równorzędnych ubezpieczeń;
Państwa Członkowskie muszą dostarczyć Komisji informacji związanych z wprowadzeniem w życie niniejszego rozporządzenia;
muszą zostać ustanowione dokumenty przewidziane przez niniejsze rozporządzenie i załącznikach, dostosowanych w ramach procedury wspólnotowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wysyłek odpadów wewnątrz, do i ze Wspólnoty.
2.
Z zakresu niniejszego rozporządzenia wyklucza się:
a) wyładowywanie na wybrzeżu odpadów wytworzonych w trakcie normalnej eksploatacji statków i platform przybrzeżnych, w tym ścieków i pozostałości, pod warunkiem, że odpady te podlegają szczególnemu wiążącemu instrumentowi międzynarodowemu;
b) wysyłek odpadów lotnictwa cywilnego;
c) wysyłek odpadów radioaktywnych, jak określono w art. 2 dyrektywy 92/3/Euratom z dnia 3 lutego 1992 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów radioaktywnych między Państwami Członkowskimi oraz do Wspólnoty i poza jej obszar [6];
d) wysyłek odpadów wspomnianych w art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 75/442/EWG, które są objęte już innym odnośnym prawodawstwem;
e) wysyłek odpadów do Wspólnoty zgodnie z wymaganiami Protokołu w sprawie ochrony środowiska naturalnego do Traktatu w sprawie Antarktydy.
3. a) Wysyłki odpadów przeznaczonych tylko do odzysku i wymienionych w załączniku II zostają również wyłączone z przepisów niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 11 lit. b)-e) oraz w art. 17 ust. 1—3.
b) Takie odpady podlegają wszystkim przepisom dyrektywy 75/442/EWG.
W szczególności:
- są one przeznaczone tylko dla posiadających należyte zezwolenia obiektów, zatwierdzonych zgodnie z art. 10 i 11 dyrektywy 75/442/EWG,
- podlegają wszystkim przepisom art. 8, 2, 13 i 14 dyrektywy 75/442/EWG.
c) Jednakże niektóre odpady wymienione w załączniku II mogą być kontrolowane, jeśli wykazują one, między innymi, wszelkie niebezpieczne właściwości, wymienione w załączniku III dyrektywy Rady 91/689/EWG [7], jak gdyby były one wymienione w załączniku III lub IV.
Takie odpady i decyzja, która z dwóch procedur powinna być zastosowana, zostają określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
Odpady te są wymienione w załączniku II a).
d) W wyjątkowych przypadkach wysyłki odpadów wymienionych w załączniku II mogą, ze względu na ochronę środowiska naturalnego lub zdrowia publicznego, być kontrolowane przez Państwa Członkowskie w taki sposób, jak gdyby były wymienione w załączniku III lub IV.
Państwa Członkowskie, korzystające z tej możliwości, niezwłocznie zawiadamiają o takich przypadkach Komisję i powiadamiają odpowiednio inne Państwa Członkowskie oraz podają przyczyny swojej decyzji, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, może zatwierdzić takie działanie, w tym w miarę potrzeb dodając takie odpady do wykazu w załączniku II.A.
e) jeżeli odpady wymienione w załączniku II są wysyłane wbrew niniejszemu rozporządzeniu lub dyrektywie 75/442/EWG, Państwa Członkowskie mogą stosować odpowiednie przepisy art. 25 i 26 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) odpady oznaczają jak określono w art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442/EWG;
b) właściwe władze oznaczają właściwe władze wyznaczone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 36 lub przez państwa nienależące do Wspólnoty;
c) właściwy organ wysyłki oznacza właściwy organ, wyznaczony przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 36 dla obszaru, z którego wysyła się wysyłkę, lub wyznaczony przez państwa nienależące do Wspólnoty;
d) właściwy organ miejsca przeznaczenia oznacza właściwy organ, wyznaczony przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 36 dla obszaru, w którym wysyłka jest odbierana, lub w którym odpady są ładowane na pokład przed usunięciem na morzu, bez uszczerbku dla obowiązujących konwencji w sprawie usuwania odpadów na morzu, lub wyznaczony przez państwa nienależące do Wspólnoty;
e) właściwy organ tranzytu oznacza jeden organ wyznaczony przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 36 dla państwa, przez który wysyłka jest przewożona tranzytem;
f) korespondent oznacza centralny organ wyznaczony przez każde Państwo Członkowskie i Komisję zgodnie z art. 37;
g) zgłaszający oznacza każdą osobę fizyczną lub osobę prawną, do której obowiązków należy zgłaszanie, tzn. osoba, określona poniżej, która wnioskuje o wysłanie odpadów albo je zleca:
i) osoba, której działalność powoduje powstanie odpadów (producent pierwotny); lub
ii) jeżeli nie jest to możliwe, zbieracz posiadający zezwolenie na tę działalność udzielone przez Państwo Członkowskie, albo zarejestrowany kupiec lub pośrednik, który zajmuje się usuwaniem lub odzyskiem odpadów; lub
iii) jeżeli osoby te są nieznane albo nie są posiadają zezwolenia, osoba będąca w posiadaniu albo sprawująca kontrolę prawną nad odpadami (posiadacz); lub
iv) w przypadku przywozu do Wspólnoty albo tranzytu odpadów przez Wspólnotę, osoba wyznaczona przez prawo państwa wysyłki, albo, gdy nie dokonano wyznaczenia, osoba będąca w posiadaniu albo sprawująca kontrolę prawną nad odpadami (posiadacz);
h) odbiorca oznacza osobę lub przedsiębiorstwo, do której lub do którego wysyłane są odpady do odzysku lub usuwania;
i) usuwanie oznacza jak określono w art. 1 lit. e) dyrektywy 75/442/EWG;
j) zatwierdzona placówka oznacza jakikolwiek zakład lub przedsiębiorstwo posiadające zezwolenie lub licencję na podstawie z art. 6 dyrektywy 75/439/EWG [8], art. 9, 10 i 11 dyrektywy 75/442/EWG oraz art. 6 dyrektywy 76/403/EWG [9];
k) odzysk oznacza jak określono w art. 1 lit. f) dyrektywy 75/442/EWG;
l) państwo wysyłki oznacza wszelkie państwo z którego wysyłka odpadów jest planowana lub dokonywana;
m) państwo przeznaczenia oznacza wszelkie państwo, do którego wysyłka odpadów jest planowana lub dokonywana w celu ich usuwania lub odzysku, lub w celu załadowania na pokład przed usuwaniem na morzu, bez uszczerbku dla obowiązujących konwencji w sprawie usuwania na morzu;
n) państwo tranzytu oznacza wszelkie państwo, inne niż państwo wysyłki lub przeznaczenia, przez które wysyłka odpadów jest planowana lub dokonywana;
o) list przewozowy oznacza standardowy list przewozowy sporządzony zgodnie z art. 42;
p) Konwencja bazylejska oznacza Konwencję bazylejską z dnia 22 marca 1989 r. w sprawie kontroli i transgranicznego przesuwania i usuwania odpadów niebezpiecznych;
q) czwarta Konwencja z Lomé oznacza Konwencję z Lomé z dnia 15 grudnia 1989 r.;
r) decyzja OECD oznacza decyzję Rady OECD z dnia 30 marca 1992 r. w sprawie kontroli transgranicznego przepływu odpadów przeznaczonych do odzysku.
TYTUŁ II
WYSYŁKI ODPADÓW MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI
Rozdział A
Odpady do usuwania
Artykuł 3
1. Jeżeli zgłaszający zamierza wysłać odpady do usuwania z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego i/lub przewieźć je tranzytem poprzez jeden lub kilka innych Państw Członkowskich, bez uszczerbku dla przepisów art. 25 ust. 2 i art. 26 ust. 2, powiadamia właściwy organ miejsca przeznaczenia i wysyła kopię zgłoszenia do właściwych organów wysyłki i tranzytu oraz do odbiorcy.
2.
Zgłoszenie obowiązkowo obejmuje każdy pośredni etap wysyłki od miejsca wysłania do miejsca przeznaczenia.
3.
Zgłoszenie zostaje dokonane w formie listu przewozowego, wystawionego przez właściwy organ wysyłki.
4.
Przy sporządzaniu zgłoszenia zgłaszający wypełnia list przewozowy oraz na żądanie właściwych władz dostarcza dodatkowe informacje i dokumentację.
5.
Zgłaszający zawiera w liście przewozowym informacje, dotyczące w szczególności:
- źródła, składu i ilości odpadów do usuwania oraz w przypadku art. 2 lit. g) ppkt. ii) również tożsamość producenta, a w przypadku odpadów z różnych źródeł szczegółową inwentaryzację odpadów i, jeśli jest znana, tożsamość producentów pierwotnych,
- ustalenia dotyczące trasy i ubezpieczenia od odpowiedzialności od szkód w stosunku do osób trzecich,
- środki podjęte dla zapewnienia bezpiecznego przewozu, w szczególności spełnienie przez przewoźnika warunków ustanowionych dla przewozu przez zainteresowane Państwa Członkowskie,
- tożsamość odbiorcy odpadów, umiejscowienie placówki usuwania oraz rodzaj i okres ważności zezwolenia, na podstawie którego działa placówka.
Placówka musi posiadać odpowiednią zdolność techniczną usuwania danych odpadów, w warunkach nie stanowiących niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego,
- działania obejmujące usuwanie jak określono w załączniku II.A do dyrektywy 75/442/EWG.
6.
Zgłaszający musi zawrzeć umowę z odbiorcą odpadów do usuwania.
Umowa może obejmować pewne lub wszystkie informacje określone w ust. 5.
Umowa musi zawierać zobowiązanie:
- zgłaszającego zgodnie z art. 25 i art. 26 ust. 2 do odebrania odpadów, jeśli wysyłka nie została dokonana zgodnie z planem lub jeśli została dokonana z naruszeniem niniejszego rozporządzenia,
- odbiorcy do dostarczenia zgłaszającemu jak najszybciej, ale nie później niż 180 dni po odbiorze odpadów, zaświadczenia potwierdzającego, że odpady zostały usunięte w sposób ekologiczny.
Kopię umowy należy na żądanie dostarczyć właściwemu organowi.
Jeśli odpady są wysyłane między dwoma zakładami pod kontrolą tej samej osoby prawnej, umowa może zostać zastąpiona oświadczeniem jednostki podejmującej się usuwania odpadów.
7.
Informacje podane zgodnie z ust. 4-6 traktuje się jako poufne zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi.
8.
Właściwy organ wysyłki może, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, postanowić o własnoręcznym przesłaniu zgłoszenia do właściwego organu miejsca przeznaczenia, z pominięciem zgłaszającego, z kopiami dla odbiorcy i dla właściwego organu tranzytu.
Właściwy organ wysyłki może podjąć decyzję o niewysyłaniu powiadomienia, jeśli sam ma zamiar wnieść bezpośrednio sprzeciw wobec wysyłki zgodnie z art. 4 ust. 3.
Niezwłocznie informuje zgłaszającego o tych sprzeciwach.
Artykuł 4
1.
Po odbiorze zgłoszenia, właściwy organ miejsca przeznaczenia wysyła w ciągu trzech dni roboczych potwierdzenie do zgłaszającego oraz kopie do pozostałych zainteresowanych właściwych władz i odbiorcy.
2. a) Właściwy organ miejsca przeznaczenia w terminie 30 dni od otrzymania potwierdzenia podejmuje decyzję zezwalającą na wysyłkę, warunkowo lub bezwarunkowo, albo daje odpowiedź odmowną.
Może też zażądać dodatkowych informacji.
Właściwy organ miejsca przeznaczenia udziela zezwolenia tylko w przypadku braku sprzeciwu z jego strony lub ze strony innych właściwych władz.
Zezwolenie spełnia wszystkie uwarunkowania związane z przewozem, określone w lit. d).
Właściwy organ miejsca przeznaczenia podejmuje decyzję nie wcześniej niż 21 dni od wysłania potwierdzenia odbioru.
Jednakże może podjąć decyzję wcześniej, jeśli posiada pisemną zgodę innych zainteresowanych właściwych władz.
Właściwy organ miejsca przeznaczenia przesyła swoją decyzję do zgłaszającego na piśmie z kopiami do innych zainteresowanych właściwych władz.
b) Właściwy organ wysyłki i tranzytu mogą zgłaszać sprzeciw w ciągu 20 dni od wysłania potwierdzenia.
Mogą także żądać dodatkowych informacji.
Sprzeciw ten jest dostarczany w formie pisemnej do zgłaszającego, z kopiami do innych zainteresowanych właściwych władz.
c) Sprzeciw i warunki określone w lit. a) i b) muszą być oparte na ust. 3.
d) Właściwe organy wysyłki i tranzytu mogą w terminie 20 dni od wysłania potwierdzenia określić warunki przewozu odpadów podlegających ich jurysdykcji.
O warunkach tych należy poinformować zgłaszającego na piśmie, z kopiami do zainteresowanych właściwych władz i odnotować je w liście przewozowym.
Nie mogą być one bardziej rygorystyczne niż te ustanowione w stosunku do podobnych wysyłek podlegających całkowicie ich jurysdykcji i uwzględniają obowiązujące porozumienia, w szczególności właściwe konwencje międzynarodowe.
3. a) i) W celu wprowadzenia zasad bliskości geograficznej, priorytetu dla odzysku odpadów i samowystarczalności na poziomach wspólnotowym i krajowym zgodnie z dyrektywą 75/442/EWG, Państwa Członkowskie mogą zgodnie z Traktatem podejmować środki zmierzające do całkowitego lub częściowego zakazu albo systematycznego zgłaszania sprzeciwu wobec wysyłek odpadów.
O podjęciu takich kroków niezwłocznie powiadamiają Komisję, która informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
ii) W przypadku odpadów niebezpiecznych (jak określono w art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/689/EWG) produkowanych w Państwie Członkowskim wysyłki w tak małych całkowitych ilościach rocznie, że tworzenie nowych wyspecjalizowanych instalacji ich usuwania w tym państwie byłoby nieekonomiczne, ppkt. i) nie ma zastosowania.
iii) Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia współpracuje z Państwem Członkowskim wysyłki, które rozważa zastosowanie ppkt. ii), w celu rozwiązania problemu na zasadach bilateralnych.
Jeśli nie ma zadowalającego rozwiązania, każde z Państw Członkowskich może zwrócić się w tej sprawie do Komisji, która rozstrzygnie kwestię sporną zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
b) Biorąc pod uwagę warunki geograficzne lub potrzebę zastosowania specjalistycznych instalacji do niektórych typów odpadów, właściwy organ wysyłki i właściwy organ miejsca przeznaczenia mogą wnosić uzasadniony sprzeciw wobec planowanych wysyłek, jeśli nie są one zgodne z dyrektywą 75/442/EWG, w szczególności z art. 5 i art. 7:
i) w celu realizacji zasady samowystarczalności na poziomach wspólnotowym i krajowym;
ii) w przypadkach, gdy instalacja powinna usuwać odpady z bliżej położonego źródła i właściwy organ daje pierwszeństwo tym odpadom
iii) w celu zapewnienia, że wysyłki są zgodne z planami zarządzania odpadami.
c) ponadto, właściwe organy wysyłki, miejsca przeznaczenia i tranzytu mogą wnosić uzasadniony sprzeciw wobec planowanej wysyłki, jeśli:
- nie jest ona zgodna z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi odnoszącymi się do ochrony środowiska naturalnego, porządku publicznego i ochrony zdrowia,
- zgłaszający lub odbiorca był uprzednio winien nielegalnego obrotu.
W tym przypadku właściwy organ wysyłki może odmówić wszystkich wysyłek, w które zaangażowana jest dana osoba zgodnie z ustawodawstwem krajowym, lub
- wysyłka jest niezgodna z zobowiązaniami wynikającymi z międzynarodowych konwencji zawartych przez zainteresowane Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie.
4.
Jeśli w terminie ustanowionym w ust. 2, właściwe organy przekonają się, że problemy powodujące jego sprzeciw zostały rozwiązane a warunki w odniesieniu do przewozu zostały spełnione, niezwłocznie powiadamiają zgłaszającego na piśmie, z kopiami dla odbiorcy i dla innych zainteresowanych właściwych władz.
Jeżeli następnie w warunkach wysyłki nastąpiły jakiekolwiek istotne zmiany, należy sporządzić nowe zgłoszenie.
5.
Właściwy organ miejsca przeznaczenia potwierdza swoje zezwolenie przez odpowiednie opieczętowanie listu przewozowego.
Artykuł 5
1.
Wysyłka może być dokonana dopiero po otrzymaniu przez zgłaszającego zezwolenia od właściwego organu miejsca przeznaczenia.
2.
Natychmiast po otrzymaniu zezwolenia, zgłaszający wstawia datę wysyłki i wypełnia pozostałe rubryki listu przewozowego oraz wysyła kopie do zainteresowanych właściwych władz na trzy dni robocze przed dokonaniem wysyłki.
3.
Kopia lub, na żądanie właściwych władz, egzemplarz listu przewozowego wraz z pieczęcią zezwolenia, towarzyszy każdej wysyłce.
4.
Wszystkie przedsiębiorstwa zaangażowane w działania wypełniają list przewozowy we wskazanych punktach, podpisują go i zatrzymują jego kopię.
5.
W ciągu trzech dni roboczych po odbiorze odpadów do usuwania, odbiorca wysyła kopie wypełnionego listu przewozowego, z wyjątkiem zaświadczenia, określonego w ust. 6, do zgłaszającego i zainteresowanych właściwych władz.
6.
Jak najszybciej, ale nie później niż 180 dni po odbiorze odpadów, odbiorca wysyła na swoją odpowiedzialność zaświadczenie o ich usunięciu do zgłaszającego i innych zainteresowanych właściwych władz.
Zaświadczenie stanowi część lub jest dołączane do listu przewozowego towarzyszącego wysyłce.
Rozdział B
Odpady do odzysku
Artykuł 6
1. Jeżeli zgłaszający zamierza wysłać odpady do odzysku wymienione w załączniku III z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego i/lub przesłać je tranzytem przez jeden lub kilka innych Państw Członkowskich, bez uszczerbku dla przepisów art. 25 ust. 2 i art. 26 ust. 2, powiadamia właściwy organ miejsca przeznaczenia i wysyła kopię zgłoszenia do właściwych organów wysyłki i tranzytu oraz do odbiorcy.
2.
Zgłoszenie obowiązkowo obejmuje każdy pośredni etap wysyłki od miejsca wysłania do jej przeznaczenia.
3.
Zgłoszenie zostaje dokonane w formie listu przewozowego, wystawionego przez właściwy organ wysyłki.
4.
Przy sporządzaniu zgłoszenia, zgłaszający wypełnia list przewozowy oraz na żądanie właściwych władz dostarcza dodatkowe informacje i dokumentację.
5.
Zgłaszający zawiera w liście przewozowym informacje, wymieniające w szczególności:
- źródła, skład, ilość odpadów do odzysku oraz w przypadku art. 2 lit. g) ppkt. ii) również tożsamość producenta, a w przypadku odpadów z różnych źródeł dokładny wykaz odpadów i, jeśli jest znana, tożsamość producentów pierwotnych,
- ustaleń dotyczące trasy i ubezpieczenia od odpowiedzialności za szkody w stosunku do osób trzecich,
- środków podjętych dla zapewnienia bezpiecznego przewozu, w szczególności spełnienia przez przewoźnika warunków ustanowionych dla przewozu przez zainteresowane Państwa Członkowskie,
- tożsamość odbiorcy odpadów, umiejscowienie placówki odzysku oraz rodzaj i okres ważności zezwolenia, na podstawie którego działa placówka.
Placówka musi posiadać odpowiednią zdolność techniczną odzyskiwania odpadów, o których mowa, w warunkach niestanowiących niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego lub środowiska,
- działania dotyczące odzysku odpadów zgodnie z załączniku II.B do dyrektywy 75/442/EWG,
- planowaną metodę likwidacji pozostałości odpadów po procesie recyklingu,
- ilość odzyskanego materiału w stosunku do pozostałości odpadów,
- wartość szacunkową odzyskanego materiału.
6.
Zgłaszający musi zawrzeć umowę z odbiorcą odpadów do odzysku.
Umowa może zawierać niektóre lub wszystkie informacje, określone w ust. 5.
Umowa musi zawierać zobowiązanie:
- zgłaszającego, zgodnie z art. 25 i art. 26 ust. 2, do odebrania odpadów, jeśli wysyłka nie została wykonana jak zaplanowano, lub jeśli została przeprowadzona z naruszeniem niniejszego rozporządzenia,
- odbiorcy, do dostarczenia, w przypadku przesłania odpadów do odzysku do innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, powiadomienia państwa wysyłki,
- odbiorcy, do dostarczenia zgłaszającemu jak najszybciej, ale nie później niż 180 dni po odbiorze odpadów, zaświadczenia potwierdzającego, że odpady zostały odzyskane w sposób ekologiczny.
Kopię umowy należy na żądanie dostarczyć właściwemu organowi.
Jeśli odpady są wysyłane między dwoma przedsiębiorstwami pod zarządem tej samej osoby prawnej, umowa może zostać zastąpiona oświadczeniem jednostki podejmującej się odzyskiwania odpadów.
7.
Informację podaną zgodnie z ust. 4-6 traktuje się jako poufną zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi.
8.
Właściwy organ wysyłki może, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, postanowić o samodzielnym przekazaniu zgłoszenia do właściwego organu miejsca przeznaczenia, z pominięciem zgłaszającego, z kopiami dla odbiorcy i dla właściwego organu tranzytu.
Artykuł 7
1.
Po odbiorze zgłoszenia właściwy organ miejsca przeznaczenia wysyła, w ciągu trzech dni roboczych, potwierdzenie do zgłaszającego i kopie do pozostałych organów właściwych i do odbiorcy.
2.
Właściwe organy miejsca przeznaczenia, wysyłki i tranzytu w ciągu 30 dni po wysyłce potwierdzenia wnoszą sprzeciw wobec wysyłki.
Sprzeciw ten opiera się na ust. 4.
Każdy sprzeciw musi być dostarczony na piśmie do zgłaszającego i innych zainteresowanych organów właściwych w ciągu 30 dni.
Zainteresowane właściwe organy mogą podjąć decyzję o dostarczeniu pisemnej zgody w okresie krótszym niż 30 dni.
Pisemna zgoda lub sprzeciw mogą być dostarczone pocztą lub faksem i pocztą.
Ważność zgody wygasa po roku, chyba że ustalono inaczej.
3.
Właściwe organy wysyłki i tranzytu mogą w terminie 20 dni od wysłania potwierdzenia określić warunki przewozu odpadów podlegających ich jurysdykcji.
O warunkach tych należy poinformować zgłaszającego na piśmie, z kopiami dla zainteresowanych właściwych władz i odnotować je w liście przewozowym.
Nie mogą być one bardziej rygorystyczne niż warunki ustanowione w stosunku do podobnych wysyłek podlegających całkowicie ich jurysdykcji i uwzględniają obowiązujące umowy, w szczególności konwencje międzynarodowe.
4. a) Właściwy organ miejsca przeznaczenia i wysyłki mogą wnosić uzasadniony sprzeciw wobec planowanej wysyłki:
- zgodnie z dyrektywą 75/442/EWG, w szczególności z art. 7, lub
- jeśli nie jest ona zgodna z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi odnoszącymi się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia, lub
- zgłaszający lub odbiorca był uprzednio winien nielegalnego obrotu.
W tym przypadku właściwy organ wysyłki może zakazać wszystkich wysyłek, w które zaangażowana jest dana osoba zgodnie z ustawodawstwem krajowym, lub
- jeśli wysyłka jest niezgodna z obowiązkami wynikającymi z międzynarodowych konwencji zawartych przez zainteresowane Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie, lub
- jeśli stosunek odzyskiwalnych i nieodzyskiwalnych odpadów, wartość szacunkowa materiałów odzyskanych lub koszt odzysku i usuwania części nieodzyskiwalnej nie uzasadnia odzysku ze względów ekonomicznych i środowiskowych.
b) Właściwe organy tranzytu mogą wnieść uzasadniony sprzeciw wobec planowanej wysyłki na podstawie lit. a) tiret drugie, trzecie i czwarte
5.
Jeśli w terminie ustanowionym w ust. 2, właściwe organy przekonają się, że problemy powodujące ich sprzeciw zostały rozwiązane a warunki zostały spełnione, niezwłocznie powiadamiają zgłaszającego na piśmie, z kopiami dla odbiorcy i dla innych zainteresowanych właściwych władz.
Jeśli następnie w warunkach wysyłki nastąpiły jakiekolwiek istotne zmiany, należy sporządzić nowe zgłoszenie.
6.
W przypadku uprzedniej pisemnej zgody, właściwe organy potwierdzą swoje zezwolenie przez odpowiednie opieczętowanie listu przewozowego.
Artykuł 8
1.
Wysyłka może być dokonana po upływie 30-dniowego okresu, jeśli nie wniesiono sprzeciwu.
Milcząca zgoda wygasa jednakże w ciągu jednego roku od tej daty.
Jeśli właściwe organy zdecydują się dostarczyć pisemną zgodę, wysyłka może być dokonana niezwłocznie po otrzymaniu wszystkich niezbędnych zezwoleń.
2.
Zgłaszający wstawia datę wysyłki i wypełnia pozostałe rubryki listu przewozowego oraz wysyła kopie do zainteresowanych właściwych władz na trzy dni robocze przed dokonaniem wysyłki.
3.
Kopia, lub na żądanie właściwych władz, egzemplarz listu przewozowego wraz z pieczęcią zezwolenia, towarzyszy każdej wysyłce.
4.
Wszystkie przedsiębiorstwa zaangażowane w działania wypełniają list przewozowy we wskazanych punktach, podpisują go i zatrzymują kopię.
5.
W ciągu trzech roboczych dni po odbiorze odpadów do odzysku, odbiorca wysyła kopie wypełnionego listu przewozowego, z wyjątkiem zaświadczenia określonego w ust. 6, do zgłaszającego i zainteresowanych właściwych władz.
6.
Jak najszybciej, ale nie później niż 180 dni po odbiorze odpadów, odbiorca wysyła na swoją odpowiedzialność zaświadczenie o ich odzysku do zgłaszającego i innych zainteresowanych właściwych władz.
Zaświadczenie stanowi część lub jest dołączane do listu przewozowego towarzyszącego wysyłce.
Artykuł 9
1.
Właściwe władze w ramach ich jurysdykcji w stosunku do określonych obiektów odzysku mogą zadecydować, bez względu na przepisy art. 7, że nie wniosą sprzeciwu dotyczącego wysyłek niektórych rodzajów odpadów do określonego zakładu odzysku.
Takie decyzje mogą być ograniczone do określonego okresu czasu; mogą być jednakże w każdej chwili cofnięte.
2.
Właściwe władze, które wybiorą powyższą opcję, powiadamiają Komisję o nazwie zakładu odzysku, jego adresie, stosowanych technologiach, rodzajach odpadów, do których stosuje się decyzję i okresie czasu jej obowiązywania.
Komisję należy również zawiadomić o wszelkich uchyleniach.
Komisja bezzwłocznie wysyła tę informację do innych zainteresowanych właściwych władz Wspólnoty i do sekretariatu OECD.
3.
Wszystkie zamierzone wysyłki do takich zakładów wymagają powiadomienia zainteresowanych właściwych władz zgodnie z art. 6.
Takie powiadomienie jest dostarczane przed wysyłką.
Właściwe władze Państw Członkowskich wysyłki i tranzytu mogą wnosić sprzeciw do każdej takiej wysyłki, na podstawie art. 7 ust. 4, lub ustalić warunki dotyczące jej przewozu.
4.
W przypadkach, gdy właściwe władze, działające zgodnie z warunkami swoich krajowych przepisów, są zobowiązane do rewizji umowy określonej w art. 6 ust. 6, powiadamiają one o tym Komisję.
W takich przypadkach, zgłoszenie oraz całość lub części umowy do rewizji muszą być dostarczone do siedmiu dni przed wysyłką w celu umożliwienia odpowiedniego przeprowadzenia takiej rewizji.
5.
Do faktycznej wysyłki stosuje się art. 8 ust. 2—6.
Artykuł 10
Wysyłki odpadów przeznaczonych do odzysku wymienionych w załączniku IV oraz odpady przeznaczone do odzysku, które nie były jeszcze przypisane do załącznika II, załącznika III lub załącznika IV, podlegają tym samym procedurom, określonym w art. 6-8, z wyjątkiem tego, że zgoda zainteresowanych właściwych władz musi być dostarczona na piśmie przed rozpoczęciem wysyłki.
Artykuł 11
1.
W celu ułatwienia śledzenia wysyłek odpadów przeznaczonych do odzysku wymienionych w załączniku II, muszą im towarzyszyć następujące informacje, podpisane przez posiadacza:
a) nazwa i adres posiadacza;
b) zwyczajowa nazwa handlowa odpadów;
c) ilość odpadów;
d) nazwa i adres odbiorcy;
e) działania związane z odzyskiem, wymienione w załączniku II.B do dyrektywy 75/442/EWG;
f) przewidywana data wysyłki.
2.
Informacja wyszczególniona w ust. 1 jest traktowana jako poufna zgodnie z istniejącymi przepisami krajowymi.
Rozdział C
Wysyłki odpadów przeznaczonych do usunięcia i odzysku między Państwami Członkowskimi z tranzytem przez państwa trzecie
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3—10, jeżeli wysyłka odpadów ma miejsce między Państwami Członkowskimi z tranzytem przez państwa trzecie,
a) zgłaszający wysyła kopie zgłoszeń do właściwego(-ych) organu(-ów) państw(-a) trzecich(-ego).
b) właściwy organ miejsca przeznaczenia zadaje pytanie właściwemu organowi państwa trzeciego lub państw trzecich, czy pragnie przesłać swoją pisemną zgodę na planowaną wysyłkę:
- w przypadku stron Konwencji bazylejskiej, w ciągu 60 dni, chyba że rezygnują z tego prawa zgodnie z warunkami tej konwencji, lub
- w przypadku krajów niebędących stronami Konwencji bazylejskiej, w okresie uzgodnionym między właściwymi władzami.
W obu przypadkach właściwy organ miejsca przeznaczenia oczekuje na zgodę przed udzieleniem swojego zezwolenia.
TYTUŁ III
WYSYŁKI ODPADÓW W OBRĘBIE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
Artykuł 13
1.
Tytuły II, VII i VIII nie mają zastosowania do wysyłek w obrębie Państwa Członkowskiego.
2.
Państwa Członkowskie stworzą jednakże właściwy system nadzoru i kontroli wysyłek odpadów podlegających ich jurysdykcji.
System ten musi uwzględniać potrzebę spójności ze wspólnotowym systemem ustanowionym niniejszym rozporządzeniem.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o swoim systemie nadzoru i kontroli wysyłek odpadów.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie mogą stosować system przewidziany w tytułach II, VII i VIII w granicach ich jurysdykcji.
TYTUŁ IV
WYWÓZ ODPADÓW
Rozdział A
Odpady do usuwania
Artykuł 14
1.
Wywóz odpadów do usuwania jest zakazany, z wyjątkiem wywozu do tych krajów EFTA, które są także stronami Konwencji bazylejskiej.
2. Jednakże, bez uszczerbku dla przepisów art. 25 ust. 2 i art. 26 ust. 2, wywóz odpadów do usuwania do kraju EFTA jest również zakazany, jeżeli:
a) kraj przeznaczenia należący do EFTA zakazuje przywozu takich odpadów lub nie ma pisemnej zgody na szczególny przywóz określonych odpadów;
b) jeśli właściwy organ wysyłki we Wspólnocie ma powód do przypuszczenia, że odpady nie będą zarządzane zgodnie z metodami ekologicznymi w danym kraju przeznaczenia należącym do EFTA.
3.
Właściwy organ wysyłki wymaga, aby odpady do usuwania, na których wywóz do kraju EFTA udzielono zezwolenia, były zarządzane w sposób ekologiczny w okresie wysyłki i w państwie miejsca przeznaczenia.
Artykuł 15
1.
Zgłaszający wysyła zgłoszenie do właściwego organu wysyłki w formie listu przewozowego zgodnie z art. 3 ust. 5, z kopiami dla pozostałych zainteresowanych właściwych władz i dla odbiorcy.
List przewozowy wystawia właściwy organ wysyłki.
Po otrzymaniu zgłoszenia, właściwy organ wysyłki w ciągu trzech dni roboczych wysyła do zgłaszającego pisemne potwierdzenie otrzymania zgłoszenia z kopiami dla pozostałych zainteresowanych właściwych władz.
2.
Właściwy organ wysyłki w ciągu 70 dni po wysłaniu potwierdzenia podejmuje decyzję o wydaniu zezwolenia na wysyłkę, warunkowo lub bezwarunkowo, lub o odmowie.
Może również zażądać dodatkowych informacji.
Właściwy organ wysyłki udziela zezwolenia wyłącznie w przypadku braku sprzeciwu ze swojej strony lub ze strony innych właściwych organów oraz jeżeli otrzymał od zgłaszającego kopie, określone w ust. 4.
Zezwolenie spełnia stosownie do potrzeb wszystkie warunki związane z przewozem, określone w ust. 5.
Właściwy organ wysyłki podejmuje decyzję nie wcześniej niż w ciągu 61 dni od wysłania potwierdzenia.
Jednakże organ może podjąć decyzję wcześniej, jeśli posiada pisemną zgodę od pozostałych zainteresowanych właściwych władz.
Przesyła uwierzytelniony odpis decyzji pozostałym zainteresowanym właściwym władzom, do urzędu celnego wyjścia ze Wspólnoty i do odbiorcy.
3.
Właściwy organ wysyłki i tranzytu w obrębie Wspólnoty może wnosić sprzeciw na podstawie art. 4 ust. 3 w ciągu 60 dni od wysłania potwierdzenia.
Może także żądać dodatkowych informacji.
Każdy sprzeciw musi być dostarczony na piśmie do zgłaszającego, z kopiami dla pozostałych zainteresowanych właściwych władz.
4.
Zgłaszający dostarcza właściwemu organowi wysyłki kopie:
a) pisemnej zgody kraju przeznaczenia, będącego członkiem EFTA, na planowaną wysyłkę;
b) potwierdzenia kraju przeznaczenia, będącego członkiem EFTA, o istnieniu umowy między zgłaszającym a odbiorcą, określającej ekologiczny sposób zarządzania omawianych odpadami; na żądanie należy dostarczyć kopię umowy.
Umowa także określa, że odbiorca jest zobowiązany dostarczyć:
- w ciągu trzech roboczych dni po odbiorze odpadów do usuwania, kopie wypełnionego listu przewozowego, z wyjątkiem zaświadczenia, określonego w tiret drugie, do zgłaszającego i zainteresowanych właściwych władz,
- jak najszybciej, ale nie później niż 180 dni po odbiorze odpadów, odbiorca wysyła na swoją odpowiedzialność zaświadczenie o ich usunięciu do zgłaszającego i innych zainteresowanych właściwych władz.
Zaświadczenie stanowi część lub jest dołączone do listu przewozowego towarzyszącego wysyłce.
Ponadto umowa musi zastrzegać, że jeśli odbiorca dostarczy nieprawidłowe zaświadczenie, które spowoduje uwolnienie finansowych gwarancji, to poniesie koszty wynikające z obowiązku zwrócenia odpadów na obszar podlegający jurysdykcji właściwego organu wysyłki i ich usuwania w alternatywny i ekologiczny sposób;
c) pisemną zgodę na planowaną wysyłkę z innego kraju tranzytu lub innych krajów tranzytu, chyba, że jest (są) on (one) stroną(-ami) Konwencji bazylejskiej i zrzekł(-y) się tego uprawnienia zgodnie z warunkami tej konwencji.
5.
Właściwy organ tranzytu Wspólnoty, w terminie 60 dni od wysłania potwierdzenia, przedstawia warunki wysyłki odpadów podlegających jego jurysdykcji.
Warunki, które są przekazywane zgłaszającemu, z kopiami dla zainteresowanych właściwych władz, nie mogą być bardziej rygorystyczne niż te, które dotyczą podobnych wysyłek podlegających całkowicie jurysdykcji tych właściwych władz.
6.
Właściwy organ wysyłki potwierdza swoje zezwolenie przez odpowiednie opieczętowanie listu przewozowego.
7.
Wysyłka może być dokonana tylko po otrzymaniu przez zgłaszającego zezwolenia od właściwych organów wysyłki.
8.
Po otrzymaniu zezwolenia, zgłaszający wstawia datę wysyłki i wypełnia pozostałe rubryki listu przewozowego oraz wysyła kopie do zainteresowanych właściwych władz na trzy dni robocze przed dokonaniem wysyłki.
Kopia lub, na żądanie właściwych władz, egzemplarz listu przewozowego wraz z pieczęcią zezwolenia, towarzyszy każdej wysyłce.
Wszystkie przedsiębiorstwa zaangażowane w działania wypełniają list przewozowy we wskazanych punktach, podpisują go i zatrzymują kopię.
Jeżeli odpady wysyłane są poza Wspólnotę, egzemplarz listu przewozowego jest dostarczany przez przewoźnika do ostatniego urzędu celnego wyjścia, gdzie odpady opuszczają teren Wspólnoty.
9.
Po wywozie odpadów poza terytorium Wspólnoty, urząd celny wyjścia ze Wspólnoty przesyła kopię listu przewozowego do właściwego organu, który wystawił zezwolenie.
10.
Jeśli w ciągu 42 dni od momentu wywozu odpadów poza terytorium Wspólnoty, właściwy organ, który wystawił zezwolenie, nie otrzyma informacji o przyjęciu odpadów przez odbiorcę, bezzwłocznie poinformuje o tym właściwy organ miejsca przeznaczenia.
Podejmuje on podobne działanie, jeśli po 180 dniach od wywozu odpadów poza terytorium Wspólnoty właściwy organ, który wystawił zezwolenie, nie otrzyma od odbiorcy zaświadczenia o usunięciu odpadów, określonych w ust. 4.
11.
Właściwy organ wysyłki może, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, podjąć decyzję o samodzielnym przekazaniu zgłoszenia do właściwych organów miejsca przeznaczenia, z pominięciem zgłaszającego, z kopiami dla odbiorcy i dla właściwego organu tranzytu.
Właściwy organ wysyłki może podjąć decyzję o dalszych zgłoszeniach, jeśli sam ma powody do wniesienia sprzeciwu wobec wysyłki zgodnie z art. 4 ust. 3.
Bezzwłocznie informuje on zgłaszającego o sprzeciwie.
12.
Informację podaną zgodnie z ust. 1-4 traktuje się jako poufną zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi.
Rozdział B
Odpady do odzysku
Artykuł 16
1.
Wywóz odpadów do odzysku jest zakazany, z wyjątkiem wywozu do:
a) krajów, do których stosuje się decyzję OECD;
b) innych krajów:
- które są stronami Konwencji bazylejskiej i/lub z którymi Wspólnota lub Wspólnota i jej Państwa Członkowskie zawarły dwustronne lub wielostronne albo regionalne umowy lub porozumienia zgodnie z art. 11 Konwencji bazylejskiej i ust. 2, lub
- z którymi poszczególne Państwa Członkowskie zawarły dwustronne umowy lub porozumienia przed datą obowiązywania niniejszego rozporządzenia, jeżeli są one zgodne z legislacją wspólnotową oraz art. 11 Konwencji i ust. 2.
Komisja jest powiadamiana o takich umowach lub porozumieniach w ciągu trzech miesięcy od daty obowiązywania niniejszego rozporządzenia lub daty ich obowiązywania, jeżeli jest wcześniejsza. Umowy i porozumienia te wygasają wraz z podpisaniem umów i porozumień zgodnie z tiret pierwszym.
2.
Umowy i porozumienia określone w ust. 1 lit. b) gwarantują ekologiczne zarządzanie odpadami zgodnie z art. 11 Konwencji bazylejskiej, w szczególności:
a) gwarantują, że odzysk jest wykonywany w upoważnionej placówce, która spełnia wymagania ekologicznego zarządzania odpadami;
b) ustalają warunki obróbki nieodzyskiwalnych składników odpadów i stosownie do potrzeb zobowiązują zgłaszającego do ich odbioru;
c) stosownie do potrzeb umożliwiają sprawdzenie spełnienia umów na miejscu w porozumieniu z zainteresowanymi krajami;
d) są przedmiotem okresowych rewizji przez Komisję, po raz pierwszy nie później niż do dnia 31 grudnia 1996 r., z uwzględnieniem uzyskanego doświadczenia i możliwości krajów zainteresowanych w zakresie przeprowadzania odzysku w sposób zapewniający pełną gwarancję ekologicznego zarządzania odpadami.
Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o wynikach takiej rewizji.
Jeżeli doprowadzi ona do wniosku, że gwarancje w dziedzinie ochrony środowiska są niewystarczające, kontynuacja wywozu odpadów w takich warunkach musi zostać, na wniosek Komisji, rozpatrzona ponownie, włącznie z możliwością wprowadzenia zakazu.
3. Jednakże, bez uszczerbku dla przepisów art. 25 ust. 2 i art. 26 ust. 2, wywóz odpadów do odzysku do krajów określonych w ust. 1 jest zakazany:
a) jeżeli taki kraj zakazuje wszelkiego przywozu takich odpadów lub gdy nie wyraził zgody na wwóz określonych odpadów;
b) jeśli właściwy organ wysyłki ma powody do przypuszczeń, że odpady nie będą zarządzane w sposób ekologiczny w takim kraju.
4.
Właściwy organ wysyłki żąda, aby wszelkie odpady do odzysku, posiadające zezwolenie na wywóz, były zarządzane w sposób ekologiczny w czasie wysyłki i w państwie miejsca przeznaczenia.
Artykuł 17
1.
W odniesieniu do odpadów wymienionych w załączniku II, Komisja powiadomi przed datą obowiązywania niniejszego rozporządzenia wszystkie kraje, których nie obowiązuje decyzja OECD dla odpadów wymienionych w tym Załączniku oraz zażąda pisemnego potwierdzenia, że takie odpady nie są przedmiotem kontroli w kraju przeznaczenia i że ten ostatni zaakceptuje rodzaj wysyłanych odpadów bez uciekania się do procedur kontrolnych, które stosuje się do załącznika III lub IV lub wskaże, czy odpady te mają podlegać tym procedurom lub procedurze przewidzianej w art. 15.
Jeśli potwierdzenie takie nie wpłynie w ciągu sześciu miesięcy przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia, Komisja przedstawi Radzie odpowiednie wnioski.
2.
Jeśli wywożone są odpady wymienione w załączniku II, muszą być przeznaczone do odzysku w obiekcie, który zgodnie z prawem krajowym działa lub jest uprawniony do działania w kraju przywozu.
Ponadto ustanawia się system kontroli, oparty na wcześniejszym, automatycznym udzielaniu pozwolenia na wywóz w przypadkach, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
System ten w każdym przypadku zapewnia niezwłoczne przekazanie kopii pozwolenia na wywóz władzom danego kraju.
3.
Jeżeli odpady takie podlegają kontroli w kraju przeznaczenia lub na żądanie takiego kraju zgodnie z ust. 1, lub jeżeli kraj przeznaczenia zawiadomił zgodnie z art. 3 Konwencji bazylejskiej, iż uznaje niektóre rodzaje odpadów umieszczone w załączniku II za niebezpieczne, wywóz takich odpadów do tego kraju jest poddawany kontroli.
Państwo Członkowskie wywozu lub Komisja powiadomią o wszystkich takich przypadkach komitet utworzony na podstawie art. 18 dyrektywy 75/442/EWG; Komisja ustala w toku konsultacji z krajem przeznaczenia, która z procedur kontrolnych ma zastosowanie, tzn. procedury stosowane do załącznika III lub IV lub procedura przewidziana w art. 15.
4. W przypadku, gdy odpady wymienione w załączniku III są wywożone do odzysku ze Wspólnoty do krajów i przez kraje, które obowiązuje decyzja OECD, stosuje się art. 6-8 i art. 9 ust. 1, 3-5, stosując przepisy dotyczące właściwych organów wysyłki i tranzytu tylko do właściwych organów we Wspólnocie.
5.
Ponadto właściwe władze krajów wywozu i krajów tranzytu Wspólnoty zostaną poinformowane o decyzji określonej w art. 9.
6.
W przypadku, gdy odpady do odzysku wymienione w załączniku IV i odpady do odzysku, nieprzyporządkowane jeszcze załącznikom II, III lub IV są wywożone do odzysku do krajów lub przez kraje, które obowiązuje decyzja OECD, stosuje się odpowiednio art. 10.
7.
Ponadto w przypadku, gdy odpady są wywożone zgodnie z ust. 4—6:
- egzemplarz listu przewozowego dostarczany jest przez przewoźnika do ostatniego urzędu celnego wyjścia, gdzie odpady opuściły teren Wspólnoty,
- po wysyłce odpadów poza Wspólnotę, urząd celny wyjścia wysyła kopię listu przewozowego do właściwych władz w miejscu wywozu,
- jeżeli w ciągu 42 dni od momentu wysyłki odpadów poza Wspólnotę właściwe organy wysyłki nie otrzymają informacji od odbiorcy o przyjęciu odpadów, bezzwłocznie powiadomią o tym właściwy organ miejsca przeznaczenia,
- umowa musi stanowić, że jeżeli odbiorca dostarczy nieprawidłowe świadectwo, które spowoduje uwolnienie gwarancji finansowych, to poniesie on koszty wynikające z obowiązku zwrócenia odpadów na obszarze podlegającym jurysdykcji właściwych organów wysyłki i ich odzysku w alternatywny, ekologiczny sposób.
8.
W przypadku, gdy odpady do odzysku wymienione w załączniku III i IV i odpady do odzysku jeszcze nieprzyporządkowane załącznikom II, III lub IV są wywożone do krajów lub przez kraje, które obowiązuje decyzja OECD:
- stosuje się odpowiednio art. 15, z wyjątkiem ust. 3,
- uzasadniony sprzeciw może być wnoszony tylko zgodnie z art. 7 ust. 4,
chyba, że postanowiono inaczej w dwustronnych lub wielostronnych umowach zawartych zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. b) i na podstawie procedur kontrolnych ustanowionych w ust. 4 lub 6 niniejszego artykułu lub w art. 15.
Rozdział C
Wywóz odpadów do państw AKP
Artykuł 18
1.
Wywóz odpadów do państw AKP jest zakazany.
2.
Zakaz ten nie dotyczy przypadku, gdy Państwo Członkowskie, wybrane przez państwo AKP jako miejsce przetworzenia odpadów, zwraca odpady po przetworzeniu do państwa miejsca pochodzenia.
3.
W przypadku ponownego wywozu do krajów AKP, egzemplarz listu przewozowego wraz z pieczęcią zezwolenia musi towarzyszyć każdej wysyłce.
TYTUŁ V
PRZYWÓZ ODPADÓW DO WSPÓLNOTY
Rozdział A
Przywóz odpadów do usuwania
Artykuł 19
1.
Przywóz do Wspólnoty odpadów do usuwania jest zakazany, z wyjątkiem odpadów pochodzących z:
a) krajów EFTA, które są stronami Konwencji bazylejskiej;
b) innych krajów:
- które są stronami Konwencji bazylejskiej, lub
- z którymi Wspólnota lub Wspólnota i jej Państwa Członkowskie zawarły dwustronne lub wielostronne umowy lub porozumienia zgodne z legislacją wspólnotową oraz z art. 11 Konwencji bazylejskiej, gwarantujące, że procesy usuwania odpadów prowadzone są w upoważnionych placówkach, a także są zgodne z wymaganiami ekologicznego zarządzania, lub
- z którymi przed datą obowiązywania niniejszego rozporządzenia poszczególne Państwa Członkowskie zawarły dwustronne umowy lub porozumienia zgodne z legislacją wspólnotową oraz zgodne z art. 11 Konwencji bazylejskiej, które zawierają te same gwarancje określone powyżej, a także zapewniają, że odpady powstały w kraju wysyłki, a likwidacja będzie prowadzona wyłącznie w Państwie Członkowskim, które zawarło umowę lub porozumienie.
Komisja jest powiadamiana o takich umowach lub porozumieniach w ciągu trzech miesięcy od daty obowiązywania niniejszego rozporządzenia, lub daty ich obowiązywania, jeżeli jest wcześniejsza, a ich ważność wygasa w momencie zawarcia umów lub porozumień zgodnie z tiret drugim, lub
- gdy poszczególne Państwa Członkowskie zawarły dwustronne umowy lub porozumienia po terminie stosowania niniejszego rozporządzenia na warunkach zawartych w ust. 2.
2.
Rada niniejszym upoważnia poszczególne Państwa Członkowskie do zawarcia w wyjątkowych przypadkach dwustronnych umów i porozumień po terminie zakończenia stosowania niniejszego rozporządzenia, dotyczących likwidacji określonych odpadów, które nie będą zarządzane w sposób ekologiczny w kraju wysyłki.
Umowy takie i porozumienia spełniają warunki określone w ust. 1 lit. b) tiret trzecie, a przed ich zawarciem zostanie powiadomiona Komisja.
3.
Od krajów określonych w ust. 1 lit. b) wymaga się uprzedniego przedstawienia właściwym władzom Państwa Członkowskiego stanowiącego miejsce przeznaczenia należycie umotywowanych wniosków stwierdzających, że nie posiadają one i nie mają możliwości uzyskania odpowiednich zdolności technicznych oraz niezbędnych obiektów do usuwania odpadów w sposób ekologiczny.
4.
Właściwy organ miejsca przeznaczenia zabrania przywozu odpadów na obszar podlegający ich jurysdykcji, jeśli ma powody do przypuszczenia, że odpady te nie będą tam zarządzane w sposób ekologiczny.
Artykuł 20
1.
Zgłoszenie jest sporządzane dla właściwego organu miejsca przeznaczenia w formie listu przewozowego, zgodnie z art. 3 ust. 5, z kopiami dla odbiorcy odpadów i właściwych organów tranzytu.
List przewozowy zostanie wystawiony przez właściwy organ miejsca przeznaczenia.
Po otrzymaniu zgłoszenia, właściwy organ miejsca przeznaczenia w ciągu trzech dni roboczych wysyła pisemne potwierdzenie do zgłaszającego, z kopiami do właściwych organów tranzytu na obszarze Wspólnoty.
2.
Właściwy organ miejsca przeznaczenia udziela zezwolenia na wysyłkę wyłącznie w przypadku braku sprzeciwu ze swojej strony lub ze strony innych organów właściwych.
Zgłoszenie podlega wszystkim warunkom związanym z przewozem, określonym w ust. 5.
3.
Właściwe organy miejsca przeznaczenia i tranzytu na obszarze Wspólnoty mogą, w ciągu 60 dni od wysłania kopii potwierdzenia, wnieść sprzeciw na podstawie art. 4 ust. 3.
Mogą również zażądać dodatkowych informacji.
Te sprzeciwy są dostarczane na piśmie do zgłaszającego, z dwoma kopiami dla innych zainteresowanych właściwych władz we Wspólnocie.
4.
Właściwy organ miejsca przeznaczenia w ciągu 70 dni po wysłaniu potwierdzenia podejmuje decyzję zezwalająca na wysyłkę, warunkowo lub bezwarunkowo, lub wydaje odmowę udzielenia zezwolenia.
Może też zażądać dodatkowych informacji.
Przesyła on uwierzytelnione odpisy decyzji do właściwych organów tranzytu na obszarze Wspólnoty do odbiorcy i do urzędu celnego wejścia do Wspólnoty.
Właściwy organ miejsca przeznaczenia podejmuje decyzję nie wcześniej niż 61 dni od wysłania potwierdzenia.
Może jednakże podjąć decyzję wcześniej, jeśli ma pisemną zgodę innych właściwych organów.
Właściwy organ miejsca przeznaczenia potwierdza swoje zezwolenie przez odpowiednie opieczętowanie listu przewozowego.
5.
Właściwe organy miejsca przeznaczenia i tranzytu w obrębie Wspólnoty w ciągu 60 dni po wysyłce potwierdzenia ustanawiają warunki dotyczące wysyłki odpadów.
Warunki te, które muszą być przekazane zgłaszającemu, z kopiami dla zainteresowanych właściwych władz, nie mogą być bardziej rygorystyczne niż warunki ustanowione w stosunku do podobnych wysyłek podlegających całkowicie jurysdykcji wymienionych właściwych władz.
6.
Wysyłka może być dokonana tylko wtedy, gdy zgłaszający otrzyma zezwolenie od właściwych organów miejsca przeznaczenia.
7.
Po otrzymaniu zezwolenia, zgłaszający wstawia datę wysyłki i wypełnia pozostałe rubryki listu przewozowego oraz wysyła kopie do zainteresowanych właściwych władz na trzy dni robocze przed dokonaniem wysyłki.
Kopia lub, na żądanie właściwych władz, egzemplarz listu przewozowego zostaje wysłany przez przewoźnika do urzędu celnego wejścia do Wspólnoty.
Kopia lub na żądanie właściwych władz egzemplarz listu przewozowego, wraz z pieczęcią zezwolenia, towarzyszy każdej wysyłce.
Wszystkie przedsiębiorstwa zaangażowane w proces wypełniają list przewozowy we wskazanych punktach, podpisują go i zatrzymują kopię.
8.
W ciągu trzech dni roboczych po otrzymaniu odpadów do usuwania odbiorca wysyła kopie wypełnionego listu przewozowego, z wyjątkiem zaświadczenia, określonego w ust. 9, do zgłaszającego i do zainteresowanych właściwych władz.
9.
Jak najszybciej, ale nie później niż 180 dni po odbiorze odpadów, odbiorca wysyła na swoją odpowiedzialność zaświadczenie o usunięciu do zgłaszającego i innych zainteresowanych właściwych władz.
Zaświadczenie stanowi część lub jest dołączone do listu przewozowego towarzyszącego wysyłce.
Rozdział B
Przywóz odpadów do odzysku
Artykuł 21
1.
Przywóz odpadów do odzysku zakazany jest, z wyjątkiem przywozu do:
a) krajów, do których stosuje się decyzję OECD;
b) innych krajów:
- które są stronami Konwencji bazylejskiej i/lub z którymi Wspólnota, lub Wspólnota i jej Państwa Członkowskie zawarły dwustronne lub wielostronne albo regionalne umowy lub porozumienia, zgodne z legislacją wspólnotową oraz z art. 11 Konwencji bazylejskiej gwarantujące, że odzysk jest prowadzony w upoważnionej placówce i spełnia wymogi ekologicznego zarządzania,
- z którymi poszczególne Państwa Członkowskie zawarły dwustronne umowy lub porozumienia przed datą obowiązywania niniejszego rozporządzenia, jeżeli są one zgodne z legislacją wspólnotową i z art. 11 Konwencji bazylejskiej, zawierające te same gwarancje określone powyżej.
Umowy takie lub porozumienia muszą być zgłoszone do Komisji w ciągu trzech miesięcy od daty obowiązywania niniejszego rozporządzenia, lub daty ich obowiązywania, jeżeli jest wcześniejsza, a ich ważność wygasa wraz z podpisaniem umów i porozumień, zgodnie z tiret pierwszym, lub
- z którymi poszczególne Państwa Członkowskie zawierają dwustronne umowy lub porozumienia po dacie obowiązywania niniejszego rozporządzenia na warunkach określonych w ust. 2.
2.
Rada niniejszym upoważnia poszczególne Państwa Członkowskie do zawarcia w wyjątkowych przypadkach dwustronnych umów i porozumień po terminie zakończenia stosowania niniejszego rozporządzenia na odzysk określonych odpadów, jeżeli Państwo Członkowskie uważa zawarcie takich umów lub porozumień za konieczne w celu uniknięcia przerw w przerobie odpadów przed zawarciem przez Wspólnotę wspomnianych umów i porozumień.
Takie umowy i porozumienia są również zgodne z legislacją wspólnotową i z art. 11 Konwencji bazylejskiej; Komisja jest powiadamiana o takich umowach przed ich zawarciem, a ich ważność wygasa z chwilą zawarcia umów i porozumień zgodnie z ust. 1 lit. b) tiret pierwsze.
Artykuł 22
1.
Jeżeli odpady są przywożone do odzysku z krajów i przez kraje, które obowiązuje decyzja OECD, stosuje się odpowiednio poniższą procedurę kontrolną:
a) dla odpadów wymienionych w załączniku III: art. 6-8 i 9 ust. 1, 3, 4 i 5 oraz art. 17 ust. 5;
b) dla odpadów wymienionych w załączniku IV i dla odpadów, które nie zostały jeszcze przypisane do załączniku II, III lub IV stosuje się art. 10.
2.
Jeżeli odpady do odzysku zamieszczone w załączniku III i IV i odpady, które nie zostały jeszcze przypisane do załączników II, III lub IV, są przywożone z krajów i przez kraje, których nie obowiązuje decyzja OECD:
- stosuje się odpowiednio art. 20,
- uzasadniony sprzeciw może być wnoszony tylko zgodnie z art. 7 ust. 4,
chyba, że postanowiono inaczej w dwustronnych lub wielostronnych umowach zawartych zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. b) i na podstawie procedur kontrolnych ustanowionych w ust. 1 niniejszego artykułu lub art. 20.
TYTUŁ VI
TRANZYT ODPADÓW SPOZA I PRZEZ WSPÓLNOTĘ DO USUWANIA LUB ODZYSKU POZA WSPÓLNOTĄ
Rozdział A
Odpady do usuwania i odzysku (poza tranzytem ujętym w art. 24)
Artykuł 23
1.
Jeżeli odpady do usuwania i, poza wyjątkami objętymi art. 24, do odzysku są wysyłane przez Państwo(a) Członkowskie, zgłoszenia wysyła się w formie listu przewozowego do ostatnich właściwych organów tranzytu w obrębie Wspólnoty, z kopiami dla odbiorcy, dla innych zainteresowanych właściwych władz i dla urzędów celnych wejścia do i wyjścia ze Wspólnoty.
2.
Ostatni właściwy organ tranzytu w obrębie Wspólnoty bezzwłocznie informuje zgłaszającego o otrzymaniu zgłoszenia.
Inne właściwe władze we Wspólnocie, na podstawie ust. 5, przekazują swoje uwagi do ostatniego właściwego organu tranzytu we Wspólnocie, który następnie udziela odpowiedzi na piśmie zgłaszającemu w ciągu 60 dni, zgadzając się na wysyłkę z zastrzeżeniami lub bez, lub wprowadzając, w razie konieczności, warunki ustanowione przez inny właściwy organ tranzytu, lub wstrzymują te informacje.
Wszelkie odmowy lub zastrzeżenia muszą być uzasadnione.
Właściwy organ wysyła uwierzytelniony odpis decyzji zarówno do zainteresowanych właściwych władz, jak i do urzędów celnych wejścia i wyjścia ze Wspólnoty.
3. Bez uszczerbku dla przepisów art. 25 ust. 2 i art. 26 ust. 2, wysyłka zostanie wpuszczona na terytorium Wspólnoty tylko wówczas, jeśli zgłaszający otrzymał pisemną zgodę ostatniego właściwego organu tranzytu. Organ ten potwierdza swoją zgodę przez odpowiednie opieczętowanie listu przewozowego.
4.
Właściwe organy tranzytu na obszarze Wspólnoty w ciągu 20 dni po otrzymaniu zgłoszenia wprowadzają stosownie do potrzeb warunki związane z przewozem odpadów.
Warunki te, które muszą zostać przekazane zgłaszającemu, z kopiami do zainteresowanych właściwych władz, nie mogą być bardziej rygorystyczne niż warunki ustanowione w odniesieniu do podobnych wysyłek podlegających całkowicie jurysdykcji danych właściwych władz.
5.
List przewozowy jest wystawiany przez ostatni właściwy organ tranzytu w obrębie Wspólnoty.
6.
Po otrzymaniu zezwolenia zgłaszający wypełnia list przewozowy i wysyła kopie do zainteresowanych właściwych władz na trzy dni robocze przed dokonaniem wysyłki.
Egzemplarz listu przewozowego wraz z pieczęcią musi towarzyszyć każdej wysyłce.
Egzemplarz listu przewozowego dostarczany jest przez przewoźnika do urzędu celnego wyjścia w momencie wysyłki odpadów poza Wspólnotę.
Wszystkie przedsiębiorstwa zaangażowane w proces wypełniają list przewozowy we wskazanych punktach, podpisują go i zatrzymują kopię.
7.
Po wysyłce odpadów poza Wspólnotę, urząd celny wyjścia wysyła kopię listu przewozowego do ostatniego właściwego organu tranzytu w obrębie Wspólnoty.
Ponadto, najpóźniej 42 dni po wywozie odpadów poza Wspólnotę, zgłaszający stwierdza lub zaświadcza właściwym władzom, z kopiami dla innych właściwych organów tranzytu, że wysyłka dotarła do miejsca przeznaczenia.
Rozdział B
Tranzyt odpadów do odzysku z i do kraju, który obowiązuje decyzja OECD
Artykuł 24
1.
Tranzyt odpadów do odzysku wymienionych w załącznikach III i IV, z kraju i do kraju, który obowiązuje decyzja OECD, poprzez Państwo(-a) Członkowskie wymaga zawiadamiania wszystkich właściwych organów tranzytu zainteresowanego Państwa lub Państw Członkowskich.
2.
Zgłoszenie zostaje dokonane w formie listu przewozowego.
3.
Po otrzymaniu zgłoszenia, właściwy organ lub organy tranzytu wysyłają w ciągu trzech dni potwierdzenie do zgłaszającego i odbiorcy.
4.
Ten właściwy organ lub organy tranzytu mogą wnieść uzasadniony sprzeciw wobec planowanej wysyłki na podstawie art. 7 ust. 4.
Każdy sprzeciw musi być dostarczony w formie pisemnej do zgłaszającego i właściwych organów tranzytu innych zainteresowanych Państw Członkowskich w ciągu 30 dni od wysłania potwierdzenia.
5.
Właściwy organ tranzytu może podjąć decyzję o udzieleniu pisemnej zgody w terminie krótszym niż 30 dni.
W przypadku tranzytu odpadów wymienionych w załączniku IV i odpadów, które jeszcze nie zostały przypisane do załączników II, III lub IV zgoda musi być udzielona na piśmie przed rozpoczęciem wysyłki.
6.
Wysyłka może zostać dokonana tylko w przypadku braku sprzeciwu.
TYTUŁ VII
PRZEPISY WSPÓLNE
Artykuł 25
1.
Jeżeli wysyłka odpadów, na którą zainteresowane właściwe władze wyraziły zgodę, nie może zostać zrealizowana zgodnie z warunkami listu przewozowego lub umowy określonej w art. 3 i 6 w ciągu 90 dni po powiadomieniu o tym fakcie, właściwy organ wysyłki zapewni, że zgłaszający zwróci odpady do obszaru podlegającego jego jurysdykcji lub jakiegokolwiek innego miejsca w kraju wysyłki, chyba, że jest przekonany, iż odpady można usunąć lub odzyskać w sposób alternatywny i ekologiczny.
2.
W przypadkach, określonych w ust. 1, wysyła się kolejne zgłoszenie.
Żadne Państwo Członkowskie wysyłki ani Państwo Członkowskie tranzytu nie może sprzeciwić się zwrotowi tych odpadów na podstawie odpowiednio umotywowanego wniosku właściwych organów miejsca przeznaczenia wraz z wyjaśnieniem powodu.
3.
Obowiązek zgłaszającego i związane z tym zobowiązanie kraju wysyłki do przyjęcia odpadów z powrotem kończą się w momencie wystawienia przez odbiorcę zaświadczenia, określonego w art. 5 i 8.
Artykuł 26
1.
Jakakolwiek wysyłka odpadów dokonana:
a) bez powiadomienia wszystkich zainteresowanych właściwych władz, na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia; lub
b) bez zgody zainteresowanych właściwych władz, na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia; lub
c) za zgodą uzyskaną od zainteresowanych właściwych władz w wyniku fałszerstwa, wprowadzenia w błąd lub nadużycia finansowego; lub
d) za zgodą, która nie została w odpowiedni sposób opisana w liście przewozowym; lub
e) w wyniku której nastąpi usunięcie lub odzysk niezgodne z przepisami Wspólnoty lub przepisami międzynarodowymi; lub
f) niezgodnie z art. 14, 16, 19 i 21
uważana jest za obrót nielegalny.
2.
Jeżeli za taki nielegalny obrót odpowiedzialność ponosi zgłaszający wysyłkę odpadów, właściwy organ wysyłki zapewni, iż te odpady zostaną:
a) z powrotem zabrane przez zgłaszającego, lub w koniecznych przypadkach przez same właściwe władze, do kraju wysyłki lub jeżeli jest to praktycznie niemożliwe
b) usunięte lub odzyskane w inny, ekologiczny sposób, w ciągu 30 dni od powiadomienia go o nielegalnym obrocie lub w takim okresie czasu, jaki może zostać uzgodniony przez zainteresowane właściwe władze.
W takim przypadku wysyła się kolejne zgłoszenie.
Żadne Państwo Członkowskie wysyłki ani Państwo Członkowskie tranzytu nie może sprzeciwić się zwrotowi swoich odpadów na podstawie odpowiednio umotywowanego wniosku właściwego organu miejsca przeznaczenia wraz z wyjaśnieniem powodów.
3.
Jeżeli za taki nielegalny obrót odpowiedzialność ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewni, że te odpady zostaną usunięte w sposób ekologiczny przez odbiorcę lub, jeżeli jest to praktycznie niemożliwe, przez sam właściwy organ w ciągu 30 dni od powiadomienia go o nielegalnym obrocie lub w takim okresie czasu, jaki może zostać uzgodniony przez zainteresowane właściwe władze.
W tym celu władze te współpracują ze sobą w koniecznych przypadkach, podczas usuwania lub odzysku odpadów w sposób ekologiczny.
4.
Jeżeli odpowiedzialnością za taki nielegalny obrót nie można obciążyć ani zgłaszającego, ani odbiorcy, właściwe władze współpracują w celu zapewnienia, iż te odpady zostaną usunięte lub odzyskane w sposób ekologiczny.
Wytyczne dla tej współpracy są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
5.
Państwa Członkowskie podejmą odpowiednie działania prawne w kierunku zakazania i karania nielegalnego obrotu.
Artykuł 27
1.
Wszystkie wysyłki odpadów objęte zakresem niniejszego rozporządzenia podlegają ustanowieniu gwarancji finansowej lub równoważnego ubezpieczenia pokrywającego koszty wysyłki, włączając przypadki określone w art. 25 i 26 oraz koszty usunięcia lub odzysku.
2.
Takie gwarancje zostaną zwrócone po przedstawieniu dowodów w postaci:
- zaświadczenia o usunięciu lub odzysku, stwierdzającego, że odpady dotarły na miejsce przeznaczenia i zostały usunięte lub odzyskane w sposób ekologiczny,
- kopii formularza kontrolnego T 5, sporządzonego na podstawie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2823/87 [10], stwierdzającego, że w przypadku tranzytu przez obszar Wspólnoty, odpady zostały wysłane poza Wspólnotę.
3.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o przepisie wprowadzonym do prawa krajowego na podstawie niniejszego artykułu.
Komisja przesyła tę informację do wszystkich Państw Członkowskich.
Artykuł 28
1.
Przestrzegając obowiązków nałożonych na niego przez stosowane art. 3, 6, 9, 15, 17, 20, 22-24, zgłaszający może skorzystać z ogólnej procedury zgłaszania, jeżeli odpady do usuwania lub odzysku posiadające te same cechy fizyko-chemiczne wysyłane są okresowo do tego samego odbiorcy tą samą trasą.
Jeżeli w przypadku nieprzewidzianych okoliczności nie można wysłać odpadów tą trasą, zgłaszający powiadomi zainteresowane właściwe władze jak najszybciej lub przez rozpoczęciem wysyłki, jeżeli już wtedy wiadomo, iż konieczna jest zmiana trasy.
Jeżeli zmiana ustalonej trasy znana jest przed rozpoczęciem wysyłki i powoduje ona zaangażowanie innych właściwych władz niż te, których dotyczy ogólne zgłoszenie, procedura ta nie może zostać użyta.
2.
W ramach ogólnej procedury zgłaszania pojedyncze zgłoszenie może obejmować szereg wysyłek odpadów w maksymalnym okresie jednego roku.
Wskazany okres może ulec skróceniu za porozumieniem zainteresowanych właściwych władz.
3.
Zainteresowane właściwe władze uzależnią swoją zgodę na stosowanie wspomnianej ogólnej procedury zgłaszania od dostarczenia kolejnych, dodatkowych informacji.
Jeżeli skład odpadów nie zgadza się ze zgłoszonym lub jeżeli warunki nałożone na ich wysyłkę nie są przestrzegane, zainteresowane właściwe władze wycofają swoją zgodę na zastosowanie tej procedury poprzez urzędowe powiadomienie zgłaszającego.
Kopie tego powiadomienia zostaną wysłane innym zainteresowanym właściwym władzom.
4.
Ogólnego zgłoszenie dokonuje się w postaci listu przewozowego.
Artykuł 29
Odpady podlegające różnym zgłoszeniom nie są mieszane w czasie wysyłki.
Artykuł 30
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, że odpady wysyłane są zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Środki takie mogą obejmować inspekcje przedsiębiorstw i zakładów, zgodnie z art. 13 dyrektywy 75/442/EWG i wyrywkowe kontrole wysyłek.
2.
Kontrole mogą odbywać się w szczególności:
- w miejscu pochodzenia, przeprowadzane z udziałem producenta, posiadacza lub zgłaszającego,
- w miejscu przeznaczenia, przeprowadzane z udziałem ostatecznego odbiorcy,
- na zewnętrznych granicach Wspólnoty,
- w czasie wysyłki w obrębie Wspólnoty.
3.
Kontrole mogą obejmować inspekcję dokumentów, potwierdzenie tożsamości i stosownie do potrzeb bezpośrednią kontrolę odpadów.
Artykuł 31
1.
List przewozowy drukuje się i wypełnia, a wszystkie inne dokumenty oraz informacje, określone w art. 4 i 6, dostarcza się w języku, który jest akceptowany przez właściwy władze:
- miejsca wysyłki, jak określono w art. 3, 7, 15 i 17, w przypadku zarówno wysyłek odpadów w obrębie Wspólnoty, jak i w przypadku wywozu odpadów,
- miejsca przeznaczenia, jak określono w art. 20 i 22, w przypadku przywozu odpadów,
- kraju tranzytu, jak określono w art. 23 i 24.
Zgłaszający dostarcza tłumaczenie na żądanie innych zainteresowanych właściwych władz w języku, który zaakceptują.
2.
Dalsze szczegóły można ustalić zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
TYTUŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 32
Postanowienia międzynarodowe konwencji dotyczących przewozu wymienionych w załączniku I, których stronami są Państwa Członkowskie przestrzegane są w takim zakresie, w jakim dotyczą odpadów, których dotyczy niniejsze rozporządzenie.
Artykuł 33
1.
Zgłaszającego można obciążyć właściwymi kosztami administracyjnymi realizowania procedury powiadamiania i nadzoru oraz zwykłymi kosztami właściwych analiz i inspekcji.
2. Kosztami wynikającymi ze zwrotu odpadów, w tym wysyłki, usuwania lub odzysku odpadów w alternatywny i ekologiczny sposób, zgodnie z art. 25 ust. 1 i 26 ust. 2, obciąża się zgłaszającego lub, jeżeli jest to praktycznie niemożliwe, zainteresowane Państwa Członkowskie.
3.
Kosztami wynikającymi z usuwania lub odzysku w alternatywny i ekologiczny sposób, zgodnie z art. 26 ust. 3, obciąża się odbiorcę.
4.
Kosztami wynikającymi z usuwania lub odzysku, w tym ewentualnej wysyłki na podstawie art. 26 ust. 4, obciąża się zgłaszającego i/lub odbiorcę, w zależności od decyzji podjętej przez zaangażowane właściwe władze.
Artykuł 34
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 26 oraz przepisów wspólnotowych i krajowych dotyczących odpowiedzialności cywilnej, jak również niezależnie od punktu usuwania lub odzysku odpadów, producent tych odpadów podejmie wszystkie niezbędne kroki, aby odpady usunąć lub odzyskać, albo zlecić usunięcie lub odzyskanie w sposób chroniący środowisko naturalne zgodnie z dyrektywami 75/442/EWG i 91/689/EWG.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszystkie niezbędne kroki, aby zapewnić realizację zobowiązań ustanowionych w ust. 1.
Artykuł 35
Wszystkie dokumenty przesłane do właściwych władz lub przez nie są przechowywane we Wspólnocie co najmniej przez trzy lata przez właściwe władze, zgłaszającego i odbiorcę.
Artykuł 36
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe organy do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden właściwy organ tranzytu.
Artykuł 37
1.
Państwa Członkowskie i Komisja wyznaczają co najmniej po jednym korespondencie odpowiedzialnym za informowanie lub doradzanie osobom lub przedsiębiorstwom, które zwracają się z zapytaniami.
Korespondent Komisji przekazuje korespondentom Państw Członkowskich wszystkie przedstawione mu zapytania, które dotyczą Państw Członkowskich i odwrotnie.
2.
Na żądanie Państw Członkowskich lub w razie potrzeby, Komisja organizuje okresowe spotkania korespondentów w celu wspólnego zbadania zapytań wynikłych w związku z wykonywaniem niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 38
1.
Nie później niż na trzy miesiące przed datą stosowania niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie podadzą Komisji nazwy, adresy oraz numery telefonów, teleksów i faksów właściwych organów i korespondentów, wraz z pieczęcią właściwych władz.
Państwa Członkowskie corocznie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w powyższych danych.
2.
Komisja przesyła te informacje bezzwłocznie pozostałym Państwom Członkowskim i sekretariatowi Konwencji bazylejskiej.
Ponadto Komisja przesyła Państwom Członkowskim plany zarządzania odpadami, określone w art. 7 dyrektywy 75/442/EWG.
Artykuł 39
1.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć urzędy celne wejścia do i wyjścia ze Wspólnoty dla wysyłek odpadów wjeżdżających do Wspólnoty lub ją opuszczających, a także informują o tym Komisję.
Komisja publikuje wykaz tych urzędów w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w razie potrzeby dokonuje jego uaktualnienia.
2.
Jeżeli Państwa Członkowskie podejmą decyzję o wyznaczeniu urzędów celnych, określonych w ust. 1, żadna wysyłka odpadów nie będzie dozwolona z wykorzystaniem innych punktów granicznych w danym Państwie Członkowskim przy wjeździe do Wspólnoty lub przy jej opuszczaniu.
Artykuł 40
Państwa Członkowskie, stosownie do potrzeb i konieczności w powiązaniu z Komisją, współpracują z innymi stronami Konwencji bazylejskiej i organizacjami międzypaństwowymi, bezpośrednio lub poprzez Sekretariat Konwencji bazylejskiej, między innymi poprzez wymianę informacji, wspieranie ekologicznych technologii i opracowanie właściwych kodeksów dobrej praktyki.
Artykuł 41
1.
Przed zakończeniem każdego roku kalendarzowego Państwa Członkowskie opracowują sprawozdanie zgodnie z art. 13 ust. 3 Konwencji bazylejskiej i przesyłają je do sekretariatu Konwencji bazylejskiej, a kopię do Komisji.
2.
Na podstawie tych sprawozdań Komisja co trzy lata sporządza sprawozdanie na temat wykonania niniejszego rozporządzenia przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie.
W tym celu może zażądać dodatkowych informacji zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/692/EWG [11].
Artykuł 42
1.
Nie później niż trzy miesiące przed datą stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja opracowuje i stosownie do potrzeb dostosowuje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, standardowy list przewozowy, w tym formularz zgłoszeniowy o usuwaniu i odzysku (albo połączony z listem przewozowym, albo, przejściowo, dołączany do obowiązującego listu przewozowego na podstawie dyrektywy 84/631/EWG), biorąc w szczególności pod uwagę:
- odpowiednie artykuły niniejszego rozporządzenia,
- odpowiednie międzynarodowe konwencje i umowy.
2.
Obowiązujący formularz listu przewozowego stosuje się odpowiednio do czasu opracowania nowego listu przewozowego.
Formularz świadectwa usuwania i odzysku, jaki ma zostać dołączony do istniejącego listu przewozowego, sporządzany jest w możliwie najkrótszym terminie.
3.
Bez uszczerbku dla procedury ustanowionej w art. 1 ust. 3 lit. c) i d), dotyczącej załącznika II.A, załączniki II-IV zostaną dostosowane przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG wyłącznie w celu odzwierciedlenia zmian już uzgodnionych w ramach mechanizmu rewizyjnego OECD.
4.
Procedurę określoną w ust. 1 stosuje się także do określenia ekologicznego zarządzania odpadami, biorąc pod uwagę odpowiednie konwencje i umowy międzynarodowe.
Artykuł 43
Niniejszym dyrektywa 84/631/EWG zostaje uchylona z mocą od terminu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Wszelkie wysyłki realizowane na podstawie art. 4 i 5 wspomnianej dyrektywy zostaną zakończone nie później niż sześć miesięcy od terminu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 44
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się 15 miesięcy po jego opublikowaniu.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 286/93
z dnia 9 lutego 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2342/92 w sprawie przywozu bydła hodowlanego czystorasowego z państw trzecich i przyznawania z tego tytułu refundacji wywozowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 125/93 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2342/92 z dnia 7 sierpnia 1992 r. w sprawie przywozu bydła hodowlanego czystorasowego z państw trzecich i przyznawania z tego tytułu refundacji wywozowych oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1544/79 [3], przywóz zwierząt hodowlanych czystorasowych urodzonych w i pochodzących z Państw EFTA jest zwolniony z niektórych zobowiązań określonych w art. 2 ust. 3 tego rozporządzenia; nie ma to wpływu na stosowanie art. 7 akapit drugi dyrektywy Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 91/174/EWG [5]; w celu zapewnienia, że obecna wersja wspomnianego art. 2 ust. 5 nie utrudnia praktycznego stosowania tej dyrektywy, należy to wyjaśnić deklaratywnie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2342/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 3 lit. a) skreśla się wyrazy "i zostało zarejestrowane bądź wpisane do księgi hodowlanej";
2) w art. 2 dodaje się następujący ustęp w brzmieniu:
"6.
Niniejszy artykuł nie ma wpływu na stosowanie art. 7 akapit drugi dyrektywy 77/504/EWG.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93
z dnia 8 lutego 1993 r.
w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na spotkaniu w Dublinie 25 i 26 czerwca 1990 r. Rada Europejska:
- ratyfikowała "Wytyczne Europejskiego Planu Walki z Narkotykami" przedstawione jej przez Europejski Komitet do Walki z Narkotykami (Celad), w szczególności zalecenie, zgodnie z którym "eksperci powinni przeprowadzić badania na temat istniejących źródeł informacji, ich wiarygodności i użyteczności oraz na temat konieczności ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii i jego możliwych zadań jak również na temat finansowych następstw jego ustanowienia przy założeniu, że działalność Centrum objęłaby nie tylko aspekty społeczne i zdrowotne, ale także inne aspekty związane z narkotykami, w tym handel i jego karanie",
- podkreśliła, że rolą każdego Państwa Członkowskiego jest opracowanie właściwego programu ograniczenia popytu na narkotyki i stwierdziła, że skuteczne działanie każdego Państwa Członkowskiego, wspierane wspólnym działaniem Dwunastki oraz Wspólnoty powinno być głównym priorytetem na następne lata;
ustalenia analizy możliwości wykonania w sprawie Centrum oraz Europejskiego Planu Walki z Narkotykami, przedstawione Radzie Europejskiej w Rzymie 13 i 14 grudnia 1990 r. powinny być brane pod uwagę;
na spotkaniu w Luksemburgu 28 i 29 czerwca 1991 r. Rada Europejska "zatwierdziła ustanowienie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii uznając, że praktyczne uzgodnienia dotyczące jego wykonania, takie jak wielkość, struktura instytucjonalna i systemy komputerowe należy jeszcze przedyskutować i polecić Celad, aby kontynuował prace w tym celu oraz aby zostały one szybko zakończone we współpracy z Komisją i innymi odpowiednimi organami politycznymi";
na spotkaniu w Maastricht 9 i 10 grudnia 1991 r. Rada Europejska "zaprosiła instytucje Wspólnoty do wykorzystania wszelkich środków w celu zapewnienia, by akt ustanawiający Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii mógł zostać przyjęty do 30 czerwca 1992 r.";
Wspólnota, na podstawie decyzji 90/611/EWG [4], przystąpiła do Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, zwanej dalej "Konwencją Wiedeńską", i złożyła deklarację kompetencji dotyczącą jej art. 27 [5];
Rada przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 3677/90 [6] dla wykonania przez Wspólnotę systemu przewidzianego w art. 12 Konwencji Wiedeńskiej w sprawie monitoringu handlu pewnymi substancjami;
Rada przyjęła dyrektywę 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy [7], której celem jest w szczególności walka z handlem narkotykami;
obiektywne, wiarygodne i porównywalne informacje dotyczące narkotyków i narkomanii oraz ich konsekwencji są konieczne na poziomie wspólnotowym do pomocy Wspólnocie i Państwom Członkowskim w uzyskaniu ogólnego obrazu problemu, a tym samym zapewnieniu im dodatkowej wartości w momencie, gdy w obszarach swoich kompetencji podejmują one środki lub decydują w sprawie działań w celu walki z narkotykami;
problem narkotyków obejmuje wiele złożonych i blisko powiązanych aspektów, które niełatwo oddzielić; dlatego należy powierzyć Centrum zadanie dostarczenia ogólnych informacji, które pomogą Wspólnocie i Państwom Członkowskim uzyskać ogólny obraz problemu narkotyków i narkomanii; zadanie to nie powinno przesądzać o podziale kompetencji między Wspólnotę a jej Państwa Członkowskie w odniesieniu do przepisów ustawodawczych dotyczących podaży i popytu na narkotyki;
organizacja i metody pracy Centrum muszą być zgodne z obiektywnym charakterem oczekiwanych wyników, to jest porównywalnością i zgodnością źródeł i metod w związku z informacjami o narkotykach;
informacje gromadzone przez Centrum dotyczyć będą obszarów priorytetowych, których treść, zakres i sposoby realizacji powinny zostać określone;
w ciągu pierwszego trzyletniego okresu szczególną uwagę przywiązywać będzie się do popytu i ograniczania popytu na narkotyki;
w uchwale z dnia 16 maja 1989 r. dotyczącej europejskiej sieci danych zdrowotnych o nadużywaniu narkotyków [8], Rada wraz z Ministrami Zdrowia Państw Członkowskich zebranymi w Radzie wezwała Komisję do podjęcia możliwych działań w tej dziedzinie;
należy ustanowić europejską sieć informacji o narkotykach i narkomanii, koordynowaną i zarządzaną na poziomie wspólnotowym przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii;
należy uwzględnić Konwencję 108 Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych (1981 r.);
istnieją już krajowe, europejskie i międzynarodowe organizacje i instytucje dostarczające informacji tego rodzaju i konieczne jest, by Centrum mogło realizować swoje zadania w bliskiej współpracy z nimi;
Centrum musi posiadać osobowość prawną;
konieczne jest zapewnienie, aby Centrum realizowało powierzoną mu funkcję informacyjną i w tym celu należy przyznać jurysdykcję Trybunałowi Sprawiedliwości;
pożądane jest uznanie możliwości otwarcia Centrum na państwa trzecie, które podzielają zainteresowanie Wspólnoty i Państw Członkowskich w kwestii osiągnięcia celów Centrum, w ramach porozumień zawartych między nimi a Wspólnotą;
po upływie trzyletniego okresu niniejsze rozporządzenie może, w razie potrzeby, zostać dostosowane, celem podjęcia decyzji w sprawie ewentualnego rozszerzenia zadań Centrum, w szczególności biorąc pod uwagę ewolucję kompetencji wspólnotowych;
dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia Traktat nie przewiduje kompetencji do działania innych niż te ustanowione w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMN) zwane dalej "Centrum".
2.
Celem Centrum jest dostarczanie Wspólnocie i Państwom Członkowskim, w obszarach określonych w art. 4, obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych informacji na poziomie europejskim, dotyczących narkotyków i narkomanii oraz ich skutków.
3.
Statystyczne, dokumentacyjne oraz techniczne informacje, wytworzone lub przetworzone mają przyczyniać się do dostarczania Wspólnocie i Państwom Członkowskim ogólnego obrazu problemu narkotyków i narkomanii ilekroć, w obszarach swoich kompetencji, podejmują one środki lub decydują o działaniach.
4.
Centrum nie może podejmować żadnych środków, które w jakikolwiek sposób wykraczają poza sferę informacji i ich przetwarzania.
5.
Centrum nie gromadzi danych umożliwiających identyfikację osób lub małych grup osób.
Powstrzymuje się od przekazywania informacji dotyczących szczegółowo określonych przypadków.
Artykuł 2
Zadania
Dla osiągnięcia celu określonego w art. 1 Centrum realizuje następujące zadania w zakresie swej działalności:
A. Gromadzenie i analiza istniejących danych
Obejmuje:
1. gromadzenie, zapisywanie i analizę informacji, w tym danych będących wynikiem badań, przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz pochodzących od Wspólnoty, krajowych organizacji pozarządowych i właściwych organizacji międzynarodowych;
2. przeprowadzanie badań statystycznych, studiów przygotowawczych i analiz możliwości wykonania oraz programów pilotażowych niezbędnych do osiągnięcia jego celów; organizacja spotkań z ekspertami, a w razie potrzeby ustanawianie w tym celu grup roboczych ad hoc; ustanawianie i udostępnianie dokumentacji naukowych i wspomaganie działalności informacyjnej;
3. stworzenie systemu organizacyjno-technicznego umożliwiającego uzyskiwanie informacji o podobnych lub uzupełniających programach lub działaniach prowadzonych przez Państwa Członkowskie;
4. w porozumieniu i współpracy z właściwymi organami i organizacjami w Państwach Członkowskich ustanawianie i koordynację systemu określonego w art. 5;
5. ułatwianie wymiany informacji między podejmującymi decyzje, naukowcami, specjalistami i wszystkimi działającymi na rzecz walki z narkotykami w organizacjach rządowych i pozarządowych;
B. Poprawa metod porównywania danych
6. zapewnienie lepszej porównywalności, obiektywności i wiarygodności danych na poziomie europejskim poprzez ustalanie wskaźników i wspólnych, niewiążących kryteriów, z którymi zgodność może być zalecana przez Centrum w celu większej jednolitości metod pomiarowych stosowanych przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę;
7. ułatwianie i strukturyzację wymiany informacji jakościowych i ilościowych (bazy danych);
C. Rozpowszechnianie danych
8. udostępnianie wytwarzanych przez siebie informacji Wspólnocie, Państwom Członkowskim i właściwym organizacjom;
9. zapewnienie szerokiego upowszechniania prac realizowanych w każdym Państwie Członkowskim i samej Wspólnocie, a w odpowiednim przypadku w państwach trzecich lub organizacjach międzynarodowych;
10. zapewnienie szerokiego upowszechnienia wiarygodnych jawnych danych, coroczna publikacja sprawozdania o problemach narkotykowych na podstawie gromadzonych danych;
D. Współpraca z organami i organizacjami europejskimi i międzynarodowymi oraz państwami trzecimi
11. przyczynianie się do poprawy koordynacji między działaniami krajowymi i wspólnotowymi w tej dziedzinie;
12. bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich wynikających z przesyłania informacji w ramach postanowień konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie narkotyków, wspieranie włączania danych o narkotykach i narkomanii, zebranych w Państwach Członkowskich lub pochodzących ze Wspólnoty do międzynarodowych programów monitorowania i kontroli narkotyków, szczególnie tych ustanowionych przez Organizację Narodów Zjednoczonych i jej wyspecjalizowane agendy;
13. aktywna współpraca z organami określonymi w art. 12.
Artykuł 3
Sposób pracy
1.
Centrum stopniowo realizuje swoje zdania w świetle celów przyjętych w trzyletnim i rocznym programie pracy z należytym uwzględnieniem dostępnych środków.
2.
Wykonując swoje działania, w celu uniknięcia ich powtarzania, Centrum zwraca uwagę na działania prowadzone przez inne istniejące lub przyszłe instytucje lub agencje, zwłaszcza Europejski Urząd Policji (Europol) i zapewnia wkład w wartość tych działań.
Artykuł 4
Priorytetowe obszary działalności
Cele i zadania Centrum określone w art. 1 i 2 realizowane są według porządku priorytetów wskazanego w Załączniku.
Artykuł 5
Europejska Sieć Informacji o Narkotykach i Narkomanii (Reitox)
1.
Centrum posiada do swej dyspozycji Europejską Sieć Informacji o Narkotykach i Narkomanii (Reitox), komputerową sieć stanowiącą infrastrukturę dla gromadzenia i wymiany informacji i dokumentacji; sieć ta wykorzystuje między innymi autonomiczny system komputerowy łączący krajowe sieci informacji o narkotykach, wyspecjalizowane centra w Państwach Członkowskich i systemy informacyjne organizacji i organów europejskich i międzynarodowych współpracujących z Centrum.
2.
W celu umożliwienia jak najszybszego i najskuteczniejszego utworzenia sieci, w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie powiadamiają Centrum o głównych elementach ich krajowych sieci informacji, w tym, w odpowiednim przypadku, o krajowych centrach monitoringu działających w obszarach działalności wymienionych w art. 4, a także wskazują specjalistyczne ośrodki, które zgodnie z ich oceną mogłyby w sposób użyteczny przyczynić się do prac Centrum.
3. Wyspecjalizowane centra wyznacza się za zgodą Państwa Członkowskiego, na terytorium którego są położone, na podstawie jednomyślnej decyzji Członków zarządu, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit drugi, na okres nieprzekraczający czasu trwania każdego wieloletniego programu pracy, zgodnie z art. 8 ust. 3. Istnieje możliwość ponownego wyznaczenia.
4.
Centrum może nawiązywać stosunki umowne, za zgodą Państwa Członkowskiego, na którego terytorium położone jest takie centrum, w szczególności zawierając umowy o wykonanie z rządowymi lub pozarządowymi ośrodkami specjalistycznymi określonymi w ust. 3, w celu realizacji zadań, jakie mogą zostać mu powierzone.
Za zgodą właściwych Państw Członkowskich centrum może także zawierać z organami niebędącymi częścią Reitox umowy na zasadzie ad hoc i o wykonanie zadań specjalnych.
5.
Rozdzielenie szczególnych zadań ośrodkom wyspecjalizowanym znajduje się w wieloletnim programie Centrum określonym w art. 8 ust. 3.
Artykuł 6
Ochrona i poufność danych
1.
Jeżeli na podstawie niniejszego rozporządzenia dane osobowe, które nie pozwalają na identyfikację osób fizycznych zostają przekazane Centrum zgodnie z prawem krajowym, dane takie mogą być wykorzystane jedynie w określonym celu i zgodnie z warunkami określonymi przez organ przekazujący.
Przepis niniejszy stosuje się mutatis mutandis, jeżeli dane osobowe komunikowane są przez Centrum właściwym organom Państw Członkowskich lub organizacjom międzynarodowym i innym instytucjom europejskim.
2.
Dane o narkotykach i narkomanii przekazywane przez lub za pośrednictwem Centrum mogą być publikowane, z zastrzeżeniem zgodności ze wspólnotowymi i krajowymi przepisami o upowszechnianiu i poufności informacji.
Dane osobowe nie mogą być publikowane ani udostępniane opinii publicznej.
3.
Państwa Członkowskie oraz krajowe organy współpracujące z Centrum nie mają obowiązku dostarczania informacji klasyfikowanych jako poufne zgodnie z ich prawem krajowym.
Artykuł 7
Status prawny
Centrum posiada osobowość prawną.
W każdym z Państw Członkowskich korzysta ze statusu prawnego w najszerszym zakresie przyznanym przez ustawodawstwa krajowe osobom prawnym; może ono zwłaszcza nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz wszczynać postępowanie sądowe.
Artykuł 8
Zarząd
1.
Centrum posiada zarząd, w skład którego wchodzi po jednym przedstawicielu z każdego Państwa Członkowskiego, dwóch przedstawicieli Komisji oraz dwóch naukowców posiadających szczególną wiedzę w dziedzinie narkotyków, wyznaczanych przez Parlament Europejski na podstawie ich szczególnych kwalifikacji w tej dziedzinie.
Każdy członek zarządu może być wspierany lub zastępowany przez zastępcę. W przypadku nieobecności członka prawo głosu może wykorzystać jego zastępca.
Zarząd może zapraszać na posiedzenia przedstawicieli organizacji międzynarodowych, z którymi Centrum współpracuje na podstawie art. 12. w charakterze obserwatorów nieposiadających prawa głosu.
2.
Zarząd wybiera spośród swych członków przewodniczącego na okres trzech lat: mandat przewodniczącego jest odnawialny jeden raz.
Przewodniczący bierze udział w głosowaniu.
Każdy członek zarządu ma jeden głos.
Decyzje zarządu podejmowane są większością dwóch trzecich głosów, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 5 ust. 3, w których wymagana jest jednomyślność zarządu, oraz w ust. 3 niniejszego artykułu.
Zarząd ustanawia własny regulamin.
Zarząd odbywa posiedzenia co najmniej raz do roku.
3.
Zarząd przyjmuje trzyletni program działania na podstawie projektu przedstawionego przez dyrektora Centrum, po konsultacji z komitetem naukowym i po uzyskaniu opinii Komisji i Rady.
Pierwszy trzyletni program zostaje zatwierdzony jednomyślnie w ciągu dziewięciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zarząd, stanowiąc większością trzech czwartych głosów, decyduje o tym, czy kolejne programy trzyletnie mają być zatwierdzane większością określoną w akapicie drugim ust. 2 niniejszego artykułu czy jednomyślnie.
4.
W ramach trzyletniego programu zarząd każdego roku przyjmuje roczny program pracy Centrum na podstawie projektu przedstawionego przez dyrektora, po konsultacji z komitetem naukowym i po zasięgnięciu opinii Komisji.
W ciągu roku program może zostać dostosowany w tym samym trybie.
5.
Najpóźniej do 31 stycznia każdego roku zarząd przyjmuje ogólne sprawozdanie roczne z działalności Centrum.
Dyrektor przekazuje go Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Państwom Członkowskim.
Artykuł 9
Dyrektor
1.
Na czele Centrum stoi dyrektor mianowany przez zarząd na wniosek Komisji na okres pięciu lat z możliwością ponownego wyboru.
Zadaniami dyrektora są:
- przygotowywane i wykonywanie decyzji i programów zatwierdzanych przez zarząd Centrum,
- prowadzenie spraw zwykłego zarządu,
- przygotowywanie programów pracy Centrum,
- przygotowywanie zestawień dochodów i wydatków i oświadczenia o wykonaniu budżetu,
- przygotowywanie i publikacja sprawozdań określonych w niniejszym rozporządzeniu,
- prowadzenie wszelkich spraw kadrowych,
- wykonywanie zdań określonych w art. 1 i 2.
2.
Dyrektor jest odpowiedzialny przed zarządem Centrum, w którego posiedzeniach uczestniczy.
3.
Dyrektor jest przedstawicielem prawnym Centrum.
Artykuł 10
Komitet naukowy
1.
Komitet naukowy pomaga w pracach zarządu i dyrektora, dostarcza opinię w przypadkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu i w sprawach naukowych dotyczących działalności Centrum, które zarząd lub kierownik mogą mu przedłożyć.
Opinie komitetu naukowego podlegają publikacji.
2.
W skład komitetu naukowego wchodzi po jednym przedstawicielu z każdego Państwa Członkowskiego.
Zarząd może wyznaczyć do 6 innych Członków uwzględniając ich szczególne kwalifikacje.
3.
Członkowie zasiadają w komitecie przez okres czterech lat, ich mandat jest odnawialny.
4.
Komitet naukowy wybiera przewodniczącego na trzyletnią kadencję.
5.
Przewodniczący zwołuje posiedzenia komitetu co najmniej raz w roku.
Artykuł 11
Budżet
1.
Za każdy rok budżetowy, który pokrywa się z rokiem kalendarzowym, sporządza się preliminarz dochodów i wydatków Centrum i wprowadza do budżetu Centrum.
2.
Najpóźniej do 15 lutego każdego roku dyrektor opracowuje wstępny projekt budżetu Centrum obejmujący wydatki operacyjne i program pracy przewidziany na następny rok budżetowy i przekazuje go zarządowi, wraz z planem kosztów ogólnych.
3.
Wykazane dochody i wydatki równoważą się.
4.
Dochody Centrum stanowią, z zastrzeżeniem innych źródeł, subwencja wspólnotowa wpisana we właściwej pozycji budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dział Komisji), płatności za świadczone usługi oraz jakiekolwiek wkłady finansowe pochodzące z organizacji lub organów państw trzecich określonych odpowiednio w art. 12 i 13.
5.
Wydatki Centrum obejmują w szczególności:
- wynagrodzenie personelu, wydatki administracyjne i infrastrukturalne, koszty operacyjne,
- wydatki na wspieranie krajowych systemów informacyjnych będących częścią systemu Reitox oraz wydatki dotyczące umów zawieranych z wyspecjalizowanymi centrami.
6.
Zarząd przyjmuje projekt budżetu i przekazuje go niezwłocznie Komisji, która na tej podstawie ustala właściwy preliminarz we wstępnym projekcie ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich, który zostaje przekazany Radzie na podstawie art. 203 Traktatu.
7.
Zarząd przyjmuje ostateczny budżet Centrum przed rozpoczęciem roku budżetowego, w miarę potrzeb dostosowując go do subwencji wspólnotowej i innych zasobów Centrum.
8.
Budżet Centrum wykonuje dyrektor.
9.
Kontrolą zobowiązań i płatności wszystkich wydatków Centrum oraz pozyskiwaniem wszystkich dochodów zajmuje się kontroler finansowy Komisji.
10.
Najpóźniej do 31 marca każdego roku dyrektor przekazuje Komisji, zarządowi i Trybunałowi Obrachunkowemu rachunki dochodów i wydatków Centrum za ostatni rok budżetowy.
Trybunał Obrachunkowy bada je zgodnie z art. 206a Traktatu.
11.
Zarząd udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu.
12.
Rozporządzenie finansowe w sprawie budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich ma zastosowanie do Centrum.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim i zarządem może przyznać odstępstwa od przepisów rozporządzenia finansowego, jeśli wymagają tego szczególne warunki związane z działalnością Centrum.
Artykuł 12
Współpraca z innymi organizacjami i organami
Bez uszczerbku dla stosunków, jakie Komisja może utrzymywać na podstawie art. 229 Traktatu Centrum aktywnie poszukuje współpracy z organizacjami międzynarodowymi i innymi, szczególnie europejskimi oraz z rządowymi i pozarządowymi organami właściwymi w sprawach narkotyków.
Artykuł 13
Państwa trzecie
1.
Centrum jest otwarte na udział państw trzecich, które podzielają zainteresowanie Wspólnoty i jej Państw Członkowskich celami i pracą Centrum, na postawie umów zawieranych między nimi a Wspólnotą, na podstawie art. 235 Traktatu.
2.
Zarząd może podjąć decyzję o udziale ekspertów zaproponowanych przez państwa trzecie w grupach roboczych ad hoc przewidzianych w art. 2 ust. 2, z zastrzeżeniem zobowiązania się zainteresowanych stron do spełnienia warunków określonych w art. 6.
Artykuł 14
Przywileje i immunitety
Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich stosuje się do Centrum.
Artykuł 15
Regulamin pracowniczy
Personel Centrum podlega rozporządzeniom i zasadom stosowanym do urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich.
Centrum wykonuje w odniesieniu do swego personelu kompetencje nadane organowi mianującemu.
Zarząd, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze.
Artykuł 16
Odpowiedzialność
1.
Odpowiedzialność umowną Centrum określa prawo mające zastosowanie do danej umowy.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy na mocy klauzuli arbitrażowej umieszczonej w umowie zawartej przez Centrum.
2.
W przypadku odpowiedzialności pozaumownej, Centrum, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla ustawodawstw Państw Członkowskich, naprawia każdą szkodę wyrządzoną przez Centrum lub jego funkcjonariuszy w trakcie pełnienia ich obowiązków.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy w sprawach odszkodowań za wszelkie takie szkody.
3.
Osobistą odpowiedzialność funkcjonariuszy względem Centrum regulują odpowiednie przepisy mające zastosowanie do pracowników Centrum.
Artykuł 17
Właściwość Trybunału Sprawiedliwości
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy w sprawach wniesionych przeciwko Centrum, na warunkach określonych w art. 173 Traktatu.
Artykuł 18
Sprawozdanie
W ciągu trzeciego roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z działalności Centrum wraz z ewentualnymi propozycjami modyfikacji lub rozszerzenia jego zadań, z uwzględnieniem w szczególności ewolucji kompetencji wspólnotowych.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po decyzji właściwych organów w sprawie siedziby Centrum.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93
z dnia 8 lutego 1993 r.
ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: istotne jest przyjęcie środków w celu stopniowego ustanawiania rynku wewnętrznego w przez okres upływający dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób usług i kapitału;
różnice w zasadach przyjętych przez Państwa Członkowskie mogą utrudniać funkcjonowanie wspólnego rynku oraz niezbędne jest ustanowienie procedury przyjęcia zharmonizowanych reguł wspólnotowych;
substancje zanieczyszczające mogą dostać się do żywności na każdym etapie od produkcji do spożycia;
istotne jest, w interesie ochrony zdrowia publicznego, utrzymanie tych substancji zanieczyszczających na poziomach, które są akceptowalne toksykologicznie;
należy przeprowadzać dalszą eliminację ilekroć jest to możliwe do osiągnięcia przez dobrze działające praktyki; zgodność z tymi dobrymi praktykami może być efektywnie monitorowana przez władze publiczne z uwzględnieniem kształcenia zawodowego oraz doświadczenia jej przedstawicieli;
niniejsze rozporządzenie musi być stosowane z zastrzeżeniem przepisów przyjętych w kontekście bardziej szczegółowych reguł wspólnotowych;
stosowne jest w dziedzinie ochrony zdrowia zachęcanie do poszukiwania kompleksowego podejścia do kwestii substancji zanieczyszczających w żywności;
Komitet Naukowy ds. Żywności utworzony na mocy decyzji nr 74/234/EWG [4] musi być konsultowany we wszystkich kwestiach, które mogą mieć wpływ na zdrowie publiczne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy substancji zanieczyszczających zawartych w żywności.
"Substancja zanieczyszczająca" oznacza każdą substancję nieumyślnie dodaną do żywności, która jest obecna w takiej żywności jako rezultat produkcji (w tym działalność prowadzana w związku z gospodarką roślinną i zwierzęcą, a także weterynarią), wytwarzania, przetwarzania, przygotowywania, obróbki, pakowania, opakowywania, transportu lub przechowywania takiej żywności lub jako rezultat skażenia środowiska.
Obca materia, taka jak na przykład fragmenty owadów, włosie zwierząt itd. nie jest objęta niniejszą definicją.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do substancji zanieczyszczających, które są przedmiotem bardziej szczegółowych reguł wspólnotowych.
Z chwilą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja opublikuje do celów informacyjnych w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich wykaz reguł, określonych w pierwszym akapicie.
Wykaz jest odpowiednio aktualizowany przez Komisję.
3.
Przepisy dotyczące substancji zanieczyszczających są przyjmowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem z wyjątkiem tych ustanowionych przez reguły określone w ust. 2.
Artykuł 2
1.
Żywność zawierająca substancje zanieczyszczające w ilości, która jest nie do przyjęcia z punktu widzenia zdrowia publicznego, w szczególności odnośnie do poziomu toksykologicznego, nie jest wprowadzana do obrotu.
2.
Ponadto substancje zanieczyszczające są utrzymywane na tak niskim poziomie, jaki tylko w rozsądnych granicach jest możliwy do osiągnięcia przez następujące dobre praktyki na wszystkich etapach określonych w art. 1.
3.
W celu ochrony zdrowia publicznego oraz na podstawie ust. 1, w miarę potrzeby, maksymalne granice tolerancji dla określonych substancji zanieczyszczających ustanawia się zgodnie z procedurami określonymi w art. 8.
Te granice tolerancji przyjęte są w formie niewyczerpującego wykazu wspólnotowego i mogą zawierać:
- ograniczenia dla tych samych substancji zanieczyszczających w innych rodzajach żywności;
- ograniczenia wykrywania przez badanie analityczne;
- odwołanie do metod pobierania próbek i analiz, które należy zastosować.
Artykuł 3
Przepisy, które mogą mieć wpływ na zdrowie publiczne są przyjmowane po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, dzięki nowym informacjom lub ponownej ocenie istniejących danych, ma podstawy podejrzewać, że substancja zanieczyszczająca w żywności, mimo że spełnia warunki niniejszego rozporządzenia lub szczególnych rozporządzeń przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, stanowi zagrożenie zdrowia, może wówczas ono czasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie wspomnianych przepisów na swoim terytorium.
Natychmiast powiadamia ono o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję oraz podaje powody swojej decyzji.
2.
Komisja jak najszybciej w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, utworzonego na mocy decyzji 69/314/EWG [5], bada powody podane przez Państwo Członkowskie określone w ust. 1 Komisja przekazuje niezwłocznie swoją opinię oraz podejmuje wszelkie niezbędne środki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać lub utrudniać wprowadzania do obrotu żywności, która spełnia wymagania niniejszego rozporządzenia lub szczególnych przepisów przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia z powodów dotyczących poziomu substancji zanieczyszczających.
2.
W przypadku gdy przepisy wspólnotowe dotyczące maksymalnych granic tolerancji określonych w art. 2 ust. 3 nie zostały przyjęte, należy odpowiednie przepisy prawa krajowego są stosowane z zastrzeżeniem zgodności z postanowieniami Traktatu.
3. a) Jeśli Państwo Członkowskie utrzymuje przepisy swojego prawa krajowego, powiadamia o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie w terminie sześciu miesięcy od przyjęcia niniejszego rozporządzenia.
b) Jeżeli Państwo Członkowskie uznaje za niezbędne przyjęcie nowych przepisów, powiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie o przewidzianych środkach oraz podaje uzasadniające je powody.
Komisja konsultuje się z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, jeśli uznaje, że konsultacja taka będzie pożyteczna lub gdy wnioskuje o to Państwo Członkowskie.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć te przewidziane środki jedynie w trzy miesiące po takim powiadomieniu oraz pod warunkiem że opinia Komisji nie jest negatywna.
W przypadku negatywnej opinii przed wygaśnięciem terminu określonego w drugim ustępie Komisja wszczyna procedurę przewidzianą w art. 8 w celu ustalenia, czy przewidziane środki mogą być zastosowane z zastrzeżeniem, jeżeli to konieczne, odpowiednich zmian.
Artykuł 6
Każdego roku Komisja przedkłada Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych sprawozdanie w sprawie ogólnego rozwoju legislacji wspólnotowej dotyczącej substancji zanieczyszczających.
Artykuł 7
Cztery lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przesyła Radzie sprawozdanie dotyczące zdobytych doświadczeń wraz z towarzyszącym mu, jeżeli powstanie taka potrzeba, jakimkolwiek odpowiednim wnioskiem.
Artykuł 8
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych, zwany dalej "Komitetem".
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje wstępną opinię w sprawie projektu w terminie określonym przez przewodniczącego zgodnie z pilnością sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada zobowiązana jest przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu powinny być ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja powinna przyjąć przewidziane środki, jeśli są one zgodzie z opinią Komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeśli opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od dnia odwołania się do Rady Rada nie podjęła żadnych działań, proponowane środki są przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem przypadku, gdy Rada przyjęła zwykłą większością decyzję przeciwną wspomnianym środkom.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 317/93
z dnia 9 lutego 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
rozporządzenie (EWG) nr 1906/90 [2] ustanawia niektóre normy handlowe w odniesieniu do mięsa drobiowego;
definicje mięsa drobiowego zawarte w rozporządzeniu (EWG) nr 1906/90 powinny zostać zmienione tak, aby wykluczyć wszystkie rodzaje przetworów mięsa drobiowego;
w celu odpowiedniego uwzględnienia warunków w obrocie mięsem drobiowym na poziomie handlu detalicznego Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia szczególnych wymogów dotyczących temperatury rozbioru i składowania świeżego mięsa drobiowego w handlu detalicznym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1906/90 wprowadza się następujące zmiany:
"1) "mięso drobiowe" oznacza: mięso drobiowe nadające się do spożycia przez ludzi, które nie zostało poddane innej obróbce niż schłodzenie;"
2.
W art. 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5) "świeże mięso drobiowe". oznacza: mięso drobiowe nieusztywnione wskutek procesu wychładzania, które ma być utrzymywane w temperaturze nie niższej niż –2 °C i nie wyższej niż 4 °C przez cały czas; jednakże Państwa Członkowskie mogą ustalić różne wymogi dotyczące temperatury rozbioru i składowania świeżego mięsa drobiowego w sklepach detalicznych lub w pomieszczeniach przylegających do punktów sprzedaży, gdzie dokonuje się rozbioru oraz składuje mięso w celu sprzedaży konsumentowi na miejscu;".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 339/93
z dnia 8 lutego 1993 r.
w sprawie kontroli zgodności z przepisami w sprawie bezpieczeństwa produktów przywożonych z państw trzecich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje: produkty nie mogą zostać wprowadzone na rynek jeśli nie są zgodne z zasadami mającymi zastosowanie; a zatem Państwa Członkowskie odpowiedzialne są za przeprowadzanie kontroli ich zgodności;
w świetle zniesienia kontroli na wewnętrznych granicach Wspólnoty zgodnie z art. 8a Traktatu, Państwa Członkowskie powinny, przy sprawowaniu kontroli nad zewnętrznymi granicami, działać zgodnie z porównywalnymi, szczegółowymi zasadami w celu uniknięcia jakichkolwiek zakłóceń mogących niekorzystnie wpłynąć na bezpieczeństwo i zdrowie;
w przypadku towarów z państw trzecich organy celne powinny być ściśle zaangażowane w operacje kontroli rynku oraz w systemy informacyjne przewidziane zgodnie z przepisami wspólnotowymi i krajowymi, w poszanowaniu dla kompetencji i środków, jakimi dysponuje dana administracja krajowa;
w szczególności, jeżeli organy celne podczas przeprowadzania kontroli towarów dopuszczonych do wolnego obrotu stwierdzą, że produkty wykazują niektóre cechy wzbudzające duże wątpliwości co do istnienia poważnego i bezpośredniego ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa, powinny zawiesić dane produkty i poinformować organy krajowe odpowiedzialne za kontrolę rynku, aby mogły one przedsięwziąć odpowiednie działania;
to samo powinno się stosować, kiedy w takich samych okolicznościach organy celne stwierdzą brak dokumentacji towarzyszącej produktom lub/i odkryją, że produkty nie są oznakowane tak jak tego wymagają przepisy wspólnotowe lub krajowe w sprawie bezpieczeństwa produktów obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym dopuszczenia produktów do swobodnego obrotu jest przewidywane;
w interesie skuteczności i koordynacji Państwa Członkowskie powinny wyznaczyć krajowy organ lub organy odpowiedzialne za kontrolowanie rynku, które powinny być zawiadamiane przez organy celne w przypadkach określonych powyżej;
po zawiadomieniu odpowiedzialny organ powinien sprawdzić zgodność danych produktów ze wspólnotowymi lub krajowymi przepisami w sprawie bezpieczeństwa produktów;
jednakże organ taki powinien działać w możliwie krótkim czasie wobec określonych powyżej wątpliwości oraz międzynarodowych zobowiązań wprowadzonych przez Wspólnotę, w szczególności w odniesieniu kontroli zgodności z normami technicznymi;
dlatego jeżeli organy krajowe odpowiedzialne za kontrolowanie rynku nie podejmą działań, włączając przyjęcie tymczasowych rozwiązań ochronnych, w tym samym czasie zatrzymany produkt powinien być dopuszczony do swobodnego obrotu, jeśli wszystkie inne formalności przywozowe zostały dopełnione;
jednakże rozporządzenie to powinno, w celu zapewnienia spójności, mieć zastosowanie tylko wtedy, kiedy zasady wspólnotowe dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa nie zawierają przepisów szczególnie odnoszących się do organizacji kontroli granicznych w sprawie szczególnych towarów;
kontrole takie powinny odbywać się, z jednej strony, zgodnie z zasadą proporcjonalności i tym samym ściśle zgodnie z potrzebami, a z drugiej strony, ze zobowiązaniami zawartymi w Międzynarodowej Konwencji w sprawie Harmonizacji Kontroli Granicznej Towarów, zatwierdzonej przez Wspólnotę na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1262/84 [2];
w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa działań przywozowych Komisja oraz każde Państwo Członkowskie powinny starać się zapewnić przejrzystość środków podjętych w celu wprowadzenia tego rozporządzenia, podczas gdy Państwa Członkowskie powinny dostarczać sobie nawzajem konieczną pomoc;
ponadto, organy celne powinny posiadać informacje konieczne do wykonywania obowiązków służbowych, czerpane z jednej strony ze znajomości produktów lub poszczególnych kategorii produktów, z drugiej zaś ze znajomości oznakowania produktów i towarzyszącej im dokumentacji;
wykonywanie niniejszego rozporządzenia musi być kontrolowane tak, aby w miarę potrzeby można było dokonać koniecznych poprawek;
niniejsze rozporządzenie tworzy integralną część wspólnej polityki handlowej; ogranicza się ono do wymogów sprawnego wykonywania kontroli produktów przywożonych z państw trzecich, aby zapewnić ich zgodność z przepisami bezpieczeństwa produktów obowiązującymi na rynku Wspólnoty;
kontrole takie powinny odbywać się zgodnie z zobowiązaniami nałożonymi na Wspólnotę przez GATT w celu prowadzenia handlu na niedyskryminacyjnych podstawach oraz przez GATT Kodeks Barier Technicznych w Handlu, zgodnie z którym kontrole nie powinny być stosowane jako środki tworzące przeszkody w handlu międzynarodowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
- "organ krajowy odpowiedzialny za kontrolowanie rynku" oznacza organ lub organy krajowe wyznaczone i zobowiązane przez Państwo Członkowskie do kontroli zgodności towarów wprowadzanych na rynek wspólnotowy lub krajowy, gdzie obowiązuje ustawodawstwo krajowe lub wspólnotowe,
- "dokument towarzyszący" oznacza każdy dokument fizycznie towarzyszący produktowi wprowadzanemu na rynek zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem krajowym lub wspólnotowym,
- "oznakowanie" oznacza każde oznakowanie lub etykietowanie, w które produkty muszą być zaopatrzone zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem krajowym lub wspólnotowym, i które poświadcza zgodność danych produktów z tym ustawodawstwem,
- "organy celne" oznaczają organy odpowiedzialne, między innymi, za stosowanie ustawodawstwa celnego.
Artykuł 2
Jeśli w ramach kontroli wykonywanej w związku z towarami przeznaczonymi do swobodnego obrotu organy celne stwierdzą, że:
- produkt lub grupa produktów wykazują niektóre cechy nasuwające poważne wątpliwości co do istnienia poważnego i bezpośredniego ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa w przypadku użycia danego towaru w normalnych i przewidywalnych warunkach, i/lub
- produktowi lub grupie produktów nie towarzyszy dokumentacja lub oznakowanie zgodne ze wspólnotowymi lub krajowymi przepisami bezpieczeństwa obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym dopuszczenie do swobodnego obrotu nastąpi,
organy te zawieszą dopuszczenie danego produktu lub grupy produktów do swobodnego obrotu i niezwłocznie zawiadomią organy krajowe odpowiedzialne za kontrolowanie rynku.
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję, która stosownie informuje inne Państwa Członkowskie o organie lub organach krajowych odpowiedzialnych za kontrolowanie rynku, wyznaczonych przez Komisję do udzielania informacji w każdym przypadku, gdy stosuje się art. 2.
Artykuł 4
1.
Organ krajowy odpowiedzialny za kontrolowanie rynku jest w stanie działać w związku z produktami zatrzymanymi przez władze celne na podstawie art. 2.
W przypadku braku takich działań stosuje się art. 5 akapit drugi.
2.
W przypadku towarów psujących się organy krajowe odpowiedzialne za kontrolowanie rynku oraz organy celne zapewnią, na ile to możliwe, aby stawiane przez nich wymogi dotyczące składowania towarów lub parkowania pojazdów używanych do ich transportu nie zagrażały przechowywaniu tych towarów.
Artykuł 5
Jeżeli, po interwencji zgodnej z art. 4, organy krajowe odpowiedzialne za kontrolowanie rynku stwierdzą, że dany produkt nie stanowi poważnego i bezpośredniego ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa i/lub nie może być uważany za niezgodny z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi w sprawie bezpieczeństwa produktów, dany produkt jest dopuszczany do swobodnego obrotu, pod warunkiem że wszystkie inne wymogi i formalności zostały spełnione.
Będzie to miało także zastosowanie, jeśli w ciągu trzech dni roboczych od zatrzymania produktu organy celne po zastosowaniu art. 2 nie zostaną powiadomione o żadnych działaniach, ani środkach zapobiegawczych, podjętych przez organy krajowe odpowiedzialne za kontrolowanie rynku.
Artykuł 6
1.
Jeżeli organy krajowe odpowiedzialne za kontrolowanie rynku stwierdzą, że dany produkt stanowi poważne i bezpośrednie ryzyko, podejmą środki zakazujące wprowadzenia produktu na rynek, zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi lub krajowymi, oraz zwróci się do organu celnego o załączenie następujących adnotacji na fakturze handlowej produktu i na każdym innym towarzyszącym mu dokumencie: - "Producto peligroso – nr se autoriza su despacho a libre practica – Reglamento (CEE) nr 339/93"
- "Farligt produkt – overgang til fri omsaetning ikke tilladt – forordning (EOEF) nr 339/93"
- "Gefaehrliches Erzeugnis – Ueberfuehrung in den zollrechtlich freien Verkehr nicht gestattet – Verordnung (EWG) nr 339/93"
- "Επικίνδυνο προϊόν — Δεν επιτρέπεται η ελεύθερη κυκλοφορία — Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
339/93,"
- "Dangerous product – release for free circulation not authorized – Regulation (EWG) nr 339/93"
- "Produit dangereux – mise en libre pratique non autorisée – réglement (CEE) nr 339/93"
- "Prodotto pericoloso – immissione in libera pratica non autorizzata – regolamento (CEE) nr 339/93"
- "Gevaarlijk produkt – het in het vrije verkeer brengen ervan niet toegetaan – Verordening (EEG) nr 339/93"
- "Producto perigoso – colocação em livre pratica não permitida – Regulamento (CEE) nr 339/93."
2.
Jeżeli organy krajowe odpowiedzialne za kontrolowanie rynku stwierdzą, że dany produkt nie odpowiada obowiązującym przepisom wspólnotowym lub krajowym w sprawie bezpieczeństwa towarów, podejmie on właściwe działania obejmujące, jeśli to konieczne, zakaz wprowadzania produktów do obrotu zgodnie z wymienionymi zasadami; w przypadku, kiedy zakaz wprowadzania do obrotu istnieje, organy krajowe zwracają się do organu celnego o załączenie następujących adnotacji na fakturze handlowej produktu i na każdym innym towarzyszącym mu dokumencie:
- "Producto nr conforme – nr se autoriza su despacho a libre práctica – Reglamento (CEE) nr 339/93,"
- "Produto não conforme – colocação em livre practica não permitida Regulamento (CEE) nr 339/93."
3.
W celach wprowadzenia niniejszego rozporządzenia będą stosowane mutatis mutandis przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz współpracy między nimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa dotyczącego spraw celnych lub rolnych [3].
4.
Jeżeli dany produkt jest zadeklarowany do odprawy celnej w innym miejscu przeznaczenia niż miejsce dopuszczenia do swobodnego obrotu i jeżeli organy krajowe odpowiedzialne za kontrolowanie rynku nie mają zastrzeżeń, adnotacje wymienione w ust. 1 i 2 będą również na tych samych warunkach załączone do dokumentów związanych z tym miejscem przeznaczenia.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie stosuje się tylko wtedy, jeżeli zasady wspólnotowe nie zawierają przepisów szczególnych odnoszących się do organizacji kontroli granicznych szczególnych produktów.
Niniejszego rozporządzenia w żadnym razie nie stosuje się do przypadków objętych regułami wspólnotowymi odnoszącymi się do kontroli fitosanitarnych, kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych oraz ochrony zwierząt.
Artykuł 8
W ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i w celu jego wykonania zostanie sporządzony spis produktów lub ich kategorii, które w kontekście zasad wspólnotowych, są bardziej szczegółowo omówione w art. 2 tiret drugie, zgodnie z procedurami określonymi w art. 9; spis sporządza się na podstawie doświadczenia i/lub przepisów o bezpieczeństwie produktów.
Zgodnie z tą samą procedurą spis ten jest weryfikowany, jeżeli i kiedy jest to konieczne, w celu dostosowania go do nowych okoliczności wynikających z doświadczenia i rozwoju przepisów o bezpieczeństwie produktów.
Artykuł 9
1.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekty środków przedstawiające - lub zmieniające - spis produktów lub ich kategorii, omówionych w sposób bardziej szczegółowy w art. 2 tiret drugie.
Komitet wydaje swoją opinię w sprawie projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego stosownie do pilności zamierzonych działań.
Opinia wydawana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3 a) Komisja podejmuje środki, które stosuje się natychmiast.
b) Jednakże jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią komitetu, są one natychmiast przekazywane przez Komisję Radzie.
W takim przypadku:
- Komisja odracza stosowanie środków, o których zadecydowała na czas nie dłuższy - niż trzy miesiące od daty przekazania informacji,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w pierwszym tiret.
Artykuł 10
Wszystkie Państwa Członkowskie przekazują Komisji cechy oznakowań i towarzyszącą dokumentację określoną w art. 1 oraz wymaganą przez zasady wspólnotowe lub ich własne reguły, a także z powodów instrukcji danych organom celnym w celu zastosowania art. 2 tiret drugie.
Komisja niezwłocznie przesyła innym Państwom Członkowskim otrzymane informacje.
Pierwsze cechy są przekazywane w terminie dwóch miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
1.
Jeżeli, do celów stosowania niniejszego rozporządzenia, Państwo Członkowskie zdecyduje, że dla kontroli niektórych towarów powinny być wyznaczone specjalistyczne punkty odprawy celnej, zawiadamia o tym Komisję i stosownie pozostałe Państwa Członkowskie. Komisja w terminie publikuje spis specjalistycznych punktów odprawy celnej.
2.
Ograniczenia, wynikające z obowiązku nałożonego w ust. 1, związane z przejazdem przez specjalistyczne punkty odprawy celnej, nie mogą być nieproporcjonalne do zamierzonych celów, jeśli chodzi o podmioty gospodarcze, z należytym uwzględnieniem rzeczywistych okoliczności, które mogą uzasadniać ten obowiązek.
Artykuł 12
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję, w terminie dwóch miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, o przepisach, które przyjęły w celu wprowadzenia niniejszego rozporządzenia.
Komisja powiadomi o tych przepisach inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
W ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja złoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania rozporządzenia oraz zaproponuje wszelkie zmiany, które uważa za właściwe.
Do celów sporządzenia tego sprawozdania Państwa Członkowskie dostarczają Komisji odpowiednie informacje dotyczące sposobu stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie statystyk dotyczących zastosowania art. 6.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie jeden miesiąc po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 350/93
z dnia 17 lutego 1993 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3800/92 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do powyższego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie uregulowań dotyczących klasyfikacji towarów wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określa ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej, i te reguły mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta lub która dodaje do niej dodatkowe podziały oraz która została ustanowiona przez szczególne przepisy Wspólnoty, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wymienionych w kolumnie 2, z przyczyn wymienionych w kolumnie 3;
właściwe jest, aby z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, które dotyczą systemów podwójnej kontroli oraz wcześniejszego i retrospektywnego nadzoru Wspólnoty w odniesieniu do wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty na podstawie przepisów art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 [3] posiadacz wiążącej informacji taryfowej wydanej przez organy celne Państw Członkowskich, która nie stosuje się już do niniejszego rozporządzenia, w sprawach klasyfikacji towarów w ramach Nomenklatury Scalonej, nadal mógł się na nią powoływać przez pewien czas, jeżeli zawarł umowę, jak określono w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 1715/90 [4]; środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie sklasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej pod odpowiednimi kodami CN wskazanymi w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, które dotyczą systemów podwójnej kontroli oraz wcześniejszego i retrospektywnego nadzoru Wspólnoty w odniesieniu do wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty na podstawie przepisów art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 posiadacz wiążącej informacji taryfowej wydanej przez organy celne Państw Członkowskich, która nie stosuje się już do niniejszego rozporządzenia, w sprawach klasyfikacji towarów w ramach Nomenklatury Scalonej, nadal może się na nią powoływać przez okres 60 dni od daty przyjęcia niniejszego rozporządzenia, jeżeli zawarł umowę jak określono w art. 14 lit. a) lub b) akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93
z dnia 13 lutego 1993 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając Protokół w sprawie kontyngentu taryfowego na przywóz bananów załączony do Konwencji Wykonawczej w sprawie Stowarzyszenia Krajów i Terytoriów Zamorskich ze Wspólnotą przewidziany w art. 136 Traktatu, w szczególności jego ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych musi towarzyszyć wprowadzenie wspólnej polityki rolnej obejmującej w szczególności wspólną organizację rynków rolnych, które mogą przyjmować różne formy zależnie od produktów;
w Państwach Członkowskich Wspólnoty produkujących banany istnieją obecnie krajowe organizacje rynków, które starają się zapewnić, aby producenci mogli zbywać swoje produkty na rynku krajowym i otrzymywać dochód zgodny z kosztami produkcji; te krajowe organizacje rynków nakładają ograniczenia ilościowe, które hamują urzeczywistnienie jednolitego rynku bananów; niektóre Państwa Członkowskie, nieprodukujące bananów, zapewniają preferencyjne rynki zbytu dla bananów z Państw AKP, podczas gdy inne kraje mają liberalne zasady dotyczące przywozu, które nawet w jednym przypadku zawierają uprzywilejowaną sytuację taryfową; te różnorodne regulacje uniemożliwiają swobodny przepływ bananów we Wspólnocie i przeszkadzają we wprowadzeniu wspólnych porozumień w zakresie handlu z państwami trzecimi; w celu urzeczywistnienia jednolitego rynku, zrównoważona i elastyczna wspólna organizacja rynku bananów musi zastąpić różnorodne regulacje krajowe;
aby Wspólnota mogła przestrzegać preferencji wspólnotowych oraz różnych zobowiązań międzynarodowych, wspólna organizacja rynku powinna pozwolić, by zarówno banany produkowane we Wspólnocie, jak i te pochodzące z Państw AKP, które są tradycyjnymi dostawcami, były zbywane na rynku wspólnotowym po uczciwych cenach dla konsumentów, zapewniając odpowiedni dochód producentom, bez podważania przywozu bananów od dostawców z innych państw trzecich;
aby umożliwić zaopatrzenie rynku w produkty o jednolitej i zadowalającej jakości z należytym uwzględnieniem lokalnych właściwości i produkowanych odmian oraz dla zapewnienia zbywania produktów wspólnotowych po korzystnych cenach zapewniających odpowiedni dochód, powinny zostać wprowadzone normy jakości dla świeżych bananów i, jeżeli konieczne, reguły wprowadzania do obrotu w odniesieniu do produktów przetworzonych otrzymywanych z bananów;
w celu maksymalizacji dochodu z bananów produkowanych we Wspólnocie należy wspierać tworzenie organizacji producentów, głównie poprzez udzielanie pomocy na rozpoczęcie ich działalności; aby organizacje te pełniły efektywną rolę w koncentracji podaży, ich członkowie powinni zobowiązać się do wprowadzenia do obrotu całej swojej produkcji poprzez organizację; dopuszcza się również tworzenie innego typu stowarzyszeń, składających się z organizacji producentów i przedstawicieli innych etapów produkcji; warunki, na jakich takie stowarzyszenia reprezentujące różne aspekty sektora bananów mogą podejmować środki w interesie ogólnym i lokalnie lub regionalnie rozszerzać swoje zasady na podmioty niebędące ich członkami, powinny zostać określone w późniejszym terminie; takie organizacje mogłyby również doradzać przy opracowywaniu programów ramowych i odgrywać aktywną rolę we wprowadzaniu w życie środków strukturalnych wprowadzanych jako część organizacji rynku;
niedobory strukturalne, które ograniczają zdolność konkurowania produkcji wspólnotowej, powinny zostać zmniejszone, głównie dla zwiększenia wydajności; powinny zostać ustanowione programy dla osiągnięcia tego celu w każdym regionie produkcyjnym, na mocy Wspólnotowych Ram Wsparcia poprzez współpracę między Komisją a władzami krajowymi i regionalnymi oraz z różnymi rodzajami organizacji w sektorze, określonymi powyżej, które w możliwie największym stopniu są związane z przygotowaniem środków, które mają być wprowadzone;
dotychczas krajowe organizacje rynków umożliwiały krajowym producentom bananów uzyskiwanie odpowiednich dochodów z rynku dla pokrycia kosztów produkcji; ponieważ wprowadzenie organizacji rynku nie powinno sytuować producentów w gorszym położeniu niż obecnie oraz dlatego że prawdopodobnie zmieni to poziom cen na tych rynkach, należy przewidzieć rekompensatę w celu pokrycia straty w dochodzie, która może wynikać z wprowadzenia nowego systemu, tak aby umożliwić kontynuowanie produkcji wspólnotowej po kosztach powodowanych szczególną sytuacją strukturalną tak długo, jak pozostaje ona niedostosowana przez wprowadzone w życie środki strukturalne; należy przewidzieć dostosowanie pomocy w celu uwzględnienia zwiększonej wydajności i tendencji w różnych kategoriach jakości;
w niektórych bardzo małych regionach wspólnotowych, gdzie warunki są szczególnie nieodpowiednie do produkcji bananów, ale bardziej odpowiednie dla innych zbiorów, należy wspierać ostateczne zaprzestanie produkcji bananów poprzez premie z tytułu zaprzestania produkcji bananów; w celu ograniczenia kosztów takich działań, tak szybko jak to możliwe, powinno zostać przeprowadzone karczowanie;
prognoza bilansu dostaw opracowywana corocznie powinna zawierać ocenę perspektyw produkcji i spożycia we Wspólnocie; powinno być możliwe zweryfikowanie tego bilansu w ciągu roku w świetle okoliczności, w tym szczególnych zjawisk klimatycznych;
w celu zapewnienia zadowalającego obrotu bananami produkowanymi we Wspólnocie oraz produktami pochodzącymi z Państw AKP w ramach Porozumień Konwencji z Lomé, utrzymując, w zakresie w jakim to możliwe, tradycyjne wzorce handlowe, należy przewidzieć coroczne ustanawianie kontyngentu taryfowego; z jednej strony przywóz bananów z państw trzecich podlegałby stawce celnej 100 ECU na tonę, co odpowiada obecnej stawce w ramach Wspólnej Taryfy Celnej, z drugiej strony przywóz bananów nietradycyjnych z AKP podlegałby zerowej stawce celnej zgodnie z wyżej wymienionymi porozumieniami; należy przewidzieć zapewnienie dostosowywania wielkości kontyngentu taryfowego w oparciu o zmiany popytu wspólnotowego odnotowanego w prognozie bilansu dostaw;
przywóz nieobjęty kontyngentem taryfowym musi podlegać wystarczająco wysokim stawkom celnym dla zapewnienia, że produkcja wspólnotowa oraz tradycyjne ilości AKP są zbywane w akceptowanych warunkach;
tradycyjny przywóz bananów z AKP znajduje się poza bezcłowym kontyngentem taryfowym jako część tradycyjnych ilości, który uwzględnia szczególne nakłady już poniesione w ramach programów zwiększania produkcji;
w celu zgodności z celami określonymi powyżej, biorąc pod uwagę szczególne cechy obrotu bananami, musi istnieć zróżnicowanie podczas rozdysponowywania kontyngentu taryfowego między z jednej strony podmiotami gospodarczymi, które wcześniej wprowadzały do obrotu banany pochodzące z państw trzecich oraz nietradycyjne banany z AKP, oraz z drugiej strony podmiotami gospodarczymi, które wcześniej wprowadzały do obrotu banany produkowane we Wspólnocie, jednocześnie pozostawiając ilość dostępną dla nowych podmiotów gospodarczych, które niedawno rozpoczęły działalność handlową lub zamierzają rozpocząć działalność handlową w tym sektorze;
w celu niezakłócania istniejących powiązań handlowych, a jednocześnie dopuszczając pewien rozwój struktur obrotu, wydawanie każdemu podmiotowi gospodarczemu odrębnych pozwoleń na przywóz dla każdej z kategorii określonych powyżej musi odbywać się na podstawie średniej ilości bananów wprowadzonej do obrotu przez podmiot gospodarczy w ciągu trzech poprzednich lat, dla których dostępne są dane statystyczne;
przyjmując dodatkowe kryteria, których powinny przestrzegać podmioty gospodarcze, Komisja kieruje się zasadą, zgodnie z którą pozwolenia muszą być przyznawane osobom fizycznym lub prawnym, które podjęły ryzyko handlowe wprowadzenia bananów do obrotu oraz koniecznością uniknięcia zakłócenia normalnych stosunków handlowych między osobami zajmującymi różne miejsca w łańcuchu obrotu;
biorąc pod uwagę struktury obrotu, Państwa Członkowskie muszą na podstawie przyjętych przez Komisję procedur i kryteriów, przeprowadzić spis podmiotów gospodarczych i ustalić ilości wprowadzone do obrotu, które będą stosowane jako odniesienie przy wydawaniu certyfikatów;
monitorowanie przywozu w ramach kontyngentów taryfowych wymaga systemu pozwoleń na przywóz popartego zabezpieczeniem;
Komisja powinna mieć możliwość podejmowania właściwych środków w celu przeciwdziałania poważnym zakłóceniom lub zagrożeniu wystąpienia takich zakłóceń, które mogłyby zagrozić osiągnięciu celów określonych w art. 39 Traktatu;
przyznanie niektórych rodzajów wsparcia podważałoby działanie organizacji rynku; dlatego postanowienia Traktatu zezwalające na rozpatrzenie pomocy krajowej przyznawanej przez Państwa Członkowskie oraz zakazanie takich, które są niezgodne ze wspólnym rynkiem, powinny być stosowane do sektora bananów;
w celu ułatwienia wprowadzenia w życie tych postanowień należy wprowadzić procedurę obejmującą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego;
wspólna organizacja rynków w sektorze bananów musi także należycie uwzględniać cele określone w art. 39 i 110 Traktatu;
zastąpienie różnorodnych funkcjonujących regulacji krajowych, gdy niniejsze rozporządzenie wejdzie w życie, przez tę wspólną organizację rynku grozi zakłóceniem rynku wewnętrznego; Komisja począwszy od dnia 1 lipca 1993 r. powinna mieć możliwość podjęcia wszelkich środków przejściowych wymaganych dla przezwyciężenia trudności związanych z wprowadzeniem w życie nowych uzgodnień;
zakres rozporządzenia Rady (EWG) nr 1319/85 z dnia 23 maja 1985 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru nad stosowaniem reguł wspólnotowych w odniesieniu do owoców i warzyw [4] powinien zostać rozszerzony na sektor bananów, by umożliwić sprawdzenie, że normy ustanowione dla bananów na mocy tego rozporządzenia są spełnione;
uwzględniając społeczne, gospodarcze, kulturowe i środowiskowe znaczenie uprawy bananów w regionach wspólnotowych Francuskich Terytoriów Zamorskich, Madery, Azorów, Algarve, Krety, Lakonii i Wysp Kanaryjskich, które są regionami o charakterze wyspiarskim, oddalonymi i strukturalnie zacofanymi, co w niektórych przypadkach zaostrzone jest jeszcze przez gospodarczą zależność od uprawy bananów;
funkcjonowanie niniejszego rozporządzenia powinno zostać sprawdzone po przejściowym okresie stosowania i przed upływem dziesięciu lat od jego wejścia w życie, tak aby po tym terminie można było rozważyć stosowanie nowych uzgodnień,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się wspólną organizację rynku bananów.
2.
Organizacja obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex0803 _BAR_ Banany, z wyłączeniem plantanów, świeże lub suszone _BAR_
ex08119099 _BAR_ Banany mrożone _BAR_
ex08129090 _BAR_ Banany zakonserwowane tymczasowo _BAR_
11063010 _BAR_ Proszek i płatki z bananów _BAR_
ex20060090 _BAR_ Banany zakonserwowane cukrem _BAR_
ex200710 _BAR_ Przetwory homogenizowane z bananów _BAR_
ex20079939 _BAR_ Dżemy, galaretki, marmolady, przeciery i pasty z bananów _BAR_
ex20079990 _BAR_
ex20089948 _BAR_ Banany inaczej przetworzone lub zakonserwowane _BAR_
ex20089969 _BAR_
ex20089999 _BAR_ _BAR_
ex20089250 _BAR_ Mieszanki z bananów inaczej przetworzone lub zakonserwowane _BAR_
ex20089279 _BAR_
ex20089291 _BAR_ _BAR_
ex20089299 _BAR_ _BAR_
ex200980 _BAR_ Sok bananowy _BAR_
3.
Rok gospodarczy trwa od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
TYTUŁ I Wspólne normy jakości i normy handlowe
Artykuł 2
1.
Normy jakości ustanawia się dla bananów przeznaczonych do dostarczenia w stanie świeżym konsumentowi, wyłączając plantany, biorąc pod uwagę różne odmiany, które są produkowane.
2.
Normy handlowe mogą być także ustanawiane dla przetworów wyprodukowanych z bananów.
Artykuł 3
1.
O ile Komisja nie postanowi inaczej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27, produkty, dla których ustanowiono wspólne normy, mogą być wprowadzane do obrotu we Wspólnocie, jedynie jeśli spełniają te normy.
2.
W celu ustalenia, czy produkty spełniają normy jakości, mogą być przeprowadzane kontrole przez organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Normy jakości i normy handlowe, etapy obrotu, na których produkty muszą spełniać takie normy oraz środki w celu zapewnienia jednolitego wykonania przepisów art. 2 i 3, włączając te dotyczące kontroli, ustanawiane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27.
TYTUŁ II Organizacje producentów i mechanizmy koncentracji
Artykuł 5
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia "organizacja producentów" oznacza każdą organizację producentów mającą siedzibę we Wspólnocie, która:
a) utworzona jest przez samych producentów w celu:
- koncentracji podaży i regulowania cen na etapie produkcji dla jednego lub więcej produktów określonych w art. 1,
- udostępnienia właściwych urządzeń technicznych do pakowania i wprowadzania do obrotu przedmiotowych produktów producentom będącym członkami,
b) jest zdolna do wykazania się minimalną ilością produkcji nadającej się do sprzedaży i minimalną liczbą producentów;
c) posiada zasady zawierające przepisy:
- wymagające od producentów wprowadzania do obrotu za pośrednictwem organizacji całości wyprodukowanego przez nich produktu lub produktów, z powodu których przystąpili oni do organizacji,
- przyznające producentom kontrolę nad organizacją i jej procedurami decyzyjnymi,
- nakładające kary za każde naruszenie przez producentów będących członkami zasad ustanowionych przez organizację,
- nakładające opłaty na jej członków,
- dotyczące przyjmowania nowych członków;
d) ustanawia zasady dotyczące informacji na temat produkcji, produkcji oraz w szczególności zasady opracowane w celu poprawy jakości i reguł wprowadzania do obrotu;
e) prowadzi odrębną księgowość dla działalności związanej z bananami;
f) jest uznana przez zainteresowane Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 2.
2.
Państwo Członkowskie, na wniosek, uznaje zainteresowane organizacje, pod warunkiem że oferują one właściwe gwarancje co do długości i efektywności swojej pracy, ze szczególnym odniesieniem do zadań wymienionych w ust. 1 i pod warunkiem że spełniają one warunki w nim ustanowione.
Artykuł 6
1.
Przez pięć lat od daty uznania Państwa Członkowskie przyznają uznanym organizacjom producentów wsparcie w celu zachęcania ich do tworzenia i wspierania ich działalności administracyjnej.
2. Stosuje się art. 14 ust. 1, 3 i 5 oraz art. 36 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [5].
Artykuł 7
1.
Stowarzyszenia producentów i organizacji producentów utworzonych w celu przeprowadzenia jednego lub więcej środków będących przedmiotem wspólnego zainteresowania mogą uczestniczyć w przygotowaniu środków przewidzianych w programach operacyjnych określonych w art. 10.
Członkami takich stowarzyszeń mogą zostać przetwórcy i podmioty gospodarcze.
2.
Środki będące przedmiotem wspólnego zainteresowania określone w ust. 1 mogą zawierać stosowane badania, szkolenia producentów, strategię dotyczącą jakości oraz rozwój metod produkcji przyjaznych dla środowiska.
Artykuł 8
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu Rada ustanawia warunki uznawania i działania grup obejmujących jedną lub więcej rodzajów działalności gospodarczej związanych z produkcją, obrotem lub przetwórstwem bananów, w szczególności w celu:
- poprawy znajomości rynku i wiedzy o prawdopodobnym rozwoju rynków i warunków obrotu;
oraz
- zmniejszenia rozproszenia podaży, ukierunkowania produkcji i promowania poprawy jakości bananów w celu lepszego spełniania potrzeb rynku i wymagań konsumentów.
2.
Przepisy, które mają zostać przyjęte, obejmują na warunkach, które zostaną określone, możliwość rozszerzenia na podmioty niebędące członkami zasad przyjętych przez te grupy, o ile zasady te odnoszą się do kwestii wspólnego zainteresowania sektora jako całości, a ich rozszerzenie jest zgodne z regułami konkurencji zawartymi w Traktacie.
Artykuł 9
Przepisy wykonawcze dla niniejszego tytułu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
TYTUŁ III Wsparcie
Artykuł 10
1.
Działając w ramach współpracy między Komisją a władzami krajowymi i regionalnymi, właściwe władze Państw Członkowskich mogą opracowywać programy operacyjne na mocy Wspólnotowych Ram Wsparcia dla kwalifikujących się regionów, określając środki, jakie mają zostać podjęte w sektorze bananów dla osiągnięcia co najmniej dwóch z następujących celów:
- jakość i strategia handlowa dla produktów danego obszaru w świetle prawdopodobnego rozwoju kosztów i rynków;
- ulepszone wykorzystanie zasobów z poszanowaniem środowiska;
- większa konkurencyjność.
2.
Działając na zasadach współpracy określonej w ust. 1, właściwe władze, w możliwie największym stopniu, włączają się do przygotowania środków określonych w ust. 1 z grupami, zrzeszeniami i organizacjami w sektorze bananów, jak określono odpowiednio w art. 5, 7 i 8 oraz z techniczno-ekonomicznymi ośrodkami badawczymi.
3.
W odniesieniu do środków w programach operacyjnych organizacja, podejmowanie decyzji i realizacja wykonywane są zgodnie z regulacjami obowiązującymi dla zarządzania funduszami strukturalnymi.
Artykuł 11
W ramach współpracy między Komisją a władzami krajowymi i regionalnymi organizacje producentów, stowarzyszenia i grupy określone w art. 5, 7 i 8 mogą być proszone o przekazanie właściwym władzom swoich opinii w sprawie wprowadzenia w życie środków, jakie mają zostać zaproponowane.
Artykuł 12
1.
Rekompensata za wszelkie straty w dochodach przyznawana jest producentom wspólnotowym, którzy są członkami uznanej organizacji producentów, która wprowadza do obrotu we Wspólnocie banany spełniające ustanowione wspólne normy.
Jednakże rekompensata może być wypłacona indywidualnemu producentowi, który z powodu szczególnej sytuacji, a w szczególności z powodu położenia geograficznego nie może wstąpić do organizacji producentów.
2.
Maksymalna ilość bananów wyprodukowanych we Wspólnocie i wprowadzonych do obrotu, dla których może być wypłacona rekompensata, jest ustalona na 854000 ton (masy netto), dzieląc je następująco dla każdego regionu produkcyjnego we Wspólnocie:
1.
420000 ton dla Wysp Kanaryjskich,
2.
150000 ton dla Gwadelupy,
3.
219000 ton dla Martyniki,
4.
50000 ton dla Madery, Azorów i Algarve,
5.
15000 ton dla Krety i Lakonii.
Ilość dla każdego regionu może być dostosowana w granicach maksymalnej ilości przewidzianej dla Wspólnoty.
3.
Rekompensata obliczana jest na podstawie różnicy między:
- "ryczałtowym dochodem odniesienia" dla bananów produkowanych i wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie a
- "przeciętnym dochodem z produkcji" uzyskanym na rynku wspólnotowym w ciągu przedmiotowego roku dla bananów produkowanych i wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie.
4.
"Ryczałtowym dochodem odniesienia" jest:
- średnia cena bananów wyprodukowanych we Wspólnocie i wprowadzonych do obrotu w okresie odniesienia przed dniem 1 stycznia 1993 r., która określona zostanie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27;
- pomniejszona o średni koszt transportu i dostawy FOB.
