Państwa Członkowskie ustanawiają procedurę wydawania deklaracji kwot produkcyjnych oraz podejmują środki zapobiegające oszustwom, zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92.
3.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić minimalne ilości wymagane do wydania deklaracji kwot produkcyjnych.
Ilości te nie mogą przekroczyć 500 kilogramów.
4.
W przypadkach, gdy producenci mogą udowodnić, że w wyniku wyjątkowych okoliczności jeden ze zbiorów w okresie referencyjnym był nienormalnie niski, Państwo Członkowskie, na wniosek zainteresowanej strony, ustala ilość, którą uwzględni się dla danego zbioru przy sporządzaniu deklaracji kwot; ustalona w ten sposób ilość nie może przekraczać wielkości umieszczonych w deklaracjach kwot przydzielonych producentowi na dany zbiór.
ROZDZIAŁ III
Zmiana progów gwarantowanych
Artykuł 28
1.
Jeśli próg gwarantowany ustalony dla grupy odmian na konkretne zbiory i w konkretnym Państwie Członkowskim jest wyższy niż próg gwarantowany na poprzedni zbiór, ilość przekraczająca próg gwarantowany jest rozprowadzana w oparciu o obiektywne i spójne kryteria, które zostaną przyjęte i opublikowane przez Państwo Członkowskie.
W szczególności, Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że dodatkowe ilości mają zostać priorytetowo przydzielone producentom:
a) którym zmniejszono wysokość objętej deklaracją kwoty w stosunku do poprzedniego zbioru dla innej grupy odmian;
b) którzy mogą dokonać znacznej racjonalizacji swojej produkcji tytoniu w danej grupie odmian, jeżeli otrzymają dodatkową ilość.
2.
W przypadku, w którym próg gwarantowany ustalony dla grupy odmian na dany zbiór i dla danego Państwa Członkowskiego jest niższy od progu gwarantowanego mającego zastosowanie się do poprzedniego zbioru, obniżka ta jest przydzielana między producentów proporcjonalnie do średniej ilości tytoniu dostarczonej do przetwarzania przez każdego indywidualnego producenta przez okres trzech lat poprzedzających rok ostatniego zbioru, bez uszczerbku dla wprowadzania programu odkupu kwot przewidzianego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92.
ROZDZIAŁ IV
Krajowe rezerwy kwot
Artykuł 29
1.
W celu zachęcenia producentów do przestawienia się na inne uprawy oraz restrukturyzacji swoich gospodarstw rolnych, Państwa Członkowskie ustanawiają krajowe rezerwy kwot dla każdej z grup odmian na każdy zbiór.
2.
Rezerwy te są tworzone z kwot uzyskanych na drodze liniowej redukcji wszystkich kwot przydzielonych indywidualnym producentom i grupom producentów, która zostanie ustalona przez Państwa Członkowskie między 0,5 % a 2 % progu gwarantowanego ustalonego każdego roku dla tej samej grupy odmian.
Dodatkowo, Państwa Członkowskie mogą zastosować:
- redukcję liniową, która ma być ustalana przez każde Państwo Członkowskie do 2 % ilości zawartych w deklaracjach kwot produkcyjnych, które zostały przeniesione na stałe,
i/lub
- kwoty produkcyjne, które nie zostały objęte umową kontraktacji w terminie wyznaczonym na zawieranie takich umów.
3.
Rezerwa krajowa, zgodnie z niniejszym tytułem rozdział I i obszarami produkcyjnymi, uznanymi zgodnie z art. 5 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, jest przydzielana między producentów lub osoby pragnące stać się producentami, na podstawie obiektywnych kryteriów ustalonych przez każde Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ V
Przeniesienie kwot
Artykuł 30
Kwoty mogą być przenoszone tymczasowo lub na stałe.
Artykuł 31
1.
W przypadku gdy gospodarstwo produkujące tytoń zostało z jakichkolwiek przyczyn przekazane stronie trzeciej, nowy beneficjent jest uprawniony do deklaracji kwot produkcyjnych, począwszy od daty przekazania przez cały okres referencyjny, chyba że w obowiązującej umowie przewidziano inaczej.
2.
W przypadku gdy jedynie część gospodarstwa produkującego tytoń została przekazana stronie trzeciej, nowy beneficjent jest uprawniony do deklaracji kwot produkcyjnych proporcjonalnie do przejętych przez siebie użytków rolnych.
Jednakże zainteresowane strony mogą uzgodnić zachowanie pełnych uprawnień albo przez osobę wcześniej uprawnioną lub przez nową osobę nabywającą prawo.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1, producenci, którzy dzierżawią uprawiane przez siebie obszary zachowują swoje uprawnienia do odpowiednich kwot z chwilą wygaśnięcia dzierżawy.
4.
Kilku członków jednej rodziny, którzy wspólnie prowadzą lub prowadzili gospodarstwo produkujące tytoń muszą wystąpić o jedną deklarację kwot produkcyjnych, która jest wydawana na podstawie łącznych ilości, do których są uprawnieni.
Artykuł 32
1.
Z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez zainteresowane Państwo Członkowskie, producenci mogą prowadzić między sobą wymianę posiadanych praw do deklaracji kwot produkcyjnych dla danej grupy odmian, na deklaracje dla innych grup odmian.
2.
Zgodnie z ust. 1, wymianę praw do deklaracji kwot produkcyjnych między zainteresowanymi producentami uznaje się za stałe przeniesienie odpowiednich wysokości, na jakie deklaracje zostały wydane.
Artykuł 33
1.
W obrębie jednego Państwa Członkowskiego indywidualni producenci mogą dokonywać między sobą przeniesienia, bądź to tymczasowo bądź na stałe, całości lub części ilości przyznanych im w deklaracjach kwot produkcyjnych, jeśli spełnione są następujące warunki:
a) dana deklaracja kwot nie została jeszcze objęta umową kontraktacji;
b) beneficjent transferu jest już w posiadaniu kwoty produkcyjnej na daną grupę odmian;
c) przeniesienie było przedmiotem pisemnego porozumienia między zainteresowanymi stronami, odnoszącego się do deklaracji kwot produkcyjnych, której całość lub część ma zostać przeniesiona;
d) porozumienie określone w lit. c) zostało złożone do rejestracji właściwemu organowi w terminie 30 dni od daty określonej w art. 22 ust. 3;
e) oryginał deklaracji kwot produkcyjnych, której całość lub część ilości ma zostać przekazana, musi zostać zwrócony właściwemu organowi z chwilą złożenia dokumentu o uzgodnieniu przeniesienia;
f) jeżeli producent dokonujący przeniesienia kwot jest członkiem grupy producentów, oraz w przypadku gdy beneficjent transferu nie jest członkiem tej grupy producentów, przeniesienie musi zostać zatwierdzone przez grupę.
Zatwierdzenie takie musi zostać udzielone przez grupę producentów, jeżeli osoba niebędąca członkiem wyrazi zainteresowanie wykorzystania kwot objętych przeniesieniem zgodnie z oferowanymi warunkami.
W przypadku gdy przeniesienie odbywa się między producentami będącymi członkami tej samej grupy, grupa musi zostać poinformowana o przeniesieniu;
g) stałe przeniesienie odnosi się wyłącznie do producentów, którzy przedstawią dowód, że w okresie ostatnich trzech lat zawarli umowy kontraktacji dla kwoty objętej przeniesieniem.
2.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego rejestruje porozumienia określone w ust. 1 lit. c), w terminie 20 dni od ich złożenia, po sprawdzeniu, że warunki określone w ust. 1 lit. a), b), d), e), f) i g) zostały spełnione.
Tego samego dnia właściwy organ Państwa Członkowskiego wydaje:
- beneficjentom transferu, dodatkową deklarację kwot produkcyjnych odpowiadającą wysokości kwot produkcyjnych, które zostały przekazane,
- producentom, którzy przekazali jedynie część ilości objętych przyznaną im deklaracją kwot, deklarację kwot produkcyjnych zastępującą poprzednią i odpowiadającą ilościom, które nie zostały przekazane.
3.
Przeniesienie kwot produkcyjnych określonych w ust. 1 nie może obejmować ilości mniejszych niż 100 kilogramów.
ROZDZIAŁ VI
Odkup kwot
Artykuł 34
1. Na mocy art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 i z wyłączeniem szczególnie wrażliwych obszarów produkcyjnych i/lub grup odmian wysokiej jakości zdefiniowanych w ust. 2, wprowadza się system odkupu kwot z odpowiadającą redukcją progów gwarantowanych określonych w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, w celu usprawnienia dobrowolnego opuszczania sektora przez indywidualnych producentów
2.
Na podstawie propozycji Państw Członkowskich, które należy złożyć do dnia 30 maja każdego roku zbioru, Komisja ustala, które ze szczególnie wrażliwych obszarów produkcyjnych i/lub odmian wysokiej jakości, wynoszących maksymalnie do 25 % progu gwarantowanego każdego Państwa Członkowskiego, mają zostać zwolnione ze stosowania przepisów poprzedniego ustępu.
3.
Ustęp 1 stosuje się wyłącznie do producentów, którzy przedstawią dowód, że w okresie ostatnich trzech lat zawarli umowy kontraktacji w odniesieniu do kwot objętych programem odkupu.
Artykuł 35
1.
Producenci, którzy decydują się opuścić sektor na mocy art. 34 muszą przed dniem 1 września każdego roku zbioru pisemnie poinformować o swojej decyzji właściwy organ Państwa Członkowskiego oraz, w przypadku indywidualnych producentów będących członkami grupy producentów, także swoją grupę.
2.
Od dnia 1 września do dnia 31 grudnia, Państwo Członkowskie podaje do publicznej wiadomości zamiar sprzedaży, tak aby inni producenci mogli dokonać zakupu odpowiednich kwot zanim zostaną one rzeczywiście odkupione.
Indywidualni producenci należący do tej samej grupy co producent, który zdecydował się na opuszczenie sektora oraz zainteresowana grupa, jeżeli pragną dokonać zakupu kwot dostępnych w ramach programu odkupu, powinny mieć pierwszeństwo w tym względzie przed innymi producentami.
3.
Po zakończeniu czteromiesięcznego okresu wszystkie kwoty, które nie zostały zakupione przez producentów powinny zostać odkupione na stałe.
4.
Od zbioru roku następującego po dacie powiadomienia przez producenta o decyzji opuszczenia sektora, próg gwarantowany dla danej grupy odmian jest obniżany przez odkupioną ilość.
Artykuł 36
Przy wypłacie premii na zbiory w latach 2000, 2001 i 2002 producenci, których kwoty na zbiory roku 1999 zostały odkupione, są uprawnieni do otrzymania każdego roku następujących kwot:
- Grupa I - kwoty 0,67741 EUR/kg,
- Grupa II - kwoty 0,54187 EUR/kg,
- Grupa III - kwoty 0,54187 EUR/kg,
- Grupa IV - kwoty 0,59591 EUR/kg,
- Grupa V - kwoty 0,54187 EUR/kg,
- Grupa VI - kwoty 0,93854 EUR/kg,
- Grupa VII - kwoty 0,79635 EUR/kg,
- Grupa VIII - kwoty 0,56904 EUR/kg.
ROZDZIAŁ VII
Pozostałe przepisy
Artykuł 37
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że spory dotyczące dystrybucji lub przeniesienia kwot produkcyjnych są przedstawiane organowi arbitrażowemu.
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady członkostwa oraz procedury podejmowania decyzji w takim organie.
Artykuł 38
1.
Państwa Członkowskie tworzą komputerową bazę danych, która zawiera, dla każdego producenta oraz dla każdego przetwórcy i grupy przetwórców, informacje pozwalające na identyfikację ich przedsiębiorstwa lub gospodarstwa, kwoty lub ilości podane w przyznanych im deklaracjach kwot produkcyjnych oraz wszelkie inne informacje, które mogą okazać się przydatne w celu monitorowania systemu kwot.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- dane w komputerowej bazie danych są zachowane,
- baza danych jest wykorzystywana wyłącznie do celów opisanych w ust. 1,
- zastosowane zostały środki bezpieczeństwa w odniesieniu do danych, w szczególności zapobiegające kradzieży i ingerencji,
- osoby objęte systemem posiadają dostęp do odnoszących się do nich plików bez ponoszenia nadmiernych kosztów ani bez opóźnień;
- osoby objęte systemem mogą, tam gdzie uzasadnione, zlecić wprowadzenie zmiany dotyczących ich informacji, w szczególności okresowego kasowania danych, które nie są już przedmiotem zainteresowania.
3.
Przetwórcy i producenci:
- nie mogą utrudniać tworzenia komputerowej bazy danych przez należycie wykwalifikowanych urzędników,
- muszą przekazać tym urzędnikom wszelkie informacji wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że z zastrzeżeniem krajowych praw ochrony danych osobowych, kwotę każdego indywidualnego producenta wykorzystaną do zawarcia umowy kontraktacji lub, tam gdzie stosowane, kwotę każdego producenta będącego członkiem grupy producentów, podaje się do publicznej wiadomości w taki sposób, aby była ona znana wszystkim zainteresowanym producentom z ograniczonego obszaru produkcyjnego, zdefiniowanego w art. 9 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 39
W przypadku gdy kwota produkcyjna obejmuje grupę producentów, która sama jest producentem, Państwo Członkowskie zapewnia, że dana ilość jest przydzielana uczciwie między wszystkich członków grupy.
Państwa Członkowskie muszą także posiadać do swojej dyspozycji dokładne dane dotyczące wielkości produkcji wszystkich indywidualnych producentów, tak aby w razie konieczności można było przekazać im odpowiednie kwoty produkcyjne.
W takim przypadku w odniesieniu do dystrybucji między członkami rozdział I grupy stosuje się mutatis mutandis; jednakże za zgodą wszystkich członków grupa może dokonać innego przydziału mając na uwadze poprawę organizacji produkcji.
TYTUŁ VI
Specjalna pomoc
Artykuł 40
1. Specjalna pomoc określona w art. 4a ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2075/92, wynosi 2 % premii.
2.
Specjalna pomoc może zostać wykorzystana przez grupy producentów do dnia 30 czerwca roku następującego po roku zbioru w przypadku grup odmian VI, VII i VIII oraz w przypadku innych grup odmian, do dnia 15 czerwca roku następującego po roku zbioru, z przeznaczeniem wyłącznie na następujące cele:
- zatrudnienie personelu technicznego do pomocy członkom grupy w podnoszeniu jakości ich produkcji oraz większego poszanowania środowiska naturalnego,
- dostarczanie członkom grupy, kwalifikowanych nasion i sadzonek oraz innych środków produkcji w celu poprawy jakości produkcji,
- środki dla ochrony środowiska naturalnego,
- wprowadzanie w życie środków dotyczących infrastruktury mających na celu podniesienie wartości produktów dostarczanych przez członków grupy, w szczególności urządzeń służących do sortowania tytoniu,
- zatrudnienie personelu administracyjnego w celu zarządzania premią oraz zapewnienia, że grupa pozostaje w zgodzie z regułami wspólnotowymi,
- zwrot kosztów poniesionych przy składaniu zabezpieczenia na mocy art. 42.
3.
Wydatki określone w ust. 2 tiret pierwsze, drugie i trzecie są równoważne 50 % łącznej wartości specjalnej pomocy.
Artykuł 41
Jeżeli specjalną pomoc wypłaca Państwo Członkowskie inne niż państwo, w którym odbyło się przetwarzanie, wówczas to ostatnie przekaże Państwu Członkowskiemu odpowiedzialnemu za wypłatę pomocy, na jego wniosek, dowody i dokumenty uzupełniające określone w art. 18 ust. 1.
Artykuł 42
1.
Państwo Członkowskie wypłaca, na wniosek, grupie producentów zaliczkę na poczet specjalnej pomocy.
Wielkość zaliczki ustanowiona jest na podstawie ilości tytoniu dostarczonego przez grupę do przetwórcy do czasu przedłożenia wniosku.
Państwo Członkowskie ustanawia dodatkowe warunki wypłaty zaliczki.
2.
Wypłata zaliczki na poczet specjalnej pomocy podlega warunkowi złożenia zabezpieczenia równego co najmniej wartości zaliczki plus 15 %.
3.
Zabezpieczenie jest zwalniane po przedstawieniu dowodów odnoszących się do specjalnej pomocy, określonej w art. 18 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
TYTUŁ VII
Kontrole i kary
ROZDZIAŁ I
Kontrole
Artykuł 43
W celu sprawdzenia zgodności z niniejszym rozporządzeniem, stosuje się następujące artykuły rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92:
- art. 6 ust. 1 w odniesieniu do skutecznej weryfikacji zgodności z warunkami przyznawania pomocy,
- art. 11 w odniesieniu do dodatkowych kar krajowych oraz siły wyższej,
- art. 12 w odniesieniu do sprawozdania z kontroli,
- art. 13 w odniesieniu do kontroli na miejscu,
- art. 15 w odniesieniu dla niewłaściwie dokonanych wypłat.
Artykuł 44
1.
Państwa Członkowskie tworzą systemy kontroli, mające na celu skuteczną weryfikację zgodności z niniejszym rozporządzeniem oraz z rozporządzeniem (EWG) nr 2075/92, a także przyjmują dodatkowe środki konieczne w celu zastosowania tych rozporządzeń.
Ustalenia obejmują:
a) kontrole administracyjne;
b) kontrole na miejscu;
c) kontrole w chwili dostarczania liści tytoniu;
d) kontrole przeprowadzane w czasie wstępnego przetwarzania i przygotowywania tytoniu do sprzedaży.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają w miarę potrzeby pomoc wzajemną w zakresie kontroli przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, a także gdy ma między nimi miejsce obrót tytoniem w liściach.
Artykuł 45
Kontrole administracyjne obejmują kontrole przekrojowe:
a) zadeklarowanych przesyłek tytoniu wobec bazy danych określonej w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, aby zapobiegać niewłaściwemu podwójnemu wypłacaniu pomocy za ten sam zbiór.
Wszystkie zadeklarowane przesyłki tytoniu muszą zostać sprawdzone;
b) sprawdzające zgodność z art. 2 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Dla zbioru w 1999 r. takie kontrole przekrojowe mogą być przeprowadzane na próbie.
Artykuł 46
1.
Kontrole na miejscu są przeprowadzane po analizie ryzyka.
Państwa Członkowskie przeprowadzają niezapowiedziane kontrole na miejscu, w celu sprawdzenia:
a) informacji podanych w umowach kontraktacji, w szczególności dotyczących obszaru, grupy uprawianych odmian oraz ilości składowanego tytoniu, określonych w art. 16 ust. 2.
Powierzchnia obszaru upraw ustalana jest na podstawie jakiejkolwiek z właściwych metod wyznaczonych przez właściwy organ i zapewniających dokładność pomiarów co najmniej równoważną do wymaganych w stosunku do urzędowych pomiarów wykonywanych na mocy prawa krajowego.
Właściwy organ ustala poziom tolerancji, szczególnie w świetle zastosowanej metody pomiarów, dokładności dostępnej urzędowej dokumentacji, a także sytuacji lokalnej (na przykład, występowanie stoków lub kształt działek).
W odniesieniu do każdego zakładu przetwórczego, kontrole obejmują co najmniej 5 % indywidualnych producentów objętych umowami zarejestrowanymi dla każdej grupy odmian; właściwy organ wybiera próbkę przeznaczoną do kontroli na podstawie, w szczególności, analizy ryzyka oraz zapewnia reprezentatywność rozmaitych wielkości objętych umowami.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o kontroli całości lub części prób w drodze teledetekcji;
b) zgodności z art. 40 ust. 2 i 3 oraz art. 18 ust. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia.
Kontrole takie obejmują każdego roku co najmniej 30 % grup producentów w każdym Państwie Członkowskim.
Przy wyborze próby przeznaczonej do kontroli właściwy organ musi w szczególności zapewnić reprezentatywne objęcie kontrolą grup producentów różnych wielkości.
2.
Analiza ryzyka uwzględnia:
- ilości surowca tytoniowego objętego umowami w odniesieniu do obszarów zadeklarowanych jako objęte uprawami tytoniu,
- rezultaty kontroli przeprowadzonych w poprzednich latach,
- inne czynniki określone przez Państwo Członkowskie.
3.
W przypadkach, kiedy kontrole na miejscu ujawnią istnienie poważnych nieprawidłowości w strefie produkcyjnej lub w części strefy produkcyjnej, właściwy organ przeprowadza dodatkowe kontrole w danym roku oraz zwiększa odsetek kontroli w następnym roku w tej strefie produkcyjnej lub w części strefy produkcyjnej.
Artykuł 47
1.
Właściwy organ kontrolny musi sprawdzić wszystkie dostawy.
Właściwy organ kontrolny musi zatwierdzić każdą dostawę, w związku z czym musi zostać z wyprzedzeniem powiadomiony o dostawie, aby mógł on ustalić datę dostawy.
W trakcie sprawdzania właściwy organ kontrolny musi zweryfikować, czy daną dostawę zatwierdzono z wyprzedzeniem.
2.
Jeżeli dostawy dokonuje się do zatwierdzonego ośrodka skupu przewidzianego w art. 16 ust. 1 akapit drugi, nieprzetworzony tytoń, po sprawdzeniu może opuścić ośrodek skupu wyłącznie w celu przemieszczenia go do zakładu przetwórczego.
Po sprawdzeniu tytoń musi zostać zebrany w odrębne ilości.
Przekazanie tych ilości do zakładu przetwórczego wymaga pisemnej zgody właściwego organu kontrolnego, który musi zostać z wyprzedzeniem poinformowany, aby w każdym odrębnym przypadku można było dokładnie zidentyfikować środek transportu, trasę, czas wyjazdu i dotarcia na miejsce oraz ilości transportowanego tytoniu.
3.
Z chwilą przybycia tytoniu do zakładu przetwórczego, właściwy organ kontrolny weryfikuje, w szczególności poprzez zważenie, czy oddzielne ilości sprawdzone w ośrodku skupu są ilościami rzeczywiście dostarczonymi.
Właściwy organ kontrolny ustanawia wszelkie specjalne warunki, które uważa za konieczne dla czynności sprawdzających.
Artykuł 48
1. Kontrole przeprowadzane w czasie wstępnego przetwarzania i przygotowania tytoniu do sprzedaży są przeprowadzane po analizie ryzyka. Państwa Członkowskie przeprowadzają niezapowiedziane kontrole w celu weryfikacji zgodności z art. 7, terminowości wypłaty ceny zakupu przewidzianej w art. 9 ust. 3 lit. j) oraz terminowości wypłaty sumy przewidzianej w art. 20 ust. 3.
2.
Kontrole przeprowadzane w czasie wstępnego przetwarzania i przygotowania do sprzedaży muszą, w każdym sprawdzanym zakładzie umożliwiać weryfikację ilości tytoniu w liściach albo wyprodukowanego we Wspólnocie albo pochodzącego z lub przywożonego z państw trzecich, umieszczonego pod dozorem oraz zapewnić, że nadzorowany tytoń nie zostanie zwolniony przez zakończeniem procesów wstępnego przetwarzania i przygotowania do sprzedaży oraz że żaden tytoń nie został poddany sprawdzeniu więcej niż raz.
Kontrole obejmują:
a) niezapowiedzianą kontrolę zapasów zakładu przetwórczego;
b) kontrolę w chwili opuszczenia miejsce dozoru przez tytoń, po przejściu wstępnego przetwarzania i przygotowania do sprzedaży;
c) dodatkowe środki kontroli uznane za konieczne przez Państwo Członkowskie, w szczególności mające na celu zapewnienie, że nie wypłacono premii za surowiec tytoniowy pochodzący lub przywożony z państw trzecich.
3.
Kontrole przeprowadzone w czasie wstępnego przetwarzania i przygotowania do sprzedaży obejmują co najmniej 5 % pierwszych przetwórców; właściwy organ musi wybrać próbę przeznaczoną do kontroli na podstawie, w szczególności, analizy ryzyka oraz zapewnić reprezentatywne objęcie przedsiębiorstw różnych wielkości.
4.
Analiza ryzyka uwzględnia:
- wyniki kontroli przeprowadzonych w poprzednich latach,
- zmianę w porównaniu do poprzedniego roku,
- inne czynniki, które zostaną określone przez Państwo Członkowskie.
Kontrole określone w ust. 2 muszą być prowadzone w miejscu, gdzie tytoń w liściach jest przetwarzany.
W terminie, który ustala Państwo Członkowskie, zaangażowane zakłady powiadamiają na piśmie właściwe organy o miejscach, w których będzie odbywać się przetwarzanie.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą ustalić, jakie informacje mają zostać dostarczone przez zakłady prowadzące wstępne przetwarzanie właściwym organom.
ROZDZIAŁ II
Kary
Artykuł 49
Przepisy niniejszego rozdziału nie mają zastosowania w przypadkach siły wyższej.
Artykuł 50
1.
W przypadku, kiedy indywidualni producenci nie uprawiają tytoniu, tracą wszelkie uprawnienia do premii na obecny zbiór oraz do kwoty produkcyjnej na przyszłe zbiory.
2.
Jeżeli w rzeczywistości okaże się, że uprawiany obszar jest mniejszy od obszaru zadeklarowanego o ponad 10 %, premia, która miała być wypłacona danemu producentowi na obecny zbiór i wszelkie kwoty, które miały zostać przydzielone temu samemu producentowi na następne zbiory, są zmniejszane o podwojoną wartość odkrytej niezgodności.
3.
W przypadku zastosowania kar określonych w ust. 1 i 2 oraz, gdy indywidualny producent jest członkiem grupy producentów, kwoty produkcyjne umieszczone w deklaracji kwot są zmniejszane o dokładne ilości objęte karą odnosząca się do kwot produkcyjnych producenta, który ma zostać ukarany w roku rozpatrywanego zbioru, bez możliwości przydzielenia ich w inny sposób między członków grupy producentów.
4.
Jeżeli kontrole nie mogą zostać przeprowadzone z przyczyn, które można przypisać producentowi, dany obszar należy uznać za nieuprawiany.
Kary ustanowione w ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do producentów lub przetwórców, którzy przed podjęciem kontroli pisemnie powiadomią właściwy organ o istniejących rozbieżnościach lub w przypadku gdy rolnicy potrafią wykazać, że przeprowadzone przez nich ustalenie obszaru omawianej działki, wyłączając drogi wewnętrzne i ogrodzenia, zostało dokładnie dokonane w oparciu o informacje uznane przez właściwy organ.
5.
Jeżeli właściwy organ kontrolny ustali obecność tytoniu, który nie został zgłoszony zgodnie z art. 16 ust. 2, ilość objęta deklaracją kwot, do których producent jest uprawniony na nadchodzące zbiory, zostaje zredukowana o ilość dwukrotnie większą od niezadeklarowanej ilości.
Artykuł 51
1.
Jeżeli grupa producentów nie postępuje zgodnie z regułami regulującymi przyznawanie premii przewidzianymi w załączniku V, traci ona swoje uprawnienia do otrzymania jakiejkolwiek specjalnej pomocy na obecny zbiór.
Grupom producentów, w odniesieniu do których po ponownej kontroli zostanie stwierdzone naruszenie cofa się uznanie.
W przypadku znalezienia błędów urzędniczych, specjalna pomoc przyznana na bieżące zbiory zostanie zmniejszona.
Państwa Członkowskie ustanawiają wysokość tej obniżki w przedziale między 1 % a 20 % w zależności od wagi błędu.
Grupa producentów musi poprawić konsekwencje wszelkich stwierdzonych błędów.
2.
Jeżeli grupa producentów nie postępuje zgodnie z regułami określonymi w art. 40 ust. 2 i 3, specjalna pomoc jest zmniejszana 20 %-50 %, w zależności od wagi naruszenia.
Grupom producentów, w odniesieniu do których po ponownej kontroli zostanie stwierdzone naruszanie cofa się uznanie.
Jeżeli członkom producentom grupy producentów nie wypłacono w okresie 30 dni od nieprzekraczalnego terminu określonego w art. 18 ust. 3, pełnej sumy stałej i zmiennej części premii, specjalną pomoc finansową zmniejsza się o 20 %.
Specjalną pomoc finansową zmniejsza się o kolejne 20 % za każdy dodatkowy okres 30 dni zwłoki, maksymalnie do 150 dni.
3.
Administratorzy grup producentów odpowiedzialni zgodnie z ust. 1 i 2, za umyślne lub spowodowane poważnym zaniedbaniem wycofanie uznania dla swoich grup, nie mogą zarządzać inną grupą producentów lub składać wniosku o uznanie w czasie trwania roku stosowania kary.
4.
Uznanie cofa się zgodnie z art. 6.
Artykuł 52
Jeżeli nieprzetworzony tytoń nie został dostarczony do miejsc przewidzianych w art. 16 ust. 1 akapit drugi, lub przewoźnik przewożący oddzielne ilości tytoniu, określone w art. 47 ust. 2, od ośrodka skupu do zakładu przetwórczego nie posiada zgody na dokonanie transportu, zakład przetwórczy, który otrzymał rozpatrywany tytoń, musi zapłacić Państwu Członkowskiemu sumę pieniędzy równą premiom za ilość danego tytoniu. Kwotę tę księguje się na rzecz Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
Artykuł 53
1. Jeżeli termin wypłacenia ceny zakupu przewidziany w art. 9 ust. 3 lit. j) i termin zapłaty kwoty przewidzianej w art. 20 ust. 3, zostały przekroczone o 30 dni, pierwszemu przetwórcy cofa się wydane mu zatwierdzenie na okres jednego roku. Zatwierdzenie cofane jest na kolejny rok, a maksymalnie na okres do trzech lat, za każde dodatkowe 30 dni zwłoki.
2.
Po okresie wycofania zatwierdzenia pierwszy przetwórca musi złożyć nowy wniosek o zatwierdzenie.
3.
Administratorzy pierwszych przetwórców odpowiedzialni za umyślnie lub spowodowane poważnym zaniedbaniem wycofanie zatwierdzenia, nie mogą zarządzać innym uznanym pierwszym przetwórcą lub składać wniosków o zatwierdzenie w okresie pierwszego roku stosowania danej kary.
TYTUŁ VIII
Powiadamianie Komisji
Artykuł 54
Każde zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję o:
a) stosowaniu art. 3 ust. 1 lit. f) akapit drugi;
b) odmowie lub wycofaniu uznania grupie producentów, podając swoje powody odmowy lub wycofania uznania;
c) nazwach i adresach organów odpowiedzialnych za rejestrację umowy kontraktacji i zakładów wstępnego przetwarzania, zatwierdzonych przez każde Państwo Członkowskie.
Komisja opublikuje wykaz tych organów i przedsiębiorstw wstępnego przetwarzania w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich;
d) stosowaniu art. 12 ust. 1;
e) stosowaniu art. 20 ust. 1;
f) decyzjach, które zamierza podjąć na mocy art. 27 ust. 4;
g) środkach podjętych na podstawie art. 28 ust. 1;
h) regułach tworzenia rezerwy krajowej i obiektywnych kryteriach dystrybucji rezerwy krajowej, przyjętych na mocy art. 29 ust. 2 i 3;
i) ilościach przekazanych na stałe w odpowiednich grupach odmian na mocy art. 33;
j) ilościach, które były przedmiotem wniosku o odkupienie kwot oraz ilościach odkupionych w odpowiednich grupach odmian na mocy art. 35;
k) krajowych środkach podjętych w celu stosowania niniejszego rozporządzenia;
l) innych informacjach potrzebnych Komisji do właściwego zarządzania uzgodnieniami.
Komputerowa baza danych, ustanowiona w ramach zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli jest wykorzystywana do zgłaszania informacji wyszczególnionych w niniejszym artykule.
TYTUŁ IX
Przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 55
Dla zbiorów roku 1999, na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 lit. f) tiret drugie, producenci, którzy są członkami więcej niż jednej grupy producentów mogą na piśmie powiadomić grupę o swoim wycofaniu z członkostwa do dnia 31 stycznia 1999 r.
Artykuł 56
Rozporządzenia (EWG) nr 3478/92, (EWG) nr 84/93 oraz (WE) nr 1066/95 tracą moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 57
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 31 grudnia 1998 r.
w sprawie przyjęcia Statutu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego
(1999/8/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 153,
uwzględniając opinię Komisji,
zgodnie z art. 109c ust. 2 Traktatu, na początku trzeciego etapu ustanowiony zostanie Komitet Ekonomiczno-Finansowy;
dnia 21 grudnia 1998 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie składu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego [1];
przywołując, że dnia 16 czerwca 1997 r. Rada Europejska przyjęła rezolucję w sprawie ustanowienia mechanizmu wymiany walut na trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej [2];
przywołując, że dnia 13 grudnia 1997 r. Rada Europejska przyjęła rezolucję w sprawie koordynacji polityki gospodarczej na trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej oraz w sprawie art. 109 i 109b Traktatu [3];
przywołując, że w tych rezolucjach przewidziano pewną rolę dla Komitetu Ekonomicznego-Finansowego;
zważywszy więc, że należy przyjąć Statut Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się Statut Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.
Tekst Statutu określony jest w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 grudnia 1998 r.
w sprawie procedur wprowadzania w życie dyrektywy Rady 95/57/WE w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 3950)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/35/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/57/WE z dnia 23 listopada 1995 r. w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki [1], w szczególności jej art. 3, 7 i 10,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ułatwienia zbierania zharmonizowanych statystyk należy ustalić definicje, które mają mieć zastosowanie do właściwości zbierania danych;
w celu ułatwienia zbierania danych niezbędne jest ustalenie procedur przekazywania wymaganych danych;
w okresie przejściowym właściwe jest przyznanie niezbędnych odstępstw Państwom Członkowskim w celu umożliwienia im dostosowania ich krajowych systemów statystycznych do wymogów dyrektywy 95/57/WE;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego ustanowionego decyzją 89/382/EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicje mające zastosowanie do właściwości zbierania danych oraz dostosowania do podziału według obszarów geograficznych na podstawie art. 3 dyrektywy 95/57/WE są wymienione w załączniku I.
Artykuł 2
Szczegółowe zasady dotyczące procedur przekazywania danych na podstawie art. 7 dyrektywy 95/57/WE są wymienione w załączniku II.
Artykuł 3
Odstępstwa, które mają być przyznane Państwom Członkowskim na podstawie art. 10 dyrektywy 95/57/WE, są wymienione w załączniku III.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 listopada 1998 r.
w sprawie stanowiska, które ma zostać przyjęte przez Wspólnotę Europejską w odniesieniu do zasad dotyczących polubownego załatwiania sporów tranzytowych, które mają zostać przyjęte na konferencji w sprawie Karty Energetycznej
(1999/37/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając art. 3 ust. 2 decyzji Rady i Komisji 98/181/WE, EWWiS, Euratom [1],
uwzględniając inicjatywę Komisji,
Wspólnoty Europejskie i ich Państwa Członkowskie podpisały w dniu 17 grudnia 1994 r. Traktat w sprawie Karty Energetycznej;
w dniu 16 grudnia 1997 r. Wspólnoty Europejskie i znaczna większość ich Państw Członkowskich złożyły u depozytariusza — rządu Republiki Portugalskiej — swoje dokumenty zatwierdzające lub ratyfikacyjne dotyczące Traktatu w sprawie Karty Energetycznej;
pozostałe Państwa Członkowskie wkrótce ratyfikują Traktat w sprawie Karty Energetycznej;
Traktat w sprawie Karty Energetycznej wszedł w życie w dniu 16 kwietnia 1998 r.;
artykuł 7 Traktatu w sprawie Karty Energetycznej przewiduje, że każda z Umawiających się Stron ma podjąć niezbędne środki w celu ułatwienia tranzytu surowców energetycznych i energii zgodnie z zasadą swobodnego tranzytu, bez względu na pochodzenie, przeznaczenie czy właściciela tych surowców energetycznych i energii, nie dopuszczając przy tym do dyskryminacji przy wyznaczaniu cen na podstawie tego rodzaju różnic ani nie wprowadzając jakichkolwiek nieuzasadnionych opóźnień, ograniczeń lub opłat;
wspomniany artykuł zawiera także przepisy, które mają zastosowanie do wszelkich sporów w dowolnych sprawach związanych z tranzytem;
artykuł 7 Traktatu w sprawie Karty Energetycznej przewiduje, że konferencja w sprawie Karty Energetycznej przyjmie standardowe przepisy dotyczące prowadzenia postępowania pojednawczego i wynagrodzenia arbitrów;
na konferencji w sprawie Karty Energetycznej, która odbyła się w dniach 23 i 24 kwietnia 1998 r., omawiano projekt przepisów dotyczących polubownego rozstrzygania sporów tranzytowych; uzgodniono, że projekt przepisów do czasu ich formalnego zatwierdzenia powinien służyć za wytyczne;
planowana na dni 3 i 4 grudnia 1998 r. konferencja w sprawie Karty Energetycznej powinna formalnie przyjąć wspomniany projekt przepisów, który do tego czasu zostanie ostatecznie opracowany;
na konferencji w sprawie Karty Energetycznej Wspólnota powinna przyjąć wspomniany projekt przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Zasady dotyczące polubownego rozstrzygania sporów tranzytowych, jak określono w Załączniku, zostają zatwierdzone w imieniu Wspólnoty na konferencji w sprawie Karty Energetycznej [2].
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 1998 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonych do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia CGA 279 202 (trifloksystrobina), klefoksydimu (BAS 625H), etoksazolu i fosforanu żelaza do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 4355)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/43/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/47/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin;
wnioskodawcy przedłożyli dokumentacje dotyczące czterech substancji czynnych władzom Państw Członkowskim w celu uzyskania włączenia substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej CGA 279 202 (trifloksystrobina) została przedłożona przez Novaritis Crop Protection UK Ltd. władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 28 stycznia 1998 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej klefoksydimu (BAS 625H) została przedłożona przez BASF AG władzom hiszpańskim w dniu 2 kwietnia 1998 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej etoksazolu została przedłożona przez Sumitomo Chemical Agro Europe SA władzom francuskim w dniu 21 kwietnia 1998 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej fosforanu żelaza została przedłożona przez W. Neudorff GmbH władzom niemieckim w dniu 27 sierpnia 1998 r.;
wymienione władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych i informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 dokumentacje zostały przedłożone przez wnioskodawcę Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim;
dokumentacje dotyczące CGA 279 202 (trifloksystrobina), klefoksydimu (BAS 625H), etoksazolu i fosforanu żelaza zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 15 października 1998 r.;
artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Zjednoczone Królestwo przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej CGA 279 202 (trifloksystrobina), że Hiszpania przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej klefoksydimu (BAS 625H), że Francja przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej etoksazolu i że Niemcy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczące fosforanu żelaza;
Zjednoczone Królestwo, Hiszpania, Francja i Niemcy przekażą Komisji wnioski z ich badań wraz z zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tych sprawozdań prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące dokumentacje zasadniczo spełniają wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy, biorąc pod uwagę proponowane zastosowania.
1.
Dokumentacja przedłożona przez Novaritis Crop Protection UK Ltd Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia CGA 279 202 (trifloksystrobina) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 15 października 1998 r.
2.
Dokumentacja przedłożona przez BASF AG Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia klefoksydimu (BAS 625H) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 15 października 1998 r.
3.
Dokumentacja przedłożona przez Sumitomo Chemical Agro Europe Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia etoksazolu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 15 października 1998 r.
4.
Dokumentacja przedłożona przez W. Neudorff GmbH KG Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia fosforanu żelaza jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 15 października 1998 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 stycznia 1999 r.
zmieniająca decyzje 94/432/WE, 94/433/WE, 94/434/WE oraz 95/380/WE ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dyrektyw Rady 93/23/EWG, 93/24/EWG oraz 93/25/EWG w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia i hodowli żywca wieprzowego, bydła, owiec i kóz
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 4541)
(1999/47/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/23/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji świń [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/77/WE [2], w szczególności jej art. 1, art. 6 ust. 3 i art. 8 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/24/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących hodowli bydła [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/77/WE, w szczególności jej art. 1 ust. 3, art. 6 ust. 3 i art. 8 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/25/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych w dziedzinie hodowli owiec i kóz [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/77/WE, w szczególności jej art. 1 ust. 4, art. 7 ust. 2 i art. 10 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 97/77/WE zmieniła dyrektywy 93/23/EWG, 93/24/EWG oraz 93/25/EWG dotyczące częstotliwości oraz okresów referencyjnych badań statystycznych, które mają być prowadzone w odniesieniu do hodowli świń, bydła, owiec i kóz;
decyzja Komisji 94/432/WE [5], 94/433/WE [6] oraz 94/434/WE [7] z dnia 30 maja 1994 r., zmienione decyzją Komisji 95/380/WE [8] z dnia 18 września 1995 r., ustanawiają szczegółowe zasady stosowania dyrektyw Rady 93/23/EWG, 93/24/EWG oraz 93/25/EWG;
zgodnie z nowymi zasadami wynikającymi z dyrektywy 97/77/WE, decyzje 94/432/WE, 94/433/WE i 94/434/WE muszą zostać zmienione, w szczególności w odniesieniu do okresów referencyjnych dla tych badań;
Państwom Członkowskim, w których pogłowie świń wynosi poniżej trzech milionów sztuk, można zezwolić na przeprowadzenie tylko jednego badania rocznie i w różnych terminach;
Państwom Członkowskim, w których pogłowie bydła stanowi jedynie znikomy odsetek całego pogłowia we Wspólnocie można zezwolić na całkowitą rezygnację z jednego lub dwóch badań majowo-czerwcowych lub listopadowo-grudniowych;
Państwom Członkowskim można zezwolić, na ich wniosek, na zachowanie wymaganego podziału według klas w oparciu o liczebność stada oraz podziału na poziomie regionalnym dla ostatecznych wyników w latach parzystych i/lub wyników w danym miesiącu;
Państwa Członkowskie złożyły wnioski o rodzaje zezwoleń wymienione poniżej;
wyniki badań statystycznych otrzymane w Finlandii na poziomie regionalnym zostają ujednolicone z nomenklaturą NUTS 2;
wyniki badań w odniesieniu do owiec i kóz zebrane w Belgii na poziomie regionalnym należy uprościć na poziomie NUTS 1;
środki przewidywane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [9],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/432/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 5:
a) w ust. 1. wyrazy "kwietniowych i sierpniowych" zastępuje się wyrazami "kwietniowych i sierpniowych lub majowo-czerwcowych";
b) ust. 2. otrzymuje brzmienie:
"Zgodnie z art. 1 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 93/23/EWG Państwom Członkowskim wymienionym w załączniku IV lit. b) zezwala się na przeprowadzanie badania statystycznego raz do roku w kwietniu, maju/czerwcu, sierpniu lub listopadzie/grudniu.";
c) w ust. 4. wyrazy "kwietniowych i sierpniowych" zastępuje się wyrazami "kwietniowych lub majowo-czerwcowych, lub sierpniowych.";
2. w załączniku I wyrazy:
"Finlandia: _BAR_ Etelä-Suomi _BAR_
Sisä-Suomi _BAR_
Pohjanmaa _BAR_
Pohjois-Suomi" _BAR_
zastępuje się tekstem:
"Finlandia: _BAR_ Etelä-Suomi-Uusimaa _BAR_
Itä-Suomi _BAR_
Väli-Suomi _BAR_
Pohjois-Suomi"; _BAR_
3. w załączniku II przypis a) otrzymuje brzmienie:
"a) podział do wyboru dla B, DK, NL, S";
4. w załączniku IV:
a) w lit. a) wyrazy "kwietniowych i sierpniowych" zastępuje się wyrazami "kwietniowych i sierpniowych lub majowo-czerwcowych";
b) w lit. b) wyrazy "do całkowitego zwolnienia z dokonywania badań kwietniowych i sierpniowych" zastępuje się wyrazami "przeprowadzania badania raz do roku";
dodaje się wyraz: "Irlandia";
c) w lit. c) pozycje:
"Kwiecień _BAR_ Sierpień _BAR_ Grudzień," _BAR_
otrzymują brzmienie:
"Kwiecień _BAR_ Maj/Czerwiec _BAR_ Sierpień _BAR_ Listopad/Grudzień"; _BAR_
d) w lit. d) wyrazy "kwietniowych i sierpniowych" zastępuje się wyrazami "kwietniowych lub majowo-czerwcowych lub sierpniowych".
Pozycje:
"W kwietniu _BAR_ W sierpniu," _BAR_
otrzymują brzmienie:
"kwiecień _BAR_ maj/czerwiec _BAR_ sierpień". _BAR_
Pod pozycją "maj/czerwiec" dodaje się wyraz "Niemcy";
e) w lit. e) pod pozycją "w latach parzystych" skreśla się wyraz "Niemcy".
Pod pozycją "w danym miesiącu roku" dodaje się wyrazy w brzmieniu "Belgia, maj" oraz "Niemcy, maj".
Wyrazy "Dania, czerwiec" zastępuje się wyrazami "Dania, maj" natomiast wyrazy "Niderlandy, maj" zastępuje się wyrazami "Niderlandy, kwiecień".
Artykuł 2
W decyzji 94/433/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 7 ust. 2 wyraz "grudniowych" zastępuje się wyrazami "listopadowo-grudniowych";
2. w załączniku II wyrazy:
"Finlandia: _BAR_ Etelä-Suomi _BAR_
Sisä-Suomi _BAR_
Pohjanmaa _BAR_
Pohjois-Suomi," _BAR_
zastępuje się wyrazami:
"Finlandia: _BAR_ Etelä-Suomi-Uusimaa _BAR_
Itä-Suomi _BAR_
Väli-Suomi _BAR_
Pohjois-Suomi"; _BAR_
3. w załączniku III przypis a) otrzymuje brzmienie:
"a) Dobrowolny podział dla B, DK, NL, S";
4. w załączniku V:
a) w lit. b) i c) wyraz "grudniowych" zastępuje się wyrazami: "listopadowo-grudniowych";
b) w lit. d) dodaje się wyraz "Niemcy";
c) w lit. e) pod pozycją "w latach parzystych" skreśla się wyraz "Niemcy",
pod pozycją "maj/czerwiec" dodaje się wyraz "Niemcy".
Artykuł 3
W decyzji 94/434/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w załączniku II wyrazy:
"Belgia: _BAR_ Provinces/Provincies" _BAR_
a) zastępuje się tekstem
"Belgia: _BAR_ Région/Gewest"; _BAR_
"Finlandia: _BAR_ Etelä-Suomi _BAR_
Sisä-Suomi _BAR_
Pohjanmaa _BAR_
Pohjois-Suomi", _BAR_
zastępuje się wyrazami:
"Finlandia: _BAR_ Etelä-Suomi-Uusimaa _BAR_
Itä-Suomi _BAR_
Väli-Suomi _BAR_
Pohjois-Suomi"; _BAR_
2. w załączniku III tabela 1 przypis b) otrzymuje brzmienie:
"b) Podział do wyboru dla B, D, NL, S".
w załączniku III tabela 2 przypis c) otrzymuje brzmienie:
"c) Podział do wyboru dla B, D, NL, S";
3. w załączniku V lit. b) skreśla się wyraz "Niemcy".
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1998 r.
w sprawie promocji europejskich ścieżek kształcenia połączonego z pracą, w tym praktyk zawodowych
(1999/51/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 127,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189 lit. c) Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Traktat czyni Wspólnotę odpowiedzialną za wykonanie polityki kształcenia zawodowego, która wspiera i uzupełnia działania Państw Członkowskich, w pełni respektując zakres ich odpowiedzialności, w szczególności promowanie mobilności osób podlegających kształceniu, z wyłączeniem jakiejkolwiek harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich.
(2) Rada, decyzją 63/266/EWG [4], ustanowiła zasady ogólne i wyznaczyła główne cele dla wdrożenia wspólnej polityki kształcenia zawodowego; decyzją 94/819/WE [5] przyjęła program Leonardo da Vinci w celu wykonania polityki kształcenia zawodowego Wspólnoty Europejskiej.
(3) Podczas spotkania we Florencji Rada Europejska zwróciła się do Komisji o zbadanie roli praktyk zawodowych w tworzeniu nowych miejsc pracy; Komisja podkreśliła ważną rolę praktyk zawodowych w komunikacie "Promowanie praktyk zawodowych w Europie".
(4) W rezolucji Rady z dnia 18 grudnia 1979 r. dotyczącej kształcenia młodzieży połączonego z pracą [6] zaleca się, żeby Państwa Członkowskie wspierały rozwój efektywnych form łączenia kształcenia z praktyką zawodową.
(5) W rezolucji z dnia 15 lipca 1996 r. [7] Rada wzywa wszystkie Państwa Członkowskie do zapewnienia przejrzystości świadectw kształcenia zawodowego.
(6) Konkluzje przyjęte przez Radę dnia 6 maja 1996 r. [8] dotyczące Białej Księgi Komisji "Nauczanie i uczenie się: w kierunku społeczeństwa uczącego się" podkreślają konieczność współpracy między szkołami a sektorem przedsiębiorstw; wytyczne zatrudnienia na 1998 r. [9] i 1999 r. zalecają Państwom Członkowskim poprawę perspektyw zatrudnienia młodych ludzi poprzez nadanie im w kwalifikacji odpowiednich do wymagań rynku; w tym kontekście, Rada zachęca Państwa Członkowskie do tworzenia lub udoskonalania systemów kształcenia połączonego z pracą, gdzie stosowne.
(7) Zarówno ośrodek kształcenia, jak i przedsiębiorstwo, mogą być uzupełniającymi się polami do zdobywania wiedzy ogólnej oraz umiejętności technicznych, społecznych i personalnych; w związku z czym kształcenie połączone z pracą, w tym praktyki zawodowe, przyczynia się w dużej mierze do lepszej integracji zawodowej, społecznej, jak również integracji na rynku pracy; może ono być korzystne dla różnych grup społecznych oraz różnych poziomów nauczania i kształcenia, łącznie ze szkolnictwem wyższym.
(8) Rezolucja Rady z dnia 5 grudnia 1994 r. [10] dotycząca jakości i atrakcyjności kształcenia zawodowego podkreśla ważność kształcenia połączonego z pracą i zachęca do wprowadzania okresów kształcenia zawodowego w innych Państwach Członkowskich, jak również do integracji tych okresów z krajowymi programami kształcenia zawodowego.
(9) W celu promowania tej mobilności, należałoby sporządzić dokument "EUROPASS Training", służący do zapisu na poziomie wspólnotowym okresu lub okresów kształcenia w innym Państwie Członkowskim.
(10) Istotne jest zapewnienie jakości takich okresów mobilności ponadnarodowej; Państwa Członkowskie ponoszą w tym zakresie szczególną odpowiedzialność; Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, powinna stworzyć procedurę wymiany informacji i koordynacji działalności i Porozumień istniejących między Państwami Członkowskimi w celu wykonania niniejszej decyzji.
(11) Podczas nadzwyczajnego spotkania w Luksemburgu w sprawie zatrudnienia, Rada Europejska uznała decydującą rolę małych i średnich przedsiębiorstw w tworzeniu stałych miejsc pracy.
(12) Kształcenie połączone z pracą, w tym praktyki zawodowe, w ramach mikro — przedsiębiorstw, a także małych i średnich przedsiębiorstw, jak również w sektorze rzemieślniczym, jest istotną pomocą zdolności zatrudniania; uwzględnia się ich szczególne wymagania w tej dziedzinie.
(13) Osoba podlegająca kształceniu powinna być właściwie poinformowana o istotnych przepisach obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkowskim.
(14) Wspólnotowa Karta Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników podkreśla wagę walki z wszelkimi formami dyskryminacji, szczególnie ze względu na płeć, kolor skóry, rasę, światopogląd lub wyznanie.
(15) Rada, w zaleceniu z dnia 30 czerwca 1993 r. dotyczącym dostępu kobiet do ustawicznego kształcenia zawodowego [11], popiera dostęp kobiet oraz ich rzeczywisty udział w ustawicznym kształceniu zawodowym; istotne jest, żeby czuwać nad popieraniem równości szans w rzeczywistym udziale w ścieżkach europejskich; w tym celu powinny zostać podjęte właściwe środki.
(16) Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, jest zobowiązana do czuwania nad ogólną spójnością między stosowaniem niniejszej decyzji a programami i inicjatywami wspólnotowymi w dziedzinie edukacji, kształcenia zawodowego i młodzieży.
(17) Istotne jest, żeby zapewnić stałe monitorowanie stosowania niniejszej decyzji; w tym celu Komisja została wezwana do składania sprawozdań Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz przedstawiania im każdej istotnej propozycji w przyszłości.
(18) Po upływie trzech lat od przyjęcia niniejszej decyzji należy dokonać oceny jej skutków i nabytych doświadczeń, co pomoże zaplanować podjęcie ewentualnych działań korekcyjnych.
(19) Finansową kwotę referencyjną, w rozumieniu pkt 2 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r., wprowadza się do niniejszej decyzji w celu ułatwienia wdrażania programu EUROPASS bez uszczerbku dla kompetencji władz budżetowych zdefiniowanych w Traktacie; wsparcie finansowe Wspólnoty jest ograniczona do etapu początkowego, tj. do okresu od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
(20) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, określonymi w art. 3b Traktatu, cele zaplanowanego działania dotyczącego opracowania dokumentu "EUROPASS Training" wymagają postępowania uzgodnionego na poziomie wspólnotowym, ze względu na różnorodność systemów i struktur kształcenia w Państwach Członkowskich; niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cele
1.
Celem niniejszej decyzji jest sporządzenie, na podstawie wspólnych zasad zdefiniowanych w art. 3, dokumentu zwanego "EUROPASS Training".
Jest on przeznaczony do zapisu na poziomie wspólnotowym okresu lub okresów kształcenia odbytych przez osobę w trakcie kształcenia połączonego z pracą, łącznie z praktykami zawodowymi, w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym odbywa kształcenie (nazwanych "ścieżkami europejskimi").
2.
Posługiwanie się tym zapisem, jak również udział w ścieżkach europejskich, odbywa się na zasadzie dobrowolności oraz nie narzuca żadnych innych obowiązków, ani też nie przyznaje innych praw niż te, które zostały określone w niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji oraz mając na uwadze różnice istniejące między systemami oraz ustalenia dotyczące kształcenia połączonego z pracą, łącznie z praktykami zawodowymi, w Państwach Członkowskich, określa się następujące terminy:
1) "ścieżki europejskie" oznaczają, jak zostało ustalone na użytek EUROPASS Training, każdy okres kształcenia zawodowego odbytego przez daną osobę w Państwie Członkowskim (przyjmujące Państwo Członkowskie) innym niż państwo, w którym osoba odbywa kształcenie połączone z pracą (Państwo Członkowskie pochodzenia), który tworzy część takiego kształcenia połączonego z pracą;
2) "osoba uczestnicząca w kształceniu połączonym z pracą" oznacza każdą osobę, która, niezależnie od wieku, czy też poziomu wykształcenia, włącznie z wykształceniem wyższym, uczestniczy w kształceniu zawodowym.
Kształcenie to, uznane lub poświadczone przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia według obowiązujących przepisów prawnych, procedur oraz praktyk, składa się z okresów praktyk w przedsiębiorstwie, lub, gdy sytuacja tego wymaga, w zakładzie lub w ośrodku kształcenia zawodowego, niezależnie od statusu osoby korzystającej ze ścieżek (umowa o pracę, umowa o odbycie praktyki zawodowej, uczeń lub student);
3) "mentor" oznacza każdą osobę, która wobec pracodawcy prywatnego lub państwowego lub też ośrodka czy centrum kształcenia zawodowego w przyjmującym Państwie Członkowskim, jest odpowiedzialna za pomoc, informację, ukierunkowanie, jak też monitorowanie osób uczestniczących w ścieżkach europejskich;
4) "EUROPASS Training" oznacza dokument stwierdzający, że jego posiadacz odbył okres lub okresy kształcenia połączonego z pracą, łącznie z praktykami zawodowymi, w innym Państwie Członkowskim zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji;
5) "partner przyjmujący" oznacza każdą instytucję w przyjmującym Państwie Członkowskim (między innymi państwowy lub prywatny pracodawca, ośrodek lub centrum kształcenia zawodowego), która jest partnerem dla instytucji odpowiedzialnej za organizację kształcenia w Państwie Członkowskim pochodzenia w celu dopełnienia formalności ścieżek europejskich.
Artykuł 3
Treść oraz wspólne zasady
Następujące warunki odnoszą się do zastosowania EUROPASS Training:
1) wszystkie ścieżki europejskie stanowią część kształcenia kontynuowanego w Państwie Członkowskim pochodzenia według obowiązujących tam przepisów prawnych, procedur oraz praktyk;
2) instytucja odpowiedzialna za organizację kształcenia w Państwie Członkowskim pochodzenia razem z partnerem przyjmującym ustalają w ramach współpracy treść, cele, okres oraz warunki ścieżek europejskich;
3) przebieg ścieżek europejskich jest monitorowany i nadzorowany przez mentora.
Artykuł 4
EUROPASS Training
1.
Informacyjny dokument wspólnotowy zwany EUROPASS Training, którego treść i wygląd są opisane w Załączniku, wydawany jest przez instytucję odpowiedzialną za organizację kształcenia w Państwie Członkowskim pochodzenia każdemu, kto ukończy ścieżki europejskie.
2.
EUROPASS Training:
a) określa ukończenie kształcenia zawodowego odbytego w ramach ścieżki europejskiej i dyplom, tytuł lub inne świadectwo zdobycia kwalifikacji wynikających z kształcenia;
b) stwierdza, iż ścieżka europejska jest częścią kształcenia odbytego w Państwie Członkowskim pochodzenia według obowiązujących tam przepisów prawnych, procedur i praktyk;
c) wyszczególnia zawartość ścieżki europejskiej, podając istotne informacje dotyczące każdego doświadczenia w pracy, odbytego kształcenia w ramach ścieżek europejskich, jak również, gdzie sytuacja tego wymaga, nabytych umiejętności oraz sposobu oceny;
d) podaje czas trwania ścieżki europejskiej zorganizowanej przez partnera przyjmującego podczas praktyk zawodowych lub podczas kształcenia;
e) określa partnera przyjmującego;
f) określa funkcje mentora;
g) jest wydawany przez instytucję odpowiedzialną za organizację kształcenia w Państwie Członkowskim pochodzenia.
Zawiera dla każdej ze ścieżek europejskich zapis, będący integralną częścią programu EUROPASS Training, wypełniony przez partnera przyjmującego i podpisanego przez niego samego oraz przez osobę uczestniczącą w programie.
Artykuł 5
Spójność i komplementarność
W poszanowaniu procedur oraz zasobów szczególnych programów wspólnotowych i inicjatyw w edukacji i kształceniu zawodowym, Komisja w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi czuwa nad ogólną spójnością między realizacją niniejszej decyzji oraz wyżej wymienionymi programami i inicjatywami.
Artykuł 6
Środki wspierania i działania towarzyszące
1.
Komisja jest odpowiedzialna za tworzenie i właściwe upowszechnianie i monitorowanie EUROPASS Training w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi.
W tym celu każde Państwo Członkowskie wyznacza jedną lub kilka instytucji, które zajmują się wykonaniem EUROPASS Training na szczeblu krajowym w ścisłej współpracy z partnerami społecznymi, jak również, w zależności od potrzeb, z organizacjami reprezentującymi kształcenie połączone z pracą.
2.
W tym celu każde Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie środki, aby:
a) ułatwić dostęp do EUROPASS Training przez udzielanie właściwych informacji;
b) oszacować wykorzystane środki, oraz
c) ułatwić równe szanse, w szczególności zwiększając świadomość wszystkich istotnych czynników.
3.
Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, wykonuje system koordynacji i wzajemnej informacji.
4.
Stosując przepisy niniejszej decyzji, Komisja i Państwa Członkowskie uwzględniają wagę małych i średnich przedsiębiorstw oraz rzemiosła, jak również ich szczególne potrzeby.
Artykuł 7
Finansowanie
Finansowa kwota referencyjna do celu wykonania art. 6 ust. 1, 3 i 4 w okresie od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. wynosi 7,3 miliona ECU.
Wysokość rocznych środków przyznanych zatwierdzana jest przez władze budżetowe w ramach perspektywy finansowej.
Artykuł 8
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Artykuł 9
Ocena
Trzy lata po przyjęciu niniejszej decyzji Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z jej realizacji, ocenia jej wpływ na wspieranie mobilności w ramach kształcenia połączonego z pracą, łącznie z praktykami zawodowymi, proponuje dalsze środki korekcyjne zmierzające do podniesienia efektywności oraz przedkłada wszelkie wnioski, które uznaje za właściwe, w tym również wnioski budżetowe.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 grudnia 1998 r.
dotycząca wniosków w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w odniesieniu do spraw wchodzących w zakres jej kompetencji, związanych z wynikami negocjacji w ramach Światowej Organizacji Handlu w sprawie usług finansowych
(1999/61/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 54, 57, 63, 66, 73b-73f, 99, 100, 100a i 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie drugie i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie z Marakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu (WTO) i związane z nim umowy, jak też decyzje i deklaracje ministerialne oraz Ustalenia w sprawie usług finansowych zostały przyjęte decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994 r.) [4];
całościowe zobowiązania dotyczące usług finansowych wynegocjowane przez Komisję, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, stanowią satysfakcjonujący i zrównoważony wynik tych negocjacji;
w dniu 12 grudnia 1997 r. Rada przyjęła, co podlega ostatecznemu zatwierdzeniu po zakończeniu procedur wewnętrznych, ostateczną lista zobowiązań Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich (GATS/SC/31/Suppl.
4) i upoważniła Komisję do przedłożenia tej listy WTO, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich;
w tym samym czasie Rada upoważniła Komisję do zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, ostatecznych wyników negocjacji, w formie określonej w Piątym Protokole do GATS (S/L/45), decyzji przyjmującej ten Protokół (S/L/44) oraz decyzji w sprawie zobowiązań w zakresie usług finansowych (S/L/50);
kompetencja Wspólnoty do zawierania umów międzynarodowych pochodzi nie tylko z wyraźnego nadania jej przez Traktat, lecz może również pochodzić z innych zapisów Traktatu oraz z aktów przyjętych w świetle tych zapisów instytucji Wspólnoty;
gdzie reguły Wspólnotowe zostały przyjęte celem osiągnięcia założeń Traktatu, Państwa Członkowskie nie mogą, poza ramami wspólnych instytucji, zaciągać zobowiązań mogących oddziaływać na te zasady lub zmieniać ich zakresu;
niektóre zobowiązania dotyczące usług finansowych wchodzą w zakres kompetencji Wspólnoty na mocy art. 113 Traktatu; co więcej, inne zobowiązania dotyczące usług finansowych oddziałują na reguły wspólnotowe przyjęte na podstawie art. 54, 57, 63, 66, 99, 100 oraz 100a, stąd mogą być podjęte jedynie przez Wspólnotę;
w szczególności, wykorzystanie art. 100 Traktatu jako podstawy prawnej niniejszej decyzji jest uzasadnione w takim stopniu, w jakim wymienione powyżej zobowiązania dotyczące usług finansowych oddziałują na dyrektywę Rady nr 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich [5] oraz na dyrektywę Rady nr 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [6], na podstawie art. 100 Traktatu;
w odniesieniu do zobowiązań dotyczących przepływu kapitału zawartych w liście szczególnych zobowiązań Wspólnoty i jej Państw Członkowskich oraz w obecnym stanie prawnym Wspólnoty, Wspólnota posiada ogólne kwalifikacje; Państwa Członkowskie mogą jednak utrzymać kompetencję działania w ramach określonych w postanowieniach art. 73c Traktatu;
w związku z ich charakterem, jest mało prawdopodobne, aby przed sądami Wspólnoty lub Państw Członkowskich powoływano się na porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu oraz protokoły do Układu Ogólnego w sprawie Handlu Usługami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym przyjmuje się Piąty Protokół do Układu Ogólnego w sprawie Handlu Usługami dotyczący usług finansowych (S/L/45) w imieniu Wspólnoty w odniesieniu do części wchodzących w zakres kompetencji Wspólnoty.
2.
Do niniejszej decyzji załącza się tekst Piątego Protokołu, wraz z listą szczególnych zobowiązań (GATS/SC/31/Suppl.
4) i wykazem wyłączeń z art. II Układu Ogólnego w sprawie Handlu Usługami (GATS/EL/31) Wspólnoty i Państw Członkowskich dotyczących usług finansowych, jak tez następujące decyzje:
- decyzję Komisji ds. Handlu w Sprawie Usług Finansowych przyjmującą Piąty Protokół do Układu Ogólnego w sprawie Handlu Usługami (S/L/44),
- decyzję Rady ds. Handlu Usługami z grudnia 1997 r. w sprawie usług finansowych (S/L/50).
3.
Upoważnia się niniejszym przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia podpisu pod Układem Ogólnym w sprawie Handlu Usługami celem zobowiązania Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do części Protokołu, wchodzącej w zakres jej kompetencji.
Decyzja Rady
z dnia 22 czerwca 1998 r.
w sprawie zawarcia Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
(1999/78/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze, ust. 3 i art. 228 ust. 4 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki podpisana w Londynie dnia 18 maja 1998 r. została wynegocjowana i powinna być zatwierdzona;
niektóre zadania w zakresie wykonywania zostały powierzone Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu przez tę Umowę, w szczególności uprawnienie do zmiany niektórych aspektów załączników sektorowych;
należy ustanowić właściwe procedury wewnętrzne niezbędne do zapewnienia właściwego funkcjonowania Umowy oraz niezbędne jest upoważnienie Komisji do przeprowadzenia niektórych technicznych zmian w zakresie Umowy i do podejmowania niektórych rodzajów decyzji dotyczących jego wykonywania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyjmuje się niniejszym, w imieniu Wspólnoty, Umowę, wraz z załącznikami, o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
Tekst Umowy wraz z załącznikami jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady przekazuje, w imieniu Wspólnoty, list przewidziany w art. 2 ust. 1 Umowy [1].
Artykuł 3
1. Komisja reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie, przewidzianym w art. 14 Umowy i we wspólnych grupach sektorowych, ustanowionych w załącznikach sektorowych, wspierana przez komitet specjalny, wyznaczony przez Radę. Komisja działa, po konsultacji ze specjalnym komitetem, w sprawie mianowań, notyfikacji, wymiany informacji oraz wniosków o weryfikację, określonych w art. 10 lit. b), art. 12, 13 i art. 14 ust. 2 Umowy i w odpowiadających im przepisach w załącznikach sektorowych.
2. Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez Wspólny Komitet lub tam gdzie to właściwe, przez wspólne grupy sektorowe, określone jest w odniesieniu do zmian w załącznikach sektorowych (art. 14 ust. 4 lit. b), i w art. 7, 8 i 9 Umowy i odpowiadających mu przepisach w załącznikach sektorowych) i weryfikacji zgodności, określonej w art. 7 lit. d) Umowy, przez Komisję, w efekcie konsultacji z komitetem specjalnym, określonym w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
We wszystkich pozostałych przypadkach stanowisko Wspólnoty we Wspólnym Komitecie lub we wspólnych grupach sektorowych, określane jest przez Radę, stanowiącą na wniosek Komisji kwalifikowaną większością głosów.
Ta sama procedura stosowana jest w stosunku do decyzji podejmowanych przez Wspólnotę w ramach art. 16 i 21 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 25 stycznia 1999 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do zestawów prefabrykowanych schodów
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 113)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/89/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać pomiędzy dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów decyzji, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów przez odniesienie do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik II daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 pkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 pkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 stycznia 1999 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do membran
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 114)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/90/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać spośród dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianych w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za których pomocą te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym jako pierwsza możliwość, bez stałego nadzoru, oraz jako możliwość druga i trzecia przedstawione w pkt 2 ppkt ii) załącznika III, a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w pkt 2 ppkt i) załącznika III oraz jako pierwsza możliwość, z nadzorem stałym, w pkt 2 ppkt ii) załącznika III;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, według której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II jest poświadczana procedurą, zgodnie z którą oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych standardów.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 stycznia 1999 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do wyrobów przeznaczonych do izolacji termicznej
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 115)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/91/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji w odniesieniu do danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowane wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne ustalenie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, poprzez odniesienie do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 pkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 pkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 pkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą oprócz sytemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 stycznia 1999 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie lekkich zespolonych belek i kolumn drewnopochodnych
(notyfikowana jako dokument nr C (1999) 116)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/92/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz, czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura, była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów przedstawionych w załączniku I zaświadcza się przez procedurę, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 stycznia 1999 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie drzwi, okien, okiennic, żaluzji, bram i powiązanych z nimi okuć budowlanych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 117)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/93/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać pomiędzy dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik II daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III, sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 stycznia 1999 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie wyrobów prefabrykowanych z betonu zwykłego, betonu lekkiego lub autoklawizowanego gazobetonu
(notyfikowana jako dokument nr C (1999) 118)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/94/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać pomiędzy dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz, czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura, była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obydwie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzone w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w możliwości pierwszej, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności ustanowioną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczącychzharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 grudnia 1998 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 4008)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/101/EWWiS, Euratom)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: w oczekiwaniu na wejście w życie Umowy o partnerstwie i współpracy podpisanej dnia 22 kwietnia 1996 r., konieczne jest zatwierdzenie Umowy przejściowej podpisanej dnia 8 października 1997 r. w Brukseli w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony;
zawarcie Umowy przejściowej jest konieczne dla realizacji celów Wspólnoty określonych w art. 2 i 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, gdyż Traktat nie zawiera postanowień odnoszących się do wszystkich przypadków objętych niniejszą decyzją;
po konsultacji z Komitetem Doradczym i za zgodą i zatwierdzeniem Rady wydanymi z dnia 13 października 1998 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony, łącznie z Protokołem i deklaracjami.
Powyższe teksty załączone są do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 32 Umowy przejściowej, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 26 stycznia 1999 r.
zmieniająca decyzję 98/83/WE uznającą niektóre państwa trzecie i niektóre obszary państw trzecich za wolne od Xanthomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), Cercospora angolensis Carv. et Mendes i Guignardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych)
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 121)
(1999/104/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin oraz produktów roślinnych oraz przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1] ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/2/WE [2], w szczególności jej część A sekcja I pkt 16.2, 16.3 i 16.3 lit. a) załącznika IV,
a także mając na uwadze, co następuje: część A sekcja I pkt 16.2, 16.3 i 16.3 lit. a) załącznika IV zawierają odniesienie do owoców Citrus L., Fortunella Swingle, Poncirus Raf. i ich mieszańców pochodzących z państw trzecich, w których stwierdzono występowanie Xanthomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), Cercospora angolensis Carv. et Mendes oraz Guignardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych);
na mocy decyzji Komisji 98/83/WE [3] niektóre państwa trzecie uznano za wolne od Xanthomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), Cercospora angolensis Carv. et Mendes oraz Guignardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych) i określono niektóre obszary wolne od tych szkodliwych organizmów w państwach trzecich, w których stwierdzono ich występowanie;
Służba Inspekcji Zdrowia Zwierząt i Roślin (Animal and plant Protection Service) Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych poinformowała Komisję o wykryciu nowej plagi Xanthomonas campestris, szczepów patogenetycznych dla owoców cytrusowych, w Collier County na Florydzie; dlatego Collier County powinno zostać usunięte z wykazu obszarów położonych na Florydzie uznanych za wolne od Xanthomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych);
od niedawna dostępna literatura naukowa wskazuje, że organizm Guignardia citricarpa Kiely, szczep patogenetyczny dla owoców cytrusowych, został odnotowany na obszarach upraw owoców cytrusowych w Argentynie i Brazylii; dlatego wymienione państwa powinny zostać usunięte z wykazu państw położonych w Południowej Ameryce uznanych za wolne od Guignardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych);
szczególne ustalenia powinny zostać podjęte w odniesieniu do towarów w tranzycie, w stosunku do których wydano urzędowe oświadczenie przewidziane w części A sekcja I pkt 16.2, 16.3 i 16.3 lit. a) do załącznika IV dyrektywy 77/93/EWG zgodnie z decyzją 98/83/WE;
środek przewidziany w niniejszej decyzji jest zgodny z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 98/83/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 tiret czwarte wyrazy "Floryda (z wyjątkiem Dade County i Manatee County)" zastępuje się wyrazami "Floryda (z wyjątkiem hrabstw Collier County, Dade County i Manatee County)".
2) W art. 4 tiret pierwsze wyrazy "wszystkie uprawiające owoce cytrusowe państwa trzecie w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej, na Wyspach Karaibskich i w Europie" zastępuje się wyrazami "wszystkie uprawiające owoce cytrusowe państwa trzecie w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej (z wyjątkiem Argentyny i Brazylii), na Wyspach Karaibskich i w Europie".
Decyzja rady
z dnia 25 stycznia 1999 r.
dotycząca zawarcia Umowy ramowej o współpracy mającej na celu ustanowienie politycznego i gospodarczego stowarzyszenia między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chile z drugiej strony
(1999/127/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y, w związku z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 130u Traktatu stanowi, że polityka wspólnotowa w zakresie rozwoju współpracy powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, sprawnej i stopniowej integracji tych krajów z gospodarką światową oraz zwalczaniu ubóstwa w tych krajach;
Umowa ramowa o współpracy mająca ostatecznie na celu ustanowienie politycznego i gospodarczego stowarzyszenia między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chile z drugiej strony powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa ramowa o współpracy mająca ostatecznie na celu ustanowienie politycznego i gospodarczego stowarzyszenia między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chile z drugiej strony zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 34 Umowy Przewodniczący Rady przewodniczy Wspólnej Radzie określonej w art. 33 i reprezentuje Wspólnotę w tej Radzie.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Wspólnemu Komitetowi Współpracy, określonemu w art. 35 Umowy, oraz Wspólnemu Podkomitetowi ds. Handlu, określonemu w art. 37 Umowy, zgodnie z jego regulaminem wewnętrznym oraz reprezentuje Wspólnotę w tych komitetach.
Artykuł 3
W imieniu Wspólnoty Europejskiej przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 42 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja rady
z dnia 3 grudnia 1998 r.
uzupełniająca definicję kategorii przestępstw "handel ludźmi" w Załączniku do Konwencji o Europolu
(1999/C 26/05)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 43 ust. 3 Konwencji, przyjętej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencji o Europolu) [1],
przywołując uzgodnienie w ramach Rady z dnia 4 grudnia 1997 r. w sprawie uzupełnienia definicji kategorii przestępstw "handel ludźmi" w Załączniku do Konwencji o Europolu,
po omówieniu zagadnienia przez zarząd Europolu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicja kategorii przestępstw "handel ludźmi" w Załączniku do Konwencji o Europolu zostaje niniejszym uzupełniona i otrzymuje brzmienie:
- ""handel ludźmi" oznacza poddanie osoby rzeczywistej i bezprawnej kontroli innych osób, poprzez użycie przemocy lub gróźb lub przez nadużycie władzy lub intrygę, szczególnie w celu odnoszenia korzyści z prostytucji, form seksualnego wykorzystywania i napastowania nieletnich lub handlu porzuconymi dziećmi.
Te kategorie wykorzystywania obejmują również produkcję, sprzedaż lub dystrybucję materiałów zawierających pornografię dziecięcą;"
.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
Decyzja rady
z dnia 3 grudnia 1998 r.
polecająca Europolowi objęcie działalnością przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu, wolności osobistej lub mieniu, popełnionych lub takich, których popełnienie jest prawdopodobne podczas działań terrorystycznych
(1999/C 26/06)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Konwencję na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencję o Europolu) [1], w szczególności jej art. 2 ust. 2,
uwzględniając porozumienie osiągnięte przez Radę dnia 19 marca oraz w dniach 28–29 maja 1998 r. w sprawie polecenia Europolowi objęcia działalnością przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu, wolności osobistej lub mieniu, popełnionych lub takich, których popełnienie jest prawdopodobne podczas działań terrorystycznych, kiedy Europol rozpocznie swoją działalność,
uwzględniając pracę Zespołu Przygotowawczego ds. Przeciwdziałania Terroryzmowi i po rozważeniu przez zarząd Europolu, a także będąc świadomą potrzeby oddzielnej decyzji w sprawie następstw budżetowych i kadrowych dla Europolu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z dniem rozpoczęcia swojej działalności, zgodnie z art. 45 ust. 4 Konwencji o Europolu, Europol posiadać będzie prawo zajmowania się przestępstwami przeciwko życiu, zdrowiu, wolności osobistej lub mieniu, popełnionymi lub takimi, których popełnienie jest prawdopodobne podczas działań terrorystycznych.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1998 r.
odnosząca się do zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Radą Europy w celu ustanowienia zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1035/97 z dnia 2 czerwca 1997 r. ustanawiającego Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii, ścisłą współpracę między Centrum a Radą Europy
(1999/132/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1035/97 [1], w szczególności jego art. 7 ust. 3, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie drugie i ust. 3 akapit pierwszy Traktatu WE,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
należy zatwierdzić Umowę między Wspólnotą Europejską a Radą Europy w celu ustanowienia zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1035/97 z dnia 2 czerwca 1997 r. ustanawiającego Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii ścisłej współpracy między Centrum a Radą Europy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty Europejskiej zatwierdza się Umowę między Wspólnotą Europejską a Radą Europy przewidzianą w art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1035/97.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty [4].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 lutego 1999 r.
zmieniająca decyzję w sprawie Grupy Łącznikowej ds. Osób Starszych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 211)
(1999/141/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle rozwoju wydarzeń na poziomie Wspólnoty należy dostosować zasady członkostwa w Grupie określone decyzją Komisji 91/544/EWG [1], zmienioną decyzją 93/417/EWG [2]; jednocześnie w interesie sprawności administracyjnej kadencja przewodniczącego i członków Grupy powinna być skrócona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 91/544/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 3 ust. 2 wyrazy "25 członków" zastępuje się wyrazami "24 członków";
2. w art. 4 ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w każdym przypadku wyrazy "pięć miejsc" zastępuje się wyrazami "cztery miejsca";
b) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— ESCU — Europejska Unia Osób Starszych: cztery miejsca";
3. w art. 5 ust. 1 wyrazy "18 miesięcy" zastępuje się wyrazami "12 miesięcy".
4. w art. 7 ust. 1 wyrazy "18 miesięcy" zastępuje się wyrazami "12 miesięcy";
5. w Załączniku dodaje się tiret w brzmieniu:
"— ESCU — Europejska Unia Osób Starszych".
Decyzja Komisji
z dnia 17 lutego 1999 r.
dotycząca niewłączenia substancji czynnej DNOK do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG i cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 332)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/164/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/73/WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1199/97 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3a lit. b), a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], określa substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin, wyznaczone przez Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 oraz określa powiadamiających w odniesieniu do każdej substancji czynnej;
DNOK jest jedną z 90 substancji czynnych objętych pierwszym etapem programu pracy, przewidzianym w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG;
zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 Francja, będąc wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, przedłożyła 30 września 1996 r. Komisji sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
po otrzymaniu sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z głównym powiadamiającym (Elf Atochem Agri SA), jak to przewiduje art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92;
przedłożone sprawozdanie zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin; przegląd ten został zakończony 1 grudnia 1998 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego DNOK, zgodnie z przepisami art. 7 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 3600/92;
na podstawie przeprowadzonych ocen okazało się, że przedłożone informacje nie wykazały, że środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do dopuszczalnego narażenia użytkownika i narażenia organizmów niebędących przedmiotem zwalczania;
dlatego nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG;
należy wyznaczyć ograniczony termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG;
niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [7];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
DNOK nie zostaje włączona jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające DNOK zostały cofnięte w ciągu sześciu miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji;
2) od daty notyfikacji niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające DNOK nie były udzielane lub odnawiane na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wyznaczają termin na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu i zużycie istniejących zapasówzgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, który jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 15 miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 lutego 1999 r.
ustanawiająca warunki odstępstwa dla skrzyń i palet z tworzyw w odniesieniu do poziomów stężenia metali ciężkich ustanowionych w dyrektywie 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 246)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/177/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [1], w szczególności jej art. 11 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
skrzynie i palety z tworzyw są opakowaniami, dla których wypełnienie warunków dyrektywy jest możliwe do wyegzekwowania;
wielokrotne używanie opakowań oraz powtórne przetwarzanie surowców z opakowań stanowi zasadniczy cel dyrektywy;
warunki odstępstwa dla nowych opakowań powinny z reguły mieć również zastosowanie do wszystkich opakowań w łańcuchu, do którego wprowadzane jest nowe opakowanie;
odstępstwo przestanie obowiązywać po 10 latach od wejścia w życie, chyba że zostanie podjęta decyzja o jego przedłużeniu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy 94/62/WE;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 21 dyrektywy 94/62/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ma zastosowanie w odniesieniu do wszystkich opakowań, o których mowa w dyrektywie 94/62/WE i ma na celu ustalenie warunków, zgodnie z którymi poziomy stężeń przewidziane w art. 11 dyrektywy 94/62/WE mogą nie mieć zastosowania w przypadku skrzyń i palet z tworzyw wykorzystywanych w zamkniętym i kontrolowanym obiegu, bez uszczerbku dla odstępstwa w art. 22 dyrektywy 94/62/WE.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
- mają zastosowanie definicje zawarte w art. 3 dyrektywy 94/62/WE,
- "wprowadzenie celowe" oznacza działanie polegające na umyślnym użyciu w składzie chemicznym opakowania lub składnika opakowania substancji, której trwałe występowanie w opakowaniu końcowym lub składniku opakowania jest pożądane dla zapewnienia mu określonej cechy, wyglądu lub jakości.
Stosowanie materiałów pochodzących z odzysku, z których część może zawierać pewne ilości metali będących przedmiotem uregulowań, jako materiału produkcyjnego do wytwarzania nowych materiałów opakowaniowych nie uważa się za wprowadzenie celowe,
- "występowanie przypadkowe" oznacza występowanie metalu jako niezamierzonego składnika opakowania lub elementu opakowania,
- "obieg zamknięty" oznacza taki obieg produktu, w którym cyrkulacja wyrobów regulowana jest za pomocą systemu odzysku i kontrolowanej dystrybucji oraz w którym odzyskiwany materiał pochodzi tylko z opakowań zamkniętego obiegu, tak aby wprowadzanie materiału z zewnątrz odbywało się jedynie w takiej minimalnej ilości, jaką warunkują możliwości techniczne, oraz z którego to obiegu jednostki te mogą zostać usunięte jedynie w toku specjalnie wprowadzonej procedury, tak aby wskaźniki odzysku przybierały jak najwyższe wartości.
Artykuł 3
Skrzynie i palety z tworzyw mogą przekroczyć granice 600 ppm, 250 ppm i 100 ppm (wagowo) sumy stężeń ołowiu, kadmu, rtęci oraz chromu sześciowartościowego w przypadku zgodności ze wszystkimi warunkami ustanowionymi w art. 4 i 5 niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Skrzynia lub paleta z tworzywa, której dotyczy niniejsze odstępstwo, musi być wyprodukowana w procesie kontrolowanego powtórnego przetwarzania, w którym materiał pochodzi jedynie z innych skrzyń lub palet z tworzyw i w którym wprowadzanie materiału z zewnątrz odbywa się jedynie w takiej minimalnej ilości, na jaką pozwalają możliwości techniczne, maksymalnie do 20 % wagi.
Wycofane opakowania niepodlegające odzyskowi traktowane będą zgodnie z art. 5 niniejszej decyzji.
Ołów, kadm, rtęć czy chrom sześciowartościowy nie może być wprowadzony celowo jako komponent w czasie produkcji lub dystrybucji.
Odróżnić tutaj należy przypadkowe występowanie któregokolwiek z tych komponentów.
W przypadku skrzyń lub palet z tworzyw, których dotyczy niniejsze odstępstwo, limity stężenia mogą zostać przekroczone tylko w wyniku dodania materiałów pochodzących z odzysku.
Artykuł 5
Skrzynie lub palety z tworzyw podlegające niniejszej decyzji należy wprowadzać w systemie dystrybucji i odzysku kontrolowanego na następujących warunkach:
nowe skrzynie lub palety z tworzyw zawierające metale, o których mowa w decyzji, są oznaczone w sposób trwały i widoczny,
ustanawia się system inwentaryzacji i rejestracji, włączając w to metodę odpowiedzialności finansowej i ustawowej, w celu dokumentowania zgodności z niniejszą decyzją, włączając w to wskaźniki zwrotu, czyli procent jednostek zawracanych, których nie usuwa się po wykorzystaniu, ale zwraca producentowi, podmiotowi pakującemu/napełniającemu lub upoważnionemu przedstawicielowi. Wskaźniki zwrotu są możliwie najwyższe, lecz w żadnym przypadku nie mogą być niższe od 90 % w ciągu czasu życia skrzyni czy palety z tworzywa.
System taki umożliwia wyliczenie, ile jednostek zwrotnych znajduje się użyciu, a ile zostało wycofanych z użycia,
wszystkie zwrócone jednostki nienadające się do ponownego wykorzystania są usuwane w wyniku procedury specjalnie zatwierdzonej przez odpowiednie organy albo poddawane powtórnemu przetwarzaniu, tak aby odzyskiwany materiał składał się ze skrzyń i palet z tworzyw znajdujących się w obiegu, a wprowadzanie materiału z zewnątrz było na tyle minimalne, na ile tylko pozwalają możliwości techniczne; maksymalnie do 20 % wagowo,
producent lub jego upoważniony przedstawiciel corocznie sporządza pisemną deklarację zgodności prowadzonych działań z warunkami decyzji, w tym roczny raport ukazujący, w jaki sposób zostały spełnione warunki niniejszej decyzji.
W raporcie zawiera się informacje o ewentualnych zmianach dotyczących systemu i upoważnionych przedstawicieli,
producent lub jego upoważniony przedstawiciel przechowuje wspomnianą dokumentację do dyspozycji odpowiednich organów krajowych dla celów inspekcji przez co najmniej cztery lata,
jeżeli ani producent, ani jego upoważniony przedstawiciel nie prowadzi działalności na terenie Wspólnoty, obowiązek udostępniania dokumentacji technicznej spoczywa na osobie, która wprowadza produkt na rynek Wspólnoty.
Artykuł 6
Wyżej wymienione wymogi dotyczą wyjątków od art. 11 dyrektywy 94/62/WE i pozostają bez uszczerbku dla procedur oceny zgodności przewidzianych w art. 9 tej dyrektywy.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja wygasa po 10 latach od wejścia w życie.
Artykuł 8
W ramach sprawozdania, które ma zostać przedłożone zgodnie z art. 17 dyrektywy 94/62/WE, Państwa Członkowskie powiadamiają o wprowadzanych przez siebie praktycznych środkach, w tym o mechanizmach kontroli, inspekcjach itd.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 lutego 1999 r.
dotycząca zawarcia Ramowej umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy
(1999/194/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y wraz z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota, aby osiągnąć swe cele w dziedzinie zewnętrznych stosunków gospodarczych, powinna zatwierdzić Ramową umowę o współpracy z Republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ramowa umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 37 Umowy.
Artykuł 3
Komisja Wspólnot Europejskich, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie powołanym na mocy art. 33 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 grudnia 1998 r.
w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady o środkach sanitarnych dla ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, w związku z handlem żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego
(1999/201/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 oraz pierwsze zdanie art. 228 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: umowa między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia ludzi i zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego, przewiduje odpowiednie instrumenty wprowadzenia w życie postanowień Porozumienia Światowej Organizacji Handlu w sprawie stosowania środków sanitarnych i Fitosanitarnych w odniesieniu do ochrony zdrowia ludzi i zwierząt;
umowa przyczyni się do ułatwienia dwustronnego handlu żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego między Wspólnotą Europejską a Kanadą, poprzez stopniowe uznawanie równoważności środków sanitarnych oraz statusu zdrowotnego zwierząt, wprowadzenie regionalizacji oraz lepszy przepływ informacji i bardziej efektywne współdziałanie;
należy przyjąć przepisy regulujące tryb ścisłej i skutecznej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
umowa wymaga zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia ludzi i zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst umowy wraz z załącznikami jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania umowy celem nadania jej mocy wiążącej Wspólnotę.
Artykuł 3
Środki niezbędne do wprowadzenia w życie tej umowy, w tym również gwarancje dla świeżego mięsa oraz produktów na bazie mięsa, odpowiadające tym przewidzianym w dyrektywie Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów sanitarnych i kontroli weterynaryjnych przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec, kóz i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa lub jego produktów [1], zostaną określone zgodnie z procedurą zawartą w art. 30 powyższej dyrektywy.
Artykuł 4
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, będzie reprezentować Wspólnotę na forum Wspólnego Komitetu Zarządzającego, określonego w art. 16 ust. 1 umowy.
Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do spraw, którymi będzie zajmował się Wspólny Komitet Zarządzający zostanie wypracowane w ramach odpowiednich grup roboczych Rady, zgodnie z postanowieniami Traktatu.
Zmiany do załączników umowy, wprowadzane w efekcie zaleceń Wspólnego Komitetu Zarządzającego, będą przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 29 dyrektywy 72/462/EWG.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lutego 1999 r.
ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania komputerom osobistym oznakowania ekologicznego
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 425)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/205/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 880/92 z dnia 23 marca 1992 r. w sprawie programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności art. 5 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 880/92 przewiduje, że warunki przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego są zdefiniowane w oparciu o grupę produktów;
artykuł 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 stwierdza, że charakterystykę ekologiczną produktu ocenia się w oparciu o konkretne kryteria dla grup produktów;
Wspólnota negocjuje umowę w sprawie koordynacji oznakowania dotyczącego zużycia energii opartego na amerykańskim programie "Energy Star";
odpowiednie jest skorygowanie w ciągu dwóch lat kryteriów by dostosować wymagania w zakresie zużycia energii do innowacji technicznych, zmian rynkowych i wymienionego wcześniej programu "Energy Star";
zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 880/92, Komisja przeprowadziła na forum konsultacyjnym konsultacje z głównymi zainteresowanymi grupami;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 880/92,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "komputery osobiste" (dalej zwana "grupą produktów") oznacza:
"dostępne w handlu stacjonarne komputery składające się z monitora, jednostki centralnej i klawiatury."
Artykuł 2
Charakterystyka ekologiczna i zdatność grupy produktów do użytku ocenia się w oparciu o szczególne kryteria ekologiczne określone w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Definicja grupy produktów i szczególne kryteria ekologiczne dla grupy produktów są ważne przez okres dwóch lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po przyjęciu tych kryteriów.
Jeśli przed końcem tego okresu nie przyjmie się zmienionych kryteriów ekologicznych, ich ważność jest przedłużana na kolejny rok.
Artykuł 4
Dla potrzeb administracyjnych tej grupie produktów przypisuje się numer kodowy "013".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 lutego 1999 r.
przyjmująca rejestr substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych sporządzony w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października 1996 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 399)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/217/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października 1996 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla substancji aromatycznych używanych lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
w zastosowaniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2232/96 Państwa Członkowskie w okresie jednego roku od wejścia w życie wyżej wymienionego rozporządzenia zgłaszają Komisji wykaz substancji aromatycznych dopuszczonych do użycia w lub na środkach spożywczych wprowadzanych do obrotu na ich terytorium;
stosownie do art. 3 ust. 2 wymienionego rozporządzenia zgłaszane substancje aromatyczne, których zgodne z prawem użycie w jednym Państwie Członkowskim musi być uznane przez inne Państwa Członkowskie, są wpisywane do rejestru przyjętego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 tego rozporządzenia;
wiadomo, iż w niektórych Państwach Członkowskich pewne substancje aromatyczne podlegają obenie środkom ograniczającym lub zakazującym;
środki ograniczające lub zakazujące obowiązujące w dniu przyjęcia niniejszej decyzji mogą być nadal stosowane, do czasu zakończenia oceny danej substancji;
w każdym przypadku, gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że substancja aromatyczna występująca w rejestrze może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, może odwołać się do procedury ochronnej przewidzianej w art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2232/96;
rejestr stanowi podstawę programu oceny przewidzianego w art. 4 wymienionego rozporządzenia, który ma zostać przyjęty w ciągu dziesięciu miesięcy od przyjęcia rejestru;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyjmuje się rejestr substancji aromatycznych załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja komisji
z dnia 25 lutego 1999 r.
odnosząca się do procedur, w ramach których urzędnicy i pracownicy Komisji Europejskiej mogą uzyskiwać dostęp do informacji niejawnych będących w posiadaniu Komisji
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 423)
(1999/218/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 162 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: Traktat o Unii Europejskiej wprowadza wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa obejmującą wszelkie sprawy dotyczące bezpieczeństwa Unii Europejskiej, w tym stopniowe określanie wspólnej polityki obronnej, zgodnie z drugim akapitem, która mogłaby z czasem doprowadzić do wspólnej obrony;
na mocy art. J.4 wyżej wymienionego Traktatu, Unia Zachodnioeuropejska (UZE) stanowi integralną część rozwoju Unii Europejskiej, co wymaga, żeby UZE opracowywała i wykonywała decyzje i działania Unii, które mają wpływa na kwestie obronne;
wspólna polityka bezpieczeństwa Unii może być rozwijana dalej, po wejściu w życie Traktatu z Amsterdamu; na mocy protokołu nr 1 w sprawie nowego art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej, Unia Europejska podejmie kroki w celu wzmacniania współpracy między Unią Europejską a UZE;
na mocy art. J.9 Traktatu o Unii Europejskiej, Komisja jest w pełni stowarzyszona z pracami prowadzonymi w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa; Komisja, odpowiednio, otrzymuje i tworzy dokumenty zawierające informacje o wrażliwym charakterze, których ujawnienie mogłoby zagrozić interesom Unii Europejskiej, Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, oraz takich organizacji międzynarodowych jak UZE i NATO;
w drodze decyzji C(94) 3282 z dnia 30 listopada 1994 r., Komisja przyjęła decyzję w sprawie środków bezpieczeństwa mających zastosowanie w odniesieniu do informacji niejawnych wytworzonych lub przekazywanych w związku z działalnością Unii Europejskiej;
na mocy art. 6 ust. 3 wyżej wymienionej decyzji, informacje otrzymywane od UZE lub NATO są regulowane przez przepisy szczególne;
przepisy dotyczące bezpieczeństwa muszą obejmować nie tylko fizyczną ochronę informacji niejawnych będących w posiadaniu Komisji, ale również upoważnianie urzędników i innych pracowników Komisji do posiadania dostępu do takich informacji;
procedura dotycząca upoważniania urzędników i innych pracowników Komisji, którzy ze względu na swoje obowiązki i w związku z wymogami służby, są zobowiązani do posiadania dostępu do takich informacji, powinna zostać zmieniona, a taki dostęp ograniczony jedynie do osób upoważnionych;
decyzje dotyczące udzielania upoważnienia będą podejmowane jedynie po przeprowadzeniu weryfikacji pod względem bezpieczeństwa, przez uprawnione organy krajowe Państw Członkowskich;
niniejsza decyzja nie będzie naruszać przepisów regulujących publiczny dostęp do informacji Komisji w dziedzinach objętych zakresem Traktatu ustanawiającego Wspólnoty Europejskie, ustanowionych w decyzji Komisji 94/90/EWWiS, WE, Euratom [1];
niniejsza decyzja nie narusza szczególnych środków bezpieczeństwa ustanowionych w rozporządzeniu Rady (Euratom) nr 3 z dnia 31 lipca 1958 r. wykonującym art. 24 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej [2];
na mocy art. 5 Traktatu WE, Państwa Członkowskie są zobowiązane do ułatwiania wykonywania przez instytucje zadań spoczywających na nich z mocy Traktatów; dlatego na organach Państw Członkowskich spoczywa obowiązek współpracy z Komisją w celu utrzymania wysokiego standardu ochrony i, odpowiednio, przeprowadzania weryfikacji pod względem bezpieczeństwa, jak przewidziano w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z decyzją Komisji C(94)3282 z dnia 30 listopada 1994 r. i z powodu pełnego stowarzyszenia Komisji z pracami w zakresie inicjowania i wykonywania wspólnej polityki bezpieczeństwa Unii, jedynymi osobami upoważnionymi do posiadania dostępu do informacji niejawnych będących w posiadaniu Komisji są urzędnicy i inni pracownicy Komisji lub wszelkie osoby pracujące w Komisji, które ze względu na swoje obowiązki i w związku z wymogami służby, posiadają potrzebę zasięgania wiedzy z lub wykorzystywania takich informacji.
2.
W celu uzyskania dostępu do informacji oznaczonych klauzulą "ściśle tajne", "tajne" i "poufne", osoby określone w ust. 1, muszą zostać upoważnione zgodnie z art. 2.
3.
Upoważnienia udziela się tylko osobom, które zostały poddane weryfikacji pod względem bezpieczeństwa przez właściwe organy krajowe Państw Członkowskich, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3.
Artykuł 2
1.
Komisja udziela upoważnienia określonego w art. 1, po uzyskaniu opinii właściwych organów krajowych Państw Członkowskich, na podstawie procedury sprawdzającej w zakresie bezpieczeństwa przeprowadzonej zgodnie z art. 3 i 4.
2.
Upoważnienie, które jest ważne przez okres pięciu lat, nie może przekraczać czasu wykonywania zadań, na których podstawie zostało przyznane.
Może zostać odnowione przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w ust. 1.
Upoważnienie może zostać w każdej chwili wycofane przez Komisję.
O każdej decyzji o wycofaniu upoważnienia powiadamia się zainteresowaną osobę, która może wystąpić z wnioskiem o wysłuchanie przez szefa Biura ds. Bezpieczeństwa Komisji, oraz właściwy organ krajowy.
3.
W drodze wyjątku, jeśli wymagają tego obowiązki służbowe, Komisja może, po powiadomieniu właściwych organów krajowych i pod warunkiem braku ich reakcji w ciągu miesiąca, udzielić upoważnienia tymczasowego na okres nieprzekraczający trzech miesięcy, oczekując na wynik weryfikacji określonej w ust. 3.
Artykuł 3
1.
Celem weryfikacji pod względem bezpieczeństwa jest ustalenie, że nie ma przeszkód na zezwolenie danej osobie na dostęp do informacji niejawnych przechowywanych przez Komisji.
2.
Weryfikacja pod względem bezpieczeństwa jest przeprowadzana przy udziale zainteresowanej osoby, oraz na wniosek Komisji, przez właściwe organy krajowe Państwa Członkowskiego, którego obywatelem jest osoba ubiegająca się o upoważnienie.
Jeżeli zainteresowana osoba zamieszkuje na stałe na terytorium innego Państwa Członkowskiego, właściwe organy krajowe mogą zapewnić współpracę z organami państwa zamieszkania.
3.
Jednym z wymogów procedury weryfikującej jest wypełnienie formularza osobowego przez zainteresowaną osobę.
4.
Komisja określa w swoim wniosku rodzaj i stopień tajności dokumentów, które zostają udostępnione danej osobie, tak aby właściwe organy krajowe mogły przeprowadzić procedurę weryfikującą i wydać opinię dotyczącą właściwego stopnia upoważnienia, który mógłby zostać przyznany danej osobie.
5.
Cały proces weryfikacji pod względem bezpieczeństwa wraz z uzyskanymi wynikami podlega właściwym regułom i przepisom obowiązującym w danym Państwie Członkowskim, włączając te dotyczące odwołań.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy właściwe organy krajowe Państwa Członkowskiego wydają pozytywną opinię, Komisja może udzielić upoważnienia zainteresowanej osobie zgodnie z art. 2.
2.
O negatywnej opinii wydanej przez właściwe organy krajowe powiadamia się zainteresowaną osobę, która może wystąpić z wnioskiem o wysłuchanie przez Komisję.
Komisja, jeżeli uznaje to za niezbędne, może wystąpić do właściwych organów krajowych o dostarczenie wszelkich dalszych wyjaśnień.
Jeżeli negatywna opinia zostaje potwierdzona, upoważnienia się nie udziela.
Artykuł 5
Wszystkie osoby, którym udzielono upoważnienia w rozumieniu art. 2, w chwili udzielenia upoważnienia, a następnie w regularnych odstępach czasu, otrzymują wszelkie niezbędne instrukcje dotyczące ochrony informacji niejawnych i środków zapewniających taką ochronę.
Takie osoby podpisują oświadczenie stwierdzające otrzymanie instrukcji i zobowiązanie do ich przestrzegania.
Artykuł 6
Niniejszym uchyla się art. 1 ust. 2 oraz art. 10–13 decyzji C(94)3282 z dnia 30 listopada 1994 r. w sprawie środków bezpieczeństwa mających zastosowanie w odniesieniu do informacji niejawnych wytworzonych lub przekazywanych w związku z działalnością Unii Europejskiej. Upoważnienia, udzielone na mocy niniejszej decyzji, pozostają ważne na okres, na który zostały udzielone i przez czas nie dłuższy niż pięć lat od momentu ich przyznania, z wyjątkiem przypadków gdy wcześniej zostały wycofane zgodnie z art. 2 ust. 2.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 22 lutego 1999 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael
(1999/224/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130m, wraz z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska i Izrael prowadzą szczegółowe programy badawcze w obszarach wspólnego zainteresowania;
Państwo Izrael, z jednej strony, oraz Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie, z drugiej strony, podpisały Euro-śródziemnomorską umowę stowarzyszeniową przewidującą wynegocjowanie umowy o współpracy w dziedzinie nauki i technologii;
Wspólnota Europejska i Państwo Izrael zawarły Umowę o współpracy naukowo-technicznej na okres czwartego programu ramowego w dziedzinie badań i rozwoju technologii;
na mocy decyzji z dnia 18 maja 1998 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania odnowienia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael na okres piątego programu ramowego;
Umowa o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą a Państwem Izrael powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty, dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 13 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 5 marca 1999 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG oraz decyzje 92/160/EWG, 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG w odniesieniu do warunków zdrowotnych zwierząt w zakresie odprawy czasowej, ponownego wprowadzenia i przywozu do Wspólnoty zarejestrowanych koni z niektórych części Arabii Saudyjskiej
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 496)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/228/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 12, 13, 15, 16 i 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Rady 79/542/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 98/622/WE [3], ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa oraz produktów mięsnych;
w decyzji Komisji 92/160/EWG [4], ostatnio zmienionej decyzją 97/685/WE [5], Komisja ustanowiła regionalizację niektórych państw trzecich w zakresie przywozu koniowatych;
warunki zdrowotne i świadectwo weterynaryjne w zakresie odprawy czasowej, ponowne wprowadzenie i przywóz koni zarejestrowanych są ustanowione odpowiednio w decyzjach Komisji 92/260/EWG [6], 93/195/EWG [7] i 93/197/EWG [8], ostatnio zmienionych decyzją 98/594/WE [9];
po inspekcji weterynaryjnej przeprowadzonej przez Komisję w Arabii Saudyjskiej sytuacja zdrowotna zwierząt wydaje się pod zadowalającą kontrolą służb weterynaryjnych, w szczególności dobrze kontrolowane wydaje się przemieszczanie koniowatych z niektórych części terytorium do reszty kraju;
władze weterynaryjne Arabii Saudyjskiej przedstawiły pisemne zobowiązanie do zawiadamiania Komisji i Państw Członkowskich w ciągu 24 godzin teleksem, faksem lub telegraficznie o wszelkich przypadkach stwierdzenia występowania jakichkolwiek chorób infekcyjnych lub zakaźnych wśród koniowatych wymienionych w załączniku A do dyrektywy Rady 90/426/EWG, które podlegają w tym kraju obowiązkowi zgłoszenia, oraz do zawiadamiania we właściwym terminie o wszelkich zmianach w zakresie szczepień lub polityki przywozowej koniowatych;
po badaniach serologicznych przeprowadzonych na całym terytorium Arabii Saudyjskiej należy uznać, że w kraju tym co najmniej od sześciu miesięcy nie występowała nosacizna ani zaraza stadnicza koni, podczas gdy wenezuelskie wirusowe zapalenie mózgu i rdzenia koni oraz pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej nie występowały nigdy, natomiast znaleziono serologiczne dowody na wirusowe zapalenie tętnic koni;
uwzględniając wyniki powyższych badań, w częściach Arabii Saudyjskiej od ponad dwóch lat nie występował afrykański pomór koni, a szczepień przeciwko tej chorobie nie prowadzono w tym kraju od 12 miesięcy i są one urzędowo zakazane; jednakże nie można wykluczyć występowania tej choroby w niektórych częściach Arabii Saudyjskiej;
właściwe władze Arabii Saudyjskiej zawiadomiły Komisję o urzędowym zatwierdzeniu zabezpieczonej przed owadami stacji kwarantanny w pobliżu Riyadh oraz przekazały wzory podpisów urzędowych weterynarzy upoważnionych do podpisywania międzynarodowych certyfikatów eksportowych;
ze względu na sytuację zdrowotną w niektórych częściach Arabii Saudyjskiej stosowna wydaje się regionalizacja tego kraju w celu zezwolenia na przywóz do Wspólnoty zarejestrowanych koni tylko z tej części terytorium Arabii Saudyjskiej, która jest wolna od chorób;
warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne muszą zostać przyjęte stosownie do sytuacji zdrowotnej zwierząt w danym państwie trzecim; obecna sytuacja dotyczy tylko koni zarejestrowanych;
w celu zachowania jasności przy wprowadzaniu zmian do wykazu państw trzecich należy stosować kod ISO kraju;
należy odpowiednio zmienić decyzję 79/542/EWG oraz decyzję 92/160/EWG, 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 79/542/EWG część 2 w specjalnej kolumnie dotyczącej koni zarejestrowanych dodaje się wiersz zgodnie z porządkiem alfabetycznym według kodu ISO kraju w brzmieniu:
"SA _BAR_ Arabia Saudyjska _BAR_ X _BAR_ (1)" _BAR_
Artykuł 2
W Załączniku do decyzji 92/160/EWG dodaje się wyrazy w brzmieniu:
"Arabia Saudyjska
całe terytorium z wyłączeniem stref ochronnych i nadzoru, ustanowionych zgodnie z przepisami art. 13 ust. 2 lit. a) dyrektywy 90/426/EWG, oraz wyznaczonych w następujący sposób:
1.
Strefa ochronna
1.1. Prowincja Jizan
- cała prowincja z wyjątkiem części znajdującej się na północ od punktu kontroli drogowej w Ash Shuqaiq na drodze nr 5 i na północ od drogi nr 10.
1.2. Prowincja Asir
- część prowincji ograniczona od północy drogą nr 10 między Ad Darb, Abha i Kamis Mushayt, z wyjątkiem klubów jeździeckich przy bazach lotniczych i wojskowych,
- część prowincji ograniczona od północy drogą nr 15 prowadzącą z Kamis Mushayt przez Jarash, Al Utfah i Dhahran Al Janoub do granicy z prowincją Najran,
- część prowincji ograniczona od północy drogą prowadzącą z Al Utfah przez Al Fayd do Badr Al Janoub (prowincja Najran).
1.3. Prowincja Najran
- część prowincji ograniczona od północy drogą z Al Utfah (prowincja Asir) do Badr Al Janoub i do As Sebt oraz z As Sebt wzdłuż Wadi Habunah do skrzyżowania z drogą nr 177 z Najran do Ar-Rijad, a od tego skrzyżowania drogą nr 177 biegnącą na południe do skrzyżowania z drogą nr 15 z Najran do Sharourah,
- część prowincji znajdująca się na południe od drogi nr 15 z Najran do Sharourah i granicy z Jemenem.
2.
Strefa nadzoru
2.1. Prowincja Jizan
- część prowincji znajdująca się na północ od punktu kontroli drogowej w Ash Shuqaiq na drodze nr 5, kontrolowana przez punkt kontroli drogowej w Al Qahmah, i na północ od drogi nr 10.
2.2. Prowincja Asir
- kluby jeździeckie przy bazach lotniczych i wojskowych,
- część prowincji znajdująca się między granicą strefy ochronnej a drogą nr 209 z Ash Shuqaiq do punktu kontroli drogowej Muhayil na drodze nr 211,
- część prowincji między punktem kontroli drogowej na drodze nr 10 na południe od Abha, miastem Abha i punktem kontroli drogowej Ballasmer 65 km od Abha na drodze nr 15 biegnącej na północ,
- część prowincji między Khamis Mushayt a punktem kontroli drogowej znajdującym się 90 km od Abha na drodze nr 255 do Samakh oraz punkt kontroli drogowej w Yarah, 90 km od Abha, na drodze nr 10 prowadzącej do Riyadh,
- część prowincji leżąca na południe od linii łączącej punkty kontroli drogowej w Yarah na drodze nr 10 i w Khashm Ghurab na drodze nr 177 do granicy z prowincją Najran.
2.3. Prowincja Najran
- część prowincji leżąca na południe od linii łączącej punkty kontroli drogowej w Yarah na drodze nr 10 i w Khashm Ghurab na drodze nr 177, od granicy prowincji Najran do punktu kontroli drogowej w Khashm Ghurab, 80 km od Najran, i na zachód od drogi nr 175 prowadzącej do Sharourah"
.
Artykuł 3
W decyzji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) wykaz państw trzecich w załączniku I grupa E otrzymuje brzmienie:
"Zjednoczone Emiraty Arabskie (AE), Bahrajn (BH), Algieria (DZ), Egipt [10] (EG), Izrael (IL), Jordania (JO), Kuwejt (KW), Liban (LB), Libia (LY), Maroko (MA), Malta (MT), Mauritius (MU), Oman (OM), Katar (QA), Arabia Saudyjska [11] (SA), Syria (SY), Tunezja (TN) i Turcja [12] (TR)";
2) w załączniku II grupa E podany tytuł świadectwa zdrowia otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
do odprawy czasowej rejestrowanych koni na terytorium Wspólnoty ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Bahrajnu, Algierii, Egiptu [13], Izraela, Jordanii, Kuwejtu, Libanu, Libii, Maroka, Malty, Mauritiusa, Omanu, Kataru, Arabii Saudyjskiej [14], Syrii, Tunezji i Turcji [15] na okres krótszy niż 90 dni".
Artykuł 4
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I grupa E wykaz państw trzecich otrzymuje brzmienie:
"Zjednoczone Emiraty Arabskie (AE), Bahrajn (BH), Algieria (DZ), Egipt [16] (EG), Izrael (IL), Jordania (JO), Kuwejt (KW), Liban (LB), Libia (LY), Maroko (MA), Malta (MT), Mauritius (MU), Oman (OM), Katar (QA), Arabia Saudyjska [17] (SA), Syria (SY), Tunezja (TN) i Turcja [18] (TR)";
2) w załączniku II grupa E wykaz państw trzecich podany w tytule świadectwa zdrowia otrzymuje brzmienie:
"Zjednoczone Emiraty Arabskie, Bahrajn, Algieria, Egipt [19], Izrael, Jordania, Kuwejt, Liban, Libia, Maroko, Malta, Mauritius, Oman, Katar, Arabia Saudyjska [20], Syria, Tunezja i Turcja [21]
Artykuł 5
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I grupa E wykaz państw trzecich otrzymuje brzmienie:
"Zjednoczone Emiraty Arabskie [22] (AE), Bahrajn [23] (BH), Algieria (DZ), Egipt [24] [25] (EG), Izrael (IL), Jordania [26] (JO), Kuwejt [27] (KW), Liban [28] (LB), Libia [29] (LY), Maroko (MA), Malta (MT), Mauritius (MU), Oman [30] (OM), Katar [31] (QA), Arabia Saudyjska [32] [33] (SA), Syria [34] (SY) i Tunezja (TN)";
2) w załączniku II grupa E podany tytuł świadectwa zdrowia otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
dla przywozu na terytorium Wspólnoty zarejestrowanych koni ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Bahrajnu, Egiptu [35], Jordanii, Kuwejtu, Libanu, Libii, Omanu, Kataru, Arabii Saudyjskiej [36] i Syrii oraz zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i koniowatych do celów hodowli i produkcji z Algierii, Izraela, Maroka, Malty, Mauritiusa i Tunezji".
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 marca 1999 r.
podjęta na mocy przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94, dotycząca brazylijskiego systemu nieautomatycznego licencjonowania importu i jego funkcjonowania
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 607)
(1999/234/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (WTO) [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 356/95 [2], w szczególności jego art. 13 i 14,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) W dniu 12 stycznia 1998 r. Komisja otrzymała skargę na podstawie art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 (zwanego dalej "Rozporządzeniem").
Zażalenie zostało złożone przez Febeltex (Fédération belge du textile – Belgijska Federacja Tekstylna).
(2) Skarżący zarzucał, że brazylijskie nieautomatyczne licencjonowanie importu, w szczególności jego realizacja poprzez nałożenie obowiązkowych terminów płatności oraz obowiązkowych cen minimalnych są niezgodne z kilkoma przepisami Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (zwanym dalej "Porozumieniem WTO") i jego załącznikami.
Na tej podstawie skarżący zażądał od Komisji podjęcia koniecznych działań w celu przekonania Brazylii, aby uchyliła te przepisy.
(3) Skarga zawiera wystarczający prima facie dowód uzasadniający wszczęcie procedury badania wspólnotowego na podstawie z art. 8 Rozporządzenia.
W konsekwencji, taka procedura została wszczęta w dniu 27 lutego 1998 r. [3]
(4) Po wszczęciu procedury badania, Komisja przeprowadziła dogłębne prawne i rzeczowe badanie brazylijskiego systemu licencjonowania importu zastosowanego do wyrobów włókienniczych.
Opierając się na ustaleniach tego badania Komisja doszła do następujących wniosków.
B. USTALENIA DOTYCZĄCE ISTNIENIA PRZESZKODY W HANDLU
(5) W badaniu ustalono, że system brazylijski jest systemem licencjonowania w rozumieniu art. 3 ust. 1 Porozumienia WTO w sprawie procedur licencjonowani importu (ILP) i dlatego powinien być zgodny z zasadami ustalonymi w tym Porozumieniu, jak również z GATT 1994.
(6) Odpowiednie ustawodawstwo brazylijskie dotyczące systemu nieautomatycznego licencjonowania importu składa się z:
- Decreto 660, z dnia 25 września 1992 r. (który ustanowił Sistema Integrado de Comércio Exterior, Siscomex),
- Portaria Interministerial 291 (Ministerstwo Skarbu/Ministerstwo Przemysłu i Handlu), z dnia 12 grudnia 1996 r. (dotycząca przetwarzania operacji importowych za pomocą Siscomex),
- Portaria Secex 21, z dnia 12 grudnia 1996 r. (dotycząca operacji importowych za pomocą Siscomex, łącznie z kontrolą cen) oraz
- Communicados Decex wymieniającego towary podlegające nieautomatycznemu licencjonowaniu importu, które zostały zebrane w Communicado Decex 37 z dnia 17 grudnia 1997 r.
Jednakże system brazylijski jest bardzo elastyczny: nowe produkty można dodawać do wykazu tych produktów, na które wymagana jest nieautomatyczna licencja importowa wydawana na mocy zwykłej decyzji ustnej Ministerstwa Przemysłu, Handlu i Turystyki.
(7) Brazylijskim systemem licencjonowania kieruje się za pomocą instrumentu komputerowego zwanego Siscomex.
Wydawanie licencji importowych na import wyrobów włókienniczych pochodzących ze Wspólnoty jest bezpośrednio powiązane z zestawem obowiązkowych cen minimalnych i obowiązkowych terminów płatności.
Jeżeli data zgłoszenia przywozowego nie jest zgodna z datą ustaloną i umieszczoną przez władze brazylijskie w Siscomex, wnioski o licencje importowe nie są przetwarzane, a od importera żąda się skontaktowania z lokalną agencją Departamentu Handlu Zagranicznego Ministerstwa Przemysłu, Handlu i Turystyki (Decex).
(8) Brazylijskie ustawodawstwo wprowadzające ten system nie zwiera żadnej wskazówki odnośnie do środka wdrażanego przez procedurę licencjonowania.
Służby Komisji ustaliły, że istnieją wewnętrzne zasady administracyjne lub też wskazówki dotyczące obowiązkowych terminów płatności oraz minimalnych cen importowych, których używa się w brazylijskim systemie licencjonowania importu.
Takie zasady nie są opublikowane.
W konsekwencji, rządy i podmioty gospodarcze nie mogą się z nimi zapoznać.
Ponadto, nie ma możliwości odwołania się od tego rodzaju nieoficjalnych zasad.
(9) W przypadku gdy Siscomex nie przetwarza wniosków o licencje importowe, które nie są zgodne z wymaganiami dotyczącymi terminów płatności oraz minimalnych cen, nie podejmuje się żadnej formalnej decyzji co do wniosku importera.
Wniosek pozostaje zawisły na czas nieokreślony.
(10) Brazylijski system nie wydaje się służyć wykonaniu jakiegokolwiek przepisu zgodnego z GATT, jego jedyną funkcją jest stosowanie procedur przywozowych i administrowanie nimi jako narzędziem polityki handlowej w celu ograniczenia przepływu importu wyrobów włókienniczych do Brazylii.
Badanie wykazało również, że system ten upoważnia władze brazylijskie podejmowanie decyzji o nie udzieleniu licencji importowych w sposób uznaniowy i arbitralny, na podstawie nieoficjalnych i nie publikowanych powodów.
Narzucając obowiązkowe terminy płatności oraz obowiązkowe ceny minimalne jako warunek udzielenia pozwolenia, Brazylia znacznie ograniczyła import określonych wyrobów włókienniczych pochodzących ze Wspólnoty i zniechęciła wielu potencjalnych klientów producentów wspólnotowych.
(11) Brazylia dotychczas nie notyfikowała części odpowiedniego prawodawstwa (Communicado Decex 37, z dnia 17 grudnia 1997 r.); pozostała część została notyfikowana z ponad rocznym opóźnieniem dopiero po rozpoczęciu przez Komisję obecnego badania przez to rozporządzenie, a w notyfikacji tej pominięto pewne zasadnicze informacje (np. wykaz produktów podlegających procedurom licencjonowania).
(12) W tych okolicznościach Komisja uważa, że zarzuty skarżącego są dobrze uzasadnione, oraz że brazylijskie praktyki stanowią przeszkodę dla handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 Rozporządzenia ponieważ są sprzeczne z następującymi przepisami:
- artykuły X.1 i XI.1 GATT,
- artykuł 1 ust. 3, art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 5 lit. f) i art. 5 Porozumienia WTO w sprawie procedur licencjonowania importu.
(13) Niemniej jednak Komisja uważa, że odniesienie do powyższych podstaw prawnych nie wyklucza prawa odwołania się do jakichkolwiek innych stosownych przepisów Porozumienia WTO oraz załączonych do niego porozumień, które mogą być użyteczne w procedurach przed WTO.
C. USTALENIA DOTYCZĄCE NIEKORZYSTNYCH SKUTKÓW HANDLOWYCH
(14) Badanie Komisji wykazało olbrzymi potencjał rynku brazylijskiego dla wysoce konkurencyjnych produktów eksportowanych przez producentów wspólnotowych.
W tym względzie główne ustalenia dotyczące niekorzystnych skutków spowodowanych kwestionowanymi praktykami wskazują, że brazylijski system nieautomatycznego licencjonowania importu stanowi poważne ograniczenie dostępu do rynku brazylijskiego dla pewnej liczby wspólnotowych wyrobów włókienniczych.
(15) Badanie objęło produkty wymienione w działach 50–63 Nomenklatury Scalonej oraz ujawniło, że skutki systemu brazylijskiego różnią się w poszczególnych sektorach.
Ogólnie mówiąc, niezależnie od wielkiego potencjału rynku brazylijskiego, wspólnotowy eksport wyrobów włókienniczych do Brazylii nie odnotował znacznego wzrostu między 1996 r. a 1997 r., w szczególności w porównaniu z odnotowanym eksportem na podobne rynki Ameryki Południowej.
(16) W szczególności wprowadzenie nieautomatycznego licencjonowania importu, oraz sposób w jaki jest on wdrażany poprzez obowiązkowe terminy płatności oraz narzuconą cenę minimalną spowodował już w 1997 r. (a w niektórych przypadkach również w 1996 r.) spadek eksportu do Brazylii niektórych wyrobów włókienniczych Unii Europejskiej, takich jak poszycia materacy (kody CN: 55162610; 52104900), taśmy tapicerskie (kod CN: 58063210), tkaniny syntetyczne do produkcji firan (kod CN: 60024311), tkaniny techniczne do produkcji ubrań zwykłych (np. lyocell, elastan) (kod CN: 55161300).
(17) Kwestionowane praktyki brazylijskie spowodowały znaczący spadek konkurencyjności określonych wyrobów włókienniczych wytwarzanych przez eksporterów wspólnotowych na rynku brazylijskim.
Taki spadek konkurencyjności był szczególnie drastyczny dla tych sektorów, które podlegają minimalnym cenom importowym, takich jak poszycia materacy, tkaniny do produkcji firan lub taśmy tapicerskie.
(18) Wprowadzenie kwestionowanych środków w wielu przypadkach doprowadziło do znacznej utraty ilości i znaczenia brazylijskich klientów, jak również ilości i znaczenia otrzymanych lub potwierdzonych zamówień.
(19) Wymaganie minimalnych cen doprowadziło również do znacznego ograniczenia zakresu produktów, które mogą być eksportowane do Brazylii.
Innymi słowy, produkty, których cena eksportowa jest o wiele za niska w porównaniu z wymaganą obowiązkową ceną minimalną, nie mogą być dłużej eksportowane, ponieważ po wyższej cenie nie byłyby dłużej konkurencyjne.
Istotnie, ten skutek ma miejsce w stosunku do produktów o niskiej cenie, w stosunku do których istnieje większa konkurencja lokalna.
Skutkiem tego, brazylijski importer kupi produkt brazylijski, który, gdyby nie narzucenie obowiązkowych cen minimalnych, byłby droższy niż odpowiadający mu wspólnotowy wyrób włókienniczy.
(20) Kolejnym niekorzystnym skutkiem handlowym dla wspólnotowych producentów/eksporterów wyrobów włókienniczych jest potrzeba zmiany specyfikacji technicznej produktu.
Zmiana ta spowodowana jest potrzebą zachowania zgodności z wymaganymi cenami minimalnymi.
Zmiana specyfikacji technicznej produktu w niektórych przypadkach będzie jedynym sposobem na otrzymanie takiego produktu, którego cena będzie odpowiadała wymaganiom ceny minimalnej i który wciąż będzie ekonomicznie opłacalny.
W tym względzie, służby Komisji otrzymały przykłady gdzie, w przypadku poszyć do materaców, udział procentowy wełny, sztucznego jedwabiu, poliestru itp. w produkcie musiał być zmieniony, np. poprzez użycie nowego surowca (takiego jak sztuczny jedwab) lub poprzez użycie nowego surowca (takiego jak polipropylen), co skutkuje inna wagą na metr kwadratowy.
(21) Użycie brazylijskiego systemu nieautomatycznego licencjonowania importu jako narzędzia polityki handlowej do kontroli przepływu handlu spowodowało, w niektórych sektorach włókienniczych, całkowitą zmianę warunków rynkowych, co w niektórych przypadkach doprowadziło niemal do całkowitego zamknięcia rynku brazylijskiego dla wspólnotowych eksporterów wyrobów włókienniczych.
Przykładowo, minimalna cena importowa 20 USD/kg narzucona przez władze brazylijskie na importu poszyć żakardowych na materace oznaczonych kodem CN 55162310 jest ponad dwukrotną normalną ceną sprzedaży tego wyrobu (tzn. 8–11 USD/kg).
Taki wzrost ceny spowodował znaczny spadek konkurencyjności na rynku brazylijskim dla eksporterów tego domowego wyrobu włókienniczego z krajów Wspólnoty.
(22) Dlatego Komisja stwierdziła, że wyżej wspomniane skutki powodują niekorzystne skutki handlowe w rozumieniu art. 2 ust. 4 wyżej wymienionego rozporządzenia.
D. INTERES WSPÓLNOTY
(23) W ciągu kilku ostatnich lat europejscy producenci i eksporterzy wnieśli trzy sprawy przeciwko brazylijskim praktykom wywierającym ograniczające skutki na wspólnotowy eksport różnych produktów (takich jak talerze metalowe, wyroby włókiennicze oraz sorbit).
Środki te wydają się być skierowane na określone wrażliwe sektory, w sposób nieprzejrzysty, poprzez bardzo elastyczne procesy decyzyjne.
Z tego powodu zajęcie się systemem brazylijskim w sposób całościowy jest dla Wspólnoty sprawą najważniejszą.
(24) Ponadto, zapewnienie, aby partnerzy WTO w pełni wypełniali swoje zobowiązania jest sprawą najwyższej wagi dla Wspólnoty, która przyjęła wobec siebie takie same zobowiązania.
Jest kwestią fundamentalną dla dobrego funkcjonowania wielostronnego systemu handlu konsekwentne zajmowanie się praktykami rzekomo niezgodnymi z WTO.
(25) W odniesieniu do sprawy Febeltex, zważywszy znaczenie przemysłu włókienniczego dla Wspólnoty jako całości oraz potrzebę zapewnienia uczciwego dostępu do rynków państw trzecich wspólnotowym wyrobom włókienniczym, Wspólnota powinna natychmiast zakwestionować brazylijski system nieautomatycznego licencjonowania importu, na podstawie odpowiednich postanowień Porozumienia w sprawie procedur licencjonowania importu, GATT 1994 r. oraz Uzgodnienia WTO w sprawie rozwiązywania sporów.
E. WNIOSKI I ŚRODKI, KTÓRE NALEŻY PODJĄĆ
(26) Odbyły się spotkania oraz doszło do wymiany listów z właściwymi władzami brazylijskimi dla dalszego dyskutowania powyższej kwestii, w celu znalezienia polubownego rozwiązania, jednak władze brazylijskie nie wystosowały żadnej propozycji w związku z takim rozwiązaniem.
(27) W tych okolicznościach wydaje się, że interes Wspólnoty wymaga rozpoczęcia postępowania WTO w sprawie rozwiązania sporu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Brazylijski system nieautomatycznego licencjonowania importu, obowiązkowe ceny minimalne oraz obowiązkowe terminy płatności wydają się być niezgodne ze zobowiązaniami tego kraju na mocy Porozumienia z Marakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu oraz stanowi "przeszkodę w handlu" w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3286/94.
2.
Wspólnota rozpocznie czynności przeciwko Brazylii na mocy Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur rozwiązywania sporów i innych odpowiednich postanowień WTO w celu zapewnienia usunięcia przeszkody w handlu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja stosuje się od dnia jej opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 marca 1999 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG oraz decyzje 92/160/EWG i 93/197/EWG w odniesieniu do warunków zdrowotnych zwierząt przy przywozie do Wspólnoty zarejestrowanych koni z niektórych części Kirgistanu
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 609)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/236/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 12, 13, 15, 16 i art. 19 lit. ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 79/542/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją 1999/227/WE [3], ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa oraz produktów mięsnych.
(2) Decyzją 92/160/EWG [4], ostatnio zmienioną decyzją 1999/228/WE, Komisja ustanowiła regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych.
(3) Warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne przy przywozie zarejestrowanych koni są ustanowione w decyzji Komisji 93/197/EWG [5], ostatnio zmienionej decyzją 1999/227/WE.
(4) Po inspekcji weterynaryjnej przeprowadzonej przez Komisję w Kirgistanie sytuacja zdrowotna zwierząt z rodziny koniowatych wydaje się być w zadowalającym stopniu kontrolowana przez służby weterynaryjne.
(5) Władze weterynaryjne Kirgistanu przedstawiły pisemne zobowiązanie powiadomienia Komisji i Państw Członkowskich w ciągu dwudziestu czterech godzin teleksem, telegraficznie lub telefaksem o potwierdzeniu którejkolwiek z chorób zakaźnych zwierząt z rodziny koniowatych wymienionych w załączniku A do dyrektywy 90/426/EWG, które to choroby podlegają w tym kraju obowiązkowi powiadomienia, oraz zawiadamiania we właściwym terminie o wszelkich zmianach w polityce szczepień lub przywozu zwierząt z rodziny koniowatych.
(6) W Kirgistanie prowadzone są doroczne badania koni na nosaciznę i przez co najmniej sześć miesięcy nie odnotowano jej występowania; afrykańska zaraza koni, wenezuelskie wirusowe zapalenie mózgu i rdzenia koni oraz pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej nigdy nie występowały w Kirgistanie.
(7) Monitorowanie wirusowego zapalenia tętnic u koni dopiero rozpoczęto i nie da się definitywnie ustalić statusu tego kraju w odniesieniu do tej choroby; z tego względu niekastrowane konie płci męskiej, starsze niż 180 dni, przeznaczone do przywozu do Wspólnoty powinny być poddawane badaniom laboratoryjnym na tę chorobę.
(8) W niektórych częściach Kirgistanu odnotowano zarazę stadniczą koni, jednakże region Issyk-Kul jest wolny od zarazy stadniczej koni od co najmniej sześciu miesięcy i otrzymano urzędowe gwarancje, że przemieszczanie koni do tego regionu z reszty kraju odbywa się pod urzędową kontrolą weterynaryjną.
(9) Ze względu na sytuację zdrowotną zwierząt koniowatych w niektórych częściach Kirgistanu stosowna wydaje się regionalizacja tego kraju, tak aby zezwolić na przywóz do Wspólnoty zarejestrowanych koni tylko z tej części terytorium Kirgistanu, która jest wolna od choroby.
(10) Warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne muszą być przyjmowane zgodnie z sytuacją zdrowotną zwierząt w danym państwie trzecim; obecna sprawa dotyczy tylko zarejestrowanych koni.
(11) Decyzja 79/542/EWG i decyzje 92/160/EWG oraz 93/197/EWG muszą być odpowiednio zmienione.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części 2 Załącznika do decyzji 79/542/EWG w specjalnej kolumnie dotyczącej zarejestrowanych koni, zgodnie z porządkiem alfabetycznym według kodu kraju ISO, dodaje się wiersz w brzmieniu:
"KG _BAR_ Kirgistan _BAR_ × _BAR_ (1)" _BAR_ .
Artykuł 2
W Załączniku do decyzji 92/160/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się następujące wyrazy:
"Kirgistan (4)
Region Issyk-Kul";
2) dodaje się przypis dolny w brzmieniu:
"(4) Zezwala się jedynie na stałe przywozy do Wspólnoty koni zarejestrowanych.".
Artykuł 3
W decyzji Komisji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) do wykazu państw trzecich grupy B w załączniku I w kolejności alfabetycznej według kodu kraju ISO dodaje się następujące wyrazy "Kirgistan (1) (2) (KG)";
2) tytuł świadectwa zdrowia w grupie B w załączniku II otrzymuje brzmienie:
"B — ŚWIADECTWO ZDROWIA
dla przywozów na terytorium Wspólnoty zarejestrowanych koni z Kirgistanu (1) oraz zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych z Australii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Białorusi, Cypru, Republiki Czeskiej, Estonii, Chorwacji, Węgier, Litwy, Łotwy, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Nowej Zelandii, Polski, Rumunii, Rosji (1), Republiki Słowackiej, Słowenii, Ukrainy i Federalnej Republiki Jugosławii.".
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 1999 r.
zmieniająca decyzję 97/296/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C(1999)768)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/244/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 2 i art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Decyzja Komisji 97/296/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 1999/136/WE [4], wymienia państwa i terytoria, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Część I załącznika I zawiera nazwy krajów i terytoriów objętych decyzją szczególną, natomiast część II wymienia te spośród nich, które spełniają warunki art. 2 ust. 2 decyzji 95/408/WE.
Załącznik II zawiera nazwy państw i terytoriów, z których przywóz był dopuszczony do dnia 31 stycznia 1999 r., na warunkach zawartych w art. 11 ust. 7 dyrektywy 91/493/EWG.
(2) Decyzja Komisji 1999/245/WE [5] określa specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Seszeli. W związku z tym Seszele należy dodać do części I wykazu w załączniku I, obejmującego te kraje i terytoria, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
(3) Polinezja Francuska, Gabon oraz Saint Pierre i Miquelon przekazały informacje wykazujące, że spełniają one równoważne warunki i są w stanie zagwarantować, że wywożone przez nie produkty rybołówstwa spełniają wymagania zdrowotne zawarte w dyrektywie 91/493/EWG, konieczna jest zatem zmiana wyżej wymienionego wykazu, w celu włączenia powyższych państw i terytoriów do części II wykazu.
(4) Z uwagi na powagę braków dostrzeżonych podczas inspekcji w Kazachstanie cofnięte zostanie pozwolenie na przywóz kawioru, a tym samym państwo to zostaje usunięte z części II wykazu.
(5) Od dnia 1 lutego 1999 r. przywóz z państw trzecich wymienionych w załączniku II jest zabroniony.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I i II do decyzji 97/296/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 1999 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Seszeli
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 770)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/245/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną na Seszelach w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Seszeli w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) "Fish Inspection Unit (FIU) of the Veterinary Services under the Ministry of Agriculture and Marine Resources" na Seszelach jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw.
(4) Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a)) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania.
(5) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych/zarejestrowanych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych zgodnie z dyrektywą Rady 92/48/EWG [3]; wykaz musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez FIU; zapewnienie przestrzegania przepisów przewidzianych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem FIU.