Zostanie on poddany przeglądowi przez Komisję przy ustalaniu pomocy, po trzech latach, by wziąć pod uwagę w szczególności wzrost wydajności i tendencje w różnych kategoriach jakości.
5.
"Przeciętny dochód z produkcji" dla bananów wspólnotowych oblicza się każdego roku ze:
- średniej ceny bananów produkowanych we Wspólnocie i wprowadzonych do obrotu w przedmiotowym roku,
- pomniejszonej o średni koszt transportu i dostawy FOB.
6.
Przed dniem 1 marca każdego roku Komisja określa pomoc wyrównawczą dla roku poprzedniego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
Pomoc dodatkowa jest przyznawana dla jednego lub więcej regionów produkcji, gdy średni dochód z produkcji jest znacznie niższy niż średni dochód wspólnotowy.
7.
Zaliczki mogą być wypłacane, po złożeniu zabezpieczenia, na podstawie pomocy wyrównawczej przyznanej w poprzednim roku.
8.
Komisja przeprowadza w 1993 r. tymczasowe badanie średniego dochodu z produkcji dla tego roku.
Na podstawie tego badania Komisja może wypłacić zaliczki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
Artykuł 13
1.
Jednorazowa premia może być przyznana producentom bananów we Wspólnocie, którzy zaprzestali produkcji bananów.
2.
Przyznanie premii uwarunkowane jest pisemną zgodą otrzymującego, że:
a) podejmuje się lub podjął jednorazowe działanie, które będzie miało miejsce w okresie określonym w 1993 r. lub 1994 r.;
- wykarczowania wszystkich drzew bananowych w gospodarstwie, w którym obszar uprawy bananów jest mniejszy niż pięć hektarów;
- wykarczowania połowy drzew bananowych w gospodarstwie, w którym obszar uprawy bananów wynosi pięć hektarów lub więcej;
b) nie będzie uprawiał drzew bananowych w danym gospodarstwie przez okres dwudziestu lat począwszy od roku, w którym miało miejsce wykarczowanie.
Obszary uprawy bananów po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia oraz gospodarstwa mniejsze niż 0,2 hektara nie kwalifikują się do premii.
3.
Premia wynosi 1000 ECU na hektar.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 kwota ta może być dostosowana w celu uwzględnienia szczególnych warunków na niektórych obszarach.
4.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 Komisja może upoważnić Państwo Członkowskie do wyłączania z uprawnienia do premii z tytułu zaprzestania produkcji bananów producentów usytuowanych na obszarach, gdzie zanik tej uprawy mógłby mieć negatywne skutki, w szczególności dla utrzymania warunków mikroklimatycznych, glebowych lub środowiskowych albo krajobrazu.
5. Premia ta jest zgodna z przyznawaniem pomocy na mocy tytułu III rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 [6], tytułu II rozporządzenia (EWG) nr 1600/92 [7] i tytułu III rozporządzenia nr 1601/92 [8] oraz z przyznawaniem pomocy strukturalnej na mocy rozporządzeń (EWG) nr 2052/88 [9] i (EWG) nr 4253/88 [10].
Artykuł 14
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
Jednakże szczegółowe zasady stosowania art. 6 i 10 przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88.
TYTUŁ IV Wymiana handlowa z państwami trzecimi
Artykuł 15
Niniejszy tytuł stosuje się jedynie do świeżych produktów objętych kodem CN ex0803, z wyłączeniem plantanów.
Do celów niniejszego tytułu:
1. "tradycyjny przywóz z Państw AKP" oznacza ilości bananów ustalone w Załączniku, wywożone przez każde Państwo AKP, które tradycyjnie dokonuje wywozu bananów do Wspólnoty. Takie banany określane są jako "tradycyjne banany AKP";
2. "nietradycyjny przywóz z Państw AKP" oznacza ilości bananów wywożone przez Państwa AKP, które przewyższają ilość określoną w ust. 1 powyżej. Takie banany określane są jako "nietradycyjne banany AKP";
3. "przywóz z państw trzecich niebędących Państwami AKP" oznacza ilości wywożone przez inne państwa trzecie. Takie banany określane są jako "banany z państw trzecich";
4. "banany wspólnotowe" oznaczają banany produkowane we Wspólnocie;
5. "rynek" i "wprowadzanie do obrotu" oznacza wprowadzanie do obrotu nieobejmujące udostępniania produktu konsumentowi końcowemu.
Artykuł 16
1.
Każdego roku prognoza bilansu dostaw przygotowywana jest w odniesieniu do produkcji i spożycia we Wspólnocie oraz przywozu i wywozu.
2.
Prognoza bilansu dostaw przygotowana jest na podstawie:
- dostępnych danych liczbowych dotyczących ilości bananów wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie w ciągu poprzedniego roku, z podziałem według ich pochodzenia,
- prognoz produkcji i obrotu bananami wspólnotowymi,
- prognoz przywozu tradycyjnych bananów AKP,
- prognoz spożycia opartych w szczególności na ostatnich tendencjach spożycia i zmian cen rynkowych.
3.
Tam gdzie to konieczne, w szczególności dla wzięcia pod uwagę skutków wyjątkowych okoliczności wpływających na produkcję lub warunki przywozu, bilans może być dostosowany w ciągu roku gospodarczego.
W takim przypadku kontyngent taryfowy przewidziany w art. 18 dostosowywany jest zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
Artykuł 17
Wszelki przywóz bananów do Wspólnoty podlega wniesieniu pozwolenia na przywóz wydawanego przez Państwa Członkowskie na wniosek każdej zainteresowanej strony, niezależnie od miejsca jej siedziby we Wspólnocie, bez uszczerbku dla przepisów specjalnych ustanowionych dla wprowadzenia w życie art. 18 i 19.
Pozwolenie na przywóz jest ważne w całej Wspólnocie.
Poza przypadkami, gdy przyznane są odstępstwa na mocy procedury ustanowionej w art. 27, wydanie takich pozwoleń dokonywane jest z zastrzeżeniem wniesienia zabezpieczenia w celu zgodności z zobowiązaniem przywozu, na warunkach ustanowionych niniejszym rozporządzeniem w okresie ważności pozwolenia, które to zabezpieczenie przepada w całości lub częściowo, jeżeli transakcja nie jest przeprowadzona w tym okresie lub jest przeprowadzona tylko częściowo.
Artykuł 18
1.
Każdego roku ustanawiany jest kontyngent taryfowy w wysokości dwóch milionów ton (masy netto) dla przywozu bananów z państw trzecich i nietradycyjnych bananów AKP.
W ramach kontyngentu taryfowego przywóz bananów z państw trzecich podlega opłacie wyrównawczej 100 ECU na tonę, a przywóz nietradycyjnych bananów AKP podlega zerowej stawce celnej.
Na druga połowę 1993 r. wielkość kontyngentu taryfowego ustala się na 1 milion ton (masy netto).
W przypadku gdy popyt wspólnotowy określony na podstawie bilansu dostaw, określonego w art. 16, wzrasta, w konsekwencji zwiększona zostaje wielkość kontyngentu, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
W przypadku gdy to konieczne, dostosowanie to dokonywane jest przed dniem 30 listopada poprzedzającym dany rok gospodarczy.
2.
Poza kontyngentem określonym w ust. 1,
- przywóz nietradycyjnych bananów AKP podlega opłacie wyrównawczej 750 ECU na tonę,
- przywóz bananów z państw trzecich podlega opłacie wyrównawczej 850 ECU na tonę.
3.
Ilości bananów z państw trzecich i nietradycyjnych bananów AKP powrotnie wywożonych ze Wspólnoty nie są zaliczane do kontyngentu określonego w ust. 1
Artykuł 19
1.
Kontyngent taryfowy ustanawiany jest od dnia 1 lipca 1993 r. na:
a) 66,5 % dla kategorii podmiotów gospodarczych, które wprowadziły do obrotu banany z państw trzecich i/lub nietradycyjne banany AKP;
b) 30 % dla kategorii podmiotów gospodarczych, które wprowadziły do obrotu banany wspólnotowe i/lub tradycyjne banany AKP;
c) 3,5 % dla kategorii podmiotów gospodarczych posiadających siedzibę we Wspólnocie, które od 1992 r. rozpoczęły obrót bananami innymi niż banany wspólnotowe i/lub tradycyjne banany AKP.
Możliwości przywozu na podstawie lit. a) i b) są dostępne dla podmiotów gospodarczych posiadających siedzibę we Wspólnocie, które wprowadziły do obrotu na swój własny rachunek minimalną ilość bananów powyższego pochodzenia, która zostanie określona.
Dodatkowe kryteria, jakie mają spełniać podmioty gospodarcze, ustanawiane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27.
Państwa Członkowskie sporządzają wykaz importerów i średnią ilość dla podmiotu gospodarczego określonego w ust. 2.
2.
Na podstawie odrębnych obliczeń dla każdej kategorii podmiotów gospodarczych określonych w ust. 1 lit. a) i b) każdy podmiot gospodarczy otrzymuje pozwolenia na przywóz na podstawie średnich ilości bananów, które sprzedał w ciągu trzech ostatnich lat, dla których dostępne są dane liczbowe.
Dla kategorii podmiotów gospodarczych określonych w ust. 1 lit. a) ilości, jakie mają być brane pod uwagę, to sprzedaż bananów z państw trzecich i/lub nietradycyjnych bananów AKP.
W przypadku podmiotów gospodarczych określonych w ust. 1 lit. b) brana jest pod uwagę sprzedaż tradycyjnych bananów AKP i/lub bananów wspólnotowych.
Bananów z państw trzecich i/lub nietradycyjnych bananów AKP przywożonych na podstawie pozwoleń wydanych na mocy ust. 1 lit. b) nie bierze się pod uwagę dla określenia praw, jakie zostaną ustanowione na podstawie ust. 1 lit. a), tak by wstępny przydział pozwoleń między te dwie kategorie podmiotów gospodarczych pozostał identyczny.
Na drugą połowę 1993 r. każdemu podmiotowi gospodarczemu wydaje się pozwolenia na podstawie połowy średniej rocznej ilości wprowadzonej do obrotu między 1989 r. a 1991 r.
3.
Jeśli ilość wnioskowana przez nowe podmioty gospodarcze przekracza ilości ustalone na podstawie ust. 1 lit. c), każdy wniosek zostaje zmniejszony o równą wartość procentową.
Wszelkie dostępne ilości zostają ponownie przydzielone podmiotom gospodarczym określonym w ust. 1 lit. a) i b) na warunkach ustanowionych za pomocą procedur określonych w art. 27.
4.
Jeśli kontyngent taryfowy jest zwiększony, dodatkowa dostępna ilość zostaje przydzielona importerom w kategoriach określonych w ust. 1 zgodnie z poprzednimi ustępami.
Artykuł 20
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 Komisja przyjmuje i dostosowuje prognozę bilansu dostaw określoną w art. 16.
Zgodnie z tą samą procedurą Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wprowadzenia w życie przepisów niniejszego Tytułu.
Zasady te mogą w szczególności obejmować:
- dodatkowe środki dotyczące wydawania pozwoleń, ich terminu ważności, warunki regulujące zbywalność i niezbędny mechanizm zabezpieczenia; zasady te mogą zawierać także określenie okresu ponownego rozpatrzenia,
- częstotliwość wydawania pozwoleń,
- minimalną ilość bananów wprowadzonych do obrotu, jak określono w art. 19 ust. 1 akapit drugi.
TYTUŁ V Przepisy ogólne
Artykuł 21
1.
Z wyjątkiem przypadku, gdy niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej,
- nakładanie jakichkolwiek opłat o skutku równoważnym do ceł,
- stosowanie jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym,
jest zakazane przy przywozie produktów określonych w art. 1.
2. Kontyngent taryfowy ustanowiony w Protokole w sprawie kontyngentu taryfowego na przywóz bananów, załączonego do Konwencji Wykonawczej w sprawie Stowarzyszenia Krajów i Terytoriów Zamorskich ze Wspólnotą, przewidzianego w art. 136 Traktatu, zostaje zniesiony.
Artykuł 22
Ogólne zasady interpretacji Wspólnej Taryfy Celnej oraz szczególne zasady jej stosowania stosuje się do klasyfikacji produktów objętych niniejszym rozporządzeniem. Nomenklatura taryfy wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia zawarta jest we Wspólnej Taryfie Celnej.
Artykuł 23
1.
Jeśli z powodu przywozu lub wywozu wspólnotowy rynek jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 doświadcza poważnych zakłóceń lub jest nimi zagrożony, które mogą zagrażać celom określonym w art. 39 Traktatu, to w handlu z państwami trzecimi mogą być zastosowane odpowiednie środki, dopóki takie zakłócenie lub zagrożenie takim zakłóceniem nie ustanie.
2.
Jeśli sytuacja wymieniona w ust. 1 wystąpi, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję dotyczącą niezbędnych środków; o środkach zawiadamia się Państwo Członkowskie i są one niezwłocznie stosowane.
Jeśli Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w tej sprawie w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania wniosku.
3.
Środki, co do których Komisja podjęła decyzję, mogą być zgłaszane do Rady przez każde z Państw Członkowskich w ciągu trzech dni roboczych od dnia, w którym zostały o nich zawiadomione.
Rada spotyka się niezwłocznie.
Może ona, stanowiąc większością kwalifikowaną, zmienić lub uchylić przedmiotowe środki.
4.
Uzgodnienia dotyczące stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
Artykuł 24
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 92–94 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami określonymi w art. 1.
Artykuł 25
1. Środki ustanowione w art. 12 i 13 stanowią interwencję mającą na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [11].
2.
Środki ustanowione w art. 6 i 10 są częściowo finansowane przez Sekcję Orientacji EFOGR.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności określenie warunków, jakie muszą zostać spełnione, zanim będzie mogła zostać wypłacona pomoc finansowa ze Wspólnoty, przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
Artykuł 26
1.
Ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Bananów (zwany dalej "Komitetem"), który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich oraz któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
W ramach Komitetu głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Artykuł 27
1.
W przypadku odniesienia do procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący kieruje sprawę do Komitetu albo z własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, jakie mają zostać podjęte.
Komitet przekazuje swoją opinię w sprawie takich środków w terminie ustalonym przez przewodniczącego, stosownie do pilności rozpatrywanych spraw.
Opinia przyjmowana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
3.
Komisja przyjmuje środki, które stosowane są niezwłocznie.
Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie zawiadamia o tym Radę.
W takim przypadku Komisja może odroczyć stosowanie środków, które przyjęła, na nie więcej niż jeden miesiąc od dnia takiego zawiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie jednego miesiąca.
Artykuł 28
Komitet może rozważyć każdą inną sprawę skierowaną do niego przez przewodniczącego albo z własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 29
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji informacje, których wymaga do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia, w szczególności dotyczące:
- środków podjętych w celu stosowania i kontroli wspólnych norm jakości,
- organizacji producentów,
- treści i realizacji regionalnych ramowych programów w odniesieniu do bananów,
- przepisów dotyczących zarządzania wszelką pomocą wyrównawczą,
- wykazów podmiotów gospodarczych,
- danych dotyczących produkcji i cen,
- ilości bananów wspólnotowych, tradycyjnych bananów AKP, nietradycyjnych bananów AKP i bananów z państw trzecich wprowadzonych do obrotu na ich terytorium,
- prognoz dotyczących produkcji i spożycia w następnym roku.
Artykuł 30
Jeśli szczególne środki wymagane są począwszy od lipca 1993 r. w celu wsparcia przejścia od uzgodnień istniejących przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia do uzgodnień ustanowionych niniejszym rozporządzeniem oraz w szczególności w celu pokonania trudności o delikatnym charakterze, Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27, podejmuje środki przejściowe, jakie uważa za niezbędne.
Artykuł 31
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1319/85:
1. Tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— kontroli zgodności z normami jakości lub niektórymi wymogami jakości
a) produktów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, które są wycofane z rynku zgodnie z art. 15 i 15a lub zakupione zgodnie z art. 19 i 19a tego rozporządzenia oraz
b) produktów w sektorze bananów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 404/93 [12];"
2. Tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— weryfikacji rejestrowania cen określonych w art. 17 i 24 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72."
Artykuł 32
Nie później niż do końca trzeciego roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz w każdym wypadku gdy ryczałtowy dochód odniesienia określony w art. 12 ust. 4 jest poddawany przeglądowi, Komisja przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie funkcjonowania niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie to zawiera między innymi analizę rozwoju obrotów bananami wspólnotowymi, bananami z państw trzecich i bananami AKP od wprowadzenia w życie tych uzgodnień.
Sprawozdaniu towarzyszą, tam gdzie to niezbędne, odpowiednie propozycje.
Komisja ponownie składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 31 grudnia 2001 r. w sprawie funkcjonowania niniejszego rozporządzenia i dokonuje odpowiednich propozycji dotyczących nowych uzgodnień, które mają być stosowane po dniu 31 grudnia 2002 r.
Artykuł 33
Niniejsze rozporządzanie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 461/93
z dnia 26 lutego 1993 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali stosowanej przy klasyfikacji tusz owczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 363/93 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2137/92 z dnia 23 lipca 1992 r. dotyczące wspólnotowej skali stosowanej przy klasyfikacji tusz owczych i określaniu wspólnotowych norm jakości świeżych lub schłodzonych tusz owczych oraz przedłużające stosowanie rozporządzenia (EWG) nr 338/91 [3], w szczególności jego art. 2, art. 4 ust. 3, art. 5, 6 i 7 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2137/92 ustanowiło obowiązującą na obszarze całej Wspólnoty normę dotyczącą klasyfikacji, mającą na celu poprawę przejrzystości rynku w sektorze mięsa baraniego; potrzebne są szczegółowe zasady dla ustalania cen rynkowych określanych na podstawie tej normy dotyczącej klasyfikacji; należy stworzyć przepisy w sprawie ustalania cen rynkowych we właściwym momencie procesu sprzedaży; punkt ten należy ustalić na moment przybycia do rzeźni; aby zapewnić jednolitą klasyfikację tusz owczych we Wspólnocie, konieczne jest uściślenie definicji klas zgodności pokroju, klas otłuszczenia i barwy;
należy stworzyć system zgłaszania cen ustalanych na podstawie klasyfikacji dokonywanej w rzeźni niezwłocznie po uboju; wymaga to właściwego systemu identyfikowania tusz;
klasyfikacja powinna być prowadzona przez odpowiednio wykwalifikowany personel; wiarygodność klasyfikacji musi być skutecznie kontrolowana w celu zapewnienia jednolitego stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji we Wspólnocie;
w celu zapewnienia jednolitego stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji we Wspólnocie rozporządzenie (EWG) nr 2137/92 przewiduje prowadzenie inspekcji na miejscu przez wspólnotowe grupy inspekcyjne;
konieczne jest ustalenie szczegółowych zasad określania składu grupy oraz przeprowadzania kontroli na miejscu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ceną rynkową ustalaną na podstawie wspólnotowej klasyfikacji tusz owczych, określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2137/92, jest cena w chwili przybycia do rzeźni, bez podatku od wartości dodanej płaconego dostawcy za mięso jagnięce pochodzenia wspólnotowego.
Cena jest wyrażana za 100 kg wagi tusz, przygotowanych zgodnie ze wzorcowym sposobem prezentacji przewidzianym w art. 2 rozporządzenia, zważonych i sklasyfikowanych na haku w rzeźni.
2.
Uwzględnianą wagą jest waga tuszy ciepłej, skorygowana w celu uwzględnienia strat na wadze podczas chłodzenia.
Państwa Członkowskie informują Komisję o stosowanych czynnikach korygujących.
3.
W przypadku gdy sposób zaprezentowania tuszy po zważeniu i sklasyfikowaniu na haku różni się od wzorcowego sposobu prezentacji, Państwa Członkowskie dostosowują wagę, stosując czynnik korygujący przewidziany w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2137/92.
Państwa Członkowskie informują Komisję o zastosowanych czynnikach korygujących.
Jednakże dla kategorii A i B określonych w załączniku III do rozporządzenia Państwa Członkowskie mogą podawać ceny za 100 kilogramów tusz, przygotowanych zgodnie z miejscowym zwyczajem.
W takim przypadku Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o różnicach między prezentacją wzorcową i rzeczywiście mającą miejsce.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie, w których roczna produkcja mięsa baraniego przekracza 200 ton, przekazują Komisji do dnia 15 marca 1993 r. poufny wykaz rzeźni i/lub innych przedsiębiorstw uczestniczących w ustalaniu cen zgodnie ze skalą wspólnotową (zwanych dalej "przedsiębiorstwami uczestniczącymi") wraz ze wskazaniem ich rocznej wydajności.
2.
Państwa Członkowskie określone w ust. 1 informują Komisję najpóźniej w każdy czwartek, a po raz pierwszy najpóźniej do dnia 8 kwietnia 1993 r., o średnich cenach, w walucie krajowej, dla każdej kategorii mięsa jagnięcego figurującego w skali wspólnotowej i dla każdego z przedsiębiorstw uczestniczących, zanotowanych w tygodniu poprzedzającym tydzień, w którym informacja jest podawana, wykazując ilość w ramach każdej kategorii.
Jednakże jeżeli dana kategoria nie przekracza 1 % całości, ceny nie muszą być podawane.
Państwa Członkowskie informują również Komisję o średnich cenach, na podstawie wagi, dla całego sklasyfikowanego mięsa jagnięcego w każdej kategorii branej pod uwagę przy zgłaszaniu cen.
Jednakże Państwa Członkowskie są upoważnione do podziału ceny podawanej na podstawie wagi według klas zgodności pokroju i stopnia otłuszczenia przewidzianych w Załączniku.
Określenie "jakość" oznacza kombinację klasy pokroju i otłuszczenia.
Artykuł 3
Dodatkowe przepisy, określone w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2137/92, są dla klas pokroju i otłuszczenia zgodne z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Barwa mięsa, określona w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2137/92, jest ustalana na boku tuszy, na rectus abdominis, poprzez odniesienie do znormalizowanej skali barw.
Artykuł 4
1.
Klasyfikacja jest przeprowadzana najpóźniej w jedną godzinę po uboju.
2. Określona w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2137/92 identyfikacja tusz i półtusz zaklasyfikowanych według wspólnotowej skali stosowanej przy klasyfikacji tusz owczych w przedsiębiorstwach uczestniczących przeprowadzana jest za pomocą znakowania wskazującego na kategorię oraz klasę budowy i okrywy tłuszczowej.
Znakowanie to jest dokonywane przez ostemplowanie, przy użyciu nieusuwalnego, nietoksycznego tuszu, zgodnie z metodą zatwierdzoną przez właściwe władze krajowe.
Kategorie są oznaczone następująco:
- L: tusze owiec w wieku poniżej 12 miesięcy (mięso jagnięce),
- S: tusze innych owiec.
3.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję w sprawie zastąpienia znakowania trwale przymocowanymi etykietami, na których nie jest możliwe wprowadzanie jakichkolwiek zmian.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by klasyfikacja była dokonywana przez odpowiednio wykwalifikowanych pracowników technicznych.
Państwa Członkowskie wyznaczą takie osoby w drodze procedury udzielania zgody albo wyznaczając w tym celu odpowiedzialny organ.
2.
Dokonywanie klasyfikacji w przedsiębiorstwach uczestniczących, objętych przepisami art. 2, jest kontrolowane na miejscu, bez wcześniejszego uprzedzenia, przez organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie i niezależny od przedsiębiorstwa uczestniczącego.
Kontrole muszą być przeprowadzane przynajmniej raz na trzy miesiące we wszystkich przedsiębiorstwach uczestniczących prowadzących klasyfikację i muszą obejmować co najmniej 50 losowo wybranych tusz.
Jednakże tam gdzie organ odpowiedzialny za kontrolę jest jednocześnie tym, który odpowiada za dokonywanie klasyfikacji, lub w przypadku gdy nie podlega on władzy organu publicznego, inspekcje przewidziane w akapicie pierwszym muszą być prowadzone pod fizycznym nadzorem organu publicznego na tych samych warunkach i przynajmniej raz w roku.
Organ publiczny jest systematycznie informowany o ustaleniach dokonywanych przez organ odpowiedzialny za przeprowadzanie kontroli.
Artykuł 6
Wspólnotowa grupa inspekcyjna, przewidziana w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2137/92 (zwana dalej "Grupą") jest odpowiedzialna za przeprowadzanie inspekcji na miejscu obejmujących:
a) stosowanie ustaleń odnoszących się do wspólnotowej skali klasyfikacyjnej w odniesieniu do tusz owczych;
b) ustalanie cen rynkowych zgodnie ze skalą klasyfikacyjną.
Artykuł 7
Grupie przewodniczy jeden z ekspertów Komisji.
Państwa Członkowskie wyznaczają ekspertów, biorąc pod uwagę ich niezależność oraz wiedzę w dziedzinie klasyfikacji tusz i ustalania cen rynkowych.
Eksperci pod żadnym warunkiem nie będą wykorzystywali dla własnych potrzeb ani ujawniali informacji uzyskanych w związku z ich pracą dla Grupy.
Artykuł 8
1.
Inspekcje na miejscu są prowadzone przez delegację Grupy w składzie ograniczonym do maksymalnie dziewięciu osób. Czynności tych delegacja dokonuje w składzie skompletowanym przy zachowaniu następujących zasad:
- co najmniej dwóch ekspertów Komisji, z których jeden działa jako przewodniczący delegacji,
- jeden ekspert zainteresowanego Państwa Członkowskiego,
- jeden ekspert Państwa Członkowskiego, na którego terytorium prowadzona była poprzednia kontrola na miejscu,
- jeden ekspert Państwa Członkowskiego, na którego terytorium będzie prowadzona następna kontrola na miejscu miejscowa,
- najwyżej trzech ekspertów z innych Państw Członkowskich.
2.
Skład delegacji na pierwszą kontrolę zostanie ustalony przez Komisję.
Artykuł 9
1.
Kontrole na miejscu przeprowadza się przynajmniej raz na trzy lata w każdym Państwie Członkowskim i, w razie potrzeby, mogą po nich następować kontrole uzupełniające.
Liczebność delegacji wyznaczonej do takich kontroli może być zmniejszona.
Program wizyt kontrolnych przygotowuje Komisja po konsultacji z Państwami Członkowskimi.
Przy inspekcji mogą być obecni przedstawiciele Państwa Członkowskiego, na którego terytorium prowadzona jest kontrola.
2.
Każde Państwo Członkowskie organizuje kontrole, które mają być przeprowadzone na jego terytorium, zgodnie z wymaganiami ustalonymi przez Komisję.
W tym celu Państwo Członkowskie na 30 dni przed kontrolą przedstawia Komisji szczegółowy program inspekcji. Komisja może zażądać dokonania zmian w programie.
3.
Komisja informuje Państwa Członkowskie z możliwie największym wyprzedzeniem o programie i planowanym przebiegu każdej kontroli.
4.
Po zakończeniu każdej kontroli członkowie delegacji i przedstawiciele Państwa Członkowskiego, na którego terytorium prowadzona była kontrola, spotykają się, by przedyskutować jej wyniki.
Następnie członkowie delegacji opracowują wnioski z kontroli obejmujące punkty określone w art. 6.
5.
Przewodniczący delegacji opracowuje sprawozdanie zawierające szczegóły kontroli i wnioski określone w ust. 4.
Sprawozdanie jest przesyłane do Komisji i do wszystkich Państw Członkowskich możliwie jak najszybciej, a w każdym przypadku w ciągu 30 dni od zakończenia kontroli.
Artykuł 10
Koszty podróży i pobytu członków Grupy pokrywa Komisja zgodnie z zasadami dotyczącymi kosztów podróży i pobytu osób niezwiązanych z Komisją, a powołanych przez nią do pracy w charakterze ekspertów.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 558/93
z dnia 10 marca 1993 r.
w sprawie pomiaru suchych rozpuszczalnych pozostałości w przetworach owocowych i warzywnych metodą refraktometrii, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 543/86 oraz zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1569/92 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 1 i art. 17 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 10 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 stanowi, że "zawartość dodanego cukru", w przypadku produktów wymienionych w załączniku III, jest to odczyt uzyskany z użyciem refraktometru, pomnożony przez specjalny współczynnik oraz pomniejszony o ustaloną wielkość;
stosowana metoda refraktometrii jest zdefiniowana w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 543/86 [3], ustanawiającym metody pomiaru cukru wytworzonego z owoców i warzyw; okazało się konieczne wprowadzenie w tej metodzie stosownych zmian, w szczególności w celu określenia procedury w odniesieniu do wyrobów alkoholowych; wprowadzenie nowej metody ustanowionej w niniejszym rozporządzeniu powoduje konieczność uchylenia rozporządzenia (EWG) nr 543/86;
uchylenie rozporządzenia (EWG) nr 543/86 powoduje konieczność dostosowania załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3800/92 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Metoda refraktometrii wykorzystywana do oznaczania zawartości cukru w produktach wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 426/86 jest przedstawiona w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 543/86 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 wprowadza się następujące zmiany: odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 543/86 w uwadze dodatkowej nr 1 w rozdziale 8 oraz w uwagach dodatkowych nr 2 oraz 6 w rozdziale 20 zastępuje się odniesieniami do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 587/93
z dnia 12 marca 1993 r.
zmieniające kod produktu w rozporządzeniu (EWG) nr 1332/92 wprowadzającym szczególne środki w odniesieniu do oliwek stołowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3208/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1332/92 [3] przewiduje, że specjalna pomoc przyznana jest grupom lub stowarzyszeniom grup producentów oliwek stołowych objętych określonymi kodami Nomenklatury Scalonej; jeden z tych kodów został zmieniony rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2505/92 [4]; artykuł ten powinien zostać odpowiednio dostosowany;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1332/92 wprowadza się następujące zmiany:
W art. 3 ust. 1 kod CN "ex20019080" zastępuje się kodem "20019065".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 638/93
z dnia 17 marca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1035/72 w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw oraz rozporządzenie (EWG) nr 827/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: rozwój produkcji we Wspólnocie produktów, takich jak ananasy, awokado, mango i guawy, w szczególności po przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, oraz wzrost handlu w tych państwach sprawiają, że stosowne jest włączenie tych produktów do zakresu rozporządzenia (EWG) nr 1075/72 [4];
plantany nie zostały włączone do rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów ze względu na ich rodzaj; owoce te należy włączyć do organizacji rynku z mocą od dnia 1 stycznia 1993 r.; stosowne jest włączenie plantanów do wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw;
włączenie awokado, guawy, mango i smaczeliny do wykazu produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1035/72 pociąga za sobą wycofanie ich z rozporządzenia (EWG) nr 827/68 [5]; Załącznik do tego rozporządzenia powinien zostać odpowiednio zmieniony;
rozporządzenie (EWG) nr 1035/72 przewiduje, że Państwa Członkowskie mogą stosować krajowe ograniczenia ilościowe w odniesieniu do owoców i warzyw na warunkach określonych w załączniku III do tego rozporządzenia; środki te są niezgodne z jednolitym rynkiem ustanowionym dnia 1 stycznia 1993 r.; w związku z tym przepisy te powinny zostać uchylone;
dla niektórych produktów, które są wrażliwe i przywożone w stosunkowo dużych ilościach, należy ustanowić przepisy dotyczące możliwości wprowadzenia systemu pozwoleń na przywóz; w celu zapewnienia, że stosowanie tego systemu będzie w możliwie skuteczny sposób ograniczone, należy ustanowić przepisy, aby wprowadzenie takiego systemu podlegało Komitetowi Zarządzającemu;
w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania tego systemu, wydawaniu pozwoleń na przywóz powinno towarzyszyć ustanowienie zabezpieczenia gwarantującego dokonanie przez przedsiębiorstwo przywozu w ciągu okresu ważności pozwoleń,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 do tabeli dodaje się produkty w brzmieniu:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex080300 _BAR_ Plantany _BAR_
08043000 _BAR_ Ananasy _BAR_
080440 _BAR_ Avokado _BAR_
08045000 _BAR_ Guawa, mango i smaczelina" _BAR_
2) Skreśla się art. 22 ust. 1 akapit drugi, art. 22 ust. 2 i załącznik III (wykaz określony w art. 22).
3) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 22b
1.
System pozwoleń na przywóz może zostać wprowadzony, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33, w odniesieniu do jednego lub więcej produktów wymienionych w tabeli w art. 1 ust. 2, aby można było ocenić ich postęp rynkowy.
W przypadkach, w których zastosowanie ma akapit pierwszy, pozwolenie wydawane jest przez Państwa Członkowskie każdej zainteresowanej stronie, która złoży wniosek, bez względu na miejsce prowadzenia działalności gospodarczej we Wspólnocie.
Wydawanie pozwolenia podlega ustanowieniu zabezpieczenia gwarantującego, że przywóz będzie miał miejsce w okresie ważności pozwolenia.
Pozwolenia są ważne w całej Wspólnocie.
2.
Wykaz produktów, dla których wymagane są pozwolenia na przywóz oraz wszelkie inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, ustalane są zgodnie z procedurą określoną w ust. 1 akapit pierwszy."
Artykuł 2
Produkty wymienione poniżej wycofuje się z Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 827/68:
—080440 _BAR_ Avokado, _BAR_
—08045000 _BAR_ Guawa, mango i smaczelina. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 696/93
z dnia 15 marca 1993 r.
w sprawie jednostek statystycznych do celów obserwacji i analizy systemu produkcyjnego we Wspólnocie
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga stosowania statystycznych norm do celów identyfikacji jednostek, jak również zbierania, przesyłania i publikowania statystyk wspólnotowych i statystyk krajowych, tak aby przedsiębiorstwa, instytucje finansowe, urzędy i wszystkie inne podmioty gospodarcze działające na rynku wewnętrznym dysponowały wiarygodnymi i porównywalnymi informacjami;
informacje statystyczne dotyczące systemu produkcyjnego są niezbędne przedsiębiorstwom do oceny ich poziomu konkurencyjności oraz użyteczne dla instytucji wspólnotowych w celu zapobiegania zakłóceniu konkurencji;
zgodnie z zasadą pomocniczości tworzenie wspólnych norm statystycznych pozwalające na przygotowanie zharmonizowanych statystyk jest działaniem, które może być skutecznie przeprowadzone wyłącznie na poziomie wspólnotowym, jeżeli normy te zostaną zastosowane w każdym Państwie Członkowskim z upoważnienia organów i instytucji odpowiedzialnych za zestawienie urzędowych statystyk;
tylko w przypadku gdy Państwa Członkowskie będą stosować klasyfikacje działalności powiązane z klasyfikacją wspólnotową, możliwe będzie dostarczanie zintegrowanych informacji statystycznych w sposób wiarygodny, szybki, elastyczny oraz wystarczająco szczegółowy dla zarządzania rynkiem wewnętrznym;
w celu spełnienia szczególnych wymagań Państwa Członkowskie powinny być w stanie zachowywać lub wprowadzać do swojej nomenklatury krajowej inne statystyczne jednostki w celu obserwacji i analizy systemu produkcyjnego;
wybór jednostki statystycznej użytej w danej ankiecie lub analizie zostanie dokładnie ustalony w szczególnych przepisach prawnych;
wykorzystanie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnotach Europejskich, zwanej dalej NACE Rev.
1, ustanowionej w rozporządzeniu (EWG) nr 3037/90 [4] oraz zastosowanie Europejskiego Systemu Zintegrowanych Rachunków Gospodarczych (ESA) wymaga zdefiniowania jednostek statystycznych dla rejestrów, badań statystycznych oraz przestawienia i analiz statystyk;
Komitet utworzony rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3037/90 upoważniony jest do "opracowania wytycznych klasyfikacji jednostek statystycznych zgodnie z NACE Rev. 1", ale jednostki takie muszą być zdefiniowane gdzie indziej;
niezbędne jest, aby jednostki statystyczne sklasyfikowane według NACE Rev. 1 były definiowane w ten sam sposób we wszystkich Państwach Członkowskich dla zapewnienia porównywalności między odpowiadającymi sobie krajowymi i wspólnotowymi statystykami;
pożądane jest ograniczenie liczby jednostek statystycznych systemu produkcyjnego;
porównywalność w skali międzynarodowej statystyk gospodarczych wymaga, aby Państwa Członkowskie i instytucje wspólnotowe stosowały jednostki statystyczne bezpośrednio powiązane z definicjami podanymi z jednej strony we wstępie do "Międzynarodowej Standardowej Klasyfikacji Rodzajów Działalności Narodów Zjednoczonych" (ISIC Rev. 3) oraz, z drugiej strony, z dokumentami Systemu Rachunków Narodowych Narodów Zjednoczonych;
do systemu produkcyjnego zalicza się wszystkie podmioty, które uczestniczą w produkcji, oraz całą działalność gospodarczą i finansową prowadzoną przez te podmioty;
wprowadzenie rygorystycznego i powszechnego stosowania tych jednostek w całej Wspólnocie wymaga okresu przejściowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wykaz jednostek statystycznych (zwanych dalej "jednostkami statystycznymi systemu produkcyjnego") wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wraz ze stosowanymi kryteriami, definicjami tych jednostek oraz notami wyjaśniającymi.
Artykuł 2
Definicje jednostek statystycznych systemu produkcyjnego są stosowane przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w celu określenia jednostek w związku ze zbieraniem, przekazywaniem, publikowaniem i analizowaniem danych statystycznych dotyczących systemu produkcyjnego, w szczególności związanych z NACE Rev. 1.
Artykuł 3
Od dnia 1 stycznia 1994 r. do celów określonych w art. 2 Państwa Członkowskie stosują definicje określone w art. 1 w przypadku statystyk odnoszących się do zdarzeń mających miejsce po tym terminie.
Artykuł 4
1.
W okresie przejściowym trwającym od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 31 grudnia 1995 r. każde Państwo Członkowskie może stosować do statystyk odnoszących się do tego okresu inne jednostki statystyczne systemu produkcyjnego niż przewidziane w art. 1.
W takim przypadku dane statystyczne przesyłane Komisji w okresie przejściowym są przystosowywane i przekazywane tak, aby były możliwie najbardziej zgodne z Załącznikiem.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego i z właściwie umotywowanych przyczyn technicznych lub praktycznych Komisja może w wyjątkowych okolicznościach przedłużyć okres przejściowy, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 1997 r.
Artykuł 5
Po zakończeniu okresu przejściowego określonego w art. 4 Komisja może, w zastosowaniu procedury ustanowionej w art. 6, upoważnić Państwo Członkowskie do stosowania innych jednostek statystycznych systemu produkcyjnego.
Artykuł 6
Środki w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, łącznie ze środkami dostosowującymi do rozwoju gospodarczego i technicznego, dotyczące w szczególności jednostek statystycznych systemu produkcyjnego, stosowanych kryteriów i definicji określonych w Załączniku ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7.
Artykuł 7
1.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi ds. Programu Statystycznego utworzonemu decyzją 89/382/EWG, Euratom [5] projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie tego projektu w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada zobowiązana jest podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2.
Komisja podejmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
Jednakże, jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie.
W tym przypadku, Komisja wstrzymuje stosowanie podjętych przez siebie środków na okres trzech miesięcy od dnia przedstawienia ich Radzie.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w okresie określonym w ust. 2.
Artykuł 8
Jednostki statystyczne systemu produkcyjnego określone w akcie wspólnotowym regulującym statystyki Wspólnoty są interpretowane zgodnie z pojęciami i terminologią niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 697/93
z dnia 17 marca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3759/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
w rozporządzeniu (EWG) nr 3759/92 [4] zidentyfikowano większość gatunków ryb poprzez ich nazwy taksonomiczne;
niektórym gatunkom ryb powszechnie znanych jako pstrąg nadano na płaszczyźnie międzynarodowej nowe nazwy taksonomiczne, gdy gatunki te zostały przeniesione z rodzaju Salmo do rodzaju Oncorhynchus; niniejsza zmiana nazw taksonomicznych nie prowadzi do zmiany klasyfikacji taryfowej tych gatunków ani też zmiany struktury Wspólnej Taryfy Celnej; wydaje się być wystarczającym odniesienie do nowych nazw taksonomicznych w przypisach; załącznik VII do wspomnianego rozporządzenia powinien w wyniku tego zostać zmieniony;
nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3759/92 zawarta jest we Wspólnej Taryfie Celnej; w wyniku tego należy wprowadzić zmianę do Nomenklatury Scalonej w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik VII do rozporządzenia (EWG) nr 3759/92 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia dotyczącym kodów CN.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześć tygodni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 717/93
z dnia 26 marca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3076/78 w sprawie przywozu chmielu z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 czerwca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3124/92 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3076/78 z dnia 21 grudnia 1978 r. w sprawie przywozu chmielu z państw trzecich [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2940/92 [4], chmiel przywożony z państw trzecich musi posiadać świadectwo równoważności; tymczasowe odstępstwo – w formie świadectwa kontroli – jest przyznane niektórym państwom niewymienionym w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3077/78 z dnia 21 grudnia 1978 r. w sprawie równoważności z certyfikatami wspólnotowymi świadectw załączanych do chmielu przywożonego z państw trzecich [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2238/91 [6]; te świadectwa kontroli dostarczają jedynie niewielu informacji o charakterystyce produktu i żadnej informacji o jego pochodzeniu oraz roku zbiorów; z tego powodu, należy wprowadzić przepisy dotyczące chmielu przywożonego ze świadectwem kontroli i produktów wytworzonych z chmielu, którego nie obejmuje procedura certyfikacji;
środki zawarte w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3076/78 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Chmiel przywożony ze świadectwem kontroli i produkty wytworzone z chmielu przywożonego z takim świadectwem nie muszą być ujęte w procedurze kwalifikacji." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 719/93
z dnia 25 marca 1993 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 558/93 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części na niej oparta lub która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, aby na mocy przepisów art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2674/92 [4], wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z prawami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem, mogły być powoływane przez posiadacza przez okres trzech miesięcy, jeśli zawarta została wiążąca umowa w sposób przewidziany w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1715/90 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z prawami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniem, mogą być nadal powoływane, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, przez okres trzech miesięcy jeśli zawarta została wiążąca umowa w sposób przewidziany w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 731/93
z dnia 26 marca 1993 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 558/93 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 741/93
z dnia 17 marca 1993 r.
w sprawie stosowania wspólnej ceny interwencyjnej oliwy z oliwek w Portugalii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii oraz Portugalii, w szczególności jego art. 234 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: stworzenie jednolitego rynku czyni pożądanym usunięcie wszelkich przeszkód w handlu, nie tylko pomiędzy Państwami Członkowskimi należącymi do Wspólnoty na dzień 31 grudnia 1985 r., lecz także, o ile to możliwe, pomiędzy tymi Państwami Członkowskimi a nowymi Państwami Członkowskimi;
zgodnie z Aktem Przystąpienia, zbliżanie ceny portugalskiej oliwy z oliwek z ceną wspólnotową będzie stopniowo osiągane, aż do początku roku gospodarczego 1995/96; do tego czasu akcesyjne kwoty kompensacyjne są zatem stosowane w handlu pomiędzy tym państwem a innymi Państwami Członkowskimi;
jednakże utrzymując pomoc produkcyjną oraz pomoc konsumpcyjną na poziomie określonym w Akcie Przystąpienia, można przewidzieć wcześniejsze zbliżenie ceny portugalskiej zceną wspólnotową, z uwagi na wyrównanie określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2047/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustalające ceny, pomoc oraz procent pomocy, które mają być zachowane dla sektora oliwy z oliwek na rok gospodarczy 1992/93 [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 746/93
z dnia 17 marca 1993 r.
w sprawie przyznawania pomocy w celu wsparcia tworzenia oraz ułatwienia działalności organizacji producentów w Portugalii przewidzianych w rozporządzeniach (EWG) nr 1035/72 i (EWG) nr 1360/78
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: stworzenie jednolitego rynku wymaga zniesienia wszelkich barier w handlu, nie tylko między Państwami Członkowskimi Wspólnoty, jak ustanowiono dnia 31 grudnia 1985 r., lecz także, w miarę możliwości, między Państwami Członkowskimi a Hiszpanią i Portugalią; w związku z tym konieczne jest uprzednie zniesienie wielu mechanizmów chroniących rynek hiszpański i portugalski na zasadzie tymczasowej;
biorąc pod uwagę istniejącą sytuację, opóźnienie w tworzeniu organizacji producentów, obserwowane w Portugalii, stanowi podstawę dla wzmocnienia środków mających na celu zachęcanie do tworzenia oraz ułatwiania działalności takich organizacji, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [2] oraz rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1360/78 z dnia 19 czerwca 1978 r. w sprawie grup producentów i ich zrzeszeń [3]; intensyfikacja środków może z jednej strony wspomóc wysiłki w celu takiej organizacji rolnictwa portugalskiego, aby sprostało ono zwiększonej konkurencji ze strony innych Państw Członkowskich, a z drugiej strony może również ułatwić Portugalii wykonywanie obowiązków nałożonych w ramach wspólnej polityki rolnej na organizacje producentów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pomoc przeznaczoną na wsparcie tworzenia i ułatwienie działalności organizacji producentów, przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, oraz grup producentów i ich zrzeszeń, przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1360/78, przyznaje się Portugalii zgodnie z następującymi szczegółowymi przepisami:
a) stawki procentowe wymienione w art. 14 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 oraz w art. 10 lit. a) ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 1360/78, zwiększa się do: 10, 10, 8, 6 i 4 %;
b) stawki procentowe wymienione w art. 10 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1360/78 zwiększa się do 100, 80 i 40 %;
c) całkowitą kwotę wymienioną w art. 10 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1360/78 zwiększa się do 120000 ECU.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie komisji (EWG) NR 752/93
z dnia 30 marca 1993 r.
ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3911/92 w sprawie wywozu dóbr kultury
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3911/92 z dnia 9 grudnia 1992 r. [1] w sprawie wywozu dóbr kultury, w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Dóbr Kultury,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest przyjęcie przepisów w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 3911/92, które przewiduje, między innymi, ustanowienie systemu pozwoleń na wywóz niektórych kategorii dóbr kultury określonych w Załączniku do tego rozporządzenia;
w celu zapewnienia, że pozwolenia na wywóz, przewidziane we wspomnianym rozporządzeniu, są jednolite konieczne jest ustanowienie zasad określających sporządzanie, wydawanie oraz stosowanie formularzy; w tym celu, powinien byc sporządzony wzór pozwolenia;
pozwolenia na wywóz muszą byc sporządzane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA I
Formularz pozwolenia
Artykuł 1
1.
Pozwolenia na wywóz dóbr kultury są sporządzane na formularzu zgodnym ze wzorem przedstawionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Pozwolenia na wywóz są wydawane i stosowane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3911/92, zwanym dalej "rozporządzeniem podstawowym", oraz z niniejszym rozporządzeniem wykonawczym.
2.
Stosowanie pozwoleń na wywóz nie wpływa w żaden sposób na obowiązki związane z formalnościami eksportowymi lub odnośnymi dokumentami.
Artykuł 2
Formularze pozwoleń na wywóz są udostępniane na żądanie właściwego organu lub organów określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 3
1.
Formularz jest drukowany na białym papierze niezawierającym ścieru drzewnego, przygotowanym do pisania i ważącym nie mniej niż 55 gramów na jeden metr kwadratowy.
2.
Formularze mają wymiary 210 x 297 mm.
3.
Formularze są drukowane i wypełniane w języku urzędowym Wspólnot określonym przez właściwe organy wydającego Państwa Członkowskiego.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym jest przedstawiany formularz, mogą zażądać jego przetłumaczenia na język, lub jeden z języków urzędowych, tego Państwa Członkowskiego.
W takim przypadku koszty tłumaczenia pokrywa posiadacz pozwolenia.
4.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za:
- wydrukowanie formularzy, które zawierają nazwę oraz adres i znak identyfikacyjny drukarni,
- podjęcie wszelkich środków koniecznych w celu uniknięcia fałszowania formularzy.
Środki identyfikacji przyjęte w tym celu przez Państwa Członkowskie są zgłaszane Komisji w celu przekazania właściwym organom innych Państw Członkowskich.
5.
Wskazane jest, aby formularze były wypełniane w sposób mechaniczny lub elektroniczny.
Jednakże wniosek może być czytelnie wypełniony odręcznie; w tym przypadku jest on wypełniany tuszem lub atramentem oraz drukowanymi literami.
Formularze, bez względu na zastosowaną metodę, nie mogą zawierać wytartych, nadpisanych wyrazów lub innych zmian.
SEKCJA II
Stosowanie pozwoleń
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla ust. 3, każda wysyłka dóbr kultury wymaga wydania oddzielnego pozwolenia na wywóz.
2.
Do celów ust. 1 wysyłka oznacza pojedynczy przedmiot kultury lub wiele przedmiotów kultury.
3.
Jeżeli wysyłka obejmuje wiele przedmiotów kultury, zadaniem właściwych organów jest ustalenie, czy na daną wysyłkę powinno być wydane jedno czy kilka pozwoleń na wywóz.
Artykuł 5
Formularz zawiera trzy arkusze:
- jeden arkusz, oznaczony nr 1, który stanowi wniosek,
- jeden arkusz, oznaczony nr 2, dla posiadacza,
- jeden arkusz, oznaczony nr 3, który jest zwracany organowi wydającemu.
Artykuł 6
1.
Wnioskodawca wypełnia pola 1, 3–19 A i 21 oraz, jeżeli to konieczne, 23 we wniosku i pozostałych arkuszach.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wypełniony musi być jedynie wniosek.
2.
Do wniosku dołączana jest:
- dokumentacja zapewniająca wszelkie istotne informacje dotyczące dobra (dóbr) kultury oraz jego (ich) statusu prawnego w chwili sporządzania wniosku, w postaci wszelkich dokumentów towarzyszących (faktury, ekspertyzy itd.), gdzie właściwe,
- należycie poświadczona fotografia lub, gdzie właściwe oraz według uznania właściwych organów, czarno-białe lub kolorowe fotografie dóbr kultury (o wymiarach co najmniej 8 cm na 12 cm).
Wymagania te, gdzie stosowne oraz według uznania właściwych organów, mogą być zastąpione szczegółowym wykazem dóbr kultury.
3.
W celu wydania pozwolenia na wywóz właściwe organy mogą wymagać fizycznego przedstawienia dóbr kultury przeznaczonych do wywozu.
4.
Wszelkie koszty powstałe w wyniku stosowania ust. 2 i 3 ponosi ubiegający się o pozwolenie na wywóz.
5.
Aby pozwolenie na wywóz mogło być przyznane, należy przedstawić należycie wypełniony formularz właściwym organom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Jeżeli organ przyznał pozwolenie na wywóz, egzemplarz pierwszy jest zatrzymywany przez ten organ, a pozostałe egzemplarze zwraca się posiadaczowi pozwolenia na wywóz lub jego upoważnionemu przedstawicielowi.
Artykuł 7
W uzupełnieniu zgłoszenia wywozowego przedstawia się:
- arkusz dla posiadacza,
- arkusz, który jest zwracany organowi wydającemu.
Artykuł 8
1.
Urząd celny upoważniony do przyjęcia zgłoszenia wywozowego zapewnia, że informacje podane na zgłoszeniu wywozowym są zgodne z tymi podanymi w pozwoleniu na wywóz i że w polu 44 zgłoszenia wywozowego znajduje się odniesienie do tego pozwolenia.
Urząd celny podejmuje odpowiednie środki w celu identyfikacji.
Środki te mogą polegać na umieszczeniu plomb lub pieczęci urzędu celnego.
Formularz pozwolenia na wywóz, którego egzemplarz jest dołączony do arkusza 3 jednolitego dokumentu administracyjnego, jest zwracany organowi wydającemu.
2.
Urząd celny upoważniony do przyjęcia zgłoszenia wywozowego, po wypełnieniu pola 19B, zwraca zgłaszającemu lub jego upoważnionemu przedstawicielowi arkusz przeznaczony dla posiadacza.
3.
Formularz pozwolenia, który jest zwracany organowi wydającemu, musi być przesłany do urzędu celnego w punkcie wyjścia ze Wspólnoty wraz z wysyłką.
Jeżeli to jest konieczne, urząd celny wypełnia pole 5 formularza oraz przystawia swoją pieczęć w polu 22 i zwraca go posiadaczowi pozwolenia na wywóz lub jego upoważnionemu przedstawicielowi, aby formularz mógł być wysłany z powrotem do organu wydającego.
Artykuł 9
1.
Okres ważności pozwolenia na wywóz nie przekracza dwunastu miesięcy od daty wydania.
2.
W przypadku wniosku o czasowy wywóz właściwe organy mogą określić termin, w ramach którego dobra kultury muszą być ponownie przywiezione do wydającego pozwolenie Państwa Członkowskiego.
3.
Jeżeli niewykorzystane pozwolenie na wywóz traci ważność, posiadacz niezwłocznie zwraca organowi wydającemu arkusze, które są w jego posiadaniu.
Artykuł 10
Przepisy tytułu IX rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1214/92 [2] oraz art. 22 ust. 6 dodatku I do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej zawartej dnia 20 maja 1987 r.
[3] między Wspólnotą a krajami EFTA są stosowane, jeżeli dobra kultury objęte niniejszym rozporządzeniem są przewożone przez terytorium kraju EFTA w czasie ich przemieszczania się we Wspólnocie.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93
z dnia 23 marca 1993 r.
w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: rozbieżności między przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi odnoszącymi się do oceny ryzyka stwarzanego przez istniejące substancje, obowiązującymi lub będącymi w przygotowaniu w Państwach Członkowskich, mogą utrudniać handel między Państwami Członkowskimi i stwarzać nierówne warunki konkurencji;
środki zbliżania przepisów Państw Członkowskich, które mają na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, muszą w zakresie, w którym dotyczą ochrony zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska i konsumentów, brać jako podstawę wysoki poziom ochrony;
w celu zapewnienia ochrony człowieka, w tym pracowników i konsumentów, oraz środowiska, konieczne jest przeprowadzanie na poziomie wspólnotowym, systematycznej oceny ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje wymienione w EINECS (Europejski Wykaz Istniejących Komercyjnych Substancji) [4];
ze względu na wydajność i oszczędność, konieczne jest ustanowienie polityki Wspólnoty, która zapewni podział i koordynację obowiązków między Państwami Członkowskimi, Komisją i przedstawicielami przemysłu;
rozporządzenie jest właściwym instrumentem prawnym, ponieważ nakłada bezpośrednio na producentów i importerów dokładnie określone wymogi, które są spełniane w tym samym czasie i w ten sam sposób w całej Wspólnocie;
w celu oceny pierwotnego ryzyka stwarzanego przez istniejące substancje oraz ustalenia substancji priorytetowych wymagających natychmiastowego działania, jest konieczne zebranie potrzebnych informacji i wyników badań dotyczących istniejących substancji;
wymóg dostarczania takich informacji nie powinien dotyczyć niektórych substancji, które ze względu na ich charakterystyczne właściwości, stwarzają jedynie ryzyka powszechnie uważane za minimalne;
informacje powinny być przedkładane przez producentów i importerów Komisji, która prześle kopie wszystkim Państwom Członkowskim; jednakże należy umożliwić Państwu Członkowskiemu zwrócenie się do producentów i importerów działających na jego terytorium, o przedłożenie tych samych informacji, w tym samym czasie, swoim właściwym władzom;
w celu oceny ryzyka stwarzanego przez niektóre istniejące substancje, konieczne jest, w niektórych przypadkach, nałożenie na producentów lub importerów obowiązku przedłożenia dalszych danych lub przeprowadzenia dalszych badań dotyczących tych istniejących substancji;
konieczne jest sporządzenie na poziomie wspólnotowym wykazów substancji priorytetowych, które wymagają szczególnej uwagi; Komisja powinna przedłożyć wstępny priorytetowy wykaz tych substancji nie później niż w ciągu jednego roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia;
ocena ryzyka stwarzanego przez substancje priorytetowe znajdujące się na priorytetowym wykazie powinna być przeprowadzona przez Państwa Członkowskie; te ostatnie powinny być wyznaczone na poziomie wspólnotowym na podstawie rozdziału obowiązków dokonanego z uwzględnieniem sytuacji Państw Członkowskich; zasady oceny ryzyka należy również ustalić na poziomie wspólnotowym;
w procesie ustalania substancji priorytetowych i oceny ryzyka stwarzanego przez istniejące substancje, konieczne jest uwzględnianie, przede wszystkim, braku danych dotyczących skutków wywoływanych przez daną substancję, prac już wykonanych w ramach innych międzynarodowych organizacji, takich jak Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, a także innych przepisów i/lub programów wspólnotowych dotyczących substancji niebezpiecznych;
konieczne jest przyjęcie na poziomie wspólnotowym wyników oceny ryzyka oraz zalecanej strategii ograniczania ryzyk stwarzanych przez substancje priorytetowe ujęte w ramach priorytetowych wykazów;
właściwe jest zmniejszenie do minimum liczby zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowyc [5]; tam gdzie jest to tylko możliwe i w konsultacji, w szczególności z Europejskim Centrum Alternatywnych Metod Badawczych, należy unikać wykorzystywania zwierząt poprzez odwołanie się do uznanych procedur alternatywnych;
w odniesieniu do badań dotyczących substancji chemicznych, które mają być przeprowadzone na podstawie niniejszego rozporządzenia, należy przestrzegać dobrej praktyki laboratoryjnej ustanowionej dyrektywą Rady 87/18/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych [6];
Komisja, wsparta przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, powinna otrzymać uprawnienia konieczne do dostosowania niektórych Załączników do postępu technicznego i przyjęcia niektórych środków wykonawczych w odniesieniu do niniejszego rozporządzenia;
należy zagwarantować poufność niektórych informacji objętych tajemnicą handlową i przemysłową,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
a) zbierania, upowszechniania i dostępności informacji o istniejących substancjach;
b) oceny ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje dla człowieka, w tym dla pracowników i konsumentów, jak i dla środowiska, w celu zapewnienia lepszego zarządzania tymi ryzykami w ramach przepisów wspólnotowych.
2.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się bez uszczerbku dla ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego ochrony pracowników i konsumentów
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) substancje oznaczają pierwiastki chemiczne i ich związki w stanie naturalnym lub uzyskane w wyniku jakiegokolwiek procesu produkcyjnego oraz wszystkie dodatki konieczne do zachowania trwałości produktu i wszystkie zanieczyszczenia powstałe w wyniku zastosowanego procesu produkcyjnego, z wyłączeniem wszystkich rozpuszczalników, które można oddzielić bez wpływu na stabilność substancji i bez zmiany jej składu;
b) preparaty oznaczają mieszaniny lub roztwory złożone z dwóch lub więcej substancji;
c) przywożenie oznacza wprowadzanie na obszar celny Wspólnoty;
d) produkcja oznacza wytwarzanie substancji, w formie stałej, ciekłej lub gazowej;
e) istniejące substancje oznaczają substancje zamieszczone w wykazie EINECS.
CZĘŚĆ 1
SYSTEMATYCZNE PRZEKAZYWANIE DANYCH i USTANOWIENIE WYKAZÓW SUBSTANCJI PRIORYTETOWYCH
Artykuł 3
Przekazywanie danych dotyczących produkcji lub przywozu dużych ilości substancji istniejących
Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 1, każdy producent, który wyprodukował lub każdy importer, który dokonał przywozu istniejącej substancji, lub preparatu zawierającego istniejącą substancję w ilościach przekraczających 1000 ton w ciągu roku, co najmniej jeden raz w ciągu trzech lat poprzedzających przyjęcie niniejszego rozporządzenia i/lub w roku następującym po jego przyjęciu, musi przedłożyć Komisji, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 ust. 2 i 3, następujące informacje, wymienione w załączniku III, w terminie 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w przypadku substancji znajdującej się w załączniku i oraz w ciągu 24 miesięcy w przypadku substancji znajdującej się w wykazie EINECS, ale niewymienionej w załączniku I:
a) nazwę substancji i numer EINECS;
b) ilość wyprodukowanej lub przywożonej substancji;
c) klasyfikację substancji zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [7] lub tymczasową klasyfikację zgodnie z wymienioną dyrektywą, obejmującą kategorię niebezpieczeństwa i jego symbol oraz wyrażenia określające ryzyko i wyrażenia określające bezpieczeństwo;
d) informacje dotyczące racjonalnie dających się przewidzieć zastosowań substancji;
e) dane dotyczące fizyczno-chemicznych właściwości substancji;
f) dane dotyczące obiegu i przeznaczenia substancji w środowisku;
g) dane dotyczące ekotoksyczności substancji;
h) dane dotyczące ostrej i podostrej toksyczności substancji;
i) dane dotyczące rakotwórczości, mutagenności i/lub toksyczności dla procesu rozrodczego, wykazywanych przez substancje;
j) jakiekolwiek inne wnioski istotne przy ocenie ryzyka stwarzanego przez substancję.
Producenci i importerzy muszą podjąć wszelkie możliwe wysiłki w celu uzyskania istniejących danych, określonych w lit. e)–j).
Jednakże w razie braku informacji, producenci i importerzy nie są zobowiązani do przeprowadzania dalszych badań na zwierzętach w celu uzyskania i przedłożenia takich danych.
Artykuł 4
Przekazywanie danych dotyczących produkcji lub przywozu niewielkich ilości substancji istniejących
1. Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 1, każdy producent, który wyprodukował lub każdy importer, który dokonał przywozu istniejącej substancji, lub preparatu zawierającego istniejącą substancję, w ilościach przekraczających 10 ton rocznie, ale nie większych niż 1000 ton w ciągu roku, co najmniej jeden raz w ciągu trzech lat poprzedzających przyjęcie niniejszego rozporządzenia i/lub w roku następującym po jego przyjęciu, musi przedłożyć Komisji, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 ust. 2 i 3, następujące informacje, wymienione w załączniku IV, w okresie 24 miesięcy, licząc od dnia, w którym rozporządzenie obowiązywało od trzech lat:
a) nazwę substancji i numer EINECS;
b) ilość wyprodukowanej lub przywożonej substancji;
c) klasyfikację substancji zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy Rady 67/548/EWG lub tymczasową klasyfikację zgodnie z wymienioną dyrektywą, w tym kategorię niebezpieczeństwa, jego symbol oraz wyrażenia określające ryzyko i wyrażenia określające bezpieczeństwo;
d) informacje dotyczące racjonalnie przewidywalnych zastosowań substancji.
2.
Komisja, w konsultacji z Państwami Członkowskimi, określa przypadki, w których konieczne jest zażądanie od producentów i importerów substancji, zgłoszonych zgodnie z ust. 1, przedłożenia dodatkowych informacji, w ramach załącznika III, dotyczących właściwości fizyczno-chemicznych, toksyczności, i ekotoksyczności takich substancji, narażenia i jakiegokolwiek innego aspektu mającego znaczenie przy ocenie ryzyka stwarzanego przez te substancje.
Jednakże bez uszczerbku dla art. 12 ust. 2 producenci i importerzy nie są zobowiązani do przeprowadzania dalszych badań na zwierzętach w tym celu.
Szczególne informacje, które należy przedkładać i procedura, której należy przestrzegać przy ich przedkładaniu, są określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
Artykuł 5
Wyłączenia
Przepisy art. 3 i 4 nie dotyczą substancji wymienionych w załączniku II.
Jednakże informacje dotyczące substancji wymienionych w załączniku II, mogą być wymagane przy zastosowaniu procedury ustanowionej zgodnie z procedurą, określonej w art. 15.
Artykuł 6
Procedura przekazywania danych
1.
W przypadku substancji produkowanej lub przywożonej przez kilku producentów lub importerów, informacje, określone w art. 3 i art. 4 ust. 2, mogą być przedkładane przez jednego producenta lub importera, działającego w imieniu innych producentów lub importerów za ich pozwoleniem.
Niemniej jednak, wszyscy importerzy i producenci przedkładają Komisji informacje wymienione w ppkt 1.1 1.19 zestawu danych ustanowionego w załączniku III oraz, czyniąc to, powołują się na zestaw danych przedłożonych przez producenta lub importera.
2.
Przedkładając informacje, określone w art. 3 lub w art. 4 ust. 1, producenci i importerzy posługują się wyłącznie specjalnym zestawem oprogramowania na dyskietce, który jest udostępniony bezpłatnie przez Komisję.
3.
Państwa Członkowskie mogą zapewnić, że producenci i importerzy posiadający siedzibę na ich terytorium, są zobowiązani do jednoczesnego przedkładania swoim właściwym władzom tych samych informacji, jakie przekazują Komisji zgodnie z art. 3 i 4.
4.
Po otrzymaniu danych, określonych w art. 3 i 4 odpowiednio, Komisja przekazuje kopie wszystkim Państwom Członkowskim.
Artykuł 7
Aktualizacja przekazanych informacji i obowiązek przedkładania niektórych informacji z własnej inicjatywy
1.
Producenci i importerzy, którzy przedłożyli informacje dotyczące substancji zgodnie z art. 3 i 4, aktualizują informacje przesłane Komisji.
W szczególności przedkładają, gdzie stosowne:
a) nowe zastosowania substancji, które powodują znaczne zmiany rodzaju, postaci, wielkości lub czasu trwania narażenia człowieka lub środowiska na tę substancję;
b) nowe dane dotyczące właściwości fizyczno-chemicznych, toksykologicznych lub ekotoksykologicznych skutków, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, iż będą one przydatne przy ocenie potencjalnego ryzyka stwarzanego przez tę substancję;
c) jakiekolwiek zmiany w tymczasowej klasyfikacji zgodnie z przepisami dyrektywy 67/548/EWG.
Mają obowiązek również aktualizować informacje dotyczące wielkości produkcji i przywozu, określonych w art. 3 i 4, co trzy lata, jeżeli następuje zmiana w stosunku do wielkości podanych w załączniku III lub załączniku IV.
2.
Każdy producent lub importer istniejącej substancji, który zdobywa wiedzę, z której wynika, iż dana substancja może stwarzać poważne ryzyko dla człowieka lub środowiska, niezwłocznie przekazuje taką informację Komisji i Państwu Członkowskiemu, w którym ma on swoją siedzibę.
3.
Po otrzymaniu danych, określonych w ust. 1 i 2, Komisja przekazuje kopie tych danych wszystkim Państwom Członkowskim.
Artykuł 8
Wykazy priorytetowe
1.
Na podstawie informacji przedłożonych przez producentów i importerów zgodnie z art. 3 i 4 oraz na podstawie krajowych wykazów substancji priorytetowych, Komisja, w konsultacji z Państwami Członkowskimi, regularnie sporządza wykazy substancji priorytetowych lub grup substancji (zwane dalej wykazami priorytetowymi) wymagających natychmiastowego działania, ze względu na ich potencjalny wpływ na człowieka lub środowisko.
Wykazy te są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 i zostaną opublikowane przez Komisję, po raz pierwszy w ciągu roku następującego po wejściu w życie rozporządzenia.
2.
Czynnikami, jakie należy brać pod uwagę przy sporządzaniu wykazów priorytetowych, są:
- wpływ substancji na człowieka lub środowisko,
- narażenie człowieka lub środowiska na substancję,
- brak danych dotyczących wpływu substancji na człowieka i środowisko,
- prace już wykonane w ramach innych organizacji międzynarodowych,
- inne prawodawstwo wspólnotowe i/lub programy odnoszące się do substancji niebezpiecznych.
Substancja podlegająca ocenie na mocy innego ustawodawstwa wspólnotowego powinna być umieszczana w wykazie priorytetowym tylko wtedy, gdy ocena ta nie obejmuje ryzyka dla środowiska lub dla człowieka, w tym dla pracowników i konsumentów, lub, gdy ryzyka te nie zostały właściwie ocenione.
Równoważna ocena przeprowadzona zgodnie z innym prawodawstwem wspólnotowym, nie powinna być powtarzana na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Szczególną uwagę należy zwracać na substancje, które mogą wywołać przewlekłe skutki, w szczególności na substancje, o których wiadomo lub co do których istnieje podejrzenie, że są rakotwórcze, toksyczne dla procesu rozrodczego i/lub mutagenne, lub o których wiadomo lub co do których istnieje podejrzenie, iż zwiększają zakres tych skutków.
Artykuł 9
Dane o substancjach umieszczonych w wykazach priorytetowych, które należy przedkładać
1. Odnośnie substancji umieszczonych w wykazach priorytetowych, określonych w art. 8 ust. 1, producenci i importerzy, którzy przedłożyli informacje dotyczące substancji, zgodnie z art. 3 i 4, przedkładają sprawozdawcy wyznaczonemu zgodnie z art. 10 ust. 1 w terminie sześciu miesięcy od opublikowania wykazu, wszystkie mające znaczenie dostępne informacje oraz odpowiednie sprawozdania z badań umożliwiające ocenę ryzyka stwarzanego przez daną substancję.
2.
W uzupełnieniu wymogu określonego w ust. 1, bez uszczerbku dla badań, które mogą być wymagane zgodnie z art. 10 ust. 2, jeżeli jakiekolwiek dane szczegółowe wymienione w załączniku VII do dyrektywy 67/548/EWG nie są dostępne w odniesieniu do danej substancji priorytetowej, producenci i importerzy, którzy przedłożyli informacje dotyczące substancji zgodnie z art. 3 i 4 zobowiązani są do przeprowadzenia badań koniecznych do otrzymania brakujących danych i do dostarczenia sprawozdawcy wyników tych badań i sprawozdań z badań w ciągu 12 miesięcy.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, producenci i importerzy mogą wystąpić do sprawozdawcy z wnioskiem o zwolnienie z niektórych lub wszystkich dodatkowych badań, opierając się na tym, iż dana informacja jest albo niepotrzebna do oceny ryzyka, albo że nie można jej uzyskać; mogą oni również zażądać więcej czasu, jeżeli wymagają tego okoliczności.
Do wystąpienia o takie odstępstwo należy dołączyć pełne uzasadnienie pozwalające sprawozdawcy podjąć decyzję, czy żądanie może być uwzględnione.
Jeżeli sprawozdawca pozwoli na odstępstwo zgodnie z niniejszym artykułem, niezwłocznie powiadamia Komisję o swojej decyzji, Komisja informuje inne Państwa Członkowskie.
Jeżeli jedno z Państw Członkowskich zgłosi sprzeciw wobec decyzji sprawozdawcy, końcowa decyzja jest podejmowana zgodnie z procedurą komitetu ustanowioną w art. 15.
CZĘŚĆ 2
OCENA RYZYKA
Artykuł 10
Ocena ryzyka stwarzanego przez substancje znajdujące się w wykazach priorytetowych na poziomie Państwa Członkowskiego wyznaczonego jako sprawozdawca
1.
W odniesieniu do każdej substancji znajdującej się w wykazach priorytetowych, Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za jej ocenę dokonaną zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15, przy zapewnieniu sprawiedliwego rozłożenia obciążeń między Państwa Członkowskie.
Państwo Członkowskie wyznaczy sprawozdawcę dla danej substancji spośród właściwych władz, określonych w art. 13.
Sprawozdawca jest odpowiedzialny za ocenę informacji przedkładanych przez producenta(-ów) lub importera(-ów) zgodnie z wymogami art. 3, 4, 7 i 9, jak i innych dostępnych informacji, oraz za stwierdzenie, po przeprowadzeniu konsultacji z producentami lub importerami, czy w celu oceny ryzyka, jest konieczne nałożenie na powyższych producentów lub importerów substancji priorytetowych obowiązku przedłożenia dalszych informacji i/lub przeprowadzenia dalszych badań.
2.
Jeżeli sprawozdawca uzna, iż jest konieczne zażądanie dalszych informacji i/lub przeprowadzenia badań, odpowiednio powiadomi o tym Komisję.
Decyzja o zażądaniu od powyższych importerów lub producentów dalszych informacji i/lub przeprowadzenia badań oraz o terminie udzielenia odpowiedzi na to żądanie jest podejmowana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
3.
Sprawozdawca zajmujący się daną substancją priorytetową oceni ryzyko dla człowieka i środowiska stwarzane przez tę substancję.
W razie potrzeby, proponuje on działania zmierzające do ograniczenia tych ryzyk, obejmujące środki kontroli i/lub programy nadzoru.
Jeżeli środki kontroli obejmują zalecenia ograniczenia obrotu lub stosowania danej substancji, sprawozdawca przedkłada analizę zalet i wad tej substancji, jak i informację o dostępności substancji zastępczych.
Zalecana ocena ryzyka i działania są przekazywane Komisji przez sprawozdawcę.
4.
Rzeczywiste lub potencjalne ryzyko dla człowieka i środowiska ocenia się na podstawie przyjętych zasad do dnia 4 czerwca 1994 r. zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
Zasady te są regularnie poddawane kontroli i, w miarę potrzeb, korygowane zgodnie z tą samą procedurą.
5.
Po otrzymaniu żądania dostarczenia dalszych informacji i/lub przeprowadzenia badań, producenci lub importerzy, muszą także sprawdzić, ze względu na konieczność ograniczenia doświadczeń na kręgowcach, czy informacji potrzebnych do oceny substancji nie posiadają byli producenci lub importerzy tych substancji i czy nie można ich uzyskać, po pokryciu kosztów.
Jeżeli przeprowadzenie doświadczeń okaże się konieczne, należy sprawdzić, czy nie można zastąpić lub ograniczyć badań na zwierzętach poprzez wykorzystanie innych metod.
Konieczne badania laboratoryjne muszą być przeprowadzone z zachowaniem zasad "dobrej praktyki laboratoryjnej", ustanowionych w dyrektywie 87/18/EWG oraz przepisów dyrektywy 86/609/EWG.
Artykuł 11
Ocena ryzyka stwarzanego przez substancje znajdujące się w wykazach priorytetowych na poziomie wspólnotowym
1.
Na podstawie oceny ryzyka i środków zaleconych przez sprawozdawcę, Komisja przedkłada komitetowi, określonemu w art. 15 ust. 1, propozycję dotyczącą wyników oceny ryzyka stwarzanego przez substancje priorytetowe i, jeżeli jest to konieczne, zalecenie odpowiednich działań w celu ograniczenia takich ryzyk.
2.
Wyniki oceny ryzyka stwarzanego przez substancje priorytetowe, jak i zalecane działania przyjmowane są na poziomie wspólnotowym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15, i opublikowane przez Komisję.
3.
Na podstawie oceny ryzyka i zalecanych działań, określonych w ust. 2, Komisja podejmuje decyzję, jeżeli jest to konieczne, o zaproponowaniu środków wspólnotowych w ramach dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [8] lub w ramach innych istniejących instrumentów wspólnotowych.
Artykuł 12
Zobowiązania odnoszące się do zapewnienia dalszych informacji oraz dalszych badań
1. Każdy producent lub importer substancji znajdującej się w priorytetowych wykazach, określonych w art. 8 ust. 1, który przedłożył informacje zgodne z art. 3 i 4, musi, w podanym terminie dostarczyć sprawozdawcy dane i wyniki badań dotyczące tej substancji, określonych w art. 9 ust. 1 i 2 oraz w art. 10 ust. 2.
2.
Bez uszczerbku dla art. 7 ust. 2, jeśli występują ważne przyczyny, by sądzić, iż substancja znajdująca się w Elincs może stanowić poważne ryzyko dla człowieka lub środowiska, decyzję o zwróceniu się do producenta(ów) i importera(ów) tej substancji o dostarczenie posiadanych przez nich informacji i/lub poddanie istniejącej substancji badaniom i przedstawienia sprawozdania na ten temat należy podejmować zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
3.
W przypadku substancji wyprodukowanej lub przywożonej jako takiej lub w preparacie przez kilku producentów lub importerów badania, zgodnie z ust. 1 i 2, mogą być wykonane przez jednego lub więcej producentów lub importerów działających w imieniu innych zainteresowanych producentów lub importerów.
Inni zainteresowani producenci lub importerzy muszą dokonać odniesienia do badań przeprowadzonych przez tego lub tych producentów lub importerów i ponosić sprawiedliwy i równy udział w kosztach.
Artykuł 13
Współpraca między Państwami Członkowskimi a Komisją
Państwa Członkowskie wyznaczą jedną lub więcej właściwych władz do uczestniczenia w wykonywaniu niniejszego rozporządzenia we współpracy z Komisją, szczególnie w odniesieniu do tych działań, określonych w art. 8 i 10.
Państwa Członkowskie wyznaczą również organ lub władze, którym Komisja prześle kopie otrzymywanych danych.
CZĘŚĆ 3
ZARZĄDZANIE, POUFNOŚĆ, PRZEPISY RÓŻNE i KOŃCOWE
Artykuł 14
Zmiana i dostosowanie Załączników
1.
Zmiany konieczne do dostosowania załączników I, II, III i IV do postępu technicznego należy przyjmować zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
2.
Zmiany i dostosowania do załącznika V są przyjmowane przez Komisję.
Artykuł 15
Komitet
1.
Komisję wspiera komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o projekcie w terminie określonym przez przewodniczącego po uwzględnieniu pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością, ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidywane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek odnoszący się do środków, które należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
4. a) Z wyjątkiem przypadków, określonych w lit. b) poniżej, jeśli po upływie dwóch miesięcy od daty zwrócenia się do Rady, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję;
b) W przypadku decyzji, określonych w art. 11 ust. 2 i art. 14 ust. 1, jeśli po upływie 2 miesięcy od daty zwrócenia się do Rady, Rada nie podejmuje decyzji, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem sytuacji, gdy decyzja Rady przeciw wymienionym środkom zapadła zwykłą większością.
Artykuł 16
Poufność danych
1.
Jeśli producent lub importer uzna, że istnieje problem związany z poufnością, może on wskazać informacje określone w art. 3, 4, 7 i 12, które według niego wymagają ochrony ze względów handlowych i ujawnienie których mogłoby mu przynieść szkodę przemysłową lub handlową oraz które dlatego chce zachować w tajemnicy przed wszystkimi oprócz Państw Członkowskich i Komisji. w takich przypadkach należy podać pełne uzasadnienie.
Tajemnica przemysłowa i handlowa nie dotyczy:
- nazwy substancji, podanej w EINECS,
- nazwy producenta lub importera,
- danych dotyczących właściwości fizyczno-chemicznych substancji oraz jej obiegu i przeznaczenia w środowisku,
- sumarycznych wyników badań toksykologicznych i ekotoksykologicznych, szczególnie danych dotyczących rakotwórczości, mutagenności i/lub toksyczności tej substancji dla procesu rozrodczego,
- każdej informacji dotyczącej metod i środków zapobiegawczych odnoszących się do substancji oraz środków nadzwyczajnych,
- każdej informacji, której zatajenie może spowodować prowadzenie lub powtarzanie bez potrzeby doświadczeń na zwierzętach,
- metod analitycznych, które umożliwiają wykrycie niebezpiecznej substancji po jej wprowadzeniu do środowiska, jak i ustalenie bezpośredniego narażenia ludzi na substancję.
Jeżeli producent lub importer ujawni później informacje, które wcześniej były poufne, powiadamia o tym właściwy organ.
2.
Organ otrzymujący informacje podejmuje na własną odpowiedzialność decyzję, które informacje obejmuje tajemnica przemysłowa i handlowa zgodnie z ust. 1.
Informacje uznane jako poufne przez organ otrzymujący je, uważane są za poufne również przez inne organy.
Artykuł 17
Nie później niż jeden rok po przyjęciu niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie ustanowią właściwe środki prawne lub administracyjne w celu uregulowania kwestii niezgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w sześćdziesiątym dniu po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 826/93
z dnia 6 kwietnia 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 183/93 zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2046/92 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 183/93 [3] zmienia załącznik IV do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2568/91 [4] przez wprowadzenie metody woskowej; na mocy art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 183/93, metoda ta miała być stosowana od dnia 1 lipca 1993 r.; jednakże środki niezbędne do stosowania metody woskowej będą dostępne w terminie wcześniejszym; dlatego termin zastosowania metody woskowej powinien zostać przesunięty;
w związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 183/93 powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 183/93 datę 1 lipca 1993 r. zastępuje się datą 1 maja 1993 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 839/93
z dnia 7 kwietnia 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2252/92 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania specjalnego systemu dotyczącego malin przeznaczonych do przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1991/92 z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiające specjalny system w odniesieniu do malin przeznaczonych do przetwarzania [1], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2252/92 [2] ustanawia szczegółowe zasady przedstawiania i zatwierdzania projektów programów opracowywanych przez organizacje producentów; zasady te uzależniają wykonanie tego programu od zatwierdzenia tego programu przez właściwe organy krajowe; przyjmując, że karczowanie roślin, a następnie ponowne sadzenie może być wykonywane tylko w niektórych okresach w ciągu roku, wymóg ten może prowadzić do znacznego opóźnienia w wykonaniu programu, dlatego też należy ustanowić, że karczowanie, a następnie ponowne sadzenie może być rozpoczęte przed zatwierdzeniem programu przez właściwe organy krajowe; należy ustanowić, że zatwierdzenie ma być wydawane bez uszczerbku dla zatwierdzania procedur programu i kontroli ustanowionej w wymienionym artykule;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2252/92 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Realizacja programu nie może rozpocząć się przed jego zatwierdzeniem przez właściwe organy krajowe.
Karczowanie roślin, a następnie ponowne sadzenie może jednakże rozpocząć się przed udzieleniem zatwierdzenia w przypadku zatwierdzenia przez właściwe organy krajowe oraz bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów niniejszego artykułu."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 893/93
z dnia 13 kwietnia 1993 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury celnej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 697/93 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez pewien okres zgodnie art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 [3], jeżeli posiadacz ten zawarł umowę, jak określono w art. 14 ust. 3 akapit drugi lit. a) i b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1715/90 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z uwzględnieniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może powoływać się przez okres 60 dni zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, jeżeli posiadacz ten zawarł umowę określoną w art. 14 ust. 3 akapit drugi lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 959/93
z dnia 5 kwietnia 1993 r.
dotyczące informacji statystycznych dostarczanych przez Państwa Członkowskie na temat produkcji roślin uprawnych innych niż zboża
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: aby wykonać zobowiązania wynikające z Traktatu oraz rozporządzeń dotyczących wspólnej polityki rolnej, Komisja musi posiadać wiarygodne, porównywalne oraz aktualne dane, zgromadzone w sposób obiektywny, na temat powierzchni zasiewów, wysokości plonów i zbiorów ziemiopłodów innych niż zboża;
należy uznać, że sektor produkcji ziemiopłodów innych niż zboża ma istotne znaczenie do celów organizacji i zarządzania rynkami rolnymi, a z tym wiąże się konieczność przeprowadzenia stosownych badań statystycznych, opierających się w coraz większym stopniu o zasady wspólnotowe;
należy wziąć pod uwagę wieloletnie doświadczenia nabyte przez służby statystyczne w dziedzinie tych badań statystycznych;
celem niniejszego rozporządzenia jest określenie rodzaju wymaganych informacji statystycznych, wyznaczenie zadowalającego poziomu wiarygodności i podanie dodatkowej informacji technicznej koniecznej do oceny danych liczbowych dotyczących wysokości zbiorów, zapewnienie obiektywizmu i reprezentatywności badań statystycznych dotyczących powierzchni upraw i wysokości zbiorów, poprzez szeroką wymianę doświadczeń w drodze spotkań i za pomocą sprawozdań, oraz określenie nieprzekraczalnych terminów;
dla niektórych ziemiopłodów innych niż zboża, wymaga się również corocznego przekazywania danych regionalnych;
Komisja powinna przedstawić sprawozdanie po trzech latach obowiązywania niniejszego rozporządzenia, w miarę potrzeby wraz z propozycjami poprawy badań statystycznych;
podczas okresu przejściowego, wprowadzenie zmian w metodach statystycznych będzie wymagało dodatkowego nakładu pracy ze strony Państw Członkowskich, co wiąże się z udziałem finansowym ze strony Wspólnoty na okres 1993–1995, ocenianym na kwotę 1 miliona ECU rocznie;
bez względu na to, że gromadzenie i obróbka danych oraz organizacja badań na poziomie krajowym powinna wchodzić w zakres obowiązków służb statystycznych Państw Członkowskich, Komisja musi zapewnić gromadzenie, koordynację i harmonizację informacji statystycznej na poziomie europejskim oraz przewidzieć zharmonizowane metody zarządzania politykami Wspólnoty;
w celu ułatwienia stosowania niniejszego rozporządzenia, należy kontynuować ścisłą współpracę Państw Członkowskich z Komisją, szczególnie poprzez Stały Komitet Statystyki Rolniczej, ustanowiony decyzją 72/279/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA I
Cele
Artykuł 1
Każdego roku Państwa Członkowskie dostarczą Komisji dane na temat wysokości zbiorów oraz powierzchni upraw ziemiopłodów innych niż zboża, zgodnie z art. 2 i 6 niniejszego rozporządzenia, w poszanowaniu rozporządzenia Rady (EURATOM, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania danych do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich z zachowaniem poufność informacji statystycznych [4].
SEKCJA II
Dane dostarczane na poziomie krajowym
Artykuł 2
1.
Każdego roku i dla wszystkich sposobów użytkowania gruntów ornych wymienionych w załączniku II, Państwa Członkowskie dostarczają dane dotyczące powierzchni pod uprawy główne i powierzchni pod uprawy drugorzędne, zdefiniowanych w załączniku I. Jedynie Państwa Członkowskie wskazane w załączniku IX są zobowiązane do objęcia powierzchni pod uprawy drugorzędne corocznymi badaniami statystycznymi i do dostarczania danych na temat tych powierzchni.
2.
Ponadto, Państwa Członkowskie dostarczają dane na temat powierzchni pod uprawy główne, jakimi są użytki zielone trwałe oraz uprawy stałe oraz inne powierzchnie upraw, zgodnie z przepisami załącznika II pozycja K, L, M i N. Dane te można uzyskiwać w całości lub częściowo za pomocą technik obserwacji ziemi i źródeł innych niż kompleksowe badanie statystyczne, określone w art. 3 ust. 1 oraz z innych źródeł, niekoniecznie będących rocznymi badaniami statystycznymi.
3.
Każde Państwo Członkowskie dostarcza dane roczne o:
- wysokości średnich plonów, i
- uzyskanych zbiorach dla każdego z produktów wymienionych w załączniku III.
SEKCJA III
Metody i specyfikacje
Artykuł 3
1.
W odniesieniu do każdego sposobu użytkowania w Państwie Członkowskim gruntów ornych określonych w załączniku II, dane dotyczące powierzchni pod uprawy główne należy uzyskać z jednego kompleksowego, rocznego badania statystycznego, które powinno mieć formę spisu lub badania reprezentacyjnego.
Badanie to może obejmować inne powierzchnie użytków rolnych, poza gruntami ornymi.
2.
Po zatwierdzeniu przez Komisję, Państwo Członkowskie może posługiwać się źródłami administracyjnymi jako zastępczymi źródłami danych o gruntach ornych, uzyskanymi w drodze kompleksowego badania wymienionego w ust. 1.
3.
W przypadku gdy ani badania statystyczne dotyczące upraw stałych, użytków zielonych trwałych i innych powierzchni użytków rolnych nie są dostępne (zgodnie z definicją z załącznika II pozycja K, L, M i N) dla danego roku, ani roczne obliczenia szacunkowe odnoszące się do zmian przeznaczenia gruntów, określonych w tych pozycjach, nie są dostępne ze źródeł Wspólnoty, Państwa Członkowskie mogą dostarczyć obliczenia szacunkowe dla danego roku, dotyczące tych upraw.
4.
Ogólne badanie określone w ust. 1 przeprowadza się przy zastosowaniu uznanych metod statystycznych spełniających wymagania pod względem jakości, obiektywizmu i wiarygodności.
5.
Państwa Członkowskie wymienione w załączniku IX mogą wybrać dwa odmienne podejścia metodologiczne do badania użytkowania gruntów, zgodnie z definicjami podanymi w załączniku I:
- - albo podejście polegające na dokonaniu badania użytkowania w "czasie rzeczywistym" w odniesieniu do powierzchni pod uprawę główną w terminie przeprowadzania badania, z późniejszym dostarczeniem dodatkowych informacji na temat powierzchni pod uprawy drugorzędne,
- - albo ocenę "ex-post" użytkowania gruntów (obejmująca w ramach jednego badania powierzchnie pod uprawę główną i powierzchnie pod uprawę drugorzędną) przeprowadzoną pod koniec okresu zbiorów.
Jedynie Państwa Członkowskie określone w załączniku IX są zobowiązane do podawania danych na temat powierzchni upraw drugorzędnych.
6.
Dane dotyczące powierzchni o marginalnym znaczeniu, określone w załączniku VIII, można uzyskiwać z innych źródeł, nie spełniających wszystkich wymogów niniejszego rozporządzenia.
7.
W celu spełnienia wymogów niniejszej sekcji, można uzgodnić środki przejściowe, dla jednego lub większej liczby Państw Członkowskich, zgodnie z art. 8 ust. 3.
Artykuł 4
1.
W przypadku badań reprezentacyjnych w odniesieniu do powierzchni upraw głównych na gruntach ornych, próbki należy zaprojektować tak, aby były reprezentatywne, dla co najmniej 95 % całej powierzchni gruntów ornych pod uprawami ziemiopłodów innych niż zboża.
Dane liczbowe dotyczące powierzchni upraw głównych należy uzupełnić danymi szacunkowymi, opierając się na danych z innych źródeł, dotyczących pozostałej powierzchni gruntów ornych, nie objętej badaniem, zajętej pod uprawę ziemiopłodów innych, niż zboża.
2.
Badania dotyczące powierzchni pod użytkami zielonymi trwałymi, uprawami stałymi i innej powierzchni użytków rolnych, poza gruntami ornymi, są reprezentatywne w możliwie największym stopniu.
Powierzchnia użytków zielonych trwałych obejmuje również tę część powierzchni użytków rolnych, która pozostaje poza gospodarstwami rolnymi.
3.
Badania reprezentacyjne w odniesieniu do powierzchni upraw głównych na gruntach ornych muszą być tak zaprojektowane, by w każdym Państwie Członkowskim, dla każdej wyodrębnionej grupy powierzchni pod uprawami głównymi (wymienionymi w załączniku IV) było spełnione przynajmniej jedno z następujących dwóch kryteriów:
a) współczynnik zmienności nie przekracza określonego w załączniku IV;
b) standardowy błąd nie przekracza określonego w załączniku IV.
4.
Stopień dokładności wymagany dla obliczeń szacunkowych dotyczących powierzchni użytków zielonych trwałych, upraw stałych i innej powierzchni użytków rolnych, poza gruntami ornymi należy określić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12, gdy Państwa Członkowskie przekażą Komisji sprawozdania określone w art. 8 ust. 1.
Artykuł 5
1.
Badania dotyczące wysokości zbiorów lub plonów prowadzi się przy zastosowaniu metod statystycznych uznanych pod względem jakości, obiektywizmu i wiarygodności.
2.
Jednakże po zatwierdzeniu przez Komisję, Państwa Członkowskie mogą posługiwać się źródłami administracyjnymi jako zastępczymi źródłami danych uzyskanych w wyniku badań wysokości zbiorów lub plonów, określonych w ust. 1.
3.
Poziom dokładności wymagany dla szacunkowych obliczeń wysokości zbiorów każdego z ziemiopłodów wymienionych w załączniku III należy określić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12, gdy Państwa Członkowskie przekażą Komisji sprawozdania określone w art. 8 ust. 1.
4. Wszelkie dodatkowe informacje wymagane dla dalszej standaryzacji obliczeń szacunkowych dotyczących wysokości zbiorów należy określić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12, gdy Państwa Członkowskie przekażą Komisji sprawozdania określone w art. 8 ust. 1.
SEKCJA IV
Dane dostarczane na poziomie regionalnym
Artykuł 6
1.
Roczne dane dotyczące powierzchni upraw, wysokości plonów i zbiorów dla ziemiopłodów wymienionych w załączniku V na poziomie regionalnym, określonych w załączniku VI.
Powierzchnie upraw zdefiniowano w załączniku V.
W przypadku gdy dla danego roku dane regionalne o powierzchni upraw stałych, użytków zielonych trwałych i powierzchni innych użytków rolnych, zdefiniowanych w załączniku II pozycja K, L, M i N, nie są dostępne Państwa Członkowskie mogą dostarczyć obliczenia szacunkowe dotyczące tych upraw dla danego roku, zgodnie z załącznikiem V.
2.
Państwa Członkowskie są zobowiązane do dostarczania danych na temat powierzchni i produktów jedynie w odniesieniu do ziemiopłodów, których powierzchnia przekracza poziom znaczenia marginalnego, określony w załączniku VIII.
3.
Państwa Członkowskie są zobowiązane do dostarczania danych o powierzchniach upraw określonych w załączniku V oraz o uzyskanych zbiorach dla każdego z wymienionych ziemiopłodów jedynie w odniesieniu do najważniejszych regionów.
Dla każdego z tych ziemiopłodów, należy przedstawić, w porządku malejącym, dane dla regionów, które razem reprezentują przynajmniej 80 % powierzchni pod uprawą konkretnego ziemiopłodu, w porównaniu z całkowitą powierzchnią pod uprawą tego ziemiopłodu w danym Państwie Członkowskim.
SEKCJA V
Terminy, wymiana doświadczeń i ustalenia przejściowe
Artykuł 7
1.
W dalszej części niniejszego rozporządzenia, rok kalendarzowy, w którym odbywa się zbiór plonów jest zwany "rokiem zbioru plonów".
2.
W odniesieniu do sposobów użytkowania gruntów, określonych w załączniku II, Państwa Członkowskie dostarczą Eurostatowi wstępne dane dotyczące powierzchni upraw najpóźniej do dnia 1 października danego roku zbioru plonów.
Ostateczne dane na temat powierzchni upraw należy dostarczyć najpóźniej do dnia 1 kwietnia następującego po roku zbioru plonów.
3.
Wstępne dane szacunkowe dotyczące wysokości krajowych plonów i zbiorów w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku VII dostarcza się w nieprzekraczalnym terminie określonym w tym Załączniku.
Wstępne dane dotyczące wysokości plonów i zbiorów wymienionych w załączniku III przekazuje się najpóźniej do dnia 15 kwietnia, a ostateczne dane do dnia 1 października roku następującego po roku zbioru plonów.
4.
Jeśli dane liczbowe dotyczące wysokości plonów i zbiorów odnoszą się do zweryfikowanych danych dotyczących powierzchni, należy dostarczyć również te dane.
5.
Dane dotyczące poziomu regionalnego, określone w art. 6, dostarcza się w tym samym czasie, co ostateczne dane odnoszące się do poziomu krajowego; dane powinny być ze sobą zgodne.
Artykuł 8
1.
W ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie dostarczą Komisji szczegółowe sprawozdanie na temat zastosowanych metod, zawierające opis sposobu uzyskiwania danych o użytkowanej powierzchni, powierzchni gruntów ornych oraz powierzchni pod poszczególnymi uprawami.
Państwa Członkowskie złoża również wyjaśnienia dotyczące sposobu wyliczenia wysokości plonów i zbiorów w danym państwie, oraz w miarę potrzeby, w odpowiednich regionach, a także określą poziom reprezentatywności i wiarygodności podanych danych liczbowych.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, przygotuje opracowanie zbiorcze na podstawie tych sprawozdań.
2.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wszelkich zmianach do informacji dostarczonych na mocy ust. 1 w ciągu trzech miesięcy od ich wprowadzenia.
3.
Jeśli niektóre sprawozdania na temat zastosowanych metod wykazują, że Państwo Członkowskie w najbliższej przyszłości nie będzie mogło wypełnić wymagań niniejszego rozporządzenia, i jeśli konieczne są zmiany w technikach i metodach badawczych, Komisja może, we współpracy z Państwem Członkowskim, ustalić okres przejściowy, nie przekraczający dwóch lat, na wprowadzenie programu badań przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu.
4.
Sprawozdania na temat zastosowanych metod, ustalenia dotyczące okresu przejściowego, dostępność i wiarygodność danych oraz inne odpowiednie kwestie związane ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia są dwa razy do roku poddawane ocenie dokonywanej przez właściwą grupę roboczą Stałego Komitetu Statystyki Rolniczej.
Artykuł 9
1. Nie później niż przed końcem 1995 r., Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:
- sprawozdanie na temat doświadczeń zebranych na podstawie badań statystycznych oraz obliczeń szacunkowych, przeprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia,
- w razie potrzeby, propozycje poprawek i harmonizacji ustaleń obowiązujących w Państwach Członkowskich.
Artykuł 10
Zmiany do załączników I–IX, w razie potrzeby, wprowadza się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
SEKCJA VI
Ustalenia finansowe
Artykuł 11
1.
Wspólnota przyzna Państwom Członkowskim każdego roku w latach 1993–1995 wkład finansowy na pokrycie wydatków poniesionych w związku z pracami podjętymi w celu usprawnienia metod i poprawy porównywalności danych wymienionych w art. 2 i 6; wysokość wkładu, jaki uznaje się za odpowiedni wynosi 1 milion ECU rocznie.
2.
Władze budżetowe ustalą kwoty przyznanych środków dostępnych w każdym roku budżetowym.
3.
Wysokość wkładu, który ma być przyznany każdemu z Państw Członkowskich zostanie określony w świetle wniosków złożonych przez Państwa Członkowskie i zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
SEKCJA VII
Postanowienia końcowe
Artykuł 12
1.
W celu przeprowadzenia procedury ustanowionej niniejszym artykułem, przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przedkłada kwestię Stałemu Komitetowi Statystyki Rolniczej, zwanemu dalej "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 54 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać objęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od daty wpływu wniosku do Rady, nie podejmie ona żadnych działań, Komisja przyjmie projektowane środki.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1108/93
z dnia 4 maja 1993 r.
ustanawiające niektóre przepisy w celu zastosowania umów dwustronnych w sprawie rolnictwa między Wspólnotą z jednej strony, a Austrią, Finlandią, Islandią, Norwegią i Szwecją z drugiej strony
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota podpisała umowy dwustronne dotyczące niektórych ustaleń w sprawach rolnych w formie wymiany listów z Austrią, Finlandią, Islandią, Norwegią, Szwecją i Szwajcarią w Oporto dnia 2 maja 1992 r.;
umowy te podpisano w tym samym czasie co Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Państwami Członkowskimi Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu z drugiej strony, zwane dalej "Porozumieniem EOG"; celem wszystkich stron było zapewnienie jednoczesnego wprowadzenia w życie Porozumienia EOG i umów dwustronnych dotyczących rolnictwa;
w wyniku decyzji Konfederacji Szwajcarskiej o nieratyfikowaniu Porozumienia EOG dnia 17 marca 1993 r. zostały podpisane umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą z jednej strony, a Austrią, Finlandią, Islandią, Norwegią i Szwecją z drugiej strony, z myślą o zastosowaniu umów dwustronnych w rolnictwie, podpisanych z tymi państwami dnia 2 maja 1992 r., z mocą od dnia 15 kwietnia 1993 r., do czasu, w którymPorozumienie EOG wejdzie w życie; umowy z dnia 17 marca 1993 r. przewidują również, o ile umawiające się Strony nie postanowią inaczej, że umowy przejściowe powinny wygasnąć dnia 1 stycznia 1994 r., jeżeli Porozumienie EOG nie wejdzie w życie w tym dniu;
Rada zatwierdziła powyższe umowy decyzją z dnia 15 marca 1993 r. [1];
należy ustanowić przepisy wykonawcze w celu zastosowania różnych przepisów tych umów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Odnośnie do produktów rolnych, wymienionych w załączniku II do Traktatu i objętych zasadami wspólnej organizacji rynku, należy przyjąć przepisy wykonawcze dotyczące umów dwustronnych w sprawie rolnictwa, podpisanych dnia 2 maja 1992 r. w Oporto między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony, a Austrią, Finlandią, Islandią, Norwegią i Szwecją z drugiej strony, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [2] w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków.
Jeśli stosowanie tych umów wymaga ścisłej współpracy z Państwami Sygnatariuszami, Komisja może podjąć konieczne działania w celu zapewnienia takiej współpracy.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1248/93
z dnia 24 maja 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2252/92 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania specjalnego systemu dotyczącego malin przeznaczonych do przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1991/92 z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiające specjalny system dotyczący malin przeznaczonych do przetwarzania [1], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2252/92 [2], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 839/93 [3], ustanawia warunki i procedury zatwierdzania programów przedstawionych przez uznane organizacje producentów, które raz zatwierdzone nie mogą podlegać rewizji; aktualnie zaistniały odpowiednie okoliczności wprowadzenia takiej możliwości dla tych aspektów programu, które mają związek z badaniami, tak aby można było uwzględnić wszelkie nowe informacje naukowe i techniczne;
na mocy art. 11 ust. 1 wymienionego rozporządzenia organizacje producentów mogą przedkładać tylko jeden wniosek o przyznanie pomocy w ciągu roku, w terminie dwóch miesięcy od końca roku gospodarczego dla prac wykonanych w czasie przedmiotowego roku gospodarczego; okres ten jest długi w przypadku, gdy uwzględnia się niepewną sytuację finansową organizacji producentów; dlatego też należy przewidzieć, by wnioski o przyznanie pomocy były składane na koniec każdej połowy roku gospodarczego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2252/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 8 ust. 3 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) Na koniec minimalnego okresu dwóch lat od daty zatwierdzenia programu środki mogą zostać zrewidowane zgodnie z taką samą procedurą jak stosowana w przypadku zatwierdzenia wstępnego.
Program może być rewidowany nie więcej niż dwa razy i w każdym przypadku z uwzględnieniem wyników kontroli określonych w ust. 5 poniżej";
2) w art. 11 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"1.
W celu uzyskania pomocy wspólnotowej dla swojego programu poprawy konkurencyjności sektora produkującego maliny przeznaczone do przetwarzania organizacje producentów kwalifikujące się do jej otrzymania przedkładają właściwym władzom krajowym wniosek o przyznanie pomocy na koniec każdej połowy roku gospodarczego.
2.
Wnioski o przyznanie pomocy składa się zgodnie z załącznikiem III w terminie dwóch miesięcy następujących po zakończeniu każdej połowy roku gospodarczego oraz muszą towarzyszyć im faktury i inne równoważne dokumenty dotyczące wykonanej pracy.
3.
Finansowanie wydatków poniesionych na środki realizowane wspólnie przez kilka organizacji producentów dzieli się między te organizacje i jest ono równe wydatkom ponoszonym w każdej połowie przedmiotowego roku.";
3) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Właściwe władze Państw Członkowskich, po sprawdzeniu wniosków o przyznanie pomocy i dokumentacji dowodowej przedłożonej na ich poparcie, wypłacają w terminie trzech miesięcy następujących po wniesieniu wniosku o przyznanie pomocy pomoc przyznaną przez Państwo Członkowskie i Wspólnotę zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1991/92."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1380/93
z dnia 4 czerwca 1993 r.
dotyczące zniesienia ceł i stałych składników w handlu pomiędzy Portugalią a pozostałą częścią Wspólnoty oraz stosowania przez Portugalię ceł Wspólnej Taryfy Celnej w handlu z państwami trzecimi od dnia 1 kwietnia 1993 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 75 ust. 4 i art. 243 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Akt Przystąpienia przewiduje możliwość zniesienia ceł i innych składników w odniesieniu do produktów rolnych będących przedmiotem wymiany handlowej pomiędzy Portugalią a Wspólnotą Dziesięciu; wymienione przepisy umożliwiają bezzwłoczne dostosowanie portugalskich ceł do Wspólnej Taryfy Celnej;
zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3729/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. wprowadzające ustalenia stosowane w handlu produktami rolnymi pomiędzy Hiszpanią a Portugalią [1], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3296/88 [2], przepisy art. 75 ust. 4 i art. 243 ust. 4 Aktu Przystąpienia w równym stopniu odnoszą się do ceł stosowanych w handlu pomiędzy Hiszpanią a Portugalią;
Portugalia i Hiszpania złożyły wniosek w tej sprawie;
urzeczywistnienie jednolitego rynku wymaga zniesienia wszystkich barier handlowych, nie tylko pomiędzy Państwami Członkowskimi Wspólnoty, jak to ustanowiono dnia 31 grudnia 1985 r., ale także pomiędzy tymi Państwami Członkowskimi a Hiszpanią i Portugalią oraz pomiędzy tymi dwoma państwami;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich właściwych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od dnia 1 kwietnia 1993 r.:
a) Portugalia znosi w handlu z pozostałą częścią Wspólnoty dla produktów objętych wspólną organizacją rynku:
- cła,
- stałe składniki zmierzające do zapewnienia ochrony przemysłu przetwórczego;
b) Hiszpania znosi w handlu z Portugalią cła dla produktów objętych wspólną organizacją rynku;
c) znosi się cła obowiązujące w pozostałej części Wspólnoty dla produktów przywożonych z Portugalii.
2.
Od dnia 1 kwietnia 1993 r. Portugalia stosuje w handlu z państwami trzecimi cła stosowane w pozostałej części Wspólnoty.
Jednakże przepisy akapitu poprzedniego obowiązują dopiero od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów oznaczonych kodami CN ex12081000, 15151100, 15151910 i ex09011200, dla których Portugalia stosowała przed dniem 1 kwietnia 1993 r. cło niższe od taryfy obowiązującej w pozostałej części Wspólnoty.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1395/93
z dnia 4 czerwca 1993 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1001/93[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3896/90[3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2674/92[4], jeżeli wiążąca umowa została zawarta, jak przewidziano w art. 14 ust. 13 lit. a) lub b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1715/90[5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, jeżeli wiążąca umowa została zawarta, jak przewidziano w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1431/93
z dnia 10 czerwca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 120/89 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania wywozowych opłat wyrównawczych i opłat wywozowych na produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2046/92 [2], w szczególności jego art. 19 ust. 3 i art. 20 ust. 3, oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynków produktów rolnych,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2180/71 z dnia 12 października 1971 r. w sprawie zasad ogólnych, które mają być stosowane do rynku mleka i przetworów mlecznych w przypadku trudności z zaopatrzeniem [3], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1603/74 z dnia 25 czerwca 1974 r. w sprawie nakładania opłaty wywozowej na niektóre produkty zbożowe, z ryżu i na bazie mleka zawierające dodatek cukru, w przypadku trudności z zaopatrzeniem w cukier [4], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2747/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiające ogólne zasady stosowane w przypadku wystąpienia zakłóceń w funkcjonowaniu rynku zbóż [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1766/92 [6], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1432/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. ustanawiające ogólne zasady, które mają być stosowane w przypadku wystąpienia zakłóceń w funkcjonowaniu rynku ryżu [7], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 520/77 z dnia 14 marca 1977 r. w sprawie nakładania opłaty wywozowej na niektóre przetwory owocowe i warzywne zawierające dodatek cukru w przypadku trudności z zaopatrzeniem w cukier [8], w szczególności jego art. 1 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1650/86 z dnia 26 maja 1986 r. sprawie refundacji wywozowych i wyrównawczych opłat wywozowych do oliwy z oliwek [9], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 120/89 [10] ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania wywozowych opłat wyrównawczych i opłat wywozowych na produkty rolne; produkty podlegające wywozowej opłacie wyrównawczej, które są transportowane z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego i opuszczają terytorium Wspólnoty bez dopełnienia formalności eksportowych, muszą zostać poddane procedurze nadzoru; ryzyko wywiezienia towarów poza granice Wspólnoty bez opłacenia opłat i należności występuje jedynie w przypadku towarów transportowanych drogą morską; w przypadku towarów transportowanych drogą lądową przez państwa trzecie wymagana jest procedura tranzytowa;
należy uwzględnić zmiany w procedurze wprowadzone od dnia 1 stycznia 1993 r. rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2726/90 z dnia 17 września 1990 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego [11], rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1214/92 z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury [12], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3712/92 [13], oraz rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3269/92 z dnia 10 listopada 1992 r. ustanawiającym niektóre przepisy wykonawcze do art. 161, 182 i 183 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, w zakresie procedury wywozowej, powrotnego wywozu oraz towarów opuszczających obszar celny Wspólnoty [14];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuły 7–10 rozporządzenia (EWG) nr 120/89 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 7
Po przyjęciu zgłoszenia wywozowego wniesionego w odniesieniu do produktów określonych w art. 2 lit. a) produkty te przestają być objęte art. 9 ust. 2 Traktatu i stosownie przemieszczane są zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2726/90 [15].
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy produkty podlegające wywozowej opłacie wyrównawczej przemieszczane są między dwoma Państwami Członkowskimi zgodnie z tytułem IX rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1214/92 [16], stosuje się również ust. 2 i 3.
2.
Urząd wywozu w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2726/90 podejmuje niezbędne kroki dla zapewnienia, że wywozowa opłata wyrównawcza określona w lit. c) zostaje pobrana, w przypadku gdy:
a) dokument wewnętrznego tranzytu wspólnotowego, podający urząd należący do Państwa Członkowskiego jako urząd przeznaczenia, nie zawiera zapisu określonego w art. 65 rozporządzenia (EWG) nr 1214/92, ponieważ dany produkt nie podlegał wywozowej opłacie wyrównawczej w momencie uwierzytelnienia zgłoszenia wewnętrznego tranzytu wspólnotowego; oraz
b) na mocy umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a państwami należącymi do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu w sprawie wspólnych ustaleń tranzytowych towar przedstawiony jest w urzędzie przeznaczenia w państwie EFTA; oraz
c) wywozowa opłata wyrównawcza wprowadzona po dacie uwierzytelnienia zgłoszenia wewnętrznego tranzytu wspólnotowego obowiązywała w dniu przedstawienia towaru w urzędzie przeznaczenia.
3.
W przypadku gdy eksporter wykaże zgodnie z wymogami właściwych organów, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty w dniu, w którym nie miała zastosowania wywozowa opłata wyrównawcza lub stosowano opłatę niższą od wymienionej w ust. 2, nie pobiera się opłaty lub pobiera się, gdzie jest to właściwe, opłatę niższą.
4.
Jeśli produkty podlegające wywozowej opłacie wyrównawczej nie są przemieszczane między dwoma Państwami Członkowskimi zgodnie z tytułem IX rozporządzenia (EWG) nr 1214/92, stosuje się art. 31 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3269/92 [17].
Artykuł 9
1. Należy wnieść zabezpieczenie w odniesieniu do produktów przemieszczanych, jak przewidziano w tytule IX rozporządzenia (EWG) nr 1214/92 lub w art. 31 rozporządzenia (EWG) nr 3269/92, w celu zapewnienia, że należna wywozowa opłata wyrównawcza jest poniesiona, w przypadku gdy produkty nie zostaną ponownie wwiezione na obszar celny Wspólnoty; zabezpieczenie to wnosi się zgodnie z art. 68 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1214/92 lub w podobny sposób, jeżeli stosuje się art. 31 rozporządzenia (EWG) nr 3269/92.
2.
W momencie dostarczenia do Państwa Członkowskiego wywozu dowodu, że produkty zostały powrotnie wwiezione na obszar celny Wspólnoty, zabezpieczenie zostaje zwolnione, proporcjonalnie do ilości, dla których dostarczono dowód.
Artykuł 10
Jeśli towar objęty jest jedną z procedur uproszczonych, określonych w rozdziale I tytułu X rozporządzenia (EWG) nr 1214/92, dotyczących przewozu do miejsca przeznaczenia lub dostarczenia do odbiorcy na obszarze celnym Wspólnoty, urząd wywozu może nie uwierzytelnić żadnych zmian w umowie przewozu pozwalających na zakończenie przewozu poza wymienionym obszarem celnym, o ile nie podjęto niezbędnych kroków w celu zapewnienia, że należna wywozowa opłata wyrównawcza zostaje pobrana. W takich przypadkach stosowaną stawką wywozowej opłaty wyrównawczej jest stawka obowiązująca w dniu przyjęcia przez urząd wywozu zgłoszenia wywozu do państw trzecich."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1461/93
z dnia 8 czerwca 1993 r.
dotyczące dostępu oferentów ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej do zamówień publicznych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuł 113,
uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje:
w dniu 25 maja 1993 r. Europejska Wspólnota Gospodarcza i Stany Zjednoczone Ameryki Północnej podpisały porozumienie w formie protokołu ustaleń w sprawie zamówień publicznych, zwane dalej "porozumieniem", którego celem jest ustanowienie ram zrównoważonych praw i obowiązków, umożliwiających otworzenie części ich odpowiednich rynków zamówień w celu liberalizacji oraz ekspansji handlu;
Wspólnota oraz Stany Zjednoczone zgodziły się również kontynuować negocjacje w celu osiągnięcia zrównoważonego, wszechstronnego porozumienia w sprawie zamówień, w dużym stopniu obejmującego podmioty centralnej administracji publicznej, podmioty administracji publicznej niższego szczebla oraz inne podmioty administracji publicznej, oraz autonomicznego porozumienia w sprawie zamówień dotyczących telekomunikacji;
Stany Zjednoczone, mimo znacznego postępu w dziedzinie liberalizacji zamówień, nałożyły sankcje, zgodnie z tytułem VII Ustawy w sprawie handlu z 1988 r., które powstrzymują oferentów ze Wspólnoty od ubiegania się o zamówienia publiczne udzielane przez federalne władze Stanów Zjednoczonych, które nie zostaną objęte przez niniejsze Porozumienie; Wspólnota uważa, że sankcje te są niesprawiedliwe i nieuzasadnione;
konieczne jest zatem podjęcie przez Wspólnotę właściwych środków, podobnie ograniczających oferentom ze Stanów Zjednoczonych dostęp do niektórych zamówień udzielanych przez określone władze publiczne; środki te nie powinny naruszać zobowiązań Wspólnoty i jej Państw Członkowskich wynikających z porozumienia, a także z porozumienia w sprawie zamówień publicznych GATT;
należy ustanowić przepisy dla tych wyjątkowych przypadków, zgodnie z którymi środki ograniczające oferentom ze Stanów Zjednoczonych dostęp do wspólnotowych zamówień publicznych nie powinny być stosowane ze względu na interes publiczny lub bezpieczeństwo publiczne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla zobowiązań Wspólnoty oraz jej Państw Członkowskich wobec państw trzecich, władze publiczne, wymienione w załączniku I, odrzucają oferty dostawców, wykonawców oraz usługodawców, mających swe przedsiębiorstwa i działających na terenie Stanów Zjednoczonych, w ramach:
a) udzielania zamówienia publicznego na dostawy w rozumieniu dyrektywy Rady 77/62/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy [1], których wartość szacunkowa netto jest mniejsza niż obecnie stosowany próg 125576 ECU dla Porozumienia w sprawie zamówień publicznych GATT;
b) udzielania zamówienia publicznego na usługi w rozumieniu dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi [2], których wartość szacunkowa netto jest mniejsza niż 200000 ECU, oraz wszystkich zamówień na usługi, które są wyszczególnione w załączniku II;
c) udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane w rozumieniu dyrektywy Rady 71/305/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane [3], których wartość szacunkowa netto jest mniejsza niż 5000000 ECU.
Artykuł 2
Państwo Członkowskie może jednakże zezwolić swoim władzom, o których mowa w art. 1, na rozpatrywanie takich ofert, gdy podejmie uzasadnioną decyzję, osobno w każdym przypadku, że rozpatrywanie takich ofert jest konieczne ze względu na:
a) uniknięcie ograniczania konkurencji do jednego tylko dostawcy, wykonawcy lub usługodawcy,
b) zapewnienie ciągłości dostaw lub świadczenia usług,
c) otrzymanie towarów lub usług o specyficznych cechach, nigdzie indziej nieosiągalnych,
d) uniknięcie nieproporcjonalnych kosztów przez zainteresowaną władzę publiczną,
e) ochronę bezpieczeństwa tego Państwa Członkowskiego.
Właściwe Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje Komisję o takich decyzjach.
Komisja może zasięgnąć opinii Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych, ustanowionego decyzją 71/306/EWG [4].
Artykuł 3
Komisja może poruszyć kwestię decyzji, o których mowa w art. 2 niniejszego rozporządzenia, na forum wspomnianego Komitetu ustanowionego na mocy art. 113 Traktatu w celu zapewnienia, poprzez właściwe środki, skoordynowanego stosowania przepisów art. 2 w całej Wspólnocie.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1486/93
z dnia 16 czerwca 1993 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 czerwca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej[1] oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1001/93[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3896/90[3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2674/92[4], jeżeli wiążąca umowa została zawarta, jak przewidziano w art. 14 ust. 13 lit. a) lub b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1715/90[5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, jeżeli wiążąca umowa została zawarta, jak przewidziano w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie rady (Euratom) NR 1493/93
z dnia 8 czerwca 1993 r.
w sprawie przesyłania substancji radioaktywnych między Państwami Członkowskimi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31 i 32,
uwzględniając wniosek Komisji [1], sporządzony po zasięgnięciu opinii grupy osób wskazanych przez Komitet Naukowo-Techniczny spośród ekspertów pochodzących z Państw Członkowskich,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 2 lutego 1959 r. Rada przyjęła dyrektywy ustanawiające podstawowe standardy ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed niebezpieczeństwami wynikającymi z promieniowania jonizującego [4], zmienione w szczególności dyrektywą 80/836/Euratom [5];
na podstawie art. 3 dyrektywy 80/836/Euratom każde Państwo Członkowskie musi nałożyć obowiązek powiadamiania o działaniach związanych z zagrożeniem wynikającym z promieniowania jonizującego; w świetle możliwych zagrożeń, a także z innych stosownych względów działania te wymagają uzyskania wcześniejszego zezwolenia w przypadkach ustalonych przez każde Państwo Członkowskie;
wskutek tego Państwa Członkowskie ustanowiły na swoich terytoriach systemy w celu spełnienia wymogów art. 3 dyrektywy 80/836/Euratom; dlatego poprzez wewnętrzne środki kontroli, które stosują Państwa Członkowskie na podstawie przepisów krajowych, zgodnych z obowiązującymi wspólnotowymi wymaganiami oraz wszelkimi właściwymi wymaganiami międzynarodowymi, Państwa Członkowskie nadal zapewnią na swoich terytoriach porównywalny poziom bezpieczeństwa;
przesyłanie odpadów radioaktywnych między Państwami Członkowskimi oraz do i ze Wspólnoty objęte są szczególnymi środkami ustanowionymi w dyrektywie 92/3/Euratom [6]; Państwa Członkowskie zobowiązane są do wprowadzenia w życie, nie później niż dnia 1 stycznia 1994 r., przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 92/3/Euratom; każde Państwo Członkowskie powinno być odpowiedzialne za zapewnienie właściwej gospodarki własnymi odpadami radioaktywnymi;
zniesienie kontroli granicznych we Wspólnocie od dnia 1 stycznia 1993 r. pozbawiło właściwe władze Państw Członkowskich informacji o przesyłkach substancji radioaktywnych, które poprzednio uzyskiwały dzięki tym kontrolom; właściwe władze Państw Członkowskich potrzebują otrzymywać taki sam zakres informacji jak poprzednio, aby mogły w dalszym ciągu sprawować kontrolę do celów ochrony przed promieniowaniem; wspólnotowy system deklaracji i zapewnienia informacji o przesyłkach ułatwiłby utrzymanie kontroli ochrony przed promieniowaniem; system uprzednich deklaracji jest potrzebny do przesyłania źródeł zamkniętych i odpadów radioaktywnych;
specjalne substancje rozszczepialne określone w art. 197 Traktatu EWEA podlegają przepisom tytułu II rozdział VII – Środki bezpieczeństwa; transport takich substancji podlega zobowiązaniom Państw Członkowskich i Komisji zgodnie z Międzynarodową Konwencją o Fizycznym Zabezpieczeniu Substancji Jądrowych (IDEA.1980);
niniejsze rozporządzenie nie ogranicza możliwości udzielenia informacji i zapewnienia kontroli, wprowadzonych z przyczyn innych niż ochrona przed promieniowaniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przesyłek, między Państwami Członkowskimi, źródeł zamkniętych i innych istotnych źródeł, w każdym przypadku, gdy ilości i stężenia przekraczają poziomy ustanowione w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 80/836/Euratom.
Rozporządzenie stosuje się także do przesyłania odpadów promieniotwórczych między Państwami Członkowskimi, objętych dyrektywą 92/3/Euratom.
2.
W przypadku substancji jądrowych każde Państwo Członkowskie przeprowadza wszystkie niezbędne kontrole na swoim terytorium, aby mieć pewność, że każdy odbiorca takich substancji, przesyłanych z innego Państwa Członkowskiego, spełnia przepisy prawa krajowego wprowadzające w życie art. 3 dyrektywy 80/836/Euratom.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "przesyłanie" oznacza czynności związane z transportem z miejsca pochodzenia do miejsca przeznaczenia wraz z załadunkiem i rozładunkiem substancji promieniotwórczych,
- "posiadacz" substancji radioaktywnej oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która zamierza dokonać przesyłki do odbiorcy i która przed jej dokonaniem jest na mocy prawa krajowego prawnie odpowiedzialna za takie substancje,
- "odbiorca" substancji radioaktywnej oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, do której taki materiał jest przesyłany,
- "źródło zamknięte" ma znaczenie nadane mu w dyrektywie 80/836/Euratom,
- "inne istotne źródło" oznacza każdą substancję radioaktywną, niebędącą źródłem zamkniętym, którego promieniowanie jonizujące przeznaczone jest do bezpośrednich lub pośrednich zastosowań medycznych, weterynaryjnych, przemysłowych, handlowych, naukowych lub rolniczych,
- "odpady radioaktywne" mają znaczenie nadane im w dyrektywie 92/3/Euratom,
- "substancje jądrowe" oznaczają specjalne substancje rozszczepialne, substancje źródłowe i rudy, jak określono w art. 197 Traktatu EWEA,
- "właściwe władze" oznaczają każdą władzę odpowiedzialną w Państwie Członkowskim za stosowanie niniejszego rozporządzenia i za związane z tym czynności administracyjne lub każdą inną władzę wyznaczoną przez Państwo Członkowskie,
- "aktywność" ma znaczenie nadane w dyrektywie 80/836/Euratom.
Artykuł 3
Do celów ochrony przed promieniowaniem kontrole przesyłania źródeł zamkniętych, innych istotnych źródeł i odpadów radioaktywnych między Państwami Członkowskimi są przeprowadzane zgodnie z prawem wspólnotowym lub krajowym jako część procedur kontrolnych, stosowanych w sposób niedyskryminujący na całym terytorium Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
1.
Posiadacz źródeł zamkniętych lub odpadów radioaktywnych, który zamierza przesłać takie źródło lub odpady czy zlecić dokonanie takiej przesyłki, uzyska wcześniej pisemną deklarację odbiorcy substancji radioaktywnych w Państwie Członkowskim miejsca przeznaczenia, że spełnił on wszystkie przepisy wprowadzające w życie art. 3 dyrektywy 80/836/Euratom oraz właściwe krajowe wymagania dotyczące bezpiecznego składowania, stosowania i usuwania tej klasy źródeł lub odpadów.
Deklaracja składana jest za pomocą standartowych dokumentów określonych w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia.
2.
Deklaracja, określona w ust. 1, wysyłana jest przez odbiorcę do właściwej władzy Państwa Członkowskiego, do którego ma trafić przesyłka.
Właściwa władza potwierdza swoją pieczęcią na dokumencie przyjęcie deklaracji do wiadomości, a następnie deklaracja ta zostaje wysłana przez odbiorcę do posiadacza.
Artykuł 5
1.
Deklaracja, określona w art. 4, może odnosić się do więcej niż jednej przesyłki, pod warunkiem że:
- źródła zamknięte lub odpady radioaktywne, do których się odnosi, mają zasadniczo te same własności fizyczne i chemiczne,
- źródła zamknięte lub odpady radioaktywne, do których się odnosi, nie przekraczają poziomów aktywności określonych w deklaracji, oraz
- przesyłka będzie dokonywana między tym samym posiadaczem i tym samym odbiorcą oraz znajdzie się w gestii tych samych właściwych władz.
2.
Deklaracja jest ważna przez okres nieprzekraczający trzech lat, licząc od daty potwierdzenia jej pieczęcią przez właściwą władzę, jak określono w art. 4 ust. 2.
Artykuł 6
Posiadacz źródeł zamkniętych, innych istotnych źródeł i odpadów radioaktywnych, który wysłał te źródła lub odpady albo zlecił dokonanie przesyłki, w ciągu 21 dni po zakończeniu każdego kwartału dostarczy właściwym władzom Państwa Członkowskiego przeznaczenia następujących informacji o dostawach w ciągu kwartału:
- nazwy i adresy odbiorców,
- całkowitą aktywność przypadającą na radionuklid dostarczony każdemu z odbiorców oraz liczbę takich dostaw,
- największą ilość każdego radionuklidu dostarczoną jednorazowo każdemu odbiorcy,
- rodzaj substancji: źródło zamknięte, inne istotne źródło lub odpady radioaktywne.
Pierwsze takie sprawozdanie obejmuje okres od dnia 1 lipca do dnia 30 września 1993 r.
Artykuł 7
Właściwe władze Państw Członkowskich współpracują w celu zapewnienia stosowania i wprowadzania w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie prześlą Komisji, najpóźniej do dnia 1 lipca 1993 r., nazwę(-y) i adres(-y) właściwych władz określonych w art. 2 oraz wszystkie niezbędne informacje pozwalające na szybkie porozumiewanie się z tymi władzami.
Państwa Członkowskie prześlą Komisji wszystkie zmiany tych danych.
Komisja przedstawi niniejsze informacje i ich zmianę wszystkim właściwym władzom we Wspólnocie oraz opublikuje je wraz ze zmianami w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie w niczym nie narusza przepisów krajowych i międzynarodowych umów dotyczących transportu, łącznie z przesyłaniem substancji radioaktywnej.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie w niczym nie narusza obowiązków i praw wynikających z dyrektywy 92/3/Euratom.
Artykuł 11
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 1560/93
z dnia 14 czerwca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych stosowanych do celów wspólnej polityki rolnej3, w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3950/924 przewiduje kontynuację systemu dodatkowych opłat i ustanawia podstawowe zasady dotyczące rozszerzonego systemu; rozporządzenie (EWG) nr 748/93 ustanawia gwarantowane ilości ogólne dla każdego Państwa Członkowskiego, dotyczące dostaw i sprzedaży bezpośredniej, podlegające dostosowaniu, gdyby problemy związane z ustalaniem cen za rok gospodarczy 1993/94 były ponownie rozpatrywane; celem niniejszego rozporządzenia jest dokonanie powyższego dostosowania;
tymczasowe zawieszenie, na mocy rozporządzenia (EWG) nr 775/875, części ilości referencyjnych od czwartego okresu dwunastomiesięcznego, zostało podyktowane sytuacją rynkową; producentom przyznano malejące odszkodowanie za pięć lat za zawieszone w ten sposób ilości; rozporządzenie (EWG) nr 816/926, które rozszerza system dodatkowych opłat ustanowiony w art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68, oczekujący na decyzję w kontekście reformy wspólnej polityki rolnej, nie zatwierdził, w gwarantowanych ilościach ogólnych za dziewiąty okres, wcześniej zawieszonych ilości ze względu na utrzymujące nadwyżki, które wymagały zawieszenia 4,5 % dostaw ilości referencyjnych, co ma być przekształcone w definitywną redukcję gwarantowanych ilości ogólnych; w rozporządzeniach ostatecznie przyjętych w sektorze mleka i przetworów mlecznych, w celu wdrożenia reformy wspólnej polityki rolnej, w szczególności rozporządzenia (EWG) nr 2071/927 i (EWG) nr 2074/928, nie utrzymano już tych ilości;
w kontekście reformy wspólnej polityki rolnej, Rada ustaliła zasadę rozszerzania dodatkowych opłat i ponownego rozpatrzenia gwarantowanych ilości ogólnych w świetle ogólnej sytuacji na rynku i szczególnych sytuacji w niektórych Państwach Członkowskich;
analiza rynku, przeprowadzona przez Komisję, ujawniła sytuację, która jest znacznie bardziej niepokojąca w odniesieniu do tłuszczów mleka niż w odniesieniu do protein mleka; z tego powodu, Rada postanowiła podjąć próbę niezwłocznego przeciwdziałania nierównowadze na rynku tłuszczów mleka i wprowadziła z dniem 1 lipca 1993 r. obniżkę cen interwencyjnych za masło o 3 %, zmieniając w konsekwencji rozporządzenie (EWG) nr 2072/929;
badanie sytuacji w każdym Państwie Członkowskim w celu podjęcia decyzji w sprawie wprowadzenia systemu dodatkowych opłat ujawniło niektóre problemy o różnorodnym podłożu, które należy uwzględnić poprzez różnicowanie podwyżek gwarantowanych ilości ogólnych; zwiększenie stawki ryczałtowej przyznaje się Belgii, Danii, Niemcom, Francji, Irlandii, Luksemburgowi, Niderlandom, Zjednoczonemu Królestwu i Portugalii, w celu umożliwienia tym państwom przestrzegania pewnych priorytetów rozdziału między producentów; wzrost ilości dla Hiszpanii, Grecji i Włoch przyznany już został na okres 1993/94; przed rozpoczęciem okresu 1994/95 dokona się nowego przeglądu w celu zbadania, czy faktycznie spełniane są warunki, na których przyznano tym trzem Państwom Członkowskim definitywną podwyżkę gwarantowanych ilości ogólnych;
po przeprowadzeniu wyżej wymienionego badania, uznano za właściwe zmienić rozdział ilości dla nowych niemieckich krajów związkowych i Portugalii między sprzedaż bezpośrednią a dostawy na korzyść tych drugich;
artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 przewiduje możliwość stosowania różnych środków w celu restrukturyzacji produkcji mlecznej; środki te obejmują programy dotyczące całkowitej lub częściowej rezygnacji z produkcji mlecznej; obecna sytuacja wymaga z kilku względów uzupełnienia rezerwy krajowej; dlatego właściwe jest wspieranie wysiłków, jakie musi podjąć każde Państwo Członkowskie poprzez wkład Wspólnoty, ograniczonej do ogólnej sumy 40 milionów ECU; Komisja powinna być uprawniona do wyjaśniania warunków, którym powinno podlegać wykorzystywanie udzielonej w ten sposób pomocy Wspólnoty;
w celu kontroli stosowne jest wyjaśnienie, że "gospodarstwo rolne", w znaczeniu niniejszego rozporządzenia, oznacza gospodarstwo rolne według określenia przez Państwo Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3950/92 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Suma indywidualnych ilości referencyjnych tego samego typu nie może przekraczać odpowiednich ogólnych ilości określonych dla każdego Państwa Członkowskiego.
2.
Następujące ogólne ilości ustala się bez uszczerbku dla ewentualnego przeglądu, w świetle ogólnej sytuacji na rynku i szczególnych warunków istniejących niektórych Państwach Członkowskich:
(tony)
Państwo Członkowskie Dostawy Sprzedaż bezpośrednia
Belgia 2 937 238 373 193
Dania 4 454 397 951
Niemcy1 27 764 778 100 038
Grecja 625 985 4528
Hiszpania 5 200 000 366 950
Francja 23 502 974 732 824
Irlandia 5 230 554 15 210
Włochy 9 212 190 717 870
Luksemburg 268 098 951
Niderlandy 10 972 104 102 588
Portugalia 1 804 881 67 580
Zjednoczone Królestwo 14 197 179 392 868
1 Z których 6 244 566 ton to dostawy do nabywców mających swą siedzibę na terytorium nowych krajów związkowych, a 8801 ton to sprzedaż bezpośrednia w nowych krajach związkowych.
Podwyższone zostają ogólne ilości dla Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Irlandii, Luksemburga, Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa, w celu umożliwienia przydziału dodatkowych ilości referencyjnych:
- producentom, którzy na mocy art. 3a ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 857/84*, zostali wykluczeni z przydziału dodatkowej ilości referencyjnej,
- producentom usytuowanym w obszarach górskich, określonych w art. 3 ust. 3 dyrektywy 75/268/EWG** lub producentom określonym w art. 5 niniejszego rozporządzenia.
Zwiększenie ogólnej ilości dla Portugalii przyznane zostaje na zasadzie priorytetowej dla zaspokojenia próśb ze strony producentów o dodatkowe ilości referencyjne, na produkcję których w roku odniesienia 1990 miały znaczący wpływ wyjątkowe wydarzenia, jakie miały miejsce w okresie 1988-1990, lub dla producentów określonych w art. 5.
Zwiększenie ogólnych ilości dla Grecji, Hiszpanii i Włoch zostaje przyznane za okres 1993/94.
Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie w marcu 1994 r. wraz z propozycjami, czy należy kontynuować zwiększone kwoty w okresie 1994/95 i w latach następnych.
3.
Jeżeli Rada postanowi dostosować wyżej wymienione ogólne ilości do sytuacji na rynku, dostosowania te powinny być wyrażone jako procent ogólnych ilości, które miały być przestrzegane w poprzedzającym okresie.
* Dz.U. L 90 z 1.4.1984, str. 13. Rozporządzenie uchylone rozporządzeniem (EWG) nr 3950/92 (Dz.U. L 405 z 31.12.1992, str. 1).
** Dz.U. L 128 z 19.5.1975, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 2328/91 (Dz.U. L 218 z 6.8.1991, str. 1)".
2.
W artykule 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
W ramach ilości, określonych w art. 3, Państwo Członkowskie może uzupełnić krajową rezerwę po liniowej redukcji wszystkich indywidualnych ilości referencyjnych, w celu przyznania dodatkowych lub specjalnych ilości producentom, określonym zgodnie z obiektywnymi kryteriami uzgodnionymi z Komisją, bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 2 akapit drugi i trzeci.".
3.
W artykule 8 na końcu dodaje się tekst w brzmieniu:
"W celu wprowadzenia w życie w każdym Państwie Członkowskim w okresie 1993/94 programu restrukturyzacji produkcji mleka i w razie potrzeby uzupełnienia rezerwy krajowej z myślą o przydzieleniu dodatkowych ilości, określonych w art. 3 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze, udziela się finansowania wspólnotowego, ograniczonego do kwot w ecu wskazanych poniżej; metodę stosowania takiej pomocy, w szczególności maksymalną sumę wyrównania należy przyjąć zgodnie z procedurą określoną w art. 11:
Belgia 1 106 613
Dania 1 678 207
Niemcy 10 460 461
Grecja 235 842
Hiszpania 1 959 115
Francja 8 854 814
Irlandia 1 970 627
Włochy 3 470 719
Luksemburg 101 007
Niderlandy 4 133 772
Portugalia 679 994
Zjednoczone Królestwo 5 348 829
Kwoty te przelicza się na waluty krajowe przy pomocy kursu wymiany stosowanego wobec księgowania wydatków ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich obowiązującego dnia 20 lipca 1993 r.
Finansowanie dokonywanych wypłat w ramach tego programu uznaje się za interwencję w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70*.
Zobowiązania dotyczące wydatków muszą być wykonane w ramach przydziałów z roku budżetowego 1993, na żądanie Państw Członkowskich, a najpóźniej przed dniem 30 września 1993 r.
Dokonywane wypłaty przez agencje wypłacające muszą nastąpić przed dniem 15 października 1994 r.
_______________
* Dz.U. L 94 z 28.4.1970, str. 13.".
4.
W artykule 9 lit. c) i d) "w obrębie terytorium geograficznego Wspólnoty" zastępuje się "w obrębie terytorium geograficznego Państwa Członkowskiego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1571/93
z dnia 14 czerwca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1883/78 ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dla działań interwencyjnych, dla których kwota jednostkowa nie została określona przez reguły organizacji rynku, ustalono podstawowe wspólnotowe zasady ich finansowania na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 [4], w szczególności w zakresie metody ustalania kwot do sfinansowania, finansowania wydatków wynikających z ograniczenia środków koniecznych do zakupu interwencyjnego, oszacowania wartości zapasów do przeniesienia z jednego roku na następny oraz finansowania wydatków wynikających z rzeczywistego składowania;
artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 stanowi, że kwoty odsetek poniesione przez Państwa Członkowskie przy uruchamianiu funduszy wykorzystanych na publiczny skup interwencyjny produktów rolnych mają być finansowane przez Wspólnotę po jednolitej stopie procentowej;
możliwe jest, że w Państwie Członkowskim publiczny skup interwencyjny produktów rolnych może być finansowany jedynie przy takich stopach procentowych, które znacząco przewyższają jednolitą stopę procentową;
o ile takie różnice w wysokości stóp procentowych uważa się za zbyt duże dla danego Państwa Członkowskiego, należy przewidzieć przepis w celu zastosowania w takich sytuacjach mechanizmu korygującego;
jednakże w takich przypadkach różnica między szczególnie wysoką stopą procentową płaconą przez Państwo Członkowskie a jednolitą stopą procentową powinna być częściowo ponoszona przez dane Państwo Członkowskie, tak aby zachęcić je do poszukiwania najmniej kosztownej metody finansowania;
niniejsza zmiana zasad powinna być wprowadzona na ograniczony okres oraz musi być stosowana od początku bieżącego roku budżetowego;
opcja przewidziana w art. 5 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2050/88 [5], ustalająca jednolitą stopę procentową na poziomie, który jest niższy niż jej poziom reprezentatywny, jest przykładem zastosowania zasady ustalonej w art. 2 akapit pierwszy rozporządzenia finansowego Wspólnoty [6]; przepis ten nie powinien mieć ograniczonego okresu zastosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 wprowadza się następujące zmiany:
1) w akapicie drugim skreśla się wyrazy "w odniesieniu do lat gospodarczych 1989–1992";
2) dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"Nie naruszając akapitu pierwszego, jeśli stopa procentowa ponoszona przez Państwo Członkowskie jest ponad dwukrotnie wyższa niż jednolita stopa procentowa, Komisja może przy finansowaniu kosztów odsetek poniesionych przez to Państwo Członkowskie odnośnie do lat budżetowych 1993–1995 stosować jednolitą stopę procentową powiększoną o różnicę między dwukrotnie wyższą stopą a rzeczywistą stopą ponoszoną przez dane Państwo Członkowskie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1574/93
z dnia 14 czerwca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2771/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj, rozporządzenie (EWG) nr 2777/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego, rozporządzenie (EWG) nr 827/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku w zakresie niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu EWG oraz rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje, ostatnio stwierdzono, że klasyfikacja niektórych produktów jajecznych objętych kodem CN 0408 w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4] stwarza problemy właściwym władzom; dla uzdrowienia sytuacji struktura podpozycji objętych kodem CN 0408 powinna zostać ulepszona;
rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 [5] i (EWG) nr 2777/75 [6] nie wprowadziły dotychczas systemu pozwoleń na przywóz; w związku ze zwiększającą się liczbą umów międzynarodowych dotyczących między innymi handlu jajami i mięsem drobiowym taki system ustanawiający zabezpieczenia jako gwarancje, że przywóz będzie dokonany, powinien zostać również wprowadzony w tych sektorach w sposób umożliwiający kontrolę wolumenu przywozu;
artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 zapewnia refundacje przy wywozie do państw trzecich jaj i produktów jajecznych także w formie przetworzonych produktów wymienionych w jego Załączniku; aby ułatwić przyszłe zmiany tego wykazu, powinien zostać on przyjęty zgodnie z art. 17 wymienionego rozporządzenia;
przetworzone gęsie lub kacze wątroby oznaczone kodem CN 16022010 są objęte rozporządzeniem (EWG) nr 827/68 [7]; takie przetworzenie powinno być przeprowadzone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2777/75, tak aby ustanowić wspólne normy handlowe dla tych produktów w celu zapewnienia ujednoliconej informacji dla konsumentów i uczciwej konkurencji; Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 827/68 powinien zostać odpowiednio dostosowany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2771/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wspólna organizacja rynku jaj obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ _BAR_
a) _BAR_ 04070011 _BAR_ jaja drobiu w skorupkach, świeże, konserwowane albo gotowane _BAR_
04070019 _BAR_
04070030 _BAR_
b) _BAR_ 04081180 _BAR_ pozostałe jaja bez skorupek i żółtka jaj, świeże, suszone, gotowane na parze lub w wodzie, formowane, mrożone lub inaczej zakonserwowane, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego _BAR_
04081981 _BAR_
04081989 _BAR_
04089180 _BAR_
04089980" _BAR_
2) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 8a
1.
Przywóz do Wspólnoty każdego z produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 może być uzależniony od przedłożenia pozwolenia na przywóz, które jest wydawane przez Państwa Członkowskie każdemu ubiegającemu się, niezależnie od jego siedziby we Wspólnocie.
Pozwolenie takie jest ważne dla przywozu dokonanego gdziekolwiek we Wspólnocie.
Wydanie takiego pozwolenia uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia jako gwarancji, że przywóz zostanie dokonany w okresie ważności pozwolenia; zabezpieczenie przepada całkowicie lub częściowo, jeśli w danym okresie przywóz nie został dokonany lub został dokonany częściowo.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.";
3) w art. 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17; załącznik I zostaje zmieniony zgodnie z powyższą procedurą."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 2777/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wspólna organizacja rynku mięsa drobiowego obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ _BAR_
a) _BAR_ 0105 _BAR_ drób domowy żywy, to znaczy ptactwo z gatunków Gallus domesticus, kaczki, gęsi, indyki i perliczki _BAR_
b) _BAR_ ex0207 _BAR_ mięso i jadalne podroby z drobiu z pozycji 0105 świeże, chłodzone lub mrożone, z wyłączeniem wątrób odpowiadających kodom CN 020731, 02073990 i 020750 _BAR_
c) _BAR_ 020731 _BAR_ wątroby drobiowe świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
02073990 _BAR_
020750 _BAR_
02109071 _BAR_ wątroby drobiowe solone, w solance, suszone lub wędzone _BAR_
02109079 _BAR_
d) _BAR_ 02090090 _BAR_ tłuszcz drobiowy (niewytopiony), świeży, chłodzony, mrożony, solony, w solance, suszony lub wędzony _BAR_
e) _BAR_ 15010090 _BAR_ tłuszcz drobiowy wytopiony, prasowany lub nieprasowany lub wyekstrahowany w roztworze _BAR_
f) _BAR_ 16022011 _BAR_ inne przetworzone lub konserwowane wątroby gęsie lub kacze _BAR_
16022019 _BAR_
160231 _BAR_ inne przetworzone lub konserwowane mięso lub podroby z drobiu z pozycji 0105 _BAR_
160239" _BAR_
b) w ust. 2 lit. d) pkt 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Produkty określone w ust. 1 lit. f) inne niż objęte kodami CN 16022011 i 16022019;"
2) art. 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Dla produktów określonych w art. 1 ust. 1, innych niż te objęte kodami CN 16022011 i 16022019 opłata wyrównawcza ustalana z góry dla każdego kwartału zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 będzie nakładana przy przywozie do Wspólnoty.
Opłaty celne wymienione we Wspólnej Taryfie Celnej stosuje się do produktów objętych kodami CN 16022011 i 16022019;"
3) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 8a
1.
Przywóz do Wspólnoty każdego z produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 może być uzależniony od przedłożenia pozwolenia na przywóz, które jest wydawane przez Państwa Członkowskie każdemu ubiegającemu się niezależnie od jego siedziby we Wspólnocie.
Pozwolenie takie jest ważne dla przywozu dokonanego gdziekolwiek we Wspólnocie.
Wydanie takiego pozwolenia uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia jako gwarancji, że przywóz zostanie dokonany w okresie ważności pozwolenia; zabezpieczenie przepada całkowicie lub częściowo, jeśli w danym okresie przywóz nie został dokonany lub został dokonany częściowo.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17."
Artykuł 3
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 827/68 skreśla się następujące kody CN:
"ex160220 _BAR_ — z wątroby dowolnych zwierząt: _BAR_
_BAR_ — — z wątroby gęsi lub kaczek: _BAR_
16022011 _BAR_ — — — zawierające w masie 75 % lub więcej "foie gras" _BAR_
16022019 _BAR_ — — — pozostałe:" _BAR_
Artykuł 4
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 kod CN 0408 otrzymuje brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Stawka celna _BAR_ jednostka dodatkowa _BAR_
autonomiczna (%) lub opłata wyrównawcza (AGR) _BAR_ umowna (%) _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_
0408 _BAR_ jaja ptasie bez skorupek i żółtka jaj, świeże, suszone, gotowane na parze lub w wodzie, formowane, mrożone lub inaczej zakonserwowane, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ — żółtka jaj: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
040811 _BAR_ — — suszone: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
04081120 _BAR_ — — — nienadające się do spożycia przez ludzi _BAR_ zwolnione _BAR_ zwolnione _BAR_ — _BAR_
04081180 _BAR_ — — — pozostałe _BAR_ 22 (AGR) _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
040819 _BAR_ — — pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
04081920 _BAR_ — — — nienadające się do spożycia przez ludzi _BAR_ zwolnione _BAR_ zwolnione _BAR_ — _BAR_
_BAR_ — — — pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
04081981 _BAR_ — — — ciekłe _BAR_ 22 (AGR) _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
04081989 _BAR_ — — — — pozostałe, włącznie z mrożonymi _BAR_ 22 (AGR) _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
_BAR_ — pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
040891 _BAR_ — — suszone: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
04089120 _BAR_ — — — nienadające się do spożycia przez ludzi _BAR_ zwolnione _BAR_ zwolnione _BAR_ — _BAR_
04089180 _BAR_ — — — pozostałe _BAR_ 22 (AGR) _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
040899 _BAR_ — — pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
04089920 _BAR_ — — — nienadające się do spożycia przez ludzi _BAR_ zwolnione _BAR_ zwolnione _BAR_ — _BAR_
04089980 _BAR_ — — — pozostałe _BAR_ 22 (AGR) _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1611/93
z dnia 24 czerwca 1993 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1001/93 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie przepisów dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i wstecznego wyrobów włókienniczych przy przywozie do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez pewien okres, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2674/92 [4], jeżeli posiadacz ten zawarł umowę, jak określono w art. 14 ust. 3 akapit drugi lit. a) lub b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1715/90 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie przepisów dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i wstecznego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można powoływać się przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, jeżeli posiadacz ten zawarł umowę określoną w art. 14 akapit drugi lit. a) lub b) rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1617/93
z dnia 25 czerwca 1993 r.
w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych dotyczących wspólnego planowania i koordynacji rozkładów, wspólnych przedsięwzięć i konsultacji w sprawie taryf pasażerskich i towarowych w rejsowych połączeniach lotniczych oraz przydziału czasu na start lub lądowanie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3976/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu lotniczego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2411/92 [2], w szczególności jego art. 2,
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [3],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Porozumień i Pozycji Dominujących w Transporcie Lotniczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 3976/87 upoważnia Komisję do wprowadzenia art. 85 ust. 3 Traktatu w drodze rozporządzenia w odniesieniu do niektórych kategorii porozumień, decyzji lub uzgodnionych praktyk dotyczących bezpośrednio lub pośrednio usług w transporcie lotniczym.