(7) FIU złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających określonym w tej dyrektywie jako wymagania w zakresie zatwierdzenia lub rejestracji przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub statków zamrażalni pochodzenia produktu.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Fish Inspection Unit (FIU) of the Veterinary Services under the Ministry of Agriculture and Marine Resources" jest właściwym organem na Seszelach w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Seszeli muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "SEYCHELLES" oraz numerem zezwolenia/rejestracyjnym przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela FIU oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 1999 r.
zatwierdzająca niektóre plany interwencyjne zwalczania klasycznego pomoru świń
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 769)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/246/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/217/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania klasycznego pomoru świń [1], ostatnio zmienioną decyzją 93/384/EWG [2], w szczególności jej art. 14b, a także mając na uwadze, co następuje:
kryteria, które mają być stosowane mutatis mutandis przy sporządzaniu planów interwencyjnych zwalczania klasycznego pomoru świń zostały ustanowione w decyzji Komisji 91/42/EWG [3];
niektóre Państwa Członkowskie przedłożyły do zatwierdzenia krajowe plany interwencyjne; po rozpatrzeniu tych planów stwierdzono, że spełniają one wszystkie kryteria ustanowione w decyzji 91/42/EWG oraz umożliwiają osiągnięcie zamierzonego celu pod warunkiem ich skutecznego wdrożenia;
w celu zapewnienia skuteczności planów, konieczne jest przeprowadzenie badań scenariuszy oraz ćwiczeń symulacyjnych;
plany interwencyjne muszą być na bieżąco aktualizowane;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się plany interwencyjne zwalczania klasycznego pomoru świń przedłożone przez Państwa Członkowskie wymienione w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 1999 r.
zmieniająca decyzję 93/197/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 754)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/252/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 14, art. 15 lit. a) i art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/197/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją 1999/236/WE [3], ustanawia warunki zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych.
(2) Rozdział III lit. d) świadectw zdrowia A, B, C, D I i E przedstawionych w załączniku II do decyzji 93/197/EWG został zmieniony decyzją 93/510/EWG [4] w celu zezwolenia na przywóz z państw trzecich do Wspólnoty zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych przed upływem wymaganego okresu przebywania w danym kraju przez 90 dni przed wysyłką, jeżeli w tym okresie dane zwierzęta z rodziny koniowatych zostały przywiezione do wysyłającego państwa trzeciego z Państw Członkowskich.
(3) Zaniechano jednakże dostosowania odpowiedniego sformułowania w oświadczeniu właściciela lub przedstawiciela właściciela zwierzęcia z rodziny koniowatych; dlatego dla jasności sformułowania, brzmienie deklaracji musi zostać dostosowane do brzmienia rozdziału III lit. d) załącznika II przedstawiającego świadectwa zdrowia A, B, C, D i E.
(4) Konieczne jest wprowadzenie odpowiednich zmian do decyzji 93/197/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Punkt 2 oświadczenia właściciela lub przedstawiciela właściciela zwierzęcia w świadectwach zdrowia zwierząt A, B, C, D i E przedstawionych w załączniku II do decyzji 93/197/EWG otrzymuje brzmienie:
"2.
Zwierzę pozostawało w
…
(kraj wywozu)
od urodzenia (3), lub zostało przywiezione bezpośrednio z Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej w ciągu minionych 90 dni (3), lub zostało wwiezione do kraju wywozu co najmniej 90 dni przed datą złożenia niniejszego oświadczenia (3)."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 marca 1999 r.
dotycząca zawarcia Konwencji w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Odry
(1999/257/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
Komisja uczestniczyła, w imieniu Wspólnoty, w negocjacjach dotyczących przygotowania Konwencji w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Odry;
Konwencja została podpisana w imieniu Wspólnoty we Wrocławiu (Polska) dnia 11 kwietnia 1996 r.;
Konwencja ta ma na celu wzmocnienie współpracy wielostronnej, by zapobiec i kontrolować zanieczyszczenie Odry, chronić środowisko i zapewnić zrównoważone wykorzystanie zasobów wodnych;
wysoki poziom ochrony jest nadrzędnym celem polityki wspólnotowej w dziedzinie środowiska; jest ona oparta na zasadach środków ostrożności oraz działań zapobiegawczych, na zasadzie naprawy szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu najlepiej u źródła i na zasadzie "zanieczyszczający płaci";
w zakresie swoich odpowiednich kompetencji Wspólnota i Państwa Członkowskie współpracują z państwami trzecimi i właściwymi organizacjami międzynarodowymi;
zawarcie Konwencji przez Wspólnotę przyczynia się do realizacji celów określonych w art. 130r Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Odry zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Konwencji załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do złożenia dokumentu zatwierdzenia w Sekretariacie Generalnym Rady zgodnie z art. 18 ust. 2 Konwencji.
Decyzja Rady
z dnia 9 marca 1999 r.
odnosząca się do zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wyników negocjacji Rundy Urugwajskiej w sprawie rolnictwa, włączając poprawę istniejących uzgodnień preferencyjnych
(1999/278/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, powinien zostać przyjęty w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wyników negocjacji Rundzie Urugwajskiej w sprawie rolnictwa, włączając poprawę istniejących uzgodnień preferencyjnych;
Komisja powinna być upoważniona do podejmowania środków w celu wykonania Protokołu, w szczególności w odniesieniu do podstawowych i przetworzonych produktów rolnych;
rozporządzenia (WE) nr 1595/97 [1] i (WE) nr 656/98 [2] przyspieszyły wykonanie niektórych postanowień Protokołu dotyczących podstawowych i przetworzonych produktów rolnych, odpowiednio; dlatego też powinny zostać podjęte odpowiednie środki, aby zapewnić płynne przejście od uzgodnień preferencyjnych stosowanych na mocy tych rozporządzeń do postanowień przewidzianych w Protokole;
Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii został ostatnio zmieniony decyzją 96/225/WE [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym przyjmuje się Protokół dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wyników negocjacji Rundy Urugwajskiej w sprawie rolnictwa, włączając poprawę istniejących uzgodnień preferencyjnych.
Tekst Protokołu załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1. Szczegółowe zasady stosowania niniejszej decyzji zostają przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [4] lub, odpowiednio, zgodnie z odpowiednimi przepisami pozostałych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynku, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3448/93 [5] lub rozporządzeniem (WE) nr 3066/95 [6].
2.
Z chwilą wejścia w życie niniejszej decyzji wszelkie przepisy przyjęte przez Komisję zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 3066/95 i rozporządzenia (WE) nr 656/98 w związku z wprowadzeniem koncesji objętych Protokołem uważa się za podlegające ust. 1.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji, przewidzianej w art. 6 Protokołu, w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 22 marca 1999 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej międzyregionalnej Umowy ramowej o współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Wspólnym Rynkiem Ameryki Południowej i jego państwami – stronami, z drugiej strony
(1999/279/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y wraz z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 130u Traktatu stanowi, że polityka wspólnotowa w zakresie współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, sprawnej i stopniowej integracji tych krajów z gospodarką światową oraz zwalczaniu ubóstwa w tych krajach;
właściwe jest, aby zatwierdzić w imieniu Wspólnoty Europejskiej międzyregionalną Umowę ramową o współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Wspólnym Rynkiem Ameryki Południowej i jego państwami – stronami z drugiej strony, podpisanej w Madrycie w grudniu 1995 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Międzyregionalna Umowa ramowa o współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Wspólnym Rynkiem Ameryki Południowej i jego państwami – stronami z drugiej strony zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji [3].
Artykuł 2
Zgodnie z art. 26 Umowy Przewodniczący Rady przewodniczy Radzie Współpracy oraz reprezentuje Wspólnotę w tej Radzie.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Wspólnemu Komitetowi Współpracy oraz Wspólnemu Podkomitetowi ds. Handlu zgodnie z ich regulaminem oraz reprezentuje Wspólnotę w tych organach.
Artykuł 3
W imieniu Wspólnoty Europejskiej Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 34 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 kwietnia 1999 r.
dotycząca wspólnotowej procedury informacyjnej i konsultacyjnej w sprawie kosztów zaopatrzenia w ropę naftową i cen konsumpcyjnych na produkty ropopochodne
(1999/280/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Przejrzystość cen towarów konsumpcyjnych produktów ropopochodnych i informacja dotycząca kosztów zaopatrzenia w ropę naftową są niezbędne do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, w szczególności dla swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie.
(2) Dyrektywa Rady 76/491/EWG z dnia 4 maja 1976 r. dotycząca wspólnotowej procedury informacyjnej i konsultacyjnej w sprawie cen ropy naftowej i produktów ropopochodnych we Wspólnocie [4] zobowiązuje Państwa Członkowskie do przekazywania Komisji informacji, które przestały odzwierciedlać warunki panujące na rynkach ropy naftowej; dyrektywa 76/491/EWG powinna więc zostać uchylona i zastąpiona przez nową wspólnotową procedurę informacyjną.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2964/95 z dnia 20 grudnia 1995 r. wprowadzające rejestrację przywozu i dostaw ropy naftowej we Wspólnocie [5] umożliwia informowanie Komisji, co dotyczy każdego Państwa Członkowskiego, na temat miesięcznych kosztów zaopatrzenia w każdy rodzaj ropy naftowej, co odnosi się do przywozu z państw trzecich lub dostaw z innego Państwa Członkowskiego, jednak nie umożliwia Komisji określania całkowitych kosztów zaopatrzenia w ropę naftową we Wspólnocie.
(4) Pożądane jest ustanowienie procedury informacyjnej i konsultacyjnej w sprawie kosztów zaopatrzenia w ropę naftową i cen konsumpcyjnych produktów ropopochodnych.
(5) Procedura ta wymaga prezentowania przez Państwa Członkowskie w regularnych odstępach czasu pewnych informacji dotyczących kosztów zaopatrzenia w ropę naftową oraz cen konsumpcyjnych produktów ropopochodnych w zbiorczej postaci.
(6) Zgodnie ze swoją obecną praktyką Państwa Członkowskie będą nadal przekazywać Komisji ceny konsumpcyjne produktów ropopochodnych w każdy poniedziałek, tak jak robiły to w przeszłości na zasadzie dobrowolności; Państwa Członkowskie mogą utrzymać swoje obecne systemy lub stworzyć nowe procedury dla zbierania tych danych.
(7) Zebrane informacje powinny umożliwić porównanie tendencji kosztów i cen ropy obowiązujących we Wspólnocie.
(8) Podatki nakładane na produkty ropopochodne są składową cen sprzedaży i stąd konieczne jest, w celu zapewnienia przejrzystości cen tych produktów i porównania cen istniejących we Wspólnocie, wskazanie cen konsumpcyjnych netto dla produktów ropopochodnych bez ceł i podatków, a także po wliczeniu wszelkich podatków.
(9) Zebrane informacje oraz wyniki analiz przeprowadzonych przez Komisję powinny być publikowane na poziomie wspólnotowym w celu zapewnienia przejrzystości rynku i powinny być przedmiotem konsultacji między Państwami Członkowskimi a Komisją.
(10) Jeśli Komisja znalazłaby nieprawidłowości i brak spójności w przedstawionych jej danych, powinna mieć możliwość otrzymania dalszych informacji od odnośnego Państwa Członkowskiego.
(11) Konkretne ustalenia dotyczące przekazywania informacji muszą być sprecyzowane bardziej szczegółowo,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące kosztów zaopatrzenia w ropę naftową cif i cen konsumpcyjnych produktów ropopochodnych w sposób określony w art. 3.
Lista produktów ropopochodnych jest określona w Załączniku.
Informacje są uzyskiwane przez agregację otrzymanych danych i przedstawiane w odzwierciedlający, możliwie najbliższy rzeczywistości sposób, stan rynku ropy w każdym Państwie Członkowskim.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
1) "koszty zaopatrzenia" oznaczają koszty całości przywozu i dostaw ropy naftowej, jak również ropy naftowej produkowanej w Państwie Członkowskim;
2) "przywóz ropy naftowej" oznacza każdą ilość ropy naftowej przywożoną na terytorium Wspólnoty do celów innych niż tranzyt, która jest przeznaczona na zaspokojenie potrzeb Państwa Członkowskiego;
3) "dostawy ropy naftowej" oznaczają każdą ilość ropy naftowej wwożoną na terytorium Państwa Członkowskiego z innego Państwa Członkowskiego w celach innych niż tranzyt, która jest przeznaczona na zaspokojenie potrzeb pierwszego Państwa Członkowskiego;
4) "ropa naftowa produkowana w Państwie Członkowskim" oznacza całość ropy naftowej produkowanej i rafinowanej w Państwie Członkowskim, gdzie taka produkcja stanowi więcej niż 15 % w skali roku całego zaopatrzenia tego Państwa Członkowskiego;
5) "ceny konsumpcyjne" oznaczają najbardziej reprezentatywne poziomy cen w rzeczywistości płaconych przez konsumentów w danej kategorii.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
a) miesięczne koszty zaopatrzenia w ropę naftową cif w miesiącu następującym po końcu danego miesiąca;
b) ceny konsumpcyjne produktów ropopochodnych netto bez ceł i podatków, a także po wliczeniu wszelkich podatków, obowiązujących w piętnastym dniu każdego miesiąca, w trzydzieści dni następujących po piętnastym dniu miesiąca, o którym mowa.
2.
Na podstawie dotychczasowego systemu zbierania danych Państwa Członkowskie kontynuują przekazywanie Komisji cen konsumpcyjnych netto bez ceł i podatków, obowiązujących w każdy poniedziałek, najpóźniej do godziny 12.00 w południe następnego dnia.
Artykuł 4
Na podstawie informacji zebranych zgodnie z niniejszą decyzją Komisja publikuje w odpowiedniej formie:
a) każdego miesiąca — koszty zaopatrzenia w ropę naftową cif i ceny konsumpcyjne produktów ropopochodnych netto bez ceł i podatków, a także wliczając wszelkie cła i podatki naliczane piętnastego dnia każdego miesiąca;
b) każdego tygodnia — ceny konsumpcyjne produktów ropopochodnych netto bez ceł i podatków naliczanych w poniedziałek.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie oraz Komisja konsultują się wzajemnie w sprawach związanych z niniejszą decyzją, takich jak informacje zebrane na mocy tej decyzji.
Artykuł 6
Wszelkie informacje przekazane na podstawie niniejszej decyzji są poufne.
Przepis ten nie stanowi przeszkody w rozpowszechnianiu ogólnych lub streszczonych informacji bez ujawniania szczegółów dotyczących poszczególnych przedsiębiorstw, tzn. gdy odnoszą się one do co najmniej trzech przedsiębiorstw.
Państwa Członkowskie mogą powstrzymać się od przedstawiania szczegółów odnoszących się do poszczególnych przedsiębiorstw.
Artykuł 7
Jeśli Komisja zauważy, iż wystąpiły nieprawidłowości lub brak spójności w informacjach przekazanych jej przez Państwa Członkowskie, może poprosić Państwa Członkowskie o zgodę na zaznajomienie się z procedurami obliczeń i wyceny użytymi do osiągnięcia zebranych informacji.
Artykuł 8
W granicach przewidzianych w niniejszej decyzji Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze dotyczące formy, zawartości i wszystkich pozostałych aspektów komunikatów przewidzianych w art. 1.
Artykuł 9
Dyrektywa 76/491/EWG traci moc.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 kwietnia 1999 r.
dotycząca zawarcia Protokołu o rozszerzeniu Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Państwami Członkowskimi ASEAN o Socjalistyczną Republikę Wietnamu
(1999/295/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130Y, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: aby osiągnąć ustalone cele w sferze zewnętrznych stosunków gospodarczych, Wspólnota powinna zatwierdzić Protokół o rozszerzeniu Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Państwami Członkowskimi ASEAN o Socjalistyczną Republikę Wietnamu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół o rozszerzeniu Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Państwami Członkowskimi ASEAN o Socjalistyczną Republikę Wietnamu zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji o zakończeniu przez Wspólnotę procedur niezbędnych do wejścia w życie niniejszego Protokołu [3].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 kwietnia 1999 r.
zmieniająca decyzję 94/360/WE w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich, zgodnie z dyrektywą Rady 90/675/EWG
(notyfikowana jako dokument C(1999) 1166)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/302/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejska,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Decyzja Komisji 99/301/WE [3] przewiduje zawieszenie przywozu świeżej wołowiny wraz z podrobami, przeznaczonej do spożycia przez ludzi, przywożonej lub pochodzącej ze Stanów Zjednoczonych Ameryki z mocą od dnia 15 czerwca 1999 r.; istnieje konieczność zagwarantowania, by do tego czasu świeża wołowina wraz z podrobami, przywożona ze Stanów Zjednoczonych Ameryki nie zawierała żadnych pozostałości hormonów wspierających wzrost.
(2) W stosowaniu art. 8 dyrektywy 90/675/EWG zmniejszenie częstotliwości bezpośrednich kontroli niektórych produktów pochodzących z państw trzecich zostało ustanowione w Załączniku do decyzji Komisji 94/360/WE [4]; obecność niektórych ksenobiotycznych hormonów wspierających wzrost i nienormalnie wysokie poziomy pozostałości hormonów naturalnych zostały wykryte w świeżej wołowinie i podrobach, poza mięsem bizonów łącznie z podrobami, pochodzącym ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, i w związku z tym niezbędne jest podwyższenie częstotliwości zharmonizowanych kontroli takiego mięsa.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/360/WE po art. 1 dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
1.
Niezależnie od przepisów art. 1, poziom i organizacja kontroli fizycznych, jakie mają być przeprowadzane przez każde Państwo Członkowskie przy wprowadzaniu na jego terytorium w dowolnym punkcie kontroli granicznej lub punkcie przekraczania granicy przesyłek świeżej wołowiny wraz z podrobami, poza mięsem bizonów wraz z podrobami, przywożonej lub pochodzącej ze Stanów Zjednoczonych Ameryki ustala się następująco:
- częstotliwość kontroli bezpośrednich zostaje zwiększona do 100 %,
- dwie urzędowe próbki są pobierane z każdej przesyłki i poddawane badaniom na obecność każdego z ksenobiotycznych hormonów: octanu melangestrolu, trenbolonu oraz zeranolu oraz na obecność nienormalnie wysokich poziomów pozostałości hormonów naturalnych: 17 beta estradiolu, progesteronu i testosteronu,
- próbki będą traktowane zgodnie z ppkt 2.6, 2.7 oraz 2.9 Załącznika do decyzji Komisji 98/179/WE [5],
- próbki są przesyłane do jednego z laboratoriów określonych w Załączniku do niniejszej decyzji, gdzie zostaną wykonane stosowne badania laboratoryjne.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają na wprowadzenie na swoje terytorium i na wysyłkę do innego Państwa Członkowskiego wyłącznie takiego świeżego mięsa wołowego wraz z podrobami, którego wyniki badań i analiz określone w ust. 1 są korzystne.
3.
Wszelkie koszty poniesione w związku z zastosowaniem niniejszego artykułu ponosi wysyłający, odbiorca lub ich agenci."
Artykuł 2
Przepisy art. 1 zostaną poddane przeglądowi w świetle informacji o rozwoju sytuacji oraz gwarancji dostarczonych przez właściwe organy Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 kwietnia 1999 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej podłączania do analogowych publicznych komutowanych sieci telefonicznych (PSTN) urządzeń końcowych wspomagających w określonych przypadkach usługi telefonii głosowej, w których adresowanie sieci, jeśli jest zapewnione, wykorzystuje wybieranie dwutonowe wieloczęstotliwościowe (DTMF)
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 874)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/303/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Decyzja Rady 98/482/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej wymagań przyłączeniowych dla podłączania do analogowych publicznych komutowanych sieci telefonicznych urządzeń końcowych (z wyłączeniem urządzeń końcowych wspomagających w określonych przypadkach usługi telefonii głosowej), w których adresowanie sieci, jeśli jest zapewnione, wykorzystuje wybieranie dwutonowe wieloczęstotliwościowe (DTMF) [2], nie obejmuje urządzeń końcowych wspomagających w określonych przypadkach telefonię głosową.
(2) Komisja stwierdziła, że urządzenia końcowe wspomagające w określonych przypadkach telefonię głosową powinny zostać objęte wspólną regulacją techniczną; i określiła związaną z nim deklarację w sprawie zakresu.
(3) Techniczny rozwój odpowiedniej zharmonizowanej normy jest tak zaawansowany, że jej zawartość niewiele różni się od zharmonizowanej normy określonej w decyzji Rady 98/482/WE; korzystnie jest przyjąć obowiązującą zharmonizowaną normę, z niewielkimi wyjątkami, jako podstawę dla wymagań przyłączeniowych dla urządzeń końcowych wspomagających w określonych przypadkach usługi telefonii głosowej; można to osiągnąć poprzez niniejszą decyzję Komisji, która uzupełnia decyzję 98/482/WE; wynikiem tego będzie stosowanie jednolitej zharmonizowanej normy dla wymagań przyłączeniowych dla wszystkich urządzeń końcowych przyłączonych do publicznej komutowanej sieci telefonicznej; w preambule do dyrektywy 98/13/WE przewiduje się zróżnicowane zastosowanie takich zasadniczych wymagań, z uwzględnieniem korzyści gospodarczych i stopnia zaawansowania techniki.
(4) W XX wieku nastąpił stały postęp techniczny w krajowych publicznych sieciach telefonicznych, a rozwiązania techniczne w nich stosowane będą się nadal znacząco różnić z powodu braku koordynacji w początkowych etapach.
(5) Istnieją różnice techniczne między publicznymi komutowanymi sieciami telefonicznymi, z których najważniejsze są opisane w przewodniku EG 201121 wydanym przez Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI).
(6) Przewodnik ten może zawierać informacje użyteczne dla producenta.
(7) Notyfikowane organy powinny dlatego zapewnić, że producenci są świadomi tych różnic.
(8) W okresie przejściowym powinna być możliwa homologacja urządzeń końcowych zgodnie z przepisami krajowymi.
(9) Producenci powinni załączać odpowiedni komunikat do wszystkich urządzeń homologowanych na mocy niniejszej decyzji; producenci powinni zamieszczać deklaracje zgodności sieciowej; notyfikowane organy powinny zapewniać, że producenci są świadomi tego obowiązku; notyfikowane organy powinny powiadamiać inne notyfikowane organy o deklaracjach zgodności sieciowej przy każdym udzieleniu homologacji na mocy niniejszej decyzji.
(10) Urządzenia wchodzące w zakres niniejszej decyzją, którym udzielono homologacji na mocy przepisów krajowych przed końcem okresu przejściowego, mogą dalej być wprowadzane do obrotu i do użytku.
(11) Wspólna regulacja techniczna, określona w niniejszej decyzji, jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do analogowej publicznej komutowanej sieci telefonicznej i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1 decyzji Komisji 98/576/WE [3].
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dla wymagań przyłączeniowych dla urządzeń końcowych dla analogowych publicznych komutowanych sieci telefonicznych określonych w ust. 1, w których adresowanie sieci, jeżeli jest zapewnione, wykorzystuje wybieranie dwutonowe wieloczęstotliwościowe DTMF.
Niniejsza decyzja nie obejmuje wymagań dotyczących współpracy między urządzeniami końcowymi poprzez publiczną sieć telekomunikacyjną określoną w art. 5 lit. g) dyrektywy 98/13/WE.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. d) i f) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w załączniku I.
2.
Wspólna regulacja techniczna pozwala na:
a) badanie urządzeń końcowych w mniejszym zakresie warunków zasilania przewidzianym w pkt 1 załącznika IV;
b) badanie urządzeń końcowych, które nie są przeznaczone do przyłączania do publicznej komutowanej sieci telefonicznej z prądem pętli mniejszym niż 18 mA, w mniejszym zakresie warunków zasilania, przewidzianym w pkt 2 załącznika IV.
3. Urządzenia końcowe objęte art. 1 ust. 2 niniejszej decyzji są zgodne ze wspólną regulacją techniczną, określonym w ust. 1 i 2 spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i lit. b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [4] i 89/336/EWG [5].
Artykuł 3
1. Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 2 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie mających zastosowanie części zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Notyfikowane organy zapewniają, żeby:
a) producenci lub inne podmioty wnioskujące o udzielenie homologacji znali uwagi wyjaśniające zawarte w przewodniku EG 201121 wydanym przez ETSI, wraz z ich zmianami; oraz
b) producenci byli świadomi obowiązku załączenia komunikatu zgodnego ze wzorem podanym w załączniku II do wszystkich produktów homologowanych na mocy niniejszej decyzji; oraz
c) producenci zamieszczali deklaracje zgodności sieciowej zgodne ze wzorem podanym w załączniku III.
3.
Notyfikowane organy powiadamiają inne notyfikowane organy o deklaracjach zgodności sieciowej przy udzielaniu homologacji na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Krajowe przepisy w zakresie homologacji obejmujące urządzenia wchodzące w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1 nie mają zastosowania po piętnastu miesiącach od notyfikacji niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane na mocy takich przepisów krajowych mogą dalej być wprowadzane do obrotu i wprowadzane do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 kwietnia 1999 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej sieci cyfrowej z integracją usług (ISDN); teleusługa telefoniczna w paśmie 3,1 kHz, wymagania przyłączeniowe dla urządzeń końcowych z mikrotelefonem (wydanie 2)
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 875)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/304/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE [1] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnosząca się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności, w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze.
(2) Należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną.
(3) W celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków należy wprowadzić przepisy przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z krajowymi przepisami w zakresie homologacji.
(4) Wniosek został przedłożony Komitetowi (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2.
(5) Wspólna regulacja techniczna, która ma być przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dla wymagań przyłączeniowych dla urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do sieci cyfrowej z integracją usług (ISDN) oraz wspierających teleusługi telefoniczne w paśmie 3,1 KHz.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. g) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy określone jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [2] i 89/336/EWG [3].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku przed wejściem w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 95/526/WE traci moc po 3 miesiącach od wejścia w życie niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane zgodnie z decyzją 95/526/EWG mogą być dalej wprowadzane do obrotu na rynku krajowym i wprowadzane do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 kwietnia 1999 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczących urządzeń ulepszonego systemu cyfrowej telekomunikacji bezprzewodowej (DECT) łączących się z siecią cyfrową z integracją usług (ISDN)
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 999)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/310/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. w sprawie końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których konieczna jest wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nimi deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze.
(2) Należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną.
(3) W celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków, należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z krajowymi przepisami w zakresie homologacji.
(4) Wniosek został przedłożony Komitetowi zatwierdzającemu wyposażenie telekomunikacyjne (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2 dyrektywy 98/13/WE.
(5) Wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dotyczącą wymagań przyłączeniowych dla urządzeń DECT łączących się z siecią ISDN.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. c) – g) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w załączniku I, z wyjątkiem wymagań przedstawionych w załączniku II.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1 lub, alternatywnie, są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w decyzjach Komisji 98/515/WE [2] i 97/523/WE [3], spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [4] i 89/336/EWG [5].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w załączniku I lub alternatywnie zharmonizowanej normy określonej w załącznikach do decyzji 98/515/WE i 97/523/WE.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
przyjmująca trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (program Tempus III) (2000–2006)
(1999/311/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rada Europejska w Strasburgu w dniach 8 i 9 grudnia 1989 r. wezwała Radę do przyjęcia, na podstawie wniosku Komisji, środków mających na celu umożliwienie krajom Europy Środkowej i Wschodniej udział w programach w dziedzinie edukacji i/lub kształcenia, podobnych do dotychczasowych programów wspólnotowych.
(2) Dnia 18 grudnia 1989 r. Rada przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 w sprawie pomocy gospodarczej dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej [5] (program Phare), przewidujące udzielanie pomocy w zakresie wspierania procesu reform gospodarczo-społecznych w krajach Europy Środkowej i Wschodniej w dziedzinach obejmujących kształcenie; dnia 25 czerwca 1996 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (Euratom, WE) nr 1279/96 dotyczące udzielania pomocy we wprowadzaniu reformy gospodarczej i poprawy sytuacji gospodarczej w nowych państwach niepodległych i Mongolii [6] (program Tacis).
(3) Dnia 29 kwietnia 1993 r. decyzją 93/246/EWG Rada przyjęła drugi etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (program Tempus II) na okres czterech lat, poczynając od dnia 1 lipca 1994 r. [7]; ta decyzja została zmieniona dnia 21 listopada 1996 r. decyzją 96/663/WE [8], na mocy której okres programu przedłużono na sześć lat (1994–2000).
(4) Państwa Europy Środkowej i Wschodniej, nowe państwa niepodległe – dawne republiki byłego Związku Radzieckiego i Mongolia, będące beneficjentami programów Phare i Tacis, uważają szkolnictwo wyższe i kształcenie za obszary o kluczowym znaczeniu dla procesu reformy gospodarczo-społecznej.
(5) Współpraca w zakresie szkolnictwa wyższego umacnia i pogłębia całą sieć stosunków między narodami Europy, podkreśla wspólne kulturalne wartości, umożliwia prowadzenie owocnej wymiany poglądów i ułatwia wielonarodowe działania w sferze nauki, kultury, sztuki i w sferze społecznej.
(6) Wobec niedawnego uruchomienia programu Tempus w niestowarzyszonych państwach Europy Środkowej i Wschodniej, w nowych państwach niepodległych – dawnych republikach byłego Związku Radzieckiego i w Mongolii, to jest w krajach o większych potrzebach i bardziej rozległych terytoriach, kontynuacja podjętych środków jest w pełni uzasadniona.
(7) Program Tempus może skutecznie przyczynić się do strukturalnego rozwoju szkolnictwa wyższego, włącznie z doskonaleniem zasobów ludzkich i podnoszeniem kwalifikacji zawodowych dostosowanych do reformy gospodarczej; nie istnieje inne narzędzie służące osiągnięciu tego celu.
(8) Program Tempus może także skutecznie przyczynić się, przez uniwersytety i kadrę uniwersytecką, do rozwoju administracji publicznej i struktur oświatowych w uprawnionych krajach.
(9) Program Tempus może przyczynić się do przywrócenia przerwanej przez ostatnie wydarzenia współpracy między sąsiadującymi regionami Wspólnoty; ta współpraca jest czynnikiem pokoju i stabilności w Europie.
(10) Państwa stowarzyszone będące w fazie przedakcesyjnej, które uczestniczyły w programach Tempus I i Tempus II, mogły obecnie, dzięki zdobytemu doświadczeniu, wnieść wraz z Państwami Członkowskimi pożyteczny wkład w udzielanie krajom partnerskim, które dołączyły do programu na znacznie późniejszym etapie, pomocy w restrukturyzacji ich systemów szkolnictwa wyższego.
(11) Artykuł 11 decyzji 93/246/EWG zobowiązuje Komisję do dokonania oceny realizacji programu Tempus i przedłożenia, w terminie do dnia 30 kwietnia 1998 r., wniosku o przedłużenie lub dostosowanie programu w okresie rozpoczynającym się dnia 1 lipca 2000 r.
(12) Właściwe władze w państwach Europy Środkowej i Wschodniej, w nowych państwach niepodległych – dawnych republikach byłego Związku Radzieckiego i w Mongolii, użytkownicy programu, struktury odpowiedzialne za organizację programu w uprawnionych krajach i we Wspólnocie Europejskiej, oraz eksperci i posiadający odpowiednie kwalifikacje przedstawiciele poglądów europejskiej uniwersyteckiej społeczności podzielają ustalenia sprawozdania oceniającego, potwierdzające, że w uprawnionych krajach program Tempus może skutecznie przyczyniać się do dywersyfikacji możliwości kształcenia i do współpracy między uniwersytetami, torując w ten sposób drogę rozwojowi współpracy naukowej, kulturalnej oraz gospodarczo-społecznej.
(13) Należy stworzyć możliwości ustanowienia skutecznej koordynacji między programem Tempus III i innymi wspólnotowymi programami lub działaniami o wymiarze edukacyjnym i/lub szkoleniowym, pobudzając w ten sposób synergię i zwiększając wartość dodaną poszczególnych rodzajów działalności wspólnotowej.
(14) Traktat nie przewiduje dla przyjęcia niniejszej decyzji kompetencji innych niż wynikające z art. 235; warunki powołania się na ten artykuł zostały spełnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Czas trwania programu Tempus III
Niniejszym przyjmuje się trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (zwany dalej "programem Tempus III") na okres sześciu lat, poczynając od dnia 1 lipca 2000 r.
Artykuł 2
Uprawnione kraje
Program Tempus III jest przeznaczony dla niestowarzyszonych państw Europy Środkowej i Wschodniej, które mogą się ubiegać o pomoc gospodarczą na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 (program Phare) [9], a także dla nowych państw niepodległych – dawnych republik byłego Związku Radzieckiego i dla Mongolii, wymienionych w rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 1279/96 (program Tacis), pod warunkiem przedłużenia tych programów pomocy na okres, o którym mowa.
Kraje te są zwane dalej "uprawnionymi krajami".
Na podstawie oceny konkretnej sytuacji poszczególnych krajów Komisja, zgodnie z procedurami określonymi w przywołanych rozporządzeniach, uzgadnia z zainteresowanymi uprawnionymi krajami, czy powinny uczestniczyć w programie Tempus III, oraz charakter i warunki ich uczestnictwa w planowaniu na szczeblu krajowym wspólnotowej pomocy dla reformy gospodarczo-społecznej.
Artykuł 3
Zaangażowanie państw stowarzyszonych
Działania w ramach programu Tempus III są także otwarte dla państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, aby umożliwić dzielenie się z sąsiadującymi państwami zdobyczami programu Tempus i w celu rozwijania współpracy regionalnej i transgranicznej.
Mając na uwadze odnośne zasady finansowe i przepisy, należy popierać współpracę miedzy programami Tempus i Erasmus.
Artykuł 4
Definicje
Do celów programu Tempus III:
a) wyrażenie "uniwersytet" obejmuje wszystkie rodzaje szkół policealnych i placówek kształcenia zawodowego, które, w ramach zaawansowanej edukacji i kształcenia, umożliwiają zdobycie kwalifikacji lub uzyskanie dyplomu tego szczebla, niezależnie od nazwy uczelni;
b) wyrażenia "przemysł" i "spółka" obejmują wszelkie rodzaje działalności gospodarczej, bez względu na status prawny, niezależne organizacje przedsiębiorców, izby handlowe i przemysłowe i/lub ich odpowiedniki, stowarzyszenia zawodowe, a także organy szkoleniowe wyżej wymienionych instytucji i organizacji;
c) "instytucja" oznacza władze samorządowe i publiczne oraz partnerów społecznych i ich organy szkoleniowe.
Państwo Członkowskie lub uprawniony kraj może określić rodzaje podmiotów wymienionych w lit. a), które mogą uczestniczyć w programie Tempus III.
Artykuł 5
Cele
Celem programu Tempus III jest wspieranie, zgodnie z wytycznymi i ogólnymi celami programów Phare i Tacis w odniesieniu do reformy gospodarczo-społecznej, rozwoju systemów szkolnictwa wyższego w uprawnionych krajach, przez możliwie jak najbardziej zrównoważoną współpracę z partnerami ze wszystkich Państw Członkowskich Wspólnoty.
W szczególności, program Tempus III ma za zadanie ułatwiać dostosowanie szkolnictwa wyższego do nowych społeczno-gospodarczych i kulturalnych potrzeb uprawnionych krajów, poprzez podejmowanie kwestii:
a) dotyczących rozwoju i przekształcenia programów nauczania w priorytetowych obszarach;
b) reformy struktur szkolnictwa wyższego i szkół wyższych oraz zarządzania nimi;
c) rozwoju szkolenia, prowadzącego do zdobywania kwalifikacji, w celu uzupełnienia deficytu kadr o wysokich kwalifikacjach niezbędnych w kontekście reformy gospodarczej, w szczególności poprawy i wzmocnienia powiązań z przemysłem;
d) wkładu szkolnictwa wyższego i kształcenia w tworzenie społeczeństwa obywatelskiego i umacnianie demokracji.
Realizując cele programu Tempus III, Komisja dokłada starań, aby zapewnić przestrzeganie ogólnej wspólnotowej polityki równych szans dla mężczyzn i kobiet.
Komisja dokłada także starań, aby zapewnić, że żadna grupa obywateli nie zostanie wyłączona lub pokrzywdzona.
Artykuł 6
Dialog z uprawnionymi krajami
Komisja określa, w porozumieniu z właściwymi organami poszczególnych krajów, szczegółowe priorytety i cele w zakresie roli programu Tempus III w krajowej strategii reformy gospodarczo-społecznej, na podstawie celów programu i przepisów Załącznika, w szczególności zgodnie z:
a) i) ogólnymi celami programu Phare;
ii) ogólnymi celami programu Tacis, w szczególności w odniesieniu do jego aspektów sektorowych;
b) polityką poszczególnych uprawnionych krajów w zakresie reform gospodarczych, społecznych i oświatowych;
c) potrzebą osiągnięcia właściwej równowagi między wybranymi priorytetowymi obszarami a środkami przyznanymi dla programu Tempus III.
Artykuł 7
Komitet
1.
Komisja realizuje program Tempus III zgodnie z przepisami Załącznika, w oparciu o przyjmowane corocznie szczegółowe wytyczne i zgodnie z szczegółowymi celami i priorytetami, uzgodnionymi z właściwymi władzami uprawnionego kraju, w sposób przewidziany w art. 6.
2.
Komisja realizuje to zadanie przy współpracy komitetu, w skład którego wchodzi po dwóch przedstawicieli mianowanych przez poszczególne Państwa Członkowskie i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Członkowie komitetu mogą korzystać z pomocy ekspertów i doradców.
Komitet w szczególności pomaga Komisji w realizacji programu, uwzględniając cele wymienione w art. 5 i koordynuje swe działania z działaniami innych komitetów ds. programów, powołanych w dziedzinie edukacji (Socrates) i szkolenia (Leonardo).
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekty środków dotyczących:
a) ogólnych wytycznych rządzących programem Tempus III;
b) procedur wyboru i ogólnych wytycznych wspólnotowej pomocy finansowej (kwoty, okres, beneficjenci);
c) kwestii dotyczących ogólnej równowagi programu Tempus III, włącznie z rozbiciem na poszczególne działania;
d) szczegółowych priorytetów i celów podlegających uzgodnieniu z właściwymi władzami w poszczególnych uprawnionych krajach;
e) ustaleń dotyczących monitorowania i oceny programu Tempus III.
4.
Komitet wydaje opinie w przedmiocie projektów środków w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w przywołanym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
Jednakże jeśli przyjęte środki nie są zgodne z opinią komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o nich Radę.
W takim przypadku Komisja może odroczyć, na okres jednego miesiąca, stosowanie środków, które przyjęła w drodze decyzji.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w poprzednim akapicie.
5.
Ponadto Komisja może zasięgać opinii komitetu we wszelkich innych sprawach dotyczących realizacji programu Tempus III, włącznie ze sprawozdaniem rocznym.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w przedmiocie projektu, w razie potrzeby w drodze głosowania, w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię zapisuje się w protokole; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo zażądać, by jego stanowisko odnotowano w Protokole.
Komisja uwzględnia w najwyższym stopniu opinię, wydaną przez komitet.
Komisja informuje komitet o sposobie uwzględnienia jego opinii.
Artykuł 8
Współpraca z właściwymi organami
1.
Komisja współpracuje z organami poszczególnych uprawnionych krajów, wyznaczonymi i utworzonymi w celu koordynowania stosunków i struktur niezbędnych dla realizacji programu Tempus III, włącznie z rozdziałem środków finansowych przyznanych przez uprawnione kraje.
2.
Ponadto w celu realizacji programu Tempus III Komisja ściśle współpracuje z właściwymi krajowymi strukturami wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie.
Komisja należycie uwzględnia, w miarę możliwości, dwustronne środki przyjęte w tym kontekście przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
Powiązania z innymi działaniami wspólnotowymi
Zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 3 niniejszej decyzji i odpowiednio procedurą określoną w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 oraz w art. 8 rozporządzenia (Euratom, WE) nr 1279/96, Komisja zapewnia, w granicach wyznaczonych rocznymi decyzjami budżetowymi, spójność i, w miarę potrzeby, komplementarność programu Tempus III i innych wspólnotowych działań podjętych zarówno we Wspólnocie, jak i w ramach pomocy udzielanej uprawnionym krajom, w szczególności w zakresie działalności Europejskiej Fundacji Szkoleniowej.
Artykuł 10
Koordynacja z działaniami podejmowanymi w państwach trzecich
1.
Komisja organizuje właściwą koordynację działań państw trzecich [10] albo działań uniwersytetów i sektora przedsiębiorstw w tych krajach, podejmowanych w tych samych obszarach, co program Tempus III, włącznie, jeśli ma to zastosowanie, z uczestnictwem w przedsięwzięciach programu Tempus III.
2.
Możliwe jest uczestnictwo w rozmaitych formach, w szczególności w jednej lub kilku z wymienionych poniżej:
- uczestnictwo w przedsięwzięciach w ramach programu Tempus III na zasadzie współfinansowania,
- wykorzystywanie możliwości dostępnych w ramach programu Tempus III do ukierunkowania dwustronnie finansowanych działań w zakresie wymiany,
- koordynacja programu Tempus III i krajowych inicjatyw o tych samych celach, ale odrębnym finansowaniu i zarządzaniu,
- wymiana informacji o wszelkich istotnych inicjatywach w tej dziedzinie.
Artykuł 11
Roczne sprawozdanie
Komisja składa roczne sprawozdanie z działania programu Tempus III Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
Sprawozdanie przekazuje się także uprawnionym krajom do wiadomości.
Artykuł 12
Sprawozdania z monitoringu i oceny
Zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 3, Komisja nadzoruje ustalenia dotyczące stałego monitorowania i zewnętrznej oceny doświadczenia uzyskanego z programu Tempus III, należycie, uwzględniając szczególne cele określone w art. 5 i krajowe cele określone zgodnie z art. 6.
Komisja przedstawi, do dnia 30 kwietnia 2004 r., tymczasowe sprawozdanie z ustaleń oceny, wraz z ewentualnymi wnioskami o przedłużenie lub dostosowanie programu Tempus w okresie rozpoczynającym się dnia 1 lipca 2006 r.
Komisja przedstawi sprawozdanie końcowe do dnia 30 czerwca 2009 r.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
zmieniająca decyzję 93/383/EWG w sprawie laboratoriów referencyjnych dla monitorowania morskich biotoksyn
(1999/312/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinie Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 3 decyzji 93/383/EWG [4] ustanawia krajowe laboratorium referencyjne dla monitorowania morskich biotoksyn; nazwa przedmiotowego laboratorium została zmieniona; konieczne jest zatem wprowadzenie odpowiedniej zmiany art. 3.
(2) Decyzja 93/383/EWG nie obejmuje procedury szybkiej nowelizacji jej Załącznika, należy zatem uwzględnić możliwość nowelizacji Załącznika przez Komisję po notyfikowaniu jej przez Państwa Członkowskiego.
(3) Załącznik do decyzji 93/383/EWG ustala wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych wyznaczonych przez każde Państwo Członkowskie dla monitorowania morskich biotoksyn.
(4) Laboratoria pierwotnie wyznaczone przez Belgię, Finlandię, Niemcy, Grecję, Hiszpanię, Włochy, Zjednoczone Królestwo oraz Szwecję jako krajowe laboratoria referencyjne dla monitorowania morskich biotoksyn przestają spełniać funkcje, do jakich zostały przeznaczone lub w międzyczasie nastąpiła zmiana ich nazwy, zatem Załącznik do decyzji 93/383/EWG należy odpowiednio zmienić tak, aby uwzględniał przedłożone przez Państwa Członkowskie notyfikacje dotyczące krajowych laboratoriów referencyjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/383/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Niniejszym wyznacza się "Laboratorio de biotoxinas marinas del Area de Sanidad" w Vigo jako wspólnotowe laboratorium referencyjne dla monitorowania morskich biotoksyn."
2) W art. 4 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— pomaganie krajowym laboratoriom referencyjnym we wprowadzaniu w życie właściwego systemu zapewnienia jakości, opartego na zasadach dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) oraz kryteriach EN 45000;".
3) Po art. 5 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Komisja dokonuje zmiany Załącznika do niniejszej decyzji, w miarę potrzeby, po otrzymaniu notyfikacji od Państwa Członkowskiego dotyczącej krajowych laboratoriów referencyjnych dla monitorowania morskich biotoksyn.
Komisja publikuje wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych oraz jego aktualizacje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich." Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
w sprawie laboratoriów referencyjnych monitorujących skażenie bakteriologiczne i wirusowe mięczaków dwuskorupowych
(1999/313/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Załącznik do dyrektywy Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustalający warunki zdrowotne przy produkcji i wprowadzaniu na rynek żywych mięczaków dwuskorupowych [4] określa w szczególności wymagania dotyczące skażenia bakteriologicznego i wirusowego żywych mięczaków dwuskorupowych.
(2) Rozdział V pkt 8 Załącznika do wyżej wymienionej dyrektywy stanowi, iż przy braku rutynowych procedur badania wirusów oraz ustanowionych norm wirusologicznych kontrole zdrowia muszą opierać się na obliczaniu bakterii kałowych.
(3) Rozwój nauki wykazuje, że bakterie kałowe nie są wiarygodnym wskaźnikiem obecności wirusów w żywych mięczakach dwuskorupowych; zatem w celu ochrony zdrowia publicznego konieczne jest oparcie kontroli zdrowia na innych wskaźnikach.
(4) Rozwój nowych technik analitycznych wirusów oraz wiarygodnych wskaźników skażenia żywych mięczaków dwuskorupowych wymaga koordynacji działań sieci krajowych laboratoriów.
(5) W celu zapewnienia skutecznego systemu monitorowania w odniesieniu do badania wirusów i ustanowienia norm dotyczących skażenia wirusologicznego i bakteriologicznego oraz wdrożenia rutynowych procedur i niezawodnych metod wykrywania wirusów i bakterii, każde Państwo Członkowskie powinno wyznaczyć krajowe laboratorium referencyjne odpowiedzialne za koordynację badań wymaganych w tym państwie.
(6) W celu wprowadzenia ujednoliconego systemu na obszarze całej Wspólnoty należy wyznaczyć laboratorium referencyjne Wspólnoty odpowiedzialne za koordynację kontroli skażenia wirusowego i bakteriologicznego mięczaków dwuskorupowych prowadzonej przez każde laboratorium krajowe; należy ustalić warunki pracy oraz funkcje laboratorium referencyjnego Wspólnoty; osoby odpowiedzialne za laboratorium muszą podjąć się wykonania zadań ustalonych na mocy niniejszej decyzji zgodnie z warunkami w niej przewidzianymi.
(7) Przedmiotowe laboratorium referencyjne Wspólnoty może uzyskać pomoc finansową Wspólnoty zgodnie z warunkami ustalonymi w art. 28 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Każde Państwo Członkowskie wyznacza krajowe laboratorium referencyjne monitorujące skażenia wirusowe i bakteriologiczne mięczaków dwuskorupowych.
Przekazuje ono stosowną informację Komisji, która publikuje wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych oraz jego aktualizacje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 2
1.
Każde krajowe laboratorium referencyjne jest odpowiedzialne za:
a) koordynację działalności laboratoriów krajowych odpowiedzialnych za wirusowe i bakteriologiczne analizy mięczaków dwuskorupowych w poszczególnych Państwach Członkowskich;
b) świadczenie pomocy właściwym władzom w Państwie Członkowskim przy organizacji systemu mającego na celu monitorowanie skażenia wirusowego i bakteriologicznego mięczaków dwuskorupowych;
c) regularną organizację badań porównawczych między różnymi laboratoriami krajowymi odpowiedzialnymi za przedmiotowe analizy;
d) przekazywanie informacji dostarczanych przez laboratorium referencyjne Wspólnoty wymienione w art. 3 właściwym władzom oraz laboratoriom krajowym odpowiedzialnym za przedmiotowe analizy.
2.
Laboratoria krajowe współpracują z laboratorium referencyjnym Wspólnoty wymienionym w art. 3.
Artykuł 3
Niniejszym wyznacza się laboratorium Centrum Naukowego Środowiska, Rybołówstwa i Akwakultury w Weymouth w Zjednoczonym Królestwie jako laboratorium referencyjne Wspólnoty w zakresie monitoringu skażenia wirusowego i bakteriologicznego mięczaków dwuskorupowych.
Artykuł 4
Laboratorium referencyjne Wspólnoty jest odpowiedzialne za:
a) dostarczanie informacji dotyczących metod analitycznych i badania porównawczego krajowym laboratoriom referencyjnym;
b) koordynację stosowania przez krajowe laboratoria referencyjne metod wymienionych w pkt a), w szczególności poprzez organizację badania porównawczego;
c) koordynację badań nad nowymi metodami analitycznymi oraz informowanie krajowych laboratoriów referencyjnych o postępie dokonywanym w tym zakresie;
d) organizację szkoleń i zaawansowanych kursów dla personelu krajowych laboratoriów referencyjnych;
e) współpracę z laboratoriami odpowiedzialnymi za bakteriologiczną i wirusową analizę mięczaków dwuskorupowych w krajach trzecich;
f) dostarczanie Komisji pomocy naukowej i technicznej, zwłaszcza w przypadkach, gdzie wyniki badań są kwestionowane wśród Państw Członkowskich;
g) pomaganie krajowym laboratoriom referencyjnym we wprowadzeniu właściwego systemu zapewnienia jakości opartego na zasadach dobrej praktyki laboratoryjnej oraz na kryteriach EN 45000.
Artykuł 5
Laboratorium referencyjne Wspólnoty winno spełniać następujące warunki:
a) personel musi posiadać kwalifikacje i stosowną wiedzę w zakresie technik stosowanych przy analizie bakteriologicznej i wirusowej mięczaków dwuskorupowych;
b) konieczny jest dostęp do sprzętu oraz substancji koniecznych do wykonania zadań określonych w art. 4;
c) należy zapewnić odpowiednią strukturę administracyjną;
d) personel ma obowiązek zachowania poufności określonych zagadnień, wyników oraz sprawozdań;
e) należy przestrzegać zasad dobrej praktyki laboratoryjnej przyjętej na płaszczyźnie międzynarodowej;
f) aktualny wykaz substancji referencyjnych w posiadaniu Biura Referencji Wspólnoty musi być dostępny wraz z aktualnym wykazem producentów i dostawców tych substancji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Decyzja Komisji
z dnia 9 kwietnia 1999 r.
dotycząca kwestionariusza odnoszącego się do dyrektywy Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 856)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/314/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi [1], w szczególności jej art. 19 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującą i racjonalizującą sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 19 ust. 4 dyrektywy 96/82/WE wymaga, aby Państwa Członkowskie składały sprawozdanie z realizacji niniejszej dyrektywy w cyklu trzyletnim; sprawozdanie takie powinno być ustalane na podstawie kwestionariusza lub projektu przygotowanego przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG;
trzyletni okres powinien obejmować lata 2000-2002 włącznie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wydaną przez komitet ustanowiony w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się kwestionariusz stanowiący Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie opracowują sprawozdanie obejmujące lata 2000-2002 włącznie zgodnie z kwestionariuszem w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 10 maja 1999 r.
dotycząca praktycznych uzgodnień w odniesieniu do uczestnictwa wszystkich Państw Członkowskich w zadaniach zgodnie z art. 17 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, w odniesieniu do których Unia korzysta z Unii Zachodnioeuropejskiej (UZE)
(1999/321/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 17 ust. 3 akapit trzeci,
uwzględniając deklarację dotyczącą Unii Zachodnioeuropejskiej (UZE) zawartą w Akcie Końcowym podpisanym w momencie przyjęcia Traktatu z Amsterdamu,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 17 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej ustala prawo wszystkich Państw Członkowskich Unii Europejskiej do pełnego uczestniczenia w zadaniach określonych w art. 17 ust. 2, w przypadku gdy Unia korzysta z UZE w celu wypracowania i wprowadzenia w życie swoich decyzji dotyczących tych zadań.
(2) Zgodnie ze wspomnianym art. 17 ust. 3 Rada, w porozumieniu z instytucjami UZE, przyjmuje praktyczne ustalenia, niezbędne do umożliwienia wszystkim Państwom Członkowskim wnoszącym wkład w te misje uczestniczenia w pełnym i równoprawnym zakresie w planowaniu i podejmowaniu decyzji w UZE.
(3) W ust. 6 wcześniej wspomnianej deklaracji UZE potwierdziła, że wszystkie Państwa Członkowskie Unii Europejskiej są uprawnione do pełnego uczestnictwa w zadaniach określonych w art. 17 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, w przypadku gdy Unia Europejska korzysta z UZE w planowaniu i podejmowaniu jego decyzji w tych zadaniach.
(4) W dniu 18 listopada 1997 r. Rada UZE przyjęła decyzję dotyczącą uczestniczenia państw obserwatorów UZE w działaniach przeprowadzanych zgodnie z art. 17 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej; decyzja ta oraz towarzyszące jej uzgodnione protokoły określają praktyczne uzgodnienia umożliwiające wszystkim Państwom Członkowskim Unii Europejskiej biorącym udział we wspomnianych zadaniach pełne uczestniczenie na równej stopie w planowaniu i podejmowaniu decyzji w ramach UZE; przyjmując wyżej wymienioną decyzję, instytucje UZE wyraziły zgodę na te uzgodnienia, jako praktyczne uzgodnienia określone w art. 17 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się praktyczne uzgodnienia umożliwiające wszystkim Państwom Członkowskim biorącym udział w zadaniach określonych w art. 17 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej pełne uczestniczenie na równej stopie w planowaniu i podejmowaniu decyzji w ramach UZE.
Tekst praktycznych uzgodnień jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 3 maja 1999 r.
upoważniająca sekretarza generalnego Rady Unii Europejskiej, w kontekście włączania dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej, do reprezentowania niektórych Państw Członkowskich w celach zawierania umów odnoszących się do instalacji i działania "serwera Help Desk" jednostki zarządzającej i Sieci Sirene faza II oraz zarządzania tego rodzaju umowami
(1999/322/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
działając na podstawie art. 7 Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską włączających dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W ramach współpracy między Państwami Członkowskimi, sygnatariuszami Konwencji Schengen z 1990 r. wprowadzającej w życie Układ z Schengen z 1985 r. wraz z załączonymi do niej dokumentami przystąpienia, sekretarz generalny Unii Gospodarczej Beneluksu został upoważniony do zawierania niektórych umów i zarządzania nimi w imieniu tych Państw Członkowskich.
(2) W rezultacie włączenia Sekretariatu Schengen do Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej zadanie to, realizowane dotychczas przez sekretarza generalnego Unii Gospodarczej Beneluksu, w ramach współpracy Schengen zostaje przekazane sekretarzowi generalnemu Rady.
(3) Wykonywanie tego rodzaju zadania przez sekretarza generalnego Rady w imieniu niektórych Państw Członkowskich stanowi zadanie nowe, różne od zadań realizowanych przez sekretarza generalnego stosownie do jego zobowiązań w ramach Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej.
(4) Jest zatem właściwe, aby tego rodzaju nowe zadanie zostało powierzone sekretarzowi generalnemu na podstawie bezpośredniej decyzji Rady,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Rada upoważnia niniejszym sekretarza generalnego Rady Unii Europejskiej do reprezentowania zainteresowanych Państw Członkowskich, jako osobę zastępującą sekretarza generalnego Unii Gospodarczej Beneluksu, w Umowie zawartej przez tego drugiego w imieniu tych Państw Członkowskich dnia 23 sierpnia 1996 r. z France Telecom Network Services Belgium, obecnie Global One Belgium, na dostawę, instalację i zarządzanie Siecią Sirene faza II, a także świadczenie usług jej dotyczących.
2.
Rada upoważnia niniejszym sekretarza generalnego Rady do reprezentowania zainteresowanych Państw Członkowskich do celów zawarcia Umowy w imieniu tych ostatnich z Digital Equipment SA na zainstalowanie i obsługę serwera stanowiska pomocy po upływie terminu wygaśnięcia aktualnie obowiązującej Umowy, zawartej dnia 8 maja 1996 r. między sekretarzem generalnym Unii Gospodarczej Beneluksu i Digital Equipment SA
3.
Upoważnienia na podstawie ust. 1 i 2 stosuje się do momentu obciążenia płatnościami z tytułu wymienionych wyżej umów budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich i obowiązują, jeżeli płatności dokonywane są przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
Praca wynikająca z zarządzania umowami określonymi w art. 1, w imieniu zainteresowanych Państw Członkowskich, wykonywana jest przez Sekretariat Generalny Rady jako część jego normalnych zadań administracyjnych.
Artykuł 3
Wszystkie kwestie odnoszące się do odpowiedzialności pozaumownej, wynikającej z działania lub zaniechania działania przez Sekretariat Generalny Rady w czasie wykonywania jego zadań administracyjnych na mocy niniejszej decyzji, są uregulowane w art. 288 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 235 tego Traktatu stosowany jest zatem do wszelkich sporów odnoszących się do odszkodowania za szkodę.
Artykuł 4
Sekretarz generalny Rady otwiera w swoim imieniu specjalne konto bankowe do celów przejęcia, z dniem wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu, salda budżetu odnoszącego się do zarządzania, do tego momentu, umowami ze spółkami wymienionymi w art. 1 ust. 1 i 2 przez sekretarza generalnego Unii Gospodarczej Beneluksu.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 maja 1999 r.
w sprawie ustanowienia przepisów finansowych regulujących aspekty budżetowe zarządzania przez Sekretarza Generalnego Rady umowami zawartymi przez niego w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczących instalacji i działania "serwera Help Desk" jednostki zarządzającej oraz fazy II sieci Sirene
(1999/323/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W związku z włączaniem dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej, sekretarz generalny Rady Unii Europejskiej został upoważniony decyzją Rady 1999/322/WE z dnia 3 maja 1999 r. do reprezentowania niektórych Państw Członkowskich w celach zawierania umów odnoszących się do instalacji i działania "serwera Help Desk" jednostki zarządzającej i sieci Sirene faza II oraz zarządzania tego rodzaju umowami [1].
(2) Finansowe zobowiązania wynikające z tych umów nie obciążają budżetu Wspólnot Europejskich; w związku z tym nie obowiązują przepisy o budżecie z dnia 21 grudnia 1977 r. dotyczące budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2].
(3) Dlatego też należy ustanowić specjalne przepisy dotyczące szczegółów procedur dla ustanawiania i wykonania budżetu koniecznego dla wypełniania zobowiązań wynikających z tych umów, ściągania składek od odnośnych Państw, jak również sprawozdawczości finansowej i kontroli rachunkowości,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
Zasady ogólne
Artykuł 1
"Budżet" w rozumieniu niniejszych przepisów finansowych jest instrumentem, w którym umieszczane są i z góry zatwierdzane konieczne dla wypełnienia zobowiązań wynikających z umów określonych w decyzji Rady z 3 maja 1999 r., przewidywane dochody i wydatki dla każdego roku budżetowego.
Artykuł 2
Niniejsze przepisy finansowe określają szczegółowe zasady ustalania i wykonywania budżetu.
Artykuł 3
1.
Budżet jest podzielony na działy odpowiednio do zarządzanych umów.
Dział, dotyczący umowy określonej w art. 1 ust. 1 decyzji Rady z dnia 3 maja 1999 r., jest podzielony odpowiednio na rozdziały budżetu instalacyjnego lub operacyjnego fazy II sieci Sirene.
Każdy rozdział zostanie w razie potrzeby podzielony na pozycje.
2.
Wykazane w każdym z działów środki nie mogą być przeznaczone na wydatki z innego działu.
Artykuł 4
1.
Wszystkie dochody i wydatki w pełnej wysokości i bez wcześniejszego rozliczania określa się w budżecie i rozliczeniu.
Całkowite przychody powinny równać się całkowitym wydatkom.
2.
Rok budżetowy rozpoczyna się dnia 1 stycznia i kończy dnia 31 grudnia.
3.
Wkłady do budżetu wnoszone są przed rozpoczęciem roku budżetowego, którego dotyczą, przez Państwa określone w art. 21 i uznawane w danym roku budżetowym.
4.
Wydatki danego roku budżetowego są wykazywane w tym roku na podstawie wydatków, których zestawienie powinno najpóźniej do dnia 31 grudnia wpłynąć do kontrolera finansowego i dla których odpowiadające im płatności powinny być dokonane przez księgowego do dnia 15 lutego następnego roku.
ROZDZIAŁ II
Ustanowienie budżetu
Artykuł 5
1.
Budżet jest ustanawiany w euro.
2.
Sekretarz generalny Rady przedkłada Grupie Roboczej "System Informacyjny Schengen", zwanej dalej "Grupą Roboczą SIS", przed dniem 30 września wstępny projekt budżetu i załącza memorandum wyjaśniające.
3.
Grupa Robocza SIS przedstawia swoją opinię wobec wstępnego projektu budżetu.
4.
Sekretarz generalny uchwala projekt budżetu i przekazuje go najpóźniej do dnia 31 października Państwom określonym w art. 21.
5.
Określone w art. 21 Państwa Członkowskie, zebrane w Radzie, przyjmują budżet przed końcem roku.
6.
W decyzji o przyjęciu budżetu, którą sekretarz generalny zgodnie z przepisami notyfikuje Państwom określonym w art. 21, zaznacza się okres, w którym wkłady tych Państw stają się wymagalne.
Artykuł 6
1.
Jeżeli budżet nie zostanie ostatecznie przyjęty na początku roku budżetowego, wówczas:
- płatności mogą być dokonywane miesięcznie do wysokości jednej dwunastej całkowitej sumy środków przyznanych w każdym z rozdziałów budżetu poprzedniego roku budżetowego;
- wkłady Państw określonych w art. 21 mogą być wnoszone miesięcznie w wysokości jednej dwunastej składek wpłaconych w ramach ostatniego, zgodnie z przepisami ustalonego budżetu.
2.
Decyzja o wykorzystaniu każdorazowo po jednej dwunastej dochodów i wydatków do wysokości trzech dwunastych środków ostatniego, zgodnie z przepisami ustalonego budżetu, podejmowana jest przez sekretarza generalnego i przekazywana w odpowiednich pismach Państwom określonym w art. 21.
3.
Decyzja zezwalająca na płatności i wezwanie do płacenia składek powyżej granicy trzech dwunastych środków, ostatniego, zgodnie z przepisami ustalonego budżetu podejmowana jest przez określone w art. 21 Państwa Członkowskie zebrane w Radzie.
4.
Wraz z ostatecznym przyjęciem budżetu należy niezwłocznie zakończyć stosowanie wszelkich środków podjętych na podstawie powyższych ustępów.
Artykuł 7
1.
Wszystkie projekty dodatkowe lub zmieniające budżet należy przedkładać, badać i ustalać w tej samej formie i zgodnie z tą samą procedurą, co budżet, którego założenia mają one zmieniać.
2.
Corocznie, w ciągu miesiąca następującego po miesiącu, w którym, zgodnie z art. 25 ust. 1, następuje zamknięcie kont, przedkłada się projekt budżetu korygującego w celu wykorzystania salda wykonania ubiegłorocznego budżetu, jeżeli jest ono dodatnie należy je zaksięgować po stronie przychodów, jeżeli ujemne po stronie wydatków.
Artykuł 8
Budżet może być podany do wiadomości publicznej.
ROZDZIAŁ III
Wykonanie budżetu i rachunkowość
Artykuł 9
Budżet wykonywany jest zgodnie z zasadą rozdziału uprawnień między dysponentem środków finansowych a księgowością.
Funkcji dysponenta środków finansowych, księgowego i kontrolera finansów nie można ze sobą łączyć.
Artykuł 10
1.
Kompetencje do dysponowania środkami w przypadku dochodów i wydatków przysługują dyrektorowi generalnemu Sekretariatu Generalnego Rady.
Dysponent środków finansowych wykonuje budżet w imieniu sekretarza generalnego w granicach przyznanych środków. Swoje kompetencje może przekazać dyrektorowi.
2.
Dysponent środków finansowych może zadecydować o przesuwaniu środków między pozycjami w ramach jednego rozdziału.
Za zgodą Grupy Roboczej SIS może zadecydować o przenoszeniu środków z rozdziału do rozdziału w ramach jednego działu.
Grupa Robocza SIS udziela zgody na tych samych zasadach, jakie obowiązują przy przyjmowaniu przez nią opinii w sprawie budżetu.
Artykuł 11
Kontrolę finansową sprawuje kontroler finansowy Rady zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie przy wypełnianiu jego obowiązków.
Artykuł 12
Przyjmowanie przychodów i dokonywanie wypłat należy do obowiązków księgowego z Dyrekcji Generalnej A, Sekretariatu Generalnego Rady.
Artykuł 13
1.
Aby ściągać wierzytelności na podstawie art. 21, wymagane jest wydanie polecenia o ich windykacji przez dysponenta środków finansowych.
Polecenia tego rodzaju zostają przekazane księgowemu, który ze swej strony przekazuje je kontrolerowi finansowemu do zatwierdzenia.
2.
Celem tego zatwierdzenia jest ustalenie, że:
- przychód został prawidłowo zaksięgowany w pozycji budżetowej,
- polecenie jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami,
- dokumenty towarzyszące są prawidłowe,
- właściwe organy państwa dłużnika zostały właściwie określone,
- termin wymagalności został wskazany,
- kwota i waluta są poprawnie podane.
3.
Księgowy wykonuje prawidłowo wystawione polecenie o windykacji wierzytelności.
Artykuł 14
1.
Wszystkie środki mogące prowadzić do wydatków obciążających budżet muszą wcześniej być przedmiotem wniosku o realizację wydatków, który dysponent środków finansowych kieruje do księgowego; we wniosku należy podać przedmiot wydatków, wysokość, pozycję budżetową i wierzyciela.
Wniosek ten księgowy przekazuje kontrolerowi finansowemu do zatwierdzenia.
2.
Celem tego zatwierdzenia jest ustalenie, że:
- wniosek o dokonanie wydatków jest zgodny z ust. 1,
- wydatki zostały prawidłowo wskazane w pozycji budżetowej,
- w budżecie są do dyspozycji środki,
- wydatki są prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami,
Artykuł 15
1.
W celu zatwierdzenia wydatków dysponent środków finansowych:
- sprawdza roszczenia wierzyciela,
- ustala lub sprawdza należności i ich wysokość,
- sprawdza warunki terminu płatności należności,
- sprawdza zgodność z zamówieniem wykonanych usług lub dostarczonych towarów.
2.
Dysponent środków finansowych może dokonać sprawdzenia na swoją odpowiedzialność.
Artykuł 16
1.
Dysponent środków finansowych upoważnia księgowego, na podstawie wystawionego polecenia zapłaty (upoważnienia), do zapłacenia za zatwierdzoną pojedynczą płatność.
2.