(2) Porozumienia, decyzje lub uzgodnione praktyki dotyczące wspólnego planowania i koordynacji rozkładów, wspólnych działań, konsultacji w sprawie taryf i przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych podlegają ograniczonej konkurencji oraz mają wpływ na handel między Państwami Członkowskimi.
(3) Wspólne planowanie i koordynacja rozkładu dla połączeń lotniczych może pomóc w zapewnieniu obsługi połączeń w porach dnia, okresach lub na trasach o mniejszym natężeniu ruchu, a także w udostępnieniu dalszych połączeń, co przyniesie korzyść użytkownikom transportu lotniczego.
Klauzule dotyczące dodatkowych lotów nie mogą jednak zawierać wymogu zatwierdzenia przez pozostałe strony ani wiązać się z karami pieniężnymi.
Porozumienia muszą także umożliwiać stronom odstąpienie od nich za wypowiedzeniem w rozsądnie krótkim terminie.
(4) Ustalenia, na mocy których mniejsza linia lotnicza otrzymuje wsparcie rynkowe i finansowe od innego przewoźnika, mogą jej pomóc w obsłudze połączeń na nowych lub mniej uczęszczanych trasach.
Jednakże w celu uniknięcia zbędnych restrykcji, czas trwania wspólnych działań należy ograniczyć do okresu niezbędnego do osiągnięcia dostatecznej pozycji rynkowej.
Wyłączenia grupowego nie należy udzielać wspólnym działaniom, w odniesieniu do których można oczekiwać, iż każda ze stron może obsługiwać połączenie lotnicze niezależnie.
Takie warunki nie naruszają możliwości wystąpienia z wnioskiem, w uzasadnionych przypadkach, na podstawie art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3975/87 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2410/92 [5], w celu otrzymania wyłączenia indywidualnego mimo niespełnienia warunków lub w razie konieczności przedłużenia czasu trwania wspólnego działania.
W szczególności, gdy strony wyrażają chęć wykorzystania, poprzez wspólne działanie, możliwości dostępu do rynku, stworzonych przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 2408/92 [6], na trasach, które nie ani należą do nowych, ani do rzadziej uczęszczanych, ale które pod innymi względami spełniają ustanowione niniejszym rozporządzeniem warunki, istnieje możliwość uzyskania wyłączenia indywidualnego.
(5) Konsultacje w sprawie taryf pasażerskich i towarowych mogą przyczynić się do powszechnego przyjęcia ustalonych między liniami opłat i stawek, z korzyścią zarówno dla przewoźników, jak i użytkowników transportu lotniczego.
Jednakże konsultacje nie będą wykraczać poza cel, jakim jest ułatwienie ustaleń między liniami.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2409/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie taryf i stawek za usługi lotnicze [7] oparte jest na zasadzie wolnych cen, w związku z czym sprzyja wzrostowi konkurencji cenowej w transporcie lotniczym.
Stąd za jego sprawą nie można eliminować konkurencji. W związku z tym na obecnym etapie zezwala się na konsultacje między przewoźnikami lotniczymi co do taryf pasażerskich i towarowych, pod warunkiem, że są ograniczone do opłat i stawek sprzyjających ustaleniom między liniami, uczestnictwo w konsultacjach jest fakultatywne, nie prowadzą one do porozumień w zakresie opłat, stawek i pokrewnych warunków, Komisja i zainteresowane Państwa Członkowskie, dla zachowania przejrzystości procedur, mają prawo wysłać do nich obserwatorów, a przewoźnicy uczestniczący w systemie konsultacji są zobowiązani dokonywać ustaleń ze wszystkimi pozostałymi zainteresowanymi przewoźnikami, w sprawie taryf stosowanych przez linię przewożącą dla omawianej ich kategorii.
Komisja ponownie oceni wpływ konsultacji co do taryf na konkurencję cenową w świetle obowiązywania rozporządzenia (EWG) nr 2409/92 oraz w świetle rozwoju wspólnotowego sektora transportu lotniczego i może wprowadzić właściwe zmiany w wyłączeniu w trakcie jego trwania.
(6) Ustalenia w kwestii przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych oraz w sprawie rozkładów mogą poprawić wykorzystanie możliwości portów lotniczych i przestrzeni powietrznej, ułatwiają kontrolę ruchu lotniczego i zapewniają sprawną obsługę lotów z portu lotniczego.
Jednakże, żeby nie ograniczyć konkurencji, dostęp do portów lotniczych o dużym natężeniu ruchu musi zostać zachowany.
Celem zachowania należytego poziomu bezpieczeństwa i przejrzystości procedur, takie uzgodnienia mogą być przyjęte jedynie w przypadku gdy wszyscy zainteresowani przewoźnicy lotniczy mogą uczestniczyć w negocjacjach i gdy przydział dokonywany jest w sposób przejrzysty i niedyskryminujący.
(7) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3976/87, niniejsze rozporządzenie stosuje się ze skutkiem retroaktywnym do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych istniejących w dniu jego wejścia w życie, pod warunkiem, że spełniają one warunki wyłączenia ustanowione w niniejszym rozporządzeniu.
(8) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3976/87, niniejsze rozporządzenie określi także warunki, na których Komisja może cofnąć wyłączenie grupowe w indywidualnych przypadkach.
(9) W odniesieniu do porozumień automatycznie wyłączonych niniejszym rozporządzeniem nie zachodzi potrzeba stosowania art. 3 lub 5 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87.
Jednakże, gdy powstaną zasadne wątpliwości, przedsiębiorstwa mogą zażądać od Komisji wyjaśnień co do zgodności ich ustaleń z niniejszym rozporządzeniem.
(10) Niniejsze rozporządzenie nie narusza stosowania art. 86 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
WYŁĄCZENIA
Artykuł 1
Zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, niniejszym stwierdza się, że art. 85 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do porozumień między przedsiębiorstwami w sektorze transportu lotniczego, decyzji związków takich przedsiębiorstw i praktyk uzgodnionych między takimi przedsiębiorstwami, które mają na celu jedno albo więcej z poniższych:
- wspólne planowanie lub koordynację rozkładu połączenia lotniczego między portami lotniczymi Wspólnoty,
- wspólną obsługę rejsowego połączenia lotniczego na trasie nowej albo o niskim natężeniu ruchu między portami lotniczymi Wspólnoty,
- przeprowadzanie konsultacji w sprawie taryf w przewozie pasażerów, ich bagażu, a także towaru lotami rejsowymi między portami lotniczymi Wspólnoty,
- przydział czasu na start lub lądowanie i rozkładu rejsów w porcie lotniczym, jeżeli dotyczą połączeń lotniczych między portami lotniczymi Wspólnoty.
TYTUŁ II
SZCZEGÓLNE WARUNKI
Artykuł 2
Szczególne warunki dotyczące wspólnego planowania i koordynacji rozkładów
Wyłączenie dotyczące wspólnego planowania i koordynacji rozkładu połączenia lotniczego stosuje się jedynie w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
a) planowanie i koordynacja mają na celu
i) zapewnienie za sprawą niewiążącego porozumienia zadowalającego świadczenia usług w porach dnia, okresach i na trasach o mniejszym natężeniu ruchu; lub
ii) ustanowienie za sprawą wiążącego porozumienia rozkładów, które ułatwią przewożonym pasażerom lub towarom międzyliniowe połączenia między rejsami obsługiwanymi przez uczestników porozumień oraz zapewnią minimalne natężenie ruchu dla takich rozkładów;
b) porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione nie obejmują ustaleń takich, które mają na celu ograniczenie, bezpośrednio albo pośrednio, zdolności przewozowej uczestników bądź jej podziału;
c) porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione nie zabraniają przewoźnikom uczestniczącym w planowaniu i koordynacji wprowadzania dodatkowych połączeń, co nie pociąga kar ani konieczności uzyskiwania zgody pozostałych uczestników;
d) porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki nie zabraniają przewoźnikom wycofania się z planowania i koordynacji w następnych sezonach, bez poniesienia kary, po uprzednim powiadomieniu w okresie nie dłuższym niż trzy miesiące;
e) porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione nie mają na celu wywierania wpływu na rozkłady przyjęte przez przewoźników w nich nieuczestniczących.
Artykuł 3
Przepisy specjalne odnośnie do wspólnych działań
Wyłączenie dotyczące wspólnej obsługi połączenia lotniczego stosuje się jedynie w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
a) wspólna obsługa odnosi się do przyjęcia przez jednego przewoźnika lotniczego części kosztów i wpływów innego przewoźnika, wynikających z obsługi rejsowego połączenia lotniczego;
b) i) w czasie wszystkich czterech sezonów przewozowych poprzedzających rozpoczęcie wspólnej obsługi nie istniało bezpośrednie połączenie lotnicze między dwoma zainteresowanymi portami lotniczymi;
ii) zdolność przewozu na trasie objętej wspólną obsługą nie przekracza 30000 pasażerów rocznie w każdym kierunku; niniejsza zdolność przewozu może zostać podwojona na trasach o długości ponad 750 kilometrów, na których istnieje bezpośrednie połączenie lotnicze co najwyżej dwa razy dziennie;
c) przewoźnik obsługujący połączenie lotnicze posiada, oprócz wspólnie obsługiwanego połączenia lotniczego, zdolność przewozu co najwyżej 90000 pasażerów rocznie z jednego z odnośnych portów lotniczych;
d) wpływy przewoźnika lotniczego obsługującego powołane połączenie lotnicze lub jakichkolwiek innych przewoźników, posiadających — bezpośrednio lub pośrednio — pakiet kontrolny akcji wyżej wymienionego przewoźnika, z tytułu transportu lotniczego w obszarze geograficznym objętym niniejszym rozporządzeniem nie przekraczają 400 milionów ecu rocznie;
e) żadnej ze stron nie zabrania się obsługi we własnym zakresie dodatkowych połączeń lotniczych między dwoma zainteresowanymi portami lotniczymi ani niezależnego ustalania opłat, zdolności przewozowej bądź rozkładów na powołanych połączeniach;
f) czas trwania wspólnej obsługi nie przekracza trzech lat;
g) każda ze stron może wypowiedzieć wspólną obsługę, za uprzednim wypowiedzeniem w terminie nie dłuższym niż trzy miesiące, ze skutkiem na zakończenie sezonu przewozowego.
Artykuł 4
Szczególne warunki odnośnie do konsultacji w sprawie taryf pasażerskich i towarowych
1.
Wyłączenie dotyczące przeprowadzania konsultacji odnośnie do taryf pasażerskich i towarowych stosuje się jedynie w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
a) uczestnicy omawiają jedynie opłaty lotnicze i stawki towarowe, które użytkownicy transportu lotniczego uiszczają bezpośrednio uczestniczącemu przewoźnikowi lub jego autoryzowanym przedstawicielom za przewóz w charakterze pasażerów lub za przewóz ładunku z jednego portu lotniczego do drugiego w rejsowym połączeniu, a także warunki dotyczące powołanych opłat i stawek.
Konsultacje te nie mogą przekroczyć obszaru, dla którego obowiązują odnośne taryfy;
b) konsultacje prowadzą do wymiany między liniami lotniczymi, tzn. użytkownikom transportu lotniczego należy umożliwić, stosownie do typów opłat oraz sezonów podlegających konsultacjom:
i) łączenie na podstawie pojedynczego dokumentu przewozowego, połączenia podlegającego konsultacji z połączeniami na tych samych lub sąsiednich trasach, obsługiwanymi przez innych przewoźników lotniczych, odnośnie do których stosowne opłaty, stawki i warunki ustala linia lub linie lotnicze dokonujące przewozu; oraz
ii) na ile pozwalają warunki pierwotnej rezerwacji, dokonywanie zmian rezerwacji połączenia podlegającego konsultacjom na połączenie na tej samej trasie, obsługiwane przez innego przewoźnika lotniczego, według opłat i stawek oraz na warunkach stosowanych przez powołanego przewoźnika;
z zastrzeżeniem, że przewoźnik lotniczy może odmówić takiego łączenia i zmian rezerwacji z obiektywnych i niedyskryminujących przyczyn natury technicznej bądź handlowej, w szczególności gdy przewoźnik dokonujący przewozu zgłasza zastrzeżenia co do wiarygodności kredytowej przewoźnika pobierającego opłatę za przewóz; w takim przypadku należy o powyższym poinformować na piśmie;
c) taryfy pasażerskie bądź towarowe podlegające konsultacjom stosowane są przez uczestniczących w nich przewoźników lotniczych w sposób niedyskryminacyjny ze względu na przynależność lub miejsce zamieszkania pasażerów bądź miejsce pochodzenia ładunku wewnątrz Wspólnoty;
d) uczestnictwo w konsultacjacjach jest dobrowolne i dostępne dla każdego przewoźnika lotniczego, który obsługuje lub zamierza obsługiwać połączenia na omawianej trasie;
e) konsultacje nie są dla uczestników wiążące, tzn. po konsultacjach uczestnicy zachowują prawo do niezależnych działań w zakresie taryf pasażerskich i towarowych;
f) konsultacje nie doprowadzają do porozumienia odnośnie do prowizji przedstawicieli ani innych składników taryf;
g) w przypadkach, gdy należy zgłaszać taryfikację, każdy uczestnik indywidualnie dokonuje zgłoszenia każdej taryfy, która nie była przedmiotem konsultacji, właściwym władzom zainteresowanych Państw Członkowskich; może tego dokonać osobiście lub za pośrednictwem agencji zgłoszeniowej bądź generalnego przedstawiciela handlowego.
2. a) Komisja i zainteresowane Państwa Członkowskie są uprawnione do wysyłania obserwatorów na konsultacje w sprawie taryf.
W tym celu przewoźnicy lotniczy powiadomią zainteresowane Państwa Członkowskie i Komisję w ten sam sposób, jak uczestników konsultacji, w terminie jednak nie krótszym niż na 10 dni przed ich rozpoczęciem, o ich dacie, miejscu i przedmiocie.
b) Powiadomić należy:
i) zainteresowane Państwa Członkowskie, według procedur ustanowionych przez właściwe władze tych państw;
ii) ii) Komisję, według procedur, które zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
c) Pełne sprawozdanie w sprawie konsultacji zostanie przedłożone Komisji przez odnośnych przewoźników lotniczych lub w ich imieniu w tym samym terminie, co ich uczestnikom, nie później jednak niż sześć tygodni po przeprowadzeniu takich konsultacji.
Artykuł 5
Szczególne warunki odnośnie do przydziału czasu na start lub lądowanie i ustalania harmonogramów lotniskowych
1.
Wyłączenie dotyczące przydziału czasu na start lub lądowanie i ustalania harmonogramów lotniskowych stosuje się jedynie w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
a) konsultacje odnośnie do przydziału czasu na start lub lądowanie i ustalania harmonogramów lotniskowych dostępne są dla wszystkich przewoźników lotniczych, którzy wyrażą zainteresowanie przydziałami czasu na start lub lądowanie będącymi przedmiotem konsultacji;
b) zasady pierwszeństwa są ustanawiane i udzielane bez dyskryminacji, tzn. nie mają ani bezpośredniego, ani pośredniego związku z tożsamością lub narodowością przewoźnika bądź też kategorią świadczonych usług, uwzględniają one ograniczenia lub zasady podziału w ruchu lotniczym ustanowione przez właściwe władze krajowe lub międzynarodowe, a także biorą pod uwagę interesy podróżnych i portów lotniczych.
Z zastrzeżeniem lit. d), zasady pierwszeństwa mogą uwzględniać prawa nabyte przez przewoźników w wyniku korzystania poprzednio z określonych przydziałów czasu na start lub lądowanie w analogicznym sezonie;
c) ustanowione zasady pierwszeństwa udostępnia się na żądanie każdej zainteresowanej stronie;
d) nowym przewoźnikom, przedstawionym w art. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 95/93 [8], przydziela się 50 % nowoutworzonych lub nieużywanych przydziałów czasu na start lub lądowanie bądź takich, które zostały opuszczone przez przewoźnika w trakcie lub na koniec sezonu albo w inny sposób stały się dostępne, do wysokości, w jakiej mają niezrealizowane zgłoszenia na nie;
e) przewoźnicy lotniczy uczestniczący w konsultacjach mają dostęp, najpóźniej w czasie ich trwania, do informacji w sprawie:
- historycznego przydziału czasu na start lub lądowanie liniom lotniczym, w porządku chronologicznym, dla wszystkich przewoźników korzystających z portu lotniczego,
- wniosków o przydział czasu na start lub lądowanie wstępnie złożonych przez przewoźników, w porządku chronologicznym dla wszystkich przewoźników,
- przydziałów czasu na start lub lądowanie przyznanych przewoźnikom, a także osobnego wykazu niezrealizowanych zgłoszeń na nie w porządku chronologicznym według przewoźników,
- dostępnych jeszcze przydziałów czasu na start lub lądowanie,
- wszelkich szczegółów co do kryteriów stosowanych przy przydziale.
Jeżeli wniosek o przydział czasu na start lub lądowanie nie zostanie uwzględniony, przewoźnikowi należy podać powody powyższego.
2. a) Komisja i zainteresowane Państwa Członkowskie są uprawnione do wysyłania obserwatorów na konsultacje odnośnie do przydziału czasu na start lub lądowanie i ustalania harmonogramów lotniskowych na forum wielostronnym przed każdym sezonem.
W tym celu przewoźnicy lotniczy powiadomią zainteresowane Państwa Członkowskie i Komisję w ten sam sposób, jak uczestników konsultacji, w terminie jednak nie krótszym niż na 10 dni przed ich rozpoczęciem, o ich dacie, miejscu i przedmiocie.
b) Powiadomić należy:
i) zainteresowane Państwa Członkowskie według procedur ustanowionych przez właściwe władze tych państw;
ii) Komisję według procedur, które zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
TYTUŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 6
Cofnięcie wyłączenia grupowego
Komisja może cofnąć przywilej wyłączenia grupowego uzyskanego na mocy niniejszego rozporządzenia, na podstawie art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3976/87, gdy stwierdzi, że w danym przypadku porozumienie, decyzja lub uzgodniona praktyka, wyłączone niniejszym rozporządzeniem, powoduje skutki, które nie są zgodne z warunkami ustanowionymi w art. 85 ust. 3 lub są objęte zakazem z art. 86 Traktatu, w szczególności gdy:
i) na trasie lub grupie tras objętych konsultacjami odnośnie do taryf nie występuje rzeczywista konkurencja cenowa.
W takich przypadkach przywilej nadany niniejszym rozporządzeniem zostanie cofnięty w odniesieniu do danych tras lub danej grupy tras, przewoźnikom lotniczym uczestniczącym w konsultacjach odnośnie do taryf na danych trasach;
ii) połączenie lotnicze obsługiwane wspólnie na podstawie art. 3 nie podlega rzeczywistej konkurencji w wyniku bezpośrednich lub łączonych połączeń lotniczych między dwoma odnośnymi portami lotniczymi lub pobliskimi portami lotniczymi bądź ze strony innych form transportu, zapewniających podobny do połączeń lotniczych poziom prędkości, wygody i cen, na trasie między miastami obsługiwanymi przez powołane porty lotnicze.
W takich przypadkach przywilej nadany niniejszym rozporządzeniem zostanie cofnięty w odniesieniu do danego wspólnie obsługiwanego połączenia;
iii) obowiązywanie art. 5 nie zapewnia nowym przewoźnikom uzyskania w porcie lotniczym o dużym natężeniu ruchu przydziałów czasu na start lub lądowanie niezbędnych do ustanowienia rozkładów rejsów pozwalających efektywnie konkurować z uznanymi przewoźnikami na trasach z tego portu lotniczego lub do niego, co znacząco ogranicza konkurencję na tychże trasach.
W takich przypadkach przywilej nadany niniejszym rozporządzeniem zostanie cofnięty w odniesieniu do przydziału czasu na start lub lądowanie w danym porcie lotniczym.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 30 czerwca 1998 r.
Po wejściu w życie niniejsze rozporządzenie będzie obowiązywać z mocą wsteczną w odniesieniu do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych istniejących w dniu jego wejścia w życie i to od momentu spełnienia warunków zastosowania niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 1657/93
z dnia 24 czerwca 1993 r.
w sprawie czasowego zawieszenia przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej stawek celnych autonomicznych na niektóre produkty przemysłowe przeznaczone na wyposażenie stref wolnocłowych Azorów i Madery
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
Rada, w swojej decyzji 91/315/EWG[3], ustanowiła program opcji szczególnych ze względu na oddalenie i wyspiarski charakter Madeiry i Azorów (Poseima);
w kontekście całości programu działań ustanowionego przez tamtą decyzję mającego na celu pobudzenie gospodarczego i społecznego rozwoju wyżej wymienionych regionów autonomicznych uzgodniono, że strefy wolnocłowe mogą być godnym uwagi instrumentem rozwoju gospodarczego w tych regionach; stosowne może się okazać przyjęcie specjalnych środków celnych związanych z ustaleniami dotyczącymi stref wolnocłowych Azorów i Madeiry;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1604/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2504/88 w sprawie stref wolnocłowych i składów wolnocłowych[4] przewidywało, że procesy uszlachetniania wykonywane w strefach wolnocłowych tych regionów autonomicznych nie powinny podlegać warunkom ekonomicznym ustanowionym w ustaleniach dotyczących zasady uszlachetnienia czynnego;
we wniosku przedstawionym dnia 4 marca 1992 r., do której Załączniki przedłożono w dniach 22 października 1992 r. oraz 20 stycznia 1993 r., właściwe władze portugalskie poprosiły, by przyznano im zwolnienie z należności celnych przywozowych przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej za niektóre towary przemysłowe przeznaczone na wyposażenie stref wolnocłowych Azorów i Madery;
po dokładnym zbadaniu sytuacji można stwierdzić, że jest prawdopodobne, iż zastosowanie takiego środka spowoduje wzrost aktywności gospodarczej we wspomnianych strefach wolnocłowych;
w celu uniknięcia bezpośredniego wpłynięcia na funkcjonowanie wspólnego rynku należy określić termin dla niniejszego środka oraz podjąć stosowne działania gwarantujące, że produkty objęte zwolnieniem przeznaczone są wyłącznie na wyposażenie wspomnianych stref wolnocłowych;
Komisja musi zostać poinformowana o mającym miejsce wolumenie przywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Należności celne przewidziane we Wspólnej Taryfie Celnej nałożone na produkty wymienione w Załączniku zostają w pełni zawieszone do dnia 31 grudnia 2000 r.
2.
Zawieszenie określone w ust. 1 obowiązuje wyłącznie w przypadku produktów przeznaczonych na wyposażenie stref wolnocłowych Azorów i Madery.
3.
Właściwe władze portugalskie wprowadzą w życie przepisy konieczne do zapewnienia zgodności z ust. 2 stosownie do odpowiednich przepisów Wspólnoty dotyczących przeznaczenia, w szczególności nakładania należności celnych przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej, gdy niniejsze produkty są transportowane do innych części obszaru celnego Wspólnoty.
Powiadamiają one Komisję o niniejszych środkach tak szybko, jak to możliwe.
Artykuł 2
W odniesieniu do produktów określonych w art. 1 właściwe władze portugalskie informują Komisję, nie później niż 15 marca każdego roku, o wolumenie przywozu, dla którego zawieszono stawki celne w roku poprzedzającym.
Artykuł 3
W 2000 r. Komisja, po konsultacji z właściwymi władzami portugalskimi, sprawdza efekty przyjętych środków mających pobudzić rozwój stref wolnocłowych Azorów i Madery oraz, jeżeli okaże się to konieczne, przedstawia stosowne wnioski.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1662/93
z dnia 29 czerwca 1993 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do warunków stosowania środków ochronnych w sektorze bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 przewiduje możliwość podejmowania właściwych środków, jeżeli z powodu przywozu lub wywozu wspólnotowy rynek jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 doświadcza poważnych zakłóceń lub jest zagrożony poważnymi zakłóceniami, które mogą zaszkodzić celom określonym w art. 39 Traktatu; środki takie odnoszą się do handlu z państwami trzecimi i przestaną być stosowane wraz z ustąpieniem zakłóceń lub zagrożenia wystąpienia zakłóceń;
należy określić podstawowe kryteria oceny, czy rynek Wspólnoty doświadcza poważnych zakłóceń lub czy jest zagrożony wystąpieniem takich zakłóceń;
sytuacja na rynku Wspólnoty powinna być oceniana w odniesieniu nie tylko do czynników właściwych samemu rynkowi, ale także do wszystkich czynników związanych z tendencjami w handlu;
należy określić rodzaj środków, które można podjąć zgodnie z art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 404/93; muszą to być środki tego rodzaju, żeby zaradzały zakłóceniom lub zagrożeniu wystąpienia zakłóceń wynikających z handlu z państwami trzecimi; podejmowane środki muszą być tak dostosowane do sytuacji, żeby uniknąć niezamierzonych skutków; dlatego planowane środki nie są ograniczające; należy pozostawić opcję wprowadzenia innych środków, których skutki będą porównywalne lub nawet mniej ograniczające, tak aby można je było dostosować do charakteru i powagi zakłóceń lub zagrożenia wystąpienia zakłóceń na rynku Wspólnoty;
Komitet Zarządzający ds. Bananów nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przy ocenie, czy rynek Wspólnoty jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 w wyniku przywozu lub wywozu doświadcza poważnych zakłóceń lub jest zagrożony poważnymi zakłóceniami w rozumieniu art. 23 wyżej wymienionego rozporządzenia, bierze się pod uwagę w szczególności:
a) wielkość rzeczywistego lub przewidywanego przywozu lub wywozu;
b) wielkość produkcji wspólnotowej oraz wprowadzenia do obrotu bananów wspólnotowych;
c) dostępność produktu na rynku Wspólnoty;
d) ceny zarejestrowane dla produktów krajowych na rynku Wspólnoty lub przewidywane tendencje tych cen, w szczególności nadmierne wzrosty lub spadki w porównaniu z cenami w ostatnich latach;
e) ceny zarejestrowane na rynku Wspólnoty dla produktów pochodzących z państw trzecich, w szczególności wszelkie nadmierne spadki.
Artykuł 2
1. Środki, które mogą zostać podjęte zgodnie z art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, obejmują:
- zawieszenie przywozu lub wywozu,
- całkowite lub częściowe zawieszenie wydawania pozwoleń na przywóz lub wywóz,
- wprowadzenie pozwoleń na przywóz lub wywóz,
- wprowadzenie minimalnej ceny importowej dla produktów nieobjętych przywozowym kontyngentem taryfowym,
- wprowadzenie wywozowej opłaty wyrównawczej.
2.
Środki podjęte zgodnie z art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 mogą być ograniczone do niektórych produktów.
Mogą zostać przyjęte inne środki dające porównywalne lub mniej ograniczające skutki niż środki wymienione w ust. 1, jeżeli usprawiedliwia je sytuacja na rynku Wspólnoty.
Przyjęte środki są stosowane tylko tak długo i w takim zakresie, w jakim jest to bezwzględnie konieczne.
3.
Podjęte środki uwzględniają szczególną pozycję towarów będących już w drodze do Wspólnoty.
Artykuł 3
Środki ochronne zostają podjęte zgodnie z wszelkimi zobowiązaniami wynikającymi z międzynarodowych umów wiążących Wspólnotę.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1713/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rolniczych kursów wymiany w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1548/93 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3, art. 8 ust. 5, art. 28 ust. 8 oraz art. 28a ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [3], w szczególności jego art. 19,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. wprowadzające szczególne środki dla Azorów i Madery w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [4], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3714/92 [5], w szczególności jego art. 10 i art. 25 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. wprowadzające szczególne środki dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [6], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3714/92, w szczególności jego art. 3 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów wymiany stosowanych do celów wspólnej polityki rolnej [7], w szczególności jego art. 3 ust. 3, art. 6 ust. 2 oraz art. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolnych kursów wymiany [8] ustanawia w szczególności zasady dotyczące pojęcia "terminy operacyjne"; stosownie do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3813/92 w przypadkach, gdy termin operacyjny, zdefiniowany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3813/92, musi zostać określony albo nie można brać go pod uwagę z powodów specyficznych dla organizacji rynku, szczególny termin operacyjny musi zostać określony z uwzględnieniem specjalnych kryteriów;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3016/78 z dnia 20 grudnia 1978 r. ustanawiające niektóre zasady stosowania kursów wymiany w sektorach cukru i izoglukozy [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3823/92 [10], ustanawia wszystkie terminy operacyjne uwzględniane dla kursów reprezentatywnych, które mają być stosowane do wielkości ustalanych w ramach wspólnej organizacji rynku cukru; prawie wszystkie z terminów operacyjnych spełniają kryteria ustalone w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 oraz specjalne wymogi organizacji rynku; w związku z tym powinna być zachowana większość z tych terminów operacyjnych i należy w tym celu ustanowić przepisy dotyczące odstępstw od odpowiednich artykułów rozporządzenia (EWG) nr 1068/93; przepisy dotyczące terminów operacyjnych ustanowione już w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1487/92 [11], (EWG) nr 1488/92 [12], (EWG) nr 2177/92 [13], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 821/93 [14], i (EWG) nr 3491/92 [15] powinny zostać jednorazowo scalone; należy także dokonać przeglądu terminów operacyjnych dla premii denaturacyjnych oraz refundacji produkcyjnych oraz ustalić standardowy termin operacyjny dla refundacji w celu uwzględnienia wielu rodzajów zastosowań cukru;
rolnicze kursy wymiany mogą prawdopodobnie być bardziej zróżnicowane w przyszłości, niż miało to miejsce w przeszłości, z powodu nowych zasad agromonetarnych; dlatego też, z uwagi na mechanizmy samofinansowania się istniejące w sektorze cukru, należy ustanowić jeden termin operacyjny dla całej Wspólnoty dla minimalnej ceny buraka cukrowego w celu ochrony w szczególności producentów buraka cukrowego; w celu osiągnięcia tego, a także z uwagi na bliski związek między minimalną ceną buraka cukrowego a cenami cukru wynikającymi z wyżej wymienionych mechanizmów samofinansowania, przewidzianych w art. 28 i 29 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, oraz fakt, że wszystkie te ceny dotyczą działań przeprowadzonych w trakcie roku gospodarczego, ze względu na potrzebę zachowania spójności, stosownie do art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92, należy zastosować definicję specjalnego rolniczego kursu wymiany, bliską realiom gospodarczym i podobnej do definicji stosowanej w przeszłości dla opłaty produkcyjnej pobieranej od rafinerii cukru; porównywalne wymogi szczególne stosowane są w odniesieniu do kwot zwrotu kosztów przechowywania;
ponieważ rozporządzenie (EWG) nr 3016/78 było wielokrotnie zmieniane, a zasady stosowane w tej dziedzinie zostały w znacznym stopniu rozwinięte, wszystkie przepisy należy zebrać w jednym rozporządzeniu, które zastąpi poprzednio obowiązujące, podczas gdy to nowe rozporządzenie powinno wejść w życie z początkiem roku gospodarczego 1993/94 razem ze specjalnymi środkami przejściowymi;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Minimalne ceny buraka cukrowego, określone w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, oraz opłata produkcyjna i opłata wyrównawcza, określone odpowiednio w art. 28 oraz 28a tego rozporządzenia, są przeliczane na walutę krajową przy zastosowaniu specjalnego rolniczego kursu wymiany równego wielkości średniej, wyliczonej pro rata temporis, specjalnych rolniczych kursów wymiany stosowanych w trakcie danego roku gospodarczego.
2.
Kwotę zwrotu kosztów przechowywania, określonych w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, przelicza się na walutę krajową przy zastosowaniu specjalnego rolnego kursu wymiany równego wielkości średniej, wyliczonej pro rata temporis, specjalnych rolniczych kursów wymiany stosowanych w tracie danego miesiąca przechowywania.
3.
Specjalny rolniczy kurs wymiany określony w ust. 1 Komisja ustala w ciągu miesiąca następującego po zakończeniu danego roku gospodarczego.
Komisja ustala rolniczy kurs wymiany określony w ust. 2 w każdym miesiącu dla miesiąca poprzedniego.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9, 10, 11 i 12 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, odpowiednio do przypadku, oraz bez uszczerbku dla możliwości i warunków wcześniejszego ustalania, przewidzianych w art. 13–17 tego rozporządzenia, terminy operacyjne dla stosowania kursu wymiany w ramach wspólnej organizacji rynku cukru odpowiadają wymienionym w Załączniku.
Artykuł 3
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 3016/78 traci moc.
Przepisy tego rozporządzenia stosuje się jednak nadal do bieżących działań i procedur.
2. W rozporządzeniu (EWG) nr 1487/92 art. 6, w rozporządzeniu (EWG) nr 1488/92 art. 7, w rozporządzeniu (EWG) nr 2177/92 art. 8 oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 3491/92 art. 6 skreśla się.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporzadzenie Komisji (EWG) nr 1718/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
dotyczące terminu operacyjnego dla rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w sektorze nasion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
pomocy wprowadzonej w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3695/92 [3], można udzielać na produkty określone w Załączniku do wymienionego rozporządzenia;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1546/75 z dnia 18 czerwca 1975 r. określające termin, w którym pomoc w odniesieniu do nasion staje się wymagalna i płatna [4], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2811/86 [5], określa termin operacyjny dla rolniczego kursu przeliczeniowego na podstawie kryteriów i przepisów prawnych, które uległy zasadniczym zmianom w wyniku porozumień agromonetarnych wprowadzonych rozporządzeniem (EWG) nr 3813/92; zgodnie z nowymi przepisami termin, w drodze którego osiąga się cel gospodarczy, następuje podczas zbiorów i dlatego może zostać wyznaczony na 1 sierpnia każdego roku gospodarczego; dlatego tą datą jest data terminu operacyjnego dla rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanego wobec producentów materiału siewnego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kurs mający zastosowanie do celów pomocy przewidzianej w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 jest rolniczym kursem przeliczeniowym obowiązującym od 1 sierpnia roku gospodarczego, w którym pomoc jest należna.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 1546/75 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1544/93 [3], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: z uwagi na szczególną sytuację rynku skrobi, w szczególności na konieczność utrzymania konkurencyjnych cen w odniesieniu do produktów skrobiowych wytwarzanych w państwach trzecich i przywożonych w postaci towarów, w stosunku do których ustalenia dotyczące przywozu nie zapewniają dostatecznej ochrony dla producentów wspólnotowych, rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i (EWG) nr 1418/76 przewidują przyznawanie refundacji produkcyjnych dla umożliwienia zainteresowanym branżom wykorzystującym ten produkt dostępu do skrobi i niektórych produktów pochodnych po cenie niższej, niż cena, która wynikałaby ze stosowania zasad wspólnej organizacji rynków wymienionych produktów;
zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 oraz art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 konieczne jest przyjęcie szczegółowych zasad przyznawania refundacji produkcyjnych, w tym warunków kontroli i płatności, tak by we wszystkich Państwach Członkowskich były stosowane te same zasady;
wyżej wymienione rozporządzenia przewidują sporządzanie wykazu towarów, w odniesieniu do których stosowanie skrobi do ich wytworzenia upoważnia do refundacji; powinna istnieć możliwość wprowadzania zmian w tym wykazie na podstawie ustalonych kryteriów;
dla zapewnienia skuteczności środków kontroli należy stworzyć przepisy przewidujące wcześniejsze zatwierdzanie beneficjentów refundacji przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium są wytwarzane określone wyżej produkty;
należy określić, w jaki sposób obliczana jest wysokość refundacji produkcyjnych i jak często są one ustalane; obecnie najbardziej zadowalającą jest metoda przyjmująca za podstawę różnicę między ceną interwencyjną zbóż i ceną stosowaną do obliczania przywozowej opłaty wyrównawczej; z uwagi na potrzebę stabilności refundacja produkcyjna powinna być co do zasady ustalana w każdym miesiącu; w celu sprawdzenia, czy wartość refundacji produkcyjnej jest odpowiednia, należy śledzić ceny kukurydzy i zboża na rynkach światowym i wspólnotowym;
refundacje produkcyjne powinny być wypłacane z tytułu stosowania skrobi i niektórych jej produktów pochodnych do produkcji niektórych towarów; dla ułatwienia prowadzenia właściwej kontroli i wypłacania wnioskodawcom refundacji produkcyjnych niezbędne są szczegółowe informacje; właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego powinny zostać upoważnione do zwracania się do wnioskodawców o wszelkie informacje i o umożliwienie dokonywania wszelkich weryfikacji lub inspekcji niezbędnych dla skutecznego prowadzenia takiej kontroli;
producent towaru nie musi koniecznie używać skrobi podstawowej; dlatego też należy sporządzić wykaz produktów pochodnych skrobi, których stosowanie będzie uprawniało producenta do otrzymania refundacji;
musi zostać określone pochodzenie surowców skrobiowych wykorzystywanych do wytwarzania produktów kwalifikujących się do refundacji produkcyjnej;
szczególne właściwości skrobi estryfikowanej lub eteryfikowanej może prowadzić do spekulacyjnego wykorzystywania niektórych procesów uszlachetniania w celu wielokrotnego uzyskiwania refundacji produkcyjnej, zatem w celu zapobieżenia takim spekulacjom zachodzi konieczność stosowania środków zapewniających, by skrobia estryfikowana lub eteryfikowana nie była ponownie przetwarzana na surowiec, którego stosowanie daje podstawy do występowania z wnioskiem o refundację;
refundacja produkcyjna nie powinna być wypłacana przed zakończeniem procesu przetwarzania; po zakończeniu przetwarzania płatność powinna być dokonywana w ciągu pięciu miesięcy po sprawdzeniu przez właściwą władzę, czy skrobia została przetworzona; producent powinien mieć możność uzyskania zaliczki przed zakończeniem kontroli;
należy określić rolniczy kurs przeliczeniowy dla refundacji wypłacanych w walucie krajowej, w sposób nieumniejszający możliwości ich wcześniejszego ustalania zgodnie z art. 13 i 17 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1068/93 [4];
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3745/89 [6], stosuje się do rozwiązań przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu; w związku z tym należy określić wstępne wymogi w zakresie przyjmowania przez producentów zobowiązań i gwarantowania ich wykonania poprzez złożenie zabezpieczenia;
do niniejszego rozporządzenie włącza się, po ich dostosowaniu, przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2169/86 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1398/91 [8]; dlatego też rozporządzenie to powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne opinią Komitetu Zarządzającego ds. zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacja produkcyjna (zwana dalej "refundacją") może zostać przyznana każdej osobie fizycznej lub prawnej stosującej skrobię uzyskaną ze zboża, kukurydzy, ryżu lub ryżu łamanego, skrobię ziemniaczaną lub niektóre produkty uzyskane ze skrobi do wytwarzania towarów wymienionych w wykazie wymienionym w załączniku I.
2.
Wykaz, określony w ust. 1, może podlegać zmianom uwzględniającym poziom konkurencji z państwami trzecimi i stopień ochrony przed taką konkurencją osiągany w wyniku działania mechanizmów wspólnej polityki rolnej, Wspólnej Taryfy Celnej lub w inny sposób.
3.
Przy podejmowaniu decyzji o przyznaniu refundacji brane są pod uwagę również inne czynniki, w szczególności:
- postęp technologiczny w produkcji i wykorzystaniu skrobi,
- stopień, w jakim skrobia wchodzi w skład produktu końcowego i/lub względna wartość skrobi w produkcie końcowym i/lub znaczenie produktu jako sposobu wykorzystania skrobi w obliczu konkurencji z innymi produktami.
4.
Przyznanie refundacji produkcyjnej nie może powodować zakłóceń w warunkach konkurencji z innymi produktami, w odniesieniu do których takie refundacje nie przysługują.
5.
W przypadku stwierdzenia wystąpienia zakłóceń w następstwie przyznawania refundacji refundacje takie:
- zostają zniesione, lub
- dostosowane na tyle, na ile jest to konieczne w celu wyeliminowania zakłóceń w warunkach konkurencji.
6.
Skrobia przywożona do Wspólnoty w ramach programu przywozowego upoważniającego do obniżki opłaty wyrównawczej nie może korzystać z refundacji produkcyjnej.
7.
Decyzje przewidziane w niniejszym artykule Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą przewidziana w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
- "skrobia" oznacza skrobię podstawową lub uzyskany ze skrobi produkt wymieniony w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
- "produkty zatwierdzone" oznaczają każdy produkt wymieniony w załączniku I,
- "producent" oznacza użytkownika skrobi wykorzystującego ją do produkcji zatwierdzonych produktów.
Artykuł 3
1.
W przypadku przyznania dopłaty jej wysokość ustalana jest raz w miesiącu.
2.
Dopłatę, w przeliczeniu na tonę skrobi, oblicza się między innymi w oparciu o różnicę między:
i) ceną interwencyjną zbóż obowiązującą w danym miesiącu z uwzględnieniem różnic w cenach rynkowych kukurydzy; oraz
ii) średnią wyciągniętą z cen CIF stosowanych do obliczania przywozowych opłat wyrównawczych dla kukurydzy w ciągu pierwszych dwudziestu pięciu dni miesiąca poprzedzającego miesiąc ich obowiązywania, pomnożoną przez współczynnik o wartości 1,60.
3.
W przypadku wystąpienia w okresie wyznaczonym w ust. 1 znacznych wahań cen kukurydzy i/lub pszenicy na rynku wspólnotowym lub światowym refundacja obliczona zgodnie z ust. 2 może być zmieniona w celu uwzględnienia tych wahań.
4.
Refundacja kwalifikująca się do wypłaty odpowiada refundacji obliczonej zgodnie z ust. 2, a w przypadku gdy stosuje się ust. 3, pomnożonej przez współczynnik określony w załączniku II i odpowiadający kodowi CN skrobi rzeczywiście wykorzystywanej do wytwarzania zatwierdzonych produktów.
5.
Refundacja ustalona zgodnie z ust. 1–4 jest w miarę potrzeby korygowana kwotami kompensacyjnymi przystąpienia stosowanymi wobec określonego rodzaju skrobi.
6.
Decyzje przewidziane w niniejszym artykule Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą określoną odpowiednio w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76.
Artykuł 4
1.
Producenci zamierzający składać wnioski o refundacje powinni je składać u właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym skrobia jest wykorzystywana, podając następujące informacje:
a) nazwę i adres producenta;
b) asortyment produktów, do wytwarzania których wykorzystywana jest skrobia, zarówno takich, które figurują w wykazie wymienionym w załączniku I, jak i tych, które nie zostały w nim wymienione, wraz z ich pełnym opisem i kodami CN;
c) adres/y zakładu/ów, w którym skrobia będzie przetwarzana na zatwierdzone produkty, w przypadku gdy adres ten jest inny, niż określony w lit. a).
Państwa Członkowskie mogą zwracać się do producentów o dodatkowe informacje.
2.
Producenci składają u właściwej władzy pisemne zobowiązanie upoważniające właściwe władze do dokonywania wszelkich weryfikacji i inspekcji wymaganych w związku z kontrolą wykorzystania skrobi oraz że udzielą im wszelkich wymaganych informacji.
3.
Właściwa władza podejmuje kroki w celu upewnienia się, czy przedsiębiorstwo producenta istnieje i czy jest oficjalnie uznane w Państwie Członkowskim.
4.
Na podstawie informacji wymienionych w ust. 1 i 2 właściwa władza sporządza wykaz zatwierdzonych producentów, który jest na bieżąco aktualizowany.
Do występowania o refundacje zgodnie z art. 5 uprawnieni są tylko zatwierdzeni producenci.
Artykuł 5
1.
Jeżeli producent zamierza złożyć wniosek o refundację, musi się zwrócić pisemnie do swojej właściwej władzy w celu uzyskania świadectwa refundacji.
2.
Wniosek musi określać szczegółowo:
a) nazwę i adres producenta;
b) ilość skrobi przeznaczonej do wykorzystania;
c) w przypadku wytwarzania produktu oznaczonego kodem NS 3505 10 50 – ilość skrobi, która zostanie wykorzystana;
d) miejsce lub miejsca, w których skrobia zostanie wykorzystana;
e) przewidywane terminy realizacji procesów przetworzenia.
3.
Do wniosku dołączane są:
- złożone zabezpieczenia, zgodnie z art. 8,
- oświadczenie dostawcy skrobi, że produkt przeznaczony do wykorzystania został wytworzony zgodnie z treścią przypisu 4 zamieszczonego na końcu załącznika II.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać dodatkowych informacji.
Artykuł 6
1.
Niezwłocznie po przyjęciu wniosków złożonych zgodnie z art. 5, właściwa władza dokonuje ich sprawdzenia i wystawia świadectwo refundacji.
2.
Państwa Członkowskie stosują krajowe formularze do wystawiania świadectw refundacji, które, nie naruszając innych przepisów ustawodawstwa wspólnotowego, zawierają co najmniej informacje wymienione w ust. 3.
3.
Świadectwo refundacji zawiera informacje określone art. 5 ust. 2, jak również stawkę przyznanej refundacji i termin upływu ważności świadectwa, którym jest ostatni dzień piątego miesiąca następującego po dniu wystawienia świadectwa.
Jednakże w ciągu lipca i sierpnia w latach gospodarczych 1993/1994, 1994/1995 i 1995/1996 świadectwa są ważne tylko do ostatniego dnia miesiąca, w którym je wystawiono.
4.
Stawka refundacji określona na świadectwie odpowiada stawce stosowanej w dniu wpływu wniosku.
Jednakże jeżeli jakakolwiek ilość skrobi określonej na świadectwie zostaje przetworzona podczas zbożowego roku gospodarczego następującego po roku, w którym otrzymano wniosek, refundacja wypłacana za tę skrobię, którą przetworzono w nowym roku gospodarczym, jest dostosowywana odpowiednio do różnicy między ceną interwencyjną zastosowaną do obliczenia przysługującej dopłaty, określoną w art. 3 ust. 2, i ceną stosowaną w miesiącu przetworzenia, pomnożoną przez współczynnik 1,60.
Kurs przeliczeniowy stosowany w celu określenia kwoty refundacji w walucie krajowej jest równy kursowi obowiązującemu w dniu przetworzenia skrobi.
Artykuł 7
1.
Producenci posiadający świadectwo refundacji wydane zgodnie z art. 6 są uprawnieni do wystąpienia, pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów niniejszego rozporządzenia, z wnioskiem o wypłacenie refundacji określonej w świadectwie, po wykorzystaniu skrobi do wytworzenia odnośnych zatwierdzonych produktów.
2.
Prawa wynikające ze świadectwa nie mogą być przenoszone na inne osoby.
Artykuł 8
1.
Wydanie świadectwa uwarunkowane jest złożeniem przez producenta na rzecz właściwych władz zabezpieczenia w wysokości odpowiadającej 15 ECU na tonę skrobi podstawowej, pomnożonego tam, gdzie sytuacja tego wymaga, przez współczynnik odpowiadający rodzajowi stosowanej skrobi, określony w załączniku II.
2.
Zabezpieczenie jest zwalniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2220/85.
Wymogiem pierwotnym, w rozumieniu art. 20 tego rozporządzenia, jest przetworzenie skrobi, w ilości określonej we wniosku, na zatwierdzone produkty (zgodnie z ich określeniem) w okresie ważności świadectwa.
Jeżeli jednak producent przetworzył co najmniej 90 % ilości skrobi określonej we wniosku, uważa się, że spełnił on wyżej wymieniony wymóg pierwotny.
Artykuł 9
1.
Ostateczna wypłata refundacji może nastąpić tylko po przekazaniu przez producenta właściwej władzy informacji zawierającej następujące dane:
a) datę lub daty nabycia i dostawy skrobi;
b) nazwę i adres dostawców skrobi;
c) nazwę i adres producentów skrobi;
d) datę lub daty przetworzenia skrobi;
e) ilość i rodzaj wykorzystanej skrobi wraz z podaniem kodu CN;
f) ilość określonego w świadectwie zatwierdzonego produktu wyprodukowanego ze skrobi.
2.
W przypadku gdy produkt wymieniony w świadectwie jest objęty kodem CN 35051050, powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, towarzyszy złożenie zabezpieczenia równego wartości refundacji wypłacanej po wytworzeniu przedmiotowego produktu.
3.
Przed dokonaniem wypłaty właściwa władza upewnia się, czy skrobia została wykorzystana do wyrobu zatwierdzonych produktów zgodnie z informacją podaną w świadectwie.
Następuje to zazwyczaj poprzez kontrole administracyjne, ale muszą być one wsparte, w miarę potrzeby, kontrolami bezpośrednimi.
4.
Wszystkie kontrole przewidziane niniejszym rozporządzeniem są dokonywane w terminie pięciu miesięcy od daty przyjęcia przez właściwą władzę informacji wymaganej w ust. 1.
5.
Jeżeli ilość przetworzonej skrobi jest większa niż ilość podana w świadectwie refundacji, to dodatkowa ilość jest traktowana do wysokości 5 % jako przetworzona zgodnie ze świadectwem i uprawnia do refundacji wymienionej w świadectwie.
Artykuł 10
1.
Zabezpieczenie przewidziane w art. 9 ust. 2 jest zwalniane tylko po otrzymaniu przez właściwe władze dowodu potwierdzającego, że produkt objęty kodem CN 35051050 został:
a) wykorzystany do produkcji w strefie celnej Wspólnoty innych produktów niż wymienione w załączniku II;
lub
b) wywieziony do państw trzecich.
W przypadku bezpośredniego wywozu do państw trzecich zabezpieczenie jest zwalniane dopiero wówczas, gdy właściwa władza otrzyma dowód, że przedmiotowy produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
2.
Dowodem, o którym mowa w ust. 1 lit. a), jest przedłożone właściwej władzy przez producenta oświadczenie, zawierające informacje:
- czy przedmiotowy produkt jest przeznaczony do przetworzenia,
- że produkt ten zostanie wykorzystany wyłącznie do produkcji innych wyrobów niż wymienione w załączniku II,
- że przedmiotowy produkt zostanie sprzedany wyłącznie stronie, która podejmie zobowiązanie, określone w tiret drugim, na podstawie umieszczonej w umowie stosownej klauzuli lub specjalnego warunku widniejącego na fakturze sprzedaży; producent zatrzyma kopię w ten sposób zredagowanej umowy sprzedaży lub kopię faktury sprzedaży do dyspozycji właściwych władz,
- że producent zapoznał się z przepisami ust. 7,
- o nazwie i adresie odbiorcy, w przypadku gdy produkt jest przedmiotem transakcji, a także o odebranej ilości,
- o numerze egzemplarza kontrolnego T5, gdy nabywca produktu znajduje się w innym Państwie Członkowskim.
3.
Pod koniec każdego kwartału producent przekazuje swoim właściwym władzom w terminie dwudziestu dni roboczych kopie oświadczenia, określonego w ust. 2.
Po ich otrzymaniu właściwa władza producenta przekazuje te dokumenty w terminie dwudziestu dni roboczych właściwej władzy nabywcy.
4.
Zarówno producenci, jak i nabywcy produktu oznaczonego kodem CN 35051050, powinni posiadać system ewidencji towarowej zatwierdzony przez Państwa Członkowskie, umożliwiający sprawdzenie, czy zobowiązania i informacje zawarte w oświadczeniu producenta, określone w ust. 2 zostały dotrzymane.
5. a) Weryfikacje przewidziane w ust. 4 dokonywane są przez właściwe władze producenta i nabywcy na koniec każdego kwartału.
Obejmują one ogólne dane dotyczące tego okresu w odniesieniu do danych producentów i nabywców i co najmniej 10 % wszystkich transakcji i wykorzystań mających miejsce w Państwach Członkowskich.
Kontrole związane z tymi weryfikacjami są wyznaczane przez właściwe władze w oparciu o analizę ryzyka.
Każda weryfikacja musi być zakończona najpóźniej w terminie pięciu miesięcy, licząc od końca każdego kwartału kalendarzowego.
Właściwa władza producenta musi dysponować wynikami każdej weryfikacji w terminie dwudziestu dni roboczych od daty zamknięcia każdego działania związanego z kontrolą.
W przypadku gdy takie weryfikacje są dokonywane w dwóch lub kilku Państwach Członkowskich, właściwe władze przekazują sobie nawzajem wyniki weryfikacji przeprowadzonych w ramach procedur, przyjętych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 r. dotyczącego pomocy wzajemnej [9].
b) W przypadku wykrycia nieprawidłowości podczas co najmniej 3 % kontroli, określonych w lit. a), właściwe władze zintensyfikują kontrole.
c) W przypadku gdy wyniki weryfikacji dają taką podstawę, władza, która zwolniła zabezpieczenie, stosuje wobec producenta karę przewidzianą w ust. 7.
6.
Gdy przedmiotowy produkt stanowi jest przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego lub jest wywożony do państw trzecich przez terytorium innego Państwa Członkowskiego, wydawany jest formularz kontrolny T5, na podstawie przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3566/92 [10].
W polu nr 104 wspomnianego formularza w rubryce "inne" znajduje się jedna z wymienionych informacji:
Se utilizará para la transformación o la entrega, de conformidad con el artículo 10 del Reglamento (CEE) no 1722/93 o para la exportación a partir del territorio aduanero de la Comunidad.
Til forarbejdning eller levering i overensstemmelse med artikel 10 i forordning (EØF) nr. 1722/93 eller til udførsel fra Fællesskabets toldområde.
Zur Verarbeitung oder Lieferung gemäß Artikel 10 der Verordnung (EWG) Nr. 1722/93 oder zur Ausfuhr aus dem Zollgebiet der Gemeinschaft bestimmt.
Προς χρήση για μεταποίηση ή παράδοση σύμφωνα με το άρθρο 10 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
1722/93 ή για εξαγωγή από το τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας.
To be used for processing or delivery in accordance with Article 10 of Commission Regulation (EEC) No 1722/93 or for export from the customs territory of the Community.
À utiliser pour la transformation ou la livraison, conformément à l’article 10 du règlement (CEE) no 1722/93 ou pour l’exportation à partir du territoire douanier de la Communauté.
Da utilizzare per la trasformazione o la consegna, conformemente all’articolo 10 del regolamento (CEE) n. 1722/93 o per l’esportazione dal territorio doganale della Comunità.
Bestemd voor verwerking of levering overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EEG) nr. 1722/93 of voor uitvoer uit het douanegebied van de Gemeenschap.
A utilizar para transformação ou entrega, em conformidade com o disposto no artigo 10o do Regulamento (CEE) no 1722/93, ou para exportação a partir do território aduaneiro da Comunidade.
7.
Jeżeli warunki ustalone w ust. 1–6 nie będą przestrzegane, właściwa władza danego Państwa Członkowskiego będzie się domagać, poza sankcjami na szczeblu krajowym, płatności kwoty stanowiącej 150 % najwyższej kwoty refundacji dopuszczalnej wobec przedmiotowego produktu w okresie poprzedzających dwunastu miesięcy.
Artykuł 11
1.
Refundacja określona na świadectwie jest wypłacana tylko w odniesieniu do ilości skrobi faktycznie wykorzystanej w procesie produkcyjnym.
Jednocześnie zabezpieczenie określone w art. 8 ust. 1 zwalniane jest zgodnie z przepisami tytułu V rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
2.
Wypłata refundacji następuje nie później niż w terminie pięciu miesięcy od dnia zakończenia kontroli przewidzianej w art. 9 ust. 3.
Jednakże, na wniosek producenta, właściwa władza może przyznać zaliczkę w kwocie równej wysokości refundacji w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania tych informacji.
Z wyjątkiem przypadków, w których produkt objęty jest kodem CN 35051050, zaliczka ta jest uzależniona od złożenia przez producenta zabezpieczenia wynoszącego 115 % kwoty zaliczki.
Zabezpieczenie jest zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 12
W terminie trzech miesięcy od zakończenia każdego okresu określonego w art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o rodzaju, ilościach i pochodzeniu skrobi (kukurydza, pszenica, ziemniaki lub ryż), wobec których wypłacone zostały refundacje, oraz o rodzaju i ilościach produktów, do wyrobu których zastosowano skrobię.
Artykuł 13
Rozporządzenie (EWG) nr 2169/86 traci moc.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1993 r.
Do celów zwolnienia zabezpieczenia na podstawie art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2169/86 art. 10 stosuje się również do spraw, którym nadano bieg w chwili wejścia niniejszego rozporządzenia w życie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1727/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 388/92, (EWG) nr 1727/92 oraz (EWG) nr 1728/92 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania szczególnych uzgodnień w odniesieniu do dostawy produktów zbożowych odpowiednio do francuskich departamentów zamorskich, na Azory i Maderę oraz Wyspy Kanaryjskie i ustalające odpowiednie prognozy bilansów dostaw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3714/92 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery, odnoszących się do niektórych produktów rolnych [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3714/92, w szczególności jego art. 10,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [4], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3714/92, w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: ilości produktów, korzystających z konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw, muszą być określone w ramach okresowych prognoz bilansu dostaw, które mogą być dostosowane na podstawie zasadniczych wymogów rynków oraz uwzględnienia produkcji lokalnej i tradycyjnych przepływów handlu; w celu zapewnienia spełnienia wymagań w zakresie ilości, cen i jakości oraz w celu zapewnienia zachowania proporcji produktów dostarczanych ze Wspólnoty, pomoc, która ma być przyznana dla produktów pochodzących z pozostałej części Wspólnoty musi zostać określona na warunkach równoważnych, dla końcowego użytkownika, do korzyści wynikających ze zwolnienia z należności celnych przywozowych w przywozie produktów z państw trzecich;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 388/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1497/93 [6], ustanawia, zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91, prognozę bilansu dostaw produktów zbożowych dla francuskich departamentów zamorskich; prognoza ta pozwala na wymianę ilości określonych dla niektórych produktów oraz, w razie konieczności, na wzrost w ciągu roku całkowitej określonej ilości; w świetle doświadczeń oraz w celu zaspokojenia potrzeb francuskich departamentów zamorskich, niezbędne jest dostosowanie prognozy bilansu dostaw; w związku z tym Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 388/92 należy odpowiednio zmienić;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1727/92 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1497/93 ustanawia, zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92, prognozę bilansu dostaw produktów zbożowych dla Azorów i Madery na rok 1992/93; należy odpowiednio ustalić prognozę bilansu dostaw na rok gospodarczy 1993/94;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1728/92 [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1497/93 ustanawia, zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92, prognozę bilansu dostaw produktów zbożowych dla Wysp Kanaryjskich na rok 1992/93; należy odpowiednio ustalić prognozę bilansu dostaw na rok gospodarczy 1993/94;
termin składania wniosków o wydanie świadectw pomocy oraz kwota zabezpieczenia, która jest składana, ustanowione odpowiednio w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 388/92 oraz (EWG) nr 1727/92, wyznaczony jest na pierwszych pięć dni roboczych każdego miesiąca w przypadku terminu oraz na 25 ECU za tonę w przypadku kwoty zabezpieczenia; termin i zabezpieczenie są odpowiednio wyznaczone na 10 dni roboczych oraz na 25 ECU za tonę przez ten sam artykuł rozporządzenia (EWG) nr 1728/92; w celu uwzględnienia specyficznych dla niektórych przetworzonych produktów w sektorze zbóż praktyk handlowych należy z jednej strony przewidzieć możliwość składania wniosków w jakimkolwiek dniu miesiąca, a z drugiej strony, zmniejszenia kwoty zabezpieczenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 388/92, (EWG) nr 1727/92 oraz (EWG) nr 1728/92 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Bez uszczerbku dla jakiegokolwiek wzrostu całkowitej ilości ustalonej dla zbóż w trakcie roku budżetowego, odpowiednie ilości ustalone dla poszczególnych zbóż mogą być przekroczone najwyżej o 20 %, pod warunkiem że przestrzegana jest całkowita ilość.
Dla celów niniejszego rozporządzenia sorgo jest traktowane jak kukurydza."
.
Artykuł 2
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 388/92 zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 1727/92 zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 1728/92 zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
1) W art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 388/92 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o wydanie pozwoleń i świadectw składane są do właściwego organu w ciągu pierwszych pięciu dni roboczych każdego miesiąca.
Jednakże wnioski o wydanie świadectw pomocy na dostawę produktów zbożowych objętych kodami CN 1103 i 1107, jak również produktów objętych kodami 2309 90 31, 23099033, 23099041, 23099043, 23099051 i 23099053 pochodzących ze Wspólnoty, oraz wnioski o wydanie świadectw pomocy na dostawę zbóż do departamentu Gujany Francuskiej mogą być składane każdego dnia roboczego każdego miesiąca.
Wniosek o wydanie pozwolenia lub świadectwa przyjmowany jest tylko w przypadku gdy:
a) nie przekracza maksymalnej ilości dostępnej dla każdego okresu, w trakcie którego składane są wnioski;
b) przed upływem terminu ustanowionego dla składania wniosków o wydanie pozwolenia i świadectwa, został dostarczony dowód, że zainteresowana strona złożyła zabezpieczenie w wysokości 23 ECU za tonę."
2) W art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1727/92 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o wydanie pozwoleń i świadectw składane są do właściwego organu w ciągu pierwszych pięciu dni każdego miesiąca.
Jednakże wnioski o wydanie świadectw na dostawę produktów zbożowych pochodzących ze Wspólnoty, objętych kodem CN 1107, mogą być składane każdego dnia roboczego każdego miesiąca.
Wniosek o wydanie pozwolenia lub świadectwa przyjmowany jest tylko w przypadku gdy:
a) nie przekracza maksymalnej ilości dostępnej dla każdego okresu, w trakcie którego składane są wnioski;
b) przed upływem terminu ustanowionego dla składania wniosków o pozwolenia i świadectwa został dostarczony dowód, że zainteresowana strona złożyła zabezpieczenie w wysokości 23 ECU za tonę."
3) W art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1728/92 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o wydanie pozwoleń i świadectw składane są do właściwego organu w ciągu pierwszych 10 dni każdego miesiąca.
Jednakże wnioski o wydanie świadectwa pomocy na dostawę produktów zbożowych pochodzących ze Wspólnoty objętych kodami CN 1103 i 1107 mogą być składane każdego dnia roboczego każdego miesiąca.
Wniosek o wydanie pozwolenia i świadectwa przyjmowany jest tylko w przypadku gdy:
a) nie przekracza maksymalnej ilości dostępnej dla każdego okresu, w trakcie którego składane są wnioski;
b) przed upływem terminu ustanowionego dla składania wniosków o wydanie pozwolenia i świadectwa został dostarczony dowód, że zainteresowana strona złożyła zabezpieczenie w wysokości 23 ECU za tonę.".
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1737/93
z dnia 24 czerwca 1993 r.
w sprawie zawarcia Umowy w sprawie rybołówstwa i środowiska morskiego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii dotyczące rybołówstwa, podpisane dnia 2 maja 1992 r., przewiduje zawarcie Umowy w dziedzinie rybołówstwa tak szybko, jak to możliwe, a w każdym razie przed dniem 31 grudnia 1992 r.;
Wspólnota i Republika Islandii wynegocjowały i parafowały Umowę w sprawie stosunków w rybołówstwie;
w interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tej Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym w imieniu Wspólnoty zostaje zatwierdzona Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Islandii w sprawie rybołówstwa i środowiska morskiego.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów, tak aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1756/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
ustalające terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych stosowanych do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (EWG) nr 3813/92 ustanawia nowe ustalenia agromonetarne od dnia 1 stycznia 1993 r.; na mocy tych ustaleń rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1068/93 r. z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych [2] ustanawia terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych w odniesieniu do środków przejściowych przewidzianych w art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3820/92 [3], bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczegółowych zasad, które mają zostać ustanowione dla danych sektorów i zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92; dlatego też należy ustalić specjalne terminy operacyjne rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych po środkach przejściowych przewidzianych w art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3820/92 w sektorze mleka i przetworów mlecznych, bez uszczerbku dla możliwości ich wcześniejszego wyznaczania przewidzianych w art. 13–17 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93;
podstawowe kryteria, jakie mają być brane pod uwagę przy ustalaniu terminów operacyjnych to, po pierwsze, osiągnięcie celów gospodarczych danej operacji oraz, po drugie, potrzeba uniknięcia zniekształceń konkurencji oraz zaburzeń na rynku; dlatego możliwe jest ustalenie terminów operacyjnych, które ustabilizują rolnicze kursy przeliczeniowe dla stawki ryczałtowej pomocy i kwot bezpośrednio oddziałujących na producentów mleka i nie mających bezpośredniego wpływu na ceny rynkowe;
przepisy art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 powinny być stosowane do cen zakupu i sprzedaży mleka i przetworów mlecznych;
termin operacyjny powinien być ustalony jako pierwszy dzień miesiąca, w którym przeprowadza się pierwszą kontrolę gwarantującą planowane wykorzystanie produktów, na które jest przyznana specjalna pomoc przy ich wykorzystaniu lub przetwarzaniu na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93;
termin operacyjny, określony w art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 powinien być stosowany do pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania;
termin operacyjny w odniesieniu do zabezpieczeń powinien być ustalony na dzień, w którym zabezpieczenie jest ustanowione na podstawie art. 12 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93;
powinny zostać opracowane niektóre definicje w celu zagwarantowania jednolitego stosowania przyjętych terminów operacyjnych;
należy podjąć kroki w celu uchylenia lub zmiany, z chwilą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wszystkich istniejących przepisów dotyczących określania kursów przeliczeniowych mających zastosowanie do mleka i przetworów mlecznych, w szczególności:
- art. 17 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1107/68 Komisji z dnia 27 lipca 1968 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania interwencji na rynku serów Grana padano i Parmigiano-Reggiano [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1526/90 [5],
- art. 6 ust. 2 akapit drugi, drugie zdanie i art. 24 ust. 3 akapit ostatni rozporządzenia (EWG) nr 685/69 Komisji z dnia 14 kwietnia 1969 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania interwencji na rynku masła i śmietany [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 419/93 [7],
- art. 3a ust. 3 i art. 4b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2315/76 z dnia 24 września 1976 r. w sprawie sprzedaży masła pochodzącego ze składów państwowych [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3774/92 [9],
- art. 9a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 368/77 z dnia 23 lutego 1977 r. w sprawie sprzedaży w drodze przetargu mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego do żywienia świń i drobiu [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 222/88 [11],
- art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1844/77 z dnia 10 sierpnia 1977 r. w sprawie przyznawania w drodze przetargu specjalnej pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego do żywienia zwierząt innych niż młode cielęta [12], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 222/88,
- art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2496/78 z dnia 26 października 1978 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania sera Provolone [13], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1063/93 [14],
- art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2191/81 z dnia 31 lipca 1981 r. w sprawie przyznawania pomocy na zakup masła przez instytucje i organizacje niedochodowe [15], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1497/91 [16],
- art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2192/81 z dnia 31 lipca 1981 r. w sprawie przyznawania pomocy na zakup masła przez armię i podobne służby Państw Członkowskich [17], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1699/89 [18],
- art. 4 ust. 3 pierwsze zdanie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2167/83 z dnia 28 lipca 1983 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dostarczania mleka i niektórych przetworów mlecznych uczniom [19], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 706/92 [20],
- art. 2a ust. 10 i art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3143/85 z dnia 11 listopada 1985 r. w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła [21], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3774/92 [22],
- art. 21 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2409/86 z dnia 30 lipca 1986 r. w sprawie sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do włączenia do mieszanek paszowych [23], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2724/88 [24],
- art. 4 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1362/87 z dnia 18 maja 1987 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 777/87 w odniesieniu do skupu i przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania odtłuszczonego mleka w proszku [25], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3493/88 [26],
- art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1589/87 z dnia 15 czerwca 1987 r. w sprawie sprzedaży masła w drodze przetargu agencjom interwencyjnym [27], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3591/92 [28],
- art. 27 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 570/88 z dnia 16 lutego 1988 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania dopłat do śmietany, masła i koncentratu masła przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [29], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3774/92,
- art. 15 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania w formie przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [30], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3774/92,
- art. 2 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2921/90 z dnia 10 października 1990 r. w sprawie pomocy na produkcję kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego [31], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 140/93 [32],
- art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1158/91 z dnia 3 maja 1991 r. w sprawie skupu w drodze przetargu odtłuszczonego mleka w proszku przez agencje interwencyjne [33],
- art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3378/91 z dnia 20 listopada 1991 r. ustanawiającego szczegółowe zasady sprzedaży masła z zapasów interwencyjnych przeznaczonego do wywozu oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 569/88 [34], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 227/93 [35],
- art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3398/91 z dnia 20 listopada 1991 r. w sprawie sprzedaży w formie przetargu odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonego do wytwarzania mieszanki paszowej zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 569/88 [36], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3774/92,
- art. 4 ust. 2 ostatnie zdanie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2174/92 z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady regulujące przyznawanie pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania serów Sao Jorge i Ilha [37],
- art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2233/92 z dnia 31 lipca 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania specjalnej premii za utrzymywanie stad mlecznych na Azorach [38],
- art. 1 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2234/92 z dnia 31 lipca 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania pomocy w odniesieniu do spożycia świeżych przetworów mlecznych na Maderze [39],
- art. 1 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2235/92 z dnia 31 lipca 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania pomocy w odniesieniu do spożycia świeżych przetworów mlecznych na Wyspach Kanaryjskich [40],
- art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych [41],
- art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1004/93 z dnia 28 kwietnia 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania serów długo dojrzewających [42],
- art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1168/93 z dnia 13 maja 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania sera Pecorino Romano [43],
- art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1089/93 z dnia 4 maja 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania serów Kefalotyri i Kasseri [44];
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Rolniczy kurs przeliczeniowy, stosowany w odniesieniu do kwot ustalonych jako część środków mających na celu udzielenie pomocy dla prywatnego składowania mleka i przetworów mlecznych, przyjmuje się w wysokości obowiązującej pierwszego dnia składowania na mocy umowy.
2.
Rolniczy kurs przeliczeniowy, stosowany w odniesieniu do zabezpieczeń, przyjmuje się w wysokości obowiązującej w dniu, w którym zabezpieczenie jest ustanowione.
Jednakże rolniczy kurs przeliczeniowy, stosowany w odniesieniu do zabezpieczeń, określony w:
- rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 585/93 [45], jest taki jak rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany dnia 14 kwietnia 1993 r.,
- rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 619/93 [46], jest taki jak rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany dnia 15 maja 1993 r.
3.
Rolniczy kurs przeliczeniowy, stosowany w odniesieniu do innych cen i kwot stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych, jest taki jak wymieniony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
1) Przejęcie
a) do interwencji
- data, kiedy pierwsza partia z całkowitej ilości w ramach przyjętej oferty znajdzie się w składzie agencji interwencyjnej w przypadku fizycznego przekazania,
- data przyjęcia oferty w innych przypadkach,
b) produktów sprzedawanych z interwencji
- data, kiedy dany produkt opuszcza skład agencji interwencyjnej w przypadku fizycznego przekazania,
- data wydania zamówienia dostawy przez właściwą agencję interwencyjną w innych przypadkach.
Jeśli operacja przejęcia, określona w lit. b) tiret pierwsze dotyczy więcej niż jednej partii, rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany przy pierwszej partii jest stosowany do całkowitej ilości danej transakcji pod warunkiem, że pierwsza partia stanowi 20 % lub więcej wspomnianej całkowitej ilości;
2) Przyjęcie oferty oznacza decyzję Komisji przyjmującą oferty;
3) Płatności oznaczają przekazanie polecenia zapłaty przez dłużnika.
Jeśli całkowita kwota danej transakcji opłacana jest w ratach, rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany przy pierwszej racie jest stosowany do całkowitej kwoty zobowiązania pod warunkiem, że pierwsza rata stanowi 20 % lub więcej ogólnej kwoty.
Artykuł 3
1.
Skreśla się następujące przepisy:
- art. 17 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1107/68,
- art. 6 ust. 2 akapit drugi zdanie drugie i art. 24 ust. 3 akapit ostatni rozporządzenia (EWG) nr 685/69,
- art. 3a ust. 3 i art. 4b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2315/76,
- art. 9a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 368/77,
- art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1844/77,
- art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2496/78,
- art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2191/81,
- art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2192/81,
- art. 2a ust. 10 i art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3143/85,
- art. 21 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2409/86,
- art. 4 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1362/87,
- art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1589/87,
- art. 27 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 570/88,
- art. 15 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 429/90,
- art. 2 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2921/90,
- art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1158/91,
- art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3378/91,
- art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 3398/91,
- art. 4 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia (EWG) nr 2174/92,
- art. 1 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2234/92,
- art. 1 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2235/92,
- art. 4 ust. 1 zdanie ostatnie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1004/93,
- art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1168/93,
- art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1089/93.
2.
Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2233/92 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kwota pomocy wynosi 80 ECU na krowę"
3.
Artykuł 1 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 536/93 otrzymuje brzmienie:
"4.
Ceną docelową jest cena stosowana ostatniego dnia danego 12-miesięcznego okresu"
.
4. W art. 4 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 2167/83 skreśla się wyrazy: "lub w walucie krajowej".
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1759/93
z dnia 1 lipca 1993 r.
dotyczące terminów operacyjnych określających rolnicze kursy przeliczeniowe do stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (EWG) nr 3813/92 wprowadza nowe porozumienia agromonetarne z dniem 1 stycznia 1993 r.; zgodnie z tymi porozumieniami rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych [2], ustanawia terminy operacyjne w odniesieniu do rolniczych kursów rozliczeniowych stosowanych po środkach przejściowych ustanowionych w art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3820/92 [3], bez uszczerbku dla specjalnych zasad lub odstępstw ustanawianych, w razie konieczności, zgodnie z zasadami obowiązującymi w danych sektorach, na podstawie kryteriów wymienionych w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92; w związku z powyższym, zmiany terminów operacyjnych określających rolnicze kursy przeliczeniowe stosowane w sektorze wołowiny i cielęciny po wygaśnięciu środków przejściowych, ustanowionych w art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3820/92, powinny zostać określone i zgromadzone w jednym rozporządzeniu;
termin operacyjny, przewidziany w art. 10 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 pociąga za sobą ryzyko opóźniania dostaw ilości przyznanych zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 859/89 [4], zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3831/92 [5] przez przedsiębiorców z powodów spekulacyjnych; zakładając, że mięso jest świeże w chwili dostarczenia, praktyki takie mogą mieć negatywny wpływ na jakość mięsa; w związku z tym należy ustanowić przepisy w odniesieniu do jednego terminu operacyjnego odnoszącego się do pierwszego dnia, w którym przyznane produkty mogą zostać przejęte przez agencję interwencyjnego, zgodnie z warunkami danego przetargu;
w celu uniknięcia zbędnych działań konwersyjnych, ceny oferowane na mocy procedur przetargowych, określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2173/79 [6], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1809/87 [7], powinny być wyrażane w ecu;
oferty przetargowe, z zastrzeżeniem przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2173/79, są formułowane w sposób uniemożliwiający przejęcie sprzedanych produktów przez nabywcę do czasu zapłacenia ceny przetargowej przewidzianej w danej umowie; w celu określenia stosowanego w tym przypadku terminu operacyjnego, przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, należy wybrać rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu pierwszej płatności;
celem każdego z zabezpieczeń, określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2173/79, jest zapewnienie wykonania wszystkich obowiązków odnoszących się do składania i realizacji ofert przetargowych; w takim przypadku kurs wymiany obowiązujący w pierwszym dniu obowiązywania zabezpieczenia byłby obowiązujący, zgodnie z art. 10 ust. 4 tiret czwarte rozporządzenia (EWG) nr 1068/93; aby dany dzień można było zdefiniować jednoznacznie, powinien być to dzień, w którym wniesiono zabezpieczenie lub w którym dostarczono dowód złożenia tego zabezpieczenia; w celu uproszczenia administrowania należy zastosować tę samą zasadę w odniesieniu do zabezpieczeń, określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2182/77 [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3807/92 [9], (EWG) nr 985/81 [10], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3807/92, (EWG) nr 2539/84 [11] i (EWG) nr 2848/89 [12];
nie ma potrzeby dostosowania pozostałych terminów operacyjnych obowiązujących w sektorze wołowiny i cielęciny do zasad nowych porozumień agromonetarnych; dlatego powinny one zostać potwierdzone na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Artykuł 16 rozporządzenia (EWG) nr 859/89 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
Kursem wymiany stosowanym do kwot, określonych w art. 12, jest kurs obowiązujący w dniu wejścia w życie rozporządzenia ustanawiającego maksymalną cenę nabycia oraz ilości wołowiny skupowanej przez agencję w odniesieniu do danego przetargu."
2.
Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 3445/90 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Kursem wymiany stosowanym:
- w odniesieniu do kwot pomocy, jest rolniczy kursu przeliczeniowy obowiązujący w dniu, określonym w art. 9 ust. 2,
- w odniesieniu do kwot zabezpieczeń, jest rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu wniesienia zabezpieczenia lub w dniu przedłożenia dowodu wniesienia zabezpieczenia agencji interwencyjnej."
3.
W rozporządzeniu (EWG) nr 2173/79 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 2 ust. 2 lit. c) uzupełnia się o "i wyrażoną w ecu";
b) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Kursem wymiany stosowanym do cen sprzedaży ustalonych z góry jest rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu, w którym agencja interwencyjna otrzymuje pierwszą płatność dotyczącą danej umowy"
c) w art. 8 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) cena oferowana za tonę, wyrażona w ecu;"
d) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
W świetle otrzymanych ofert przetargowych, minimalne ceny sprzedaży danych produktów, wyrażone w ecu, ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.";
e) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Kursem wymiany, stosowanym przy dokonywaniu konwersji ofert przetargowych na walutę krajową, jest rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu, w którym agencja interwencyjna otrzymuje pierwszą płatność dotyczącą danej umowy.";
f) w art. 15 dodaje się następujący ustęp w brzmieniu:
"5.
Kursem wymiany stosowanym w odniesieniu do kwot zabezpieczeń, określonych w ust. 1, jest rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu wniesienia agencji interwencyjnej zabezpieczenia lub w dniu przedłożenia dowodu wniesienia tego zabezpieczenia."
4.
W rozporządzeniu (EWG) nr 2182/77 wprowadza się następujące zmiany:
a) W art. 4 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Kursem wymiany stosowanym w odniesieniu do kwoty zabezpieczenia, określonej w niniejszym akapicie, jest rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu wniesienia agencji interwencyjnej zabezpieczenia lub w dniu przedłożenia dowodu wniesienia tego zabezpieczenia.";
b) Skreśla się art. 8.
5. W art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 985/81 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Kursem wymiany stosowanym w odniesieniu do kwoty tego zabezpieczenia jest rolniczy kursu przeliczeniowy obowiązujący w dniu wniesienia zabezpieczenia agencji interwencyjnej lub w dniu przedłożenia dowodu wniesienia tego zabezpieczenia."
6.
W art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2539/84 dodaje się następujący ustęp w brzmieniu:
"4.
Kursem wymiany, stosowanym w odniesieniu do kwot zabezpieczenia, określonych w ust. 2 i 3, jest rolniczy kursu przeliczeniowy obowiązujący w dniu wniesienia zabezpieczenia agencji interwencyjnej lub przedłożenia dowodu wniesienia tego zabezpieczenia."
7. W art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2848/89 dodaje się następujący akapit w brzmieniu:
"Kursem wymiany stosowanym w odniesieniu do kwoty tego zabezpieczenia jest rolniczy kursu przeliczeniowy obowiązujący w dniu wniesienia zabezpieczenia agencji interwencyjnej lub w dniu przedłożenia dowodu wniesienia tego zabezpieczenia."
Artykuł 2
Pozostają w mocy przepisy odnoszące się do tych terminów operacyjnych odnoszących się do rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w sektorze wołowiny i cielęciny, które nie zostały określone w art. 1.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 lipca 1993 r.
Artykuł 1 ust. 1 stosuje się od ogłoszenia pierwszego przetargu na skup interwencyjny otwarty w roku gospodarczym 1993/94. Artykuł 1 ust. 2–7 stosuje się w odniesieniu do działań związanych z umowami zawartymi od dnia 5 lipca 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1764/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 w sprawie pomocy gospodarczej dla niektórych państw Europy Środkowej i Wschodniej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [3] przewiduje działania pomocowe o charakterze gospodarczym i humanitarnym w celu wspierania procesu reform gospodarczo - społecznych w niektórych państwach Europy Środkowej i Wschodniej;
w Załączniku do tego rozporządzenia wymienione są kraje, które taką pomoc mogą otrzymać;
dnia 1 stycznia 1993 r. została rozwiązana Czechosłowacja i w tym samym dniu ustanowiono suwerenną Republikę Czeską i Republikę Słowacką;
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 powinien być zmieniony aby zapewnić kontynuację ustaleń przewidzianych w tym rozporządzeniu w stosunku do państw powstałych z podziału Czechosłowacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 otrzymuje brzmienie:
1) wprowadza się następujące państwa: Republika Czeska i Republika Słowacka;
2) skreśla się odniesienie do "Czechosłowacji"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1785/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
w sprawie terminów operacyjnych dla rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w sektorze włókienniczym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
pomoc wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 845/72 z dnia 24 kwietnia 1972 r., ustanawiającym specjalne środki w celu wsparcia hodowli jedwabników [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2059/92 [3], jest udzielana w odniesieniu do pojemników z jajami, z których wyhodowano jedwabniki; dlatego można uważać, że termin, przed którym osiągnięto cele ekonomiczne, przypadł na dzień 1 sierpnia każdego roku gospodarczego; datę tę można przyjąć jako termin operacyjny dla rolniczego kursu przeliczeniowego w odniesieniu do pomocy w odniesieniu do jedwabników;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 876/75 z dnia 3 kwietnia 1975 r. określające termin, w którym pomoc w odniesieniu do lnu, konopi i jedwabników staje się wymagalna i płatna [4], rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1426/86 z dnia 14 maja 1986 r. określające termin operacyjny dla pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania włókien lnu i konopi [5] i art. 15 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1201/89 z dnia 3 maja 1989 r. ustanawiającego zasady stosowania systemu pomocy w odniesieniu do bawełny [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2328/92 [7], określają terminy operacyjne dla rolniczego kursu przeliczeniowego na podstawie kryteriów i przepisów prawa, które radykalnie zmieniły się w kontekście nowych agromonetarnych porozumień wprowadzonych rozporządzeniem (EWG) nr 3813/92; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych [8], ustanawia terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych, stosowanych w szczególności w odniesieniu do kwot określonych na podstawie nowych przepisów;
artykuł 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 przewiduje, że terminy operacyjne dla cen minimalnych i pomocy w odniesieniu do bawełny mają być tymi, które są odpowiednio określone w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1201/89; jednakże właściwe jest wcześniejsze wskazanie możliwości ustalenia rolniczych kursów przeliczeniowych w odniesieniu do pomocy;
artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 przewiduje, że rolnicze kursy przeliczeniowe obowiązujące na początku roku gospodarczego mają być stosowane w odniesieniu do pomocy na hektar uprawy lnu i konopi; art. 10 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia przewiduje, że terminem operacyjnym dla pomocy w odniesieniu prywatnego składowania lnu i konopi jest pierwszy dzień umowy dla każdej partii; w związku z tym rozporządzenia (EWG) nr 876/75 i (EWG) nr 1426/86 mogą zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Lnu i Konopi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uważa się, że termin operacyjny nabycia uprawnień do uzyskania pomocy w odniesieniu do jedwabników przypada na dzień 1 sierpnia danego roku gospodarczego.
Artykuł 2
W art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1201/89 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże rolniczy kurs przeliczeniowy w odniesieniu do pomocy może być ustalony z góry z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 13–17 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1068/93 [9]."
Artykuł 3
Rozporządzenia (EWG) nr 876/75 i (EWG) nr 1426/86 niniejszym tracą moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1793/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
dotyczące terminu operacyjnego dla rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanego w sektorze chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej oraz rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanych do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: pomoc wprowadzona na mocy art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3124/92 [3], może być przyznana dla chmielu produkowanego we Wspólnocie;
nie został ustanowiony rok gospodarczy dla chmielu, dlatego należy ustanowić odstępstwo od art. 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczego kursu przeliczeniowego [4];
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2540/75 z dnia 6 października 1975 r. określającego termin operacyjny, w którym płatność pomocy producentom chmielu jest należna i wymagalna [5], ustala termin operacyjny dla rolniczego kursu przeliczeniowego dla płatności pomocy na dzień przyjęcia przez Radę rozporządzenia ustalającego kwoty pomocy dla producentów w odniesieniu do zbioru plonów z roku poprzedniego; dzień 1 lipca roku wejścia w życie rozporządzenia Rady ustalającego kwoty pomocy jest dniem, od którego biegnie termin operacyjny dla rolniczego kursu przeliczeniowego do pomocy dla producentów chmielu; dlatego rozporządzenie (EWG) nr 2540/75 powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w celu pomocy przewidzianej w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 jest kursem obowiązującym w dniu 1 lipca roku, w którym rozporządzenie ustalające kwoty pomocy dla plantatorów wchodzi w życie.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 2540/75 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1825/93
z dnia 7 lipca 1993 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1667/93 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2674/92 [4], jeżeli wiążąca umowa została zawarta, jak przewidziano w art. 14 ust. 13 lit. a) lub b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1715/90 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, jeżeli wiążąca umowa została zawarta, jak przewidziano w art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1848/93
z dnia 9 lipca 1993 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i artykułów żywnościowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i artykułów żywnościowych [1], w szczególności jego art. 20, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2082/92 należy ustalić dokładne nieprzekraczalne terminy dla procedury rejestracji;
w celu wzięcia pod uwagę różnic w sytuacji prawnej w Państwach Członkowskich dopuszczalne jest oświadczenie sprzeciwu w rozumieniu art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92 przedstawione przez grupę osób połączonych wspólnym interesem;
aby Komisja mogła określić symbol wspólnotowy i znak przewidziane odpowiednio w art. 12 i 15 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, należy zebrać niezbędne informacje w celu przeprowadzenia oceny;
ustalenia te stanowią nowy system wspólnotowy w odpowiedzi na prośby konsumentów o informacje o specyficznych tradycyjnych produktach; istotne jest wyjaśnienie społeczeństwu znaczenia symbolu wspólnotowego i znaku, nie wykluczając potrzeby promowania produktów przez producentów lub wytwórców;
rozporządzenie (EWG) nr 2082/92 nie wyklucza istnienia krajowych systemów certyfikacji dla produktów rolnych i żywnościowych; użycie, gdzie stosowne, symbolu krajowego w połączeniu z symbolem wspólnotowym powinno być dozwolone w etykietowaniu, prezentacji i reklamie takich produktów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Świadectw o Szczególnym Charakterze,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Sześciomiesięczny termin, określony w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, zaczyna biec od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, o której mowa w art. 8 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia.
2.
Sześciomiesięczny termin składa się z:
- terminu pięciu miesięcy, podczas którego każda osoba fizyczna lub prawna, mająca interes prawny, może zgłosić sprzeciw wobec planowanej rejestracji zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, oraz
- terminu jednego miesiąca lub dłuższego, w granicach terminu przewidzianego w ust. 1, przysługującego właściwym władzom w Państwach Członkowskich na przekazanie takich sprzeciwów Komisji.
Artykuł 2
Dla celów wysłania przez właściwe władze Państw Członkowskich w przewidzianym terminie:
- zawiadomień o sprzeciwach w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, oraz
- zawiadomień o sprzeciwach i oświadczeń w rozumieniu art. 11 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92,
bierze się pod uwagę datę wysyłki, przy czym datę stempla pocztowego uznaje się za datę wysyłki, lub datę otrzymania, gdy dokumenty są dostarczane Komisji bezpośrednio albo teleksem, albo faksem.
Artykuł 3
Gdy prawo krajowe uznaje grupę osób niemającą osobowości prawnej za osobę prawną, ta grupa osób ma prawo wglądu do wniosku w rozumieniu i z zastrzeżeniem warunków art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 2082/92 i wnoszenia sprzeciwu w rozumieniu i z zastrzeżeniem warunków art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Symbol wspólnotowy, o którym mowa w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, i znak, o którym mowa w art. 15 tego rozporządzenia, zostaną określone tak szybko jak to możliwe, zgodnie z procedurą określoną w art. 19 tego rozporządzenia.
2.
W okresie pięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja podejmie niezbędne czynności w celu poinformowania społeczeństwa o znaczeniu znaku i symbolu wspólnotowego.
Czynności takie nie będą przybierać formy pomocy dla producentów lub przetwórców.
Artykuł 5
Dozwolone jest jednoczesne używanie symbolu wspólnotowego oraz symboli krajowych dla produktów rolnych i artykułów żywnościowych, które spełniają zarówno wymogi rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, jak i wymogi krajowe, które odnoszą się do tych produktów lub artykułów żywnościowych.
Artykuł 6
Po rejestracji przewidzianej w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92 właściwe władze zapewnią, aby każdy mógł mieć wgląd do specyfikacji produktu rolnego lub artykułu spożywczego, który został w ten sposób zarejestrowany.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lipca 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1858/93
z dnia 9 lipca 1993 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do systemu pomocy w celu wyrównywania strat dochodu z wprowadzenia do obrotu w sektorze bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], w szczególności jego art. 12 ust. 4 i 8 oraz art. 14 i 30,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia, że produkcja Wspólnoty jest utrzymana oraz w celu uniknięcia stawiania producentów w sytuacji mniej korzystnej niż obecna, rozporządzenie (EWG) nr 404/93 określa pomoc wyrównawczą w celu pokrycia strat dochodu, jakie mogą wystąpić w trakcie stosowania nowego systemu;
w celu zakwalifikowania się do pomocy wyrównawczej banany muszą spełniać wspólnotowe normy jakości; jednakże do czasu wejścia w życie tych norm należy przewidzieć przepis dla klasyfikacji bananów, pakowania i pobierania z pakowalni tak, żeby mogły być wprowadzone do obrotu;
przy określaniu "zryczałtowanego dochodu referencyjnego" należy wziąć pod uwagę ostatnie lata, dla których dostępne są kompletne dane; zryczałtowany dochód referencyjny musi być obliczony na etapie pobrania z pakowalni i musi odpowiadać średnim cenom na etapie miejsca pierwszego rozładunku w pozostałych państwach Wspólnoty dla bananów wyprodukowanych w najbardziej reprezentatywnych regionach Wspólnoty, pomniejszonym o średni koszt transportu i dostawy FOB;
"średni dochód z produkcji" musi być obliczony na każdy rok na tym samym etapie pobrania z pakowalni, na podstawie informacji dostarczanych przez Państwa Członkowskie;
mechanizm obniżania, według regionu i producenta, ilości bananów wprowadzanych do obrotu, dla których przyznana została pomoc, powinien być określony w odniesieniu do sytuacji, w której ilości wskazane we wnioskach przewyższają ilości ustanowione na podstawie art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 404/93; mechanizm ten musi umożliwić pewne wyrównania między różnymi regionami produkcyjnymi, w ramach łącznej ilości ustanowionej w rozporządzeniu (EWG) nr 404/93 musi też działać proporcjonalnie do wprowadzanych do obrotu ilości, zarówno w przypadku regionów produkcyjnych, jak i producentów indywidualnych;
należy ustanowić szczegółowe zasady w sprawie składania wniosków i udzielania pomocy wyrównawczej; wobec faktu, iż pomoc wyrównawcza na dany rok nie może być ustalona i wypłacona aż do początku następnego roku, niezbędne jest przyznanie zaliczek w celu utrzymania na normalnym poziomie produkcji Wspólnoty i osiągnięcia zamierzonych celów; jednakże zaliczki te muszą być wypłacane za zabezpieczeniem, na wypadek gdyby wypłacona w końcu pomoc była mniejsza niż suma zaliczek;
rozporządzenie (EWG) nr 404/93 ustanawia, że pomoc wyrównawcza jest przyznana producentom, którzy są członkami uznanej organizacji producentów, w rozumieniu art. 5 niniejszego rozporządzenia; do czasu założenia takich organizacji i ich uznania należy wprowadzić przepisy umożliwiające składanie wniosków o przyznanie pomocy przez producentów indywidualnych;
cel ekonomiczny pomocy zostaje osiągnięty z chwilą, gdy banany zostają wprowadzone do obrotu; jednakże aby uwzględniony został system organizacji rynku, rolniczy kurs przeliczeniowy, stosowany na początku każdego kwartalnego okresu zbytu powinien być używany w przeliczaniu zaliczek pomocy na walutę krajową;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pomoc wyrównawcza przewidziana w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 zostaje przyznana na wprowadzanie do obrotu świeżych bananów objętych kodem CN ex0803, z wyjątkiem plantanów, które spełniają normy jakości określone na mocy tytułu I niniejszego rozporządzenia.
Do czasu wejścia w życie wspólnotowych norm jakości pomoc jest wypłacana dla produktów dostarczanych konsumentowi w stanie świeżym, klasyfikowanych, zapakowanych i pobieranych z pakowalni w celu wprowadzenia do obrotu.
Artykuł 2
1.
"Zryczałtowany dochód referencyjny" określony w art. 12 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 zostaje ustalony na podstawie daty zapisanej w 1991 r.
Zostaje on obliczony na podstawie pobrania z pakowalni.
2.
Zryczałtowany dochód referencyjny wynosi 49,1 ECU/100 kg netto zielonych bananów na podstawie pobrania z pakowalni.
Artykuł 3
1. "Średni dochód z produkcji" dla bananów ze Wspólnoty, określonych w art. 12 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, zostaje obliczony na podstawie pobrania z pakowalni.
2.
Średni dochód z produkcji jest określany na każdy rok na podstawie średnich cen na etapie miejsca pierwszego rozładunku w pozostałych państwach Wspólnoty, dla bananów z najbardziej reprezentatywnych regionów produkcyjnych we Wspólnocie, pomniejszonych o średni koszt transportu i dostawy FOB.
Artykuł 4
1.
Wnioski o wypłacenie zaliczki mogą być składane zgodnie z harmonogramem ustanowionym w art. 7 ust. 2.
2.
Kwota każdej zaliczki zostaje określona w drodze pomnożenia ilości wprowadzonych do obrotu w danym okresie przez średnio 70 % kwoty pomocy wypłaconej za rok poprzedni.
3.
Wypłata zaliczki zostaje dokonana po wniesieniu zabezpieczenia wraz z wnioskiem. Kwota zabezpieczenia ustalona zostaje na poziomie 50 % kwoty zaliczki.
4.
Zabezpieczenie przepada proporcjonalnie do części wypłacanej zazwyczaj pomocy, gdy:
- ostateczna kwota pomocy okazuje się mniejsza niż kwota zaliczki, i/lub
- ilość wprowadzonych do obrotu bananów, dla których złożono wniosek o wypłatę zaliczki, przekracza łączną ilość produkcji określoną w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 404/93.
5.
Zabezpieczenie zostaje zwrócone, gdy tylko właściwe władze wypłacą kwotę pomocy.
Artykuł 5
Wnioski o przyznanie pomocy wyrównawczej są składane przez uznane organizacje producentów, w rozumieniu art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 404/93.
Pokrywają one ilości wprowadzane do obrotu przez każdego producenta poprzez organizację producentów.
Jednakże w przypadku ilości wprowadzonych do obrotu przed końcem 1994 r. wnioski mogą być składane bezpośrednio przez indywidualnych producentów.
Artykuł 6
1.
Dla drugiej połowy 1993 r. kwota zaliczki wynosi maksymalnie 13,4 ECU/100 kg.
2.
Kwota zabezpieczenia składanego w przypadku, gdy wnioski o wypłatę zaliczek składane są na drugą połowę 1993 r., wynosi 6,7 ECU/100 kg.
3.
Maksymalna ilość wprowadzonych do obrotu bananów ze Wspólnoty, kwalifikująca się do pomocy wyrównawczej na drugą połowę 1993 r., wynosi 427000 ton netto i zostaje podzielona ze względu na regiony produkcyjne Wspólnoty, jak pokazano poniżej:
- 210000 ton dla Wysp Kanaryjskich,
- 75000 ton dla Gwadelupy,
- 109500 ton dla Martyniki,
- 25000 ton dla Madery, Azorów i Algarve,
- 7500 ton dla Krety i Lakonii.
Artykuł 7
1.
Wnioski o przyznanie pomocy wyrównawczej i wypłatę zaliczek są składane właściwym władzom, wyznaczonym przez każde Państwo Członkowskie, w którym dany produkt jest zbierany.
2.
Wnioski są składane:
a) w przypadku zaliczek w ciągu pierwszych 10 dni marca, maja, lipca, września i listopada dla bananów wprowadzanych do obrotu podczas dwumiesięcznego okresu poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku.
Wniosek o wypłatę specjalnej zaliczki dla drugiej połowy 1993 r. może być złożony przed dniem 15 lipca 1993 r.
Wraz z takim wnioskiem wniesione zostanie zabezpieczenie odpowiadające 50 % kwoty specjalnej zaliczki.
Kwota ta zostaje ustalona na podstawie ilości rzeczywiście wprowadzonych do obrotu w lipcu 1992 r., na co przedstawiony zostanie dowód.
Wpłata zostaje dokonana przed końcem lipca 1993 r.
Jakiekolwiek dostosowanie dokonywane jest, gdy wypłacona zostanie zaliczka dla bananów wprowadzanych do obrotu w lipcu i sierpniu 1993 r.;
b) w przypadku wypłaty salda pomocy w ciągu pierwszych 10 dni stycznia roku następującego po tym, dla którego złożony został wniosek o przyznanie pomocy.
Saldo zawiera:
- pomoc dla bananów wprowadzanych do obrotu w listopadzie i grudniu, oraz
- gdzie to stosowne, dostosowanie zapłaconych kwot dla bananów wprowadzanych do obrotu w okresach, określonych w lit. a), na podstawie ostatecznej kwoty pomocy.
3.
Wnioski zawierają przynajmniej następujące informacje:
- nazwiska, imiona i adresy indywidualnych producentów,
- nazwę i adres organizacji producentów składającej wniosek,
- ilości bananów zebranych i wprowadzanych do obrotu w okresie, o którym mowa.
Wnioski o saldo dotyczyć będą łącznej ilości wprowadzonej do obrotu w danym roku.
4.
Wnioskom towarzyszą:
- certyfikaty zgodności,
- faktury sprzedaży,
- dokumenty odnoszące się do transportu, dla bananów wprowadzanych do obrotu poza regionem produkcyjnym, lub
- wszelkie inne dokumenty uzupełniające, stanowiące dowód, iż towar został wprowadzony do obrotu.
5.
Do wniosków o wypłatę salda nie mogą być dołączone dokumenty uzupełniające, składane wraz z wnioskami o wypłatę zaliczek.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję, pod koniec każdego okresu wyznaczonego do składania wniosków określonych w art. 7, o ilościach rzeczywiście wprowadzonych do obrotu, dla których złożone były wnioski o wypłatę pomocy.
W odniesieniu do drugiej połowy 1993 r., w przypadku wniosków o wypłatę zaliczki na okres lipiec–sierpień, informują one o ilościach bananów wprowadzonych do obrotu w 1992 r., stosowanych do obliczania kwoty specjalnej zaliczki wypłaconej w lipcu.
Artykuł 9
1. W przypadku gdy przekroczone zostają ilości ustanowione dla każdego regionu w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, pomoc zostaje przyznana dla wszystkich ilości, dla których złożone zostały wnioski, nieprzekraczających w sumie 854000 ton wagi netto oraz dla drugiej połowy 1993 r. nieprzekraczających 427000 ton.
2.
W przypadku gdy łączna ilość rzeczywiście wprowadzona do obrotu przekracza 854000 ton lub 427000 ton dla drugiej połowy 1993 r., wprowadzone do obrotu ilości, którym przysługuje pomoc, zostają obniżone dla każdego regionu produkcyjnego, którego to dotyczy, proporcjonalnie do ilości, o jaką przekroczona została ilość ustalona dla danego regionu.
Komisja ustala procenty obniżki mające zastosowanie dla każdego regionu i informuje Państwa Członkowskie.
W przypadku gdy akapit drugi jest stosowany, właściwe władze stosują dla ilości przedstawionych w każdym z wniosków o przyznanie pomocy jednolity procent obniżki.
Artykuł 10
Właściwe władze krajowe po sprawdzeniu wniosków o przyznanie pomocy i dokumentów uzupełniających wypłacają kwotę zaliczki lub ostateczną kwotę pomocy, zależnie od przypadku, w ciągu dwóch miesięcy od miesiąca, w którym złożony został wniosek.
Artykuł 11
Kursem stosowanym przy przeliczaniu kwoty zaliczek i pomocy na walutę krajową jest rolniczy kurs przeliczeniowy, obowiązujący pierwszego dnia każdego z okresów zbytu, określonych w art. 7 ust. 2.
Kursem stosowanym dla bananów wprowadzonych do obrotu w okresie od dnia 1 listopada do dnia 31 grudnia jest rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący dnia 1 listopada.
Rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący dnia 1 lipca 1993 r. jest stosowany przy przeliczaniu kwoty specjalnej zaliczki na walutę krajową.
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy została wypłacona nienależna pomoc w odniesieniu do bananów, których nie wprowadzono do obrotu zgodnie z art. 1, właściwe władze odzyskają wypłacone kwoty, powiększone o odsetki naliczane od daty wypłacenia pomocy do momentu efektywnego jej odzyskania.
Stopą procentową stosowaną tutaj jest stopa obowiązująca dla podobnych działań odzyskiwania na mocy prawa krajowego.
Stopa ta nie może być niższa niż stopa referencyjna określona w Załączniku, stosowana w Państwie Członkowskim, którego to dotyczy w dniu wypłaty, plus jeden punkt procentowy.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o odstąpieniu od pobierania odsetek, w przypadku gdy wynoszą one 20 ECU lub mniej.
2.
Odzyskana kwota pomocy oraz, gdzie to stosowne, odsetki zostają wypłacone na rzecz agencji płatniczych lub organów i odjęte od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie producenci informują Komisję każdego miesiąca o:
- ilościach wprowadzonych do obrotu w poprzednim miesiącu, w podziale według ilości umieszczonych na rynkach regionalnych i tych, które zostały wysłane do pozostałych państw Wspólnoty, a także o prognozach na miesiąc bieżący,
- tendencji produkcyjnej na rok gospodarczy, oraz
- tendencjach dotyczących ilości w dojrzewalniach.
Tendencje dotyczące ceny bananów ze Wspólnoty na różnych etapach łańcucha produkcyjnego, aż do etapów sprzedaży hurtowej i detalicznej oraz bananów pochodzących z państw trzecich, od etapu CIF do etapu sprzedaży detalicznej, są każdego tygodnia wysyłane do Komisji przez wspomniane wyżej Państwa Członkowskie.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1859/93
z dnia 12 lipca 1993 r.
w sprawie stosowania systemu pozwoleń na przywóz czosnku przywożonego z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (EWG) nr 746/93 [2], w szczególności jego art. 22b,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 22b rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 przewiduje możliwość wprowadzenia systemu pozwoleń na przywóz niektórych produktów wrażliwych i przywożonych w stosunkowo dużych ilościach;
tradycyjne obroty w przywozie czosnku rosną gwałtownie, a konsekwencją tego jest konieczność przyjęcia środków pozwalających na ścisłe monitorowanie przywozu;
najlepszym sposobem osiągnięcia tego celu jest wprowadzenie systemu pozwoleń na przywóz wymagających ustanowienia okresu, który upływa między złożeniem wniosku a bieżącym wydaniem pozwolenia oraz wymogiem złożenia kaucji odzwierciedlającej wartość towaru w celu zapewnienia wywiązania się importera ze swoich zobowiązań; przy określaniu okresu ważności pozwolenia musi być brana pod uwagę specyfika rynku towaru, o którym mowa;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [3], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (EWG) nr 2101/92 [4];
Komitet Zarządzający ds. Owoców i Warzyw nie przedstawił swojej opinii w terminie określonym przez jej przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Czosnek (kod CN 07032000) dopuszcza się do swobodnego obrotu we Wspólnocie pod warunkiem przedłożenia pozwoleń na przywóz wydanych przez zainteresowane Państwa Członkowskie dla wszystkich podmiotów, które o to wnioskują, bez względu na miejsce siedziby wnioskodawcy we Wspólnocie, zgodnie z art. 2 i 3.
Artykuł 2
1.
Pozwolenia na przywóz wydaje się pod warunkiem złożenia zabezpieczenia w wysokości 1,5 ECU za 100 kg wagi netto.
Zabezpieczenie przepada w całości lub w części, jeżeli ilości podane w pozwoleniu nie są dopuszczone do swobodnego obrotu lub dopuszczona jest jedynie ich część w okresie ważności pozwolenia.
2.
Pozwolenia na przywóz są ważne 40 dni od daty ich wydania, zgodnie z art. 3 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Sekcja 8 wniosków o pozwolenie na przywóz i pozwoleń na przywóz podają kraj pochodzenia towaru.
Pozwolenia na przywóz odnoszą się tylko do tych towarów, które pochodzą z kraju określonego w sekcji 8 określonej powyżej.
2.
Pozwolenia na przywóz wydaje się trzeciego dnia roboczego następującego po dniu złożenia wniosku o pozwolenie, o ile nie podjęto środków w tym okresie.
Jednakże pozwolenia na przywóz, dla których wniosek o wydanie pozwolenia złożono przed lub w trzecim dniu roboczym po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, będą wydane niezwłocznie.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
1) ilościach objętych wnioskami o pozwolenie na przywóz, włącznie z odpowiednim kodem CN, oraz ilościach w podziale według kraju pochodzenia.
Informacje te przekazuje się, jak następuje:
- w każdą środę, w odniesieniu do wniosków złożonych w poniedziałek lub wtorek bieżącego tygodnia,
- w każdy piątek, w odniesieniu do wniosków złożonych w środę lub czwartek bieżącego tygodnia,
- w każdy poniedziałek, w odniesieniu do wniosków złożonych w piątek poprzedniego tygodnia;
2) ilościach objętych pozwoleniami na przywóz niewykorzystanymi lub wykorzystanymi częściowo, odpowiadających różnicy między ilościami odnotowanymi na odwrocie wydanych pozwoleń a ilościami, na które wydano te pozwolenia.
Informacje te przekazuje się w każdą środę, w odniesieniu do danych otrzymanych w poprzednim tygodniu.
Jeżeli nie złożono wniosków o pozwolenie na przywóz w jednych z okresów podanych w pkt 1 lub też nie ma ilości niewykorzystanych określonych w pkt 2, Państwo Członkowskie powiadamia o tym Komisję w terminach wskazanych w niniejszym artykule.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1891/93
z dnia 12 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3759/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w ciągu ostatnich lat odnotowano stały wzrost popytu Wspólnoty na surimi oraz wzrost przywozu surimi (oczyszczonego i utrwalonego żelu białkowego wyprodukowanego z mielonego mięsa z ryb), a także przetworów z surimi, przeznaczonych do bezpośredniej konsumpcji;
znaczenie wspólnotowej produkcji surimi oraz przetworów z surimi wzrosło zgodnie z międzynarodowymi trendami;
doświadczenie pokazało, że chociaż różne gatunki ryb o niskiej zawartości tłuszczu mogą być wykorzystane jako surowiec do produkcji surimi, dokładne zidentyfikowanie surowca rzeczywiście wykorzystanego nie jest możliwe z uwagi na właściwości ostatecznej postaci surimi i przetworów z surimi;
w chwili obecnej ani surimi, ani przetwory z surimi nie są oddzielnie identyfikowane jako produkty podlegające regułom wspólnej polityki rybołówstwa przewidzianym w rozporządzeniu (EWG) nr 3759/92 [4];
z tego powodu Wspólnota nie ma możliwości monitorowania handlu tymi produktami lub tendencji kształtowania cen rynkowych, dlatego to rozporządzenie powinno zostać zmienione tak, aby zawarte w nim zostały informacje dotyczące surimi i przetworów z surimi;
nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3759/92 zawarta jest we Wspólnej Taryfie Celnej, w konsekwencji należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku VII do rozporządzenia (EWG) nr 3759/92 i w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 dodaje się podpozycje w brzmieniu:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Stawka celna _BAR_ Jednostka uzupełniająca _BAR_
stawka autonomiczna (%) lub opłata (AGR) _BAR_ stawka konwencyjna (%) _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_
03049005 _BAR_ — Surimi _BAR_ 15 _BAR_ 15 _BAR_ — _BAR_
— Pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
16042005 _BAR_ — Przetwory z surimi _BAR_ 20 _BAR_ 20 _BAR_ — _BAR_
— Pozostałe" _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1938/93
z dnia 19 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3002/92, w szczególności w odniesieniu do zwalniania zabezpieczeń wniesionych w związku z wywozem produktów z interwencji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2046/92 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 4 i art. 26 ust. 3, uwzględniając również odpowiednie przepisy innych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynków produktów rolnych, a także mając na uwadze, co następuje:
Państwom Członkowskim należy pozostawić więcej czasu na przeprowadzenie reorganizacji swoich agencji kontroli, wymaganej dla zgodności z wymogiem stanowiącym, że tylko jeden organ kontroli jest odpowiedzialny za weryfikację wykorzystania i/lub przeznaczenia wszystkich produktów, niezależnie od ich pochodzenia, objętych którymkolwiek ze specjalnych środków lub jego części;
w niektórych przypadkach produkty z interwencji są sprzedawane po cenach skalkulowanych z uwzględnieniem kwoty refundacji stosowanej dla państw trzecich lub dla określonego państwa trzeciego; dlatego prawo do refundacji wywozowej jest odliczane od ceny sprzedaży;
w celu zapewnienia należytego sfinalizowania operacji wymaga się wniesienia zabezpieczenia; kwota tego zabezpieczenia obliczana jest z uwzględnieniem różnych aspektów danej operacji, w szczególności ryzyka zakłócenia handlu i pełnego wywiązania się z zobowiązań złożonych przez dany podmiot gospodarczy;
w świetle zdobytego doświadczenia konieczne jest ponowne rozważenie konsekwencji zbywania produktów z interwencji na rynkach państw trzecich innych niż te, które zostały przewidziane w momencie wywozu;
w tym celu, należy dostosować przepisy regulujące zwalnianie zabezpieczeń złożonych w geograficznych miejscach przeznaczenia, do których produkty te faktycznie dotarły, jednocześnie zapewniając skuteczność środków przyjętych w odniesieniu do sprzedaży produktów z interwencji; co się tyczy zwalniania zabezpieczeń, biorąc pod uwagę różnorodność występujących sytuacji możliwe jest ustanowienie, na poziomie horyzontalnym, jedynie przepisów ograniczonych do aspektu refundacji wywozowych;
dlatego rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1231/93 [4] powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwego Komitetu Zarządzającego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3002/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 akapit trzeci wyrazy "sześć miesięcy" zastępuje się wyrazami "10 miesięcy";
2) w art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Wymogi ustanowione w ust. 1 lit. a)-d) stanowią zobowiązania pierwotne w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, bez uszczerbku dla przepisów art. 15 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.";
3) artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
Zwolnienie zabezpieczenia wymaga przedstawienia dowodu, określonego w art. 4, oraz
- jeżeli produkty mają być przywiezione do określonego państwa trzeciego, lub
- jeżeli w przypadkach, gdy produkty mają być wywiezione ze Wspólnoty, występują poważne wątpliwości co do rzeczywistego miejsca przeznaczenia
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą wymagać przedstawienia dodatkowych dowodów, że dane produkty zostały rzeczywiście wprowadzone na rynek danego państwa trzeciego dokonującego przywozu.
W przypadkach zaistnienia poważnych wątpliwości, co do rzeczywistego miejsca przeznaczenia produktów Komisja może wezwać Państwa Członkowskie do zastosowania przepisów niniejszego ustępu.
2.
W przypadku gdy produkt ma być przywieziony do określonego państwa trzeciego i gdy kwota refundacji jest odliczana od ceny sprzedaży, a stosowny dowód, określony w ust. 1 nie został dostarczony:
a) część zabezpieczenia może zostać zwolniona po przedstawieniu dowodu, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty; kwota zwolniona jest równa najniższej kwocie refundacji, wyznaczonej zgodnie z art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, obowiązującej w dniu, w którym przyjęto zgłoszenie wywozowe;
b) dodatkowo, oprócz kwoty określonej w lit. a), zostanie zwolniona ta część zabezpieczenia, która odpowiada różnicy między najniższą kwotą określoną powyżej, a kwotą refundacji obowiązującą w dniu, w którym przyjęto zgłoszenie wywozowe do państwa trzeciego dokonującego wywozu, do wysokości do której kwota ta nie przekracza kwoty refundacji obowiązującej dla obligatoryjnego miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy:
- wywóz do wyżej wymienionego państwa trzeciego nie mógł być dokonany ze względu na siłę wyższą, oraz
- dowód przywozu do innego kraju przeznaczenia został przedłożony zgodnie z ust. 1."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1943/93
z dnia 16 lipca 1993 r.
dotyczące wystawiania dokumentów przywozowych na konserwy z niektórych gatunków tuńczyka pochodzących z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 697/93 [2], w szczególności jego art. 21 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1792/93 [3] przyznaje nowym importerom, określonym w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3900/92 [4], prawo przywozu 210 ton konserw niektórych gatunków tuńczyka; z powodu niewielkich ilości, w przypadku ich przekroczenia, Komisja dokonuje wyboru w drodze losowania spośród wnioskodawców, którzy złożyli wniosek tego samego dnia;
dokumenty przywozowe, o które wnioskowali nowi importerzy dnia 13 lipca 1993 r., odnoszą się do ilości 4980 ton; Komisja dokonała wyboru w drodze losowania spośród wniosków złożonych dnia 15 lipca 1993 r.;
wydawanie dokumentów przywozowych przez Państwa Członkowskie powinno być zawieszone w przypadku kolejnych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wniosków przedłożonych dnia 13 lipca 1993 r., na mocy art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3900/92, dokumenty przywozowe dla konserwowanego tuńczyka z gatunku Tunnus, bonito lub pelamidy (Euthynnus pelamis) i innych gatunków z rodzaju Euthynnus, objętych kodami CN ex16041411, ex16041419, ex16041930 i ex16042070, pochodzących z państw trzecich określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3900/92, przyporządkowane są w następujący sposób:
(w tonach) _BAR_
Odbiorca _BAR_ Przyznana ilość _BAR_
Matrico Belgium _BAR_ 15 _BAR_
Becker, Ernst _BAR_ 15 _BAR_
Bioreform, Ltd _BAR_ 15 _BAR_
Campione & Farnetani GmbH _BAR_ 15 _BAR_
Hofka Warenhandelsgesellschaft mbH _BAR_ 15 _BAR_
Kaiser's Kaffee-Geschäft AG _BAR_ 15 _BAR_
Lohmann Vertriebsgesellschaft mbH _BAR_ 15 _BAR_
Merkur Delta Intern.
Partenreederei _BAR_ 15 _BAR_
Rickersten Getränke Vertrieb GmbH & Co.
KG _BAR_ 15 _BAR_
Rickersten, Georg & Jürgen (GmbH & Co.) _BAR_ 15 _BAR_
Schaub, H. Friedrich & Co. _BAR_ 15 _BAR_
Wolf Handelsgesellschaft mbH _BAR_ 15 _BAR_
Photocopying Equipment & Rentals (SE) Ltd _BAR_ 15 _BAR_
W.H. Frost Ltd _BAR_ 15 _BAR_
Artykuł 2
Wystawianie dokumentów przywozowych w odniesieniu do konserwowanego tuńczyka z gatunków Tunnus, bonito lub pelamidy (Euthynnus pelamis) i innych gatunków z rodzaju Euthynnus, objętych kodami CN ex16041411, ex16041419, ex16041930 i ex16042070, pochodzących z państw trzecich określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3900/92, zostaje zawieszone w odniesieniu do wniosków składanych od dnia 14 lipca 1993 r., na mocy art. 3 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 lipca 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie rady (EWG) NR 1946/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 337/75 ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Traktat z 22 lipca 1975 r. zmieniający niektóre przepisy finansowe Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie oraz Traktatu ustanawiającego wspólną Radę i wspólną Komisję Wspólnot Europejskich, zmienił procedurę udzielania absolutorium Komisji za wykonanie wspólnego budżetu Wspólnot Europejskich; biorąc pod uwagę zmodyfikowaną procedurę, jaka została ustalona w art. 206b Traktatu EWG należy zaktualizować procedurę rozliczania zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, ustanowionego rozporządzeniem (EWG) nr 337/75 [4];
we wszystkich tekstach odnoszących się do Komisji Obrachunkowej Traktat z dnia 22 lipca 1975 r. zastąpił terminem "Trybunał Obrachunkowy" termin, "Komisja Obrachunkowa";
Akty przystąpienia Grecji, Hiszpanii i Portugalii do EWG zmieniły skład zarządu Centrum;
pożądane jest zapewnienie przekazywania rocznego ogólnego sprawozdania Centrum wszystkim zainteresowanym organom Wspólnoty;
należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 337/75;
Traktat EWG nie przewiduje, dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia, innej podstawy do działania, niż ta ustalona w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 337/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł.
4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Centrum kieruje zarząd składający się z trzydziestu dziewięciu członków, z których:
a) dwunastu członków reprezentuje rządy Państw Członkowskich;
b) dwunastu członków reprezentuje organizacje zawodowe pracodawców;
c) dwunastu członków reprezentuje związki zawodowe;
d) trzech członków reprezentuje Komisję.
Członkowie wymienieni w lit. a), b), c) są mianowani przez Radę po jednym przedstawicielu każdego Państwa Członkowskiego w każdej z powyższych kategorii.
Komisja mianuje swoich przedstawicieli."
2.
Skreśla się art. 9.
3.
Artykuł 11 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Zarząd przekazuje Komisji, najpóźniej do 31 marca każdego roku, przewidywany plan dochodów i wydatków.
Ten plan, obejmujący plan zatrudnienia, jest przekazywany przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, razem ze wstępnym projektem budżetu Wspólnot Europejskich.
2.
Władza budżetowa ustala środki przekazywane na subsydia dla Centrum.
Obowiązująca procedura dla przeniesienia środków z jednego rozdziału budżetu do drugiego odnosi się do środków dotyczących tych subsydiów.
Władza budżetowa opracowuje plan zatrudnienia Centrum.".
4.
W artykuł 12 skreśla się ust. 2 i 3.
Ustęp 4 otrzymuje oznaczenie ust. 2.
5.
Po art. 12 dodaje się artykuł 12a w brzmieniu:
"Artykuł 12a
1.
Dyrektor przygotowuje, a zarząd przyjmuje, nie później niż do 31 marca, ogólne sprawozdanie roczne dotyczące działalności oraz sytuacji finansowej jak również perspektyw Centrum oraz przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Trybunałowi Obrachunkowemu.
Ponadto dyrektor przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu, nie później niż do 31 marca, sprawozdania z dochodów i wydatków, analizę zarządzania finansami oraz bilans finansowy Centrum za poprzedni rok budżetowy.
Trybunał Obrachunkowy bada je na warunkach przewidzianych w art. 206a Traktatu.
2.
Trybunał Obrachunkowy przekazuje władzom odpowiedzialnym za absolutorium oraz Komisji, najpóźniej do 30 listopada, roczne sprawozdanie wraz z odpowiedziami Centrum na uwagi Trybunału Obrachunkowego, jak również zapewnia publikację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1947/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1365/75 w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Traktat z dnia 22 lipca 1975 r. zmieniający niektóre przepisy finansowe Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie oraz Traktatu ustanawiającego Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich zmodyfikował procedurę rozliczania z obowiązków Komisji odnośnie do realizacji budżetu; z tego względu właściwa jest aktualizacja procedury rozliczania z obowiązków Rady Administracyjnej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy utworzonej rozporządzeniem (EWG) nr 1365/75 [4] odnośnie do tak zmodyfikowanej procedury w sposób określony w art. 206b Traktatu EWG;
Traktat z dnia 22 lipca 1975 r. zastąpił Komisję Obrachunkową Trybunałem Obrachunkowym we wszystkich tekstach odnoszących się do Komisji Obrachunkowej;
Akty Przystąpienia Grecji, Hiszpanii i Portugalii zmieniły skład Rady Administracyjnej Fundacji;
pożądane jest zapewnienie przekazywania rocznego sprawozdania ogólnego na temat Fundacji wszystkim zainteresowanym organom Wspólnoty;
rozporządzenie (EWG) nr 1365/75 należy z tego względu uzupełnić;
Traktat EWG nie ustanawia podstaw do działania innych niż te zawarte w art. 235 dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1365/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 6 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Rada Administracyjna składa się z 39 członków, z których:
a) 12 członków reprezentuje rządy Państw Członkowskich;
b) 12 członków reprezentuje organizacje pracodawców;
c) 12 członków reprezentuje organizacje pracowników;
d) trzech członków reprezentuje Komisję.";
2) Artykuł 13 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 13
Nie później niż do 31 marca dyrektor przygotowuje, a Rada Administracyjna przyjmuje, ogólne sprawozdanie roczne z działalności, sytuacji finansowej oraz przyszłych wytycznych Fundacji i przesyła go do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Trybunału Obrachunkowego.";
3) Artykuł 15 ust. 1 i 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Rada Administracyjna najpóźniej do 31 marca każdego roku przesyła Komisji kalkulację wpływów i wydatków.
Powyższa kalkulacja, obejmująca plan kosztów ogólnych, jest przesyłana przez Komisję do Parlamentu Europejskiego i Rady wraz ze wstępnym projektem budżetu Wspólnot Europejskich.
2.
Władze budżetowe ustalają dostępne środki przyznawane na subsydia dla Fundacji.
Obowiązująca procedura przekazywania przydzielonych środków z jednego rozdziału do drugiego stosuje się do tych przydzielonych środków.
Władze budżetowe opracowują plan kosztów ogólnych Fundacji.";
4) Artykuł 16 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Przepisy finansowe mające zastosowanie do Fundacji przyjmuje się zgodnie z art. 209 Traktatu.
Kontroler finansowy Komisji jest odpowiedzialny za sprawdzenie zobowiązań i płatności wszelkich wydatków oraz zapisywanie i ściąganie wszelkich dochodów Fundacji.
2.
Rada Administracyjna nie później niż do 31 marca przesyła zestawienia rachunkowe dochodów i wydatków, analizę zarządzania finansami oraz bilans Fundacji za poprzedni rok budżetowy do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji oraz Trybunału Obrachunkowego.
Trybunał Obrachunkowy dokonuje ich oceny zgodnie z postanowieniami art. 206 Traktatu.
3.
Najpóźniej do 30 listopada Trybunał Obrachunkowy przekazuje władzom odpowiedzialnym za rozliczenie z obowiązków oraz Komisji swoje sprawozdanie roczne wraz z towarzyszącymi odpowiedziami Fundacji do jego komentarzy oraz zapewnia jego opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1948/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1416/76 w sprawie przepisów finansowych mających zastosowanie do Europejskiego Centrum Kształcenia Zawodowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego Artykuł 209,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Kształcenia Zawodowego [1], w szczególności jego art. 11,
uwzględniając propozycję przedstawioną przez Komisję [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [4],
a także mając na uwadze co następuje: zgodnie z art. 130 rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich z dnia 21 grudnia 1977 r. [5], przepisy finansowe dla Centrum powinny być jak najbardziej zbliżone do przepisów rozporządzenia finansowego i dlatego też wymagają uaktualnienia;
Traktat z dnia 22 lipca 1975 r. zmieniający niektóre przepisy finansowe Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie oraz Traktat ustanawiający wspólną Radę oraz wspólną Komisję Wspólnot Europejskich, zmodyfikował procedurę udzielania Komisji absolutorium z realizacji budżetu, a nazwę Trybunał Obrachunkowy zmienił na nazwę Komisja Obrachunkowa we wszystkich tekstach dotyczących Komisji Obrachunkowej;
rozporządzenie (EWG) nr 1416/76 [6] należy odpowiednio uzupełnić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1416/76 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 ust. 2 zastępuje się ust. 2 i 3:
"2.
Niedopuszczalne jest zatwierdzanie wydatków na okres dłuższy niż rok budżetowy.
3.
Wydatki administracyjne wynikające z:
- umów zawartych zgodnie z lokalnym zwyczajem, lub
- postanowień umów odnoszących się, w szczególności, do dostaw sprzętu,
na okres wykraczający poza rok budżetowy należy uwzględnić w planie dochodów i wydatków za rok budżetowy, w którym zostały poniesione.";
2. artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Środki przyznawane w budżecie powinny być wykorzystane zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki finansowej a zwłaszcza zasadami oszczędności i efektywności kosztów.
Należy wyznaczyć cele wymierne liczbowo i monitorować postępy w ich realizacji.";
3. artykuł 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 22 wszystkie dochody i wydatki należy uwzględniać w całości w planie dochodów i wydatków oraz w księgach rachunkowych bez żadnych zmian wprowadzanych celem dostosowania jednych do drugich.";
4. artykuł 3 ust. 2:
a) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Suma dochodów pokrywa się z sumą wydatków.
Jednakże niektórych dochodów nie można wykorzystać na żaden inny cel, a mianowicie:
- dochodów przeznaczonych na cele szczególne, takich jak dochody z fundacji, subsydiów, darowizn i spadków,
- przychodów uzyskanych od stron trzecich w związku z pracą wykonaną na ich wniosek.";
b) akapity drugi i trzeci są oznaczone jako ust. 3.;
5. artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Wszystkie pobierane dochody i ponoszone wydatki muszą znaleźć odzwierciedlenie w jednym z artykułów planu dochodów i wydatków.
Niedopuszczalne jest zaciąganie zobowiązań na wydatki, ani też zatwierdzanie wydatków przekraczających sumę zatwierdzonego przydziału środków, bez uszczerbku dla przepisów art. 22.";
6. artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Wykorzystaniem środków przyznanych rządzą następujące zasady:
1. a) środki przyznane, co do których nie zaciągnięto jeszcze żadnych zobowiązań na koniec roku budżetowego, na który je przewidziano, z zasady przepadają;
b) środki przyznane na wynagrodzenia i diety dla personelu nie podlegają przeniesieniu;
c) środki przyznane, na które nie zaciągnięto zobowiązań na dzień 31 grudnia, podlegają przeniesieniu jedynie na następny rok budżetowy;
d) środki przyznane na płatności nadal nieuregulowane na dzień 31 grudnia, na które zaciągnięto zobowiązania należycie zaksięgowane w okresie między 1 stycznia a 31 grudnia, podlegają automatycznemu przeniesieniu wyłącznie na następny rok budżetowy;
2. w odniesieniu do środków przyznanych, o których mowa w ust. 1 lit. c), Komisja, najpóźniej do dnia 15 lutego, przekazuje organowi budżetowemu należycie uzasadnione podania o przeniesienie przyznanych środków, które Centrum przesłało do niej przed dniem 1 lutego.
Przeniesienie wyżej wymienionych środków przyznanych może być zaproponowane jedynie z wyjątkowo ważnych przyczyn dla zaspokojenia istotnych potrzeb, których zaspokojenie nie jest możliwe z przydziału środków przewidzianych na następny rok budżetowy.
Tego rodzaju przeniesienia zasadniczo przeznaczone są na zaspokojenie potrzeb, na które przewidziano środki w poprzednim roku budżetowym, jednak, ze względu na niezależne od urzędnika ds. finansowych opóźnienia, nie mogły być one wykorzystane w planowanym terminie.
Parlament Europejski, po konsultacji z Radą, podejmuje działania w odpowiedzi na złożone podania o przeniesienie.
W przypadku braku decyzji ze strony organu budżetowego w terminie sześciu tygodni, podania o przeniesienie środków należy uznać za zatwierdzone;
3. niewykorzystane przychody i środki przyznane, pozostające do dyspozycji na dzień 31 grudnia, a pochodzące z darowizn, określone w art. 3 ust. 2, podlegają automatycznemu przeniesieniu;
4. następujące środki przyznane przepadają z końcem roku:
a) środki przyznane z poprzedniego roku budżetowego:
- środki przyznane przeniesione decyzją podjętą na mocy pkt. 1 lit. c), których nie przeznaczono na pokrycie zaciągniętych zobowiązań ani nie wypłacono,
- środki przyznane przeniesione automatycznie na mocy przepisów pkt. 1 lit. d), których nie wypłacono;
b) środki przyznane na rok budżetowy, które nie zostały przeniesione;
5. przed dniem 1 marca należy podać do wiadomości Komisji listę środków przyznanych do automatycznego przeniesienia.
Komisja przekazuje tę listę do wiadomości Parlamentu Europejskiego oraz Rady;
6. do celów realizacji planu dochodów i wydatków, sposób wykorzystania środków przyznanych z przeniesienia należy wykazać osobno, dla każdej pozycji budżetowej, w każdym artykule ksiąg rachunkowych za bieżący rok budżetowy.";
7. do art. 7 dodaje się następujący akapit:
"Wydatki związane z opłatą czynszu oraz niektóre towarzyszące mu wydatki, płatne z góry zgodnie z przepisami prawa lub postanowieniami umów, mogą wymagać dokonania płatności, począwszy od dnia 20 grudnia, które obciążą środki przyznane na następny rok budżetowy.";
8. artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Jeśli plan dochodów i wydatków nie zostanie ostatecznie przyjęty na początku roku budżetowego, wówczas do zaciągniętych zobowiązań na wydatki oraz regulowania wydatków zasadniczo zatwierdzonych w ostatnim właściwie zatwierdzonym planie, stosuje się art. 204 Traktatu.
Pozycję wydatków należy uznać za zasadniczo zatwierdzoną w ostatnim właściwie zatwierdzonym planie, jeśli można by było obciążyć nią szczególną część w budżecie danego roku budżetowego.
2.
Płatności można dokonywać co miesiąc w odniesieniu do dowolnego rozdziału budżetu do wartości jednej dwunastej całości środków przyznanych na dany rozdział budżetu na poprzedzający rok budżetowy, uwzględniwszy przelewy, o ile nie oznacza to pozostawienia do dyspozycji Centrum na dowolny miesiąc przydziału środków o wartości ponad jedną dwunastą sumy subsydiów zarezerwowanych dla Centrum w projekcie budżetu lub, w przypadku jego braku, we wstępnym projekcie budżetu Wspólnot.
Zaciągnięte zobowiązania na wydatki mogą być księgowane na konto środków z odpowiednich rozdziałów budżetu do jednej czwartej całkowitej wartości przydziału środków przypadającej na dany rozdział budżetu w poprzednim roku finansowym, uwzględniwszy przelewy, powiększonej o jedną dwunastą za każdy zakończony miesiąc; niedopuszczalne jest jednak przekroczenie kwoty subsydiów zarezerwowanej dla Centrum w projekcie budżetu lub, w przypadku jego braku, we wstępnym projekcie budżetu Wspólnot.
3.
Na wniosek zarządu Komisja, w obliczu potrzeb administracyjnych, może zatwierdzić wydatkowanie jednocześnie dwóch lub więcej dwunastych tymczasowych, pod warunkiem, że kwota zatwierdzona z każdego rozdziału nie przekroczy rocznego limitu ustanowionego w ust. 2.
4.
Jeśli dla danego rozdziału zatwierdzone dwie dwunaste tymczasowe, lub więcej, przyznane w okolicznościach przewidzianych w ust. 3, nie umożliwią dokonania wydatków niezbędnych dla zapewnienia ciągłości działalności Centrum w danym obszarze, wówczas przekroczenie całkowitego limitu przewidzianego w ust. 3 może, wyjątkowo, zostać dopuszczone zgodnie z tą samą procedurą, pod warunkiem, że nie zostanie przekroczona całkowita suma przydziału środków przewidziana w planie dochodów i wydatków na poprzedni rok.";
9. skreśla się art. 9 rozporządzenia;
10. artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Plan dochodów i wydatków sporządza się w ECU.
Kurs ECU oraz zasady przeliczania ECU na waluty narodowe określa rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.";
11. artykuł 11 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku pojawienia się nieuniknionych, wyjątkowych i nieprzewidzianych okoliczności zarząd Centrum może przesłać do Komisji uzupełniające lub poprawkowe dane szacunkowe.
Tego rodzaju szacunkową prognozę przedkłada się i przyjmuje w takiej samej formie i według tej samej procedury, jak plan, którego szacunki dane te korygują.
Należy je przedkładać, powołując się na ten plan.";
12. do art. 14 dodaje się następujący akapit:
"Plan oraz lista stanowisk podlegają opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich jednocześnie z budżetem Wspólnot.";
13. artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
Plan dochodów i wydatków należy podzielić na tytuły, rozdziały, artykuły i pozycje zależnie od rodzaju dochodów lub wydatków lub też ich celowości, stosując system klasyfikacji dziesiętnej.
Należy w nim uwidocznić:
1. względem planu dochodów:
a) dochód na dany rok budżetowy;
b) dochód zaksięgowany w poprzednim roku budżetowym oraz dochód ustalony za ostatni rok budżetowy, którego księgi rachunkowe zamknięto;
c) odpowiednie uwagi do każdej z rubryk budżetu;
2. odnośnie do planu wydatków:
a) środki przyznane na dany rok budżetowy w podziale na tytuły, rozdziały, artykuły i pozycje;
b) środki przyznane udostępnione w poprzednim roku budżetowym oraz rzeczywiste wydatki w ostatnim roku budżetowym, którego księgi rachunkowe zamknięto, powiększone o kwoty przeniesione, przy zastosowaniu tej samej klasyfikacji;
c) odpowiednie uwagi do każdej z rubryk;
d) w załączeniu plan działalności z wykazem liczby stałych i tymczasowych stanowisk pracy każdego stopnia w poszczególnych kategoriach ze wskazaniem liczby stanowisk zatwierdzonych na rok poprzedzający.";
14. artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
Plan działalności sporządzony przez organ budżetowy określa bezwzględny limit obowiązujący Centrum; niedopuszczalne jest powoływanie pracowników na nowe stanowiska wykraczając poza ramy określonego limitu.
Przypadki pracy w niepełnym wymiarze godzin dopuszczone przez dyrektora zgodnie z art. 29a rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1859/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. ustanawiającego warunki zatrudnienia personelu Europejskiego Centrum Kształcenia Zawodowego [7] można zrównoważyć rekrutacją innych członków personelu w ramach limitów ustanowionych przez organ budżetowy na mocy procedury budżetowej.";
15. artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Plan dochodów i wydatków należy wdrażać zgodnie z zasadą, że funkcje urzędnika zatwierdzającego (ds. finansowych) i księgującego (ds. księgowości) są pełnione przez inne osoby.
Przydziałem środków zarządza urzędnik ds. finansowych jako osoba ponosząca wyłączną odpowiedzialność za zaciąganie zobowiązań na wydatki, ustalanie sum do pobrania oraz wydawanie poleceń inkasa i wypłaty.
Pobierania opłat i wypłat dokonuje urzędnik ds. księgowości.
Obowiązki urzędnika zatwierdzającego (ds. finansowych), kontrolera finansowego oraz urzędników ds. księgowości są wzajemnie rozłączne.";
16. artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
Zarząd Centrum wdraża plan dochodów i wydatków na własną odpowiedzialność zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz w zakresie limitów przyznanych środków.
Za wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 23, 30, 38 i 41, dotyczących decyzji uchylających decyzje kontrolera finansowego, zarząd deleguje swoje uprawnienia na warunkach przez siebie określonych oraz w granicach limitów określonych w dokumencie delegowania, osobie upoważnionej, urzędnikowi ds. księgowości, kontrolerowi finansowemu oraz Trybunałowi Obrachunkowemu.
Osoby upoważnione mogą działać jedynie w granicach wyraźnie przyznanych im uprawnień.";
17. po art. 18 dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 18a
W przypadku zarządzania transakcjami dochodów i wydatków za pomocą zintegrowanego systemu komputerowego, postanowienia sekcji II i III oraz tytułu VI stosuje się z należnym uwzględnieniem możliwości i wymagań zarządzania komputerowego.
Dlatego też:
- dokumenty uwierzytelniające mogą pozostawać w posiadaniu urzędnika ds. finansowych oraz urzędnika ds. księgowości celem ich sprawdzenia,
- podpisy i zatwierdzenia mogą przyjmować formę właściwą dla systemu skomputeryzowanego.
Warunki realizacji przepisów niniejszego artykułu określają reguły realizacji zawarte w art. 76.";
18. artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
Kontroler finansowy z Komisji odpowiada za sprawdzenie zaciąganych zobowiązań i uregulowanie wszystkich wydatków oraz ustalanie i inkasowanie wszelkich dochodów Centrum, zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 2.
Urzędnik ten dokonuje monitorowania polegającego na inspekcji dokumentacji dotyczącej wydatków i dochodów oraz, jeśli to konieczne, kontroli na miejscu.
W wykonywaniu swoich obowiązków kontroler finansowy może być wspomagany przez jednego lub więcej asystentów.
Tworzenie systemów księgowości Centrum musi być konsultowane z kontrolerem finansowym.
Kontroler ma prawo wglądu do danych zawartych w tych systemach.";
19. w art. 20:
a) po akapicie drugim dodaje się następujący akapit:
"Odpowiada on za sporządzenie sprawozdania finansowego przewidzianego w art. 66 i 67.";
b) dodaje się następujący akapit:
"Specjalne reguły mające zastosowanie do urzędnika ds. księgowości oraz jego asystentów ustanawiają zasady realizacji przewidziane w art. 76.";
20. w art. 21 dodaje się następujący akapit:
"4a.
Środki przyznawane mogą podlegać przeniesieniu jedynie do rubryk budżetowych, na które zatwierdzono przydział środków lub wprowadzono zapis o znaczeniu symbolicznym w planie wydatków.";
21. w art. 22 lit. b) i c) otrzymują brzmienie:
"b) następujące kwoty można wykorzystać ponownie na cele rubryki, którą obciążono pierwotnym wydatkiem:
- dochody ze zwrotu kwot zapłaconych pomyłkowo z przydziałów środków przyznanych w planie dochodów i wydatków,
- przychody z dostawy towarów i usług dla innych instytucji i podmiotów, w tym dokonana przez te instytucje lub podmioty refundacja świadczeń za wyjazdy służbowe wypłaconych w ich imieniu,
- otrzymane wypłaty z ubezpieczenia,
- dochody z płatności związanych z wynajmem,
- dochody ze sprzedaży publikacji i filmów,
- zwrot podatków — zawartych w cenie produktu lub usługi dostarczonej Centrum — dokonany przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich,
- dochody za płatne dostawy towarów i usług,
- dochody ze sprzedaży pojazdów, sprzętu i instalacji, a także aparatury naukowej i technicznej, sprzętu i materiałów, w związku z ich wymianą lub złomowaniem.
Ponowne wykorzystanie powyższych kwot musi nastąpić przed końcem roku budżetowego następującego po roku budżetowym, w którym zostały pobrane.
Plan kont zawiera rachunki sum przejściowych do księgowania transakcji ponownego wykorzystania zarówno po stronie dochodów jak i wydatków;
c) możliwa jest korekta w odniesieniu do różnic kursowych pojawiających się w transakcjach budżetowych.
Ostateczny bilans zysków i strat należy zawrzeć w bilansie za dany rok.";
22. artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
1.
Każda operacja, która może prowadzić do powstania lub modyfikacji długu wobec Centrum, jest poprzedzona propozycją urzędnika ds. finansowych.
Propozycja ta jest przesyłana kontrolerowi finansowemu do zatwierdzenia oraz urzędnikowi ds. księgowości celem tymczasowej rejestracji.
Wskazuje ona zwłaszcza rodzaj dochodu, jego szacowaną wysokość oraz pozycję w budżecie, pod jaką zostanie wpisany, a także nazwę i opis dłużnika.
Operacja podlega rejestracji po zatwierdzeniu przez kontrolera finansowego.
Akceptacja ze strony kontrolera jest uzależniona od ustalenia czy:
a) dochód zaksięgowano na konto właściwej pozycji;
b) propozycja została sporządzona prawidłowo i stosownie do odpowiednich przepisów, zwłaszcza planu dochodów i wydatków, zasad obowiązujących Centrum oraz postanowień wszystkich przepisów wykonawczych do tych regulacji, a także zgodnie z zasadami sztuki dobrego zarządzania finansowego, określonych w art. 2.
Kontroler finansowy ma prawo nie udzielić akceptacji.
Zarząd może, uzasadniwszy należycie swoją decyzję, i na własną odpowiedzialność, nie uwzględnić odmowy akceptacji.
Decyzja zarządu jest ostateczna i wiążąca; zostaje przekazana do wiadomości kontrolera finansowego.
Zarząd informuje Trybunał Obrachunkowy o wszystkich tego rodzaju decyzjach w terminie jednego miesiąca.
2.
Właściwy urzędnik ds. finansowych wystawia dla każdego ustalonego długu polecenie inkasa przesyłane wraz z dokumentami uwierzytelniającymi do uprzedniego zatwierdzenia ze strony kontrolera finansowego.
Po uzyskaniu akceptacji kontrolera finansowego polecenia inkasa podlegają rejestracji przez urzędnika ds. księgowości.
Przedmiotem akceptacji ze strony kontrolera finansowego jest ustalenie, czy:
a) dochód został zaksięgowany na konto odpowiedniej pozycji;
b) polecenie jest prawidłowe i zgodne ze stosownymi przepisami;
c) dokumenty uwierzytelniające są prawidłowe;
d) dłużnik został prawidłowo opisany;
e) wskazano odpowiedni termin wymagalności;
f) zastosowano się do zasad sztuki dobrego gospodarowania finansowego, określonych w art. 2;
g) kwota i waluta wymaganej sumy są prawidłowe.
W przypadku odmowy akceptacji ze strony kontrolera finansowego stosuje się przepisy ust. 1 akapit drugi.";
23. artykuł 24 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24
1.
Urzędnik ds. księgowości odpowiada za prawidłowo sporządzone polecenia inkasa.
Zachowuje on wszelką wymaganą staranność na rzecz odzyskania wszelkich środków należnych Centrum w terminie wskazanym na poleceniach inkasa oraz zapewnić ochronę praw należnych Centrum.
Urzędnik ds. księgowości powiadamia urzędnika ds. finansowych i kontrolera finansowego o wszelkich dochodach nieodzyskanych w ustalonym terminie.
2.
Jeśli urzędnik ds. finansowych zrzeka się prawa do odzyskania ustalonego długu, przesyła uprzednio propozycję unieważnienia do zatwierdzenia przez kontrolera finansowego oraz do wiadomości urzędnika ds. księgowości.
Przedmiotem akceptacji ze strony kontrolera finansowego jest ustalenie, czy unieważnienie to jest prawidłowe i zgodne z zasadami dobrego gospodarowania finansowego określonego w art. 2.
Propozycja podlega rejestracji przez urzędnika ds. księgowości.
W przypadku odmowy akceptacji zarząd może, w pełni uzasadniwszy swą decyzję i na własną odpowiedzialność, uchy lić odmowę.
Jego decyzja zaś jest ostateczna i obowiązująca; kontroler finansowy zostaje o niej powiadomiony.
Zarząd informuje Trybunał Obrachunkowy o wszystkich tego rodzaju decyzjach w terminie jednego miesiąca.
Kontroler finansowy informuje zarząd o wszelkich przypadkach, gdy stwierdza, że nie sporządzono dokumentu ustanawiającego dług, czy nie odzyskano należnych sum.";
24. artykuł 27 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Warunki realizacji przepisów powyższego ust. 1 określają zasady realizacji przewidziane w art. 76.
Warunki te zapewniają prowadzenie dokładnej ewidencji zaciąganych zobowiązań i ich zatwierdzeń na miarę rzeczywistych potrzeb.";
25. artykuł 28 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 28
Bez uszczerbku dla przepisów art. 18a, propozycje zaciągnięcia zobowiązań wraz z towarzyszącymi im dokumentami uwierzytelniającymi należy kierować do kontrolera finansowego oraz urzędnika ds. rachunkowości; w propozycji należy określić przede wszystkim cel wydatku, szacowaną kwotę, o jaką chodzi, o ile to możliwe — walutę płatności, odnośną pozycję w budżecie oraz nazwę i opis wierzyciela; propozycje zatwierdzone przez kontrolera finansowego podlegają rejestracji zgodnie z zasadami realizacji przewidzianymi w art. 76.";
26. w art. 29:
a) litera d) otrzymuje brzmienie:
"d) zastosowano prawidłowe zasady zarządzania finansowego określone w art. 2.";
b) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Zatwierdzenie nie może być warunkowe.";
27. w art. 30 ostatnie zdanie akapitu trzeciego otrzymuje brzmienie:
"Zarząd informuje Trybunał Obrachunkowy o tego rodzaju decyzjach w terminie jednego miesiąca.";
28. (niniejsza zmiana do art. 33 nie dotyczy polskiej wersji językowej);
29. a) (niniejsza zmiana do art. 34 nie dotyczy polskiej wersji językowej);
b) w art. 34 akapit pierwszy tekst po trzecim tiret otrzymuje brzmienie:
"— kwota do zapłaty (cyfrą i słownie) wyrażona w ECU lub walucie krajowej,";
30. (niniejsza zmiana do art. 35 nie dotyczy polskiej wersji językowej);
31. artykuł 36 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 36
1.
W przypadku płatności ratalnych do pierwszego polecenia płatności dołącza się dokumentację, na podstawie której można ustalić roszczenie wierzyciela do płatności odnośnej raty.
W następnych poleceniach płatności należy odnieść się do wcześniej dostarczonych dokumentów uwierzytelniających oraz powtórzyć numer referencyjny pierwszego polecenia płatności.
2.
Urzędnik ds. finansowych może przyznać personelowi zaliczki, jeśli istnieje zapis w rozporządzeniu, który przewiduje taką możliwość.
Urzędnik ds. finansowych może przyznać zaliczki na pokrycie kosztów refundowanych, których opłaty w imieniu Centrum dokona członek jego personelu.
Za wyjątkiem wpłat na rachunki zaliczek określonych w art. 43, niedopuszczalne jest wypłacanie zaliczek bez uprzedniej aprobaty kontrolera finansowego.";
32. artykuł 37 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 37
Bez uszczerbku dla postanowień art. 18a polecenia płatności przesyła się do kontrolera finansowego celem uzyskania jego uprzedniej zgody.
Przedmiotem uprzedniej zgody jest ustalenie, czy:
a) polecenie płatności zostało prawidłowo sporządzone,
b) polecenie płatności jest zgodne z zaciągniętym zobowiązaniem wydatkowym oraz że suma, na jaką opiewa, jest prawidłowa, uwzględniwszy zasady i wymogi dobrego zarządzania finansowego, określone w art. 2;
c) wydatek został zaksięgowany na konto właściwej pozycji w budżecie;
d) dysponuje się odpowiednimi środkami przyznanymi;
e) dokumenty uwierzytelniające są prawidłowe;
f) odbiorca płatności został poprawnie nazwany i opisany.";
33. (niniejsza zmiana do art. 39 nie dotyczy polskiej wersji językowej);
34. w art. 42 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Procedurę otwierania takich rachunków, zarządzania nimi i korzystania z nich określają zasady realizacji przewidziane w art. 76.
Zasady te w szczególności wskazują wydatki, które bezwzględnie muszą być opłacane czekiem, przelewem pocztowym lub bankowym i wymagają podpisu na czeku, przelewie pocztowym lub bankowym dwóch należycie upoważnionych urzędników, z których jeden to bezwzględnie urzędnik ds. księgowości, jego asystent lub administrator rachunku funduszy zaliczkowych.";
35. artykuł 43 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 43
Dla pokrycia niektórych kategorii wydatków można utworzyć rachunki funduszy zaliczkowych, zgodnie z zasadami realizacji przewidzianymi w art. 76.
Urzędnik ds. finansowych ma wyłączne prawo do zaopatrzenia rachunków zaliczkowych, poza sytuacjami wyjątkowymi, określonymi w przepisach wykonawczych do niniejszego rozporządzenia.
Przepisy te dotyczą zwłaszcza:
- mianowania administratorów rachunków zaliczkowych,
- rodzaju i maksymalnej kwoty każdej z pozycji wydatków do opłacenia,
- maksymalnej kwoty zaliczki, jakiej można udzielić,
- terminu sporządzenia dokumentów uwierzytelniających,
- zakresu odpowiedzialności administratorów rachunków zaliczkowych.";
36. po art. 43 dodaje się następującą sekcję:
"SEKCJA IIIa
ZARZĄDZANIE STANOWISKAMI PRACY
Artykuł 43a
1.
Należy sporządzić, co następuje:
a) dokument definiujący stanowiska pracy z opisem zakresu obowiązków dla każdego stanowiska kategorii A;
b) schemat organizacyjny ukazujący organizację działów z wyszczególnieniem zadań każdej jednostki administracyjnej.
2.
Jeśli w planie dochodów i wydatków przy danym stanowisku zaznaczono "do likwidacji", to przy następnej okazji powstania wakatu w trakcie trwania działań nie należy go zapełniać."
;
37. artykuł 44 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Umowy kupna lub najmu budynków czy towarów, umowy o świadczenie usług lub umowy na wykonanie roboty budowlanej wymagają formy pisemnej.
Za wyjątkiem umów dotyczących kupna lub leasingu wykonanego budynku, wszelkie umowy zawierane są w wyniku zaproszenia do dokonywanego w ramach procedury automatycznego przetargu publicznego albo procedury zaproszenia do składania ofert.
Jednakże w okolicznościach określonych w art. 46 umowy mogą być zawierane na zasadzie bezpośredniego porozumienia stron.
W przypadkach przewidzianych w art. 50 możliwe jest zawieranie umów na zasadzie wystawienia rachunku lub faktury.";
38. w art. 46 litera a) otrzymuje brzmienie:
"a) jeśli umowa kupna lub najmu towarów, świadczenia usług lub na roboty budowlane opiewa na sumę nieprzekraczającą limitu ustanowionego w zasadach realizacji przewidzianych w art. 126 rozporządzenia finansowego, jakie stosuje się do budżetu ogólnego Wspólnot, Centrum jest jednakowoż zobowiązane, w miarę możliwości i wszelkimi stosownymi środkami, do stworzenia warunków dla konkurowania dostawców, których z dużym prawdopodobieństwem można uznać za zdolnych dostarczyć owe towary lub usługi;";
39. artykuł 48 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 48
Umowy o wartości przekraczającej kwotę ustanowioną w zasadach realizacji przewidzianych w art. 126 rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Komisji wymagają zatwierdzenia ze strony zarządu.";
40. w art. 49 ust. 3 wyrazy "których wartość przekracza 100000 jednostek rozliczeniowych" zastępuje się wyrazami "których wartość przekracza limit określony w zasadach realizacji przewidzianych w art. 126 rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot";
41. artykuł 50 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 50
Umowy mogą być zawierane poprzez wystawienie faktury lub rachunku kosztów, jeśli przewidywana wartość towarów, usług lub robót budowlanych nie przekracza limitu określonego w zasadach realizacji przewidzianych w art. 126 rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot";
42. artykuł 51 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 51
Przy zawieraniu umów określonych w niniejszym rozporządzeniu, Centrum przestrzega dyrektyw przyjętych przez Radę w ramach realizacji Traktatu w odniesieniu do zamówień publicznych na roboty, dostawy i usługi w każdym przypadku, gdy wartość umowy jest równa kwocie określonej w wyżej wymienionych dyrektywach lub większa od niej.";
43. artykuł 52 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 52
Stała ewidencja ilościowa wszystkich ruchomości i nieruchomości należących do Centrum musi być prowadzona zgodnie z modelem sporządzonym przez Komisję.
Do ewidencji wprowadza się jedynie ruchomości o wartości wyższej niż określona w przepisach wykonawczych przewidzianych w art. 76.
Centrum przeprowadza kontrole wewnętrzne dla zapewnienia zgodności zapisów ewidencji ze stanem faktycznym";
44. artykuł 54 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Urzędnik ds. finansowych sporządza sprawozdanie lub zapis księgowy uwierzytelniony przez kontrolera finansowego za każdym razem, gdy przedmiot własności znajdujący się w inwentarzu jest sprzedany, bezpłatnie odstąpiony, złomowany, wynajęty lub zaginiony w wyniku utraty, kradzieży lub jakiegokolwiek innego powodu.";
45. artykuł 56 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 56
Księgi rachunkowe należy prowadzić w walucie ECU stosując zasadę podwójnej księgowości, według roku kalendarzowego.
Należy w nich wykazać wszelkie dochody i wydatki z danego roku budżetowego; dla poparcia wierzytelności zapisów należy przechowywać dokumenty uwierzytelniające.
Księgi rachunkowe można prowadzić dodatkowo w walucie kraju, w którym znajduje się siedziba Centrum.
Rachunek dochodów i wydatków oraz bilans sporządza się w walucie ECU.";
46. artykuł 57 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 57
W planie kont należy wprowadzić jednoznaczne rozróżnienie między kontami budżetowymi a kontami kasowymi.
Plan kont składa się z dwóch części:
a) kont wydatków i dochodów budżetowych, na których szczegółowo wykazuje się realizację planu dochodów i wydatków;
b) kont bilansowych, na których wykazuje się aktywa Centrum.
Konta te powinny obrazować oczekiwane rezultaty zobowiązań prawnych zaciągniętych przez Centrum.
Powinny one umożliwić sporządzenie bilansu rocznego aktywów oraz miesięcznych rachunków dochodów i wydatków w podziale na rozdziały i artykuły.
Powyższe sprawozdania przekazywane są kontrolerowi finansowemu, urzędnikowi finansowemu oraz Trybunałowi Obrachunkowemu.";
47. artykuł 58 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 58
Wszelkie zaliczki, poza zaliczkami regularnymi, które podlegają okresowej analizie, należy rejestrować na koncie sum przejściowych, a rozliczać najpóźniej w roku budżetowym, który nastąpi po wypłacie zaliczki.
Jednakże zaliczki określone w art. 36 ust. 2 rozliczane są zwykle w ciągu sześciu miesięcy od zakończenia projektu, na jaki je przyznano.";
48. artykuł 59 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 59
Szczegółowe warunki sporządzania planu kont oraz stosowania go dla obsługi transakcji dotyczących aktywów oraz realizacji budżetu określają zasady realizacji przewidziane w art. 76.";
49. w art. 61:
a) wyrazy "polecenia windykacji" zastępuje się wyrazami "polecenia inkasa" (dalsze zmiany nie dotyczą polskiej wersji językowej);
b) dodaje się następujący akapit:
"Te same zasady stosuje się w przypadku zaniedbania wystawienia polecenia płatności lub wystawienia go z nieuzasadnionym opóźnieniem, narażającego Centrum na odpowiedzialność z powództwa cywilnego stron trzecich.";
50. artykuł 62 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 62
1.
Urzędnicy ds. księgowości oraz asystenci urzędników ds. księgowości powinni poddać się postępowaniu dyscyplinarnemu oraz, gdzie właściwe, obowiązkowi zapłaty odszkodowania za płatności, których dokonali niezgodnie z przepisami art. 40 akapitu trzeciego.
Powinni oni poddać się postępowaniu dyscyplinarnemu oraz obowiązkowi zapłaty rekompensaty za wszelkie straty lub uszczerbek pieniędzy, aktywów i dokumentów im powierzonych, jeśli ta strata lub uszczerbek wynikły z zamierzonego błędu lub poważnego zaniedbania z ich strony.
Na tych samych zasadach odpowiadają oni za prawidłowość wykonania otrzymanych przez nich poleceń z zakresu korzystania z kont bankowych i pocztowych rachunków przelewów i zarządzania nimi, a zwłaszcza:
a) w przypadku, gdy kwoty zwrotu kosztów lub płatności, jakich dokonali, nie są zgodne z kwotami widniejącymi na poleceniu inkasa lub płatności;
b) gdy dokonają wypłaty na rzecz strony innej niż uprawniony odbiorca.
2.
Administratorzy funduszy zaliczkowych winni poddać się postępowaniu dyscyplinarnemu, i, stosownie do okoliczności, zapłacić odszkodowanie w następujących przypadkach:
a) jeśli nie są w stanie wykazać się należytymi gwarancjami, w postaci właściwych dokumentów, dokonanych przez siebie płatności;
b) gdy dokonają wypłaty na rzecz strony innej niż uprawniony odbiorca.
Powinni oni poddać się postępowaniu dyscyplinarnemu oraz obowiązkowi zapłaty rekompensaty za wszelkie straty lub uszczerbek pieniędzy, aktywów i dokumentów im powierzonych, jeśli strata ta lub uszczerbek wynikły z zamierzonego błędu lub poważnego zaniedbania z ich strony.
3.
Urzędnik ds. księgowości, jego asystenci oraz administratorzy funduszy zaliczkowych winni ubezpieczyć się od ryzyka wynikającego z przepisów niniejszego artykułu.
Centrum pokrywa koszty odnośnego ubezpieczenia.";
51. artykuł otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 63
Obowiązek zapłaty rekompensaty oraz poddania się postępowaniu dyscyplinarnemu przez urzędników ds. finansowych, ds. księgowości, asystujących urzędników ds. księgowości oraz administratorów funduszy zaliczkowych można ustalić na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1859/76.";
52. artykuł 65 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 65
Zarząd każdego roku sporządza rachunek dochodów i wydatków Centrum.
Rachunek obejmuje wszystkie transakcje dochodów i wydatków odnoszące się do poprzedniego roku budżetowego.
Należy zachować tę samą formę i podział, jakie zastosowano w planie dochodów i wydatków.
Sporządzenie rachunku dochodów i wydatków poprzedza analiza zarządzania finansowego w rozpatrywanym roku.
Dla celów przeprowadzenia tej analizy Centrum dostarcza szczegółowych danych o wdrażaniu zasad i celów wskazanych w art. 2.";
53. artykuł 66 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 66
Rachunek dochodów i wydatków obejmuje następujące tabele z podziałem zgodnym z nomenklaturą planu dochodów i wydatków Centrum:
1. zestawienie dochodów obejmujące:
- przewidywany dochód na dany rok budżetowy,
- korekty do przewidywanych dochodów naniesione w wyniku planów uzupełniających lub zmian do planu,
- należności powstałe w trakcie roku budżetowego,
- należności pozostające do ściągnięcia z poprzedniego roku budżetowego,
- dochód zebrany w trakcie roku budżetowego oraz przeniesiony zgodnie z art. 6 ust. 3,
- kwoty do pobrania na koniec roku budżetowego,
- unieważnienie ustalonych należności.
Do zestawienia należy, w miarę potrzeb, załączyć raporty wykazujące kwoty bilansowe i brutto z operacji określonych w art. 22;
2. zestawienie przedstawiające przepływy w środkach przyznanych za dany rok budżetowy, wykazujące:
- pierwotne środki przyznane,
- zmiany środków przyznanych wprowadzone w wyniku przelania,
- zmiany wprowadzone na mocy planów uzupełniających lub zmieniających pierwotne plany,
- ostateczne środki przyznane na dany rok budżetowy,
- środki przyznane przeniesione na mocy art. 6;
3. zestawienie przedstawiające wykorzystanie środków przyznanych przeznaczonych na dany rok budżetowy, wykazujące:
- zaciągnięte zobowiązania zaksięgowane w danym roku budżetowym i na jego konto,
- płatności dokonane w danym roku budżetowym i na jego konto,
- kwoty pozostające do zapłacenia w momencie zamknięcia roku budżetowego,
- środki przyznane przeniesione na mocy art. 6,
- anulowane środki przyznane.
Do zestawienia należy, w miarę potrzeb, załączyć raport wykazujący kwoty bilansowe i brutto z operacji określonych w art. 22;
4. zestawienie o wykorzystaniu środków przyznanych przeniesionych z poprzedniego roku budżetowego, wykazujące, co następuje:
- kwotę środków przyznanych z przeniesienia,
- płatności dokonane ze środków przyznanych z przeniesienia,
- niewykorzystane środki przyznane do anulowania.";
54. artykuł 67 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 67
1.
Zarząd sporządza bilans aktywów i pasywów Centrum na dzień 31 grudnia poprzedniego roku budżetowego.
Załącza się również wyciąg z kont z wykazem przepływów i bilansów rachunkowych, sporządzony na ten sam dzień.
Bilans obejmuje, po stronie aktywów, kwotę dochodów do pobrania, a po stronie pasywów, kwotę wydatków obciążających dany rok budżetowy, która nie została jeszcze zaksięgowana.
2.
Powyższe dokumenty należy przedłożyć kontrolerowi finansowemu.";
55. artykuł 68 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 68
Najpóźniej do dnia 31 marca zarząd przesyła rachunek dochodów i wydatków oraz bilans Centrum za poprzedni rok budżetowy do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji oraz Trybunału Obrachunkowego.";
56. w art. 69 wyrazy "Komisja Obrachunkowa" zastępuje się wyrazami "Trybunał Obrachunkowy";
57. w art. 70 wyrazy "Komisja Obrachunkowa" zastępuje się wyrazami "Trybunał Obrachunkowy";
58. w art. 71:
a) wyrazy "Komisja Obrachunkowa" zastępuje się wyrazami "Trybunał Obrachunkowy";
b) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W szczególności Centrum oddaje do dyspozycji Trybunału Obrachunkowego wszelkie dokumenty dotyczące zawierania umów oraz wszystkie konta gotówkowe lub materiałowe, wszelkie zapisy księgowe lub dokumenty uwierzytelniające, a także istotne dla nich dokumenty administracyjne, wszystkie dokumenty dotyczące dochodów i wydatków, wszystkie ewidencje, listy stanowisk istniejących w działach, wszystkie dokumenty, które Trybunał Obrachunkowy może uznać za niezbędne w ramach kontroli rewizyjnej rachunku dochodów i wydatków prowadzonej na podstawie zapisów księgowych oraz kontroli na miejscu, całej dokumentacji oraz danych sporządzonych lub przechowywanych w formie elektronicznej.";
c) akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
"Przedstawienia informacji wymienionych w lit. b) może zażądać jedynie Trybunał Obrachunkowy.";
d) akapit siódmy otrzymuje brzmienie:
"Przyznanie pomocy podmiotom spoza Centrum wymaga pisemnej zgody organów podlegających kontroli ze strony Trybunału Obrachunkowego w sprawie wykorzystania przyznanych kwot.";
59. artykuł 72 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 72
Do raportu Trybunału Obrachunkowego sporządzonego zgodnie z postanowieniami art. 206a Traktatu EWG stosuje się następujące postanowienia:
1. w terminie najpóźniej do dnia 15 lipca Trybunał Obrachunkowy przekazuje Centrum i Komisji wszelkie uwagi do rachunków i bilansu, które, jego zdaniem, winny znaleźć się w sprawozdaniach rocznych.
Uwagi te pozostają poufne.
Centrum przesyła swą odpowiedź do Trybunału Obrachunkowego oraz jednocześnie do Komisji w terminie najpóźniej do dnia 31 października;
2. raport Trybunału Obrachunkowego obejmuje ocenę prawidłowości zarządzania finansami;
3.
Trybunał podejmuje wszelkie niezbędne kroki dla zapewnienia publikacji udzielonych przez Centrum odpowiedzi na zgłoszone uwagi niezwłocznie po zgłoszeniu uwag;
4.
Trybunał Obrachunkowy przekazuje odpowiednim organom odpowiedzialnym za udzielanie absolutorium, Centrum oraz Komisji, w terminie najpóźniej do dnia 30 listopada, sprawozdanie roczne wraz z udzielonymi odpowiedziami na zgłoszone uwagi i zapewnia jego publikację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.";
60. skreśla się art. 73;
61. artykuł 74 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 74
1.
Parlament Europejski, działając zgodnie z zaleceniem Rady, podjętym kwalifikowaną większością głosów, udziela zarządowi absolutorium w zakresie wdrożenia planu dochodów i wydatków przed dniem 30 kwietnia następnego roku.
Jeśli niemożliwe jest dotrzymanie tego terminu, Parlament Europejski lub Rada powiadamiają zarząd o przyczynach odroczenia swej decyzji.
Jeśli Parlament Europejski odracza swą decyzję w sprawie udzielenia absolutorium, zarząd dokłada wszelkich starań, aby jak najszybciej stworzyć odpowiednie warunki dla usunięcia przeszkód dla podjęcia tejże decyzji.
2.
Decyzja o udzieleniu absolutorium dotyczy ksiąg rachunkowych wszystkich dochodów i wydatków Centrum, wynikłego salda oraz aktywów i pasywów Centrum wykazanych w bilansie.
Powinna ona zawierać ocenę wywiązania się zarządu z obowiązku zarządzania budżetem w ostatnim roku budżetowym.
3.
Kontroler finansowy uwzględnia uwagi zawarte w decyzjach o udzieleniu absolutorium.
4.
Zarząd podejmuje wszelkie niezbędne kroki w celu zastosowania się do uwag zamieszczonych w decyzji o udzieleniu absolutorium.
5.
W terminie do dnia 15 grudnia roku w którym podjęto decyzję o udzieleniu absolutorium, Centrum składa sprawozdanie z działań podjętych w związku z powyższymi uwagami, a w szczególności w związku z zaleceniami skierowanymi do oddziałów odpowiedzialnych za realizację budżetu.
Sprawozdanie należy przekazać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu.
Centrum zdaje również sprawę z działań podjętych w świetle uwag zawartych w decyzji o udzieleniu absolutorium w załączniku do rachunku dochodów i wydatków za następny rok budżetowy.
6.
Dokumenty uwierzytelniające dotyczące ksiąg rachunkowych, dokumenty, na podstawie których sporządzono rachunek dochodów i wydatków, oraz bilans roczny, należy przechowywać przez okres pięciu lat od daty decyzji o udzieleniu absolutorium z realizacji planu dochodów i wydatków.
Jednakże dokumenty odnoszące się do transakcji, które nie zostały ostatecznie zakończone, są przechowywane przez okres dłuższy od wyżej wskazanego, aż do końca roku następującego po roku ich ostatecznego sfinalizowania.";
62. artykuł 75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 75
Zarząd jak najszybciej powiadamia Trybunał Obrachunkowy o wszelkich decyzjach i działaniach podjętych zgodnie z przepisami art. 3, 6, 8, 14 i 21.
Trybunał Obrachunkowy oraz kontrolera finansowego powiadamia się o mianowaniu urzędników ds. finansowych, urzędnika ds. księgowości, jego asystentów i administratorów funduszy zaliczkowych oraz o decyzjach o delegacji uprawnień lub powołania na stanowiska zgodnie z art. 18, 20 i 43.
Zarząd informuje Trybunał Obrachunkowy o wszelkich przepisach wewnętrznych, jakie podejmuje odnośnie do kwestii finansowych.";
63. dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 75a
Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych przewidzianych w art. 126 rozporządzenia finansowego stosowanego w sprawach budżetu ogólnego Wspólnot, limity wartości, jakie wymagają określenia dla potrzeb art. 46, 48, 49 oraz 50, ustala się następująco:
- art. 46 lit. a): limit wartości umowy, poniżej którego możliwe jest zawieranie umów prywatnych, ustala się jako 10000 ECU,
- art. 48: limit, powyżej którego wymagane jest zezwolenie zarządu, ustala się na poziomie 35000 ECU,
- art. 49 akapit trzeci: próg, powyżej którego obowiązuje zabezpieczenie, ustala się na poziomie 250000 ECU,
- art. 50: limity wartości, poniżej których możliwe jest zawieranie umów na podstawie wystawienia faktury lub rachunku kosztów, wynoszą odpowiednio 750 i 2500na wydatki ponoszone poza siedzibą Centrum."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia od daty jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1949/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1417/76 dotyczące przepisów finansowych odnoszących się do Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 209,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [1], w szczególności jego art. 16,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 130 rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich z dnia 21 grudnia 1997 r. [5], przepisy finansowe dla Fundacji powinny być jak najbardziej zbliżone do przepisów rozporządzenia finansowego i dlatego też muszą zostać uaktualnione;
Traktat z dnia 22 lipca 1975 r. zmieniający niektóre przepisy finansowe Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie oraz Traktatu ustanawiającego Jedną Radę oraz Jedną Komisję Wspólnot Europejskich zmienił procedurę udzielania Komisji absolutorium z wykonania budżetu i we wszystkich tekstach odnoszących się do Komisji Obrachunkowej zastąpił Komisję Obrachunkową Trybunałem Obrachunkowym;
rozporządzenie (EWG) nr 1417/76 [6] powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1417/76 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 zastępuje się ust. 2 i 3 w brzmieniu:
"2.
Niedopuszczalne jest zatwierdzanie wydatków na okres przekraczający rok budżetowy.
3.
Wydatki administracyjne wynikające z:
- umów zawartych zgodnie z lokalnym zwyczajem, lub
- postanowień umownych odnoszących się w szczególności do dostaw sprzętu,
na okres przekraczający rok budżetowy należy uwzględnić w deklaracji dochodów i wydatków na rok budżetowy, w którym ich dokonano.";
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Środki przewidziane w budżecie muszą być wykorzystane zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, w szczególności zasadami gospodarności i efektywności pod względem kosztów.
Należy określić cele wymierne liczbowo i monitorować postępy w ich realizacji.";
3) W art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Z zastrzeżeniem art. 22 wszystkie dochody i wydatki należy uwzględniać w całości w deklaracji dochodów i wydatków oraz na rachunkach bez dostosowywania jednych do drugich.";
4) W art. 3 ust. 2:
a) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Łączna wysokość dochodów pokrywa łączną wysokość wydatków.
Jednakże niektóre dochody nie mogą być wykorzystywane do żadnych innych celów, w szczególności:
- dochody przeznaczone na cele szczególne, takie jak dochody z fundacji, subwencje, darowizny i spadki,
- dochody pochodzące od stron trzecich za pracę wykonaną na ich wniosek.";
b) akapit drugi i trzeci otrzymują oznaczenie ust. 3;
5) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Nie przyjmuje się żadnych dochodów i nie realizuje się żadnych wydatków, o ile nie nastąpi uznanie lub obciążenie w odpowiednim artykule deklaracji dochodów i wydatków.
Niedopuszczalne jest zaciąganie lub zatwierdzanie wydatków przekraczających sumę zatwierdzonego przydziału środków, bez uszczerbku dla przepisów art. 22.";
6) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Wykorzystanie środków przyznanych odbywa się na mocy następujących zasad:
1. a) środki przyznane niezrealizowane na koniec roku budżetowego, na który je przewidziano, co do zasady podlegają przepadkowi;
b) środki przyznane odnoszące się do wynagrodzeń i dodatków dla personelu nie podlegają przeniesieniu;
c) środki przyznane niezrealizowane na dzień 31 grudnia mogą być przeniesione jedynie na następny rok budżetowy;
d) środki przyznane na płatności nadal nieuregulowane na dzień 31 grudnia, na które zaciągnięto zobowiązania, należycie zaksięgowane w okresie między dniem 1 stycznia a dniem 31 grudnia, podlegają automatycznemu przeniesieniu wyłącznie na następny rok budżetowy.
2.
W przypadku środków określonych w pkt 1 lit. c) Komisja przedstawia organowi budżetowemu, najpóźniej do dnia 15 lutego, właściwie uzasadnione wnioski o przeniesienie środków, które Fundacja przesyła jej przed dniem 1 lutego.
Propozycja dotycząca przeniesienia takich środków możliwa jest wyłącznie z wyjątkowych powodów, w celu sprostania istotnym potrzebom, na które nie wystarczają środki przyznane w następnym roku budżetowym.
Co do zasady, przeniesienia tego rodzaju mają na celu pokrycie potrzeb wynikających z poprzedzającego roku budżetowego, które jednak, w wyniku opóźnień z przyczyn niezależnych od urzędnika zatwierdzającego, nie mogły zostać wykorzystane w odpowiednim terminie.
Parlament Europejski konsultuje z Radą wnioski o przeniesienia i podejmuje działania związane z tymi wnioskami.
W przypadku braku decyzji ze strony organu budżetowego w terminie do sześciu tygodni wnioski o przeniesienia uważa się za zatwierdzone.
3.
Niewykorzystane dochody i środki przyznane pozostające do dyspozycji na dzień 31 grudnia, wynikające z darowizn określonych w art. 3 ust. 2 podlegają automatycznemu przeniesieniu.
4.
Z końcem roku ulegają przepadkowi następujące środki:
a) środki przyznane w poprzednim roku budżetowym:
- środki przyznane przeniesione na podstawie decyzji podjętej na mocy pkt 1 lit. c), których nie zrealizowano ani nie wypłacono,
- środki przyznane przeniesione z mocy prawa na podstawie przepisów pkt 1 lit. d), które nie zostały przeniesione;
b) środki przyznane na rok budżetowy, które nie zostały przeniesione.
5.
Przed dniem 1 marca należy podać do wiadomości Komisji wykaz środków przyznanych do automatycznego przeniesienia.
Komisja przesyła ten wykaz do informacji Parlamentu Europejskiego oraz Rady.
6.
Do celów wykonania deklaracji dochodów i wydatków sposób wykorzystania środków z przeniesienia należy wykazać osobno w każdej pozycji budżetowej, w każdym artykule zestawienia za bieżący rok budżetowy.";
7) W art. 7 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wydatki związane z opłatą czynszu oraz niektóre towarzyszące mu wydatki, płatne z góry zgodnie z przepisami przewidzianymi w prawie lub umowach, mogą wymagać dokonania płatności, począwszy od dnia 20 grudnia, które obciążą środki przyznane na następny rok budżetowy.";
8) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Jeśli deklaracja dochodów i wydatków nie zostanie ostatecznie przyjęta na początku roku budżetowego, wówczas do zobowiązań oraz płatności wydatków już zatwierdzonych w poprzedniej, należycie przyjętej deklaracji stosuje się art. 204 Traktatu.
Wydatek należy co do zasady uznać za zatwierdzony w ostatniej, należycie zatwierdzonej deklaracji, jeśli można było obciążyć nim konkretną pozycję w budżecie danego roku budżetowego.
2.
Płatności mogą być dokonywane miesięcznie w odniesieniu do każdego tytułu do wysokości jednej dwunastej ogólnej sumy środków zaksięgowanych w tym tytule dla poprzedniego roku budżetowego. Nie może to mieć jednak wpływu na przeznaczanie do dyspozycji Fundacji miesięcznych środków przekraczających jedną dwunastą sumy subwencji zarezerwowanej dla Fundacji w projekcie budżetu lub w razie jego braku we wstępnym projekcie budżetu Wspólnot.
Zobowiązania mogą być księgowane w odpowiednich rozdziałach w wysokości do jednej czwartej ogólnej sumy przydzielonych środków zaksięgowanych w danym tytule dla poprzedniego roku budżetowego, powiększonej o jedną dwunastą dla każdego minionego miesiąca, bez przekraczania kwoty subwencji zarezerwowanej dla Fundacji w projekcie budżetu lub w razie jego braku we wstępnym projekcie budżetu Wspólnot.
3.
Na wniosek zarządu Komisja może, w świetle potrzeb administracyjnych, zatwierdzić tymczasowo dwie lub więcej części dwunastych równocześnie, pod warunkiem że kwota zatwierdzona dla każdego tytułu nie przekroczy maksymalnego rocznego limitu przewidzianego w ust. 2.
4.
Jeżeli dla danego rozdziału tymczasowe zatwierdzenie dwóch lub więcej części dwunastych przyznanych w okolicznościach przewidzianych w ust. 3 nie umożliwia realizacji wydatków niezbędnych do uniknięcia przerwania w działalności Fundacji w zakresie, który tego wymaga, dopuszcza się wyjątkowo zatwierdzanie przekroczenia sumy przewidzianej w ust. 3, zgodnie z tą samą procedurą, pod warunkiem że nie zostanie przekroczona ogólna suma przyznanych środków, na otwarciu deklaracji dochodów i wydatków za poprzedni rok.";
9) Skreśla się art. 9;
10) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Deklaracja dochodów i wydatków jest sporządzana w ecu.
Wartość ecu oraz uzgodnienia dotyczące jego wymiany na waluty narodowe są ustalone w rozporządzeniu finansowym stosowanym w odniesieniu do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.";
11) W art. 11 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku nieuniknionych, wyjątkowych lub nieprzewidzianych okoliczności zarząd Fundacji może przesłać Komisji uzupełniający preliminarz lub poprawki do preliminarza.
Preliminarz ten jest przedstawiany oraz przyjmowany w tej samej formie i zgodnie z tą samą procedurą co deklaracja, której preliminarz on zmienia.
Muszą one być uzasadnione poprzez odniesienie do tego preliminarza.";
12) W art. 14 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Deklarację oraz wykaz stanowisk publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, równocześnie z budżetem Wspólnot.";
13) Artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
Deklaracja dochodów i wydatków jest podzielona na tytuły, rozdziały, artykuły i pozycje, zgodnie z charakterem dochodów lub wydatków albo ich zamierzonym przeznaczeniem, przy zastosowaniu systemu klasyfikacji dziesiętnej.
Przedstawia ona:
1. w zestawieniu dochodów:
a) dochód w danym roku budżetowym;
b) dochód zaksięgowany dla poprzedniego roku budżetowego i dochód ustalony w ostatnim roku budżetowym, za który rachunki zostały zamknięte;
c) odpowiednie uwagi dotyczące każdego tytułu w dochodach.
2. w zestawieniu wydatków:
a) środki przyznane w danym roku budżetowym, z podziałem na tytuły, rozdziały, artykuły i pozycje;
b) środki przyznane w poprzednim roku budżetowym i faktyczne wydatki w ostatnim roku budżetowym, w którym nastąpiło zamknięcie rachunków, powiększone o kwoty przeniesione, z zastosowaniem tej samej klasyfikacji;
c) odpowiednie uwagi dotyczące każdego podziału;
d) w załączniku wykaz stanowisk określający liczbę stałych i tymczasowych etatów każdego stopnia w poszczególnych kategoriach ze wskazaniem liczby etatów zatwierdzonych na rok poprzedzający.";
14) Artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
Wykaz stanowisk przygotowany przez organ budżetowy stanowi limit wiążący dla Fundacji; niedopuszczalne jest powoływanie na stanowiska wykraczające poza ten limit.
Przypadki zatrudnienia na pół etatu, zatwierdzone przez dyrektora zgodnie z art. 29a rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. ustanawiającego warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [7], można rekompensować przez zatrudnienie innego pracownika, w granicach ustanowionych przez organ budżetowy w procedurze budżetowej.";
15) Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Deklaracja dochodów i wydatków jest realizowana zgodnie z zasadą rozdziału osób urzędnika zatwierdzającego i księgowego.
Środki przyznane są zarządzane przez urzędnika zatwierdzającego, który jest samodzielnie umocowany do zaciągania zobowiązań dotyczących wydatków, ustalania zebranych sum i wydawania poleceń windykacyjnych i poleceń zapłaty.
Operacje inkasowania należności lub dokonywania wypłat są dokonywane przez księgowego.
Obowiązki upoważnionego urzędnika zatwierdzającego i księgowego są wzajemnie rozłączne.";
16) Artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
Zarząd Fundacji realizuje deklarację dochodów i wydatków na własną odpowiedzialność, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz w granicach przyznanych środków.
Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 23, 30, 38 i 41, obejmujących decyzje uchylające decyzje kontrolera finansowego, zarząd przekazuje swoje uprawnienia na warunkach przez siebie ustalonych oraz w granicach określonych w dokumencie upoważniającym, który jest podawany do wiadomości osoby upoważnionej, księgowego, kontrolera finansowego i Trybunału Obrachunkowego.
Osoby upoważnione mogą działać jedynie w granicach wyraźnie przyznanych im kompetencji.";
17) Po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu:
"Artykuł 18a
W przypadku gdy zarządzanie operacjami w zakresie dochodów i wydatków jest objęte zintegrowanym systemem komputerowym, zastosowanie mają przepisy sekcji II i III i tytułu VI, z wykorzystaniem możliwości i wymogów wynikających z zarządzania komputerowego.
W tym celu:
- dokumenty towarzyszące mogą pozostać u urzędnika zatwierdzającego lub księgowego w celu przeprowadzenia kontroli,
- podpisy i zatwierdzenia mogą być naniesione w odpowiedniej, skomputeryzowanej formie.
Warunki dotyczące wykonania niniejszego artykułu określają przepisy wykonawcze przewidziane w art. 76.";
18) Artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
Kontroler finansowy Komisji odpowiada za sprawdzenie zaciągania zobowiązań i realizację wszelkich wydatków oraz ustalenie i windykację należnych dochodów Fundacji, zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 2.
Kontrole są przeprowadzane przez tego urzędnika w drodze inspekcji dokumentów odnoszących się do wydatków i dochodów oraz, gdy jest to konieczne, na miejscu.
Kontrolerowi finansowemu może towarzyszyć podczas wykonywania jego obowiązków jeden lub więcej asystentów kontrolerów finansowych.
W przypadku tworzenia systemów rachunkowości Fundacji należy zasięgać opinii kontrolera finansowego systemów rachunkowości w Fundacji.
Posiada on dostęp do danych tych systemów.";
19) W art. 20:
a) po akapicie drugim dodaje się akapit w brzmieniu:
"Odpowiada on za przygotowanie sprawozdania finansowego przewidzianego w art. 66 i 67.";
b) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Szczególne przepisy stosowane w przypadku księgowych i asystentów księgowych ustanowione zostały w przepisach wykonawczych, określonych w art. 76.";
20) W art. 21 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
"4a. Środki przyznane mogą być przeniesione jedynie do pozycji budżetowych, na które deklaracja wydatków zatwierdziła środki przyznane lub wprowadziła znaczący zapis.";
21) W art. 22 lit. b) i c) otrzymują brzmienie:
"b) następujące sumy mogą zostać wykorzystane ponownie zgodnie z pozycją, na którą został poniesiony pierwotny wydatek:
- dochód pochodzący z refundacji kwot wypłaconych omyłkowo w odniesieniu do przyznanych środków zaksięgowanych w deklaracji dochodów i wydatków,
- wpływy pieniężne uzyskane z tytułu dostawy towarów i usług na rzecz innych instytucji lub organów, w tym zwrot diet z tytułu delegacji służbowych wypłaconych w ich imieniu,
- odszkodowania otrzymane z ubezpieczenia,
- dochód uzyskany z płatności związanych z najmem,
- dochód uzyskany ze sprzedaży publikacji oraz filmów,
- kwota refundacji obciążeń fiskalnych, włączonych w cenę produktów, i usług dostarczanych Fundacji, zrealizowanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z postanowieniami Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich,
- dochód za płatne dostawy towarów i usług;
- wpływy pieniężne uzyskane ze sprzedaży pojazdów, sprzętu i instalacji, a także aparatury naukowej i technicznej, sprzętu i materiałów w związku z ich wymianą czy złomowaniem,
Ponowne wykorzystanie tego rodzaju sum musi nastąpić przed końcem roku budżetowego, który nastąpił po roku, w którym dochód został osiągnięty.
Plan kont zawiera również rachunki przejściowe, w celu zapisania ponownego wykorzystania tych sum zarówno po stronie dochodów, jak i wydatków;
c) w trakcie realizacji budżetu można wprowadzać korekty, w odniesieniu do różnic kursowych.
Końcowy zysk lub stratę zawiera bilans za dany rok.";
22) Artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
1.
Wszelkie środki, które mogą prowadzić do powstania lub zmiany długu należnego Fundacji, muszą być poprzedzone wnioskiem urzędnika upoważniającego.
Tego rodzaju wniosek zostaje przedstawiony kontrolerowi finansowemu do zatwierdzenia oraz księgowemu do tymczasowej rejestracji.
Wskazują oni w szczególności rodzaj dochodu, jego szacunkową sumę oraz pozycję, w której dochód ma zostać zaksięgowany, jak również nazwę i charakterystykę dłużnika.
Po zatwierdzeniu przez kontrolera finansowego dochody zostają zarejestrowane.
Celem tego zatwierdzenia przez kontrolera finansowego jest ustalenie, że:
a) dochód jest zaksięgowany pod właściwą pozycją;
b) wniosek jest należycie sporządzony i zgodny z właściwymi przepisami, w szczególności z deklaracją dochodów i wydatków, przepisami dotyczącymi Fundacji oraz ze wszystkimi dokumentami wykonawczymi do tych rozporządzeń, a także z zasadami należytego zarządzania finansami, o których mowa w art. 2.
Kontroler finansowy może wycofać swoje zatwierdzenie.
Zarząd może, na mocy decyzji zawierającej pełne uzasadnienie tej odmowy oraz na własną odpowiedzialność, odrzucić tę odmowę.
Decyzja zarządu jest ostateczna i wiążąca; jest ona przekazywana do wiadomości kontrolera finansowego.
Zarząd powiadamia Trybunał Obrachunkowy o każdej z tych decyzji w terminie jednego miesiąca.
2.
Właściwy urzędnik upoważniający sporządza, w odniesieniu do każdego ustalonego zadłużenia, polecenie windykacji należności, które zostaje przesłane z dokumentami towarzyszącymi do kontrolera finansowego w celu uzyskania jego uprzedniego zatwierdzenia.
Po uzyskaniu zatwierdzenia kontrolera finansowego każde takie zlecenie rejestrowane jest przez księgowego.
Celem tego zatwierdzenia przez kontrolera finansowego jest ustalenie, że:
a) dochód jest zaksięgowany pod właściwą pozycją;
b) zalecenie jest należycie sporządzone i zgodne z właściwymi przepisami;
c) załączone dokumenty są należycie sporządzone;
d) dłużnik został prawidłowo oznaczony;
e) termin wymagalności został wskazany;
f) zastosowane zostały zasady należytego zarządzania finansami, o których mowa w art. 2;
g) kwota i waluta odzyskania należności jest prawidłowa.
Jeżeli zatwierdzenie kontrolera finansowego zostaje wycofane, stosuje się ust. 1 akapit drugi.";
23) Artykuł 24 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24
1.
Księgowy ponosi odpowiedzialność za należyte sporządzanie poleceń windykacyjnych.
Zapewnia on z należytą starannością, by środki należne Fundacji wpływały w wymagalnym terminie, określonym w poleceniu windykacyjnym oraz by prawa Fundacji zostały zabezpieczone.
Księgowy powiadamia urzędnika upoważniającego i kontrolera finansowego o wszelkich dochodach nieodzyskanych w ustanowionym terminie.
2.
Jeśli urzędnik upoważniający zrzeka się prawa do odzyskania ustalonej należności, przesyła uprzednio propozycję unieważnienia do zatwierdzenia kontrolerowi finansowemu oraz do wiadomości księgowego.
Celem zatwierdzenia przez kontrolera finansowego jest ustalenie, że odstąpienie od dochodzenia należności jest w należytym porządku i zgodne z zasadami prawidłowej gospodarki finansowej, wymienionymi w art. 2.
Każdy taki wniosek rejestrowany jest przez księgowego.
W przypadku odmowy zatwierdzenia zarząd może, w pełni uzasadniwszy swoją decyzję i na własną odpowiedzialność, uchylić tą odmowę.
Decyzja zarządu jest ostateczna i wiążąca; jest przekazywana do wiadomości kontrolera finansowego.
Zarząd informuje Trybunał Obrachunkowy o wszystkich tego rodzaju decyzjach w terminie jednego miesiąca.
W przypadku gdy kontroler finansowy stwierdzi, że dokument ustalający zadłużenie nie został sporządzony lub że należna kwota nie została wpłacona, powiadamia o tym Zarząd.";
24) W art. 27 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Warunki wykonania w odniesieniu do przepisów ust. 1 określone są przepisami wykonawczymi ustalonymi w art. 76.
Warunki te zapewniają dokładny rejestr zobowiązań oraz ich zatwierdzeń w związku z bieżącymi potrzebami.";
25) Artykuł 28 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 28
Bez uszczerbku dla przepisów art. 18a propozycje zaciągnięcia zobowiązań wraz z załączonymi do nich dokumentami należy kierować do kontrolera finansowego i księgowego; w propozycji należy określić przede wszystkim cel wydatku, oszacowaną kwotę, o ile to możliwe wskazać walutę, odnośną pozycję w budżecie oraz nazwę i opis wierzyciela; propozycje zatwierdzone przez kontrolera finansowego podlegają rejestracji zgodnie z przepisami wykonawczymi przewidzianymi w art. 76.";
26) W art. 29:
a) lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) zostały zastosowane zasady prawidłowej gospodarki finansowej określone w art. 2.";
b) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Zatwierdzenie nie może być warunkowe.";
27) W art. 30 ust. 3 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Zarząd powiadomi Trybunał Obrachunkowy o każdej takiej decyzji w terminie do jednego miesiąca.";
28) (Niniejsza zmiana art. 33 nie dotyczy tekstu w języku polskim);
29) a) (niniejsza zmiana art. 34 nie dotyczy tekstu w języku polskim);
b) w art. 34 akapit pierwszy tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
- "kwotę, jaka ma zostać wypłacona (liczbowo oraz słownie), wyrażoną w ecu lub w walucie krajowej,";
30) (niniejsza zmiana art. 35 nie dotyczy tekstu w języku polskim);
31) Artykuł 36 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 36
1.
W przypadku płatności ratalnych do pierwszego polecenie zapłaty załącza się dokumenty ustanawiające roszczenie wierzyciela do wypłacenia danej raty.
Kolejne zlecenia odwołują się do dokumentów towarzyszących uprzednio przedstawionych oraz powtarzają numer referencyjny pierwszego polecenia zapłaty.
2.
Urzędnik zatwierdzający może przyznać zaliczki pracownikom, jeśli przepis ustanowiony w rozporządzeniu przewiduje taką możliwość.
Urzędnik zatwierdzający może przyznać zaliczki na pokrycie płatności dokonywanych przez jednego z pracowników w imieniu Fundacji.
Z wyjątkiem wpłat na rachunki określonych w art. 43 niedopuszczalne jest wypłacanie zaliczek bez uprzedniego zatwierdzenia kontrolera finansowego.";
32) Artykuł 37 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 37
Bez uszczerbku dla art. 18a polecenia zapłaty są przesyłane do kontrolera finansowego w celu uzyskania jego uprzedniego zatwierdzenia.
Celem tego uprzedniego zatwierdzenia jest ustalenie, czy:
a) polecenie zapłaty zostało prawidłowo sporządzone;
b) polecenie zapłaty pozostaje w zgodzie ze zobowiązaniem z tytułu wydatków oraz że jego kwota jest właściwa, uwzględniając zasady i wymogi należytego zarządzania finansami określone w art. 2;
c) wydatek jest przypisany do odpowiedniej pozycji;
d) środki są dostępne;
e) dokumenty towarzyszące są należycie sporządzone;
f) wierzyciel został prawidłowo nazwany i oznaczony.";
33) (Niniejsza zmiana art. 39 nie dotyczy tekstu w języku polskim);
34) Artykuł 42 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Procedura otwierania, zarządzania oraz wykorzystania takich rachunków określona jest przez środki wykonawcze przewidziane w art. 76.
Określa ona w szczególności wydatki, których opłacenie musi być zrealizowane czekiem albo w formie przekazu pocztowego lub przelewu bankowego, oraz wymaga złożenia podpisów na czekach lub przekazach pocztowych, lub poleceniach przelewów bankowych przez dwóch należycie upoważnionych urzędników, z których jeden musi być księgowym, asystentem księgowego lub dysponentem rachunku zaliczkowego.";
35) Artykuł 43 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 43
W celu dokonania płatności z tytułu określonych kategorii wydatków można uruchamiać rachunek zaliczkowy, zgodnie ze środkami wykonawczymi przewidzianymi w art. 76.
Wyłącznie księgowy może uzupełnić rachunek zaliczkowy, z wyjątkiem szczególnych przypadków, określonych w przepisach wykonawczych niniejszego rozporządzenia.
Środki te powinny zawierać przepisy szczególne dotyczące w szczególności:
- mianowania dysponentów rachunków zaliczkowych,
- rodzaju i najwyższej kwoty każdej pozycji wydatków do zapłacenia,
- najwyższej kwoty zaliczki, jaka może zostać wypłacona,
- terminu, w którym muszą zostać przygotowane dokumenty towarzyszące,
- zakresu odpowiedzialności dysponentów rachunków zaliczkowych.";
36) Po art. 43 dodaje się sekcję w brzmieniu:
"SEKCJA IIIa
ZARZĄDZANIE STANOWISKAMI
Artykuł 43a
1.
Tworzy się:
a) rejestr stanowisk zawierający zakresy obowiązków dla każdego stanowiska kategorii A;
b) schemat organizacyjny przedstawiający organizację departamentów, ze szczegółowym podziałem zadań dla każdej jednostki administracyjnej.
2.
Jeżeli w zestawieniu dochodów i wydatków przy nazwie stanowiska widnieje uwaga: "do likwidacji", nie można go ponownie obsadzać przy pojawieniu się kolejnego wakatu w tym zawodzie."
;
37) W art. 44 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Umowy kupna lub najmu budynków lub towarów, świadczenie usług lub wykonanie prac budowlanych są zawierane na piśmie.
Z wyjątkiem umów dotyczących kupna budynku już wybudowanego lub najmu budynku wszystkie umowy tego rodzaju zawierane są po uprzednim ogłoszeniu zaproszenia do składania ofert, w drodze przetargu nieograniczonego albo ograniczonego.
Jednakże umowy można zawierać na drodze bezpośredniego porozumienia w okolicznościach wymienionych w art. 46.
W przypadkach określonych w art. 50 umowy można zawierać na podstawie faktury lub rachunku kosztów.";
38) W art. 46 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) W przypadku gdy umowa kupna lub najmu towarów, na dostarczenie usług lub prac budowlanych dotyczy kwoty nieprzekraczającej limitu ustanowionego w przepisach wykonawczych określonych w art. 126 rozporządzenia finansowego, stosowanych w budżecie ogólnym Wspólnot, wówczas Fundacja jest jednak zobowiązana, na tyle na ile jest to możliwe oraz przy użyciu wszystkich odpowiednich środków, umożliwić dostawcom złożenie konkurencyjnych ofert na dostawy danych towarów i usług.";
39) Artykuł 48 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 48
Umowy dotyczące kwot przekraczających wielkość ustanowioną w przepisach wykonawczych określonych w art. 126 rozporządzenia finansowego stosowanych w budżecie ogólnym Komisji są zatwierdzane przez zarząd.";
40) W art. 49 akapit trzeci wyrazy "przekraczająca 100000 jednostek rozliczeniowych" zastępuje się wyrazami: "przekraczająca limit ustanowiony w przepisach wykonawczych określonych w art. 126 rozporządzenia finansowego, stosowanych w budżecie ogólnym Wspólnot.";
41) Artykuł 50 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 50
Umowy mogą być zawierane na podstawie faktury lub rachunku kosztów, wówczas gdy szacunkowa wartość towarów, usług lub prac nie przekracza limitów ustanowionych w przepisach wykonawczych określonych w art. 126 rozporządzenia finansowego stosowanych w odniesieniu do budżetu ogólnego Wspólnot.";
42) Artykuł 51 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 51
Przy zawieraniu umów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, Fundacja stosuje się do dyrektyw przyjętych przez Radę w wykonaniu Traktatu w odniesieniu do robót publicznych, dostaw i usług, gdy kwoty w nich zawarte są równe kwotom określonym w tych dyrektywach lub wyższe od nich.";
43) Artykuł 52 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 52
Stała ilościowa i wartościowa ewidencja wszelkiego majątku ruchomego i mienia nieruchomego należącego do Fundacji jest prowadzona zgodnie z wzorem określonym przez Komisję.
W tej ewidencji księgowane jest wyłącznie mienie ruchome przekraczające określoną wartość ustanowioną w przepisach wykonawczych określonych w art. 76.
Fundacja przeprowadza we własnym zakresie kontrolę mającą na celu sprawdzenie, czy dane wprowadzone do ewidencji zgadzają się ze stanem faktycznym.";
44) W art. 54 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Ilekroć jakikolwiek środek znajdujący się w ewidencji zostaje sprzedany, oddany, złomowany, wypożyczony lub utracony z powodu zagubienia, kradzieży lub z innych powodów, wówczas urzędnik zatwierdzający wydaje oświadczenie lub sporządza zestawienie poświadczone przez kontrolera finansowego.";
45) Artykuł 56 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 56
Rachunki są prowadzone w ecu, według zasady podwójnego zapisu, w oparciu o rok kalendarzowy.
Wykazują one wszystkie dochody i wydatki w danym roku budżetowym i są potwierdzane w dokumentach towarzyszących.
Mogą być dodatkowo prowadzone w walucie kraju, w którym Fundacja ma swoją siedzibę.
Rachunek dochodów i wydatków oraz bilans są sporządzane w ecu.";
46) Artykuł 57 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 57
Plan rachunkowy wyraźnie rozróżnia rachunki budżetowe i rachunki bilansowe.
Składa się on z dwóch części:
a) rachunek wydatków i dochodów budżetowych, które przedstawiają szczegółowe wykonanie zestawienia dochodów i wydatków;
b) bilans, który ujawnia majątek Fundacji.
Rachunki te przedstawiają przewidywany efekt zobowiązań prawnych Fundacji.
Księgowość powinna umożliwiać sporządzenie rocznego bilansu majątku i miesięcznego zestawienia dochodów i wydatków z podziałem na rozdziały i artykuły.
Zestawienia te są przekazywane kontrolerowi finansowemu, urzędnikowi zatwierdzającemu i Trybunałowi Obrachunkowemu.";
47) Artykuł 58 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 58
Wszystkie zaliczki niebędące zaliczkami stałymi, które są okresowo sprawdzane, są księgowane na rachunku przejściowym i rozliczane najpóźniej w czasie roku budżetowego następującego po wypłacie takiej zaliczki.
Jednakże zaliczki wymienione w art. 36 ust. 2 akapit drugi rozliczane są, co do zasady, w terminie do sześciu tygodni następujących po zakończeniu projektu, na który zostały przyznane.";
48) Artykuł 59 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 59
Szczegółowe warunki dotyczące sporządzania i prowadzenia zestawienia rachunków dla transakcji dotyczących zarówno majątku, jak i wykonania budżetu są określone przepisami wykonawczymi, o których mowa w art. 76.";
49) W art. 61:
a) określenie "polecenie windykacji" zastępuje się określeniem "polecenie rewindykacji"
b) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Te same przepisy mają zastosowanie, w przypadku gdy zaniedbają oni wydanie polecenia zapłaty lub gdy bez uzasadnienia spóźnią się z ich wydaniem, narażając przez to Fundację na odpowiedzialność cywilną w stosunku do osób trzecich.";
50) Artykuł 62 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 62
1.
Księgowi i asystenci księgowych podlegają środkom dyscyplinarnym, a w razie konieczności zapłacą odszkodowania w odniesieniu do dokonanych przez nich wypłat z naruszeniem art. 40 akapit trzeci.
Poddają się oni odpowiedzialności w postępowaniu dyscyplinarnym oraz obowiązkowi wypłaty odszkodowania za wszelkie straty lub ubytek pieniędzy, majątku i dokumentów im powierzonych, jeśli ta strata lub ubytek wynikły z umyślnego błędu lub rażącego zaniedbania z ich strony.
Na tych samych warunkach odpowiadają oni za prawidłową realizację zleceń otrzymanych przez nich w odniesieniu do korzystania i zarządzania rachunkami bankowymi i przekazami pocztowymi, w szczególności:
a) w przypadku gdy otrzymane wpłaty lub dokonane przez nich płatności nie zgadzają się z kwotami widniejącymi na odpowiadających im poleceniach windykacji i zapłaty;
b) gdy dokonają wypłaty innej osobie niż uprawniony wierzyciel.
2.
Dysponenci funduszy zaliczkowych podlegają środkom dyscyplinarnym, a w razie konieczności muszą zapłacić odszkodowanie w następujących przypadkach:
a) w przypadku gdy nie są w stanie przedstawić dostatecznego dowodu dotyczącego płatności przez nich zrealizowanych;
b) gdy dokonają wypłaty innym osobom niż uprawniony wierzyciel.
Podlegają odpowiedzialności w postępowaniu dyscyplinarnemu oraz obowiązkowi wypłaty odszkodowania za wszelkie straty lub ubytek pieniędzy, majątku i dokumentów im powierzonych, jeśli strata ta lub ubytek wynikły z umyślnego błędu lub rażącego zaniedbania z ich strony.
3.
Księgowy, asystenci księgowi oraz dysponenci zaliczek ubezpieczają się na wypadek ryzyka wynikającego z niniejszego artykułu.
Fundacja pokrywa koszty ubezpieczenia odnoszące się do tych sytuacji.";
51) Artykuł 63 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 63
Odpowiedzialność w formie zapłaty odszkodowania oraz postępowania dyscyplinarnego urzędników zatwierdzających, księgowych, asystentów księgowych oraz administratorów funduszy zaliczkowych może zostać określona na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1860/76.";
52) Artykuł 65 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 65
Zarząd sporządza każdego roku rachunek dochodów i wydatków Fundacji.
W rachunku dochodów i wydatków należy wykazać wszystkie dochody i wydatki odnoszące się do poprzedniego roku budżetowego.
Należy zachować tę samą formę i podział, jakie zastosowano w deklaracji dochodów i wydatków.
Rachunek dochodów i wydatków poprzedza się analizą zarządzania finansowego w odniesieniu do danego roku.
W celu sporządzenia takiej analizy Fundacja dostarcza szczegóły dotyczące stosowania zasad i realizacji celów wymienionych w art. 2.";
53) Artykuł 66 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 66
Rachunek dochodów i wydatków obejmuje następujące tabele, dzielone dalej zgodnie z nomenklaturą zestawienia dochodów i wydatków Fundacji:
1) tabela dochodów zawierająca:
- preliminarz dochodów na rok budżetowy,
- zmiany do przewidywanych dochodów naniesione w wyniku sprawozdań dodatkowych lub zmieniających,
- należności ustanowione w czasie roku budżetowego,
- należności do inkasa poprzedniego roku budżetowego,
- dochody uzyskane w czasie roku budżetowego i dochody przeniesione zgodnie z art. 6 ust. 3,
- kwoty do inkasa na koniec roku budżetowego,
- unieważnienie ustalonych należności.
Do tej tabeli załącza się sprawozdania przedstawiające bilanse i kwoty brutto transakcji wymienionych w art. 22;
2) tabela przedstawiająca przepływ środków przyznanych na rok budżetowy, zawierająca:
- stan początkowy przyznanych środków,
- wszelkie zmiany do przyznanych środków, dokonane na drodze przeniesienia,
- wszelkie poprawki wprowadzone w formie dodatkowych lub zmienionych rozliczeń,
- ostateczną sumę przyznanych środków na rok budżetowy,
- środki przyznane przeniesione na podstawie art. 6;
3) tabela przedstawiającą wykorzystanie środków w roku budżetowym, wskazująca:
- zobowiązania zaciągnięte i obciążające rok budżetowy,
- płatności dokonane i obciążające rok budżetowy,
- sumy pozostające do zapłaty na koniec roku budżetowego,
- środki przyznane przeniesione zgodnie z art. 6,
- anulowane środki przyznane.
Jeżeli zachodzi taka konieczność, do tej tabeli załącza się sprawozdanie przedstawiające bilanse oraz kwoty brutto transakcji wymienione w art. 22;
4) tabela przedstawiającą wykorzystanie środków przeniesionych z poprzedniego roku budżetowego, wskazująca:
- kwotę przeniesionych środków,
- dokonane wypłaty z przyznanych środków przeniesionych,
- niewykorzystane środki przyznane, które mają zostać anulowane.";
54) Artykuł 67 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 67
1.
Zarząd sporządza również bilans aktywów i pasywów Fundacji na dzień 31 grudnia poprzedniego roku budżetowego.
Zostaje do niego dołączone zestawienie rachunków przedstawiające przepływ środków pieniężnych oraz bilans rachunków sporządzony na ten sam dzień.
Bilans zawiera po stronie aktywów kwotę dochodu do pobrania, a po stronie pasywów kwotę wydatków obciążających dany rok budżetowy, która nie została jeszcze zaksięgowana.
2.
Dokumenty te przekazywane są kontrolerowi finansowemu.";
55) Artykuł 68 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 68
Zarząd najpóźniej do dnia 31 marca przesyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu rachunek dochodów i wydatków, analizę finansową oraz bilans Fundacji za poprzedni rok budżetowy.";
56) W art. 69 wyrazy "Komisja Obrachunkowa" zastępuje się wyrazami "Trybunał Obrachunkowy";
57) W art. 70 wyrazy "Komisja Obrachunkowa" zastępuje się wyrazami "Trybunał Obrachunkowy";
58) W art. 71:
a) wyrazy "Komisja Obrachunkowa" zastępuje się wyrazami "Trybunał Obrachunkowy";
b) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W szczególności Fundacja przedstawia do dyspozycji Trybunału Obrachunkowego wszystkie dokumenty dotyczące zawarcia umów oraz wszystkie rachunki gotówkowe i materiałowe, wszystkie zapisy rachunkowe lub dokumenty uzupełniające, a także dokumenty administracyjne odnoszące się do wyżej wymienionych, wszystkie dokumenty dotyczące dochodów oraz wydatków, wszystkie zapasy, wszystkie wykazy stanowisk w departamentach, które Trybunał Obrachunkowy może uważać za niezbędne do przeprowadzenia badania rachunku dochodów i wydatków na podstawie dokumentów lub oględzin, oraz wszystkie dokumenty i dane utworzone lub przechowywane na nośnikach magnetycznych.";
c) akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
"Dostarczenia informacji na podstawie lit. b) może zażądać jedynie Trybunał Obrachunkowy.";
d) akapit siódmy otrzymuje brzmienie:
"Przyznanie pomocy beneficjentom spoza Fundacji podlega zawarciu pisemnej umowy przez osoby przyjmujące badanie przeprowadzane przez Trybunał Obrachunkowy, który sprawdza wykorzystanie przyznanych kwot.";
59) Artykuł 72 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 72
Sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego sporządzone zgodnie z art. 206a Traktatu EWG podlegają następującym przepisom:
1.
Trybunał Obrachunkowy przekazuje Fundacji i Komisji najpóźniej do dnia 15 lipca wszelkie uwagi dotyczące rachunków i bilansu, które zdaniem Trybunału ze względu na swój charakter powinny znaleźć się w raporcie rocznym.
Uwagi te muszą pozostać tajne.
Fundacja przekazuje swoją odpowiedź jednocześnie Trybunałowi Obrachunkowemu i Komisji najpóźniej do dnia 31 października;
2.
Sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego zawiera ocenę rzetelności zarządzania finansowego;
3.
Trybunał podejmuje wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że odpowiedzi Fundacji na jego uwagi zostaną opublikowane niezwłocznie po przedstawieniu tych uwag;
4.
Trybunał Obrachunkowy przekazuje organom odpowiedzialnym za udzielenie absolutorium, Fundacji i Komisji najpóźniej do dnia 30 listopada roczne sprawozdanie z dołączonymi do niego odpowiedziami i zapewni ich opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.";
60) Artykuł 73 skreśla się;
61) Artykuł 74 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 74
1.
Parlament Europejski, działając zgodnie z zaleceniem Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, udziela zarządowi absolutorium w zakresie realizacji deklaracji dochodów i wydatków przed dniem 30 kwietnia następnego roku.
Jeśli niemożliwe jest dotrzymanie tego terminu, Parlament Europejski lub Rada powiadamiają zarząd o przyczynach odroczenia swej decyzji.
Jeśli Parlament Europejski odracza swą decyzję w sprawie udzielenia absolutorium, zarząd dokłada wszelkich starań, aby jak najszybciej ułatwić usunięcie przeszkód do podjęcia tej decyzji.
2.
Decyzja o udzieleniu absolutorium obejmuje rachunki wszystkich dochodów i wydatków Fundacji, saldo z nich wynikające oraz aktywa i pasywa Fundacji przedstawione w bilansie.
Zawierać ona będzie ocenę odpowiedzialności za zarządzanie budżetem przez zarząd w minionym roku budżetowym.
3.
Kontroler finansowy uwzględnia uwagi zawarte w decyzjach o udzieleniu absolutorium.
4.
Zarząd podejmuje wszelkie odpowiednie kroki w celu podjęcia działań związanych z uwagami zawartymi w decyzjach o udzieleniu absolutorium.
5.
Do dnia 15 grudnia roku, w którym podjęta zostaje decyzja o udzieleniu absolutorium, Fundacja przedstawia sprawozdanie z działań podjętych w świetle tych uwag oraz w szczególności dotyczących instrukcji przekazanych tym jej służbom, które odpowiadają za wykonanie budżetu.
Takie sprawozdanie przekazywane jest Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu.
Fundacja musi również wziąć pod uwagę, w załączniku do rachunku dochodów i wydatków na następny rok budżetowy, działania podjęte w świetle uwag zawartych w decyzjach o udzieleniu absolutorium.
6.
Załączone dokumenty dotyczące rachunków oraz wstępny rachunek dochodów i wydatków i bilans przechowywane są przez okres pięciu lat począwszy od daty decyzji o udzieleniu absolutorium, w odniesieniu do wykonania deklaracji dochodów i wydatków.
Jednakże dokumenty odnoszące się do transakcji niezakończonych przechowywane są przez okres dłuższy, do końca roku następującego po roku, w którym takie transakcje zostały ostatecznie zamknięte.";
62) Artykuł 75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 75
Zarząd jak najszybciej powiadamia Trybunał Obrachunkowy o wszelkich decyzjach i przepisach przyjętych na podstawie art. 3, 6, 8, 14 i 21.
Trybunał Obrachunkowy oraz kontroler finansowy są powiadamiani o mianowaniu urzędników zatwierdzających, księgowych, asystentów księgowego oraz administratorów funduszy zaliczkowych oraz o decyzjach o delegowaniu uprawnień lub powołaniu na stanowisko zgodnie z art. 18, 20 i 43.
Zarząd przekaże Trybunałowi Obrachunkowemu wszelkie regulaminy, które przyjmie w odniesieniu do zagadnień finansowych.";
63) Dodaje się art. 75a w brzmieniu:
"Artykuł 75a
Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych przewidzianych w art. 126 rozporządzenia finansowego stosowanego w sprawach budżetu ogólnego Wspólnot dopuszczalne wartości do określenia dla celów art. 46, 48, 49 oraz 50 ustala się następująco:
- art. 46 lit. a): limit, poniżej którego możliwe jest zawieranie umów w drodze bezpośredniego porozumienia, wynosi 10000 ECU,
- art. 48: limit, powyżej którego wymagane jest zatwierdzenie przez zarząd, wynosi 35000 ECU,
- art. 49 akapit trzeci: próg dla obowiązkowego ubezpieczenia wynosi 250000 ECU,
- art. 50: limity, poniżej których umowy mogą być zawierane w oparciu o fakturę lub rachunek kosztów, wynoszą odpowiednio 750 ECU i 2000 ECU dla wydatków dokonywanych poza siedzibą Fundacji."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1959/93
z dnia 19 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3565/88 dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury statystycznej i taryfowej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1667/93[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło nomenklaturę towarów, zwaną dalej Nomenklaturą Scaloną, służącą zarówno do celów wspólnotowej Wspólnej Taryfy Celnej, jak i wspólnotowych statystyk handlu zewnętrznego;
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, konieczne jest przyjęcie przepisów dotyczących klasyfikacji fluorowcopochodnych hormonów kory nadnerczy klasyfikowanych do kodu CN 2937 22 00; w tym celu powinna być dodana uwaga dodatkowa do działu 29 Nomenklatury Scalonej; rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 powinno być odpowiednio zmienione;
niniejsze rozporządzenie odnosi się do produktu "pirośluzan mometazonu (INNM)", wymienionego jako drugi produkt w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3565/88[3]; w związku z tym, należy je odpowiednio zmienić;
przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do działu 29 Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, dodaje się uwagę dodatkową w brzmieniu:
"Uwaga dodatkowa
1.
Do celów podpozycji 2937 22 00, wyrażenie, hormony kory nadnerczy" oznacza naturalne hormony nadnerczy lub hormony odtworzone w drodze syntezy oraz ich pochodne, pod warunkiem że zachowują one aktywność hormonalną".
Artykuł 2
W tabeli załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 3565/88, skreśla się wpis odnoszący się do pkt 2 "pirośluzan mometazonu (INNM)".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1969/93
z dnia 19 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 [1] ustanawia nomenklaturę towarów zwaną "Nomenklaturą Scaloną";
Komisja ustanowiła zintegrowaną taryfę celną Wspólnot Europejskich, zwaną "Taric", w oparciu o Nomenklaturę Scaloną;
zgodnie z przepisami art. 3 i 5 wyżej wymienionego rozporządzenia Państwa Członkowskie mogą wprowadzać narodowe podpodziały statystyczne między kodami podpozycji Nomenklatury Scalonej i kodami identyfikującymi podpodziały Taric stosowanymi na poziomie wspólnotowym;
różnice spowodowane tymi ustaleniami między nomenklaturą handlu zewnętrznego i kodami towarów Państw Członkowskich stwarzają trudności w odniesieniu do komputeryzacji, na poziomie wspólnotowym, procedur celnych i korzystaniu z jednolitego dokumentu administracyjnego; ze względu na to należy zaprzestać korzystania z możliwości wprowadzania narodowych podpodziałów statystycznych do Nomenklatury Scalonej;
przy obecnym stanie prawa wspólnotowego, z drugiej strony właściwym działaniem jest utrzymanie możliwości stosowania podpodziałów narodowych, przewidzianych w art. 5 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia, w celu dopuszczenia stosowania kodów ze względu na wymogi krajowe przez Państwa Członkowskie, które wyrażą taką wolę;
należy również uwzględnić wygaśnięcie przepisów ustanowionych w art. 5 ust. 4 wyżej wymienionego rozporządzenia oraz wejście w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 3 ust. 2, 3 i 4 otrzymuje brzmienie:
"2.
Podpozycje Taric są identyfikowane poprzez dziewiątą i dziesiątą cyfrę, które wraz z numerami kodów określonymi w ust. 1 stanowią numery kodów Taric.
W przypadku braku podpodziału wspólnotowego dziewiątą i dziesiątą cyfrą kodu będą cyfry "00";.
3.
W wyjątkowych przypadkach można stosować dodatkowe czterocyfrowe kody Taric w celu zastosowania szczególnych środków wspólnotowych, które nie są zakodowane lub są zakodowane częściowo za pomocą dziewiątej i dziesiątej cyfry.";
b) w art. 5 ust. 3 i 4 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie mogą stosować podpodziały, które spełniają wymogi krajowe; należy przypisać do takich podpodziałów kody identyfikacyjne, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2913/92 [3]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1987/93
z dnia 19 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1784/77 dotyczące certyfikacji chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1784/77 [2] określa etap, na którym należy przeprowadzić certyfikację oraz ustanawia warunki, na których produkty chmielowe mogą podlegać dalszemu przetwarzaniu;
izomeryzowane proszki chmielowe oraz cały asortyment nowych produktów izomeryzowanych, używanych na krótko przed lub bezpośrednio po etapie fermentacji, które ze względu na ich skład chemiczny umieszczane są między izomeryzowanymi proszkami chmielowymi a izomeryzowanymi ekstraktami chmielu, uzyskały silną pozycję rynkową; ich pozycja w odniesieniu do certyfikacji nie jest jasna, co utrudnia ich sprzedaż; produkty te, jak w przypadku izomeryzowanych ekstraktów chmielu, utraciły większość naturalnych właściwości odmian, z których zostały wyprodukowane, co sprawia, że identyfikacja ich pochodzenia jest niemożliwa, nawet przy zastosowaniu nowoczesnego sprzętu laboratoryjnego; produkty te powinny zostać włączone do wykazu wyjątków, określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 1784/77;
w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej obróbka chmielu po zbiorze plonów tradycyjnie różni się od tej, którą przeprowadza się w innych państwach Wspólnoty w tym sensie, że w wielu gospodarstwach wytwarzających chmiel czyszczenie i wstępne suszenie szyszek przeprowadzane są w tym samym czasie, co mielenie i granulowanie, ponieważ istniejący sprzęt nie pozwala na rozdzielenie tych dwóch etapów; jednakże powyższa procedura nie jest zgodna z ustawodawstwem wspólnotowym, która stanowi, że certyfikacja powinna być przeprowadzana przed przetwarzaniem; w celu umożliwienia producentom rozwinięcia nowej inwestycji na odpowiedni okres, należy ustanowić okres przejściowy dłuższy od określonego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2239/91 z dnia 26 lipca 1991 r. w sprawie środków przejściowych stosowanych w sektorze chmielu po zjednoczeniu Niemiec [3], który wygasł 31 grudnia 1992 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, które zostały zebrane we Wspólnocie lub przygotowane z produktów zebranych we Wspólnocie lub przywożonych z państw trzecich, zgodnie z art. 5 powyższego rozporządzenia, za wyjątkiem:
a) chmielu zebranego z ziemi należącej do browaru oraz chmielu w naturalnej lub przetworzonej postaci użytego przez browar;
b) izomeryzowanych ekstraktów chmielu;
c) izomeryzowanego proszku chmielowego;
d) wykazu produktów izomeryzowanych sporządzonych zgodnie z procedurą określoną w art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71;
e) produktów otrzymanych z chmielu i przetworzonych na mocy umowy w imieniu browaru, pod warunkiem że produkty te są używane przez ten browar;
f) chmielu i produktów pochodnych chmielu umieszczonych w małych paczkach, przeznaczonych do sprzedaży osobom prywatnym do ich własnego użytku.
Produkty, określone w lit. a)–f), podlegają procedurze kontroli, którą należy określić."
b) w ust. 3 dodaje się:
"Bez uszczerbku dla limitów czasowych określonych powyżej, w przypadku chmielu uprawianego na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, przygotowanego i przetworzonego w gospodarstwach produkujących chmiel, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia, do 31 grudnia 1995 r. certyfikacja może być przeprowadzona po przetworzeniu chmielu w granule, ale przed każdym innym procesem przetwarzania, pod warunkiem, że zapewniona jest zgodność z minimalnymi wymaganiami rynkowymi, określonymi w załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 890/78.
Certyfikacja granul chmielu wytworzonych w wyżej wymienionych gospodarstwach przeprowadzana jest w ośrodkach certyfikacji na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej."
2) Załącznik zamieszczony w załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do rozporządzenia EWG nr 1784/77.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2018/93
z dnia 30 czerwca 1993 r.
w sprawie przekazywania danych statystycznych dotyczących połowów i działalności rybackiej przez Państwa Członkowskie dokonujące połowów na Atlantyku Północno-Zachodnim
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: Konwencja o przyszłej wielostronnej współpracy w zakresie rybołówstwa na Północno-Zachodnim Atlantyku przyjęta rozporządzeniem (EWG) nr 3179/78 [1] i ustanawiająca Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO), wymaga od Wspólnoty przekazywania Radzie Naukowej NAFO wszelkich dostępnych informacji statystycznych i naukowych, o dostarczenie których zwróci się Rada Naukowa w związku z wykonywaniem swoich zdań;
we właściwym czasie Rada Naukowa NAFO dostrzegła zasadnicze znaczenie danych statystycznych dotyczących połowów i działalności rybackiej dla wykonywania jej zadań w zakresie oceny stanu zasobów rybnych na Atlantyku Północno-Zachodnim;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3881/91 z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na Atlantyku Północno-Zachodnim danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [2], nie w pełni odpowiada wymaganiom koniecznym dla Wspólnoty w zakresie dostarczenia Radzie Naukowej NAFO informacji statystycznych określonych w art. 6 ust. 3 Konwencji NAFO; niezbędne jest uchylenie wspomnianego rozporządzenia;
w celu ułatwienia stosowania niniejszego rozporządzenia, należy kontynuować ścisłą współpracę Państw Członkowskich z Komisją, szczególnie poprzez Stały Komitet ds. Statystyki Rolnictwa, ustanowiony decyzją 72/279/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji dane dotyczące połowów prowadzonych na obszarze Atlantyku Północno-Zachodniego przez zarejestrowane w nich statki lub statki pływające pod ich banderą z należytym uwzględnieniem rozporządzenia Komisji (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności [4].
Dane dotyczące połowów nominalnych zawierają informacje o wszystkich produktach rybołówstwa wyładowanych lub przeładowanych na morzu niezależnie w jakiej formie, ale wyłączone są z nich ilości, które po ich schwytaniu, odrzucono na morzu, skonsumowano na pokładzie lub zużyto na pokładzie jako przynęta.
Wyłączone z nich są również produkty akwakultury.
Dane są zapisywane w formie ekwiwalentu żywej wagi wyładunków lub przeładunków z dokładnością do jednej tony.
Artykuł 2
1.
Dane, jakie należy przekazywać, są dwojakiego rodzaju:
a) roczne połowy nominalne, wyrażone w tonach ekwiwalentu żywej wagi wyładunku każdego z gatunków wymienionych w załączniku 1, w każdym ze statystycznych regionów połowowych Atlantyku Północno-Zachodniego wymienionych w załączniku 2 i zdefiniowanych w załączniku 3;
b) połowy, określone w ust. 1 lit. a) i odpowiadająca im działalność rybacka dzielone dalej według miesiąca kalendarzowego połowu, narzędzi połowowych, rozmiaru statku i głównego z poławianych gatunków.
2.
Dane określone w art. 1 lit. a) przekazywane są do dnia 31 maja roku następującego po roku referencyjnym i mogą być to dane wstępne.
Dane określone w art. 1 lit. b) przekazywane są do dnia 31 sierpnia roku następującego po roku referencyjnym i są to dane ostateczne.
Dane określone w art. 1 lit. a) i przekazywane jako dane wstępne, powinny być jasno zdefiniowane jako takie.
Nie jest wymagane przekazywanie kombinacji danych dotyczących gatunków/regionów połowowych, w stosunku do których nie odnotowano żadnych połowów w roku referencyjnym, którego dotyczy przekazywanie danych.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie prowadziło w poprzednim roku kalendarzowym połowów na obszarze Atlantyku Północno-Zachodniego, powiadomi o tym Komisję do dnia 31 maja roku następnego.
3.
Definicje i kody używane przy przekazywaniu informacji w sprawie działalności rybackiej, narzędzi połowowych, metody prowadzenia połowów i rozmiaru statku podane są w załączniku IV.
4.
Wykaz gatunków i statystycznych regionów połowowych oraz opis tych regionów, jak również wykazy środków, kodów i definicji stosowanych w odniesieniu do działalności rybackiej, narzędzi połowowych, rozmiarów statku i metody prowadzenia połowów, mogą być zmieniane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6.
Artykuł 3
Z wyjątkiem sytuacji, gdy przepisy przyjęte w ramach wspólnej polityki rybołówstwa stanowią inaczej, Państwo Członkowskie może stosować techniki pobierania próbek w celu określenia danych dotyczących połowów w odniesieniu do tych części floty rybackiej, dla których uzyskanie pełnych danych związane byłoby ze stosowaniem nadmiaru procedur administracyjnych.
Szczegóły procedur pobierania próbek, wraz ze szczegółami dotyczącymi proporcji danych ogólnych, uzyskiwanych przy zastosowaniu takich technik, muszą być zawarte w sprawozdaniu Państwa Członkowskiego przekazywanym na podstawie art. 7 ust. 1.
Artykuły 4
Państwa Członkowskie wypełniają swoje zobowiązania wobec Komisji, zgodnie z przepisami art. 1 i 2, przekazując dane na nośnikach magnetycznych w formacie podanym w załączniku 5.
Na podstawie uprzedniej zgody Komisji, Państwa Członkowskie mogą przekazywać dane w innej formie lub przy zastosowaniu innych nośników.
Artykuł 5
W każdym przypadku, gdy jest to możliwe, w ciągu 24 godzin od otrzymania sprawozdań, Komisja przekazuje zawarte w nich informacje Sekretariatowi Wykonawczemu NAFO.
Artykuł 6
1.
W celu przeprowadzenia procedury określonej w niniejszym artykule, przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przekazuje sprawę Stałemu Komitetowi ds. Statystyki Rolnictwa, zwanemu dalej "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać przyjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przekazania sprawy Radzie, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki przyjmuje Komisja.
Artykuł 7
1.
W ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie przekazują Komisji szczegółowe sprawozdanie opisujące sposób, w jaki uzyskiwane są dane dotyczące połowów i działalności rybackiej oraz określające stopień reprezentatywności i wiarygodności tych danych.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi opracowuje podsumowanie tych sprawozdań.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o każdej zmianie dotyczącej informacji przewidzianych zgodnie z ust. 1 w ciągu trzech miesięcy od ich wprowadzenia.
3.
Tam, gdzie sprawozdanie metodologiczne sporządzone zgodnie z ust. 1 wskazuje na to, że Państwo Członkowskie nie może niezwłocznie spełnić wymagań niniejszego rozporządzenia i że konieczne są zmiany w zakresie technik badawczych i metodologii, Komisja we współpracy z Państwem Członkowskim może ustanawiać okres przejściowy do dwóch lat, w ciągu którego ma zostać zrealizowany program niniejszego rozporządzenia.
4.
Sprawozdania metodologiczne, uzgodnienia przejściowe, dostępności danych, wiarygodność danych i inne istotne kwestie związane stosowaniem ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia są raz do roku analizowane w ramach kompetencji Grupy Roboczej Komitetu Statystyki Rolnej.
Artykuł 8
Rozporządzenie (EWG) nr 3881/91 traci moc.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93
z dnia 19 lipca 1993 r.
wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuły 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada Europejska na zgromadzeniu na Rodos w dniach 2 i 3 grudnia 1988 r. potwierdziła istnienie szczególnych społeczno-ekonomicznych problemów dotyczących niektórych regionów wyspiarskich we Wspólnocie; należy przyjąć środki w celu zareagowania na te szczególne problemy;
wyjątkowe położenie geograficzne wysp Morza Egejskiego w odniesieniu do źródeł zaopatrzenia w żywność i produktów rolnych, niezbędnych do codziennego spożycia lub produkcji rolnej na wyspach Morza Egejskiego, nakłada koszty, które stanowią duże ograniczenie dla wymienionych sektorów; to naturalne ograniczenie może być zrekompensowane przez wprowadzenie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw podstawowych produktów;
ilość produktów korzystających ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw powinna być określona w ramach okresowych bilansów prognozowanego zaopatrzenia, które mogą być dostosowywane w trakcie roku na podstawie istotnych wymogów rynku lokalnego oraz z uwzględnieniem produkcji lokalnej; biorąc pod uwagę przyjęte środki zachęcające do rozwoju lokalnej produkcji, uzgodnienia te powinny być stosowane w sektorze owoców i warzyw przez okres pięciu lat w skali malejącej;
omawiane uzgodnienia zmierzają do zredukowania kosztów produkcji i cen konsumpcyjnych; dlatego ich rzeczywiste oddziaływanie należy nadzorować;
w celu uniknięcia załamania obrotów w handlu produkty objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw nie mogą być ponownie wysyłane do innych części Wspólnoty lub do państw trzecich;
właściwy i skuteczny system zarządzania i kontroli powinien być ustanowiony w celu wykonania uzgodnień;
specyficzne warunki rolne na wyspach Morza Egejskiego wymagają specjalnej uwagi; niezbędne jest przyjęcie środków w odniesieniu do hodowli i produktów zwierzęcych oraz produktów upraw;
w celu wspierania rozwoju tradycyjnej hodowli na wyspach dodatkowa pomoc powinna być przyznawana na tuczenie byków oraz na utrzymywanie krów mamek i na prywatne składowanie serów tradycyjnie wytwarzanych na wyspach;
należy podjąć środki w sektorze owoców i warzyw oraz hodowli kwiatów, wspierające i zwiększające produkcję oraz poprawiające produktywność i jakość produktów;
należy także podjąć środki w celu wsparcia produkcji ziemniaków do spożycia oraz sadzeniaków;
w celu wsparcia tradycyjnej uprawy winorośli na tych wyspach pomoc powinna być przyznana dla winnic produkujących wina gatunkowe wytwarzane w określonych regionach (psr), które spełniają wymogi ustanowione w zasadach wspólnotowych oraz które tworzą część programu poprawy jakości;
w celu wsparcia i zachęcenia do poprawy jakości lokalnej produkcji likierowych win gatunkowych psr pomoc powinna być przyznana w celu rekompensaty kosztów przechowywania dojrzewających produktów;
w celu wsparcia tradycyjnej uprawy oliwek na wyspach, utrzymania potencjału produkcji oraz zachowania krajobrazu i środowiska naturalnego należy przyznać pomoc na hektar uprawy, pod warunkiem że uprawy oliwek prowadzone są w sposób zapewniający regularną produkcję;
hodowla pszczół jest sektorem powiązanym z utrzymaniem ważnej i delikatnej flory wysp Morza Egejskiego, zapewniającym jednocześnie mieszkańcom wysp dodatkowy dochód; dlatego ta tradycyjna działalność powinna być wspierana poprzez przyznanie pomocy umożliwiającej redukcję wysokich kosztów produkcji; pomoc ta powinna być częścią inicjatyw mających na celu poprawę warunków rynkowych dotyczących miodu, które mają być przeprowadzone przez organizacje producentów; w oczekiwaniu na utworzenie takich organizacji ograniczona kwota pomocy powinna być przyznana wszystkim producentom miodu na ściśle określony okres;
gospodarstwa rolne na wyspach Morza Egejskiego charakteryzują się znaczną słabością strukturalną, z której wynikają specyficzne problemy; w związku z tym niezbędna jest pewna liczba odstępstw od zasad ograniczających lub zabraniających przyznawania określonych form pomocy;
niektóre środki strukturalne istotne dla rozwoju rolnictwa na wyspach Morza Egejskiego finansowane są w ramach wsparcia wspólnotowego w celu pobudzenia rozwoju i strukturalnego dostosowania regionów, których rozwój pozostaje w tyle (cel 1) na mocy artykułów 130a i 130c Traktatu;
problemy mieszkańców wysp Morza Egejskiego są tym większe, iż wyspy te są niewielkie; w celu zaakcentowania tych priorytetów i zapewnienia skuteczności projektowanych środków powinny one być stosowane tylko do wysp, których ludność nie przekracza 100000 mieszkańców, znanych jako "wyspy mniejsze",
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie ustanawia szczególne środki uzdrawiające w odniesieniu do niektórych produktów rolnych i środków produkcji rolnej, sytuację spowodowaną odległym i peryferyjnym charakterem wysp Morza Egejskiego, zwanych dalej "wyspami mniejszymi".
Do celów niniejszego rozporządzenia określenie "wyspy mniejsze" oznacza wyspy Morza Egejskiego, których liczba stałych mieszkańców nie przekracza 100000.
TYTUŁ I Szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw
Artykuł 2
Dla każdego roku kalendarzowego ustala się bilans prognozowanego zaopatrzenia w produkty rolne niezbędne do spożycia przez ludzi oraz środki wymagane do produkcji rolnej wymienione w Załączniku.
Bilansy te są korygowane w trakcie roku na podstawie przewidywanych wymogów mniejszych wysp.
Artykuł 3
1.
Na mocy szczególnych uzgodnień, określonych w niniejszym tytule, pomoc przyznawana jest na dostawę do mniejszych wysp produktów stanowiących żywność i wymienionych w Załączniku, uwzględniając w szczególności specyficzne potrzeby tych wysp oraz dokładne wymogi jakościowe i zapotrzebowanie ilościowe na produkty żywnościowe.
Uzgodnienia w sprawie dostaw wprowadza się w sposób niepowodujący zakłóceń w potencjalnym rozwoju produkcji wyrobów lokalnych.
2.
Pomoc ustalana jest jako ryczałt dla każdej grupy wysp na podstawie kosztów obrotu wyliczonych na podstawie dostaw dokonywanych z portów kontynentalnej Grecji, z których zwykłe dostawy są wysyłane.
Pomoc dla sektora owoców i warzyw wypłacana jest przez okres pięciu lat, zaczynający się od 1993 r.
Pomoc za lata 1994, 1995, 1996 i 1997 wyznaczana jest w wysokości 80 %, 60 %, 40 % i 20 % wielkości wyznaczonej w 1993 r.
90 % wielkości pomocy finansowane jest przez Wspólnotę, a 10 % przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
3.
Warunkiem czerpania korzyści z uzgodnień jest przeniesienie tych korzyści na użytkownika końcowego.
4.
Produkty objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw uwzględnione w niniejszym tytule nie mogą być ponownie wysyłane do państw trzecich lub do pozostałej części Wspólnoty.
5.
Produkty objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw oraz produkty z nich wytworzone nie kwalifikują się do zwrotów wywozowych w przypadku ich wywozu z wysp mniejszych.
Artykuł 4
Szczegółowe zasady dotyczące stosowania niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [4] lub w odpowiednich artykułach rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków w omawianych sektorach.
Obejmują one w szczególności:
- określenie ilości produktów objętych uzgodnieniami w spawie dostaw,
- kwoty pomocy,
- przepisy zapewniające skuteczne nadzorowanie oraz rzeczywiste przeniesienie korzyści na użytkownika końcowego.
TYTUŁ II Działania wspierające produkty lokalne
Artykuł 5
Pomoc przewidziana w niniejszym tytule przyznawana jest w celu wspierania tradycyjnej działalności, poprawy jakości i rozwoju produktów lokalnych zgodnie z wymogami rynków omawianych wysp oraz w celu rewitalizacji niektórych terenów działalności rolnej, które stanowią tradycyjne i naturalne obszary działalności tych wysp.
Artykuł 6
1.
W sektorze hodowli przyznawana jest następująca pomoc:
- pomoc na tuczenie byków, która stanowi dodatek w wysokości 40 ECU na sztukę do specjalnej premii wyznaczonej w art. 4b rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [5]; dodatek może być wypłacony w odniesieniu do zwierząt o minimalnej masie określonej zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3,
- dodatek do premii na utrzymywanie krów mamek przewidziany w art. 4d rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 wypłacany jest producentom wołowiny i cielęciny; wielkość tego dodatku wynosi 40 ECU na sztukę krowy mamki utrzymywanej przez producenta w dniu złożenia wniosku przy maksymalnej ilości 40 sztuk w gospodarstwie.
2.
Pomoc przyznawana jest na prywatne przechowywanie lokalnie wyprodukowanych serów:
- Feta, co najmniej dwumiesięczny,
- Graviera, co najmniej trzymiesięczny,
- Ladotyri, co najmniej trzymiesięczny,
- Kefalograviera, co najmniej trzymiesięczny.
Wielkość pomocy ustala się zgodnie z procedurą określoną w ust. 3.
3.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włączając przepisy dotyczące kontroli, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [6] lub, w określonych przypadkach, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.
Artykuł 7
1.
Pomoc na hektar uprawy przyznawana jest producentom i grupom producentów uznanym na mocy art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [7] oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1360/78 z dnia 19 czerwca 1978 r. w sprawie grup producentów i ich związków [8], które realizują program inicjatyw zatwierdzonych przez właściwe władze, uwzględniając rozwój i/lub zróżnicowanie produkcji i/lub ulepszenie jakości owoców, warzyw i kwiatów wymienionych w rozdziałach 6, 7 i 8 Nomenklatury Scalonej.
Możliwe inicjatywy rozwijają w szczególności produkcję i jakość produktów, zwłaszcza poprzez różnorodność produkcji i poprawę zbiorów.
Inicjatywy te tworzą integralną część programów przeprowadzanych przez okres co najmniej trzech lat.
Pomoc przyznawana jest dla programów obejmujących obszar przynajmniej 0,3 hektara.
2.
Wielkość wspólnotowej pomocy wynosi maksymalnie 500 ECU/ha, jeżeli Państwo Członkowskie zapewnia oficjalne finansowanie minimum 300 ECU/ha, a wkład indywidualnych producentów lub grup producentów wynosi co najmniej 200 ECU/ha.
Jeżeli udziały Państwa Członkowskiego i/lub producentów są mniejsze niż określone, wspólnotowa pomoc jest proporcjonalnie redukowana.
Pomoc wypłacana jest w każdym roku wykonywania programu, za okres nieprzekraczający trzech miesięcy.
3.
Pomoc jest zwiększana o 100 ECU/ha w przypadkach, gdy program inicjatyw jest przedkładany i przeprowadzany przez grupę producentów lub ich związek oraz gdy do wdrożenia tego programu przewidziane jest przyjęcie pomocy technicznej.
Dodatkowa pomoc przyznawana jest w odniesieniu do programów dla obszarów o minimalnej powierzchni 2 ha.
4.
Przepisów niniejszego artykułu nie stosuje się do produkcji ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi, objętych kodami CN 07019051, 070190 59 i 07019090, oraz do sadzeniaków objętych kodem CN 07011000, jak i do produkcji ziemniaków objętych kodem 0702.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włączając przepisy dotyczące kontroli, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 33 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72.
Artykuł 8
1.
Pomoc na hektar uprawy przyznawana jest na rok na uprawę ziemniaków do spożycia przez ludzi, objętych kodami CN 07019051, 07019059 i 07019090 i na uprawę sadzeniaków objętych kodem CN 07011000.
Pomoc wypłacana jest w odniesieniu do obszarów uprawianych i z których uzyskiwane są zbiory, o powierzchni maksymalnie do 3200 ha w skali roku.
2.
Wielkość rocznej pomocy wynosi 500 ECU/ha.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włączając przepisy dotyczące kontroli, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [9].
Artykuł 9
1.
Ryczałtowa stawka pomocy na hektar uprawy przyznawana jest za ciągłą uprawę winorośli do produkcji win gatunkowych psr w tradycyjnych strefach uprawy winorośli.
Pomoc wypłacana jest w odniesieniu do obszarów:
a) obsadzonych odmianami włączonymi na listę odmian winorośli odpowiednich do produkcji każdego z win gatunkowych psr, produkowanego i należącego do zalecanych lub zatwierdzonych kategorii, określonych w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [10];
b) na których wydajność z hektara jest niższa od maksymalnej ustalonej przez Państwo Członkowskie, wyrażonej ilością winogron, moszczu winogronowego lub wina, stosownie do warunków określonych art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 823/87 z dnia 16 marca 1987 r. ustanawiającego specjalne przepisy dotyczące win gatunkowych produkowanych w określonych regionach [11].
2.
Wielkość pomocy wynosi do 400 ECU/ha.
Od sezonu 1997/98 pomoc przyznawana jest wyłącznie grupom producentów lub organizacjom inicjującym działania poprawiające jakość win produkowanych zgodnie z programem zatwierdzonym przez właściwe władze; program zawiera w szczególności środki poprawy warunków uprawy winorośli, przechowywania i dystrybucji.
3.
Artykuły 32, 34, 38, 39, 41, 42 i 46 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 i rozporządzenia Rady (EWG) nr 1442/88 z dnia 24 maja 1988 r. w sprawie przyznawania w sezonach 1988/89 do 1995/96 stałych premii za zaprzestanie działalności w odniesieniu do obszarów uprawy winorośli [12] nie mają zastosowania do terenów lub produktów uzyskanych z terenów, w odniesieniu do których wypłacana jest pomoc określona w art. 1.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu przyjmuje się, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 83 rozporządzenia (EWG) nr 822/87.
Dotyczą one w szczególności warunków wprowadzania programów, o których mowa w ust. 2 i w przepisach dotyczących kontroli.
Artykuł 10
1.
Pomoc przyznawana jest dla dojrzewających, produkowanych tradycyjnie, gatunkowych win likierowych, dojrzewających nie krócej niż trzy lata.
Pomoc wypłacana jest w trakcie drugiego roku dojrzewania dla maksymalnej ilości 40000 hl na rok.
Wielkość pomocy ustalona jest na 0,02 ECU/hl dziennie.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu przyjmuje się w razie potrzeby zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 83 rozporządzenia (EWG) nr 822/87.
Artykuł 11
1.
Roczna ryczałtowa stawka pomocy na hektar uprawy przyznawana jest za utrzymywanie gajów oliwnych w tradycyjnych strefach uprawy oliwek, pod warunkiem że gaje oliwne są utrzymywane w dobrym stanie.
Wielkość pomocy równa jest 120 ECU/ha.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [13].
W szczególności ustalają one warunki stosowania uzgodnień dotyczących pomocy, określonych w ust. 1, warunki właściwego utrzymania gajów oliwnych i przepisy dotyczące kontroli.
Artykuł 12
1.
Pomoc przyznawana jest dla produkcji miodu gatunkowego charakterystycznego dla wysp Morza Egejskiego, zawierającego duże ilości miodu tymiankowego.
Pomoc wypłacana jest grupom producentów miodu, uznanym na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1360/78, które podjęły się wprowadzania rocznych programów inicjatyw zmierzających do poprawy warunków, w jakich miód gatunkowy jest wprowadzany do obrotu i promowany, na podstawie liczby zarejestrowanych uli produkcyjnych.
Wielkość pomocy wyznaczana jest w wysokości 10 ECU na zarejestrowany ul produkcyjny na rok.
2.
W okresie przejściowym, trwającym nie dłużej niż dwa lata, potrzebnym do utworzenia i uznania grup określonych w ust. 1, pomoc wypłacana jest każdemu hodowcy pszczół utrzymującemu co najmniej 10 uli produkcyjnych.
W tym szczególnym przypadku wielkość pomocy wyznaczana jest w wysokości 7 ECU na zarejestrowany ul produkcyjny.
3.
Pomoc, określona w ust. 1 i 2, przyznawana jest odpowiednio maksymalnie dla 50000 i 100000 uli na rok.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włączając przepisy dotyczące kontroli, przyjmuje się w miarę potrzeby zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [14].
TYTUŁ III Odstępstwa dotyczące środków strukturalnych
Artykuł 13
1.
Z zastrzeżeniem art. 5, 6, 7, 10 i 19 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2328/91 z dnia 15 lipca 1991 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolnych [15], pomoc inwestycyjna dla gospodarstw rolnych wysp Morza Egejskiego przyznawana jest na następujących warunkach:
a) z zastrzeżeniem przepisów art. 5 ust. 1 lit. a), system pomocy inwestycyjnej przewidzianej w art. 5–9 wyżej wymienionego rozporządzenia może być wprowadzany na wyspach Morza Egejskiego dla rolników, dla których prowadzenie gospodarstwa nie jest główną działalnością, którzy uzyskują co najmniej 25 % swego całkowitego dochodu z prowadzenia gospodarstwa i które to gospodarstwo nie wymaga pomocy stanowiącej równowartość większą od jednego MWU, pod warunkiem że przewidywane inwestycje nie przekraczają 25000 ECU.
Z wyjątkiem szczególnych uwarunkowań lokalnych, cała produkcja żywności jest ograniczona do wielkości spożycia lokalnego;
b) stosuje się upoważnienie dotyczące prowadzenia uproszczonej księgowości, określonej w art. 5 ust. 1 lit. d);
c) hodowla trzody chlewnej w gospodarstwach rodzinnych nie jest przedmiotem stosowania warunków ustanowionych w art. 6 ust. 4; niemniej jednak warunek, o którym mowa w ostatnim akapicie tego ustępu, że po zrealizowaniu planu co najmniej równowartość 35 % ilości paszy skonsumowanej przez świnie może być wyprodukowana w gospodarstwie, zastępuje się wielkością 10 %;
d) uwzględniając produkcję jaj i drobiu, zakaz określony w art. 6 ust. 6 nie ma zastosowania do gospodarstw rodzinnych;
e) z zastrzeżeniem przepisów art. 7 ust. 2 lit. a) i lit. b), maksymalna wartość pomocy inwestycyjnej wynosi 55 % bez względu na to, czy inwestycja dokona jest na rzecz środków trwałych czy nie.
Przepisy zawarte powyżej w lit. c)–e) stosuje się tylko wtedy, gdy produkcja inwentarza żywego prowadzona jest zgodnie z wymogami ochrony zwierząt i środowiska oraz pod warunkiem że produkcja przeznaczona jest na rynek krajowy omawianych wysp.
2.
Warunku przewidzianego w art. 10 ust. 1 ostatnie tiret rozporządzenia (EWG) nr 2328/91 nie stosuje się do podjęcia działalności przez młodych rolników.
3. Z zastrzeżeniem przepisów art. 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2328/91, w przypadku hodowli bydła wielkość wypłat kompensacyjnych, określonych w art. 17 tego rozporządzenia może być podniesiona do wysokości 180,5 ECU na sztukę inwentarza żywego z maksymalną wielkością 3540 ECU na gospodarstwo w 1993 r., do momentu aktualizacji procedury ustanowionej w art. 29 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 [16].
4. Z zastrzeżeniem przepisów art. 19 ust. 1 lit. b) pkt iii), wypłata kompensacyjna, określona w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2328/91, może być przyznana na wyspach za wszystkie zbiory, pod warunkiem że są one uprawiane w sposób zgodny z wymogami ochrony środowiska, na maksymalną kwotę 3540 ECU na gospodarstwo rolne, zaktualizowane procedurą ustanowioną w art. 29 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88.
Ponadto krowy, których mleko jest przeznaczone na rynek regionu, mogą być uwzględnione w obliczaniu przyznawanych dodatków wyrównawczych we wszystkich obszarach regionu określonego w art. 3 ust. 4 i 5 dyrektywy Rady 75/268/EWG z dnia 28 kwietnia 1975 r. w sprawie rolnictwa na terenach górskich i wyżynnych na niektórych obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania [17], maksymalnie do 20 sztuk inwentarza żywego.
5.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/8:
a) przyjmuje warunki stosowania niniejszego artykułu;
b) może zdecydować, na podstawie uzasadnionego wniosku właściwych władz, w odniesieniu do wysp mniejszych, o odstąpieniu od przepisów art. 17 ust. 3 tiret drugie tego rozporządzenia, mając na uwadze uprawnienie zwiększenia stawek wspólnotowych funduszy powyżej limitu ustanowionego dla inwestycji w pewnych sektorach przetwarzających i sprzedających produkty rolne przeznaczone do poprawy poziomu życia mieszkańców.
TYTUŁ IV Przepisy końcowe
Artykuł 14
Środki przewidziane w tytułach I i II niniejszego rozporządzenia są środkami interwencyjnymi zmierzającymi do ustabilizowania rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [18].
Artykuł 15
1.
Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie w sprawie wprowadzenia środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, z dołączonymi w miarę potrzeby wnioskami dotyczącymi jakichkolwiek środków dostosowawczych, które mogą okazać się niezbędne do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia.
2.
Na koniec trzeciego roku stosowania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw Komisja przekaże Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ogólne dotyczące sytuacji gospodarczej wysp Morza Egejskiego, wskazując na wpływ środków podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia.
W świetle wniosków ze sprawozdania Komisja przedkłada, w przypadku gdy okaże się to niezbędne, właściwe zmiany, włączając w razie potrzeby zmniejszenie poziomu określonej pomocy i/lub ustanowienie tymczasowych limitów.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2027/93
z dnia 26 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2999/92 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków dotyczących dostaw przetworów owocowych i warzywnych na Maderę, w szczególności w celu określenia prognozy bilansu dostaw na okres od dnia 1 lipca 1993 r. do dnia 30 czerwca 1994 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3714/92 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: ilości produktów kwalifikujących się do objęcia szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw są określone za pomocą okresowych prognoz bilansów, które mogą być korygowane zgodnie z istotnymi wymogami rynku, biorącymi pod uwagę produkcję lokalną oraz tradycyjne przepływy handlu; w celu zagwarantowania przestrzegania tych wymogów pod względem ilości, ceny i jakości oraz aby zapewnić, że udział towarów dostarczanych ze Wspólnoty jest zapewniony, pomoc przyznawana w odniesieniu do produktów pochodzących z pozostałej części Wspólnoty jest określana zgodnie z warunkami równoważnymi dla końcowego użytkownika z korzyściami wynikającymi ze zwolnienia z należności celnych przywozowych w odniesieniu do przywożonych produktów pochodzących z państw trzecich;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2999/92 [3] ustanawia szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków dotyczących dostaw przetworów owocowych i warzywnych na Maderę oraz prognozę bilansu ustalającą ilości kwalifikujące się do objęcia szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw na okres od dnia 1 lipca 1992 r. do dnia 30 czerwca 1993 r.;
ocena wymogów rynku Madery w okresie od dnia 1 lipca 1993 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. doprowadziła do przyjęcia prognozy bilansu dostaw dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do produktów związanych z sektorem przetwórstwa owoców i warzyw, obejmujący takie same ilości, jakie zostały ostatecznie ustalone dla poprzedniego okresu;
badanie funkcjonowania uzgodnień dotyczących pozwoleń i świadectw umów w okresie od lipca 1992 r. do czerwca 1993 r. doprowadziło do wniosku, że okres ważności pozwoleń i świadectw powinien zostać przedłużony o dwa miesiące w porównaniu z obecną sytuacją;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2999/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Dla celów stosowania przepisów art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92 kwota pomocy w wysokości 10 ECU na 100 kg produktów oraz ilości objęte prognozą bilansu dostaw są zgodne z określonymi w załączniku II. Kwotę taką ustala się w taki sposób, aby udział produktów dostarczanych ze Wspólnoty został zapewniony, biorąc pod uwagę tradycyjne przepływy handlu.";
2) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Okres ważności świadectw i pozwoleń wygasa z ostatnim dniem trzeciego miesiąca od dnia ich wystawienia.";
3) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2028/93
z dnia 26 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1609/88 w odniesieniu do ostatecznego terminu przyjmowania do składowania masła sprzedawanego na mocy rozporządzeń EWG nr 3143/85 i EWG 570/88
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2071/92 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 985/68 z dnia 15 lipca 1968 r. ustanawiające ogólne zasady interwencji na rynku masła i śmietany [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2045/91 [4], w szczególności jego art. 7a,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3143/85 z dnia 11 listopada 1985 r. w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1756/93 [6], masło przeznaczone do sprzedaży musi zostać przed terminem, który należy ustalić, przyjęte do składowania; obowiązek ten stosuje się także w odniesieniu do masła sprzedawanego według uzgodnień ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 570/88 z dnia 16 lutego 1988 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1813/93 [8];
artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1609/88 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1761/93 [10], ustanawia ostateczny termin przyjmowania do składowania masła sprzedawanego zgodnie z rozporządzeniami (EWG) nr 3143/85 i (EWG) nr 570/88;
niemiecka agencja interwencyjna składuje pewną ilość masła przyjętego do składowania w okresie od kwietnia do lipca 1991 r., które zostało wyprodukowane na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej; istnieje prawdopodobieństwo znacznego pogorszenia się jakości masła, jeżeli przedłużony zostanie okres jego składowania; w związku z tym masło to musi zostać sprzedane jak najszybciej, w tym celu należy skorygować ostateczne terminy przyjmowania do składowania ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 1609/88;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1609/88 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Nie naruszając powyższych dat, niemieckie masło sklasyfikowane jako "Export-Qualität" musiało być przyjęte do składowania do dnia 1 sierpnia 1991 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2037/93
z dnia 27 lipca 1993 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i oznaczeń pochodzenia produktów rolnych i artykułów żywnościowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i oznaczeń pochodzenia produktów rolnych i artykułów żywnościowych [1], w szczególności jego art. 16, a także mając na uwadze, co następuje:
należy ustalić warunki, w których osoba fizyczna lub prawna może, w wyjątkowych przypadkach, ubiegać się o zarejestrowanie;
w celu uwzględnienia różnej sytuacji prawnej w Państwach Członkowskich, grupa osób mających wspólny interes może wnieść sprzeciw zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92;
w celu zapewnienia jednolitego stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 należy dokładnie ustalić ostateczne terminy dla wniesienia sprzeciwu po rozpoczęciu procedury rejestracji;
z uwagi na określenie przypadków przedstawionych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 i sytuacji mogących wprowadzić konsumentów w błąd w Państwach Członkowskich, w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Komisja może podjąć właściwe działania;
rozwiązania takie składają się na nowy system wspólnotowy, mający na celu ochronę oznaczeń pochodzenia i oznaczeń geograficznych, zawierający nowe charakterystyczne dane; należy koniecznie przybliżyć opinii publicznej ich znaczenie, nie zwalniając jednak producentów i przetwórców z konieczności samodzielnego promowania poszczególnych produktów;
działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Oznaczeń Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wnioski o rejestrację zgodnie z art. 5 rozporządzenia 2081/92 mogą być składane przez osoby fizyczne lub prawne nieodpowiadające definicji określonej w art. 5 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach, kiedy taka osoba jest jedynym producentem na określonym obszarze geograficznym w chwili składania wniosku.
Wniosek jest ważny tylko wtedy, gdy:
a) osoba ta stosuje jedynie oryginalne i niezmienne metody lokalne;
b) obszar geograficzny wykazuje cechy, które różnią się zasadniczo od cech na obszarach sąsiednich i/lub cechy charakterystyczne produktu są różne.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, osoba fizyczna lub prawna, która złożyła wniosek o rejestrację będzie uważana za grupę w rozumieniu art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Gdy prawo krajowe traktuje grupę osób, która nie ma osobowości prawnej, jako osobę prawną, grupa ta jest upoważniona do składania wniosku, zgodnie z art. 1, do wglądu do wniosku w rozumieniu i z zachowaniem warunków zawartych w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 i wnoszenia sprzeciwu zgodnie z art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
W związku z okresem, przewidzianym w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, uwzględnione zostaną następujące terminy ostateczne:
- data wysłania oświadczenia o sprzeciwie, przy czym decyduje data stempla pocztowego, lub
- data wpływu, gdy oświadczenie o sprzeciwie przekazywane jest Komisji bezpośrednio albo teleksem, albo faksem.
Artykuł 4
Komisja może podjąć wszelkie stosowne działania w celu określenia przypadków, w których nazwa stała się nazwą rodzajową zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, oraz sytuacji, w których konsument może być wprowadzony w błąd i w których podjęto decyzję zgodnie z art. 15 tego rozporządzenia.
Artykuł 5
W okresie pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja podejmie niezbędne kroki, za wyjątkiem pomocy dla producentów i/lub przetwórców, które są konieczne w celu poinformowania opinii publicznej o znaczeniu określeń "PDO", "PGI", "chronione oznaczenie pochodzenia" i "chronione oznaczenia geograficzne" w językach Wspólnoty.
Artykuł 6
Okres trzech miesięcy, o którym mowa w art. 7 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, rozpocznie się w dniu, w którym Komisja wezwie Państwa Członkowskie do zawarcia porozumienia.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 26 lipca 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2039/93
z dnia 27 lipca 1993 r.
określające kwotę pomocy produkcyjnej ustaloną w ecu przez Radę w odniesieniu do ziemniaków na Wyspach Kanaryjskich, obniżoną w wyniku dostosowań walutowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3824/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające ceny oraz kwoty ustalone w ecu w wyniku dostosowań walutowych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1663/93 [3], ustanawia wykaz cen oraz kwot obliczonych z zastosowaniem współczynnika 1,013088 ustalonego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 537/93 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1331/93 [5], w okresie od początku roku gospodarczego 1993/94, zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi automatycznej likwidacji ujemnych różnic walutowych; art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3824/92 zapewnia, że wynikająca stąd obniżka cen oraz kwot powinna być określona dla każdego sektora oraz powinna również być ustalona wartość obniżonych cen;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3714/92 [7], ustala pomoc w odniesieniu do lokalnej produkcji ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi na Wyspach Kanaryjskich; kwota pomocy powinna być dostosowana zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym kwota pomocy określonej w art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92, obniżona zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3824/92, zostaje ustalona na poziomie 494 ECU na hektar.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2040/93
z dnia 27 lipca 1993 r.
ustanawiające wysokość pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi na Maderze oraz wysokość pomocy produkcyjnej w odniesieniu do sadzeniaków ziemniaka i cykorii jadalnej na Azorach ustalonej przez Radę w ecu i obniżonej wskutek dostosowania kursów walutowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3824/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. zmieniające ceny i kwoty ustalone w ecu, które mają być zmienione w wyniku dostosowania kursów walutowych z września i listopada 1992 r.
[2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1663/93 [3], ustanawia wykaz cen i kwot zmienionych współczynnikiem 1,013088 ustanowionym w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1331/93 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1331/93 [5], od początku roku gospodarczego 1993/94 na mocy ustaleń dotyczących automatycznej likwidacji ujemnych różnic walutowych; art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3824/92 stanowi, że należy określić wynikłą obniżkę cen i kwot dla każdego sektora i ustalić wysokość obniżonych cen;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 [6], zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3714/92 [7], ustanawia pomoc w odniesieniu do lokalnej produkcji ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi na Maderze i do ziemniaków sadzeniaków oraz cykorii jadalnej na Azorach; należy dostosować kwoty tej pomocy zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanawia się wysokość pomocy, określonej w art. 16 i art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92, obniżonej zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3824/92, w wysokości 494 ECU na hektar uprawy.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2055/93
z dnia 19 lipca 1993 r.
przydzielające specjalne ilości referencyjne niektórym producentom mleka i przetworów mlecznych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: niektórzy producenci mleka i przetworów mlecznych, w wyniku zobowiązania do niewprowadzania do obrotu mleka lub przestawienia się z produkcji mlecznej na mięsną nie dostarczali bądź nie sprzedawali mleka lub przetworów mlecznych ze swoich gospodarstw w ciągu roku referencyjnego przyjętego przez Państwa Członkowskie w kontekście realizacji systemu kwot; w konsekwencji producentom tym nie przyznano ilości referencyjnej;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. przyjmujące ogólne zasady stosowania opłat, określonych w art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych [3], zostało następnie zmienione na korzyść tych producentów przez rozporządzenie (EWG) nr 764/89 [4] i (EWG) nr 1639/91 [5];
Trybunał Sprawiedliwości w swym orzeczeniu z dnia 3 grudnia 1992 r. w sprawie C 224/90 orzekł o nieważności art. 3a ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 857/84, jak przewidziano w powyższych rozporządzeniach (EWG) nr 764/89 i (EWG) nr 1636/91, ponieważ wyklucza on z przydzielania specjalnej ilości referencyjnej beneficjentów premii przyznanej na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1078/77 z dnia 17 maja 1977 r. wprowadzającego system premii za niewprowadzanie do obrotu mleka i przetworów mlecznych oraz za przestawienie się z produkcji mlecznej na mięsną [6] w sytuacji, gdy beneficjenci otrzymali wcześniej ilość referencyjną dla innego gospodarstwa na podstawie art. 2 lub 6 rozporządzenia (EWG) nr 857/84;
następnie zwrócono uwagę Trybunału Sprawiedliwości, aby w orzeczeniu wydanym dnia 19 maja 1993 r. w sprawie C-81/91 dokonał interpretacji zasady i ustaleń dotyczących przydzielania specjalnej ilości referencyjnej w przypadku częściowego przekazania gospodarstwa, dla którego wcześniej taka ilość była dostępna na podstawie art. 3a rozporządzenia (EWG) nr 857/84;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające dodatkową opłatę w sektorze mleka i przetworów mlecznych [7] uchyliło rozporządzenie (EWG) nr 857/84 z mocą od dnia 1 kwietnia 1993 r.; wnioskując z powyższych orzeczeń, należy przyjąć nowe rozporządzenie mające na celu przydzielanie, zgodnie z pewnymi warunkami, specjalnej ilości referencyjnej dla nabywcy całości lub części gospodarstwa i którą wykluczono z takiego przydziału;
w celu pełnego uwzględnienia uchwały Trybunału Sprawiedliwości, konieczne jest przyjęcie przepisów różniących się od siebie w zależności od tego, czy całe, czy też część gospodarstwa została przekazana, i w tym drugim przypadku, czy gospodarstwo otrzymało, czy też nie otrzymało specjalnej ilości referencyjnej na podstawie art. 3a rozporządzenia (EWG) nr 857/84;
na podstawie art. 3a rozporządzenia (EWG) nr 857/84 specjalna ilość referencyjna zostaje przydzielona tymczasowo, a następnie ostatecznie, z zastrzeżeniem zgodności z niektórymi warunkami; warunki te określają w szczególności, że wnioskodawca musi rzeczywiście ponownie rozpocząć działalność jako producent mleka, z której musiał całkowicie zrezygnować; w obecnym przypadku zainteresowani nabywcy są aktywnymi producentami mleka zgodnie z art. 9c rozporządzenia (EWG) nr 3950/92; dlatego w przypadku przydzielania specjalnej ilości referencyjnej nie mogą one podlegać takim samym warunkom jak warunki ustanowione w art. 3a rozporządzenia (EWG) nr 857/84;
jeśli gospodarstwo, którego część została przekazana, otrzymało już wcześniej specjalną ilość referencyjną na podstawie art. 3a rozporządzenia 857/84, ilość ta powinna być podzielona zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 maja 1993 r. między zbywającym i nabywcą oraz niezbędne przepisy dla takiego podziału powinny zostać przyjęte bez uszczerbku, jednakże dla możliwości Państw Członkowskich skorzystania z rezerwy krajowej w przypadkach, gdy jest to konieczne;
jeżeli dojdzie do skorzystania z rezerwy krajowej zarówno obowiązkowo, jak i dobrowolnie, należy postanowić, że rezerwa ta ma być uzupełniona w szczególności w tym celu, zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 oraz w razie potrzeby, zgodnie z art. 5 i art. 8 tiret pierwsze tego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Producent w rozumieniu art. 9 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, który:
- jest beneficjentem premii za niewprowadzanie do obrotu lub z tytyłu zmiany kierunku produkcji zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1078/77 i nie kwalifikuje się na podstawie art. 3a rozporządzenia (EWG) nr 857/84 w wyniku otrzymania ilości referencyjnej na podstawie art. 2 lub 6 tego rozporządzenia, lub
- przejął część gospodarstwa z zastrzeżeniem tych samych przepisów, ale któremu nie przyznano ilości referencyjnej przeznaczonej na podstawie art. 3a rozporządzenia (EWG) nr 857/84,
otrzymuje specjalną ilość referencyjną na wniosek, pod warunkiem, że:
- wykaże, że przejął i przestrzegał zobowiązania do niewprowadzania do obrotu mleka lub przestawienia się z produkcji mlecznej na mięsną przyjętego przez zbywcę, w odniesieniu do nabytego gospodarstwa lub części przejętego gospodarstwa,
- powyższe zobowiązanie wygasło po dniu 31 grudnia 1982 r.,
- nie przekazał, w dniu złożenia wniosku, całości lub całości tej części przejętego gospodarstwa,
- wykaże w celu poparcia swego wniosku, na podstawie kryteriów, które zostaną ustalone, że jest zdolny do zwiększenia produkcji w swym gospodarstwie o kwotę specjalnej ilości referencyjnej, o którą się ubiega.
2. W przypadku gdy w odniesieniu do gospodarstwa, którego część została przejęta w czasie, kiedy gospodarstwo podlegało przepisom rozporządzenia (EWG) nr 1078/77, ilość referencyjna została przydzielona na podstawie art. 3a rozporządzenia (EWG) nr 857/84 na podstawie ilości, dla której tytuł do premii został zachowany lub nabyty na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1078/77, ta ilość referencyjna zostanie podzielona pomiędzy zbywcę i nabywcę części gospodarstwa:
- na wniosek nabywcy pod warunkiem, że wypełnia definicję określoną w art. 9 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1391/78 oraz warunki ustanowione w ust. 1 tiret od trzeciego do piątego,
- proporcjonalnie do obszarów uprawy roślin pastewnych określonych w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 1391/78 i przekazanymi zgodnie z przepisami art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92.
Jeśli po przekazaniu dokonanym zgodnie odpowiednimi przepisami podział taki wydaje się niemożliwy lub nieistotny z punktu widzenia uprawnień nabywców, stosuje się ust. 1.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego Państwo Członkowskie może jednakże wykonywać prawa nabywców w ilościach pochodzących z rezerwy krajowej określonej w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 w stopniu, w jakim niezbędne ilości są dostępne.
Artykuł 2
Specjalna ilość referencyjna, określona w art. 1 ust. 1, zostaje ustanowiona przez Państwo Członkowskie zgodnie z obiektywnymi kryteriami proporcjonalnie do obszaru uprawy roślin pastewnych, określonych w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 1391/78, który producent uprawiał w dniu złożenia wniosku oraz na podstawie ilości, w odniesieniu do której obliczono premię, pomniejszoną o wartość procentową reprezentującą wszystkie redukcje stosowane do ilości referencyjnych ustalonych zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 857/84, obejmujące we wszystkich przypadkach podstawową redukcję o 4,5 % lub zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia.
W przypadku gdy producent uzyskał wcześniej ilość referencyjną w odniesieniu do gospodarstwa na podstawie art. 3 ust. 1 i 2 i/lub lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 857/84 lub art. 5 ust. 4 i/lub art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1546/88, lub na podstawie art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 857/84, jeśli Państwo Członkowskie nie stosowało wyżej wymienionego art. 9 ust. 2, i/lub art. 3b i 3c rozporządzenia 857/84, i/lub art. 2 ust. 45 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1637/91, specjalna ilość referencyjna, określona w ust. 1, zostaje zmniejszona o tę samą kwotę.
Artykuł 3
Ilości wymagane dla przydzielenia specjalnych ilości referencyjnych producentom określonym w art. 1 ust. 1 pobiera się z rezerwy określonej w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92.
W przypadku określonym w art. 1 ust. 2 akapit pierwszy, i jeśli dokonujący transferu nie jest w stanie kontynuować produkcji mleka w swoim gospodarstwie w wyniku podziału specjalnej ilości referencyjnej, można mu przydzielić ilości z rezerwy krajowej.
W tym celu, Państwa Członkowskie ustalają kryteria, które mają być brane pod uwagę.
Artykuł 4
Do dnia 31 grudnia 1997 r., w przypadku gdy Państwa Członkowskie zezwolą producentom określonym w art. 1 na tymczasowe transfery określone w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, specjalna ilość referencyjna zostanie przekazana do rezerwy krajowej na ten okres.
W przypadku udziału kapitałowego przed dniem 1 października w jakimkolwiek środku dotyczącym ostatecznej rezygnacji z ilości referencyjnych, specjalna ilość referencyjna zostanie zwrócona do rezerwy krajowej określonej w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, a wyrównanie będzie płacone dla ilości przekazanej pomniejszonej o ilość specjalną.
W przypadku gdy całe lub część gospodarstwa utworzonego w wyniku nabycia powiększonego o inne jednostki produkcyjne kierowane przez producenta zostają sprzedane lub wydzierżawione przed 1 października 1996 r., specjalna ilość referencyjna zostanie zwrócona do rezerwy krajowej określonej w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 proporcjonalnie do obszaru sprzedanego lub wydzierżawionego.
Artykuł 5
Producent, który otrzymał specjalną ilość referencyjną na mocy niniejszego rozporządzenia, nie będzie objęty dodatkowymi opłatami od ilości wyprodukowanych przed dniem 1 kwietnia 1993 r., które nie przekraczają już posiadanej ilości referencyjnej powiększonej o wyżej wymienioną specjalną ilość referencyjną.
Producent, którego specjalna ilość referencyjna została zmniejszona na podstawie z art. 1 ust. 2, nie jest płatnikiem opłaty w odniesieniu do ilości mleka wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 kwietnia 1994 r., które nie przekraczają ilości, jaką posiadał w dniu 1 kwietnia 1993 r.
Artykuł 6
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosują się także, jeśli producent określony w art. 1 nabył dane gospodarstwo w drodze dziedziczenia lub w podobny sposób.
Artykuł 7
Producenci składają wnioski o przyznanie specjalnej ilości referencyjnej do właściwych władz w Państwie Członkowskim przed dniem 1 listopada 1993 r.
Artykuł 8
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2090/93
z dnia 27 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 563/82 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1208/81 ustanawiającego rynkowe ceny dorosłego bydła na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 125/93 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz dorosłego bydła [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1026/914 [4], w szczególności jego art. 2 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 563/82 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3402/85 [6], ustala czynniki korygujące stosowane do ciężaru tuszy w sytuacji, gdy prezentacja tuszy różni się prezentacji wzorcowej; dla pewnego stopnia otłuszczenia czynniki korygujące odnoszące się do usunięcia zewnętrznej warstwy tłuszczu powinny być dostosowane, aby doprowadzić do stanu zgodnego z praktyką; również metody obliczania takich czynników korygujących powinny być wyszczególnione zgodnie z tym, czy są jednakowe we wszystkich Państwach Członkowskich, czy też różnią się między rzeźniami;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 563/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Tam, gdzie dostosowania określone w poprzednim ustępie są takie same na całym terytorium Państwa Członkowskiego, są one obliczane w skali krajowej; jeżeli dostosowania różnią się między rzeźniami, są one obliczane indywidualnie.".
2) W Załączniku czynniki korygujące ustanowione dla usuwania zewnętrznej warstwy tłuszczu klasy tłuszczu 3 i 4 zastępuje się wzrostem procentowym, odpowiednio, + 2 i + 3.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2104/93
z dnia 22 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1382/91 w sprawie przekazywania danych na temat wyładunków produktów rybołówstwa w Państwach Członkowskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wraz z utworzeniem Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) zarządzanie rynkiem produktów rybołówstwa zostanie wzmocnione dzięki istnieniu zharmonizowanej statystyki dotyczącej wyładunków produktów rybołówstwa we wszystkich państwach EOG;
w załączniku XXI.25 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym Państwa Członkowskie Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) zobowiązały się do comiesięcznego przekazywania Komisji danych dotyczących wyładunków produktów rybołówstwa w tych państwach ze statków Wspólnoty i ze statków EFTA oraz, na optymalnych zasadach, ze statków państw trzecich, poczynając najpóźniej od dnia 1 stycznia 1995 r.;
potrzeba utworzenia zharmonizowanej statystyki wymaga, żeby dane przekazywane przez Państwa Członkowskie Wspólnoty na mocy przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1382/91 [3] zostały rozszerzone i obejmowały przekazywanie danych o wyładunkach ze statków EFTA oraz, nieobowiązkowo, ze statków państw trzecich;
wymagane dodatkowe dane są zasadniczo już zgromadzone i przetworzone przez właściwe organy Państw Członkowskich Wspólnoty;
w ramach wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1382/91 wyszły na jaw niektóre mniej istotne rozbieżności dotyczące identyfikacji produktów, w odniesieniu do których wymagane jest gromadzenie danych; pożądane jest wprowadzenie zharmonizowanego formatu przekazywania danych na nośnikach magnetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 1382/91 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji dane dotyczące ilości i średniej ceny produktów rybołówstwa wyładowanych przez wspólnotowe statki rybackie oraz statki EFTA na jego terytorium w każdym miesiącu kalendarzowym, należycie uwzględniając rozporządzenie Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności [4].
Do celów niniejszego rozporządzenia "wyładunek produktów rybołówstwa" oznacza:
- produkty wyładowane przez statki rybackie lub inne komponenty floty rybackiej,
- produkty wyładowane przez statki Państw Członkowskich w portach poza terytorium Wspólnoty oraz objęte dokumentem T2M, załączonym do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 137/79 [5], oraz
- produkty przeładowane ze wspólnotowych statków rybackich lub z innych wspólnotowych komponentów floty rybackiej na statki państw trzecich, na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby poza przypadkami, w których dozwolone są odstępstwa zgodnie z art. 5 ust. 4, przekazywane dane obejmowały wszystkie wyładunki produktów rybołówstwa wymienione w załączniku I dokonane w tym miesiącu kalendarzowym.
Można posłużyć się jednakże technikami badań wyrywkowych, do oszacowania do 10 % całości produktów rybołówstwa wyładowanych w danym miesiącu.
Na temat tych technik przedkłada się sprawozdanie na mocy przepisów art. 5 ust. 1 i 2." .
Artykuł 2
Artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 1382/91 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wypełniają swoje zobowiązania wobec Komisji, zgodnie z przepisami art. 1 oraz 2, przekazując dane na nośnikach magnetycznych w formacie podanym w załączniku IV.
2.
Jeżeli Państwa Członkowskie napotykają na trudności podczas przekazywania danych na nośnikach magnetycznych, przekazują dane Komisji w formie wskazanej w załączniku III ."
Artykuł 3
Załączniki I, II oraz III do rozporządzenia (EWG) nr 1382/91 zastępuje się załącznikami znajdującymi się w załączniku A do niniejszego rozporządzenia.
Do rozporządzenia (EWG) nr 1382/91 dodaje się załącznik IV znajdujący się w załączniku B do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (Euratom) NR 2130/93
z dnia 27 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (Euratom) nr 3227/76 dotyczące stosowania przepisów w sprawie środków bezpieczeństwa przyjętych przez Euratom
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 79,
uwzględniając zgodę Rady,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 3227/76 [1] określa rodzaj i zakres wymagań określonych w art. 79 Traktatu;
rozporządzenie (Euratom) nr 3227/76 zobowiązuje osoby i przedsiębiorstwa do zgłaszania do Komisji informacji i danych technicznych oraz praktycznych;
w celu wsparcia Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA) we wzmacnianiu międzynarodowych środków bezpieczeństwa, pożądane jest upoważnienie Komisji do dostarczania niektórych danych dotyczących środków bezpieczeństwa do IAEA;
właściwe jest, aby podstawowe cechy techniczne nowych urządzeń były zgłaszane do Komisji o wiele wcześniej, w celu umożliwienia ich przekazywania w odpowiednim czasie do IAEA,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (Euratom) nr 3227/76 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Podstawowe cechy techniczne nowych urządzeń stanowią przedmiot zgłoszenia, przewidzianego w art. 1, co najmniej na 200 dni przed przewidywaną datą pierwszego odbioru materiałów rozszczepialnych.
Ponadto dla nowych urządzeń posiadających zapas lub roczne zużycie materiałów rozszczepialnych, w których przyjęta wyższa wartość wynosi ponad jeden efektywny kilogram, właściciel, użytkownik, przedmiot, umiejscowienie, typ, wydajność i przewidywana data oddania do użytku nowych urządzeń są zgłaszane co najmniej na 200 dni przed rozpoczęciem budowy.";
2) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"PRZEKAZYWANIE INFORMACJI I DANYCH
Artykuł 34a
Komisja może przekazać Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej informacje i dane uzyskane na mocy niniejszego rozporządzenia." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie piętnaście dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93
z dnia 28 lipca 1993 r.
ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: agencja interwencyjna może skupować zboże albo za pomocą obowiązkowych środków interwencyjnych przewidzianych w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 albo za pomocą specjalnych środków interwencyjnych, określonych w art. 6 tego rozporządzenia;
zboża znajdujące się w posiadaniu agencji interwencyjnej muszą być sprzedawane bez dyskryminacji między nabywcami wspólnotowymi; system przetargowy w zasadzie pozwala na osiągnięcie tego celu; jednakże w niektórych przypadkach musi być możliwe zastosowanie innych metod sprzedaży;
w celu zapewnienia jednakowego traktowania wszystkich zainteresowanych stron we Wspólnocie, ogłoszenia o przetargu muszą być publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i należy przewidzieć racjonalny okres czasu między datą publikacji a pierwszym terminem składania ofert przetargowych; jednakże taka publikacja nie jest konieczna przy ilościach mniejszych niż 2000 ton;
sprzedaż na rynku wewnętrznym musi być realizowana po cenach, które nie powodują zakłóceń rynku; cel ten może być osiągnięty, jeśli cena sprzedaży odpowiada, przy uwzględnieniu jakości zboża wystawionego na sprzedaż w formie przetargu, cenie na rynku lokalnym i nie jest niższa od określonego poziomu w stosunku do ceny interwencyjnej; w niektórych przypadkach przestrzeganie tego poziomu cen może być sprzeczne z zasadą racjonalnego zarządzania rynkiem lub z uzgodnieniami dotyczącymi skupu interwencyjnego i prowadzić do zakłóceń w funkcjonowaniu wspólnej organizacji rynku; należy zatem przewidzieć w takich przypadkach możliwość sprzedaży zapasów interwencyjnych na specjalnych warunkach cenowych;
ponadto kupno na rynku zbóż nadających się do określonego wykorzystania może być szczególnie trudne; w związku z tym, należy przewidzieć możliwość ułatwienia zaopatrzenia tego rynku z zapasów interwencyjnych; jednakże możliwość ta powinna być ograniczona do wyjątkowych przypadków;
sprzedaż zbóż celem ich wywozu powinna być realizowana po cenach ustalonych dla każdego przypadku osobno z uwzględnieniem tendencji i potrzeb na rynku; sprzedaż taka nie powinna pociągać za sobą zakłóceń na niekorzyść wywozu w ramach wolnego rynku; dlatego też Komisja powinna ustalić na podstawie przedłożonych ofert przetargowych minimalną cenę sprzedaży;
Komisja ustala cenę sprzedaży z uwzględnieniem wszystkich danych dostępnych w dniu składania ofert przetargowych; w celu zapobiegania spekulacjom i zapewnienia jednakowych warunków wszystkim zainteresowanym przetargiem, niezbędne jest, aby przedkładanej ofercie towarzyszył wniosek o wcześniejsze ustalenie refundacji wywozowej;
oferty przedkładane w stosunku do różnych partii są porównywalne jedynie dla zbóż znajdujących się w identycznych warunkach; zboża objęte przetargiem są składowane w różnych miejscach; można zapewnić większą porównywalność dzięki zwróceniu oferentowi, który wygrał przetarg, najniższych kosztów transportu między miejscem składowania zboża i miejscem jego wyjścia; jednakże ze względów budżetowych zwrot ten może być wypłacony jedynie w odniesieniu do miejsca wyjścia, do którego transport jest najmniej kosztowny; miejsce to powinno być wyznaczone przez odniesienie do jego urządzeń technicznych przeznaczonych do wywozu zboża;
prawidłowy przebieg przetargu jest możliwy jedynie wtedy, gdy zainteresowani składają poważne oferty; cel ten może być osiągnięty przez ustanowienie zabezpieczenia zwracanego w chwili wpłacenia ceny sprzedaży w wyznaczonym terminie;
w przypadku przetargów na wywóz należy zapewnić, aby zboże nie zostało wprowadzone z powrotem na rynek Wspólnoty; istnieje takie ryzyko, jeśli cena sprzedaży jest niższa niż cena minimalna, która obowiązuje w przypadku ponownej sprzedaży na rynku wewnętrznym; należy zatem przewidzieć dla tych przypadków ustanowienie drugiego zabezpieczenia, którego wysokość powinna być równa różnicy między ceną sprzedaży i ceną minimalną; wobec tego, zwrot zabezpieczenia może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy oferent wygrywający przetarg zamierzający dokonać wywozu zboża dostarczy dowodów, określonych w art. 18 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r., ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1708/93 [3];
w celu zapewnienia, aby zbyt zapasów interwencyjnych odbywał się w sposób szybki i dostosowany możliwie najlepiej do praktyk handlowych, należy ustanowić termin dla wykonania praw i obowiązków wynikających z przetargu;
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1836/82 z dnia 7 lipca 1982 r. ustanawiające procedury i warunki zbytu zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 966/93 [5], uległo licznym zmianom; w celu przejrzystości należy je zastąpić;
należy traktować w ten sam sposób wszystkie przypadki sprzedaży, które miały miejsce podczas roku gospodarczego 1993/1994;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zboża zakupione przez agencje interwencyjne zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, wystawia się na sprzedaż w drodze przetargu lub, w przypadku odsprzedaży na rynku Wspólnoty, w drodze licytacji publicznej.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, "przetarg" oznacza konkurencję między zainteresowanymi stronami w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert przetargowych, przy czym umowę zawiera się z osobą, której oferta jest najkorzystniejsza zgodnie niniejszym rozporządzeniem.
TYTUŁ I
Sprzedaż na rynku Wspólnoty
Artykuł 2
1.
Decyzję o otwarciu przetargu podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
W ramach tej decyzji określa się w szczególności:
a) ilości oferowane w przetargu;
b) termin końcowy składania ofert przetargowych w przypadku poszczególnych zaproszeń do przetargu, a w przypadku ciągłego przetargu początkowy i końcowy termin składania ofert.
Decyzję określoną w akapicie pierwszym podaje się do wiadomości wszystkich zainteresowanych stron poprzez jej ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Między datą tego ogłoszenia i pierwszym terminem składania ofert musi upłynąć okres co najmniej ośmiu dni.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się do przetargów obejmujących ilości mniejsze niż 2000 ton.
Artykuł 3
1.
Agencje interwencyjne opracowują ogłoszenie o przetargu zgodne z art. 12 i publikują je, w szczególności przez wystawianie tych ogłoszeń w ich siedzibach.
W przypadku przetargów ciągłych, określają terminy końcowe składania ofert dla każdego poszczególnego przetargu.
2.
Ogłoszenie o przetargu wyznacza minimalne ilości, na jakie można składać oferty.
Artykuł 4
Przetarg przewidziany w art. 2 może być ograniczony do określonych sposobów wykorzystania i/lub do określonych przeznaczeń.
Artykuł 5
1.
W przypadkach odsprzedaży innej niż określona w ust. 3, przyjęta oferta musi odpowiadać cenie stwierdzonej dla podobnej jakości i dla reprezentatywnej ilości na rynku w miejscu składowania lub, jeśli jest to niemożliwe, na najbliższym rynku, z uwzględnieniem kosztów transportu.
Oferta ta nie może w żadnym przypadku być niższa od ceny interwencyjnej obowiązującej w końcowym terminie składania ofert.
2.
Dla celów ust. 1 ceny interwencyjne, które należy uwzględnić podczas dwunastego miesiąca roku gospodarczego, są to ceny obowiązujące podczas jedenastego miesiąca zwiększone o kwotę miesięcznego dodatku.
3.
W przypadku odsprzedaży mającej miejsce podczas trzech pierwszych miesięcy roku gospodarczego – dla kukurydzy i sorgo i podczas dwóch pierwszych miesięcy – dla pszenicy zwykłej, pszenicy durum, żyta i jęczmienia, przyjęta oferta musi odpowiadać co najmniej cenie interwencyjnej obowiązującej w trakcie jedenastego miesiąca poprzedniego roku gospodarczego, zwiększonej o kwotę dodatku miesięcznego wyznaczonego dla tego roku.
4.
Jeśli w trakcie danego roku gospodarczego okaże się, że dochodzi do zakłóceń w funkcjonowaniu organizacji rynku, w szczególności trudności w sprzedaży zboża po cenie zgodnej z ust. 1, można ustanowić specjalne warunki cenowe zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
Artykuł 6
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję w ciągu drugiego miesiąca następującego po miesiącu zamknięcia zaproszenia do przetargu o przebiegu procedury przetargowej, wskazując w szczególności średnie ceny zbytu różnych partii zboża oraz sprzedane ilości.
TYTUŁ II
Sprzedaż na wywóz
Artykuł 7
1.
Decyzję o otwarciu przetargu podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
W ramach tej decyzji określa się w szczególności:
a) ilości oferowane w przetargu;
b) regiony, w których zboże jest składowane;
c) końcowy termin składania ofert w przypadku poszczególnych zaproszeń do przetargu, a w przypadku przetargu ciągłego początkowy i końcowy termin składania ofert.
Decyzje, określone w akapicie pierwszym podaje się do wiadomości wszystkich zainteresowanych stron poprzez ich ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Między datą tego ogłoszenia a pierwszym terminem składania ofert przetargowych musi upłynąć okres co najmniej ośmiu dni.
2.
W ogłoszeniu o przetargu, przewidzianym w art. 12, agencja interwencyjna wskazuje dla każdej partii zboża port lub miejsce wyjścia, do którego można dotrzeć przy najmniejszych kosztach transportu i którego urządzenia techniczne są wystarczające do celów wywozu zbóż objętych przetargiem.
Agencja interwencyjna zwraca oferentowi, który wygrał przetarg koszty najtańszego transportu między miejscem składowania i miejscem załadunku w porcie lub miejscem wyjścia, wskazanym w pierwszym akapicie, w odniesieniu do wywiezionych ilości zboża. W szczególnych przypadkach, można podjąć decyzję zgodnie z procedurą określoną w ust. 1 o zapewnieniu transportu przez agencję interwencyjną na takich samych zasadach.
3.
Agencja interwencyjna określa w przypadku przetargu ciągłego końcowe terminy składania ofert przetargowych dotyczące każdego poszczególnego przetargu.
Artykuł 8
1.
Oferty:
a) mogą być odrzucone, jeśli dotyczą partii mniejszych niż 500 ton;
b) mogą określać, iż są ważne tylko w odniesieniu do określonych ilości;
c) są uznawane za dotyczące zboża dostarczonego, ale nie wyładowanego w porcie lub miejscu wyjścia określonym w art. 7 ust. 2.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 13 ust. 2, oferty są ważne wyłącznie wtedy, gdy towarzyszy im wniosek o pozwolenie na wywóz wraz z wnioskiem o wcześniejsze wyznaczenie refundacji wywozowej lub opłaty wyrównawczej odpowiednio do danego miejsca przeznaczenia.
Wszystkie kraje, dla których stosuje się taką samą stawkę refundacji wywozowej lub opłaty wyrównawczej uznaje się za jedno miejsce przeznaczenia.
Artykuł 9
Nie naruszając przepisów art. 21 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [6], pozwolenia na wywóz wydawane na mocy niniejszego rozporządzenia, uznaje się dla celów określania terminu ich ważności, za wydane w ostatnim dniu terminu do składania ofert przetargowych.
Artykuł 10
Po upływie każdego terminu przewidzianego na składanie ofert przetargowych, zainteresowane Państwo Członkowskie przesyła Komisji listę oferentów, bez podania ich nazw lub nazwisk, podając w odniesieniu do każdego z nich w szczególności ilość, cenę oraz wzrosty cen i ich redukcje.
Komisja wyznacza minimalną cenę sprzedaży lub postanawia nie podjąć działań w odniesieniu do otrzymanych ofert przetargowych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
Minimalna cena sprzedaży jest ustalana na takim poziomie, który nie zakłóca pozostałych operacji wywozowych.
Artykuł 11
W przypadku, gdy wniosek o pozwolenie na wywóz przedstawiony przez zwycięzcę przetargu na podstawie art. 8 ust. 2 oparty jest na art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, agencja interwencyjna unieważnia umowę w odniesieniu do ilości, dla których pozwolenie nie zostało wydane zgodnie z tym artykułem.
TYTUŁ III
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 12
Agencje interwencyjne wydają – co najmniej osiem dni przed upływem pierwszego terminu składania ofert – ogłoszenie o przetargu, zawierające:
- dodatkowe przepisy i warunki sprzedaży, zgodne z niniejszym rozporządzeniem,
- główne cechy fizyczne i technologiczne różnych partii zboża, stwierdzone w chwili zakupu przez agencję interwencyjną lub w trakcie później przeprowadzonych kontroli,
- miejsce składowania oraz nazwę i adres podmiotu składującego.
Ogłoszenie to wraz ze wszystkimi jego zmianami przekazuje się Komisji przed upływem pierwszego terminu składania ofert przetargowych.
Artykuł 13
1.
Przy sprzedaży na rynku Wspólnoty, oferty sporządza się w odniesieniu do norm jakości określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2731/75 [7].
Jeśli jakość zboża różni się od norm jakości, cenę w ofercie przetargowej dostosowuje się poprzez zwiększenie ceny lub jej redukcję ustaloną na podstawie art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
2.
Przy sprzedaży z przeznaczeniem na wywóz, oferty przetargowe sporządza się w odniesieniu do jakości rzeczywistej partii zboża, której dotyczy oferta.
3.
Przy sprzedaży z przeznaczeniem na wywóz, możliwe jest niedopuszczenie przedłożonych ofert przetargowych na podstawie art. 44 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88.
4.
Złożone oferty nie mogą być ani zmienione ani wycofane.
Oferty są ważne wyłącznie wtedy, jeśli towarzyszy im dowód wpłaty przez oferenta zabezpieczenia w wysokości:
- 5 ECU za tonę w przypadku sprzedaży z przeznaczeniem na wywóz,
- 5–10 ECU za tonę, do ustalenia przez zainteresowane Państwo Członkowskie, w przypadku sprzedaży na rynku Wspólnoty.
Artykuł 14
Agencje interwencyjne podejmują wszelkie środki niezbędne do umożliwienia zainteresowanym stronom oceny jakości wystawianego na sprzedaż zboża przed złożeniem ofert.
Artykuł 15
Agencje interwencyjne informują niezwłocznie wszystkich oferentów o statusie ich ofert.
W terminie trzech dni roboczych od daty tego zawiadomienia, kieruje ona do zwycięzców przetargu listem poleconym lub pisemnym środkiem telekomunikacji deklarację o udzieleniu zamówienia.
Artykuł 16
Zwycięscy przetargu płacą za zboże przed odbiorem, lecz najpóźniej w terminie jednego miesiąca od daty przekazania deklaracji określonej w art. 15.
Ponoszą oni ryzyko i koszty składowania zboża nieodebranego w terminie płatności.
Zboża przyznane i nie odebrane w terminie płatności uważa się za odprawione ze wszystkimi konsekwencjami z dniem upływu tego terminu.
W takim przypadku, w odniesieniu do sprzedaży na rynku wewnętrznym cenę oferty dostosowuje się w zależności od cech jakościowych opisanych w ogłoszeniu o przetargu.
Przy sprzedaży z przeznaczeniem na wywóz cena do zapłaty równa jest cenie zawartej w ofercie zwiększonej o miesięczny przyrost, jeśli odbiór ma miejsce w kolejnym miesiącu po przyznaniu umowy.