Upoważnienie musi zawierać:
- rok budżetowy, w którym wydatek ma zostać zaksięgowany,
- dział, rozdział i pozycję budżetową,
- kwotę do wypłaty w liczbach i słownie oraz odpowiednią walutę,
- nazwisko i adres odbiorcy płatności,
- cel wydatku,
- formę zapłaty,
- numer i datę odnośnego zatwierdzenia zobowiązań.
3.
Polecenie zapłaty powinno być podpisane przez dysponenta środków i opatrzone datą.
4.
Księgowy przedkłada polecenie zapłaty, wraz z oryginalnymi dokumentami towarzyszącymi kontrolerowi finansowemu, do zatwierdzenia.
5.
Celem tego zatwierdzenia jest ustalenie, że:
- polecenie wypłaty zostało prawidłowo wystawione,
- polecenie wypłaty jest zgodne z zobowiązaniem zapłaty i suma jest prawidłowa,
- wydatek został prawidłowo zaksięgowany w odpowiedniej pozycji budżetowej,
- w budżecie w odnośnym rozdziale lub pozycji znajdują się odpowiednie środki,
- dokumenty towarzyszące są prawidłowe, oraz
- odbiorca płatności jest prawidłowo wskazany i opisany.
6.
Każdy wydatek musi mieć uprzednio pokrycie w składkach Państw określonych w art. 21 lub, w razie potrzeby, w kredycie bankowym.
Koszty kredytu pobranego przed właściwym finansowaniem z powodu niewniesienia wkładów należy rozdzielić między Państwa, które nie dotrzymały warunków, proporcjonalnie do ich zaległych wkładów i z uwzględnieniem długości trwania zwłoki.
Artykuł 17
Płatności należy dokonywać poprzez konto bankowe, specjalnie w tym celu założone w imieniu Sekretariatu Generalnego Rady.
Przelewy bankowe wymagają podpisów dwóch urzędników mianowanych przez sekretarza generalnego, przy czym jeden z nich to księgowy.
Artykuł 18
Jeżeli kontroler finansowy odmówi zatwierdzenia przewidzianego w art. 13, 14 lub 16, a dysponent środków finansowych podtrzymuje swój wniosek, sprawę należy przekazać sekretarzowi generalnemu.
Z wyjątkiem przypadków, gdy wątpliwa jest dostępność przyznanych środków, sekretarz generalny może na mocy należycie uzasadnionej decyzji, nie zważając na odmowę, zatwierdzić polecenie o windykacji wierzytelności, zobowiązanie do dokonania wydatków lub polecenie zapłaty.
Sekretarz generalny powinien w ciągu miesiąca powiadomić o tej decyzji Trybunał Obrachunkowy.
Decyzja podlega wykonaniu ze skutkiem od chwili odmowy zatwierdzenia.
Artykuł 19
Dysponent środków finansowych, kontroler finansowy i księgowy odpowiadają dyscyplinarnie w razie nieprzestrzegania niniejszych przepisów finansowych zgodnie z regulaminem pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich.
Artykuł 20
Rachunkowość prowadzi się według lat kalendarzowych zgodnie z metodą podwójnego zapisu.
Musi ona obejmować wszystkie dochody i wydatki na rok budżetowy.
ROZDZIAŁ IV
Wkłady Państw Członkowskich
Artykuł 21
1.
Dochody budżetu pochodzą z wkładów finansowych Państw Członkowskich: Belgii, Danii, Niemiec, Grecji, Hiszpanii, Francji, Włoch, Luksemburga, Niderlandów, Austrii, Portugalii, Finlandii i Szwecji, a także Islandii i Norwegii.
2.
Wkłady tych Państw są ustanawiane w budżecie i przedstawiane w euro.
Artykuł 22
Państwa określone w art. 21 oddają do dyspozycji sekretarzowi generalnemu swe wkłady finansowe zgodnie z następującym kluczem podziału:
Wysokość wkładów, które wpłacają Państwa Członkowskie określone w art. 21 z jednej strony, a Islandia i Norwegia z drugiej strony ("inne Państwa"), ustalana jest corocznie dla każdego z zainteresowanych Państw Członkowskich na podstawie jego udziału, a dla innych Państw na podstawie całkowitego produktu krajowego brutto (PKB) dla wszystkich Państw określonych w art. 21 za poprzedni rok.
Wysokość wkładów zainteresowanych Państw Członkowskich ustalana jest corocznie, po odliczeniu wkładów innych Państw, na podstawie wskaźnika środków własnych pochodzących z VAT każdego z tych Państw Członkowskich do sumy środków Wspólnot Europejskich pochodzących z VAT ustalonych po ostatnich zmianach budżetu Wspólnot za poprzedni rok budżetowy.
Artykuł 23
1.
Sekretarz generalny zwraca się w sprawie wkładów na piśmie do każdego z Państw określonych w art. 21, za pośrednictwem krajowej administracji, której szczegółowe dane zostaną mu przekazane.
2.
Pismo to zawiera następujące informacje:
- decyzję o przyjęciu budżetu lub, w przypadku odwołania się do art. 6, decyzję o przejściowym pobieraniu wkładów w wysokości dwunastej części,
- wysokość wniesionego wkładu, obliczoną w euro odpowiednio do określonego w art. 22 klucza podziału,
- szczegóły niezbędne dla wniesienia wkładu.
3.
Wkłady należy wpłacać na konto bankowe określone w art. 17.
4.
Wkłady są płatne w euro.
Artykuł 24
1.
Państwa określone w art. 21 uiszczają swe wkłady każdorazowo w jednej czwartej najpóźniej do dnia 15 lutego, dnia 1 kwietnia, dnia 1 lipca oraz dnia 1 października.
2.
Jeżeli Państwo nie wywiąże się ze swych finansowych zobowiązań, stosuje się wobec niego przez analogię obowiązujące zasady wspólnotowe w sprawie odsetek, które należy wpłacić przy płatności przeterminowanej do budżetu Wspólnoty.
ROZDZIAŁ V
Przedstawienie i kontrola rozliczeń
Artykuł 25
1.
Sekretarz generalny sporządza w terminie dwóch miesięcy od zakończenia okresu realizacji budżetu rachunek dochodów i wydatków oraz bilans, które przekazuje Grupie Roboczej SIS.
2.
W rachunku dochodów i wydatków należy wykazać wszystkie dochody i wydatki odnoszące się do poprzedniego roku budżetowego.
Ma on tę samą formę i ten sam podział, co budżet.
3.
Do rachunku dochodów i wydatków należy załączyć:
- zestawienie przedstawiające sytuację każdego z Państw określonych w art. 21 odnośnie do jego wkładu finansowego, oraz
- zestawienie transferów środków.
4.
W bilansie należy wykazać aktywa i pasywa budżetu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku budżetowego.
Artykuł 26
1.
O przeprowadzenie kontroli kont należy zwrócić się do Trybunału Obrachunkowego.
2.
Sekretarz generalny przekazuje Trybunałowi Obrachunkowemu w ciągu 15 dni od upływu terminu przewidzianego w art. 25 ust. 1 rachunek dochodów i wydatków oraz bilans.
3.
Kontrola, którą przeprowadza Trybunał Obrachunkowy, ma na celu ustalenie prawidłowości i zgodności z prawem wszystkich dochodów i wydatków w odniesieniu do zarządzanych umów, budżetu i niniejszych przepisów finansowych.
4.
Sekretarz generalny zapewnia Trybunałowi Obrachunkowemu wszelkie wsparcie, które Trybunał uzna za niezbędne dla wykonania swoich zadań.
Artykuł 27
Rachunek dochodów i wydatków, bilans oraz sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego, do którego załączone są ewentualnie uwagi sekretarza generalnego, należy przedłożyć przed dniem 1 lipca Państwom określonym w art. 21.
Państwa Członkowskie określone w art. 21, zebrane w Radzie, udzielają sekretarzowi generalnemu absolutorium z wykonania budżetu.
ROZDZIAŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 28
Wprowadzenie przepisów dorobku Schengen, dotyczących Systemu Informacyjnego Schengen, w innych niż określone w art. 21 Państwach, zwanych dalej "innymi Państwami", pociąga za sobą:
- nowy podział udziałów Państw określonych w art. 21, zgodnie z założeniami art. 22,
- dostosowanie wkładów Państw określonych w art. 21 w celu ustalenia wkładu płatnego przez inne Państwo na rzecz funkcjonowania fazy II Sirene za cały bieżący rok budżetowy,
- dostosowanie wkładów Państw określonych w art. 21 tak, aby można było obciążyć inne Państwo częścią kosztów przypadających na instalację fazy II Sirene.
Część tę należy obliczyć z uwzględnieniem udziału środków własnych pochodzących z VAT innego Państwa w całkowitej sumie środków Wspólnot Europejskich pochodzących z VAT we wcześniejszych latach budżetowych, na które przypadały niezbędne wydatki na zainstalowanie fazy II Sirene.
Wkład za tę część zostanie zaliczony Państwom określonym w art. 21 odpowiednio do wysokości ich udziału obliczonego zgodnie z art. 22.
Mogą one zadecydować, czy sumę tę dołączą do swego udziału w budżecie operacyjnym, czy wystąpią z wnioskiem o zwrot.
Artykuł 29
Niniejsze przepisy finansowe stosuje się mutatis mutandis wobec dochodów i wydatków koniecznych przy wypełnianiu zobowiązań wynikających z umów, określonych w art. 1 decyzji Rady z dnia 3 maja 1999 r. w pozostałym okresie roku budżetowego, w którym wejdą w życie.
Artykuł 30
1.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 20 maja 1999 r.
zmieniająca decyzję 97/569/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1352)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/336/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją Rady 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Tymczasowe wykazy zakładów produkujących produkty mięsne w państwach trzecich zostały opracowane w decyzji Komisji 97/569/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 98/346/WE [4].
(2) Republika Czeska i Rumunia przesłały wykazy zakładów wytwarzających produkty mięsne, w odniesieniu do których odpowiedzialne za to władze poświadczają, iż są one zgodne z regułami wspólnotowymi.
(3) Z tego powodu można sporządzić tymczasowy wykaz zakładów wytwarzających produkty mięsne w odniesieniu do Republiki Czeskiej i Rumunii; należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 97/569/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst Załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do Załącznika do decyzji 97/569/WE.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 20 maja 1999 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja rady
z dnia 26 kwietnia 1999 r.
w sprawie podpisania przez Wspólnotę Europejską Porozumienia w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów
(1999/337/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wspólnota upoważniona jest do podejmowania środków ochrony i gospodarowania zasobami połowowymi oraz do zawierania umów z innymi państwami lub organizacjami międzynarodowymi.
(2) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, która wymaga od wszystkich członków społeczności międzynarodowej współpracy w zakresie ochrony i gospodarowania zasobami biologicznymi mórz.
(3) Wspólnota podpisała Porozumienie w sprawie implementacji Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszące się do osiadłych i daleko migrujących stad ryb.
(4) Na 35. konferencji międzyrządowej w sprawie ochrony tuńczyków i delfinów na wschodnim Oceanie Spokojnym w lutym 1998 r. przyjęto Porozumienie w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów.
(5) Cele Porozumienia obejmują postępujące zmniejszenie przypadkowej śmiertelności delfinów w związku z połowami tuńczyków, okrężnicami na Wschodnim Oceanie Spokojnym do poziomu zbliżonego do zera, poprzez określanie limitów rocznych oraz długoterminowe trwałe zachowanie stad tuńczyków na obszarze objętym Porozumieniem.
(6) Rybacy Wspólnoty poławiają tuńczyki na obszarze objętym Porozumieniem, w interesie Wspólnoty leży zatem odgrywanie efektywnej roli w realizacji Porozumienia; na mocy art. XIV Porozumienia Międzyamerykańska Komisja ds. Tuńczyków Tropikalnych (MAKTT) pełni integralną rolę w koordynowaniu realizacji Porozumienia, a zatem wiele środków w tym celu zostanie przyjętych w ramach MAKTT; dlatego konieczne jest równoczesne przystąpienie Wspólnoty do Porozumienia i do MAKAT.
(7) Porozumienie otwarte jest do podpisu w Waszyngtonie od dnia 15 maja 1998 r. do dnia 14 maja 1999 r. przez państwa mające linię brzegową graniczącą z obszarem objętym Porozumieniem i przez państwa lub regionalne organizacje integracji gospodarczej będące członkami MAKTT, lub których statki poławiają tuńczyki na obszarze objętym Porozumieniem w czasie, kiedy Porozumienie otwarte jest do podpisu.
(8) Podpisanie Porozumienia jest pierwszym krokiem na drodze do jego późniejszego zaaprobowania przez Wspólnotę zgodnie z odpowiednimi procedurami Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota Europejska podpisuje Porozumienie w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów, z zastrzeżeniem jego zatwierdzenia.
Tekst Porozumienia dołączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 25 maja 1999 r.
zmieniająca decyzję 97/468/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa zwierząt łownych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1373)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/343/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmieniona decyzją 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Tymczasowe wykazy zakładów produkujących mięso zwierząt łownych zostały sporządzone decyzją Komisji 97/468/WE [3].
(2) Tunezja przesłała wykaz zakładów produkujących mięso zwierząt łownych, w odniesieniu do których właściwe organy poświadczają, że zakłady te są zgodne z zasadami wspólnotowymi.
(3) Tymczasowy wykaz zakładów produkujących mięso zwierząt łownych może wobec tego zostać sporządzony dla Tunezji.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 97/468/WE dodaje się tekst Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 25 maja 1999 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 maja 1999 r.
zmieniająca decyzję 97/365/WE ustalająca tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów z wołowiny, wieprzowiny, koniny, mięsa baraniego oraz koziego
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1374)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/344/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmieniona decyzją 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 97/222/WE [3] ustalono wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych.
(2) Dla państw znajdujących się na tym wykazie wymagania zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne przy przywozie produktów mięsnych zostały ustalone decyzją Komisji 97/221/WE [4].
(3) Tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów z wołowiny, wieprzowiny, koniny, mięsa baraniego oraz mięsa koziego zostały sporządzone decyzją Komisji 97/365/WE [5].
(4) Komisja otrzymała od Tunezji wykaz zakładów z gwarancjami, że spełniają on właściwe wspólnotowe wymagania sanitarne.
(5) Wspólnotowa kontrola na miejscu wykazała, że normy higieny tego zakładu są wystarczające, a zatem może on zostać umieszczony w pierwszym wykazie zakładów, z których dopuszcza się przywóz produktów mięsnych.
(6) Tymczasowe wykazy zakładów produkujących produkty mięsne mogą być zatem sporządzone w odniesieniu do Tunezji.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 97/365/EWG wprowadza się następujące zmiany.
a) Po pkt 6 legendy dodaje się pkt 7 w brzmieniu:
"7 = Produkty pochodzące z tego zakładu muszą być przygotowane ze świeżego mięsa wyprodukowanego zgodnie z dyrektywą 64/433/EWG [6]w zatwierdzonych ubojniach Unii Europejskiej lub takich, które spełniają wymagania art. 21 lit. a) dyrektywy 72/462/EWG [7]."
. b) Tekst Załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do Załącznika.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 25 maja 1999 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 1999 r.
ustanawiająca Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)
(notyfikowana jako dokument nr SEC(1999) 802)
(1999/352/WE, EWWiS, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 162,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 16,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 131,
a także mając na uwadze co następuje: (1) Instytucje i Państwa Członkowskie przywiązują dużą wagę do ochrony interesów finansowych Wspólnot oraz do zwalczanie nadużyć finansowych i wszelkiej innej nielegalnej działalności na szkodę interesów finansowych Wspólnot. Znaczenie działań w tym kierunku potwierdza art. 209a Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 78 i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, art. 183a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, jak również art. 280 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską według sformułowania w Traktacie z Amsterdamu.
(2) Niezbędne jest udostępnienie wszystkich środków, aby w pełni osiągnąć ten cel, przede wszystkim jeżeli chodzi o funkcje dochodzeniowe przekazane na poziom wspólnotowy, podczas gdy istniejąca alokacja i rozkład obowiązków między poziomem krajowym i wspólnotowym powinny zostać utrzymane.
(3) Zadanie prowadzenia dochodzeń w trybie administracyjnym do celów ochrony interesów finansowych Wspólnot było do chwili obecnej powierzone grupie roboczej ds. Koordynacji zapobiegania nadużyciom finansowym, która zastąpiła Jednostkę ds. Koordynacji zapobiegania nadużyciom finansowym (UCLAF).
(4) Konieczność podniesienia skuteczności zwalczania nadużyć finansowych i innej nielegalnej działalności na szkodę interesów finansowych Wspólnot wymaga utworzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), zwanego dalej "Urzędem", które musi korzystać ze swoich uprawnień śledczych w pełni niezależnie.
(5) Niezależność dyrektora Urzędu oraz rola Komitetu Nadzorującego, które wynikają z niniejszej decyzji oraz rozporządzeń WE i Euratomu dotyczących dochodzeń prowadzonych przez Urząd, mają na celu zagwarantowanie odpowiedniego prowadzenia dochodzeń przez Urząd bez zakłócania jego pozostałych zadań stanowiących prerogatywę Komisji, w szczególności w kwestiach ustawodawstwa.
(6) Zadania Urzędu powinny obejmować, oprócz ochrony interesów finansowych, wszystkie działania związane z ochroną interesów Wspólnoty przed nieprawidłowościami, które mogą prowadzić do wszczęcia postępowań administracyjnych lub karnych.
(7) Określenie funkcji Urzędu powinno obejmować zadania realizowane dotychczas przez Grupę Roboczą ds. Koordynacji Zapobiegania nadużyciom finansowym, w szczególności zadania dotyczące przygotowania przepisów ustawowych i wykonawczych w obszarach działalności Urzędu, w tym instrumentów przewidzianych w rozdziale VI Traktatu o Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Utworzenie Urzędu
Niniejszym tworzy się Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), zwany dalej "Urzędem".
Urząd zastępuje Grupę Roboczą ds. Koordynacji Zapobiegania Nadużyciom Finansowym i przejmuje wszystkie jego zadania.
Artykuł 2
Zadania Urzędu
1.
Urząd wykonuje kompetencje Komisji w zakresie prowadzenia zewnętrznych dochodzeń w trybie administracyjnym do celów wzmocnienia zwalczania nadużyć finansowych, korupcją i innego rodzaju nielegalną działalnością mającą negatywny wpływ na interesy finansowe Wspólnoty, jak również wszelkimi innymi działaniami lub działalnością podmiotów gospodarczych prowadzonych z naruszeniem prawa wspólnotowego.
Urząd jest odpowiedzialny za prowadzenie wewnętrznych dochodzeń w trybie administracyjnym mających na celu:
a) walkę z nadużyciami finansowymi, korupcją i innego rodzaju nielegalną działalnością mającą negatywny wpływ na interesy finansowe Wspólnoty;
b) badanie poważnych zdarzeń mających związek z wykonywaniem działalności zawodowej, które mogą stanowić naruszenie obowiązków przez urzędników i pracowników Wspólnot mogące prowadzić do postępowania dyscyplinarnego i - w uzasadnionych przypadkach - karnego lub analogiczne naruszenie obowiązków przez członków instytucji i organów, kierowników tych organów lub pracowników instytucji i organów niepodlegających regulaminowi pracowniczemu urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunkom zatrudnienia innych pracowników Wspólnot.
Urząd realizuje kompetencje Komisji określonych w przepisach ustanowionych w ramach Traktatów oraz z zastrzeżeniem warunków i ograniczeń tam ustanowionych.
Komisja albo inne instytucje lub organy mogą powierzyć Urzędowi prowadzenie dochodzeń w innych obszarach.
2.
Urząd jest odpowiedzialny za udzielanie wsparcia Komisji we współpracy z Państwami Członkowskimi w dziedzinie zwalczanie nadużyć finansowych.
3.
Urząd jest odpowiedzialny za działania w zakresie rozwijania koncepcji zwalczania nadużyć finansowych określonej w ust. 1.
4.
Urząd jest odpowiedzialny za przygotowanie ustawodawczych i wykonawczych inicjatyw Komisji ukierunkowanych na zapobieganie nadużyciom finansowym określonym w ust. 1.
5.
Urząd jest odpowiedzialny za wszelkie inne działania operacyjne Komisji związane ze zwalczaniem nadużyć finansowych określonych w ust. 1, w szczególności:
a) rozwijanie niezbędnej infrastruktury;
b) zapewnienie zebrania i analiza informacji;
c) udzielanie wsparcia technicznego, w szczególności w zakresie kształcenia, innym instytucjom lub organom, jak również właściwym władzom krajowym.
6.
Urząd utrzymuje stały kontakt z policją i organami sądowymi.
7.
Urząd reprezentuje Komisję, na szczeblu służbowym, na odpowiednich forach w dziedzinach wspomnianych w niniejszym artykule.
Artykuł 3
Niezależność funkcji dochodzeniowej.
Urząd wykonuje uprawnienia w zakresie dochodzeń, określonych w art. 2 ust. 1, całkowicie niezależnie.
Realizując te kompetencje dyrektor Urzędu nie zwraca się do Komisji, jakiegokolwiek rządu lub jakiejkolwiek innej instytucji albo organu ani nie przyjmuje od nich instrukcji.
Artykuł 4
Komitet ds. Nadzoru
Ustanawia się Komitet ds. Nadzoru, którego skład i uprawnienia zostaną określone przez organy ustawodawcze Wspólnoty.
Komitet ds. Nadzoru będzie odpowiedzialny za regularne monitorowanie wykonywania funkcji dochodzeniowych przez Urząd.
Artykuł 5
Dyrektor
1.
Na czele Urzędu stoi dyrektor, mianowany przez Komisję po konsultacji z Parlamentem Europejskim i Radą, na okres pięciu lat, którą to kadencję można raz powtórzyć.
W celu mianowania dyrektora Komisja, w razie wydania pozytywnej opinii przez Komitet ds. nadzoru, sporządza listę kilku kandydatów posiadających odpowiednie kwalifikacje – po wcześniejszym wezwaniu do składania podań, które - jeśli Komisja uzna to za właściwe - zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektor jest odpowiedzialny za prowadzenie dochodzeń.
2.
W stosunku do dyrektora Komisja wykonuje uprawnienia nadane organowi właściwemu do jego powołania.
Wszelkie środki na mocy art. 87, 88 i 90 Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich zostają podjęte po konsultacji z Komitetem ds. Nadzoru na mocy decyzji Komisji wraz z uzasadnieniem.
Decyzja zostaje podana do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 6
Działalność Urzędu
1.
Dyrektor Urzędu wykonuje w stosunku do personelu Urzędu kompetencje nadane na mocy przepisów o statusie urzędnika Wspólnot Europejskich organowi powołującemu i warunkach zatrudnienia innych pracowników Wspólnot – organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę.
Dyrektor może przekazać te uprawnienia osobie lub osobom trzecim.
Zgodnie z przepisami o statusie urzędnika Wspólnot Europejskich i warunkach zatrudnienia innych pracowników Wspólnot dyrektor określa warunki i szczegółowe regulacje dotyczące rekrutacji, w szczególności w zakresie okresu obowiązywania umów i ich odnawiania.
2.
Po konsultacji z Komitetem ds. Nadzoru dyrektor przekazuje do Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu wstępny projekt budżetu, który ma zostać włączony do ogólnego budżetu rocznego w specjalnym dziale przeznaczonym dla Urzędu.
3.
Dyrektor działa jako urzędnik zatwierdzający wykonanie części A odpowiedniego działu budżetu dotyczącego Urzędu oraz odpowiednich działów części B dotyczących nadużyć finansowych. Dyrektor może przekazać swoje kompetencje osobie lub osobom trzecim.
4.
Decyzje Komisji dotyczące jej wewnętrznej organizacji stosuje się do Urzędu w takim zakresie, w jakim są one zgodne z przepisami dotyczącymi Urzędu przyjętymi przez prawodawcę wspólnotowego, niniejszą decyzją oraz szczegółowymi zasadami jej wykonania.
Artykuł 7
Data wejścia w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu wejścia w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych.
Do pierwszego dnia miesiąca następującego po mianowaniu dyrektora Urzędu bieżącą działalnością kieruje dyrektor Grupy Roboczej ds. Zapobiegania Nadużyciom Finansowym.
Decyzja Komisji
z dnia 26 maja 1999 r.
w sprawie środków nadzwyczajnych przeciw rozprzestrzenianiu się Anoplophora glabripennis (Motschulsky) w odniesieniu do Chin (z wyjątkiem Hongkongu)
(notyfikowana jako dokument nr C (1999) 1346)
(1999/355/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przeciwko ich rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/2/WE [2], w szczególności art. 15 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W przypadku gdy Państwo Członkowskie uzna, że istnieje bezpośrednie zagrożenie wprowadzenia na jego terytorium Anoplophora glabripennis (Motschulsky) z państwa trzeciego, może ono tymczasowo podjąć dodatkowe środki konieczne do ochrony przed tym zagrożeniem.
(2) W związku ze stwierdzeniem występowania Anoplophora glabripennis (Motschulsky) w drewnianych materiałach do pakowania wytwarzanych z drewna twardego pochodzącego z niektórych obszarów Chin, w dniu 14 grudnia 1998 r. Zjednoczone Królestwo podjęło urzędowe środki w celu ochrony swego terytorium przed zagrożeniem wprowadzenia na nie wspomnianego organizmu oraz ustanowiło dodatkowe szczególne procedury monitorowania danego organizmu w wymienionych towarach.
(3) Z informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo oraz z międzynarodowej technicznej literatury naukowej wynika, że Hongkong uważany jest za wolny od Anoplophora glabripennis (Motschulsky).
(4) W związku ze stwierdzeniem występowania danych organizmów w całej Wspólnocie należy podjąć środki nadzwyczajne w celu zapewnienia bardziej skutecznej ochrony przed wprowadzeniem Anoplophora glabripennis (Motschulsky) do Wspólnoty ze wspomnianego kraju, z wyjątkiem Hong Kongu; środki te powinny zawierać wymóg, by drewno inne niż drewno drzew iglastych (Coniferales), pochodzące z Chin (z wyjątkiem Hongkongu), w postaci:
- skrzyń, pudeł, skrzyń kratowych, bębnów i podobnych opakowań, palet, palet skrzynkowych i innych palet załadunkowych, nadstawek paletowych, faktycznie używanych w transporcie różnego rodzaju przedmiotów,
lub
- drewna używanego do klinowania lub podpierania ładunku, łącznie z drewnem, które nie zachowało swej naturalnej krągłej powierzchni,
zostało pozbawione kory i było wolne od otworów o średnicy większej niż 3 mm wywierconych przez insekty lub suszone w piecu suszarniczym aż do spadku zawartości wilgoci poniżej 20 %, wyrażonej jako procent substancji suchej, przy zastosowaniu odpowiedniego programu czasowo-temperaturowego.
(5) Jeżeli okaże się, że środki nadzwyczajne określone w art. 1 niniejszej decyzji są niewystarczające, by zapobiec wprowadzaniu Anoplophora glabripennis (Motschulsky) lub nie są przestrzegane, należy przewidzieć surowsze lub odmienne środki.
(6) Skutki środków interwencyjnych będą monitorowane i oceniane w trybie ciągłym, przez cały rok 1999, a ewentualne dalsze środki zostaną rozważone w świetle wyników tego monitorowania i oceny, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Drewno wyszczególnione w Załączniku do niniejszej decyzji, które pochodzi z Chin (z wyjątkiem Hongkongu) może być sprowadzane na terytorium Wspólnoty tylko wtedy, gdy przestrzegane są środki nadzwyczajne ustanowione we wspomnianym Załączniku do niniejszej decyzji.
Środki nadzwyczajne określone w Załączniku stosuje się tylko do drewna, które opuszcza terytorium Chin w dniu 10 czerwca lub po dniu 10 czerwca 1999 r.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Komisji 94/3/WE [3] importujące Państwa Członkowskie zobowiązane są dostarczyć Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim przed dniem 31 października 1999 r. szczegółowe sprawozdanie techniczne z urzędowego monitorowania, określonego w pkt 2 Załącznika.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie dostosowują środki, które przyjęły w celu ochrony przed przeciwko wprowadzeniu i rozprzestrzenianiu się Anoplophora glabripennis (Motschulsky) w taki sposób, by środki te były zgodne z art. 1.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 kwietnia 1999 r.
ustanawiająca drugą fazę wspólnotowego programu działań w dziedzinie kształcenia zawodowego "Leonardo da Vinci"
(1999/382/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 127,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską zakłada, że działania wspólnotowe powinny między innymi przyczynić się do osiągnięcia wysokiej jakości edukacji i kształcenia zawodowego.
(2) Rada, decyzją 94/819/WE [4], ustanowiła program działań na rzecz wdrożenia polityki Wspólnoty Europejskiej w zakresie szkolenia zawodowego; na bazie zdobytego w tym programie doświadczenia należy zapewnić jego rozszerzenie uwzględniając uzyskane do chwili obecnej wyniki.
(3) Nadzwyczajna Rada Europejska ds. zatrudnienia, która zebrała się w Luksemburgu w dniach 20-21 listopada 1997 r., uznała, iż edukacja i kształcenie zawodowe trwające przez całe życie mogą wnieść do polityki zatrudnienia Państw Członkowskich istotny wkład w zakresie zwiększenia zdolności zatrudnienia, umiejętności adaptacji, wzrostu przedsiębiorczości oraz wspierania równych szans.
(4) Należy umożliwić kształcenie trwające przez całe życie wszystkim osobom, niezależnie od ich wieku oraz kategorii zawodowych, nie tylko ze względu na zmiany technologiczne, lecz również na skutek ograniczenia liczby osób czynnie zatrudnionych w danej piramidzie wiekowej.
(5) W komunikacie "Działania w kierunku Europy wiedzy" Komisja wysunęła propozycję utworzenia europejskiego obszaru edukacyjnego, umożliwiającego osiągnięcie celu, jakim jest edukacja i kształcenie zawodowe trwające przez całe życie, określając rodzaj środków, jakie należy podjąć na poziomie wspólnotowym w ramach procedur uproszczonych, z których wszystkie koncentrowałyby się na kwestii współpracy transnarodowej oraz miałyby na celu istotne uzupełnienie działań podjętych przez Państwa Członkowskie, z poszanowaniem zasady pomocniczości.
(6) W Białej Księdze "Nauczanie i uczenie się — w kierunku uczącego się społeczeństwa" Komisja stwierdza, iż powstanie uczącego się społeczeństwa pociąga za sobą wspieranie zdobywania wiedzy, a przez to motywuje do wykorzystywania wszelkich szans na pogłębianie wiedzy; w Zielonej Księdze "Edukacja, kształcenie zawodowe, badania naukowe: przeszkody w mobilności transnarodowej" Komisja podkreśliła wynikające z mobilności korzyści dla ludzi i konkurencyjności w Unii Europejskiej.
(7) Środki objęte niniejszym programem powinny mieć na celu poprawę jakości, sprzyjanie nowatorstwu oraz wspieranie europejskiego wymiaru w systemach oraz w praktyce kształcenia zawodowego w celu upowszechnienia idei kształcenia trwającego przez całe życie; podczas realizacji niniejszego programu należy zwrócić uwagę na zwalczanie wszelkich rodzajów wyłączenia, w szczególności tych, które są wynikiem rasizmu i ksenofobii; szczególnej uwagi wymaga zniesienie wszelkich form dyskryminacji oraz nierówności, odnoszących się między innymi do osób niepełnosprawnych oraz wspieranie równych szans dla kobiet i mężczyzn.
(8) W celu umocnienia wartości dodanej działań wspólnotowych niezbędne jest zapewnienie, na wszystkich poziomach, spójności i komplementarności działań prowadzonych w ramach niniejszej decyzji oraz innych interwencji Wspólnoty.
(9) Z uwagi na ich rolę w utrzymywaniu oraz tworzeniu miejsc pracy oraz we wspieraniu kształcenia, małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) oraz rzemiosło powinny zostać ściślej zaangażowane w realizację programu.
(10) Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, dąży do zapewnienia spójności i komplementarności między działaniami objętymi niniejszym programem i innymi właściwymi politykami, instrumentami i działaniami Wspólnoty, w szczególności Europejskim Funduszem Społecznym, przez ułatwienie przekazywania oraz upowszechniania, na szerszą skalę, nowatorskich podejść i metod opracowanych na mocy niniejszego programu; Komisja, wspólnie z partnerami społecznymi stara się rozwinąć współpracę między programem i działaniami w zakresie dialogu społecznego Wspólnoty.
(11) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym ("Porozumienie EOG") przewiduje zacieśnienie współpracy w dziedzinie edukacji, kształcenia zawodowego oraz młodzieży między Wspólnotą Europejską oraz jej Państwami Członkowskimi z jednej strony i Państwami Członkowskimi Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) należącymi do Europejskiego Obszaru Gospodarczego ("państwa EFTA/EOG") z drugiej.
(12) Należy stworzyć warunki w celu otwarcia niniejszego programu dla uczestnictwa: państw stowarzyszonych z Europy Środkowej i Wschodniej (CEEC), zgodnie z warunkami określonymi w Układach Europejskich, dodatkowych protokołach do tych Układów oraz w decyzjach odpowiednich Rad Stowarzyszeń; Cypru, na tych samych warunkach, które miały zastosowanie w przypadku państw EFTA/EOG, na podstawie dodatkowego przydziału środków i według procedur, podlegających uzgodnieniom z tymi państwami; Malty i Turcji, na podstawie dodatkowego przydziału środków, zgodnie z postanowieniami Traktatu.
(13) Należy prowadzić stały nadzór i dokonywać regularnej oceny niniejszego programu, w ramach współpracy między Komisją i Państwami Członkowskimi, aby umożliwić wprowadzenie dalszych poprawek w priorytetach dotyczących stosowania środków.
(14) Niniejsza decyzja zawiera kwotę referencyjną w rozumieniu pkt 2 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady oraz Komisji z dnia 6 marca 1995 r. [5], odnoszącą się do całego czasu trwania programu, nie ma to jednak wpływu na kompetencje władz budżetowych określonych w Traktacie.
(15) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 3b Traktatu, ze względu na złożony charakter partnerstwa w dziedzinie kształcenia zawodowego, Państwa Członkowskie nie mogą w dostatecznym stopniu osiągnąć celów proponowanych działań w zakresie realizacji polityki edukacji i kształcenia zawodowego na poziomie wspólnotowym; w znacznie większym stopniu cele te mogą zostać osiągnięte przez Wspólnotę dzięki transnarodowemu wymiarowi wspólnotowych działań i środków; niniejsza decyzja ogranicza się do minimum wymaganego w celu osiągnięcia tych celów i nie wykracza poza elementy niezbędne do ich osiągnięcia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia drugą fazę programu działań realizującego politykę w dziedzinie kształcenia zawodowego "Leonardo da Vinci", zwanego dalej "niniejszym programem".
2.
Niniejszy program należy zrealizować w okresie od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
3.
Niniejszy program powinien przyczynić się do promowania Europy wiedzyprzez rozwój współpracy w Europie w dziedzinie edukacji i kształcenia zawodowego.
Powinien on wspierać politykę Państw Członkowskich w kwestii kształcenia trwającego przez całe życie oraz zdobywania wiedzy, umiejętności i kompetencji sprzyjających aktywnemu udziałowi w życiu obywatelskim oraz wzrostowi zdolności zatrudnienia.
4.
Niniejszy program powinien wspierać i uzupełniać działania podejmowane przez Państwa Członkowskie, respektując w pełni ich odpowiedzialność za treść i organizację kształcenia zawodowego oraz ich różnorodność kulturową i językową.
Artykuł 2
Cele programu
1.
W ramach celów określonych w art. 127 Traktatu, niniejszy program zmierza do podniesienia jakości, nowatorstwa oraz do nadania europejskiego wymiaru systemom i praktykom w dziedzinie kształcenia zawodowego przez współpracę transnarodową.
Niniejszy program ma na celu:
a) podnoszenie umiejętności i kompetencji osób, w szczególności młodych osób, przez wstępne kształcenie zawodowe na wszystkich poziomach; można to osiągnąć między innymi przez kształcenie przemienne oraz praktyki zawodowe i zmierzające do wspierania zwiększania zdolności zatrudniania oraz ułatwiające integrację i reintegrację zawodową;
b) poprawę jakości i ułatwienie dostępu do ustawicznego kształcenia zawodowego oraz zdobywania nowych umiejętności i kompetencji trwającego przez całe życie, w celu zwiększenia i rozwinięcia zdolności adaptacyjnych, w szczególności do konsolidacji zmian technologicznych i organizacyjnych;
nowatorskie podejścia w dziedzinie doradztwa i poradnictwa zawodowego są szczególnie ważne do osiągnięcia celów określonych w lit. a) i b) i powinno się je wspierać;
c) wspieranie i zwiększenie wpływu kształcenia zawodowego na proces innowacyjności w związku z polepszeniem konkurencyjności i przedsiębiorczości, jak również stworzenie nowych możliwości zatrudnienia; szczególną uwagę należy więc zwrócić na wspieranie współpracy między instytucjami kształcenia zawodowego, uczelniami oraz przedsiębiorstwami, w szczególności średnimi i małymi.
2.
Podczas realizacji celów określonych w ust. 1 należy zwrócić szczególną uwagę na osoby niekorzystnie usytuowane na rynku pracy oraz osoby niepełnosprawne, na działania zmierzające do ułatwienia im dostępu do kształcenia, na propagowanie równych szans dla kobiet i mężczyzn oraz na walkę z dyskryminacją.
Artykuł 3
Środki wspólnotowe
1.
Cele niniejszego programu należy realizować przez podejmowanie następujących środków oraz przez ich treść operacyjną i procedury realizacji określone w załącznikach, a które można łączyć ze sobą:
a) wspieranie transnarodowej mobilności osób biorących udział w kształceniu zawodowym, w szczególności osób młodych, jak również osób odpowiedzialnych za kształcenie ("mobilność");
b) wspieranie projektów pilotażowych opartych na partnerstwie transnarodowym, mających na celu rozwój innowacyjności oraz podnoszenie jakości kształcenia zawodowego ("projekty pilotażowe");
c) promowanie znajomości języków, również języków rzadziej używanych i nauczanych, jak również zrozumienia innych kultur, w ramach kształcenia zawodowego ("znajomość języków");
d) wspieranie rozwoju sieci współpracy transnarodowej, sprzyjających wymianie doświadczeń i dobrej praktyce ("sieci transnarodowe");
e) tworzenie i aktualizacja materiałów wzorcowych przez wspieranie prowadzonych badań statystycznych i analiz, zdobywanie i aktualizację danych porównawczych, przestrzeganie i upowszechnianie zasad dobrej praktyki oraz szeroką wymianę informacji ("materiały źródłowe").
2.
Podczas stosowania środków określonych w ust. 1, w szczególny sposób należy wspierać działania transnarodowe mające na celu wspieranie i wykorzystywanie technologii komunikacyjnych oraz informacyjnych (ICT) w kształceniu zawodowym.
Artykuł 4
Dostęp do programu
Zgodnie z warunkami realizacji programu określonymi w załącznikach, otwarty dostęp do niniejszego programu posiadają wszystkie instytucje sektora publicznego lub prywatnego jak również instytucje zajmujące się kształceniem zawodowym, a zwłaszcza:
a) zakłady, ośrodki i instytucje kształcenia zawodowego na wszystkich poziomach, łącznie z uczelniami;
b) ośrodki i instytucje badawcze;
c) przedsiębiorstwa, w szczególności małe i średnie oraz zakłady sektora rzemieślniczego, publicznego lub prywatnego, łącznie z instytucjami zajmującymi się kształceniem zawodowym;
d) organizacje handlowe, łącznie z izbami handlowymi itd.;
e) partnerzy społeczni;
f) instytucje i organizacje lokalne i regionalne;
g) organizacje niezarobkowe, instytucje ochotnicze oraz organizacje pozarządowe.
Artykuł 5
Realizacja programu i współpraca z Państwami Członkowskimi
1.
Komisja zapewnia realizację działań wspólnotowych objętych niniejszym programem.
2.
Państwa Członkowskie:
- podejmują niezbędne kroki zmierzające do zapewnienia, przy pomocy właściwych struktur, koordynacji, zintegrowanego zarządzania oraz kontynuowania realizacji niniejszego programu do osiągnięcia jego celów, przy udziale wszystkich stron zainteresowanych kształceniem zawodowym, zgodnie z praktyką krajową,
- zapewniają, iż działaniom objętym tym programem będą towarzyszyły odpowiednie akcje informacyjne oraz reklamowe,
- podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia skutecznej realizacji tego programu,
- podejmują w najszerszym możliwym zakresie wysiłki zmierzające do przyjęcia środków, które uznają za konieczne i pożądane w celu usunięcia przeszkód w dostępie do programu.
3.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi:
- podejmuje działania opisane w załącznikach w celu wykorzystania osiągnięć pierwszej fazy niniejszego programu oraz inicjatyw wspólnotowych w dziedzinie kształcenia zawodowego,
- zapewnia płynne przejście między działaniami podjętymi w ramach pierwszej fazy niniejszego programu oraz działaniami, które mają zostać podjęte w jego drugiej fazie.
Artykuł 6
Wspólne działania
W ramach procesu budowania Europy wiedzy, środki przewidziane w niniejszym programie mogą być podjęte, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7, jako wspólne działania z pokrewnymi programami i działaniami wspólnotowymi, w szczególności tymi, które związane są z edukacją i młodzieżą.
Artykuł 7
Komitet
1.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z dwóch przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Komitet wydaje opinie w następujących sprawach:
a) ogólne wytyczne dotyczące realizacji niniejszego programu oraz wsparcia finansowego, jakiego ma udzielić Wspólnota;
b) roczny plan prac nad realizacją programu, łącznie z priorytetami, tematami dla działań tematycznych oraz wspólnymi działaniami oraz wnioskami Komisji o wybór projektów łącznie z projektami objętymi wspólnymi działaniami;
c) roczny budżet oraz podział funduszy na poszczególne środki i wspólne działania towarzyszące środkom i działaniom podejmowanym przez organizacje europejskie;
d) kryteria stosowane w celu opracowania wstępnego planu podziału funduszy między Państwa Członkowskie w celu umożliwienia zarządzania działaniami zgodnie z procedurą selekcyjną A (załącznik I, sekcja III);
e) ustalenia dotyczące monitorowania i oceny programu oraz upowszechniania i przekazywania ich wyników.
3.
W odniesieniu do kwestii określonych w ust. 2, przedstawiciel Komisji powinien przedstawić Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wyda opinię w sprawie tego projektu w terminie, który może być wyznaczony przez przewodniczącego wedle pilności danej sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich wchodzących w skład Komitetu ważone są według zasad określonych w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4. a) Komisja przyjmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
b) Jednakże jeżeli takie działania nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja natychmiast powiadamia o tym Radę.
W takim wypadku,
- Komisja odracza stosowanie podjętych środków o najwyżej dwa miesiące od daty takiego powiadomienia,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną może podjąć decyzję odmienną w terminie określonym w tiret poprzednim.
5.
Przedstawiciel Komisji powinien zasięgać opinii Komitetu w kwestii innych właściwych spraw dotyczących realizacji programu.
W takim wypadku, przedstawiciel Komisji powinien przedstawić Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat tego projektu w terminie określonym przez przewodniczącego wedle pilności sprawy, jeśli zajdzie taka potrzeba w drodze głosowania.
Opinia jest włączona do protokołu. Każde Państwo Członkowskie może zażądać odnotowania w protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie oraz informuje Komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
6.
Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
7.
Komisja, we współpracy z Komitetem, uchwali zasady systematycznej i zorganizowanej współpracy z Komitetami utworzonymi dla potrzeb realizacji programów Wspólnoty Europejskiej dotyczących kształcenia oraz młodzieży.
8.
W celu zapewnienia spójności niniejszego programu oraz innych środków określonych w art. 9, Komisja systematycznie informuje Komitet o inicjatywach wspólnotowych w dziedzinie edukacji i kształcenia zawodowego oraz młodzieży, łącznie ze współpracą z państwami trzecimi oraz organizacjami międzynarodowymi.
Artykuł 8
Partnerzy społeczni
Z zastrzeżeniem dla procedur określonych w art. 7 ust. 3, art. 4 i 5 Komisja może zasięgać opinii Komitetu we wszelkich sprawach dotyczących stosowania niniejszej decyzji.
Podczas każdej z takich konsultacji, przedstawiciele partnerów społecznych (mianowani przez Komisję na wniosek partnerów społecznych na poziomie wspólnotowym, w liczbie równej liczbie przedstawicieli Państw Członkowskich) uczestniczą w pracach Komitetu jako obserwatorzy.
Mają oni prawo żądać odnotowania ich stanowisk w protokole zebrań Komitetu.
Artykuł 9
Zgodność i komplementarność
1.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewnia ogólną zgodność i komplementarność niniejszego programu z innymi odpowiednimi politykami, instrumentami oraz działaniami Wspólnoty, w szczególności Europejskim Funduszem Społecznym, zwłaszcza tymi, które przyczyniają się do Europy wiedzy, szczególnie w dziedzinie edukacji, kształcenia zawodowego, młodzieży, badań i rozwoju technologii oraz innowacyjności.
2.
Podczas stosowania środków objętych niniejszym programem, Komisja i Państwa Członkowskie uwzględniają priorytety wymienione w wytycznych dotyczących zatrudnienia i przyjętych przez Radę w ramach skoordynowanej strategii zatrudnienia.
3.
Wspólnie ze wspólnotowymi partnerami społecznymi, Komisja podejmuje wysiłki zmierzające do rozwoju koordynacji między tym programem i dialogiem społecznym na poziomie wspólnotowym oraz na poziomach sektorowych.
4.
Komisja zapewnia pomoc Europejskiego Centrum ds. Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) w realizacji niniejszego programu, zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozporządzeniu (EWG) nr 337/75/EWG [6] ustanawiającym Cedefop.
Na tych samych warunkach, na odpowiednich obszarach, należy ustanowić proces koordynacji pod auspicjami Komisji oraz Europejskiej Fundacji Szkoleniowej określonej w rozporządzeniu (EWG) nr 1360/90 [7].
5.
Komisja regularnie informuje Komitet Doradczy ds. Kształcenia Zawodowego o postępach w realizacji niniejszego programu.
Artykuł 10
Uczestnictwo państw EFTA/EOG, stowarzyszonych państw Europy Środkowej i Wschodniej (CEEC), Cypru, Malty i Turcji
Niniejszy program otwarty jest dla uczestnictwa:
- państw EFTA/EOG zgodnie z warunkami określonymi w Porozumieniu EOG,
- stowarzyszonych państw Europy Środkowej i Wschodniej (CEEC) zgodnie z warunkami określonymi w zawartych z tymi państwami układach europejskich, w dodatkowych protokołach do tych układów oraz w decyzjach odpowiednich Rad Stowarzyszeń,
- Cypru, na tych samych warunkach, które miały zastosowanie w przypadku państw EFTA/EOG, na podstawie dodatkowego przydziału środków i według procedur, podlegających uzgodnieniom z tym państwem,
- Malty i Turcji, na podstawie dodatkowego przydziału środków, zgodnie z postanowieniami Traktatu.
Artykuł 11
Współpraca międzynarodowa
Zgodnie z niniejszym programem oraz z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 2, art. 3 i 4, Komisja powinna zacieśnić współpracę z państwami trzecimi oraz z właściwymi organizacjami międzynarodowymi.
Artykuł 12
Finansowanie
1.
Finansowa kwota referencyjna dla realizacji niniejszego programu na okres 2000-2006 wynosi 1150 mln EUR.
2.
Roczne przydziały środków określają władze budżetowe w oparciu o przewidywaną sytuację finansową.
Artykuł 13
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja powinna regularnie monitorować niniejszy program we współpracy z Państwami Członkowskimi.
Monitorowanie powinno obejmować kontrolę sprawozdań określonych w ust. 4 oraz działania szczególne.
2.
Komisja dokonuje regularnej oceny realizacji niniejszego programu we współpracy z Państwami Członkowskimi, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 2, art. 3 i 4 oraz na podstawie kryteriów opracowanych we współpracy z Państwami Członkowskimi.
Przede wszystkim należy dążyć do oceny skuteczności oraz wpływu przeprowadzonych działań w porównaniu z celami wyznaczonymi w art. 2.
Ocena powinna również dotyczyć upowszechniania wyników działań objętych niniejszym programem, uzyskanych korzyści oraz efektów niniejszego programu, w odniesieniu do jego celów.
Ocena ta również obejmuje kwestię komplementarności działań objętych niniejszym programem oraz działań w ramach stosownych polityk, instrumentów oraz działań Wspólnoty.
Zgodnie z kryteriami ustalonymi według procedury opisanej w art. 7 ust. 2, art. 3 i 4, regularnie dokonuje się niezależnych zewnętrznych ocen wyników działań Wspólnoty.
3.
Podczas realizacji programu należy uwzględniać wyniki prowadzanego monitorowania oraz oceny.
4.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. oraz dnia 30 czerwca 2007 r., odpowiednio, Państwa Członkowskie przedstawią Komisji sprawozdania dotyczące realizacji oraz skuteczności niniejszego programu oraz dotyczące jego wpływu na istniejące systemy i rozwiązania kształcenia zawodowego w tych państwach.
W sprawozdaniach tych należy także uwzględnić kwestię propagowania równości szans kobiet i mężczyzn.
5.
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu:
- do dnia 30 czerwca 2002 r. pierwsze okresowe sprawozdanie dotyczące wstępnej realizacji niniejszego programu,
- do dnia 30 czerwca 2004 r. drugie okresowe sprawozdanie dotyczące realizacji niniejszego programu,
- do dnia 31 grudnia 2004 r. zawiadomienie o kontynuowaniu realizacji niniejszego programu; w komunikacji tej powinien być zawarty odpowiedni wniosek,
- do dnia 31 grudnia 2007 r. końcowe sprawozdanie dotyczące realizacji niniejszego programu.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 1999 r.
zmieniająca decyzję 95/108/WE dotyczącą środków ochrony zdrowia przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii, we Włoszech
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1438)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/384/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG, w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W związku z sytuacją we Włoszech spowodowaną afrykańskim pomorem świń Komisja przyjęła decyzję 95/108/WE z dnia 28 marca 1995 r. dotyczącą niektórych środków ochrony zdrowia przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii, we Włoszech [4].
(2) Afrykański pomór świń należy uważać za chorobę endemiczną występującą w prowincji Nuoro, na Sardynii, we Włoszech.
(3) Choroba może stanowić zagrożenie dla stad w innych regionach Włoch i w innych Państwach Członkowskich, w kontekście handlu trzodą chlewną, świeżą wieprzowiną i niektórymi produktami na bazie mięsa.
(4) Decyzja Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [5], ostatnio zmieniona decyzją Rady 94/370/WE [6], przewiduje finansowy udział Wspólnoty w zwalczaniu i monitorowaniu chorób zwierząt.
(5) Celem programu zwalczania chorób przyjętego decyzją Komisji 98/703/WE z dnia 26 listopada 1998 r., zatwierdzającą przedstawione przez Państwa Członkowskie programy zwalczania chorób zwierzęcych na rok1999 i ustalającą wysokość wkładu finansowego Wspólnoty [7], jest eliminacji afrykańskiego pomoru świń z pozostałych zakażonych obszarów Sardynii.
(6) W świetle sytuacji zdrowotnej zwierząt w prowincji Sassari, prowincji Oristano i prowincji Cagliari oraz ustanowionych kontroli przemieszczeń w regionie Sardynii można zmienić procedury przeprowadzania testów dotyczące niektórych świń rzeźnych.
(7) Władze włoskie podjęły środki prawne zakazujące przemieszczania żywych świń, świeżej wieprzowiny i niektórych produktów mięsnych z wieprzowiny z terytorium Sardynii; przyjęcie tych środków prawnych gwarantuje skuteczność wykonania niniejszej decyzji.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 95/108/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 lit. b) tiret piąte i szóste otrzymują brzmienie:
"— zostały dołączone do pogłowia trzody chlewnej w gospodarstwie objętym programem testów serologicznych wymaganym w ramach programu zwalczania afrykańskiego pomoru świń, przyjętego przez Komisję w kontekście przepisów decyzji Rady 90/424/WE, i w ciągu ostatnich sześciu miesięcy nie wykryto przeciwciał wirusa afrykańskiego pomoru świń,
— zostały włączone w program testów serologicznych poprzedzających przemieszczenie, przeprowadzanych w okresie 10 dni przed transportem do uboju, i nie wykryto przeciwciał afrykańskiego pomoru świń; program testów serologicznych poprzedzających przemieszczenie w odniesieniu do wymienionej przesyłki musi zostać tak opracowany, aby wykazać około 95-procentową pewność wykrywania zwierząt seropozytywnych przy 5-procentowym występowaniu choroby.";
2) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Włochy przedstawią Komisji i wszystkim Państwom Członkowskim:
a) wykaz zawierający nazwę(-y) i usytuowanie wyznaczonej(-ych) rzeźni, określonej(-ych) w art. 2 oraz wyznaczonego(-ych) zakładu(-ów), określonego(-ych) w art. 4 ust. 2 lit. b) i zatwierdzonego(-ych) przez Centralny Organ Weterynaryjny;
b) co sześć miesięcy – sprawozdanie zawierające informację o liczbie świń, w stosunku do których zastosowano środki określone w art. 2 ust. 2 lit. b) oraz wyniki przeprowadzonych testów serologicznych."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane w handlu w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja rady
z dnia 7 czerwca 1999 r.
dotycząca tymczasowego stosowania przez Wspólnotę Europejską postanowień Porozumienia w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów
(1999/386/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z pierwszym zdaniem art. 300 ust. 2 oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wspólnota posiada kompetencje w zakresie przyjmowania środków działania mających na celu zachowanie oraz zarządzanie zasobami rybołówstwa oraz upoważniona jest do zawierania porozumień z innymi krajami oraz organizacjami międzynarodowymi.
(2) Wspólnota podpisała Konwencję Organizacji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, która nakłada na wszystkich członków wspólnoty międzynarodowej obowiązek współpracowania w dziedzinie zachowania oraz zarządzania biologicznymi zasobami morza.
(3) Wspólnota podpisała Porozumienie w sprawie wprowadzenia w życie postanowień podjętych przez Konwencję Organizację Narodów o Prawie Morza z dnia 10 grudnia 1982 roku, dotyczących zachowania oraz zarządzania rozproszonymi zasobami ryb oraz zasobami ryb migrujących.
(4) XXXV Międzynarodowe Spotkanie w sprawie Zachowania Tuńczyków oraz Delfinów na Wschodnich Obszarach Oceanu Spokojnego przyjęło w lutym 1998 r. Porozumienie w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów.
(5) Cele tego Porozumienia obejmują stopniową redukcję liczby przypadkowych wypadków śmiertelności wśród delfinów, spowodowanych przez połowy tuńczyka za pomocą okrężnicy na wschodnich obszarach Oceanu Spokojnego do poziomu zbliżonego do zera, poprzez ustanawianie rocznych limitów oraz długoterminowe zrównoważenie zasobów tuńczyka na obszarze obejmowanym przez Porozumienie.
(6) Rybacy Wspólnoty prowadzą połowy tuńczyka na obszarze obejmowanym przez porozumienie oraz uwzględniając, że w interesie Wspólnoty leży odegranie rzeczywiście skutecznej roli w realizowaniu postanowień omawianego Porozumienia.
(7) Uwzględniając, że Rada zadecydowała dnia 26 kwietnia 1999 r., że Wspólnota podpisze Porozumienie w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów.
(8) Na mocy art. XIV tego Porozumienia Wewnątrzamerykańska Komisja ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) ma odgrywać pełną rolę w zakresie koordynowania realizacji postanowień porozumienia oraz uwzględniając, że w ramach struktury IATTC zostanie przyjętych wiele środków działania; uwzględniając, że z tego powodu konieczne jest, aby Wspólnota przystąpiła do IATTC, jak tylko będzie to możliwe.
(9) Wspólnota rozpoczęła już procedurę przystąpienia do tej organizacji, jednakże termin takiego przystąpienia może być opóźniony z powodów technicznych; uwzględniając, że z tego powodu konieczne jest tymczasowe zastosowanie postanowień Porozumienia w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów, tymczasowo w celu ochrony interesów jednostek pływających Wspólnoty, statków prowadzących połowy w regionie w okresie przejściowym.
(10) Podpisanie oraz tymczasowe zastosowanie postanowień Porozumienia stanowią pierwsze kroki podjęte w celu mającego nastąpić po tym przyjęcia tego Porozumienia przez Wspólnotę zgodnie z procedurami przewidzianymi w tym celu przez Traktat,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z postanowieniami art. XXIX Porozumienia Porozumienie w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów będzie obowiązywało tymczasowo we Wspólnocie Europejskiej z mocą od dnia 1 czerwca 1999 r.
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 1999 r.
dotycząca kwestionariusza odnoszącego się do dyrektywy Rady 96/61/WE dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (IPPC) (wprowadzenie w życie dyrektywy Rady 91/692/EWG)
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1395)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/391/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [1], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującą i racjonalizującą sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 ust. 3 dyrektywy Rady 96/61/WE wymaga, aby sprawozdania w sprawie wykonania dyrektywy i jej skuteczności w porównaniu z innymi wspólnotowymi instrumentami środowiskowymi zostały ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 i 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG.
(2) Artykuł 5 dyrektywy Rady 91/692/EWG wymaga opracowania sprawozdania na podstawie kwestionariusza lub projektu przygotowanego przez Komisję przy pomocy Komitetu ustanowionego na mocy art. 6 niniejszej dyrektywy.
(3) Pierwsze sprawozdanie obejmie okres 2000–2002 r. włącznie.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wyrażoną przez Komitet zgodnie z art. 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się kwestionariusz załączony do niniejszej decyzji związanej z dyrektywą Rady 96/61/WE dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie stosują ten kwestionariusz jako podstawę do sporządzenia sprawozdania, które zostanie przedłożone Komisji na podstawie art. 5 dyrektywy 91/692/EWG i art. 16 ust. 3 dyrektywy 96/61/WE.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 1999 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia ZA 1296 (mezotrion), jodosulfuronu metylo-sodowego (AEF 115008), Siltiofamu (MON 65500) i Gliocladium catenulatum do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1400)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/392/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG [1] z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 1999/1/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Wnioskodawcy przedłożyli dokumentację dotyczącą czterech substancji czynnych władzom Państw Członkowskim w celu uzyskania włączenia substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy.
(3) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej ZA 1296 (mezotrion) została przedłożona przez Zeneca Agrochemicals władzom Zjednoczonego Królestwa dnia 23 kwietnia 1998 r.
(4) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej jodosulfuronu metylo-sodowego (AEF 115008) została przedłożona przez Hoechst Schering Agrevo GmbH władzom niemieckim dnia 14 grudnia 1998 r.
(5) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej Siltiofamu (MON 65500) została przedłożona przez Monsanto Crop Pruduction władzom irlandzkim dnia 14 grudnia 1998 r.
(6) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej Gliocladium catenulatum została przedłożona przez Kemira Agro Oy władzom fińskim dnia 19 maja 1998 r.
(7) Wspomniane władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawcy przedłożyli dokumentacje Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(8) Dokumentacja dotycząca ZA 1296 (mezotrion), jodosulfuronu metylo-sodowego (AEF 115008), Siltiofamu (MON 65500) i Gliocladium catenulatum została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin 11 lutego 1999 r.
(9) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
(10) Takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy.
(11) Decyzja taka nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji.
(12) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Zjednoczone Królestwo przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej ZA 1296 (mezotrion), że Niemcy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej jodosulfuronu metylo-sodowego (AEF 115008), że Irlandia przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej Siltiofamu (MON 65500) i że Finlandia przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej Gliocladium catenulatum.
(13) Zjednoczone Królestwo, Niemcy, Irlandia i Finlandia przekażą Komisji wnioski z ich badań wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączania oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tych sprawozdań prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące dokumentacje zasadniczo spełniają wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy, biorąc pod uwagę proponowane zastosowania:
1) Dokumentacja przedłożona przez Zeneca Agrochemicals Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia ZA 1296 (mezotrion) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 11 lutego 1999 r.
2) Dokumentacja przedłożona przez Hoechst Schering Agrevo GmbH Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia jodosulfuronu metylo-sodowego (AEF 115008) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 11 lutego 1999 r.
3) Dokumentacja przedłożona przez Monsanto Crop Pruduction Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia Siltiofamu (MON 65500) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 11 lutego 1999 r.
4) Dokumentacja przedłożona przez Kemira Agro Oy Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia Gliocladium catenulatum jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 11 lutego 1999 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 lipca 1997 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(1999/393/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
w imieniu Wspólnoty Komisja wynegocjowała Umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi;
na podstawie decyzji 96/410/WE [1] Umowa była stosowana na zasadach tymczasowych od dnia 1 stycznia 1996 r. do momentu jej formalnego zawarcia;
Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady upoważniony jest do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 25 maja 1999 r.
dotycząca zasad i warunków dochodzeń wewnętrznych w odniesieniu do przeciwdziałania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim nielegalnym działaniom godzącym w interesy Wspólnoty
(1999/394/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 3,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 121 ust. 3,
uwzględniając regulamin wewnętrzny Rady, w szczególności jego art. 21 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r.
[1] i rozporządzenia Rady (Euratom) nr 1074/1999 z dnia 25 maja 1999 r.
[2] dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przewiduje, że Urząd wszczyna i prowadzi dochodzenia administracyjne w obrębie instytucji, organów, urzędów i agencji ustanowionych przez Traktaty ustanawiające Wspólnotę Europejską lub Euratom, lub na ich podstawie.
(2) Obowiązki Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, ustanowione przez Komisję, wykraczają poza ochronę finansowych interesów, obejmując wszystkie działania Urzędu odnoszące się do potrzeby uchronienia interesów Wspólnoty przed nieprawidłowymi działaniami podlegającymi wszczęciu postępowania administracyjnego lub karnego.
(3) Zakres zwalczania nadużyć powinien zostać rozszerzony, a jej skuteczność poprawiona poprzez wykorzystanie istniejącego doświadczenia w dziedzinie dochodzeń administracyjnych.
(4) Zatem na mocy swojej autonomii administracyjnej, wszystkie instytucje, organy, urzędy i agencje powinny powierzyć Urzędowi zadanie prowadzenia wewnętrznych dochodzeń administracyjnych, zmierzających do wydobycia na światło poważnych sytuacji odnoszących się do wykonywania obowiązków zawodowych, które mogą stanowić niedopełnienie obowiązków urzędników lub pracowników Wspólnot określonych w art. 11, 12 ust. 2 i 3, art. 13, 14, 16 i 17 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej "regulaminem pracowniczym"), godzące w interesy tych Wspólnot i podlegające wszczęciu postępowania dyscyplinarnego lub, w stosownych przypadkach, postępowania karnego, lub poważne przewinienie określone w art. 22 regulaminu pracowniczego, lub niedopełnienie analogicznych obowiązków członków, kierowników lub pracowników instytucji, organów, urzędów i agencji Wspólnot nie objętych działaniem regulaminu pracowniczego, lub też niedopełnienie obowiązków nałożonych przez prawo wspólnotowe na członków Rady i jej organów, w zakresie obowiązków zawodowych jakie wykonują w ramach swoich stanowisk.
(5) Dochodzenia takie powinny być przeprowadzane w jednakowych warunkach we wszystkich wspólnotowych instytucjach, organach, urzędach i agencjach; powierzenie tego zadania Urzędowi nie powinno wpłynąć na zakres zadań tych instytucji, organów, urzędów lub agencji i nie powinno w żaden sposób obniżać poziomu ochrony prawnej zainteresowanych osób.
(6) W oczekiwaniu na zmiany w regulaminie pracowniczym, należy ustanowić praktyczne rozwiązania, ustalające w jaki sposób członkowie instytucji i organów, kierownicy urzędów i agencji, urzędnicy i pracownicy instytucji, organów, urzędów i agencji mają współpracować na rzecz niezakłóconego prowadzenia dochodzeń wewnętrznych.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 i rozporządzenie (Euratom) nr 1074/1999 przewidują, w art. 4 ust. 6, że każda instytucja, organ, urząd i agencja ma przyjąć decyzję, obejmującą w szczególności zasady dotyczące obowiązku członków, kierowników, urzędników i innych pracowników tych instytucji, organów, urzędów i agencji, współpracy z pracownikami Urzędu i udzielania im informacji, umożliwienia pracownikom Urzędu kontroli procedur postępowania w czasie prowadzenia przez nich dochodzeń wewnętrznych oraz gwarancji praw osób, których dotyczy postępowanie wewnętrzne.
(8) Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 25 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej a Komisją Wspólnoty Europejskiej dotyczące dochodzeń wewnętrznych Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [3], zobowiązuje instytucje-sygnatariuszy oraz instytucje, organy, urzędy i agencje, które przystąpiły do niniejszego Porozumienia, do przyjęcia wewnętrznej decyzji zgodnej ze wzorem załączonym do Porozumienia i do niewprowadzania odstępstw od tego wzoru, z wyjątkiem wypadków, w których ich własne szczególne warunki powodują techniczną konieczność wprowadzenia takiego odstępstwa.
(9) Nie istnieją żadne szczególne warunki, które powodują techniczną konieczność wprowadzenia odstępstw od wzoru decyzji w odniesieniu do urzędników i innych pracowników Sekretariatu Generalnego Rady (zwanego dalej "Sekretariatem Generalnym").
(10) Rada powinna powierzyć Urzędowi zadanie podejmowania w jej obrębie działań administracyjnych wyjaśniających na potrzeby dochodzeń w sprawach poważnych sytuacji odnoszących się do wykonywania obowiązków zawodowych, które mogą stanowić niedopełnienie obowiązków nałożonych przez prawo wspólnotowe na osoby będące członkami Rady i jej organów; należy jednak wziąć pod uwagę fakt, że inaczej niż członkowie innych instytucji, członkowie Rady i jej organów spełniają zasadniczo funkcje w odniesieniu do poszczególnych państw i, w ich wykonywaniu, podlegają prawu krajowemu, a zatem zastosowanie niniejszej decyzji powinno zostać ograniczone do zawodowej działalności takiej osoby podejmowanej w ramach jej działalności jako członka tej instytucji lub jej organu.
(11) Urząd nie ma uprawnień sądowych i przeprowadza jedynie dochodzenia administracyjne; dochodzenia takie powinny być przeprowadzane w sposób w pełni zgodny z odnośnymi przepisami Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, w szczególności z Protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów, tekstami go wprowadzającymi oraz Regulaminem pracowniczym.
(12) Dochodzenia takie mają być prowadzone zgodnie z zasadami i warunkami przewidzianymi przez rozporządzenia Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej; rozporządzenia nie nadają jednak Urzędowi żadnego prawa dostępu do budynków zajmowanych przez Państwa Członkowskie, w szczególności przez ich stałe przedstawicielstwa.