Jeśli zwycięzca przetargu nie zapłacił za zboże w terminie ustanowionym w pierwszym akapicie, agencja interwencyjna unieważnia umowę w odniesieniu do ilości, za które nie zapłacono.
Artykuł 17
1.
Zabezpieczenie określone w niniejszym rozporządzeniu wnosi się zgodnie z tytułem II rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [8].
2.
Zabezpieczenie, przewidziane w art. 13 ust. 4 podlega zwrotowi dla ilości zboża, dla których:
- nie udzielono zamówienia,
- dokonano płatności ceny sprzedaży w wyznaczonym terminie i w przypadku sprzedaży z przeznaczeniem na wywóz oraz w przypadku gdy zapłacona cena jest niższa od ceny minimalnej dla odsprzedaży na rynku Wspólnoty, zgodnie z art. 5 ust. 1, 2 i 3, wniesiono zabezpieczenie pokrywające różnicę między tymi dwoma cenami.
3.
Zabezpieczenie przewidziane w ust. 2 tiret drugie nie podlega zwrotowi dla ilości zboża, w odniesieniu do których:
- wykazano, że towar nie nadaje się do spożycia przez ludzi i zwierzęta,
- dostarczono dowód określony w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
Jednakże zabezpieczenie podlega zwrotowi, jeśli zainteresowany podmiot wykaże, że zboże opuściło obszar celny Wspólnoty na statku o tonażu co najmniej 2500 ton brutto, nadającym się do transportu morskiego.
Dowód taki stanowi wpis następującej treści, poświadczony przez właściwe władze, na formularzu kontrolnym, określonym w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, na jednolitym dokumencie administracyjnym, lub dokumencie krajowym potwierdzającym opuszczenie przez towary obszaru celnego Wspólnoty: "wywóz zbóż drogą morską – art… rozporządzenia (EWG) nr../…";
- pozwolenie nie zostało wydane zgodnie z art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88,
- umowa została unieważniona zgodnie z art. 16 akapit czwarty.
4.
Zabezpieczenie przewidziane w art. 13 ust. 4 ulega przepadkowi w odniesieniu do ilości, co do których:
- zabezpieczenie określone w art. 44 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 uległo przepadkowi,
- za wyjątkiem przypadków siły wyższej, nie dokonano zapłaty w terminie ustanowionym w art. 16.
5.
Za wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabezpieczenie określone w ust. 2 tiret drugie ulega przepadkowi dla ilości zboża, dla których dowód określony w ust. 3 tiret drugie nie został dostarczony w terminie ustanowionym w art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
Artykuł 18
Rozporządzenie (EWG) nr 1836/82 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1993 r.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2136/93
z dnia 28 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3597/90 w sprawie zasad rachunkowości dla środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i sprzedaż produktów rolnych przez agencje interwencyjne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3492/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiające czynniki, które należy uwzględnić w rocznych sprawozdaniach finansowych w odniesieniu do finansowania środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach publicznych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [1], w szczególności jego art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3597/90 [2] ustanowiło zasady rachunkowości dla środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i sprzedaż produktów rolnych przez agencje interwencyjne;
w wyniku reformy wspólnej polityki rolnej ceny interwencyjne zbóż zostały znacznie obniżone z mocą od roku gospodarczego 1993/1994; dlatego właściwe jest, aby ubytki odnotowane w roku gospodarczym 1994 r. oszacować po cenie interwencyjnej z poprzedniego roku gospodarczego, ponieważ większość produktów znajdujących się w składzie interwencyjnym zakupiono w wymienionym roku gospodarczym;
w następstwie dostosowania kursów walutowych, które miały miejsce od października 1992 r., wycena ubytków według rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego dnia 1 października bieżącego roku gospodarczego prowadzi do zwrotu niższego od ceny zakupu; sytuacja ta może doprowadzić do nieprawidłowości i dlatego niezbędne jest użycie bardziej realistycznego kursu przeliczeniowy;
stosunek wołowiny bez kości do wołowiny z kością zakupionej w ramach interwencji wynosi 68; podstawowa cena interwencyjna jest taka sama w obu przypadkach; odpowiednio, właściwe jest dostosowanie podstawowej ceny interwencyjnej wołowiny bez kości poprzez zastosowanie współczynnika korygującego;
w świetle zdobytego doświadczenia właściwe jest zdefiniowanie niektórych reguł rachunkowości;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3597/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w roku budżetowym 1994 w sektorze zbożowym podstawową ceną interwencyjną, którą należy zastosować, jest cena obowiązująca dnia 1 października 1992 r."
2) W art. 2 ust. 5 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— dla ilości określonych w ust. 1 tiret pierwsze oraz w ust. 3 lit. a) obowiązującym kursem wymiany jest rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący pierwszego dnia roku budżetowgo."
3) W art. 2 ust. 5 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— dla ilości określonych w ust. 1 tiret drugie, w ust. 2 i 3 lit. c) obowiązującym kursem wymiany jest rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący pierwszego dnia każdego kwartału; jednakże przy pierwszym zastosowaniu kursu kwartalnego obowiązującym kursem jest kurs obowiązujący w sierpniu 1993 r."
4) W art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli po kontroli wzrokowej w ramach corocznej inwentaryzacji lub podczas kontroli po przejęciu do interwencji nie ma możliwości przepakowania produktu, organizacja interwencyjna może sprzedać pozostałą ilość w ramach prywatnych kontraktów.
Ilość ta jest uwzględniana jako wyprowadzona w dniu pobrania próbek i uzyskane wpływy są odprowadzane na konto EFOGR w tym samym miesiącu."
5) W art. 7 ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"Koszty wprowadzenia i wyprowadzenia z magazynu, jakie należy odjąć, są obliczane przez pomnożenie odrzuconych ilości przez sumę odpowiednich standardowych kwot i przez kurs przeliczeniowy obowiązujący wobec kwot standardowych w miesiącu wyprowadzenia."
6) W art. 7 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"Koszty składowania, jakie należy odjąć, są obliczane przez pomnożenie odrzuconych ilości przez liczbę miesięcy, które upłynęły między wprowadzeniem do magazynu a wyprowadzeniem z niego przez standardową kwotę i przez rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący wobec kwot standardowych w miesiącu wyprowadzenia."
7) W art. 7 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"Koszty finansowania, które należy odjąć, są obliczane przez pomnożenie odrzuconych ilości przez liczbę miesięcy, które upłynęły między wprowadzeniem do magazynu a wyprowadzeniem z niego produktu po odjęciu liczby miesięcy zwłoki w płatnościach, obowiązującej w momencie wprowadzenia do magazynu, przez współczynnik finansowania obowiązujący w miesiącu wyprowadzenia podzielonej przez 12 i przez średnią wartość księgową zapasów przeniesionych na początku roku obrachunkowego lub zapasów z pierwszego miesiąca oświadczenia, w przypadku gdy średnia wartość księgowa przeniesionych zapasów nie istnieje."
8) W art. 7 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
W przypadku przepisów szczególnych, kursem przeliczeniowym stosowanym przy wpisie do ksiąg rachunkowych kosztów określonych w ust. 2 lit. a) i b) jest kurs z pierwszego dnia miesiąca, w którym ma miejsce wyraźnie określony termin operacyjny."
9) W art. 8 skreśla się wyrazy "kursów rolniczych".
10) W Załączniku dodaje się punkt w brzmieniu:
"VII. WOŁOWINA
W celu zastosowania zasad art. 2 ust. 1, 2 i 3 lit. a) i c) ceną podstawową używaną do wołowiny bez kości jest cena interwencyjna pomnożona przez współczynnik 1,47."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2158/93
z dnia 28 lipca 1993 r.
dotyczące zastosowania zmian do Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwie Życia na Morzu z 1974 r. oraz do Międzynarodowej Konwencji o Zapobieganiu Zanieczyszczaniu Morza przez Statki z 1973 r. do celów rozporządzenia Rady (EWG) nr 613/91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 613/91 z dnia 4 marca 1991 r. w sprawie transferu statków z jednego rejestru do drugiego wewnątrz Wspólnoty [1], w szczególności jego art. 1 ust. 2) lit. a),
(Solas z 1974 r.) oraz Międzynarodowej Konwencji o Zapobieganiu Zanieczyszczaniu Morza przez Statki z 1973 r., zmienionej Protokołem z 1978 r. (Marpol z 1973/78 r.), do celów transferu statków jest ograniczone do przepisów obowiązujących w dniu przyjęcia rozporządzenia (EWG) nr 613/91, mianowicie dnia 4 marca 1991 r.;
w tym czasie, z powodu potrzeby podniesienia jakości norm bezpieczeństwa statków, Konwencja Solas z 1974 r. wraz z Protokołem z 1978 r. została zmieniona dnia 9 i 10 listopada 1988 r., 11 kwietnia 1989 r. i 23 maja 1990 r.; zmiany te weszły w życie na szczeblu międzynarodowym dnia 1 lutego 1992 r.;
w tym czasie również, z powodu potrzeby podniesienia jakości norm dotyczących zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, Konwencja Marpol z 1973/78 r. została zmieniona dnia 4 lipca 1991 r., a zmiany weszły w życie na szczeblu międzynarodowym dnia 4 kwietnia 1993 r.;
w celu zapewnienia stosowania tych norm bezpieczeństwa morskiego oraz zapobiegania zanieczyszczeniom we Wspólnocie w odniesieniu do transferu statków między rejestrami Państw Członkowskich należy ogłosić stosowanie tych zmian do celów rozporządzenia (EWG) nr 613/91;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Transferu Statków z dnia 7 maja 1993 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Następujące zmiany do Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwie Życia na Morzu (Konwencja Solas z 1974 r.) stosuje się do celów rozporządzenia Rady (EWG) nr 613/91:
1. rezolucja 1 Konferencji Stron Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwie Życia na Morzu z 1974 r. w sprawie światowego morskiego systemu łączności alarmowej i bezpieczeństwa z dnia 9 listopada 1988 r., zmieniająca rozdziały I, II-1, III, IV, V oraz dodatek Załącznika do Konwencji Solas z 1974 r.;
2. rezolucja 2 Konferencji Stron Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwie Życia na Morzu 1974 w sprawie światowego morskiego systemu łączności alarmowej i bezpieczeństwa z dnia 9 listopada 1988 r., dostosowująca rejestry wyposażenia (wzór E i R) w celu uzupełnienia certyfikatu bezpieczeństwa wyposażenia statku towarowego i certyfikatu bezpieczeństwa radiowego statku towarowego, jak określono w Załączniku do Konwencji Solas z 1974 r.;
3. rezolucja Konferencji Stron protokołu 1978 r. dotycząca Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwie Życia na Morzu z 1974 r. w sprawie światowego morskiego systemu łączności alarmowej i bezpieczeństwa z dnia 10 listopada 1988 r., zmieniająca rozdział I, a także dodatek Załącznika do Protokołu z 1978 r. dotyczącego Konwencji Solas z 1978 r.;
4. rezolucja KBM 13 (57) z 57 posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej, przyjęta dnia 11 kwietnia 1989 r., zmieniająca rozdziały II-1, II-2, III, IV, V i VII Załącznika do Konwencji Solas z 1974 r.;
5. rezolucja KBM 19 (58) z 58 posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej, przyjęta dnia 23 maja 1990 r., zmieniająca rozdział II-1 Załącznika do Konwencji Solas z 1974 r.
Artykuł 2
Rezolucję KOŚM 47 (31) z 31 posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej z 4 dnia lipca 1991 r., zmieniającą załącznik I do Międzynarodowej Konwencji o Zapobieganiu Zanieczyszczaniu Morza przez Statki z 1973 r., zmieniony Protokołem z 1978 r., stosuje się do celów rozporządzenia (EWG) nr 613/91.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2174/93
z dnia 2 sierpnia 1993 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury statystycznej i celnej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1969/93 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie środków dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego uprzedniego i następczego nadzoru wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia posiadacz może się powoływać przez pewien okres, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2674/92 [4], jeżeli posiadacz ten zawarł umowę, jak określono w art. 14 ust. 3 akapit drugi lit. a) lub b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1715/90 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie środków dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego uprzedniego i następczego nadzoru wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia posiadacz może powoływać się przez okres 60 dni, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, jeżeli posiadacz ten zawarł umowę określoną w art. 14 akapit drugi lit. a) i b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (Ewg) NR 2186/93
z dnia 22 lipca 1993 r.
w sprawie wspólnotowej koordynacji sporządzania rejestrów przedsiębiorstw do celów statystycznych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: jednolity rynek zwiększa potrzebę poprawy porównywalności statystycznej w celu spełnienia wymogów wspólnotowych; dla osiągnięcia tej poprawy muszą zostać przyjęte wspólne definicje i opisy mające obejmować przedsiębiorstwa i inne istotne jednostki statystyczne;
w celu umożliwienia zdobycia informacji na temat tych jednostek powinno się sporządzić i uaktualniać rejestry;
wzrasta potrzeba informacji na temat struktury przedsiębiorstw, potrzeba, której obecne Statystyki Wspólnoty nie są w stanie zaspokoić;
rejestry przedsiębiorstw do celów statystycznych są niezbędnym narzędziem śledzenia zmian strukturalnych w gospodarce spowodowanych między innymi takimi operacjami, jak wspólne przedsiębiorstwa (joint ventures), spółki osobowe, wykupienia, łączenie się i przejęcia;
znacząca rola, jaką odgrywają przedsiębiorstwa publiczne w gospodarkach narodowych Państw Członkowskich, została potwierdzona, w szczególności w dyrektywie Komisji 80/723/EWG [1], której art. 2 także definiuje takie przedsiębiorstwa; dlatego też powinny one być zidentyfikowane w rejestrach przedsiębiorstw;
niektóre statystyki nie są obecnie dostępne, szczególnie w sektorach małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), takich jak usługi, ponieważ rejestr takich przedsiębiorstw do celów statystycznych nie istnieje;
rejestry przedsiębiorstw są jednym z elementów łagodzących sporne kwestie co do wymogów dotyczących szerszej informacji na temat przedsiębiorstw i zmniejszania ich obciążeń administracyjnych, w szczególności przez użycie istniejących informacji w rejestrach administracyjnych i prawnych, szczególnie w przypadku MŚP, w zastosowaniu zalecenia 90/246/EWG [2];
rejestry przedsiębiorstw do celów statystycznych stanowią podstawowy element systemów informacji o przedsiębiorstwach, umożliwiając organizację i koordynację badań statystycznych przez zapewnianie podstawy do pobierania próbek, możliwości ekstrapolacji i środków monitoringu odpowiedzi uzyskiwanych od przedsiębiorstw, w szczególności objętych dyrektywami 78/660/EWG [3] i 83/349/EWG [4];
utworzenie nowego systemu gromadzenia danych statystycznych obejmujących obrót towarowy i usługi między Państwami Członkowskimi wymaga wprowadzenia rejestru osób zobowiązanych do dostarczania informacji; pożądane jest uzyskanie rejestru osób zobowiązanych do dostarczania informacji z centralnego rejestru przedsiębiorstw stosowanego do celów statystycznych;
rejestry przedsiębiorstw do celów statystycznych znajdują się na różnych etapach rozwoju w każdym Państwie Członkowskim; długotrwały i kosztowny rozwój tych rejestrów może być prowadzony jedynie w dwóch etapach, z których pierwszy musi odnosić się do harmonizacji podstawowych jednostek w tych rejestrach, zgodnie z ustalonym harmonogramem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele
Państwa Członkowskie przyjmują do celów statystycznych jeden lub więcej zharmonizowanych rejestrów z definicjami i zakresem wyszczególnionymi w następujących artykułach.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "jednostka prawna" oznacza jednostkę prawną, jak zdefiniowano w sekcji II.A.3 Załącznika do rozporządzenia EWG nr 696/93 [5];
b) "przedsiębiorstwo" oznacza przedsiębiorstwo, jak zdefiniowano w sekcji III.A Załącznika do powyższego rozporządzenia.
Związek między przedsiębiorstwem a jednostką prawną wyraża się dalej w następujący sposób:
- przedsiębiorstwo może być przypisane jednej lub więcej jednostkom prawnym,
oraz
- jednostka prawna jest odpowiedzialna za przedsiębiorstwo;
c) "jednostka lokalna" oznacza jednostkę lokalną, jak zdefiniowano w sekcji III.F Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 696/93.
Związek między jednostką lokalną a przedsiębiorstwem wyraża się dalej w następujący sposób:
- jednostka lokalna jest zależna od przedsiębiorstwa.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się jedynie do tych jednostek, które całościowo lub częściowo prowadzą działalność produkcyjną.
Artykuł 3
Zakres
1.
Zgodnie z definicjami podanymi w art. 2 i z zastrzeżeniem ograniczeń określonych w niniejszym artykule, rejestry zawierają zestawienie:
- wszystkich przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą wnoszącą wkład do produktu krajowego brutto w cenach rynkowych (PKB),
- jednostek prawnych odpowiedzialnych za te przedsiębiorstwa,
- jednostek lokalnych zależnych od tych przedsiębiorstw.
Niniejszego wymogu nie stosuje się jednak do gospodarstw domowych:
- w zakresie, w jakim towary przez nie produkowane przeznaczone są na własne spożycie,
- w zakresie, w jakim usługi przez niewytwarzane obejmują najem własnej lub dzierżawionej własności (grupa 70.2 statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczych we Wspólnocie Europejskiej (NACE Rev. 1), ustanowiona rozporządzeniem (EWG) nr 3037/90) [6].
Włączenie:
- przedsiębiorstw, których główna działalność objęta jest sekcją A, B lub L NACE Rev. 1,
- jednostek prawnych odpowiedzialnych za nie,
- jednostek lokalnych zależnych od nich,
jest fakultatywne. Decyzja w sprawie zakresu wprowadzania do rejestru małych przedsiębiorstw o niewielkim znaczeniu statystycznym dla Państw Członkowskich podejmowana jest na mocy procedury przewidzianej w art. 9.
2.
Przedsiębiorstwa, jednostki prawne i jednostki lokalne określone w ust. 1 rejestrowane są zgodnie z harmonogramem określonym w załączniku I.
3.
Prowadzenie oddzielnej rejestracji jednostek prawnych jest fakultatywne, pod warunkiem że całkowita zawartość informacji o takich jednostkach zawarta jest we wpisie do rejestru dla przedsiębiorstw.
Zasady takiej rejestracji są przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9.
Artykuł 4
Charakterystyka rejestru
Jednostki wymienione w rejestrze określane są numerem identyfikacyjnym oraz szczegółowymi danymi opisowymi określonymi w załączniku II.
Artykuł 5
Aktualizacja
1.
Następujące informacje powinny być aktualizowane przynajmniej raz do roku:
a) wpisy do oraz wykreślenia z rejestru;
b) zmienne wymienione w załączniku II ust. 1 lit. b) i f);
c) dla jednostek, które są przedmiotem rocznych badań, zmienne określone w załączniku II ust. 3 lit. b), c), d), e) i h), w zakresie, w jakim zmienne te zawarte są w badaniach.
Jako ogólna zasada, informacje uzyskane z akt administracyjnych lub badań rocznych aktualizowane są corocznie, podczas gdy inne informacje aktualizowane są co cztery lata.
2.
Na koniec pierwszego kwartału każdego roku kalendarzowego Państwa Członkowskie sporządzają kopię rejestru z określonego dnia i zachowują tę kopię przez 10 lat do celów analizy.
Artykuł 6
Dostęp do informacji
Na wniosek Komisji, po uzyskaniu opinii Komitetu, przewidzianej w art. 9, Państwa Członkowskie przeprowadzają analizy statystyczne rejestrów i przekazują wyniki, łącznie z danymi, zgłoszonymi przez Państwa Członkowskie jako poufne na mocy ustawodawstwa krajowego lub praktyki dotyczącej zasad poufności w statystyce, zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności [7].
Artykuł 7
Dostęp do rejestrów administracyjnych lub prawnych
Każdy krajowy instytut statystyczny jest uprawniony do pobierania do celów statystycznych informacji objętych niniejszym rozporządzeniem, które są zawarte w administracyjnych lub prawnych aktach, tworzonych na jego terytorium krajowym, zgodnie z warunkami ustalonymi przez prawo krajowe.
Artykuł 8
Przepisy wykonawcze
Przepisy wykonawcze do art. 3, 4, 5 i 6 oraz załączników I i II, a także środki niezbędne do dostosowania tych zasad oraz wszelkich odstępstw od art. 3, 4 i 5 lub od załączników, przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9.
Artykuł 9
Procedura
1.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi ds. Programu Statystycznego powołanemu na mocy decyzji 89/382/EWG/Euratom [8] projekt środków, jakie mają zostać przyjęte.
Komitet wydaje swoją opinię dotyczącą tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla przyjmowania decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2. a) Komisja przyjmuje środki, które stosuje się natychmiast.
b) Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o nich Radę.
W takim przypadku Komisja odracza stosowanie środków, o których zadecydowała, na trzy miesiące od daty przekazania takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie ustanowionym w powyższym akapicie.
Artykuł 10
Sprawozdanie Komisji
W terminie czterech lat od daty przyjęcia niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie w sprawie wykonania rozporządzenia, któremu mogą towarzyszyć odpowiednie propozycje, uwzględniające zdobyte doświadczenie.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2191/93
z dnia 27 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 344/91 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1186/90 rozszerzającego zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1186/90 z dnia 7 maja 1990 r. rozszerzające zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych [1], w szczególności jego art. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 344/91 z dnia 13 lutego 1991 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1186/90 rozszerzającego zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych [2], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3087/91 [3], ustanawia zasady dotyczące identyfikacji tusz i półtusz; w świetle doświadczenia zasady te powinny zostać uzupełnione zasadami dotyczącymi położenia znaków, czasu identyfikacji i kontroli identyfikacji, utrzymania identyfikacji w handlu wewnątrzwspólnotowym, użytych symboli dla podklas oraz podziału kategorii; ponadto należy określić przepisy, których należy przestrzegać, dotyczące przekazywania dostawcy zwierząt lub osobie odpowiedzialnej za ubój wyników klasyfikacji w celu uzasadnienia ceny za tusze i zachęcenia producentów do promocji jakości dostarczanych zwierząt poprzez dążenie do uzyskania wyższej klasyfikacji mięsa;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 344/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1:
a) w ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Znakowania dokonuje się przez stemplowanie na zewnętrznej powierzchni tuszy nieusuwalnym i nietoksycznym tuszem, stosując metodę zatwierdzoną przez właściwe władze krajowe; wysokość liter i cyfr nie może wynosić mniej niż 2 cm.";
b) w ust. 1 akapit drugi ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie mogą jednakże ustalić inne położenie na każdej ćwierćtuszy, pod warunkiem że miejsca takie znajdują się na zewnętrznej powierzchni tuszy i że Państwa Członkowskie wcześniej poinformują o tym Komisję.";
c) w ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"2. Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 3 lit. c) i d) rozporządzenia (EWG) nr 859/89 i art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3445/90 [4] Państwa Członkowskie mogą zezwolić na zamianę oznakowania na oznakowanie za pomocą etykiet, zastąpienie znakowania przez etykiety, o ile spełnione zostaną następujące warunki:";
d) ustęp 2 tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— etykiety muszą być odporne na manipulacje, wytrzymałe na rozdarcie i przymocowane na stałe do każdej ćwierćtuszy w miejscach wymienionych w ust. 1.";
e) po ust. 2a dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2a.
Klasyfikacja i identyfikacja muszą odbyć się nie później niż jedną godzinę po rozpoczęciu czynności ubojowych";
f) w ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W szczególności Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu zapewnienia, aby niniejszy przepis był przestrzegany w handlu wewnątrzwspólnotowym.";
g) w ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Oznaczenia podklas lub, w miarę potrzeby, podziału kategorii według wieku dokonuje się za pomocą innych symboli niż te, które są używane do klasyfikacji.";
h) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5. Do celów przekazywania wyników klasyfikacji określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1186/90 klasa budowy i okrywy tłuszczowej, jak również kategoria, powinny być wskazane w fakturze lub w dokumencie dołączonym do faktury, zaadresowanym do dostawcy zwierząt albo do fizycznej lub prawnej osoby odpowiedzialnej za czynności ubojowe, za pomocą symboli zgodnych z prawodawstwem wspólnotowym.";
2) w art. 3:
a) ustęp 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"2.
W zakładach objętych art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1186/90 przeprowadzanie klasyfikacji i identyfikacji kontrolowane jest na miejscu bez wcześniejszego uprzedzenia przez organ, który jest niezależny od rzeźni.";
b) ustęp 2 akapit drugi zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy organ odpowiedzialny za kontrole jest tożsamy z organem odpowiedzialnym za klasyfikację i identyfikację tusz lub gdy nie podlega on władzy podmiotu publicznego, kontrole przewidziane w akapicie poprzednim muszą zostać przeprowadzone pod bezpośrednim nadzorem podmiotu publicznego na takich samych warunkach co najmniej raz w roku.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2225/93
z dnia 27 lipca 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2719/92 w sprawie towarzyszącego dokumentu urzędowego dotyczącego przepływu, w ramach systemu zawieszenia podatku, produktów objętych podatkiem akcyzowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących produktów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania[1], zmienioną dyrektywą 92/108/EWG[2], w szczególności jej art. 15 ust. 5 i art. 18 ust.1,
uwzględniając opinię Komitetu ds. Podatku Akcyzowego,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 15 ust. 5 dyrektywy 92/12/EWG stanowi, że uprawniony właściciel składu wysyłki lub osoba przez niego upoważniona może podczas przewozu towarów wybrać inne miejsce dostawy bez szczególnego zezwolenia właściwej władzy; należy to uwzględnić w wymaganiach dotyczących formularza dokumentu towarzyszącego i not objaśniających do niego;
fakt, że wszystkie Państwa Członkowskie nadają obecnie numery identyfikacyjne podatku akcyzowego swym zatwierdzonym składom i rejestrowanym kupcom wymaga obligatoryjnego zamieszczania numeru identyfikacyjnego podatku akcyzowego w dokumencie towarzyszącym; w konsekwencji nie ma dalszej potrzeby zamieszczania numeru identyfikacyjnego VAT nadawcy ani odbiorcy w dokumencie towarzyszącym, z wyjątkiem niezarejestrowanych kupców;
potrzeba uproszczenia i ułatwienia procedury w odniesieniu do dokumentów towarzyszących sporządzanych przy użyciu automatycznych lub elektronicznych systemów przetwarzania danych; Państwa Członkowskie powinny umożliwić nadawcy w pewnych okolicznościach wystawianie dokumentów bez podpisu;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2719/92[3] należy zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2719/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Dokument wskazany w załączniku 1 jest używany jako urzędowy dokument towarzyszący przepływowi produktów objętych podatkiem akcyzowym w ramach procedur zawieszenia podatku akcyzowego w rozumieniu art. 3 ust.1 dyrektywy 92/12/EWG.
Wskazówki dotyczące wypełniania i procedur używania dokumentu zamieszczone są na odwrocie egzemplarza 1 dokumentu.";
2) w art. 2 ust. 2 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Dokument należy w sposób łatwo widoczny zaopatrzyć następującą uwagą: Handlowy dokument towarzyszący dotyczący przewozu produktów objętych podatkiem akcyzowym w ramach zawieszenia ceł.";
3) dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1.
W wypadkach wystawiania dokumentu towarzyszącego przez elektroniczny lub automatyczny system przetwarzania danych właściwe urzędy mogą zezwolić nadawcy na zastępowanie podpisu na dokumencie specjalnym stemplem według wzoru zamieszczonego w załączniku II.
Zezwolenia takiego udziela się pod warunkiem uprzedniego złożenia przez nadawcę właściwym urzędom pisemnego zobowiązania do odpowiedzialności za wszelkie rodzaje ryzyka związane z przewozem w wewnątrzwspólnotowych przepływach zgodnych z ustaleniami dotyczącymi zawieszenia podatku, towarów objętych podatkiem akcyzowym przewożonych na podstawie dokumentu towarzyszącego opatrzonego takim stemplem.
2.
Dokumenty towarzyszące wystawiane zgodnie z ust. 1 w części rubryki 24 przeznaczonej na podpis nadawcy zawierają jedną z poniższych formuł:
- Dispensa de firma
- Fritaget for underskrift
- Freistellung von den Unterschriftsleistung
- Den apaiteitai ypografi
- Signature Waived
- Dispense de signature
- Dispensa dlla firma
- Van ondertekening vrijgesteld
- Dispensa de assinatura.
3.
Specjalny stempel, określony w ust. 1, umieszcza się w prawym górnym rogu rubryki A towarzyszącego dokumentu urzędowego lub w odpowiedniej rubryce dokumentu handlowego tak, by był dobrze widoczny.
Nadawca może również otrzymać zezwolenie na drukowanie specjalnego stempla na formularzu dokumentu.";
4) załącznik I zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Istniejące formularze, które ma zastąpić nowy formularz zamieszczony w załączniku I, mogą być wykorzystywane aż do wyczerpania zapasów.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2291/93
z dnia 13 sierpnia 1993 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1969/93[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do powyższego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określa ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta albo która dodaje do niej dodatkowe poddziały lub która została ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wymienionymi w kolumnie 2, z przyczyn wymienionych w kolumnie 3;
właściwe jest, aby na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich odnoszące się do klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, które nie są zgodne z przepisami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem, mógł się nadal powoływać ich posiadacz, na podstawie przepisów art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90[3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2674/92[4], przez okres trzech miesięcy, jeżeli zawarto wiążącą umowę, jak przewiduje art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1715/90[5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej pod odpowiednimi kodami CN, określonymi w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z przepisami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem, może się nadal powoływać ich posiadacz, przez okres trzech miesięcy, na podstawie przepisów art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, jeżeli zawarto wiążącą umowę, jak przewiduje art. 14 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93
z dnia 22 lipca 1993 r.
ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 87/22/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia krajowych środków dotyczących wprowadzania do obrotu zaawansowanych technologicznie produktów leczniczych, w szczególności produktów leczniczych uzyskanych dzięki biotechnologii [4] ustanowiła wspólnotowy mechanizm koordynacyjny poprzedzający każdą krajową decyzję w zakresie zaawansowanych technologicznie produktów leczniczych w celu osiągnięcia jednolitych decyzji w całej Wspólnocie; należy kontynuować działania w tym kierunku, w szczególności w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego w sektorze farmaceutycznym;
doświadczenia nabyte od czasu przyjęcia dyrektywy 87/22/EWG dowiodło, iż niezbędne jest ustanowienie wspólnotowej scentralizowanej procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych zaawansowanych technologicznie, w szczególności dla produktów leczniczych uzyskanych dzięki biotechnologii; procedura ta powinna być dostępna dla osób odpowiedzialnych za wprowadzanie do obrotu produktów leczniczych zawierających nowe substancje aktywne, które mają być podawane ludziom lub zwierzętom wytwarzającym żywność;
w interesie zdrowia publicznego konieczne jest, aby decyzje wydania pozwolenia dla takich leków były podejmowane na podstawie obiektywnych kryteriów naukowych dotyczących jakości, bezpieczeństwa i skuteczności danego produktu leczniczego, z wyłączeniem względów gospodarczych lub innych; Państwa Członkowskie powinny jednakże, w wyjątkowych wypadkach, mieć możliwość wprowadzenia zakazu stosowania na ich terytorium produktów leczniczych stosowanych u ludzi, które naruszają obiektywnie zdefiniowane zasady porządku publicznego lub moralności publicznej; ponadto, żaden weterynaryjny produkt leczniczy nie może uzyskać pozwolenia udzielonego przez Wspólnotę, jeżeli jego stosowanie narusza przepisy prawne ustanowione przez Wspólnotę w ramach wspólnej polityki rolnej;
w zakresie produktów leczniczych stosowanych u ludzi, kryteria jakości, bezpieczeństwa i skuteczności zostały w znacznym zakresie ujednolicone przez dyrektywę Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych [5], przez drugą dyrektywę Rady 75/319/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych [6] oraz przez dyrektywę Rady 75/318/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do norm i protokołów analitycznych, farmako-toksykologicznych i klinicznych w zakresie kontroli leków gotowych [7];
w zakresie weterynaryjnych produktów leczniczych, takie same skutki zostały osiągnięte dzięki dyrektywie Rady 81/851/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do weterynaryjnych produktów leczniczych [8] oraz dyrektywie Rady 81/852/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich odnoszących się do norm analitycznych, farmakologiczno-toksykologicznych i klinicznych oraz protokołów związanych z badaniem weterynaryjnych produktów leczniczych [9];
takie same kryteria muszą być stosowane wobec produktów leczniczych, które uzyskały pozwolenie wydane przez Wspólnotę;
pozwolenie na dopuszczenie do obrotu może zostać udzielone przez Wspólnotę w drodze szybkiej procedury zapewniającej ścisłą współpracę między Komisją i Państwami Członkowskimi jedynie po przeprowadzeniu przez Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych jednolitego naukowego badania na najwyższym możliwym poziomie jakości, bezpieczeństwa i skuteczności zaawansowanych technologicznie produktów leczniczych;
dyrektywa Rady 93/39/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r., zmieniająca dyrektywy 65/65/EWG, 75/318/EWG oraz 75/319/EWG dotyczące produktów leczniczych [10], przewiduje, iż w przypadku różnicy zdań między Państwami Członkowskimi co do jakości, bezpieczeństwa lub skuteczności produktu leczniczego poddanego wspólnotowej zdecentralizowanej procedurze wydawania pozwoleń, problem ten powinien być rozstrzygnięty przez wiążącą decyzję wspólnotową opartą o naukowe badanie spornych kwestii, prowadzone w ramach Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych; dostosowane przepisy zostały przewidziane w zakresie weterynaryjnych produktów leczniczych przez dyrektywę 93/40/EWG Rady z dnia 14 czerwca 1993 r. zmieniającą dyrektywy 81/851/EWG oraz 81/852/EWG dotyczące zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do weterynaryjnych produktów leczniczych [11];
Wspólnota musi dysponować środkami umożliwiającymi przeprowadzenie naukowej oceny produktów leczniczych, które zostały poddane wspólnotowym scentralizowanym procedurom wydania pozwolenia; ponadto w celu zapewnienia efektywnej harmonizacji decyzji administracyjnych podejmowanych przez Państwa Członkowskie w sprawie produktów leczniczych, które zostały poddane zdecentralizowanej procedurze wydania pozwoleń, konieczne jest wyposażenie Wspólnoty w środki niezbędne dla rozwiązywania sporów między Państwami Członkowskimi co do jakości, bezpieczeństwa i skuteczności produktów leczniczych;
konieczne jest zatem utworzenie Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych (zwanej dalej "Agencją");
głównym zadaniem Agencji powinno być wydawanie naukowej opinii na możliwie najwyższym poziomie dla instytucji Wspólnoty, jak również dla Państw Członkowskich, w celu wykonywania działań powierzonych im przez legislację wspólnotową w dziedzinie produktów leczniczych, w zakresie wydawania pozwoleń i nadzoru nad produktami leczniczymi;
niezbędne jest zapewnienie ścisłej współpracy między Agencją i pracownikami naukowymi prowadzącymi badania w Państwach Członkowskich;
zatem wyłączna odpowiedzialność za przygotowanie opinii Agencji powinna być powierzona Komitetowi ds. Leków Gotowych, ustanowionemu przez drugą dyrektywę 75/319/EWG; w zakresie weterynaryjnych produktów leczniczych odpowiedzialność ta powinna być powierzona Komitetowi ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, ustanowionemu przez dyrektywę 81/851/EWG;
utworzenie Agencji umożliwia wzmocnienie pozycji naukowej i niezależności tych dwóch komitetów, w szczególności przez ustanowienie stałego sekretariatu techniczno-administracyjnego;
niezbędne jest również podjęcie środków dla zapewnienia nadzoru nad produktami leczniczymi, które uzyskały pozwolenie wydane przez Wspólnotę, w szczególności intensywnego nadzoru nad pojawianiem się efektów ubocznych tych produktów w ramach wspólnotowych działań w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii w sposób zapewniający szybkie wycofanie z obrotu wszystkich produktów leczniczych, których normalne stosowanie niesie ze sobą nadmierne ryzyko;
w ścisłej współpracy z Agencją i po zasięgnięciu opinii Państw Członkowskich, należy również powierzyć Komisji zadanie koordynacji wykonania różnorodnych zadań nadzorczych wykonywanych przez Państwa Członkowskie, w szczególności zadanie dostarczania informacji na temat produktów leczniczych, zadanie kontroli zachowania dobrej praktyki wytwarzania, dobrej praktyki laboratoryjnej i właściwych zasad klinicznych;
do zadań Agencji powinna również należeć koordynacja działań Państw Członkowskich w dziedzinie nadzoru nad pojawianiem się efektów ubocznych stosowanych produktów leczniczych (nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii);
należy zapewnić uporządkowane wprowadzenie wspólnotowych procedur wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych oprócz krajowych procedur Państw Członkowskich, które stanowiły już przedmiot szerokiej harmonizacji przez dyrektywy 65/65/EWG, 75/319/EWG oraz 81/851/EWG; w związku z tym wydaje się właściwe ograniczenie w pierwszym okresie obowiązku stosowania nowej procedury wspólnotowej w odniesieniu do niektórych produktów leczniczych; zakres stosowania procedury wspólnotowej powinien być ponownie rozważony w świetle osiągniętych doświadczeń nie później niż sześć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia;
produkty lecznicze zawierające lub złożone z organizmów genetycznie zmodyfikowanych mogą stwarzać zagrożenie dla środowiska naturalnego; konieczne jest zatem zapewnienie, w odniesieniu do tych produktów leczniczych, oceny ryzyka dla środowiska naturalnego odpowiadającej ocenie przewidzianej przez dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie celowego rozpowszechniania organizmów genetycznie zmodyfikowanych w środowisku naturalnym [12], równolegle do oceny jakości, bezpieczeństwa i skuteczności danego produktu w ramach jednolitej procedury wspólnotowej;
Traktat nie przewiduje innych podstaw działania niż te wymienione w art. 235, dla przyjęcia jednolitego systemu na poziomie wspólnotowym, odpowiadającemu systemowi przewidzianemu niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiotem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie wspólnotowych procedur wydawania pozwoleń oraz procedur nadzoru nad produktami leczniczymi stosowanymi u ludzi oraz nad weterynaryjnymi produktami leczniczymi, a także ustanowienie Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych.
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie naruszają uprawnień władz Państw Członkowskich w dziedzinie ustalania cen produktów leczniczych oraz w zakresie włączania ich do zakresu stosowania krajowych systemów ubezpieczeń zdrowotnych przez władze Państw Członkowskich, a także w zakresie włączania ich do zakresu stosowania systemów zabezpieczenia społecznego na podstawie warunków sanitarnych, gospodarczych i społecznych.
W szczególności, Państwa Członkowskie mogą wybrać spośród elementów pozwolenia na dopuszczenie do obrotu te wskazania lecznicze i rozmiary opakowań, które pozostaną w gestii krajowych instytucji zabezpieczenia społecznego.
Artykuł 2
Definicje zawarte w art. 1 dyrektywy 65/65/EWG oraz w art. 1 ust. 2 dyrektywy 81/851/EWG stosują się do celów niniejszego rozporządzenia.
Osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych, których dotyczy niniejsze rozporządzenie, musi prowadzić działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 3
1.
Żaden produkt leczniczy wymieniony w części A Załącznika nie może zostać wprowadzony do obrotu we Wspólnocie bez wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przez Wspólnotę zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
Podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu wymienionego w części B Załącznika może wnioskować o wydanie pozwolenia przez Wspólnotę, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
3.
Przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia oraz po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Leków Gotowych, części A i B Załącznika w zakresie leków stosowanych u ludzi zostaną ponownie zbadane w świetle postępu technicznego i naukowego w celu wniesienia wszelkich niezbędnych poprawek, które zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 72.
4.
Przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, oraz po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, części A i B Załącznika w zakresie leków weterynaryjnych zostaną ponownie zbadane w świetle postępu technicznego i naukowego w celu wniesienia wszelkich niezbędnych poprawek, które zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 72.
5.
Procedury wymienione w ust. 3 i 4 pozostają w mocy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
W celu uzyskania pozwolenia wymienionego w art. 3, osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu danego produktu leczniczego przedkłada wniosek Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych, zwanej dalej "Agencją", ustanowionej w tytule IV.
2.
Wspólnota wydaje i kontroluje pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi zgodnie z tytułem II.
3.
Wspólnota wydaje i kontroluje pozwolenia na wprowadzenia do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych zgodnie z tytułem III.
TYTUŁ II
WYDAWANIE POZWOLEŃ I NADZÓR NAD PRODUKTAMI LECZNICZYMI STOSOWANYMI U LUDZI
ROZDZIAŁ I
Przedkładanie i rozpatrywanie wniosków - Wydawanie pozwoleń - Odnawianie pozwoleń
Artykuł 5
Komitet ds. Leków Gotowych, ustanowiony przez art. 8 dyrektywy 75/319/EWG, zwany dalej "Komitetem", jest zobowiązany przygotować opinię Agencji na temat związany z dopuszczalnością dokumentacji spraw przedłożonych zgodnie z procedurą scentralizowaną, z wydawaniem pozwoleń, wprowadzaniem zmian, zawieszaniem oraz wycofywaniem pozwoleń na wprowadzenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi zgodnie z przepisami niniejszego tytułu, jak również zgodnie z zasadami nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii.
Artykuł 6
1.
Do wniosku o wydanie pozwolenia na produkt leczniczy stosowany u ludzi należy załączyć informacje i dokumenty wymienione w art. 4 i 4a dyrektywy 65/65/EWG, w Załączniku do dyrektywy 75/318/EWG i w art. 2 dyrektywy 75/319/EWG.
2.
W zakresie produktów leczniczych zawierających lub złożonych z organizmów genetycznie zmodyfikowanych w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 dyrektywy 90/220/EWG do wniosku należy załączyć również następujące informacje:
- kopię każdej pisemnej zgody właściwych władz na umyślne rozpowszechnianie organizmów genetycznie zmodyfikowanych w środowisku naturalnym w celach badawczo-rozwojowych, zgodnie z częścią B dyrektywy 90/220/EWG,
- kompletną dokumentację techniczną zawierającą wymagane informacje zgodnie z załącznikami II i III do dyrektywy 90/220/EWG oraz ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego wynikającą z tych informacji; wyniki wszystkich badań wykonanych w celach badawczo-rozwojowych.
Artykuły 11 i 18 dyrektywy 90/220/EWG nie stosują się do produktów leczniczych zawierających lub złożonych z organizmów genetycznie zmodyfikowanych stosowanych u ludzi.
3.
Do wniosku należy także załączyć opłatę dla Agencji za rozpatrzenie wniosku.
4.
Agencja czuwa nad wydaniem przez Komitet opinii w terminie dwustu dziesięciu dni od daty otrzymania ważnego wniosku.
W zakresie produktów leczniczych zawierających lub złożonych z organizmów genetycznie zmodyfikowanych opinia Komitetu musi uwzględniać wymagania bezpieczeństwa środowiska naturalnego ustanowione przez dyrektywę 90/220/EWG w celu zapewnienia przedsięwzięcia wszystkich właściwych środków służących uniknięciu efektów ubocznych dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, które mogłyby wyniknąć z umyślnego rozpowszechniania lub z wprowadzania do obrotu organizmów genetycznie zmodyfikowanych.
W trakcie rozpatrywania wniosków o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych zawierających lub złożonych z organizmów genetycznie zmodyfikowanych, sprawozdawca organizuje niezbędne konsultacje z instytucjami ustanowionymi przez Wspólnotę lub Państwa Członkowskie, zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG.
5.
Komisja ustala, w porozumieniu z Agencją, Państwami Członkowskimi i zainteresowanymi stronami, szczegółową instrukcję dotyczącą form opracowania wniosków o wydanie pozwolenia.
Artykuł 7
W celu przygotowania swojej opinii, Komitet:
a) sprawdza, czy informacje i dokumenty przedłożone zgodnie z art. 6 odpowiadają wymogom dyrektyw 65/65/EWG, 75/318/EWG i 75/319/EWG oraz bada, czy spełnione są wszystkie warunki wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych;
b) może zwrócić się o wykonanie przez jedno z laboratoriów państwowych lub laboratorium wyznaczone w tym celu testów produktu leczniczego, podstawowych surowców użytych do jego produkcji oraz, w pewnych przypadkach, produktów przejściowych lub innych składników w celu sprawdzenia, czy metody kontroli stosowane przez producenta i opisane w dokumentacji wniosku są wystarczające;
c) może, w razie zaistnienia takiej potrzeby, zwrócić się do wnioskodawcy o uzupełnienie w wyznaczonym terminie informacji załączonych do wniosku.
W przypadku wykorzystania tej możliwości przez Komitet, termin wyznaczony w art. 6 zostaje zawieszony do czasu dostarczenia wymaganych informacji.
Termin ten ulega także zawieszeniu w czasie przyznanym wnioskodawcy na przygotowanie wyjaśnień ustnych lub pisemnych.
Artykuł 8
1.
Na pisemny wniosek Komitetu Państwo Członkowskie przekazuje informacje poświadczające, że producent danego produktu leczniczego lub importer danego produktu leczniczego z państwa trzeciego jest w stanie wytwarzać ten produkt i/lub dokonywać niezbędnej kontroli, zgodnie z informacjami i dokumentami przedłożonymi na podstawie art. 6.
2.
Jeżeli Komitet uzna to za niezbędne dla pełnego rozpatrzenia wniosku, może zażądać od wnioskodawcy zgody na przeprowadzenie specjalnej kontroli miejsca wytwarzania danego leku.
Kontrola jest przeprowadzana w terminie przewidzianym w art. 6 przez inspektorów Państwa Członkowskiego posiadających właściwe kwalifikacje, którym może w razie potrzeby towarzyszyć sprawozdawca lub ekspert wyznaczony przez Komitet.
Artykuł 9
1.
W wypadku gdy w opinii Komitetu:
- wniosek nie spełnia kryteriów wydania pozwolenia wyznaczonych przez niniejsze rozporządzenie, lub
- skrótowa charakterystyka produktu przedstawiona przez wnioskodawcę zgodnie z art. 6 musi zostać zmieniona, lub
- etykietowanie lub instrukcja produktu nie jest zgodna z dyrektywą Rady 92/27/EWG z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie etykietowania i instrukcji produktów leczniczych stosowanych u ludzi [13], lub
- pozwolenie musi być wydane z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w art. 13 ust. 2.
Agencja informuje o tym niezwłocznie wnioskodawcę.
W ciągu piętnastu dni od otrzymania opinii wnioskodawca może powiadomić pisemnie Agencję o zamiarze wniesienia odwołania.
Przekazuje on wówczas szczegółową informację o powodach wniesienia odwołania w ciągu sześćdziesięciu dni od momentu otrzymania opinii.
W ciągu sześćdziesięciu dni od momentu otrzymania informacji o powodach odwołania Komitet bada, czy jego opinia powinna zostać zmieniona, a wnioski dotyczące odwołania są załączane do sprawozdania oceniającego, określone w ust. 2.
2.
W ciągu trzydziestu dni od momentu wydania opinii Agencja przesyła Komisji, Państwom Członkowskim i wnioskodawcy ostateczną opinię Komitetu; do opinii załącza się sprawozdanie opisujące ocenę leku przez Komitet i przedstawiające powody wydania określonej opinii.
3.
W przypadku pozytywnej opinii w sprawie wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu danego produktu leczniczego, do opinii załączane są następujące dokumenty:
a) projekt skrótowej charakterystyki produktu, zgodny z art. 4a dyrektywy 65/65/EWG;
b) szczegółowe przedstawienie wszystkich warunków lub ograniczeń, które winny być nałożone na udostępnianie lub stosowanie danego produktu leczniczego, w tym także warunków przekazywania go pacjentom, z uwzględnieniem kryteriów wyznaczonych przez dyrektywę Rady 92/26/EWG z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie klasyfikacji w dziedzinie podaży produktów leczniczych stosowanych u ludzi [14], bez uszczerbku dla art. 3 ust. 4 wspomnianej dyrektywy;
c) projekt tekstu etykiety oraz instrukcji, przedstawiony przez wnioskodawcę zgodnie z dyrektywą 92/27/EWG, bez uszczerbku dla art. 7 ust. 2 wspomnianej dyrektywy;
d) sprawozdanie oceniające.
Artykuł 10
1.
W ciągu trzydziestu dni od otrzymania opinii Komisja przygotowuje projekt decyzji w sprawie wniosku, z uwzględnieniem przepisów prawa wspólnotowego.
W przypadku projektu decyzji dotyczącej zgody na wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, załącza się dokumenty wymienione w art. 9 ust. 3 lit. a), b) oraz c).
W wyjątkowych wypadkach, gdy projekt decyzji nie jest zgodny z opinią Agencji, Komisja załącza szczegółowe wyjaśnienie przyczyn rozbieżności.
Projekt decyzji jest przekazywany Państwom Członkowskim i wnioskodawcy.
2.
Ostateczna decyzja w sprawie wniosku jest wydawana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 73.
3.
Komitet, określony w art. 73, dostosowuje swój regulamin wewnętrzny w celu uwzględnienia zadań, które zostają mu powierzone na mocy niniejszego rozporządzenia.
Zmiany te przewidują, iż:
- z wyłączeniem przypadku, określonym w ust. 1 akapit trzeci, Stały Komitet wydaje swoją opinię w drodze procedury pisemnej,
- Państwa Członkowskie dysponują okresem co najmniej dwudziestu ośmiu dni na zgłoszenie Komisji pisemnych uwag na temat projektu decyzji,
- Państwa Członkowskie mają prawo zwrócić się z pisemnym, odpowiednio umotywowanym wnioskiem o zbadanie projektu decyzji przez Stały Komitet.
W wypadku gdy Komisja uzna, iż pisemne uwagi zgłoszone przez Państwa Członkowskie dotyczą nowych istotnych zagadnień o charakterze naukowym lub technicznym, które nie zostały poruszone w opinii przedstawionej przez Agencję, przewodniczący zawiesza postępowanie i wniosek jest odsyłany do Agencji w celu dokonania badania uzupełniającego.
Komisja wydaje przepisy niezbędne dla realizacji niniejszego ustępu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 72.
4.
Agencja informuje o ostatecznej decyzji wszystkie zainteresowane osoby, które wyrażą takie życzenie.
Artykuł 11
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego, odmawia się wydania pozwolenia, określonego w art. 3, jeżeli analiza informacji i dokumentów przedłożonych zgodnie z art. 6 wykazuje, iż jakość, bezpieczeństwo i skuteczność produktu leczniczego nie zostały wykazane przez wnioskodawcę w stopniu właściwym lub wystarczającym.
Odmawia się również wydania pozwolenia w wypadku, gdy informacje i dokumenty dostarczone przez wnioskodawcę zgodnie z art. 6 nie są poprawne lub gdy etykieta lub instrukcja zaproponowana przez wnioskodawcę nie jest zgodna z dyrektywą 92/27/EWG.
Artykuł 12
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 dyrektywy 65/65/EWG, pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane zgodnie z procedurą określoną przez niniejsze rozporządzenie jest ważne w całej Wspólnocie.
Nadaje ono w każdym Państwie Członkowskim te same prawa i nakłada te same obowiązki, co pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane przez to Państwo Członkowskie zgodnie z art. 3 dyrektywy 65/65/EWG.
Produkty lecznicze, które uzyskały takie pozwolenie są wpisywane do wspólnotowego rejestru leków i otrzymują numery, który muszą być umieszczane na opakowaniu.
2.
Odmowa wydania przez Wspólnotę pozwolenia na dopuszczenie do obrotu stanowi zakaz wprowadzenia danego produktu do obrotu w całej Wspólnocie.
3.
Zawiadomienia o wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, w tym w szczególności informacja o dacie wydania pozwolenia oraz numer wpisu do rejestru wspólnotowego, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Na wniosek każdej zainteresowanej osoby Agencja udostępnia sprawozdanie oceniające sporządzony przez Komitet ds. Leków Gotowych wraz z prezentacją powodów przygotowania pozytywnej opinii w sprawie wydania pozwolenia, po usunięciu informacji mających charakter tajemnicy handlowej.
Artykuł 13
1.
Pozwolenie jest ważne przez okres pięciu lat i może być odnawiane na okresy pięcioletnie na wniosek wniesiony przez posiadacza pozwolenia co najmniej na trzy miesiące przed wygaśnięciem pozwolenia, po zbadaniu przez Agencję dokumentacji przedstawiającej dane dotyczące nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii.
2.
W wyjątkowych okolicznościach i po zapoznaniu się z opinią wnioskodawcy, wydanie pozwolenia może zostać powiązane z nałożeniem pewnych specyficznych obowiązków, które są corocznie ponownie badane przez Agencję.
Takie wyjątkowe decyzje mogą być podjęte tylko z obiektywnych i sprawdzalnych powodów oraz muszą być oparte na jednej z przyczyn wymienionych w części 4G Załącznika do dyrektywy 75/318/EWG.
3.
Niektóre produkty mogą stanowić przedmiot pozwolenia jedynie w celu ich stosowania w środowisku szpitalnym lub w celu ich przepisywania przez niektórych praktykujących lekarzy specjalistów.
4.
Produkty lecznicze stanowiące przedmiot pozwolenia wydanego przez Wspólnotę zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia korzystają z dziesięcioletniego okresu ochronnego, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 8 dyrektywy 65/65/EWG.
Artykuł 14
Udzielenie pozwolenia nie zmniejsza ogólnej odpowiedzialności cywilnej i karnej w Państwach Członkowskich, producenta i, w pewnych wypadkach, podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego.
ROZDZIAŁ 2
Nadzór i kary
Artykuł 15
1.
Po udzieleniu pozwolenia wydanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu jest zobowiązany, w zakresie metod produkcji i kontroli przewidzianych w art. 4 ust. 2 pkt 4 i 7 dyrektywy 65/65/EWG, do uwzględniania postępu technicznego i naukowego oraz do wprowadzania wszelkich zmian, które wydają się konieczne, by produkt leczniczy był produkowany i kontrolowany według powszechnie akceptowanych metod naukowych.
Wymieniona osoba jest zobowiązana złożyć wniosek o pozwolenie na dokonanie tych zmian zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu bezzwłocznie informuje Agencję, Komisję i Państwa Członkowskie o każdej nowej okoliczności mogącej spowodować zmianę informacji i dokumentów, określonych w art. 6 i 9, lub krótkiej charakterystyki produktu, która została uprzednio zatwierdzona.
Wymieniony podmiot jest zobowiązany w szczególności zawiadomić Agencję, Komisję i Państwa Członkowskie o każdym zakazie lub ograniczeniu nałożonym przez właściwe władze w każdym państwie, w którym lek został wprowadzony do obrotu, oraz o każdej nowej okoliczności, która może wpłynąć na ocenę korzyści i zagrożeń niesionych przez dany produkt leczniczy.
3.
Jeżeli podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu proponuje wniesienie zmian do informacji i dokumentów określonych w art. 6 i 9, przedkłada ona stosowny wniosek Agencji.
4.
Komisja przyjmuje w porozumieniu z Agencją właściwe przepisy w celu badania zmian w warunkach wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Przepisy te winny przewidywać system zawiadamiania lub procedury administracyjne dotyczące zmian o niewielkim znaczeniu oraz precyzyjnie definiować pojęcie "zmiana o niewielkim znaczeniu".
Przepisy te są przyjmowane przez Komisję w formie rozporządzenia wykonawczego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 72.
Artykuł 16
W przypadku produktów leczniczych produkowanych na terenie Wspólnoty, władzami odpowiedzialnymi za nadzór są właściwe władze Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, które wydały pozwolenie na produkcję, określone w art. 16 dyrektywy 75/319/EWG w celu umożliwienia produkcji danego produktu leczniczego.
W przypadku produktów leczniczych przywożonych z państw trzecich, władzami odpowiedzialnymi za nadzór są właściwe władze Państw Członkowskich, w których są dokonywane kontrole, określone w art. 22 ust. 1 lit. b) dyrektywy 75/319/EWG, chyba że zostały zawarte właściwe porozumienia przez Wspólnotę i kraj wywozu w sprawie przeprowadzania kontroli przez kraj wywozu, a producent stosuje normy właściwych zasad produkcji co najmniej odpowiadające tym, które przewiduje Wspólnota.
Każde Państwo Członkowskie może zwrócić się o pomoc do innego Państwa Członkowskiego lub do Agencji.
Artykuł 17
1.
Władze odpowiedzialne za nadzór są uprawnione do sprawdzania w imieniu Wspólnoty, czy podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu, producent lub też importer z państw trzecich spełnia wymagania ustalone w rozdziale IV dyrektywy 75/319/EWG, oraz do wykonywania nadzoru nad tymi osobami zgodnie z rozdziałem V dyrektywy 75/319/EWG.
2.
W wypadku gdy, zgodnie z art. 30 ust. 2 dyrektywy 75/319/EWG Komisja zostaje poinformowana o istotnej różnicy zdań między Państwami Członkowskimi na temat wiedzy o spełnianiu przez podmiot, odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego, producenta lub importera, mającego swoją siedzibę na terenie Wspólnoty wymagań określonych w ust. 1, Komisja może, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych Państw Członkowskich, zwrócić się o dokonanie ponownej kontroli wymienionej osoby, producenta lub importera przez inspektora z instytucji nadzorującej; inspektorowi temu może towarzyszyć inspektor z Państwa Członkowskiego niebędącego stroną sporu i/lub sprawozdawca lub ekspert wskazany przez Komitet.
3.
Z zastrzeżeniem porozumień, które mogły zostać zawarte między Wspólnotą i państwami trzecimi zgodnie z art. 16 akapit drugi, Komisja może, po otrzymaniu umotywowanego wniosku Państwa Członkowskiego, Komitetu ds. Leków Gotowych lub z własnej inicjatywy, domagać się od producenta mającego siedzibę w państwie trzecim poddania się kontroli.
Kontrola ta jest wykonywana przez odpowiednio wykwalifikowanych inspektorów z Państw Członkowskich, którym w razie potrzeby może towarzyszyć sprawozdawca lub ekspert wskazany przez Komitet.
Sprawozdanie inspektorów jest udostępniane Komisji, Państwom Członkowskim oraz Komitetowi ds. Leków Gotowych.
Artykuł 18
1.
W wypadku gdy władze odpowiedzialne za nadzór lub właściwe władze z każdego innego Państwa Członkowskiego uznają, iż producent lub importer z państwa trzeciego nie spełnia obowiązków ustanowionych na mocy rozdziału IV dyrektywy 75/319/EWG, informują o tym bezzwłocznie Komitet i Komisję, przedstawiając szczegółowo swoją argumentację oraz proponując niezbędne środki do podjęcia.
Podobne zasady obowiązują w wypadku, gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, iż jeden ze środków przewidzianych w rozdziale V lub V A dyrektywy 75/319/EWG powinien być zastosowany wobec danego produktu leczniczego lub też w wypadku, gdy Komitet ds. Leków Gotowych wyda opinię o analogicznej treści zgodnie z art. 20.
2.
Komisja bezzwłocznie bada, w porozumieniu z Agencją, argumenty przytoczone przez dane Państwo Członkowskie.
Komisja zwraca się do Komitetu o wydanie opinii w terminie, który ustala w zależności od pilności problemu.
Na ile to możliwe, podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie produktu leczniczego nakłania się do przedstawienia wyjaśnień ustnych lub pisemnych.
3.
Komisja przygotowuje projekt decyzji, który jest przyjmowany zgodnie z art. 10.
Jednakże w przypadku, gdy Państwo Członkowskie powołuje się na przepisy ust. 4, termin wyznaczony w art. 73 jest ograniczony do piętnastu dni kalendarzowych.
4.
W przypadku, gdy niezbędne jest podjęcie pilnych działań w celu ochrony zdrowia ludzi, zwierząt lub ochrony środowiska naturalnego, Państwo Członkowskie może zawiesić stosowanie na swoim terytorium produktu leczniczego, który stanowił przedmiot pozwolenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Państwo to informuje Komisję i inne Państwa Członkowskie o powodach swoich działań najpóźniej następnego dnia roboczego po podjęciu tych działań.
Komisja natychmiast bada powody przedstawione przez dane Państwo Członkowskie, zgodnie z ust. 2, i rozpoczyna procedurę przewidzianą w ust. 3.
5.
Państwo Członkowskie, które podjęło środki zawieszające określone w ust. 4, może je utrzymać w mocy do czasu podjęcia ostatecznej decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3.
6.
Agencja informuje o ostatecznej decyzji wszystkie zainteresowane osoby, które wyrażą takie życzenie.
ROZDZIAŁ 3
Nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii
Artykuł 19
Do celów niniejszego rozdziału stosuje się definicje wymienione w art. 29b dyrektywy 75/319/EWG.
Artykuł 20
Agencja, działając w ścisłej współpracy z krajowymi systemami nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii ustanowionymi zgodnie z art. 29a dyrektywy 75/319/EWG, otrzymuje wszystkie stosowne informacje dotyczące przypuszczalnych skutków ubocznych produktów leczniczych, które stanowiły przedmiot pozwolenia wydanego przez Wspólnotę, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
W określonych wypadkach Komitet formułuje, zgodnie z art. 5 opinie na temat niezbędnych środków dla zapewnienia skutecznego i bezpiecznego stosowania takich produktów leczniczych.
Środki te są podejmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego oraz właściwe władze Państwa Członkowskiego czuwają nad tym, by wszystkie stosowne informacje dotyczące przypuszczalnych skutków ubocznych produktów leczniczych, które stanowiły przedmiot pozwolenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, były przekazywane Agencji zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 21
Podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego stanowiącego przedmiot pozwolenia wydanego przez Wspólnotę, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, powinien mieć do dyspozycji w sposób stały i ciągły osobę posiadającą stosowne kwalifikacje, odpowiedzialną za nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii.
Ta wykwalifikowana osoba odpowiada za:
a) utworzenie i zarządzanie systemem, który zapewnia, iż informacje dotyczące przypuszczalnych efektów ubocznych, o których są informowani pracownicy firmy oraz osoby mające kontakt z chorymi są zbierane, badane i opracowywane w sposób umożliwiający ich dostępność w jednym miejscu dla całej Wspólnoty;
b) przygotowanie dla właściwych władz Państw Członkowskich i dla Agencji, zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia, sprawozdań, określonych w art. 22;
c) zapewnienie, by na wniosek otrzymany od właściwych władz, a dotyczący przekazania informacji uzupełniających niezbędnych dla oceny zagrożeń i korzyści niesionych przez dany produkt leczniczy, odpowiadać w sposób pełny i szybki, w tym także w zakresie wielkości sprzedaży lub ilości wystawionych recept na dany lek.
Artykuł 22
1.
Podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego czuwa nad tym, by każde domniemanie wystąpienia na terytorium Wspólnoty poważnych efektów ubocznych leku, który uzyskał pozwolenie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a o którym jest informowana przez pracowników służby zdrowia, było rejestrowane i przekazywane bezzwłocznie, nie później niż w ciągu piętnastu dni od przyjęcia informacji, Państwom Członkowskim, na terytorium których wystąpiły dane skutki uboczne.
Podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego czuwa nad tym, by każde domniemanie wystąpienia na terytorium państwa trzeciego poważnych efektów ubocznych produktu leczniczego było przekazywane bezzwłocznie, nie później niż w ciągu piętnastu dni od przyjęcia informacji, Państwom Członkowskim i Agencji.
Zasady informowania o domniemaniu wystąpienia, zarówno we Wspólnocie, jak i w państwie trzecim, efektów ubocznych o mniejszej ważności są ustalane zgodnie z art. 26.
2.
Ponadto, podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego jest zobowiązany do sporządzania szczegółowych sprawozdań na temat wszystkich domniemanych efektów ubocznych, które występują wewnątrz lub poza Wspólnotą, a o których jest informowany przez pracowników służby zdrowia.
O ile inne wymagania nie zostały nałożone jako warunki podczas udzielania przez Wspólnotę pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, sprawozdania te są przekazywane Agencji i Państwom Członkowskim bezzwłocznie na ich wniosek lub co najmniej co sześć miesięcy w ciągu następnych dwóch lat.
Następnie sprawozdania te są przekazywane w odstępach pięcioletnich, równocześnie z wnioskiem o odnowienie pozwolenia, lub bezzwłocznie po otrzymaniu wniosku.
Wraz ze sprawozdaniami przekazywane są oceny naukowe.
Artykuł 23
Każde Państwo Członkowskie czuwa nad tym, by każde domniemanie wystąpienia na jego terytorium poważnych efektów ubocznych produktu leczniczego, który uzyskał pozwolenie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a o którym jest informowane, było rejestrowane i przekazywane bezzwłocznie, nie później niż w ciągu piętnastu dni od przyjęcia informacji, Agencji oraz podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu.
Agencja przekazuje informację krajowym instytucjom nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii.
Artykuł 24
Komisja, w porozumieniu z Agencją, Państwami Członkowskimi oraz zainteresowanymi środowiskami, opracowuje instrukcję na temat zbierania danych do sprawozdań, ich weryfikacji oraz sposobu ich prezentacji w sprawozdaniach dotyczących efektów ubocznych.
Agencja, w porozumieniu z Państwami Członkowskimi oraz Komisją, tworzy sieć informatyczną w celu szybkiej transmisji informacji między właściwymi władzami oraz Wspólnotą na wypadek stanu pogotowia wywołanego wadą produkcyjną lub poważnymi efektami ubocznymi, a także innymi informacjami z zakresu nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii dotyczącymi produktów leczniczych wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie.
Artykuł 25
Agencja współpracuje ze Światową Organizacją Zdrowia na szczeblu międzynarodowego nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii i podejmuje niezbędne środki w celu bezzwłocznego przekazywania Światowej Organizacji Zdrowia właściwych i wystarczających informacji dotyczących działań podjętych we Wspólnocie, które mogą wpłynąć na ochronę zdrowia publicznego w państwach trzecich, przesyłając kopię Komisji oraz Państwom Członkowskim.
Artykuł 26
Każda zmiana niezbędna dla uaktualnienia przepisów niniejszego rozdziału w celu uwzględnienia postępu naukowo-technicznego jest przyjmowana zgodnie z art. 72.
TYTUŁ III
WYDAWANIE POZWOLEŃ I NADZÓR NAD WETERYNARYJNYMI PRODUKTAMI LECZNICZYMI
ROZDZIAŁ I
Przedkładanie i rozpatrywanie wniosków – Wydawanie pozwoleń - Odnawianie pozwoleń
Artykuł 27
Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, ustanowiony przez art. 16 dyrektywy 81/851/EWG, zwany dalej "Komitetem", jest zobowiązany przygotować opinię Agencji na temat związany z dopuszczalnością dokumentacji spraw przedłożonych zgodnie z procedurą scentralizowaną, z wydawaniem pozwoleń, wprowadzaniem zmian, zawieszaniem oraz wycofywaniem pozwoleń na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych zgodnie z przepisami niniejszego tytułu, jak również zgodnie z zasadami nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii.
Artykuł 28
1.
Do wniosku o wydanie pozwolenia na weterynaryjny produkt leczniczy należy załączyć informacje i dokumenty wymienione w art. 5, 5a i 7 dyrektywy 81/851/EWG.
2.
W zakresie weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających lub złożonych z substancji genetycznie zmodyfikowanych w znaczeniu określonym w art. 2, ust. 1 i 2 dyrektywy 90/220/EWG do wniosku należy załączyć również następujące informacje:
- kopię każdej pisemnej zgody właściwych władz na umyślne rozpowszechnianie organizmów genetycznie zmodyfikowanych w środowisku naturalnym w celach badawczo-rozwojowych, zgodnie z częścią B dyrektywy 90/220/EWG,
- kompletną dokumentację techniczną zawierającą wymagane informacje, zgodnie z załącznikami II i III do dyrektywy 90/220/EWG oraz ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego wynikającą z tych informacji; wyniki wszystkich badań wykonanych w celach badawczo-rozwojowych.
Artykuły 11-18 dyrektywy 90/220/EWG nie stosują się do weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających lub złożonych z organizmów genetycznie zmodyfikowanych.
3.
Do wniosku należy także załączyć opłatę dla Agencji za rozpatrzenie wniosku.
4.
Agencja czuwa nad wydaniem przez Komitet opinii w terminie 210 dni od daty otrzymania ważnego wniosku.
W zakresie weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających lub złożonych z organizmów genetycznie zmodyfikowanych, opinia Komitetu musi uwzględniać wymagania bezpieczeństwa środowiska naturalnego ustanowione przez dyrektywę 90/220/EWG w celu zapewnienia podjęcia wszystkich niezbędnych środków służących uniknięciu efektów ubocznych dla zdrowia i środowiska naturalnego, które mogłyby wyniknąć z umyślnego rozpowszechniania lub z wprowadzania do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie.
W trakcie rozpatrywania wniosków o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających lub złożonych z substancji zmodyfikowanych genetycznie, sprawozdawca organizuje niezbędne konsultacje z instytucjami ustanowionymi przez Wspólnotę lub Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG.
5.
Komisja ustala w porozumieniu z Agencją, Państwami Członkowskimi i zainteresowanymi środowiskami szczegółowy informator dotyczący form opracowania wniosków o wydanie pozwolenia.
Artykuł 29
W celu przygotowania swojej opinii, Komitet:
a) sprawdza, czy informacje i dokumenty przedłożone zgodnie z art. 28 odpowiadają wymaganiom dyrektyw 81/851/EWG i 81/852/EWG oraz bada, czy spełnione są wszystkie warunki wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu;
b) może zwrócić się o wykonanie przez jedno z laboratoriów państwowych lub laboratorium wyznaczone w tym celu testów weterynaryjnego produktu leczniczego, podstawowych surowców użytych do jego produkcji oraz, w pewnych przypadkach, produktów przejściowych lub innych składników w celu sprawdzenia, czy metody kontroli stosowane przez producenta i opisane w dokumentacji wniosku są wystarczające;
c) może zwrócić się o wykonanie przez jedno z laboratoriów państwowych lub laboratorium wyznaczone w tym celu o weryfikację na podstawie próbek dostarczonych przez wnioskodawcę, czy metoda analityczna wykrywania, zaproponowana przez wnioskodawcę zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 8 dyrektywy 81/851/EWG, jest właściwa dla ujawnienia w trakcie rutynowych testów obecności pozostałości na poziomie przekraczającym maksymalny limit pozostałości dopuszczany przez Wspólnotę zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r., ustanawiającego wspólnotową procedurę wyznaczania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [15];
d) może, w razie zaistnienia takiej potrzeby, zwrócić się do wnioskodawcy o uzupełnienie w wyznaczonym terminie informacji załączonych do wniosku.
W przypadku wykorzystania tej możliwości przez Komitet, termin wyznaczony w art. 28 zostaje zawieszony do czasu dostarczenia wymaganych informacji.
Termin ten ulega także zawieszeniu w czasie przyznanym wnioskodawcy na przygotowanie wyjaśnień ustnych lub pisemnych.
Artykuł 30
1.
Na pisemny wniosek Komitetu Państwo Członkowskie przekazuje informacje poświadczające, że producent danego weterynaryjnego produktu leczniczego lub importer danego leku weterynaryjnego z państwa trzeciego jest w stanie wytwarzać ten lek i/lub dokonywać niezbędnej kontroli, zgodnie z informacjami i dokumentami przedłożonymi na podstawie art. 28.
2.
Jeżeli Komitet uzna to za niezbędne dla pełnego rozpatrzenia wniosku, może zażądać od wnioskodawcy zgody na przeprowadzenie specjalnej kontroli miejsca wytwarzania danego weterynaryjnego produktu leczniczego.
Kontrola jest przeprowadzana w terminie przewidzianym w art. 28 przez inspektorów Państwa Członkowskiego posiadających właściwe kwalifikacje, którym może w razie potrzeby towarzyszyć sprawozdawca lub ekspert wyznaczony przez Komitet.
Artykuł 31
1.
W wypadku gdy w opinii Komitetu:
- wniosek nie spełnia kryteriów wydania pozwolenia wyznaczonych przez niniejsze rozporządzenie,
lub
- skrótowa charakterystyka produktu przedstawiona przez wnioskodawcę zgodnie z art. 28 musi zostać zmieniona,
lub
- etykietowanie lub instrukcja produktu nie jest zgodna z dyrektywą 81/851/EWG,
lub
- pozwolenie musi być wydane z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w art. 35 ust. 2,
Agencja informuje o tym bezzwłocznie wnioskodawcę.
W ciągu piętnastu dni od otrzymania opinii wnioskodawca może powiadomić pisemnie Agencję o zamiarze wniesienia odwołania.
Przekazuje on wówczas szczegółową informację o powodach wniesienia odwołania w ciągu 60 dni od momentu otrzymania opinii.
W ciągu 60 dni od momentu otrzymania informacji o powodach odwołania Komitet bada, czy jego opinia powinna zostać zmieniona, a wnioski dotyczące odwołania są załączane do sprawozdania oceniającego, określonego w ust. 2.
2.
W ciągu 30 dni od momentu jej przyjęcia Agencja przesyła ostateczną opinię Komitetu Komisji, Państwom Członkowskim i wnioskodawcy; do opinii załącza się sprawozdanie opisujące ocenę weterynaryjnego produktu leczniczego dokonaną przez Komitet i przedstawiający powody wydania określonej opinii.
3.
W przypadku pozytywnej opinii w sprawie wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu danego weterynaryjnego produktu leczniczego, następujące dokumenty są załączane do opinii:
a) projekt skrótowej charakterystyki produktu, zgodny z art. 5a dyrektywy 81/851/EWG; w pewnych wypadkach będzie on odzwierciedlał różnice w warunkach weterynaryjnych między Państwami Członkowskimi;
b) w wypadku weterynaryjnego produktu leczniczego, który ma być podawany zwierzętom produkującym żywność, informacja o maksymalnym limicie pozostałości, który może być dopuszczony przez Wspólnotę zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90;
c) szczegółowe przedstawienie wszystkich warunków lub ograniczeń, które winny być nałożone na udostępnianie lub stosowanie danego weterynaryjnego produktu leczniczego, w tym także warunków przekazywania leku użytkownikom, zgodnie z kryteriami przewidzianymi w dyrektywie 81/851/EWG;
d) projekt tekstu etykiety oraz instrukcji, przedstawiony przez wnioskodawcę, w układzie wymaganym przez dyrektywę 81/851/EWG;
e) sprawozdanie oceniające.
Artykuł 32
1.
W ciągu trzydziestu dni od otrzymania opinii Komisja przygotowuje projekt decyzji w sprawie wniosku.
W przypadku projektu decyzji dotyczącej zgody na wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu załącza się dokumenty wymienione w art. 31 ust. 3 lit. a), b), c) i d).
W wyjątkowych wypadkach, gdy projekt decyzji nie jest zgodny z opinią Agencji, Komisja załącza szczegółowe wyjaśnienie przyczyn rozbieżności.
Projekt decyzji jest przekazywany Państwom Członkowskim i wnioskodawcy.
2.
Ostateczna decyzja w sprawie wniosku jest wydawana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 73.
3.
Komitet, określony w art. 73, dostosowuje swój regulamin wewnętrzny w celu uwzględnienia zadań, które zostają mu powierzone na mocy niniejszego rozporządzenia.
Dostosowania te przewidują, iż:
- z wyłączeniem przypadków, określonych w ust. 1 akapit trzeci, Stały Komitet wydaje swoją opinię w drodze procedury pisemnej,
- Państwa Członkowskie dysponują okresem co najmniej 28 dni na zgłoszenie Komisji pisemnych uwag na temat projektu decyzji,
- Państwa Członkowskie mają prawo zwrócić się z pisemnym, odpowiednio umotywowanym wnioskiem o zbadanie projektu decyzji przez Stały Komitet.
W wypadku gdy Komisja uzna, iż pisemne uwagi zgłoszone przez Państwa Członkowskie dotyczą nowych istotnych zagadnień o charakterze naukowym lub technicznym, które nie zostały poruszone w opinii przedstawionej przez Agencję, przewodniczący zawiesza postępowanie i wniosek jest odsyłany do Agencji w celu dokonania badania uzupełniającego.
Komisja wydaje przepisy niezbędne dla realizacji niniejszego ustępu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 72.
4.
Agencja informuje o ostatecznej decyzji wszystkie zainteresowane osoby, które wyrażą takie życzenie.
Artykuł 33
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego, odmawia się wydania pozwolenia, określone w art. 3, jeżeli analiza informacji i dokumentów przedłożonych zgodnie z art. 28 wykazuje, iż:
1. Weterynaryjny produkt leczniczy jest szkodliwy w warunkach stosowania wskazanych w trakcie składania wniosku o wydanie pozwolenia, lub iż działanie lecznicze weterynaryjnego produktu leczniczego wykazuje braki lub jest wykazane w stopniu niewystarczającym przez wnioskodawcę na gatunku zwierząt, który ma stanowić przedmiot leczenia, lub iż skład ilościowy lub jakościowy weterynaryjnego produktu leczniczego odbiega od zadeklarowanego;
2. okres wstrzymania podawania produktu leczniczego zalecany przez wnioskodawcę nie jest wystarczająco długi dla zapewnienia, iż środki spożywcze otrzymane z leczonych zwierząt nie zawierają pozostałości, które mógłby stanowić zagrożenie dla zdrowia konsumenta, lub nie jest udokumentowany w sposób wystarczający;
3. weterynaryjny produkt leczniczy jest oferowany w sprzedaży do użytku zabronionego innymi przepisami prawa wspólnotowego.
Odmawia się również wydania pozwolenia w wypadku, gdy informacje i dokumenty dostarczone przez wnioskodawcę zgodnie z art. 28 nie są poprawne lub gdy etykieta lub instrukcja zaproponowana przez wnioskodawcę nie są zgodne z rozdziałem VII dyrektywy 81/851/EWG.
Artykuł 34
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 dyrektywy 90/677/EWG Rady z dnia 13 grudnia 1990 r., rozszerzającej zakres stosowania dyrektywy 81/851/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych i ustanawiającej przepisy uzupełniające dla weterynaryjnych produktów leczniczych immunologicznych [16], pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane zgodnie z procedurą określoną przez niniejsze rozporządzenie jest ważne w całej Wspólnocie.
Nadaje ono w każdym Państwie Członkowskim te same prawa i nakłada te same obowiązki, co pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane przez to Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 dyrektywy 81/851.
Weterynaryjne produkty lecznicze, które uzyskały takie pozwolenie, są wpisywane do wspólnotowego rejestru produktów leczniczych i otrzymują numery, które muszą być umieszczane na opakowaniu.
2.
Odmowa wydania przez Wspólnotę pozwolenia na dopuszczenie do obrotu stanowi zakaz wprowadzenia danego weterynaryjnego produktu leczniczego do obrotu w całej Wspólnocie.
3.
Zawiadomienia o wydaniu pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, w tym w szczególności informacja o dacie wydania pozwolenia oraz numer wpisu do rejestru wspólnotowego, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Na wniosek każdej zainteresowanej osoby Agencja udostępnia sprawozdanie oceniające na temat weterynaryjnego produktu leczniczego sporządzonego przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wraz z prezentacją powodów przygotowania pozytywnej opinii w sprawie wydania pozwolenia, po usunięciu informacji mających charakter tajemnicy handlowej.
Artykuł 35
1.
Pozwolenie jest ważne przez okres pięciu lat i może być odnawiane na okresy pięcioletnie, na wniosek wniesiony przez posiadacza pozwolenia co najmniej na trzy miesiące przed wygaśnięciem pozwolenia, po zbadaniu przez Agencję dokumentacji przedstawiającej dane dotyczące nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii.
2.
W wyjątkowych okolicznościach i po zapoznaniu się z opinią wnioskodawcy, wydanie pozwolenia może zostać powiązane z nałożeniem pewnych specyficznych obowiązków, które będą corocznie ponownie badane przez Agencję.
Te nadzwyczajne decyzje mogą być przyjmowane jedynie z przyczyn obiektywnych i sprawdzalnych.
3.
Weterynaryjne produkty lecznicze stanowiące przedmiot pozwolenia wydanego przez Wspólnotę zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia korzystają z dziesięcioletniego okresu ochronnego, zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 10 dyrektywy 81/851/EWG.
Artykuł 36
Udzielenie pozwolenia nie zmienia ogólnej odpowiedzialności cywilnej i karnej w Państwach Członkowskich producenta, i w pewnych wypadkach podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzenie weterynaryjnego produktu leczniczego do obrotu.
ROZDZIAŁ 2
Nadzór i kary
Artykuł 37
1.
Po udzieleniu pozwolenia wydanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem osoba odpowiedzialna za wprowadzenie weterynaryjnego produktu leczniczego do obrotu jest zobowiązana, w zakresie metod produkcji i kontroli przewidzianych w art. 5 ust. 2 pkt. 4 i 9 dyrektywy 81/851/EWG, do uwzględniania postępu technicznego i naukowego oraz do wprowadzania wszelkich zmian, które wydają się konieczne, by weterynaryjny produkt leczniczy był produkowany i kontrolowany według powszechnie akceptowanych metod naukowych.
Wymieniony podmiot jest zobowiązany do złożenia wniosku o pozwolenie na dokonanie tych zmian zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Na wniosek Komisji podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego sprawdza również analityczne metody wykrywania przewidziane w art. 5 ust. 2 pkt 8 dyrektywy 81/851/EWG oraz proponuje wszelkie zmiany niezbędne dla uwzględnienia postępu naukowo-technicznego.
2.
Podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego bezzwłocznie informuje Agencję, Komisję i Państwa Członkowskie o każdej nowej okoliczności mogącej spowodować zmianę informacji i dokumentów, określonych w art. 28 i 31, lub krótkiej charakterystyki produktu, która została uprzednio zatwierdzona.
Wymieniony podmiot jest zobowiązany w szczególności zawiadomić Agencję, Komisję i Państwa Członkowskie o każdym zakazie lub ograniczeniu nałożonym przez właściwe władze w każdym państwie, w którym produkt został wprowadzony do obrotu, oraz o każdej nowej okoliczności, która może wpłynąć na ocenę korzyści i zagrożeń niesionych przez dany weterynaryjny produkt leczniczy.
3.
Jeżeli podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu produktu proponuje wniesienie zmian do informacji i dokumentów, określonych w art. 28 i 31, przedkłada ona stosowny wniosek Agencji.
4.
Komisja przyjmuje, w porozumieniu z Agencją, właściwe przepisy w celu badania zmian w warunkach wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Przepisy te winny przewidywać system zawiadamiania lub procedury administracyjne dotyczące zmian o niewielkim znaczeniu oraz precyzyjnie definiować pojęcie "zmiana o niewielkim znaczeniu".
Przepisy te są przyjmowane przez Komisję w formie rozporządzenia wykonawczego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 72.
Artykuł 38
W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych produkowanych we Wspólnocie, władzami odpowiedzialnymi za nadzór są właściwe władze Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, które wydały pozwolenie na produkcję, określone w art. 24 dyrektywy 81/851/EWG, w celu umożliwienia produkcji danego produktu leczniczego.
W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przywożonych z państw trzecich, władzami odpowiedzialnymi za nadzór są właściwe władze Państw Członkowskich, w których są dokonywane kontrole, określone w art. 30 ust. 1 lit. b) dyrektywy 81/851/EWG, chyba że zostały zawarte właściwe porozumienia przez Wspólnotę i kraj wywozu w sprawie przeprowadzania kontroli przez kraj wywozu, a producent stosuje normy właściwych zasad produkcji co najmniej odpowiadające tym, które przewiduje Wspólnota.
Każde Państwo Członkowskie może zwrócić się o pomoc do innego Państwa Członkowskiego lub do Agencji.
Artykuł 39
1.
Władze odpowiedzialne za nadzór są uprawnione do sprawdzania w imieniu Wspólnoty, czy podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie weterynaryjnego produktu leczniczego do obrotu, producent lub też importer z państw trzecich spełnia wymagania ustalone w rozdziale V dyrektywy 81/851/EWG, oraz do sprawowania nadzoru nad tymi osobami zgodnie z rozdziałem VI dyrektywy 81/851/EWG.
2.
W wypadku gdy, zgodnie z art. 39 ust. 2 dyrektywy 75/319/EWG, Komisja zostaje poinformowana o istotnej różnicy zdań między Państwami Członkowskimi na temat wiedzy o spełnianiu przez podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie weterynaryjnego produktu leczniczego do obrotu, producenta lub importera, mającego swoją siedzibę na terenie Wspólnoty, wymagań określonych w ust. 1 Komisja może, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych Państw Członkowskich zwrócić się o dokonanie ponownej kontroli wymienionej osoby, producenta lub importera przez inspektora z instytucji nadzorującej; inspektorowi temu może towarzyszyć inspektor z Państwa Członkowskiego niebędącego stroną sporu i/lub sprawozdawca lub ekspert wskazany przez Komitet.
3.
Z zastrzeżeniem porozumień, które mogły zostać zawarte między Wspólnotą i państwami trzecimi, zgodnie z art. 38 ust. 2 Komisja może, po otrzymaniu umotywowanego wniosku Państwa Członkowskiego, Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych lub z własnej inicjatywy domagać się od producenta mającego siedzibę w państwie trzecim poddania się kontroli.
Kontrola ta jest wykonywana przez odpowiednio wykwalifikowanych inspektorów z Państw Członkowskich, którym w razie potrzeby może towarzyszyć sprawozdawca lub ekspert wskazany przez Komitet.
Sprawozdanie inspektorów jest udostępniany Komisji, Państwom Członkowskim oraz Komitetowi ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych.
Artykuł 40
1.
W wypadku gdy władze odpowiedzialne za nadzór lub właściwe władze z każdego innego Państwa Członkowskiego uznają, iż producent lub importer z państwa trzeciego nie spełnia obowiązków ustanowionych w rozdziale V dyrektywy 81/851/EWG, informują o tym bezzwłocznie Komitet i Komisję, przedstawiając szczegółowo swoją argumentację oraz proponując niezbędne środki, które należy podjąć.
Podobne zasady obowiązują w wypadku, gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, iż jeden ze środków przewidzianych w rozdziale V dyrektywy 81/851/EWG winien być zastosowany wobec danego weterynaryjnego produktu leczniczego lub też w wypadku, gdy Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wyda opinię o analogicznej treści zgodnie z art. 42.
2.
Komisja bezzwłocznie bada, w porozumieniu z Agencją, argumenty przytoczone przez dane Państwo Członkowskie.
Komisja zwraca się do Komitetu o wydanie opinii w terminie, który ustala w zależności od pilności problemu.
Na ile to możliwe, podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie weterynaryjnego produktu leczniczego do obrotu jest wzywany do przedstawienia wyjaśnień ustnych lub pisemnych.
3.
Komisja przygotowuje projekt decyzji, który jest przyjmowany zgodnie z art. 32.
Jednakże w wypadku, gdy Państwo Członkowskie powołuje się na przepisy ust. 4, termin wyznaczony w art. 73 jest ograniczony do 15 dni kalendarzowych.
4.
W przypadku gdy potrzebna jest szybka akcja, aby chronić zdrowie ludzi, zwierząt lub środowisko naturalne, Państwo Członkowskie może zawiesić użycie na swym terytorium weterynaryjnego produktu leczniczego, który został dopuszczony zgodnie z tym rozporządzeniem.
Powiadomi Komisję i Państwa Członkowskie nie później niż w następnym dniu roboczym o powodach tej akcji.
Komisja niezwłocznie rozważy powody podane przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 2 i rozpocznie procedurę przewidzianą w ust. 3.
5.
Państwo Członkowskie, które podjęło środki zawieszające określone w ust. 4, może utrzymać je w mocy do czasu, gdy zostanie podjęta ostateczna decyzja ustanowiona według procedury ustanowionej w ust. 3.
6.
Agencja informuje o ostatecznej decyzji wszystkie zainteresowane osoby, które wyrażą takie życzenie.
ROZDZIAŁ III
Nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii
Artykuł 41
Do celów niniejszego rozdziału stosuje się definicje podane w art. 42 dyrektywy 81/851/EWG.
Artykuł 42
Agencja, działająca w ścisłej współpracy z systemami krajowego nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii, ustanowionymi zgodnie z art. 42a dyrektywy 81/851/EWG, otrzyma wszelkie informacje związane z podejrzanymi reakcjami ubocznymi spowodowanymi użyciem weterynaryjnych produktów leczniczych, które zostały dopuszczone przez Komisję zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Jeśli konieczne, Komisja może, zgodnie z art. 27, sporządzać opinie dotyczące środków potrzebnych do zapewnienia bezpiecznego i skutecznego użycia takich weterynaryjnych produktów leczniczych.
Takie środki przyjmuje się zgodnie z procedurą przedstawioną w art. 40.
Podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego oraz właściwe władze Państw Członkowskich zapewnią dostarczanie Agencji zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia wszelkich informacji związanych z podejrzanymi reakcjami ubocznymi spowodowanymi użyciem weterynaryjnych produktów leczniczych dopuszczonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 43
Podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego dopuszczonego przez Komisję zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia ma stale do swojej dyspozycji odpowiednio wykwalifikowaną osobę odpowiedzialną za nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii.
Niniejsza wykwalifikowana osoba jest odpowiedzialna za:
a) utworzenie i utrzymanie systemu zapewniającego gromadzenie, ocenę i zestawienie informacji związanych z wszelkimi podejrzanymi reakcjami ubocznymi, które zostały zgłoszone personelowi firmy oraz jej przedstawicielom, tak aby mogła dotrzeć do każdego punktu we Wspólnocie;
b) przygotowanie sprawozdań, do których odnosi się art. 44, dla właściwych władz Państw Członkowskich oraz Agencji, zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia;
c) zapewnienie, by każda prośba skierowana do właściwych władz o przedstawienie dodatkowych informacji niezbędnych do oceny korzyści i strat weterynaryjnego produktu leczniczego została wypełniona szczegółowo i niezwłocznie, włączając przedstawienie informacji o wielkości sprzedaży lub recept na dany weterynaryjny produkt leczniczy.
Artykuł 44
1.
Podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego zapewni rejestracje wszelkich podejrzanych i poważnych reakcji ubocznych występujących we Wspólnocie po użyciu weterynaryjnego produktu leczniczego dopuszczonego zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezwłocznie powiadomi Państwa Członkowskie, na których terytorium wystąpił taki przypadek, nie później niż 15 dni po otrzymaniu informacji.
Wyżej wymieniona osoba zapewni niezwłoczne powiadomienie Państw Członkowskich oraz Agencji o wszelkich podejrzanych, poważnych i niespodziewanych skutkach ubocznych występujących na terenie państwa trzeciego, nie później niż 15 dni po otrzymaniu informacji.
Przepisy dotyczące powiadamiania o podejrzanych, niespodziewanych skutkach ubocznych, które nie są poważne, występujące we Wspólnocie lub w państwie trzecim przyjmuje się zgodnie z art. 48.
2.
Dodatkowo podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego jest zobowiązany do zachowywania przekazywanych jej szczegółowych sprawozdań dotyczących wszelkich skutków ubocznych występujących w lub poza Wspólnotą.
O ile inne wymagania nie zostały przedstawione jako warunek przyznania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przez Wspólnotę, niniejsze sprawozdania niezwłocznie przekazuje się Agencji oraz Państwom Członkowskim na ich żądanie lub przynajmniej co sześć miesięcy podczas pierwszych dwóch lat po przyznaniu pozwolenia i raz do roku przez kolejne trzy lata.
Następnie sprawozdania dostarcza się co pięć lat wraz z wnioskiem o odnowienie pozwolenia lub niezwłocznie na żądanie.
Do niniejszych sprawozdań załącza się opinię naukową.
Artykuł 45
Każde Państwo Członkowskie zapewnia rejestrację wszelkich podejrzanych, poważnych skutków ubocznych występujących na ich terytorium po użyciu weterynaryjnego produktu leczniczego dopuszczonego zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezwłocznie powiadomi Agencję i podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego nie później niż 15 dni po otrzymaniu informacji.
Agencja poinformuje krajowe systemy nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii.
Artykuł 46
Komisja, w porozumieniu z Agencją, Państwami Członkowskimi i zainteresowanymi stronami, sporządzi wytyczne odnośnie gromadzenia, weryfikacji i prezentacji sprawozdań dotyczących skutków ubocznych.
Agencja, w porozumieniu z Państwami Członkowskimi i Komisją, utworzy bazę danych szybkiego przekazywania informacji między właściwymi władzami Wspólnoty na wypadek sytuacji alarmowej spowodowanej niewłaściwą produkcją, poważnymi reakcjami ubocznymi i innymi danymi nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii dotyczącymi weterynaryjnego produktu leczniczego wprowadzonego do obrotu we Wspólnocie.
Artykuł 47
Agencja współpracuje z organizacjami międzynarodowymi zajmującymi się weterynaryjnym nadzorem nad bezpieczeństwem farmakoterapii.
Artykuł 48
Poprawka konieczna do zaktualizowania przepisów niniejszego rozdziału w celu uwzględnienia postępu naukowego i technicznego zostanie przyjęta zgodnie z przepisami art. 72.
TYTUŁ IV
EUROPEJSKA AGENCJA DS. OCENY PRODUKTÓW LECZNICZYCH
ROZDZIAŁ 1
Zadania Agencji
Artykuł 49
Niniejszym ustanawia się Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych.
Agencja jest odpowiedzialna za koordynację istniejących środków naukowych przekazanych jej do dyspozycji przez właściwe władze Państw Członkowskich w celu oceny i kontroli produktów leczniczych.
Artykuł 50
1 Agencja obejmuje:
a) Komitet ds. Leków Gotowych odpowiedzialny za przygotowywanie opinii Agencji w jakiejkolwiek kwestii dotyczącej oceny produktów leczniczych stosowanych u człowieka;
b) Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych odpowiedzialny za przygotowywanie opinii Agencji we wszelkich kwestiach dotyczących oceny weterynaryjnych produktów leczniczych;
c) Sekretariat zapewniający pomoc techniczną i administracyjną dla dwóch komitetów oraz właściwą współpracę między nimi;
d) Dyrektor Zarządzający wykonuje obowiązki zawarte w art. 55;
e) Zarząd wykonuje obowiązki zawarte w art. 56 i 57.
2.
Komitet ds. Leków Gotowych i Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych mogą powołać grupy robocze i grupy ekspertów.
3.
Komitet ds. Leków Gotowych i Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych mogą, jeśli uznają za właściwe, zażądać opinii dotyczącej problemów natury naukowej i etycznej.
Artykuł 51
Uwzględniając wspieranie ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz konsumentów produktów leczniczych w całej Wspólnocie, a także mając na uwadze wspieranie urzeczywistniania rynku wewnętrznego poprzez przyjęcie ujednoliconych decyzji prawnych opartych na kryteriach naukowych dotyczących wprowadzenia do obrotu i stosowania produktów leczniczych, opinie Agencji zapewnią Państwom Członkowskim i instytucjom Wspólnoty możliwie najlepszą poradę naukową we wszelkich problemach dotyczących oceny jakości, bezpieczeństwa i skuteczności produktów leczniczych stosowanych u ludzi i zwierząt, która jest zgodna z przepisami legislacji wspólnotowej odnoszącej się do produktów leczniczych.
W tym celu Agencja podejmuje następujące zadania w obrębie swoich Komitetów:
a) koordynacja badań naukowych nad jakością, bezpieczeństwem i skutecznością produktów leczniczych, które podlegają procedurom wspólnotowym wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu;
b) przekazywanie sprawozdań szacunkowych, wykazów właściwości produktu, oznakowań i ulotek lub broszurek o danych produktach leczniczych;
c) koordynacja kontroli pod względem praktycznego użycia produktów leczniczych, które są dopuszczone we Wspólnocie oraz zapewnienie porady w kwestii środków koniecznych do zapewnienia bezpiecznego i skutecznego stosowania niniejszych produktów, w szczególności poprzez ocenianie i udostępnianie przy pomocy bazy danych informacji na temat skutków ubocznych po użyciu produktów leczniczych, określonych (nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii);
d) porada w kwestii maksymalnych limitów pozostałości po weterynaryjnych produktach leczniczych, które mogą być przyjęte w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90;
e) koordynowanie weryfikacji zgodności z zasadami dobrej praktyki wytwarzania, dobrej praktyki laboratoryjnej i właściwej praktyki klinicznej;
f) na żądanie, zapewnianie pomocy technicznej i naukowej w celu polepszania współpracy między Wspólnotą, Państwami Członkowskimi, międzynarodowymi organizacjami i państwami trzecimi w kwestiach naukowych i technicznych związanych z badaniem produktów leczniczych;
g) rejestrowanie statusu pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych przyznanych zgodnie z procedurami wspólnotowymi;
h) zapewnianie pomocy technicznej w celu utrzymania bazy danych dotyczących produktów leczniczych dostępnych do użytku publicznego;
i) wspieranie Wspólnoty i Państw Członkowskich w zapewnianiu informacji dla służby zdrowia i dla społeczeństwa dotyczących produktów leczniczych, które zostały przebadane przez Agencję;
j) w miarę potrzeby, doradzanie przedsiębiorstwom na temat przeprowadzania różnorodnych testów i eksperymentów koniecznych do przedstawienia jakości, bezpieczeństwa i skuteczności produktów leczniczych.
Artykuł 52
1.
Zarówno Komitet ds. Leków Gotowych i Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych składają się z dwóch członków wybranych przez każde Państwo Członkowskie na okres trzech lat, który może być przedłużony.
Przy wyborze niniejszych bierze się pod uwagę ich rolę i doświadczenie w badaniu produktów medycznych stosowanych u ludzi i zwierząt; niniejsi reprezentują właściwe im władze.
Dyrektor Zarządzający Agencji lub jego przedstawiciel oraz przedstawiciele Komisji są uprawnieni do uczestnictwa we wszystkich zebraniach Komitetów, ich zespołów roboczych i grup ekspertów.
Każdemu członkowi Komitetu może towarzyszyć rzeczoznawca.
2.
W związku z ich zadaniem zapewnienia Wspólnocie i Państwom Członkowskim obiektywnych naukowych opinii w kwestiach związanych z nimi, członkowie każdego z Komitetów zapewniają odpowiednią koordynacje między zadaniami Agencji i pracą właściwych krajowych władz włączając ciała doradcze zajmujące się pozwoleniami na dopuszczenie do obrotu.
3.
Członkowie niniejszych Komitetów oraz rzeczoznawcy odpowiedzialni za badanie produktów leczniczych opierają się na opiniach i środkach naukowych dostępnych dla krajowych jednostek zajmujących się pozwoleniami na dopuszczenie do obrotu.
Członkowie niniejszych Komitetów kontrolują poziom naukowy przeprowadzanych badań i nadzorują działalność niniejszych Komitetów oraz powołanych ekspertów, ale powstrzymują się od udzielania im jakichkolwiek instrukcji niezgodnych ze zleconymi im zadaniami.
4.
Przygotowując opinie, każdy Komitet dokłada wszelkich starań, by osiągnąć naukowy konsensus.
Jeśli taki konsensus nie może być osiągnięty, opinia składa się ze stanowiska większości członków i na żądanie niniejszych może zawierać odmienne opinie z ich uzasadnieniem.
Artykuł 53
1.
Jeśli, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, wymaga się od Komitetu ds. Leków Gotowych i Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych przebadania produktu leczniczego, dany Komitet wyznacza jednego ze swych członków by działał jako sprawozdawca koordynacji badań; bierze on pod uwagę propozycje wnioskodawcy odnośnie wyboru sprawozdawcy.
Dany Komitet może wyznaczyć drugiego członka, by wspólnie sporządzali sprawozdanie.
Komitet zapewnia wszystkim swoim członkom podjęcie roli sprawozdawcy lub współ-sprawozdawcy.
2.
Państwa Członkowskie dostarczą Agencji listę rzeczoznawców z pewnym doświadczeniem w opiniowaniu produktów leczniczych, którzy mogliby pracować dla grup roboczych lub grup rzeczoznawców Komitetu ds. Leków Gotowych i Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych; do tego wykazu dołącza się świadectwo ich kwalifikacji oraz specjalizacji.
Niniejsza lista, w zakresie niezbędnym, jest uaktualniana.
3.
Świadczenie usług przez sprawozdawców lub rzeczoznawców jest uregulowane pisemną umową między Agencją i daną osobą, lub jeśli właściwe między Agencją i jej (danej osoby) pracodawcą.
Dana osoba lub jej pracodawca są wynagradzani zgodnie z ustaloną skalą zarobków załączoną do ustaleń finansowych przyjętych przez zarząd.
4.
Na wniosek Komitetu ds. Leków Gotowych i Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych Agencja może również sama korzystać z usług sprawozdawców lub rzeczoznawców w związku z wypełnianiem innych specyficznych obowiązków Agencji.
Artykuł 54
1.
Lista członków Komitetu ds. Leków Gotowych i Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych podana jest do wiadomości publicznej.
Jeśli każde stanowisko jest opublikowane, kwalifikacje zawodowe każdego z członków są wyszczególnione.
2.
Członkowie zarządu, członkowie Komitetu, sprawozdawcy i rzeczoznawcy nie mają finansowych lub innych korzyści z przemysłu farmaceutycznego, które mogłyby naruszyć ich bezstronność.
Wszelkie niebezpośrednie korzyści, które mogłyby być związane z niniejszym przemysłem są wprowadzane do rejestru sporządzanego przez Agencję, dostępnego dla opinii publicznej.
Artykuł 55
1.
Dyrektor zarządzający wybierany jest przez zarząd, na wniosek Komisji na okres pięciu lat, podlegający przedłużeniu.
2.
Dyrektor zarządzający jest prawnym przedstawicielem Agencji.
Jest odpowiedzialny za:
- codzienną administrację Agencji,
- zapewnianie Komitetowi ds. Leków Gotowych i Komitetowi ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, ich grupom roboczym i grupom ekspertów właściwej technicznej pomocy,
- zapewnianie przestrzegania limitów czasowych przyjętych przez ustawodawstwo Wspólnoty dla przyjmowania opinii przez Agencję,
- zapewnianie właściwej współpracy między Komitetem ds. Leków Gotowych i Komitetem ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
- przygotowanie sprawozdania o dochodach, wydatkach i wykonaniu budżetu Agencji,
- wszelkie kwestie dotyczące personelu.
3.
Dokonując rozróżnienia między działalnością Agencji dotyczącą produktów leczniczych stosowanych u ludzi i tą dotyczącą produktów weterynaryjnych, dyrektor Zarządzający przekazuje corocznie zarządowi do zatwierdzenia:
- projekt sprawozdania obejmujący działalność Agencji w ubiegłym roku, zawierający informację o ilości przebadanych w Agencji wniosków, czasie potrzebnym do dokonania badań oraz o produktach leczniczych dopuszczonych, usuniętych lub wycofanych,
- projekt programu pracy na nadchodzący rok,
- projekt rocznych rozliczeń za ubiegły rok,
- projekt budżetu na nadchodzący rok.
4.
Dyrektor Zarządzający zatwierdza wszelkie wydatki finansowe Agencji.
Artykuł 56
1.
Zarząd składa się z dwóch przedstawicieli z każdego Państwa Członkowskiego, dwóch przedstawicieli Komisji oraz dwóch przedstawicieli wyznaczonych przez Parlament Europejski.
Jeden przedstawiciel ma określone obowiązki związane z produktami leczniczymi stosowanymi u ludzi, a inny związane z weterynaryjnymi produktami leczniczymi.
Każdy przedstawiciel może być zastąpiony przez zastępcę.
2.
Ich kadencja wynosi trzy lata i jest odnawialna.
3.
Zarząd wybiera przewodniczącego na okres trzech lat i uchwala swój regulamin.
Decyzje Zarządu są przyjmowane większością dwóch trzecich głosów.
4.
Dyrektor Zarządzający wybiera sekretariat zarządu.
5.
Do dnia 31 stycznia każdego roku zarząd przyjmuje sprawozdanie ogólne dotyczące działalności Agencji w roku ubiegłym i swój program zadań na rok nadchodzący i przekazuje je Państwom Członkowskim, Komisji, Radzie i Parlamentowi Europejskiemu.
ROZDZIAŁ 2
Przepisy finansowe
Artykuł 57
1.
Dochody Agencji składają się ze składki pochodzącej ze Wspólnoty i opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa w celu uzyskania i utrzymania pozwolenia wydanego przez Wspólnotę na dopuszczenie do obrotu oraz innych usług świadczonych przez Agencję.
2.
Wydatki Agencji obejmują koszty personalne, administracyjne, infrastrukturalne i operacyjne oraz koszty wynikające z umów zawartych ze stronami trzecimi.
3.
Najpóźniej do dnia 15 lutego każdego roku dyrektor przedstawia wstępny projekt budżetu dotyczący wydatków operacyjnych i programu zadań przewidzianych na nadchodzący rok budżetowy i przekazuje niniejszy wstępny projekt zarządowi razem z planem założeń.
4.
Wykazane przychody i wydatki równoważą się.
5.
Zarząd przyjmuje projekt budżetu i przekazuje go Komisji, która na tej podstawie ustala właściwy preliminarz we wstępnym projekcie budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, które przedkładają go Radzie zgodnie z art. 203 Traktatu.
6.
Zarząd przyjmuje ostateczny budżet Agencji na początku roku budżetowego dostosowując go, jeśli to konieczne do subsydium Wspólnoty i innych środków Agencji.
7.
Budżet Agencji realizuje dyrektor.
8.
Kontrola zobowiązań i płatności wszelkich wydatków Agencji oraz ustalania i pokrywania wszelkich wydatków Agencji przeprowadzana jest przez kontrolera finansowego wyznaczonego przez zarząd.
9.
Najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku dyrektor przekazuje Komisji, zarządowi i Trybunałowi Obrachunkowemu zestawienia dochodów i wydatków Agencji za ostatni rok budżetowy.
Trybunał Obrachunkowy bada je zgodnie z art. 206a Traktatu.
10.
Zarząd rozlicza z obowiązków dyrektora w zakresie wykonania budżetu
11.
Po dostarczeniu przez Trybunał Obrachunkowy swojej opinii zarząd przyjmuje wewnętrzne przepisy finansowe, określające w szczególności dokładne zasady ustalania i wprowadzania w życie budżetu Agencji.
Artykuł 58
Struktura i ilość opłat odnosząca się do art. 57 ust. 1 jest ustalana przez Radę działającą w warunkach określonych przez Traktat na wniosek Komisji po konsultacji z organizacjami reprezentującymi interesy przemysłu farmaceutycznego na poziomie wspólnotowym.
ROZDZIAŁ 3
Przepisy ogólne określające działalność Agencji
Artykuł 59
Agencja ma osobowość prawną.
We wszystkich Państwach Członkowskich korzysta ona z najszerszych uprawnień zagwarantowanych przez prawo osobom prawnym.
W szczególności może nabyć i dysponować majątkiem nieruchomym i ruchomym oraz wszczynać procedurę sądową.
Artykuł 60
1.
Odpowiedzialność kontraktowa Agencji jest uregulowana przez prawo właściwe dla danej umowy.
Trybunał sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do orzekania na mocy klauzuli arbitrażowej umieszczonej w umowie zawartej przez Agencję.
2.
W zakresie odpowiedzialności pozaumownej, Agencja, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla prawa wszystkich Państw Członkowskich, naprawia szkody wyrządzone przez Agencję lub przez pracowników przy pełnieniu funkcji.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do rozpoznawania sporów dotyczących naprawy szkód.
3.
Odpowiedzialność osobista pracowników wobec Agencji jest uregulowana w przepisach dotyczących personelu Agencji.
Artykuł 61
W Agencji obowiązuje Protokół o przywilejach i immunitetach Wspólnot Europejskich
Artykuł 62
Personel Agencji podlega zasadom i rozporządzeniom stosowanym wobec urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich.
W stosunku do swojego personelu Agencja wykonuje uprawnienia, przekazane organowi właściwemu do powołania.
Zarząd przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze w uzgodnieniu z Komisją.
Artykuł 63
Członkowie Zarządu, członkowie Komisji i urzędnicy oraz inni pracownicy Agencji są zobowiązani, nawet po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji, do nierozpowszechniania informacji objętych tajemnicą zawodową.
Artykuł 64
Komisja może, w porozumieniu z zarządem i właściwym Komitetem, zaprosić przedstawicieli organizacji międzynarodowych zainteresowanych harmonizacją przepisów stosowanych do produktów leczniczych do uczestnictwa w pracy Agencji jako obserwatorów.
Artykuł 65
Zarząd, w porozumieniu z Komisją, rozwija odpowiednie kontakty między Agencją i przedstawicielami przemysłu, konsumentami i pacjentami oraz zawodami związanymi ze służbą zdrowia..
Artykuł 66
Agencja przejmuje swoje obowiązki dnia 1 stycznia 1995 r.
TYTUŁ V
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 67
Wszelkie decyzje dotyczące przyznania, odmowy, zmiany, zawieszenia, wycofania, odwołania, wymówienia lub uchylenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, podjęte zgodnie z niniejszym rozporządzeniem określają szczegółowo przyczyny ich podjęcia.
O takich decyzjach powiadamia się stronę zainteresowaną.
Artykuł 68
1.
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego objęte niniejszym rozporządzeniem nie może być odmówione, zmienione, zawieszone, wycofane lub uchylone za wyjątkiem przyczyn zawartych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego objęte niniejszym rozporządzeniem nie może być przyznane, odmówione, zmienione, zawieszone, wycofane lub unieważnione z wyjątkiem, gdy jest to zgodne z procedurami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 69
Bez uszczerbku dla przepisów art. 68 i Protokołu odnośnie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, każde Państwo Członkowskie określa kary stosowane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Kary muszą być wystarczające aby zapewnić zachowanie tych środków.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszczęciu jakiegokolwiek postępowania związanego z naruszeniem.
Artykuł 70
Dodatki zawarte w dyrektywie Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych [17], które powinny być stosowane u zwierząt zgodnie z niniejszą dyrektywą, nie powinny być uważane za weterynaryjne produkty lecznicze do celów niniejszego rozporządzenia,
W okresie trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja sporządzi sprawozdanie dające odpowiedź na pytanie, czy poziom harmonizacji osiągniętej przez niniejsze rozporządzenie, a także przez dyrektywę Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące sporządzanie, wprowadzanie do obrotu oraz stosowanie pasz z zawartością substancji leczniczych we Wspólnocie [18], jest równoważny z poziomem przewidzianym w dyrektywie Rady 70/524/EWG, z załączonymi, jeśli to konieczne, wnioskami o zmianę statusu kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych objętych niniejszą dyrektywą.
Rada rozstrzyga w sprawie wniosku Komisji nie później niż rok od jego przedłożenia.
Artykuł 71
W okresie sześciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja opublikuje ogólne sprawozdanie na temat doświadczenia zdobytego w wyniku przeprowadzania procedur przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu, w rozdziale III dyrektywy 75/319/EWG oraz w rozdziale IV dyrektywy 81/851/EWG.
Artykuł 72
Jeśli procedura przedstawiona w niniejszym artykule ma być stosowana, Komisja jest wspomagana przez:
- Stały Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi w przypadku kwestii związanych z produktami leczniczymi stosowanymi u ludzi,
- Stały Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych w przypadku kwestii związanych z weterynaryjnymi produktami leczniczymi.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet dostarcza swoją opinię odnośnie niniejszego projektu w terminie, który ustala Przewodniczący w zależności od pilności sprawy.
Opinia jest uchwalana większością ustaloną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich Wspólnoty są liczone w sposób przedstawiony w powyższym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli te zgodne są z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać objęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania do Rady, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 73
Jeśli stosuje się procedurę przedstawioną w niniejszym artykule, Komisja jest wspomagana przez:
- Stały Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi w przypadku kwestii związanych z produktami leczniczymi stosowanymi u ludzi,
- Stały Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych w przypadku kwestii związanych z weterynaryjnymi produktami leczniczymi.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet dostarcza swoją opinię odnośnie niniejszego projektu w terminie, który Przewodniczący może ustalić w zależności od pilności sprawy.
Opinia jest dostarczana większością ustaloną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich Wspólnoty są liczone w sposób przedstawiony w powyższym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie wnioskowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać objęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania do Rady, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem gdy Komisja sprzeciwiła się przedstawionym środkom większością zwykłą.
Artykuł 74
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po podjęciu decyzji przez właściwe władze w siedzibie Agencji
Z zastrzeżeniem akapitu pierwszego, tytuły I, II, III i V wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93
z dnia 2 lipca 1993 r.
ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], zwany dalej "Kodeksem", w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje: Kodeks zebrał w jednym instrumencie prawnym istniejące prawodawstwo celne; jednocześnie Kodeks wprowadził pewne zmiany do tego prawodawstwa w celu uczynienia go bardziej spójnym, uproszczenia go i wypełnienia niektórych luk; dlatego stanowi on kompletne prawodawstwo wspólnotowe w tej dziedzinie;
te same powody, które doprowadziły do przyjęcia Kodeksu, odnoszą się również do celnego prawodawstwa wykonawczego; dlatego pożądane jest zebranie w jednym rozporządzeniu celnego prawodawstwa wykonawczego, które obecnie rozproszone jest w wielu wspólnotowych rozporządzeniach i dyrektywach;
w ten sposób ustanowiony kodeks wykonawczy do Wspólnotowego Kodeksu Celnego powinien zawierać aktualnie obowiązujące celne przepisy wykonawcze; jednakże w świetle zdobytego doświadczenia należy:
- wprowadzić pewne zmiany w celu dostosowania wspomnianych przepisów do przepisów Kodeksu,
- rozszerzyć zakres niektórych przepisów stosowanych obecnie jedynie do określonego postępowania celnego w celu uwzględnienia wszechstronnego zakresu stosowania Kodeksu,
- uściślić niektóre przepisy w celu zwiększenia bezpieczeństwa prawnego przy ich stosowaniu;
wprowadzone zmiany dotyczą przede wszystkim przepisów dotyczących długu celnego;
właściwe jest ograniczenie stosowania art. 791 ust. 2 do dnia 1 stycznia 1995 r. i ponowne zbadanie przed tą datą przedmiotowego zagadnienia w świetle zdobytych doświadczeń;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ I
OGÓLNE PRZEPISY WYKONAWCZE
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
ROZDZIAŁ 1
Definicje
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "Kodeks" oznacza:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny;
2) "karnet ATA" oznacza:
międzynarodowy dokument celny odprawy czasowej ustanowiony na mocy Konwencji ATA;
3) "Komitet" oznacza:
Komitet ds. Kodeksu Celnego ustanowiony w art. 247 Kodeksu;
4) "Rada Współpracy Celnej" oznacza:
organizację powołaną przez Konwencję o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzoną w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r.;
5) "dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów" oznaczają:
z jednej strony, dane stosowane w celu ustalenia tożsamości towarów pod względem handlowym, pozwalające organom celnym na określenie klasyfikacji taryfowej oraz, z drugiej strony, ilość towarów;
6) "towary pozbawione charakteru handlowego" oznaczają:
towary, których objęcie daną procedurą celną ma charakter sporadyczny i których rodzaj i ilość wskazują, że są przeznaczone do użytku prywatnego, osobistego lub rodzinnego ich odbiorców lub osób je przewożących, bądź też które są wyraźnie przeznaczone na upominki;
7) "środki polityki handlowej" oznaczają:
środki pozataryfowe ustanowione jako część wspólnej polityki handlowej w formie przepisów wspólnotowych dotyczących przywozu i wywozu towarów, takie jak środki dozoru lub ochrony, ograniczenia bądź limity ilościowe i zakazy przywozu lub wywozu;
8) "nomenklatura celna" oznacza:
jedną z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 6 Kodeksu;
9) "Zharmonizowany System" oznacza:
Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów;
10) "Traktat" oznacza:
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
ROZDZIAŁ 2
Decyzje
Artykuł 2
Jeżeli osoba składająca wniosek o wydanie decyzji nie jest w stanie dostarczyć wszystkich dokumentów i danych niezbędnych do wydania decyzji, organy celne dostarczają dokumenty i dane będące do ich dyspozycji.
Artykuł 3
Decyzja dotycząca zabezpieczeń, korzystna dla osoby, która podpisała zobowiązanie do zapłaty sumy na pierwsze pisemne żądanie organów celnych, zostaje cofnięta, gdy zobowiązanie to nie zostało spełnione.
Artykuł 4
Cofnięcie decyzji nie dotyczy towarów, które w chwili jego wejścia w życie były już objęte procedurą na podstawie cofniętego pozwolenia.
Jednakże organy celne mogą zażądać, aby towarom tym nadano, w wyznaczonym przez nie terminie, jedno z dopuszczonych przeznaczeń celnych.
TYTUŁ II
WIĄŻĄCA INFORMACJA TARYFOWA
ROZDZIAŁ 1
Definicje
Artykuł 5
Do celów niniejszego tytułu:
1) "wiążąca informacja taryfowa":
oznacza informację taryfową wiążącą władze wszystkich Państw Członkowskich Wspólnoty, jeżeli warunki ustanowione w art. 6 i 7 są spełnione;
2) "wnioskodawca":
oznacza osobę, która zwróciła się do organów celnych z wnioskiem o udzielenie wiążącej informacji taryfowej;
3) "posiadacz":
oznacza osobę, na której nazwisko wydawana jest wiążąca informacja taryfowa.
ROZDZIAŁ 2
Procedura uzyskiwania wiążącej informacji taryfowej – Powiadamianie wnioskodawcy o informacji i przekazanie jej Komisji
Artykuł 6
1.
Wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej składany jest na piśmie i adresowany bądź do właściwych organów celnych w Państwie Członkowskim lub Państwach Członkowskich, w którym(-ch) informacja ta ma zostać wykorzystana, bądź do właściwych organów celnych w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca ma swoją siedzibę.
2.
Wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej może dotyczyć tylko jednego rodzaju towarów.
3.
Wnioski zawierają następujące dane:
a) nazwisko i adres posiadacza;
b) nazwisko i adres wnioskodawcy, w przypadku gdy nie jest on posiadaczem;
c) nomenklatura celna, w której ma zostać dokonana klasyfikacja. Jeżeli wnioskodawca pragnie uzyskać klasyfikację towarów w jednej z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 3 lit. b) i ust. 6 lit. b) Kodeksu, nomenklatura ta jest wyraźnie wskazana we wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej;
d) szczegółowy opis towarów pozwalający na ustalenie ich tożsamości i dokonanie klasyfikacji w nomenklaturze celnej;
e) skład towarów oraz wszelkie metody badania stosowane do jego określenia, w przypadku gdy zależy od tego dokonanie klasyfikacji;
f) wszelkie próbki, fotografie, plany, katalogi lub inne dostępne dokumenty mogące pomóc organom celnym w dokonaniu właściwej klasyfikacji towaru w nomenklaturze celnej, dołączone w formie załączników;
g) przewidywana klasyfikacja;
h) zgoda na przedłożenie, na żądanie organów celnych, tłumaczenia wszelkich załączonych dokumentów na język urzędowy (lub jeden z języków urzędowych) zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
i) wszelkie dane, które mają być uważane za poufne;
j) podanie przez wnioskodawcę, o ile posiada takie informacje, wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów identycznych lub podobnych, o udzielenie której już zwrócono się z wnioskiem lub która została wydana we Wspólnocie;
k) potwierdzenie, że dostarczone informacje zostały zarejestrowane w bazie danych Komisji Wspólnot Europejskich; jednakże oprócz przepisów art. 15 Kodeksu stosuje się przepisy dotyczące ochrony informacji obowiązujące w Państwach Członkowskich.
4.
Jeżeli organy celne uznają, że wniosek nie zawiera wszystkich danych niezbędnych do zajęcia stanowiska w danej sprawie, zwracają się do wnioskodawcy o dostarczenie brakujących danych.
5.
Wykaz organów celnych, wyznaczonych przez Państwa Członkowskie do przyjmowania wniosków o udzielenie wiążącej informacji taryfowej lub jej wydawania, publikowany jest w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
1.
Wiążąca informacja taryfowa przekazywana jest wnioskodawcy na piśmie w możliwie krótkim terminie.
Jeżeli po upływie terminu trzech miesięcy od dnia przyjęcia wniosku o udzielenie informacji, przekazanie wiążącej informacji taryfowej wnioskodawcy nie było możliwe, organy celne informują o tym fakcie wnioskodawcę, podając powody zwłoki i przypuszczalny termin, w którym będą w stanie przekazać wiążącą informację taryfową.
2.
Wiążąca informacja taryfowa jest przekazywana na formularzu, którego wzór przedstawiony jest w załączniku 1.
Powiadomienie wskazuje, które dane mają być uważane za przekazane jako poufne.
Zawarte jest w nim pouczenie o możliwości odwołania, określonej w art. 243 Kodeksu.
Artykuł 8
1.
Kopia przekazanej wiążącej informacji taryfowej (załącznik 1, egzemplarz nr 2) oraz dane (ten sam załącznik, egzemplarz nr 4) są niezwłocznie przekazywane Komisji przez organy celne danego Państwa Członkowskiego.
Gdy tylko jest to możliwe, takie przekazanie odbywa się za pomocą środków elektronicznych.
2.
Komisja niezwłocznie przekazuje Państwom Członkowskim, na wniosek, dane zawarte w egzemplarzu formularza i pozostałe stosowne informacje.
Gdy tylko jest to możliwe, takie przekazanie odbywa się za pomocą środków elektronicznych.
ROZDZIAŁ 3
Przepisy stosowane w przypadkach rozbieżności w wiążących informacjach taryfowych
Artykuł 9
W przypadku gdy Komisja stwierdzi istnienie rozbieżnych wiążących informacji taryfowych dotyczących tego samego towaru, w razie konieczności przyjmuje środki w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury celnej.
ROZDZIAŁ 4
Skutki prawne wiążącej informacji taryfowej
Artykuł 10
1.
Bez uszczerbku dla art. 5 i 64 Kodeksu na wiążącą informację taryfową może powoływać się tylko jej posiadacz.
2.
Organy celne mogą, w chwili dokonywania formalności celnych, zażądać, aby posiadacz powiadomił organy celne, że jest w posiadaniu wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów będących przedmiotem odprawy celnej.
3.
Posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji.
4.
Organy celne mogą zażądać tłumaczenia tej informacji na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 11
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne jednego z Państw Członkowskich od dnia 1 stycznia 1991 r. staje się wiążąca w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich Państw Członkowskich.
Artykuł 12
1.
Od chwili przyjęcia jednego z aktów lub środków określonych w art. 12 ust. 5 Kodeksu organy celne podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby wiążące informacje taryfowe były odtąd wydawane tylko zgodnie z danym aktem lub środkiem.
2.
Do celów powyższego ust. 1 uwzględnianą datą jest:
- dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) Kodeksu dotyczących zmian nomenklatury celnej – data ich stosowania,
- dla rozporządzeń przewidzianych w lit. a) tego samego artykułu i ustępu Kodeksu określających lub wpływających na klasyfikację towarów w nomenklaturze celnej – data ich opublikowania w serii L Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich,
- dla środków przewidzianych w lit. b) tego samego artykułu i ustępu Kodeksu dotyczących zmian w uwagach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej – data ich opublikowania w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich,
- dla orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przewidzianych w lit. b) tego samego artykułu i ustępu Kodeksu – data wydania orzeczenia,
- dla środków przewidzianych w lit. b) tego samego artykułu i ustępu Kodeksu dotyczących przyjęcia przez Radę Współpracy Celnej opinii na temat klasyfikacji lub zmian uwag wyjaśniających do nomenklatury Zharmonizowanego Systemu – data komunikatu Komisji w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
3.
Komisja możliwie szybko powiadamia organy celne o datach przyjęcia środków i aktów, określonych w niniejszym artykule.
ROZDZIAŁ 5
Przepisy stosowane w przypadku utraty ważności wiążącej informacji taryfowej
Artykuł 13
Jeżeli poprzez zastosowanie art. 12 ust. 4 zdanie drugie i art. 12 ust. 5 Kodeksu wiążąca informacja taryfowa zostaje unieważniona lub przestaje być ważna, organ celny, który ją wydał, możliwie szybko powiadamia o tym Komisję.
Artykuł 14
1.
Jeżeli posiadacz wiążącej informacji taryfowej, która przestała być ważna z powodów określonych w art. 12 ust. 5 Kodeksu, chciałby skorzystać z możliwości powołania się na taką informację w określonym czasie zgodnie z ust. 6 wymienionego artykułu, powiadamia o tym organy celne, dostarczając wszelkich niezbędnych dokumentów uzupełniających pozwalających na sprawdzenie, czy stosowne warunki zostały spełnione.
2.
W wyjątkowych wypadkach, gdy Komisja, zgodnie z art. 12 ust. 7 akapit ostatni Kodeksu, przyjmuje środek stanowiący odstępstwo od przepisów ust. 6 wymienionego artykułu lub gdy warunki określone w ust. 1 dotyczące możliwości dalszego powoływania się na wiążącą informację nie zostały spełnione, organy celne powiadamiają o tym posiadacza informacji na piśmie.
ROZDZIAŁ 6
Przepisy przejściowe
Artykuł 15
Wiążące informacje taryfowe wydane na poziomie krajowym przed dniem 1 stycznia 1991 r. pozostają ważne.
Jednakże wiążące informacje taryfowe wydane na poziomie krajowym i których ważność przekracza dzień 1 stycznia 1997 r., tracą ważność z tym dniem.
TYTUŁ III
UPRZYWILEJOWANE TRAKTOWANIE TARYFOWE ZE WZGLĘDU NA RODZAJ TOWARU
ROZDZIAŁ 1
Towary podlegające warunkowi skażenia
Artykuł 16
Towary wymienione w podpozycjach w kolumnie 3 poniższej tabeli klasyfikowane są do odpowiadających im podpozycji taryfowych wymienionych w kolumnie 2, pod warunkiem że są one skażone jednym ze środków skażających określonych w kolumnie 4 w ilościach wskazanych w kolumnie 5, tak aby uczynić je niezdatnymi do spożycia przez ludzi.
Lp. _BAR_ Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Środek skażający _BAR_
Nazwa _BAR_ Maksymalna ilość, którą należy użyć do skażenia 100 kg produktu (w gramach) _BAR_
(1) _BAR_ (2) _BAR_ (3) _BAR_ (4) _BAR_ (5) _BAR_
1 _BAR_ 0408 _BAR_ Jaja ptasie bez skorupek i żółtka jaj, świeże, suszone, gotowane na parze lub w wodzie, formowane, mrożone lub inaczej zakonserwowane, także zawierające dodatek cukru albo innego środka słodzącego:— Żółtka jaj: _BAR_ Olejek terpentynowy _BAR_ 500 _BAR_
Esencja z lawendy _BAR_ 100 _BAR_
Olejek rozmarynowy _BAR_ 150 _BAR_
Olejek brzozowy _BAR_ 100 _BAR_
040811 _BAR_ — — Suszone: _BAR_ Mączka rybna objęta podpozycją 23012000 Nomenklatury Scalonej, posiadająca charakterystyczny zapach i zawierająca w suchej masie co najmniej: _BAR_ _BAR_
62,5 % surowych protein, oraz _BAR_ _BAR_
6 % surowych lipidów (substancje tłuszczowe) _BAR_ 5000 _BAR_
04081190 _BAR_ — — — Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
040819 _BAR_ — — Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
04081990 _BAR_ — — — Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
040891 _BAR_ — — Suszone: _BAR_ _BAR_ _BAR_
04089190 _BAR_ — — — Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
040899 _BAR_ — — Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
04089990 _BAR_ — — — Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
2 _BAR_ 1106 _BAR_ Mąka i mączka z suszonych roślin strączkowych objętych pozycją 0713, z sago, korzeni lub bulw objętych pozycją 0714; mąka, mączka i proszek z produktów objętych działem 8: _BAR_ Olej z ryb lub olej z wątrób rybich, filtrowane ale niepozbawione zapachu lub nieodbarwione, bez żadnych dodatków _BAR_ 1000 _BAR_
110620 _BAR_ — Mąka i mączka z sago, korzeni lub bulw objętych pozycją 0714: _BAR_ Mączka rybna objęta podpozycją 23012000 Nomenklatury Scalonej, posiadająca charakterystyczny zapach i zawierająca w suchej masie co najmniej: _BAR_ _BAR_
11062010 _BAR_ — — Denaturowane _BAR_ 62,5 % surowych protein, oraz _BAR_ _BAR_
6 % surowych lipidów (substancje tłuszczowe) _BAR_ 5000 _BAR_
Nazwa chemiczna lub opis _BAR_ Nazwa potoczna _BAR_ Indeks barw (numer C.I.) _BAR_
Sól sodowa 4-sulphobenzenoazorezorcynolu lub kwas 2.4-dihydroksyzobenzeno-4-sulfonowego (kolor: żółty) _BAR_ Chryzoina S _BAR_ 14270 _BAR_
Sól disodowa kwasu l-(4-sulfo-1-fenylazo)-4-aminobenzeno-5-sulfonowego (kolor: żółty) _BAR_ Fast yellow AB _BAR_ 13015 _BAR_
Sól tetrasodowa kwasu l-(4-sufo-1-naftylazo)-2-naftolo-3,6,8-trisulfonowego (kolor: czerwony) _BAR_ Ponceau 6 R _BAR_ 16290 _BAR_
Tetrabromo-fluoresceina (kolor: żółty flourescencyjny) _BAR_ Eozyna _BAR_ 45380 _BAR_
Naftalen _BAR_ Naftalen _BAR_ — _BAR_
Proszek mydlany _BAR_ Proszek mydlany _BAR_ — _BAR_
Dichromian sodu lub potasu _BAR_ Dichromian sodu lub potasu _BAR_ — _BAR_
Tlenek żelaza zawierający w masie nie mniej niż 50 % Fe2O3.
Tlenek żelaza powinien być barwy ciemnoczerwonej do brązowej i powinien być w postaci drobnego proszku przechodzącego w co najmniej 90 % przez sito o średnicy oczka 0,10 mm _BAR_ Tlenek żelaza _BAR_ — _BAR_
Podchloryn sodu _BAR_ Podchloryn sodu _BAR_ _BAR_
Nazwa _BAR_
_BAR_ _BAR_
3 _BAR_ 250100 _BAR_ Sól (również kuchenna i denaturowana) i czysty chlorek sodu, także w roztworze wodnym, lub zawierająca dodatek środków zapobiegających zbrylaniu lub środków zapewniających dobrą sypkość; woda morska _BAR_ _BAR_ 6 _BAR_
— Sól zwyczajna (również kuchenna i denaturowana) i czysty chlorek sodu, także w roztworze wodnym lub z dodatkiem środków zapobiegających zbrylaniu lub środków zapewniających dobrą sypkość _BAR_ _BAR_ 6 _BAR_
— — Pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_
25010051 _BAR_ — — — Denaturowane lub do celów przemysłowych (włącznie z oczyszczaniem) innych niż konserwowanie lub przygotowanie artykułów spożywczych dla ludzi i zwierząt _BAR_ _BAR_ 1 _BAR_
_BAR_ 0,5 _BAR_
_BAR_ 250 _BAR_
_BAR_ 1000 _BAR_
_BAR_ 30 _BAR_
_BAR_ 250 _BAR_
_BAR_ 3000 _BAR_
4 _BAR_ 3502 _BAR_ Albuminy (nawet koncentraty z dwu lub więcej protein z serwatki, zawierające więcej niż 80 % masy białka serwatki, w przeliczeniu na suchą masę), albumiany i pozostałe pochodne albumin: _BAR_ Olejek rozmarynowy (wyłącznie dla albumin w stanie płynnym) Surowy olejek kamforowy (dla albumin w stanie płynnym i stałym) Biały olej kamforowy (dla albumin w stanie płynnym i stałym) Azydek sodu (dla albumin w stanie płynnym i stałym) Dietanoloamina (wyłącznie dla albumin w stanie stałym) _BAR_ 150200020001006000 _BAR_
350210 _BAR_ — Albumina jaja: _BAR_ _BAR_
35021010 _BAR_ — — Niezdatna lub uznana jako niezdatna do spożycia przez ludzi _BAR_ _BAR_
350290 _BAR_ — — Pozostałe _BAR_ _BAR_
— — Albuminy, inne niż albumina jaja: _BAR_ _BAR_
35029010 _BAR_ — — — Niezdatne lub uznane za niezdatne do spożycia przez ludzi _BAR_ _BAR_
Artykuł 17
Skażenie dokonywane jest w sposób zapewniający, że produkt mający zostać skażony i środek skażający stanowią jednorodną mieszaninę i nie mogą być z powrotem rozdzielone w sposób gospodarczo opłacalny.
Artykuł 18
W drodze odstępstwa od przepisów art. 16 każde Państwo Członkowskie może dopuścić do czasowego użycia środek skażający niewymieniony w kolumnie 4 tabeli określonej w tym artykule.
W takim przypadku w terminie 30 dni powiadamia się o tym Komisję, dostarczając szczegółowych danych dotyczących tego środka skażającego oraz użytych ilości.
Komisja możliwie szybko informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Przypadek przedstawiony zostaje Komitetowi.
Jeżeli w ciągu 18 miesięcy od dnia otrzymania przez Komisję powiadomienia Komitet nie wyda opinii mającej na celu umieszczenie danego środka skażającego w kolumnie 4 wymienionej tabeli, natychmiast przestaje on być stosowany przez wszystkie Państwa Członkowskie.
Artykuł 19
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 70/524/EWG [3].
ROZDZIAŁ 2
Warunki klasyfikacji taryfowej niektórych rodzajów nasion
Artykuł 20
Towary wymienione w kolumnie 3 poniższej tabeli klasyfikowane są do odpowiadających im podpozycji taryfowych wymienionych w kolumnie 2 z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w art. 21-24.
Lp. _BAR_ Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
1 _BAR_ 0701 _BAR_ Ziemniaki, świeże lub schłodzone _BAR_
07011000 _BAR_ — Sadzeniaki _BAR_
2 _BAR_ 0712 _BAR_ Warzywa suszone, całe, w plasterkach, łamane lub w proszku, ale dalej nieprzetworzone: _BAR_
071290 _BAR_ — pozostałe warzywa; mieszanki warzyw: _BAR_
— — kukurydza cukrowa (Zea mays var. saccharata): _BAR_
— — — hybrydy do siewu _BAR_
3 _BAR_ 1001 _BAR_ Pszenica i mieszanka żyta z pszenicą (meslin): _BAR_
100190 _BAR_ — pozostałe _BAR_
10019010 _BAR_ — — orkisz do siewu _BAR_
4 _BAR_ 1005 _BAR_ Kukurydza (ziarna) _BAR_
100510 _BAR_ — Nasiona: _BAR_
— — hybrydy: _BAR_
10051011 _BAR_ — — — hybrydy podwójne i hybrydy szczytowo-krzyżowe _BAR_
10051013 _BAR_ — — — hybrydy trójkrzyżowe _BAR_
10051015 _BAR_ — — — hybrydy zwykłe _BAR_
10051019 _BAR_ — — — pozostałe _BAR_
5 _BAR_ 1006 _BAR_ Ryż _BAR_
100610 _BAR_ — ryż niełuskany _BAR_
10061010 _BAR_ — — siewny _BAR_
6 _BAR_ 100700 _BAR_ Ziarno sorgo _BAR_
10070010 _BAR_ — hybrydy siewne _BAR_
7 _BAR_ 120100 _BAR_ Nasiona soi, także łamane _BAR_
12010010 _BAR_ — do siewu _BAR_
8 _BAR_ 1202 _BAR_ Orzeszki ziemne, niepalone ani nieprzygotowane inaczej, także łuskane lub łamane: _BAR_
120210 _BAR_ — w łupinkach: _BAR_
12021010 _BAR_ — — do siewu _BAR_
9 _BAR_ 120400 _BAR_ Nasiona lnu, także łamane: _BAR_
12040010 _BAR_ — do siewu _BAR_
10 _BAR_ 120500 _BAR_ Nasiona rzepaku lub rzepiku, także łamane: _BAR_
12050010 _BAR_ — do siewu _BAR_
11 _BAR_ 120600 _BAR_ Nasiona słonecznika, także łamane: _BAR_
12060010 _BAR_ — do siewu _BAR_
12 _BAR_ 1207 _BAR_ Pozostałe nasiona i owoce oleiste, także łamane: _BAR_
120710 _BAR_ — orzechy palmowe i ich jądra: _BAR_
12071010 _BAR_ — — do siewu _BAR_
13 _BAR_ 120720 _BAR_ — Nasiona bawełny: _BAR_
12072010 _BAR_ — — do siewu _BAR_
14 _BAR_ 120730 _BAR_ — Nasiona rącznika: _BAR_
12073010 _BAR_ — — do siewu _BAR_
15 _BAR_ 120740 _BAR_ — Nasiona sezamu: _BAR_
12074010 _BAR_ — — do siewu _BAR_
16 _BAR_ 120750 _BAR_ — Nasiona gorczycy: _BAR_
12075010 _BAR_ — — do siewu _BAR_
17 _BAR_ 120760 _BAR_ — Nasiona krokosza: _BAR_
12076010 _BAR_ — — do siewu — Pozostałe _BAR_
18 _BAR_ 120791 _BAR_ — — Nasiona maku: _BAR_
12079110 _BAR_ — — — do siewu _BAR_
19 _BAR_ 120792 _BAR_ — — Orzechy masłosza (orzechy karite): _BAR_
12079210 _BAR_ — — — do siewu _BAR_
20 _BAR_ 120799 _BAR_ — — Pozostałe: _BAR_
12079910 _BAR_ — — — do siewu _BAR_
Artykuł 21
Sadzeniaki ziemniaków odpowiadają warunkom ustanowionym na podstawie art. 15 dyrektywy Rady 66/403/EWG [4].
Artykuł 22
Kukurydza cukrowa, orkisz, nasiona hybryd kukurydzy, ryż i sorgo siewne odpowiadają warunkom ustanowionym na podstawie art. 16 dyrektywy Rady 66/402/EWG [5].
Artykuł 23
Nasiona i owoce oleiste odpowiadają warunkom ustanowionym na podstawie art. 15 dyrektywy Rady 69/208/EWG [6].
Artykuł 24
Kukurydza cukrowa, orkisz, hybrydy kukurydzy, ryż, hybrydy sorgo oraz nasiona i owoce oleiste, z gatunków nieobjętych zakresem stosowania dyrektyw Rady 66/402/EWG i 69/208/EWG, nie mogą być klasyfikowane w odpowiednich podpozycjach określonych w art. 20, chyba że osoba zainteresowana wykaże właściwym organom celnym Państw Członkowskich, że produkty te są przeznaczone do siewu.
ROZDZIAŁ 3
Warunki klasyfikacji taryfowej gaz młynarskich jako artykułów niekonfekcjonowanych
Artykuł 25
Klasyfikacja taryfowa gaz młynarskich, niekonfekcjonowanych, objętych podpozycją CN 59112000, jest uzależniona od warunku ich oznakowania w sposób określony poniżej.
W celu oznakowania znak przedstawiający prostokąt i jego przekątne musi być umieszczony w regularnych odstępach na każdym z brzegów tkaniny, nie nachodząc na brzegi, w taki sposób, aby odległość między dwoma sąsiadującymi znakami, mierzona między liniami zewnętrznymi prostokątów wynosiła nie więcej niż jeden metr, i aby znak umieszczony na jednym brzegu był przesunięty w stosunku do znaku umieszczonego na przeciwnym brzegu o połowę odległości (środek każdego znaku musi znajdować się w równej odległości od środka dwóch najbliższych znaków znajdujących się na przeciwległych brzegach).
Każdy znak ma być umiejscowiony w taki sposób, aby dłuższe brzegi prostokąta były równoległe do osnowy tkaniny (patrz rysunek poniżej).
+++++ TIFF +++++
Grubość konturów stanowiących boki prostokąta musi wynosić 5 mm i 7 mm dla przekątnych.
Wymiary prostokąta, mierzone na zewnątrz konturów, muszą wynosić co najmniej 8 cm długości i 5 cm szerokości.
Znak musi być nadrukowany w jednym kolorze kontrastującym z kolorem tkaniny oraz musi on być nieusuwalny.
ROZDZIAŁ 4
Towary, dla których wymagane jest przedstawienie świadectwa autentyczności lub jakości albo innego świadectwa
Artykuł 26
1.
Towary wymienione w kolumnie 3 poniższej tabeli, przywożone z krajów wskazanych w kolumnie 5, są klasyfikowane do podpozycji taryfowych wymienionych w kolumnie 2, z zastrzeżeniem przedstawienia świadectw odpowiadających wymogom określonym w art. 27-34.
Świadectwa przedstawione są w załącznikach 2-8, jak wskazano w kolumnie 4 tabeli.
Świadectwa autentyczności stosowane są do winogron, whisky, wódki i tytoniu, świadectwa nazwy pochodzenia do win, a świadectwa jakości do azotanu sodu.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 dla win porto, madera, sherry i muszkatel setubal objętych kodami CN 22042141, 2204215122042941 i 22042951, zamiast świadectwa nazwy pochodzenia przedstawia się zatwierdzony dokument handlowy wypełniony i poświadczony zgodnie z przepisami art. 9 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 986/89 [7].
3.
Jednakże tytoń, który korzysta w chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu ze zwolnienia z należności celnych na mocy przepisów wspólnotowych, klasyfikowany jest w podpozycjach 24011010-24011049 oraz 24012010-24012049 bez przedstawiania świadectwa autentyczności.
Takie świadectwa nie są wystawiane ani przyjmowane dla tych rodzajów tytoniu, w przypadku gdy kilka z nich przedstawianych jest w jednym bezpośrednim opakowaniu.
4.
W odniesieniu do towarów wymienionych w kolumnie 6 w poniższej tabeli do celów niniejszego artykułu:
a) tytoń suszony ogniowo-rurowo typu Virginia oznacza tytoń, który był suszony w sztucznych warunkach atmosferycznych poprzez regulację ciepła i wentylacji, unikając jakiegokolwiek kontaktu dymu z liśćmi tytoniu; kolor tytoniu suszonego jest zwykle koloru od cytrynowego do ciemnopomarańczowego lub czerwonego. Inne kolory i mieszanki kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości lub technik uprawy i suszenia;
b) tytoń suszony powietrzem na jasny typu Burley (włączając mieszańce Burley) oznacza tytoń, który był suszony w naturalnych warunkach atmosferycznych i nie wydziela zapachu dymu lub oparów w czasie wystawienia na działanie ciepła lub przepływ powietrza; liście zwykle mają kolor od jasnej kory do czerwonawego.
Inne kolory i mieszanki kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości lub technik uprawy i suszenia;
c) tytoń suszony powietrzem na jasny typu Maryland oznacza tytoń, który był suszony w naturalnych warunkach atmosferycznych i nie wydziela zapachu dymu lub oparów w czasie wystawienia na działanie ciepła lub przepływ powietrza; liście zwykle mają kolor od jasnożółtego do ciemnowiśniowego.
Inne kolory i mieszanki kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości lub technik uprawy i suszenia;
d) tytoń suszony ogniowo oznacza tytoń, który był suszony w sztucznych warunkach atmosferycznych na otwartym ogniu, z którego dym drzewny był częściowo pochłaniany przez tytoń.
Liście tytoniu suszonego ogniowo są zwykle grubsze niż liście tytoniu Burley, tytoniu suszonego ogniowo-rurowo lub Maryland o podobnych łodygach.
Kolory zwykle przechodzą od żółtawobrązowego do ciemnobrązowego.
Inne kolory i mieszanki kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości lub technik uprawy i suszenia.
Lp. _BAR_ Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Nr załącznika _BAR_ Organ wydający _BAR_
Kraj wywozu _BAR_ Nazwa _BAR_ Siedziba _BAR_
(1) _BAR_ (2) _BAR_ (3) _BAR_ (4) _BAR_ (5) _BAR_ (6) _BAR_ (7) _BAR_
1 _BAR_ 0806 _BAR_ Winogrona, świeże lub suszone: _BAR_ 2 _BAR_ Stany Zjednoczone Ameryki _BAR_ United States Department of Agriculture lub jego upoważnione biura _BAR_ Waszyngton DC _BAR_
080610 _BAR_ — Świeże _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
— — Winogrona deserowe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
— — — Od 1 listopada do 14 lipca: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
08061011 _BAR_ — — — — Odmiany Emperor (vitis vinifera cv.) od 1 grudnia do 31 stycznia _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
2 _BAR_ 2106 _BAR_ Przetwory spożywcze, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone: _BAR_ 3 _BAR_ Szwajcaria _BAR_ Union suisse du commerce de fromage S.A./Schweizerische Kaseunion AG Unione svizzera per il commercio del fromaggio SA _BAR_ Berno _BAR_
210690 _BAR_ — Pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_
21069010 _BAR_ — — Fondue z sera _BAR_ _BAR_ Austria _BAR_ Österreichische Hartkäse Export GmbH _BAR_ Innsbruck _BAR_
Nazwa wina _BAR_ _BAR_ Tokay (Aszu, Szamorodni) _BAR_ Orszagos Borminosito Intezet Budapest II, Frenkel, Leo Utca I (Państwowy Instytut Kwalifikacji Win) _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ — Pozostałe wina; moszcz winogronowy z fermentacją nierozpoczętą lub zatrzymaną przez dodanie alkoholu: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 220421 _BAR_ — — w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ — — — Pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ — — — — O rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu powyżej 15 % obj., ale nieprzekraczającej18 % obj. _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 22042141 _BAR_ — — — — — Tokay (Aszu i Szamorodni) _BAR_ 4 _BAR_ Węgry _BAR_ _BAR_ Budapeszt _BAR_
_BAR_ — — — — O rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu powyżej 18 % obj., ale nieprzekraczającej 22 % obj.: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 22042151 _BAR_ — — — — — Tokay (Aszu i Szamorodni) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 220429 _BAR_ — — Pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ — — — Pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ — — — — O rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu powyżej 15 % obj., ale nieprzekraczającej 18 % obj.: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 22042945 _BAR_ — — — — — Tokay (Aszu i Szamorodni) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ — — — O rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu powyżej 18 % obj., ale nieprzekraczającej 22 % obj.: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 22042955 _BAR_ — — — — — Tokay (Aszu i Szamorodni) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
4 _BAR_ 2208 _BAR_ Alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80 % obj.; wódki, likiery i pozostałe napoje alkoholowe; złożone preparaty alkoholowe w rodzaju używanych do produkcji napojów: _BAR_ _BAR_ Stany Zjednoczone Ameryki _BAR_ United States Department of the Treasury, Bureau of Alcohol, Tobacco and Firearms lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Waszyngton DC _BAR_
220830 _BAR_ — Whisky: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
— — Whisky burbońskie w pojemnikach o objętości: _BAR_ 5 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
22083011 _BAR_ — — — 2 litry lub mniejszej _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
22083019 _BAR_ — — — Większej niż 2 litry _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
5 _BAR_ 220890 _BAR_ — Pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
— — Wódka czysta o objętościowej mocy alkoholu 45,4 % obj. lub mniejszej oraz napoje alkoholowe śliwkowe, gruszkowe lub wiśniowe (z wyłączeniem likierów), w pojemnikach o objętości: _BAR_ 6 _BAR_ Finlandia _BAR_ ALKO Limited _BAR_ Salmisaaren-ranta, 7 00100 Helsinki 10 Finlandia _BAR_
— — — 2 litry lub mniejszej: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
22089031 _BAR_ — — — — Wódka czysta _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
— — Pozostałe napoje spirytusowe, w pojemnikach o objętości: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
— — — 2 litry lub mniejszej: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
— — — — Wódki i napoje spirytusowe (z wyłączeniem likierów): _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
22089035 _BAR_ — — — — — Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
6 _BAR_ 2401 _BAR_ Tytoń nieprzetworzony; odpady tytoniowe: _BAR_ 7 _BAR_ Stany Zjednoczone Ameryki _BAR_ Tobacco Association of the United States lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Raleigh, Północna Karolina _BAR_
240110 _BAR_ — Tytoń nieodżyłowany: _BAR_
— — Suszony ogniowo-rurowo typu Virginia i suszony powietrzem na jasny typu Burley (włączając hybrydy Burley); suszony powietrzem na jasny typu Maryland i tytoń suszony ogniowo: _BAR_ Kanada _BAR_ Directorate General Food Production and Inspection, Agriculture Branch, Canada, lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Ottawa _BAR_
24011010 _BAR_ — — — Suszony ogniowo-rurowo typu Virginia _BAR_ Direction générale de la production et de l'inspection, Section agriculture, Canada, lub jej upoważnione biura [8] _BAR_
24011020 _BAR_ — — — Suszony powietrzem na jasny typu Burley (włącznie z jego hybrydami) _BAR_ _BAR_ _BAR_
Cámara del Tabaco del Salta [8]
_BAR_ Salta _BAR_ Cámara del Tabaco del Jujuy [8] _BAR_ San Salvador de Jujuy _BAR_
24011041 _BAR_ — — — — Typu Kentucky _BAR_ _BAR_
Cámara de Comerico Exterior de Misiones [8] _BAR_ Posadas _BAR_
240120 _BAR_ — Tytoń częściowo lub całkowicie odżyłowany: _BAR_ Bangladesz _BAR_ Ministry of Agriculture, Department of Agriculture Extension, Cash Crop Division lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Dakka _BAR_
— — Suszony ogniowo-rurowo typu Virginia i suszony powietrzem na jasny typu Burley (włączając hybrydy Burley); suszony powietrzem na jasny typu Maryland i tytoń suszony ogniowo: _BAR_ Brazylia _BAR_ Carteira de Comercio Exterior do Banco do Brasil lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Rio de Janeiro _BAR_
24012010 _BAR_ — — — Suszony ogniowo-rurowo typu Virginia _BAR_ Chiny _BAR_ Shanghai Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Shanghai _BAR_
24012020 _BAR_ — — — Suszony powietrzem na jasny typu Burley (łącznie z jego hybrydami) _BAR_
24012030 _BAR_ — — — Suszony powietrzem na jasny typu Maryland _BAR_ Shandong Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Qingdao _BAR_
— — — Tytoń suszony ogniowo-rurowo: _BAR_
24012041 _BAR_ — — — — Typu Kentucky _BAR_ Hubei Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Hankou _BAR_
24012049 _BAR_ — — — — Pozostałe _BAR_
_BAR_ _BAR_ Guangdong Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Guangzhou _BAR_
_BAR_ _BAR_ Liaoning Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Dalian _BAR_
_BAR_ _BAR_ Yunnan Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Kunming _BAR_
_BAR_ _BAR_ Shenzhan Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Shenzhan _BAR_
_BAR_ _BAR_ Hainan Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Hainan _BAR_
Superintendencia de Industria y Comercio – División de Control de Normas y Calidades [8]
_BAR_ Bogota _BAR_ Empresa Cubana del Tabaco "Cubatabaco" [8] _BAR_ Havana _BAR_
Dirección de Comercio Interior y Exterion del Ministerio de Economia [8] _BAR_ Miasto Gwatemala _BAR_
_BAR_ _BAR_ Indie _BAR_ Tobacco Board lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Guntur _BAR_
_BAR_ _BAR_ Indonezja _BAR_ Lembaga Tembakou lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ _BAR_
Sumatra Utara _BAR_ Medan _BAR_ - Lembaga Tembakou
Java Tengah _BAR_ Sala _BAR_ - Lembaga Tembakou
Java Timur I _BAR_ Surabaya _BAR_ - Lembaga Tembakou
Java Timur II _BAR_ Jembery _BAR_
Secretaria de Comercio [8] _BAR_ Miasto Meksyk _BAR_
_BAR_ _BAR_ Filipiny _BAR_ Philippine Virginia Tobacco Administration lub jej upoważnione biura [8] _BAR_ Miasto Quezon _BAR_
_BAR_ _BAR_ Korea Południowa _BAR_ Office of Korean Monopoly Corporation lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Sintanjin _BAR_
_BAR_ _BAR_ Sri Lanka _BAR_ Department of Commerce lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Colombo _BAR_
Administration fédérale des Douanes, Section de l'imposition du tabac [8] _BAR_ Berno _BAR_
_BAR_ _BAR_ Tajlandia _BAR_ Department of Foreign Trade, Ministry of Commerce, lub jego upoważnione biura [8] _BAR_ Bangkok _BAR_
7 _BAR_ 3102 _BAR_ Nawozy mineralne lub chemiczne, azotowe: _BAR_ 8 _BAR_ Chile _BAR_ Servicio Nacional de Geologia y Mineria _BAR_ Santiago _BAR_
310250 _BAR_ — Azotan sodu: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
31025010 _BAR_ — — Naturalny azotan sodu _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
3105 _BAR_ Nawozy mineralne lub chemiczne zawierające dwa lub trzy z pierwiastków nawozowych: azot, fosfor i potas; inne nawozy; produkty niniejszego działu w tabletkach lub podobnych postaciach, lub w opakowaniach o masie brutto nieprzekraczającej 10 kg: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
310590 _BAR_ — Pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
31059010 _BAR_ — — Naturalny azotan sodowo-potasowy składający się z naturalnej mieszaniny azotanu sodu i azotanu potasu (proporcjonalny udział azotanu potasu może sięgać 44 %), o całkowitej zawartości azotu nieprzekraczającej 16,3 % masy suchego bezwodnego produktu. _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 27
1.
Świadectwa są zgodne ze wzorami znajdującymi się we właściwych załącznikach wskazanych w kolumnie 4 tabeli określonej w art. 26.
Są one drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz, o ile zaistnieje taka potrzeba, w języku urzędowym kraju wywozu.
2.
Format świadectwa wynosi około 210 x 297 milimetrów.
Stosowany papier jest:
- w przypadku towarów wymienionych pod lp. 3 tabeli określonej w art. 26 – papierem koloru białego niezawierającym masy ściernej, klejonym do pisania i o gramaturze niemniejszej niż 55 g/m2 i niewiększej niż 65 g/m2.
Przód świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru różowego, pozwalający na ujawnienie każdego fałszerstwa za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych,
- w przypadku towarów wymienionych pod lp. 4 i 5 tabeli określonej w art. 26 – papierem koloru białego, obramowanym na żółto, o gramaturze niemniejszej niż 40 g/m2,
- w przypadku pozostałych towarów wymienionych w tabeli – papierem koloru białego o gramaturze niemniejszej niż 40 g/m2.
3.
W przypadku towarów wymienionych pod lp. 3 tabeli określonej w art. 26, brzegi świadectwa mogą zawierać motywy dekoracyjne na zewnętrznym pasku, którego szerokość nie przekracza 13 milimetrów.
4.
W przypadku towarów określonych pod lp. 2 tabeli określonej w art. 26, świadectwo sporządza się w jednym oryginale i dwóch kopiach.
Oryginał jest koloru białego, pierwsza kopia koloru różowego, a druga kopia koloru żółtego.
5.
W przypadku towarów wymienionych pod lp. 2 tabeli określonej w art. 26, każde świadectwo posiada indywidualny numer seryjny nadany przez organ wystawiający, po którym następuje symbol kraju tego organu.
Kopie noszą ten sam numer porządkowy i ten sam symbol kraju co oryginał.
6.
Organy celne Państwa Członkowskiego, w którym zgłoszono dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu, mogą wymagać przetłumaczenia świadectwa.
Artykuł 28
Świadectwo wypełniane jest bądź na maszynie, bądź odręcznie.
W tym drugim przypadku jest ono wypełniane atramentem i drukowanymi literami.
Artykuł 29
1.
Świadectwo lub, w wypadku podzielonych przesyłek towarów wymienionych pod lp. 1, 6 i 7 tabeli określonej w art. 26, fotokopię świadectwa przewidzianą w art. 34 przedstawia się w terminie wskazanym poniżej, licząc od dnia wystawienia świadectwa, organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu, wraz z towarem, którego to świadectwo lub fotokopia dotyczy:
- dwa miesiące w przypadku towarów wymienionych pod lp. 2 tabeli,
- trzy miesiące w przypadku towarów wymienionych pod lp. 1, 3 i 4 tabeli,
- sześć miesięcy w przypadku towarów wymienionych pod lp. 5 i 7 tabeli,
- 24 miesiące w przypadku towarów wymienionych pod lp. 6 tabeli.
2.
W przypadku towarów wymienionych pod lp. 2 tabeli określonej w art. 26:
- oryginał i pierwsza kopia świadectwa przedstawiane są właściwym organom,
- druga kopia świadectwa przesyłana jest przez organ wystawiający bezpośrednio organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu.
Artykuł 30
1.
Świadectwo jest ważne tylko wtedy, gdy jest należycie poświadczone przez organ wystawiający wymieniony w kolumnie 6 tabeli określonej w art. 26.
2.
Świadectwo uważa się za należycie poświadczone, gdy wskazuje miejsce i datę wystawienia oraz opatrzone jest pieczęcią organu wystawiającego i jest podpisane przez osobę lub osoby do tego uprawnione.
Artykuł 31
1.
Organ wystawiający może być wymieniony w tabeli określonej w art. 26 tylko wtedy, gdy:
a) jest uznany jako taki przez kraj wywozu;
b) zobowiązuje się do weryfikacji danych znajdujących się na świadectwie;
c) zobowiązuje się do dostarczenia Komisji i Państwom Członkowskim, na wniosek, każdej informacji przydatnej do oceny informacji znajdujących się na świadectwie.
2.
Tabela określona w art. 26 jest poddawana rewizji, gdy warunek ustanowiony w ust. 1 lit. a) nie jest już spełniany lub gdy organ wystawiający nie spełnia co najmniej jednego z obowiązków na niego nałożonych.
Artykuł 32
Faktury przedstawiane w celu uzupełnienia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu noszą numer lub numery seryjne odpowiednich(-ego) świadectw(a).
Artykuł 33
Państwa wymienione w kolumnie 5 tabeli określonej w art. 26 przesyłają Komisji wzory odcisków pieczęci używanych przez nie lub przez ich organy wystawiające, jak również, o ile zaistnieje taka potrzeba, przez ich upoważnione biura.
Komisja przekazuje te informacje organom celnym Państw Członkowskich.
Artykuł 34
Jeżeli chodzi o towary wymienione pod lp. 1, 6 i 7 tabeli określonej w art. 26, w przypadku podziału przesyłki sporządza się fotokopię oryginału świadectwa dla każdej partii powstałej w wyniku podziału.
Fotokopie i oryginał świadectwa przedstawia się w urzędzie celnym, w którym znajdują się towary.
Każda fotokopia zawiera nazwę (nazwisko) i adres odbiorcy partii i jest opatrzona adnotacją w kolorze czerwonym o treści "Wyciąg ważny dla … kilogramów" (cyframi i literami), jak również podaje miejsce i datę dokonania podziału.
Informacje te są poświadczone pieczęcią urzędu celnego i podpisem właściwego funkcjonariusza celnego.
Adnotację o podziale przesyłki umieszcza się na oryginale świadectwa, które przechowywane jest przez dany urząd celny.
TYTUŁ IV
POCHODZENIE TOWARÓW
ROZDZIAŁ 1
POCHODZENIE NIEPREFERENCYJNE
Sekcja 1
Obróbka lub przetworzenie nadające pochodzenie
Artykuł 35
Niniejszy rozdział określa w odniesieniu do materiałów i wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej oraz w odniesieniu do niektórych towarów, innych niż materiały i wyroby włókiennicze, rodzaje obróbki lub przetwarzania uważane za spełniające kryteria ustanowione w art. 24 Kodeksu i pozwalające na nadanie wymienionym towarom pochodzenia państwa, w którym nastąpiła obróbka lub przetworzenie.
"Państwo" oznacza, w zależności od przypadku, państwo trzecie lub Wspólnotę.
Podsekcja 1
Materiały i wyroby włókiennicze objęte sekcją XI Nomenklatury Scalonej
Artykuł 36
W odniesieniu do materiałów i wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej całkowite przetworzenie, jak określono w art. 37, uważane jest za obróbkę lub przetworzenie nadające pochodzenie w rozumieniu art. 24 Kodeksu.
Artykuł 37
Za całkowite przetworzenie uważana jest obróbka lub przetworzenie, w wyniku którego uzyskane produkty klasyfikuje się pod inną pozycją Nomenklatury Scalonej niż pozycja odpowiadająca użytym materiałom niepochodzącym.
Jednakże w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku 10 za całkowite przetworzenie uważa się jedynie szczególne sposoby przetwarzania podane obok każdego uzyskanego produktu w kolumnie 3 wymienionego załącznika, niezależnie od faktu, czy przetworzenie takie pociąga za sobą zmianę pozycji.
Zasady stosowania reguł zawartych w załączniku 10 są przedstawione w uwagach wprowadzających w załączniku 9.
Artykuł 38
Do celów poprzedniego artykułu następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy powodują zmianę pozycji:
a) czynności mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);
b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu lub sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, rozcinaniu;
c) i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie przesyłek;
ii) zwykłe umieszczanie w workach, skrzynkach, pudełkach, mocowanie na kartach lub planszach itp. oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem;
d) umieszczanie znaków, etykiet lub innych podobnych wyróżniających oznakowań na towarach lub na ich opakowaniach;
e) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego wyrobu;
f) połączenie dwóch lub więcej czynności wymienionych w lit. a)-e).
Podsekcja 2
Produkty inne niż materiały i wyroby włókiennicze objęte sekcją XI Nomenklatury Scalonej
Artykuł 39
W odniesieniu do wymienionych w załączniku 11 produktów uzyskanych za obróbkę lub przetworzenie nadające pochodzenie na mocy art. 24 Kodeksu uważa się sposoby obróbki i przetworzenia wymienione w kolumnie 3 tego załącznika.
Metoda stosowania reguł zawartych w załączniku 11 jest opisana w uwagach wprowadzających w załączniku 9.
Podsekcja 3
Przepisy wspólne dla wszystkich produktów
Artykuł 40
Jeżeli wykazy w załącznikach 10 i 11 stanowią, że pochodzenie zostało nadane, jeżeli wartość użytych materiałów niepochodzących nie przekracza określonej wartości procentowej ceny ex-works uzyskanych produktów, wartość ta obliczana jest w następujący sposób:
- "wartość" oznacza wartość celną w momencie przywozu wykorzystanych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana i nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały w państwie, w którym dokonano przetworzenia,
- "cena ex-works" oznacza cenę ex-works uzyskanego produktu po odliczeniu wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą być zwrócone po dokonaniu wywozu produktu,
- "wartość nabyta w wyniku montażu" jest sumą wartości wynikającej z samego montażu, włącznie z każdą czynnością wykończeniową lub kontrolną oraz z włączenia części pochodzących z państwa, w którym czynności te zostały dokonane, włącznie z zyskami i ogólnymi kosztami poniesionymi w tym państwie w związku z tymi czynnościami.
Sekcja 2
Przepisy wykonawcze dotyczące części zapasowych
Artykuł 41
Uważa się, że podstawowe części zapasowe do użycia w jakiejkolwiek części urządzenia, maszyny, aparatury lubpojazdu, które dopuszczono do swobodnego obrotu lub uprzednio wywieziono, mają takie samo pochodzenie jak dane urządzenie, maszyna, aparatura lub pojazd, pod warunkiem że warunki przewidziane w niniejszej sekcji zostały spełnione.
Artykuł 42
Domniemanie pochodzenia, określone w poprzednim artykule, jest uznawane tylko:
- jeżeli jest to niezbędne dla dokonania przywozu do kraju przeznaczenia,
- w przypadku gdy użycie wspomnianych podstawowych części zapasowych na etapie produkcji danego urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu nie przeszkodziłoby w otrzymaniu przez wymienione urządzenie, maszynę, aparaturę lub pojazd pochodzenia wspólnotowego lub pochodzenia państwa produkcji.
Artykuł 43
Do celów art. 41:
a) "urządzenia, maszyny, aparatura lub pojazd" oznaczają towary wymienione w sekcjach XVI, XVII i XVIII Nomenklatury Scalonej;
b) "podstawowe części zapasowe" oznaczają części, które:
- stanowią komponenty, bez których właściwe funkcjonowanie dopuszczonych do swobodnego obrotu lub uprzednio wywiezionych towarów, określonych w lit. a), nie może zostać zapewnione, oraz
- są charakterystyczne dla tych towarów, oraz
- są przeznaczone do ich konserwacji i zastąpienia części tego samego rodzaju, które uległy zniszczeniu lub przestały nadawać się do użytku.
Artykuł 44
Jeżeli wniosek o wystawienie świadectwa pochodzenia dla podstawowych części zapasowych, określonych w art. 41, został przedstawiony właściwym władzom lub uprawnionym organom Państw Członkowskich, wymienione świadectwo oraz dotyczący go wniosek musi zawierać w polu 6 (numer pozycji, znaki, numery, liczba i rodzaj opakowań; opis towarów) oświadczenie osoby zainteresowanej potwierdzające, że towary w nich wymienione są przeznaczone do zwykłej konserwacji urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu uprzednio wywiezionego, jak również dokładne dane dotyczące danego urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu.
Ponadto osoba zainteresowana podaje, o ile jest to możliwe, szczegóły dotyczące świadectwa pochodzenia (organ wystawiający, numer i datę wystawienia świadectwa), na podstawie którego zostało wywiezione urządzenie, maszyna, aparatura lub pojazd, do konserwacji którego części są przeznaczone.
Artykuł 45
Jeżeli pochodzenie podstawowych części zapasowych w rozumieniu art. 41 musi zostać potwierdzone w celudopuszczenia ich do swobodnego obrotu we Wspólnocie poprzez przedstawienie świadectwa pochodzenia, świadectwo to zawiera informacje określone w art. 44.
Artykuł 46
W celu zapewnienia właściwego stosowania reguł ustanowionych w niniejszej sekcji właściwe organy Państw Członkowskich mogą zażądać przedstawienia dodatkowego dowodu, w szczególności:
- przedłożenia faktury lub kopii faktury za urządzenie, maszynę, aparaturę lub pojazd dopuszczony do swobodnego obrotu lub uprzednio wywieziony,
- umowy lub kopii umowy albo każdego innego dokumentu potwierdzającego, że dostawa dokonywana jest w ramach zwykłej konserwacji.
Sekcja 3
Przepisy wykonawcze dotyczące świadectw pochodzenia
Podsekcja 1
Przepisy dotyczące uniwersalnych świadectw pochodzenia
Artykuł 47
Jeżeli pochodzenie towaru jest lub musi być udowodnione w przywozie poprzez przedstawienie świadectwa pochodzenia, świadectwo to spełnia następujące warunki:
a) jest wystawiane przez wiarygodny organ lub agencję, odpowiednio upoważnione w tym celu przez państwo wystawienia świadectwa;
b) zawiera wszystkie dane, niezbędne do ustalenia tożsamości towaru, którego dotyczy, w szczególności:
- liczbę opakowań, ich rodzaj oraz umieszczone na nich znaki i numery,
- rodzaj towaru,
- masę brutto i netto towaru; jednakże dane te mogą zostać zastąpione innymi, takimi jak liczba lub objętość, jeżeli towar podczas transportu zmienia swój ciężar lub gdy jego ciężar nie może zostać ustalony, bądź też gdy produkt jest zwykle identyfikowany za pomocą innych danych,
- nazwę nadawcy;
c) jednoznacznie poświadcza, że towar, którego dotyczy, pochodzi z określonego państwa.
Artykuł 48
1.
Świadectwa pochodzenia wystawiane przez właściwe władze lub upoważnione organy Państw Członkowskich odpowiadają warunkom określonym w art. 47 lit. a) i b).
2.
Świadectwa te, jak również wnioski ich dotyczące, są sporządzone na formularzach zgodnych ze wzorami przedstawionymi w załączniku 12.
3.
Takie świadectwa pochodzenia poświadczają, że towary pochodzą ze Wspólnoty.
Jednakże gdy istnieje konieczność związana z handlem wywozowym, mogą one zaświadczać, że towary pochodzą z określonego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli warunki art. 24 Kodeksu spełnione są jedynie w wyniku szeregu czynności lub procesów przeprowadzonych w różnych Państwach Członkowskich, towary mogą być uznane jedynie za posiadające pochodzenie wspólnotowe.
Artykuł 49
Świadectwa pochodzenia wystawiane są na pisemny wniosek osoby zainteresowanej.
Jeżeli uzasadniają to okoliczności, w szczególności gdy wnioskodawca regularnie dokonuje wywozu, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wymogu składania wniosku dla każdej czynności wywozowej, o ile przepisy dotyczące pochodzenia są przestrzegane.
Jeżeli wymagają tego potrzeby handlu, może zostać wystawiona jedna lub kilka dodatkowych kopii świadectwa pochodzenia.
Kopie te muszą być sporządzone na formularzach zgodnych ze wzorem przedstawionym w załączniku 12.
Artykuł 50
1.
Każde świadectwo jest formatu 210 × 297 mm; tolerancja wynosząca do minus 5 mm lub plus 8 mm na długości jest dozwolona.
Stosowany papier jest biały, niezawierający ścieru drzewnego, klejony do pisania i o gramaturze minimum 64g/m2 lub 25-30 g/m2, jeżeli stosowany jest papier lotniczy.
Przednią stronę świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru sepii pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.
2.
Formularz wniosku drukowany jest w języku urzędowym lub w jednym, lub kilku językach urzędowych Państwa Członkowskiego wywozu.
Formularz świadectwa pochodzenia drukowany jest w jednym lub kilku językach urzędowych Wspólnoty albo, zależnie od praktyki i wymogów handlu, w innym języku.
3.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec sobie prawo do samodzielnego drukowania formularzy świadectw pochodzenia lub zlecić drukowanie zatwierdzonym przez nie drukarniom.
W tym przypadku każde świadectwo pochodzenia musi zawierać odniesienie do tego zatwierdzenia.
Na każdym świadectwie pochodzenia znajduje się nazwa i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację.
Świadectwo posiada również numer seryjny, w postaci nadruku bądź pieczęci, za pomocą którego może zostać zidentyfikowane.
Artykuł 51
Formularz wniosku i świadectwo pochodzenia wypełniane są na maszynie lub odręcznie pismem drukowanym, w sposób identyczny, w jednym z języków urzędowych Wspólnoty lub, zależnie od praktyki i wymogów handlu, w innym języku.
Artykuł 52
Każde świadectwo pochodzenia określone w art. 48 posiada numer seryjny umożliwiający jego identyfikację.
Wniosek o wystawienie świadectwa i wszystkie kopie świadectwa mają ten sam numer.
Właściwe organy lub upoważnione agencje Państw Członkowskich mogą dodatkowo umieszczać na tych dokumentach numer wydania
Artykuł 53
Właściwe organy Państw Członkowskich określają dodatkowe dane, jakie mają zostać ewentualnie umieszczone we wniosku.
Te dodatkowe dane są ograniczone do niezbędnego minimum.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o przepisach przyjętych na mocy powyższego akapitu.
Komisja niezwłocznie przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 54
Właściwe organy lub upoważnione agencje Państw Członkowskich, które wystawiły świadectwa pochodzenia, przechowują wnioski przez okres co najmniej dwóch lat.
Jednakże wnioski te mogą być również przechowywane w formie kopii, o ile posiadają one taką samą moc dowodową, zgodnie z prawem danego Państwa Członkowskiego.
Podsekcja 2
Przepisy szczególne dotyczące świadectw pochodzenia dla niektórych produktów rolnych objętych specjalnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu
Artykuł 55
Artykuły 56-65 ustanawiają warunki stosowania świadectwa pochodzenia dla produktów rolnych pochodzących z państw trzecich, objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, o ile ustalenia te odnoszą się do następujących przepisów.
a) Świadectwa pochodzenia
Artykuł 56
1.
Świadectwa pochodzenia dla produktów rolnych pochodzących z państw trzecich, objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, są sporządzane na formularzach zgodnych ze wzorem znajdującym się w załączniku 13.
2.
Świadectwa te wystawiane są przez właściwe organy rządowe zainteresowanych państw trzecich, zwane dalej organami wystawiającymi, jeżeli produkty, których dotyczą wymienione świadectwa, mogą być uważane za pochodzące z tych państw w rozumieniu przepisów obowiązujących we Wspólnocie.
3.
Świadectwa te potwierdzają również wszystkie niezbędne informacje przewidziane w prawodawstwie wspólnotowym regulującym specjalne ustalenia dotyczące przywozu, określone w art. 55.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych zgodnych ze specjalnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, określonymi w art. 55, okres ważności tych świadectw wynosi dziesięć miesięcy, licząc od dnia ich wystawienia przez organy wystawiające.
Artykuł 57
1.
Świadectwa pochodzenia sporządzone zgodnie z przepisami niniejszej podsekcji mogą składać się jedynie z pojedynczego egzemplarza, opatrzonego napisem "oryginał", umieszczonym obok tytułu dokumentu.
Jeżeli niezbędne są dodatkowe kopie, obok tytułu dokumentu umieszcza się oznaczenie "kopia".
2.
Właściwe organy we Wspólnocie uznają za ważny jedynie oryginał świadectwa pochodzenia.
Artykuł 58
1.
Każde świadectwo jest formatu 210 × 297 mm; tolerancja wynosząca do minus 5 mm lub plus 8 mm na długości jest dozwolona.
Stosowany papier jest koloru białego, niezawierający ścieru drzewnego, klejony do pisania i o gramaturze nie mniejszej niż 40 g/m2.
Przednią stronę świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru żółtego, pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.
2.
Formularze świadectwa są drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Artykuł 59
1.
Formularze świadectwa pochodzenia wypełniane są pismem maszynowym lub za pomocą środków mechanicznego systemu przetwarzania danych albo w podobny sposób.
2.
Świadectwo nie może nosić śladów wymazań ani dopisków.
Naniesione na nim zmiany muszą być dokonane poprzez wykreślenie błędnych danych i naniesienie, o ile zaistnieje taka potrzeba, danych poprawnych.
Każda w ten sposób dokonana zmiana musi być parafowana przez jej autora i poświadczona przez organy wystawiające.
Artykuł 60
1.
Świadectwa pochodzenia wystawione zgodnie z art. 56-59 zawierają w polu 5 wszystkie dodatkowe dane, wymagane, o ile zaistnieje taka potrzeba, w celu stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu, do których się odnoszą, jak określono w art. 56 ust. 3.
2.
Niewykorzystane miejsca w polach 5, 6 i 7 przekreśla się w taki sposób, aby nie można było dokonać późniejszych uzupełnień.
Artykuł 61
Każde świadectwo pochodzenia zawiera numer seryjny, wydrukowany lub niewydrukowany, umożliwiający identyfikację świadectwa oraz jest opatrzone pieczęcią organu wystawiającego i podpisane przez osobę lub osoby do tego uprawnione.
Świadectwo pochodzenia jest wystawiane przy wywozie towarów, do których ono się odnosi, a organ wystawiający zachowuje kopię każdego wystawionego świadectwa.
Artykuł 62
W drodze wyjątku świadectwo pochodzenia, określone powyżej, może zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli nie zostało wystawione przy wywozie z powodu nieumyślnej pomyłki, przeoczenia lub szczególnych okoliczności.
Organy wystawiające mogą nie wystawić z mocą wsteczną świadectwa pochodzenia przewidzianego w art. 56-61 do czasu sprawdzenia, czy dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym w dokumentach dotyczących wywozu.
Świadectwa wystawione z mocą wsteczną opatrzone są jednym z następujących wpisów:
- expedido a posteriori,
- udstedt efterfølgende,
- Nachträglich ausgestellt,
- Εκδοθέν εκ των υστέρων,
- Issued retrospectively,
- Délivré a posteriori,
- rilasciato a posteriori,
- afgegeven a posteriori,
- emitido a posteriori.
b) Współpraca administracyjna
Artykuł 63
1.
Jeżeli specjalne ustalenia dotyczące przywozu niektórych produktów rolnych przewidują wykorzystanie świadectwa pochodzenia ustanowionego w art. 56-62, to zastosowanie wymienionych ustaleń uzależnione jest od ustanowienia procedury współpracy administracyjnej, o ile dane ustalenia nie przewidują inaczej.
W tym celu zainteresowane państwa trzecie przekazują Komisji Wspólnot Europejskich:
- nazwy i adresy organów wystawiających świadectwa pochodzenia, jak również wzory odcisków stosowanych przez nie pieczęci,
- nazwy i adresy organów rządowych, do których należy kierować wnioski o weryfikację świadectw pochodzenia przewidzianą art. 64 poniżej.
Komisja przekazuje wszystkie powyższe informacje właściwym organom Państw Członkowskich.
2.
Jeżeli dane państwa trzecie nie przekazują Komisji informacji wyszczególnionych w ust. 1, właściwe organy we Wspólnocie odmawiają prawa do skorzystania ze specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.
Artykuł 64
1.
Ponowna weryfikacja świadectw pochodzenia określonych w art. 56-62, dokonywana jest w sposób wyrywkowy i w każdym przypadku, gdy pojawiają się uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do autentyczności dokumentu lub prawdziwości zawartych w nim informacji.
Weryfikacja w zakresie pochodzenia przeprowadzana jest z inicjatywy organów celnych.
Do celów stosowania przepisów rolnych weryfikacja może być przeprowadzona, gdzie stosowne, przez inne właściwe organy.
2.
Do celów ust. 1 właściwe organy we Wspólnocie zwracają świadectwo pochodzenia lub jego kopię organowi rządowemu wyznaczonemu przez kraj wywozu, podając, gdzie stosowne, formalne lub materialne powody uzasadniające postępowanie.
Dołączają one do zwracanego świadectwa fakturę lub jej kopię, jeżeli zostały one sporządzone, a także dostarczają wszelkich uzyskanych informacji pozwalających przypuszczać, że świadectwo zawiera niedokładne dane lub nie jest autentyczne.
Jeżeli organy celne we Wspólnocie decydują o zawieszeniu stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu w czasie oczekiwania na wyniki weryfikacji, dokonują zwolnienia towarów z zastrzeżeniem podjęcia środków zachowawczych, jakie uznają za stosowne.
Artykuł 65
1.
Wyniki ponownej weryfikacji przekazywane są właściwym organom we Wspólnocie w możliwie krótkim czasie.
Wspomniane wyniki muszą pozwalać na określenie, czy świadectwa pochodzenia odesłane na warunkach określonych w powyższym art. 64 odnoszą się do towarów faktycznie wywiezionych i czy towary te mimo wszystko uzasadniają zastosowanie specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.
2.
Jeżeli w maksymalnym terminie sześciu miesięcy nie udzielono odpowiedzi na wniosek o dokonanie ponownej weryfikacji, właściwe organy we Wspólnocie nieodwołalnie odmawiają udzielenia zgody na korzystanie ze specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.
ROZDZIAŁ 2
POCHODZENIE PREFERENCYJNE
Sekcja 1
System ogólnych preferencji
Podsekcja 1
Definicja pojęcia produktów pochodzących
Artykuł 66
Do celów stosowania przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę niektórym produktom pochodzącym z krajów rozwijających się za produkty pochodzące z kraju uprawnionego do tych preferencji (zwanego dalej "krajem beneficjentem"), pod warunkiem że zostały przewiezione bezpośrednio do Wspólnoty w rozumieniu art. 75, uważa się:
a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju;
b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 68 ust. 1.
Artykuł 67
1.
Za całkowicie uzyskane w kraju beneficjencie w rozumieniu art. 66 lit. a) uważa się:
a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;
b) produkty roślinne tam zebrane;
c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;
d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;
e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;
f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza przez statki tego kraju;
g) produkty wytworzone na pokładzie statków przetwórni wyłącznie z produktów, określonych w lit. f);
h) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;
i) odpady i złom powstające w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;
j) produkty wydobyte z ziemi dna morskiego lub spod ziemi dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do użytkowania tego dna lub ziemi pod dnem;
k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-j).
2.
Pojęcie "statki tego kraju" użyte w ust. 1 lit. f) odnosi się tylko do statków:
- zarejestrowanych lub zgłoszonych w kraju beneficjencie,
- pływających pod banderą kraju beneficjenta,
- które przynajmniej w 50 % należą do obywateli kraju beneficjenta albo spółki, która ma w tym kraju rzeczywistą siedzibę, której dyrektor lub dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej oraz większość członków zarządu lub rady jest obywatelami tego kraju oraz w których ponadto w przypadku spółek cywilnych lub spółek z ograniczoną odpowiedzialnością co najmniej połowa kapitału należy do tego kraju lub instytucji prawa publicznego albo do obywateli tego kraju,
- których kapitan i oficerowie są wyłącznie obywatelami kraju beneficjenta, oraz
- których załoga składa się w co najmniej 75 % z obywateli kraju beneficjenta.
3.
Pojęcie "w kraju beneficjencie" obejmuje także wody terytorialne tego kraju.
4.
Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium kraju beneficjenta, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.
Artykuł 68
1.
Do celów art. 66 lit. b) materiały niepochodzące uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy uzyskany produkt jest klasyfikowany w innej pozycji niż ta, w której z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, klasyfikowane są wszystkie niepochodzące materiały użyte do jego wytworzenia.
Załącznik 14 zawiera uwagi dotyczące produktów wytwarzanych z materiałów niepochodzących.
Użyte w niniejszych przepisach terminy "działy" i "pozycje" oznaczają działy i pozycje (czterocyfrowe kody) stosowane w nomenklaturze Zharmonizowanego Systemu.
Termin "klasyfikowany" odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w określonej pozycji.
2.
Jeżeli produkt jest wymieniony w kolumnach 1 i 2 wykazu znajdującego się w załączniku 15, to zamiast reguły ust. 1 spełniane są warunki określone w kolumnie 3 dla danego produktu.
a) Termin "wartość" w wykazie załącznika 15 oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały w danym kraju.
Jeżeli wartość użytych materiałów pochodzących musi zostać ustalona, przepisy niniejszej litery stosuje się mutatis mutandis.
b) Termin "cena ex-works" w wykazie załącznika 15 oznacza cenę zapłaconą producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów pomniejszoną o wszystkie podatki wewnętrzne, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony.
3.
Do celów art. 66 lit. b) następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy powodują zmianę pozycji:
a) czynności mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w soli, ditlenku siarki lub innych roztworach wodnych, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);
b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu lub sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, malowaniu i rozcinaniu;
c) i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie przesyłek;
ii) zwykłe umieszczanie w butelkach, kolbach, workach, skrzynkach, pudełkach, mocowanie na kartach lub planszach itp. oraz wszelkie inne proste czynności związane z pakowaniem;
d) umieszczanie znaków, etykiet lub innych podobnych wyróżniających oznakowań na produktach lub na ich opakowaniach;
e) proste mieszanie produktów, również różnych rodzajów, gdzie jeden lub więcej składników mieszaniny nie spełnia warunków ustalonych w niniejszym tytule, umożliwiających uznanie ich za pochodzące;
f) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego produktu;
g) połączenie dwóch lub więcej czynności wymienionych w lit. a)-f);
h) ubój zwierząt.
Artykuł 69
W celu ustalenia, czy produkt pochodzi z kraju beneficjenta, nie jest konieczne ustalenie, czy energia elektryczna, paliwo, urządzenia i wyposażenie, maszyny i narzędzia użyte do uzyskania tego produktu pochodzą z państw trzecich czy też nie.
Artykuł 70
1.
W drodze odstępstwa od art. 66 w celu ustalenia, czy produkt wytworzony w kraju beneficjencie będącym członkiem ugrupowania regionalnego pochodzi z tego kraju w rozumieniu wymienionego artykułu, produkty pochodzące z każdego innego kraju tego ugrupowania regionalnego, wykorzystane w wytwarzaniu wymienionego produktu, traktowane są jako pochodzące z kraju, w którym wymieniony produkt został wytworzony.
2.
Kraj pochodzenia produktu końcowego określa się zgodnie z art. 71.
3.
Kumulacja regionalna stosowana jest w odniesieniu do trzech odrębnych ugrupowań regionalnych krajów beneficjentów GSP:
a) Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN);
b) Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej (CACM);
c) Grupy Andyjskiej.
4.
Pojęcie "ugrupowanie regionalne" oznacza, w zależności od przypadku, ASEAN, CACM lub Grupę Andyjską.
Artykuł 71
1.
Produkty posiadające status produktów pochodzących na mocy art. 70 pochodzą z kraju ugrupowania regionalnego, w którym została dokonana ostatnia obróbka lub przetworzenie, pod warunkiem że:
- wartość dodana w tym kraju, określona w ust. 3, jest wyższa od najwyższej wartości celnej użytych produktów pochodzących z jednego z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego,
- obróbka lub przetworzenie dokonane w tym kraju wykracza poza zakres obróbki lub przetworzenia określony w art. 68 ust. 3, jak również, w przypadku wyrobów włókienniczych, czynności określonych w załączniku 16.
2.
We wszystkich pozostałych przypadkach produkty uważa się za pochodzące z kraju ugrupowania regionalnego, z którego pochodzą produkty mające najwyższą wartość celną spośród użytych produktów pochodzących z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego.
3.
Pojęcie "wartość dodana" oznacza cenę ex-works pomniejszoną o wartość celną każdego z włączonych produktów pochodzących z innego kraju ugrupowania regionalnego.
Artykuł 72
1.
Artykuły 70 i 71 stosuje się jedynie, jeżeli:
a) przepisy regulujące handel w ramach kumulacji regionalnej między krajami ugrupowania regionalnego są identyczne jak przepisy określone w niniejszej sekcji;
b) każdy kraj ugrupowania regionalnego zobowiązał się do przestrzegania lub zapewnienia zgodności z niniejszą sekcją oraz do zapewnienia współpracy administracyjnej niezbędnej Wspólnocie i pozostałym krajom ugrupowania regionalnego do zapewnienia właściwego wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A oraz weryfikacji tych świadectw i formularzy APR.
Zobowiązanie to przekazywane jest Komisji za pośrednictwem sekretariatu danego ugrupowania regionalnego.
Sekretariatami są:
- Sekretariat Generalny ASEAN,
- Stały Sekretariat Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej,
- Junta del Acuerdo de Cartagena,
w zależności od przypadku.
2. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 w przypadku każdego ugrupowania regionalnego.
Artykuł 73
Akcesoria, części zapasowe i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważane są za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem.
Artykuł 74
Zestawy, w rozumieniu reguły ogólnej 3 Zharmonizowanego Systemu, są uważane za pochodzące, pod warunkiem że wszystkie artykuły składowe są produktami pochodzącymi.
Jednakże jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, uważany jest w całości za pochodzący, jeżeli wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex-works zestawu.
Artykuł 75
1.
Za transportowane bezpośrednio z kraju beneficjenta do Wspólnoty uważa się:
a) produkty transportowane bez przekraczania terytorium innego kraju, z wyjątkiem kraju tego samego ugrupowania regionalnego, gdy stosowany jest art. 70;
b) produkty transportowane przez terytoria państw innych niż kraju beneficjenta wywozu lub, w przypadku stosowania art. 70, inne niż terytorium innych państw tego samego ugrupowania regionalnego, z przeładunkiem lub bez niego albo z czasowym składowaniem lub bez niego w tych państwach, pod warunkiem że transport przez terytorium tych państw uzasadniają warunki geograficzne lub wyłącznie potrzeby transportu oraz że produkty te:
- pozostawały pod dozorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania, oraz
- nie zostały tam wprowadzone do obrotu handlowego lub przeznaczone do konsumpcji, oraz
- nie zostały tam poddane, w zależności od przypadku, czynnościom innym niż wyładunek lub przeładunek albo jakimkolwiek innym czynnościom mającym zachować je w dobrym stanie;
c) towary przewożone przez terytorium Austrii, Finlandii, Norwegii, Szwecji lub Szwajcarii i w całości lub w części powrotnie wywiezione do Wspólnoty, pod warunkiem że towary te:
- pozostawały pod dozorem organów celnych w przypadku tranzytu lub składowania, oraz
- nie zostały tam poddane, w zależności od przypadku, czynnościom innym niż wyładunek lub przeładunek albo jakimkolwiek innym czynnościom mającym zachować je w dobrym stanie;
d) produkty, których transport odbywa się rurociągami przez terytoria innych krajów niż terytorium kraju beneficjenta wywozu.
2.
Dowód spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) i c) przedstawiany jest organom celnym we Wspólnocie w postaci:
a) pojedynczego dokumentu przewozowego wystawionego w kraju beneficjencie wywozu, obejmującego przejazd przez kraj tranzytu; lub
b) świadectwa wydanego przez organy celne kraju tranzytu:
- podającego dokładny opis towarów,
- określającego datę wyładunku i przeładunku towarów, również ze statku lub na statek ze wskazaniem wykorzystanych statków, oraz
- potwierdzającego warunki, na podstawie których produkty pozostały w kraju tranzytu; lub
c) w razie ich braku – jakichkolwiek dokumentów dowodowych.
Artykuł 76
Warunki ustalone w niniejszej podsekcji dotyczące nabywania przez towary statusu pochodzenia są spełniane nieprzerwanie w kraju beneficjencie.
Jeżeli towary pochodzące wywożone z kraju beneficjenta do innego kraju zostają zwrócone, to są one uważane za niepochodzące, chyba że można udowodnić zgodnie z wymogami właściwych organów, że:
- powracające towary są tymi samymi, które zostały wywiezione, oraz
- nie zostały one poddane czynnościom wykraczającym poza te konieczne do zachowania ich w dobrym stanie w czasie, gdy znajdowały się w tym kraju.
Artykuł 77
1.
Odstępstwa od niniejszych przepisów mogą zostać zastosowane wobec najmniej rozwiniętych krajów beneficjentów GSP, jeżeli rozwój istniejących gałęzi przemysłu lub wprowadzenie nowych gałęzi to uzasadnia.
Najmniej rozwinięte kraje beneficjenci wymienione są w corocznych rozporządzeniach Rady i decyzjach EWWiS dotyczących stosowania ogólnych preferencji taryfowych.
W tym celu zainteresowany kraj występuje do Komisji Wspólnot Europejskich z wnioskiem o odstępstwo od przepisów wraz z uzasadnieniem tego wniosku, zgodnie z ust. 3.
2.
Przy badaniu wniosków uwzględnia się w szczególności:
a) przypadki, w których stosowanie istniejących reguł pochodzenia miałoby znaczny wpływ na zdolność istniejącej w danym kraju gałęzi przemysłu do kontynuowania jej wywozu do Wspólnoty, ze szczególnym odniesieniem do przypadków, w których mogłoby to doprowadzić do zaprzestania działalności;
b) szczególne przypadki, w których można jasno dowieść, iż znaczące inwestycje w przemyśle mogłyby zostać zahamowane z powodu reguł pochodzenia i w których odstępstwo sprzyjające realizacji programu inwestycyjnego mogłoby umożliwić stopniowe przyjmowanie tych reguł;
c) skutki gospodarcze i społeczne podejmowanych decyzji, w szczególności w sferze zatrudnienia.
3.
W celu ułatwienia badania wniosków o zastosowanie odstępstwa kraj występujący z wnioskiem dostarcza na jego poparcie jak najbardziej wyczerpujące informacje, obejmujące w szczególności:
- opis produktu gotowego,
- rodzaj i ilość produktów tam przetworzonych,
- proces wytwórczy,
- wartość dodaną,
- liczbę pracowników w danym przedsiębiorstwie,
- przewidywaną wielkość wywozu do Wspólnoty,
- uzasadnienie okresu obowiązywania odstępstwa,
- inne uwagi.
Te same reguły stosuje się do wszelkich wniosków o przedłużenie terminów.
Podsekcja 2
Dowód pochodzenia
a) Świadectwo pochodzenia na formularzu A
Artykuł 78
1.
Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się, w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 66, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w załączniku 17, wystawionego przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju beneficjenta, pod warunkiem że kraj ten:
- przekazał Komisji Wspólnot Europejskich informację wymaganą zgodnie z art. 93, oraz
- wspiera Wspólnotę, pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na weryfikację autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.
2.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest jedynie w przypadku, gdy może ono stanowić dokumentację dowodową wymaganą do celów preferencji taryfowych, określonych w art. 66.
3.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest tylko na pisemny wniosek eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela.
4.
Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada z wnioskiem każdy odpowiedni dokument uzupełniający udowadniający, że produkty mające zostać wywiezione kwalifikują się do wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A.
5.
Świadectwo wystawiane jest przez właściwe organy rządowe kraju beneficjenta, jeżeli produkty, które mają zostać wywiezione, mogą być uważane za pochodzące z tego kraju w rozumieniu podsekcji 1.
6.
W celu weryfikacji, czy warunek określony w ust. 5 został spełniony, właściwy organ rządowy ma prawo zażądać przedstawienia wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić kontrolę, którą uważa za właściwą.
7.
Odpowiedzialność za zapewnienie, że świadectwa i wniosek są należycie wypełnione, ponoszą właściwe organy rządowe kraju beneficjenta.
8.
Wypełnienie pola 2 świadectwa pochodzenia na formularzu A jest nieobowiązkowe.
W związku z tym pole 12 tego świadectwa należycie wypełnia się, wpisując "Europejska Wspólnota Gospodarcza" lub jedno z Państw Członkowskich.
Jednakże w przypadku stosowania procedury tranzytu określonej w art. 75 ust. 1 lit. c) i art. 80 należy podać jedno z państw określonych w drugim ze wspomnianych artykułów jako kraj przywozu, zgodnie z art. 83 ust. 3 akapit ostatni.
9.
Data wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A jest wpisywana w polu 11.
Podpis, który ma być wpisany w tym polu, przeznaczonym dla organu potwierdzającego, jest podpisem odręcznym.
10.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiają właściwe organy kraju beneficjenta przy wywozie produktów, których ono dotyczy.
Świadectwo jest udostępniane eksporterowi z chwilą faktycznego dokonania wywozu lub z chwilą, w której jest pewne, że wywóz zostanie dokonany.
Artykuł 79
Ponieważ świadectwo pochodzenia na formularzu A stanowi dokumentację dowodową uzasadniającą stosowanie przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 66, odpowiedzialność za podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji pochodzenia produktów i kontroli pozostałych danych umieszczonych na świadectwie ponoszą właściwe organy rządowe kraju wywozu.
Artykuł 80
Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji mogą korzystać w przywozie do Wspólnoty z preferencji taryfowych, określonych w art. 66, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne Austrii, Finlandii, Norwegii, Szwecji lub Szwajcarii na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawionego przez właściwe organy kraju beneficjenta, z zastrzeżeniem, że warunki określone w art. 75 zostały spełnione oraz, że Austria, Finlandia, Norwegia, Szwecja lub Szwajcaria wspierają Wspólnotę, umożliwiając jej organom celnym weryfikację autentyczności i prawidłowości wystawionych świadectw pochodzenia na formularzu A. Procedurę weryfikacyjną ustanowioną w art. 95 stosuje się mutatis mutandis. Termin ustanowiony w art. 95 ust. 3 akapit pierwszy przedłuża się do ośmiu miesięcy.
Artykuł 81
1.
W wyjątkowych przypadkach świadectwo pochodzenia na formularzu A może zostać wystawione po dokonaniu faktycznego wywozu produktów, których dotyczy, jeżeli nie zostało wystawione przy wywozie z powodu nieumyślnej pomyłki lub przeoczenia, lub innych specjalnych okoliczności i pod warunkiem, że towary nie zostały wywiezione przed przekazaniem Komisji Wspólnot Europejskich informacji wymaganej zgodnie z art. 93.
2.
Właściwy organ rządowy może wystawić świadectwo z mocą wsteczną tylko po sprawdzeniu, czy dane zawarte we wniosku eksportera są zgodne z danymi znajdującymi się w odpowiednich dokumentach wywozowych i czy przy wywozie danych produktów nie zostało wystawione świadectwo pochodzenia na formularzu A.
3.
Świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawione z mocą wsteczną opatrzone są w polu 4 wpisem
lub
.
Artykuł 82
1.
W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa pochodzenia na formularzu A eksporter może wystąpić do właściwego organu rządowego, który je wystawił, o wystawienie duplikatu sporządzonego na podstawie dokumentów wywozowych będących w jego posiadaniu.
Na wystawionym w ten sposób duplikacie umieszcza się w polu 4 wpis "Duplicata" lub "Duplicate" oraz datę wystawienia i numer seryjny oryginału świadectwa.
2.
Do celów art. 85 duplikat ważny jest od dnia wystawienia oryginału.
Artykuł 83
1.
Zawsze możliwe jest zastąpienie jednego lub większej liczby świadectw pochodzenia na formularzu A jednym lub większą liczbą innych takich świadectw, pod warunkiem że dokonują tego organy celne we Wspólnocie odpowiedzialne za kontrolę produktów.
2.
Świadectwo zastępcze wystawione zgodnie z niniejszym artykułem lub art. 80 jest uznawane za ostateczne świadectwo pochodzenia określonych w nim produktów.
To świadectwo zastępcze wystawiane jest na podstawie pisemnego wniosku reeksportera.
3.
Świadectwo zastępcze wskazuje w prawym górnym polu nazwę kraju pośredniczącego, w którym zostało wystawione.
Pole 4 zawiera jeden z następujących wpisów:
lub
, jak również datę wystawienia oryginalnego świadectwa pochodzenia i jego numer seryjny.
Nazwa/nazwisko reeksportera umieszczana(-e) jest w polu 1.
Nazwa/nazwisko ostatecznego odbiorcy może zostać umieszczona(-e) w polu 2.
Odniesienia do faktur reeksportera są umieszczane w polu 10.
Poświadczenie organu celnego, który wystawił świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11.
Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego.
Wpisy umieszczone w polu 12, dotyczące kraju pochodzenia i kraju przeznaczenia, pochodzą z oryginalnego świadectwa.
Pole to jest podpisywane przez reeksportera.
Reeksporter, który podpisuje to pole w dobrej wierze, nie jest odpowiedzialny za prawidłowość danych umieszczonych na świadectwie oryginalnym.
4.
Urząd celny mający dokonać tej czynności zaznacza na świadectwie oryginalnym masę, numery i rodzaj towarów wysłanych oraz podaje numery seryjne odpowiedniego świadectwa lub świadectw zastępczych.
Oryginalne świadectwo jest przechowywane przez dany urząd celny przez okres co najmniej dwóch lat.
5.
Fotokopię świadectwa oryginalnego można dołączyć do świadectwa zastępczego.
Artykuł 84
1. Z zastrzeżeniem przepisów poniższego ust. 4 świadectwo autentyczności przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3833/90 [9] umieszcza się w polu 7 świadectwa pochodzenia na formularzu A, określonym w art. 78.
2.
Świadectwa określone w ust. 1 składają się z opisu towarów ustalonego w poniższym ust. 3, następnie pieczęci właściwego organu rządowego, z odręcznym podpisem urzędnika upoważnionego do poświadczania autentyczności opisu towarów umieszczonych w polu 7.
3.
Opis towarów w polu 7 świadectwa pochodzenia jest, w zależności od przypadku, następujący:
- lub
,
- lub
,
- lub
,
- lub
.
4.
W drodze odstępstwa od przepisów powyższych ust. 1 i 2 i bez uszczerbku dla ust. 3, pieczęci organów właściwych do poświadczania autentyczności opisu produktów ustalonego w ust. 3 nie umieszcza się w polu 7 świadectwa pochodzenia na formularzu A, jeżeli organ uprawniony do wystawiania świadectwa pochodzenia jest organem rządowym uprawnionym do wydawania świadectwa autentyczności.
Artykuł 85
1.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A jest przedkładane organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu, w którym produkty zostają przedstawione, w terminie 10 miesięcy, licząc od dnia wystawienia przez organ rządowy kraju beneficjenta wywozu.
2.
Świadectwa pochodzenia na formularzu A przedłożone organom celnym po upływie terminu ważności, określonego w ust. 1, mogą zostać przyjęte w celu stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 66, jeżeli niedotrzymanie terminu spowodowane zostało siłą wyższą lub zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.
3.
Organy celne mogą również przyjąć takie świadectwa, jeżeli produkty zostały im przedstawione przed upływem tego terminu
Artykuł 86
1.
Produkty wysłane z kraju beneficjenta z przeznaczeniem na wystawę organizowaną w innym kraju i sprzedane w celu przywozu do Wspólnoty korzystają w przywozie z preferencji taryfowych określonych w art. 66, pod warunkiem że spełniają wymogi niniejszej sekcji wymagane dla uznania ich za pochodzące z kraju beneficjenta wywozu i pod warunkiem że zgodnie z wymogami organów celnych zostanie udowodnione, że:
a) eksporter wysłał produkty bezpośrednio z terytorium kraju beneficjenta wywozu do kraju, w którym organizowana jest wystawa;
b) produkty zostały sprzedane lub zbyte w inny sposób przez eksportera osobie we Wspólnocie;
c) produkty te zostały wysłane do Wspólnoty w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;
d) od chwili ich wysyłki na wystawę produkty te nie były używane do celów innych niż prezentacja na wystawie.
2.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A jest przedstawiane organom celnym na zwykłych warunkach.
Umieszcza się na nim nazwę i adres danej wystawy.
Jeżeli zaistnieje taka potrzeba, można zażądać przedstawienia dodatkowej dokumentacji potwierdzającej rodzaj produktów i warunki, na jakich były one wystawiane.
3.
Ustęp 1 stosuje się do każdej wystawy, targów lub podobnych publicznych pokazów o charakterze handlowym, przemysłowym, rolniczym lub rzemieślniczym, które nie są organizowane w celach prywatnych w sklepach lub lokalach handlowych z zamiarem sprzedaży produktów zagranicznych i w trakcie której dane produkty pozostają pod dozorem organów celnych.
Artykuł 87
Świadectwo pochodzenia na formularzu A przedstawiane jest organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu wraz ze zgłoszeniem celnym.
Ponadto mogą one zażądać załączania do zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu oświadczenia importera potwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla preferencji taryfowych, określonych w art. 66.
Artykuł 88
Bez uszczerbku dla art. 68 ust. 3, gdy artykuł niezmontowany lub zdemontowany objęty działem 84 lub 85 Zharmonizowanego Systemu jest przywożony partiami na warunkach ustanowionych przez organy celne, na wniosek zgłaszającego towary jest uważany za jeden artykuł, a świadectwo pochodzenia na formularzu A może zostać przedłożone dla całego produktu przy przywozie pierwszej przesyłki.
b) Formularz APR
Artykuł 89
1.
Bez względu na przepisy art. 78 w przypadku produktów stanowiących przedmiot przesyłek pocztowych (łącznie z paczkami pocztowymi), dowód pochodzenia towarów w rozumieniu niniejszego rozporządzenia wystawiany jest na formularzu APR, którego wzór znajduje się w załączniku 18, pod warunkiem że są to przesyłki zawierające wyłącznie produkty pochodzące i wartość przesyłki nie przekracza 3000 ECU oraz pod warunkiem że pomoc przewidziana w art. 78 ust. 1 znajduje zastosowanie w odniesieniu do wymienionego formularza.
2.
Formularz APR wypełnia i podpisuje eksporter lub, na jego odpowiedzialność, jego upoważniony przedstawiciel.
Podpis w polu 6 formularza jest podpisem odręcznym.
3.
Formularz APR jest wypełniany dla każdej przesyłki pocztowej.
W przypadku paczek pocztowych po wypełnieniu i podpisaniu formularza eksporter dołącza go do kwitu wysyłkowego.
W przypadku przesyłek listowych eksporter umieszcza formularz wewnątrz danej przesyłki.
4.
Jeżeli towary umieszczone w przesyłce zostały już poddane weryfikacji w kraju wywozu w zakresie definicji pojęcia "produktów pochodzących", eksporter może umieścić stosowną adnotację w polu 7 "Uwagi" formularza APR.
5.
Przepisy te nie zwalniają eksporterów z obowiązku spełnienia innych formalności przewidzianych przepisami celnymi lub pocztowymi.
6.
Artykuły 85 i 87 stosuje się mutatis mutandis do formularzy APR.
c) Pozostałe przepisy dotyczące dowodów pochodzenia
Artykuł 90
Produkty wysyłane w małych przesyłkach przez osoby fizyczne do osób fizycznych lub przewożone w bagażu osobistym podróżnych mogą korzystać jako produkty pochodzące z preferencji taryfowych, określonych w art. 66, bez konieczności przedstawiania świadectwa pochodzenia na formularzu A lub wypełniania formularza APR, pod warunkiem że chodzi o przywóz pozbawiony jakiegokolwiek charakteru handlowego i jeżeli zostały zgłoszone jako spełniające warunki wymagane do stosowania niniejszego artykułu oraz jeżeli nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości takiego zgłoszenia.
Całkowita wartość tych produktów nie może przekraczać 215 ECU w odniesieniu do małych przesyłek i 600 ECU w przypadku bagażu osobistego podróżnych.
Artykuł 91
1.
W przypadku stosowania art. 70 dowód pochodzenia produktów wywożonych z kraju ugrupowania regionalnego do innego kraju tego samego ugrupowania w celu poddania ich dalszej obróbce lub przetwarzaniu bądź w celu powrotnego wywozu w niezmienionym stanie, dostarczany jest w formie świadectwa pochodzenia na formularzu A lub formularza APR wystawionego lub sporządzonego w pierwszym z tych krajów.
2.
Organy kraju beneficjenta odpowiedzialne za wystawianie świadectwa pochodzenia na formularzu A dla produktów, w wytworzeniu których użyto produktów pochodzących z innego kraju tego samego ugrupowania regionalnego, uwzględniają świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawione przez właściwe organy tego drugiego kraju lub sporządzony tam formularz APR.
Kraj pochodzenia ustalony zgodnie z art. 71 umieszcza się w polu 12 świadectwa pochodzenia na formularzu A lub w polu 8 formularza APR.
3.
Na wystawionych w ten sposób świadectwach pochodzenia na formularzu A muszą być umieszczone w polu 4 wpisy
lub
.
Artykuł 92
Odkrycie drobnych niezgodności między oświadczeniami złożonymi w świadectwie a oświadczeniami złożonymi w dokumentach przedstawionych w urzędzie celnym w celu dopełnienia formalności wymaganych przy przywozie produktów nie czyni samo przez się tego świadectwa nieważnym, jeżeli zostanie odpowiednio potwierdzone, że dokument ten odnosi się do przedstawianych produktów.
Podsekcja 3
Metody współpracy administracyjnej
Artykuł 93
1.
Kraje beneficjenci informują Komisję Wspólnot Europejskich o nazwach i adresach organów rządowych, które mogą wystawiać świadectwa pochodzenia na formularzu A, jak również o wzorach odcisków pieczęci stosowanych przez te organy oraz o nazwach i adresach organów rządowych odpowiedzialnych za przeprowadzenie weryfikacji formularzy A i formularzy APR.
2.
Kraje beneficjenci informują również Komisję Wspólnot Europejskich o nazwach i adresach organów rządowych, które mogą wydawać świadectwa autentyczności, określone w art. 84, wraz ze wzorami pieczęci przez nie stosowanych.
3.
Komisja przekazuje te informacje organom celnym Państw Członkowskich.
Artykuł 94
Do celów przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 66, każdy kraj beneficjent przestrzega lub zapewnia zgodność z regułami dotyczącymi wypełniania i wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A, warunków stosowania formularzy APR i warunków dotyczących współpracy administracyjnej.
Artykuł 95
1.
Późniejsze weryfikacje świadectw pochodzenia na formularzu A i formularzy APR przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących faktycznego pochodzenia danych produktów.
2.
Do celów ust. 1 organy celne zwracają świadectwo pochodzenia na formularzu A lub formularz APR właściwemu organowi rządowemu w kraju beneficjencie wywozu, podając, gdzie stosowne, formalne lub materialne powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji.
Jeżeli została przedstawiona faktura, taką fakturę lub jej kopię dołącza się do formularza APR.
Organy celne przekazują również wszelkie uzyskane informacje sugerujące, że dane znajdujące się na tym świadectwie lub formularzu są niedokładne.
Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji zainteresowane organy decydują o zawieszeniu preferencji taryfowych, określonych w art. 66, zwalniają produkty z zastrzeżeniem wszelkich środków ostrożności uznanych za niezbędne.
3.
Jeżeli z wnioskiem o późniejszą weryfikację wystąpiono zgodnie z przepisami ust. 1, taka weryfikacja jest przeprowadzana, a jej wyniki przekazywane są organom celnym we Wspólnocie w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy.
Wyniki umożliwiają określenie, czy dane świadectwo pochodzenia na formularzu A lub formularz APR stosują się do produktów faktycznie wywiezionych i czy produkty te faktycznie mogą korzystać z preferencji taryfowych, określonych w art. 66.
4.
W przypadku świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych zgodnie z art. 91 odpowiedź zawiera odniesienie do uwzględnionych świadectw pochodzenia na formularzu A lub formularzy APR.
5.
Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości nie ma odpowiedzi w terminie sześciu miesięcy określonym w ust. 3 lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do ustalenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, właściwe organy powiadamia się drugi raz.
Jeżeli po drugim powiadomieniu wyniki weryfikacji nie zostaną podane w terminie czterech miesięcy do wiadomości organów, które ich zażądały lub jeżeli wyniki te nie pozwalają na ustalenie autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy te nie wyrażają zgody na stosowanie ogólnych preferencji, z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub wystąpienia wyjątkowych okoliczności.
6.
W przypadku gdy procedura weryfikacji lub każda inna posiadana informacja wydaje się wskazywać, że przepisy niniejszej sekcji są naruszane, kraj beneficjent wywozu, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty, przeprowadza niezbędne dochodzenia lub zleca przeprowadzenie takich dochodzeń w trybie pilnym, w celu rozpoznania i zapobiegania takim naruszeniom i w tym celu kraj beneficjent może zaprosić Wspólnotę do uczestnictwa w tych dochodzeniach.
7.
Do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A kopie tych świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe są przechowywane przez co najmniej dwa lata przez właściwe organy rządowe kraju beneficjenta wywozu.
Artykuł 96
Przepisy art. 75 ust. 1 lit. c) i art. 80 stosuje się jedynie w takim zakresie, w kontekście preferencji taryfowych udzielonych przez Austrię, Norwegię, Szwecję i Szwajcarię dla niektórych produktów pochodzących z krajów rozwijających się, w jakim kraje te stosują przepisy podobne do wspomnianych powyżej.
Podsekcja 4
Przepis końcowy
Artykuł 97
Bez uszczerbku dla art. 87 świadectwa pochodzenia na formularzu A oraz dokumentacja dowodowa dotycząca transportu bezpośredniego mogą zostać sporządzone w terminie sześciu miesięcy od dnia dopuszczenia lub ponownego dopuszczenia kraju lub terytorium do korzystania z GSP w odniesieniu do produktów, określonych w rozporządzeniach Rady i decyzjach EWWiS dla danego roku, znajdujących się w tranzycie lub składowanych czasowo we Wspólnocie, objętych procedurą składu celnego albo umieszczonych w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.
Sekcja 2
Terytoria okupowane
Podsekcja 1
Definicja pojęcia produktów pochodzących
Artykuł 98
1.
Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę niektórym produktom pochodzącym z terytoriów okupowanych następujące produkty, pod warunkiem że zostały bezpośrednio przywiezione w rozumieniu art. 103, uważa się za:
a) produkty pochodzące z terytoriów okupowanych:
i) produkty całkowicie uzyskane na tych terytoriach;
ii) produkty uzyskane na tych terytoriach, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż całkowicie uzyskane na tych obszarach, pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 100.
Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu niniejszej podsekcji pochodzą ze Wspólnoty;
b) produkty pochodzące ze Wspólnoty:
i) produkty całkowicie uzyskane we Wspólnocie;
ii) produkty uzyskane we Wspólnocie, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż całkowicie uzyskane we Wspólnocie, pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 100.
Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu niniejszej podsekcji pochodzą z terytoriów okupowanych.
2.
Pojęcie "terytoria okupowane" obejmuje Zachodni Brzegu Jordanu i Strefę Gazy, okupowane przez Izrael.
Artykuł 99
Za całkowicie uzyskane na terytoriach okupowanych uważa się:
a) produkty mineralne wydobyte z ich ziemi lub z ich dna morskiego;
b) produkty roślinne tam zebrane;
c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;
d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;
e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam przeprowadzone;
f) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;
g) odpady i złom powstałe w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;
h) produkty wydobyte z ziemi dna morskiego lub spod ziemi dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do użytkowania tego dna lub ziemi pod dnem;
i) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-h).
Artykuł 100
1.
Do celów art. 98 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i lit. b) ppkt ii) materiały niepochodzące uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy uzyskany produkt jest klasyfikowany w innej pozycji niż ta, w której, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, klasyfikowane są wszystkie niepochodzące materiały użyte do jego wytworzenia.
Stosuje się art. 68 ust. 1 akapit drugi, trzeci i czwarty.
2.
Jeżeli produkt jest wymieniony w kolumnach 1 i 2 wykazu znajdującego się w załączniku 19, to zamiast reguły ust. 1 muszą być spełnione warunki określone w kolumnie 3 dla danego produktu.
a) Pojęcie "wartość", w wykazie załącznika 19, oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały na danym terytorium.
Jeżeli wartość użytych materiałów pochodzących musi zostać ustalona, przepisy powyższego akapitu stosuje się mutatis mutandis.
b) Pojęcie "cena ex-works" w wykazie załącznika 19 oznacza cenę zapłaconą producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów pomniejszoną o wszystkie podatki wewnętrzne, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony.
3. Do celów stosowania art. 98 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i lit. b) ppkt ii) za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących są uważane czynności określone w art. 68 ust. 3 lit. a)-h), niezależnie od tego, czy powodują zmianę pozycji.
Artykuł 101
W celu ustalenia, czy towary pochodzą z terytorium okupowanego, nie jest konieczne ustalenie, czy energia elektryczna, paliwo, urządzenia i wyposażenie, maszyny i narzędzia, użyte do uzyskania tych towarów lub jakiekolwiek materiały lub produkty użyte w czasie produkcji, które nie wchodzą i nie miały wejść w końcowy skład towarów, pochodzą z państw trzecich czy też nie.
Artykuł 102
Przepisy art. 73 i 74 stosuje się do niniejszej sekcji.
Artykuł 103
1.
Za przewiezione bezpośrednio z terytoriów okupowanych do Wspólnoty i ze Wspólnoty na terytoria okupowane uważane są:
a) produkty transportowane bez przekraczania innego terytorium;
b) produkty transportowane przez terytoria inne niż terytoria okupowane lub Wspólnota, z przeładunkiem lub bez niego albo z czasowym składowaniem lub bez niego, pod warunkiem że transport przez te terytoria uzasadniają warunki geograficzne lub wyłącznie potrzeby transportu oraz że produkty te:
- nie zostały tam dopuszczone do konsumpcji, oraz
- nie zostały tam poddane, w zależności od przypadku, czynnościom innym niż wyładunek lub przeładunek albo jakimkolwiek innym czynnościom mającym zachować je w dobrym stanie;
c) produkty, których transport odbywa się rurociągami przez inne terytoria niż terytoria okupowane.
2.
Dowód spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) przedstawiany jest organom celnym we Wspólnocie lub izbom handlowym na terytoriach okupowanych w postaci:
a) jednolitego dokumentu przewozowego wystawionego na terytoriach okupowanych lub we Wspólnocie, obejmującego przejazd przez kraj tranzytu; lub
b) świadectwa wydanego przez organy celne kraju tranzytu:
- podającego dokładny opis produktów,
- określającego datę wyładunku lub przeładunku towarów, również ze statku lub na statek, ze wskazaniem wykorzystanych statków,
- potwierdzającego warunki, na podstawie których produkty pozostały w kraju tranzytu; lub
c) w razie ich braku – jakichkolwiek dokumentów dowodowych.
Artykuł 104
Warunki ustalone w niniejszej podsekcji dotyczące nabycia statusu towarów pochodzenia są spełniane nieprzerwanie we Wspólnocie lub na terytoriach okupowanych.
Jeżeli produkty pochodzące wywożone ze Wspólnoty lub terytoriów okupowanych do innego kraju zostają zwrócone, to są one uważane za niepochodzące, chyba że można udowodnić zgodnie z wymogami właściwych organów, że:
- powracające towary są tymi samymi, które zostały wywiezione, oraz
- nie zostały poddane czynnościom wykraczającym poza te konieczne do zachowania ich w dobrym stanie w czasie, gdy znajdowały się w tym kraju.
Podsekcja 2
Dowód pochodzenia
a) Świadectwo przewozowe EUR.1
Artykuł 105
W rozumieniu niniejszej sekcji dowodem statusu pochodzenia towarów jest świadectwo przewozowe EUR.1, którego wzór znajduje się w załączniku 21.
Artykuł 106
1.
Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane na pisemny wniosek eksportera lub, na odpowiedzialność eksportera, jego upoważnionego przedstawiciela.
Wniosek taki sporządza się na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 21. Jest on wypełniany zgodnie z przepisami niniejszej podsekcji.
Wnioski o wystawienie świadectw przewozowych EUR.1 muszą być przechowywane przez okres co najmniej dwóch lat przez izby handlowe terytoriów okupowanych.
2.
Eksporter lub jego przedstawiciel przedstawia wraz z wnioskiem każdy właściwy dokument uzupełniający udowadniający, że produkty, które mają zostać wywiezione, kwalifikują się do wystawienia świadectwa przewozowego EUR.1.
Zobowiązuje się on do przedłożenia, na żądanie właściwych organów, każdego dodatkowego dowodu, jakiego mogą one zażądać dla ustalenia prawidłowości statusu pochodzenia towarów uprawnionych do preferencyjnego traktowania i zobowiązuje się do wyrażenia zgody na przeprowadzenie przez te organy każdej kontroli jego księgowości i sprawdzenia okoliczności, w jakich te produkty były uzyskane.
3.
Świadectwo przewozowe EUR.1 może być wystawione tylko wtedy, gdy może służyć jako materiał dowodowy wymagany do celów stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 98.
4.
Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane przez izby handlowe terytoriów okupowanych lub przez organy celne Państwa Członkowskiego wywozu, jeżeli towary, które mają zostać wywiezione, mogą być uważane za produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji.
5.
Ponieważ świadectwo przewozowe EUR.1 stanowi dokumentację dowodową do celów stosowania przewidzianych preferencji taryfowych, izby handlowe terytoriów okupowanych lub organy celne Państwa Członkowskiego wywozu są odpowiedzialne za podjęcie wszelkich kroków koniecznych do weryfikacji pochodzenia towarów i sprawdzenia innych oświadczeń znajdujących się na świadectwie.
6.
W celu weryfikacji, czy warunki określone w ust. 4 są spełnione, izby handlowe terytoriów okupowanych lub organy celne Państwa Członkowskiego wywozu mają prawo zażądać wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzać każdą kontrolę, którą uznają za właściwą.
7.
Izby handlowe terytoriów okupowanych lub organy celne Państwa Członkowskiego wywozu są odpowiedzialne za zapewnienie prawidłowego wypełniania formularzy określonych w ust. 1.
W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w taki sposób, żeby wykluczyć jakąkolwiek możliwość wprowadzenia fałszywych informacji.
W tym celu opis produktów jest podawany bez pozostawiania pustych wierszy.
W przypadku gdy pole nie jest całkowicie wypełnione, należy narysować pod ostatnim wierszem opisu poziomą linię, przekreślając tym samym puste miejsce.
8.
Data wystawienia świadectwa przewozowego musi być wpisana w części świadectwa przewozowego przeznaczonej dla organów celnych.
9.
Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane przez izby handlowe terytoriów okupowanych lub organy celne Państwa Członkowskiego wywozu przy wywozie produktów, których dotyczy.
Zostaje ono udostępnione eksporterowi z chwilą faktycznego dokonania wywozu lub z chwilą, w której staje się pewne, że wywóz zostanie dokonany.
Artykuł 107
1.
W wyjątkowych okolicznościach świadectwo przewozowe EUR.1 może również zostać wystawione po wywiezieniu produktów, do których się odnosi, jeżeli nie zostało wystawione przy wywozie z powodu nieumyślnych błędów lub pominięć albo specjalnych okoliczności.
2.
Do celów ust. 1 eksporter we wniosku:
- podaje miejsce i datę wywozu produktów, do których odnosi się świadectwo,
- potwierdza, że żadne świadectwo przewozowe EUR.1 nie zostało wystawione przy wywozie danych produktów, i podaje z jakich powodów.
3.
Izby handlowe terytoriów okupowanych lub organy celne Państwa Członkowskiego wywozu mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR.1 z mocą wsteczną tylko po sprawdzeniu, że informacje podane we wniosku eksportera są zgodne z informacjami znajdującymi się w odpowiednich dokumentach.
Świadectwa wystawione z mocą wsteczną są opatrzone jednym z następujących wpisów:
- expedido a posteriori,
- udstedt efterfølgende,
- Nachträglich ausgestellt,
- Εκδοθέν εκ των υστέρων,
- Issued retrospectively,
- Délivré a posteriori,
- rilasciato a posteriori,
- afgegeven a posteriori,
- emitido a posteriori.
4.
Wpis określony w ust. 3 umieszcza się w polu "Uwagi" świadectwa przewozowego EUR.1.
Artykuł 108
1.
W przypadku kradzieży, zagubienia lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR.1 eksporter może wystąpić do izb handlowych terytoriów okupowanych lub organów celnych Państwa Członkowskiego wywozu, które je wystawiły, o wystawienie duplikatu na podstawie dokumentów wywozowych znajdujących się w ich posiadaniu.
2.
W ten sposób wystawiony duplikat musi być opatrzony jednym z następujących wyrazów:
- DUPLICADO,
- DUPLIKAT,
- DUPLIKAT,
- ANTIГPAΦO,
- DUPLICATE,
- DUPLICATA,
- DUPLICATO,
- DUPLICAAT,
- SEGUNDA VIA,
3.
Wyraz określony w ust. 2 umieszcza się w polu "Uwagi" świadectwa przewozowego EUR.1.
4.
Duplikat, na którym znajduje się data wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR.1, jest ważny od tej daty.
Artykuł 109
Zawsze możliwe jest zastąpienie jednego lub większej liczby świadectw przewozowych EUR.1 jednym lub większą liczbą innych świadectw przewozowych EUR.1, pod warunkiem że zostanie to dokonane w urzędzie celnym Wspólnoty, w którym znajdują się towary.
Artykuł 110
1.
Świadectwo przewozowe EUR.1 jest przedkładane w terminie 5 miesięcy od daty jego wystawienia przez izby handlowe terytoriów okupowanych organom celnym Państwa Członkowskiego, w którym są przedstawiane produkty.
2.
Świadectwo przewozowe EUR.1, które jest przedkładane organom celnym Państwa Członkowskiego po upływie terminu przedłożenia przewidzianego w ust. 1, może być uznane do celów preferencyjnego traktowania, wtedy gdy nieprzedłożenie świadectwa w terminie jest spowodowane siłą wyższą lub zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.
3.
W innych przypadkach opóźnionego przedłożenia organy celne Państwa Członkowskiego przywozu mogą przyjąć świadectwa wtedy, gdy produkty zostały im przedstawione przed upływem wymienionego terminu.
Artykuł 111
1.
Produkty wysłane z terytoriów okupowanych z przeznaczeniem na wystawę organizowaną w państwie trzecim i sprzedane po wystawie w celu przywozu do Wspólnoty korzystają w przywozie z preferencji taryfowych, określonych w art. 98, pod warunkiem że spełniają warunki niniejszej podsekcji wymagane dla uznania ich za pochodzące z terytoriów okupowanych i pod warunkiem że zgodnie z wymogami organów celnych zostanie udowodnione, że:
a) eksporter wysłał te produkty z terytoriów okupowanych do państwa, w którym odbyła się wystawa i wystawił je tam;
b) produkty zostały sprzedane lub zbyte w inny sposób przez tego eksportera osobie we Wspólnocie;
c) produkty zostały wysłane, w czasie trwania wystawy lub bezpośrednio po niej, do Wspólnoty w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;
d) od chwili ich wysyłki na wystawę produkty nie były używane do celów innych niż prezentacja na wystawie.
2.
Świadectwo przewozowe EUR.1 przedkłada się organom celnym na zwykłych warunkach.
Umieszcza się na nim nazwę i adres wystawy.
Jeżeli zaistnieje taka potrzeba, można zażądać przedstawienia dodatkowej dokumentacji potwierdzającej rodzaj produktów i warunki, na jakich były one wystawiane.
3.
Ustęp 1 stosuje się do każdej wystawy, targów lub podobnych publicznych pokazów o charakterze handlowym, przemysłowym, rolniczym lub rzemieślniczym, które nie są organizowane w celach prywatnych w sklepach lub lokalach handlowych z zamiarem sprzedaży produktów zagranicznych i w trakcie których produkty pozostają pod kontrolą celną.
Artykuł 112
Świadectwa przewozowe EUR.1 przedkłada się organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu zgodnie z procedurami ustanowionymi w niniejszej sekcji.
Organy te mogą wymagać tłumaczenia świadectwa.
Mogą one także wymagać załączenia do zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu oświadczenia importera stwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 98.
Artykuł 113
Jeżeli na wniosek zgłaszającego artykuł niezmontowany lub zdemontowany objęty działem 84 lub 85 Zharmonizowanego Systemu jest przywożony partiami na warunkach ustanowionych przez organy celne, to jest on uważany za jeden artykuł, a świadectwo przewozowe EUR.1 może zostać przedłożone dla całego artykułu przy przywozie pierwszej przesyłki.
Artykuł 114
Świadectwa przewozowe EUR.1 przechowywane są przez organy celne Państwa Członkowskiego przywozu zgodnie z obowiązującymi przepisami.
b) Formularz EUR.2
Artykuł 115
1.
Bez względu na art. 105 w przypadku przesyłek zawierających jedynie produkty pochodzące, gdy wartość przesyłki nie przekracza 2820 ECU, dowód statusu pochodzenia produktów w rozumieniu niniejszej sekcji wystawiany jest na formularzu EUR.2, którego wzór znajduje się w załączniku 22.
2.
Formularz EUR.2 wypełnia i podpisuje eksporter lub, na jego odpowiedzialność, jego upoważniony przedstawiciel.
3.
Formularz EUR.2 jest wypełniany dla każdej przesyłki.
4.
Przepisy te nie zwalniają eksporterów z obowiązku spełnienia innych formalności przewidzianych przepisami celnymi lub pocztowymi.
5.
Eksporter, który sporządził formularz EUR.2, przedkłada na żądanie izby handlowej terytorium okupowanego wszystkie uzupełniające dokumenty dotyczące stosowania tego formularza.
Artykuł 116
Odkrycie drobnych niezgodności między oświadczeniami złożonymi w świadectwie przewozowym EUR.1 lub w formularzu EUR.2 a oświadczeniami złożonymi w dokumentach przedstawionych w urzędzie celnym w celu dopełnienia formalności wymaganych przy przywozie towarów nie czyni samo przez się tego świadectwa lub formularza nieważnym, jeżeli zostało odpowiednio potwierdzone, że świadectwo EUR.1 lub formularz EUR.2 odnoszą się do przedstawianych towarów.
Artykuł 117
1.
Przy przywozie do Wspólnoty jako produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji bez konieczności przedkładania dokumentów określonych w art. 105 lub art. 115 są dopuszczane:
a) produkty wysyłane w małych przesyłkach przez osoby fizyczne do osób fizycznych, pod warunkiem że wartość produktów nie przekracza 200 ECU;
b) produkty znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych, pod warunkiem że wartość produktów nie przekracza 565 ECU.
2.
Przepisy te stosuje się jedynie w odniesieniu do przywozu towarów pozbawionych jakiegokolwiek charakteru handlowego i zgłaszanych jako spełniające warunki wymagane do stosowania przewidzianych preferencji oraz jeżeli nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości takiego zgłoszenia.
Podsekcja 3
Metody współpracy administracyjnej
Artykuł 118
Terytoria okupowane przesyłają Komisji wzory odcisków pieczęci używanych przez izby handlowe, jak również adresy organów właściwych do wystawiania świadectw przewozowych EUR.1 i przeprowadzenia późniejszej weryfikacji tych świadectw oraz formularzy EUR.2.
Komisja przesyła te informacje organom celnym Państw Członkowskich.
Artykuł 119
1.
Późniejsze weryfikacje świadectw przewozowych EUR.1 i formularzy EUR.2 przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne w Państwie Członkowskim przywozu lub izby handlowe terytoriów okupowanych mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.
2.
W celu zapewnienia prawidłowego stosowania podsekcji 1 terytoria okupowane wspierają Wspólnotę, pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na sprawdzanie autentyczności świadectw przewozowych EUR.1 i formularzy EUR.2 oraz prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych towarów.
3.
Do celów ust. 1 organy celne Państwa Członkowskiego lub terytorium okupowanego zwracają świadectwo przewozowe EUR.1, formularz EUR.2 lub kopię tego świadectwa bądź formularza izbom handlowym terytoriów okupowanych lub organom celnym Państwa Członkowskiego wywozu, podając, gdzie stosowne, materialne lub formalne powody uzasadniające kontrolę.
Do świadectwa przewozowego EUR.1 lub formularza EUR.2 organy wnioskujące dołączają stosowne dokumenty handlowe lub ich kopie oraz dostarczają, na poparcie wniosku o późniejszą weryfikację, wszelkie uzyskane dokumenty i informacje sugerujące, że dane znajdujące się na tym świadectwie lub formularzu są niedokładne.
Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji organy celne w Państwie Członkowskim przywozu decydują o zawieszeniu stosowania preferencyjnego traktowania, zwalniają produkty z zastrzeżeniem wszelkich środków zachowawczych uznanych za niezbędne.
4.
Organy celne Państwa Członkowskiego przywozu lub izby handlowe terytoriów okupowanych są informowane o wynikach weryfikacji w terminie sześciu miesięcy.
Wyniki te muszą umożliwiać ustalenie, czy zwrócone zgodnie z ust. 3 dokumenty stosują się do produktów rzeczywiście wywiezionych i czy produkty te mogą rzeczywiście kwalifikować się do stosowania ustaleń preferencyjnych.
Przepisy art. 95 ust. 5 stosuje się do niniejszego ustępu.
5.
Do celów późniejszej weryfikacji świadectw przewozowych EUR.1 izby handlowe terytoriów okupowanych lub organy celne w Państwie Członkowskim wywozu przechowują dokumenty wywozowe lub kopie świadectw zastępujących je przez okres co najmniej dwóch lat.
Sekcja 3
Republiki Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Słowenii i terytorium Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii
Podsekcja 1
Definicja pojęcia produktów pochodzących
Artykuł 120
Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę niektórym produktom pochodzącym z Republiki Bośni i Hercegowiny, Republiki Chorwacji, Republiki Słowenii i z terytorium Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, zwanych dalej "republikami beneficjentami" następujące produkty, pod warunkiem że zostały bezpośrednio przewiezione w rozumieniu art. 125, uważa się za:
1) produkty pochodzące z republiki beneficjenta:
a) produkty całkowicie uzyskane w republice beneficjencie;
b) produkty uzyskane w republice beneficjencie, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż całkowicie uzyskane w tej republice, pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 122.
Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu niniejszej podsekcji pochodzą ze Wspólnoty, pod warunkiem że produkty te poddano w danej republice beneficjencie obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie, określone w art. 122 ust. 3;
2) produkty pochodzące ze Wspólnoty:
a) produkty całkowicie uzyskane we Wspólnocie;
b) produkty uzyskane we Wspólnocie, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż całkowicie uzyskane we Wspólnocie, pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 122.
Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu niniejszej podsekcji pochodzą z republiki beneficjenta, pod warunkiem że produkty te poddano we Wspólnocie obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie, określone w art. 122 ust. 3.
Artykuł 121
1.
Za całkowicie uzyskane w republice beneficjencie lub we Wspólnocie uważa się produkty określone w art. 67 ust. 1 lit. a)-k).
2.
Pojęcie "statki tego kraju" w art. 67 ust. 1 lit. f) odnosi się tylko do statków:
- zarejestrowanych lub zgłoszonych w Państwie Członkowskim lub danej republice beneficjencie,
- pływających pod banderą Państwa Członkowskiego lub danej republiki beneficjenta,
- które przynajmniej w 50 % należą do obywateli Państwa Członkowskiego lub republiki beneficjenta, albo spółki, która ma rzeczywistą siedzibę w jednym z tych Państw Członkowskich lub w republice beneficjencie, a której dyrektor lub dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej i większość członków tej rady są obywatelami republiki beneficjenta lub Państw Członkowskich Wspólnoty, oraz w których ponadto w przypadku spółek cywilnych lub spółek z ograniczoną odpowiedzialnością co najmniej połowa kapitału należy do Państw Członkowskich lub danej republiki beneficjenta, ich instytucji prawa publicznego lub obywateli,
- których kapitan i oficerowie są wyłącznie obywatelami Państw Członkowskich lub danej republiki beneficjenta, oraz
- na których załoga składa się w co najmniej 75 % z obywateli Państw Członkowskich Wspólnoty lub danej republiki beneficjenta.
3.
Pojęcia "Wspólnota" i "republika beneficjent" obejmują także otaczające je wody terytorialne.
Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium państwa, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.
Artykuł 122
1.
Do celów art. 120 materiały niepochodzące uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy uzyskany produkt jest klasyfikowany w innej pozycji niż ta, w której z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3 klasyfikowane są wszystkie niepochodzące materiały użyte do jego wytworzenia.
Stosuje się przepisy art. 68 ust. 1 akapit drugi, trzeci i czwarty.
2.
Jeżeli produkt jest wymieniony w kolumnach 1 i 2 wykazu znajdującego się w załączniku 20, to zamiast reguły ust. 1 muszą być spełnione warunki określone w kolumnie 3 dla danego produktu.
a) Jeżeli w wykazie załącznika 20 do określania statusu pochodzenia produktu uzyskanego we Wspólnocie lub w republice beneficjencie jest stosowana norma procentowa, to wartość dodana w wyniku obróbki lub przetworzenia odpowiada cenie ex-works uzyskanego produktu, pomniejszonej o wartość pochodzących z państw trzecich materiałów przywożonych do Wspólnoty lub republiki beneficjenta.
b) Pojęcie "wartość" w wykazie załącznika 20 oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały na danym terytorium.
Jeżeli wartość użytych materiałów pochodzących musi zostać ustalona, przepisy poprzedniego akapitu stosuje się mutatis mutandis.
c) Pojęcie "cena ex-works" w wykazie załącznika 20 oznacza cenę zapłaconą producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów pomniejszoną o wszystkie podatki wewnętrzne, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony.
3.
Do celów ust. 1 i 2 za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących uważane są czynności określone w art. 68 ust. 3 lit. a)-h), niezależnie od tego, czy nastąpiła zmiana pozycji.
Artykuł 123
W celu ustalenia, czy produkt pochodzi z republiki beneficjenta lub ze Wspólnoty, nie jest konieczne ustalenie, czy energia elektryczna, paliwo, urządzenia i wyposażenie oraz maszyny i narzędzia, użyte do uzyskania tego produktu, jak również materiały oraz produkty użyte w czasie produkcji, które nie mają wejść w końcowy skład produktu, pochodzą z państw trzecich czy też nie.
Artykuł 124
Do niniejszej sekcji stosuje się przepisy art. 73 i 74.
Artykuł 125
1.
Preferencje taryfowe, określone w art. 120, stosuje się jedynie do produktów lub materiałów pochodzących, które są transportowane między terytorium danej republiki beneficjenta a Wspólnotą bez przekraczania żadnego innego terytorium.
Jednakże towary pochodzące z republiki beneficjenta lub ze Wspólnoty i tworzące jedną przesyłkę mogą być transportowane przez inne terytorium niż terytorium republiki beneficjenta lub Wspólnoty, z przeładunkiem lub bez przeładunku albo z czasowym składowaniem lub bez czasowego składowania na tym terytorium, pod warunkiem że towary pozostają pod dozorem organów celnych w kraju tranzytu lub składowania i że nie zostały tam poddane innym czynnościom niż wyładunek, przeładunek lub jakimkolwiek innym czynnościom mającym zachować je w dobrym stanie.
Transport rurociągami produktów pochodzących z republiki beneficjenta lub ze Wspólnoty może odbywać się przez terytoria inne niż terytorium Wspólnoty lub republiki beneficjenta.
2.
Dowód spełnienia warunków określonych w ust. 1 przedstawiany jest właściwym organom celnym w postaci:
a) jednolitego dokumentu przewozowego wystawionego w kraju lub terytorium wywozu, obejmującego przejazd przez kraj tranzytu; lub
b) świadectwa wystawionego przez organy celne kraju tranzytu:
- podającego dokładny opis towarów,
- określającego datę wyładunku lub przeładunku towarów, również ze statku lub na statek, ze wskazaniem wykorzystanych statków,
- potwierdzającego warunki, na podstawie których produkty pozostały w kraju tranzytu; lub
c) w razie ich braku – jakichkolwiek dokumentów dowodowych.
Artykuł 126
Warunki ustalone w niniejszej podsekcji dotyczące nabycia statusu towarów pochodzących są spełniane nieprzerwanie we Wspólnocie lub w republice beneficjencie.
Jeżeli produkty pochodzące, wywożone ze Wspólnoty lub z republiki beneficjenta do innego kraju, zostają zwrócone, to są one uważane za niepochodzące, chyba że można udowodnić zgodnie z wymogami organów celnych, że:
- powracające towary są tymi samymi, które zostały wywiezione, oraz
- nie zostały one poddane czynnościom wykraczającym poza te konieczne do zachowania ich w dobrym stanie w czasie, gdy znajdowały się w tym kraju.
Podsekcja 2
Dowód pochodzenia
a) Świadectwo przewozowe EUR.1
Artykuł 127
W rozumieniu niniejszej sekcji dowodem statusu pochodzenia towarów jest świadectwo przewozowe EUR.1, którego wzór znajduje się w załączniku 21.
Artykuł 128
1.
Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane na pisemny wniosek eksportera lub, na odpowiedzialność eksportera, jego upoważnionego przedstawiciela.
Wniosek taki sporządza się na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 21. Jest on wypełniany zgodnie z przepisami niniejszej podsekcji.
Wnioski o wystawienie świadectw przewozowych EUR.1 muszą być przechowywane przez okres co najmniej dwóch lat przez organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta.
2.
Stosuje się przepisy art. 106 ust. 2.
3.
Świadectwo przewozowe EUR.1 może być wystawione tylko wtedy, gdy może służyć jako materiał dowodowy wymagany do celów stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 120.
4.
Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane przez organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta, jeżeli towary, które mają zostać wywiezione, mogą być uważane za produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji.
5.
W przypadkach, gdy towary uważane są za produkty pochodzące w rozumieniu art. 120 ust. 1 lit. b) zdanie ostatnie lub ust. 2 lit. b) zdanie ostatnie, wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 uzależnione jest od przedstawienia dowodu pochodzenia wystawionego lub sporządzonego wcześniej.
Ten dowód pochodzenia musi być przechowywany przez okres co najmniej dwóch lat przez organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta.
6.
Ponieważ świadectwo przewozowe EUR.1 stanowi dokumentację dowodową do celów stosowania preferencji taryfowych określonych w art. 120, organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta są odpowiedzialne za podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji pochodzenia towarów i sprawdzenia innych oświadczeń znajdujących się na świadectwie.
7.
W celu weryfikacji, czy warunki określone w ust. 4 i 5 są spełnione, organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta mają prawo zażądać wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić każdą kontrolę, którą uznają za właściwą.
8.
Organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta są odpowiedzialne za zapewnienie prawidłowego wypełniania formularza, określonego w art. 127.
W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w taki sposób, żeby wykluczyć jakąkolwiek możliwość wprowadzenia fałszywych informacji.
W tym celu opis produktów jest podawany bez pozostawiania pustych wierszy.
W przypadku gdy pole nie jest całkowicie wypełnione, należy narysować pod ostatnim wierszem opisu poziomą linię, przekreślając tym samym puste miejsce.
9.
Data wystawienia świadectwa przewozowego musi być wpisana w części świadectwa przewozowego przeznaczonej dla organów celnych.
10.
Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane przez organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta przy wywozie produktów, których dotyczy.
Zostaje ono udostępnione eksporterowi, jak tylko wywóz zostanie faktycznie dokonany lub zapewniony.
11.
W przypadku Republiki Bośni i Hercegowiny oraz terytorium Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii odniesienia do "organów celnych" w niniejszym i następnych artykułach należy rozumieć jako odniesienia do izb gospodarczych tak długo, jak izby gospodarcze w tych republikach spełniają dane funkcje.
Artykuł 129
Do niniejszej sekcji stosuje się przepisy art. 107-109.
Artykuł 130
1.
Świadectwo przewozowe EUR.1 jest przedkładane w terminie pięciu miesięcy od daty jego wystawienia przez organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta organom celnym Państwa Członkowskiego lub republiki beneficjenta przywozu, gdzie produkty są przedstawiane.
2.
Świadectwo przewozowe EUR.1, które jest przedkładane organom celnym Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta po upływie terminu przedłożenia przewidzianego w ust. 1, może być uznane do celów preferencyjnego traktowania wtedy, gdy nieprzedłożenie świadectwa jest spowodowane siłą wyższą lub zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.
3.
W innych przypadkach opóźnionego przedłożenia organy celne Państwa Członkowskiego przywozu lub republiki beneficjenta mogą przyjąć świadectwa wtedy, gdy produkty zostały im przedstawione przed upływem wymienionego terminu.
Artykuł 131
1.
Produkty wysyłane ze Wspólnoty lub republiki beneficjenta z przeznaczeniem na wystawę organizowaną w innym kraju i sprzedane po wystawie w celu przywozu do Wspólnoty korzystają w przywozie z preferencji taryfowych, określonych w art. 120, pod warunkiem że produkty te spełniają warunki podsekcji 1 wymagane dla uznania ich za pochodzące ze Wspólnoty lub danej republiki beneficjenta i pod warunkiem że zgodnie z wymogami organów celnych zostanie udowodnione, że:
a) eksporter wysłał te produkty ze Wspólnoty lub republiki beneficjenta do kraju, w którym odbyła się wystawa i wystawił je tam;
b) produkty zostały sprzedane lub zbyte w inny sposób przez tego eksportera osobie we Wspólnocie lub w republice beneficjencie;
c) produkty zostały wysłane, w czasie trwania wystawy lub bezpośrednio po niej, do Wspólnoty lub republiki beneficjenta w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;
d) od chwili ich wysyłki na wystawę produkty nie były używane do innych celów niż prezentacja na wystawie.
2.
Stosuje się przepisy art. 111 ust. 2 i 3.
Artykuł 132
Świadectwa przewozowe EUR.1 przedkłada się organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu lub republiki beneficjenta zgodnie z procedurami ustanowionymi w przepisach tego Państwa Członkowskiego lub tej republiki beneficjenta.
Organy te mogą wymagać tłumaczenia świadectwa.
Mogą one także wymagać załączenia do zgłoszenia przywozowego oświadczenia importera stwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania preferencji taryfowych określonych w art. 120.
Artykuł 133
Bez uszczerbku dla art. 122 ust. 3 gdy artykuł niezmontowany lub zdemontowany objęty działem 84 lub 85 Zharmonizowanego Systemu jest przywożony partiami na warunkach ustanowionych przez organy celne, na wniosek zgłaszającego towary jest uważany za jeden artykuł, a świadectwo przewozowe EUR. 1 może zostać przedłożone dla całego produktu przy przywozie pierwszej przesyłki.
Artykuł 134
Świadectwa przewozowe EUR.1 przechowywane są przez organy celne Państwa Członkowskiego przywozu lub przez organy celne republiki beneficjenta przywozu zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie lub tej republice beneficjencie.
b) Formularz EUR.2
Artykuł 135
1.
Niezależnie od art. 127 w przypadku przesyłek zawierających jedynie produkty pochodzące, gdy wartość przesyłki nie przekracza 3000 ECU, dowód statusu pochodzenia produktów w rozumieniu podsekcji 1 wystawiany jest na formularzu EUR.2, którego wzór znajduje się w załączniku 22.
2.
Formularz EUR.2 wypełnia i podpisuje eksporter lub na odpowiedzialność eksportera jego upoważniony przedstawiciel.
Jeżeli towary znajdujące się w przesyłce zostały wcześniej zweryfikowane w wywożącym Państwie Członkowskim lub terytorium w zakresie definicji pojęcia produktów pochodzących, eksporter może umieścić stosowną adnotację w polu "Uwagi" formularza EUR.2.
3.
Formularz EUR.2 jest wypełniany dla każdej przesyłki.
4.
Przepisy te nie zwalniają eksporterów od spełnienia innych formalności przewidzianych przepisami celnymi lub pocztowymi.
5.
Eksporter, który sporządził formularz EUR.2, przedkłada na żądanie organów celnych Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta wszystkie uzupełniające dokumenty dotyczące stosowania tego formularza.
Artykuł 136
Przy przywozie do Wspólnoty lub republiki beneficjenta następującym produktom pochodzącym w rozumieniu podsekcji 1 udziela się preferencji taryfowych, określonych w art. 120, bez konieczności przedkładania dokumentów, określonych w art. 127 lub w art. 135:
a) produkty wysyłane w małych przesyłkach przez osoby fizyczne do osób fizycznych, pod warunkiem że wartość produktów nie przekracza 215 ECU;
b) produkty znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych, pod warunkiem że wartość produktów nie przekracza 600 ECU.
Do niniejszej sekcji stosuje się przepisy art. 117 ust. 2 .
Podsekcja 3
Metody współpracy administracyjnej
Artykuł 137
Republiki beneficjenci przesyłają Komisji wzory używanych odcisków pieczęci, jak również adresy organów celnych właściwych do wystawiania świadectw przewozowych EUR.1 i przeprowadzania późniejszej weryfikacji tych świadectw oraz formularzy EUR.2.
Komisja przesyła te informacje organom celnym Państw Członkowskich.
Artykuł 138
1.
Późniejsze weryfikacje świadectw przewozowych EUR.1 i formularzy EUR.2 przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne Państwa Członkowskiego przywozu lub republiki beneficjenta mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych towarów.
2.
W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszych przepisów Państwa Członkowskie i republiki beneficjenci wspierają się wzajemnie za pośrednictwem swoich organów celnych, w kontroli autentyczności świadectw przewozowych EUR.1 i formularzy EUR.2 oraz prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.
3.
Do celów ust. 1 organy celne Państwa Członkowskiego lub republiki beneficjenta przywozu zwracają świadectwo przewozowe EUR.1, formularz EUR.2 lub kopię tego świadectwa bądź formularza organom celnym kraju wywozu, podając, gdzie stosowne, materialne lub formalne powody uzasadniające kontrolę.
Do świadectwa przewozowego EUR.1 lub formularza EUR.2 władze wnioskujące dołączają stosowne dokumenty handlowe lub ich kopie oraz dostarczają wszelkie uzyskane dokumenty i informacje sugerujące, że dane znajdujące się na tym świadectwie lub formularzu są niedokładne.
Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji organy celne w Państwie Członkowskim przywozu decydują o zawieszeniu preferencji taryfowych, określonych w art. 120, zwalniają produkty z zastrzeżeniem wszelkich środków zachowawczych uznanych za niezbędne.
4.
Organy celne Państwa Członkowskiego przywozu lub republiki beneficjenta są informowane o wynikach weryfikacji w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy.
Wyniki te muszą umożliwiać ustalenie, czy kwestionowane świadectwo przewozowe EUR.1 lub formularz EUR.2 odnoszą się do produktów rzeczywiście wywiezionych i czy produkty te mogą rzeczywiście kwalifikować się do stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 120.
Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości nie ma odpowiedzi w terminie sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku o dokonanie weryfikacji lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do ustalenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, władze wnioskujące odmawiają udzielenia preferencyjnego traktowania, z wyjątkiem przypadku siły wyższej lub wystąpienia wyjątkowych okoliczności.
5.
Do celów późniejszej weryfikacji świadectw przewozowych EUR.1 organy celne kraju wywozu przez okres co najmniej dwóch lat przechowują kopie świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe.
Podsekcja 4
Ceuta i Melilla
Artykuł 139
1.
Termin "Wspólnota" używany w niniejszej sekcji nie obejmuje Ceuty lub Melilli.
Termin "produkty pochodzące ze Wspólnoty" nie obejmuje produktów pochodzących z tych obszarów.
2.
Z zastrzeżeniem szczególnych warunków określonych w art. 140 przepisy podsekcji 1-3 niniejszej sekcji stosuje się mutatis mutandis do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.
Artykuł 140
1.
Przepisy następujących ustępów stosuje się zamiast art. 120, a odniesienia do tego artykułu stosuje się mutatis mutandis do niniejszego artykułu.
2.
Pod warunkiem, że zostały bezpośrednio przetransportowane, zgodnie z przepisami art. 125, uważa się za:
a) produkty pochodzące z Ceuty i Melilli:
i) produkty całkowicie uzyskane w Ceucie i Melilli;
ii) produkty uzyskane w Ceucie i Melilli, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w ppkt i), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 122.
Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu podsekcji 1 pochodzą ze Wspólnoty lub republiki beneficjenta, pod warunkiem że poddano je w Ceucie i Melilli obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie, określone w art. 122 ust. 3;
b) produkty pochodzące z republiki beneficjenta:
i) produkty całkowicie uzyskane w tej republice;
ii) produkty uzyskane w tej republice, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w ppkt i), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 122.
Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu podsekcji 1 pochodzą z Ceuty i Melilli lub ze Wspólnoty, pod warunkiem że poddano je obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie, określone w art. 122 ust. 3.
3.
Ceuta i Melilla uznawane są za jedno terytorium.
4.
Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel umieszcza w polu 2 świadectwa przewozowego EUR.1 nazwę danej republiki beneficjenta oraz wpis "Ceuta i Melilla".
Ponadto w przypadku produktów pochodzących z Ceuty i Melilli status pochodzenia podaje się w polu 4 świadectwa przewozowego EUR.1.
5.
Hiszpańskie organy celne są odpowiedzialne za stosowanie przepisów niniejszej sekcji w Ceucie i Melilli.
TYTUŁ V
WARTOŚĆ CELNA
ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne
Artykuł 141
1.
Do celów stosowania przepisów art. 28-36 Kodeksu oraz przepisów niniejszego tytułu Państwa Członkowskie postępują zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku 23.
Przepisy ustanowione w pierwszej kolumnie załącznika 23 są stosowane zgodnie z odpowiednią uwagą interpretacyjną zamieszczoną w drugiej kolumnie.
2.
Przepisy załącznika 24 stosuje się, jeżeli przy określaniu wartości celnej konieczne jest odwołanie się do ogólnie przyjętych zasad rachunkowości.
Artykuł 142
1.
Do celów niniejszego tytułu:
a) "Umowa" oznacza Umowę w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, zawartą w ramach wielostronnych negocjacji handlowych prowadzonych w latach 1973-1979 i wymienioną w art. 31 ust. 1 tiret pierwsze Kodeksu;
b) "wyprodukowane towary" oznaczają towary wyhodowane, wytworzone lub wydobyte;
c) "towary identyczne" oznaczają towary wyprodukowane w tym samym kraju, takie same pod każdym względem, włączając cechy fizyczne, jakość i renomę.
Niewielkie różnice w wyglądzie nie wykluczają ich uznania za towary identyczne, odpowiadające pod innymi względami definicji;
d) "towary podobne" oznaczają towary wyprodukowane w tym samym kraju, które nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi; jakość towarów, ich renoma i posiadanie znaku handlowego zaliczają się do czynników, które należy uwzględniać przy ustalaniu, czy towary są podobne;
e) "towary tego samego gatunku i rodzaju" oznaczają towary zawierające się w grupie lub asortymencie towarowym, wytwarzane przez określoną gałąź przemysłu lub branżę przemysłową i obejmujące towary identyczne lub podobne.
2.
Określenia "towary identyczne" i "towary podobne" nie obejmują towarów, które, w zależności od przypadku, włączają lub odzwierciedlają prace techniczno-inżynieryjne, rozwojowe, artystyczne, projektowe oraz plany i szkice, w stosunku do których nie dokonano korekty na mocy art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt iv) Kodeksu, ponieważ elementy te zostały wykonane we Wspólnocie.
Artykuł 143
1. Do celów art. 29 ust. 1 lit. d) i art. 30 ust. 2 lit. c) Kodeksu osoby uważane są za powiązane tylko, gdy:
a) jedna jest urzędnikiem lub dyrektorem w firmie drugiej osoby;
b) są one prawnie uznanymi wspólnikami w działalności gospodarczej;
c) są one pracodawcą i pracobiorcą;
d) jedna z osób bezpośrednio lub pośrednio dysponuje prawami głosu lub udziałem w kapitale zakładowym wynoszącym co najmniej 5 % wszystkich praw głosu lub co najmniej 5 % kapitału zakładowego drugiej osoby;
e) jedna z osób bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugą;
f) obie znajdują się pod bezpośrednią lub pośrednią kontrolą trzeciej osoby;
g) wspólnie kontrolują, bezpośrednio lub pośrednio, trzecią osobę;
h) są członkami rodziny.
Za członków rodziny uważa się wyłącznie osoby pozostające ze sobą w którymkolwiek z wymienionych poniżej stosunków:
- mąż i żona,
- rodzice i dzieci,
- bracia i siostry (rodzeni lub przyrodni),
- dziadkowie i wnuki,
- wujek lub ciotka i bratanek lub siostrzeniec oraz bratanica lub siostrzenica,
- teściowie i zięć lub synowa,
- szwagier i szwagierka.
2.
Do celów niniejszego tytułu osoby powiązane w działalności gospodarczej w tym sensie, że jedna z nich jest wyłącznym agentem, wyłącznym dystrybutorem lub wyłącznym koncesjonariuszem drugiej, uważane są za powiązane jedynie, jeżeli odpowiadają kryteriom ustalonym w ust. 1.
Artykuł 144
1.
Do celów ustalania na mocy art. 29 Kodeksu wartości celnej towarów, których cena nie została faktycznie zapłacona w chwili określonej dla ustalenia wartości celnej, cena należna w ramach rozliczenia w określonym terminie stanowi, co do zasady, podstawę dla określenia wartości celnej.
2.
Komisja i Państwa Członkowskie zasięgają opinii w Komitecie w sprawie stosowania ust. 1.
Artykuł 145
Jeżeli towary zgłoszone do swobodnego obrotu stanowią część większej ilości tego samego towaru zakupionego w ramach jednej transakcji, to cena faktycznie zapłacona lub należna do celów art. 29 ust. 1 Kodeksu jest ceną będącą stosunkiem całkowitej ceny zgłoszonej ilości towarów do całkowitej ilości zakupionej.
Proporcjonalny podział ceny faktycznie zapłaconej lub należnej stosuje się również w przypadku utraty części przesyłki lub szkody zaistniałej przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu towarów, dla których ma zostać ustalona wartość celna.
Artykuł 146
Jeżeli cena faktycznie zapłacona lub należna zawiera kwotę podatku wewnętrznego należnego od danych towarów w kraju pochodzenia lub wywozu, to do celów art. 29 ust. 1 Kodeksu kwoty tej nie uwzględnia się przy określaniu wartości celnej, pod warunkiem że wykazano, zgodnie z wymogami właściwych organów celnych, że wspomniane towary były lub będą z niego zwolnione z korzyścią dla kupującego.
Artykuł 147
1.
Do celów art. 29 Kodeksu fakt, że towary będące przedmiotem sprzedaży zostały zgłoszone do swobodnego obrotu, uważa się za wystarczającą wskazówkę, że zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty.
Dotyczy to również przypadku kolejnych sprzedaży dokonanych przed określeniem wartości celnej, przy czym każda z cen tych transakcji może, z zastrzeżeniem przepisów art. 178-181, zostać przyjęta za podstawę określenia wartości celnej.
2.
Jednakże w przypadku użycia towarów w państwie trzecim między sprzedażą a wprowadzeniem do swobodnego obrotu wartość celna nie musi być wartością transakcyjną.
3.
Kupujący nie musi spełniać żadnego warunku innego niż ten, że musi być stroną umowy sprzedaży.
Artykuł 148
Jeżeli stosując art. 29 ust. 1 lit. b) Kodeksu, ustalono, że sprzedaż lub cena towarów przywożonych jest uzależniona od warunku lub świadczenia, którego wartość można ustalić w odniesieniu do towarów, dla których określana jest wartość celna, to taką wartość uważa się za pośrednią płatność dokonaną przez kupującego na rzecz sprzedającego oraz część ceny zapłaconej lub należnej, pod warunkiem że dany warunek lub usługa nie odnosi się do:
a) działalności, do której stosuje się art. 29 ust. 3 lit. b) Kodeksu; lub
b) elementu, w odniesieniu do którego ma być uiszczona dopłata do ceny zapłaconej lub należnej zgodnie z przepisami art. 32 Kodeksu.
Artykuł 149
1.
Do celów art. 29 ust. 3 lit. b) Kodeksu pojęcie "działalność marketingowa" oznacza wszelką działalność związaną z reklamą i promocją sprzedaży danych towarów, jak również wszelką działalność związaną z gwarancjami odnoszącymi się do tych towarów.
2.
Tego rodzaju działalność prowadzona przez kupującego jest uważana za działalność prowadzoną na jego rachunek, nawet jeżeli wynika ona z obowiązku nałożonego na kupującego na podstawie umowy ze sprzedającym.
Artykuł 150
1.
W celu stosowania art. 30 ust. 2 lit. a) Kodeksu (wartość transakcyjna towarów identycznych) wartość celna ustalana jest w odniesieniu do wartości transakcyjnej towarów identycznych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w takich samych ilościach, co towary, dla których określana jest wartość celna.
W przypadku gdy nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, przyjmuje się wartość transakcyjną towarów identycznych, sprzedawanych na innym poziomie handlu i/lub w innych ilościach, skorygowaną o różnice wynikające z poziomu handlu i/lub ilości, pod warunkiem że tego rodzaju korekta może być dokonana na podstawie przedłożonych dowodów, jednoznacznie potwierdzających zasadność i prawidłowość korekty, niezależnie od tego, czy taka korekta prowadzi do zwiększenia czy też zmniejszenia wartości.
2.
W przypadku gdy koszty określone w art. 32 ust. 1 lit. e) Kodeksu są włączone do wartości transakcyjnej, dokonywana jest korekta w celu uwzględnienia istotnych rozbieżności w takich kosztach i opłatach między towarami przywożonymi a towarami identycznymi, wynikających z różnic w odległościach i rodzajach transportu.
3.
Jeżeli, stosując przepisy niniejszego artykułu, stwierdzono istnienie dwóch lub większej liczby wartości transakcyjnych towarów identycznych, to dla ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przyjmuje się najniższą wartość transakcyjną.
4.
W celu stosowania niniejszego artykułu wartość transakcyjna towarów wytworzonych przez inną osobę jest brana pod uwagę tylko wtedy, gdy na podstawie ust. 1 nie można stwierdzić wartości transakcyjnej dla towarów identycznych wytworzonych przez tę samą osobę, która wyprodukowała towary, których wartość celna ma zostać określona.
5.
Do celów niniejszego artykułu wartość transakcyjna przywożonych towarów identycznych oznacza wartość celną uprzednio określoną, zgodnie z art. 29 Kodeksu, skorygowaną zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 151
1.
W celu stosowania art. 30 ust. 2 lit. b) Kodeksu (wartość transakcyjna towarów podobnych) wartość celna ustalana jest w odniesieniu do wartości transakcyjnej towarów podobnych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w takich samych ilościach, co towary, dla których określana jest wartość celna.
W przypadku gdy nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, przyjmuje się wartość transakcyjną towarów podobnych, sprzedawanych na innym poziomie handlu i/lub w innych ilościach, skorygowaną o różnice wynikające z poziomu handlu i/lub ilości, pod warunkiem że tego rodzaju korekta może być dokonana na podstawie przedłożonych dowodów, jednoznacznie potwierdzających zasadność i prawidłowość korekty, niezależnie od tego, czy taka korekta prowadzi do zwiększenia, czy też zmniejszenia wartości.
2.
W przypadku gdy koszty określone w art. 32 ust. 1 lit. e) Kodeksu są włączone do wartości transakcyjnej, dokonywana jest korekta w celu uwzględnienia istotnych rozbieżności w takich kosztach i opłatach między towarami przywożonymi a towarami podobnymi, wynikających z różnic w odległościach i rodzajach transportu.
3.
Jeżeli, stosując przepisy niniejszego artykułu, stwierdzono istnienie dwóch lub większej liczby wartości transakcyjnych towarów podobnych, to dla ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przyjmuje się najniższą wartość transakcyjną.
4.
W celu stosowania niniejszego artykułu wartość transakcyjna towarów wytworzonych przez inną osobę jest brana pod uwagę tylko wtedy, jeżeli na podstawie ust. 1 nie można stwierdzić wartości transakcyjnej dla towarów podobnych wytworzonych przez tę samą osobę, która wyprodukowała towary, których wartość celna ma zostać określona.
5.
Do celów niniejszego artykułu wartość transakcyjna przywożonych towarów podobnych oznacza wartość celną uprzednio określoną, zgodnie z art. 29 Kodeksu, skorygowaną zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 152
1. a) W przypadku gdy towary przywożone bądź przywożone towary identyczne lub podobne są sprzedawane we Wspólnocie w takim stanie, w jakim zostały przywiezione, to wartość celna towarów przywożonych, ustalona zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c) Kodeksu, jest oparta na cenie jednostkowej, po której towary przywożone bądź przywożone towary identyczne lub podobne, których wartość celna jest ustalana, są sprzedawane w największych zagregowanych ilościach, w tym samym lub przybliżonym czasie, osobom niepowiązanym z osobami, od których kupują takie towary, z uwzględnieniem potrąceń od ceny o:
i) marże, zazwyczaj płacone lub uzgodnione do zapłacenia bądź też narzuty, jakie są zazwyczaj stosowane, obejmujące zyski i wydatki (włączając koszty bezpośrednie i pośrednie obrotu danymi towarami) związane ze sprzedażą we Wspólnocie przywożonych towarów tego samego gatunku i rodzaju;
ii) zwykłe koszty transportu i ubezpieczenia oraz związane z nimi koszty ponoszone we Wspólnocie;
iii) należności celne przywozowe i inne opłaty należne we Wspólnocie z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów.
b) W przypadku gdy towary przywożone bądź przywożone towary identyczne lub podobne nie są sprzedawane w tym samym lub przybliżonym czasie, co czas przywozu towarów podlegających wycenie, wartość celna przywożonych towarów określana w niniejszym artykule, z zastrzeżeniem przepisów ust. 1 lit. a), jest ustalana na podstawie ceny jednostkowej, po której towary przywożone bądź przywożone towary podobne lub identyczne są sprzedawane we Wspólnocie możliwie szybko od dnia przywozu towarów podlegających wycenie, lecz przed upływem 90 dni od dnia przywozu i w takim samym stanie, w jakim zostały przywiezione.
2.
W przypadku gdy towary przywożone bądź przywożone towary identyczne lub podobne nie są sprzedawane we Wspólnocie w takim stanie, w jakim zostały przywiezione, to na wniosek importera wartość celna jest ustalana na podstawie ceny jednostkowej towarów, po której są sprzedawane we Wspólnocie po dalszym przetworzeniu, w możliwie największych zagregowanych ilościach, osobom niepowiązanym z osobami, od których kupują takie towary, z uwzględnieniem wartości dodanej w wyniku takiego przetworzenia i po odjęciu kosztów przewidzianych w ust. 1 lit. a).
3.
Do celów niniejszego artykułu cena jednostkowa, po której towary przywożone są sprzedawane w możliwie największych zagregowanych ilościach, jest ceną, po której została sprzedana największa liczba jednostek osobom niepowiązanym z osobami, od których kupują takie towary, na pierwszym poziomie handlu po przywozie właściwym tej sprzedaży.
4.
Wszelka sprzedaż we Wspólnocie osobie, która dostarczyła bezpośrednio lub pośrednio, bez ponoszenia opłat lub po obniżonych kosztach, jeden z elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. b) Kodeksu, w celu użycia go w produkcji i przy sprzedaży na wywóz towarów przywożonych, nie powinna być uwzględniana przy ustalaniu ceny jednostkowej do celów niniejszego artykułu.
5.
Do celów ust. 1 lit. b) pojęcie "możliwie szybko" oznacza dzień, w którym dokonuje się sprzedaży towarów przywożonych bądź przywożonych towarów identycznych lub podobnych w ilości wystarczającej dla określenia ceny jednostkowej.
Artykuł 153
1.
W celu stosowania art. 30 ust. 2 lit. d) Kodeksu (wartość kalkulowana) organy celne nie mogą domagać się od osoby niezamieszkałej na stałe we Wspólnocie przedłożenia do zbadania czy też udostępnienia jakichkolwiek danych księgowych lub innych informacji potrzebnych dla ustalenia wartości.
Jednakże informacje dostarczone przez producenta towarów do celów ustalenia wartości celnej na podstawie niniejszego artykułu, mogą być weryfikowane w państwie trzecim przez organy celne Państwa Członkowskiego za zgodą producenta i pod warunkiem że organy te z dostatecznym wyprzedzeniem poinformują o tym organy danego państwa, a te ostatnie nie wyrażą sprzeciwu wobec takich czynności.
2. Koszty lub wartość materiałów i produkcji, określone w art. 30 ust. 2 lit. d) tiret pierwsze Kodeksu, obejmują koszty elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i iii) Kodeksu.
Obejmują one także, we właściwych proporcjach, wartość każdego produktu lub usługi wymienionej w art. 32 ust. 1 lit. b) Kodeksu, bezpośrednio lub pośrednio dostarczonej przez kupującego w celu użycia w produkcji przywożonych towarów. Wartość prac wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt iv) Kodeksu, wykonanych we Wspólnocie włączana jest tylko w takich proporcjach, w jakich prace te zostały wykonane na koszt producenta.
3.
Jeżeli dla ustalenia wartości kalkulowanej zostały wykorzystane informacje inne niż te, które zostały dostarczone przez producenta lub w jego imieniu, organy celne powiadamiają zgłaszającego, o ile zwrócił się o to z wnioskiem, o źródle tych informacji, o danych i opartych na nich kalkulacjach, z zastrzeżeniem art. 15 Kodeksu.
4.
"Koszty ogólne", określone w art. 30 ust. 2 lit. d) tiret drugie, obejmują koszty bezpośrednie i pośrednie produkcji oraz sprzedaży towarów przeznaczonych do wywozu, które nie zostały włączone na mocy art. 30 ust. 2 lit. d) tiret pierwsze Kodeksu.
Artykuł 154
Jeżeli pojemniki określone w art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt ii) Kodeksu mają stać się przedmiotem powtarzającego się przywozu, to koszt ich zostaje, na wniosek zgłaszającego, we właściwy sposób rozłożony na części, zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości.
Artykuł 155
Do celów art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt iv) Kodeksu koszty badań i wstępnych szkiców projektowych nie są włączane do wartości celnej.
Artykuł 156
Artykuł 33 lit. c) Kodeksu stosuje się mutatis mutandis, jeżeli wartość celna jest ustalana z zastosowaniem innej metody niż metoda wartości transakcyjnej.
ROZDZIAŁ 2
Przepisy dotyczące honorariów, tantiem autorskich i opłat licencyjnych
Artykuł 157
1.
Do celów art. 32 ust. 1 lit. c) Kodeksu za honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne uważa się w szczególności płatności za skorzystanie z praw odnoszących się do:
- wytworzenia przywożonych towarów (w szczególności patenty, projekty, modele i know-how dotyczącą produkcji), lub
- sprzedaży przywożonych towarów na wywóz (w szczególności znaki towarowe, zarejestrowane wzory), lub
- użycia lub odsprzedaży przywożonych towarów (w szczególności prawa autorskie, technologie traktowane łącznie z przywożonym towarem).
2.
Bez uszczerbku dla art. 32 ust. 5 Kodeksu, jeżeli wartość celna przywożonego towaru jest ustalana na podstawie przepisów art. 29 Kodeksu, to honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne dodaje się do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej jedynie w przypadku, gdy płatność ta:
- pozostaje w związku z towarami, dla których ustalana jest wartość celna, oraz
- stanowi warunek sprzedaży tych towarów.
Artykuł 158
1.
Jeżeli przywożone towary stanowią jedynie składnik lub element towarów wytwarzanych we Wspólnocie, to korekty ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za te towary dokonuje się tylko, jeżeli honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne odnoszą się do tych towarów.
2.
Przywóz towarów niezmontowanych lub poddanych przed odsprzedażą jedynie nieznacznemu przetworzeniu, takiemu jak rozcieńczenie lub pakowanie, nie stanowi przeszkody dla uznania honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych za odnoszące się do przywożonych towarów.
3.
Jeżeli honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne odnoszą się w części do przywożonych towarów i w części do innych składników lub elementów składowych dołączonych do towarów po ich przywozie lub świadczeń, lub usług dokonanych po przywozie, to stosownego podziału dokonuje się jedynie na podstawie obiektywnych i dających się określić danych, zgodnie z uwagą interpretacyjną dotyczącą art. 32 ust. 2 Kodeksu, zamieszczoną w załączniku 23.
Artykuł 159
Honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne związane z prawem stosowania znaku towarowego włączane są do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożony towar, wyłącznie gdy:
- honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne dotyczą towarów odsprzedawanych w takim samym stanie, w jakim zostały przywiezione, lub które podlegają jedynie nieznacznemu przetworzeniu po przywozie,
- towary te są wprowadzane do obrotu, pod znakiem towarowym umieszczonym przed lub po dokonaniu przywozu, za który honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne są uiszczane, oraz
- kupujący nie może zaopatrywać się w takie towary od innego dostawcy niepowiązanego ze sprzedającym.
Artykuł 160
Jeżeli kupujący opłaca honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne osobie trzeciej, to warunki, określone w art. 157 ust. 2, uważa się za spełnione jedynie, o ile sprzedający lub osoba z nim powiązana domaga się od kupującego dokonania takiej płatności.
Artykuł 161
Jeżeli sposób obliczania kwoty honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych uwzględnia cenę przywożonego towaru, to przyjmuje się, o ile nie zaprzeczają temu dowody, że płatność tych honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych pozostaje w związku z towarami, których wartość celna jest ustalana.
Jednakże gdy kwota honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych obliczana jest niezależnie od ceny przywożonych towarów, to płatność tych honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych może pozostawać w związku z towarem, którego wartość celna jest ustalana.
Artykuł 162
W celu stosowania art. 32 ust. 1 lit. c) Kodeksu państwo zamieszkania odbiorcy honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych nie stanowi istotnej okoliczności.
ROZDZIAŁ 3
Przepisy dotyczące miejsca wprowadzenia do Wspólnoty
Artykuł 163
1. Do celów art. 32 ust. 1 lit. e) i art. 33 lit. a) Kodeksu za miejsce wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty uważa się:
a) dla towarów przewożonych drogą morską, port wyładunku lub port przeładunku, pod warunkiem że przeładunek potwierdzony został przez organy celne tego portu;
b) dla towarów przewożonych drogą morską, a następnie wodną drogą śródlądową, pierwszy port – znajdujący się u ujścia rzeki lub kanału, lub w dalszym biegu – gdzie dokonanie wyładunku towarów było możliwe, pod warunkiem że wykazano organom celnym, że koszty frachtu do portu wyładunku towarów są wyższe od kosztów frachtu do tego pierwszego portu;
c) dla towarów przewożonych koleją, wodną drogą śródlądową lub transportem drogowym, miejsce pierwszego urzędu celnego;
d) dla towarów przewożonych w inny sposób, miejsce przekroczenia granicy lądowej obszaru celnego Wspólnoty.
2.
Dla towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty, a następnie przewożonych do miejsca przeznaczenia znajdującego się w innej części tego obszaru, przez terytorium Austrii, Szwajcarii, Węgier, Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej lub Jugosławii, jakim było ono w dniu 1 stycznia 1991 r., wartość celna ustalana jest w nawiązaniu do pierwszego miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, pod warunkiem że towary są przewożone bezpośrednio przez terytorium Austrii, Szwajcarii, Węgier, Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej lub Jugosławii, jak określono powyżej, zwykłą drogą poprzez takie terytorium do miejsca przeznaczenia.
3.
Dla towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty i następnie przewożonych drogą morską do miejsca przeznaczenia znajdującego się w innej części wymienionego obszaru wartość celna ustalana jest w odniesieniu do pierwszego miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, pod warunkiem że towary są przewożone do miejsca przeznaczenia bezpośrednio i zwykłą drogą.
4.
Przepisy ust. 2 i 3 niniejszego artykułu stosuje się również, gdy towary zostały wyładowane, przeładowane lub czasowo unieruchomione na terytoriach Austrii, Szwajcarii, Węgier, Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej lub terytorium Jugosławii w rozumieniu ust. 2, z powodów odnoszących się wyłącznie do ich transportu.
5.
Dla towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty i przewożonych bezpośrednio z jednego z francuskich departamentów zamorskich do innej części obszaru celnego Wspólnoty lub odwrotnie, za miejsce wprowadzenia przyjmuje się miejsce określone w ust. 1 i 2, znajdujące się w tej części obszaru celnego Wspólnoty, z której towary przybyły, jeżeli zostały tam wyładowane lub przeładowane, co zostało poświadczone przez organy celne.
6.
Jeżeli warunki określone w ust. 2, 3 i 5 nie są spełniane, za miejsce wprowadzenia przyjmuje się miejsce określone w ust. 1 i znajdujące się w tej części obszaru celnego Wspólnoty, do której towary są wysyłane.
ROZDZIAŁ 4
Przepisy dotyczące kosztów transportu
Artykuł 164
W celu stosowania art. 32 ust. 1 lit. e) i art. 33 lit. a) Kodeksu:
a) jeżeli towary są przewożone tym samym środkiem transportu do punktu znajdującego się poza miejscem wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, koszty transportu obliczane są proporcjonalnie do odległości przebytej poza i wewnątrz obszaru celnego Wspólnoty, chyba że przedłożone organom celnym dowody wykazują koszty, które zostały poniesione na mocy obowiązującej ogólnej taryfy stawek frachtowych w związku z transportem towarów do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty;
b) jeżeli towary zostały zafakturowane po jednolitej cenie franco miejsce przeznaczenia, odpowiadającej cenie w miejscu wprowadzenia, to koszty transportu we Wspólnocie nie są odejmowane od ceny.
Jednakże takie odliczenie jest dopuszczalne, jeżeli wykazano przed organami celnymi, że cena franco granica byłaby niższa od jednolitej ceny franco miejsce przeznaczenia;
c) jeżeli transport dokonany został bezpłatnie lub na koszt kupującego, to koszty transportu do miejsca wprowadzenia, obliczane według taryfy stawek frachtowych zwyczajowo stosowanej dla tych samych środków transportu, włączane są do wartości celnej.
Artykuł 165
1.
Wszelkie opłaty pocztowe, którym podlegają towary przesyłane pocztą do miejsca przeznaczenia, są w całości włączane do wartości celnej tych towarów, z wyjątkiem jakichkolwiek dodatkowych opłat pocztowych pobieranych w kraju przywozu.
2.
Jednakże opłaty te nie uzasadniają korygowania wartości zgłoszonej celem ustalenia wartości przesyłki o charakterze niekomercyjnym.
3.
Ustępów 1 i 2 nie stosuje się do towarów przewożonych za pośrednictwem ekspresowych usług pocztowych, znanych jako EMS – Datapost (w Danii EMS – Jetpost, w Niemczech EMS – Kurierpostsendungen, we Włoszech CAI – Post).
Artykuł 166
Koszty transportu lotniczego wliczane do wartości celnej towarów są określane według reguł i z zastosowaniem wartości procentowych określonych w załączniku 25.
ROZDZIAŁ 5
Wycena niektórych nośników informacji stosowanych w sprzęcie ADP
Artykuł 167
1.
Nie naruszając art. 29-33 Kodeksu, przy ustalaniu wartości celnej przywożonych nośników informacji stosowanych w sprzęcie do automatycznego przetwarzania danych i zawierających dane lub instrukcje, uwzględnia się wyłącznie koszt lub wartość samego nośnika informacji.
Wartość celna przywożonego nośnika informacji zawierającego dane lub instrukcje nie zawiera więc kosztu lub wartości danych czy instrukcji, o ile taki koszt lub wartość jest wyodrębniona z kosztu lub wartości tego nośnika informacji.
2.
Do celów niniejszego artykułu:
a) pojęcie "nośnik informacji" nie oznacza układów scalonych, półprzewodników i podobnych urządzeń lub artykułów zawierających takie układy lub urządzenia;
b) pojęcie "dane lub instrukcje" nie odnosi się do nagrań dźwiękowych, nagrań filmowych lub nagrań wideo.
ROZDZIAŁ 6
Przepisy dotyczące kursu wymiany
Artykuł 168
Do celów art. 169-172 niniejszego rozdziału:
a) "kurs zanotowany" oznacza:
- ostatni kurs sprzedaży zanotowany dla transakcji handlowych na najbardziej reprezentatywnym rynku lub rynkach walutowych dla danego Państwa Członkowskiego, lub
- każdy inny kurs wymiany, w ten sposób zanotowany i wskazany przez to Państwo Członkowskie jako kurs zanotowany, pod warunkiem że odzwierciedla on w sposób tak efektywny, jak to możliwe, aktualną wartość tej waluty w transakcjach handlowych;
b) "opublikowany" oznacza podany do wiadomości publicznej w sposób określony przez dane Państwo Członkowskie;
c) "waluta" oznacza każdą jednostkę monetarną stosowaną jako środek rozliczeniowy między władzami monetarnymi lub na rynku międzynarodowym.
Artykuł 169
1.
Jeżeli elementy służące do ustalenia wartości celnej towaru zostają określone w chwili tego ustalenia w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym ustalana jest wartość celna, to kurs wymiany stosowany w celu ustalenia tej wartości, wyrażony w walucie danego Państwa Członkowskiego, jest kursem zanotowanym w przedostatnią środę miesiąca i opublikowanym w tym samym dniu lub w dniu następnym.
2.
Kurs zanotowany w przedostatnią środę miesiąca stosowany jest przez następujący po nim miesiąc kalendarzowy, z wyjątkiem przypadku, gdy zostanie on zastąpiony kursem ustalonym na podstawie art. 171.
3.
Jeżeli w przedostatnią środę, określoną w ust. 1, kurs wymiany nie został zanotowany lub został zanotowany, lecz nie został opublikowany w tym samym dniu lub w dniu następnym, to za kurs zanotowany tej środy uważa się ostatni zanotowany i opublikowany w ciągu czternastu poprzednich dni kurs wymiany dla tej waluty.
Artykuł 170
Jeżeli kurs wymiany nie może zostać ustalony na podstawie art. 169, to kurs wymiany, do którego stosuje się art. 35 Kodeksu, jest kursem wskazanym przez dane Państwo Członkowskie i odzwierciedlającym w sposób tak efektywny, jak to możliwe, aktualną wartość tej waluty w transakcjach handlowych w odniesieniu do waluty tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 171
1.
Jeżeli kurs wymiany zanotowany w ostatnią środę miesiąca i opublikowany w tym dniu lub w dniu następnym różni się o 5 % lub więcej od kursu ustalonego zgodnie z art. 169, aby wejść w życie w następnym miesiącu, zastępuje on kurs ustalony zgodnie z art. 169, począwszy od pierwszej środy tego miesiąca jako kurs stosowany do celów art. 35 Kodeksu.
2.
W przypadku gdy podczas okresu stosowania, określonego w poprzednich przepisach, kurs wymiany zanotowany w środę i opublikowany w tym samym dniu lub w dniu następującym po nim różni się o 5 % lub więcej od kursu stosowanego zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, to zastępuje on ten ostatni kurs i wchodzi w życie w następną środę jako kurs, do którego stosuje się art. 35 Kodeksu.
Taki kurs zastępczy obowiązuje do końca bieżącego miesiąca, pod warunkiem że kurs ten nie jest zastąpiony na mocy przepisów pierwszego zdania niniejszego ustępu.
3.
Jeżeli w Państwie Członkowskim kurs wymiany nie został zanotowany w środę lub jeżeli kurs został zanotowany, lecz nie został opublikowany w tym samym dniu lub w dniu następnym, to kursem zanotowanym do celów stosowania w tym Państwie Członkowskim ust. 1 i 2 jest ostatni kurs zanotowany i opublikowany przed tą środą.
Artykuł 172
Jeżeli organy celne Państwa Członkowskiego zezwolą zgłaszającemu na późniejsze uzupełnienie lub dostarczenie danych dotyczących zgłoszenia do swobodnego obrotu towarów w formie zgłoszenia okresowego, to pozwolenie to może, na wniosek zgłaszającego, przewidywać zastosowanie jednolitego kursu przy wymianie na walutę krajową danego Państwa Członkowskiego, elementów służących do określenia wartości celnej wyrażonej w określonej walucie.
W takim przypadku przyjmuje się kurs ustalony zgodnie z niniejszym rozdziałem, stosowany pierwszego dnia okresu objętego danym zgłoszeniem.
ROZDZIAŁ 7
Procedury uproszczone dotyczące niektórych łatwo psujących się towarów
Artykuł 173
1.
Do celów ustalenia wartości celnej produktów określonych w załączniku 26 Komisja ustala dla każdej pozycji klasyfikacyjnej wartość jednostkową za 100 kilogramów netto, wyrażoną w walucie Państw Członkowskich.
Wartości jednostkowe stosuje się dla każdego okresu czternastodniowego, który rozpoczyna się w piątek.
2.
Wartości jednostkowe ustalane są na podstawie następujących elementów, które Państwa Członkowskie dostarczają Komisji w odniesieniu do każdej pozycji klasyfikacyjnej:
a) średnia cena jednostkowa franco granica, niezawierająca opłat celnych, wyrażona w walucie danego Państwa Członkowskiego za 100 kilogramów netto, i obliczona na podstawie cen towarów nieuszkodzonych, które obowiązują w centrach handlowych, określonych w załączniku 27, w okresie odniesienia określonym w art. 174 ust. 1;
b) ilości wprowadzone do swobodnego obrotu w okresie jednego roku kalendarzowego, za pobraniem należności celnych przywozowych.
3.
Średnia cena jednostkowa franco granica, niezawierająca opłat celnych, obliczana jest na podstawie wpływów brutto ze sprzedaży dokonanej między importerem a hurtownikiem.
Jednakże w odniesieniu do centrów handlowych w Londynie, Mediolanie i Rungis za sprzedaż brutto przyjmuje się sprzedaż odnotowaną na tym poziomie handlowym, na którym dane towary są najczęściej sprzedawane w tych ośrodkach.
W ten sposób otrzymane kwoty pomniejsza się o:
- marżę handlową 15 % dla centrów handlowych Londynu, Mediolanu i Rungis oraz 8 % dla pozostałych centrów handlowych,
- koszty transportu i ubezpieczenia na obszarze celnym,
- kwotę ryczałtową wynoszącą 5 ECU, stanowiącą całość pozostałych kosztów niewłączonych do wartości celnej.
Kwota ta jest przeliczana na walutę każdego Państwa Członkowskiego na podstawie ostatnio obowiązującego kursu ustalonego zgodnie z art. 18 Kodeksu.
- należności celne przywozowe i inne opłaty, których nie ujmuje się w wartości celnej.
4.
Państwa Członkowskie mogą ustalić kwotę ryczałtową stosowaną przy odliczaniu kosztów transportu i ubezpieczenia, określone w ust. 3.
Kwoty te, jak również sposoby ich obliczania, są podawane niezwłocznie do wiadomości Komisji.
Artykuł 174
1.
Okres odniesienia dla obliczenia średniej ceny jednostkowej, określonej w art. 173 ust. 2 lit. a) jest okresem 14 dni, kończącym się w czwartek poprzedzający tydzień, w którym mają zostać ustalone nowe wartości jednostkowe.
2.
Średnia cena jednostkowa jest podawana do wiadomości przez Państwa Członkowskie nie później niż o godzinie 12.00 w poniedziałek w tygodniu, w którym zostały ustalone, z zastosowaniem art. 173, wartości jednostkowe.
Jeżeli dzień ten jest dniem wolnym od pracy, powiadomienia dokonuje się w bezpośrednio poprzedzający go dzień roboczy.
3.
Ilości dopuszczone do swobodnego obrotu w ciągu roku kalendarzowego dla każdej pozycji klasyfikacyjnej są podawane do wiadomości Komisji przez wszystkie Państwa Członkowskie przed dniem 15 czerwca następnego roku.
Artykuł 175
1. Wartości jednostkowe, określone w art. 173 ust. 1, są ustalane przez Komisję, co drugi wtorek według średniej ważonej średnich cen jednostkowych, określonych w art. 173 ust. 2 lit. a) w zależności od ilości, określonych w art. 173 ust. 2 lit. b).
2.
W celu określenia średniej ważonej każda średnia cena jednostkowa, określona w art. 173 ust. 2 lit. a), jest przeliczana na ecu po ostatnich kursach wymiany ustalonych przez Komisję i opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed tygodniem, w którym ustalane są wartości jednostkowe.
Te same kursy wymiany stosuje się przy przeliczaniu otrzymanych w ten sposób wartości jednostkowych na waluty Państw Członkowskich.
3.
Ostatnie opublikowane wartości jednostkowe stosuje się do chwili opublikowania nowych wartości jednostkowych.
Jednakże w przypadku wystąpienia dużych wahań cen w jednym lub kilku Państwach Członkowskich, w wyniku na przykład przerwania ciągłości przywozu określonego produktu, nowe wartości jednostkowe mogą zostać ustalone na podstawie faktycznych cen z chwili ustalenia tych wartości.
Artykuł 176
1.
Za przesyłki wadliwe uważa się przesyłki, które w czasie właściwym dla ustalania wartości celnej zawierają co najmniej 5 % produktów nienadających się w stanie, w jakim się znajdują, do spożycia przez ludzi lub których wartość jest niższa co najmniej o 20 % w stosunku do średniej ceny rynkowej zdrowego produktu.
2.
Przesyłki wadliwe mogą zostać wycenione:
- albo po ich przesortowaniu, z zastosowaniem wartości jednostkowych dla części zdrowej i po zniszczeniu części wadliwej pod dozorem celnym, lub
- z zastosowaniem wartości jednostkowych ustalonych dla produktu zdrowego, po odjęciu od ciężaru danej przesyłki części wadliwej, określonej jako taka przez zaprzysiężonego i uznanego przez organy celne eksperta, lub
- z zastosowaniem wartości jednostkowych ustalonych dla produktu zdrowego, po odjęciu części wadliwej, określonej jako taka przez zaprzysiężonego i uznanego przez organy celne eksperta.
Artykuł 177
1.
Dana osoba, zgłaszając lub powodując zgłoszenie wartości celnej produktu lub większej liczby produktów, które przywozi, odwołując się do wartości jednostkowej ustalonej z zastosowaniem niniejszego artykułu, przystępuje do systemu procedur uproszczonych dla bieżącego roku kalendarzowego dotyczących danego produktu lub produktów.
2.
Jeżeli następnie wspomniana osoba odwoła się do innych metod ustalenia wartości celnej produktu lub większej liczby produktów, które przywozi, niż procedury uproszczone, to organy celne właściwego Państwa Członkowskiego są upoważnione do powiadomienia jej, że zostaje ona wyłączona z korzystania z procedur uproszczonych dla wspomnianego produktu lub produktów do końca bieżącego roku kalendarzowego; wyłączenie z procedury uproszczonej może zostać rozszerzone na następny rok kalendarzowy.
O wyłączeniu z procedury uproszczonej organy celne Państwa Członkowskiego powiadamiają niezwłocznie Komisję, która informuje o tym organy celne pozostałych Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ 8
Zgłoszenie szczegółowych danych oraz wymagane dokumenty
Artykuł 178
1.
Jeżeli konieczne jest ustalenie wartości celnej do celów art. 28-36 Kodeksu, to deklaracja danych odnoszących się do wartości celnej (deklaracja wartości) dołączana jest do zgłoszenia celnego przywożonych towarów.
Deklaracja wartości jest sporządzana na formularzu D.W. 1, którego wzór znajduje się w załączniku 28, wraz, w zależności od przypadku, z jednym lub większą liczbą formularzy D.W. 1 bis, którego wzór znajduje się w załączniku 29.
2.
Szczególnym wymogiem jest, aby deklaracja wartości, określona w ust. 1, była sporządzana jedynie przez osobę posiadającą miejsce zamieszkania lub prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze celnym Wspólnoty i dysponującą wszystkimi faktami odnoszącymi się do deklaracji.
3.
Jeżeli wartość celna danych towarów nie może być ustalona z zastosowaniem przepisów art. 29 Kodeksu, organy celne mogą odstąpić od wymogu sporządzenia deklaracji na formularzu określonym w ust. 1.
W takich przypadkach osoba określona w ust. 2 dostarcza lub powoduje dostarczenie organom celnym każdej innej informacji, która może być wymagana do celów ustalenia wartości celnej z zastosowaniem innego artykułu wymienionego Kodeksu; tego rodzaju inne informacje są dostarczane w formie i na warunkach, które mogą określić organy celne.
4.
Złożenie w urzędzie celnym deklaracji wymaganej w ust. 1 jest, bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych, traktowane jako przyjęcie odpowiedzialności przez osobę, określoną w ust. 2, w odniesieniu do:
- prawidłowości i kompletności danych podanych w deklaracji,
- autentyczności dokumentów przedstawionych na poparcie tych danych, oraz
- dostarczenia każdej dodatkowej informacji lub dokumentu potrzebnego dla ustalenia wartości celnej towarów.
5.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w odniesieniu do towarów, których wartość celna jest ustalana według systemu procedur uproszczonych, ustanowionego zgodnie z przepisami art. 173-177.
Artykuł 179
1.