(13) Wewnętrzna decyzja przewidziana w Porozumieniu między instytucjonalnym jest ściśle ograniczona do zdefiniowania obowiązku współdziałania z Urzędem i udzielania mu informacji, obowiązku Urzędu ds. bezpieczeństwa świadczenia pomocy pracownikom Urzędu oraz analogiczny obowiązek Urzędu, informowania osób, którym postawiono zarzuty w wyniku jednego z prowadzonych dochodzeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Obowiązek współpracy z Urzędem
Sekretarz generalny, służby oraz każdy urzędnik lub pracownik Sekretariatu, są zobowiązani w pełni współpracować z pracownikami Urzędu i udzielać wszelkiej pomocy wymaganej w dochodzeniu.
Mając ten cel na względzie, mają oni udzielać pracownikom Urzędu wszelkich użytecznych informacji i wyjaśnień.
Bez uszczerbku dla odnośnych przepisów Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, w szczególności Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów oraz tekstów je wprowadzających, członkowie Rady i jej organów mają w pełni współpracować z Urzędem.
Artykuł 2
Obowiązek udzielania informacji
Każdy urzędnik lub pracownik Sekretariatu Generalnego, który powziął wiedzę o dowodach, nasuwających przypuszczenie zaistnienia możliwych przypadków nadużyć, korupcji lub innego nielegalnego działania godzącego w interesy Wspólnot, lub o poważnych sytuacjach odnoszących się do wykonywania obowiązków zawodowych, które mogą stanowić niedopełnienie powinności urzędników lub pracowników Wspólnot podlegających wszczęciu postępowania dyscyplinarnego lub, w stosownych przypadkach, postępowania karnego, lub do niedopełnienia obowiązków nałożonych przez prawo wspólnotowe na członków Rady i jej organów, w zakresie ich obowiązków wykonywanych na tym stanowisku, jeżeli to niedopełnienie obowiązków godzi w interesy Wspólnot, poinformuje niezwłocznie szefa swojej służby lub dyrektora generalnego lub, jeżeli uzna to za użyteczne, bezpośrednio sekretarza generalnego lub Urząd.
Sekretarz generalny, dyrektorzy generalni i szefowie służb Sekretariatu Generalnego bezzwłocznie przekazują Urzędowi wszelkie dowody, o których powzięli wiedzę, nasuwającą przypuszczenie zaistnienia nieprawidłowości określonych w ust. 1.
Urzędnicy lub pracownicy Sekretariatu Generalnego nie mogą być w żadnym przypadku poddawani niesprawiedliwemu lub dyskryminacyjnemu traktowaniu w wyniku przekazania przez nich informacji określonych w ust. 1 i 2.
Członkowie Rady i stali przedstawiciele, którzy powzięli wiedzę o faktach określonych w ust. 1, poinformują o tym przewodniczącego Rady lub, jeżeli uznają to za użyteczne, bezpośrednio Urząd.
Delegaci Państw Członkowskich, którzy powzięli wiedzę o faktach określonych w ust. 1, poinformują o tym stałego przedstawiciela swojego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Pomoc ze strony Urzędu ds. Bezpieczeństwa
Na wniosek dyrektora Urzędu, Urząd ds. Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego pomaga Urzędowi w praktycznym przeprowadzeniu dochodzeń.
Artykuł 4
Poinformowanie strony zainteresowanej
Jeżeli istnieje możliwość, że zamieszany jest osobiście członek Rady lub jednego z jej organów, urzędnik lub pracownik Sekretariatu Generalnego, zainteresowana strona zostaje natychmiast powiadomiona, pod warunkiem że nie zagrozi to dochodzeniu.
W każdym przypadku wnioski odnoszące się do jednej z tych osób z podaniem nazwiska nie mogą zostać sformułowane po ukończeniu dochodzenia, dopóki zainteresowana strona nie miała możliwości wyrażenia poglądów w odniesieniu do wszystkich faktów jej dotyczących.
W przypadkach, w których konieczne jest zachowanie absolutnej tajemnicy ze względu na dochodzenie i wymagających procedur dochodzeniowych, przynależących do krajowego organu sądowego, obowiązek zwrócenia się do zainteresowanej osoby o przedstawienie swoich poglądów może zostać przesunięty po uzgodnieniu z Przewodniczącym Rady lub, w stosownych przypadkach, Sekretarzem Generalnym.
Artykuł 5
Informacja o zamknięciu dochodzenia bez podejmowania dalszych działań
Jeżeli, w następstwie dochodzenia wewnętrznego, nie można wytoczyć sprawy przeciw osobie, której postawiono zarzuty, dochodzenie wewnętrzne przeciw niej zostaje zamknięte bez podejmowania dalszych działań, decyzją dyrektora Urzędu, który informuje o tym zainteresowaną stronę na piśmie.
Artykuł 6
Uchylenie immunitetu
Jakikolwiek wniosek policji krajowej lub organu sądowego o uchylenie immunitetu względem postępowania sądowego, jakiegokolwiek urzędnika lub pracownika Sekretariatu Generalnego, związany z możliwym przypadkiem nadużyć, korupcji lub jakiegokolwiek innego nielegalnego działania, zostaje przekazany dyrektorowi Urzędu do zaopiniowania.
Jeżeli wniosek o uchylenie immunitetu odnosi się do członka Radu lub jednego z jej organów, Urząd zostaje o tym poinformowany.
Artykuł 7
Data wejścia w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 czerwca 1999 r.
Decyzja Komisji
z dnia 2 czerwca 1999 r.
dotycząca zasad i warunków dochodzeń wewnętrznych w odniesieniu do przeciwdziałania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim nielegalnym działaniom godzącym w interesy Wspólnoty
(notyfikowana jako dokument numer SEC(1999) 802)
(1999/396/WE, EWWiS, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 218,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 16,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 131,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [1] i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 [2] dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Przeciwdziałania Nadużyciom Finansowym (zwany dalej "Urzędem") przewiduje, że Urząd wszczyna i prowadzi dochodzenia administracyjne w obrębie instytucji, organów, i urzędów oraz agencji ustanowionych przez Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską lub Traktat ustanawiający Euratom, lub na ich podstawie.
(2) Obowiązki Urzędu, ustanowione przez Komisję, wykraczają poza ochronę finansowych interesów, obejmując wszystkie działania odnoszące się do potrzeby uchronienia interesów Wspólnoty przed nieprawidłowymi działaniami podlegającymi wszczęciu postępowania administracyjnego lub karnego.
(3) Zakres walki z nadużyciami finansowymi powinien zostać rozszerzony a jej skuteczność poprawiona poprzez wykorzystanie istniejącego doświadczenia w dziedzinie dochodzeń administracyjnych.
(4) Zatem, na mocy swojej autonomii administracyjnej, Komisja powinna powierzyć Urzędowi zadanie prowadzenia wewnętrznych dochodzeń administracyjnych, zmierzających do wydobycia na światło poważnych sytuacji odnoszących się do wykonywania obowiązków zawodowych, które mogą stanowić niedopełnienie obowiązków urzędników lub pracowników Wspólnot określonych w art. 11, 12 ust. 2 i 3, art. 13, 14, 16 i 17 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot (zwane dalej "regulaminem pracowniczym"), godzące w interesy tych Wspólnot, i podlegające wszczęciu postępowania dyscyplinarnego lub, w stosownych przypadkach, postępowania karnego, lub poważne przewinienie określone w art. 22 regulaminu pracowniczego, lub niedopełnienie analogicznych obowiązków członków, kierowników lub pracowników instytucji, organów, urzędów i agencji Wspólnot nieobjętych działaniem regulaminu pracowniczego, lub też niedopełnienie obowiązków nałożonych przez prawo wspólnotowe na członków Komisji lub pracowników Komisji nie podlegających regulacjom regulaminu pracowniczego.
(5) Dochodzenia takie powinny być przeprowadzane w sposób w pełni zgodny z odnośnymi przepisami Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, w szczególności z Protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów, tekstami go wprowadzającymi oraz regulaminem pracowniczym.
(6) Dochodzenia takie powinny być przeprowadzane w jednakowych warunkach we wszystkich instytucjach, organach, oraz urzędach i agencjach; powierzenie tego zadania Biuru nie powinno wpłynąć na zakres zadań tych instytucji, organów, urzędów lub agencji i nie powinno w żaden sposób obniżać poziomu ochrony prawnej zainteresowanych osób.
(7) W oczekiwaniu na zmiany w regulaminie pracowniczym, należy ustanowić praktyczne rozwiązania, ustalające w jaki sposób członkowie Komisji oraz jej urzędnicy i pracownicy mają współpracować na rzecz niezakłóconego prowadzenia dochodzeń wewnętrznych.
(8) Decyzja Komisji z dnia 14 lipca 1998 r. dotycząca dochodzeń prowadzonych przez Grupę Roboczą "Koordynacja walki z przestępczością gospodarczą" wraz z jej przepisami wykonawczymi z 9 grudnia 1998 r. powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Obowiązek współpracy z Urzędem
Sekretarz generalny, służby oraz każdy funkcjonariusz lub urzędnik Komisji, są zobowiązani współpracować w pełni z agentami Urzędu i udzielać wszelkiej pomocy wymaganej w dochodzeniu.
Mając ten cel na względzie mają oni udzielać agentom Urzędu wszelkich użytecznych informacji i wyjaśnień.
Bez uszczerbku dla odnośnych przepisów Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, w szczególności Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów oraz tekstów je wprowadzających, członkowie Komisji mają w pełni współpracować z Urzędem.
Artykuł 2
Obowiązek udzielania informacji
Każdy urzędnik lub pracownik Komisji, który powziął wiedzę o dowodach, nasuwających przypuszczenie zaistnienia możliwych przypadków nadużyć finansowych, korupcji lub innego nielegalnego działania godzącego w interesy Wspólnot, lub o poważnych sytuacjach odnoszących się do wykonywania zawodowych obowiązków, które mogą stanowić niedopełnienie powinności urzędników lub pracowników Wspólnot podlegających wszczęciu postępowania dyscyplinarnego lub, w stosownych przypadkach, postępowania karnego, lub do niedopełnienia analogicznych obowiązków członków Komisji lub pracowników Komisji nie podlegających regulaminowi pracowniczemu, poinformuje niezwłocznie szefa swojej służby lub dyrektora generalnego lub, jeżeli uzna to za użyteczne, bezpośrednio sekretarza generalnego Komisji lub Urząd.
Sekretarz generalny, dyrektorzy generalni i szefowie służb Komisji bezzwłocznie przekazują Urzędowi wszelkie dowody, o których powzięli wiedzę, nasuwające przypuszczenie zaistnienia nieprawidłowości określonych ust. 1.
Urzędnicy lub pracownicy Komisji nie mogą być w żadnym przypadku poddawani niesprawiedliwemu lub dyskryminacyjnemu traktowaniu w wyniku przekazania przez nich informacji określonych w ust. 1 i 2.
Członkowie Komisji, którzy powzięli wiedzę o faktach określonych w ust. 1, poinformują o tym przewodniczącego Komisji lub, jeżeli uznają to za użyteczne, bezpośrednio Urząd.
Artykuł 3
Pomoc ze strony Urzędu ds. Bezpieczeństwa
Na wniosek dyrektora Urzędu, Urząd ds. Bezpieczeństwa Komisji pomaga Urzędowi w praktycznym przeprowadzeniu dochodzeń.
Artykuł 4
Poinformowanie strony zainteresowanej
Jeżeli wystąpi możliwość, że zamieszany jest osobiście członek Komisji, urzędnik lub pracownik Komisji, zainteresowana strona zostaje natychmiast powiadomiona, pod warunkiem że nie zagrozi to dochodzeniu.
W każdym przypadku wnioski odnoszące się do jakiegokolwiek członka Komisji, jej urzędnika lub pracownika, z podaniem nazwiska, nie mogą zostać sformułowane po ukończeniu dochodzenia, dopóki zainteresowana strona nie miała możliwości wyrażenia poglądów w odniesieniu do wszystkich faktów jej dotyczących.
W przypadkach, w których konieczne jest zachowanie absolutnej tajemnicy ze względu na dochodzenie i wymagających procedur dochodzeniowych, przynależących do krajowego organu sądowego, obowiązek zwrócenia się do wezwania członka Komisji, jej urzędnika lub pracownika o przedstawienie swoich poglądów może zostać przesunięty po uzgodnieniu z przewodniczącym Komisji lub, w stosownych przypadkach, sekretarzem generalnym.
Artykuł 5
Informacja o zamknięciu dochodzenia bez podejmowania dalszych działań
Jeżeli w następstwie dochodzenia wewnętrznego nie można wytoczyć sprawy przeciw członkowi Komisji, jej urzędnikowi lub pracownikowi, wobec którego postawiono zarzuty, dochodzenie wewnętrzne przeciw niemu zostaje zamknięte bez podejmowania dalszych działań, decyzją dyrektora Urzędu, który informuje o tym zainteresowaną stronę na piśmie.
Artykuł 6
Uchylenie immunitetu
Jakikolwiek wniosek policji krajowej lub organu sądowego o uchylenie immunitetu względem postępowania sądowego, jakiegokolwiek urzędnika lub pracownika Komisji, związany z możliwym przypadkiem nadużycia finansowego, korupcji lub jakiegokolwiek innego nielegalnego działania, zostaje przekazany dyrektorowi Urzędu do zaopiniowania.
Jeżeli wniosek o uchylenie immunitetu odnosi się do członka Rady lub jednego z jej organów, Urząd zostaje o tym poinformowany.
Artykuł 7
Uchylenie
Decyzja Komisji z dnia 14 lipca 1998 r. dotycząca dochodzeń prowadzonych przez Grupę Roboczą "Koordynacja walki z przestępczością gospodarczą" wraz z jej przepisami wykonawczymi z dnia 9 grudnia 1998 r. traci moc.
Artykuł 8
Termin wejścia w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1999 r.
Decyzja Rady
z dnia 11 maja 1999 r.
dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Hongkongiem, Chiny w sprawie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
(1999/400/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W dniu 5 kwietnia 1993 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Wspólnoty, umów o współpracy celnej z kilkoma głównymi partnerami handlowymi Wspólnoty.
(2) Należy zatwierdzić umowę między Wspólnotą Europejską a Hongkongiem, Chiny w sprawie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zostaje zatwierdzona umowa między Wspólnotą Europejską a Hongkongiem, Chiny w sprawie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę na Wspólnym Komitecie ds. Współpracy Celnej utworzonym na mocy art. 21 umowy.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania umowy, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 4
W imieniu Wspólnoty Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 22 umowy [1].
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 1999 r.
zmieniająca decyzję Komisji 95/454/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Republiki Korei
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1403)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/401/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 1 decyzji Komisji 95/454/WE z dnia 23 października 1995 r. ustanawiającej specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Republiki Korei [3] stanowi, że Ministerstwo Rolnictwa, Leśnictwa i Rybołówstwa – Państwowa Stacja Inspekcji Produktów Rybołówstwa (NFPIS) w Republice Korei jest właściwym organem w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji w rządzie koreańskim właściwy organ do wystawiania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa (NFPIS) zmienił się z Ministerstwa Rolnictwa, Leśnictwa i Rybołówstwa na Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa; nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw; niezbędna jest zatem zmiana właściwego organu wskazanego przez Komisję w decyzji 95/454/WE.
(3) Dogodnym rozwiązaniem jest zharmonizowanie sformułowań decyzji 95/454/WE ze sformułowaniami później przyjętych decyzji Komisji ustanawiających specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z niektórych państw trzecich.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 95/454/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa – Państwowa Stacja Inspekcji Produktów Rybołówstwa (NFPIS) w Republice Korei jest właściwym organem w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Republiki Korei muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "REPUBLIKA KOREI"; oraz numerem zezwolenia/rejestracyjnym przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.";
3) załącznik A zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 1999 r.
zmieniająca decyzję 94/448/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Nowej Zelandii
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1404)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/402/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 1 decyzji Komisji 94/448/WE z dnia 20 czerwca 1994 r. ustanawiającej specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Nowej Zelandii, ostatnio zmienionej decyzją 96/254/WE [3] stanowi, że Ministerstwo Rolnictwa i Rybołówstwa (MAF) Nowej Zelandii jest organem właściwym do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/WE.
(2) W następstwie restrukturyzacji w rządzie Nowej Zelandii, organ właściwy do wystawiania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa (MAF) zmienił się z Ministerstwa Rolnictwa i Rybołówstwa na Ministerstwo Rolnictwa i Leśnictwa; ten nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw; niezbędna jest zatem zmiana właściwego organu wskazanego w decyzji 94/448/WE.
(3) Jest dogodnym rozwiązaniem zharmonizowanie sformułowań decyzji 94/448/WE ze sformułowaniami później przyjętych decyzji Komisji, ustanawiających specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z niektórych państw trzecich.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/448/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Ministerstwo Rolnictwa i Leśnictwa (MAF) Nowej Zelandii jest organem właściwym do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Nowej Zelandii muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "NOWA ZELANDIA"; oraz numerem zezwolenia/rejestracyjnym przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.";
3) załącznik A zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 1999 r.
zmieniająca decyzję Komisji 97/426/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Australii
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1405)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/403/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 decyzji Komisji 97/426/WE z dnia 25 czerwca 1997 r. ustanawiającej specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Australii [3] stanowi, że Departament Przemysłu Surowcowo-Energetycznego – Australijski Urząd Kwarantanny i Inspekcji (zwany dalej "AQIS") uznaje się za właściwy organ w Australii w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/WE.
(2) W następstwie restrukturyzacji w rządzie australijskim właściwy organ do wystawiania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa (AQIS) zmienił się z Departamentu Przemysłu Surowcowo-Energetycznego na Departament Rolnictwa, Rybołówstwa i Leśnictwa; nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw; niezbędna jest zatem zmiana właściwego organu wskazanego w decyzji 97/426/WE.
(3) Jest rozwiązaniem dogodnym zharmonizowanie sformułowań decyzji 97/426/WE ze sformułowaniami później przyjętych decyzji Komisji, ustanawiających specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z niektórych państw trzecich.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 97/426/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Departament Rolnictwa, Rybołówstwa i Leśnictwa – Australijski Urząd Kwarantanny i Inspekcji (AQIS) uznaje się za właściwy organ w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Australii muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza, zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "AUSTRALIA"; oraz numerem zezwolenia/rejestracyjnym przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.";
3) załącznik A zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja rady
z dnia 10 maja 1999 r.
dotycząca uzgodnień mających na celu pogłębienie współpracy między Unią Europejską a Unią Zachodnioeuropejską
(1999/404/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 17,
uwzględniając Protokół w sprawie art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Protokół w sprawie art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że Unia Europejska we współpracy z Unią Zachodnioeuropejską ma opracować uzgodnienia mające na celu pogłębienie współpracy między nimi w terminie roku od wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu.
(2) W celu opracowania takich uzgodnień przeprowadzone były prace przygotowawcze we współpracy z Unią Zachodnioeuropejską.
(3) Tekst powstały w wyniku prac przygotowawczych we współpracy z Unią Zachodnioeuropejską jest odpowiedni dla uzgodnień mających na celu pogłębienie współpracy z Unią Zachodnioeuropejską i w związku z tym powinien być zatwierdzony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst stanowiący uzgodnienia mające na celu pogłębienie współpracy między Unią Europejską a Unią Zachodnioeuropejską zostaje niniejszym zatwierdzony na mocy Protokołu w sprawie art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej.
Tekst uzgodnień jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowania w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
dotycząca zawarcia Umowy zmieniającej Umowę w sprawie współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Kanadą
(1999/408/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130M, w związku z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Na podstawie decyzji z dnia 26 lutego 1996 r. [3] Rada zatwierdziła zawarcie Umowy w sprawie współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską i Kanadą.
(2) Na podstawie decyzji z dnia 22 czerwca 1998 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania zmian do wyżej wymienionej Umowy tylko wtedy, jeżeli odnoszą się one do obszarów współpracy, wymienionych w art. 4 tej Umowy, zgodnie z procedurą określoną w art. 12 lit. b) tej Umowy.
(3) Na podstawie decyzji z dnia 13 grudnia 1998 r. Rada zatwierdziła podpisanie Umowy zmieniającej.
(4) Umowa zmieniająca została podpisana dnia 17 grudnia 1998 r.
(5) Umowa zmieniająca powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Umowę zmieniającą do Umowy w sprawie współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Kanadą.
Tekst Umowy zmieniającej jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 12 Umowy w sprawie współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Kanadą Przewodniczący Rady zgłasza, że procedury dotyczące wejścia w życie załączonej Umowy zmieniającej zostały zakończone po stronie Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 3 czerwca 1999 r.
dotycząca kwestionariusza w związku z obowiązkiem sprawozdawczym Państw Członkowskich zgodnie z art. 41 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1456)
(1999/412/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], w szczególności jego art. 41 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującą i racjonalizującą sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [2], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) artykuł 41 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 wymaga, aby Państwa Członkowskie przed końcem każdego roku kalendarzowego sporządziły sprawozdanie zgodnie z art. 13 ust. 3 Konwencji Bazylejskiej oraz przesłały je do Sekretariatu Konwencji Bazylejskiej, a jego kopię do Komisji;
(2) artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 ustanawia, że Komisja na podstawie tych sprawozdań sporządza, co trzy lata, sprawozdanie z wykonania wspomnianego rozporządzenia przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie;
(3) artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 ustanawia, że Komisja może zażądać, w celu opracowania swojego sprawozdania, dodatkowych informacji zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/692/EWG;
(4) następne trzyletnie sprawozdanie obejmie lata 2000–2002 włącznie;
(5) środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu, powołanego zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/692/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kwestionariusz załączony do niniejszej decyzji, odnoszący się do rozporządzenia (EWG) nr 259/93, zostaje przyjęty.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie stosują załączony kwestionariusz w celu przekazywania Komisji corocznej informacji, stanowiącej uzupełnienie do już istniejącego obowiązku wynikającego z art. 41 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 przesyłania Komisji kopii sprawozdania rocznego, zgodnie z art. 13 ust. 3 Konwencji Bazylejskiej.
2.
Roczne informacje przekazywane w oparciu o niniejszy kwestionariusz są przesyłane przed końcem każdego roku kalendarzowego za poprzedzający rok kalendarzowy.
Pierwsze sprawozdanie w oparciu o niniejszy kwestionariusz obejmuje dane za 2000 r. i zostaje złożone przed końcem 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja podlega przeglądowi w 2004 r. w świetle doświadczeń z wykonania rozporządzenia (EWG) nr 259/93, przedstawionych w sprawozdaniach zgromadzonych na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 18 czerwca 1999 r.
zmieniająca decyzję 91/516/EWG ustanawiającą wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1601)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/420/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu mieszanek paszowych1, ostatnio zmienioną dyrektywą 98/87/WE2, w szczególności jej art. 10 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Decyzja Komisji 94/381/WE z dnia 27 czerwca 1994 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) i żywienia białkami pochodzącymi od ssaków3, ostatnio zmieniona decyzją Komisji 99/129/WE4, zakazuje karmienia przeżuwaczy białkami pozyskanymi z tkanek ssaków, jednocześnie wyłączając niektóre produkty, które są uznawane za niestanowiące ryzyka dla zdrowia.
(2) Decyzja 99/129/WE zmieniająca decyzję 94/381/WE rozszerza wykaz produktów objętych wykluczeniem o "hydrolizowane białka o masie cząsteczkowej poniżej 10 000 daltonów, uzyskiwane ze skór i skórek zwierzęcych" i produkowane w określonych warunkach.
(3) Ze względów praktycznych oraz w celu spójności prawnej z przepisami weterynaryjnymi decyzja Komisji 91/516/EWG5 z dnia 9 września 1991 r. ustanawiająca wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione, ostatnio zmieniona decyzją 97/582/WE6, zakazuje stosowania w paszach dla przeżuwaczy niektórych białek pozyskiwanych z tkanek ssaków i z tego względu powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Ustanowione przepisy stosuje się bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych przepisów, jakie mogły zostać przyjęte przez niektóre Państwa Członkowskie, jak dozwolono, w szczególności na podstawie art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 90/667/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającej przepisy weterynaryjne w zakresie usuwania i przetwarzania odpadów zwierzęcych, wprowadzania ich do obrotu oraz zapobiegania obecności czynników chorobotwórczych w paszach wytwarzanych ze zwierząt lub ryb i zmieniającej dyrektywę 90/425/EWG7.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 91/516/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przepisy ustanowione w Załączniku stosuje się bez uszczerbku dla decyzji 94/381/WE oraz przepisów przyjętych przez Państwa Członkowskie, jak dozwolono na podstawie art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 90/667/EWG.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 1999 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 maja 1999 r.
ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego detergentom do zmywarek do naczyń
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1377)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/427/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 880/92 z dnia 23 marca 1992 r. w sprawie programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego, [1] w szczególności jego art. 5 ust. 1, akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1, akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 880/92 przewiduje, że warunki przyznawania ekoznaku Wspólnoty określa się według grup wyrobów.
(2) Artykuł 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 stanowi, że zgodność wyrobu z wymogami dotyczącymi środowiska ocenia się stosując szczególne kryteria określone dla grup wyrobów.
(3) Artykuł 4 ust. 2, lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 880/92 stanowi, że nie przyznaje się ekoznaku wyrobom należącym do substancji lub preparatów sklasyfikowanych jako niebezpieczne zgodnie z dyrektywą Rady 67/548/EWG [2], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/73/WE [3] oraz dyrektywą Rady 88/379/EWG [4], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/65/EWG [5], ale można go przyznawać wyrobom zawierającym takie substancje lub preparaty w zakresie odpowiadającym założeniom systemu przyznawania ekoznaku we Wspólnocie.
(4) Detergenty do zmywarek zawierają substancje lub preparaty sklasyfikowane jako niebezpieczne według wyżej wymienionych dyrektyw.
(5) Ustanowione niniejszą decyzją kryteria ekologiczne zawierają w szczególności progi i system punktowej oceny ograniczające do minimum zawartość w detergentach pretendujących do uzyskania ekoznaku substancji i preparatów sklasyfikowanych jako niebezpieczne.
(6) Detergenty spełniające te kryteria wywierają, zatem, mniejszy wpływ na środowisko i spełniają założenia systemu przyznawania ekoznaku we Wspólnocie.
(7) Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 Komisja zasięgnęła opinii podstawowych grup interesu, w ramach forum konsultacyjnego.
(8) Komitet ustanowiony zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 nie wydał jeszcze opinii w sprawie środków określonych w projekcie decyzji Komisji.
(9) Komisja przedłożyła zatem te środki Radzie w dniu 27 stycznia 1999 r. zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 880/92.
(10) Rada nie podjęła działań w ciągu trzech miesięcy od daty skierowania do niej propozycji środków.
(11) Zgodnie z art. 7 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 środki te powinny zostać teraz przyjęte przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa wyrobów "detergenty do zmywarek do naczyń" oznacza wszystkie detergenty przeznaczone do stosowania wyłącznie w automatycznych zmywarkach do naczyń wykorzystywanych w gospodarstwach domowych.
Artykuł 2
Ocena efektów ekologicznych oraz przydatności użytkowej dotycząca grupy wyrobów zdefiniowanej w art. 1 dokonuje się w odniesieniu do szczególnych kryteriów ekologicznych podanych w załączniku i dodatkach I (części A i B), II, III i IV.
Artykuł 3
Definicja grupy wyrobów i szczególne kryteria ekologiczne dla grupy wyrobów obowiązują przez okres trzech lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym niniejsza decyzja wchodzi w życie.
Artykuł 4
Dla potrzeb administracyjnych tej grupie wyrobów zostaje przypisany numer kodowy "15".
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 maja 1999 r.
dotycząca definicji dorobku Schengen do celów określenia, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawy prawnej dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen
(1999/435/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (zwanego dalej "Protokołem dotyczącym Schengen"), a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest zdefiniowanie dorobku Schengen, aby Rada mogła ustalić podstawy prawne każdego z postanowień dorobku Schengen zgodnie z właściwymi postanowieniami Traktatów.
(2) Należy określić podstawy prawne jedynie dla postanowień lub decyzji mających charakter prawnie wiążący, stanowiących dorobek Schengen i nadal stosowanych.
(3) Rada musi zatem ustalić, dla których postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen nie jest konieczne określanie podstawy prawnej zgodnie z właściwym postanowieniem Traktatów.
(4) Przy podejmowaniu decyzji o tym, że w przypadku niektórych postanowień dorobku Schengen nie jest konieczne lub nie jest właściwe, aby Rada określała podstawę prawną zgodnie z właściwymi postanowieniami Traktatów, uwzględnione mogą zostać następujące powody:
a) Postanowienie nie ma charakteru prawnie wiążącego i porównywalne postanowienie Rada może przyjąć jedynie na podstawie aktu, który nie odsyła do żadnej podstawy prawnej przewidzianej w jednym z Traktatów.
b) Postanowienie straciło aktualność ze względu na upływ czasu i/lub wydarzenia.
c) Postanowienie dotyczy zasad instytucjonalnych, które będzie należało uważać za zastąpione przez procedury Unii Europejskiej.
d) Postanowienie jest bezprzedmiotowe, ponieważ jego meritum zawiera się już w postanowieniu prawnym Wspólnoty Europejskiej lub Unii Europejskiej lub w akcie przyjętym przez wszystkie Państwa Członkowskie.
e) Postanowienie traci swoją zasadność z powodu porozumienia, które należy zawrzeć z Norwegią i Islandią na mocy art. 6 Protokołu dotyczącego Schengen.
f) Postanowienie dotyczy dziedziny, która nie wchodzi w zakres działania Wspólnoty i nie znajduje się wśród celów Unii Europejskiej, i stąd dotyczy jednej z dziedzin, w stosunku do których Państwa Członkowskie zastrzegły sobie swobodę działania.
Rozumie się przez to również postanowienia, które mogą mieć pewne znaczenie jedynie przy obliczaniu opłat pieniężnych zainteresowanych Państw Członkowskich lub między nimi.
(5) Nawet jeżeli w przypadku niektórych postanowień dorobku Schengen nie jest konieczne lub właściwe, z jednego z tych powodów, określenie przez Radę podstawy prawnej, nie skutkuje to ich likwidacją lub pozbawieniem mocy prawnej; skutki prawne nadal obowiązujących aktów prawnych przyjętych na podstawie takich postanowień pozostają nienaruszone.
(6) Prawa i obowiązki Danii reguluje art. 3 Protokołu włączającego dorobek Schengen do systemu prawnego Unii Europejskiej oraz art. 1-5 Protokołu dotyczącego stanowiska Danii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z Załącznikiem do Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej dorobek Schengen obejmuje wszystkie akty wymienione w załączniku A do niniejszej decyzji.
2.
Dorobek Schengen określony w ust. 1 zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, z wyjątkiem przepisów wymienionych w art. 2 oraz przepisów, które w momencie przyjęcia niniejszej decyzji zostały przez Komitet Wykonawczy Schengen zaklasyfikowane jako "poufne".
3.
Rada zastrzega sobie prawo do opublikowania w późniejszym terminie w Dzienniku Urzędowym innych elementów dorobku Schengen, w szczególności postanowień, których opublikowanie wydaje się niezbędne w interesie ogólnym lub które Rada uważa za istotne dla interpretacji dorobku Schengen.
Artykuł 2
Nie zachodzi konieczność, aby Rada, działając na podstawie art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie Protokołu z Schengen, określała, zgodnie z właściwymi postanowieniami Traktatów, podstawę prawną dla następujących postanowień i decyzji stanowiących część dorobku Schengen:
a) postanowienia Konwencji podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r., zawartej między Królestwem Belgii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Francuską, Wielkim Księstwem Luksemburga a Królestwem Niderlandów, mającej charakter wykonawczy do Układu z Schengen, jak również Aktu Końcowego i deklaracji towarzyszących ("Konwencja z Schengen"), które zostały wymienione w załączniku B część 1;
c) decyzje i deklaracje Komitetu Wykonawczego ustanowionego przez Konwencję z Schengen, które wymienione zostały w załączniku B część 3;
Decyzja Rady
z dnia 20 maja 1999 r.
określająca, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawę prawną dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen
(1999/436/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
działając na podstawie art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie Protokołu stanowiącego Załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (zwanego dalej "Protokołem Schengen");
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit pierwszy Protokołu Schengen, dorobek Schengen określony w załączniku do Protokołu, od dnia wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu stosuje się bezzwłocznie do trzynastu Państw Członkowskich określonych w art. 1 Protokołu, bez uszczerbku dla postanowień zawartych w jego art. 2 ust. 2.
(2) Przepisy niniejszej decyzji w niczym nie naruszają utrzymania zobowiązań prawnych wynikających z Konwencji z 1990 r.
(3) Upoważnienie określone w art. 2 ust. 1 akapit drugi Protokołu Schengen, w myśl którego Rada, stanowiąc jednomyślnie i zgodnie z właściwymi postanowieniami Traktatów, określa podstawę prawną dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen, jako jedno z zadań zawiera określenie podstawy prawnej przyszłych wniosków i inicjatyw zmierzających do zmiany lub uzupełnienia dorobku Schengen, które, zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit pierwszy Protokołu z Schengen, podlegają stosownym postanowieniom Traktatów, w tym regulacjom określającym formę przyjmowanego aktu, oraz procedurę, według której będzie on przyjmowany.
(4) Niektóre postanowienia Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z 1990 r. wzywają Umawiające się Strony do ustanowienia sankcji dla ich skutecznego stosowania, nie wymagając jednakże harmonizacji tych sankcji; dlatego podstawą prawną, jaką należy określić dla tych postanowień, powinna być podstawa prawna określona dla zasad, których naruszenie winno podlegać sankcjom, bez uszczerbku dla podstawy prawnej każdego środka, który zostanie podjęty w przyszłości w celu zharmonizowania sankcji.
(5) Określenie podstawy prawnej zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatów dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen nie narusza obowiązków spoczywających na Państwach Członkowskich, zgodnie z art. 64 TWE oraz art. 33 TUE, w odniesieniu do utrzymania prawa i porządku publicznego oraz ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego.
(6) Określenie podstawy prawnej zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatów dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen lub stwierdzenie, że nie zachodzi potrzeba określenia podstawy prawnej dla tych postanowień lub decyzji, nie narusza prawa Państw Członkowskich do przeprowadzania kontroli towarów będących przedmiotem zakazów lub ograniczeń ustanowionych przez Państwa Członkowskie, jeżeli są one zgodne z prawem wspólnotowym.
(7) Określenie podstawy prawnej zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską dla postanowień Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z 1990 r. dotyczących, w szczególności, warunków wjazdu na terytorium Umawiających się Stron lub wydawania wiz nie narusza zasad, które obecnie określają uznawanie ważności dokumentów podróży.
(8) Prawa i obowiązki Danii zostały określone przez art. 3 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej oraz przez art. 1–5 Protokołu w sprawie stanowiska Danii.
(9) W celu włączenia Schengen do Unii Europejskiej należy wziąć pod uwagę relacje między Protokołem w sprawie stanowiska Danii, Protokołem w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w sprawie niektórych kwestii dotyczących Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej oraz Protokołem włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, na podstawie którego przewiduje się wiele form przyjęcia i udziału w dorobku Schengen oraz jego dalszego rozwijania.
(10) Sam Protokół Schengen przewiduje udział Republiki Islandii i Królestwa Norwegii we wdrożeniu dorobku Schengen i jego dalszym rozwoju na podstawie Układu podpisanego w Luksemburgu dnia 19 grudnia 1996 r.
(11) Akty przyjęte na podstawie wniosku lub inicjatywy zmierzających do rozwinięcia dorobku Schengen zawierają odniesienie do Protokołu Schengen w celu zapewnienia bezpieczeństwa prawnego oraz umożliwienia stosowania przepisów odnoszących się do Protokołu z Schengen w każdym przypadku.
(12) Uwzględniając art. 134 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z 1990 r., włączenie dorobku Schengen w ramy Wspólnoty Europejskiej nie narusza kompetencji Państw Członkowskich w zakresie uznawania państw i jednostek terytorialnych, ich władz i dokumentów podróży oraz innych dokumentów przez nie wydawanych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja określa podstawy prawne dla postanowień i decyzji stanowiących dorobek Schengen, wymienionych w załącznikach A–D, z wyjątkiem tych postanowień i decyzji, w odniesieniu do których Rada, działając na podstawie art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Protokołu Schengen, stwierdziła, że podstawa prawna nie jest konieczna.
Artykuł 2
Podstawy prawne Konwencji podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r. między Królestwem Belgii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Francuską, Wielkim Księstwem Luksemburga i Królestwem Holandii, wykonawczej do Układu w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach zewnętrznych, podpisanego w Schengen dnia 14 czerwca 1985 r. (zwanej dalej "Konwencją z Schengen") oraz jej Aktu Końcowego określa się zgodnie z załącznikiem A.
Artykuł 3
Podstawy prawne dla postanowień umów w sprawie przystąpienia do Konwencji z Schengen zawartych z Republiką Włoską (podpisanej w Paryżu dnia 27 listopada 1990 r.), Królestwem Hiszpanii i Republiką Portugalską (podpisanych w Bonn dnia 25 czerwca 1991 r.), Republiką Grecką (podpisanej w Madrycie dnia 6 listopada 1992 r.), Republiką Austrii (podpisanej w Brukseli dnia 28 kwietnia 1995 r.), Królestwem Danii, Republiką Finlandii i Królestwem Szwecji (podpisanych w Luksemburgu dnia 19 grudnia 1996 r.) oraz ich Aktów Końcowych i deklaracji określa się zgodnie z załącznikiem B.
Artykuł 4
Podstawy prawne dla decyzji i deklaracji Komitetu Wykonawczego ustanowionego przez Konwencję z Schengen określa się zgodnie z załącznikiem C.
Artykuł 5
Podstawy prawne dla aktów przyjętych w celu wykonania Konwencji z Schengen przez organy, którym Komitet Wykonawczy przyznał kompetencje do podejmowania decyzji, określa się zgodnie z załącznikiem D.
Artykuł 6
W odniesieniu do Państw Członkowskich wymienionych w art. 1 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, zakres terytorialny postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen, dla których Rada, zgodnie z art. 2 ust. 1 zdanie drugie wyżej wspomnianego Protokołu, określiła podstawę prawną w Traktacie UE część trzecia tytuł IV, oraz zakres terytorialny środków rozszerzających lub zmieniających te postanowienia i decyzje jest określony w art. 138 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z 1990 r. oraz w odpowiednich postanowieniach aktów dotyczących przystąpienia do tej Konwencji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja nie narusza kompetencji Państw Członkowskich w odniesieniu do uznawania państw i jednostek terytorialnych, jak również paszportów, dokumentów tożsamości lub dokumentów podróży wydawanych przez ich organy.
Artykuł 8
Akty przyjmowane na podstawie wniosku lub inicjatywy zmierzających do dalszego rozwoju dorobku Schengen zawierają w preambule odniesienie do Protokołu Schengen.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja wchodzi w życie bezzwłocznie.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 maja 1999 r.
w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
(1999/437/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Protokół włączający dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską przez Traktat z Amsterdamu (zwany dalej "Protokołem Schengen"), w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 18 maja 1999 r., na podstawie art. 6 ust. 1 Protokołu Schengen, zawarty został Układ z Republiką Islandii oraz Królestwem Norwegii dotyczący włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, (zwany dalej "Układem").
(2) Konieczne jest dokonanie uzgodnień w celu zastosowania określonych postanowień Układu.
(3) Układ ustanawia Wspólny Komitet, do którego kierowane są wszystkie sprawy dotyczące zastosowania i dalszego rozwoju tych przepisów Unii Europejskiej, które Islandia i Norwegia zdecydowały się wprowadzić w życie i stosować na podstawie art. 2 Układu.
(4) Do Unii Europejskiej należy określenie obszarów, w których nastąpi dalszy rozwój istniejących przepisów Unii, a które wejdą w zakres procedur ustalonych w Układzie, w szczególności procedur, które mają być omawiane w ramach Wspólnego Komitetu.
(5) Każda zmiana w wykazie tych obszarów może być przyjęta przez Radę na tej samej podstawie prawnej, co niniejsza decyzja.
(6) Zastosowanie procedur określonych w Układzie pozostaje bez uszczerbku dla Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz wszelkich innych umów między Wspólnotą Europejską a Islandią i Norwegią lub umów zawartych z tymi Państwami na podstawie art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej.
(7) Niniejsza decyzja nie narusza stosowania lub wykładni Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego przez Traktat z Amsterdamu do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ani postanowień Protokołu Schengen.
(8) Przed podjęciem przez Wspólny Komitet jakiejkolwiek decyzji w odniesieniu do wygaśnięcia lub przedłużenia stosowania Układu, należy ustanowić przepisy dla procedury konsultacji w ramach Rady, w celu osiągnięcia wspólnego stanowiska wśród jej członków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Procedury ustanowione w Układzie z dnia 18 maja 1999 r., zawartym przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącym włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (zwanym dalej "Układem"), stosowane są do wniosków oraz inicjatyw związanych z dalszym rozwojem tych przepisów, w stosunku do których dopuszczono współpracę wzmocnioną w ramach Protokołu Schengen i które wchodzą w zakres następujących obszarów:
A. Przekraczanie przez osoby granic zewnętrznych tych Państw, które zdecydowały się na zniesienie kontroli na swoich granicach wewnętrznych, w tym przepisy i ustalenia, których te państwa muszą przestrzegać dokonując kontroli osób na granicach zewnętrznych, nadzór nad obszarami przygranicznymi i współpraca ze służbami odpowiedzialnymi za kontrolę graniczną.
B. Wizy krótkoterminowe, szczególnie przepisy dotyczące jednolitej wizy, wykaz państw, których obywatele muszą posiadać wizę odnośnego Państwa, i tych, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, procedury i warunki wydawania jednolitej wizy oraz współpraca i konsultacje między służbami wystawiającymi wizy.
C. Swobodny przepływ, na maksymalny okres trzech miesięcy, obywateli państw trzecich na terytorium tych Państw, które postanowiły znieść kontrole na swoich granicach wewnętrznych oraz wydalanie takich osób, jeśli przebywają nielegalnie.
D. Rozstrzyganie sporów między Państwami w przypadku, gdy Państwo wystawiło lub uznaje się, że wystawiło dokument pobytowy cudzoziemcowi, o którym przekazano informacje, iż jest osobą, której nie zezwala się na wjazd do innego Państwa.
E. Kary stosowane w stosunku do przewoźników i osób odpowiedzialnych za organizowanie nielegalnej imigracji.
F. Ochrona danych osobowych wymienianych między służbami określonymi w punktach A oraz B.
G. System Informacyjny Schengen (SIS), w tym stosowne przepisy dotyczące ochrony i zabezpieczania danych, przepisy dotyczące działania krajowych modułów SIS i wymiana informacji między krajowymi modułami (system SIRENE), a także skutki wpisów do SIS dotyczących osób poszukiwanych w celu aresztowania do celów ekstradycji.
H. Każda forma współpracy policji w ramach art. 39-43, art. 46-47, art. 73 oraz art. 126-130 Konwencji z dnia 19 czerwca 1990 r., wykonawczej do Układu z Schengen w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, stosowana między odnośnymi Państwami Członkowskimi w momencie wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu.
I. Warunki współpracy sądowej w sprawach karnych, opisane w art. 48-63, art. 66-69 Konwencji z 1990 r., określonej w punkcie H, stosowanej między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi w momencie wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu.
Artykuł 2
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja przedłoży Radzie propozycję lub wniosek, które uznane zostaną za wchodzące w zakres art. 1, wskaże ona na ten fakt w przedłożonym tekście.
Artykuł 3
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji przewodniczący zwołuje spotkanie komitetu stałych przedstawicieli Państw Członkowskich, aby umożliwić przeprowadzenie dyskusji w kwestii, czy inicjatywa lub wniosek są objęte zakresem art. 1.
Artykuł 4
1.
Dokumenty, które mają być przyjęte przez Radę, powodujące dalszy rozwój tych przepisów, w stosunku do których dopuszczono współpracę wzmocnioną w ramach Protokołu Schengen i które są objęte zakresem obszarów art. 1, zawierają wskazanie tego faktu.
2.
Publikacja w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich każdego dokumentu określonego w ust. 1 musi zawierać wskazanie, że jest on objęty zakresem obszarów, w stosunku do których dopuszczono współpracę wzmocnioną w ramach Protokołu Schengen.
Decyzja Rady
z dnia 17 maja 1999 r.
w sprawie zawarcia Umowy z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
(1999/439/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 6 ust. 1 Protokołu załączonego przez Traktat z Amsterdamu do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego przepisy dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej,
STANOWI, CONASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym zatwierdza się Umowę z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącą włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, włączając załączone do niej załączniki, jej Akt końcowy, deklaracje i wymiany listów.
Teksty dokumentów określone w akapicie pierwszym załączone są do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotami Europejskimi a Rządem Kanady w sprawie stosowania ich prawa konkurencji
(1999/445/WE, EWWiS)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 87 i art. 235, oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 65 i 66,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Należy powołać się na art. 235 Traktatu ze względu na umieszczenie w tekście Umowy dotyczącej fuzji i przejęć wynikających z rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [2], które jest oparte na art. 235.
(2) Biorąc pod uwagę rosnące międzynarodowe znaczenie zagadnień konkurencji, międzynarodowa współpraca w tym zakresie powinna być wzmacniana.
(3) W tym celu Komisja wynegocjowała Umowę z Rządem Kanady w sprawie stosowania zasad konkurencji Wspólnot Europejskich i Kanady.
(4) Umowa, włącznie z wymianą listów, powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali Umowę między Wspólnotami Europejskimi a Rządem Kanady w sprawie stosowania ich prawa konkurencji, łącznie z wymianą listów.
Tekst Umowy oraz tekst wymiany listów sporządzony w językach angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim i włoskim jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczącego Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty Europejskiej.
Przewodniczącego Komisji jest upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
Decyzja Komisji
z dnia 18 czerwca 1999 r.
zmieniająca decyzje 96/579/WE i 97/808/WE w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do odpowiednio urządzeń ulicznych i wykładzin podłogowych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1484)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/453/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła dotychczas serię decyzji w sprawie zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy 89/106/EWG; konieczne może się okazać dostosowanie tych decyzji do postępu technicznego, jak to miało miejsce w przypadku decyzji 96/579/WE [3] i 97/808/WE [4].
(2) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 96/579/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II po nagłówku
"Wyroby do oznakowywania dróg"
dodaje się tiret w brzmieniu:
"— Materiały do posypywania (szklane mikrogranulki, kruszywa antypoślizgowe i kombinacje tych obu),";
2) w załączniku III po nagłówku
, w kolumnie "Wyroby"
tabeli dotyczącej rodziny wyrobów
"URZĄDZENIA ULICZNE (1/2)"
dodaje się tiret w brzmieniu:
"— Materiały do posypywania (szklane mikrogranulki, kruszywa antypoślizgowe i kombinacje tych obu),".
Artykuł 2
W decyzji 97/808/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I dodaje się akapit w brzmieniu:
"Materiały podłogowe wyrównujące do zastosowań zewnętrznych.
Materiały podłogowe wyrównujące do zastosowań wewnętrznych, o klasach reakcji na ogień AFL, BFL lub CFL, dla których właściwość reakcji na ogień nie zmienia się podczas produkcji, o klasach reakcji na ogień DFL, EFL lub FFL, a także o klasie AFL, które zgodnie z decyzją 96/603/WE nie wymagają badań reakcji na ogień."
2) w załączniku II dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Materiały podłogowe wyrównujące do zastosowań wewnętrznych o klasach reakcji na ogień AFL, BFL lub CFL, dla których właściwości reakcji na ogień podlegają zmianie podczas produkcji, ogólnie takie, które podlegają przemianie chemicznej, np. preparaty ognioochronne, lub gdy zmiany składu mogą prowadzić do zmian właściwości reakcji na ogień."
3) w załączniku III w tabeli dotyczącej rodziny wyrobów
"WYKŁADZINY PODŁOGOWE (2/2)"
dodaje się, co następuje:
"Materiały podłogowe wyrównujące _BAR_ Dla zastosowań wewnętrznych _BAR_ AFL — BFL — CFL1 _BAR_ 12 _BAR_
AFL — BFL — CFL3 _BAR_ 34 _BAR_
AFL5 — DFL — EFL — FFL _BAR_ 34 _BAR_
Dla zastosowań zewnętrznych _BAR_ _BAR_ 46" _BAR_
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 1999 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych, na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG, w odniesieniu do wyrobów zatrzymujących ogień, uszczelniających, przeciwogniowych i wyrobów zabezpieczających przed ogniem
(notyfikowana jako dokument nr C (1999) 1481)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/454/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność fabrycznego systemu kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest niezbędnym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja upoważnionej jednostki certyfikującej.
(2) Przepisy art. 13 ust. 4 wymagają, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obydwie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzone w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w sekcji 2 ppkt ii) załącznika III, a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w sekcji 2 ppkt i) załącznika III oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w sekcji 2 ii) załącznika III.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się w drodze procedury, poprzez którą, oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest upoważniona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedura zaświadczania zgodności podana w załączniku II jest wskazana w mandatach do wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 1999 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie zestawów ram drewnianych i prefabrykowanych wyrobów budowlanych z drewna
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1483)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/455/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Komisja jest zobowiązana wybrać spośród dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianych w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obydwie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym jako pierwsza możliwość, bez stałego nadzoru, oraz jako możliwość druga i trzecia przedstawione w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz jako pierwsza możliwość, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii).
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na której mocy producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 1999 r.
w sprawie publikacji wykazu istniejących statków pasażerskich klasy A i B zgłoszonego przez Grecję zgodnie z dyrektywą Rady 98/18/WE, do których może być stosowane odstępstwo przewidziane w art. 6 ust. 3 lit. g)
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1712)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/461/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich [1], w szczególności jej art. 6 ust. 3 lit. g),
a także mając na uwadze, co następuje: Grecja przekazała Komisji wykaz istniejących statków klasy A i B spełniających warunki stosowania odstępstwa na podstawie art. 6 ust. 3 lit. g) dyrektywy 98/18/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Istniejące statki pasażerskie klasy A i B obsługujące wyłącznie rejsy krajowe między portami usytuowanymi w Grecji, do których może być stosowane odstępstwo przewidziane w art. 6 ust. 3 lit. g), wymienione są w Załączniku do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 czerwca 1999 r.
ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [1]
(1999/468/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 202 tiret trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przyjmowanych przez siebie aktach Rada ma przyznać Komisji uprawnienia do wykonywania norm ustanowionych przez Radę; Rada może nałożyć określone wymagania dotyczące wykonywania tych uprawnień; może również, w szczególnych i uzasadnionych przypadkach, zastrzec dla siebie prawo bezpośredniego wykonywania uprawnień wykonawczych.
(2) Rada przyjęła decyzję 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4]; decyzja ta przewiduje ograniczoną liczbę warunków wykonywania takich uprawnień.
(3) Deklaracja nr 31 załączona do Aktu Końcowego Konferencji Międzyrządowej, która przyjęła Traktat z Amsterdamu, wzywa Komisję do przedłożenia Radzie projektu zmian decyzji 87/373/EWG.
(4) W celu uniknięcia pomyłek uznano, że zamiast zmieniać decyzję nr 87/373/EWG bardziej odpowiednie jest zastąpienie jej nową decyzją i uchylenie decyzji 87/373/EWG.
(5) Głównym celem niniejszej decyzji jest zapewnienie kryteriów wyboru procedury działania komitetów, tak aby osiągnąć większą spójność i przewidywalność wyboru rodzaju komitetu, przyjmując, że takie kryteria mają charakter niewiążący.
(6) W dziedzinie środków zarządzania przestrzegać należy procedury zarządzania; dotyczy to między innymi środków realizacji wspólnej polityki rolnej, czy wspólnej polityki rybołówstwa oraz realizacji programów mających istotny wpływ na budżet; takie środki zarządzania powinny być podejmowane przez Komisję w drodze procedury zapewniającej podjęcie decyzji w odpowiednim terminie; jednakże jeśli Radzie zostaną przedstawione środki niewymagające pilnej realizacji, Komisja powinna wykorzystać swobodę decyzji w zakresie odroczenia ich zastosowania.
(7) W dziedzinie środków o ogólnym zasięgu mających na celu stosowanie istotnych przepisów aktów podstawowych należy przestrzegać procedury regulacyjnej; dotyczy to również środków ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, zwierząt lub roślin oraz środków opracowanych w celu dostosowania lub aktualizacji niektórych mniej istotnych przepisów aktu podstawowego; środki takie należy przyjąć przy zastosowaniu skutecznej procedury zgodnej w pełni z prawem Komisji do podejmowania inicjatywy legislacyjnej.
(8) Procedury doradczej należy przestrzegać w każdym przypadku gdy jest ona uważana za najwłaściwszą; procedura doradcza będzie nadal stosowana w tych przypadkach, w których ma zastosowanie obecnie.
(9) Drugim celem niniejszej decyzji jest uproszczenie warunków wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji oraz zwiększenie zaangażowania Parlamentu Europejskiego w przypadkach gdy akt podstawowy przyznający Komisji uprawnienia wykonawcze został przyjęty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu; z tego względu uznano, że właściwe jest zmniejszenie liczby procedur oraz dostosowanie ich do odpowiednich uprawnień zainteresowanych instytucji, a w szczególności uwzględnianie opinii Parlamentu Europejskiego, odpowiednio, przez Komisję lub Radę, w przypadkach gdy uzna, iż projekt działań przedłożony komitetowi lub propozycja przedłożona Radzie na podstawie procedury regulacyjnej przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w akcie podstawowym.
(10) Trzecim celem niniejszej decyzji jest sprawniejsze informowanie Parlamentu Europejskiego poprzez zapewnienie, by Komisja informowała Parlament regularnie o działaniach komitetów, przekazywała mu dokumenty związane z ich działalnością i informowała za każdym razem, kiedy przekazuje Radzie rozwiązania lub propozycje rozwiązań, które należy przyjąć.
(11) Czwartym celem niniejszej decyzji jest sprawniejsze informowanie społeczeństwa o procedurach komitetów poprzez zastosowanie do nich obowiązujących Komisję zasad i warunków publicznego dostępu do aktów, sporządzenie spisu wszystkich komitetów, które wspomagają Komisję w wykonywaniu uprawnień wykonawczych, sporządzanie rocznego sprawozdania, w celu jego publikacji, o działalności komitetów, oraz zapewnienie udostępnienia publicznego w rejestrze wszystkich danych bibliograficznych przekazanych Parlamentowi Europejskiemu dokumentów dotyczących komitetów.
(12) Niniejsza decyzja nie zmienia w żaden sposób procedur komitetów utworzonych w celu wykonania wspólnej polityki handlowej i zasad konkurencji ustanowionych w Traktatach i nieopartych na decyzji 87/373/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z wyjątkiem określonych i uzasadnionych przypadków, w których prawo Rady do bezpośredniego wykonywania określonych uprawnień wykonawczych przez nią samą zastrzeżono w akcie podstawowym, takie uprawnienia są przyznawane Komisji zgodnie z odpowiednimi przepisami aktu podstawowego.
Przepisy te określają istotne elementy przyznanych w ten sposób uprawnień.
Jeśli akt podstawowy nakłada określone wymogi proceduralne dotyczące przyjęcia środków wykonawczych, takie wymagania powinny być zgodne z procedurami przewidzianymi w artykułach 3, 4, 5 i 6.
Artykuł 2
Wybór metod proceduralnych przyjęcia środków wykonawczych jest oparty na następujących kryteriach:
a) środki zarządzania, takie jak te dotyczące realizacji wspólnej polityki rolnej, rybołówstwa lub też planów mających istotny wpływ na budżet, powinny być przyjmowane z zachowaniem procedury zarządzania;
b) środki o ogólnym zasięgu, mające na celu stosowanie istotnych przepisów aktów podstawowych oraz środki ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, zwierząt lub roślin powinny być przyjmowane z zachowaniem procedury regulacyjnej; jeśli akt podstawowy określa, że mniej istotne przepisy można przyjąć lub aktualizować na drodze procedur wykonawczych, takie środki należy przyjąć z zachowaniem procedury regulacyjnej;
c) bez uszczerbku dla lit. a) i b), procedurę doradczą należy stosować w każdym przypadku gdy uznaje się ją za najwłaściwszą.
Artykuł 3
Procedura doradcza
1.
Komisję wspomaga komitet doradczy złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi propozycję działań, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię o propozycji w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy, zarządzając w razie potrzeby głosowanie.
3.
Opinia zostaje odnotowana w protokole; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo wnosić o umieszczenie w protokole swojego stanowiska.
4.
Komisja uwzględnia w najwyższym stopniu opinię przedstawioną przez komitet.
Komisja informuje komitet o tym, w jaki sposób została uwzględniona jego opinia.
Artykuł 4
Procedura zarządzania
1.
Komisję wspomaga komitet zarządzający złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi propozycję działań, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię o propozycji w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada powinna przyjąć na wniosek Komisji, opinia zostaje podjęta większością określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu.
Głosy Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
3.
Komisja, bez uszczerbku dla art. 8, przyjmuje środki, które są stosowane natychmiast.
Jeśli jednak środki te nie są zgodne z opinią komitetu, są one niezwłocznie przekazywane przez Komisję do wiadomości Rady.
W takim przypadku Komisja może odroczyć zastosowanie środków, o których podjęła decyzję, na okres określony w każdym akcie podstawowym, ale który w żadnym przypadku nie przekracza trzech miesięcy od daty przekazania do wiadomości.
4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w okresie przewidzianym w ust. 3.
Artykuł 5
Procedura regulacyjna
1.
Komisję wspomaga komitet regulacyjny złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi propozycję działań, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię o propozycji w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada powinna przyjąć na wniosek Komisji, opinia zostaje podjęta większością określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu.
Głosy Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
3.
Bez uszczerbku dla art. 8, Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są zgodne z opinią komitetu.
4.
Jeśli przewidziane środki są niezgodne z opinią komitetu lub jeśli opinia nie została przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycję działań jakie należy podjąć i informuje o tym Parlament Europejski.
5.
Jeśli Parlament Europejski uzna, że propozycja przedstawiona przez Komisję zgodnie z aktem podstawowym, przyjętym zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu, przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w tym akcie podstawowym, informuje o swoim stanowisku Radę.
6.
Jeśli wynika to ze stanowiska Parlamentu, Rada może podjąć większością kwalifikowaną decyzję w sprawie propozycji, w terminie wskazanym w każdym akcie podstawowym, w żadnym przypadku nieprzekraczającym trzech miesięcy od daty przekazania Radzie.
Jeśli w tym okresie Rada stwierdzi większością kwalifikowaną, że sprzeciwia się propozycji, Komisja zbada ją ponownie.
Komisja może przedłożyć Radzie zmienioną propozycję, przedłożyć ponownie propozycję lub przedstawić propozycję legislacyjną na podstawie Traktatu.
Jeśli po upływie tego okresu Rada nie przyjmie proponowanego aktu wykonawczego ani nie sprzeciwi się propozycji środków wykonawczych, Komisja przyjmuje proponowane środki wykonawcze.
Artykuł 6
Procedura w sprawie środków ochronnych
Jeśli akt podstawowy przyznaje Komisji uprawnienie do decydowania o środkach ochronnych, można zastosować następującą procedurę:
a) Komisja powiadamia Radę i Państwa Członkowskie o wszystkich decyzjach dotyczących środków ochronnych.
Można postanowić, że przed podjęciem decyzji Komisja przeprowadzi konsultacje z Państwami Członkowskimi zgodnie z procedurami określonymi w każdym przypadku;
b) każde Państwo Członkowskie może przekazać Radzie decyzję Komisji, w terminie określonym w danym akcie podstawowym;
c) Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w danym akcie podstawowym.
Można również określić w akcie podstawowym, że Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję przyjętą przez Komisję. Jeśli Rada nie podejmie decyzji w wymienionym wyżej terminie, decyzję Komisji uważa się za uchyloną.
Artykuł 7
1.
Każdy komitet przyjmuje na wniosek przewodniczącego swój własny regulamin wewnętrzny, przygotowany na podstawie standardowego regulaminu wewnętrznego opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
W stopniu, w jakim to konieczne, istniejące komitety dostosują swój regulamin do standardowego.
2.
Stosujące się do Komisji zasady i warunki publicznego dostępu do dokumentów odnoszą się do komitetów.
3.
Parlament Europejski jest regularnie informowany przez Komisję o działaniach komitetów.
W tym celu otrzymuje porządki obrad komitetów, przedłożone komitetom propozycje środków zmierzających do realizacji aktów przyjętych na mocy procedury określonej w art. 251 Traktatu, wyniki głosowań, wnioski z posiedzeń oraz wykazy organów i organizacji, do których należą członkowie komitetów, wyznaczeni przez Państwa Członkowskie.
Parlament Europejski jest informowany za każdym razem, kiedy Komisja przekazuje Radzie środki lub propozycje środków, które mają być przyjęte.
4.
Komisja w ciągu sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz wszystkich komitetów, które pomagają Komisji w wykonywaniu uprawnień wykonawczych.
Wykaz ten określa akt(-y) podstawowy(-e), na mocy którego(-ych) utworzono każdy z komitetów.
Od roku 2000 Komisja przedstawia roczne sprawozdanie z prac komitetów.
5.
Dane bibliograficzne wszystkich dokumentów przesłanych do Parlamentu Europejskiego zgodnie z ust. 3 zostaną udostępnione publicznie w rejestrze, który zostanie utworzony przez Komisję w roku 2001.
Artykuł 8
Jeśli Parlament Europejski określi w uzasadnionej rezolucji, że projekt środków wykonawczych, przyjęcie których jest rozważane i które zostały przedstawione komitetowi zgodnie z aktem podstawowym przyjętym na mocy art. 251 Traktatu przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w akcie podstawowym, Komisja ponownie zbada proponowane środki.
Komisja, uwzględniając rezolucję i w terminie określonym w stosowanej procedurze, może przedłożyć komitetowi nowy projekt środków, kontynuować realizację procedury lub przedłożyć projekt Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na podstawie Traktatu.
Komisja informuje Parlament Europejski i komitet, o działaniach, które zamierza podjąć na podstawie rezolucji Parlamentu Europejskiego oraz o ich przyczynach.
Artykuł 9
Decyzja 87/373/EWG traci moc.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 czerwca 1999 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie betonu, zaprawy i zaczynu
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1480)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/469/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Komisja jest zobowiązana wybrać pomiędzy dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy nr 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności oraz, czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obydwie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii).
(5) środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących norm zharmonizowanych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 czerwca 1999 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie spoiw budowlanych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1478)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/470/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Komisja jest zobowiązana wybrać pomiędzy dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy nr 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obydwie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionym w załączniku III sekcja pkt 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii).
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących norm zharmonizowanych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 czerwca 1999 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie urządzeń do ogrzewania pomieszczeń
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1479)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/471/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obydwie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionych w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii).
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących norm zharmonizowanych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 lipca 1999 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie rur, zbiorników i urządzeń pomocniczych niemających styczności z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C (1999) 1482)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/472/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obydwie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III pkt 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III pkt 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III pkt 2 ppkt ii).
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów, wymienionych w załączniku I, zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę atestowania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach na opracowanie norm zharmonizowanych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja komisji
z dnia 14 lipca 1999 r.
odnawiająca Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa i Akwakultury
(notyfikowana jako dokument nr C (1999) 2042)
(1999/478/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dla Komisji istotne jest, aby uzyskać opinie grup interesów w sprawie kwestii wynikających z ustanowienia wspólnej polityki rybołówstwa (CFP).
(2) Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa (ACF) został utworzony w sektorze rybołówstwa na mocy decyzji Komisji 71/128/EWG [1], której tekst został ostatnio zastąpiony decyzją 89/4/EWG [2], zmienioną decyzją 97/246/WE [3].
(3) Wydaje się potrzebne rozszerzenie w ramach ACF dialogu dotyczącego rozwijania i zarządzania CFP na wszystkie zainteresowane strony, w szczególności na sektor akwakultury oraz organizacje niezwiązane z zawodami; w tym celu wskazane jest ponowne zbadanie struktury Komitetu.
(4) Do celów wspierania opracowywania analiz i wspólnych stanowisk w sprawie CFP, wskazane jest zaproszenie członków ACF do zajęcia się przede wszystkim kwestiami dotyczącymi ich samych.
(5) W celu zwiększenia wydajności pracy potrzebne jest ograniczenie liczby członków Komitetu.
(6) Wskazane jest usprawnienie dialogu poprzez lepszą łączność między komitetem plenarnym wyznaczonym do kierowania pracą Komitetu i wydawania opinii oraz grupami roboczymi zobowiązanymi do przygotowania powyższych opinii.
(7) Mandat członków Komitetu wygasa 31 lipca 1999 r. z upływem okresu przejściowego przeznaczonego na reformę wyżej wymienionego Komitetu, właściwe jest zatem wprowadzenie zmian do tekstu decyzji w znaczeniu wskazanym powyżej.
(8) W celu zwiększenia przejrzystości należy zastąpić tekst decyzji 71/128/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W ramach Komisji tworzy się Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa i Akwakultury złożony z komitetu plenarnego dalej zwanego "Komitetem" i czterech grup roboczych określonych w art. 7.
2.
Komitet składa się z przedstawicieli następujących grup interesów: organizacji zawodowych reprezentujących przedsiębiorstwa produkcji, przetwórstwa oraz handlu produktami rybołówstwa i akwakultury, jak również organizacji niezwiązanych z zawodami, reprezentujących interesy konsumentów, środowisko i rozwój.
3.
Eksperci sektora rybołówstwa reprezentujący instytucje naukowe i/lub gospodarcze, bankowość i pierwszy punkt sprzedaży są reprezentowani w grupach określonych w art. 7.
Artykuł 2
Komitet może być konsultowany przez Komisję oraz podejmować – z inicjatywy swojego przewodniczącego lub na wniosek jednego lub większej liczby swoich członków – kwestie dotyczące przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności środków, jakie Komisja może podjąć w ramach tych przepisów, jak również kwestie gospodarcze i społeczne w sektorze rybołówstwa z wyłączeniem tych, które dotyczą – jako partnerów społecznych – pracodawców i pracowników.
Artykuł 3
Komitet składa się z 20 członków dalej zwanych "członkami".
1.
Jedno miejsce przydziela się każdej z poniższych 11 grup interesów, ponumerowanych od 1 do 11.
Dla każdego z 11 miejsc w Komitecie przewidziany jest członek pełnoprawny i jego zastępca:
Organizacje zawodowe:
Przedsiębiorstwa sektora rybołówstwa: _BAR_ 1) prywatni armatorzy _BAR_
2) spółdzielczy armatorzy _BAR_
3) organizacje producentów _BAR_
Przedsiębiorstwa sektora akwakultury: _BAR_ 4) hodowcy mięczaków i skorupiaków _BAR_
5) hodowcy ryb _BAR_
Przedsiębiorstwa przetwórstwa: _BAR_ 6) przetwórcy _BAR_
7)handlowcy (przywóz/wywóz i hurtownicy) _BAR_
Związki zawodowe: _BAR_ 8)rybacy i pobierający wynagrodzenie pracownicy tych przedsiębiorstw _BAR_
Organizacje niezwiązane z zawodami zainteresowane CFP:
_BAR_ 9) konsumenci _BAR_
_BAR_ 10) środowisko _BAR_
_BAR_ 11) rozwój _BAR_
2.
Miejscem w Komitecie dysponują również: przewodniczący i wiceprzewodniczący Komitetu ds. Dialogu Sektorowego w Sprawie Rybołówstwa [4], przewodniczący i wiceprzewodniczący grup roboczych 1, 3 i 4 określonych w art. 7 oraz przewodniczący grupy roboczej 2 określonej w art. 7.
Artykuł 4
1.
Członkowie Komitetu mianowani są przez Komisję na wniosek organizacji utworzonych na poziomie wspólnotowym, które są najbardziej reprezentatywne spośród grup interesów określonych w art. 3 ust. 1.
Przedstawiciel konsumentów jest powoływany na wniosek komitetu konsumentów [5].
Organizacje proponują dwóch kandydatów różnej narodowości na każde miejsce w Komitecie, z wyjątkiem miejsc zarezerwowanych dla Komitetu ds. Dialogu Dektorowego w Sprawie Rybołówstwa.
W przypadku miejsc przydzielonych grupom interesów przewidzianym w art. 3 ust. 1, wnioski podają nazwisko członka pełnoprawnego oraz nazwisko jego zastępcy.
Kadencja członka Komitetu trwa trzy lata.
Jego mandat jest odnawialny.
Za wykonywane funkcje nie przysługuje członkom wynagrodzenie.
Po upływie trzyletniego okresu członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do chwili podjęcia decyzji o ich zastąpieniu lub o odnowieniu ich mandatu.
Przed upływem trzyletniego okresu mandat członka Komitetu kończy się w wyniku jego rezygnacji lub śmierci.
Może on również ulec zakończeniu w przypadku gdy organizacja, która wysunęła kandydaturę członka, zażąda jego lub jej zastąpienia.
Osoba mająca zastąpić takiego członka zostanie mianowana, zgodnie z procedurą określoną w ust. 1, na okres pozostający do zakończenia jego lub jej kadencji.
2.
Lista członków Komitetu zostanie opublikowana przez Komisję do celów informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Komitet wybiera na okres trzech lat przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących.
Wyboru dokonuje się większością dwóch trzecich głosów obecnych członków.
Członkowie Komitetu określeni w art. 3 ust. 2, z wyjątkiem armatora, członka Komitetu ds. Dialogu Sektorowego, stanowią biuro Komitetu.
Biuro dokonuje wyboru swojego przewodniczącego oraz przygotowuje i organizuje działalność grup roboczych określonych w art. 7.
Artykuł 6
Na żądanie jednej z organizacji określonych w art. 4 ust. 1 przewodniczący może zaprosić delegata tej organizacji do wzięcia udziału w posiedzeniach Komitetu.
Delegat może również na takich samych warunkach zaprosić do wzięcia udziału w pracach Komitetu w charakterze eksperta dowolną osobę posiadającą szczególny autorytet w jednej z dziedzin należących do porządku obrad.
Członkowie zastępczy mogą uczestniczyć w posiedzeniach w charakterze obserwatorów i na koszt własny.
Artykuł 7
Komitet powołuje cztery grupy robocze, których zadaniem jest przygotowywanie opinii.
Nazwy tych grup oraz nazwiska ich przewodniczących i skład znajdują się w załączniku do niniejszej decyzji.
W porozumieniu z Komisją, uczestnicy grup roboczych są wybierani zgodnie z porządkiem obrad każdego posiedzenia przez najbardziej reprezentatywne organizacje utworzone na poziomie wspólnotowym.
Przedstawicieli ds. biologii lub ekonomii wybiera Komitet Naukowy, Techniczny i Ekonomiczny do spraw rybołówstwa (STECF) [6].
Komisja może, zgodnie z porządkiem obrad, wyznaczyć dodatkowych ekspertów.
Artykuł 8
1.
Komitet spotyka się na wezwanie Komisji zgodnie z rocznym programem pracy przyjętym w porozumieniu z Komisją.
Biuro spotyka się na wezwanie przewodniczącego i w porozumieniu z Komisją.
2.
Przedstawiciele służb Komisji biorą udział w posiedzeniach Komitetu, biura oraz grup roboczych.
3.
Służby Komisji zapewniają obsługę sekretariatu Komitetu, biura oraz grup roboczych.
4.
W porozumieniu z Komisją, Komitet opracowuje przepisy dotyczące wprowadzenia w życie programu pracy, przygotowywania posiedzeń, miejsc posiedzeń, sprawozdań, stanowisk lub wniosków oraz formułowania opinii lub zaleceń.
Artykuł 9
Komitet zobowiązany jest wydawać opinie w sprawie propozycji formułowanych przez Komisję, jak również odnośnie do kwestii pojawiających się w jego programie pracy.
Żądając opinii Komitetu, Komisja może ustalić termin, w jakim opinię należy wydać.
Stanowiska zainteresowanych grup interesów zostają zamieszczone w sprawozdaniu przedkładanym Komisji.
Jeżeli żądana opinia jest przedmiotem jednomyślnej zgody Komitetu, ustala on wspólne wnioski, które zostają dołączone do sprawozdania.
Artykuł 10
Bez uszczerbku dla postanowień art. 287 Traktatu, od członków Komitetu oraz członków grup roboczych wymagane jest, aby nie ujawniali informacji, które nabyli w związku z pracą Komitetu lub grup roboczych, w przypadku gdy Komisja poinformuje ich, że wymagana opinia lub podnoszona kwestia dotyczą spraw poufnych.
W takim przypadku prawo wzięcia udziału w posiedzeniach mają wyłącznie członkowie Komitetu oraz przedstawiciele służb Komisji.
Artykuł 11
Uchyla się decyzje 71/128/EWG i 97/247/WE [7].
Artykuł 12
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1999 r.
Decyzja Rady
z dnia 19 lipca 1999 r.
zmieniająca wspólne stanowisko 96/184/WPZiB dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii
(1999/481/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 26 lutego 1996 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 96/184/WPZiB dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii [1], zmienione decyzją Rady 98/498/WPZiB [2].
(2) To wspólne stanowisko zostaje uaktualnione w świetle zmian związanych z międzynarodową obecnością wojskową w Bośni, w szczególności zwiększeniem Sił Stabilizujących (SFOR).
(3) W celu kontynuowania polityki pokojowej i stabilizacji w Bośni i Hercegowinie przekazywanie broni małokalibrowej siłom policyjnym nie jest przedmiotem embarga,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
We wspólnym stanowisku 96/184/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) W pkt 2 lit. i) otrzymuje brzmienie:
"i) w okresie zwiększania sił SFOR, a także innych działań, włączając IPTF, utrzymuje się embargo UE na broń, amunicję i sprzęt wojskowy [3] w stosunku do Bośni i Hercegowiny, Chorwacji i Federalnej Republiki Jugosławii.
Artykuł 3 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 lipca 1999 r.
zmieniająca decyzję 94/269/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Kolumbii
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1826)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/486/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 1 decyzji Komisji 94/269/WE z dnia 8 kwietnia 1994 r. ustanawiającej specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Kolumbii [3], ostatnio zmienionej decyzją 96/31/WE [4], który stanowi, że Ministerio de Salud - División de Alimentos jest właściwym organem w Kolumbii do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji rządu kolumbijskiego, właściwy organ ds. świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa został zmieniony z Ministerio de Salud - División de Alimentos na Instituto Nacional de Vigilancia de Medicamentos y Alimentos (Invima) i ten nowy organ może skutecznie sprawdzać stosowanie obowiązującego prawa; dlatego, konieczna jest zmiana powołania właściwego organu wyznaczonego na mocy decyzji 94/269/WE.
(3) Właściwe jest zharmonizowanie brzmienia decyzji 94/269/WE z brzmieniem ostatnio przyjętych decyzji Komisji ustanawiających specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z niektórych państw trzecich.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 94/269/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Instituto Nacional de Vigilancia de Medicamentos y Alimentos (Invima) jest właściwym organem w Kolumbii do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG."
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Kolumbii muszą spełniać następujące warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany z podaniem daty, składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej, na wszystkich paczkach należy umieścić napis "Kolumbia" oraz numer zatwierdzenia rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany literami nie dającymi się usunąć."
3) Załącznik A zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 lipca 1999 r.
zmieniająca decyzję 98/568/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Gwatemali
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1828)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/487/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 decyzji Komisji 98/568/WE z dnia 6 października 1998 r. ustanawiającej szczególne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Gwatemali [3], stwierdza, że Dirección General de Servicios Pecuarios (Digesepe) del Ministerio de Agricultura, Ganadería y Alimentación w Gwatemali jest właściwym organem w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG;
(2) W następstwie restrukturyzacji rządu Gwatemali, organ właściwy do wystawiania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa (Digesepe) został zastąpiony przez Area de Inocuidad de Alimentos – Unidad de Normas y Regulaciones (zwany dalej "AIA – UNR"); ten nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawa; niezbędne jest zatem dokonanie zmiany właściwego organu określonego w decyzji 98/568/WE oraz wzoru świadectwa zdrowia zamieszczonego w załączniku A do niniejszej decyzji;
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 98/568/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Artykuł 2
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 31 maja 1999 r.
w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony
(1999/490/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 54 ust. 2, art. 57 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 66, art. 73c ust. 2, art. 75, art. 84 ust. 2, art. 99, art. 100, art. 113 i art. 235, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie drugie i art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
po konsultacji z Komitetem Konsultacyjnym EWWiS i za zgodą Rady,
uwzględniając zgodę Rady udzieloną zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
(1) zawarcie Umowy o partnerstwie i współpracy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, podpisanej dnia 23 stycznia 1995 r. w Brukseli, przyczyni się do osiągnięcia celów Wspólnot Europejskich;
(2) celem tej Umowy jest wzmocnienie więzi ustanowionych w szczególności Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie handlu i współpracy handlowej oraz gospodarczej, podpisanej dnia 18 grudnia 1989 r. i przyjętej decyzją 90/116/EWG [2];
(3) niektóre zobowiązania przewidziane w Umowie o partnerstwie i współpracy poza obszarem wspólnotowej polityki handlowej, naruszają lub mogą naruszać uzgodnienia ustanowione aktami wspólnotowymi przyjętymi w dziedzinach prawa przedsiębiorczości, transportu i traktowania przedsiębiorstw;
(4) wspomniana Umowa nakłada na Wspólnotę Europejską niektóre zobowiązania w zakresie przepływu kapitału i płatności między Wspólnotą a Republiką Kazachstanu;
(5) ponadto, w stopniu w jakim wspomniana umowa narusza dyrektywę Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich [3], oraz dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [4], które opierają się na art. 100 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wspomniany artykuł powinien stanowić podstawę prawną;
(6) niektóre postanowienia wspomnianej Umowy nakładają na Wspólnotę zobowiązania w dziedzinie świadczenia usług wykraczających poza ramy transgraniczne;
(7) dla niektórych postanowień wspomnianej Umowy, które mają być wprowadzone w życie przez Wspólnotę, Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską nie przewiduje szczególnych uprawnień; należy dlatego odwołać się do art. 235 Traktatu,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, Protokół, deklaracje i wymiana listów zostają niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Teksty załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko jakie przyjmie Wspólnota w ramach Rady Współpracy i w ramach Komitetu Współpracy, w przypadku gdy jest on uprawniony przez Radę Współpracy do działania, zostaje przyjęte przez Radę, na wniosek Komisji lub, jeśli stosowne, przez Komisję, każde zgodnie ze odpowiednimi postanowieniami traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
2.
Zgodnie z art. 77 Umowy o partnerstwie i współpracy, przewodniczący Rady przewodniczy Radzie Współpracy i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Komitetowi Współpracy, zgodnie z jego regulaminem wewnętrznym, i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
3.
Decyzja o opublikowaniu zaleceń Rady Współpracy i Komitetu Współpracy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich podejmowana jest na zasadzie jednostkowych przypadków przez Radę i Komisję. Artykuł 3
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 12 maja 1999 r.
w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony
(1999/491/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 54 ust. 2, art. 57 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 66, art. 73c ust. 2, art. 75, art. 84 ust. 2, art. 99, 100, 113 i 235, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie drugie i art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
po konsultacji z Komitetem Doradczym EWWiS i za zgodą Rady,
uwzględniając zgodę udzieloną przez Radę na podstawie art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
(1) zawarcie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, podpisanej dnia 9 lutego 1995 r. w Brukseli, przyczyni się do osiągnięcia celów Wspólnot Europejskich;
(2) celem tej Umowy jest zacieśnienie związków ustanowionych w szczególności na mocy umowy między Europejską Wspólnota Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie handlu i współpracy handlowej oraz gospodarczej, podpisanej dnia 18 grudnia 1989 r. i przyjętej na mocy decyzji 90/116/EWG [2];
(3) niektóre zobowiązania, przewidziane w Umowie o partnerstwie i współpracy poza zakresem wspólnotowej polityki handlowej, dotyczą lub mogą dotyczyć ustaleń przewidzianych w aktach wspólnotowych przyjętych w dziedzinie prawa przedsiębiorczości, transportu i postępowania w stosunku do przedsiębiorstw;
(4) wymieniona powyżej Umowa nakłada na Wspólnotę Europejską niektóre zobowiązania dotyczące przepływu kapitału i płatności między Wspólnotą i Republiką Kirgiską;
(5) ponadto, w zakresie w jakim wymieniona powyżej Umowa dotyczy dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich [3], oraz dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [4], które zostały przyjęte na podstawie art. 100 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ten artykuł powinien mieć zastosowanie jako podstawa prawna;
(6) niektóre postanowienia wymienionej Umowy nakładają na Wspólnotę zobowiązania z dziedzinie świadczenia usług wykraczających poza ramy transgraniczne;
(7) dla niektórych postanowień wymienionej Umowy, które mają być wykonywane we Wspólnocie, Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską nie przewiduje szczególnych kompetencji; konieczne jest zatem odniesienie do art. 235 Traktatu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską z drugiej strony, wraz z protokołem, deklaracjami i wymianą listów zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Teksty załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko jakie ma zostać przyjęte przez Wspólnotę w ramach Rady Współpracy oraz w ramach Komitetu Współpracy, w przypadku gdy ten ostatni jest upoważniony przez Radę Współpracy do działania, ustanawia Rada, na wniosek Komisji lub, gdzie stosowane, Komisja, zgodnie odpowiednimi przepisami Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
2.
Zgodnie z art. 76 Umowy o partnerstwie i współpracy, Przewodniczący Rady przewodniczy Radzie Współpracy i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Komitetowi Współpracy, zgodnie z jego regulaminem wewnętrznym, i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
3.
Decyzję o opublikowaniu zaleceń Rady Współpracy i Komitetu Współpracy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich Rada oraz Komisja podejmują w odniesieniu do poszczególnego przypadku oddzielnie. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 21 czerwca 1999 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Islandii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii
(1999/492/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Islandii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [1] było negocjowana tak, by uwzględnić przystąpienie Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wprowadzanie w życie ustaleń Rundy Urugwajskiej.
(2) Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Islandii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszej decyzji, wspierana przez komitet określony w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 3448/93 [2], zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym zatwierdzony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania Umowy, określonej w art. 1, w celu zobowiązania Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 1 lipca 1999 r.
zmieniająca decyzję 94/577/WE dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych dla przywozu nasienia bydła z państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1775)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/495/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego [1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 93/60/EWG [2], w szczególności jej art. 10 i 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/577/WE [3] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu nasienia bydła z państw trzecich.
(2) Artykuł 4 ust. 1 decyzji 88/407/EWG wymaga, aby od dnia 1 stycznia 1999 r. handel nasieniem byków dodatnim w teście seroneutralizacji lub ELISA w kierunku zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy/otrętu bydła, które nie były szczepione zgodnie z tą dyrektywą, był zabroniony.
(3) Artykuł 10 ust. 4 decyzji 88/407/EWG wymaga, aby przepisy odnoszące się do wewnątrzwspólnotowego handlu ustanowione w art. 4 niniejszej dyrektywy, miały zastosowanie, mutatis mutandis, do przywozu.
(4) Świadectwa ustanowione w części 1 załączników A, B, C i D do decyzji 94/577/WE powinny zostać zmienione w celu wyjaśnienia warunków mających zastosowanie do przywozu.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach A, B, C i D do decyzji 94/577/WE część 1 pkt 13 lit. d) lit. ii) wprowadza się następujące zmiany:
1) Na końcu tiret trzeciego skreśla się wyraz "lub",
2) Skreśla się tiret czwarte.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 lipca 1999 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dla urządzeń końcowych ulepszonego systemu cyfrowej telekomunikacji bezprzewodowej (DECT) pracujących w dwóch trybach DECT/GSM
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2026)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/497/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nią deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze.
(2) Należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną.
(3) W celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z krajowymi przepisami w zakresie homologacji.
(4) Wniosek został przedłożony Komitetowi (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2.
(5) Wspólna regulacja techniczna, która ma być przyjęta w niniejszej decyzji, jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzje stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do podłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dotyczącą wymagań przyłączeniowych dla urządzeń DECT łączących się z siecią GSM.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. c)-g) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą dyrektywą są zgodne albo ze wspólną regulacją techniczną, określoną w ust. 1 lub z mającymi zastosowanie wspólnymi regulacjami technicznymi określonymi w decyzjach Komisji 97/523/WE [2], 97/524/WE [3], 97/525/WE [4], 98/574/WE [5], 98/542/WE [6], 98/575/WE [7], 98/543/WE [8] i 1999/310/WE [9].
Ponadto urządzenia te spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE i spełniają wymogi wszystkich innych stosowanych dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [10] i 89/336/EWG [11].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku przed wejściem w życie niniejszej decyzji lub alternatywnie zharmonizowanej normy określonej w załącznikach do decyzji 97/523/WE, 97/524/WE, 97/525/WE, 98/574/WE, 98/542/WE, 98/575/WE, 98/543/WE lub 1999/310/WE.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 lipca 1999 r.
w sprawie wspólnych przepisów technicznych dotyczących urządzeń ulepszonego systemu cyfrowej telekomunikacji bezprzewodowej (DECT) łączących się z siecią cyfrową z integracją usług (ISDN) (wersja 2)
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2027)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/498/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których konieczne są wspólne przepisy techniczne, jak również związana z nimi deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze.
(2) Należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólne przepisy techniczne.
(3) W celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków, należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z krajowymi przepisami w zakresie homologacji.
(4) Wniosek został przedłożony Komitetowi (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2.
(5) Wspólne przepisy techniczne przyjęte w niniejszej decyzji są zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do podłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólne przepisy techniczne dotyczące wymagań przyłączeniowych dla urządzeń DECT łączących się z siecią ISDN.
Artykuł 2
1.
Wspólne przepisy techniczne obejmują zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. c) – g) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w załączniku I, z wyjątkiem wymagań przedstawionych w załączniku II.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólnymi przepisami technicznymi określonymi w ust. 1 lub, alternatywnie, są zgodne ze wspólnymi przepisami technicznymi określonymi w decyzjach Komisji 98/515/WE [2] i 97/523/WE [3] lub 1999/310/WE [4], spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [5] i 89/336/EWG [6].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w załączniku I przed wejściem w życie niniejszej decyzji lub alternatywnie zharmonizowanej normy określonej w załącznikach do decyzji 98/515/WE, 97/523/WE lub 1999/310/WE.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 lipca 1999 r.
ustalająca indykatywny podział między Państwa Członkowskie środków przydzielonych w ramach Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa (FIFG) poza regionami celu 1 funduszy strukturalnych na okres 2000-2006
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1760)
(1999/500/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [1], w szczególności art. 7 ust. 3 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że FIFGwspiera działania strukturalne w sektorze rybołówstwa poza regionami celu 1.
(2) W ust. 40 konkluzji Prezydencji podczas Rady Europejskiej w Berlinie w dniach 24-25 marca 1999 r. została ustalona kwota przeznaczona na realizację stosownych działań w okresie 2000-2006 r.
(3) Artykuł 7 ust. 3 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że Komisja jest zobowiązana stosować przejrzyste procedury indykatywnego podziału między Państwa Członkowskie środków przydzielonych dostępnych dla określonych działań; Komisja, w nocie z dnia 18 marca 1992 r. [2] skierowanej do COREPER, wskazała metodę stosowaną dla osiągnięcia tego celu.
(4) Przyznane środki powinny zostać rozdzielone w oparciu o tę metodę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Indykatywne kwoty przydzielonych Państwom Członkowskim środków w ramach instrumentu finansowego orientacji rybołówstwa (FIFG) dla regionów nieobjętych celem 1 na lata 2000-2006 zostały określone w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 lipca 1999 r.
ustalająca przybliżony podział przydzielonych środków między Państwa Członkowskie dla celu 1 funduszy strukturalnych w latach 2000-2006
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1769)
(1999/501/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 akapit pierwszy pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że cel 1 funduszy strukturalnych polega na promowaniu rozwoju i dostosowania strukturalnego regionów opóźnionych w rozwoju.
(2) Artykuł 7 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że 69,7 % środków przyznanych w ramach funduszy strukturalnych przeznacza się na cel 1, w tym 4,3 % w ramach uzgodnień dotyczących pomocy tymczasowej.
(3) Artykuł 7 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że Komisja powinna stosować przejrzyste procedury przy dokonywaniu przybliżonego podziału przydzielonych środków przypadających na Państwo Członkowskie, dostępnych dla tworzenia programów na lata 2000-2006, w pełni uwzględniając do celów 1 i 2 jedno obiektywne kryterium lub więcej, podobne do kryteriów stosowanych we wcześniejszym okresie, objętym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3193/94 [3], a mianowicie: liczba kwalifikującej się ludności, koniunktury w regionie, koniunktury w kraju i względnej dotkliwości problemów strukturalnych, w szczególności poziomu bezrobocia.
(4) Artykuł 7 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi w odniesieniu do celów 1 i 2, że podziały te powinny rozróżniać przydział środków przyznawanych dla regionów oraz dla obszarów korzystających z tymczasowego wsparcia, a także że podziały te należy określać, kierując się kryteriami wymienionymi w pierwszym akapicie tego artykułu oraz że roczny podział tych przyznanych środków powinien być degresywny począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r. i musi być niższy w 2000 r. niż w 1999 r.; profil tymczasowego wsparcia może być dostosowany do konkretnych potrzeb poszczególnych regionów; Komisja wzięła pod uwagę prośby Państw Członkowskich w tym względzie, uwzględniając roczny podział środków w ramach funduszy strukturalnych wymienionych w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
(5) Artykuł 7 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 ustanawia w ramach celu 1 program wspierający proces pokojowy w Irlandii Północnej (Peace) na lata 2000-2004, służący Irlandii Północnej i obszarom granicznym Irlandii, na tych samych warunkach, jak warunki dotyczące programu na lata 1994-1999.
(6) Artykuł 7 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 ustanawia w ramach celu 1 na lata 2000-2006 program specjalnego wsparcia dla szwedzkich regionów typu NUTS II, nie uwzględnionych na wykazie podanym w art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia, a spełniających kryteria określone w art. 2 protokołu 6, załączonego do Aktu Przystąpienia: Austrii, Finlandii i Szwecji [4].
(7) Deklaracja Komisji załączona do protokołu z posiedzenia Rady z dnia 21 czerwca 1999 r. określa metodę, którą Komisja będzie stosować, ustanawiając przybliżony podział środków przyznanych w ramach celu 1 przypadających na Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
(8) Uwzględniając tę metodę, w ust. 44 lit. a), b), c), e), f), h), i) oraz j) konkluzji Prezydencji Rady Europejskiej z posiedzenia w Berlinie w dniach 24 i 25 marca 1999 r. określono kwoty odnoszące się do poszczególnych wypadków na lata 2000-2006, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Komisji
z dnia 1 lipca 1999 r.
ustalająca wykaz regionów objętych Celem 1 funduszy strukturalnych na okres 2000-2006 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1770)
(1999/502/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 pkt 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że Cel 1 funduszy strukturalnych ma na celu promocję rozwoju i przystosowania strukturalnego regionów opóźnionych w rozwoju.
(2) Artykuł 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że regiony objęte Celem 1 są regionami odpowiadającymi poziomowi II Nomenklatury Terytorialnych Jednostek Statystycznych (NUTS poziom II), których produkt krajowy brutto (PKB), na osobę mierzony w parytecie siły nabywczej i obliczony na podstawie danych wspólnotowych za lata 1994, 1995 i 1996 na dzień 26 marca 1999 r. jest mniejszy niż 75 % przeciętnej wspólnotowej.
(3) Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że regiony peryferyjne (francuskie departamenty zamorskie, Azory, Wyspy Kanaryjskie i Madera), które mieszczą się poniżej progu 75 %, i obszary kwalifikujące się do objęcia Celem 6 za okres 1995-1999 stosownie do protokołu 6 Aktu o Przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji [2], są również objęte tym celem.
(4) Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że niezależnie od przepisów art. 3 tego rozporządzenia regiony objęte Celem 1 w 1999 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3193/94 [4], do którego nie ma odniesienia w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, otrzymują nadal wsparcie z funduszy zgodnie z Celem 1 w okresie przejściowym od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
(5) Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że na czas przyjęcia wykazu określonego w art. 3 ust. 2 Komisja sporządzi, zgodnie z art. 4 ust. 5 i 6 tego rozporządzenia, wykazy obszarów poziomu NUTS III należących do tych regionów, które mają przejściowo otrzymywać wsparcie z funduszy w 2006 r. zgodnie z Celem 1.
(6) Artykuł 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że Komisja, stanowiąc na wniosek Państwa Członkowskiego, może zastąpić te obszary obszarami poziomu NUTS III lub mniejszymi niż poziom NUTS III należącymi do tych regionów, które spełniają kryteria art. 4 ust. 5-9, bez zwiększania proporcji ludności w każdym z regionów określonych w art. 6 ust. 1 akapit drugi i z zastrzeżeniem zgodności z przepisami art. 4 ust. 4 akapit drugi tego rozporządzenia; Komisja uwzględniła wnioski Państw Członkowskich w tym względzie.
(7) Artykuł 6 ust. 1 czwarty akapit rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że obszary należące do regionów nieobjętych wykazem wymienionym w akapicie drugim i trzecim będą otrzymywały nadal pomoc z EFS, IFUR i EFOGR sekcja Orientacji tylko do 2006 r., w ramach tej samej formy pomocy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Regiony objęte Celem 1 wymienione są w załączniku I.
Wykaz ten obowiązuje od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Regiony i obszary otrzymujące przejściowe wsparcie zgodnie z Celem 1 wymienione są w załączniku II.
Wykaz ten obowiązuje od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. lub dnia 31 grudnia 2006 r., odpowiednio dla wymienionych w nim regionów.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 lipca 1999 r.
ustanawiająca pułap populacji Państw Członkowskich objętej celem 2 funduszy strukturalnych w latach 2000-2006
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1771)
(1999/503/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 akapit pierwszy pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 cel 2 funduszy strukturalnych polega na wspieraniu gospodarczej i społecznej odbudowy obszarów dotkniętych trudnościami strukturalnymi.
(2) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że populacja obszarów objętych celem 2 nie może przekraczać 18 % całkowitej populacji Wspólnoty.
W związku z tym Komisja musi ustanowić dla każdego Państwa Członkowskiego pułap populacji na podstawie całkowitej populacji w regionach na poziomie NTS III każdego Państwa Członkowskiego, które spełniają szczegółowe kryteria dla obszarów przemysłowych i wiejskich, przechodzących zmiany ekonomiczno-społeczne, określonych w ust. 5 i 6 tego artykułu, na podstawie stopnia dotkliwości problemów strukturalnych, występujących na poziomie kraju w każdym z Państw Członkowskich w porównaniu z innymi Państwami Członkowskimi, których to dotyczy, oraz kierując się koniecznością zapewnienia, aby każde Państwo Członkowskie wniosło stosowny wkład do ogólnych działań w zakresie koncentracji.
(3) Artykuł 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 wymaga, aby powaga problemów strukturalnych na poziomie kraju określana była na podstawie wskaźnika całkowitego bezrobocia, a poza regionami kwalifikującymi się do celu 1 — bezrobocia długotrwałego.
(4) Artykuł 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że maksymalna redukcja liczby ludności objętej celem 2 nie może przekraczać jednej trzeciej liczby ludności, która w 1999 r. objęta była celami 2 i 5b na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3193/94 [3].
(5) Pułapy populacji Państw Członkowskich należy ustanawiać na podstawie statystyk Wspólnoty, które były dostępne podczas obrad Rady Europejskiej w Berlinie w dniach 24 i 25 marca 1999 r., PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Komisji
z dnia 1 lipca 1999 r.
ustalająca indykatywny podział środków na zobowiązania między Państwa Członkowskie dla Celu 2 funduszy strukturalnych w latach 2000–2006
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1772)
(1999/504/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące funduszy strukturalnych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 pkt 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że Cel 2 funduszy strukturalnych polega na wspieraniu społecznych i gospodarczych przekształceń obszarów dotkniętych problemami strukturalnymi.
(2) Artykuł 7 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że 11,5 % środków przyznanych w ramach funduszy strukturalnych przeznacza się na Cel 2, w tym 1,4 % na wsparcie przejściowe.
(3) Artykuł 7 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że Komisja ma obowiązek stosować przejrzyste procedury przy dokonywaniu między Państwa Członkowskie indykatywnego podziału środków na zobowiązania dostępnych na programowanie w latach 2000–2006, w pełni uwzględniając, do Celów 1 i 2, jedno lub więcej obiektywnych kryteriów, podobnych do kryteriów stosowanych w poprzednich okresach, objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności, oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowym [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3193/94 [3], a mianowicie: liczba kwalifikującej się ludności, koniunktura regionalna, koniunktura krajowa oraz względna dotkliwość problemów strukturalnych, w szczególności poziom bezrobocia.
(4) Artykuł 7 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, w odniesieniu do Celów 1 i 2, że przy dokonywaniu tego podziału należy rozróżniać przydział środków przyznawanych regionom i obszarom korzystającym z przejściowego wsparcia, a także, że przydziały te należy określać zgodnie z kryteriami wymienionymi w akapicie pierwszym tego artykułu, oraz że roczny podział przyznanych środków powinien zmniejszać się począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r. i powinien być niższy w 2000 r. niż w 1999 r.
(5) Oświadczenie Komisji, dołączone do sprawozdania z posiedzenia Rady z dnia 21 czerwca 1999 r., określa metodę, którą Komisja ma stosować do ustanowienia indykatywnego podziału środków przyznanych w ramach Celu 2 między Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
(6) Uwzględniając tę metodę, w ust. 44 lit. g) konkluzji Prezydencji Rady Europejskiej z posiedzenia w Berlinie w dniach 24 i 25 marca 1999 r. określono kwoty odnoszące się do poszczególnych przypadków na lata 2000–2006, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Komisji
z dnia 1 lipca 1999 r.
ustalająca indykatywny podział środków na zobowiązania między Państwa Członkowskie dla celu 3 funduszy strukturalnych w latach 2000-2006
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 1774)
(1999/505/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące funduszy strukturalnych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 3 akapit pierwszy i drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 pkt 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że cel 3 funduszy strukturalnych polega na wspieraniu procesów przystosowania oraz unowocześnianiu polityki i systemu edukacji, szkoleń oraz zatrudnienia młodocianych.
(2) Artykuł 7 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że 12,3 % środków przyznanych w ramach funduszy strukturalnych przeznacza się na cel 3.
(3) Artykuł 7 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 zastrzega, że Komisja stanowi oraz ma obowiązek stosować przejrzyste procedury przy dokonywaniu indykatywnego podziału między Państwa Członkowskie środków na zobowiązania, dostępnych na programowanie w latach 2000-2006.
(4) Artykuł 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że w odniesieniu do celu 3 podział środków ustala się w oparciu o liczbę ludności, sytuację na rynku pracy oraz stopnia dotkliwości problemów, takich jak wykluczenie społeczne, poziom edukacji i szkoleń oraz udziału kobiet w rynku pracy.
(5) W ust. 45 konkluzji Prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w Berlinie w dniach 24-25 marca 1999 r. zatwierdzono zaproponowaną przez Komisję zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 metodologię indykatywnego podziału środków dla celu 3.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 1999 r.
zmieniająca decyzję 98/610/WE, Euratom, ustanawiającą grupy ekspertów wspomagające Komisję w sprawach treści i kierunków kluczowych działań w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2359)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/506/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Swoją decyzją 98/610/WE, Euratom [1], Komisja ustanowiła grupy ekspertów wspomagające Komisję w sprawach treści i kierunków kluczowych działań w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego.
(2) W związku z tym, członkowie grup ekspertów zostali mianowani przez Komisję w charakterze osobistym na okres dwóch lat; w trakcie tego okresu niezbędne może być mianowanie nowych członków, mające na celu rozszerzenie zakresu pochodzenia geograficznego, osiągniecie lepszej równowagi kwalifikacji naukowych i technicznych oraz zastąpienie członków, którzy dłużej nie mogą już w nich uczestniczyć.
(3) Konieczne jest, jako zasada ogólna, zapewnienie jednolitości grup ekspertów, ułatwienie zarządzania nimi przez służby Komisji i zapewnienie wymaganego stopnia przejrzystości.
(4) W związku z tym, mandat nowych członków powinien wygasnąć w tym samym czasie, co innych członków wyznaczonych wcześniej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 1 decyzji 98/610/WE, Euratom, akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Członkowie grup ekspertów są mianowani przez Komisję w charakterze osobistym na okres nie dłuższy niż dwa lata.
Mandat ten może zostać odnowiony tylko raz, na okres nieprzekraczający dwóch lat."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 1999 r.
w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych nietoperzy owocożernych, psów i kotów pochodzących z Malezji (Półwysep) oraz Australii
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2467)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/507/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmienione dyrektywą 96/43/WE [2] w szczególności jej art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasadnicze warunki zdrowotne zwierząt, które powinny spełniać Państwa Członkowskie przywożące z państw trzecich psy, koty i inne zwierzęta podatne na wściekliznę zostały ustanowione w dyrektywie 92/65/EWG [3]; jednakże świadectwa weterynaryjne nie zostały jeszcze zharmonizowane.
(2) Śmiertelne przypadki chorób Hendra i Nipah u ludzi zostały zgłoszone odpowiednio w Australii i Malezji.
(3) Nietoperze owocożerne należące do rodzaju Pteropus są uznawane za naturalnego nosiciela wirusa wywołującego chorobę Hendra oraz za główne źródło choroby Nipah; jednakże ssaki te nie wykazują klinicznych objawów choroby i mogą być siedliskiem tego wirusa w obecności neutralizujących przeciwciał.
(4) Nietoperze owocożerne są przywożone z państw trzecich sporadycznie; do czasu ustalenia przez Wspólnotę warunków zdrowotnych zwierząt przy przywozie z państw trzecich nietoperzy owocożernych, konieczne jest wprowadzenie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do chorób Hendra i Nipah.
(5) Choroba Hendra może być przenoszona przez koty, zaś psy i koty są narażone na chorobę Nipah; kontakt z tymi wirusami u zwierząt chorych i przechodzących rekonwalescencję stymuluje serokonwersję, która może zostać wykryta w drodze analizy laboratoryjnej.
(6) Obecność choroby odzwierzęcej w wyżej wymienionych krajach może stanowić we Wspólnocie zagrożenie dla osób i zwierząt należących do gatunków wrażliwych.
(7) Konieczne jest przyjęcie środków ochronnych na poziomie Wspólnoty w odniesieniu do przywozu nietoperzy owocożernych, psów i kotów z Malezji (Półwysep) oraz Australii.
(8) Niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakazuje się przywozu nietoperzy owocożernych należących do rodzaju Pteropus z Malezji (Półwysep) oraz Australii.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 92/65/EWG, nietoperze owocożerne należące do rodzaju Pteropus mogą być przywożone pod następującymi warunkami:
- w przypadku gdy przywożone zwierzęta pochodzą z zamkniętych kolonii, oraz
- w przypadku gdy przywożone zwierzęta zostały poddane kwarantannie przez okres co najmniej 60 dni, oraz
- jeżeli przywożone zwierzęta zostały poddane testowi zobojętniania surowicy lub zatwierdzonemu testowi ELISA na obecność przeciwciał wirusów chorób Hendra i Nipah, w których uzyskano negatywne wyniki, i które zostały przeprowadzone w laboratorium zatwierdzonym przez właściwe władze do wykonywania wyżej wymienionych testów, na próbkach krwi pobranych dwukrotnie w odstępie 21–30 dni, przy czym druga próbka powinna być pobrana w ciągu 10 dni przed wywozem.
Artykuł 2
1.
Zakazuje się przywozu psów i kotów z Malezji (Półwysep).
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, psy i koty mogą być przywożone pod następującymi warunkami:
- w przypadku gdy przywożone zwierzęta nie miały kontaktu ze świniami przez okres co najmniej 60 dni przed wywozem, oraz
- w przypadku gdy przywożone zwierzęta nie przebywały w gospodarstwach, w których w czasie ostatnich 60 dni potwierdzono wystąpienie przypadków choroby Nipah, oraz
- jeżeli przywożone zwierzęta zostały poddane testowi ELISA na wychwycenie IgM i IgG, w którym uzyskano negatywne wyniki, przeprowadzonemu w laboratorium zatwierdzonym przez właściwe władze weterynaryjne do wykonywania testów na obecność przeciwciał wirusów choroby Nipah, na próbce krwi pobranej w ciągu 10 dni przed wywozem.
Artykuł 3
1.
Zakazuje się przywozu kotów z Australii.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, koty mogą być przywożone pod następującymi warunkami:
- w przypadku gdy przywożone zwierzęta nie przebywały w gospodarstwach, w których w czasie ostatnich 60 dni potwierdzono wystąpienie przypadków choroby Hendra, oraz
- jeżeli przywożone zwierzęta zostały poddane testowi ELISA na wychwycenie IgM i IgG, w którym uzyskano negatywne wyniki, przeprowadzonemu w laboratorium zatwierdzonym przez właściwe władze weterynaryjne do wykonywania testów na obecność przeciwciał wirusów choroby Hendra, na próbce krwi pobranej w ciągu 10 dni przed wywozem.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zmieniają stosowane przez nie środki w odniesieniu do Malezji (Półwysep) oraz Australii, celem dostosowania ich do przepisów niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie informują o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
dotycząca zawarcia Umowy zmieniającej Umowę odnoszącą się do współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Australią
(1999/510/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130M, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Na mocy swojej decyzji z dnia 27 czerwca 1994 r. [2] Rada zatwierdziła zawarcie Umowy odnoszącej się do współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Australią.
(2) Na mocy swojej decyzji z dnia 24 września 1998 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania zmian do wyżej wspomnianej Umowy tylko wtedy, gdy odnoszą się one do obszarów współpracy określonych w art. 4 tej Umowy, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 ust. 2 Umowy.
(3) Na mocy swojej decyzji z dnia 29 marca 1999 r. Rada zatwierdziła podpisanie Umowy zmieniającej.
(4) Umowa zmieniająca powinna zostać zatwierdzona,
STANOWY CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Umowę zmieniającą Umowę odnoszącą się do współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Australią.
Tekst Umowy zmieniającej załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 11 Umowy odnoszącej się do współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Australią przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji, że procedury dotyczące wejścia w życie załączonej Umowy zmieniającej zostały po stronie Wspólnoty zakończone.
Decyzja Komisji
z dnia 7 lipca 1999 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej w odniesieniu do wymagań przyłączeniowych dla stacji ruchomych przystosowanych do przesyłania danych o dużej szybkości z komutacją łączy (HSCSD) przy korzystaniu z wielu szczelin czasowych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2029)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/511/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy 98/13/WE.
(2) Należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną.
(3) W celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków, należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z krajowymi przepisami w zakresie homologacji.
(4) Wniosek został przedłożony Komitetowi ds. Homologacji Urządzeń Telekomunikacyjnych (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2.
(5) Wspólna regulacja techniczna, która ma być przyjęta w niniejszej decyzji, jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do podłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej, wchodzących w zakres normy zharmonizowanej określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dotyczącą wymogów przyłączeniowych dla stacji ruchomych przystosowanych do przesyłania danych o dużej szybkości z komutacją łączy (HSCSD) przy korzystaniu z wielu szczelin czasowych.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie istotne wymagania określone w art. 5 lit. c)–f) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1 oraz z mającymi zastosowane regulacjami technicznymi określonymi w decyzjach Komisji 98/574/WE [2] i 98/575/WE [3].
Ponadto spełniają istotne wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymogi wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [4] i 89/336/EWG [5].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku przed wejściem w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 31 maja 1999 r.
w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony
(1999/515/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 308, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz z art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
po konsultacji z Komitetem Doradczym EWWiS i za zgodą Rady,
uwzględniając zgodę Rady udzieloną zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zawarcie Umowy o partnerstwie i współpracy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, podpisanej w dniu 22 kwietnia 1996 r. w Luksemburgu, przyczyni się do osiągnięcia celów Wspólnot Europejskich.
(2) Celem tej Umowy jest zacieśnienie więzi ustanowionych w szczególności Umową między Europejską Wspólnota Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie handlu i współpracy handlowej oraz gospodarczej, podpisanej dnia 18 grudnia 1989 r. i przyjętej decyzją 90/116/EWG [2].
(3) Niektóre zobowiązania przewidziane w Umowie o partnerstwie i współpracy poza obszarem stosowania polityki handlowej Wspólnoty, naruszają lub mogą naruszać procedurę ustanowioną aktami Wspólnoty przyjętymi w dziedzinach prawa przedsiębiorczości, transportu i traktowania przedsiębiorstw.
(4) Wymieniona Umowa nakłada na Wspólnotę Europejską pewne zobowiązania w zakresie przepływu kapitałów i płatności między Wspólnotą a Gruzją.
(5) Dodatkowo, w granicach wpływu wymienionej Umowy na dyrektywę Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich [3] oraz dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [4], które oparte są na art. 94 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wspomniany artykuł ma stanowić podstawę prawną.
(6) Niektóre postanowienia wymienionej Umowy nakładają na Wspólnotę zobowiązania z dziedzinie świadczenia usług wykraczających poza ramy transgraniczne.
(7) Dla niektórych postanowień wymienionej Umowy, które mają być wprowadzone w życie we Wspólnocie, Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską nie przewiduje uprawnień do podejmowania szczególnych działań; należy więc odwołać się do art. 308 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowę o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, wraz z protokołami, oświadczeniami i wymianą listów, zawarto w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Odpowiednie teksty są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko przyjęte przez Wspólnotę w ramach Rady Współpracy oraz w ramach Komitetu Współpracy, który działa na mocy upoważnienia udzielonego przez Radę Współpracy, zostanie określone przez Radę na wniosek Komisji lub, gdzie sytuacja tego wymaga, przez Komisję, w każdym przypadku zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
2.
Zgodnie z art. 82 Umowy o partnerstwie i współpracy Przewodniczący Rady przewodniczy Radzie Współpracy i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Komitetowi ds. współpracy zgodnie z jego regulaminem i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
3.
Decyzja o opublikowaniu przepisów Rady Współpracy i Komitetu Współpracy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich jest podejmowana w stosunku do każdego przypadku z osobna przez Radę i Komisję. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 1999 r.
zmieniająca z mocą wsteczną decyzję 1999/355/WE w sprawie środków nadzwyczajnych przeciw rozprzestrzenianiu się Anoplophora glabripennis (Motschulsky) w odniesieniu do Chin (z wyjątkiem Hongkongu)
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2441)
(1999/516/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 1999/53/WE [2], w szczególności jej art. 15 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W przypadku gdy Państwo Członkowskie uzna, że istnieje bezpośrednie zagrożenie wprowadzeniem na jego terytorium Anoplophora glabripennis (Motschulsky) z państwa trzeciego, może ono tymczasowo przyjąć dodatkowe środki konieczne do ochrony przed tym zagrożeniem.
(2) W wyniku wykrycia Anoplophora glabripennis (Motschulsky) w drewnianych materiałach opakowaniowych wytwarzanych z drewna twardego pochodzącego z niektórych obszarów Chin dnia 14 grudnia 1998 r. Zjednoczone Królestwo przyjęło urzędowe środki w celu ochrony swego terytorium przed zagrożeniem wprowadzeniem wspomnianego organizmu i ustanowiło dodatkowe szczególne procedury monitorowania danego organizmu w wymienionych towarach.
(3) Z informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo oraz z międzynarodowej technicznej literatury naukowej wynika, że Hongkong uważany jest za wolny od Anoplophora glabripennis (Motschulsky).
(4) Na podstawie tych wykryć Komisja przyjęła na mocy decyzji 1999/355/WE [3] środki nadzwyczajne stosowane w całej Wspólnocie, w celu zapewnienia bardziej skutecznej ochrony przed wprowadzeniem Anoplophora glabripennis (Motschulsky) do Wspólnoty ze wspomnianego państwa z wyjątkiem Hongkongu; środki te zawierają wymogi, aby drewno inne niż drewno roślin iglastych (Coniferales) w postaci:
- skrzyń, pudeł, skrzyń kratowych, bębnów i podobnych opakowań, palet, palet skrzynkowych i innych palet załadunkowych, nadstawek paletowych rzeczywiście używanych w transporcie różnego rodzaju przedmiotów,
lub
- drewna używanego do klinowania lub podpierania ładunku, włącznie z drewnem, które nie zachowało swej naturalnej krągłej powierzchni, pochodzącego z Chin (z wyjątkiem Hongkongu),
zostało pozbawione kory i było wolne od otworów o średnicy większej niż 3 mm, wywierconych przez insekty lub suszone w suszarni aż do spadku zawartości wilgoci poniżej 20 %, wyrażonej jako procent suchej masy, przy stosowaniu odpowiedniego programu czasowo-temperaturowego.
(5) Okazało się, że te środki nadzwyczajne nie przewidywały działań w przypadku wykryć żywych okazów wspomnianego szkodliwego organizmu; na jakimkolwiek potencjalnym kierunku lub u dowolnego przewoźnika; dlatego należy zapewnić, że w takim przypadku Państwa Członkowskie podejmą działania, by zapobiec wprowadzaniu lub rozprzestrzenianiu tego szkodliwego organizmu.
(6) Wydaje się, że przyjęte środki nadzwyczajne powodują problemy praktyczne związane z dostosowaniem opakowań drewnianych i materiałów służących do podpierania w odniesieniu do wszystkich przesyłek jakiegokolwiek produktu, który opuścił lub opuści Chiny od dnia 10 czerwca 1999 r., a który ma być wprowadzony do Wspólnoty.
(7) Wciąż występują okoliczności uzasadniające stosowanie środków nadzwyczajnych.
(8) Aby umożliwić Chinom dostosowanie opakowań drewnianych i materiałów służących do podpierania do wymogów wspomnianej decyzji w odpowiednim okresie, wspomniana decyzja powinna zostać zmieniona z mocą wsteczną w celu zwolnienia przesyłek opuszczających Chiny przed dniem 10 lipca 1999 r. ze wspomnianych wyżej wymogów decyzji.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z mocą od 28 maja 1999 r. art. 1 decyzji 1999/355/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zabraniają wprowadzania do Wspólnoty i rozprzestrzeniania we Wspólnocie Anoplophora glabripennis (Motschulsky).
2.
Drewno określone w Załączniku do niniejszej decyzji i pochodzące z Chin (z wyjątkiem Hongkongu) może być wprowadzane do Wspólnoty tylko wtedy, gdy przestrzegane są środki nadzwyczajne określone we wspomnianym Załączniku do tej decyzji.
Środki nadzwyczajne wymienione w Załączniku stosuje się tylko do takiego drewna opuszczającego Chiny 10 lipca 1999 r. lub później."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 1999 r.
zmieniająca decyzję Komisji 94/360/WE w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich, zgodnie z dyrektywą Rady 90/675/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2517)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/518/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 16 lipca 1999 r. właściwe władze Szwajcarii poinformowały odpowiednie służby Komisji, że w wołowinie przywożonej z przedsiębiorstwa działającego w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej (USA) dwukrotnie wykryto stylbestrol (DES).
(2) Z uwagi na toksyczne właściwości DES jego stosowanie jest zabronione na mocy przepisów art. 2 lit. a) i art. 3 lit. a) dyrektywy Rady 96/22/WE dotyczącej zakazu stosowania w hodowli bydła niektórych substancji o hormonalnym lub tyreostatycznym działaniu agonistów beta [2].
(3) Z tych samych względów stosowanie DES zostało również zakazane w USA.
(4) Służby Komisji nie otrzymały oficjalnego wyjaśnienia od władz USA w powyższej sprawie ani w odniesieniu do środków przyjętych w celu kontroli zaistniałej sytuacji.
(5) Środki kontroli stosowane przez graniczne punkty kontroli we Wspólnocie powinny obejmować określone testy w kierunku wykrywania obecności stylbenów.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/360/WE [3] art. 1 lit. a) akapit pierwszy tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— należy pobrać dwie próbki z każdej przesyłki i zbadać je w kierunku wykrycia pozostałości hormonów ksenobiotycznych octanu melengestrolu, trenbolonu, zeranolu i stylbenów, w tym również stylbestrolu oraz w kierunku nienormalnie wysokiego poziomu pozostałości naturalnych hormonów 17 beta estradiolu, progesteronu oraz testosteronu."
.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 9 lipca 1999 r.
zmieniająca decyzję 98/589/WE dotyczącą przedłużenia maksymalnego okresu ustanowionego na zakładanie kolczyków w odniesieniu do niektórych sztuk bydła należących do stada hiszpańskiego
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2039)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/520/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny1, w szczególności jego art. 4 ust. 2;
uwzględniając wniosek złożony przez Hiszpanię,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z trudnościami praktycznymi, decyzją Komisji 589/98/WE2 przyznano przedłużenie do sześciu miesięcy maksymalnego okresu przewidzianego na zakładanie pewnym zwierzętom bydła hodowlanego kolczyków usznych dla Królestwa Hiszpanii.
(2) W następstwie wniosku złożonego przez organy hiszpańskie Załącznik do decyzji Komisji 589/98/WE należy zmienić w celu objęcia całej prowincji Palencia zamiast trzech "comarcas" pierwotnie wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
(3) Zmiana ta jest uzasadniona, ponieważ zwierzęta urodzone w tej prowincji spełniają warunki ustalone w tej decyzji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji Komisji 589/98/WE w kolumnie "comarca", w odniesieniu do "Provincia Palencia" odniesienie "El Cerrato, Campos i Saldana-Valdavia" zastępuje się odniesieniem "Toda la Provincia".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 1999 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Panamy
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2058)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/526/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Panamie w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Panamy w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) Departemento de Protección de Alimentos (zwany dalej "DPA") del Ministerio de Salud w Panamie jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw.
(4) Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania.
(5) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych/zarejestrowanych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy 92/48/EWG [3]; wykaz musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DPA; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem DPA.
(7) DPA złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone we wspomnianej dyrektywie w zakresie zatwierdzania lub rejestracji przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub statków zamrażalni pochodzenia produktu.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
The Departemento de Protección de Alimentos (DPA) del Ministerio de Salud Panamy jest organem właściwym do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Panamy muszą spełniać następujące warunki:
1) Do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji.
2) Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji.
3) Z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Panama" oraz numerem zezwolenia/rejestracyjnym przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 pkt 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela DPA oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 1999 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Omanu
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2059)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/527/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytację kontrolną w Omanie w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są wytwarzane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Omanu w zakresie kontroli sanitarnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne przepisom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Rybołówstwa (DGFR) Ministerstwa Rolnictwa i Rybołówstwa w Omanie jest w stanie skutecznie sprawdzić stosowanie obowiązujących praw.
(4) Procedura otrzymywania świadectwa zdrowia, określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania dotyczące języka(-ów), w którym (-ych) musi ono zostać sporządzone, oraz stopień osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/numer rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktów.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych/zarejestrowanych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; należy sporządzić wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy 92/48/EWG [3]; wykazy te należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DGFR; w gestii DGFR leży zatem zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG.
(7) DGFR udzieliła oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z przepisami określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymagań równoważnych wymaganiom ustanowionym przez tę dyrektywę w zakresie zatwierdzenia rejestracji zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych lub statków zamrażalni pochodzenia produktów.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Rybołówstwa (DGFR) Ministerstwa Rolnictwa i Rybołówstwa jest w Omanie właściwym organem w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Omanu muszą spełniać następujące warunki:
1) Do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z pojedynczej kartki papieru, zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku A do niniejszej decyzji.
2) Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji.
3) Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa, luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Oman" oraz numerem zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktów.
Artykuł 3
1.
Świadectwa, określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone przynajmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą być opatrzone nazwiskiem, stanowiskiem i podpisem przedstawiciela DGFR oraz urzędową pieczęcią tego ostatniego w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest to Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 1999 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Jemenu
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2060)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/528/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zespół ekspertów Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Jemenie w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Jemenu w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) The Technical Department of Quality Control (TDQC) of the Ministry of Fish Wealth w Jemenie jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących przepisów ustawowych.
(4) Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymogi odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ch) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania.
(5) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych/zarejestrowanych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; należy sporządzić wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 92/48/EWG [3]; wykaz musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez TDQC; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem TDQC.
(7) TDQC złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania lub rejestracji zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych lub statków zamrażalni.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
The Technical Department of Quality Control (TDQC) of the Ministry of Fish Wealth w Jemenie jest właściwym organem w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Jemenu muszą spełniać następujące warunki:
1) Do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji.
2) Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji.
3) Z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "YEMEN" oraz numerem zezwolenia/rejestracyjnym zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą być sporządzane co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela TDQC oraz jego urzędową pieczęć w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest to Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 1999 r.
zmieniająca decyzję 94/766/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Tajwanu
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2061)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/529/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 1 decyzji Komisji 94/766/WE z dnia 21 listopada 1994 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Tajwanu [3], ostatnio zmienionej decyzją 96/255/WE [4], stanowi że Bureau of Commodity Inspection and Quarantine (BCIQ) jest organem właściwym na Tajwanie w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji administracji Tajwanu organ właściwy do wystawiania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa zmienił się z BCIQ na Bureau of Standards, Metrology and Inspection (BSMI) Ministerstwa Spraw Gospodarczych; ten nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw; niezbędna jest zatem zmiana właściwego organu wymienionego w decyzji 94/766/WE.
(3) Dogodnym rozwiązaniem jest zharmonizowanie sformułowań decyzji Komisji 94/766/WE ze sformułowaniami później przyjętych decyzji Komisji, ustanawiających specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z niektórych państw trzecich.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/766/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Bureau of Standards, Metrology and Inspection (BSMI) Ministerstwa Spraw Gospodarczych jest organem właściwym na Tajwanie do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG."
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Tajwanu muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "TAJWAN" oraz numerem zatwierdzenia/rejestracyjnym zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu."
3) Załącznik A zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 1999 r.
zmieniająca decyzję 95/453/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Republiki Korei
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2062)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/530/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 1 decyzji Komisji 95/453/WE z dnia 23 października 1995 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Republiki Korei [3] stanowi, że "Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries – National Fisheries Products Inspection Station (NFPIS)" jest w Republice Korei właściwym organem w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/492/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji koreańskiej administracji organ właściwy w zakresie wydawania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa (NFPIS) zmienił się z "Ministry of Agriculture and Forestry" na "Ministry of Maritime and Fisheries"; nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących praw; niezbędna jest zatem zmiana właściwego organu wymienionego w decyzji 95/453/WE.
(3) Dogodnym rozwiązaniem jest zharmonizowanie sformułowania tytułu decyzji 95/453/WE ze sformułowaniami artykułów niniejszej decyzji, w szczególności wyjaśnienie, iż niniejsza decyzja ustanawia warunki przywozu mrożonych lub przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Republiki Korei.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 95/453/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Decyzja Komisji z dnia 23 października 1995 r. ustanawiająca specjalne warunki przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Republiki Korei";
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 14 lipca 1999 r.
zmieniająca decyzję 97/427/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Australii
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2064)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/531/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 1 decyzji Komisji 97/427/WE z dnia 25 czerwca 1997 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Australii [3] stanowi, że Department of Primary Industries and Energy — Australian Quarantine and Inspection Service (AQIS) jest właściwym organem w Australii do kontroli i poświadczania, że żywe małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie spełniają wymagania dyrektywy 91/492/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji administracji australijskiej organ właściwy do wystawiania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa (AQIS) został przeniesiony z Department of Primary Industries and Energy do Department of Agriculture, Fisheries and Forestry; ten nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawa; niezbędne jest zatem dokonanie zmiany nazwy właściwego organu określonego w decyzji 97/427/WE.
(3) Należy ujednolicić sformułowania zastosowane w tytule decyzji 97/427/WE ze sformułowaniami zawartymi w artykułach niniejszej decyzji, w szczególności należy wyjaśnić, że decyzja ta ustanawia warunki przywozu mrożonych lub przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Australii.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 97/427/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"decyzja Komisji z dnia 25 czerwca 1997 r. ustanawiająca specjalne warunki przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Australii"
;
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 1999 r.
dotycząca przywozu owiec i kóz z Bułgarii oraz zmieniająca decyzję Komisji 97/232/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2433)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/541/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem bydła, owiec, kóz i trzody chlewnej oraz świeżych produktów mięsnych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 3, 6 i 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 91/68/EWG [3], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, ustanawia wymagania dotyczące zdrowia zwierząt, regulujące handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami.
(2) Decyzja Komisji 93/198/EWG [4], ostatnio zmieniona decyzją 97/231/WE [5], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i wzory świadectw weterynaryjnych przy przywozie domowych owiec i kóz.
(3) Decyzja Komisji 97/232/WE [6] ustala wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz owiec i kóz.
(4) Wykaz może być w każdej chwili zmieniony w celu uwzględnienia nowych informacji i okoliczności.
(5) W wyniku ostatniego rozpoznania weterynaryjnego przeprowadzonego przez Komisję okazuje się, że bułgarskie służby weterynaryjne w zadowalający sposób kontrolują terytorium całego państwa.
(6) Od września 1996 r. w Bułgarii nie stwierdzono przypadków zachorowań na ospę owiec.
(7) W ciągu ostatnich dwóch lat w tym kraju nie odnotowano przypadków zachorowań na pryszczycę.
(8) Istnieje możliwość dopuszczenia przywozu domowych owiec i kóz przeznaczonych do natychmiastowego uboju bez ryzyka rozprzestrzenienia się tych chorób.
(9) Uznaje się konieczność utrzymania ograniczeń w przywozie żywych owiec i kóz pochodzących z pasa o szerokości dwudziestu kilometrów biegnącego wzdłuż granicy z Turcją.
(10) Decyzja Komisji 97/232/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz z Bułgarii domowych owiec i kóz przeznaczonych do natychmiastowego uboju.
Artykuł 2
W Załączniku do decyzji 97/232/WE wprowadza się następujące zmiany:
"W części 2 wyrażenie "podlega tymczasowemu zawieszeniu zezwolenia ze względu na sytuację zdrowotną zwierząt" zastępuje się wyrażeniem z wyłączeniem pasa o szerokości dwudziestu kilometrów biegnącego przez tereny okręgów Burgas, Jamboł, Sliwen, Starazagora, Chaskowo oraz Kyrdżali, wzdłuż granicy z Turcją.
Zwierzęta wymienione w świadectwie wymaganym w decyzji Komisji 93/198/EWG muszą zostać poddane:
- czternastodniowej kwarantannie poprzedzającej wywóz w obiektach urzędowo zatwierdzonych przez uprawnione organy centralne kraju wywozu, pozostających pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii i nadzorowane w taki sposób, by zwierzęta przeznaczone na wywóz nie miały bezpośredniej czy pośredniej styczności ani ze sobą, ani z innymi zwierzętami parzystokopytnymi, oraz
- badaniom serologicznym na obecność przeciwciał pryszczycy, przeprowadzonym nie wcześniej niż po ośmiu dniach po umieszczeniu zwierząt w odosobnieniu. Wynik takich badań musi być negatywny."
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 1999 r.
zmieniająca decyzje 94/432/WE i 94/433/WE ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dyrektyw Rady 93/23/EWG i 93/24/EWG w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia i hodowli trzody chlewnej
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2080)
(1999/547/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/23/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji świń [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/77/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2 i 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/24/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących hodowli bydła [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/77/WE, w szczególności jej art. 1 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzje Komisji 94/432/WE [4] i 94/433/WE [5], zmienione decyzją 95/380/WE [6] oraz decyzją 99/47/WE [7] ustanawiają szczegółowe zasady stosowania dyrektyw Rady 93/23/EWG i 93/24/EWG.
(2) Państwa Członkowskie mogą, na ich wniosek, zostać upoważnione do rozdziału na poziomie regionalnym ostatecznych wyników badań świń z kwietnia, maja/czerwca lub sierpnia.
(3) Państwa Członkowskie, w których populacja bydła wynosi mniej niż 1,5 miliona sztuk, mogą, na ich wniosek, zostać upoważnione do odstąpienia od jednego z dwóch badań w maju/czerwcu lub w listopadzie/grudniu.
(4) Belgia i Grecja złożyły wnioski odnoszące się do wymienionego upoważnienia.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/432/WE wprowadza się następujące zmiany:
W załączniku IV lit. d) pod pozycją "w maju/w czerwcu" dodaje się wyraz "Belgia".
Artykuł 2
W decyzji 94/433/WE wprowadza się następujące zmiany:
W załączniku V lit. b) pod pozycją "listopad/grudzień" skreśla się wyraz "Grecja", pod pozycją "maj/czerwiec" dodaje się wyraz "Grecja".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lipca 1999 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia BAS 656H (dimetenamid-p), AC 900001 (pikolinafen), ZA 1963 (pikoksystrobina) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2276)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/555/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 1999/1/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Wnioskodawcy przedłożyli dokumentację dotyczącą trzech substancji czynnych władzom Państw Członkowskich w celu uzyskania włączenia substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy.
(3) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej BAS 656H (dimetenamid-p) została przedłożona przez BASF AG władzom niemieckim dnia 16 kwietnia 1999 r.
(4) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej AC 900001 (pikolinafen) została przedłożona przez Cynanamid Agro NV/SA władzom niemieckim dnia 10 maja 1999 r.
(5) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej ZA 1963 (pikoksystrobina) została przedłożona przez Zeneca Agrochemicals władzom irlandzkim dnia 26 maja 1999 r.
(6) Wspomniane władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych i informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(7) Dokumentacja dotycząca BAS 656H (dimetenamid-p), AC 900001 (pikolinafen) i ZA 1963 (pikoksystrobina) została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 10 czerwca 1999 r.
(8) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie Wspólnoty uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
(9) Takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy.
(10) Decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych i informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji.
(11) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Niemcy będą prowadziły szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej BAS 656H (dimetenamid-p) i AC 900001 (pikolinafen), i że Irlandia będzie prowadziła szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej ZA 1963 (pikoksystrobina).
(12) Niemcy i Irlandia przekażą Komisji wnioski z ich badań wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączania oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tego sprawozdania oceny prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następująca dokumentacja zasadniczo spełnia wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy, biorąc pod uwagę proponowane użycie:
1) dokumentacja przedłożona przez BASF AG Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia BAS 656H (dimetenamid-p) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 10 czerwca 1999 r.;
2) dokumentacja przedłożona przez Cyanamid Agro NV/SA Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia AC 900001 (pikolinafen) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 10 czerwca 1999 r.;
3) dokumentacja przedłożona przez Zeneca Agrochemicals Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia ZA 1963 (pikoksystrobina) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 10 czerwca 1999 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 1999 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG i decyzje Komisji 92/160/EWG i 93/195/EWG w odniesieniu do przywozu zarejestrowanych koni z Ekwadoru
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2438)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/558/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 17 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 79/542/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 1999/301/WE [3], ustanowiła wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych; Ekwador jest uwzględniony w specjalnej kolumnie dotyczącej zarejestrowanych koni w części 2 w Załączniku do tej decyzji.
(2) Decyzją Komisji 92/160/EWG [4] Komisja ustanowiła regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych, ostatnio zmienioną decyzją 1999/236/WE [5]; na mocy tej decyzji Ekwador jest podzielony na regiony w celu ograniczenia powrotnych wwozów zarejestrowanych koni po ich czasowym wywozie tylko do obszaru miejskiego Quito.
(3) Decyzja Komisji 93/195/EWG [6], ostatnio zmieniona decyzją 1999/228/WE [7], ustanawia wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni rodowodowych po ich czasowym wywozie do Ekwadoru.
(4) W trakcie kontrolnej wizyty Komisji w Ekwadorze ujawniono poważne niedociągnięcia w zakresie monitorowania zdrowia zwierząt z rodziny koniowatych, w nadzorze weterynaryjnym, zgłaszaniu chorób oraz w procedurach wywozu i przywozu zwierząt z rodziny koniowatych; jednakże od przyjęcia decyzji 92/160/EWG z Ekwadoru do Wspólnoty nie został powrotnie wwieziony żaden koń.
(5) W szczególności ze względu na niewystarczające mechanizmy kontroli i zgłaszania chorób niejasna jest sytuacja w odniesieniu do wenezuelskiego wirusowego zapalenia mózgu i rdzenia koni i zarazy stadniczej koni w Ekwadorze.
(6) Powrotny wwóz zarejestrowanych koni po ich czasowym wywozie do obszaru miejskiego Quito w Ekwadorze powinien zostać zakazany; z tego względu należy wykreślić Ekwador z wykazu państw trzecich znajdujących się w Załączniku do decyzji Rady 790/542/EWG, a w związku z tym decyzje 92/160/EWG i 93/195/EWG muszą być odpowiednio zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części 2 Załącznika do decyzji Rady 79/542/EWG w specjalnej kolumnie dotyczącej zarejestrowanych koni skreśla się następujący wiersz dotyczący Ekwadoru:
WE _BAR_ Ekwador _BAR_ × _BAR_ (1) _BAR_
Artykuł 2
W Załączniku do decyzji Komisji 92/160/EWG skreśla się następujące wyrazy dotyczące Ekwadoru:
"Ekwador [8]
Obszar miejski Quito."