O ile nie jest to niezbędne dla właściwego poboru należności celnych przywozowych, organy celne odstępują od wymogu przedstawienia całego lub części deklaracji przewidzianej w art. 178 ust. 1:
a) gdy wartość celna przywożonych towarów nie przekracza 5000 ECU za przesyłkę, pod warunkiem że nie są to przesyłki wysyłane partiami lub wysyłane wielokrotnie przez tego samego nadawcę temu samu odbiorcy; lub
b) gdy dany przywóz pozbawiony jest jakiegokolwiek charakteru handlowego; lub
c) gdy przedstawienie odpowiednich danych nie jest konieczne dla stosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich lub gdy cła przewidziane w Taryfie nie są pobierane w związku ze stosowaniem szczególnych przepisów celnych.
2.
Kwota wyrażona w ecu, określona w ust. 1 lit. a), przeliczana jest zgodnie z art. 18 Kodeksu.
Organy celne mogą zaokrąglić w górę lub w dół kwotę otrzymaną po przeliczeniu.
Organy celne mogą pozostawić niezmienioną równowartość w walucie krajowej kwoty ustalonej w ecu, jeżeli przy przyjęciu kursu na okres jednego roku, przewidzianego w art. 18 Kodeksu, przeliczenie tej kwoty, przed zaokrągleniem przewidzianym w tym ustępie, prowadzi do zmiany równowartości wyrażonej w walucie krajowej o mniej niż 5 % lub jej redukcji.
3.
W przypadku towarów będących przedmiotem stałego przywozu realizowanego na tych samych warunkach handlowych, pochodzących od tego samego sprzedającego i przeznaczonych dla tego samego kupującego, organy celne mogą odstąpić od wymogu dostarczenia w całości danych określonych w art. 178 ust. 1 na poparcie każdego zgłoszenia celnego, ale wymagają tych danych za każdym razem, gdy zmieniają się okoliczności i co najmniej raz na trzy lata.
4.
Odstąpienie udzielone na mocy niniejszego artykułu może zostać cofnięte, a przedłożenie D.W. 1 może być wymagane, jeżeli okaże się, że warunki wymagane dla udzielenia takiego odstąpienia nie zostały spełnione lub już nie są spełniane.
Artykuł 180
W przypadku stosowania systemów skomputeryzowanych lub, gdy dane towary są przedmiotem zgłoszenia całościowego, okresowego lub podsumowującego, organy celne mogą zezwolić, aby dane wymagane dla ustalenia wartości celnej były przedkładane w różnej formie.
Artykuł 181
1.
Osoba określona w art. 178 ust. 2 dostarcza organom celnym kopię faktury, na podstawie której zgłaszana jest wartość celna przywożonych towarów.
Gdy wartość celna zgłaszana jest na piśmie, to kopia ta przechowywana jest przez organy celne.
2.
W przypadku pisemnych deklaracji wartości celnej i, gdy faktura odnosząca się do przywożonych towarów wystawiona jest na nazwisko osoby mającej swoją siedzibę w innym Państwie Członkowskim, niż to, w którym zgłaszana jest wartość celna, zgłaszający dostarcza organom celnym dwie kopie tej faktury.
Jedna jest przechowywana przez organy celne; druga, opatrzona pieczęcią danego urzędu oraz numerem ewidencyjnym zgłoszenia w tym urzędzie celnym, jest zwracana zgłaszającemu w celu przekazania jej osobie, na której nazwisko wystawiona została faktura.
3.
Organy celne mogą rozszerzyć stosowanie przepisów ust. 2 na przypadki, w których osoba, na nazwisko której wystawiona jest faktura, ma swoją siedzibę w Państwie Członkowskim, w którym zgłaszana jest wartość celna.
TYTUŁ VI
WPROWADZENIE TOWARÓW NA OBSZAR CELNY
ROZDZIAŁ 1
Badanie towarów i pobieranie próbek przez osobę zainteresowaną
Artykuł 182
1.
Zgoda na badanie towarów, określone w art. 42 Kodeksu, udzielana jest osobie uprawnionej do nadania towarom przeznaczenia celnego na jej ustny wniosek, chyba że organy celne uważają, że z uwagi na okoliczności niezbędne jest złożenie wniosku na piśmie.
Pobranie próbek dozwolone jest jedynie na pisemny wniosek osoby zainteresowanej.
2.
Pisemne wnioski, określone w ust. 1, są podpisywane przez osobę zainteresowaną i składane właściwym organom celnym.
Wnioski zawierają następujące dane:
- nazwisko i adres osoby występującej z wnioskiem,
- miejsce, w którym znajdują się towary,
- numer deklaracji skróconej, o ile została ona już przedstawiona, z wyjątkiem przypadków, w których urząd celny sam umieszcza te dane, bądź wskazanie poprzedniej procedury celnej albo dane niezbędne do identyfikacji środka transportu, na którym znajdują się towary,
- wszystkie inne dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów.
Organy celne udzielają pozwolenia na wniosku okazanym przez zainteresowaną osobę.
Gdy wniosek ten dotyczy pobrania próbek, wspomniane organy określają ilość towarów, która ma zostać pobrana.
3.
Uprzednie badanie towarów i pobranie próbek dokonywane jest pod kontrolą organów celnych, które w zależności od przypadku ustalają procedury postępowania.
Rozpakowanie, ważenie, ponowne pakowanie i wszystkie inne czynności dokonywane są na towarach na odpowiedzialność i koszt osoby zainteresowanej.
Pokrywa ona również koszty związane z analizą.
4.
Pobrane próbki podlegają formalnościom w celu nadania im przeznaczenia celnego.
Żaden dług celny nie powstaje, gdy w wyniku badania próbki zostały zniszczone lub nieodwracalnie utracone.
Art. 182 ust. 5 Kodeksu stosuje się do odpadów i złomu.
ROZDZIAŁ 2
Deklaracja skrócona
Artykuł 183
1.
Deklaracja skrócona jest podpisywana przez osobę, która ją sporządziła.
2.
Deklaracja skrócona poświadczana jest przez organy celne i przechowywana przez nie w celu weryfikacji, czy towary, do których się ona odnosi, otrzymały przeznaczenie celne w terminie ustanowionym w art. 49 Kodeksu.
3.
Deklaracja skrócona dla towarów, które były przewożone w ramach procedury tranzytu przed przedstawieniem ich organom celnym, przybiera formę egzemplarza dokumentu tranzytowego przeznaczonego dla urzędu celnego przeznaczenia.
4.
Organy celne mogą zezwolić, aby deklaracja skrócona sporządzona została w formie elektronicznej.
W takim przypadku reguły określone w ust. 2 są odpowiednio dostosowywane.
Artykuł 184
1.
Towary objęte deklaracją skróconą, które nie zostały wyładowane ze środka transportu, na którym się znajdują, są ponownie w całości przedstawiane, na każde żądanie organów celnych, przez osobę określoną w art. 183 ust. 1 do czasu, aż danym towarom zostanie nadane przeznaczenie celne.
2.
Każda osoba, która po wyładunku posiada towary w celu ich przeniesienia lub składowania, staje się odpowiedzialna za wykonanie obowiązku ponownego przedstawienia towarów w całości na każde żądanie organów celnych.
ROZDZIAŁ 3
Składowanie czasowe
Artykuł 185
1.
Jeżeli miejsca określone w art. 51 ust. 1 Kodeksu są na stałe zatwierdzone do czasowego składowania towarów, nazywane są "magazynami składowania czasowego".
2.
Aby zapewnić stosowanie przepisów prawa celnego, organy celne mogą, w przypadku gdy same nie prowadzą magazynów składowania czasowego, wymagać, aby:
a) magazyny składowania czasowego były zamykane na dwa klucze, z których jeden jest w posiadaniu wymienionych organów celnych;
b) osoba korzystająca z magazynu składowania czasowego prowadziła ewidencję towarową, która umożliwia śledzenie ruchu towarów.
Artykuł 186
Towary umieszczane są w magazynie składowania czasowego na podstawie deklaracji skróconej.
Jednakże organy celne mogą zażądać złożenia specjalnego zgłoszenia sporządzonego na formularzu, który odpowiada ustalonemu przez te organy wzorowi.
Artykuł 187
Bez uszczerbku dla art. 56 Kodeksu lub dla przepisów mających zastosowanie do sprzedaży towarów przez organy celne osoba, która sporządziła deklarację skróconą lub, jeżeli taka deklaracja nie została jeszcze złożona, osoby określone w art. 44 ust. 2 Kodeksu, są odpowiedzialne za wprowadzenie w życie środków powziętych przez organy celne na podstawie art. 53 ust. 1 Kodeksu oraz poniesienie ich kosztów.
Artykuł 188
Jeżeli organy celne dokonują sprzedaży towarów zgodnie z art. 53 Kodeksu, odbywa się to zgodnie z regułami obowiązującymi w Państwach Członkowskich.
ROZDZIAŁ 4
Szczególne przepisy mające zastosowanie w odniesieniu do towarów przesyŁanych drogą morską lub powietrzną
Sekcja 1
Przepis ogólny
Artykuł 189
Jeżeli towary z państw trzecich wprowadzane są na obszar celny Wspólnoty drogą morską lub powietrzną i są bez przeładunku przesyłane z wykorzystaniem jednolitego dokumentu przewozowego tym samym środkiem transportu do innego portu lub portu lotniczego we Wspólnocie, to są one przedstawiane organom celnym, w rozumieniu art. 40 Kodeksu, tylko w porcie lub porcie lotniczym, w którym zostają wyładowane lub przeładowane.
Sekcja 2
Szczególne przepisy mające zastosowanie do bagażu podręcznego i zarejestrowanego bagażu podróżnych
Artykuł 190
Do celów niniejszej sekcji:
a) "port lotniczy Wspólnoty" oznacza każdy port lotniczy znajdujący się na obszarze celnym Wspólnoty;
b) "międzynarodowy port lotniczy Wspólnoty" oznacza każdy port lotniczy Wspólnoty, który na mocy pozwolenia wydanego przez właściwe organy jest upoważniony do prowadzenia ruchu lotniczego z państwami trzecimi;
c) "lot wewnątrzwspólnotowy" oznacza przemieszczenie się statku powietrznego między dwoma portami lotniczymi Wspólnoty, bez międzylądowań, które nie rozpoczyna się lub też nie kończy się w niewspólnotowym porcie lotniczym;
d) "port Wspólnoty" oznacza każdy port morski znajdujący się na obszarze celnym Wspólnoty;
e) "wewnątrzwspólnotowy rejs morski" oznacza przemieszczenie między dwoma portami Wspólnoty bez zawijania do portów pośrednich, statku regularnie kursującego między dwoma lub większą liczbą określonych portów Wspólnoty;
f) "statki wycieczkowe" oznaczają statki prywatne dokonujące podróży, których trasa wyznaczana jest przez użytkowników;
g) "turystyczne lub należące do firm statki powietrzne" oznaczają prywatne statki powietrzne odbywające rejsy, których trasa wyznaczana jest przez użytkowników;
h) "bagaż" oznacza wszystkie przedmioty przewożone, niezależnie od środków transportu, przez osobę w trakcie podróży.
Artykuł 191
Do celów niniejszej sekcji w odniesieniu do transportu lotniczego bagaż uważany jest za:
- bagaż zarejestrowany, jeżeli został zarejestrowany w porcie lotniczym wyjścia i jest niedostępny dla osoby w trakcie lotu ani w trakcie międzylądowań, określonych w art. 192 pkt 1 i 2 i w art. 194 pkt 1 i 2 niniejszego rozdziału.
- bagaż podręczny, jeżeli osoba zabiera go ze sobą do kabiny pasażerskiej statku powietrznego.
Artykuł 192
Wszelkie kontrole i wszelkie formalności mające zastosowanie do:
1) bagażu podręcznego i bagażu zarejestrowanego osób odbywających lot na pokładzie statku powietrznego lecącego z niewspólnotowego portu lotniczego, który po międzylądowaniu w porcie lotniczym Wspólnoty kontynuuje lot do innego portu Wspólnoty, są przeprowadzane w tym ostatnim porcie lotniczym, pod warunkiem że jest to międzynarodowy port lotniczy Wspólnoty; w takim przypadku bagaż podlega zasadom mającym zastosowanie w odniesieniu do bagażu osób pochodzących z państw trzecich, jeżeli osoba nie może udowodnić właściwym organom wspólnotowego statusu zawartych w bagażu towarów;
2) bagażu podręcznego i bagażu osób odbywających lot na pokładzie statku powietrznego lądującego w porcie lotniczym Wspólnoty przed kontynuowaniem lotu do niewspólnotowego portu lotniczego, są przeprowadzane w porcie lotniczym wyjścia, pod warunkiem że jest to międzynarodowy port lotniczy Wspólnoty; w takim przypadku kontrola bagażu podręcznego może zostać przeprowadzona we wspólnotowym porcie lotniczym międzylądowania w celu ustalenia, czy towary znajdujące się w tym bagażu spełniają warunki dla ich swobodnego obrotu we Wspólnocie;
3) bagażu osób korzystających z usług morskich, realizowanych przez ten sam statek i obejmujących kolejne etapy obejmujące wyjście z portu niewspólnotowego, zawijanie do portu niewspólnotowego lub kończenie rejsu w porcie niewspólnotowym przeprowadzana jest w porcie, w którym, w zależności od przypadku, bagaże zostały załadowane lub wyładowane.
Artykuł 193
Wszelkie kontrole i wszelkie formalności mające zastosowanie do bagażu osób przebywających na pokładzie:
1) statków wycieczkowych – przeprowadzane są w każdym porcie Wspólnoty, niezależnie od pochodzenia lub przeznaczenia tych statków;
2) turystycznych lub prywatnych statków powietrznych – przeprowadzane są:
- w pierwszym porcie lotniczym przybycia, który musi być międzynarodowym portem lotniczym Wspólnoty, w odniesieniu do lotów z niewspólnotowego portu lotniczego, jeżeli statek powietrzny po międzylądowaniu kontynuuje lot do innego portu lotniczego Wspólnoty,
- w ostatnim międzynarodowym porcie lotniczym Wspólnoty – w odniesieniu do lotów z portu lotniczego Wspólnoty, jeżeli statek powietrzny po międzylądowaniu kontynuuje lot do niewspólnotowego portu lotniczego.
Artykuł 194
1.
W przypadku bagażu przybywającego do portu lotniczego Wspólnoty na pokładzie statku powietrznego przybywającego z niewspólnotowego portu lotniczego i przeładowywanego w tym porcie lotniczym Wspólnoty na inny statek powietrzny odbywający lot wewnątrzwspólnotowy:
- wszelkie kontrole i wszelkie formalności mające zastosowanie do bagażu zarejestrowanego przeprowadzane są w porcie lotniczym przybycia lotu wewnątrzwspólnotowego, pod warunkiem że jest to międzynarodowy port lotniczy Wspólnoty,
- wszelkie kontrole bagażu podręcznego przeprowadzane są w pierwszym międzynarodowym porcie lotniczym Wspólnoty; dodatkowe kontrole tego bagażu mogą być przeprowadzane w porcie przybycia lotu wewnątrzwspólnotowego jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu zarejestrowanego,
- kontrole bagażu zarejestrowanego mogą być przeprowadzane w pierwszym porcie lotniczym Wspólnoty jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu podręcznego.
2.
W przypadku bagażu załadowanego w porcie lotniczym Wspólnoty na statek powietrzny odbywający lot wewnątrzwspólnotowy w celu przeładunku w innym porcie lotniczym Wspólnoty na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest niewspólnotowy port lotniczy:
- wszelkie kontrole i wszelkie formalności mające zastosowanie do bagażu zarejestrowanego przeprowadzane są w porcie lotniczym wyjścia lotu wewnątrzwspólnotowego, pod warunkiem że jest to międzynarodowy port lotniczy Wspólnoty,
- wszelkie kontrole bagażu podręcznego przeprowadzane są w ostatnim międzynarodowym porcie lotniczym Wspólnoty; wcześniejsze kontrole tego bagażu mogą być przeprowadzane w porcie lotniczym wyjścia lotu wewnątrzwspólnotowego jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu zarejestrowanego,
- kontrole bagażu zarejestrowanego mogą być przeprowadzane w ostatnim porcie lotniczym Wspólnoty jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu podręcznego.
3.
Wszelkie kontrole i wszelkie formalności mające zastosowanie do bagażu przybywającego do portu lotniczego Wspólnoty na pokładzie liniowego lub czarterowego statku powietrznego, przybywającego z niewspólnotowego portu lotniczego i przeładowywanego w tym porcie lotniczym Wspólnoty na turystyczny lub należący do firm statek powietrzny odbywający lot wewnątrzwspólnotowy, są przeprowadzane w porcie przybycia tego liniowego lub czarterowego statku powietrznego.
4.
Wszelkie kontrole i wszelkie formalności mające zastosowanie do bagażu załadowanego w porcie lotniczym Wspólnoty na pokład turystycznego lub należącego do firm statku powietrznego, przybywającego z niewspólnotowego portu lotniczego i przeładowywanego w tym porcie lotniczym Wspólnoty na linowy lub czarterowy statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest niewspólnotowy port lotniczy, są przeprowadzane w porcie lotniczym wyjścia tego statku powietrznego.
5.
Państwa Członkowskie mogą przeprowadzać w międzynarodowym porcie lotniczym Wspólnoty, w którym dokonuje się przeładunku bagażu zarejestrowanego, kontrole bagaży:
- przybywających z niewspólnotowego portu lotniczego i przeładowywanych w międzynarodowym porcie lotniczym Wspólnoty na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest międzynarodowy port lotniczy znajdujący się na terytorium tego samego kraju,
- załadowanych na statek powietrzny w międzynarodowym porcie lotniczym w celu przeładowania ich w innym międzynarodowym porcie lotniczym znajdującym się na terytorium tego samego kraju na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest niewspólnotowy port lotniczy.
Artykuł 195
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia:
- aby przy przybyciu osoby nie mogły dokonać przeniesienia towarów przed przeprowadzeniem kontroli bagażu podręcznego, nieobjętego art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3925/91 [10],
- aby przy wyjściu osoby nie mogły dokonać przeniesienia towarów po przeprowadzeniu kontroli bagażu podręcznego, nieobjętego art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3925/91,
- aby przy przybyciu dokonano właściwych uzgodnień w celu niedopuszczenia do jakiegokolwiek przeniesienia towarów przed przeprowadzeniem kontroli bagażu zarejestrowanego, nieobjętego art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3925/91,
- aby przy wyjściu dokonano właściwych uzgodnień w celu niedopuszczenia do jakiegokolwiek przeniesienia towarów po przeprowadzeniu kontroli bagażu zarejestrowanego, nieobjętego art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3925/91.
Artykuł 196
Bagaż zarejestrowany w porcie lotniczym Wspólnoty jest identyfikowany poprzez etykietę dołączoną w danym porcie lotniczym.
Wzór takiej etykiety, jak również jej parametry techniczne, przedstawione są w załączniku 30.
Artykuł 197
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz portów lotniczych odpowiadających definicji "międzynarodowego portu lotniczego Wspólnoty", podanej w art. 190 lit. b).
Komisja publikuje ten wykaz w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C.
TYTUŁ VII
ZGŁOSZENIA CELNE – PROCEDURA ZWYKŁA
ROZDZIAŁ 1
Zgłoszenie celne na piśmie
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 198
1.
Jeżeli zgłoszenie celne dotyczy dwóch lub większej liczby artykułów, dane dotyczące każdego z tych artykułów uważa się za stanowiące odrębne zgłoszenie.
2.
Części składowe zakładu przemysłowego, klasyfikowanego według jednego kodu CN, uważane są za stanowiące jedną pozycję towarową.
Artykuł 199
Bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni go odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za:
- prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu,
- autentyczność załączonych dokumentów,
oraz
- przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedurą.
Artykuł 200
Organy celne przechowują dokumenty towarzyszące zgłoszeniu, chyba że wspomniane organy postanowią inaczej lub chyba że zgłaszający potrzebuje tych dokumentów do innych czynności.
W tym drugim przypadku organy celne podejmują niezbędne kroki dla zapewnienia, aby dane dokumenty nie mogły być wykorzystane w późniejszym okresie, z wyjątkiem sytuacji, gdy odnoszą się one do ilości i wartości towarów, na które pozostają ważne.
Artykuł 201
1.
Zgłoszenie składa się w urzędzie celnym, w którym przedstawiono towary.
Może ono zostać złożone zaraz po takim przedstawieniu.
2.
Organy celne mogą wyrazić zgodę, aby zgłoszenie zostało złożone, zanim zgłaszający będzie mógł przedstawić towary.
W takim przypadku organy celne mogą wyznaczyć termin tego przedstawienia, określany w zależności od okoliczności.
Jeżeli towary nie zostaną przedstawione w tym terminie, zgłoszenie uważa się za niezłożone.
3.
Jeżeli zgłoszenie zostało złożone, zanim towary, których dotyczy, przybyły do urzędu celnego lub do innego miejsca wyznaczonego przez organy celne, może ono zostać przyjęte jedynie po przedstawieniu tych towarów organom celnym.
Artykuł 202
1.
Zgłoszenie jest składane we właściwym urzędzie celnym, w wyznaczonych dniach i godzinach urzędowania tego urzędu.
Jednakże organy celne mogą, na wniosek zgłaszającego i na jego koszt, wyrazić zgodę na złożenie zgłoszenia poza wyznaczonymi dniami i godzinami urzędowania.
2.
Złożenie zgłoszenia funkcjonariuszom urzędu celnego w innym miejscu wyznaczonym w tym celu, w ramach umowy między organami celnymi a zainteresowanym, jest uznawane za złożenie zgłoszenia w urzędzie celnym.
Artykuł 203
Na zgłoszeniu umieszczana jest data jego przyjęcia.
Artykuł 204
Organy celne mogą zezwolić albo zażądać, aby sprostowania określone w art. 65 Kodeksu zostały dokonane poprzez złożenie nowego zgłoszenia, mającego zastąpić zgłoszenie pierwotne.
W takim przypadku datą uwzględnianą przy ustalaniu wszelkich należnych opłat oraz przy stosowaniu innych przepisów regulujących daną procedurę celną, jest data przyjęcia zgłoszenia pierwotnego.
Sekcja 2
Stosowane formularze
Artykuł 205
1.
Urzędowym wzorem zgłoszenia celnego towarów dokonywanego na piśmie w ramach zwykłej procedury w celu objęcia ich procedurą celną lub ich powrotnego wywozu zgodnie z art. 182 ust. 3 Kodeksu jest jednolity dokument administracyjny.
2.
Inne formularze mogą być stosowane w tym celu, o ile pozwalają na to przepisy danej procedury celnej.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie wykluczają:
- odstąpienia od zgłoszenia pisemnego przewidzianego w art. 225-236 dla dopuszczenia do swobodnego obrotu, wywozu lub odprawy czasowej,
- odstąpienia przez Państwa Członkowskie od formularza określonego w ust. 1, w przypadku stosowania szczególnych przepisów ustanowionych w art. 237 i 238 w odniesieniu do przesyłek listowych i paczek pocztowych,
- stosowania w szczególnych przypadkach specjalnych formularzy w celu uproszczenia zgłoszenia celnego, o ile organy celne na to zezwolą,
- odstąpienia przez Państwa Członkowskie od formularza określonego w ust. 1, w przypadku istniejących lub przyszłych umów bądź uzgodnień między władzami dwóch lub większej liczby Państw Członkowskich zawartych w celu uproszczenia formalności dla całości lub części handlu między Państwami Członkowskimi,
- stosowania przez osoby zainteresowane wykazów załadunkowych dla wypełnienia formalności tranzytu wspólnotowego w przypadku przesyłek składających się z towarów różnego rodzaju,
- drukowania zgłoszeń wywozowych, tranzytowych lub przywozowych oraz dokumentów potwierdzających wspólnotowy status towarów, które nie są przewożone w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, za pomocą publicznych lub prywatnych systemów przetwarzania danych, w razie konieczności na czystym papierze, na warunkach określonych przez Państwa Członkowskie,
- dopuszczenia przez Państwa Członkowskie, jako zgłoszenia w rozumieniu ust. 1, formularza jednolitego dokumentu administracyjnego wydrukowanego przez komputerowy system przyjmowania zgłoszeń, w przypadku zastosowania tego systemu.
4.
Jeżeli formalności spełniane są z wykorzystaniem publicznych lub prywatnych systemów komputerowych, dokonujących również wydruku zgłoszeń, organy celne mogą postanowić, aby:
- odręczny podpis mógł zostać zastąpiony inną techniką identyfikacyjną, która może opierać się na wykorzystaniu kodów i wywoływać takie same skutki prawne jak podpis odręczny.
Tego rodzaju uproszczenie może zostać przyznane jedynie wtedy, gdy zostaną spełnione określone przez organy celne warunki techniczne i administracyjne,
- sporządzone w ten sposób zgłoszenia zamiast ręcznego lub mechanicznego umieszczenia pieczęci urzędu celnego i podpisu upoważnionego funkcjonariusza mogą być bezpośrednio poświadczane przez te systemy.
5.
Jeżeli prawodawstwo wspólnotowe odwołuje się do zgłoszenia wywozowego, zgłoszenia do powrotnego wywozu lub zgłoszenia przywozowego bądź też do zgłoszenia obejmującego towary inną procedurą celną, Państwa Członkowskie nie mogą wymagać przedstawienia innych dokumentów administracyjnych niż te, które są:
- wyraźnie ustanowione aktami wspólnotowymi lub przewidziane tymi aktami,
- wymagane na mocy konwencji międzynarodowych zgodnych z Traktatem,
- wymagane od podmiotów gospodarczych dla udzielania im, na ich wniosek, udogodnień lub szczególnych ułatwień,
- wymagane, w poszanowaniu przepisów Traktatu, dla wprowadzenia w życie specjalnych przepisów, które nie mogą być wprowadzone w życie jedynie z wykorzystaniem dokumentu określonego w ust. 1.
Artykuł 206
O ile zaistnieje taka potrzeba, formularz jednolitego dokumentu administracyjnego jest również stosowany w okresie przejściowym, ustanowionym w Akcie Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w związku z handlem między Wspólnotą w jej składzie z dnia 31 grudnia 1985 r. a Hiszpanią lub Portugalią oraz między tymi dwoma Państwami Członkowskimi w odniesieniu do towarów, dla których cła i opłaty o skutku równoważnym są nadal należne lub towarów nadal podlegających innym środkom przewidzianym w Akcie Przystąpienia.
Do celów akapitu pierwszego egzemplarz 2 lub w zależności od przypadku egzemplarz 7 formularzy stosowanych w handlu z Hiszpanią i Portugalią lub między tymi Państwami Członkowskimi zostają zniszczone.
Formularz ten jest również stosowany w handlu towarami wspólnotowymi między częściami obszaru celnego Wspólnoty, do których stosuje się przepisy dyrektywy Rady 77/388/EWG [11] a częściami tego obszaru, do których przepisy te nie mają zastosowania, lub w handlu między częściami tego obszaru, w których przepisy te nie mają zastosowania.
Artykuł 207
Bez uszczerbku dla art. 205 ust. 3 władze celne Państw Członkowskich mogą zazwyczaj odstąpić, do celów spełniania formalności wywozowych lub przywozowych, od wymogu sporządzania jednej lub większej ilości kopii jednolitego dokumentu administracyjnego przeznaczonych do użytku organów tego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że zawarte tam informacje są dostępne na innych nośnikach.
Artykuł 208
1.
Jednolity dokument administracyjny jest przedstawiany w formie plików zawierających liczbę egzemplarzy wymaganą dla spełnienia formalności dotyczących procedury celnej, którą towar ma zostać objęty.
2.
Jeżeli wspólnotowa procedura tranzytowa lub procedura wspólnego tranzytu poprzedzana jest inną procedurą celną bądź następuje po niej inna procedura celna, może zostać przedstawiony plik zawierający liczbę egzemplarzy wymaganą dla spełnienia formalności dotyczących procedury tranzytowej lub procedury ją poprzedzającej lub po niej następującej.
3.
Pliki określone w ust. 1 i 2 przyjmują formę:
- albo zestawu składającego się z ośmiu egzemplarzy, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku 31,
- albo, szczególnie w przypadku wystawiania zgłoszeń za pomocą komputerowego systemu przyjmowania zgłoszeń, dwóch zestawów składających się z czterech następujących po sobie egzemplarzy, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku 32.
4.
Bez uszczerbku dla art. 205 ust. 3, art. 222-224 lub art. 254-289 formularze zgłoszeń mogą zostać uzupełnione, o ile zaistnieje taka potrzeba, jednym lub większą liczbą formularzy uzupełniających przedstawionych w plikach składających się z egzemplarzy zgłoszenia wymaganych dla spełnienia formalności dotyczących procedury celnej, którą mają zostać objęte towary. Egzemplarze wymagane dla spełnienia formalności dotyczących obecnej lub późniejszej procedury celnej mogą zostać załączone, w zależności od przypadku.
Uzupełniające pliki przyjmują formę:
- albo zestawu składającego się z ośmiu egzemplarzy, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku 33,
- albo, szczególnie w przypadku wystawiania zgłoszeń za pomocą komputerowego systemu przyjmowania zgłoszeń, dwóch zestawów składających się z czterech następujących po sobie egzemplarzy, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku 34.
Formularze uzupełniające stanowią integralną część jednolitego dokumentu administracyjnego, do którego się odnoszą.
5.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 organy celne mogą ustalić, że formularze uzupełniające nie mogą być stosowane w przypadku korzystania z komputerowego systemu przyjmowania zgłoszeń.
Artykuł 209
1.
W przypadku stosowania art. 208 ust. 2 każdy uczestnik bierze na siebie odpowiedzialność jedynie w odniesieniu do danych dotyczących procedury, o której zastosowanie zabiegał jako zgłaszający, główny zobowiązany lub przedstawiciel jednego z nich.
2.
Do celów ust. 1, jeżeli zgłaszający stosuje jednolity dokument administracyjny wystawiony w trakcie poprzedniej procedury celnej, jest on zobowiązany, przed złożeniem zgłoszenia zweryfikować prawidłowość danych zawartych w polach, za które jest odpowiedzialny, oraz ich zastosowanie do danych towarów i procedury, o którą się ubiega, oraz uzupełnić je w razie potrzeby.
W przypadkach określonych w akapicie pierwszym zgłaszający powiadamia niezwłocznie urząd celny, w którym zgłoszenie zostało złożone o każdej stwierdzonej różnicy między danymi towarami a danymi zawartymi w zgłoszeniu.
W takim przypadku zgłaszający sporządza następnie zgłoszenie na nowym formularzu jednolitego dokumentu administracyjnego.
Artykuł 210
Jeżeli jednolity dokument administracyjny jest wykorzystywany dla kilku następujących po sobie procedur celnych, organy celne upewniają się co do zgodności danych umieszczonych na zgłoszeniach dotyczących poszczególnych procedur.
Artykuł 211
Zgłoszenie musi być sporządzone w jednym z języków urzędowych Wspólnoty, możliwym do przyjęcia przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym spełniane są formalności.
W zależności od potrzeb organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia mogą zażądać od zgłaszającego lub od jego przedstawiciela w tym Państwie Członkowskim tłumaczenia zgłoszenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych tego drugiego państwa.
Tłumaczenie zastępuje odpowiednie dane zawarte w danym zgłoszeniu.
Na zasadzie odstępstwa od poprzedniego akapitu zgłoszenie sporządzane jest w języku urzędowym Wspólnoty możliwym do przyjęcia przez Państwo Członkowskie przeznaczenia w każdym przypadku, gdy zgłoszenie w tym drugim Państwie Członkowskim zostaje dokonane na egzemplarzach innych niż te, które zostały pierwotnie przedstawione w urzędzie celnym Państwa Członkowskiego wyjścia.
Artykuł 212
1.
Jednolity dokument administracyjny musi zostać wypełniony zgodnie z uwagami wyjaśniającymi w załączniku 37 oraz z dodatkowymi przepisami ustanowionymi w innym prawodawstwie wspólnotowym.
2.
Organy celne zapewniają użytkownikom łatwy dostęp do kopii uwag wyjaśniających określonych w ust. 1.
3.
Władze celne każdego Państwa Członkowskiego mogą w zależności od potrzeb uzupełniać uwagi wyjaśniające.
Artykuł 213
Kody stosowane przy wypełnianiu formularza określonego w art. 205 ust. 1 przedstawione są w załączniku 38.
Artykuł 214
W przypadku gdy przepisy wymagają sporządzenia uzupełniających egzemplarzy formularza określonego w art. 205 ust. 1, zgłaszający może wykorzystać w tym celu dodatkowe egzemplarze lub fotokopie wymienionego formularza.
Takie dodatkowe egzemplarze lub fotokopie muszą być podpisane przez zgłaszającego, przedstawione organom celnym i poświadczone przez nie na tych samych warunkach, co jednolity dokument administracyjny.
Są one przyjmowane przez organy celne tak, jakby były to dokumenty oryginalne, pod warunkiem że ich jakość i czytelność organy te uznają za zadowalające.
Artykuł 215
1.
Formularz określony w art. 205 ust. 1 jest drukowany na papierze klejonym do pisania, samokopiującym, o gramaturze przynajmniej 40 g/m2.
Papier musi być wystarczająco nieprzezroczysty, aby informacje umieszczone na przedniej stronie nie utrudniały czytelności informacji na odwrotnej stronie oraz przy normalnym używaniu powinien być odporny na darcie i gniecenie.
Dla wszystkich egzemplarzy stosuje się biały papier.
Jednakże egzemplarze odnoszące się do tranzytu wspólnotowego (1, 4, 5 i 7), pola 1 (pierwsza i trzecia część pola), 2, 3, 4, 5, 6, 8, 15, 17, 18, 19, 21, 25, 27, 31, 32, 33 (pierwsza od lewej część pola), 35, 38, 40, 44, 50, 51, 52, 53, 55 i 56 mają tło zielone.
Formularze drukowane są w kolorze zielonym.
2.
Wymiary pól są oparte w poziomie na jednej dziesiątej cala i w pionie na jednej szóstej cala.
Wymiary podpodziałów są oparte w poziomie na jednej dziesiątej cala.
3.
Oznaczenie kolorami różnych egzemplarzy jest następujące:
a) na formularzach zgodnych ze wzorami przedstawionymi w załącznikach 31 i 33:
- egzemplarze 1, 2, 3 i 5 opatrzone są na prawym brzegu paskiem ciągłym odpowiednio w kolorze czerwonym, zielonym, żółtym i niebieskim,
- egzemplarze 4, 6, 7 i 8 opatrzone są na prawym brzegu paskiem przerywanym odpowiednio w kolorze niebieskim, czerwonym, zielonym i żółtym;
b) na formularzach zgodnych ze wzorami przedstawionymi w załącznikach 32 i 34 egzemplarze 1/6, 2/7, 3/8 i 4/5 opatrzone są na prawym brzegu paskiem ciągłym i na prawo od niego paskiem przerywanym odpowiednio w kolorze czerwonym, zielonym, żółtym i niebieskim.
Paski te mają szerokość około 3 mm.
Pasek przerywany składa się z ciągu czworokątów o długości 3 mm i trzymilimetrowych przerw między nimi.
4.
Egzemplarze, na których dane zawarte w formularzach przedstawionych w załącznikach 31 i 33 muszą pojawiać się przez samokopiowanie, wymienione są w załączniku 35.
Egzemplarze, na których dane w formularzach przedstawionych w załącznikach 32 i 34 muszą pojawiać się przez samokopiowanie, wymienione są w załączniku 36.
5.
Formularze mają format 210 × 297 mm, przy czym dopuszczalne są odchylenia w długości od –5 mm do +8 mm.
6.
Władze celne Państw Członkowskich mogą wymagać, aby na formularzach umieszczona była nazwa i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację.
Mogą one poza tym uzależnić dopuszczenie do druku formularzy od uzyskania wcześniejszego zatwierdzenia technicznego.
Sekcja 3
Dane wymagane zgodnie z daną procedurą celną
Artykuł 216
1.
Maksymalny wykaz pól do wykorzystania przy zgłoszeniu objęcia określoną procedurą celną w przypadku zastosowania jednolitego dokumentu administracyjnego zawarty jest w załączniku 37.
2.
Załącznik 37 zawiera również minimalny wykaz pól do wykorzystania przy zgłoszeniu objęcia określoną procedura celną.
Artykuł 217
Dane niezbędne w przypadku stosowania jednego z formularzy określonych w art. 205 ust. 2 wynikają z danego formularza.
Uzupełniane są, gdzie stosowne, przez przepisy dotyczące danej procedury celnej.
Sekcja 4
Dokumenty dołączane do zgłoszenia celnego
Artykuł 218
1.
Następujące dokumenty dołączane są do zgłoszeń celnych dopuszczenia do swobodnego obrotu:
a) faktura, na podstawie której zgłaszana jest wartość celna towarów, na mocy art. 181;
b) gdy wymagane jest, na mocy art. 178, zgłoszenie danych dla określenia wartości celnej zgłaszanych towarów, sporządzone zgodnie z warunkami ustanowionymi w tym artykule;
c) dokumenty wymagane w celu zastosowania preferencyjnych uzgodnień taryfowych lub innych środków uchylających zasady prawne mające zastosowanie do zgłaszanych towarów;
d) wszelkie inne dokumenty wymagane w celu zastosowania przepisów regulujących dopuszczenie zgłaszanych towarów do swobodnego obrotu.
2.
Przy składaniu zgłoszenia organy celne mogą zażądać przedłożenia dokumentów przewozowych lub, w zależności od przypadku, dokumentów odnoszących się do poprzedniej procedury celnej.
O ile pojedynczy towar jest przedstawiany w dwóch lub większej ilości opakowań, mogą one również zażądać przedstawienia wykazu opakowań lub równoważnego dokumentu określającego zawartość każdego opakowania.
3.
Jednakże jeżeli towary kwalifikują się do objęcia należnościami celnymi określonymi w art. 81 Kodeksu, dokumenty określone w ust. 1 lit. b) i c) nie muszą być wymagane.
Ponadto w odniesieniu do towarów, które mogą korzystać ze zwolnienia z należności celnych przywozowych, dokumenty określone w ust. 1 lit. a), b) i c) nie muszą być wymagane, chyba że organy celne uznają, że ich przedstawienie jest konieczne dla właściwego stosowania przepisów regulujących dopuszczenie tych towarów do swobodnego obrotu.
Artykuł 219
1.
Do zgłoszenia tranzytowego dołączany jest dokument przewozowy.
Urząd wyjścia może odstąpić od wymogu przedłożenia tego dokumentu przy spełnianiu formalności.
Jednakże dokument przewozowy jest przedkładany w czasie transportu na każde żądanie urzędu celnego lub innego właściwego organu.
2.
Bez uszczerbku dla wszelkich mających zastosowanie środków upraszczających dokument celny wywozu/wysyłki towarów lub powrotnego wywozu towarów poza obszar celny Wspólnoty lub jakikolwiek dokument o skutku równoważnym, jest przedstawiany w urzędzie wyjścia wraz ze zgłoszeniem tranzytowym, do którego się odnosi.
3.
Organy celne mogą zażądać, gdzie stosowne, przedłożenia dokumentu odnoszącego się do poprzedniej procedury celnej.
Artykuł 220
1.
Dokumentami dołączanymi do zgłoszenia objęcia gospodarczą procedura celną, z wyjątkiem procedury uszlachetniania biernego, są:
a) dokumenty ustanowione w art. 218, z wyjątkiem przypadków objęcia procedurą składu celnego w składzie innym niż skład typu D;
b) pozwolenie na korzystanie z danej procedury celnej lub kopia wniosku o wydanie pozwolenia w przypadku stosowania art. 556 ust. 1 akapit drugi, z wyjątkiem przypadków objęcia procedurą składu celnego lub stosowania art. 568 ust. 3, art. 656 ust. 3 lub art. 695 ust. 3.
2.
Dokumentami dołączanymi do zgłoszenia objęcia procedurą uszlachetniania biernego są:
a) dokumenty ustanowione w art. 221;
b) pozwolenie na korzystanie z danej procedury lub kopia wniosku o wydanie pozwolenia w przypadku stosowania art. 751 ust. 1 akapit drugi, z wyjątkiem przypadków stosowania art. 760 ust. 2.
3.
Artykuł 218 ust. 2 stosuje się do zgłoszeń objęcia każdą gospodarczą procedurą celną.
4.
Organy celne mogą zezwolić, aby zamiast dołączać dokumenty określone w ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b) do zgłoszenia, były one przechowywane do ich dyspozycji.
Artykuł 221
1.
Do zgłoszenia wywozowego lub zgłoszenia powrotnego wywozu dołączane są wszystkie dokumenty niezbędne dla właściwego stosowania należności celnych wywozowych i przepisów regulujących wywóz lub powrotny wywóz danych towarów.
2.
Artykuł 218 ust. 2 stosuje się do zgłoszeń wywozowych lub zgłoszeń powrotnego wywozu.
ROZDZIAŁ 2
Elektroniczne zgłoszenia celne
Artykuł 222
1.
Organy celne mogą zezwolić, aby zgłaszający zastąpił wszystkie lub część danych zawartych w zgłoszeniu pisemnym określonym w załączniku 37, przesłanymi do wyznaczonego urzędu celnego w celu ich elektronicznego przetworzenia, zakodowanymi danymi lub danymi sporządzonymi w dowolnej innej formie określonej przez te organy, które odpowiadają danym wymaganym w przypadku zgłoszeń na piśmie.
2.
Organy celne określają warunki przesyłania danych określonych w ust. 1.
Artykuł 223
Organy celne mogą zezwolić między innymi na następujące wykorzystanie komputerów:
- mogą zażądać, aby dane konieczne do spełnienia odpowiednich formalności zostały wprowadzone do ich elektronicznego systemu przetwarzania zgłoszeń, bez wymogu przedstawiania zgłoszenia na piśmie,
- mogą przewidzieć, aby w przypadku gdy nie został sporządzony dokument odpowiadający zgłoszeniu, zgłoszenie w rozumieniu art. 205 ust. 1 było dokonywane poprzez wprowadzenie danych do komputera.
Artykuł 224
1.
Jeżeli formalności wypełniane są przy wykorzystaniu publicznych lub prywatnych systemów komputerowych, organy celne zezwalają osobom, które o to wystąpią, na zastąpienie odręcznego podpisu innym porównywalnym znakiem identyfikacyjnym, który może być oparty na stosowaniu kodów i który ma takie same skutki prawne jak podpis odręczny.
2.
Organy celne mogą zezwolić, aby osoby zainteresowane sporządzały i przesyłały za pomocą komputera wszystkie lub część dokumentów uzupełniających określonych w art. 218-221.
3.
Ułatwienia określone w ust. 1 i 2 są udzielane jedynie, o ile zostaną spełnione przewidziane przez organy celne warunki techniczne i administracyjne.
ROZDZIAŁ 3
Zgłoszenia ustne lub zgłoszenia w innej formie
Sekcja 1
Zgłoszenia ustne
Artykuł 225
Przedmiotem ustnego zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu mogą być następujące towary:
a) towary pozbawione charakteru handlowego:
- znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych, lub
- przesyłane do osób fizycznych, lub
- w innych przypadkach o niewielkim znaczeniu, o ile zezwolą na to organy celne;
b) towary o charakterze handlowym, pod warunkiem że:
- ich całkowita wartość za przesyłkę i na zgłaszającego nie przekracza progu statystycznego ustanowionego obowiązującymi przepisami wspólnotowymi, oraz
- przesyłka nie jest częścią serii podobnych przesyłek, oraz
- towary nie są przewożone przez niezależnego przewoźnika jako część większego transportu;
c) towary określone w art. 229, jeżeli są one towarami korzystającymi ze zwolnień jako towary zwrócone;
d) towary określone w art. 230 lit. b) i c).
Artykuł 226
Przedmiotem ustnego zgłoszenia celnego do wywozu mogą być:
a) towary pozbawione charakteru handlowego:
- znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych, lub
- wysyłane przez osoby fizyczne;
b) towary określone w art. 225 lit. b);
c) towary określone w art. 231 lit. b) i c);
d) inne towary, w przypadkach o niewielkim znaczeniu gospodarczym, o ile zezwolą na to organy celne.
Artykuł 227
1.
Organy celne mogą odstąpić od stosowania przepisów art. 225 i 226, jeżeli osoba, która dokonuje odprawy celnej, działa na rzecz innej osoby w charakterze agenta celnego.
2.
Jeżeli organy celne mają wątpliwości, czy zgłoszone dane są prawidłowe lub kompletne, mogą zażądać przedstawienia zgłoszenia na piśmie.
Artykuł 228
Jeżeli towary zgłoszone ustnie zgodnie z art. 225 i 226 podlegają należnościom celnym przywozowym lub wywozowym, organy celne wydają osobie zainteresowanej pokwitowanie za dokonaną płatność.
Artykuł 229
1.
Przedmiotem ustnego zgłoszenia celnego do odprawy czasowej mogą być, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 696, następujące towary:
a) - zwierzęta i wyposażenie wymienione w art. 685,
- opakowania wymienione w art. 679,
- sprzęt radiowy i telewizyjny do produkcji i nadawania oraz pojazdy specjalnie przystosowane do powyższych celów wraz z wyposażeniem, przywożone przez organizacje publiczne lub prywatne mające swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty i zaakceptowane przez organy celne, które wydały pozwolenie na dokonanie odprawy czasowej takiego sprzętu i pojazdów,
- instrumenty i aparaty niezbędne dla lekarzy przy niesieniu pomocy pacjentom czekającym na organ do przeszczepu zgodnie z art. 671 ust. 2 lit. c);
b) towary określone w art. 232;
c) inne towary, o ile zezwolą na to organy celne.
2.
Towary określone w ust. 1, mogą być również przedmiotem zgłoszenia ustnego do powrotnego wywozu z zakończeniem procedury odprawy czasowej.
Sekcja 2
Zgłoszenia celne w innej formie
Artykuł 230
O ile nie zostały wyraźnie zgłoszone organom celnym, za zgłoszone do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu w sposób określony w art. 233 uważane są:
a) towary pozbawione charakteru handlowego, znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych i uprawnione do zwolnień bądź na mocy rozdziału I tytuł XI rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 [12], bądź jako towary zwrócone;
b) towary uprawnione do zwolnień na mocy rozdziału I tytuły IX i X rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83;
c) środki transportu uprawnione do zwolnień jako towary zwrócone;
d) towary przywożone w ramach obrotu o niewielkim znaczeniu i zwolnione z obowiązku doprowadzenia do urzędu celnego zgodnie z art. 38 ust. 4 Kodeksu, pod warunkiem że nie podlegają należnościom celnym przywozowym.
Artykuł 231
O ile nie zostały wyraźnie zgłoszone organom celnym, za zgłoszone do wywozu w sposób określony w art. 233 lit. b) uważane są:
a) towary pozbawione charakteru handlowego niepodlegające należnościom celnym wywozowym, znajdujące się w bagażu podróżnych;
b) środki transportu zarejestrowane na obszarze celnym Wspólnoty i przeznaczone do powrotnego przywozu;
c) towary określone w rozdziale II rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83;
d) inne towary, w przypadkach o niewielkim znaczeniu gospodarczym, o ile zezwolą na to organy celne.
Artykuł 232
1.
O ile nie zostały zgłoszone pisemnie lub ustnie, za zgłoszone do odprawy czasowej w sposób określony w art. 233 zgodnie z przepisami art. 698 i 735, uważane są:
a) rzeczy osobiste podróżnych i towary przywożone w celach sportowych wymienione w art. 684;
b) środki transportu wymienione w art. 718-725.
2.
O ile nie zostały zgłoszone pisemnie lub ustnie, towary określone w ust. 1 uważane są za zgłoszone do powrotnego wywozu z zakończeniem procedury odprawy czasowej w sposób określony w art. 233.
Artykuł 233
Do celów art. 230-232 czynność uważana za zgłoszenie celne może przyjąć następujące formy:
a) w przypadku doprowadzenia towarów do urzędu celnego lub do każdego innego miejsca wyznaczonego lub uznanego zgodnie z art. 38 ust. 1 lit. a) Kodeksu:
- przejście pasem zielonym lub "nic do zgłoszenia" w urzędzie celnym, w którym istnieje system dwóch pasów,
- przejście przez urząd nieposiadający dwóch kontrolowanych pasów, bez dokonywania zgłoszenia z własnej woli,
- umieszczenie naklejki samoprzylepnej lub plakietki zgłoszenia celnego "nic do zgłoszenia" na przedniej szybie samochodu osobowego, o ile taka możliwość przewidziana jest w przepisach krajowych;
b) w przypadku zwolnienia z obowiązku dostarczenia towarów do urzędu celnego zgodnie z przepisami wykonawczymi do art. 38 ust. 4 Kodeksu, w przypadku wywozu zgodnie z art. 231 i w przypadku powrotnego wywozu zgodnie z art. 232 ust. 2:
- sama czynność przekroczenia granicy obszaru celnego Wspólnoty.
Artykuł 234
1.
Jeżeli warunki art. 230-232 są spełnione, towary uważane są za przedstawione organom celnym w rozumieniu art. 63 Kodeksu, zgłoszenie uważane jest za przyjęte, a zwolnienie towarów za udzielone w chwili, z którą czynność określona w art. 233 została spełniona.
2.
Jeżeli kontrola wykazuje, że czynność określona w art. 233 została spełniona, ale towary przywiezione lub wyprowadzone nie spełniają warunków art. 230-232, dane towary uważane są za przywiezione bądź wywiezione z naruszeniem przepisów.
Sekcja 3
Przepisy wspólne dla sekcji 1 i 2
Artykuł 235
Przepisy art. 225-232 nie mają zastosowania w przypadku towarów, w odniesieniu do których wnosi się o zwrot refundacji albo należności celnych, bądź które podlegają środkom zakazów lub ograniczeń, lub jakimkolwiek innym szczególnym formalnościom.
Artykuł 236
Do celów sekcji 1 i 2 pojęcie "podróżny" oznacza:
A. w przywozie:
1) każdą osobę przybywającą czasowo na obszar celny Wspólnoty, na którym nie zamieszkuje na stałe, oraz
2) każdą osobę powracającą na obszar celny Wspólnoty i zamieszkującą tam na stałe, po czasowym pobycie w państwie trzecim;
B. w wywozie:
1) każdą osobę opuszczającą czasowo obszar celny Wspólnoty, na którym zamieszkuje na stałe, jak również
2) każdą osobę, która po pobycie czasowym opuszcza obszar celny Wspólnoty, na którym nie zamieszkuje na stałe.
Sekcja 4
Obrót pocztowy
Artykuł 237
1.
Za zgłoszone organom celnym w ramach obrotu pocztowego uważane są:
A. do dopuszczenia do swobodnego obrotu:
a) w chwili ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty:
- karty pocztowe i listy zawierające wyłącznie wiadomości o charakterze osobistym,
- listy pisane alfabetem Braille'a,
- druki niepodlegające należnościom celnym przywozowym, oraz
- wszystkie inne przesyłki wysyłane listownie lub w paczkach, zwolnione z obowiązku doprowadzenia do urzędu celnego zgodnie z przepisami przyjętymi zgodnie z art. 38 ust. 4 Kodeksu;
b) w chwili ich przedstawienia organom celnym:
- przesyłki wysyłane listownie lub w paczkach inne niż te określone w lit. a), pod warunkiem że towarzyszy im zgłoszenie C1 i/lub C2/CP3;
B. do wywozu:
a) w chwili ich przyjęcia przez władze pocztowe, w przypadku przesyłki wysyłane listownie lub w paczkach, niepodlegające należnościom celnym wywozowym;
b) w chwili ich przedstawienia organom celnym, przesyłki wysyłane listownie lub w paczkach, podlegające należnościom celnym wywozowym, pod warunkiem że towarzyszy im zgłoszenie C1 i/lub C2/CP3.
2.
Za zgłaszającego oraz, w zależności od przypadku, za dłużnika w przypadkach określonych w ust. 1 pkt A, uważany jest odbiorca, a w przypadkach określonych w ust. 1 pkt B, nadawca.
Organy celne mogą ustalić, że administracja pocztowa jest uważana za zgłaszającego oraz, w zależności od przypadku, za dłużnika.
3.
Do celów ust. 1 towary niepodlegające należnościom celnym uważane są za przedstawione organom celnym w rozumieniu art. 63 Kodeksu, zgłoszenie celne uważane jest za przyjęte, a zwolnienie za udzielone:
a) w przywozie – w chwili doręczenia towarów odbiorcy;
b) w wywozie – w chwili przyjęcia towarów przez organy pocztowe.
4.
Jeżeli przesyłka wysyłana listownie lub w paczce, niezwolniona z obowiązku doprowadzenia do urzędu celnego zgodnie z przepisami przyjętymi zgodnie z art. 38 ust. 4 Kodeksu, jest przedstawiana bez zgłoszenia C1 i/lub C2/CP3 lub jeżeli takie zgłoszenie jest niekompletne, organy celne określają formę, w której zgłoszenie celne musi zostać sporządzone lub uzupełnione.
Artykuł 238
Nie stosuje się art. 237:
- do przesyłek zawierających towary przeznaczone do celów handlowych, których całkowita wartość przekracza próg statystyczny ustanowiony obowiązującymi przepisami wspólnotowymi; organy celne mogą ustalić wyższe progi,
- do przesyłek zawierających towary przeznaczone do celów handlowych, które są częścią serii podobnych czynności,
- jeżeli zostało dokonane zgłoszenie celne w formie pisemnej, ustnej lub z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych,
- do przesyłek zawierających towary określone w art. 235.
TYTUŁ VIII
BADANIE TOWARÓW, USTALENIA URZĘDU CELNEGO I INNE ŚRODKI PODEJMOWANE PRZEZ URZĄD CELNY
Artykuł 239
1.
Badanie towarów przeprowadza się w wyznaczonych do tego przez organy celne miejscach i w ustalonych godzinach.
2.
Jednakże organy celne mogą zezwolić, na wniosek zgłaszającego, na przeprowadzenie badania towarów w miejscach lub w godzinach innych niż te określone w ust. 1.
Koszty związane z badaniem ponosi zgłaszający.
Artykuł 240
1.
Jeżeli organy celne podejmą decyzję o zbadaniu towarów, informują o tym zgłaszającego lub jego przedstawiciela.
2.
Jeżeli organy celne podejmą decyzję o zbadaniu jedynie części towarów, informują zgłaszającego lub jego przedstawiciela, które towary chcą zbadać. Taka selekcja towarów, dokonana przez organy celne, jest ostateczna.
Artykuł 241
1.
Zgłaszający lub wyznaczona przez niego osoba, która ma być obecna przy badaniu towarów, dostarcza organom celnym niezbędnej pomocy w celu ułatwienia im wykonania tego zadania.
Jeżeli organy celne uważają okazaną pomoc za niezadowalającą, mogą zażądać od zgłaszającego wyznaczenia innej osoby zdolnej do udzielenia koniecznej pomocy.
2.
Jeżeli zgłaszający odmawia uczestniczenia przy badaniu towarów lub wyznaczenia osoby zdolnej do udzielenia pomocy, którą organy celne uważają za niezbędną, organy te wyznaczają ostateczny termin do spełnienia tego wymogu, chyba że ocenią, iż można odstąpić od badania.
Jeżeli z końcem wyznaczonego terminu zgłaszający nie spełnił wymagań stawianych przez organy celne, przystępują one, do celów stosowania art. 75 lit. a) Kodeksu, do badania towarów, na odpowiedzialność i koszt zgłaszającego, z udziałem, o ile uważają to za niezbędne, eksperta lub jakiejkolwiek innej osoby wyznaczonej zgodnie z obowiązującymi przepisami.
3.
Ustalenia organów celnych dokonane podczas badania przeprowadzonego zgodnie z warunkami określonymi w poprzednim ustępie są w takim samym stopniu wiążące, jak w przypadku badania przeprowadzonego w obecności zgłaszającego.
4. W miejsce środków ustanowionych w ust. 2 i 3 organy celne mogą uznać zgłoszenie za nieważne, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że odmowa uczestniczenia w badaniu towarów przez zgłaszającego lub wyznaczenia osoby zdolnej do udzielenia niezbędnej pomocy, nie stanowi przeszkody lub próby przeszkodzenia w ustaleniu przez organy celne naruszenia przepisów regulujących objęcie towarów odpowiednią procedurą celną, ani nie stanowi uchylenia się albo próby uchylenia się od stosowania przepisów art. 66 ust. 1 lub art. 80 ust. 2 Kodeksu.
Artykuł 242
1.
Jeżeli organy celne podejmują decyzję o pobraniu próbek, informują o tym zgłaszającego lub jego przedstawiciela.
2.
Organy celne same dokonują pobrania próbek.
Jednakże mogą one zażądać, aby zostało ono dokonane pod ich kontrolą przez zgłaszającego lub wyznaczoną przez niego osobę.
Pobrania próbek dokonuje się zgodnie z metodami ustanowionymi w obowiązujących przepisach.
3.
Ilości, które mają zostać pobrane, nie powinny przekraczać ilości niezbędnej dla dokonania analizy lub bardziej szczegółowej kontroli, włączając w to ewentualną kontranalizę.
Artykuł 243
1.
Zgłaszający lub osoba wyznaczona przez niego do uczestniczenia przy pobieraniu próbek udziela organom celnym wszelkiej niezbędnej pomocy w celu ułatwienia przeprowadzenia tej czynności.
2.
Jeżeli zgłaszający odmawia uczetniczenia przy pobieraniu próbek lub wyznaczenia do tego innej osoby, bądź jeżeli nie udzieli organom celnym wszelkiej pomocy niezbędnej dla ułatwienia tej czynności, stosuje się przepisy art. 241 ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 244
Jeżeli organy celne pobierają próbki w celu analizy lub bardziej szczegółowej kontroli, zwalniają dane towary, nie czekając na wyniki tej analizy lub kontroli, chyba że istnieją inne podstawy odstąpienia od tych działań i, pod warunkiem że w przypadku, gdy powstał lub może powstać dług celny, kwota określonych należności celnych została już zaksięgowana i zapłacona lub zabezpieczona.
Artykuł 245
1.
Ilości pobranych przez urząd celny w charakterze próbki nie odlicza się od ilości zgłoszonej.
2.
W przypadku zgłoszenia wywozowego lub zgłoszenia do uszlachetniania biernego zgłaszający, o ile pozwalają na to okoliczności, jest upoważniony do zastąpienia, w celu uzupełnienia przesyłki, towarów pobranych w charakterze próbki towarami identycznymi.
Artykuł 246
1.
O ile pobrane próbki nie zostały zniszczone w związku z przeprowadzaną analizą lub bardziej szczegółową kontrolą, pobrane próbki zwracane są zgłaszającemu na jego wniosek i koszt, gdy nie ma już potrzeby przechowywania ich przez organy celne, w szczególności po wyczerpaniu przez zgłaszającego wszelkich środków odwoławczych od decyzji podjętej przez organy celne na podstawie wyników takiej analizy lub bardziej szczegółowej kontroli.
2.
Próbki, których zwrotu nie zażądał zgłaszający, mogą zostać bądź zniszczone, bądź zachowane przez organy celne.
Jednakże w szczególnych przypadkach organy celne mogą zażądać od zgłaszającego zabrania pozostałych próbek.
Artykuł 247
1.
Jeżeli organy celne przystępują do weryfikacji zgłoszeń i załączonych do nich dokumentów lub do badania towarów, wskazują, przynajmniej na kopii zgłoszenia przeznaczonej dla organów celnych lub na załączonym do niej dokumencie, podstawę i wyniki każdej takiej weryfikacji lub badania.
W przypadku częściowego badania towarów podawane są także dane dotyczące przesyłki podlegającej badaniu.
O ile zaistnieje taka potrzeba, organy celne dokonują na zgłoszeniu adnotacji o nieobecności zgłaszającego lub jego przedstawiciela.
2.
Jeżeli wynik weryfikacji zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów lub badania towarów wykazuje niezgodność z danymi podanymi w zgłoszeniu, organy celne określają, przynajmniej na przeznaczonej dla nich kopii lub na załączonym do niej dokumencie, dane, które należy wziąć pod uwagę przy naliczaniu należności za te towary oraz, w zależności od przypadku, przy naliczaniu refundacji i innych kwot wypłacanych z tytułu wywozu, oraz przy stosowaniu innych przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary.
3.
Ustalenia dokonane przez organy celne określają, w odpowiednim przypadku, przyjęte środki pozwalające na ustalenie tożsamości. Ustalenia te zawierają datę i dane niezbędne do identyfikacji funkcjonariusza, który je sporządził.
4.
Jeżeli organy celne nie przystępują do weryfikacji zgłoszenia lub badania towarów, mogą nie umieszczać żadnych informacji na zgłoszeniu lub na załączonym do niego dokumencie określonym w ust. 1.
Artykuł 248
1.
Udzielenie zwolnienia stanowi podstawę zaksięgowania należności celnych przywozowych ustalonych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu.
Jeżeli organy celne uważają, że kontrole, które przeprowadziły, mogą doprowadzić do ustalenia kwoty należności celnych przywozowych wyższej od kwoty ustalonej na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu, mogą zażądać ponadto złożenia zabezpieczenia wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotą wynikającą z danych zawartych w zgłoszeniu a ostateczną kwotą należną za towary.
Jednakże zgłaszający zamiast złożenia zabezpieczenia może zażądać natychmiastowego zaksięgowania kwoty należności, której mogą w ostateczności podlegać towary.
2.
Jeżeli na podstawie kontroli przeprowadzonych przez organy celne mogą one określić kwotę należności celnych przywozowych różniącą się od kwoty wynikającej z danych zawartych w zgłoszeniu, zwolnienie towarów stanowi podstawę do natychmiastowego zaksięgowania w ten sposób ustalonej kwoty.
3.
Dane towary nie mogą zostać zwolnione, jeżeli organy celne mają wątpliwości co do stosowania zakazów i ograniczeń, a mogą rozstrzygnąć te wątpliwości dopiero po otrzymaniu wyników kontroli, którą przeprowadziły.
Artykuł 249
1.
Organy celne ustalają sposób, w jaki zwalniają towary, biorąc pod uwagę miejsce, w którym towary się znajdują i szczególne uzgodnienia dotyczące ich dozoru.
2.
W przypadku zgłoszenia na piśmie, na zgłoszeniu lub, w odpowiednim przypadku, na załączonym do niego dokumencie, umieszcza się odniesienie do zwolnienia towarów i daty tego zwolnienia, a kopia jest zwracana zgłaszającemu.
Artykuł 250
1.
Jeżeli z powodów określonych w art. 75 lit. a) tiret drugie i trzecie Kodeksu organy celne nie mogły zwolnić towarów, wyznaczają zgłaszającemu termin na uregulowanie sytuacji towarów.
2.
Jeżeli w przypadkach określonych w art. 75 lit. a) tiret drugie Kodeksu zgłaszający przed upływem terminu określonego w ust. 1 nie przedłożył wymaganych dokumentów, dane zgłoszenie uważane jest za nieważne i organy celne unieważniają je.
Stosuje się przepisy art. 66 ust. 3 Kodeksu.
3.
W okolicznościach określonych w art. 75 lit. a) tiret trzecie Kodeksu i bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków podjętych na mocy art. 66 ust. 1 akapit pierwszy lub art. 182 Kodeksu, jeżeli zgłaszający ani nie zapłacił, ani nie zabezpieczył przed upływem terminu określonego w ust. 1 kwoty należności, organy celne mogą przystąpić do wstępnych formalności mających na celu sprzedaż towarów.
W takim przypadku, o ile w międzyczasie wymagane warunki nie zostaną spełnione, przystępuje się do sprzedaży towarów, w razie konieczności w formie sprzedaży przymusowej, o ile pozwala na to prawo danego Państwa Członkowskiego.
Organy celne informują o tym zgłaszającego.
Organy celne mogą, na odpowiedzialność i koszt zgłaszającego, przekazać dane towary do specjalnego miejsca znajdującego się pod ich dozorem.
Artykuł 251
W drodze odstępstwa od art. 66 ust. 2 Kodeksu, zgłoszenie celne może w następujących przypadkach zostać unieważnione po zwolnieniu towarów:
1) jeżeli ustalono, że towary zostały omyłkowo zgłoszone do procedury celnej powodującej obowiązek zapłacenia należności celnych przywozowych zamiast zostać objęte inną procedurą celną, organy celne unieważniają zgłoszenie, jeżeli wniosek o unieważnienie złożony został w terminie trzech miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia, pod warunkiem że:
- użycie towarów nie naruszyło warunków procedury celnej, którą powinny zostać objęte,
- w chwili zgłoszenia towary były przeznaczone do objęcia inną procedurą celną, dla której spełniały wszystkie wymagane warunki, oraz
- towary zostaną niezwłocznie objęte procedurą celną, do której były faktycznie przeznaczone.
Zgłoszenie o objęcie towarów tą ostatnią procedurą staje się skuteczne od dnia przyjęcia unieważnionego zgłoszenia.
W wyjątkowych, należycie uzasadnionych przypadkach organy celne mogą zezwolić na przekroczenie trzymiesięcznego okresu.
2) jeżeli towary zostały zgłoszone do wywozu lub do procedury uszlachetnienia biernego, zgłoszenie zostaje unieważnione, pod warunkiem że:
a) w przypadku towarów, które podlegają należnościom celnym wywozowym, są przedmiotem wniosków o zwrot należności celnych przywozowych, refundacji lub innych kwot stosowanych w wywozie bądź innych specjalnych środków przy wywozie:
- zgłaszający dostarcza urzędowi celnemu wyjścia dowody, że towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty,
- zgłaszający ponownie przedstawia wymienionemu urzędowi wszystkie kopie zgłoszenia celnego, wraz za wszystkimi innymi dokumentami, które zostały mu zwrócone w związku z przyjęciem zgłoszenia,
- zgłaszający dostarcza urzędowi celnemu wyjścia dowody, że wszelkie refundacje i inne kwoty należne w związku ze zgłoszeniem wywozowym dla danych towarów zostały zwrócone lub że zainteresowane służby podjęły niezbędne środki w celu zapewnienia, że nie zostały one zapłacone, oraz
- zgłaszający spełnia, zgodnie z obowiązującymi przepisami, inne obowiązki przewidziane przez urząd celny wyjścia w celu uregulowania sytuacji towarów.
Unieważnienie zgłoszenia pociąga za sobą anulowanie korekt dokonanych w pozwoleniu na wywóz lub świadectwie o wcześniejszym ustaleniu refundacji przedstawionych wraz z tym zgłoszeniem.
Jeżeli towary zgłoszone do wywozu muszą opuścić obszar celny Wspólnoty w określonym terminie, niedotrzymanie tego terminu pociąga za sobą unieważnienie zgłoszenia;
b) w przypadku innych towarów urząd celny wyjścia został poinformowany zgodnie z art. 796 o fakcie, że zgłoszone towary nie opuściły obszary celnego Wspólnoty;
3) jeżeli powrotny wywóz towarów pociąga za sobą złożenie zgłoszenia, przepisy ust. 2 stosuje się mutatis mutandis;
4) w przypadku gdy towary wspólnotowe zostały objęte procedurą składu celnego w rozumieniu art. 98 ust. 1 lit. b) Kodeksu, można zwrócić się z wnioskiem o unieważnienie zgłoszenia objęcia tą procedurą i unieważnienie może zostać dokonane, pod warunkiem że w przypadku nieprzestrzegania określonego przeznaczenia celnego zostały podjęte środki przewidziane odpowiednim prawodawstwem.
Jeżeli z upływem wyznaczonego terminu pozostawania towarów w ramach procedury składu celnego nie zwrócono się z wnioskiem o nadanie im jednego z przeznaczeń przewidzianych odpowiednim prawodawstwem, organy celne podejmują środki przewidziane takim prawodawstwem.
Artykuł 252
Jeżeli organy celne Kodeksu sprzedają towary na podstawie art. 75, dokonuje się tego zgodnie z art. 188.
TYTUŁ IX
PROCEDURY UPROSZCZONE
ROZDZIAŁ 1
Definicje
Artykuł 253
1.
Procedura zgłoszenia niekompletnego pozwala organom celnym na przyjęcie, w należycie uzasadnionych przypadkach, zgłoszenia niezawierającego wszystkich wymaganych danych lub zgłoszenia, do którego nie załączono wszystkich niezbędnych dokumentów wymaganych przez daną procedurę celną.
2.
Procedura zgłoszenia uproszczonego pozwala na objęcie towarów daną procedurą celną po przedstawieniu zgłoszenia uproszczonego, z późniejszym przedstawieniem zgłoszenia uzupełniającego, które w zależności od przypadku może być zgłoszeniem całościowym, okresowym lub podsumowującym.
3.
Odprawa uproszczona w miejscu pozwala na objęcie towarów daną procedurą celną w pomieszczeniach osoby zainteresowanej lub w innych miejscach wyznaczonych lub uznanych przez organy celne.
ROZDZIAŁ 2
Zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu
Sekcja 1
Zgłoszenie niekompletne
Artykuł 254
Zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu, które organy celne mogą przyjąć na wniosek zgłaszającego, a które nie zawiera niektórych danych określonych w załączniku 37, zawiera przynajmniej dane określone w polach 1 (pierwsza i druga część pola) 14, 21, 31, 37, 40 i 54 jednolitego dokumentu administracyjnego, jak również:
- wystarczająco ścisłe oznaczenie towarów, które pozwala organom celnym na niezwłoczne i jednoznaczne określenie danej pozycji lub podpozycji Nomenklatury Scalonej,
- w przypadku towarów podlegających cłom ad valorem, ich wartość celną lub, gdy okaże się iż zgłaszający nie jest w stanie zgłosić takiej wartości, prowizoryczne określenie wartości, którą organy celne mogą zaakceptować, biorąc pod uwagę, w szczególności, informacje dostępne dla zgłaszającego,
- wszystkie inne dane uważane za niezbędne przez organy celne dla ustalenia tożsamości towarów, wprowadzania w życie przepisów regulujących ich dopuszczenie do swobodnego obrotu, jak również dla ustalenia kwoty zabezpieczenia, od złożenia którego może być uzależnione zwolnienie towarów.
Artykuł 255
1.
Do zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu, które może być przyjęte przez organy celne na wniosek zgłaszającego, a do którego niedołączone zostały niektóre niezbędne dokumenty uzupełniające, załącza się przynajmniej te dokumenty, które muszą być okazane, zanim zgłoszone towary będą mogły być dopuszczone do swobodnego obrotu.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, zgłoszenie, do którego nie załączono jednego lub więcej z wymaganych dokumentów, zanim towary mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu, może zostać przyjęte po ustaleniu, zgodnie z wymogami organów celnych, że:
a) dany dokument istnieje i jest ważny;
b) niedołączenie dokumentu do zgłoszenia spowodowane zostało okolicznościami niezależnymi od woli zgłaszającego;
c) każda zwłoka w przyjęciu zgłoszenia przeszkodzi towarom w dopuszczeniu do swobodnego obrotu lub spowoduje, że będą podlegały wyższym stawkom celnym.
Dane odnoszące się do brakujących dokumentów są we wszystkich przypadkach podawane na zgłoszeniu.
Artykuł 256
1.
Termin udzielony przez organy celne zgłaszającemu na przekazanie danych lub dokumentów brakujących przy przyjmowaniu zgłoszenia nie może przekraczać miesiąca, licząc od dnia tego przyjęcia.
W przypadku dokumentu, od przedłożenia którego uzależnione jest zastosowanie obniżonej lub zerowej stawki celnej w przywozie, jeżeli organy celne mają uzasadnione powody, by wierzyć, że towary objęte niekompletnym zgłoszeniem mogą korzystać z takiej obniżonej lub zerowej stawki celnej, na wniosek zgłaszającego może zostać udzielony dodatkowy termin na przedłożenie tego dokumentu.
Taki dodatkowy termin nie może przekraczać trzech miesięcy.
W przypadku gdy brakujące dane lub dokumenty, które mają być dostarczone, dotyczą wartości celnej, organy celne mogą, o ile jest to absolutnie konieczne, wyznaczyć dłuższy termin lub przedłużyć uprzednio wyznaczony termin.
Całkowity wyznaczony termin uwzględnia terminy przepisane prawem.
2.
Jeżeli obniżona lub zerowa stawka celna w przywozie stosowana jest do towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu jedynie w ramach niektórych kontyngentów lub plafonów taryfowych, towary mogą być obciążone powyżej dozwolonych limitów jedynie w chwili rzeczywistego przedstawienia dokumentu, od którego uzależnione jest zastosowanie obniżonej lub zerowej stawki. W każdym przypadku dokument ten musi zostać przedstawiony:
- w przypadku plafonów taryfowych, przed datą, z którą wspólnotowy środek przywraca normalnie obowiązujące należności celne przywozowe,
- w przypadku kontyngentów taryfowych, przed osiągnięciem ustanowionych limitów.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 1 i 2 dokument, od którego uzależnione jest zastosowanie obniżonej lub zerowej stawki celnej w przywozie, może zostać przedłożony po upływie okresu, dla którego taka obniżona lub zerowa stawka została wyznaczona, pod warunkiem że zgłoszenie odnoszące się do danych towarów zostało przyjęte przed tą datą.
Artykuł 257
1.
Przyjęcie przez organy celne zgłoszenia niekompletnego nie stanowi przeszkody lub nie opóźnia zwolnienia towarów tak zgłoszonych, o ile nie ma innych powodów, aby tak uczynić.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 248 zwolnienie następuje zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 2-5 poniżej.
2.
Jeżeli późniejsze przedłożenie danych lub dokumentu uzupełniającego, brakującego w chwili przyjmowania zgłoszenia, nie może mieć żadnego wpływu na kwotę należności celnych za towary objęte zgłoszeniem, organy celne niezwłocznie przystępują do zaksięgowania kwoty tych należności, obliczanej w zwykły sposób.
3.
Jeżeli, zgodnie z art. 254, w zgłoszeniu celnym jest podana prowizoryczna wartość, organy celne:
- niezwłocznie przystępują do zaksięgowania kwoty należności celnych ustalonej na podstawie tej informacji,
- żądają, o ile zaistnieje taka potrzeba, złożenia odpowiedniego zabezpieczenia pokrywającego różnicę między tą kwotą a kwotą, którą mogą zostać ostatecznie obciążone towary.
4.
Jeżeli w przypadkach innych niż te określone w ust. 3 późniejsze przedstawienie danych lub dokumentu uzupełniającego brakującego w chwili przyjmowania zgłoszenia może mieć wpływ na kwotę należności za towary objęte zgłoszeniem:
a) w przypadku gdy późniejsze dostarczenie brakujących danych lub dokumentu może prowadzić do zastosowania obniżonej stawki, organy celne:
- niezwłocznie przystępują do zaksięgowania należności celnych przywozowych naliczonych według obniżonej stawki,
- żądają złożenia zabezpieczenia pokrywającego różnicę między tą kwotą a kwotą, która wynikałaby z zastosowania w odniesieniu do danych towarów należności celnych przywozowych naliczanych według stawki zwykłej;
b) w przypadku gdy późniejsze dostarczenie brakujących danych lub dokumentu może prowadzić do zastosowania całkowitego zwolnienia towarów z należności celnych, organy celne wymagają złożenia zabezpieczenia pokrywającego kwotę, która byłaby należna w przypadku należności celnych obciążonych zwykłą stawką.
5.
Bez uszczerbku dla wszelkich mogących nastąpić w późniejszym okresie zmian, w szczególności w wyniku ostatecznego ustalenia wartości celnej, zgłaszający może w miejsce złożenia zabezpieczenia zażądać natychmiastowego zaksięgowania:
- w przypadku stosowania ust. 3 tiret drugie lub ust. 4 lit. a) tiret drugie, kwoty należności celnych, której towary mogą w ostateczności podlegać, lub
- w przypadku stosowania ust. 4 lit. b), kwoty należności celnych obliczonej z zastosowaniem zwykłej stawki.
Artykuł 258
Jeżeli z upływem terminu określonego w art. 256 zgłaszający nie dostarczył elementów niezbędnych do ostatecznego ustalenia wartości celnej towarów lub nie dostarczył brakujących danych bądź dokumentów, organy celne niezwłocznie księgują, tytułem należności za dane towary, kwotę zabezpieczenia przewidzianego zgodnie z przepisami art. 257 ust. 3 tiret drugie lub art. 257 ust. 4 lit. a) tiret drugie i art. 257 ust. 4 lit. b).
Artykuł 259
Zgłoszenie niekompletne przyjęte zgodnie z warunkami określonymi w art. 254-257 może zostać uzupełnione przez zgłaszającego lub zastąpione za zgodą organów celnych innym zgłoszeniem spełniającym warunki ustanowione w art. 62 Kodeksu.
W obydwu przypadkach datą przyjmowaną do celów ustalenia wszelkich należności celnych i stosowania innych przepisów regulujących dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu jest data przyjęcia zgłoszenia niekompletnego.
Sekcja 2
Procedura zgłoszenia uproszczonego
Artykuł 260
1.
Po przedstawieniu pisemnego wniosku zawierającego wszystkie wymagane informacje zgłaszający jest upoważniony, na warunkach i w sposób ustanowiony w art. 261 i 262, do dokonania zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu w formie uproszczonej, o ile towary zostały przedstawione organom celnym.
2.
Takie zgłoszenie uproszczone może mieć formę:
- zgłoszenia niekompletnego na jednolitym dokumencie administracyjnym, lub
- innego dokumentu administracyjnego lub handlowego wraz z wnioskiem o dopuszczenie do swobodnego obrotu.
Zawiera ono przynajmniej dane niezbędne dla ustalenia tożsamości towarów.
3.
Jeżeli pozwalają na to okoliczności, organy celne mogą zezwolić, aby wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu określony w ust. 2 tiret drugie został zastąpiony wnioskiem całościowym dla czynności dopuszczenia do swobodnego obrotu, które mają zostać zrealizowane w określonym czasie.
Odniesienie do pozwolenia udzielonego w związku ze złożeniem takiego całościowego wniosku jest umieszczane na przedstawionym zgodnie z ust. 1 dokumencie handlowym lub administracyjnym.
4.
Do zgłoszenia uproszczonego dołączane są wszystkie dokumenty, od przedstawienia których uzależnione jest zabezpieczenie dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Stosuje się art. 255 ust. 2.
5.
Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla art. 278.
Artykuł 261
1.
Pozwolenie określone w art. 260 udzielane jest zgłaszającemu pod warunkiem zagwarantowania skutecznej kontroli przestrzegania zakazów lub ograniczeń przywozowych bądź innych przepisów regulujących dopuszczenie do swobodnego obrotu.
2.
W zasadzie takiego pozwolenia nie udziela się osobie składającej wniosek, która:
- popełniła poważne naruszenie lub powtórnie naruszyła przepisy prawa celnego,
- jedynie sporadycznie zgłasza towary do dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Pozwolenia można nie udzielić również w przypadku, gdy dana osoba działa na rzecz innej osoby, która jedynie sporadycznie zgłasza towary do dopuszczenia do swobodnego obrotu.
3.
Bez uszczerbku dla art. 9 Kodeksu pozwolenie może zostać cofnięte w przypadkach określonych w ust. 2.
Artykuł 262
1.
Pozwolenie określone w art. 260:
- określa urząd lub urzędy celne właściwe dla przyjmowania zgłoszeń uproszczonych,
- wyszczególnia formę i zawartość zgłoszeń uproszczonych,
- wyszczególnia towary, których dotyczy, jak również dane, które muszą zostać umieszczone w zgłoszeniu uproszczonym w celu ustalenia tożsamości towarów,
- zawiera odniesienie do zabezpieczenia, które ma złożyć osoba zainteresowana w celu zabezpieczenia mogącego powstać długu celnego.
Wyszczególnia ono również formę i zawartość zgłoszeń uzupełniających oraz wyznacza terminy, w których muszą zostać one złożone wyznaczonym w tym celu organom celnym.
2.
Organy celne mogą odstąpić od wymogu przedstawienia zgłoszenia uzupełniającego, jeżeli zgłoszenie uproszczone dotyczy towarów, których wartość celna jest niższa od progu statystycznego przewidzianego w obowiązujących przepisach wspólnotowych i zawiera już wszystkie informacje niezbędne dla dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Sekcja 3
Odprawa uproszczona w miejscu
Artykuł 263
Pozwolenie na korzystanie z odprawy uproszczonej w miejscu udzielane jest zgodnie z warunkami i w sposób ustanowiony w art. 264-266, każdej osobie, która życzy sobie, aby dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu odbywało się w jej własnych pomieszczeniach lub w innych miejscach określonych w art. 253 i która w tym celu przedstawia organom celnym pisemny wniosek zawierający wszystkie dane niezbędne do udzielenia pozwolenia:
- dla towarów podlegających procedurze wspólnotowego lub wspólnego tranzytu i w odniesieniu do których osoba określona powyżej upoważniona jest do korzystania z procedur uproszczonych przeprowadzanych w urzędzie przeznaczenia, zgodnie z art. 406-409,
- dla towarów uprzednio objętych gospodarczą procedurą celną, bez uszczerbku dla art. 278,
- dla towarów skierowanych po ich przedstawieniu organom celnym, zgodnie z art. 40 Kodeksu, do wymienionych pomieszczeń lub miejsc zgodnie z procedurą tranzytu inną niż ta określona w tiret pierwszym,
- dla towarów wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty ze zwolnieniem z wymogu przedstawienia organom celnym, zgodnie z art. 41 lit. b) Kodeksu.
Artykuł 264
1.
Pozwolenie, określone w art. 263, udzielane jest, pod warunkiem że:
- ewidencja wnioskodawcy pozwala organom celnym na przeprowadzanie skutecznych kontroli, w szczególności kontroli z mocą wsteczną,
- możliwe jest zagwarantowanie przeprowadzenia skutecznej kontroli przestrzegania zakazów lub ograniczeń przywozowych bądź innych przepisów regulujących dopuszczenie do swobodnego obrotu.
2.
W zasadzie pozwolenia nie udziela się wnioskodawcy, który:
- popełnił poważne naruszenie lub powtórnie naruszył przepisy prawa celnego,
- jedynie sporadycznie zgłasza towary do dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Artykuł 265
1.
Bez uszczerbku dla art. 9 Kodeksu organy celne mogą uchylić cofnięcie pozwolenia, jeżeli:
- jego posiadacz wywiąże się z nałożonych na niego obowiązków w terminie wyznaczonym przez organy celne, lub
- niewywiązanie się z obowiązków nie powoduje żadnych istotnych konsekwencji dla właściwego działania procedury.
2.
W zasadzie pozwolenie zostaje cofnięte w przypadku określonym w art. 264 ust. 2 tiret pierwsze.
3.
Pozwolenie może zostać cofnięte w przypadku określonym w art. 264 ust. 2 tiret drugie.
Artykuł 266
1.
Aby umożliwić organom celnym właściwe przeprowadzenie czynności, po przybyciu towarów do wyznaczonych do tego miejsc posiadacz pozwolenia określonego w art. 263 jest w tym celu zobowiązany:
a) należycie powiadomić organy celne o takim przybyciu, w formie i w sposób przez nie określony, w celu uzyskania zwolnienia towarów;
b) dokonać wpisu danych towarów do swojej ewidencji.
Taki wpis może zostać zastąpiony spełnieniem innej określonej przez organy celne formalności, która daje podobne gwarancje.
Wpis określa datę jego dokonania, jak również dane niezbędne dla ustalenia tożsamości towarów.
c) udostępnić organom celnym wszystkie dokumenty, których przedstawienie może być wymagane w celu stosowania przepisów regulujących dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu.
2.
Pod warunkiem że nie będzie miało to wpływu na kontrole prawidłowego przebiegu czynności, organy celne mogą:
a) zezwolić, aby powiadomienie określone w ust. 1 lit. a) dokonane zostało, gdy tylko przybycie towarów jest bliskie;
b) w niektórych specjalnych okolicznościach, ze względu na rodzaj danych towarów i szybkość obrotu, zwolnić posiadacza pozwolenia z obowiązku powiadamiania właściwego urzędu celnego o każdym przybyciu towarów, pod warunkiem że dostarczy on temu urzędowi wszystkie informacje, które urząd uzna za niezbędne w celu umożliwienia wykonania prawa do zbadania towarów, jeżeli będzie to konieczne.
W takim przypadku wpis towarów do ewidencji osoby zainteresowanej jest równoznaczny z ich zwolnieniem.
Artykuł 267
Pozwolenie określone w art. 263 ustanawia szczególne zasady działania procedury i w szczególności wymienia:
- towary, których dotyczy,
- formę obowiązków określonych w art. 266, jak również odniesienia do zabezpieczenia, które ma zapewnić osoba zainteresowana,
- termin dopuszczenia towarów,
- termin, w którym zgłoszenie uzupełniające musi zostać złożone we właściwym, wyznaczonym do tego urzędzie celnym,
- warunki, na których towary mogą zostać objęte, odpowiednio, zgłoszeniem całościowym, okresowym lub podsumowującym.
ROZDZIAŁ 3
Zgłoszenia do gospodarczej procedury celnej
Sekcja 1
Objęcie gospodarczą procedurą celną
Podsekcja 1
Objęcie procedurą składu celnego
A. Zgłoszenia niekompletne
Artykuł 268
1.
Zgłoszenie o objęcie procedurą składu celnego, które urząd celny objęcia może przyjąć na wniosek zgłaszającego, a które nie zawiera niektórych danych określonych w załączniku 37, zawiera przynajmniej dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów, których dotyczy, włącznie z podaniem ich ilości.
2.
Artykuły 255, 256 i 259 stosuje się mutatis mutandis.
3.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do zgłoszeń o objęcie procedurą wspólnotowych produktów rolnych, określonych w art. 529-534.
B. Procedura zgłoszenia uproszczonego
Artykuł 269
1.
Po przedstawieniu wniosku osoba zainteresowana upoważniona jest, zgodnie z warunkami i w sposób ustanowiony w art. 270, do dokonania zgłoszenia o objęcie procedurą na podstawie zgłoszenia uproszczonego, jeżeli towary przedstawione są organom celnym.
Takie zgłoszenie uproszczone może mieć formę:
- zgłoszenia niekompletnego, w sposób określony w art. 268, lub
- dokumentu administracyjnego lub handlowego wraz z wnioskiem o objęcie procedurą.
Zawiera ono dane określone w art. 268 ust. 1.
2.
Jeżeli procedura ta stosowana jest w składzie typu D zgłoszenie uproszczone określa również rodzaj danych towarów, w sposób wystarczający do dokonania ich natychmiastowej i jednoznacznej klasyfikacji, jak również określa ich wartość celną.
3.
Procedura określona w ust. 1 nie ma zastosowania do składów typu B i F ani do objęcia procedurą, we wszystkich typach składów, wspólnotowych produktów rolnych określonych w art. 529-534.
Artykuł 270
1.
Wniosek określony w art. 269 ust. 1 sporządzany jest na piśmie i zawiera wszystkie dane niezbędne do udzielenia pozwolenia.
Jeżeli pozwalają na to okoliczności, wniosek określony w art. 269 ust. 1 może zostać zastąpiony wnioskiem całościowym w odniesieniu do czynności, które mają zostać dokonane w określonym czasie.
W tym przypadku wniosek jest sporządzany na warunkach ustanowionych w art. 497-502 i przedkładany wraz z wnioskiem o pozwolenie na prowadzenie składu celnego lub o zmianę pierwotnego pozwolenia organom celnym, które wydały pozwolenie na stosowanie procedury.
2.
Pozwolenie określone w art. 269 ust. 1 udzielane jest osobie zainteresowanej, pod warunkiem że nie ma to wpływu na prawidłowe przeprowadzenie czynności.
3.
W zasadzie pozwolenia nie udziela się, jeżeli:
- nie przedstawiono wszystkich zabezpieczeń niezbędnych dla prawidłowego przeprowadzenia czynności,
- osoba zainteresowana jedynie sporadycznie doprowadza do objęcia towarów procedurą,
- osoba zainteresowana popełniła poważne naruszenie lub powtórnie naruszyła przepisy prawa celnego.
4.
Bez uszczerbku dla art. 9 Kodeksu pozwolenie może zostać cofnięte w przypadkach określonych w ust. 3.
Artykuł 271
Pozwolenie określone w art. 269 ust. 1 ustanawia szczegółowe zasady działania procedury, w szczególności:
- urząd lub urzędy objęcia procedurą,
- formę i zawartość zgłoszenia uproszczonego.
Zgłoszenie uzupełniające nie musi być wymagane.
C. Odprawa uproszczona w miejscu
Artykuł 272
1.
Pozwolenie na stosowanie odprawy uproszczonej w miejscu udzielane jest zgodnie z warunkami i w sposób ustanowiony w ust. 2 oraz w art. 273 i 274.
2.
Artykuły 269 ust. 2 i art. 270 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 273
1.
Aby umożliwić organom celnym właściwe przeprowadzenie czynności, po przybyciu towarów do wyznaczonych do tego miejsc posiadacz pozwolenia jest w tym celu zobowiązany:
a) należycie powiadomić organy celne o takim przybyciu, w formie i w sposób przez nie określony;
b) dokonać wpisu do ewidencji towarowej;
c) przechowywać do dyspozycji urzędu nadzoru wszystkie dokumenty dotyczące objęcia towarów procedurą.
Wpis do ewidencji towarowej, określony w lit. b), zawiera przynajmniej niektóre dane wykorzystywane w celu ustalenia tożsamości towarów do celów handlowych, włącznie z ich ilością.
2.
Stosuje się art. 266 ust. 2.
Artykuł 274
Pozwolenie określone w art. 272 ust. 1 ustanawia szczegółowe zasady działania procedury i w szczególności wymienia:
- towary, których dotyczy,
- formę obowiązków określonych w art. 273,
- termin dopuszczenia towarów.
Zgłoszenie uzupełniające nie musi być wymagane.
Podsekcja 2
Objęcie procedurą uszlachetniania czynnego, przetwarzania pod kontrolą celną lub odprawy czasowej
A. Zgłoszenia niekompletne
Artykuł 275
1.
Zgłoszenie objęcia gospodarczą procedurą celną, inną niż procedura uszlachetniania biernego i składu celnego, które urząd celny objęcia procedurą może przyjąć na wniosek zgłaszającego, a które nie zawiera niektórych danych, określonych w załączniku 37 lub do którego nie załączono niektórych dokumentów wymienionych w art. 220, zawiera przynajmniej dane określone w polu 14, 21, 31, 37, 40 i 54 jednolitego dokumentu administracyjnego oraz w polu 44, odniesienie do pozwolenia lub:
- odniesienie do wniosku, w przypadku stosowania art. 556 ust. 1 akapit drugi, lub
- informacje określone w art. 568 ust. 3, art. 656 ust. 3 lub art. 695 ust. 3, jeżeli mogą zostać umieszczone w tym polu w przypadku stosowania uproszczonych procedur wydawania pozwolenia.
2.
Artykuły 255, 256 i 259 stosuje się mutatis mutandis.
3.
W przypadkach objęcia procedurą uszlachetniania czynnego z zastosowaniem procedury ceł zwrotnych art. 257 i 258 także stosuje się mutatis mutandis.
B. Zgłoszenie uproszczone i odprawa uproszczona w miejscu
Artykuł 276
Przepisy art. 260-267 i art. 270 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do towarów zgłoszonych do gospodarczych procedur celnych, określonych w niniejszej podsekcji.
Podsekcja 3
Towary zgłaszane do procedury uszlachetniania biernego
Artykuł 277
Przepisy art. 279-289 stosowane w odniesieniu do towarów zgłaszanych do wywozu stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do towarów zgłaszanych do wywozu w ramach procedury uszlachetniania biernego.
Sekcja 2
Zakończenie gospodarczej procedury celnej
Artykuł 278
1.
W przypadku zakończenia gospodarczej procedury celnej, innej niż procedura uszlachetniania biernego i procedura składu celnego, mogą być stosowane procedury uproszczone przewidziane dla dopuszczenia do swobodnego obrotu, wywozu i powrotnego wywozu.
W przypadku powrotnego wywozu przepisy art. 279-289 stosuje się mutatis mutandis.
2.
Procedury uproszczone, określone w art. 254-267 mogą być stosowane w odniesieniu do dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów korzystających z procedury uszlachetniania biernego.
3.
W przypadkach zakończenia procedury składu celnego można stosować procedury uproszczone przewidziane dla dopuszczenia do swobodnego obrotu, wywozu lub powrotnego wywozu.
Jednakże:
a) dla towarów objętych procedurą w składzie typu F nie może być dopuszczone stosowanie jakiejkolwiek procedury uproszczonej;
b) dla towarów objętych procedurą w składzie typu B stosuje się jedynie zgłoszenia niekompletne lub procedurę zgłoszenia uproszczonego;
c) wydanie pozwolenia na skład typu D pociąga za sobą automatyczne stosowanie odprawy uproszczonej w miejscu dla dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Jednakże w przypadkach, gdy osoba zainteresowana chce skorzystać ze stosowania elementów kalkulacyjnych, które nie mogą zostać sprawdzone bez bezpośredniego badania towarów, procedury tej nie można stosować.
W tym przypadku mogą zostać zastosowane inne procedury związane z obowiązkiem przedstawienia towarów organom celnym;
d) w odniesieniu do wspólnotowych towarów rolnych, objętych procedurą składu celnego na podstawie przepisów art. 529-534 nie może być stosowana żadna procedura uproszczona.
ROZDZIAŁ 4
Zgłoszenie wywozowe
Artykuł 279
Formalności, jakie muszą zostać spełnione w urzędzie celnym wywozu, jak przewidziano w art. 792, mogą zostać uproszczone zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału.
Do niniejszego rozdziału stosuje się przepisy art. 793 i 796.
Sekcja 1
Zgłoszenia niekompletne
Artykuł 280
1.
Zgłoszenie wywozowe, które urząd celny może przyjąć na wniosek zgłaszającego, a które nie zawiera niektórych danych, określonych w załączniku 37, zawiera przynajmniej dane określone w polu 1 (pierwsza część), 2, 14, 17, 31, 33, 38, 44 i 54 jednolitego dokumentu administracyjnego, jak również:
- w przypadku gdy towary podlegają należnościom celnym wywozowym lub jakimkolwiek innym środkom przewidzianym w ramach wspólnej polityki rolnej, wszystkie informacje wymagane dla właściwego stosowania takich należności celnych lub środków,
- wszelkie inne informacje uznane za niezbędne w celu ustalenia tożsamości towarów, stosowania przepisów regulujących ich wywóz lub dla określenia kwoty zabezpieczenia, wymaganego przed wywozem towarów.
2.
Organy celne mogą zwolnić zgłaszającego z obowiązku wypełniania pól 17 i 33 pod warunkiem złożenia przez niego oświadczenia, że wywóz danych towarów nie podlega zakazom lub ograniczeniom i organy celne nie mają co do tego wątpliwości, a opis towarów pozwala na niezwłoczne i jednoznaczne ustalenie klasyfikacji w Nomenklaturze Scalonej.
3.
Na egzemplarzu nr 3 umieszcza się w polu 44 jeden z następujących wpisów:
- Exportación simplificada,
- Forenklet udførsel,
- Vereinfachte Ausfuhr,
- Απλουστευμένη εξαγωγή,
- Simplified exportation,
- Exportation simplifée,
- Esportazione semplificata,
- Vereenvoudigde uitvoer,
- Exportação simplificada.
4.
Artykuły 255-259 stosuje się mutatis mutandis do zgłoszenia wywozowego.
Artykuł 281
W przypadku stosowania art. 789 zgłoszenie uzupełniające lub zastępcze może zostać złożone w urzędzie celnym właściwym dla siedziby eksportera.
Jeżeli podwykonawca ma swoją siedzibę w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym ma swoją siedzibę eksporter, z możliwości takiej można skorzystać jedynie w przypadku istnienia umów zawartych między władzami zainteresowanych Państw Członkowskich.
Na zgłoszeniu niekompletnym umieszcza się urząd, w którym zostanie złożone zgłoszenie uzupełniające.
Urząd celny, w którym zostało złożone zgłoszenie niekompletne, przesyła egzemplarze nr 1 i 2 do urzędu celnego, w którym złożono zgłoszenie uzupełniające lub zastępcze.
Sekcja 2
Procedura zgłoszenia uproszczonego
Artykuł 282
1.
Na podstawie pisemnego wniosku zawierającego wszystkie informacje niezbędne do uzyskania pozwolenia, zgłaszający zostaje upoważniony, zgodnie z warunkami i w sposób ustanowiony w art. 261 i 262, które stosuje się mutatis mutandis, do sporządzenia zgłoszenia wywozowego w formie uproszczonej, w przypadku gdy towary przedstawiane są organom celnym.
2.
Bez uszczerbku dla art. 288 zgłoszenie uproszczone stanowi niekompletny jednolity dokument administracyjny, zawierający przynajmniej dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów.
Artykuł 280 ust. 3 i 4 stosuje się mutatis mutandis.
Sekcja 3
Odprawa uproszczona w miejscu
Artykuł 283
Pozwolenie na korzystanie z odprawy uproszczonej w miejscu udzielane jest na pisemny wniosek, zgodnie z warunkami i w sposób ustanowiony w art. 284, każdej osobie, zwanej dalej "upoważnionym eksporterem", która chce, aby formalności wywozowe dokonywane były w jej własnych pomieszczeniach lub w innych miejscach wyznaczonych lub zatwierdzonych przez organy celne.
Artykuł 284
Artykuły 264 i 265 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 285
1.
Aby umożliwić organom celnym właściwe przeprowadzenie czynności, upoważniony eksporter, przed wyprowadzeniem towarów z miejsc określonych w art. 283, zobowiązany jest:
a) należycie powiadomić organy celne o takim wyprowadzeniu, w formie i w sposób przez nie określony, w celu uzyskania zwolnienia towarów;
b) dokonać wpisu danych towarów do swojej ewidencji.
Taki wpis może zostać zastąpiony spełnieniem innej określonej przez organy celne formalności, która daje podobne gwarancje.
Wpis określa datę jego dokonania, jak również dane niezbędne dla ustalenia tożsamości towarów;
c) udostępnić organom celnym wszystkie dokumenty, których przedstawienie może być wymagane dla zastosowania przepisów regulujących wywóz.
2.
W niektórych szczególnych okolicznościach, ze względu na rodzaj danych towarów i szybkość obrotu, organy celne mogą zwolnić upoważnionego eksportera z obowiązku powiadamiania właściwego urzędu celnego o każdym wyprowadzeniu towarów, pod warunkiem że dostarczy on temu urzędowi wszystkie informacje, które urząd uzna za niezbędne w celu umożliwienia wykonania prawa do zbadania towarów, jeżeli będzie to konieczne.
W takim przypadku wpis towarów do ewidencji upoważnionego eksportera jest równoznaczny z ich zwolnieniem.
Artykuł 286
1.
W celu kontroli faktycznego opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty w charakterze dokumentu potwierdzającego wyprowadzenie stosowany jest egzemplarz nr 3 jednolitego dokumentu administracyjnego.
Pozwolenie przewiduje, że egzemplarz nr 3 jednolitego dokumentu administracyjnego musi zostać uprzednio uwierzytelniony.
2.
Uprzednie uwierzytelnienie może zostać dokonane w jeden z następujących sposobów:
a) poprzez wcześniejsze umieszczenie w polu A pieczęci właściwego urzędu celnego i podpisu funkcjonariusza tego urzędu;
b) poprzez umieszczenie przez upoważnionego eksportera specjalnej pieczęci, zgodnej ze wzorem przedstawionym w załączniku 62.
Odcisk pieczęci może zostać uprzednio wydrukowany na formularzach, o ile nadruk ten został dokonany w zatwierdzonej do tego celu drukarni.
3.
Przed wyjściem towaru upoważniony eksporter:
- przeprowadza procedury określone w art. 285;
- umieszcza na egzemplarzu nr 3 jednolitego dokumentu administracyjnego odniesienie do wpisu do ewidencji, jak również datę jego dokonania.
4.
Egzemplarz nr 3, wypełniony zgodnie z ust. 2, w polu 44 zawiera:
- numer pozwolenia, jak również nazwę urzędu celnego, który go udzielił,
- jeden z wpisów, określonych w art. 280 ust. 3.
Artykuł 287
1.
Pozwolenie określone w art. 283 ustanawia szczególne zasady działania procedury i w szczególności wymienia:
- towary, których dotyczy,
- formę obowiązków określonych w art. 285,
- termin zwolnienia towarów,
- zawartość egzemplarza nr 3, jak również środki, za pomocą których ma być uprawomocniony,
- procedurę przedstawiania zgłoszenia uzupełniającego i termin, w jakim musi zostać ono złożone.
2.
Pozwolenie zawiera zobowiązanie upoważnionego eksportera do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu zabezpieczenia przechowywania specjalnej pieczęci lub formularzy opatrzonych nadrukiem pieczęci urzędu celnego wyjścia lub nadrukiem pieczęci specjalnej.
Sekcja 4
Przepisy wspólne dla sekcji 2 i 3
Artykuł 288
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na użycie zamiast jednolitego dokumentu administracyjnego dokumentu handlowego lub administracyjnego, bądź każdego innego środka, gdy cała czynność wywozu przeprowadzana jest na obszarze jednego Państwa Członkowskiego lub w każdym przypadku, gdy możliwość taką przewidują umowy zawarte między władzami zainteresowanych Państw Członkowskich.
2.
Dokument lub środek, określony w ust. 1, zawiera przynajmniej dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów, jak również jeden z wpisów określonych w art. 280 ust. 3, wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na dokonanie wywozu.
Jeżeli pozwalają na to okoliczności, organy celne mogą zezwolić, aby wniosek ten został zastąpiony wnioskiem całościowym dla czynności wywozu, które mają być realizowane w podanym okresie.
Na tym dokumencie lub środku umieszcza się odniesienie do pozwolenia.
3.
Dokument handlowy lub administracyjny, równoważny z egzemplarzem nr 3 jednolitego dokumentu administracyjnego jest dowodem potwierdzającym opuszczenie obszaru celnego Wspólnoty.
W przypadku użycia innych środków sposoby potwierdzania wyprowadzenia towarów określane są, gdzie stosowne, w umowach zawartych między władzami zainteresowanych Państw Członkowskich.
Artykuł 289
Jeżeli czynność wywozu jest w całości realizowana na terytorium jednego Państwa Członkowskiego, to oprócz procedur określonych w sekcjach 2 i 3, przy zapewnieniu przestrzegania polityk Wspólnoty, dane Państwo Członkowskie może przewidzieć inne uproszczenia.
CZĘŚĆ DRUGA
PRZEZNACZENIE CELNE
TYTUŁ I
DOPUSZCZENIE DO SWOBODNEGO OBROTU
ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne
Artykuł 290
1.
Jeżeli towary wspólnotowe są wywożone na podstawie karnetu ATA, zgodnie z art. 797, towary te mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu na podstawie karnetu ATA.
2.
W tym przypadku urząd, w którym towary są dopuszczane do swobodnego obrotu, spełnia następujące formalności:
a) weryfikuje informacje znajdujące się w polach A-G odcinka powrotnego przywozu;
b) wypełnia grzbiet odcinka i pole "H" odcinka powrotnego wywozu;
c) zatrzymuje odcinek powrotnego wywozu.
3.
Jeżeli formalności związane z zakończeniem czasowego wywozu towarów wspólnotowych są dokonywane w urzędzie celnym innym niż urząd, przez który towary są wprowadzane na obszar celny Wspólnoty, przemieszczenie tych towarów od tego urzędu do urzędu, w którym wymienione formalności są spełniane, nie wymaga żadnych formalności.
ROZDZIAŁ 2
Dopuszczenie towarów do korzystania z uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich przeznaczenie
Sekcja 1
Towary inne niż konie przeznaczone do uboju
Artykuł 291
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów z zastosowaniem uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich przeznaczenie uzależnione jest od udzielenia pisemnego pozwolenia osobie, która dokonuje przywozu towarów lub która zleca dokonanie ich przywozu w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu.
2.
Pozwolenie to udzielane jest na pisemny wniosek osoby zainteresowanej przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym towary zostają zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu.
3.
W przypadku towarów wymienionych w załączniku 39 wniosek zawiera między innymi następujące informacje:
a) zwięzły opis zakładów przemysłowych, które mają być wykorzystane do przewidzianego postępowania;
b) charakter proponowanego postępowania;
c) rodzaj i ilość towarów, które mają być użyte;
d) w przypadku stosowania uwag dodatkowych 4 lit. n) i 5 działu 27 Nomenklatury Scalonej rodzaj, ilość i opis taryfowy uzyskanych towarów.
4.
Osoba zainteresowana umożliwia organom celnym, zgodnie z ich wymogami, obserwowanie towarów w przedsiębiorstwach lub w przedsiębiorstwie przy dokonywaniu technicznych procesów ich przetwarzania.
Artykuł 292
1.
Organy celne mogą ograniczyć okres ważności pozwolenia określonego w art. 291.
2.
W przypadku cofnięcia pozwolenia posiadacz pozwolenia niezwłocznie uiszcza należności celne przywozowe, ustanowione zgodnie z art. 208 Kodeksu, w odniesieniu do towarów, które nie otrzymały jeszcze przypisanego im przeznaczenia.
Artykuł 293
Posiadacz pozwolenia jest zobowiązany do:
a) nadania towarom przypisanego im przeznaczenia;
b) prowadzenia ewidencji, która pozwala organom celnym na przeprowadzenie wszelkich kontroli uznanych przez nie za niezbędne dla zapewnienia, że towary faktycznie otrzymały przypisane im przeznaczenie, a także do przechowywania tych ewidencji.
Artykuł 294
1.
W ciągu roku od dnia przyjęcia przez organy celne zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu wszystkim towarom nadaje się przypisane przeznaczenie.
2.
W przypadku towarów wymienionych w załączniku 40 część 2 okres określony w ust. 1 wynosi pięć lat.
3.
Okresy ustanowione w ust. 1 i 2 mogą zostać przedłużone przez organy celne, o ile towarom nie zostało nadane przypisane przeznaczenie ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej albo wymagania techniczne procesu obróbki lub przetwarzania towarów.
4.
W przypadku towarów wymienionych w załączniku 39 stosuje się ust. 1 i 3, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów zawartych w uwagach dodatkowych 4 lit. n) i 5 do działu 27 Nomenklatury Scalonej.
Artykuł 295
1.
Uważa się, że towarom nadano przypisane im przeznaczenie:
1) w przypadku towarów, które mogą zostać użyte jednorazowo, w chwili nadania im wszystkim w ustanowionych terminach przypisanego przeznaczenia;
2) w przypadku towarów, które mogą zostać użyte powtórnie, dwa lata po pierwszym nadaniu przeznaczenia; data takiego pierwszego nadania jest umieszczana w ewidencji określonej w art. 293 lit. b), jednakże:
a) materiały wymienione w części 1 załącznika 40 używane przez towarzystwa lotnicze do konserwacji i naprawy ich statków powietrznych lub w ramach umów w sprawie wymiany tych materiałów bądź do celów własnych uważa się za te, którym nadano wspomniane przeznaczenie w chwili pierwszego nadania przeznaczenia do określonego użycia;
b) części pojazdów samochodowych przeznaczone do montażu uważa się za te, którym nadano wspomniane przeznaczenie w chwili, kiedy pojazdy te zostają przeniesione na rzecz innych osób;
c) towary wymienione w części 1załącznika 40, przeznaczone dla niektórych kategorii statków powietrznych w celu ich budowy, konserwacji, modernizacji lub wyposażenia uważa się za te, którym nadano wspomniane przeznaczenie w chwili, kiedy statek powietrzny jest przeniesiony na rzecz osoby innej niż posiadacz pozwolenia lub z powrotem oddany do dyspozycji właściciela, między innymi po dokonaniu zabiegów konserwacyjnych, naprawy lub modernizacji;
d) towary określone w części 2 załącznika 40, przeznaczone dla niektórych kategorii statków lub platform wiertniczych bądź wydobywczych w celu ich budowy, naprawy, konserwacji, modernizacji, uzbrojenia lub wyposażenia uważa się za te, którym nadano wspomniane przeznaczenie w chwili, kiedy statek lub platforma wiertnicza są przeniesione na rzecz osoby innej niż posiadacz pozwolenia lub z powrotem oddane do dyspozycji właściciela, między innymi po dokonaniu zabiegów konserwacyjnych, naprawy lub modernizacji;
e) towary określone w części 2 załącznika 40, dostarczone bezpośrednio na pokład w celu wyposażenia uważa się za te, którym nadano wspomniane przeznaczenie w momencie takiej dostawy;
f) powietrzne statki cywilne uważa się za te, którym nadano przeznaczenie w chwili, kiedy zostają zarejestrowane w przeznaczonych do tego celu rejestrach urzędowych.
2.
Odpady i złom powstałe w wyniku procesów obróbki lub przetwarzania towarów, jak również naturalne ubytki materiałowe uważane są za towary, którym nadano przeznaczenie.
Artykuł 296
1.
W przypadkach właściwie umotywowanej przez posiadacza pozwolenia potrzeby organy celne mogą zezwolić na składowanie towarów określonych w niniejszej sekcji, wraz z towarami tego samego rodzaju, jakości i o takich samych parametrach technicznych i fizycznych.
W przypadkach tego rodzaju składowania towarów niniejsza sekcja stosuje się do ilości towarów równej ilości towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu na mocy niniejszej sekcji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 organy celne mogą zezwolić na składowanie towarów wymienionych w załączniku 39, dopuszczonych do swobodnego obrotu zgodnie z niniejszą sekcją, pomieszanych z innymi towarami wymienionymi w tym załączniku lub z surowymi olejami ropy naftowej, objętymi kodem CN 27090000.
3.
Mieszane składowanie towarów określonych w ust. 2, które nie są tego samego rodzaju, jakości i parametrów technicznych oraz fizycznych, może być dozwolone jedynie w przypadku, gdy mieszanina ma zostać w całości poddana jednemu z procesów określonych w uwagach dodatkowych 4 i 5 działu 27 Nomenklatury Scalonej.
Artykuł 297
1.
W przypadku przeniesienia towarów wewnątrz Wspólnoty beneficjent przeniesienia musi posiadać pozwolenie wydane zgodnie z art. 291.
2.
W drodze odstępstwa od art. 294 towar musi posiadać nadane mu w całości przypisane mu przeznaczenie przez okres jednego roku, licząc od daty przeniesienia; jednakże okres ten może zostać przedłużony na warunkach określonych w art. 294 ust. 3.
Artykuł 298
1.
Wysyłka towarów określonych w art. 297 z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego odbywa się na podstawie egzemplarza kontrolnego T5, przewidzianego w art. 471-495, pod warunkiem przestrzegania procedur ustanowionych w ust. 2-8.
2.
Nadawca wypełnia egzemplarz kontrolny T5 w sześciu egzemplarzach (jeden oryginał i pięć kopii).
Kopie są odpowiednio ponumerowane.
Egzemplarz kontrolny T5 zawiera:
- w polu A ("Urząd wyjścia") – właściwy urząd celny Państwa Członkowskiego wyjścia,
- w polu 2 – nazwisko lub nazwę i pełny adres nadawcy,
- w polu 8 – nazwisko lub nazwę i pełny adres odbiorcy,
- w polu "Ważna uwaga" (poniżej pola 14 "Zgłaszający/Przedstawiciel"), między dwoma obecnymi tiret dodaje się tiret trzecie w brzmieniu "w przypadku towarów wysłanych w ramach kontroli" przeznaczenia "adresat wskazany poniżej",
- w polach 31 i 33 – odpowiednio opis towarów w chwili wysyłki, wraz z ilością sztuk oraz właściwy dla nich kod Nomenklatury Scalonej,
- w polu 38 – masę netto towarów,
- w polu 103 – słownie ilość towarów netto,
- w polu 104 – znak w polu "Inne (wyszczególnić)" oraz drukowanymi literami jeden z następujących wpisów:
- DESTINO ESPECIAL: MERCANCÍAS QUE DEBEN PONERSE A DISPOSICIÓN DEL CESIONARIO [REGLAMENTO (CEE) No 2454/93, ARTÍCULO 298],
- SÆRLIGT ANVENDELSESFORMÅL: SKAL STILLES TIL RÅDIGHED FOR ERHVEVEREN (FORORDNING (EØF) Nr. 2554/93, ARTIKEL 298),
- BESONDERE VERWENDUNG: WAREN SIND DEM ÜBERNEHMER ZUR VERFÜGUNG ZU STELLEN (ARTIKEL 298 DER VERORDNUNG (EWG) Nr. 2454/93),
- EIΔΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠEI ΝΑ ΤΕΘΟΥΝ ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ EΚΔΟΧΕΑ [ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (EΟΚ) αριθ.
2454/93, ΑΡΘΡΟ, 298],
- END-USE: GOODS TO BE PLACED AT THE DISPOSAL OF THE TRANSFEREE (REGULATION (EEC) No 2454/93, ARTICLE 298),
- DESTINATION PARTICULIÈRE: MARCHANDISES À METTRE À LA DISPOSITION DU CESSIONNAIRE [RÈGLEMENT (CEE) No 2454/93, ARTICLE 298],
- DESTINAZIONE PARTICOLARE: MERCI DA METTERE A DISPOSIZIONE DEL CESSIONARIO [REGOLAMENTO (CEE) N. 2454/93, ARTICOLO 298],
- BIJZONDERE BESTEMMING: GOEDEREN TER BESCHIKKING TE STELLEN VAN DE CESSIONARIS (VERORDENING (EEG) Nr. 2454/93 ARTIKEL 298),
- DESTINO ESPECIAL: MERCADORIAS A PÔR À DISPOÇÃO DO CESSIONÀRIO [REGULAMENTO (CEE) N 2454/93, ARTIGO 298],
- w polu 106:
a) w przypadkach, gdy towary zostały poddane obróbce lub przetworzeniu po dopuszczeniu do swobodnego obrotu – opis towarów w chwili ich dopuszczenia do swobodnego obrotu, jak również właściwy im kod CN;
b) numer ewidencyjny i datę zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu, jak również nazwę i adres danego urzędu celnego, w którym zgłoszenie zostało złożone;
- w polu E, na odwrotnej stronie formularza ("Zastrzeżone dla Państwa Członkowskiego wyjścia"):
- właściwy urząd celny Państwa Członkowskiego przeznaczenia,
- datę wysyłki towaru.
3.
Nadawca włącza do swojej ewidencji, przewidzianej w art. 293 lit. b), pierwszą kopię i przed dokonaniem wysyłki przekazuje drugą i trzecią kopię do właściwego urzędu celnego Państwa Członkowskiego wysyłki, w sposób opisany przez urząd.
Wraz z towarem przesyła odbiorcy czwartą i piątą kopię oraz oryginał.
Właściwy urząd celny zachowuje w swojej ewidencji drugą kopię, a trzecią kopię dla odbiorcy przekazuje do właściwego urzędu celnego Państwa Członkowskiego.
4.
Otrzymując towary, odbiorca wpisuje je do swojej ewidencji, przewidzianej w art. 293 lit. b), do której załącza oryginał; czwartą kopię przesyła niezwłocznie do właściwego urzędu celnego Państwa Członkowskiego przeznaczenia w sposób przepisany przez to Państwo Członkowskie, ze wskazaniem daty przybycia.
Odbiorca niezwłocznie powiadamia organy celne o nadmiarze towarów, brakach, zamianie lub innych nieprawidłowościach.
Ponadto przesyła piątą kopię nadawcy.
5.
Z dniem określonym w ust. 4 obowiązki wynikające z niniejszego rozdziału przechodzą z nadawcy na odbiorcę. Do tego czasu obowiązki te ciążą na nadawcy.
6.
Towarów wysyłanych zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym artykule nie przedstawia się ani w urzędzie wyjścia, ani w urzędzie przeznaczenia.
7.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się również do towarów przemieszczających się między dwoma punktami znajdującymi się we Wspólnocie przez terytorium państw EFTA i które w jednym z tych państw są przedmiotem powrotnej wysyłki.
8.
Organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia i Państwa Członkowskiego przeznaczenia przeprowadzają odpowiednio okresowe kontrole pomieszczeń nadawcy i odbiorcy.
Nadawca i odbiorca współpracują w tym względzie i dostarczają wszelkich żądanych informacji.
Artykuł 299
1.
W drodze odstępstwa od art. 298 stosowanie egzemplarza kontrolnego T5 nie jest wymagane przez towarzystwa lotnicze dokonujące międzynarodowych przewozów dla transportu materiałów do celów konserwacyjnych lub naprawy statków powietrznych bądź w ramach umów w sprawie handlu tymi materiałami, bądź do celów własnych.
W takim przypadku przewóz towarów odbywa się na podstawie lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu na warunkach ustanowionych w art. 298 ust. 6.
2.
Lotniczy list przewozowy lub równoważny dokument zawiera przynajmniej następujące dane:
a) nazwę dokonującego wysyłki towarzystwa lotniczego;
b) nazwę portu lotniczego wyjścia;
c) nazwę towarzystwa lotniczego odbioru;
d) nazwę portu lotniczego przeznaczenia;
e) opis materiałów;
d) liczbę artykułów.
Dane określone w poprzednim akapicie mogą zostać przedłożone również w zakodowanej formie lub przez odniesienie do załączonego dokumentu.
3.
Pierwsza strona lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu musi zawierać drukowanymi literami jeden z następujących wpisów:
- DESTINO ESPECIAL,
- SÆRLIGT ANVENDELSESFORMÅL,
- BESONDERE VERWENDUNG,
- ΕΙΔΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ,
- END-USE,
- DESTIONATION PARTICULIÈRE,
- DESTINAZIONE PARTICOLARE,
- BIJZONDERE BESTEMMING,
- DESTINO ESPECIAL.
4.
W każdym Państwie Członkowskim każde towarzystwo lotnicze będące nadawcą lub odbiorcą materiałów określonych w ust. 1 do celów kontroli udostępnia właściwym organom celnym ewidencję, przewidzianą w art. 293 lit. b).
5.
Towarzystwo lotnicze wysyłki zatrzymuje kopię lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu jako część swojej ewidencji i na warunkach określonych przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia udostępnia drugą kopię właściwemu urzędowi celnemu.
Towarzystwo lotnicze odbioru zatrzymuje kopię lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu jako część swojej ewidencji i na warunkach określonych przez organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia przekazuje właściwemu urzędowi celnemu drugą kopię.
6.
Materiały w stanie nienaruszonym oraz kopie lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu są dostarczane towarzystwu lotniczemu odbioru w miejscach określonych przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę to towarzystwo.
Ponadto materiały te są wprowadzane do ewidencji określonej w art. 293 lit. b).
Przekazanie materiałów oraz kopii lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu, jak również dokonanie wpisu, określone w poprzednim akapicie, ma miejsce w terminie pięciu dni, licząc od dnia wyjścia statku powietrznego przewożącego materiały.
7.
Obowiązki wynikające z niniejszego artykułu przechodzą z towarzystwa lotniczego wysyłki na towarzystwo lotnicze odbioru w chwili przekazania temu towarzystwu lotniczemu odbioru materiałów w stanie nienaruszonym oraz kopii lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu.
Artykuł 300
Organy celne powiadamiane są o wszelkich przeniesieniach w tym samym Państwie Członkowskim.
Forma powiadomienia, termin, w którym musi być dokonane i inne warunki ustalane są przez wymienione organy.
Powiadomienie wyraźnie określa datę przeniesienia towarów.
Z mocą od tej daty beneficjent przeniesienia przejmuje, w odniesieniu do przeniesionych towarów, obowiązki wynikające z niniejszej sekcji.
Artykuł 301
1.
Na wniosek posiadacza pozwolenia wydanego zgodnie z art. 291 organy celne na warunkach przez siebie ustalonych, wyznaczają miejsca zwane dalej "naziemnymi bazami operacyjnymi", w których towary wymienione w części 2 sekcja B załącznika 40 mogą być składowane lub mogą być poddawane wszelkiego rodzaju operacjom.
2.
Bez uszczerbku dla art. 298 nie są stosowane żadne formalności poza właściwym wpisem do ewidencji przy przepływie towarów określonych w ust. 1 między:
a) naziemną bazą operacyjną a platformami, znajdującymi się na wodach terytorialnych lub poza wodami terytorialnymi, i odwrotnie;
b) w zależności od przypadku – naziemną bazą operacyjną a miejscem załadunku towarów na platformy oraz miejscem wyładunku platform a naziemną bazą operacyjną;
c) miejscem załadunku a platformami znajdującymi się na wodach terytorialnych lub poza wodami terytorialnymi, gdy towary zostały załadowane z przeznaczeniem na platformy, nie przechodząc przez naziemną bazę operacyjną, i odwrotnie;
d) platformami znajdującymi się na wodach terytorialnych lub poza wodami terytorialnymi.
Artykuł 302
1.
Użycie towaru w celu innym niż przewidziany dla uzyskania uprzywilejowanego traktowania taryfowego, określonego w art. 291, może być zatwierdzone przez organy celne jedynie, jeżeli posiadacz pozwolenia wykazał zgodnie z wymogami organów celnych, że niemożliwe było nadanie towarom przypisanego przeznaczenia z powodów związanych z tą osobą bądź z samymi towarami.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 w przypadku produktów wymienionych w części 1 i 2 załącznika 40 użycie towaru w celu innym niż przewidziany w ramach uprzywilejowanego traktowania taryfowego jest zatwierdzane przez organy celne, w przypadku gdy ich zdaniem jest to gospodarczo uzasadnione.
3.
Zatwierdzenie określone w poprzednich ustępach uzależnione jest od opłacenia przez posiadacza pozwolenia kwoty należności celnych przywozowych, ustalonej zgodnie z art. 208 Kodeksu.
Artykuł 303
1.
Organy celne zatwierdzają wywóz towaru poza obszar celny Wspólnoty lub jego zniszczenie pod dozorem celnym jedynie, jeżeli posiadacz pozwolenia może wykazać, zgodnie z wymogami organów celnych, że niemożliwe było nadanie towarom przypisanego przeznaczenia z powodów związanych z tą osobą bądź z samymi towarami.
Jeżeli zatwierdza się wywóz towarów poza obszar celny Wspólnoty, od czasu przyjęcia zgłoszenia wywozowego towary uważa się za towary niewspólnotowe.
W przypadku produktów rolnych w polu 44 jednolitego dokumentu administracyjnego umieszcza się drukowanymi literami jeden z następujących wpisów:
- DESTINO ESPECIAL: MERCANCÍAS PREVISTAS PARA LA EXPORTACIÓN [REGLAMENTO (CEE) No 2454/93, ARTÍCULO 303]: APLICACIÓN DE LOS MONTANTES COMPENSATORIOS MONETARIOS Y RESTITUCIONES AGRARIAS EXCLUIDA,
- SÆRLIGT ANVENDELSESFORMÅL: VARER BESTEMT TIL UDFØRSEL I (FORORDNING (EØF) Nr. 2454/93, ARTIKEL 303): ANVENDELSE AF MONETÆRE UDLIGNINGSBELØB OG LANDBRUGSRESTITUTIONER ER UDELUKKET,
- BESONDERE VERWENDUNG: ZUR AUSFUHR VORGESEHENE WAREN (ARTIKEL 303 DER VERORDNUNG (EWG) Nr. 2454/93): ANWENDUNG DER WÄHRUNGSAUSGLEICHSBETRÄGE UND LANDWIRTSCHAFTLICHEN AUSFUHRERSTATTUNGEN AUSGESCHLOSSEN,
- ΕΙΔΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΕΞΑΓΩΓΗ [ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΟΚ) αριθ.
2454/93, ΑΡΘΡΟ 303]: ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΕΞΙΣΩΤΙΚΩΝ ΠΟΣΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΕΩΡΓΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΩΝ,
- END-USE: GOODS DESTINED FOR EXPORTATION (REGULATION (EEC) No 2454/93, ARTICLE 303).
MONETARY COMPENSATORY AMOUNTS AND AGRICULTURAL REFUNDS NOT APPLICABLE,
- DESTINATION PARTICULIÈRE: MARCHANDISES PRÉVUES POUR L'EXPORTATION [RÈGLEMENT (CEE) No 2454/93, ARTICLE 303]: APPLICATION DES MONTANTS COMPENSATOIRES MONÉTAIRES ET RESTITUTIONS AGRICOLES EXCLUE,
- DESTINAZIONE PARTICOLARE: MERCI PREVISTE PER L'ESPORTAZIONE [REGOLAMENTO (CEE) N. 2454/93, ARTICOLO 303]: APPLICAZIONE DEI MONTANTI COMPENSATORI MONETARI E RESTITUZIONI AGRICOLE ESCLUSA,
- BIJZONDERE BESTEMMING: VOOR UITVOER BESTEMDE GOEDEREN (VERORDENING (EEG) Nr. 2454/93, ARTIKEL 303): TOEKENNING VAN MONETAIRE COMPENSERENDE BEDRAGEN EN LANDBOUWRESTITUTIES UITGESLOTEN,
- DESTINO ESPECIAL: MERCADORIAS PREVISTAS PARA A EXPORTAÇÃO [REGULAMENTO (CEE) N.o 2454/93, ARTIGO 303.o]: APLICAÇÃO DOS MONTANTES COMPENSATÓRIOS MONETARIOS E RESTITUIÇÕES AGRÍCOLAS EXCLUÍDA.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 w przypadku towarów wymienionych w części 1 i 2 załącznika 40, organy celne zatwierdzają wywóz towarów poza obszar celny Wspólnoty, o ile jest to gospodarczo uzasadnione.
3.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do towarów składowanych w mieszaninie, określonych w art. 296 ust. 3, chyba że cała mieszanina zostaje wywieziona lub zniszczona.
Artykuł 304
1.
W przypadku gdy należność celna przywozowa stosowana w ramach uzgodnień w sprawie przeznaczenia do towarów o szczególnym przeznaczeniu jest nie niższa niż stawka stosowana do tych samych towarów niezależnie od tych uzgodnień, wówczas towary klasyfikowane są według kodu CN odnoszącego się do tego przeznaczenia, a niniejsza sekcja nie ma zastosowania.
2.
Niniejsza sekcja nie ma zastosowania do towarów wymienionych w załączniku 41.
Sekcja 2
Konie przeznaczone do uboju
Artykuł 305
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu koni przeznaczonych do uboju objętych kodem CN 01011910 uzależnione jest od następujących warunków:
a) złożenia zabezpieczenia pokrywającego kwotę długu celnego mogącego powstać, zgodnie z art. 208 Kodeksu, oraz
b) oznakowania każdego konia, zgodnie z wymogami organów celnych, w chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu czytelnym znakiem poprzez usunięcie sierści na lewej łopatce za pomocą nożyc lub w inny sposób, zawierającym symbol "X" oznaczający, że koń przeznaczony jest do uboju oraz numer pozwalający na identyfikację konia od chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu do chwili jego uboju.
2.
Szczegóły oznakowania umieszczane są na zgłoszeniu dopuszczenia danych koni do swobodnego obrotu.
Towarzysząca koniom kopia tego zgłoszenia musi dotrzeć do organów określonych w art. 308 ust. 1.
3.
Obowiązki zgłaszającego określone są w art. 293.
Artykuł 306
1.
Po dopuszczeniu do swobodnego obrotu konie są bezpośrednio przewożone, z wykorzystaniem środków transportu należycie zaplombowanych przez organy celne (bez uszczerbku dla jakichkolwiek krajowych przepisów dotyczących zdejmowania i koniecznej zamiany zamknięć), do uznanej przez organy celne rzeźni i poddawane ubojowi.
2.
W chwili przybycia do rzeźni zdjęcie zamknięć z pojazdu i wyładunek koni odbywa się w obecności właściwych organów.
3.
Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli urząd celny, który dokonał zwolnienia, znajduje się w rzeźni i jeżeli konie niezwłocznie przejmowane są przez organ określony w art. 308 ust. 1.
Ponadto jeżeli urząd celny, który dokonał zwolnienia, znajduje się w najbliższym sąsiedztwie rzeźni, organy celne mogą zastosować w miejsce nałożenia zamknięć inne właściwe środki dozoru mające zapewnić bezpośredni przewóz koni do rzeźni i ich przejęcie przez organ określony w art. 308 ust. 1.
Artykuł 307
Jeżeli po przybyciu do rzeźni koń nie może zostać zidentyfikowany lub jeżeli nie przestrzegano przepisów art. 306, właściwy organ niezwłocznie informuje właściwy urząd celny, który podejmuje niezbędne środki.
Artykuł 308
1.
Dowód, że konie zostały poddane ubojowi, jest dostarczany bądź w formie świadectwa wydanego przez uprawniony do tego organ, bądź w formie poświadczenia tego organu na kopii zgłoszenia, określonego w art. 305 ust. 2, potwierdzającego, że poddane ubojowi zwierzęta są przedmiotem zgłoszenia do swobodnego obrotu.
2.
W terminie 30 dni od dnia przyjęcia zgłoszenia do swobodnego obrotu dowód uboju musi dotrzeć do urzędu celnego, w którym zostało złożone wymienione zgłoszenie bądź bezpośrednio od organu, określonego w ust. 1, bądź za pośrednictwem zgłaszającego, w zależności od decyzji zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
TYTUŁ II
TRANZYT
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 309
Do celów niniejszego tytułu:
a) "środki transportu" oznaczają w szczególności:
- każdy pojazd drogowy, przyczepę lub naczepę,
- każdy wagon kolejowy,
- każdą łódź lub statek,
- każdy statek powietrzny,
- każdy kontener w rozumieniu art. 670 lit. g);
b) "urząd wyjścia" oznacza:
urząd celny, w którym rozpoczynają się czynności tranzytu wspólnotowego;
c) "urząd tranzytowy" oznacza:
- urząd celny w miejscu wyprowadzenia z obszaru celnego Wspólnoty, jeżeli przesyłka opuszcza ten obszar w trakcie czynności tranzytu wspólnotowego przez granicę między Państwem Członkowskim a państwem trzecim,
- urząd celny w miejscu wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, jeżeli towary w trakcie czynności tranzytu wspólnotowego znalazły się na obszarze państwa trzeciego;
d) "urząd przeznaczenia" oznacza:
urząd celny, w którym należy przedstawić towary objęte procedurą tranzytu wspólnotowego w celu zakończenia czynności tranzytu wspólnotowego;
e) "urząd składania gwarancji" oznacza:
urząd celny, w którym składana jest gwarancja generalna lub ryczałtowa.
ROZDZIAŁ 2
Zakres zastosowania
Artykuł 310
1.
Towary wspólnotowe:
- dla których zostały spełnione celne formalności wywozowe w celu udzielenia refundacji przy wywozie do państw trzecich w ramach wspólnej polityki rolnej,
lub
- w stosunku do których zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych uzależnione są od dokonania ich powrotnego wywozu poza obszar celny Wspólnoty lub umieszczenia w składzie celnym, w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, bądź pod jakąkolwiek procedurą celną inną niż dopuszczenie do swobodnego obrotu,
lub
- dopuszczone do swobodnego obrotu w ramach procedury uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu ceł zwrotnych, w celu ich późniejszego wywozu w formie produktów kompensacyjnych i w stosunku do których wniosek o dokonanie zwrotu może zostać przedstawiony zgodnie z art. 128 Kodeksu, o ile osoba zainteresowana ma zamiar złożyć taki wniosek,
lub
- podlegające systemowi opłat wywozowych i podatków, dla których zostały spełnione formalności celne przy wywozie do państw trzecich w ramach wspólnej polityki rolnej,
lub
- pochodzące z zapasów interwencyjnych, podlegające środkom kontroli użytkowania i/lub przeznaczenia i dla których spełnione zostały formalności celne przy wywozie do państw trzecich w ramach wspólnej polityki rolnej,
przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, zgodnie z art. 91 ust. 1 lit. b) Kodeksu.
2.
Towary, określone w ust. 1, które nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty, są traktowane jako towary wspólnotowe, pod warunkiem poświadczenia, że zgłoszenie wywozowe, formalności celne odnoszące się do środków wspólnotowych, które wymagają, aby towary opuściły wymieniony obszar celny, oraz wszelkie skutki tych formalności zostały unieważnione.
Artykuł 311
Bez uszczerbku dla art. 310 ust. 1 towary wspólnotowe, które przesyłane są:
a) z jednego punktu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego przez terytorium jednego lub kilku państw EFTA;
b) w ramach metod współpracy administracyjnej mających na celu zapewnienie w okresie przejściowym w handlu między Wspólnotą w jej składzie z dnia 31 grudnia 1985 r. a Hiszpanią lub Portugalią oraz w handlu między tymi dwoma Państwami Członkowskimi, swobodnego przepływu towarów, które jeszcze nie korzystają z całkowitego zniesienia ceł i innych środków ustanowionych w Akcie Przystąpienia;
c) - z części obszaru celnego Wspólnoty, do której stosowane są przepisy dyrektywy Rady 77/388/EWG, do innej części obszaru celnego Wspólnoty, w której wymienione przepisy nie mają zastosowania, lub
- z części obszaru celnego Wspólnoty, do której przepisy dyrektywy Rady 77/388/EWG nie mają zastosowania, do innej części obszaru celnego Wspólnoty, w której stosuje się wymienione przepisy, lub
- z części obszaru celnego Wspólnoty, do której przepisy dyrektywy Rady 77/388/EWG nie mają zastosowania, do innej części obszaru celnego Wspólnoty, w której wymienione przepisy również nie mają zastosowania, przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego.
Artykuł 312
Transport towarów, do którego stosuje się wspólnotową procedurę tranzytową, może odbywać się w ramach tej procedury między dwoma punktami na obszarze celnym Wspólnoty przez terytorium państwa trzeciego innego niż państwo EFTA, pod warunkiem że transport przez to państwo trzecie odbywa się z zastosowaniem jednolitego dokumentu przewozowego sporządzonego w Państwie Członkowskim; w takim przypadku działanie wymienionej procedury jest zawieszone na terytorium państwa trzeciego.
ROZDZIAŁ 3
Wspólnotowy status towarów
Artykuł 313
1.
Z zastrzeżeniem wyjątków wymienionych w ust. 2 wszystkie towary transportowane między dwoma punktami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty uważa się za towary wspólnotowe, chyba że potwierdzono, że nie mają one statusu wspólnotowego.
2.
Poniższe towary nie są uważane za towary wspólnotowe, chyba że ich status wspólnotowy został potwierdzony zgodnie z art. 314-323:
a) towary przewożone z zastosowaniem jednego z dokumentów określonych w art. 163 ust. 2 lit. b)-e) Kodeksu;
b) towary przewożone między dwoma punktami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty przez terytorium państwa trzeciego;
c) towary transportowane:
- drogą powietrzną z portu lotniczego znajdującego się w państwie trzecim do portu lotniczego znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty,
- drogą morską z portu znajdującego się w państwie trzecim do portu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty,
- drogą morską z wolnego obszaru celnego usytuowanego na obszarze celnym Wspólnoty, w którym towary zostały załadowane lub przeładowane, do innego portu znajdującego się na tym obszarze, chyba że organy celne potwierdziły, poświadczając na dokumentach statku, że przybywa on z miejsca w tym porcie niebędącego częścią wolnego obszaru celnego;
d) towary znajdujące się w przesyłkach wysłanych z urzędu pocztowego znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, gdy opakowania lub towarzyszące im dokumenty opatrzone są etykietą, której wzór przedstawiony jest w załączniku 42.
Organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki są zobowiązane umieścić lub spowodować umieszczenie takiej etykiety na opakowaniach i na towarzyszących dokumentach, w przypadku gdy wysyłane towary są towarami niewspólnotowymi;
e) towary przewożone drogą morską z portu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do innego portu znajdującego się na tym obszarze, jeżeli zostały przetransportowane:
- na pokładzie statku przybywającego z państwa trzeciego i przewożącego towary załadowane w państwie trzecim, który zawinął do jednego lub kilku portów Wspólnoty, lub
- na pokładzie statku udającego się do państwa trzeciego i przewożącego towary załadowane w porcie Wspólnoty z przeznaczeniem do państwa trzeciego, który zawinął do jednego lub kilku portów Wspólnoty, lub
- na pokładzie statku, który między portem Wspólnoty wyjścia a portem Wspólnoty przeznaczenia zawinął do jednego lub kilku portów w państwach trzecich, lub
- na pokładzie statku przybywającego bezpośrednio z wolnego obszaru celnego, lub
- na pokładzie statku, który zawinął do portu, w którym usytuowany jest wolny obszar celny, chyba że organy celne potwierdziły, poświadczając na dokumentach statku, że przybywa on z miejsca w tym porcie niebędącego częścią wolnego obszaru celnego.
3. a) Bez uszczerbku dla art. 170 Kodeksu kapitan statku lub jego przedstawiciel zobowiązany jest do poinformowania organów celnych portu, w którym towary są wyładowywane, o przybyciu statku oraz do podania, z jakiego portu statek wypłynął z pierwotnym załadunkiem, jak również wszystkich portów, do których statek zawijał lub powinien zawinąć przed dotarciem do portu Wspólnoty przeznaczenia.
Kapitan statku przedkłada na żądanie dokumenty potwierdzające przedstawione informacje, np. dziennik pokładowy.
Jeżeli wymagana informacja nie zadowoli organów celnych portu przeznaczenia, to wszystkie transportowane na pokładzie statku towary uważane są za towary niewspólnotowe, chyba że ich status wspólnotowy jest potwierdzony zgodnie z art. 314-323.
b) Aby spełnić obowiązki, określone w lit. a), kapitan statku lub jego przedstawiciel może przedstawić organom celnym portu Wspólnoty, w którym towary są wyładowywane, kopię noty informacyjnej, poświadczonej przez organy celne portu wyjścia znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, podając planowany port przeznaczenia oraz wszystkie porty, do których statek może zawinąć.
Jednakże przedstawienie noty informacyjnej jest obowiązkowe, jeżeli statek przewozi towary, określone w art. 91 ust. 1 Kodeksu.
c) Organy celne portu przeznaczenia mogą odstąpić od stosowania przepisów lit. a) i b) w odniesieniu do statków:
- co do których nie ma wątpliwości, że np. z powodu ich rodzaju i geograficznego zasięgu działalności żeglugowej kursują wyłącznie między portami Wspólnoty i nie zawijają do państw trzecich, lub
- które użytkowane są przez przedsiębiorstwa żeglugowe posiadające pozwolenie na stosowanie procedur uproszczonych, opisanych w art. 448 ust. 11.
Artykuł 314
1.
W przypadkach, określonych w art. 313 ust. 2 lit. a)-c) i e), wspólnotowy status towarów jest potwierdzany jednym z dokumentów przewidzianych w art. 315-318 lub zgodnie ze szczegółowymi procedurami przewidzianymi w art. 319-323.
2.
Dokumenty lub szczegółowe procedury, określone w ust. 1, nie są wykorzystywane w odniesieniu do towarów:
a) które przeznaczone są do wywozu;
lub
b) które są objęte art. 310 ust. 1 tiret pierwsze;
lub
c) które znajdują się w opakowaniach nieposiadających statusu wspólnotowego;
lub
d) które nie są bezpośrednio transportowane z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego.
Za bezpośrednio transportowane z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego uważa się:
- towary transportowane bez przejazdu przez terytorium państwa trzeciego,
- towary transportowane przez terytorium jednego lub kilku państw trzecich, pod warunkiem że przejazd przez te państwa odbywa się na podstawie jednolitego dokumentu przewozowego sporządzonego w Państwie Członkowskim.
Artykuł 315
1.
Dowód wspólnotowego statusu towarów jest dostarczany, zgodnie z niniejszym artykułem, poprzez przedstawienie dokumentu tranzytowego T2L.
2.
Dokument tranzytowy T2L sporządzany jest na formularzu zgodnym z egzemplarzem 4 lub egzemplarzem 4/5 wzoru znajdującego się w załącznikach 31 i 32.
Formularz ten jest uzupełniany jednym lub kilkoma formularzami zgodnymi z egzemplarzem 4 lub egzemplarzem 4/5 wzoru znajdującego się w załącznikach 33 i 34.
Jeżeli Państwa Członkowskie nie zezwalają na użycie formularzy uzupełniających przy zastosowaniu informatycznego systemu sporządzania zgłoszeń, formularz ten jest uzupełniany jednym lub kilkoma formularzami zgodnymi z egzemplarzem 4 lub egzemplarzem 4/5 wzoru znajdującego się w załącznikach 31 i 32.
3.
Osoba zainteresowana umieszcza symbol "T2L" w prawej części pola 1 formularza oraz symbol "T2L bis" w prawej części pola 1 wszelkich formularzy uzupełniających.
4. Jeżeli dokument tranzytowy T2L ma zostać wystawiony dla przesyłki składającej się z dwóch lub więcej rodzajów towarów, to dane dotyczące tych towarów mogą zostać zawarte w jednym lub kilku wykazach towarowych w rozumieniu art. 341 ust. 2 do art. 344 ust. 2 zamiast wpisywania ich w polach 31 "Opakowania i opis towaru", 32 "Pozycja", 35 "Masa brutto (kg)" oraz, gdzie stosowne, 33 "Kod towaru", 38 "Masa netto (kg)", 44 "Dodatkowe informacje/załączone dokumenty, świadectwa i pozwolenia" formularza wykorzystywanego do wystawiania dokumentu tranzytowego T2L.
Jeżeli korzysta się z wykazów załadunkowych, to odpowiednie pola formularza służącego do wystawiania dokumentu tranzytowego T2L przekreśla się.
5. Górna część pola, określonego w art. 342 lit. b), używana jest do wpisania symbolu "T2L", dolna część do umieszczenia poświadczenia organów celnych, przewidzianego w art. 316 ust. 2.
Kolumna "Kraj wysyłki/wywozu" wykazu załadunkowego nie musi być wypełniona.
6.
Wykaz załadunkowy przedkładany jest w tej samej liczbie egzemplarzy co dokument tranzytowy T2L, którego dotyczy.
7.
Jeżeli do jednego dokumentu tranzytowego T2L dołączonych jest kilka wykazów załadunkowych, to do takich wykazów wpisuje się nadany przez osobę zainteresowaną numer ewidencyjny; ilość załączonych wykazów załadunkowych podaje się w polu 4 "Wykazy załadunkowe" formularza stosowanego do wystawiania dokumentu tranzytowego T2L.
Artykuł 316
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 394 dokument tranzytowy T2L sporządzany jest w jednym egzemplarzu.
2.
Na wniosek osoby zainteresowanej organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia poświadczają dokument tranzytowy T2L i, w zależności od przypadku, dokument(-y) T2L bis.
Poświadczenia takie zawierają następujące dane, które w miarę możliwości podaje się w polu C (urząd wyjścia) tych dokumentów:
a) na dokumencie tranzytowym T2L – nazwę i pieczęć urzędu wyjścia, podpis właściwego funkcjonariusza, datę poświadczenia i numer ewidencyjny lub numer noty tranzytowej, o ile nota taka jest wymagana;
b) na dokumencie T2L bis – numer podany na dokumencie tranzytowym T2L.
Numer ten umieszcza się bądź za pomocą pieczęci zawierającej nazwę urzędu wyjścia, bądź odręcznie.
W tym drugim przypadku przystawia się pieczęć służbową tego urzędu.
Dokumenty te zwracane są osobie zainteresowanej, gdy tylko formalności związane z wysyłką towarów do Państwa Członkowskiego zostaną spełnione.
Artykuł 317
1.
Bez uszczerbku dla art. 315 i 316 potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów dokonuje się, zgodnie z niniejszym artykułem, poprzez przedłożenie faktury lub dokumentu przewozowego odnoszącego się do tych towarów.
2.
Na fakturze lub dokumencie przewozowym, określonym w ust. 1, podaje się co najmniej pełną nazwę (nazwisko) i adres nadawcy lub zgłaszającego, jeżeli nadawca i zgłaszający nie są tą samą osobą, liczbę i rodzaj, znaki handlowe i numery opakowań, opis towaru, masę brutto w kilogramach oraz, w miarę potrzeby, numery kontenerów.
Zgłaszający wyraźnie i w sposób widoczny umieszcza na wyżej wymienionym dokumencie symbol "T2L" i swój odręczny podpis.
3.
Faktura lub dokument przewozowy, należycie wypełniony i podpisany przez zgłaszającego, jest na jego wniosek poświadczony przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia.
Poświadczenie takie zawiera nazwę i pieczęć urzędu wyjścia, podpis właściwego funkcjonariusza, datę poświadczenia oraz numer ewidencyjny albo numer noty tranzytowej bądź zgłoszenia wywozowego, jeżeli taki dokument jest wymagany.
4.
Jeżeli całkowita wartość towarów wspólnotowych ujętych na fakturze lub dokumencie przewozowym wypełnionym i podpisanym zgodnie z ust. 2 lub zgodnie z art. 224 ust. 1 nie przekracza 10000 ECU, zgłaszający nie musi przedkładać tego dokumentu do poświadczenia przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia.
W przypadku określonym w poprzednim akapicie na fakturze lub dokumencie przewozowym podaje się, oprócz danych przewidzianych w ust. 2, nazwę urzędu wyjścia.
5.
Niniejszy artykuł stosuje się jedynie, gdy faktura lub dokument przewozowy odnoszą się wyłącznie do towarów wspólnotowych.