Artykuł 3
W decyzji Komisji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I grupa D skreśla się wyraz "Ekwador [9]";
2) w załączniku II grupa D skreśla się wyraz "Ekwador [10]".
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 1999 r.
wykonująca decyzję Rady 1999/280/WE dotyczącą wspólnotowej procedury informacyjnej i konsultacyjnej w sprawie kosztów zaopatrzenia w ropę naftową i cen konsumpcyjnych na produkty ropopochodne
(notyfikowana jako dokument numer C(1999) 1701)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/566/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 1999/280/WE dotyczącą wspólnotowej procedury informacyjnej i konsultacyjnej w sprawie kosztów zaopatrzenia w ropę naftową i cen konsumpcyjnych na produkty ropopochodne [1], w szczególności jej art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pożądane jest, aby Państwa Członkowskie przedstawiały informacje określone w decyzji 1999/280/WE w taki sposób, żeby dać jak najbardziej reprezentatywny obraz rynku ropy w każdym Państwie Członkowskim.
(2) Informacje takie powinny zostać opublikowane we właściwej formie.
(3) Państwa Członkowskie i Komisja powinny konsultować wzajemnie zebrane informacje.
(4) Konieczne jest unormowanie aspektów technicznych systemu informacji; informacje, które mają być przekazane, powinny zostać zdefiniowane.
(5) Decyzja Komisji 77/190/EWG [2], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, ustanowiła wzór kwestionariuszy, za pośrednictwem których Państwa Członkowskie powinny przekazywać Komisji informacje na temat cen ropy naftowej i produktów naftowych we Wspólnocie; ponieważ wzory te mają być zastąpione innymi formularzami, odpowiadającymi definicjom zawartym w niniejszej decyzji, w następstwie tego decyzja 77/190/EWG powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Informacje, które mają być przekazane Komisji przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 1 decyzji 1999/280/WE sporządza się zgodnie z definicjami wymienionymi w Załączniku.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 decyzji 1999/280/WE Komisja publikuje tygodniowe i miesięczne informacje przekazane przez Państwa Członkowskie w publikacji zatytułowanej "Biuletyn Ropy Naftowej".
Artykuł 3
Państwa Członkowskie dokonują wzajemnych konsultacji w regularnych odstępach czasu, w ramach grupy roboczej złożonej z przedstawicieli Państw Członkowskich, w celu wymiany poglądów na temat informacji zebranych i opublikowanych na mocy decyzji 1999/280/WE.
Artykuł 4
Decyzja 77/190/EWG traci moc.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 1999 r.
ustanawiająca wzór świadectwa określonego w art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 91/67/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2425)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/567/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [2], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zwierzęta wodne podatne na zakaźną martwicę układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN) oraz wirusową posocznicę krwotoczną ryb łososiowatych (VHS) mogą przenosić choroby w handlu wewnątrzwspólnotowym między niezatwierdzonymi strefami w przypadku gdy pochodzą z gospodarstwa, w którym występuje choroba.
(2) W celu uniknięcia przenoszenia tych chorób należy zapewnić, by takim zwierzętom wodnym towarzyszyły świadectwa potwierdzające, że pochodzą z gospodarstwa niezakażonego IHN i VHS.
(3) Zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady 93/53/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. wprowadzającej minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb [3], zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, dozwolone jest przemieszczanie żywych ryb lub ikry i gamet z zarażonych gospodarstw do innych gospodarstw zarażonych tą samą chorobą.
(4) W celu zapobiegania rozprzestrzenianiu chorób przenoszonych przez takie ryby konieczne jest wprowadzenie specjalnych świadectw.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W handlu wewnątrzwspólnotowym między strefami niezatwierdzonymi pod względem chorób określonych w wykazie II załącznika A do dyrektywy 91/67/EWG, przesyłkom żywych ryb hodowlanych, ich ikry lub gamet musi towarzyszyć świadectwo sporządzone zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku I.
Artykuł 2
Przesyłkom żywych ryb hodowlanych, ich ikry lub gamet przewożonym w handlu wewnątrzwspólnotowym z gospodarstwa zarażonego chorobą określoną w wykazie II załącznika A do dyrektywy 91/67/EWG do innych gospodarstw zarażonych tą samą chorobą muszą towarzyszyć świadectwa sporządzone zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku II.
Artykuł 3
Świadectwa określone w art. 1 i 2:
- muszą być sporządzone przynajmniej w języku lub językach Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia,
- ich oryginał musi towarzyszyć rybom, ikrze lub gametom,
- muszą składać się z jednego arkusza papieru,
- muszą być wystawione na jednego odbiorcę.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 marca 1998 r.
dotycząca zawarcia przez Wspólnotę Europejskiej konwencji w sprawie ochrony zwierząt kręgowych wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych
(1999/575/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a, wraz z art. 228 ust. 2 i 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W dniu 24 listopada 1986 r. Rada przyjęła dyrektywę 86/609/EWG [4] w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych, określającą wspólne reguły włączające zasady, cele oraz główne postanowienia Europejskiej konwencji w sprawie ochrony zwierząt kręgowych wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych;
(2) Przepisy wymienionej dyrektywy oraz konwencji mają wpływ na warunki produkcji i wprowadzania do obrotu produktów i substancji, których przygotowanie obejmuje określone w nich doświadczenia; dlatego przepisy te przyczyniają się do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego, którego wprowadzenie stanowi jeden z głównych celów Wspólnoty.
(3) Wykorzystanie naczelnych dla celów doświadczalnych i innych celów naukowych niesie za sobą zagrożenie spowodowania cierpienia tych zwierząt i z tego powodu musi zostać ograniczone.
(4) Wykorzystanie naczelnych dla celów doświadczalnych i innych celów naukowych doprowadziło do chwytania naczelnych żyjących w swym naturalnym środowisku, należy zatem tego unikać w każdym przypadku, gdy będzie to możliwe, z uwagi na cierpienie i straty, jakie mogą powstać podczas chwytania zwierząt i ich transportu.
(5) Piąty program działań w dziedzinie ochrony środowiska ma na celu podjęcie pewnych kroków w celu zmniejszenia o 50 % wykorzystywania zwierząt na potrzeby doświadczeń do 2000 r.; jednakże cel ten nie może być przeszkodą dla formułowania i osiągania ambitniejszych celów.
(6) Wspólnota wzmaga własne wysiłki mające na celu opracowanie metod zastępczych oraz modeli symulacyjnych wspomaganych komputerowo, zwracając szczególną uwagę na prace prowadzone przez Europejskie Centrum ds. Atestacji Metod Alternatywnych (ECVAM), tak aby cel ograniczenia doświadczeń na zwierzętach mógł zostać osiągnięty w najbliższej przyszłości.
(7) Ponadto Wspólnota aprobuje wszystkie projekty wspierające pełną i nieskomplikowaną wymianę danych dotyczących wykorzystania zwierząt w doświadczeniach i nakazuje, aby bezwzględnie unikać wszelkich niepotrzebnie powielanych doświadczeń, między innymi poprzez wprowadzenie przepisów dotyczących drugiego wnioskodawcy.
(8) W dniu 10 lutego 1987 r. Wspólnota podpisała Europejską konwencję w sprawie ochrony zwierząt kręgowych wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych.
(9) Konieczne jest, aby Wspólnota zatwierdziła wspomnianą konwencję,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Wspólnota zatwierdza Europejską konwencję w sprawie ochrony zwierząt kręgowych wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych, wnosząc zastrzeżenie w odniesieniu do jej art. 28 ust. 1.
Tekst konwencji zamieszczony jest w załączniku A.
Tekst zastrzeżenia zamieszczony jest w załączniku B.
Artykuł 2
1.
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia dokumentu zatwierdzenia konwencji Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy, jak przewidziano w art. 31 konwencji.
2.
Podczas składania dokumentu zatwierdzenia, wyznaczona osoba lub osoby, zgodnie z art. 34 ust. 1 konwencji, wnoszą zastrzeżenie wymienione w załączniku B do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 31 maja 1999 r.
w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony
(1999/593/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, art. 94, art. 133 i art. 308, wraz z art. 300 ust. 2 zdanie drugie i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
po konsultacji z Komitetem Konsultacyjnym EWWiS i za zgodą Rady,
uwzględniając zgodę Rady udzieloną zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zawarcie Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, podpisanej dnia 21 czerwca 1996 r. we Florencji, przyczyni się do osiągnięcia celów Wspólnot Europejskich.
(2) Celem tej Umowy jest wzmocnienie więzi ustanowionych w szczególności Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie handlu i współpracy handlowej oraz gospodarczej, podpisanej dnia 18 grudnia 1989 r. i przyjętej decyzją 90/116/EWG [2].
(3) Niektóre zobowiązania przewidziane w Umowie o partnerstwie i współpracy poza obszarem wspólnotowej polityki handlowej, naruszają lub mogą naruszać uzgodnienia ustanowione aktami wspólnotowymi przyjętymi w dziedzinach prawa przedsiębiorczości, transportu i traktowania przedsiębiorstw.
(4) Wspomniana Umowa nakłada na Wspólnotę Europejską niektóre zobowiązania w zakresie przepływu kapitału i płatności między Wspólnotą a Republiką Uzbekistanu.
(5) Ponadto, w stopniu, w jakim wspomniana Umowa narusza dyrektywę Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich [3] oraz dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [4], które opierają się na art. 94 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wspomniany artykuł powinien stanowić podstawę prawną.
(6) Niektóre postanowienia wspomnianej Umowy nakładają na Wspólnotę zobowiązania z dziedzinie świadczenia usług wykraczających poza ramy transgraniczne.
(7) Dla niektórych postanowienia wspomnianej Umowy, które mają być wprowadzone w życie przez Wspólnotę, Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską nie przewiduje szczególnych uprawnień; należy dlatego odwołać się do art. 308 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, Protokół, deklaracje i wymiana listów zostają niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Teksty załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko jakie przyjmie Wspólnota w ramach Rady Współpracy i w ramach Komitetu Współpracy, w przypadku gdy jest on uprawniony przez Radę Współpracy do działania, zostaje przyjęte przez Radę, na wniosek Komisji lub, jeśli stosowne, przez Komisję, zgodnie ze odpowiednimi postanowieniami traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
2.
Zgodnie z art. 79 Umowy o partnerstwie i współpracy przewodniczący Rady przewodniczy Radzie Współpracy i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Komitetowi Współpracy, zgodnie z jego regulaminem wewnętrznym i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
3.
Decyzja o opublikowaniu zaleceń Rady Współpracy i Komitetu Współpracy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich podejmowana jest na zasadzie jednostkowych przypadków przez Radę i Komisję. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 20 lipca 1999 r.
w sprawie indykatywnego podziału rocznego wkładu finansowego Wspólnoty w ramach środków przedakcesyjnych dla rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2431)
(1999/595/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [1], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Finansowe perspektywy na lata 2000–2006 uzgodnione przez Radę Europejską w Berlinie w dniach 24 i 25 marca 1999 r. oraz uwzględnione w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej oraz usprawnienie procedur budżetowych, ustalony został górny limit trzech instrumentów przedakcesyjnych; kwota wymieniona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem jest stała i co roku wynosi 520 mln EUR rocznie według cen z 1999 r.; ramy finansowe Wspólnoty są tak czy inaczej ograniczone przyznanymi funduszami przyjętymi przez władze budżetowe.
(2) Komisja ma komunikować swoje decyzje każdemu krajowi kandydującemu w sprawie indykatywnego przydziału środków finansowych z dostępnych zasobów.
(3) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia przewiduje, że ramy finansowe pomocy muszą być oparte na ludności rolniczej, użytkach rolnych, przychodzie krajowym brutto na mieszkańca według parytetu siły nabywczej i szczególnej sytuacji na danym obszarze.
(4) Kraje kandydujące mają przygotować plan, o którym mowa w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, oraz przedłożyć go Komisji; znajomość kwoty środków finansowych przydzielonych przez Komisję jest podstawowym warunkiem przygotowania planu.
(5) Należy odnotować, iż udzielenie przez Wspólnoty pomocy w ramach rolniczego instrumentu przedakcesyjnego jest uwarunkowane od spełnienia przez kraj kandydujący warunków finansowych uzgodnionych w protokołach finansowych zawartych między Wspólnotą i krajami beneficjentami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Indykatywny przydział środków na kraj beneficjenta na maksymalną kwotę rocznej pomocy finansowej Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1268/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Kwoty są wyrażone w cenach stałych z 1999 r.
Przydział ustala się na okres 2000–2006.
Podlega weryfikacji, jeżeli zajdzie taka potrzeba, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999.
Kwota pomocy ulega zmianom w razie potrzeby na podstawie środków przyjętych przez władze budżetowe.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 31 maja 1999 r.
w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony
(1999/602/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, art. 94, art. 133 i art. 308, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
po zasięgnięciu opinii Komitetu Konsultacyjnego EWWiS oraz za zgodą Rady,
uwzględniając zgodę Rady wyrażoną na podstawie art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zawarcie Umowy o współpracy i partnerstwie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, podpisanej w dniu 22 kwietnia 1996 r. w Luksemburgu, przyczyni się do realizacji celów Wspólnot Europejskich.
(2) Celem niniejszej Umowy jest wzmocnienie więzi powstałych w szczególności w wyniku zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej, która została podpisana dnia 18 grudnia 1989 r. i zatwierdzona decyzją 90/116/EWG [2].
(3) Pewne zobowiązania przewidziane w Umowie o partnerstwie i współpracy wykraczające poza wspólnotową politykę handlową naruszają lub mogą naruszyć przepisy określone w aktach wspólnotowych przyjętych w dziedzinie prawa przedsiębiorczości, transportu oraz traktowania przedsiębiorstw.
(4) Powyższa Umowa nakłada na Wspólnotę Europejską określone zobowiązania dotyczące przepływu kapitału i płatności między Wspólnotą a Republiką Armenii.
(5) Ponadto, w takim stopniu, w jakim wspomniana Umowa dotyczy dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich [3] oraz dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [4], które opierają się na art. 94 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, artykuł ten znajduje zastosowanie jako podstawa prawna.
(6) Określone postanowienia wspomnianej Umowy nakładają na Wspólnotę zobowiązania w zakresie świadczenia usług, które wykraczają poza ramy transgraniczne.
(7) W przypadku określonych postanowień wspomnianej Umowy, które mają być stosowane przez Wspólnotę, Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską nie przewiduje żadnych szczególnych uprawnień; w związku z tym konieczne jest odwołanie się do art. 308 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, łącznie z towarzyszącym jej protokołem, deklaracjami i wymianą listów zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Teksty są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko, które przyjmie Wspólnota w Radzie Współpracy i w ramach Komitetu Współpracy, gdy jest on upoważniony do działania przez Radę Współpracy, jest określane przez Radę na wniosek Komisji lub, w razie potrzeby, przez Komisję, każdy zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
2.
Zgodnie z art. 79 Umową o partnerstwie i współpracy, przewodniczący Rady przewodniczy Radzie Współpracy i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Komitetowi Współpracy zgodnie z jego regulaminem i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
3.
Decyzja o publikacji zaleceń Rady Współpracy i Komitetu Współpracy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich jest podejmowana w stosunku do każdego przypadku z osobna przez Radę i Komisję. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 10 września 1999 r.
zmieniająca załączniki do dyrektywy Rady 90/429/EWG ustanawiającej wymagania dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia trzody chlewnej
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2836)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/608/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia trzody chlewnej [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 90/429/EWG wymaga stosowania testu na pryszczycę do czasu wprowadzenia wspólnotowej polityki zwalczania pryszczycy; polityka ta została wprowadzona, a szczepienia przeciwko pryszczycy zakończono w 1991 r., zatem test ten nie jest już konieczny.
(2) Dyrektywa 90/429/EWG wymaga przeprowadzania testów na zwierzętach opuszczających punkt pobierania nasienia; testy te można również skutecznie wykonywać na zwierzętach przebywających w kraju w ramach programu zapewniającego regularne badanie reprezentatywnej próby oraz badanie wszystkich zwierząt przynajmniej raz do roku.
(3) W świetle rozwoju technicznego i doświadczeń z wprowadzenia w życie powyższej dyrektywy należy wprowadzić zmiany do załączników, aby odzwierciedlały one powyższy rozwój, w szczególności w odniesieniu do brucelozy.
(4) Zachodzi konieczność ustanowienia warunków obowiązujących w handlu żywymi knurami przeznaczonymi do pobierania nasienia, włącznie z ustanowieniem gwarancji spełnienia warunków przewidzianych dyrektywą 64/432/EWG [2] obowiązujących w handlu żywymi zwierzętami trzody chlewnej.
(5) Konieczne jest zapewnienie środków w odniesieniu do handlu nasieniem trzody chlewnej do Państw Członkowskich lub regionów uznanych za wolne od choroby Aujeszkyego u świń, zgodnie z art. 10 dyrektywy 64/432/EWG.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki A, B i C do dyrektywy 90/429/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1999 r.
Nie ma ona zastosowania w odniesieniu do nasienia pobranego, przetworzonego i magazynowanego przed dniem 1 października 1999 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 września 1999 r.
zmieniająca decyzję Komisji 94/360/WE w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich, zgodnie z dyrektywą Rady 97/78/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2784)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/609/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 1999/201/WE w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady o środkach sanitarnych dla ochrony zdrowia ludzi i zwierząt w związku z handlem żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 decyzji Rady 1999/201/WE istotną kwestią w odniesieniu do częstotliwości kontroli weterynaryjnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty jest podjęcie środków niezbędnych do stosowania umowy zawartej między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady.
(2) Artykuł 10 ust. 3 dyrektywy 97/87/WE przewiduje w szczególności, że zmniejszenie częstotliwości kontroli wynikające z zawarcia umowy o wzajemnej równoważności weterynaryjnej musi znaleźć odzwierciedlenie w przepisach prawa wspólnotowego.
(3) W tych warunkach właściwe jest wprowadzenie zmian w załączniku II do decyzji Komisji 94/360/WE z dnia 20 maja 1994 r. w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich, zgodnie z dyrektywą Rady 90/675/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 1999/302/WE [4], w celu uwzględnienia wymagań art. 11 i załącznika VIII umowy weterynaryjnej zawartej między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do decyzji 94/360/WE dodaje się tiret w brzmieniu:
"— w przypadku Kanady częstotliwości przewidziane w art. 11 i załączniku VIII do decyzji Rady 1999/201/WE z dnia 14 grudnia 1998 r. w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady o środkach sanitarnych dla ochrony zdrowia ludzi i zwierząt w związku z handlem żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego [1] Dz.U. L 71 z 18.3.1999, str. 1.."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 września 1999 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia L 91105D (karwon) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2799)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/610/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 1999/1/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Wnioskodawca przedłożył dokumentację dotyczącą substancji czynnej władzom Państw Członkowskich w celu uzyskania włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy.
(3) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej L91105D (karwon) została przedłożona przez Luxan BV władzom niderlandzkim w dniu 26 marca 1997 r.
(4) Wspomniane władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych i informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(5) Dokumentacja dotycząca L91105D (karwon) została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 10 czerwca 1999 r.
(6) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji, przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną w załączniku III do dyrektywy.
(7) Takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy.
(8) Decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych i informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji.
(9) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Niderlandy prowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej L91105D (karwon).
(10) Niderlandy przekażą wnioski z tych badań wraz z zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tego sprawozdania oceny prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następująca dokumentacja zasadniczo spełnia wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną w załączniku III do dyrektywy, biorąc pod uwagę proponowane użycie:
1) Dokumentacja przedłożona przez Luxan B
Decyzja Komisji
z dnia 10 września 1999 r.
zmieniająca decyzje Komisji 92/260/EWG i 93/197/EWG w odniesieniu do wymagań dotyczących zdrowia zwierząt w zakresie odprawy czasowej i przywozu do Wspólnoty zarejestrowanych koni ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2795)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/613/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 15 lit. a) i art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wymagania dotyczące zdrowia i świadectwa weterynaryjne dla odprawy czasowej i przywozu zarejestrowanych koni, między innymi ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, ustanowione są odpowiednio w decyzji Komisji 92/260/EWG [2], ostatnio zmienionej decyzją 1999/228/WE [3], oraz w decyzji Komisji 93/197/EWG [4], ostatnio zmienionej decyzją 1999/252/WE [5].
(2) Po drugiej weterynaryjnej misji kontrolnej Komisji w Zjednoczonych Emiratach Arabskich sytuacja zdrowotna zwierząt wydaje się być pod wystarczającą kontrolą służb weterynaryjnych, w szczególności wystarczająco kontrolowane jest przemieszczanie zwierząt z rodziny koniowatych i ich stan zdrowia.
(3) Afrykański pomór koni nigdy nie był odnotowany w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, a szczepienia przeciwko tej chorobie są zabronione od ponad roku; ponadto na terenie całego terytorium państwa przeprowadzono szereg badań serologicznych, a Państwa Członkowskie i Komisja poinformowane zostały o ich satysfakcjonujących wynikach.
(4) Warunki przywozu zwierząt z rodziny koniowatych do wspomnianego państwa są co najmniej tak samo surowe, jak warunki przywozu zwierząt z rodziny koniowatych do Wspólnoty; dlatego też państwo to należy uznać za państwo niskiego ryzyka ataku afrykańskiego pomoru koni z zewnątrz.
(5) Wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne muszą być przyjęte zgodnie z sytuacją zdrowotną zwierząt w danym państwie trzecim; obecny przypadek dotyczy wyłącznie zarejestrowanych koni czasowo lub stale przywożonych ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich.
(6) Decyzje Komisji 92/260/EWG i 93/197/EWG muszą być odpowiednio zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku II rozdział III lit. d) tiret pierwsze świadectwa zdrowia zwierząt E otrzymuje brzmienie:
"— albo
- kraj wysyłki, w ośrodkach izolacji (3)
albo
- Zjednoczone Emiraty Arabskie (AE), w wyznaczonych pomieszczeniach pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii (3)".
2) W załączniku II rozdział III lit. i) tiret czwarte świadectwa zdrowia zwierząt E otrzymuje brzmienie:
"— test w kierunku afrykańskiego pomoru koni opisanego w załączniku D do dyrektywy Rady 90/426/EWG albo
- zostało dwukrotnie poddane, przeprowadzone na podstawie badania próbek krwi pobranych w między 21 a 30 dniem w dniu … (5) i w dniu … (5), przy czym druga próbka musi zostać pobrana w ciągu 10 dni przed wywozem (3), albo z ujemnym wynikiem (3)(4), albo bez wzrostu ilości przeciwciał, jeżeli zwierzę zostało zaszczepione (3)(4)
albo
- zostało jednokrotnie poddane, przeprowadzone na podstawie badania próbek krwi pobranych w ciągu 10 dni przed wywozem w dniu … (5) z ujemnym wynikiem, jeżeli jest wysyłane ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich (AE) (3)(4);".
3) W wykazie państw trzecich w załączniku II rozdział III lit. d) tiret ostatnie w świadectwie zdrowia zwierząt A, B, C, D i E dodaje się w kolejności alfabetycznej kodów krajów ISO "Zjednoczone Emiraty Arabskie (AE)".
Artykuł 2
W załączniku II rozdział III świadectwa zdrowia zwierząt E do decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Litera d) otrzymuje brzmienie:
"d) podczas trzech miesięcy bezpośrednio poprzedzających wywóz (lub od momentu urodzenia, jeżeli zwierzę ma mniej niż trzy miesiące, lub od wejścia, jeżeli było przywożone bezpośrednio ze Wspólnoty Europejskiej w ciągu minionych trzech miesięcy) przebywało w gospodarstwach pod nadzorem weterynaryjnym w kraju wysyłki i było trzymane w zatwierdzonym ośrodku izolacji, chronionym przed owadami-nosicielami, albo
- w okresie 40 dni przed wysyłką (3),
albo
- w okresie 30 dni przed wysyłką ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich (AE) (3);".
2) Litera k) otrzymuje brzmienie:
"k) zostało poddane testowi w kierunku afrykańskiego pomoru koni, opisanemu w załączniku D do dyrektywy Rady 90/426/EWG, albo
- zostało dwukrotnie poddane, przeprowadzone na podstawie badania próbek krwi pobranych w między 21 a 30 dniem w dniu … (4) i w dniu … (4), przy czym druga próbka musi zostać pobrana w ciągu 10 dni przed wywozem (3), albo z ujemnym wynikiem (3), albo bez wzrostu ilości przeciwciał, jeżeli zwierzę zostało zaszczepione (3)
albo
- zostało jednokrotnie poddane, przeprowadzone na podstawie badania próbek krwi pobranych w ciągu 10 dni przed wywozem w dniu … (4) z ujemnym wynikiem, jeżeli jest wysyłane ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich (AE) (3);".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 31 maja 1999 r.
w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony
(1999/614/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie, oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 308, w połączeniu z art. 300 ust. 2 zdanie drugie i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
po konsultacji z Komitetem Doradczym EWWiS oraz za zgodą Rady,
uwzględniając zgodę udzieloną przez Radę na mocy art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zawarcie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu z drugiej strony, podpisanej w Luksemburgu w dniu 22 kwietnia 1996 r., przyczyni się do osiągnięcia celów Wspólnot Europejskich.
(2) Celem tej Umowy jest wzmocnienie więzi ustanowionych w szczególności przez Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Zawiązkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie współpracy handlowej i gospodarczej, podpisaną dnia 18 grudnia 1989 r. i zatwierdzoną decyzją 90/116/EWG [2].
(3) Niektóre zobowiązania przewidziane Umową o partnerstwie i współpracy, wykraczające poza zakres polityki handlowej Wspólnoty, mają lub mogą potencjalnie mieć wpływ na ustalenia zawarte w aktach prawnych Wspólnoty, przyjętych w obszarach prawa przedsiębiorczości, transportu i traktowania przedsiębiorstw.
(4) Wymieniona Umowa nakłada na Wspólnotę Europejską pewne zobowiązania dotyczące przepływów kapitału i płatności między Wspólnotą a Republiką Azerbejdżanu.
(5) Dodatkowo, w granicach wpływu wymienionej Umowy na dyrektywę Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich [3] oraz na dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [4], które opierają się na przepisach art. 94 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wspomniany artykuł należy stosować jako podstawę prawną.
(6) Niektóre postanowienia wymienionej Umowy nakładają na Wspólnotę zobowiązania w dziedzinie świadczenia usług, które wybiegają poza ramy wymiany transgranicznej.
(7) Dla niektórych postanowień wymienionej Umowy, które mają być wykonane przez Wspólnotę, Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską nie przewiduje szczególnych umocowań; w związku z tym, konieczne jest odwołanie się do art. 308 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowę o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony, wraz z protokołami, oświadczeniami i wymianą listów, zawarto w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Odpowiednie teksty są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko przyjęte przez Wspólnotę w ramach Rady Współpracy oraz w ramach Komitetu Współpracy, który działa na mocy upoważnienia udzielonego przez Radę Współpracy, zostanie określone przez Radę na wniosek Komisji lub, gdzie sytuacja tego wymaga, przez Komisję, w każdym przypadku zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
2.
Zgodnie z art. 82 Umowy o partnerstwie i współpracy, Przewodniczący Rady przewodniczy Radzie Współpracy i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Komitetowi ds. współpracy zgodnie z jego regulaminem i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
3.
Decyzja o opublikowaniu postanowień Rady ds. współpracy i Komitetu ds. współpracy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich jest podejmowana w stosunku do każdego przypadku z osobna przez Radę i Komisję. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 13 września 1999 r.
określająca 4-MTA jako nowy syntetyczny narkotyk, który ma być przedmiotem środków kontroli i penalizacji
(1999/615/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
uwzględniając wspólne działanie 97/369/WSiSW z dnia 16 czerwca 1997 r. dotyczące wymiany informacji, oceny ryzyka oraz kontroli nowych leków syntetycznych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1,
uwzględniając inicjatywę Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Uzależnienia od Narkotyków (EMCDDA) na podstawie art. 4 ust. 3 wspólnego działania 97/396/WSiSW sporządziło sprawozdanie na temat oceny ryzyka leku 4-MTA (P-Methylthioamphetamine lub 4-Methylthioamphetamine).
(2) 4-MTA jest substancją pochodną amfetaminy, która wydaje się nieść ze sobą wyższe ryzyko skutków ubocznych niż MDMA (3,4-methylenedioxymethamphetamine), włączając w to negatywne reakcje organizmu i przedawkowanie.
Na obszarze Unii Europejskiej 4-MTA był łączony z kilkoma przypadkami zgonów oraz przypadkami wymagającymi hospitalizacji.
(3) W kilku Państwach Członkowskich 4-MTA został określony jako lek zagrażający zdrowiu publicznemu.
W dwóch Państwach Członkowskich jest on obecnie objęty kontrolą.
(4) 4-MTA jest substancją psychoaktywną niewymienioną w wykazie do Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Substancji Psychotropowych z 1971 r. i stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego, w stopniu porównywalnym z substancjami wymienionymi w wykazach I i II i nie ma widocznych wartości medycznych.
(5) W niektórych Państwach Członkowskich wykryto, że substancja 4-MTA i inne nielegalne substancje są przedmiotem handlu.
(6) 4-MTA powinien zostać poddany przez Państwa Członkowskie środkom kontroli i penalizacji przewidzianym przez ustawodawstwa krajowe zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Substancji Psychotropowych z 1971 r. w odniesieniu do substancji wymienionych w zestawieniu I i II do powyższej Konwencji,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przyjmują konieczne środki, zgodnie z ich prawem krajowym, w celu objęcia 4-MTA (P-Methylthioamphetamine lub 4-Methylthioamphetamine) środkami kontroli i penalizacji przewidzianymi przez ustawodawstwa krajowe zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie substancji psychotropowych z 1971 r. w odniesieniu do substancji wymienionych w wykazie I i II do powyższej Konwencji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit trzeci wspólnego działania 97/396/WSiSW, przyjmują środki określone w art. 1 w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Komisji
z dnia 8 września 1999 r.
w sprawie traktowania zwrotów podatku VAT jednostkom niepodlegającym opodatkowaniu i jednostkom podlegającym opodatkowaniu na ich działalność zwolnioną z opodatkowania, do celów wykonania dyrektywy Rady 89/130/EWG w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych
(notyfikowana jako dokument numer C(1999) 2533)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/622/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [1], w szczególności art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Europejski System Zintegrowanych Rachunkowości Gospodarczych (drugie wydanie ESA) nie określa sposobu traktowania zwrotów podatku VAT jednostkom podlegającym opodatkowaniu i jednostkom niepodlegającym opodatkowaniu na ich działalność zwolnioną z opodatkowania.
(2) Do celów obliczenia produktu krajowego brutto w cenach rynkowych (GNPmp), stosownie do art. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom, konieczne jest wyjaśnienie sposobu traktowania zwrotów podatku VAT jednostkom podlegającym opodatkowaniu i jednostkom niepodlegającym opodatkowaniu na ich działalność zwolnioną z opodatkowania, do celów drugiego wydania ESA.
(3) Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [2], zmieniona dyrektywą 1999/59/WE [3], wyszczególnia pojęcie osoby podlegającej opodatkowaniu, osoby niepodlegającej opodatkowaniu i działalności zwolnionej z opodatkowania.
(4) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodnie z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 6 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W trakcie obliczania krajowych globalnych zestawień rachunkowych do celów wykonania dyrektywy 89/130/EWG, Euratom zwroty zapłaconego podatku VAT na rzecz:
- osób niepodlegających opodatkowaniu,
- osób podlegających opodatkowaniu, na ich działalność zwolnioną z opodatkowania,
należy traktować na mocy drugiego wydania ESA jako przelewy pieniężne (w podziale rachunku dochodów – C3) albo transfer kapitału (w rachunku kapitału – C5), natomiast nie należy dokonywać potrąceń VAT.
W celu zharmonizowanego stosowania niniejszej decyzji osoby niepodlegające opodatkowaniu zostały zdefiniowane w art. 4 szóstej dyrektywy 77/388/EWG, Euratom, a działalność zwolniona z opodatkowania przewidziana w stosunku do tych osób określona została w art. 13 szóstej dyrektywy 77/388/EWG, Euratom.
Artykuł 2
Przepisy art. 1 mają zastosowanie do danych dotyczących PKB, przekazywanych stosownie do dyrektywy 89/130/EWG, Euratom, przez kolejne trzy lata, począwszy od roku 1988.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 września 1999 r.
w sprawie mianowania sekretarza generalnego, wysokiego przedstawiciela ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Rady Unii Europejskiej
(1999/629/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 30 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 121 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 1999/543/WE, EWWiS, Euratom z dnia 29 lipca 1999 r., przedłużającą kadencję pana Jürgena Trumpfa na stanowisku sekretarza generalnego Rady Unii Europejskiej [1],
uwzględniając zgodę pana Jürgena Trumpfa na rezygnację ze stanowiska z dniem 17 października 1999 r.,
należy mianować nowego sekretarza generalnego, wysokiego przedstawiciela ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Rady Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pan Javier Solana Madariaga zostaje mianowany sekretarzem generalnym, wysokim przedstawicielem ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Rady Unii Europejskiej na okres pięciu lat, z mocą od dnia 18 października 1999 r.
Artykuł 2
Decyzję Rady 1999/543/WE, EWWiS, Euratom z dnia 29 lipca 1999 r. zmienia się w punktach, w których nie jest zgodna z niniejszą decyzją.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady notyfikuje niniejszą decyzję panu Javierowi Solanie Madariaga i panu Jürgenowi Trumpfowi.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 września 1999 r.
w sprawie mianowania zastępcy sekretarza generalnego Rady Unii Europejskiej
(1999/630/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 30 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 121 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: należy mianować zastępcę sekretarza generalnego Rady Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pan Pierre De Boissieu zostaje niniejszym mianowany zastępcą sekretarza generalnego Rady Unii Europejskiej na okres pięciu lat, z mocą od dnia 18 października 1999 r.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady powiadomi pana Pierre'a De Boissieu o niniejszej decyzji.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 września 1999 r.
zmieniająca decyzję 1999/507/WE w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych nietoperzy owocożernych, psów i kotów pochodzących z Malezji (Półwysep) oraz Australii
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2975)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/643/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 1999/507/WE [3] Komisja przyjęła środki ochronne w odniesieniu do niektórych nietoperzy owocożernych, psów i kotów pochodzących z Malezji (Półwysep) oraz Australii w odniesieniu do chorób Nipah i Hendra; wymagania dotyczące badań kotów przywożonych z Australii muszą zostać zmienione w taki sposób, aby umożliwić stosowanie zatwierdzonych testów diagnostycznych do wykrywania przeciwciał przeciwko wirusowi choroby Hendra.
(2) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 2 tiret drugie decyzji 1999/507/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Wyrazy "testowi ELISA na wychwycenie IgM i IgG" zastępuje się wyrazami "testowi neutralizacji surowicy".
2) Wyrazy "10 dni" zastępuje się wyrazami "14 dni".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie w odniesieniu do Australii, aby doprowadzić do ich zgodności z niniejszą decyzją.
Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 września 1999 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej wymagań przyłączenia dla dostępu systemu TETRA do służb ratunkowych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2987)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/645/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła środek określający rodzaj urządzeń końcowych, dla którego wymagana jest wspólna regulacja techniczna, jak również związany z nim zakres zastosowania zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze.
(2) Należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wprowadzające w życie zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną.
(3) Aby zapewnić producentom ciągłość dostępu do rynków, konieczne jest dopuszczenie regulacji przejściowych dotyczących urządzeń zatwierdzonych zgodnie z krajowymi przepisami w zakresie homologacji.
(4) Propozycja została przedłożona Komitetowi (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2.
(5) Wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do podłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej i objętych zharmonizowaną normą określoną w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną obejmującą wymagania przyłączenia dla urządzeń TETRA mających dostęp do służb ratunkowych w pasmach częstotliwości 380 MHz - 383 MHz i 390 MHz - 393 MHz.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę przygotowaną przez właściwy organ normalizacyjny wprowadzający w życie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. c)-f) dyrektywy 98/13/WE w zakresie, w jakim obowiązują.
Odniesienie do normy wymienione jest w niniejszym Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólnymi przepisami technicznymi rozporządzeniem określonym w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE i spełniają wymagania wszelkich innych obowiązujących dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [2] i 89/336/EWG [3].
Artykuł 3
W odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji, organy notyfikowane, wyznaczone do przeprowadzania procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE stosują lub gwarantują stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku, od momentu wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Krajowe przepisy w zakresie homologacji obejmujące urządzenia objęte zharmonizowaną normą określoną w Załączniku tracą moc z dniem 15 grudnia 1999 r.
2.
Urządzenia końcowe, zatwierdzone zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi, mogą być nadal wprowadzane na rynek krajowy i oddawane do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 września 1999 r.
ustalająca indykatywny podział środków między Państwa Członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej związanych z rozwojem obszarów wiejskich na okres 2000–2006
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2843)
(1999/659/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [1], w szczególności jej art. 46 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podział środków na zobowiązania w odniesieniu do środków związanych z rozwojem obszarów wiejskich, zintegrowanych w programach celu nr 1, powinien być współfinansowany przez Sekcję Orientacji EFOGR zgodnie z art. 35 ust. 2, tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
(2) Wsparcie Wspólnoty dla innych środków związanych z rozwojem obszarów wiejskich powinno być współfinansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR zgodnie z art. 35 ust. 2, tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
(3) W ust. 23 Konkluzji Prezydencji Rady Europejskiej w Berlinie z dnia 24 i dnia 25 marca 1999 r. ustalono perspektywę finansową odnoszącą się do rozwoju obszarów wiejskich oraz środki towarzyszące, finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR, na okres 2000–2006.
(4) Zgodnie z art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, Komisja dokonuje wstępnego podziału między Państwa Członkowskie środków na rozwój obszarów wiejskich, współfinansowanych w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR, w rozbiciu na cykl roczny i z wykorzystaniem obiektywnych kryteriów, uwzględniających szczególne sytuacje i potrzeby oraz wysiłki, jakie mają zostać podjęte szczególnie w odniesieniu do środowiska naturalnego, tworzenia miejsc pracy i zachowania krajobrazu.
(5) W związku ze szczególnymi trudnościami strukturalnymi na obszarach wiejskich objętych celem nr 2 Funduszy Strukturalnych, Komisja powinna dążyć do zapewnienia, aby przy programowaniu środków związanych z rozwojem obszarów wiejskich, natężenie pomocy wspólnotowej na jednego mieszkańca było znacznie wyższe na tych obszarach niż na obszarach nieobjętych celem nr 1 lub celem nr 2, w zakresie dotyczącym środków określonych w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
(6) Ustęp 22 Konkluzji Prezydencji Rady Europejskiej w Berlinie z dnia 24 i 25 marca 1999 r.
Decyzja Komisji
z dnia 9 września 1999 r.
zmieniająca decyzje 79/491/EWG i 80/765/EWG ustanawiające kod i standardowe zasady dotyczące przekształcania danych z badań podstawowych oraz danych odnoszących się do pośrednich badań statystycznych obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli w formę czytelną dla urządzeń
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2703)
(1999/661/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 357/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2329/98 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 2 i ust. 4, art. 5 ust. 5 i ust. 6 oraz art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 357/79 przewiduje, że Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji wyniki badań podstawowych i pośrednich dotyczących obszarów uprawy winorośli w podziale na jednostki geograficzne, w formie wykazu tabel.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 357/79 przewiduje, że te Państwa Członkowskie, które elektronicznie przetwarzają wyniki badań obszarów uprawy winorośli, przedstawiają Komisji te wyniki w formie czytelnej dla urządzeń.
(3) Komisja, w decyzji 79/491/EWG [3] odnoszącej się do badań podstawowych oraz w decyzji 80/765/EWG [4] odnoszącej się do badań pośrednich, ustaliła i nadała kody jednostkom geograficznym, w podziale na które podawane są wyniki badań obszarów uprawy winorośli;
(4) Na skutek pewnych zmian jednostek geograficznych w obrębie Państw Członkowskich, konieczne okazało się zastąpienie załącznika II decyzji 79/491/EWG i załącznika II decyzji 80/765/EWG w odniesieniu do przekazywania przez Państwa Członkowskie wyników podstawowych i pośrednich badań obszarów uprawy winorośli.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wskutek zmian jednostek geograficznych w obrębie Państw Członkowskich, załącznik II decyzji 79/491/EWG i załącznik II decyzji 80/765/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 lipca 1999 r.
dotycząca zawarcia Umowy o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programach kontroli zgodności, między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael
(1999/662/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze, art. 300 ust. 3 akapit pierwszy oraz art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programach kontroli zgodności, parafowana w Brukseli dnia 16 stycznia 1997 r., była negocjowana przez Komisję zgodnie z jej wytycznymi negocjacyjnymi i powinna zostać zatwierdzona.
(2) Niektóre aspekty dotyczące wykonania zostały powierzone Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu na mocy Umowy, w szczególności uprawnienie do zmiany niektórych części dwóch załączników.
(3) Niezbędne jest ustanowienie procedur wewnętrznych wymaganych w celu sprawnego funkcjonowania Umowy; Komisja powinna być uprawniona do dokonywania technicznych zmian w Umowie oraz podejmowania niektórych decyzji dotyczących jej wykonania,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programach kontroli zgodności między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Teksty Umowy i Uzgodnionego Protokołu są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady przekazuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikację przewidzianą w art. 16 Umowy [1].
Artykuł 3
1. Komisja, wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 10 Umowy. Po konsultacji ze specjalnym komitetem, Komisja dokonuje powiadomień, przeprowadza konsultacje i wymianę informacji, zgłasza wnioski dotyczące inspekcji i udziału w inspekcjach oraz, w razie potrzeby, odpowiada na wnioski, zgodnie z art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 6, 7, 9 i 12 Umowy oraz załącznika II do Umowy, oraz przyjmuje decyzję przewidzianą w art. 11 ust. 2 i 3 i art. 12 zdanie drugie.
2.
Stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu, w odniesieniu do zmian do załącznika I uzgodnionych zgodnie z art. 4 zdanie drugie Umowy oraz do zmian do załącznika II uzgodnionych zgodnie z art. 5 Umowy, przyjmowane są przez Komisję po konsultacji ze specjalnym komitetem określonym w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Wszelkie inne decyzje podejmowane są przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Decyzja Rady
z dnia 4 października 1999 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Kambodży
(1999/677/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 i 181 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze co następuje: (1) Na mocy art. 177 Traktatu, polityka Wspólnoty w obszarze współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, ich harmonijnej i stopniowej integracji z gospodarką światową oraz zmniejszaniu ubóstwa w tych krajach.
(2) Wspólnota powinna zatwierdzić, w dążeniu do osiągnięcia swoich celów w obszarze stosunków zewnętrznych, Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Kambodży,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Kambodży zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 21 Umowy [2].
Artykuł 3
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 14 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 października 1999 r.
określająca organ powołujący Sekretariat Generalny Rady
(1999/692/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot, ustanowione rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r.
[1], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE, EWWiS, Euratom) nr 1238/1999 [2], w szczególności art. 2 powyższego regulaminu pracowniczego oraz art. 6 powyższych warunków,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 207 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu WE, art. 30 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu EWWiS i art. 121 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu Euratom, zmienionych Traktatem z Amsterdamu, który wszedł w życie w dniu 1 maja 1999 r., Sekretariat Generalny Rady działa pod kierunkiem sekretarza generalnego, wysokiego przedstawiciela ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, zwanego dalej "sekretarzem generalnym", którego wspiera zastępca sekretarza generalnego.
(2) Należy przyjąć nową decyzję określającą organ powołujący Sekretariat Generalny Rady oraz uchylić decyzję 63/2/Euratom i 3/9/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Uprawnienia przyznane na mocy regulaminu pracowniczego urzędników organowi powołującemu oraz na mocy warunków zatrudniania innych pracowników organowi właściwemu do zawierania umów o pracę, w odniesieniu do Sekretariatu Generalnego Rady będą wykonywane przez:
a) Radę w odniesieniu do sekretarza generalnego oraz zastępcy sekretarza generalnego;
b) Radę, na wniosek sekretarza generalnego, w celu zastosowania w odniesieniu do urzędników i innych pracowników stopnia 1 kategorii A art. 1, 13, art. 15 akapit drugi, art. 16, 22, 29, 30, 31, 32, 38, 41, 49, 50, 51, 78, 87, 88, 89 i 90; sekretarz generalny jest upoważniony do przekazania zastępcy sekretarza generalnego swoich uprawnień w zakresie wniosku;
c) sekretarza generalnego w pozostałych przypadkach; sekretarz generalny jest upoważniony do przekazania swoich uprawnień zastępcy sekretarza generalnego.
Zastępca sekretarza generalnego jest upoważniony do przekazania dyrektorowi generalnemu ds. administracyjnych jakichkolwiek uprawnień w całości lub w części, przekazanych mu przez sekretarza generalnego w celu zastosowania warunków zatrudniania innych pracowników oraz zastosowania regulaminu pracowniczego w odniesieniu do urzędników kategorii B, C i D. Uprawnienia takie nie mogą wykraczać poza uprawnienia przekazane mu w odniesieniu do mianowania i zakończenia służby urzędników oraz zatrudniania innych urzędników.
Artykuł 2
Niniejszym decyzje 63/9/EWG i 63/2/Euratom tracą moc.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 października 1999 r.
zmieniająca decyzję Komisji 97/467/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa króliczego oraz mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3276)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/697/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży dwuskorupowych [1], ostatnio zmienioną decyzją Rady 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1 i art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/467/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 98/556/WE [4], ustalająca tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa króliczego oraz mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka; wykaz zakładów ustanowiony w wymienionej powyżej decyzji nie zawiera zakładów produkujących mięso ptaków bezgrzebieniowych.
(2) Wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie są uprawnione do przywozu mięsa ptaków bezgrzebieniowych, warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne konieczne przy przywozie tego mięsa do Wspólnoty nie zostały jeszcze ustanowione.
(3) Zgodnie z przepisami decyzji 97/476/WE do dnia 1 października 1999 r. Państwa Członkowskie mogą upoważniać zakłady do przywozu mięsa z ptaków bezgrzebieniowych.
(4) Datę "1 października 1999 r." zastępuje się datą "1 października 2000 r.", by umożliwić dalsze rozważanie mechanizmów, jakie muszą zostać zastosowane w następnej kolejności, szczególnie w świetle komentarzy poczynionych przez państwa trzecie zgodnie z przepisami załącznika B do Umowy w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych oraz w celu utrzymania istniejącego handlu.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2a decyzji 97/467/WE wyrazy "dnia 1 października 1999 r." zastępuje się "dnia 1 października 2000 r."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 października 1999 r.
ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego komputerom przenośnym
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3278)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/698/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 880/92 z dnia 23 marca 1992 r. w sprawie programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 880/92 stanowi, iż warunki przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego są określane według grup produktów.
(2) Artykuł 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 stanowi, iż wpływ produktu na środowisko jest oceniany poprzez odniesienie do szczegółowych kryteriów określonych dla grup produktów.
(3) Właściwym jest dokonywanie przeglądu kryteriów w odstępach dwuletnich w celu dostosowania wymogów dotyczących zużycia energii do innowacji technologicznych oraz zmian zachodzących na rynku.
(4) Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 Komisja skonsultowała się z głównymi grupami interesu w ramach forum konsultacyjnego.
(5) Działania przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 880/92,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "komputery przenośne" (w dalszej części niniejszego dokumentu zwana "grupą produktów") oznacza:
- dostępne na rynku komputery przenośne, wyposażone w urządzenia wejścia i wyjścia, które są autonomiczne w takim znaczeniu, że ich właściwe funkcjonowanie nie jest zależne od stałego połączenia z zewnętrznym źródłem oprogramowania, mocy obliczeniowej, ani energii elektrycznej, i których podstawowym przeznaczeniem jest przetwarzanie danych.
Artykuł 2
Wpływ na środowisko oraz stopień przydatności do użycia grupy produktów są oceniane poprzez odniesienie do szczególnych kryteriów ekologicznych przedstawionych w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Definicja grupy produktów oraz szczegółowe kryteria ekologiczne dla grupy produktów mają moc obowiązującą przez okres dwóch lat licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym zostały przyjęte kryteria.
Jeśli zrewidowane kryteria ekologiczne nie zostaną przyjęte przed upływem tego okresu, moc obowiązujących kryteriów jest przedłużona na okres następnego roku lub do daty przyjęcia nowych kryteriów, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.
Artykuł 4
Dla celów administracyjnych, tej grupie produktów nadaje się kod "018".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 października 1999 r.
zmieniająca decyzję 92/486/EWG w sprawie formy współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3358)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/716/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Różne prace wykonane na poziomie wspólnotowym, podczas badań i seminariów, wymagają zrewidowania architektury systemu sieci Animo w ten sposób, by mógł zostać wprowadzony system weterynaryjny integrujący różne aplikacje komputerowe.
(2) Należy zmienić decyzję 92/486/EWG z dnia 25 września 1992 r. ustanawiającą formy współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi [3], ostatnio zmienioną decyzją 98/222/WE [4], w celu zagwarantowania ciągłości pracy sieci Animo.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 92/486/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W art. 2a dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Na okres od dnia 1 kwietnia 1999 r. do dnia 31 marca 2000 r. współpracujące władze przewidziane w art. 1 stanowią, że umowy określone w tym artykule przedłuża się o jeden rok.
W odniesieniu do tego ustępu stosuje się następującą opłatę:
386 EUR za jednostkę (jednostka centralna, jednostka lokalna, urząd kontroli granicznej) dla wszystkich jednostek Animo wymienionych w decyzji 96/295/WE, ostatnio zmienionej decyzją 98/167/WE [5]."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 października 1999 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy Rady 92/118/EWG ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w odniesieniu do czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3493)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/724/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności art. 15 akapit drugi, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szczególne zasady mające zastosowanie do przygotowywania żelatyny przeznaczonej na potrzeby przemysłu farmaceutycznego, kosmetycznego i na inne potrzeby techniczne i wyrobów medycznych są w trakcie przygotowywania; regulacje dotyczące tych produktów mogą być wyłączone z zakresu niniejszej decyzji.
(2) Powinny zostać ustanowione szczególne warunki zdrowia publicznego mające zastosowanie do przygotowywania żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi; zakładając, że te warunki są takie same dla żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi jak i dla żelatyny nieprzeznaczonej do spożycia przez ludzi, i zakładając, że warunki higieny pozostają takie same, to oba te rodzaje żelatyny mogą być produkowane i składowane w tym samym zakładzie.
(3) Powinny zostać ustalone metody autoryzacji, rejestracji i inspekcji oraz wymagania higieny, które muszą być przestrzegane przez zakłady produkujące żelatynę; niektóre warunki zdrowotne zawarte w dyrektywie Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 97/76/WE [4] i dyrektywą Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r., w sprawie higieny środków spożywczych [5] dotyczą również przygotowywania żelatyny.
(4) Dnia 26 i 27 marca 1996 r., Naukowy Komitet Sterujący przyjął opinię w sprawie bezpieczeństwa żelatyny, która była następnie, dnia 18 i 19 lutego 1999 r., uaktualniona; ta opinia dotyczyła warunków, które powinny być spełnione przy pozyskiwaniu surowca do produkcji żelatyny, wyborze rodzaju tego surowca i/lub procesie produkcji żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi, tak, aby zapewnić, że będzie ona wolna od gąbczastej encefalopatii bydła (BSE); zgodnie z tą opinią Naukowy Komitet Sterujący rozróżnia zalecane środki w zależności od kategorii ryzyka geograficznego; ostateczne wprowadzenie w życie tych zaleceń może nastąpić dopiero po sklasyfikowaniu krajów i regionów; dnia 21 maja 1999 r., podczas ogólnej sesji Komitetu Międzynarodowego Biura ds. Epizootii (IOE), przyjęto wniosek Międzynarodowej Komisji ds. Kodeksu Ochrony Zdrowia Zwierząt dotyczącą kryteriów ustalania statusu BSE kraju lub regionu; zgodnie z procedurą ustanowioną w zaleceniu Komisji 98/477/WE [6], dotyczącym zasobu informacji niezbędnych we wnioskach o ocenę epidemiologicznego statusu kraju odnośnie do przenoszalnej gąbczastej encefalopatii, niektóre Państwa Członkowskie i państwa trzecie przedstawiły dane niezbędne w celu umożliwienia dokonania oceny ich ryzyka geograficznego w tym względzie; uwzględniając ostatni rozwój Kodeksu IOE w sprawie BSE, powyżej wspomniany proces oceny naukowej nie został zakończony i nie podjęto wynikających z niego decyzji, wprowadzenie w życie zasad dotyczących żelatyny pochodzącej z kości przeżuwaczy powinno być zawieszone do momentu rozpoczęcia stosowania ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego klasyfikacji krajów i regionów w zakresie ich statusu BSE; niezwłocznie po przyjęciu przez Wspólnotę tego ustawodawstwa Komisja rozpocznie procedury wprowadzające w życie zasady dotyczące produkcji żelatyny pochodzącej z kości przeżuwaczy.
(5) Komisja przyjęła decyzję 97/534/WE [7], ostatnio zmienioną decyzją Rady 98/745/WE [8] w sprawie zakazu stosowania materiału stanowiącego zagrożenie pod względem przenośnej gąbczastej encefalopatii.
(6) Komisja przyjęła decyzję 98/272/WE [9] w sprawie pomiarów epidemiologicznych przenośnych gąbczastych encefalopatii (TSE) zmieniającą decyzję 94/474/WE; decyzja ta ustanawia środki, które mają być stosowane wobec zwierząt podejrzanych, że są nosicielami przenośnej gąbczastej encyfalopatii (BSE).
(7) Zmiana Kodeksu Ochrony Zdrowia Zwierząt (IOE) w sprawie BSE (Kodeks IOE w sprawie BSE) została przyjęta podczas ogólnego zgromadzenia IOE w Paryżu dnia 29 maja 1998 r.; art. 3.2.13.3 tego Kodeksu zaleca, aby w przypadku gdy żelatyna przygotowywana jest wyłącznie ze skór pochodzących ze zdrowych zwierząt, władze weterynaryjne mogły zezwalać na nieograniczony przywóz i tranzyt przez ich terytoria tej żelatyny i kolagenu niezależnie od statusu kraju wywozu; art. 3.2.13.15 Kodeksu określa warunki dotyczące rodzaju surowców i metod przetwarzania żelatyny i kolagenu z kości, które muszą być spełnione w celu umożliwienia handlu tymi towarami.
(8) Żelatyna jest przygotowywana z kości hodowanych przeżuwaczy oraz ze skór dziko żyjących zwierząt łownych, skór świń i drobiu, ścięgien, skór i ości ryb; nadzór w celu zapewnienia higienicznych warunków uboju bydła zapobiega zanieczyszczeniom skór materiałami powodującymi zagrożenie przenoszalną gąbczastą encefalopatią; jest rzeczą właściwą, aby powyżej wymienione surowce pochodziły ze zdrowych zwierząt i były pozyskiwane, transportowane, składowane i przenoszone w odpowiednich warunkach higieny; w celu zapewnienia możliwości śledzenia źródła tych surowców jest rzeczą wskazaną, aby od garbarni i punktów skupu zajmujących się skupowaniem tych materiałów w celu bycia ich dostawcami, wymagać autoryzacji i rejestracji; ponadto jest rzeczą wskazaną ustanowienie wzoru dokumentu handlowego, który powinien towarzyszyć tym surowcom w trakcie ich transportu, w czasie dostarczania ich do punktów skupu, garbarni i zakładów przetwórczych żelatyny.
(9) Naukowy Komitet Sterujący w wyżej wspomnianej opinii stanowczo zaleca, aby producenci żelatyny wprowadzili w życie i respektowali procedurę analizy ryzyka i krytycznych punktów kontroli; środki odnoszące się do ustanowionych przez same zakłady punktów kontrolnych zgodnie z art. 7 dyrektywy 77/99/EWG dotyczą własnych procedur kontrolnych tych zakładów produkujących żelatynę, określonych w art. 4 ust. 2 dyrektywy 92/118/EWG.
(10) Normy produktów gotowych powinny być ustalone w celu zapewnienia, że będą one chronione przed zanieczyszczeniami substancjami lub drobnoustrojami stanowiącymi zagrożenie dla zdrowia konsumentów; w oczekiwaniu na ocenę naukową tych norm jest rzeczą pożądaną, aby wprowadzić tymczasowe ogólnie uznane normy dotyczące ochrony przed zanieczyszczeniami.
(11) Należy ustanowić wymagania dotyczące pakowania, składowania i transportu produktów gotowych.
(12) Niezbędne jest ustanowienie szczególnych zasad zdrowotnych regulujących przywóz surowców przeznaczonych do produkcji żelatyny spożywczej oraz żelatyny spożywczej; w sytuacjach, gdy istnieje możliwość zaakceptowania warunków oferujących równoważne gwarancje w państwie trzecim, kraj ten może złożyć do Komisji wniosek o rozpatrzenie takiej akceptacji.
(13) Przyjęcie szczególnych zasad regulujących produkcję żelatyny pozostaje bez uszczerbku dla przyjęcia zasad organizacji środków zapobiegania i kontroli przenoszalnej gąbczastej encefalopatii.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 92/118/EWG rozdział 2 skreśla się tiret drugie.
Artykuł 2
Załącznik do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik II do dyrektywy 92/118/EWG rozdział 4.
Artykuł 3
Załącznik do niniejszej decyzji może zostać zmieniony zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 18 dyrektywy 92/118/EWG, w szczególności w celu uwzględnienia rozwoju wiedzy naukowej i technologicznej, jak i porad udzielonych przez właściwy Komitet Naukowy Komisji.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 czerwca 2000 r.
Nie stosuje się jej do żelatyny spożywczej wyprodukowanej przed tą datą.
Jednakże przepisy części II pkt 2 tiret pierwsze Załącznika stosuje się od dnia ustalonego przez Komisję, która stanowi zgodnie z procedurą określoną w art. 18 dyrektywy 92/118/EWG.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 października 1999 r.
zmieniająca decyzję 85/377/EWG ustanawiającą wspólnotową typologię gospodarstw rolnych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3414)
(1999/725/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych księgowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1256/97 [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 85/377/EWG z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiająca typologię gospodarstw rolnych [3], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 96/393/WE [4], jest podstawą klasyfikacji gospodarstw rolnych według ich wielkości ekonomicznej oraz rodzaju produkcji rolnej, zarówno w badaniach statystycznych struktury gospodarstw, jak i w ramach Sieci Danych Księgowych Gospodarstw Rolnych (FADN); typologia Wspólnoty jest również podstawą obliczania europejskich jednostek wielkości (ESU) oraz progów stosowanych do ograniczania zakresu badań oraz określania planu wybierania gospodarstw przynoszących dochód włączonych lub tych, które mają być włączone do FADN.
(2) Wyniki badań statystycznych struktury gospodarstw, sklasyfikowane według ESU oraz rodzaju produkcji rolnej, służą jako podstawa określania zakresu badań FADN, będącej podstawą wybierania i ważenia próby gospodarstw FADN; wybór gospodarstw przynoszących dochód do badania musi być reprezentatywny pod względem celów i zadań każdorazowo zaplanowanej analizy.
(3) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 [5], ostatnio zmienione decyzją Komisji 98/377/WE [6], poszerzono w celu przeprowadzenia serii badań w latach 1998–2007 dotyczących struktur gospodarstw rolnych oraz wykazania cech charakterystycznych objętych badaniem.
(4) Strukturę oraz zawartość wykazu cech charakterystycznych objętych podstawowym badaniem statystycznym Wspólnoty za lata 1999/2000 zmieniono w taki sposób, że cechy charakterystyczne, które znalazły się na nowym wykazie, różnią się od tych rejestrowanych w poprzednich badaniach, w związku z tym konieczne jest dostosowanie decyzji 85/377/EWG do wykazu cech charakterystycznych badania ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 571/88.
(5) Modyfikacja klas wielkości ekonomicznej gospodarstw stosowana w typologii Wspólnoty jest właściwa dla odzwierciedlenia rozwoju struktury rolnictwa we Wspólnocie.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opiniami Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Księgowych Gospodarstw Rolnych (FADN) oraz Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach II i III do decyzji 85/377/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik II:
a) tytuł części C sekcja I otrzymuje brzmienie:
"Kody przegrupowujące pewne cechy charakterystyczne zawarte w badaniach struktury gospodarstw z lat 1999/2000";
b) w części C sekcja II tabelę odpowiedników zastępuje się tabelą w załączniku I do niniejszej decyzji.
2) Załącznik III:
część C otrzymuje brzmienie załącznika II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja europejskiego banku centralnego
z dnia 7 października 1999 r.
w sprawie zapobiegania nadużyciom finansowym
(EBC/1999/5)
(1999/726/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem"), w szczególności jego art. 12.3,
uwzględniając wniosek Zarządu Europejskiego Banku Centralnego (EBC),
uwzględniając opinię Komitetu ds. Kadr EBC,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) EBC wraz instytucjami Wspólnoty Europejskiej oraz Państw Członkowskich przywiązuje ogromna wagę do ochrony wspólnotowych interesów finansowych oraz działań mających na celu zwalczanie nadużyć finansowych i innych bezprawnych czynów na szkodę wspólnotowych interesów finansowych.
(2) Posiedzenie Rady Europejskiej w Kolonii w czerwcu 1999 r. uznało za szczególnie pożądane, aby EBC przyłączył się do działań instytucji Wspólnoty Europejskiej mających na celu zwalczanie nadużyć finansowych w Unii Europejskiej.
(3) EBC przywiązuje ogromną wagę do ochrony własnych interesów finansowych i działań mających na celu zwalczanie nadużyć finansowych i innych bezprawnych czynów na szkodę swoich interesów finansowych.
(4) Aby urzeczywistnić te cele, powinny zostać podjęte wszystkie dostępne środki, w szczególności w kontekście zadań śledczych powierzonych EBC i instytucjom Wspólnoty Europejskiej, przy utrzymywaniu dotychczasowego rozdziału i równowagi obowiązków między EBC a instytucjami Wspólnoty Europejskiej.
(5) Instytucje Wspólnoty Europejskiej oraz Państwa Członkowskie podjęły działania w celu zwalczania nadużyć finansowych i innych bezprawnych czynów na szkodę wspólnotowych interesów finansowych na podstawie art. 280 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej "Traktatem").
(6) Niezależność EBC jest przewidziana w Traktacie i Statucie; zgodnie z Traktatem i Statutem, EBC posiada swój własny budżet i własne zasoby finansowe oddzielne od zasobów finansowych Wspólnoty Europejskiej.
(7) W celu wzmocnienia środków dostępnych w celu zwalczania nadużyć finansowych, decyzją 1999/352/WE, EWWiS, Euroatom [1], Komisja ustanowiła między podległymi jej służbami Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), odpowiedzialny za prowadzenie postępowań administracyjnych mających na celu zwalczanie nadużyć finansowych.
(8) Zwalczanie nadużyć finansowych i innych bezprawnych czynów na szkodę interesów finansowych EBC jest podstawowym zadaniem Dyrekcji Audytu Wewnętrznego; Dyrekcja powyższa jest odpowiedzialna za prowadzenie postępowań administracyjnych mających na celu zwalczanie nadużyć finansowych.
(9) Zwalczanie nadużyć finansowych i innych bezprawnych czynów w ramach EBC, należy rozumieć jako wykonywanie czynności podobnych do tych, które zostały zdefiniowane przez Parlament Europejski, Radę Unii Europejskiej oraz Komisję Wspólnot Europejskich, w ust. 1 akapit pierwszy Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. [2]
(10) Aby wzmocnić i rozszerzyć niezależność działań Dyrekcji Audytu Wewnętrznego w zwalczaniu nadużyć finansowych oraz innych bezprawnych czynów na szkodę interesów finansowych EBC, Dyrekcja powyższa będzie składać raporty Komitetowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, złożonego z wysoko wykwalifikowanych niezależnych specjalistów w tych dziedzinach pochodzących z zewnątrz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC
1.
Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC jest utworzony w celu wzmocnienia Dyrekcji Audytu Wewnętrznego w zakresie jej działań oraz w celu informowania o wszystkich sprawach związanych z ochroną i wykrywaniem nadużyć finansowych oraz innych bezprawnych czynów na szkodę interesów finansowych EBC jak również zapewnienia zgodności działań EBC z odpowiednimi wewnętrznymi normami i/lub przepisami kodeksu postępowania EBC.
Skład i kompetencje Komitetu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC ustanawia się w niniejszym artykule.
2.
Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC jest odpowiedzialny za monitorowanie oraz wykrywanie czynów określonych w ust. 1 w ramach kompetencji EBC wykonywanych przez Dyrekcję Audytu Wewnętrznego.
3.
Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC jest złożony z trzech niezależnych osób pochodzących z zewnątrz, posiadających wybitne kwalifikacje odpowiednie do zakresu działalności Komitetu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC.
Są one mianowane na mocy decyzji Rady Prezesów. Decyzja podlega opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Kadencja członków Komitetu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC wynosi trzy lata i może być odnowiona tylko raz.
Po wygaśnięciu kadencji członków będą oni pełnić swoje funkcje do czasu ich ponownego mianowania albo zastąpienia przez inne osoby.
5.
Wykonując swoje funkcje, członkowie Komitetu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC nie mogą żądać ani przyjmować poleceń od organów decyzyjnych EBC ani od instytucji lub organów Wspólnot Europejskich, żadnego z rządów lub jakiegokolwiek innego organu lub instytucji.
6.
Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC powołuje przewodniczącego i przyjmuje własny regulamin.
Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC podejmuje decyzje większością głosów swych członków.
7.
Dyrekcja Audytu Wewnętrznego corocznie przesyła Komitetowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC program swoich działań określonych w ust. 1.
Dyrekcja Audytu Wewnętrznego regularnie informuje Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC o swoich działaniach, w szczególności o postępowaniach, ich wynikach i działaniach podejmowanych w ich następstwie.
Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC, tam gdzie uzna za właściwe, może wydać polecenia Dyrekcji Audytu Wewnętrznego w odniesieniu do sposobu wykonywania działań.
W przypadku postępowania trwającego dłużej niż sześć miesięcy, dyrektor Dyrekcji Audytu Wewnętrznego informuje Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC o przyczynach dalszego trwania postępowania i przewidywanym terminie jego zakończenia.
O takim przypadku Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC informuje Radę Prezesów.