Artykuł 318
Jeżeli dokument wykorzystywany dla potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów wystawiony jest z mocą wsteczną, opatrzony jest jednym z następujących potwierdzeń w kolorze czerwonym:
- Expedido a posteriori,
- Udstedt efterfølgende,
- Nachträglich ausgestellt,
- Εκδοθέν εκ των υστέρων,
- Issued retroactively,
- Délivré a posteriori,
- Rilasciato a posteriori,
- Achteraf afgegeven,
- Emitido a posteriori.
Artykuł 319
1.
Jeżeli towary są przewożone przy użyciu karnetu TIR lub karnetu ATA, zgłaszający może w celu potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów i z zastrzeżeniem przepisów art. 314 ust. 2 w polu przeznaczonym na opis towarów, przed przedstawieniem karnetu do poświadczenia przez urząd celny wyjścia, umieścić w sposób widoczny symbol "T2L" potwierdzony jego podpisem na wszystkich odpowiednich odcinkach wykorzystywanego karnetu.
Symbol "T2L" jest uwierzytelniany, na wszystkich odcinkach, na których został umieszczony, pieczęcią urzędu wyjścia i podpisem właściwego funkcjonariusza.
2.
W przypadkach gdy towary wspólnotowe i niewspólnotowe umieszczone są jednocześnie na karnecie TIR lub karnecie ATA, obydwie kategorie towarów wyszczególnia się oddzielnie, a symbol "T2L" umieszcza się w taki sposób, aby wyraźnie odnosił się tylko do towarów wspólnotowych.
Artykuł 320
Jeżeli konieczne jest potwierdzenie wspólnotowego statusu silnikowych pojazdów drogowych zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, pojazdy takie uważane są za wspólnotowe:
a) pod warunkiem, że posiadają tablice i dowód rejestracyjny, a dane umieszczone w dowodzie rejestracyjnym i na tablicach rejestracyjnych potwierdzają w niezaprzeczalny sposób ich wspólnotowy status;
b) w pozostałych przypadkach, zgodnie z art. 315-323.
Artykuł 321
Jeżeli konieczne jest potwierdzenie wspólnotowego statusu wagonów towarowych należących do przedsiębiorstwa kolejowego Państwa Członkowskiego, wagony takie uważane są za wspólnotowe:
a) gdy numer kodu i znak własności (litery odróżniające) na nich umieszczone potwierdzają w niezaprzeczalny sposób ich wspólnotowy status;
b) w pozostałych przypadkach, po przedstawieniu jednego z dokumentów określonych w art. 315-318.
Artykuł 322
1.
Jeżeli konieczne jest potwierdzenie wspólnotowego statusu opakowań stosowanych do przewozu towarów w handlu wewnątrzwspólnotowym, które mogą zostać zidentyfikowane jako należące do osoby mającej swoją siedzibę w Państwie Członkowskim i które powróciły puste po wykorzystaniu w innym Państwie Członkowskim, opakowania te uważane są za wspólnotowe:
a) gdy zostały zgłoszone jako towary wspólnotowe i nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości tego zgłoszenia;
b) w pozostałych przypadkach, zgodnie z art. 315-323.
2.
Ułatwienia przewidziane w ust. 1, przydzielane są dla skrzyń, opakowań, palet i innych podobnych materiałów, z wyjątkiem kontenerów w rozumieniu art. 670.
Artykuł 323
Jeżeli konieczne jest potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów przewożonych przez podróżnych w ich bagażu, towary te, pod warunkiem że nie są przeznaczone do celów handlowych, uważane są za wspólnotowe:
a) gdy zostały zgłoszone jako towary wspólnotowe i nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości tego zgłoszenia;
b) w pozostałych przypadkach, zgodnie z art. 315-322.
Artykuł 324
Organy celne Państw Członkowskich udzielają sobie wzajemnej pomocy przy kontroli autentyczności i prawdziwości dokumentów oraz prawidłowości szczegółowych procedur, które zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału stosowane są dla potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów.
Artykuł 325
Niniejszym wprowadza się dokument T2M jako część metod współpracy administracyjnej, określonych w art. 10 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu. Dokument ten służy jako dowód, że produkty złowione przez statki Państw Członkowskich i wprowadzone na obszar celny Wspólnoty w stanie niezmienionym lub po poddaniu ich na pokładach statków Państw Członkowskich procesom, w wyniku których produkty uzyskane nie zostały wyłączone z działu 3 lub kodów CN 1504 albo 2301, spełniają warunki ustanowione w art. 9 ust. 2 wspomnianego Traktatu.
Artykuł 326
Produkty złowione i uzyskane na pokładzie, określone w art. 325, objęte są dokumentem T2M sporządzonym zgodnie z art. 329-333, jeżeli:
a) statek, który dokonał połowu i, w zależności od przypadku, przerobu produktów na pokładzie, dokonuje ich transportu bezpośrednio do innego Państwa Członkowskiego niż to, do którego należy ten statek;
b) statek Państwa Członkowskiego, na który złowione produkty zostały przeładowane ze statku, określonego w lit. a), dokonuje ich przerobu na pokładzie i dokonuje transportu produktów uzyskanych bezpośrednio na obszar celny Wspólnoty;
c) inny statek Państwa Członkowskiego, niż określony w lit. a) lub b), na który produkty złowione lub uzyskane zostały przeładowane, dokonuje ich transportu bezpośrednio na obszar celny Wspólnoty;
d) jeden ze statków, określonych w lit. a), b) lub c), dokonuje transportu produktów złowionych lub uzyskanych bezpośrednio do państwa lub na terytorium poza Wspólnotą, skąd zostają one wysłane na obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 327
1.
Formularz dokumentu tranzytowego T2M jest zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku 43.
2.
Oryginał drukowany jest na papierze niezawierającym ścieru drzewnego, klejonym do pisania i o gramaturze przynajmniej 55 g/m2.
Przednią stronę formularza pokrywa giloszowany nadruk koloru zielonego, pozwalający na ujawnienie każdego fałszerstwa za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.
3.
Formularz T2M ma format 210 × 297 mm, przy czym dopuszczalne są odchylenia w długości od –5 mm do +8 mm.
4.
Formularz drukowany jest w jednym z języków urzędowych Wspólnoty określonym przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, do którego należy statek.
5.
Do formularzy T2M dołączone są karnety składające się z 10 formularzy, z jednym odrywalnym oryginałem i jedną nieusuwalną kopią każdego formularza, uzyskaną przez samokopiowanie.
Na drugiej stronie okładki karnetu znajdują się uwagi, które przedstawione są w załączniku 44.
6.
Każdy formularz T2M jest oznaczony indywidualnym numerem seryjnym.
Tym samym numerem oznaczony jest oryginał i kopia.
7.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec sobie prawo druku i zestawiania w karnety formularzy T2M lub mogą powierzyć to upoważnionym przez nie drukarniom.
W tym ostatnim przypadku odniesienie do takiego upoważnienia musi być umieszczone na stronie 1 okładki każdego karnetu i na oryginale każdego formularza.
Na stronie 1 oryginału każdego formularza musi być podana nazwa i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację.
8.
Formularz T2M wypełniany jest w jednym z języków urzędowych Wspólnoty na maszynie lub odręcznie w sposób czytelny; w tym drugim przypadku wypełnianie następuje atramentem i drukowanymi literami.
Nie może nosić śladów wymazań ani dopisków.
Zmiany nanoszone na formularzu wprowadza się poprzez wykreślenie błędnych danych i naniesienie, o ile zaistnieje taka potrzeba, danych poprawnych.
Każda w ten sposób dokonana zmiana musi być parafowana przez osobę, która podpisała zgłoszenie zawierające zmiany.
Artykuł 328
Karnet formularzy T2M wydają, na wniosek armatora lub jego przedstawiciela, organy celne portu zarejestrowania lub macierzystego portu statku rybackiego.
Karnet wydawany jest jedynie w przypadku, gdy armator lub jego przedstawiciel wypełnił, w języku formularza, pola 1 i 2 wszystkich oryginałów i kopii formularzy zawartych w karnecie.
Wydając karnet, organy te wypełniają pole 3 wszystkich oryginałów i kopii formularzy zawartych w karnecie.
Artykuł 329
Kapitan statku, który dokonał połowu, wypełnia pola 4, 5 i 8 oryginału i kopii jednego z formularzy karnetu przy:
a) każdym wyładunku złowionych produktów w Państwie Członkowskim innym niż państwo, do którego należy statek;
b) każdym przeładunku złowionych produktów na inny statek Państwa Członkowskiego;
c) każdym wyładunku złowionych produktów w kraju lub na obszarze znajdującym się poza obszarem celnym Wspólnoty.
Artykuł 330
Jeżeli złowione produkty zostały poddane przetwarzaniu na pokładzie statku, który je złowił, w którego wyniku uzyskano produktyobjętekodami CN 1504 lub 2301, kapitan tego statku wypełnia pola 4-8 oryginału i kopii danego dokumentu T2M oraz zapisuje proces przetworzenia w dzienniku pokładowym swego statku.
Artykuł 331
Przy przeładunku złowionych produktów, określonych w art. 329 lit. b), lub produktów uzyskanych, określonych w art. 330, wypełnia się również pole 9 oryginału i kopii dokumentu T2M, a zgłoszenie przeładunku podpisują obydwaj zainteresowani kapitanowie.
Oryginał dokumentu T2M zostaje zwrócony kapitanowi statku, na który produkty złowione lub uzyskane zostają przeładowane, a przeładunek zostaje zapisany w dziennikach pokładowych obydwu statków.
Artykuł 332
Jeżeli przetwarzania, określonego w art. 330, dokonuje się na pokładzie innego statku Państwa Członkowskiego, na który przeładowano złowione produkty, kapitan tego statku wypełnia pola 6, 7 i 10 oryginału dokumentu T2M, który otrzymał przy przeładunku oraz zapisuje proces przetworzenia w dzienniku pokładowym swego statku.
Artykuł 333
Przy drugim przeładunku złowionych produktów, określonych w art. 329 lit. b), lub produktów uzyskanych, określonych w art. 330, bądź w przypadku przeładunku produktów uzyskanych, określonych w art. 332, wypełnia się również pole 11 oryginału dokumentu T2M, a zgłoszenie przeładunku podpisują obydwaj zainteresowani kapitanowie.
Oryginał dokumentu T2M otrzymuje kapitan statku, na który są przeładowywane produkty złowione lub uzyskane, a przeładunek zostaje zapisany w dziennikach pokładowych obydwu statków.
Artykuł 334
1.
Oryginał dokumentu T2M, sporządzony zgodnie z art. 329, i, w zależności od przypadku, art. 330-333, okazywany jest w urzędzie celnym, w którym ujęte w tym dokumencie produkty uzyskane, określone w art. 325, są zgłaszane do objęcia procedurą celną.
Organy te mają prawo zażądać jego tłumaczenia.
Mogą one ponadto w celu kontroli prawidłowości danych zawartych w dokumencie T2M zażądać przedstawienia wszystkich stosownych dokumentów, w szczególności dokumentów pokładowych statków, określonych w art. 326 lit. a), b) i c).
2.
Jeżeli ujęte w dokumencie T2M produkty złowione lub uzyskane, określone w art. 325, znajdowały się w państwie lub na terytorium znajdującym się poza Wspólnotą, dokument ten jest ważny, tylko w przypadku gdy towarzyszy mu świadectwo organów celnych tego państwa lub terytorium.
Świadectwo to:
a) zawiera oświadczenie, że produkty złowione lub uzyskane, których dotyczy ten dokument, pozostawały pod dozorem celnym przez cały okres, w którym znajdowały się w danym państwie lub na danym terytorium, i nie zostały tam poddane innym zabiegom niż konieczne do ich konserwacji;
b) określa datę przybycia lub wyjścia produktów złowionych lub uzyskanych i określa środki transportu wykorzystywane do powrotnej wysyłki do Wspólnoty.
W razie braku takiego świadectwa organy celne Państwa Członkowskiego, w którym wprowadzane są produkty złowione lub uzyskane, mogą przyjąć każdy inny dokument uznany przez nie za dokument o skutku równoważnym.
Artykuł 335
1.
Jeżeli produkty złowione lub uzyskane, określone w art. 325, były transportowane do państwa lub na terytorium znajdujące się poza Wspólnotą i mają zostać wysłane partiami na obszar celny Wspólnoty, oryginał dokumentu T2M, sporządzony zgodnie z art. 329 i, w zależności od przypadku, art. 330-333, przechowywany jest w tym państwie lub na tym terytorium przez kapitana lub jego przedstawiciela.
Kopię tego dokumentu przesyła się niezwłocznie do urzędu celnego portu rejestracji lub macierzystego portu statku rybackiego.
2.
Dla każdej przesyłki częściowej kapitan lub jego przedstawiciel sporządza wyciąg z dokumentu T2M, wykorzystując w tym celu formularz wyrwany z karnetu formularzy T2M, wydanego zgodnie z art. 328.
W każdym wyciągu umieszcza się odniesienie do dokumentu oryginalnego, a w polu 4 podaje ilość i rodzaj produktów będących przedmiotem częściowej przesyłki.
Każdy wyciąg w widoczny sposób opatruje się jednym z następujących wyrazów:
- Extracto,
- Udskrift,
- Auszug,
- Απόσπασμα,
- Extract,
- Extrait,
- Estratto,
- Uittreksel,
- Extracto.
3.
Dla każdej przesyłki częściowej w urzędzie celnym Państwa Członkowskiego, w którym produkty stanowiące przesyłkę częściową są przedmiotem zgłoszenia o objęcie procedurą celną, przedstawia się oryginał wyciągu z dokumentu T2M wraz ze świadectwem przewidzianym w art. 334 ust. 2.
4.
Urząd celny, określony w ust. 3, niezwłocznie przesyła do urzędu celnego portu rejestracji lub macierzystego portu statku rybackiego odpowiednio poświadczoną kopię wyciągu z dokumentu T2M.
Ponadto na kopii tej umieszcza się odniesienie do zgłoszenia celnego dotyczącego wyznaczonej procedury celnej.
5.
Oryginalny dokument T2M przechowuje się aż do chwili otrzymania przeznaczenia celnego przez wszystkie produkty.
Kapitan lub jego przedstawiciel wpisuje w polu "Uwagi" oryginalnego dokumentu T2M dla każdego przeznaczenia liczbę i rodzaj opakowań, masę brutto (w kg), jak również przypisane towarowi przeznaczenie.
Jeżeli przeznaczenie to jest takie, że jedna przesyłka częściowa jest wysyłana do Wspólnoty zgodnie z ust. 2, podaje się również numer i datę odpowiedniego wyciągu.
Po otrzymaniu przeznaczenia przez wszystkie produkty objęte oryginalnym dokumentem T2M, oryginał tego dokumentu niezwłocznie odsyła się do urzędu celnego portu rejestracji lub macierzystego portu statku rybackiego.
6.
W celu zapewnienia poboru należności celnych i innych opłat, które mogą stać się wymagane, organy celne urzędu, określonego w ust. 3, zezwalają na dokonanie odprawy celnej złowionych produktów korzystających ze statusu wspólnotowego, jedynie po złożeniu zabezpieczenia.
Zabezpieczenie takie zostaje zwolnione za zgodą urzędu celnego portu rejestracji lub portu macierzystego statku rybackiego.
Udzielenie takiej zgody musi nastąpić nie później niż w ciągu jednego miesiąca od przyjęcia oryginału dokumentu T2M, określonego w ust. 5.
Artykuł 336
Opakowania, które przedstawiane są w tym samym czasie co objęte dokumentem T2M produkty złowione lub uzyskane, określone w art. 325, korzystają z procedury wewnątrzwspólnotowej, jedynie w przypadku gdy zostanie przedstawiony dokument potwierdzający wspólnotowy status tych opakowań.
Artykuł 337
Przy każdym powrocie statku rybackiego do portu rejestracji lub portu macierzystego, o ile od chwili jego wyjścia wykorzystywany był karnet formularzy T2M, armator statku lub jego przedstawiciel zobowiązany jest do przedstawienia tego karnetu w urzędzie celnym, który go wydał, w celu kontroli kopii.
W każdym przypadku przedstawia on również karnet na żądanie organów celnych.
Po przeprowadzeniu kontroli karnet zwracany jest osobie, której został wydany, do czasu, aż zostaną wykorzystane wszystkie jego formularze.
Artykuł 338
Jeżeli przed wykorzystaniem wszystkich formularzy T2M statek, do którego odnosi się karnet, określony w art. 327, przestaje spełniać warunki wymagane dla korzystania przez produkty rybołówstwa z procedury wewnątrzwspólnotowej w pozostałych Państwach Członkowskich, karnet ten jest niezwłocznie zwracany do urzędu celnego, który go wydał.
Artykuł 339
W celu zapewnienia właściwego stosowania art. 325-340 władze Państw Członkowskich udzielają sobie wzajemnej pomocy w kontroli autentyczności dokumentów T2M i prawidłowości umieszczonych w nich danych.
Artykuł 340
1.
Do celów art. 325 i art. 326 statki na stałe zarejestrowane w ewidencji właściwych organów lokalnych (registros de base) Ceuty i Melilli nie są uważane za statki Państw Członkowskich.
2.
Organy celne portu rejestracji lub portu macierzystego statku rybackiego zarejestrowanego na stałe w ewidencji właściwych organów lokalnych (registros de base) Ceuty i Melilli nie są upoważnione do wydawania karnetów formularzy T2M dla takiego statku.
3.
Artykuł 334 ust. 2 stosuje się, jeżeli ujęte w dokumencie T2M produkty złowione lub uzyskane, określone w art. 326, są wyładowywane w porcie Ceuty lub Melilli oraz przeładowywane w celu wysyłki na obszar celny Wspólnoty.
Ponadto wyładunek, składowanie i przeładunek takich produktów dokonywane są w strefach oddzielonych od miejsc przeznaczonych dla produktów wysyłanych gdzie indziej.
ROZDZIAŁ 4
Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny
Sekcja 1
Procedura
Artykuł 341
1.
Aby przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, każdy towar jest przedmiotem zgłoszenia tranzytowego T1, zgodnie z niniejszą sekcją.
Za zgłoszenie tranzytowe T1 uważa się zgłoszenie na formularzu zgodnym ze wzorami znajdującymi się w załącznikach 31-34 i wykorzystywanym zgodnie z uwagami określonymi w załącznikach 37 i 38.
2.
Wykazy załadunkowe, oparte na wzorze z załącznika 45, mogą, na warunkach określonych w art. 343-345 i art. 383, zostać wykorzystane jako części opisowe zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego.
Użycie to w niczym nie narusza obowiązków dotyczących formalności związanych z każdą procedurą wysyłki/wywozu lub każdą procedurą w Państwie Członkowskim przeznaczenia lub dotyczących związanych z tym formularzy.
Za wykaz załadunkowy uważa się każdy dokument handlowy spełniający warunki art. 342-345 i art. 383, jak również art. 386-388.
Artykuł 342
Wykazy załadunkowe zawierają:
a) tytuł "Wykaz załadunkowy";
b) pole o wielkości 70 × 55 mm, które podzielone jest na górną część o wymiarach 70 × 15 mm przeznaczoną do wpisania symbolu "T", jak również jednego z wpisów określonych w art. 346 ust. 1 oraz część dolną o wymiarach 70 × 40 mm przeznaczoną do wpisania danych określonych w art. 345 ust. 3;
c) kolumny w poniższej kolejności z następującymi tytułami:
- numer porządkowy,
- znaki, numery, liczba i rodzaj opakowań; opis towarów,
- kraj wysyłki/wywozu,
- masa brutto (w kilogramach),
- miejsce na wpisy urzędowe.
Szerokość kolumn może w razie potrzeby zostać dostosowana.
Jednakże szerokość kolumny zatytułowanej "Miejsce na wpisy urzędowe" wynosi przynajmniej 30 mm.
Można ponadto wykorzystać powierzchnię niewymienioną w powyższych lit. a), b) i c).
Artykuł 343
1.
Jako wykaz załadunkowy może być stosowana tylko pierwsza strona formularza.
2.
Każda pozycja wyszczególniona na wykazie załadunkowym poprzedzona jest numerem porządkowym.
3.
Przy każdej pozycji umieszcza się, o ile okaże się to konieczne, specjalne odniesienie przewidziane prawodawstwem wspólnotowym, w szczególności w dziedzinie wspólnej polityki, przedłożonych dokumentów, świadectw i pozwoleń.
4.
Bezpośrednio po ostatnim wpisie rysuje się poziomą linię, a puste pola przekreśla się, aby uniemożliwić dokonywanie dalszych wpisów.
Artykuł 344
1. Organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić, aby jako wykazy załadunkowe, w rozumieniu art. 341 ust. 2, stosowane były wykazy, które nie spełniają wszystkich warunków art. 341 ust. 2 akapit drugi i art. 342.
Użycie takich wykazów może być dopuszczone tylko wtedy, gdy:
a) są wystawione przez przedsiębiorstwa, których ewidencja prowadzona jest z zastosowaniem zintegrowanego elektronicznego lub automatycznego systemu przetwarzania danych;
b) są tak ukształtowane i tak wypełniane, że mogą być bez trudności wykorzystane przez organy celne;
c) zawierają, dla każdej pozycji towarowej, dane dotyczące liczby, rodzaju oraz znaków i numerów opakowań, opis towarów, kraj wysyłki/wywozu, jak również masę brutto w kilogramach.
2.
Jako wykazy załadunkowe, określone w ust. 1, mogą być również dopuszczane wykazy, w których opisane są towary, sporządzane w celu wypełnienia formalności związanych z wysyłką/wywozem, nawet wówczas, gdy wykazy te wystawione są przez przedsiębiorstwa, których ewidencja nie jest prowadzona z zastosowaniem zintegrowanego elektronicznego lub automatycznego systemu przetwarzania danych.
3.
Organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić, aby przedsiębiorstwa, których ewidencja prowadzona jest z zastosowaniem zintegrowanego elektronicznego lub automatycznego systemu przetwarzania danych i które, na mocy ust. 1 i 2, mogą już korzystać z wykazów załadunkowych o specjalnym wzorze, stosowały również te wykazy w procedurze tranzytu wspólnotowego obejmującej tylko jeden rodzaj towarów, o ile jest to konieczne, biorąc pod uwagę działanie programów komputerowych danych przedsiębiorstw.
Artykuł 345
1.
Jeżeli w wypadku przesyłki zawierającej dwa lub więcej rodzaje towarów główny zobowiązany korzysta z możliwości stosowania wykazu załadunkowego, przekreśla się pola 15 "Kraj wysyłki/wywozu", 33 "Kod towaru", 35 "Masa brutto (kg)", 38 "Masa netto (kg)" i w danym przypadku pole 44 "Dodatkowe informacje, przedłożone dokumenty, świadectwa i pozwolenia" w formularzu stosowanym do celów tranzytu wspólnotowego, a pole 31 "Opakowania i opis towaru" tego formularza nie jest wykorzystywane dla podawania znaków, numerów, liczby i rodzaju opakowań oraz opisu towarów.
W takim przypadku formularz nie jest uzupełniany formularzami uzupełniającymi.
2.
Wykaz załadunkowy przedstawiany jest w takiej samej liczbie egzemplarzy co zastosowany do procedury tranzytu wspólnotowego formularz, do którego ten wykaz się odnosi.
3.
Przy rejestrowaniu zgłoszenia wykaz załadunkowy musi zostać opatrzony tym samym numerem ewidencyjnym co zastosowany do procedury tranzytu wspólnotowego formularz, do którego ten wykaz się odnosi.
Numer ten należy nanieść za pomocą stempla zawierającego nazwę urzędu wyjścia albo odręcznie.
W tym drugim przypadku należy umieścić pieczęć służbową urzędu wyjścia.
Podpis funkcjonariusza urzędu wyjścia nie jest obowiązkowy.
4.
Jeżeli do jednego formularza stosowanego w procedurze tranzytu wspólnotowego dołączone są dwa lub więcej wykazy załadunkowe, muszą być one opatrzone przez głównego zobowiązanego numerem ewidencyjnym; liczbę załączonych wykazów załadunkowych umieszcza się w polu 4 "Wykazy załadunkowe" wymienionego formularza.
5.
Zgłoszenie, które zostało sporządzone na formularzu jednolitego dokumentu administracyjnego z umieszczonym w prawej części pola 1 symbolem "T1" lub "T2", do którego dołączono jeden lub więcej wykazów załadunkowych, traktowane jest, odpowiednio, jako równoważne ze zgłoszeniem do wspólnotowego tranzytu wewnętrznego lub zgłoszeniem do wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, do celów art. 341 ust. 1 lub art. 381.
Artykuł 346
1.
Jeżeli towary mają przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, główny zobowiązany umieszcza w prawej części pola 1 stosowanego formularza symbol "T1".
W przypadku stosowania formularzy uzupełniających główny zobowiązany umieszcza w prawej części pola 1 lub formularzy uzupełniających symbol "T1 bis".
Jeżeli Państwa Członkowskie nie zezwalają na użycie formularzy uzupełniających w przypadku zastosowania automatycznego systemu wypełniania zgłoszeń, do formularza zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego dołącza się jeden lub kilka formularzy, których wzór znajduje się w załącznikach 31 i 32.
W takim przypadku symbol "T1 bis" umieszcza się w prawej części pola 1 formularza.
2.
Zgłoszenie tranzytowe T1 jest podpisywane przez głównego zobowiązanego i przedstawiane w urzędzie wyjścia w co najmniej trzech egzemplarzach.
3.
Jeżeli wspólnotowa procedura tranzytowa następuje w Państwie Członkowskim wyjścia po innej procedurze celnej, to w zgłoszeniu tranzytowym T1 czyni się odniesienie do tej procedury lub do odpowiednich dokumentów celnych.
Artykuł 347
1.
Te same środki transportu mogą być wykorzystane do załadowania towarów w kilku urzędach wyjścia i wyładowania towarów w kilku urzędach przeznaczenia.
2.
W jednym zgłoszeniu tranzytowym T1 mogą być wyszczególnione tylko towary, które zostały lub mają zostać załadowane na jeden środek transportu w celu przewozu z jednego urzędu wyjścia do jednego urzędu przeznaczenia.
Do celów pierwszego akapitu następujące środki transportu traktowane są jako jeden środek transportu, o ile transportowane nim towary mają być razem dostarczone:
a) pojazd drogowy z przyczepą(-ami) lub z naczepą(-ami);
b) zestaw wagonów kolejowych;
c) statki, które tworzą jeden zestaw;
d) kontenery, które zostały załadowane na środki transportu w rozumieniu niniejszego artykułu.
Artykuł 348
1.
Urząd wyjścia przyjmuje i rejestruje zgłoszenia tranzytowe T1, określa termin, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia i podejmuje takie środki identyfikacyjne, które uznaje za niezbędne.
2.
Urząd wyjścia wpisuje odpowiednie dane do zgłoszenia tranzytowego T1, zachowuje przeznaczoną dla niego kopię, a pozostałe kopie zwraca głównemu zobowiązanemu lub jego przedstawicielowi.
Artykuł 349
1.
Ustalenie tożsamości towarów dokonywane jest z zasady przez nałożenie zamknięć.
2.
Zamknięcia nakłada się:
a) na przestrzeń zawierającą towary, jeżeli środek transportu został uznany na podstawie innych zasad lub został uznany przez urząd wyjścia za zdatny do nałożenia zamknięć;
b) w pozostałych przypadkach na każde indywidualne opakowanie.
3.
Za nadające się do nałożenia zamknięć mogą zostać uznane środki transportu:
a) na które zamknięcia mogą zostać nałożone w sposób prosty i skuteczny;
b) które są zbudowane w taki sposób, że żadne towary nie mogą zostać wyjęte lub załadowane bez pozostawienia widocznych śladów włamania lub naruszenia zamknięć;
c) które nie posiadają żadnych schowków, gdzie mogłyby zostać ukryte towary; oraz
d) których przestrzenie ładunkowe są łatwo dostępne dla kontroli organów celnych.
4.
Urząd wyjścia może odstąpić od nałożenia zamknięć, jeżeli, biorąc pod uwagę inne możliwe środki identyfikacyjne, opis towarów w zgłoszeniu tranzytowym T1 lub w dokumentach uzupełniających pozwala na łatwe ustalenie ich tożsamości.
Artykuł 350
1.
Transportu towarów dokonuje się z zastosowaniem egzemplarzy zgłoszenia tranzytowego T1 wydanych przez urząd wyjścia głównemu zobowiązanemu lub jego przedstawicielowi.
2.
Egzemplarze zgłoszenia tranzytowego T1 przedstawia się na każde żądanie organów celnych.
Artykuł 351
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wykaz, jak również podaje godziny urzędowania urzędów właściwych do dopełniania formalności dotyczących czynności tranzytu wspólnotowego.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 352
1.
Przesyłka, jak również egzemplarze zgłoszenia tranzytowego T1 przedstawiane są w każdym urzędzie tranzytowym.
2.
Przewoźnik przedstawia w każdym urzędzie tranzytowym świadectwo przekroczenia granicy wystawione na formularzu zgodnym ze wzorem znajdującym się w załączniku 46.
3.
Urzędy tranzytowe nie dokonują kontroli towarów, chyba że zachodzi podejrzenie nieprawidłowości, które mogłyby prowadzić do nadużyć.
4.
Jeżeli transport towarów następuje przez inny urząd tranzytowy niż podany w zgłoszeniu tranzytowym T1, urząd ten niezwłocznie przesyła świadectwo przekroczenia granicy do urzędu tranzytowego podanego w zgłoszeniu tranzytowym.
Artykuł 353
Jeżeli towary są załadowywane lub wyładowywane w obecności pośrednich organów celnych, organom tym przedstawia się egzemplarze zgłoszenia tranzytowego T1, zwracane przez urząd(urzędy) wyjścia.
Artykuł 354
1.
Towary wyszczególnione w zgłoszeniu tranzytowym T1 mogą, bez potrzeby sporządzenia nowego zgłoszenia, zostać przeładowane na inny środek transportu pod nadzorem organów celnych Państwa Członkowskiego, na którego obszarze ma nastąpić przeładunek.
W tym przypadku właściwe organy umieszczają na zgłoszeniu tranzytowym T1 odpowiednią adnotację.
2.
Organy celne mogą, na ustalonych przez siebie warunkach, zezwolić na przeładunek bez swojego nadzoru.
W takim przypadku przewoźnik umieszcza w zgłoszeniu tranzytowym T1 odpowiednią adnotację i powiadamia organy celne Państwa Członkowskiego, w którym nastąpił przeładunek, w celu poświadczenia przeładunku.
Artykuł 355
1.
Jeżeli podczas transportu zostaną naruszone zamknięcia z przyczyn niezależnych od przewoźnika, niezwłocznie żąda on sporządzenia protokołu przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się środek transportu.
Zainteresowane organy celne, o ile jest to możliwe, nakładają nowe zamknięcia.
2.
W razie wypadku, który powoduje konieczność przeładunku na inny środek transportu, stosuje się przepisy art. 354.
3.
W razie bezpośrednio grożącego niebezpieczeństwa, które zmusza do natychmiastowego, częściowego lub całkowitego wyładunku, przewoźnik może podjąć działania na własną odpowiedzialność.
Odnotowuje on ten fakt w zgłoszeniu tranzytowym T1.
W takim przypadku stosuje się ust. 1.
4.
Jeżeli z powodu wypadku lub innego zajścia podczas transportu przewoźnik nie może dotrzymać terminu określonego w art. 348, w możliwie krótkim czasie informuje on o tym fakcie organy celne określone w ust. 1.
Organy te umieszczają w zgłoszeniu tranzytowym T1 odpowiednie informacje.
Artykuł 356
1.
Towary i zgłoszenie tranzytowe T1 przedstawiane są w urzędzie przeznaczenia.
2.
Urząd przeznaczenia odnotowuje na egzemplarzach zgłoszenia tranzytowego T1 wyniki przeprowadzonych kontroli, niezwłocznie odsyła jeden egzemplarz do urzędu wyjścia i zachowuje drugi egzemplarz.
3.
Wspólnotowa procedura tranzytowa może zostać zakończona w innym urzędzie celnym niż ten, który został podany w zgłoszeniu tranzytowym T1.
Urząd ten staje się wówczas urzędem przeznaczenia.
4.
Termin wyznaczony przez urząd wyjścia, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia, wiąże organy celne państw, przez których terytoria przebiega wspólnotowa procedura tranzytowa, i nie może zostać zmieniony przez te organy.
5.
Jeżeli towary przedstawione są w urzędzie przeznaczenia po upływie terminu wyznaczonego przez urząd wyjścia, termin uważa się za dotrzymany, o ile zostało uwiarygodnione wobec urzędu przeznaczenia, że niedotrzymanie terminu nastąpiło z powodu okoliczności niezawinionych przez przewoźnika lub głównego zobowiązanego.
Artykuł 357
1.
Poświadczenie odbioru wystawiane jest na wniosek osoby, która przedstawiła w urzędzie przeznaczenia przesyłkę wraz z dotyczącym jej dokumentem tranzytowym.
2.
Formularz poświadczenia odbioru, na którym poświadcza się, że dokument tranzytu wspólnotowego wraz z opisaną w nim przesyłką został przedstawiony w urzędzie przeznaczenia, jest zgodny ze wzorem z załącznika 47.
Jednakże w przypadku dokumentu tranzytu wspólnotowego może być stosowany wzór na odwrotnej stronie egzemplarza zwrotnego.
3.
Poświadczenie odbioru jest wcześniej wypełniane przez osobę zainteresowaną.
Może ono zawierać, obok części zastrzeżonej dla urzędu przeznaczenia, jeszcze inne dane dotyczące przesyłki, jednakże ważność poświadczenia urzędu przeznaczenia dotyczy tylko danych, które zawarte są w części zastrzeżonej dla urzędu.
Artykuł 358
Każde Państwo Członkowskie może wyznaczyć jeden lub kilka urzędów centralnych, do których właściwe urzędy Państwa Członkowskiego przeznaczenia mają odsyłać dokumenty.
Państwa Członkowskie, które wyznaczyły tego rodzaju urzędy, informują o tym Komisję, określając przy tym rodzaj dokumentów, które należy odsyłać.
Następnie Komisja powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Sekcja 2
Zabezpieczenia
Podsekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 359
1.
Zabezpieczenie określone w art. 94 ust. 1 Kodeksu jest ważne w całej Wspólnocie.
2.
Zabezpieczenie może zostać złożone dla wielu procedur tranzytu wspólnotowego jako gwarancja generalna lub dla każdej procedury tranzytu wspólnotowego osobno.
3.
Z zastrzeżeniem art. 373 ust. 2 zabezpieczenie polega na solidarnej gwarancji osoby trzeciej, fizycznej lub prawnej, która spełnia warunki art. 195 Kodeksu.
4.
Dokument gwarancyjny, określony w ust. 3, jest zgodny ze wzorem przedstawionym:
- w załączniku 48, w wypadku gwarancji generalnej,
- w załączniku 49, w wypadku gwarancji pojedynczej,
- w załączniku 50, w wypadku gwarancji ryczałtowej.
5.
Jeżeli wymagają tego krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne bądź przyjęte zwyczaje, każde Państwo Członkowskie może zezwolić, aby gwarancja była złożona w innej formie, o ile będzie to miało takie same skutki prawne, jak gwarancja złożona w postaci dokumentu odpowiadającego wzorowi.
Podsekcja 2
Gwarancja generalna
Artykuł 360
Jeżeli wspólnotowa procedura tranzytu zewnętrznego dotycząca towarów przywożonych na obszar celny Wspólnoty z państw trzecich, które są lub muszą być przedmiotem szczególnej informacji, zwłaszcza poprzez stosowanie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1468/81 [13], stwarza podwyższone ryzyko wystąpienia nadużyć, władze celne Państw Członkowskich w porozumieniu z Komisją przyjmują specjalne środki mające na celu wprowadzenie czasowego zakazu stosowania gwarancji generalnej.
Decyzję zakazującą stosowania gwarancji generalnej podjętą przez władzę celną Państwa Członkowskiego stosuje się w odniesieniu do pozostałych Państw Członkowskich.
Władze celne Państw Członkowskich informują się wzajemnie, a także informują Komisję o decyzjach podjętych na mocy niniejszego artykułu.
Po upływie sześciu miesięcy Komisja ustala, czy przyjęte środki powinny dalej obowiązywać.
Artykuł 361
Bez uszczerbku dla przepisów art. 360 wysokość gwarancji generalnej ustala się w następujący sposób:
1) Kwotę gwarancji generalnej ustala się na poziomie przynajmniej 30 % należnych ceł i innych opłat, zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 4 poniżej,
2) Gwarancję generalną ustala się na poziomie odpowiadającym wysokości należnych ceł i innych opłat, zgodnie z przepisami ust. 4 poniżej, jeżeli jest przeznaczona na pokrycie wspólnotowych czynności tranzytu zewnętrznego towarów:
- przywożonych na obszar celny Wspólnoty,
- wymienionych w załączniku 53, oraz
- będących przedmiotem szczególnej informacji Komisji dotyczącej czynności tranzytu stwarzających podwyższone ryzyko wystąpienia nadużyć, w szczególności w zastosowaniu przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1468/81.
Jednakże organy celne mogą ustalić kwotę gwarancji generalnej na poziomie 50 % należnych ceł i innych opłat: dla osób, które:
- mają siedzibę w Państwie Członkowskim, w którym składana jest gwarancja,
- stale korzystają z procedury tranzytu wspólnotowego,
- znajdują się w sytuacji finansowej, która pozwala im na wypełnienie ich zobowiązań, oraz
- nie popełniły poważnego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego.
W przypadku stosowania niniejszego akapitu urząd składania gwarancji umieszcza w polu 7 poświadczenia gwarancji, określonego w art. 362 ust. 3, jeden z następujących wpisów:
- aplicación del punto 2 del artículo 361 del Reglamento (CEE) no 2454/93,
- anvendelse af artikel 361, nr. 2, i forordning (EØF) nr. 2454/93,
- Anwendung von Artikel 361 Nummer 2 der Verordnung (EWG) Nr. 2454/93,
- Εφαρμογή του άρθρου 361 σημείο 2 δεύτερο εδάφιο του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
2454/93,
- application of Article 361 (2) of Regulation (EEC) No 2454/93,
- application de l'article 361 point 2 du règlement (CEE) no 2454/93,
- applicazione dell'articolo 361, punto 2 del regolamento (CEE) n. 2454/93,
- toepassing van artikel 361, punt 2, van Verordening (EEG) nr. 2454/93,
- aplicação do ponto 2 do artigo 361.o do Regulamento (CEE) n.o 2454/93.
3) Jeżeli zgłoszenie do procedury tranzytu wspólnotowego, poza towarami objętymi ust. 2 niniejszego artykułu, obejmuje jeszcze inne towary, przepisy dotyczące wysokości gwarancji generalnej stosuje się tak, jak gdyby obydwie kategorie towarów były objęte oddzielnymi zgłoszeniami.
Jednakże nie uwzględnia się obecności towarów należących do jednej z kategorii, których ilość lub wartość jest stosunkowo niewielka.
4) Do celów stosowania niniejszego artykułu dokonuje się oceny:
- dokonanych w okresie jednego tygodnia przesyłek,
- należnych ceł i innych opłat, z uwzględnieniem najwyższej obowiązującej w jednym z zainteresowanych państw stawki.
Ocenę taką przeprowadza się na podstawie dokumentacji handlowej i rachunkowej osoby zainteresowanej, w odniesieniu do dokonanego w trakcie minionego roku transportu towarów, przy czym otrzymaną kwotę dzieli się następnie przez 52.
W przypadku nowych podmiotów gospodarczych urząd składania gwarancji wspólnie z zainteresowaną osobą, opierając się na dostępnych już danych, dokonuje szacunkowej oceny ilości, wartości i opłat w odniesieniu do towarów, które będą przewożone w danym okresie.
Przyjmując najwyższe wyliczenie, urząd składania gwarancji określa wartość i przypuszczalne obciążenie podatkami towarów, które mają być przewożone w okresie jednego tygodnia.
Urząd składania gwarancji dokonuje corocznego przeglądu kwoty gwarancji generalnej, w szczególności uwzględniając informacje otrzymane z urzędów wyjścia i w razie potrzeby dostosowuje tę kwotę.
Artykuł 362
1.
Gwarancja generalna składana jest w urzędzie składania gwarancji.
2.
Urząd składania gwarancji ustala sumę gwarancji, przyjmuje oświadczenia gwarancyjne i udziela głównemu zobowiązanemu pozwolenie na realizację, w ramach gwarancji, czynności tranzytu wspólnotowego z dowolnego urzędu wyjścia.
3.
Każda osoba, której udzielono pozwolenia, otrzymuje, na warunkach ustanowionych w art. 363-366, poświadczenie gwarancji w jednym lub wielu egzemplarzach wystawionych na formularzu zgodnym ze wzorem przedstawionym w załączniku 51.
4.
W każdym zgłoszeniu tranzytowym T1 należy wskazać poświadczenie gwarancji.
5.
Urząd składania gwarancji może cofnąć pozwolenie, jeżeli nie są już spełniane warunki, na podstawie których zostało udzielone.
Artykuł 363
1.
Główny zobowiązany wyznacza na własną odpowiedzialność, na odwrotnej stronie poświadczenia gwarancji, przy wystawianiu tego poświadczenia albo w każdej innej chwili w okresie ważności poświadczenia osoby, które upoważnił do podpisywania w jego imieniu zgłoszeń do tranzytu wspólnotowego.
Wyznaczenie to polega na podaniu nazwiska i imienia osoby upoważnionej, jak również wzoru jej podpisu.
Każde wpisanie upoważnionej osoby jest potwierdzane podpisem głównego zobowiązanego.
Główny zobowiązany jest upoważniony do wykreślenia pól, które nie są wykorzystywane.
2.
Główny zobowiązany może w każdym czasie unieważnić znajdujący się na odwrotnej stronie poświadczenia wpis nazwiska osoby upoważnionej.
Artykuł 364
Każda osoba wpisana na odwrotnej stronie przedłożonego urzędowi wyjścia poświadczenia gwarancji uważana jest za upoważnionego przedstawiciela głównego zobowiązanego.
Artykuł 365
Okres ważności poświadczenia gwarancji nie przekracza dwóch lat.
Okres ten może jednakże zostać jeden raz przedłużony przez urząd składania gwarancji o najwyżej dwa lata.
Artykuł 366
W przypadku unieważnienia gwarancji główny zobowiązany jest odpowiedzialny za niezwłoczne zwrócenie urzędowi składania gwarancji wszystkich wydanych mu poświadczeń gwarancji, których okres ważności jeszcze nie upłynął.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane tych poświadczeń, których okres ważności jeszcze nie upłynął, a Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Podsekcja 3
Gwarancja ryczałtowa
Artykuł 367
1.
Każde Państwo Członkowskie może zezwolić, aby gwarancje, bez względu na to, kto jest głównym zobowiązanym, mogły być składane w postaci jednego dokumentu, w wysokości kwoty ryczałtowej 7000 ECU na każde zgłoszenie, w celu zabezpieczenia płatności ceł i innych opłat, które mogłyby być w danym przypadku należne w ramach zobowiązań wynikających z realizacji czynności tranzytu wspólnotowego.
Niniejszy przepis stosuje się bez uszczerbku dla art. 368.
2.
Gwarancję ryczałtową składa się w urzędzie składania gwarancji.
Artykuł 368
1.
Z wyjątkiem przypadków wymienionych w ust. 2 i 3 urząd wyjścia nie może zażądać wyższego zabezpieczenia niż kwota ryczałtowa 7000 ECU na każde zgłoszenie do tranzytu wspólnotowego, niezależnie od wysokości kwoty ceł i innych opłat za towary objęte jednym zgłoszeniem.
2.
Jeżeli ze względu na szczególne okoliczności transport towarów wiąże się z podwyższonym ryzykiem i z tej przyczyny gwarancja ryczałtowa 7000 ECU jest niewystarczająca, urząd wyjścia może wymagać wyższej gwarancji, która odpowiada koniecznej wielokrotności 7000 ECU, w celu pokrycia ceł dotyczących całkowitej ilości towarów przeznaczonych do wysyłki.
3.
Przy transporcie towarów wymienionych w załączniku 52 gwarancja ryczałtowa jest podwyższana, jeżeli ilość przewożonych towarów jest większa od ilości towarów, której odpowiada kwota ryczałtowa 7000 ECU.
W tym przypadku kwota ryczałtowa ustalana jest jako wielokrotność 7000 ECU konieczna do zabezpieczenia ilości towarów przeznaczonych do wywozu.
4.
W przypadkach określonych w ust. 2 i 3 główny zobowiązany składa w urzędzie wyjścia wymaganą liczbę tytułów gwarancji ryczałtowej w ilości odpowiadającej wielokrotności wymaganej kwoty 7000 ECU.
Artykuł 369
1.
Jeżeli zgłoszenie do tranzytu wspólnotowego poza towarami wymienionymi w wykazie w załączniku 52 obejmuje jeszcze inne towary, przepisy dotyczące gwarancji ryczałtowej stosuje się tak, jak gdyby obydwie kategorie towarów były objęte oddzielnym zgłoszeniem.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 nie bierze się pod uwagę tych towarów należących do jednej z kategorii, których ilość lub wartość jest stosunkowo nieznaczna.
Artykuł 370
1.
Przyjęcie przez urząd składania gwarancji zobowiązania gwaranta upoważnia go do wystawienia, zgodnie z warunkami gwarancji, tytułu lub tytułów gwarancji ryczałtowej osobom, które zamierzają występować jako główny zobowiązany i realizować, z wybranego przez siebie urzędu wyjścia, czynności tranzytu wspólnotowego.
2.
Formularz tytułu gwarancji ryczałtowej jest zgodny ze wzorem z załącznika 54.
Jednakże dane umieszczone na odwrotnej stronie formularza mogą być także umieszczone w górnej części pierwszej strony, przed danymi dotyczącymi wystawcy tytułu, przy czym pozostałe części tekstu pozostają niezmienione.
3.
Gwarant odpowiada za każdy tytuł gwarancji ryczałtowej do kwoty 7000 ECU.
4.
Bez uszczerbku dla art. 368 i 371 główny zobowiązany może na podstawie jednego tytułu gwarancyjnego zrealizować jedną czynność tranzytu wspólnotowego.
Tytuł przekazuje się urzędowi wyjścia, który go przechowuje.
Artykuł 371
Gwarant może wystawić tytuły gwarancji ryczałtowej, które:
- są nieważne dla czynności tranzytu wspólnotowego w odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku 52, oraz
- mogą być stosowane tylko w ilości maksymalnie siedmiu tytułów na każdy środek transportu w rozumieniu art. 347 ust. 2, dla towarów innych niż wymienione w tiret pierwszym.
W tym celu gwarant umieszcza na takim tytule gwarancji ryczałtowej ukośnie drukowanymi literami jeden z następujących wpisów:
- VALIDEZ LIMITADA; APLICACIÓN DEL ARTÍCULO 371 DEL REGLAMENTO (CEE) No 2454/93,
- BEGRÆNSET GYLDIGHED — ARTIKEL 371, I FORORDNING (EØF) Nr. 2454/93,
- BESCHRÄNKTE GELTUNG — ARTIKEL 371 DER VERORDNUNG (EWG) Nr. 2454/93,
- ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΙΣΧΥΣ: ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 371 ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΟΚ) αριθ.
2454/93,
- LIMITED VALIDITY — APPLICATION OF ARTICLE 371 OF REGULATION (EEC) No 2454/93,
- VALIDITÉ LIMITÉE — APPLICATION DE L'ARTICLE 371 DU RÈGLEMENT (CEE) No 2454/93,
- VALIDITÀ LIMITATA — APPLICAZIONE DELL'ARTICOLO 371 DEL REGOLAMENTO (CEE) N. 2454/93,
- BEPERKTE GELDIGHEID — TOEPASSING VAN ARTIKEL 371 VAN VERORDENING (EEG) Nr. 2454/93,
- VALIDADE LIMITADA; APLICAÇÃO DO ARTIGO 371.o DO REGULAMENTO (CEE) N.o 2454/93.
Artykuł 372
Państwo Członkowskie, do którego należy urząd składania gwarancji, niezwłocznie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie o unieważnieniu gwarancji.
Podsekcja 4
Zabezpieczenie pojedyncze
Artykuł 373
1.
Zabezpieczenie dla pojedynczej czynności tranzytu wspólnotowego składane jest w urzędzie wyjścia.
Urząd wyjścia ustala kwotę gwarancji.
2.
Zabezpieczenie, określone w ust. 1, może być złożone w gotówce w urzędzie wyjścia.
W tym przypadku jest ono zwracane po zwolnieniu zgłoszenia tranzytowego T1 w urzędzie wyjścia.
Podsekcja 5
Przepisy wspólne dla podsekcji 1-4
Artykuł 374
Gwarant zwolniony jest ze swoich zobowiązań, jak przewidziano w art. 199 ust. 1 Kodeksu, a ponadto jest on zwolniony ze swoich zobowiązań po upływie 12 miesięcy od daty zarejestrowania zgłoszenia tranzytowego T1, jeżeli nie został on poinformowany przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia o niezwolnieniu zgłoszenia tranzytowego T1.
Jeżeli przed upływem terminu określonego w pierwszym akapicie gwarant został poinformowany przez organy celne o niezwolnieniu zgłoszenia tranzytowego T1, wówczas jest on dodatkowo powiadamiany, że musi on lub będzie musiał uiścić kwoty, za które odpowiada w odniesieniu do danej procedury tranzytu wspólnotowego.
Powiadomienie to doręczane jest gwarantowi najpóźniej w terminie trzech lat od zarejestrowania zgłoszenia tranzytowego T1.
W przypadku braku takiego powiadomienia w powyższym terminie gwarant jest również zwolniony ze swoich zobowiązań.
Podsekcja 6
Zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia
Artykuł 375
1.
W celu udzielenia zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia dla czynności tranzytu wspólnotowego zobowiązanie, które osoba zainteresowana przyjmuje na siebie zgodnie z art. 95 ust. 2 lit. e) Kodeksu, sporządza się zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku 55.
2.
Jeżeli wymagają tego krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, bądź przyjęte zwyczaje, każde Państwo Członkowskie może zezwolić, aby zobowiązanie mogło być złożone w innej formie, o ile będzie to miało takie same skutki prawne, jak zobowiązanie złożone w postaci dokumentu odpowiadającego wzorowi.
Artykuł 376
1.
Zgodnie z art. 95 ust. 3 Kodeksu zwolnienia z obowiązku złożenia gwarancji nie stosuje się do towarów:
a) których całkowita wartość przekracza 100000 ECU na przesyłkę;
lub
b) które są wymienione w załączniku 56 jako przedstawiające zwiększone ryzyko.
2.
Zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia nie stosuje się w przypadkach, w których zgodnie z przepisami art. 360 korzystanie z gwarancji generalnej jest zabronione.
Artykuł 377
1.
W przypadku zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia na odpowiednim zgłoszeniu tranzytowym T1 podawane jest odniesienie do zaświadczenia, określonego w art. 95 ust. 4 Kodeksu.
2.
Zaświadczenie o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia jest zgodne ze wzorem znajdującym się w załączniku 57.
3.
Główny zobowiązany wyznacza na własną odpowiedzialność, na odwrotnej stronie zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia, przy wystawianiu tego zaświadczenia albo w każdej innej chwili w okresie ważności zaświadczenia osoby, które upoważnił do podpisywania w jego imieniu zgłoszeń do tranzytu wspólnotowego.
Wyznaczenie to polega na podaniu nazwiska i imienia osoby upoważnionej, jak również wzoru jej podpisu.
Każde wpisanie upoważnionej osoby jest potwierdzane podpisem głównego zobowiązanego.
Główny zobowiązany jest upoważniony do wykreślenia pól, które nie są wykorzystywane.
Główny zobowiązany może w każdym czasie unieważnić znajdujący się na odwrotnej stronie zaświadczenia wpis nazwiska osoby upoważnionej.
4.
Każda osoba wpisana na odwrotnej stronie przedłożonego urzędowi wyjścia zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia uważana jest za upoważnionego przedstawiciela głównego zobowiązanego.
5.
Okres ważności zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia nie przekracza dwóch lat.
Okres ten może jednakże zostać jeden raz przedłużony przez urząd składania gwarancji o najwyżej dwa lata.
6.
W przypadku cofnięcia zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia główny zobowiązany jest odpowiedzialny za niezwłoczne zwrócenie urzędowi składania gwarancji wszystkich wydanych mu zaświadczeń o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia, których okres ważności jeszcze nie upłynął.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane zaświadczeń, które nie zostały zwrócone.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Sekcja 3
Nieprawidłowości; dowód prawidłowej realizacji procedury
Artykuł 378
1.
Bez uszczerbku dla art. 215 Kodeksu, jeżeli przesyłka nie została przedstawiona w urzędzie przeznaczenia i nie może zostać ustalone miejsce naruszenia lub nieprawidłowości, uważa się, że takie naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce:
- w Państwie Członkowskim, do którego należy urząd wyjścia,
lub
- w Państwie Członkowskim, do którego należy urząd tranzytowy w miejscu wprowadzenia do Wspólnoty, w którym zostało oddane świadectwo przekroczenia granicy,
chyba że w terminie ustanowionym w art. 379 ust. 2, który ma zostać określony, zgodnie z wymogami organów celnych dostarczony jest dowód na zgodność procedury tranzytowej z przepisami lub zostanie ustalone miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie miały miejsce.
2.
Jeżeli taki dowód nie został dostarczony, a uważa się że wspomniane naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce w Państwie Członkowskim wyjścia lub Państwie Członkowskim wprowadzenia, jak określono w akapicie pierwszym tiret drugie, cła i inne opłaty odnoszące się do danych towarów pobierane są przez to Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi.
3.
Jeżeli przed upływem terminu trzech lat, licząc od daty zarejestrowania zgłoszenia tranzytowego T1, zostanie ustalone Państwo Członkowskie, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie miały miejsce, to Państwo Członkowskie, zgodnie przepisami wspólnotowymi lub krajowymi, przystępuje do pobrania ceł i innych opłat (z wyjątkiem już pobranych, zgodnie z drugim akapitem jako środki własne Wspólnoty) za dane towary.
W tym przypadku po dostarczeniu dowodu takiego uiszczenia cła i inne pierwotnie nałożone opłaty (z wyjątkiem nałożonych tytułem środków własnych Wspólnoty) zostają zwrócone.
4.
Zabezpieczenie obejmujące czynność tranzytu zwalniane jest dopiero po upływie uprzednio wymienionego trzyletniego okresu lub po uiszczeniu ceł i innych opłat mających zastosowanie w Państwie Członkowskim, w którym dane naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie miały miejsce.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zwalczania wszystkich naruszeń lub nieprawidłowości oraz dla ich skutecznego karania.
Artykuł 379
1.
Jeżeli przesyłka nie została przedstawiona w urzędzie przeznaczenia i miejsce naruszenia lub nieprawidłowości nie może zostać ustalone, urząd wyjścia powiadamia o tym głównego zobowiązanego tak szybko, jak to możliwe i w każdym przypadku najpóźniej przed upływem jedenastego miesiąca od daty zarejestrowania zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego.
2.
W powiadomieniu określonym w ust. 1 wpisuje się w szczególności termin, w jakim dowód prawidłowej realizacji procedury lub miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie nastąpiły, muszą zostać przekazane do urzędu wyjścia zgodnie z wymogami organów celnych.
Termin ten wynosi trzy miesiące, licząc od dnia powiadomienia, określonego w ust. 1.
Jeżeli z upływem tego terminu dowód nie zostanie dostarczony, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje kroki w celu odzyskania ceł i innych opłat.
W przypadku gdy to Państwo Członkowskie nie jest państwem urzędu wyjścia, urząd ten niezwłocznie informuje o tym wspomniane Państwo Członkowskie.
Artykuł 380
Dowód prawidłowej realizacji procedury tranzytowej, w rozumieniu art. 378 ust. 1, jest dostarczany organom celnym między innymi:
a) przez przedłożenie dokumentu poświadczonego przez organy celne, z którego wynika, że dane towary zostały przedstawione urzędowi przeznaczenia lub, w przypadku stosowania art. 406, upoważnionemu odbiorcy.
Dokument ten zawiera dane wystarczające do ustalenia tożsamości wspomnianych towarów;
lub
b) przez przedłożenie dokumentu celnego wystawionego w państwie trzecim o dopuszczeniu do użytku domowego bądź odpisu lub fotokopii takiego dokumentu; taki odpis lub fotokopia muszą zostać poświadczone na podstawie oryginału przez organ, który poświadczył oryginalny dokument lub przez organy zainteresowanego państwa trzeciego bądź też organy jednego z Państw Członkowskich.
Dokument ten zawiera dane wystarczające do ustalenia tożsamości wspomnianych towarów.
ROZDZIAŁ 5
Wspólnotowy tranzyt wewnętrzny
Artykuł 381
1.
Wszystkie towary, które mają być przewożone w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, są przedmiotem zgłoszenia tranzytowego T2.
Za zgłoszenie tranzytowe T2 uważa się zgłoszenie na formularzu zgodnym ze wzorem znajdującym się w załącznikach 31-34 i wykorzystywanym zgodnie z uwagami przedstawionymi w załączniku 37.
2.
Rozdział 4 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego.
ROZDZIAŁ 6
Przepisy wspólne dla rozdziałów 4 i 5
Artykuł 382
1.
W przypadku przesyłek zawierających jednocześnie towary, które mają przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, i towary, które mają przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, dokumenty uzupełniające opatrzone odpowiednio symbolami "T1 bis" lub "T2 bis" mogą zostać dołączone do formularza zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego.
W tym przypadku na formularzu tym w prawej części pola 1 wpisywany jest symbol "T"; wolną przestrzeń za symbolem "T" przekreśla się; ponadto przekreśla się pola: 32 "Pozycja nr", 33 "Kod towaru", 35 "Masa brutto (kg)", 38 "Masa netto (kg)" i 44 "Dodatkowe informacje, przedłożone dokumenty, świadectwa i pozwolenia".
Numery seryjne dokumentów uzupełniających z symbolem "T1 bis" i dokumentów uzupełniających z symbolem "T2 bis" wpisywane są w polu 31 "Opakowania i opis towarów" stosowanego formularza zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego.
2.
W przypadku gdy w prawej części pola 1 stosowanego formularza nie wpisano jednego z symboli "T1", "T1 bis" lub "T2", "T2 bis" bądź też jeżeli w przesyłce zawierającej jednocześnie towary przemieszczające się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego i towary przemieszczające się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego nie zostały spełnione przepisy ust. 1 i art. 383, to towary transportowane na podstawie tego rodzaju dokumentów uważa się za towary przewożone w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego.
Jednakże do celów stosowania należności celnych wywozowych lub środków dotyczących wywozu w ramach wspólnej polityki handlowej, towary te uważa się za towary przemieszczające się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego.
Artykuł 383
W przypadku przesyłek zawierających jednocześnie towary, które przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, i towary, które przemieszczają się, są w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, sporządzane są odrębne wykazy załadunkowe, które mogą zostać dołączone do tego samego formularza zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego.
W tym przypadku w prawej części pola 1 wspomnianego formularza wpisywany jest symbol "T"; wolną przestrzeń za symbolem "T" przekreśla się; ponadto przekreśla się pola: 15 "Kraj wysyłki/wywozu", 32 "Pozycja", 33 "Kod towaru", 35 "Masa brutto (kg)", 38 "Masa netto (kg)" i, w zależności od przypadku, 44 "Dodatkowe informacje, przedłożone dokumenty, świadectwa i pozwolenia".
Numery seryjne wykazów załadunkowych dla każdej z obydwu kategorii towarów wpisywane są w polu 31 "Opakowania i opis towarów", stosowanego formularza.
Artykuł 384
W miarę potrzeby organy celne Państw Członkowskich przekazują sobie wzajemnie wszystkie ustalenia, dokumenty, sprawozdania, protokoły i informacje dotyczące czynności tranzytu wspólnotowego, jak również informacje o naruszeniach i nieprawidłowościach związanych z tą procedurą.
Artykuł 385
Zgłoszenia tranzytowe oraz dokumenty sporządzane są w uznanym przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia języku urzędowym Wspólnoty.
Niniejszego przypadku nie stosuje się w odniesieniu do tytułów gwarancji ryczałtowej.
W miarę potrzeby organy celne innego Państwa Członkowskiego, w którym muszą być przedstawione zgłoszenia i dokumenty, mogą zażądać ich tłumaczenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych tego Państwa Członkowskiego.
W przypadku poświadczenia gwarancji język, w którym ma być ono sporządzone, określają organy celne Państwa Członkowskiego urzędu składania gwarancji.
W przypadku zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia język, w którym ma być ono sporządzone, określają organy celne Państwa Członkowskiego, w którym udzielane jest zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia.
Artykuł 386
1.
Do formularzy wykazów załadunkowych, świadectw przekroczenia granicy i poświadczeń odbioru stosowany jest papier klejony do pisania, o gramaturze co najmniej 40 g/m2; przy normalnym używaniu powinien być odporny na darcie i gniecenie.
2.
Do formularzy tytułów gwarancji ryczałtowej stosowany jest papier niezawierający ścieru drzewnego, klejony do pisania, o gramaturze co najmniej 55 g/m2.
Przednią stronę świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru czerwonego, pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.
3.
Dla formularzy poświadczenia gwarancji i zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia stosowany jest papier niezawierający ścieru drzewnego o gramaturze co najmniej 100 g/m2.
Przednią stronę świadectwa po obu stronach pokrywa giloszowany nadruk, pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.
Jest to wzór:
- koloru zielonego – w przypadku poświadczeń gwarancji,
- koloru jasnoniebieskiego – w przypadku zaświadczeń o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia.
4.
Papier, określony w ust. 1, 2 i 3, jest koloru białego, z wyjątkiem papieru dla wykazów załadunkowych określonych w art. 341 ust. 2, w przypadku których wybór koloru papieru pozostawia się osobom zainteresowanym.
Artykuł 387
Formularze są formatu:
a) 210 × 297 mm dla wykazów załadunkowych; maksymalna tolerancja wynosząca między –5 mm a +8 mm na długości jest dozwolona;
b) 210 × 148 mm dla świadectw przekroczenia granicy, poświadczeń gwarancji i zaświadczeń o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia;
c) 148 × 105 mm dla poświadczeń odbioru i tytułów gwarancji ryczałtowej.
Artykuł 388
1.
Na formularzach tytułów gwarancji ryczałtowej podawana jest nazwa i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację.
Na każdym tytule gwarancji ryczałtowej umieszczony jest indywidualny numer seryjny.
2.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za druk lub zlecenie druku formularzy poświadczeń gwarancji i zaświadczeń o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia.
Na każdym z formularzy umieszczony jest numer seryjny do celów identyfikacji.
3.
Formularze poświadczeń gwarancji, zaświadczeń o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia, jak również tytułów gwarancji ryczałtowej wypełnia się na maszynie do pisania lub w inny mechanograficzny bądź podobny sposób.
4.
Wykazy załadunkowe, świadectwa przekroczenia granicy i poświadczenia odbioru mogą być wypełniane na maszynie do pisania albo w inny mechanograficzny lub podobny sposób, bądź czytelnie odręcznie; w tym ostatnim przypadku wypełniane są atramentem drukowanymi literami.
5.
Nanoszone na formularzu poprawki wprowadza się wyłącznie poprzez wykreślenie błędnych danych i naniesienie koniecznych danych poprawnych.
Każda w ten sposób dokonana poprawka musi być parafowana przez osobę, która jej dokonała i wyraźnie poświadczona przez organy celne.
ROZDZIAŁ 7
ŚRodki upraszczające
Sekcja 1
Uproszczona procedura wystawiania dokumentu potwierdzającego wspólnotowy status towarów
Artykuł 389
Bez uszczerbku dla stosowania art. 317 ust. 4 organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić, aby każda osoba zwana dalej "upoważnionym nadawcą", spełniająca warunki ustanowione w art. 390 i która będzie chciała potwierdzić wspólnotowy status towarów, korzystając z dokumentu T2L, zgodnie z art. 315 ust. 1, lub z jednego z dokumentów przewidzianych w art. 317, zwanych dalej "dokumentami handlowymi", korzystała z tych dokumentów bez obowiązku przedstawiania ich do potwierdzenia przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia.
Artykuł 390
1.
Pozwolenie przewidziane w art. 389 udzielane jest jedynie osobom:
a) które często dokonują wysyłek towarów;
b) których ewidencja umożliwia organom celnym kontrolę przeprowadzanych przez nie czynności;
c) które nie popełniły poważnego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego.
2.
Organy celne mogą cofnąć pozwolenie, jeżeli upoważniony nadawca nie spełnia już warunków ustanowionych w ust. 1 lub nie przestrzega warunków niniejszej sekcji bądź też warunków określonych w pozwoleniu.
Artykuł 391
1.
W pozwoleniu udzielonym przez organy celne określa się w szczególności:
a) urząd zobowiązany do uprzedniego poświadczenia formularzy używanych do wystawiania danych dokumentów, jak przewidziano w art. 392 ust. 1 lit. a);
b) sposób, w jaki upoważniony nadawca musi udowodnić, że skorzystał ze wspomnianych formularzy w sposób prawidłowy.
2.
Właściwe organy określają termin i sposób, w jaki upoważniony nadawca ma poinformować właściwy urząd, aby mógł on przeprowadzić wszelkie konieczne kontrole przed wyjściem towarów.
Artykuł 392
1.
W pozwoleniu określa się, że pole C Urząd wyjścia, znajdujące się na pierwszej stronie formularzy stosowanych do wystawiania dokumentu T2L i, w zależności od przypadku, dokumentu(-ów) T2L bis bądź też pierwsza strona dokumentów handlowych muszą być:
a) uprzednio opatrzone pieczęcią urzędu, określonego w art. 391 ust. 1 lit. a), oraz podpisem funkcjonariusza tego urzędu;
lub
b) opatrzone przez upoważnionego nadawcę specjalną metalową pieczęcią uznaną przez organy celne, zgodną ze wzorem przedstawionym w załączniku 62; odcisk takiej pieczęci może zostać uprzednio wydrukowany na formularzu, jeżeli jego druk dokonywany jest przez upoważnioną do tego drukarnię.
2.
Najpóźniej w chwili wysyłki towarów upoważniony nadawca wypełnia i podpisuje formularz.
Ponadto w polu dokumentu T2L przeznaczonym do kontroli przez urząd wyjścia lub w widocznym miejscu używanego dokumentu handlowego umieszcza nazwę właściwego urzędu celnego, datę wypełnienia dokumentu, jak również jedno z następujących wyrażeń:
- Procedimiento simplificado,
- Forenklet fremgangsmåde,
- Vereinfachtes Verfahren,
- Απλουστευμένη διδικασία,
- Simplified procedure,
- Procédure simplifée,
- Procedura semplificata,
- Vereenvoudigde regeling,
- Procedimento simplificado.
3.
Wypełniony formularz, opatrzony zdaniem określonym w ust. 2 i podpisany przez upoważnionego nadawcę, uważa się za równoważny dokumentowi poświadczającemu wspólnotowy status towarów.
Artykuł 393
1.
Organy celne mogą zezwolić, aby upoważniony nadawca nie podpisywał dokumentów T2L lub stosowanych dokumentów handlowych opatrzonych specjalną pieczęcią, określoną w załączniku 62, i wystawionych z wykorzystaniem zintegrowanego systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych.
Takie pozwolenie jest udzielane, pod warunkiem że upoważniony nadawca zobowiązał się wcześniej na piśmie wobec tych organów do przyjęcia odpowiedzialności prawnej za wystawianie wszystkich dokumentów T2L lub wszystkich dokumentów handlowych opatrzonych specjalną pieczęcią.
2.
Na dokumentach tranzytowych T2L lub dokumentach handlowych sporządzonych zgodnie w ust. 1 umieszcza się w miejscu przeznaczonym na podpis upoważnionego nadawcy jedno z następujących wyrażeń:
- Dispensa de firma,
- Fritaget for underskrift,
- Freistellung von der Unterschriftsleistung,
- Δεν απαιτείται υπογραφή,
- Signature waived,
- Dispense de signature,
- Dispensa dalla firma,
- Van ondertekening vrijgesteld,
- Dispensada a assinatura.
Artykuł 394
Upoważniony nadawca sporządza kopię każdego dokumentu T2L lub każdego innego dokumentu handlowego wydanego zgodnie z niniejszą sekcją.
Organy celne określają warunki, na jakich kopia dokumentu jest przedstawiana do celów kontroli i przechowywana przez okres co najmniej dwóch lat.
Artykuł 395
1.
Upoważniony nadawca jest zobowiązany do:
a) przestrzegania przepisów niniejszej sekcji oraz pozwolenia;
b) podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla bezpiecznego przechowywania specjalnej pieczęci lub formularzy opatrzonych odciskiem pieczęci urzędu określonego w art. 391 ust. 1 lit. a) lub specjalnej pieczęci.
2. W przypadku nadużycia przy stosowaniu formularzy dokumentów T2L lub dokumentów handlowych uprzednio opatrzonych pieczęcią urzędu określonego w art. 391 ust. 1 lit. a) lub specjalną pieczęcią, upoważniony nadawca, niezależnie od tego, kto popełnił nadużycie, i bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego, odpowiada za uiszczenie ceł i innych opłat, które w związku z nadużyciem nie zostały uiszczone w określonym Państwie Członkowskim, o ile nie udowodni organom celnym, które udzieliły pozwolenia, że podjął środki wymagane na mocy ust. 1 lit. b).
Artykuł 396
Organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki mogą wyłączyć niektóre kategorie towarów lub niektóre transporty towarów z możliwości stosowania ułatwień przewidzianych w niniejszej sekcji.
Sekcja 2
Uproszczenie formalności tranzytowych w urzędach wyjścia i przeznaczenia
Artykuł 397
W przypadku stosowania procedury tranzytu wspólnotowego formalności związane z tą procedurą są upraszczane zgodnie z przepisami niniejszej sekcji.
Jednakże niniejszej sekcji nie stosuje się do towarów, do których stosuje się przepisy art. 463-470.
Podsekcja 1
Formalności w urzędzie wyjścia
Artykuł 398
Organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić każdej osobie, która spełnia warunki ustanowione w art. 399 i która zamierza realizować czynności tranzytu wspólnotowego (zwanej danej "upoważnionym nadawcą"), aby nie przedstawiała w urzędzie wyjścia towarów ani zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego w odniesieniu do tych towarów.
Artykuł 399
1.
Pozwolenie przewidziane w art. 398 udzielane jest jedynie osobom:
a) które często dokonują wysyłek towarów;
b) których ewidencja umożliwia organom celnym kontrolę przeprowadzanych przez nie czynności;
c) które złożyły gwarancję generalną, jeżeli zgodnie z przepisami tranzytu wspólnotowego zabezpieczenie jest wymagane; oraz
d) które nie popełniły poważnego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego.
2.
Organy celne mogą cofnąć pozwolenie, jeżeli upoważniony nadawca nie spełnia już warunków ustanowionych w ust. 1 lub nie przestrzega warunków niniejszej podsekcji bądź też warunków określonych w pozwoleniu.
Artykuł 400
W pozwoleniu wydawanym przez organy celne określa się w szczególności:
a) urząd lub urzędy właściwe do działania jako urzędy wyjścia dla przesyłek;
b) termin i sposób, w jaki upoważniony nadawca ma poinformować urząd wyjścia o przesyłkach, które zostaną dokonane, aby urząd ten mógł przeprowadzić wszelkie konieczne kontrole przed wyjściem towarów;
c) termin, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia;
d) środki identyfikacyjne, które należy podjąć.
W tym celu organy celne mogą nakazać, aby środki transportu lub opakowania zostały opatrzone przez upoważnionego nadawcę specjalnymi zamknięciami dopuszczonymi przez organy celne.
Artykuł 401
1.
W pozwoleniu określa się, że pole przeznaczone dla urzędu wyjścia znajdujące się na przedniej stronie formularzy zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego musi być:
a) uprzednio opatrzone pieczęcią urzędu wyjścia oraz podpisem funkcjonariusza tego urzędu;
lub
b) opatrzone przez upoważnionego nadawcę specjalną metalową pieczęcią uznaną przez organy celne, zgodną ze wzorem przedstawionym w załączniku 62; odcisk takiej pieczęci może zostać uprzednio wydrukowany na formularzu, jeżeli jego druk dokonywany jest przez upoważnioną do tego drukarnię.
Upoważniony nadawca wypełnia pole, podając datę wysyłki towarów, a zgłoszeniu tranzytowemu nadaje numer zgodnie z regułami określonymi w pozwoleniu.
2.
Organy celne mogą nakazać stosowanie formularzy, które w celach ustalenia tożsamości towarów opatrzone są znakami wyróżniającymi.
Artykuł 402
1.
Najpóźniej w chwili wysyłki towarów upoważniony nadawca uzupełnia należycie wypełnione zgłoszenie do tranzytu wspólnotowego, podając na przedniej stronie egzemplarzy 1 i 4, w polu "Kontrola urzędu wyjścia", termin, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia, zastosowane środki pozwalające na ustalenie tożsamości towarów, jak również jedno z następujących wyrażeń:
- Procedimiento simplificado,
- Forenklet fremgangsmåde,
- Vereinfachtes Verfahren,
- Απλουστευμένη διαδικασία,
- Simplified procedure,
- Procédure simplifiée,
- Procedura semplificata,
- Vereenvoudigde regeling,
- Procedimento simplificado.
2.
Po dokonaniu wysyłki egzemplarz nr 1 jest niezwłocznie przesyłany do urzędu wyjścia.
Organy celne mają prawo określić w pozwoleniu, że egzemplarz nr 1 ma zostać odesłany do urzędu wyjścia, gdy tylko zostanie sporządzone zgłoszenie do tranzytu wspólnotowego.
Pozostałe egzemplarze towarzyszą towarom, zgodnie z art. 341-380.
3.
Jeżeli organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia przeprowadzają kontrolę przesyłki przy wyjściu, to odnotowują ten fakt w polu "Kontrola urzędu wyjścia", znajdującym się na przedniej stronie egzemplarzy nr 1 i 4 zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego.
Artykuł 403
Należycie wypełnione i uzupełnione danymi wyszczególnionymi w art. 402 ust. 1 zgłoszenie do tranzytu wspólnotowego jest równoważne z dokumentem wspólnotowego tranzytu wewnętrznego lub, w zależności od przypadku, z dokumentem wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, a upoważniony nadawca, który podpisał zgłoszenie, jest głównym zobowiązanym.
Artykuł 404
1.
Organy celne mogą zezwolić, aby upoważniony nadawca nie podpisywał zgłoszeń do tranzytu wspólnotowego opatrzonych specjalną pieczęcią, określoną w załączniku 62, i wystawionych z wykorzystaniem zintegrowanego systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych.
Takie pozwolenie jest udzielane, pod warunkiem że upoważniony nadawca zobowiązał się wcześniej na piśmie wobec tych organów, że będzie występował jako główny zobowiązany we wszystkich czynnościach tranzytu wspólnotowego przeprowadzanych z zastosowaniem dokumentów tranzytu wspólnotowego opatrzonych specjalną pieczęcią.
2.
Na dokumentach tranzytu wspólnotowego wystawionych zgodnie z ust. 1 umieszcza się w polu przeznaczonym na podpis głównego zobowiązanego jedno z następujących wyrażeń:
- Dispensa de firma,
- Fritaget for underskrift,
- Freistellung von der Unterschriftsleistung,
- Δεν απαιτείται υπογραφή,
- Signature waived,
- Dispense de signature,
- Dispensa dalla firma,
- Van ondertekening vrijgesteld,
- Dispensada a assinatura.
Artykuł 405
1.
Upoważniony nadawca jest zobowiązany do:
a) przestrzegania przepisów niniejszej podsekcji oraz pozwolenia;
b) podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla bezpiecznego przechowywania specjalnej pieczęci lub formularzy opatrzonych odciskiem pieczęci urzędu wyjścia lub specjalnej pieczęci.
2.
W przypadku nadużycia przy stosowaniu formularzy uprzednio opatrzonych pieczęcią urzędu wyjścia lub specjalną pieczęcią upoważniony nadawca, niezależnie od tego, kto popełnił nadużycie, i bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego, odpowiada za uiszczenie ceł i innych opłat, które były należne w określonym Państwie Członkowskim za towary przewożone z zastosowaniem tych formularzy, o ile nie udowodni on organom celnym, które udzieliły pozwolenia, że podjął środki wymagane na mocy ust. 1 lit. b).
Podsekcja 2
Formalności w urzędzie przeznaczenia
Artykuł 406
1.
Organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić, aby towary przewożone w ramach procedury tranzytu wspólnotowego nie były przedstawiane w urzędzie przeznaczenia, jeżeli są przeznaczone dla osoby, która spełnia warunki ustanowione w art. 407 (zwanej dalej "upoważnionym odbiorcą"), która uprzednio otrzymała pozwolenie organów celnych Państwa Członkowskiego, do którego należy urząd przeznaczenia.
2.
W przypadku określonym w ust. 1 główny zobowiązany wypełnił ciążące na nim na mocy art. 96 ust. 1 lit. a) Kodeksu zobowiązania, gdy tylko egzemplarze dokumentu tranzytu wspólnotowego towarzyszące przesyłce, jak również towary w nienaruszonym stanie, zostały dostarczone w wyznaczonym terminie upoważnionemu odbiorcy w jego pomieszczeniach lub w miejscach określonych w pozwoleniu, a zachowane zostały wszelkie środki pozwalające na ustalenie tożsamości towarów.
3.
Dla każdej przesyłki, która została mu dostarczona na warunkach określonych w ust. 2, upoważniony odbiorca, na żądanie przewoźnika, wystawia poświadczenie odbioru, w którym oświadcza, że dokument oraz towary zostały mu dostarczone.
Artykuł 407
1.
Pozwolenie, określone w art. 406, udzielane jest jedynie osobom:
a) które często otrzymują przesyłki w ramach procedury tranzytu wspólnotowego;
b) których ewidencja umożliwia organom celnym kontrolę czynności;
c) które nie popełniły poważnego lub ponownego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego.
2.
Organy celne mogą cofnąć pozwolenie, jeżeli upoważniony odbiorca nie spełnia już warunków ustanowionych w ust. 1 lub nie przestrzega warunków ustanowionych w niniejszej podsekcji lub w pozwoleniu.
Artykuł 408
1.
W pozwoleniu wydawanym przez organy celne określa się w szczególności:
a) urząd lub urzędy właściwe do działania jako urzędy przeznaczenia dla przesyłek otrzymywanych przez upoważnionego odbiorcę;
b) termin i sposób, w jaki upoważniony odbiorca ma poinformować urząd przeznaczenia o przybyciu towarów, aby urząd ten mógł przeprowadzić wszelkie konieczne kontrole po przybyciu towarów.
2.
Bez uszczerbku dla art. 410 organy celne określają w pozwoleniu, czy upoważniony odbiorca może dysponować towarem po jego przybyciu bez interwencji urzędu przeznaczenia.
Artykuł 409
1.
W odniesieniu do przesyłek, które przybywają do jego pomieszczeń lub miejsc określonych w pozwoleniu, upoważniony odbiorca zobowiązany jest:
a) niezwłocznie poinformować, zgodnie z procedurą przewidzianą w pozwoleniu, urząd przeznaczenia o wszelkich nadmiarach, brakach, zamianach lub innych nieprawidłowościach, takich jak uszkodzenie zamknięć;
b) niezwłocznie przesłać do urzędu przeznaczenia egzemplarze dokumentu tranzytu wspólnotowego, które towarzyszyły przesyłce, podając datę przybycia i stan wszelkich nałożonych zamknięć.
2.
Urząd przeznaczenia umieszcza na wspomnianych egzemplarzach dokumentu tranzytu wspólnotowego wymagane dane.
Podsekcja 3
Inne przepisy
Artykuł 410
Organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia lub przeznaczenia mogą wyłączyć niektóre kategorie towarów z ułatwień przewidzianych w art. 398 i 406.
Artykuł 411
1.
Jeżeli zwolnienie z przedłożenia w urzędzie wyjścia zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego dotyczy towarów, które mają zostać wysłane na podstawie listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR, zgodnie z art. 413-442, organy celne ustalają środki niezbędne dla zapewnienia, aby arkusze 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM lub arkusze 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR zostały opatrzone odpowiednio symbolem "T1" lub "T2".
2. Jeżeli towary przewożone na mocy art. 413-442 są przeznaczone dla upoważnionego odbiorcy, organy celne mogą przewidzieć, na zasadzie odstępstwa od art. 406 ust. 2 i art. 409 ust. 1 lit. b), aby arkusze 2 i 3 listu przewozowego CIM lub arkusze 1, 2 i 3A wykazu zdawczego TR były bezpośrednio przekazywane przez przedsiębiorstwa kolejowe lub przez przedsiębiorstwo transportowe do urzędu przeznaczenia.
Sekcja 3
Uproszczenie formalności dla towarów przewożonych koleją
Podsekcja 1
Przepisy ogólne dotyczące przewozu kolejowego
Artykuł 412
Artykułu 352 nie stosuje się do przewozu towarów koleją.
W przypadku gdy zgodnie z przepisami art. 352 ust. 2 musi zostać przedłożone świadectwo przekroczenia granicy, ewidencje przedsiębiorstw kolejowych traktowane są jako takie świadectwo.
Artykuł 413
W przypadku gdy stosuje się procedurę tranzytu wspólnotowego, formalności związane z tą procedurą mogą zostać uproszczone zgodnie z przepisami art. 414-425, 441 i 442, dla przewozów towarów dokonywanych przez przedsiębiorstwa kolejowe na podstawie "listu przewozowego CIM i przesyłek ekspresowych" zwanego dalej "listem przewozowym CIM".
Artykuł 414
List przewozowy CIM jest równoważny ze:
a) zgłoszeniem lub notą tranzytową T1, w przypadku towarów przemieszczających się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego,
b) zgłoszeniem lub notą tranzytową T2, w przypadku towarów przemieszczających się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego.
Artykuł 415
Przedsiębiorstwo kolejowe każdego Państwa Członkowskiego udostępnia organom celnym swojego państwa ewidencje przechowywane w swoich biurach rachunkowych do celów kontroli.
Artykuł 416
1.
Przedsiębiorstwo kolejowe, które przyjmuje towary do transportu z zastosowaniem listu przewozowego CIM traktowanego jako zgłoszenie lub nota T1 bądź T2, staje się głównym zobowiązanym dla tej czynności.
2.
Przedsiębiorstwo kolejowe Państwa Członkowskiego, przez którego terytorium towary wprowadzane są do Wspólnoty, staje się głównym zobowiązanym dla czynności w odniesieniu do towarów, które zostały przyjęte do transportu koleją państwa trzeciego.
Artykuł 417
Przedsiębiorstwa kolejowe zapewniają, aby przesyłki transportowane w ramach procedury tranzytu wspólnotowego były oznaczone identyfikatorami z piktogramem, którego wzór znajduje się w załączniku 58.
Identyfikatory umieszczane są na liście przewozowym CIM, jak również na wagonie kolejowym w przypadku ładunków zamkniętych lub, w pozostałych przypadkach, na opakowaniu lub opakowaniach.
Artykuł 418
Jeżeli umowa przewozu jest zmieniana w taki sposób, że:
- czynności transportu, które miały zakończyć się poza obszarem celnym Wspólnoty, kończą się na tym obszarze,
- czynności transportu, które miały zakończyć się na obszarze celnym Wspólnoty kończą się poza tym obszarem,
przedsiębiorstwa kolejowe nie mogą wykonać zmienionej umowy bez wcześniejszej zgody urzędu wyjścia.
We wszystkich innych przypadkach przedsiębiorstwa kolejowe mogą wykonać zmienioną umowę; niezwłocznie informują urząd wyjścia o dokonanej zmianie.
Artykuł 419
1.
W przypadku czynności tranzytu wspólnotowego, który zaczyna się i ma się zakończyć na obszarze celnym Wspólnoty, w urzędzie wyjścia przedkłada się list przewozowy CIM.
2.
Urząd wyjścia w sposób wyraźny umieszcza w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM:
- symbol "T1", jeżeli towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego;
- w zależności od przypadku symbol "T2", "T2 ES" lub "T2 PT", jeżeli towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 311 lit. b) lub art. 165 Kodeksu.
Symbol "T2", "T2 ES" lub "T2 PT" poświadczany jest pieczęcią urzędu wyjścia.
3.
Wszystkie egzemplarze listu przewozowego CIM zwracane są osobie zainteresowanej.
4.
Towary określone w art. 311 lit a) obejmowane są wspólnotową procedurą tranzytu wewnętrznego na całym odcinku podróży ze wspólnotowego dworca wyjścia do dworca przeznaczenia na obszarze celnym Wspólnoty, zgodnie z ustaleniami każdego Państwa Członkowskiego, bez obowiązku przedkładania w urzędzie wyjścia listu przewozowego CIM wystawionego na te towary oraz bez umieszczania identyfikatorów, określonych w art. 417.
Jednakże zwolnienie to nie ma zastosowania do listów przewozowych CIM sporządzonych w odniesieniu do towarów objętych przepisami art. 463-470.
5.
W odniesieniu do towarów, określonych w ust. 2, urząd celny dworca przeznaczenia przejmuje rolę urzędu przeznaczenia.
Jednakże jeżeli towary dopuszczane są do swobodnego obrotu lub obejmowane inną procedurą celną na dworcu pośrednim, to urząd właściwy dla tego dworca przejmuje rolę urzędu przeznaczenia.
W odniesieniu do towarów określonych w art. 311 lit. a) w urzędzie przeznaczenia nie są spełniane żadne formalności.
6.
Do celów kontroli określonej w art. 415 przedsiębiorstwa kolejowe w państwie przeznaczenia, w odniesieniu do czynności transportu określonych w ust. 4, udostępniają organom celnym wszystkie listy przewozowe CIM, zgodnie z przepisami wskazanymi w umowie wzajemnej z tymi organami.
7.
Jeżeli dokonuje się transportu towarów wspólnotowych koleją z punktu znajdującego się w Państwie Członkowskim do punktu znajdującego się w innym Państwie Członkowskim przez terytorium państwa trzeciego nienależącego do EFTA, to stosuje się wspólnotową procedurę tranzytu wewnętrznego.
W takim przypadku przepisy ust. 4, 5 akapit drugi i ust. 6 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 420
Uwzględniając środki stosowane przez towarzystwa kolejowe w celu ustalenia tożsamości towarów, zasadą ogólną jest, że urząd wyjścia nie nakłada zamknięć na środki transportu lub opakowania.
Artykuł 421
1.
W przypadkach określonych w art. 419 ust. 5 akapit pierwszy przedsiębiorstwo kolejowe Państwa Członkowskiego właściwe dla urzędu przeznaczenia przekazuje temu urzędowi arkusze 2 i 3 listu przewozowego CIM.
2.
Urząd przeznaczenia niezwłocznie poświadcza arkusz 2 oraz zwraca go przedsiębiorstwu kolejowemu i zachowuje arkusz 3.
Artykuł 422
1.
Artykuły 419 i 420 stosuje się do transportu, który zaczyna się na obszarze celnym Wspólnoty i ma się zakończyć poza tym obszarem.
2.
Urząd celny właściwy dla dworca granicznego, przez który towary w tranzycie opuszczają obszar celny Wspólnoty, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia.
3.
W urzędzie przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.
Artykuł 423
1.
Jeżeli transport towarów zaczyna się i ma się zakończyć poza obszarem celnym Wspólnoty, to urząd celny właściwy dla dworca granicznego, przez który towary wprowadzane są na obszar celny Wspólnoty, przejmuje rolę urzędu wyjścia.
W urzędzie wyjścia nie wypełnia się żadnych formalności.
2.
Urząd celny właściwy dla dworca przeznaczenia przejmuje rolę urzędu przeznaczenia.
Jednakże jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu lub obejmowane inną procedurą celną na dworcu pośrednim, to urząd celny właściwy dla tego dworca przejmuje rolę urzędu przeznaczenia.
Formalności ustanowione w art. 421 wypełniane są w urzędzie przeznaczenia.
Artykuł 424
1. Jeżeli transport towarów zaczyna się i ma się zakończyć na obszarze celnym Wspólnoty, to urzędami celnymi przejmującymi zadania urzędu wyjścia oraz urzędu przeznaczenia są urzędy określone odpowiednio w art. 423 ust. 1 i art. 422 ust. 2.
2.
W urzędach wyjścia lub przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.
Artykuł 425
Towary będące przedmiotem transportu, określonego w art. 423 ust. 1 lub art. 424 ust. 1, są uznawane za towary przewożone w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, chyba że ich status wspólnotowy został potwierdzony zgodnie z przepisami art. 313-340.
Podsekcja 2
Przepisy odnoszące się do towarów przewożonych w dużych kontenerach
Artykuł 426
W przypadku gdy stosowana jest wspólnotowa procedura tranzytowa, formalności związane z tą procedurą są upraszczane zgodnie z przepisami art. 427-442 dla towarów przewożonych przez przedsiębiorstwa kolejowe w dużych kontenerach za pośrednictwem przedsiębiorstw przewozowych na podstawie wykazu zdawczego zwanego do celów niniejszego tytułu "wykazem zdawczym TR".
Czynności takie obejmują, w zależności od przypadku, wysyłanie przesyłek przez przedsiębiorstwa transportowe przy użyciu innych środków transportu niż kolej do dworca wyjścia znajdującego się w kraju wysyłki oraz z dworca przeznaczenia znajdującego się w kraju przeznaczenia, jak również wszelkie transporty drogą morską realizowane w trakcie przejazdu między tymi dwoma dworcami.
Artykuł 427
Do celów art. 426-442:
1) "przedsiębiorstwo transportowe" oznacza przedsiębiorstwo założone przez przedsiębiorstwa kolejowe w formie spółki, której są one wspólnikami, w celu przewozu towarów w dużych kontenerach, na podstawie wykazów zdawczych TR;
2) "duży kontener" oznacza: kontener w rozumieniu art. 670 lit. g):
- skonstruowany w taki sposób, że można na niego w sposób skuteczny nałożyć zamknięcia, jeżeli wymaga tego stosowanie art. 435,
- takich rozmiarów, że jego powierzchnia ograniczona przez cztery dolne zewnętrzne narożniki wynosi nie mniej niż 7 m2;
3) "wykaz zdawczy TR" oznacza dokument wystawiony przy zawieraniu umowy przewozu, na mocy którego przedsiębiorstwo transportowe przewozi jeden lub kilka dużych kontenerów w transporcie międzynarodowym od jednego nadawcy do jednego odbiorcy.
Wykaz zdawczy TR opatrzony jest w prawym górnym rogu numerem seryjnym umożliwiającym jego identyfikację.
Numer ten składa się z ośmiu cyfr poprzedzonych literami TR.
Wykaz zdawczy TR składa się z następujących arkuszy w porządku numerycznym:
— 1: arkusz dla siedziby zarządu przedsiębiorstwa transportowego,
— 2: arkusz dla krajowego przedstawiciela przedsiębiorstwa transportowego na dworcu przeznaczenia,
— 3A: arkusz dla urzędu celnego,
— 3B: arkusz dla odbiorcy,
— 4: arkusz dla siedziby zarządu przedsiębiorstwa transportowego,
— 5: arkusz dla krajowego przedstawiciela przedsiębiorstwa transportowego na dworcu wyjścia,
— 6: arkusz dla nadawcy.
Każdy arkusz wykazu zdawczego TR, z wyjątkiem arkusza 3A, ma po prawej stronie umieszczony zielony pasek o szerokości około czterech centymetrów;
4) "wykaz dużych kontenerów", zwany dalej "wykazem", oznacza dokument załączony do wykazu zdawczego TR, który jest jego częścią składową i, na podstwie którego przewożonych jest kilka dużych kontenerów z jednego dworca wyjścia do jednego dworca przeznaczenia, w których spełniane są formalności celne.
Wykaz wystawiany jest w tej samej liczbie egzemplarzy co wykaz zdawczy TR, do którego się odnosi.
Ilość wykazów wpisywana jest w przeznaczonym do tego polu, w prawym górnym rogu wykazu zdawczego TR.
Ponadto numer seryjny wykazu zdawczego TR jest wpisywany w prawym górnym rogu każdego wykazu.
Artykuł 428
Wykaz zdawczy TR stosowany przez przedsiębiorstwo transportowe jest równoważny:
a) ze zgłoszeniem lub notą T1, w zależności od przypadku, w odniesieniu do towarów przewożonych w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego;
b) ze zgłoszeniem lub notą T2, w zależności od przypadku, w odniesieniu do towarów przewożonych w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego.
Artykuł 429
1.
W każdym Państwie Członkowskim przedsiębiorstwo transportowe udostępnia organom celnym do celów kontroli, za pośrednictwem swojego krajowego przedstawiciela lub przedstawicieli, ewidencje prowadzone w biurze lub biurach rachunkowych, lub u tego przedstawiciela, bądź przedstawicieli krajowych.
2.
Przedsiębiorstwo transportowe lub jego krajowy przedstawiciel, bądź przedstawiciele przekazują tak szybko, jak to możliwe organom celnym, na ich wniosek, wszystkie dokumenty, ewidencje lub informacje dotyczące już zrealizowanych lub będących w drodze przesyłek, o których organy te, ich zdaniem, powinny wiedzieć.
3.
W przypadku gdy zgodnie z art. 428 wykazy zdawcze TR traktowane są jako zgłoszenia lub noty T1 lub T2, przedsiębiorstwo transportowe lub jego krajowy przedstawiciel, bądź przedstawiciele:
a) informują urząd celny przeznaczenia o każdym arkuszu 1 wykazu zdawczego TR, przesłanym mu bez poświadczenia organów celnych;
b) informują urząd celny wyjścia o każdym arkuszu 1 wykazu zdawczego TR, który nie został mu zwrócony i jeżeli nie może ono ustalić, czy dana przesyłka została w sposób prawidłowy przedstawiona w urzędzie celnym przeznaczenia lub czy przesyłka została wywieziona poza obszar celny Wspólnoty do państwa trzeciego na mocy art. 437.
Artykuł 430
1.
W przypadku czynności transportu, określonych w art. 426, przejętych przez przedsiębiorstwo transportowe w Państwie Członkowskim przedsiębiorstwo kolejowe tego Państwa Członkowskiego staje się głównym zobowiązanym.
2.
W przypadku czynności transportu, określonych w art. 426, przejętych przez przedsiębiorstwo transportowe w państwie trzecim, głównym zobowiązanym staje się przedsiębiorstwo kolejowe Państwa Członkowskiego, przez którego obszar przesyłka wprowadzana jest na obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 431
Jeżeli podczas przewozu dokonywanego przy wykorzystaniu innych środków niż kolej do dworca wyjścia lub z dworca przeznaczenia muszą zostać spełnione formalności celne, każdy wykaz zdawczy TR może obejmować tylko jeden duży kontener.
Artykuł 432
Przedsiębiorstwo transportowe zapewnia, aby czynności transportu dokonywane w ramach procedury tranzytu wspólnotowego były oznaczone identyfikatorami z piktogramem, którego wzór przedstawiony jest w załączniku 58.
Identyfikatory umieszczane są na wykazie zdawczym TR, jak również na dużym kontenerze lub kontenerach.
Artykuł 433
Jeżeli umowa przewozu jest zmienionia w taki sposób, że:
- czynności transportu, które miały zakończyć się poza obszarem celnym Wspólnoty, kończą się na tym obszarze,
- czynności transportu, które miały zakończyć się na obszarze celnym Wspólnoty, kończą się poza tym obszarem,
przedsiębiorstwo transportowe nie może wykonać zmienionej umowy bez wcześniejszej zgody urzędu wyjścia.
We wszystkich innych przypadkach przedsiębiorstwo transportowe może wykonać zmienioną umowę; niezwłocznie informuje urząd wyjścia o dokonanej zmianie.
Artykuł 434
1.
W przypadku czynności tranzytu wspólnotowego, która zaczyna się i ma się zakończyć na obszarze celnym Wspólnoty, w urzędzie wyjścia przedkłada się wykaz zdawczy TR.
2.
Urząd wyjścia w sposób wyraźny umieszcza, w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR:
- symbol "T1", jeżeli towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego,
- w zależności od przypadku, symbol "T2", "T2 ES" lub "T2 PT", jeżeli towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 311 lit. b) i art. 165 Kodeksu,
- symbole "T2", "T2 ES" lub "T2 PT" poświadczane są pieczęcią urzędu wyjścia.
3.
Jeżeli wykaz zdawczy TR dotyczy zarówno kontenerów zawierających towary przemieszczające się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, jak i kontenerów zawierających towary przemieszczające się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 311 lit. b) i art. 165 Kodeksu, urząd wyjścia wpisuje w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR oddzielnie numery kontenerów zgodnie z rodzajem towarów, które się w nich znajdują i umieszcza przy właściwych numerach kontenera(-ów) odpowiednio symbol "T1" oraz symbol "T2" lub "T2 ES", lub "T2 PT".
4.
Jeżeli w przypadkach określonych w ust. 3 korzysta się z wykazów dużych kontenerów, to dla każdej kategorii kontenerów sporządza się oddzielne wykazy oraz, w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR, umieszcza się numer(y) seryjny(-e) wykazu(-ów) dużych kontenerów.
Symbol "T1" lub symbole "T2", "T2 ES", lub "T2 PT" umieszcza przy numerze(-ach) seryjnym(-ch) według kategorii kontenerów, do których się odnoszą.
5.
Wszystkie arkusze wykazu zdawczego TR zwracane są osobie zainteresowanej.
6.
Towary określone w art. 311 lit a) obejmowane są wspólnotową procedurą tranzytu wewnętrznego na całym odcinku podróży, zgodnie z ustaleniami każdego Państwa Członkowskiego, bez obowiązku przedkładania w urzędzie wyjścia wykazu zdawczego TR wystawionego na te towary oraz bez umieszczania identyfikatorów, określonych w art. 432.
Jednakże zwolnienie to nie ma zastosowania do wykazu zdawczego TR sporządzonego w odniesieniu do towarów objętych przepisami art. 463-470.
7.
W odniesieniu do towarów określonych w ust. 2 wykaz zdawczy TR musi zostać przedłożony w urzędzie przeznaczenia, w którym towary zostają zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu lub objęcia inną procedurą celną.
W odniesieniu do towarów, określonych w art. 311 lit. a), w urzędzie celnym przeznaczenia nie są spełniane żadne formalności.
8.
Do celów kontroli określonej w art. 429 przedsiębiorstwo transportowe w kraju przeznaczenia, w odniesieniu do czynności transportu określonych w ust. 6, udostępniają organom celnym wszystkie wykazy zdawcze TR, zgodnie z przepisami wskazanymi w umowie wzajemnej z tymi organami.
9.
Jeżeli dokonuje się transportu towarów wspólnotowych koleją z punktu znajdującego się w Państwie Członkowskim do punktu znajdującego się w innym Państwie Członkowskim przez terytorium państwa trzeciego nienależącego do EFT-y, to stosuje się wspólnotową procedurę tranzytu wewnętrznego.
W takim przypadku przepisy ust. 6, 7 akapit drugi i ust. 8 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 435
Tożsamość towarów zabezpiecza się zgodnie z przepisami art. 349.
Jednakże zasadą ogólną jest, że urząd wyjścia nie nakłada zamknięć na duże kontenery, jeżeli przedsiębiorstwa kolejowe podjęły środki identyfikacyjne.
Jeżeli zamknięcia zostały nałożone, to odnotowuje się ten fakt w polach przeznaczonych dla organów celnych na arkuszach 3A i 3B wykazu zdawczego TR.
Artykuł 436
1.
W przypadkach określonych w art. 434 ust. 7 akapit pierwszy przedsiębiorstwo transportowe przekazuje urzędowi przeznaczenia arkusze 1, 2 i 3A wykazu zdawczego TR.
2.
Urząd przeznaczenia niezwłocznie poświadcza arkusze 1 i 2 oraz zwraca je przedsiębiorstwu transportowemu i zachowuje arkusz 3A.
Artykuł 437
1.
Artykuł 434 ust. 1-5 i art. 435 stosuje się do transportu, który zaczyna się na obszarze celnym Wspólnoty i ma się zakończyć poza tym obszarem.
2.
Urząd celny właściwy dla dworca granicznego, przez który towary w tranzycie opuszczają obszar celny Wspólnoty, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia.
3.
W urzędzie przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.
Artykuł 438
1.
Jeżeli transport towarów zaczyna się i ma się zakończyć poza obszarem celnym Wspólnoty, to urząd celny właściwy dla dworca granicznego, przez który towary wprowadzane są na obszar celny Wspólnoty, przejmuje rolę urzędu wyjścia.
W urzędzie wyjścia nie wypełnia się żadnych formalności.
2.
Urząd celny, w którym przedstawione zostają towary, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia.
Formalności ustanowione w art. 436 wypełnia się w urzędzie przeznaczenia.
Artykuł 439
1. Jeżeli transport towarów zaczyna się i ma się zakończyć na obszarze celnym Wspólnoty, to urzędami celnymi przejmującymi zadania urzędu wyjścia oraz urzędu przeznaczenia są urzędy określone odpowiednio w art. 438 ust. 1 i art. 437 ust. 2.
2.
W urzędach wyjścia lub przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.
Artykuł 440
Towary będące przedmiotem transportu, określonego w art. 438 ust. 1 lub art. 439 ust. 1, są uznawane za towary przewożone w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, chyba że ich status wspólnotowy został potwierdzony zgodnie z przepisami art. 313-340.
Podsekcja 3
Inne przepisy
Artykuł 441
1.
Artykuł 341 ust. 2 akapit drugi i art. 342-344 stosuje się do wykazów załadunkowych, które w danym przypadku są załączone do listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR.
Liczbę takich wykazów wpisuje się w polu przeznaczonym na podanie danych dotyczących dokumentów towarzyszących listowi przewozowemu CIM lub wykazowi zdawczemu TR, w zależności od przypadku.
Ponadto na wykazie załadunkowym wpisuje się numer wagonu, do którego odnosi się list przewozowy CIM lub, w zależności od przypadku, numer kontenera zawierającego towary.
2.
W przypadku czynności transportu rozpoczynających się na obszarze celnym Wspólnoty i obejmujących zarówno przewóz towarów w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, jak i przewóz towarów w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, sporządzane są oddzielne wykazy załadunkowe; w przypadku towarów przewożonych w dużych kontenerach na podstawie wykazu zdawczego TR sporządza się oddzielne wykazy dla każdego dużego kontenera, w którym znajdują się jednocześnie obydwie kategorie towarów.
Numery ewidencyjne wykazów załadunkowych odnoszących się do każdej z dwu kategorii towarów wpisywane są w polu przeznaczonym na opis towarów listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR, w zależności od przypadku.
3.
W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 oraz do celów procedur przewidzianych w art. 413-442 wykazy załadunkowe załączone do listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR stanowią ich integralną część i mają takie same skutki prawne.
Oryginały takich wykazów załadunkowych poświadczane są pieczęcią przez dworzec wysyłki.
Podsekcja 4
Zakres stosowania procedur zwykłych i uproszczonych
Artykuł 442
1.
W przypadku gdy stosowana jest wspólnotowa procedura tranzytowa, przepisy art. 412-441 nie wykluczają możliwości stosowania procedur ustanowionych w art. 341-380, jednakże z zastosowaniem w takim przypadku przepisów art. 415 i 417 lub art. 429 i 432.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1 przy sporządzaniu listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR w polu przeznaczonym na dane dotyczące dokumentów towarzyszących umieszcza się w sposób widoczny odniesienie do dokumentu(-ów) tranzytu wspólnotowego.
Odniesienie obejmuje rodzaj dokumentu, urząd wystawienia, datę i numer rejestracyjny każdego zastosowanego dokumentu.
Ponadto arkusz 2 listu przewozowego CIM lub arkusze 1 i 2 wykazu zdawczego TR poświadczane są przez przedsiębiorstwo kolejowe odpowiedzialne za dworzec, który jako ostatni zaangażowany był w procedurę tranzytu wspólnotowego.
Przedsiębiorstwo to poświadcza dokument po upewnieniu się, że transport towarów nastąpi na podstawie wymienionego dokumentu lub dokumentów tranzytu wspólnotowego.
3.
Jeżeli czynność tranzytu wspólnotowego realizowana jest na podstawie wykazu zdawczego TR zgodnie z przepisami art. 426-440, to list przewozowy CIM stosowany w ramach tej czynności jest wyłączony z zakresu ust. 1 i 2 oraz art. 412-425.
W liście przewozowym CIM w polu przeznaczonym na dane dotyczące dokumentów towarzyszących w sposób widoczny umieszcza się odniesienie do wykazu zdawczego TR.
Odniesienie to zawiera wyrazy "Wykaz zdawczy TR", po których następuje numer seryjny.
ROZDZIAŁ 8
Szczególne przepisy stosowane do niektórych rodzajów transportu
Sekcja 1
Transport lotniczy
Artykuł 443
Procedurę tranzytu wspólnotowego stosuje się obowiązkowo jedynie do towarów transportowanych drogą powietrzną, gdy załadunek lub przeładunek dokonywany jest w porcie lotniczym we Wspólnocie.
Artykuł 444
1.
Jeżeli zgodnie z art. 443 wspólnotowa procedura tranzytowa jest obowiązkowa dla towarów przewożonych drogą powietrzną z portu lotniczego Wspólnoty, manifest jest równoważny zgłoszeniu do tranzytu wspólnotowego, pod warunkiem że zawiera informacje wyszczególnione w dodatku 3 załącznika 9 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym.
2.
Jeżeli czynności tranzytu odnoszą się zarówno do towarów, które muszą przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, jak i do towarów, które muszą przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, towary takie umieszcza się na oddzielnych manifestach.
3.
Manifest lub manifesty, określone w ust. 1 i 2, opatrzone są datą i podpisane są przez towarzystwo lotnicze jako zgłoszenia do procedury tranzytu wspólnotowego oraz określają status celny towarów, do których się odnoszą.
Tak wypełniony i podpisany manifest lub manifesty są traktowane w zależności od przypadku jako zgłoszenie tranzytowe T1 lub zgłoszenie tranzytowe T2.
Manifest lub manifesty, określone w ust. 1 i 2, zawierają następujące dane:
- nazwę towarzystwa lotniczego, które dokonuje transportu towarów,
- numer lotu,
- datę lotu,
- nazwę portu lotniczego załadunku (port lotniczy wyjścia) i wyładunku (port lotniczy przeznaczenia);
oraz dla każdej przesyłki wyszczególnionej w manifeście:
- numer lotniczego listu przewozowego,
- liczbę opakowań,
- skrócony opis towarów lub, w zależności od przypadku, wyraz "połączone", w razie konieczności w formie skróconej (odpowiednik przesyłki zbiorczej),
- masę brutto.
4.
Towarzystwo lotnicze dokonujące transportu towarów, którym towarzyszą manifesty określone w ust. 1-3, staje się głównym zobowiązanym w odniesieniu do tego transportu.
5.
Z wyjątkiem przypadków, w których towarzystwo lotnicze jest upoważnionym nadawcą w rozumieniu art. 398, manifesty, określone w ust. 1-3, przedkłada się do poświadczenia organom celnym portu lotniczego wyjścia w dwóch lub więcej egzemplarzach, a organy te zachowują jeden egzemplarz.
Organy te mogą, do celów kontroli, zażądać przedłożenia wszystkich lotniczych listów przewozowych, które odnoszą się do przesyłek wymienionych w manifestach.
6.
Towarzystwo lotnicze, które dokonuje transportu towarów, informuje organy celne portu lotniczego przeznaczenia o nazwie portu lub portów lotniczych wyjścia.
Organy celne portu lotniczego przeznaczenia mogą odstąpić od tego wymogu w odniesieniu do towarzystwa lotniczego, co do którego, między innymi ze względu na charakter lub zasięg geograficzny realizowanych połączeń lotniczych, nie ma żadnych wątpliwości co do portu lub portów lotniczych wyjścia.
7.
Egzemplarz manifestów przewidzianych w ust. 1-5 przedstawiany jest organom celnym portu lotniczego przeznaczenia.
Organy te zatrzymują egzemplarz takich manifestów.
8.
Bez uszczerbku dla ust. 7 organy celne portu lotniczego przeznaczenia mogą, do celów kontroli, zażądać przedłożenia manifestów dotyczących wszystkich towarów wyładowanych w porcie lotniczym.
Organy te mogą również, do celów kontroli, zażądać przedłożenia wszystkich lotniczych listów przewozowych, które odnoszą się do przesyłek wymienionych w manifestach.
9.
Organy celne portu lotniczego przeznaczenia przesyłają w okresach miesięcznych organom celnym każdego portu lotniczego wyjścia sporządzony przez towarzystwo lotnicze wykaz manifestów, określonych w ust. 1-3, które zostały im przedłożone w poprzednim miesiącu.
Wykaz taki jest uwierzytelniony przez organy celne portu lotniczego przeznaczenia.
Przy każdym z manifestów umieszczonych w takim wykazie podaje się następujące informacje:
- numer referencyjny manifestu,
- nazwę towarzystwa lotniczego (może być skrótowo), które dokonało transportu towarów,
- numer lotu,
- datę lotu.
Organy celne, na warunkach, które same określą, mogą w drodze dwustronnych lub wielostronnych uzgodnień zezwolić towarzystwu lotniczemu, aby samo, zgodnie z pierwszym akapitem, przekazywało informacje organom celnym każdego portu lotniczego wyjścia.
Organy celne udzielające takiego pozwolenia odpowiednio informują organy celne pozostałych Państw Członkowskich.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości związanych z informacjami zawartymi w manifestach umieszczonych we wspomnianym wykazie urząd przeznaczenia informuje o tym urząd wyjścia, powołując się w szczególności na lotniczy list przewozowy odnoszący się do danych towarów.
10.
Zamiast stosowania manifestu wymienionego w ust. 1 na wniosek zainteresowanego towarzystwa lotniczego organy celne Państw Członkowskich mogą zezwolić w drodze dwustronnych lub wielostronnych uzgodnień na zastosowanie uproszczonych procedur tranzytu wspólnotowego z wykorzystaniem technologii wymiany danych w działaniach między zainteresowanymi towarzystwami lotniczymi.
11. a) W przypadku międzynarodowych towarzystw lotniczych, które mają swoje siedziby lub regionalne przedstawicielstwa na obszarze celnym Wspólnoty i które:
- wykorzystują systemy wymiany danych do przekazywania informacji między portami lotniczymi wyjścia a przeznaczenia na tym obszarze, oraz
- spełniają warunki lit. b),
wspólnotowa procedura tranzytowa opisana w ust. 1-9 jest, na ich wniosek, upraszczana.
Po przyjęciu wniosku organy celne Państwa Członkowskiego, w którym towarzystwo lotnicze ma swoją siedzibę, powiadamiają organy celne pozostałych Państw Członkowskich, na których terytoriach znajdują się urzędy wyjścia i przeznaczenia połączone systemami wymiany danych.
Jeżeli w terminie sześćdziesięciu dni, licząc od daty powiadomienia, nie wniesiono żadnego sprzeciwu, organy celne, z zastrzeżeniem art. 97 ust. 2 lit. a) Kodeksu, zezwalają na stosowanie procedury uproszczonej opisanej w lit. c).
Pozwolenie to jest ważne we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich i ma zastosowanie jedynie do czynności tranzytowych dokonywanych między portami lotniczymi określonymi w pozwoleniu.
b) Procedura uproszczona przewidziana w lit. c) udzielana jest wyłącznie towarzystwom lotniczym, które:
- dokonują znaczącej liczby lotów wewnątrzwspólnotowych,
- często wysyłają i odbierają towary,
- prowadzą księgowość w sposób ręczny lub zautomatyzowany, który umożliwia organom celnym weryfikację dokonywanych przez nie czynności przy wyjściu i w miejscu przeznaczenia,
- nie popełniły poważnego lub ponownego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego,
- udostępniają całą dokumentację do dyspozycji organów celnych,
- przyjmują całkowitą odpowiedzialność wobec organów celnych, biorąc na siebie obowiązki i współpracując przy wyjaśnianiu wszelkich naruszeń i nieprawidłowości.
c) Procedura uproszczona stosowana jest w następujący sposób:
- towarzystwo lotnicze odnotowuje w swojej dokumentacji handlowej informacje o statusie wszystkich przesyłek,
- manifest w porcie lotniczym wyjścia, który przesyłany jest w ramach systemu wymiany danych, staje się manifestem w porcie lotniczym przeznaczenia,
- towarzystwo lotnicze podaje właściwy status T1, T2, TE (odpowiednik T2 ES), TP (odpowiednik T2 PT) oraz C (odpowiednik T2L) każdej pozycji wymienionej w manifeście,
- wspólnotowa procedura tranzytowa jest uważana za zakończoną, gdy tylko manifest przekazany w drodze wymiany danych jest udostępniony organom celnym portu lotniczego przeznaczenia, a towary zostały im przedstawione,
- wydruk manifestu przekazywanego w drodze wymiany danych okazywany jest na żądanie organów celnych portów lotniczych wyjścia i przeznaczenia,
- organy celne portu lotniczego wyjścia przeprowadzają, z mocą wsteczną, systemowe kontrole audytowe, oparte na analizie możliwego ryzyka,
- organy celne portu lotniczego przeznaczenia przeprowadzają systemowe kontrole audytowe, oparte na analizie możliwego ryzyka oraz jeżeli okaże się to konieczne, przesyłają organom celnym portu lotniczego wyjścia w celu weryfikacji szczegóły dotyczące manifestów otrzymanych w drodze wymiany danych,
- towarzystwo lotnicze jest odpowiedzialne za ustalenie i powiadomienie organów celnych portu lotniczego wyjścia o wszystkich stwierdzonych w porcie lotniczym przeznaczenia wykroczeniach i nieprawidłowościach,
- organy celne portu lotniczego przeznaczenia powiadamiają w rozsądnym terminie organy celne portu lotniczego wyjścia o wszystkich wykroczeniach i nieprawidłowościach,
- takie przypadki wykroczeń i nieprawidłowości mogą być rozstrzygane w ramach procedur, które zostaną uzgodnione przez towarzystwo lotnicze i organy celne w miejscu przeznaczenia i wyjścia.
Artykuł 445
Jeżeli, zgodnie z art. 443, wspólnotowa procedura tranzytowa jest obowiązkowa dla towarów transportowanych drogą powietrzną z portu lotniczego Wspólnoty, to przepisy art. 444 nie wykluczają możliwości skorzystania przez każdą zainteresowaną osobę z procedury tranzytu wspólnotowego ustanowionej w art. 341-380.
W takim przypadku procedury ustanowione w art. 444 nie mają zastosowania.
Sekcja 2
Transport drogą morską
Artykuł 446
Procedurę tranzytu wspólnotowego stosuje się obowiązkowo jedynie w odniesieniu do towarów transportowanych drogą morską, gdy załadunek lub przeładunek dokonywany jest w porcie we Wspólnocie.
Artykuł 447
Wspólnotowa procedura tranzytowa nie ma zastosowania, jeżeli towary określone w art. 91 ust. 1 Kodeksu są ładowane na statek w porcie znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty:
- w celu wywozu do państwa trzeciego bez wyładunku lub przeładunku w innym porcie znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty, lub
- w celu ich transportu do wolnego obszaru celnego znajdującego się w porcie; w tym przypadku wykorzystanie noty informacyjnej, określonej w art. 313 ust. 3 lit. b) jest obowiązkowe.
Artykuł 448
1.
Jeżeli, zgodnie z art. 446, wspólnotowa procedura tranzytowa jest obowiązkowa dla towarów przewożonych drogą morską z portu wspólnotowego, to organy celne Państwa Członkowskiego mogą na wniosek zainteresowanych przedsiębiorstw żeglugowych i z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w ust. 2-10, uprościć procedury tranzytu wspólnotowego, zezwalając na stosowanie manifestu odnoszącego się do tych towarów jako zgłoszenia lub noty tranzytu wspólnotowego.
2.
Po przyjęciu wniosku organy celne Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo żeglugowe ma swoją siedzibę, powiadamiają organy celne pozostałych Państw Członkowskich, na terytorium których znajdują się przewidziane porty wyjścia i przeznaczenia.
Jeżeli w ciągu sześćdziesięciu dni, licząc od daty powiadomienia, nie wniesiono żadnego sprzeciwu, organy celne udzielają zainteresowanemu przedsiębiorstwu żeglugowemu pozwolenia.
Pozwolenie jest ważne we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich jako dwustronne lub wielostronne uzgodnienie, określone w art. 97 ust. 2 lit. a) Kodeksu.
W przypadku nieudzielenia takiego pozwolenia stosuje się procedurę tranzytu wspólnotowego określoną w art. 341-380.
Przepisy niniejszego artykułu nie wykluczają możliwości stosowania przez każdą osobę, łącznie z przedsiębiorstwami żeglugowymi, którym udzielono takiego pozwolenia, procedury tranzytu wspólnotowego, określonej w art. 341-380, o ile zaistnieje taka potrzeba.
3.
Pozwolenie określone w ust. 1 udzielane jest tylko towarzystwom żeglugowym, które:
- prowadzą ewidencje umożliwiające organom celnym kontrolę prowadzonych przez nie czynności,
- nie popełniły poważnego lub ponownego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego,
- wykorzystują manifesty:
- których wzór zawiera przynajmniej nazwę i pełny adres zainteresowanego przedsiębiorstwa żeglugowego, oznakowanie statku, miejsce załadunku, miejsce wyładunku, numer konosamentu oraz, dla każdej przesyłki, liczbę, opis towarów, masę brutto w kilogramach, a także, o ile zaistnieje taka potrzeba, numery kontenerów,
- mogą bez trudności być kontrolowane i wykorzystywane przez organy celne,
- należycie wypełnione i podpisane mogą być przedstawione organom celnym przed wyjściem statków, których dotyczą.
4.
Pozwolenie określone w ust. 1 określa, że jeżeli czynności transportu odnoszą się zarówno do towarów, które mają przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, jak i do towarów, które mają przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, wówczas towary te wyszczególnia się w oddzielnych manifestach.
5.
Manifest lub manifesty określone w ust. 1 i 3 opatrzone są datą i podpisane przez przedsiębiorstwa żeglugowe jako zgłoszenia do procedury tranzytu wspólnotowego oraz określają status celny towarów, do których się odnoszą.
Tak wypełniony i podpisany manifest – lub manifesty – jest równoważny ze zgłoszeniem tranzytowym T1 lub zgłoszeniem tranzytowym T2, w zależności od przypadku.
6.
Przedsiębiorstwo żeglugowe dokonujące transportu towarów, którym towarzyszą manifesty określone w ust. 1-4, staje się głównym zobowiązanym w odniesieniu do tego transportu.
7.
Z wyjątkiem przypadków, w których przedsiębiorstwo żeglugowe jest upoważnionym nadawcą w rozumieniu art. 398, manifesty określone w ust. 1-4 przedkłada się do poświadczenia organom celnym portu wyjścia w dwóch lub więcej egzemplarzach, a organy te zachowują jeden egzemplarz.
8.
Manifesty wymienione w ust. 1-4 przedstawia się do potwierdzenia organom celnym portu przeznaczenia.
Organy te zatrzymują jeden egzemplarz manifestu do celów objęcia towarów, w razie konieczności, dozorem celnym.
9.
Bez uszczerbku dla ust. 8 organy celne portu przeznaczenia mogą, do celów kontroli, zażądać przedłożenia manifestów i konosamentów dotyczących wszystkich towarów rozładowanych w porcie.
10.
Organy celne portu przeznaczenia przesyłają w okresach miesięcznych organom celnym każdego portu wyjścia sporządzony przez przedsiębiorstwa żeglugowe lub ich przedstawicieli wykaz manifestów, określonych w ust. 1-4, które zostały im przedłożone w poprzednim miesiącu.
Wykaz ten jest uwierzytelniony przez organy celne portu przeznaczenia.
Przy każdym z manifestów umieszczonych w takim wykazie podaje się następujące informacje:
- numer referencyjny manifestu,
- nazwę przedsiębiorstwa żeglugowego (może być skrótowo), które dokonało transportu towarów,
- datę transportu.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości związanych z informacjami zawartymi w manifestach umieszczonych we wspomnianym wykazie urząd przeznaczenia informuje o tym urząd wyjścia, powołując się w szczególności na konosamenty odnoszące się do danych towarów.
11. a) W przypadku międzynarodowych przedsiębiorstw żeglugowych, które mają swoje siedziby lub regionalne przedstawicielstwa na obszarze celnym Wspólnoty i które spełniają warunki określone w lit. b), wspólnotowa procedura tranzytowa opisana w ust. 1-10 może zostać na ich wniosek jeszcze bardziej uproszczona.
Po przyjęciu wniosku organy celne Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo żeglugowe ma swoją siedzibę, powiadamiają organy celne pozostałych Państw Członkowskich, na których terytorium znajdują się przewidziane porty wyjścia i przeznaczenia.
Jeżeli w terminie sześćdziesięciu dni, licząc od daty powiadomienia, nie wniesiono żadnego sprzeciwu, organy celne, z zastrzeżeniem art. 97 ust. 2 lit. a) Kodeksu, pozwalają na stosowanie procedury uproszczonej opisanej w lit. c).
Pozwolenie to jest ważne we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich i ma zastosowanie jedynie do czynności tranzytowych dokonywanych między portami wymienionymi w pozwoleniu.
b) Procedura uproszczona przewidziana w lit. c) udzielana jest wyłącznie przedsiębiorstwom żeglugowym, które:
- są upoważnione do stosowania manifestów zgodnie z przepisami niniejszego artykułu,
- dokonują znaczącej liczby regularnych kursów wewnątrzwspólnotowych po wyznaczonych trasach,
- często wysyłają i odbierają towary,
- przyjmują całkowitą odpowiedzialność wobec organów celnych, biorąc na siebie obowiązki i współpracując przy wyjaśnianiu wszelkich naruszeń i nieprawidłowości.
c) Procedura uproszczona stosowana jest w następujący sposób:
- przedsiębiorstwo żeglugowe odnotowuje w swojej dokumentacji i kopiach manifestów informacje o statusie wszystkich przesyłek,
- przedsiębiorstwo żeglugowe może wykorzystywać jeden manifest dla wszystkich transportowanych towarów; w tym przypadku podaje ono właściwy status T1, T2, TE (odpowiednik T2 ES), TP (odpowiednik T2 PT) i C (odpowiednik T2L) każdej pozycji wymienionej w manifeście,
- wspólnotowa procedura tranzytowa jest uważana za zakończoną po przedstawieniu manifestów i towarów organom celnym portu przeznaczenia,
- organy celne portu wyjścia przeprowadzają, z mocą wsteczną, systemowe kontrole audytowe, oparte na analizie możliwego ryzyka,
- organy celne portu przeznaczenia przeprowadzają systemowe kontrole audytowe, oparte na analizie możliwego ryzyka oraz jeżeli okaże się to konieczne, przesyłają organom celnym portu wyjścia w celu weryfikacji szczegóły dotyczące manifestów,
- przedsiębiorstwo żeglugowe jest odpowiedzialne za ustalenie i powiadomienie organów celnych portu wyjścia o wszystkich stwierdzonych w porcie przeznaczenia wykroczeniach i nieprawidłowościach,
- organy celne portu przeznaczenia powiadamiają w rozsądnym terminie organy celne portu wyjścia o wszystkich wykroczeniach i nieprawidłowościach,
Artykuł 449
W drodze odstępstwa od art. 446, towary załadowane na pokład lub przeładowane w wolnym obszarze celnym ustanowionym w porcie znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty traktuje się jak załadowane na pokład lub przeładowane w państwie trzecim, chyba że organy celne potwierdzą, poświadczając dokumenty statku, że dany statek przybywa z miejsca w porcie, które nie jest częścią wolnego obszaru celnego.
Sekcja 3
Transport rurociągami
Artykuł 450
1.
W przypadku gdy stosuje się procedurę tranzytu wspólnotowego, formalności odnoszące się do procedury są dostosowywane, zgodnie z przepisami ust. 2-6, do towarów transportowanych rurociągami.
2.
Towary transportowane rurociągami uważa się za objęte procedurą tranzytu wspólnotowego:
- w chwili ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, jeżeli towary zostały wprowadzone na ten obszar rurociągami,
- w chwili ich umieszczenia w rurociągu, jeżeli towary znajdują się już na obszarze celnym Wspólnoty.
W miarę potrzeby, wspólnotowy status towarów zostaje potwierdzony zgodnie z przepisami art. 313-340.
3.
W odniesieniu do towarów określonych w ust. 2 głównym zobowiązanym jest użytkownik rurociągu, który ma swoją siedzibę w Państwie Członkowskim, przez którego terytorium towary są wprowadzane na obszar celny Wspólnoty lub użytkownik rurociągu mający swoją siedzibę w Państwie Członkowskim, w którym rozpoczął się transport.
4.
Do celów art. 96 ust. 2 Kodeksu użytkownik rurociągu mający swoją siedzibę w Państwie Członkowskim, przez którego terytorium towary transportowane są rurociągiem, uważany jest za przewoźnika.
5.
Czynność tranzytu wspólnotowego uważana jest za zakończoną w chwili, z którą towary transportowane rurociągami docierają do urządzeń odbiorcy lub sieci dystrybucyjnej odbiorcy i zostają wpisane do jego ewidencji.
6.
Przedsiębiorstwa zajmujące się przewozem towarów muszą prowadzić ewidencję, którą udostępniają organom celnym do celów wszelkich kontroli uznanych za konieczne w ramach czynności tranzytu wspólnotowego, określonych w ust. 2-4.
ROZDZIAŁ 9
Transport w ramach procedury karnetu TIR lub karnetu ATA
Sekcja 1
Przepisy wspólne
Artykuł 451
1. Jeżeli, zgodnie z art. 91 ust. 2 lit. b) i c) i art. 163 ust. 2 lit. b) Kodeksu, towary transportowane są z jednego punktu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego:
- w ramach procedury międzynarodowego przewozu towarów na podstawie karnetów TIR (Konwencja TIR),
- na podstawie karnetów ATA (Konwencja ATA),
to obszar celny Wspólnoty uważany jest, w odniesieniu do reguł użycia karnetów TIR lub ATA do celów tego transportu, za jeden obszar.
2.
Do celów stosowania karnetów ATA jako dokumentów tranzytowych "tranzyt" oznacza przewóz towarów z jednego urzędu celnego znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego urzędu celnego znajdującego się na tym samym obszarze.
Artykuł 452
Jeżeli transport towarów z jednego punktu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego odbywa się częściowo przez terytorium państwa trzeciego, to kontrole i formalności związane z procedurą TIR lub ATA dokonywane są w punktach, przez które towary czasowo opuszczają obszar celny Wspólnoty i przez które ponownie wkraczają na ten obszar.
Artykuł 453
1.
Towary transportowane na podstawie karnetów TIR lub ATA w ramach obszaru celnego Wspólnoty uważa się za towary niewspólnotowe, chyba że ich status wspólnotowy zostanie należycie potwierdzony.
2.
Wspólnotowy status towarów, określonych w ust. 1, ustalany jest zgodnie z przepisami art. 314-324.
Artykuł 454
1.
Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla przepisów szczególnych Konwencji TIR i Konwencji ATA dotyczących odpowiedzialności zrzeszeń gwarantujących (stowarzyszeń poręczających) przy stosowaniu karnetu TIR lub karnetu ATA.
2.
Jeżeli podczas lub przy okazji transportu dokonywanego na podstawie karnetu TIR lub tranzytu dokonywanego na podstawie karnetu ATA okaże się, że w określonym Państwie Członkowskim miało miejsce naruszenie lub nieprawidłowość, to Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi, pobiera cła i inne opłaty, które mogą być należne, bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego.
3.
Jeżeli nie można ustalić, na jakim terytorium miało miejsce naruszenie lub nieprawidłowość, wówczas uważa się, że takie naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce w Państwie Członkowskim, w którym zostały stwierdzone, chyba że w terminie ustanowionym w art. 455 ust. 1 zgodnie z wymogami organów celnych dostarczony jest dowód na prawidłowość czynności lub zostanie ustalone miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie miały miejsce.
Jeżeli dowód taki nie zostanie dostarczony i zatem uważa się dalej, że wspomniane naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce w Państwie Członkowskim, w którym zostały stwierdzone, odnoszące się do danych towarów pobierane są przez to Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi.
Jeżeli w okresie późniejszym zostanie ustalone Państwo Członkowskie, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie miały miejsce, to cła i inne opłaty (z wyjątkiem już pobranych, zgodnie z drugim akapitem jako środki własne Wspólnoty), którym podlegają towary w tym Państwie Członkowskim zostają mu zwrócone przez Państwo Członkowskie, które pierwotnie je odzyskało.
W takim przypadku każda nadwyżka zostaje zwrócona osobie, która pierwotnie uiściła należności.
Jeżeli kwota ceł i innych opłat pierwotnie pobranych oraz zwróconych przez Państwo Członkowskie, które je odzyskało, jest niższa od kwoty ceł i innych opłat należnych w Państwie Członkowskim, w którym faktycznie miało miejsce naruszenie lub nieprawidłowość, to Państwo Członkowskie pobiera różnicę zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi.
Władze celne Państw Członkowskich podejmują niezbędne środki mające na celu zwalczanie wszystkich działań sprzecznych z przepisami i ich skuteczne karanie.
Artykuł 455
1. Jeżeli podczas lub przy okazji transportu dokonywanego na podstawie karnetu TIR lub tranzytu dokonywanego na podstawie karnetu ATA okaże się, że miało miejsce naruszenie lub nieprawidłowość, to organy celne powiadamiają posiadacza karnetu TIR lub karnetu ATA oraz zrzeszenie gwarantujące w terminie przewidzianym, w zależności od przypadku, w art. 11 ust. 1 Konwencji TIR lub art. 6 ust. 4 Konwencji ATA.
2. Dowód na prawidłowość czynności dokonanej na podstawie karnetu TIR lub karnetu ATA w rozumieniu art. 454 ust. 3 akapit pierwszy jest dostarczany w terminie przewidzianym, w zależności od przypadku, w art. 11 ust. 2 Konwencji TIR lub art. 7 ust. 1 i 2 Konwencji ATA.
3.
Dowód taki może zostać przedstawiony zgodnie z wymogami organów celnych między innymi przez:
a) przedłożenie dokumentu poświadczonego przez organy celne, potwierdzającego, że dane towary zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia.
Dokument ten musi zawierać informacje umożliwiające ustalenie tożsamości wspomnianych towarów; lub
b) przedłożenie dokumentu celnego wystawionego w państwie trzecim o dopuszczeniu do użytku domowego bądź odpisu lub fotokopii takiego dokumentu; taki odpis lub fotokopia muszą zostać poświadczone na podstawie oryginału przez organ, który poświadczył oryginalny dokument lub przez organy zainteresowanego państwa trzeciego bądź też organy jednego z Państw Członkowskich.
Dokument ten musi zawierać informacje wystarczające do ustalenia tożsamości wspomnianych towarów; lub
c) w przypadku Konwencji ATA – dowody określone w art. 8 tej Konwencji.
Sekcja 2
Przepisy odnoszące się do procedury karnetu TIR
Artykuł 456
Do celów art. 1 lit. h) Konwencji TIR "przejściowy urząd celny" oznacza każdy urząd celny, przez który pojazd drogowy, zespół pojazdów lub kontener, zdefiniowane w Konwencji TIR, jest przywożony na lub wywożony z obszaru celnego Wspólnoty w czasie operacji TIR.
Artykuł 457
Do celów art. 8 ust. 4 Konwencji TIR, jeżeli przesyłka jest wprowadzana na obszar celny Wspólnoty lub procedura rozpoczyna się w urzędzie celnym wyjścia znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty, to stowarzyszenie poręczające staje się lub jest odpowiedzialne wobec organów celnych każdego Państwa Członkowskiego, przez którego obszar jest przewożona przesyłka TIR aż do punktu, w którym opuszcza obszar celny Wspólnoty lub do urzędu celnego przeznaczenia na tym obszarze.
Sekcja 3
Przepisy odnoszące się do procedury karnetu ATA
Artykuł 458
1.
Organy celne wyznaczają w każdym Państwie Członkowskim biuro koordynujące, mające zapewnić koordynację wszelkich działań dotyczących naruszeń i nieprawidłowości odnoszących się do karnetów ATA.
Organy te informują Komisję o wyznaczeniu biur koordynujących wraz z podaniem ich dokładnych adresów.
Wykaz tych biur publikowany jest w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C.
2.
Do celów ustalenia Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za pobieranie ceł i innych należnych opłat Państwem Członkowskim, w którym stwierdzono, w rozumieniu art. 454 ust. 3 akapit drugi, naruszenie lub nieprawidłowość podczas czynności tranzytu realizowanej na podstawie karnetu ATA, jest Państwo Członkowskie, w którym odnaleziono towary, lub, jeżeli nie zostały one odnalezione, Państwo Członkowskie, którego biuro koordynujące posiada ostatni odcinek karnetu.
Artykuł 459
1.
Jeżeli organy celne Państwa Członkowskiego stwierdziły powstanie długu, to roszczenia kieruje się w możliwie krótkim czasie do zrzeszenia gwarantującego tego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli powstanie długu wiąże się z faktem, że towary objęte karnetem ATA nie zostały powrotnie wywiezione lub nie otrzymały dopuszczonego przeznaczenia celnego w terminie przewidzianym w Konwencji ATA, roszczenie kierowane jest najwcześniej w terminie trzech miesięcy od daty wygaśnięcia ważności karnetu.
2.
Biuro koordynujące, które występuje z roszczeniem, przesyła równocześnie do biura koordynującego, właściwego miejscowo dla urzędu odprawy czasowej, notę informacyjną sporządzoną na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 59.
Do takiej noty informacyjnej dołącza się kopię odcinka, dla którego nie zakończono formalności, chyba że biuro koordynujące nie jest w posiadaniu takiego odcinka.
Nota może również zostać użyta w każdym przypadku, gdy okaże się to konieczne.
Artykuł 460
1.
Kwoty ceł i podatków wynikające z roszczenia określonego w art. 459 nalicza się za pomocą wzoru formularza naliczania należności, określonego w załączniku 60, który wypełnia się zgodnie z instrukcją załączoną do wzoru.
Formularz naliczania należności może zostać przesłany po wystąpieniu z roszczeniem w terminie nieprzekraczającym trzech miesięcy, a w żadnym przypadku sześciu miesięcy, licząc od dnia, w którym organy celne wszczęły postępowanie roszczeniowe.
2.
Zgodnie z art. 461 i w sposób w nim przewidziany przesłanie tego formularza przez władzę celną do właściwego zrzeszenia gwarantującego, związanego z tą władzą celną nie zwalnia pozostałych zrzeszeń gwarantujących we Wspólnocie z obowiązku zapłacenia ceł i innych opłat w przypadku stwierdzenia, że naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym zostało wszczęte postępowanie.
3.
Formularz naliczania należności wypełnia się, w zależności od przypadku, w dwóch lub trzech egzemplarzach.
Pierwszy egzemplarz przeznaczony jest dla stowarzyszenia poręczającego związanego z organami celnymi Państwa Członkowskiego, w którym zgłoszono roszczenie.
Drugi egzemplarz zachowuje biuro koordynujące, które wystawiło formularz.
O ile zaistnieje taka potrzeba, wystawiające biuro koordynujące przesyła trzeci egzemplarz do biura koordynującego właściwego miejscowo dla urzędu odprawy czasowej.
Artykuł 461
1.
Jeżeli stwierdzono, że naruszenie lub nieprawidłowość miało miejsce w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym wszczęto postępowanie, to biuro koordynujące pierwszego Państwa Członkowskiego zamyka postępowanie w stopniu, w jakim go dotyczy.
2.
W celu zakończenia postępowania biuro to przesyła do biura koordynującego drugiego Państwa Członkowskiego będące w jego posiadaniu akta oraz, o ile zaistnieje taka potrzeba, zwraca stowarzyszeniu poręczającemu, z którym jest związane, kwoty, które zostały już zdeponowane lub wstępnie uiszczone.
Jednakże postępowanie zostaje zakończone jedynie wtedy, gdy biuro koordynujące pierwszego Państwa Członkowskiego otrzyma oświadczenie z biura koordynującego drugiego Państwa Członkowskiego wskazujące, że postępowanie w sprawie roszczenia zostało wszczęte w tym drugim Państwie Członkowskim, zgodnie z regułami Konwencji ATA.
Oświadczenie to sporządzane jest zgodnie ze wzorem z załącznika 61.
3.
Biuro koordynujące Państwa Członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie lub nieprawidłowość, przejmuje postępowanie roszczeniowe i pobiera, o ile zaistnieje taka potrzeba, od stowarzyszenia poręczającego, z którym jest związane, kwoty ceł i opłat zgodne ze stawkami obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym mieści się biuro.
4. Przekazanie postępowania musi nastąpić w terminie jednego roku, licząc od wygaśnięcia ważności karnetu, i pod warunkiem że płatność nie jest płatnością ostateczną na podstawie art. 7 ust. 2 lub 3 Konwencji ATA. Jeżeli termin ten zostanie przekroczony, stosuje się art. 454 ust. 3 akapit trzeci i czwarty.
ROZDZIAŁ 10
Transport w ramach procedury formularza 302
Artykuł 462
1. Jeżeli zgodnie z art. 91 ust. 2 lit. e) i art. 163 ust. 2 lit. e) Kodeksu towary transportowane są z jednego punktu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego na podstawie formularza 302 ustanowionego w ramach Konwencji między Państwami – stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, podpisanej w Londynie dnia 16 czerwca 1951 r., to obszar celny Wspólnoty uważany jest, w odniesieniu do reguł regulujących stosowanie tego formularza do celów takiego transportu, za jedno terytorium.
2.
Jeżeli transport towarów, określony w ust. 1, odbywa się częściowo przez terytorium państwa trzeciego, to kontrole i formalności związane z formularzem 302 dokonywane są w punktach, przez które towary czasowo opuszczają obszar celny Wspólnoty i przez które ponownie wkraczają na ten obszar.
3.
Jeżeli okaże się, że w trakcie lub w związku z transportem dokonywanym na podstawie formularza 302 w określonym Państwie Członkowskim miało miejsce naruszenie lub nieprawidłowość, to Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi pobiera cła i inne opłaty, które mogą być należne, bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego.
4.
Artykuł 454 ust. 3 stosuje się mutatis mutandis.
ROZDZIAŁ 11
Użycie dokumentów tranzytu wspólnotowego do celów stosowania środków odnoszących się do wywozu niektórych towarów
Artykuł 463
1.
Niniejszy rozdział ustanawia warunki, na których towary przemieszczające się wewnątrz obszaru celnego Wspólnoty w ramach procedury tranzytu wspólnotowego lub w ramach innej tranzytowej procedury celnej, których wywóz poza Wspólnotę jest zakazany lub podlega ograniczeniom, cłom lub innym opłatom.
2.
Jednakże warunki te mają zastosowanie jedynie w przypadku, gdy środki wprowadzające zakaz, ograniczenie, cło lub inną opłatę przewidują ich stosowanie, bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, które środki te mogą obejmować.
Artykuł 464
Jeżeli towary określone w art. 463 ust. 1 objęte są procedurą tranzytu wspólnotowego, to główny zobowiązany umieszcza w polu zatytułowanym "Opis towaru" zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego jedno z następujących wyrażeń:
- Salida de la Communidad sometida a restricciones,
- Udpassage fra Fællesskabet undergivet restriktioner,
- Ausgang aus der Gemeinschaft — Beschränkungen unterworfen,
- Έξοδος από την Κοινότητα υποκείμενη σε περιορισμούς,
- Export from the Community subject to restrictions,
- Sortie de la Communauté soumise à des restrictions,
- Uscita dalla Comunità assoggettata a restrizioni,
- Verlaten van de Gemeenschap aan beperkingen onderworpen,
- Saída da Comunidade sujeita a restrições,
- Salida de la Comunidad sujeta a pago de derechos,
- Udpassage fra Fællesskabet betinget af afgiftsbetaling,
- Ausgang aus der Gemeinschaft — Abgabenerhebungen unterworfen,
- Έξοδος από την Κοινότητα υποκείμενη σε επιθάρυνση,
- Export from the Community subject to duty,
- Sortie de la Communauté soumise à imposition,
- Uscita dalla Comunità assoggettata a tassazione,
- Verlaten van de Gemeenschap aan belastingheffing onderworpen,
- Saída da Comunidade sujeita a pagamento de imposições.
Artykuł 465
1.
Jeżeli towary określone w art. 463 ust. 1 są objęte inną procedurą tranzytową niż procedura wspólnego tranzytu, urząd celny, w którym dokonywane są formalności wymagane dla ich wysyłki, nakazuje wypełnić egzemplarz kontrolny T5 przewidziany w art. 472.
Osoba zainteresowana umieszcza w polu 104 egzemplarza kontrolnego T5 odpowiednio jedno z oznaczeń przewidzianych w art. 464.
2.
Urząd celny, określony w ust. 1, umieszcza na dokumencie celnym, na podstawie którego transportowane będą towary, odpowiednio jedno z wyrażeń określonych w art. 464.
Artykuł 466
Artykuły 464 i 465 nie mają zastosowania, jeżeli dla towarów zgłoszonych do wywozu poza obszar celny Wspólnoty do urzędu celnego, w którym załatwiane są formalności wywozowe, został dostarczony dowód, że przyjęty został środek administracyjny zwalniający towary z ograniczeń, że należności celne wywozowe bądź należne opłaty zostały uiszczone albo też, że, uwzględniając okoliczności, towary te mogą opuścić obszar celny Wspólnoty bez dalszych formalności.
Artykuł 467
1. Jeżeli środki określone w art. 463 ust. 2 przewidują konieczność złożenia zabezpieczenia, takie zabezpieczenie jest składane w przypadkach, gdy zgodnie z informacjami umieszczonymi w dokumencie celnym towary określone w art. 463 ust. 1, przemieszczające się między dwoma punktami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty, mają opuścić ten obszar w trakcie transportu inaczej niż drogą powietrzną.
2.
Zabezpieczenie składane jest albo w urzędzie, w którym spełniane są formalności wymagane dla wysyłki towarów, albo w innym organie wyznaczonym do tego przez Państwo Członkowskie, do którego ten urząd należy, zgodnie z regułami przewidzianymi przez organy celne tego Państwa Członkowskiego.
W przypadku środków nakładających cła wywozowe lub inne opłaty, gdy towary są przewożone w ramach procedury tranzytu wspólnotowego, gdy zostało złożone inne zabezpieczenie niż w gotówce albo gdy ze względu na osobę głównego zobowiązanego przewidziane jest zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia, to zabezpieczenie nie musi zostać złożone.
Artykuł 468
1.
Artykuł 465 stosuje się również w odniesieniu do towarów określonych w art. 463 ust. 1, przemieszczających się między dwoma punktami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty przez terytorium Państwa EFT-y i które zostają powtórnie wysłane z jednego z tych państw.
W drodze odstępstwa od art. 482 oryginał egzemplarza kontrolnego T5 towarzyszy towarom do właściwego urzędu celnego Państwa Członkowskiego przeznaczenia.
Urząd wyjścia wyznacza termin, w którym towary muszą zostać powrotnie przywiezione na obszar celny Wspólnoty.
2.
Jeżeli środki określone w art. 463 ust. 2 przewidują obowiązek złożenia zabezpieczenia, to w drodze odstępstwa od art. 467 takie zabezpieczenie składane jest w przypadku wszystkich transakcji objętych ust. 1.
Artykuł 469
Jeżeli towary nie są bezpośrednio po swoim przybyciu do urzędu celnego przeznaczenia dopuszczane do swobodnego obrotu, to urząd ten podejmuje niezbędne kroki dla zapewnienia wprowadzenia w życie środków określonych w art. 463 ust. 2.
Artykuł 470
W przypadku gdy towary określone w art. 463 ust. 1, przemieszczające się w sposób określony w art. 467, nawet drogą powietrzną, nie zostaną w wyznaczonym terminie powrotnie przywiezione na obszar celny Wspólnoty, to uważa się je za nielegalnie wywiezione z Państwa Członkowskiego, z którego zostały wysłane do państwa trzeciego, chyba że potwierdzono, że zostały zniszczone na skutek działania siły wyższej lub nieprzewidzianych okoliczności.
ROZDZIAŁ 12
Przepisy odnoszące się do dokumentów (egzemplarz kontrolny T5), których należy używać przy stosowaniu środków wspólnotowych pociągających za sobą kontrole użycia i/lub przeznaczenia towarów
Artykuł 471
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "właściwe organy" oznaczają:
organy celne lub każdy inny organ odpowiedzialny za stosowanie niniejszego rozdziału;
b) "urząd" oznacza:
urząd celny lub organizację odpowiedzialną na poziomie lokalnym za stosowanie niniejszego rozdziału.
Artykuł 472
1.