Dyrektor Dyrekcji Audytu Wewnętrznego informuje Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC o przypadkach niezastosowania się kierownictwa EBC lub organów decyzyjnych EBC do zaleceń odnoszących się do zapobiegania i wykrywania nadużyć finansowych lub odnoszących się do zgodności z odpowiednimi wewnętrznymi normami i/lub przepisami kodeksu postępowania EBC.
Dyrektor Dyrekcji Audytu Wewnętrznego informuje Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC o przypadkach, w których konieczne jest przekazanie informacji władzom sądowniczym Państwa Członkowskiego.
8.
Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC przynajmniej raz w roku będzie przedstawiał sprawozdanie ze swojej działalności Radzie Prezesów, zewnętrznym audytorom EBC oraz Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu.
Komitet złoży sprawozdania dotyczące wyników postępowań Dyrekcji Audytu Wewnętrznego i działań podjętych w ich następstwie Radzie Prezesów, zewnętrznym audytorom oraz Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu.
9.
Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC jest odpowiedzialny za stosunki z Komitetem Nadzorującym Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) określonym w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1973/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [3].
Stosunki te oparte są na zasadach ustanowionych w decyzji EBC.
10.
Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC może poinformować właściwe krajowe władze sądownicze w przypadku gdy istotne dowody wskazują na fakt, że mogło dojść do naruszenia przepisów krajowego prawa karnego.
Artykuł 2
Odpowiedzialność za sprawozdania w sprawie nadużyć finansowych
Dyrekcja Audytu Wewnętrznego, zgodnie z niniejszą decyzją i obowiązującymi procedurami EBC, jest odpowiedzialna za prowadzenie postępowań i składanie sprawozdań we wszystkich sprawach związanych z zapobieganiem i wykrywaniem nadużyć finansowych i innych bezprawnych czynów na szkodę interesów finansowych EBC oraz w sprawie zgodności z odpowiednimi normami wewnętrznymi i przepisami kodeksu postępowania EBC.
Artykuł 3
Niezależność
W celu zapewnienia Dyrekcji Audytu Wewnętrznego możliwości skutecznego prowadzenia postępowań i składania sprawozdań w sprawach związanych z zapobieganiem i wykrywaniem nadużyć finansowych przy zachowaniu odpowiedniego poziomu niezależności, dyrektor Dyrekcji Audytu Wewnętrznego składa sprawozdania w sprawach związanych z nadużyciami finansowymi Komitetowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC określonemu w art. 1 niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Informowanie osób w stosunku do których toczy się postępowanie
W przypadku gdy z postępowania w sprawie nadużyć finansowych wynika możliwość wyciągnięcia konsekwencji w stosunku do konkretnej osoby, dyrektor Dyrekcji Audytu Wewnętrznego niezwłocznie informuje ją o tym fakcie, pod warunkiem że nie spowoduje to szkody dla postępowania.
W jakimkolwiek przypadku zarzuty odnoszące się do konkretnej osoby nie mogą być sporządzone, zanim osobie tej nie umożliwi się wyrażenia poglądów w odniesieniu do całości stanu faktycznego, który jej dotyczy.
Jeśli po przeprowadzeniu postępowania w stosunku do osoby podejrzanej nie można wytoczyć sprawy, postępowanie jej dotyczące zostaje zamknięte i nie będą podejmowane żadne dalsze działania, na mocy decyzji dyrektora Dyrekcji Audytu Wewnętrznego, który informuje o tym w formie pisemnej osobę zainteresowaną.
Artykuł 5
Prowadzenie działalności
Działalność prowadzona na mocy niniejszej decyzji będzie wykonywana z zastrzeżeniem zarówno postanowień obu Traktatów, w szczególności art. 6. Traktatu o Unii Europejskiej, jak również Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z uwzględnieniem warunków zatrudniania personelu Europejskiego Banku Centralnego oraz warunków zatrudniania czasowego.
Personel EBC ma obowiązek, a każda inna osoba może poinformować Komitet ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC lub Dyrekcję Audytu Wewnętrznego o wszystkich nadużyciach finansowych lub innych bezprawnych czynach na szkodę interesów finansowych EBC.
Personel EBC nie może ponosić szkód z powodu niesłusznego lub dyskryminacyjnego traktowania w wyniku przyczynienia się do działań Komitetu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC lub Dyrekcji Audytu Wewnętrznego określonego w niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Skargi
Każdy członek personelu EBC może wnieść skargę do Zarządu lub Komitetu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC dotyczącą zaniechania, którego dopuściła Dyrekcja Audytu Wewnętrznego w zakresie działań określonych w niniejszej decyzji, powodującego dla niego niekorzystne skutki.
Artykuł 7
Poufność
Jakakolwiek informacja uzyskana w toku prowadzenia postępowania dotyczącego nadużyć finansowych, niezależnie od jej postaci, objęta jest tajemnicą zawodową ustanowioną w art. 38 Statutu.
Członkowie Komitetu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych EBC są zobowiązani do jej zachowania.
Artykuł 8
Publikacja i wejście w życie
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 listopada 1999 r.
wdrażająca wspólne działanie 1999/34/WPZiB w związku z wkładem Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży
(1999/730/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie 1999/34/WPZiB z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej [1], w szczególności art. 6, w powiązaniu z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nadmierne i niekontrolowane gromadzenie i rozpowszechnianie ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej stanowi zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa oraz zmniejsza perspektywy stałego rozwoju; tak jest właśnie w przypadku Kambodży.
(2) W dążeniu do realizacji celów wymienionych w art. 1 wspólnego działania 1999/34/WPZiB, Unia Europejska przewiduje działania na odnośnych forach międzynarodowych w celu wspierania środków budowy zaufania oraz bodźców zachęcających do dobrowolnego przekazywania nadwyżek lub nielegalnie posiadanej ręcznej broni strzeleckiej, demobilizacji kombatantów oraz ich rehabilitacji i reintegracji; niniejsza decyzja ma na celu wdrożenie wspólnego działania 1999/34/WPZiB.
(3) Unia Europejska uważa, że wkład finansowy i pomoc techniczna miałyby na celu poparcie przez opinię publiczną cywilnego rozbrojenia, umocnienia i większego zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w proces odbioru i likwidacji broni zebranej i/lub nadwyżki zwróconej dzięki demobilizacji.
(4) Dlatego też Unia Europejska zamierza zaoferować finansowe wsparcie i pomoc techniczną zgodnie z tytułem II wspólnego działania 1999/34/WPZiB,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Unia Europejska wnosi wkład w promowanie kontroli, zbierania i zniszczenia broni w Kambodży.
2.
W tym celu Unia Europejska:
a) pomaga rządowi Kambodży w opracowaniu właściwych przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących własności, posiadania, używania, sprzedaży i transferów broni i amunicji,
b) pomaga rządowi Kambodży, policji i siłom bezpieczeństwa w opracowaniu wytycznych dotyczących lepszego rejestrowania i bezpieczeństwa posiadanej przez nich broni,
c) pomaga rządowi Kambodży, policji i siłom bezpieczeństwa w opracowaniu procedur dobrowolnego przekazywania ręcznej broni strzeleckiej oraz identyfikacji i niszczenia nadwyżki ręcznej broni strzeleckiej, szczególnie w związku z planowaną demobilizacją i restrukturyzacją sił zbrojnych,
d) wspiera programy społeczeństwa obywatelskiego służące podniesieniu wiedzy społeczeństwa na temat problemów związanych z ręczną bronią strzelecką i bronią lekką oraz rozwojowi współpracy społeczeństwa obywatelskiego w procesie zbierania i niszczenia broni, w szczególności poprzez wspieranie działań organizacji pozarządowych.
Artykuł 2
1.
W celu realizacji zadań wymienionych w art. 1, Prezydencja wyznaczy Kierownika Projektu z siedzibą w Phnom Penh.
2.
Kierownik Projektu będzie wykonywał swoje działania w ramach kompetencji Prezydencji zgodnie z zakresem uprawnień wymienionym w załączniku.
3.
Kierownik Projektu składa okresowe sprawozdania Radzie lub desygnowanym przez nią organom za pośrednictwem Prezydencji wspieranej przez sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela ds. WPZiB.
4.
Podczas realizacji swoich działań Kierownik Projektu będzie współpracował, stosownie do okoliczności, z miejscowymi misjami dyplomatycznymi Państw Członkowskich i Komisją.
Artykuł 3
1.
Do celów określonych w art. 1 ustala się finansową kwotę referencyjną w wysokości 500000 EUR.
2.
Rada stwierdza, że Komisja ukierunkuje swoje działania na rzecz osiągnięcia celów i priorytetów niniejszej decyzji proponując lub wdrażając właściwe środki wspólnotowe.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja w dniu 15 listopada 2000 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje poddana przeglądowi w 10 miesięcy od daty jej przyjęcia.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 29 lipca 1999 r.
dotycząca tymczasowego stosowania Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony
(1999/753/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdania pierwsze i drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota i Afryka Południowa zobowiązały się do przyjęcia procedur w sprawie wcześniejszego stosowania Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony.
(2) Tymczasowe stosowanie wymienionej Umowy poprzez Porozumienie w formie wymiany listów jest konieczne w celu zapewnienia szerokich ram współpracy między Wspólnotą a Afryką Południową, do czasu zakończenia procedur wymaganych w celu wejścia wymienionej Umowy w życie.
(3) Dlatego też Porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać zatwierdzone,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą a Afryką Południową, które przewiduje tymczasowe stosowanie Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji, łącznie z tekstem Umowy.
Artykuł 2
Do celów wykonania art. 97 Umowy przedstawiciel Komisji przewodniczy Radzie Współpracy i przedstawia stanowisko Wspólnoty w okresie tymczasowego stosowania Umowy.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 listopada 1999 r.
zmieniająca decyzję Komisji 97/467/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa króliczego oraz mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3583)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/757/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją Rady 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowe wykazy zakładów produkujących mięso królicze i mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka sporządzone zostały decyzją Komisji 97/467/WE [3], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 98/556/WE [4].
(2) Nowa Kaledonia przesłała wykaz zakładów produkujących mięso królicze i mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, dla których odpowiedzialne organy poświadczają, że zakłady te są zgodne z przepisami wspólnotowymi.
(3) Dlatego tymczasowy wykaz zakładów produkujących mięso królicze i mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka może zostać sporządzony dla Nowej Kaledonii.
(4) Powinno się zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji 97/467/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst Załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do Załącznika do decyzji 97/467/WE.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 6 listopada 1999 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 listopada 1999 r.
zmieniająca decyzję 91/666/EWG ustanawiającą wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy
(1999/762/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami art. 13 ust. 3 dyrektywy Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [3], można podjąć decyzję wprowadzającą szczepienia w sytuacji krytycznej na ograniczonym obszarze, w okolicznościach, gdy ubój całego stada może nie być wystarczający do wyeliminowania wirusa.
(2) Na mocy decyzji Rady 91/666/EWG [4] ustanowiono wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy, które są oparte na zapasach skoncentrowanego inaktywowanego przeciwciała, które można szybko przekształcić w szczepionkę w sytuacji krytycznej, i przechowywanego w wyznaczonych pomieszczeniach.
(3) Od momentu przyjęcia wspomnianej decyzji, dwa banki przeciwciał wyznaczone do utrzymywania części wspólnotowej rezerwy przeciwciał pryszczycy zrezygnowały ze swych zobowiązań dotyczących zapewniania tych usług Wspólnocie.
(4) W celu spełniania wymogów art. 3 ust. 3 wyżej wymienionej decyzji, z różnych przyczyn, może powstać potrzeba wyznaczenia odpowiednich pomieszczeń w obrębie Wspólnoty, do których można przenieść lub między które można rozdzielić rezerwy przeciwciał pryszczycy.
(5) Zgodnie z art. 14 ust. 3 dyrektywy 85/511/EWG, ze strony Komisji możliwość przedstawienia Radzie wniosku ustanowienia wspólnotowych rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy wygasła dnia 1 kwietnia 1991 r.
(6) W celu umożliwienia natychmiastowej reakcji na konieczność rozdzielenia lub przeniesienia wspólnotowych rezerw przeciwciał pryszczycy celem ich przechowywania w różnych miejscach, konieczna jest zmiana decyzji 91/666/EWG, w szczególności w odniesieniu do procedur ustanowionych w celu wyznaczania banków przeciwciał i banków szczepionek,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 1 decyzji 91/666/EWG:
a) skreśla się tiret pierwsze i trzecie;
b) dodaje się nowy tiret w brzmieniu:
"— wszystkich innych zakładach wyznaczonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 listopada 1999 r.
uchylająca decyzję 98/407/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do małż oraz produktów rybołówstwa pochodzących bądź przetwarzanych w Turcji, oraz zmieniająca decyzje 94/777/WE i 94/778/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3761)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/767/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z rezultatami inspekcji weterynaryjnej w Turcji, Komisja przyjęła decyzję 98/407/WE w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do małż oraz produktów rybołówstwa pochodzących bądź przetwarzanych w Turcji [2].
(2) W związku wprowadzonymi środkami ochronnymi i gwarancjami zdrowotnymi dostarczonymi przez władze tureckie, Komisja przyjęła decyzję 1999/2WE [3], zmieniającą decyzję 98/407/WE, w celu wznowienia przywozu produktów rybołówstwa z Turcji.
(3) Rezultaty ponownej wizyty inspekcyjnej i gwarancje zdrowotne przedstawione przez władze tureckie, stwarzają wystarczające podstawy, aby zezwolić obecnie na wznowienie przywozu małż, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich we wszystkich postaciach, pochodzących lub przywożonych z Turcji.
(4) W związku z wynikami wizyty inspekcyjnej, konieczne jest zmodyfikowanie wykazu obszarów produkcji i zatwierdzonych centrów wysyłkowych, odpowiednio w załącznikach B i C do decyzji Komisji 94/777/WE [4], ostatnio zmienionej decyzją 96/31/WE [5] Należy również zmodyfikować wykaz zakładów zawarty w załączniku B do decyzji Komisji 94/778/WE [6], ostatnio zmienionej decyzją 96/31/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzja 98/407/WE traci moc.
Artykuł 2
Załącznik B do decyzji 94/777/WE zastępuje się załącznikiem A do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Załącznik C do decyzji 94/777/WE zastępuje się załącznikiem B do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Załącznik B do decyzji 94/778/WE zastępuje się załącznikiem C do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 listopada 1999 r.
dotycząca podpisania Protokołu w sprawie zagadnień weterynaryjnych uzupełniającego Umowę między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych z drugiej strony
(1999/778/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje: należy zatwierdzić w imieniu Wspólnoty Protokół w sprawie zagadnień weterynaryjnych uzupełniającego Umowę między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych z drugiej strony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdzony zostaje w imieniu Wspólnoty Protokół w sprawie zagadnień weterynaryjnych uzupełniającego Umowę między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych z drugiej strony.
Tekst Protokołu załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby(osób) umocowanej do podpisania Protokołu w celu związania Wspólnoty i do notyfikowania przewidzianego w art. 4 Protokołu [2].
Artykuł 3
Komisja wspomagana przez przedstawicieli służb weterynaryjnych Państw Członkowskich reprezentuje Wspólnotę w podgrupie weterynaryjnej ustanowionej art. 2 Protokołu.
Stanowisko Wspólnoty w sprawie zaleceń podgrupy weterynaryjnej we Wspólnym Komitecie zostaje ustalone przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 1999 r.
dotycząca udziału Wspólnoty w Europejskim Obserwatorium Audiowizualnym
(1999/784/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uchwała (97)4 przyjęta przez Komitet Ministrów Rady Europy z dnia 20 marca 1997 r. potwierdziła ciągłość funkcjonowania Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego wstępnie ustanowionego uchwałą (92)70 przyjętą przez Komitet Ministrów dnia 15 grudnia 1992 r.
(2) Wszystkie Państwa Członkowskie są członkami Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego; reprezentacja Wspólnoty przez Komisję w kontaktach z Europejskim Obserwatorium Audiowizualnym nie wpływa na bezpośrednią reprezentację poszczególnych Państw Członkowskich Unii Europejskiej jako takich.
(3) Dnia 26 kwietnia 1999 r. Rada przyjęła decyzję ustanawiającą wspólnotową infrastrukturę do zbierania informacji statystycznych odnoszących się do sektora i rynków audiowizualnych oraz pokrewnych [4].
(4) W związku z powyższym niezbędne jest zapewnienie komplementarności między pracą podejmowaną zgodnie ze wspomnianą decyzją Rady a Europejskim Obserwatorium Audiowizualnym.
(5) Europejskie Obserwatorium Audiowizualne przyczynia się do wzmocnienia konkurencyjności wspólnotowego sektora audiowizualnego w znacznej mierze poprzez usprawnienie przekazywania informacji do tego sektora, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, oraz wspomagania w uzyskiwaniu bardziej przejrzystego obrazu rynku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota jest członkiem Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego.
Artykuł 2
Komisja reprezentuje Wspólnotę w kontaktach z Obserwatorium.
Artykuł 3
Środki przyznane jako udział finansowy Wspólnoty w budżecie operacyjnym Obserwatorium zostają zatwierdzone przez władzę budżetową zgodnie z obowiązującymi finansowymi planami perspektywicznymi.
Artykuł 4
Przed końcem trzeciego roku następującego po roku przyjęcia niniejszej decyzji, jak również w chwili wygaśnięcia niniejszej decyzji, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z jej wykonania.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się do ostatniego dnia ostatniego miesiąca piątego roku następującego po roku jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 29 października 1999 r.
ustanawiająca nowy wspólnotowy program tabel statystycznych przechowywanych w Tabelarycznym Banku Danych (BDT) systemu Eurofarm
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3455)
(1999/799/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 z dnia 29 lutego 1988 r. w sprawie organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych [1], ostatnio zmienione decyzją Komisji 98/377/WE2, w szczególności jego załącznik II pkt [2] tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 97/341/WE [3] Komisja ustanowiła wspólnotowy program tabel dla Tabelarycznego Banku Danych (BDT) systemu Eurofarm; podstawowe zmiany w wykazie cech charakterystycznych poddawanych badaniu zostały ustalone w decyzji Komisji 98/377/WE w odniesieniu do wyczerpującej struktury wspólnotowych badań statystycznych, które mają zostać przeprowadzone w latach 1999/2000; w związku z tym należy ustanowić nowy wspólnotowy program tabel dla Tabelarycznego Banku Danych (BDT).
(2) Program tabel powinien być zgodny z pkt 13 załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 571/88, który określa, że tabele zawarte w BDT nie mogą umożliwiać bezpośredniej lub pośredniej identyfikacji gospodarstw.
(3) Program tabel musi uwzględniać rosnące potrzeby użytkowników w zakresie danych lepiej odzwierciedlających ich zapotrzebowanie na informacje.
(4) Tabele dla różnych poziomów agregacji powinny zostać opracowane w taki sposób, aby uwzględniały statystyczną wiarygodność wyników badań.
(5) W ramach reformy wspólnej polityki rolnej niezbędne są długoterminowe szeregi porównywalnych danych, które umożliwią śledzenie tendencji w rozwoju struktury gospodarstw; dane takie muszą być łatwo i szybko dostępne dla użytkownika.
W związku z tym zachodzi konieczność udostępnienia w tabelarycznej bazie danych BDT wyników badań statystycznych w zakresie struktury gospodarstw wspólnotowych, które zostały przeprowadzone w latach 1988–1997, również w formacie nowego programu tabel.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Dla wyczerpujących badań statystycznych struktury rolnej na rok 1999/2000 w Załączniku do niniejszej decyzji ustanawia się wspólnotowy program tabel dla Tabelarycznego Banku Danych (BDT) systemu Eurofarm, przewidzianego w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 571/88.
2.
Do celów zapewnienia długoterminowych szeregów porównywalnych danych wyżej wspomniany nowy program tabel stosuje się również do danych, które zostały zgromadzone w ramach wspólnotowych badań statystycznych dotyczących struktury gospodarstw rolnych w latach 1989/90, 1993, 1995 i 1997.
Takie dodatkowe tabele dla poprzednich badań statystycznych stanowią integralną część nowego programu tabel BDT i zostaną również włączone do tabelarycznej bazy danych BDT systemu Eurofarm.
Artykuł 2
1.
Informacji statystycznych przechowywanych w Tabelarycznym Banku Danych (BDT) nie udostępnia się użytkownikom, zanim Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich wraz z Państwami Członkowskimi nie ustali, że odpowiadają one kryteriom i zasadom regulującym kwestie poufności i wiarygodności danych statystycznych, które zostaną określone wspólnie z Państwami Członkowskimi.
2.
Tabele wspomniane w art. 1 i tabele ad hoc określone w rozporządzeniu (EWG) nr 571/88 załącznik II pkt 15 przechowuje się wstępnie w specjalnej komórce Tabelarycznego Banku Danych (BDT), do którego dostęp jest ograniczony dla Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich i służb statystycznych Państw Członkowskich, w odniesieniu do tabel dotyczących ich własnych krajów.
3.
Tabele ad hoc, dla których właściwe służby Państw Członkowskich zagwarantowały poufność i wiarygodność statystyczną, mogą zostać również wprowadzone do Tabelarycznego Banku Danych (BDT), jeżeli stanowią przedmiot ogólnego zainteresowania.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 października 1999 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dotyczącego obszarów szczególnie chronionych i różnorodności biologicznej w rejonie śródziemnomorskim oraz w sprawie przyjęcia załączników do tego Protokołu (Konwencja barcelońska)
(1999/800/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, wraz z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem [2], zwanej dalej "Konwencją barcelońską", oraz zawarła również cztery Protokoły przyjęte w ramach Konwencji barcelońskiej, mianowicie Protokół o zapobieganiu zanieczyszczaniu przez zatapianie w nim odpadów ze statków i statków powietrznych [3] Protokół dotyczący współpracy w zwalczaniu zanieczyszczenia olejami i innymi substancjami szkodliwymi [4], Protokół dotyczący ochrony przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych [5] oraz Protokół dotyczący obszarów szczególnie chronionych [6].
(2) Komisja w imieniu Wspólnoty i w ramach grupy roboczej ustanowionej przez Umawiające się Strony Konwencji barcelońskiej wzięła udział w negocjacjach w sprawie Protokołu dotyczącego obszarów szczególnie chronionych i różnorodności biologicznej w rejonie śródziemnomorskim, a od daty jego wejścia w życie nowy Protokół, na podstawie jego art. 32, zastępuje pierwszą wersję Protokołu dotyczącego obszarów szczególnie chronionych w rejonie śródziemnomorskim.
(3) Dnia 10 czerwca 1995 r. Wspólnota podpisała w Barcelonie nowy Protokół dotyczący obszarów szczególnie chronionych i różnorodności biologicznej w rejonie śródziemnomorskim, zwany dalej "Protokołem".
(4) W uzupełnieniu przepisów odnoszących się do zachowania terenów o szczególnej wadze dla rejonu śródziemnomorskiego nowa wersja Protokołu przewiduje sporządzenie wykazów gatunków zagrożonych wyginięciem oraz gatunków, których wykorzystywanie podlega regulacjom (załączniki do Protokołu).
(5) Akt Końcowy Konferencji Pełnomocników (Barcelona, 9 i 10 czerwca 1995), na której przyjęto i podpisano Protokół, przewiduje przyjęcie załączników do tego Protokołu podczas przyszłego posiedzenia Pełnomocników.
(6) Załączniki zostały przyjęte na Konferencji Pełnomocników, która miała miejsce w Monaco dnia 24 listopada 1996 r. i poprzedzonej spotkaniem ekspertów dnia 23 listopada 1996 r.; podczas tej Konferencji załączniki otwarto do podpisu; Komisja nie posiadała mandatu reprezentowania Wspólnoty.
(7) Państwa Członkowskie rejonu śródziemnomorskiego jako Umawiające się Strony Konwencji barcelońskiej i jej Protokołów były obecne na Konferencji Pełnomocników i podpisały załączniki; jednakże w Akcie Końcowym Konferencji stwierdziły, że w miejscach, w których załączniki pokrywają się ze sferami uprawnień Wspólnoty, podejmą one wszelkie niezbędne działania, pod warunkiem że Wspólnota będzie sygnatariuszem tych załączników.
(8) Na mocy art. 174 Traktatu polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego przyczynia się do osiągania celów, które obejmują zachowanie, ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego oraz promowanie środków na płaszczyźnie międzynarodowej w celu rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów środowiska naturalnego.
(9) Protokół oraz załączniki do niego obejmują obszary kompetencji Wspólnoty w dziedzinie środowiska (dyrektywa 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [7], dyrektywa 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [8] oraz dotyczą gatunków, których wykorzystywanie objęte jest regulacjami wspólnej polityki rybołówstwa (CFP); Wspólnota podejmuje w tym kontekście kroki w celu zapewnienia, że zawarcie tych umów międzynarodowych ani nie wchodzi w konflikt z obowiązującym prawem wspólnotowym, ani nie zmienia jego zakresu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Protokół dotyczący obszarów szczególnie chronionych i różnorodności biologicznej w rejonie śródziemnomorskim oraz załączniki do niego zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
2.
Tekst wymienionego Protokołu oraz załączniki do niego zostają dołączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Przewodniczący Rady składa u depozytariusza w imieniu Wspólnoty i zgodnie z art. 30 Protokołu dotyczącego obszarów szczególnie chronionych i różnorodności biologicznej w rejonie śródziemnomorskim instrument zawarcia tego Protokołu [9].
2.
Przewodniczący Rady powiadamia w imieniu Wspólnoty o przyjęciu załączników do Protokołu dotyczącego obszarów szczególnie chronionych i różnorodności biologicznej w rejonie śródziemnomorskim, zgodnie z art. 16 Konwencji w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem [10].
Przyjęciu przez Wspólnotę towarzyszy następująca deklaracja: "Wspólnota będzie wspomagać wprowadzenie w życie przepisów ustanowionych w załącznikach poprzez utworzenie sieci Natura 2000".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 22 października 1999 r.
w sprawie przyjęcia zmian do Protokołu dotyczącego ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych (Konwencja z Barcelony)
(1999/801/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, wraz z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem [2]; zwanej dalej "Konwencją z Barcelony", zawarła także cztery Protokoły przyjęte w ramach Konwencji z Barcelony, mianowicie Protokół o zapobieganiu zanieczyszczaniu przez zatapianie w nim odpadów ze statków i statków powietrznych [3], Protokół dotyczący współpracy w zwalczaniu zanieczyszczenia olejami i innymi substancjami szkodliwymi [4], Protokół dotyczący ochrony przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych [5] oraz Protokół dotyczący obszarów szczególnie chronionych [6].
(2) Komisja, w imieniu Wspólnoty, uczestniczyła w negocjacjach dotyczących przeglądu Protokołu dotyczącego ochrony przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych, zwanego dalej "Protokołem".
(3) Na mocy art. 174 Traktatu polityka wspólnotowa w dziedzinie środowiska naturalnego przyczynia się do osiągania celów, które obejmują zachowanie, ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego oraz promowanie środków na płaszczyźnie międzynarodowej w celu rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów dotyczących środowiska.
(4) Zakres zmian do Protokołu, przynajmniej częściowo, pokrywa obszary uprawnień Wspólnoty; Wspólnota przyjęła kilka dyrektyw w tej dziedzinie [7] i podejmuje w tym kontekście kroki w celu zapewnienia, że zawarcie tych umów międzynarodowych nie jest sprzeczne z obecnym prawem wspólnotowym ani nie zmienia jego zakresu.
(5) Przystąpienie Wspólnot do poprawionego Protokołu pomoże osiągnąć cele wymienione w art. 174 Traktatu.
(6) Poprawiony Protokół został przyjęty i otwarty do podpisu na Konferencji pełnomocników, która odbyła się w Syrakuzach w dniach 7 i 8 marca 1996 r.
(7) Rada podjęła decyzję w sprawie podpisania Protokołu w dniu 22 lipca 1996 r., w którym to jednakże czasie poprawiony Protokół nie był już otwarty do podpisu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zmiany do Protokołu dotyczącego ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst wymienionych zmian załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do notyfikowania, w imieniu Wspólnoty, przyjęcia zmian do Protokołu dotyczącego ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych, zgodnie z art. 16 Konwencji w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem [8].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 16 listopada 1999 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Socjalistycznej Republiki Wietnamu
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3758)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/813/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Socjalistycznej Republice Wietnamu w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Socjalistycznej Republiki Wietnamu w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W Socjalistycznej Republice Wietnamu "National Fisheries Inspection and Quality Assurance Center (Nafiqacen) of the Ministry of Fisheries" jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw.
(4) Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania.
(5) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych/zarejestrowanych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; należy sporządzić wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 92/48/EWG [3]; wykaz musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez Nafiqacen; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem Nafiqacen.
(7) Nafiqacen złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone we wspomnianej dyrektywie w zakresie zatwierdzania lub rejestracji przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub statków zamrażalni.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"National Fisheries Inspection and Quality Assurance Center (Nafiqacen) of the Ministry of Fisheries" jest właściwym organem w Socjalistycznej Republice Wietnamu w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Socjalistycznej Republiki Wietnamu muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Vietnam" oraz numerem zezwolenia/rejestracyjnym przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela Nafiqacen oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 grudnia 1999 r.
przyjmująca środki zakazujące wprowadzania do obrotu zabawek i artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci przeznaczonych do brania do ust przez dzieci do lat trzech, wytworzonych z miękkiego PVC zawierającego przynajmniej jedną z następujących substancji: ftalan di-izononylu (DINP), ftalan di(2-etyloheksylu) (DEHP), ftalan dibutylu (DBP), ftalan di-izodecylu (DIDP), ftalan di–n-oktylu (DNOP) i ftalan butylobenzylu (BBP)
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4436)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/815/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/59/EWG z dnia 29 czerwca 1992 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [1], w szczególności art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 3 dyrektywy 92/59/EWG producenci są zobowiązani wprowadzać na rynek jedynie bezpieczne wyroby; dyrektywa podkreśla w szczególności konieczność zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dzieci.
(2) Artykuł 9 dyrektywy przewiduje, że Komisja może, w pewnych warunkach i zgodnie z procedurą określoną w niniejszej dyrektywie, przyjąć decyzję wymagającą od Państw Członkowskich zastosowania środków przejściowych w celu zapobieżenia, ograniczenia lub poddania specjalnym warunkom wprowadzenia wyrobu do obrotu lub decyzję wymagającą wycofania go z rynku, jeżeli stanowi on poważne i bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów.
(3) Komisja może przyjąć taką decyzję w odniesieniu do wyrobu, który, zgodnie z informacją dostarczoną przez Państwo Członkowskie, stanowi poważne i bezpośrednie zagrożenie i w odniesieniu do którego co najmniej jedno Państwo Członkowskie przyjęło środki wiążące się z ograniczeniami w obrocie wyrobem lub wymagające wycofania go z rynku.
(4) Decyzja taka jest uzależniona od tego, czy środki dotyczące postępowania w przypadku przedmiotowego zagrożenia przyjmowane przez Państwa Członkowskie różnią się od siebie; czy zagrożeniu nie można zaradzić w sposób odpowiadający pilności danego przypadku, na mocy innych procedur ustanowionych przez szczególne ustawodawstwo Wspólnoty mające zastosowanie do danego wyrobu lub kategorii wyrobów; czy zagrożenie można skutecznie wyeliminować jedynie w drodze przyjęcia właściwych środków mających zastosowanie na poziomie wspólnotowym, w celu zapewnienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(5) Władze duńskie poinformowały Komisję w czterech powiadomieniach, dostarczonych w kwietniu i lipcu 1997 r. na mocy art. 8 dyrektywy 92/59/EWG, o poważnym i bezpośrednim zagrożeniu, jakie stanowią niektóre gryzaki dla niemowląt z miękkiego PVC zawierającego ftalany DINP, DEHP, DBP, DIDP, DNOP i BBP.
(6) Władze hiszpańskie poinformowały Komisję, w powiadomieniu dostarczonym na tej samej podstawie w lutym 1998 r., o zagrożeniu, jakie stanowią przeznaczone dla dzieci imitacje owoców z miękkiego PVC zawierającego ftalan DINP.
(7) Władze greckie przyjęły w dniu 15 grudnia 1999 r. środki dotyczące wycofania z rynku artykułów do pielęgnacji dzieci z miękkiego PVC przeznaczonych jako gryzaki dla niemowląt oraz zakazu przywozu i obrotu niektórymi zabawkami z miękkiego PVC przeznaczonymi dla dzieci do lat trzech.
(8) Władze austriackie przyjęły w dniu 4 sierpnia 1998 r. ustawę zakazującą zabawek zawierających ftalany, przeznaczonych dla dzieci do lat trzech, które to zabawki w normalnych i przewidywanych warunkach użytkowania są ssane, gryzione lub w inny sposób często brane do ust przez dzieci.
(9) Władze duńskie wydały w dniu 15 marca 1999 r. rozporządzenie z mocą ustawy zakazujące produkcji, przywozu i obrotu artykułami do pielęgnacji dzieci, przeznaczonymi do brania do ust przez dzieci lub co do których przewiduje się, że dzieci mogą brać je do ust, oraz zabawek i wyrobów, co do których należy się spodziewać, że będą stosowane jako zabawki przez dzieci do lat trzech, a także ich części zawierających powyżej 0,05 % ftalanów.
(10) Władze szwedzkie przyjęły w dniu 10 czerwca 1999 r. środek zakazujący obrotu i sprzedaży zabawek i artykułów do pielęgnacji dzieci zawierających ftalan, przeznaczonych dla dzieci do lat trzech i które mogą być brane do ust przez dzieci.
(11) Władze fińskie przyjęły w dniu 23 września 1999 r. uchwałę Rady Państwa zakazującą artykułów do pielęgnacji dzieci i zabawek, które mogą być brane do ust przez dzieci do lat trzech, sporządzonych z miękkiego PVC i zawierających ponad 0,05 % wagi DINP, DEHP, DBP, DIDP, DNOP lub BBP.
(12) Władze włoskie przyjęły w dniu 30 września 1999 r. środek zakazujący obrotu miękkimi plastikowymi zabawkami dla dzieci do lat trzech, przeznaczonymi do brania do ust przez dzieci, zawierającymi ponad 0,05 % wagi DINP, DIDP, DEHP, DBP, DNOP lub BBP; ponadto władze włoskie notyfikowały Komisji w dniu 14 czerwca 1999 r., w ramach dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2] ostatnio zmienionej przez dyrektywę 98/48/WE [3], o projekcie środka zakazującego stosowania czterech ftalanów (DIDP, DEHP, DINP, DBP) w materiałach plastikowych i elastomerach oraz ograniczającego stosowanie niektórych innych ftalanów w artykułach do pielęgnacji dzieci do maksymalnie 5 % wagi.
(13) Władze francuskie przyjęły w dniu 5 lipca 1999 r. środek wstrzymujący obrót, produkcję, przywóz i wywóz oraz nakazujący wycofanie niektórych zabawek przeznaczonych do brania do ust przez dzieci do 36. miesiąca życia, sporządzonych z miękkiego PVC zawierającego DINP, DIDP, DEHP, DBP, DNOP i BBP; ponadto notyfikowały Komisji, w ramach dyrektywy 98/34/WE, o projekcie środka zakazującego stosowania DINP, DIDP, DEHP, DBP, DNOP i BBP w zabawkach i artykułach do pielęgnacji dzieci przeznaczonych do brania do ust przez dzieci do lat trzech.
(14) Władze niemieckie notyfikowały Komisji w dniu 24 sierpnia 1999 r., w ramach dyrektywy 98/34/WE, o projekcie środka zakazującego obrótu, produkcji i przywozu gryzaków oraz niektórych plastikowych zabawek dla dzieci do lat trzech, wykonanych w części lub całości z materiałów plastikowych, których plastikowe części są przeznaczone lub mogą być brane do ust przez dzieci do lat trzech, zawierających ponad 0,1 % jakiegokolwiek ftalanu.
(15) Wszystkie powyższe powiadomienia i środki dotyczą zagrożenia związanego z ekspozycją dzieci na ftalany oraz dotyczą środków pielęgnacyjnych dla dzieci i/lub zabawek przeznaczonych do brania do ust przez dzieci, sporządzonych z miękkiego PVC zawierającego niektóre ftalany.
(16) Komisja przyjęła w dniu 1 lipca 1998 r., opierając się na ówczesnym stanie wiedzy naukowej, zalecenie 98/485/WE [4] w sprawie ftalanów zawartych w niektórych artykułach do pielęgnacji dzieci i w zabawkach, wzywające Państwa Członkowskie do monitorowania poziomu migracji ftalanów z przedmiotowych wyrobów, z uwzględnieniem opinii Komitetu Naukowego ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska (SCTEE) z dnia 24 kwietnia 1998 r., oraz do zastosowania środków koniecznych do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia dzieci.
(17) Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności oraz Środowiska (SCTEE), z którym konsultowała się Komisja, w swojej opinii z dnia 27 listopada 1998 r. na temat ftalanów zawartych w zabawkach, potwierdził, uwzględniając wyniki najnowszych odnośnych badań, istnienie powodów do niepokoju w związku z niskim marginesem bezpieczeństwa w zakresie ekspozycji dzieci na ftalany DEHP i DINP w związku z korzystaniem z niektórych zabawek i artykułów do pielęgnacji dzieci, sporządzonych z miękkiego PVC zawierającego te substancje.
(18) SCTEE doszedł do tego wniosku na podstawie, między innymi, negatywnych skutków DINP dla wątroby i nerek oraz szkód wyrządzanych jądrom przez DEHP, zaobserwowanych podczas badań laboratoryjnych; wydaje się zatem, że w pewnych warunkach substancje te mogą mieć bardzo niekorzystne skutki dla zdrowia.
(19) W świetle opinii SCTEE Komisja uważa, że małe dzieci korzystające z niektórych artykułów do pielęgnacji dzieci i zabawek, które są brane do ust, sporządzonych z miękkiego PVC zawierającego ftalany, mogą być narażone na dzienny poziom ekspozycji na DINP i DEHP wyższy niż poziomy uważane za bezpieczne.
(20) SCTEE stwierdził, że poziom uwalniania pozostałych ftalanów (DNOP, DIDP, BBP i DBP) jest niski i nie stanowi ryzyka w obecnych warunkach użytkowania.
Komitet zauważył, że wyższy poziom emisji miałby miejsce w przypadku, gdyby były one używane w większym stężeniu jako plastyfikatory.
(21) Komisja uważa, że jeżeli zastosowanie DNOP, DIDP, BBP i DBP miałoby być dozwolone celem zastąpienia DINP i DEHP wskutek zakazu używania tych dwóch substancji jako plastyfikatorów w przedmiotowych produktach, ekspozycja dzieci na nie zwiększyłaby się, a w konsekwencji zagrożenie byłoby wyższe.
Dlatego też Komisja, przyjmując podejście ostrożnościowe, uważa, że niniejsza decyzja powinna również mieć do nich zastosowanie.
(22) Małe dzieci są również poddane ekspozycji na ftalany z innych źródeł niż zabawki i artykuły do pielęgnacji dzieci z PVC, jednak poziomu ekspozycji z tych źródeł nie można, zgodnie z opinią SCTEE, określić z powodu braku wystarczających danych; istnienie takiej dodatkowej ekspozycji należy jednakże brać pod uwagę podczas zarządzania przedmiotowym zagrożeniem.
(23) Chociaż wyżej wspomniane poważne skutki ujawniają się dopiero po upływie pewnego czasu od ekspozycji, zagrożenie związane z przedmiotowymi wyrobami jest ryzykiem bezpośrednim, ponieważ wiąże się ono bezpośrednio z ekspozycją na ftalany; takie wyroby, po upływie zwykłego okresu użytkowania przez dziecko, mogą prowadzić do znaczącej ekspozycji mającej poważne konsekwencje w późniejszym okresie życia.
(24) Dlatego też Komisja uważa, że zabawki i artykuły do pielęgnacji małych dzieci wytworzone z miękkiego PVC zawierającego ftalany mogą stanowić poważne i bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia.
(25) Wyrobami stanowiącymi wyżej wspomniane zagrożenie są zabawki i artykuły do pielęgnacji dzieci przeznaczone do brania do ust oraz wytworzone z miękkiego PVC zawierającego co najmniej jeden z przedmiotowych ftalanów, ponieważ przewiduje się, że dzieci mogą je brać do ust przez dostatecznie długi czas, w sposób mogący powodować dzienną emisję ftalanów powyżej poziomu uważanego za bezpieczny; niniejsza decyzja dotyczy, wziąwszy pod uwagę charakter zagrożenia, zarówno wyrobów wytwarzanych we Wspólnocie, jak i wyrobów przywożonych.
(26) Dania, Austria, Grecja, Finlandia, Szwecja, Włochy, Francja i Niemcy postanowiły poddać wyroby należące do przedmiotowej kategorii środkom ograniczającym o różnym zakresie, mającym na celu wyeliminowanie stosowania ftalanów w tym obszarze; Komisja upewniła się, iż Państwa Członkowskie różnią się między sobą co do środków przyjmowanych w celu zaradzenia przedmiotowemu zagrożeniu.
(27) Ze względu na różnice między Państwami Członkowskimi oraz między zakresem środków podjętych przez niektóre Państwa Członkowskie a środkiem wspólnotowym konieczne jest wyeliminowanie ryzyka i skuteczne zapewnienie jednolicie wysokiego poziomu ochrony zdrowia dzieci i właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(28) Dyrektywa Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [5], ostatnio zmieniona przez dyrektywę 1999/77/WE [6], ma zastosowanie do substancji i preparatów niebezpiecznych, nie zawiera jednak przepisów dotyczących ftalanów; dyrektywa Rady 88/378/EWG z dnia 3 maja 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących bezpieczeństwa zabawek [7], ostatnio zmieniona przez dyrektywę 93/68/EWG [8], w zakresie substancji niebezpiecznych odwołuje się do właściwego ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego niektórych kategorii wyrobów lub do zakazu, ograniczenia użytkowania lub etykietowania niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych; nie ma zastosowania do artykułów do pielęgnacji dzieci i nie przewiduje procedury w sytuacjach niebezpiecznych.
(29) Władze duńskie w dniu 15 kwietnia 1998 r. zwróciły się do Komisji o przyjęcie decyzji wprowadzającej środki ograniczające w stosunku do przedmiotowych wyrobów, zgodnie z art. 9 dyrektywy 92/59/EWG.
(30) Parlament Europejski, w przyjętej w dniu 4 maja 1999 r. rezolucji w sprawie planu działań na rzecz polityki ochrony konsumentów, wezwał Komisję do podjęcia kroków na rzecz usunięcia ftalanów z zabawek z PVC przeznaczonych dla niemowląt i małych dzieci [9].
(31) SCTEE, z którym konsultowała się Komisja, w opinii z dnia 28 grudnia 1999 r. w sprawie raportów TNO, LGC i amerykańskiego CPSC dotyczących zatwierdzania testów o migracji ftalanów stwierdził, że obecnie żadna z poddanych próbom atestacji metod testowania migracji ftalanów nie jest odpowiednia do celów kontroli.
(32) Przy braku na poziomie wspólnotowym atestowanej i znormalizowanej metody testowania migracji ftalanów nie jest obecnie możliwe zagwarantowanie jednolicie wysokiego poziomu ochrony zdrowia dzieci w drodze ustanowienia limitów migracji tych substancji z przedmiotowych zabawek i artykułów do pielęgnacji dzieci oraz nie jest możliwe zapewnienie znormalizowanego i niedyskryminacyjnego stosowania tych limitów; co więcej, obecnie jest bardzo trudno ustanowić limity migracji ftalanów, uwzględniających inne źródła ekspozycji dzieci na ftalan niż zabawki i artykuły do pielęgnacji dzieci z PVC.
(33) Niedawno udostępnione dowody naukowe dotyczące wyżej wspomnianych metod testowania migracji ftalanów pokazały, że zalecenie 98/485/WE nie wystarcza do zapewnienia spójnego wysokiego poziomu ochrony zdrowia dzieci; obecnie pilną sprawą jest szybki zakaz wprowadzania do obrotu zabawek i artykułów do pielęgnacji dzieci przeznaczonych do brania do ust przez dzieci do lat trzech, ponieważ obecnie stało się jasne, że obecnie nie istnieje żaden inny skuteczny środek kontroli dostępny w celach regulacyjnych.
(34) Komisja przedstawiła propozycję zmian w dyrektywie 76/769/EWG w sprawie ograniczenia wprowadzania do obrotu i stosowania substancji i preparatów niebezpiecznych, zakazujących stosowania DINP, DEHP, DIDP; DNOP, DBP i BBP w zabawkach i artykułach do pielęgnacji dzieci wykonanych z miękkiego PVC, przeznaczonych do brania do ust przez dzieci do lat trzech.
Co więcej, wprowadzanie do obrotu takich produktów jest niedozwolone, jeżeli zawierają one wspomniane ftalany; propozycja ma ponadto na celu zapewnienie, że inne zabawki i artykuły do pielęgnacji dzieci wykonane z miękkiego PVC, przeznaczone dla dzieci do lat trzech, które dzieci mogłyby brać do ust., powinny być opatrzone etykietą w celu zapewnienia, że dzieci nie będą ich brać do ust.
(35) W celu zapewnienia jednolicie wysokiego poziomu ochrony zdrowia dzieci na całym obszarze UE, w okresie poprzedzającym przyjęcie przez Parlament Europejski i Radę proponowanej dyrektywy i jej wykonanie przez Państwa Członkowskie, oraz wziąwszy pod uwagę, że zabawki i artykuły do pielęgnacji dzieci wykonane z miękkiego PVC zawierającego ftalany przeznaczone do brania do ust przez dzieci do lat trzech stanowią bezpośrednie i poważne zagrożenie, konieczny jest niezwłoczny zakaz wprowadzania ich do obrotu.
(36) Wszystkie odnośne ftalany muszą być objęte niniejszą decyzją w celu wyeliminowania obecnie stosowanych i zapobieżenia stosowaniu innych, stanowiących porównywalne ryzyko dla zdrowia dzieci.
(37) Niniejsza decyzja powinna wyeliminować świadome stosowanie odnośnych ftalanów jako plastyfikatorów w przedmiotowych produktach, przy jednoczesnym uznaniu możliwej ich zawartości w ilości śladowej do 0,1 % wagi, co jest uważane za taki poziom, na którym przypadkowe zanieczyszczenia nie powodują niepokojów o zdrowie dziecka.
(38) Ważność niniejszej decyzji jest ograniczona do trzech miesięcy; okres ważności może być w razie potrzeby przedłużony.
(39) Na podstawie art. 11 ust. 3 dyrektywy 92/59/EWG Państwa Członkowskie w czasie do 10 dni podejmą wszystkie konieczne środki w celu wykonania przyjętej decyzji.
(40) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Sytuacji Kryzysowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do zabawek i artykułów do pielęgnacji dzieci:
- sporządzonych lub sporządzonych w części z miękkiego PVC zawierającego ponad 0,1 % wagi co najmniej jednej z poniższych substancji:
- ftalan di-izononylu (DINP) CAS nr 28553-12-0 EINECS nr 249-079-5,
- di(2-ethylhexyl) ftalan (DEHP) CAS nr 117-81-7 EINECS nr 204-211-0,
- ftalan di–n-oktylu (DNOP) CAS nr 117-84-0 EINECS nr 204-214-7,
- ftalan di-izodecylu (DIDP) CAS nr 26761-40-0 EINECS nr 247-977-1,
- ftalan butylobenzylu (BBP) CAS nr 85-68-7 EINECS nr 201-622-7,
- ftalan dibutylu (DBP) CAS nr 84-74-2 EINECS nr 201-557-4,
- przeznaczonych do brania do ust przez dzieci do lat trzech.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
- "zabawka" oznacza każdy wyrób zaprojektowany lub wyraźnie przeznaczony do zabawy dla dzieci,
- "artykuł do pielęgnacji dzieci" oznacza każdy artykuł przeznaczony do ułatwienia snu, wypoczynku, karmienia dzieci lub ssania przez dzieci.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania do obrotu zabawek i artykułów do pielęgnacji dzieci określonych w art. 1.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu przestrzegania niniejszej decyzji w ciągu mniej niż 10 dni od daty jej ogłoszenia.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 8 marca 2000 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 listopada 1999 r.
dostosowująca, zgodnie z art. 16 ust. 1 i 42 ust. 3, załączniki II, III, IV i V do rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3880)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/816/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2408/98 [2], a w szczególności jego art. 16 ust. 1 i art. 42 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Komisji 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. [3] w sprawie odpadów, ostatnio zmienioną decyzją Komisji 96/350/WE [4], a w szczególności jej art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 42 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 załączniki II, III i IV muszą zostać dostosowane w taki sposób, aby odzwierciedlały wyłącznie zmiany już uzgodnione w ramach mechanizmu rewizyjnego OECD.
(2) Rada OECD [5], w ramach mechanizmu rewizyjnego, postanowiła wprowadzić zmiany do zielonego, bursztynowego i czerwonego wykazu odpadów.
(3) Niezbędna jest modyfikacja załączników II, III i IV do wyżej wymienionego rozporządzenia, która odzwierciedlałaby te zmiany.
(4) Załącznik V do omawianego rozporządzenia zawiera w części 3 odpady z załączników III i IV.
(5) Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 259/93, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 120/97 [6], załącznik V zostanie poddany rewizji, a następnie stosownie zmieniony.
(6) Niezbędna jest również modyfikacja załącznika V część 3, która odzwierciedlałaby zmiany wprowadzone w ramach mechanizmu rewizyjnego OECD w zielonym, bursztynowym i czerwonym wykazie odpadów.
(7) W zadaniu dostosowania załączników II, III i IV do omawianego rozporządzenia Komisja jest wspomagana przez komitet powołany zgodnie z art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, ze zmianami.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wyrażoną przez wyżej wymieniony komitet,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki II, III, IV i V do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 niniejszym zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 listopada 1999 r.
dotycząca przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) do Konwencji bezpieczeństwa jądrowego z 1994 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3223)
(1999/819/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 7 grudnia 1998 r. zatwierdzającą przystąpienie Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Konwencji bezpieczeństwa jądrowego, a także mając na uwadze, co następuje:
wszystkie Państwa Członkowskie są Umawiającymi się Stronami Konwencji bezpieczeństwa jądrowego;
Europejska Wspólnota Energii Atomowej powinna przystąpić do Konwencji bezpieczeństwa jądrowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się przystąpienie do Konwencji bezpieczeństwa jądrowego w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Tekst Konwencji oraz deklaracja Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zgodnie z postanowieniami art. 30 ust. 4 ppkt iii) Konwencji dołącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Dokumenty przystąpienia zostaną złożone dyrektorowi generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, depozytariuszowi Konwencji, dzień po przyjęciu niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 15 listopada 1999 r.
zmieniająca decyzję 97/132/WE w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
(1999/837/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 97/132/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1] nie weszła jeszcze w życie z powodu pewnych zmian technicznych, jakie trzeba wprowadzić do załączników do Umowy przed jej praktycznym zastosowaniem.
(2) Decyzja 97/132/WE nie przewiduje procedury zmiany załączników; Rada jednak przyjęła decyzję 98/258/WE z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [2], która taką procedurę obejmuje.
(3) Od czasu podpisania Umowy z Nową Zelandią uzgodniono zasadniczo równoważność dla kolejnych produktów i konieczne jest wprowadzenie zmian do załącznika V do Umowy, celem uwzględnienia przedmiotowych faktów; niezbędna jest także zmiana niektórych pozostałych załączników, w celu uwzględnienia zmian w opłatach za inspekcje i w zakresie innych spraw administracyjnych.
(4) W celu zapewnienia skutecznego wykonania Umowy z Nową Zelandią oraz dla spójności, do decyzji 97/132/WE należy dodać procedurę zmiany załączników do Umowy ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
(5) Właściwe władze Wspólnoty i Nowej Zelandii uzgodniły w formie wymiany listów sposób określania środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi; wymianę listów należy zatwierdzić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 97/132/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Komisja, wspomagana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie Zarządzającym określonym w art. 16 ust. 1 Umowy.
Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do spraw będących przedmiotem prac Komitetu ustanawiane jest w ramach właściwych organów Rady, zgodnie z postanowieniami Traktatu.
Zmiany w załącznikach do Umowy, wynikające z zaleceń Wspólnego Komitetu Zarządzającego, przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 dyrektywy 72/462/EWG [3]."
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Środki niezbędne w celu wykonania niniejszej Umowy, w tym gwarancje dotyczące świeżego mięsa i produktów na bazie mięsa, równoważne tym ustanowionym na mocy dyrektywy 72/462/EWG, należy ustanowić zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 tej dyrektywy."
Artykuł 2
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty wymianę listów dotyczącą zmian do załączników do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi.
W niniejszej decyzji załącza się tekst wymiany listów, łącznie ze zmianami w załącznikach do Umowy.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 9 grudnia 1999 r.
ustanawiająca wspólnotowy program działań w dziedzinie ochrony ludności
(1999/847/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Działania w tej dziedzinie podejmowane przez Wspólnotę od roku 1985 należy kontynuować celem umocnienia współpracy między Państwami Członkowskimi; podstawę tej współpracy stanowią rezolucje przyjęte od roku 1987 [5] oraz decyzja Rady 98/22/WE z dnia 19 grudnia 1997 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań w dziedzinie ochrony ludności [6].
(2) Pojedyncze działania podjęte przez Wspólnotę w celu realizacji programu przyczyniają się do ochrony ludności, środowiska i majątku w przypadku klęsk żywiołowych i katastrof technologicznych, oraz do podniesienia świadomości powiązania między działaniami ludzkimi a przyrodą, co w przyszłości może umożliwić zapobieganie wielu klęskom, w tym podwoziom.
(3) Zaprezentowany przez Komisję wspólnotowy program polityki i działań w odniesieniu do środowiska oraz zrównoważonego rozwoju [7] przewiduje intensyfikację działań Wspólnoty w szczególności w dziedzinie zagrożeń dla środowiska; ten sam program wzywa do uwzględnienia w tych działaniach badań naukowych i rozwoju technologicznego.
(4) Wspólnotowy program działań będzie jeszcze skuteczniej wspierał rozwój współpracy w tej dziedzinie; program ten należy oprzeć w dużej mierze na doświadczeniach już w tej dziedzinie zdobytych.
(5) Zgodnie z zasadą pomocniczości, współpraca Wspólnoty wspomaga i uzupełnia krajowe polityki w dziedzinie ochrony ludności w celu podniesienia ich skuteczności; gromadzenie doświadczeń i wzajemna pomoc przyczynią się do zredukowania liczby przypadków utraty życia, odniesionych ran, strat materialnych i ekonomicznych oraz szkód dla środowiska Wspólnoty, co pomoże urzeczywistnić cele spójności i solidarności społecznej.
(6) Specyficzne cechy geograficzne, fizyczne oraz warunki społeczno-ekonomiczne unijnych regionów odizolowanych i najbardziej peryferyjnych skutkują trudnościami w niesieniu pomocy i wsparcia w przypadku poważnego niebezpieczeństwa.
(7) Wspólnotowy program działań zapewni przejrzystość, skonsoliduje i umocni różne działania związane z dążeniem do osiągania celów Traktatu.
(8) Działania prowadzone w celu zapobiegania ryzyku i szkodom oraz zapewnienia informacji i przygotowania osób odpowiedzialnych za i zaangażowanych w ochronę ludności w Państwach Członkowskich są ważne i zwiększają poziom przygotowania do wypadków; ważne jest także podjęcie działań na poziomie Wspólnoty w celu poprawy technik i metod reagowania i natychmiastowego działania po wystąpieniu klęski.
(9) Ważne jest także podjęcie działań skierowanych do ogółu społeczeństwa w celu umożliwienia obywatelom Europy skuteczniejszej ochrony.
(10) Stała sieć korespondentów krajowych ds. ochrony cywilnej będzie dalej aktywnie działać w swojej dziedzinie.
(11) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(12) Przepisy niniejszej decyzji obowiązują od 1 stycznia 2000 r., po programie działań ustanowionym mocą decyzji 98/22 WE i kończącym się 31 grudnia 1999 r.
(13) Kwota odniesienia finansowego, w rozumieniu punktu 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [9], jest włączona do niniejszej decyzji na cały czas trwania programu, bez naruszenia tym samym uprawnień władzy budżetowej, zdefiniowanych w Traktacie.
(14) W celu przyjęcia niniejszej decyzji Traktat nie przewiduje uprawnień innych niż zawarte w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się, na okres od 1 stycznia 2000 r do 31 grudnia 2004, wspólnotowy program działań w dziedzinie ochrony ludności (dalej zwany programem).
2.
Celem programu jest wspieranie i uzupełnianie wysiłków Państw Członkowskich na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, dla ochrony ludności, majątku a tym samym i środowiska w przypadku klęsk żywiołowych i katastrof technologicznych, z zastrzeżeniem wewnętrznego podziału kompetencji w Państwach Członkowskich.
Poza tym celem jego jest także ułatwienie współpracy, wymiany doświadczeń i wzajemnej pomocy między Państwami Członkowskimi w tej dziedzinie.
3.
Program ten wyklucza jakiekolwiek środki zmierzające do ujednolicenia przepisów prawnych lub ustawowych Państw Członkowskich lub do organizacji przygotowania w Państwach Członkowskich.
Artykuł 2
1.
Działania w ramach niniejszego programu realizuje Komisja.
2.
W trybie art. 4 ust. 2 przyjmuje się trzyletni plan realizacji niniejszego programu, który poddaje się corocznej rewizji.
3.
Kwota odniesienia finansowego dotycząca realizacji programu wynosi 7,5 mln EUR.
Coroczna asygnata środków jest zatwierdzana przez władzę budżetową w ramach limitów perspektywy finansowej.
4.
Działania w ramach niniejszego programu oraz ustalenia finansowe dotyczące wkładu Wspólnoty określa załącznik.
Artykuł 3
1.
Cykliczny plan realizacji niniejszego programu jest złożony z pojedynczych działań.
2.
Wyboru pojedynczych działań dokonuje się przede wszystkim na podstawie następujących kryteriów:
a) przyczynianie się do zapobiegania ryzyku i szkodom dla ludności, majątku, a w tym środowiska w przypadku klęsk żywiołowych i katastrof technologicznych;
b) przyczynianie się do podnoszenia stopnia przygotowania osób zaangażowanych w ochronę ludności w Państwach Członkowskich w celu zwiększenia możliwości reagowania na niebezpieczeństwo;
c) przyczynianie się do wykrywania i badania przyczyn katastrof;
d) przyczynianie się do udoskonalania środków i metod prognozowania, technik i metod reagowania oraz natychmiastowego działania po wystąpieniu katastrof;
e) przyczynianie się do informowania opinii publicznej, kształcenia i uświadamiania, w celu pomocy obywatelom w bardziej skutecznej ochronie.
3.
Każde pojedyncze działanie jest realizowane w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi.
4.
Tam gdzie to jest odpowiednie, działania w ramach niniejszego programu mają na celu przyczynienie się do:
- integracji celów ochrony ludności z innymi politykami i działaniami Wspólnoty i Państw Członkowskich, włącznie z oszacowaniem ryzyka podczas oceniania wpływu instalacji i działań,
- zgodności niniejszego programu z innymi działaniami Wspólnoty.
5.
Każde działanie uwzględnia rezultaty badań wspólnotowych i krajowych w odpowiednich dziedzinach.
Artykuł 4
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu obowiązują przepisy art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Długość okresu, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
Komisja dokona oceny realizacji niniejszego programu w połowie czasu trwania i przed jego zakończeniem, a do dnia 30 września 2002 r. i 31 marca 2004 r. złoży sprawozdanie Radzie i Parlamentowi Europejskiemu.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się ze skutkiem od 1 stycznia 2000 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 grudnia 1999 r.
w sprawie pełnego stosowania dorobku Schengen w Grecji
(1999/848/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 2 ust. 2 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej,
uwzględniając decyzję Komitetu Wykonawczego z dnia 16 września 1998 r. ustanawiającą Stały Komitet ds. Wprowadzania w Życie Dorobku Schengen,
uwzględniając decyzję przyjętą przez Komitet Stałych Przedstawicieli w dniu 30 czerwca 1999 r. ustanawiającą Komitet Tymczasowy dla Grecji,
uwzględniając decyzję Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 7 października 1997 r. (SCH/Com-ex(97)29 rev 2) i z dnia 16 grudnia 1998 r. (SCH/Com-ex(98)49 rev 3),
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Przeprowadzone zostały wizytacje mające na celu sprawdzenie, czy wypełniane są wymagania dotyczące ilości siły roboczej i zasobów materialnych, szkolenia służb kontroli granicznej i nadzoru oraz koordynacji pomiędzy zainteresowanymi służbami.
(2) Zostały spełnione warunki do zniesienia z dniem 1 stycznia 2000 r. kontroli osób na wewnętrznych granicach z Grecją,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Kontrolę osób na wewnętrznych granicach między Grecją a Państwami Członkowskimi, które w pełni stosują dorobek Schengen, znosi się w okresie od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 26 marca 2000 r.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r. w odniesieniu do wewnętrznego ruchu morskiego w portach.
W odniesieniu do kontroli granicznych w lotach wewnętrznych z i do Grecji terminy zniesienia kontroli są przedmiotem uzgodnień między Grecją a dowolnym innym zainteresowanym Państwem Członkowskim, od dnia 1 stycznia 2000 r. w tych portach lotniczych, w których jest to technicznie możliwe.
W każdym przypadku kontrole zostają zniesione najpóźniej do dnia 26 marca 2000 r.
Zainteresowane Państwa Członkowskie informują Radę i Komisję przed dniem 1 kwietnia 2000 r. o środkach podjętych w celu wykonania niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W 2000 r. Grupa Robocza ds. Oceny Schengen sprawdzi pełne stosowanie dorobku Schengen w odniesieniu do Grecji i zbada środki, jakie okażą się konieczne. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 6 grudnia 1999 r.
w sprawie zasad, priorytetów, celów pośrednich i warunków zawartych w Partnerstwie dla Członkostwa z Rumunią
(1999/852/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 622/98 z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej, w szczególności w sprawie ustanowienia Partnerstwa dla Członkostwa [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska w Luksemburgu stwierdziła, że Partnerstwo dla Członkostwa stanowi nowy instrument i kluczowy element wzmocnionej strategii przedakcesyjnej;
(2) Rozporządzenie (WE) nr 622/98 określa, że Rada podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów i na wniosek Komisji, w sprawie zasad, priorytetów, celów pośrednich i warunków zawartych w poszczególnych Partnerstwach dla Członkostwa, gdy są one przedkładane każdemu państwu ubiegającemu się o członkostwo, jak również w sprawie późniejszych znaczących zmian mających do nich zastosowanie.
(3) Pomoc wspólnotowa jest uzależniona od wypełnienia podstawowych elementów, w szczególności przestrzegania zobowiązań zawartych w Układach Europejskich oraz postępu w spełnianiu kryteriów kopenhaskich; W przypadku braku takiego podstawowego elementu, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może podjąć właściwe kroki w odniesieniu do wszelkiej pomocy przedakcesyjnej.
(4) Rada Europejska w Luksemburgu postanowiła, że wdrażanie Partnerstwa dla Członkostwa oraz postęp w przyjmowaniu dorobku będą badane przez organy Układu Europejskiego.
(5) Sprawozdanie okresowe Komisji z 1999 r. przedstawia obiektywną analizę w zakresie przygotowań Rumunii do członkostwa oraz identyfikuje szereg obszarów priorytetowych dla dalszej pracy.
Decyzja Rady
z dnia 6 grudnia 1999 r.
w sprawie zasad, priorytetów, celów pośrednich i warunków zawartych w Partnerstwie dla Członkostwa z Republiką Bułgarii
(1999/857/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 622/98 z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej, w szczególności w sprawie ustanowienia Partnerstwa dla Członkostwa [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska w Luksemburgu stwierdziła, że Partnerstwo dla Członkostwa stanowi nowy instrument i kluczowy element wzmocnionej strategii przedakcesyjnej;
(2) Rozporządzenie (WE) nr 622/98 określa, że Rada podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów i na wniosek Komisji, w sprawie zasad, priorytetów, celów pośrednich i warunków zawartych w poszczególnych programach Partnerstwa dla Członkostwa, gdy są one przedkładane każdemu państwu ubiegającemu się o członkostwo, jak też w sprawie znaczących zmian mających do nich zastosowanie.
(3) Pomoc Wspólnoty jest uwarunkowana poszanowaniem dla zobowiązań zawartych w Układach Europejskich oraz postępem w wypełnianiu kryteriów kopenhaskich; w przypadku braku takiego podstawowego elementu, Rada stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może podjąć właściwe kroki w odniesieniu do wszelkiej pomocy przedakcesyjnej.
(4) Rada Europejska w Luksemburgu postanowiła, że wdrożenie Partnerstwa dla Członkostwa i postęp w przejmowaniu acquis zostaną zbadane przez organy Układu Europejskiego.
(5) W sprawozdaniu okresowym Komisji za 1999 r. przedstawiono obiektywną analizę przygotowań do członkostwa Republiki Bułgarii oraz określono szereg obszarów priorytetowych dla dalszej pracy.
(6) W celu przygotowań do członkostwa, Republika Bułgarii powinna uaktualnić swój narodowy program dla przejęcia acquis, a w takim programie powinna przedstawić harmonogram osiągania priorytetów i celów pośrednich ustanowionych w Partnerstwie dla Członkostwa.
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 622/98, zasady, priorytety, cele pośrednie i warunki zawarte w Partnerstwie dla Członkostwa dla Republiki Bułgarii są określone w Załączniku do niniejszej decyzji, który stanowi integralną część niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wdrożenie Partnerstwa dla Członkostwa zostanie zbadane w ramach organów Układu Europejskiego oraz przez właściwe organy Rady, którym Komisja regularnie przedstawia sprawozdania.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1999 r.
w sprawie tymczasowego stosowania Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Białorusi, zmieniającego Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(1999/869/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z jego art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1 Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Białorusi, zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, stosowane jest na zasadzie tymczasowości, do czasu jego formalnego zawarcia i z zastrzeżeniem wzajemnego tymczasowego stosowania Porozumienia przez Republikę Białorusi [1]. Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej Decyzji. Artykuł 2
Niniejsza Decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 grudnia 1999 r.
upoważniająca zastępcę sekretarza generalnego Rady Unii Europejskiej do występowania w roli przedstawiciela niektórych Państw Członkowskich w celu zawierania umów odnoszących się do instalowania i działania infrastruktury komunikacyjnej dla środowiska Schengen, "SISNET" oraz realizacji takich umów
(1999/870/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
Działając na podstawie art. 7 Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (zwanego dalej "Protokołem z Schengen"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sekretarz generalny Rady został upoważniony do zajmowania się w imieniu zainteresowanych Państw Członkowskich umową dotyczącą instalacji i działania sieci SIRENE Phase II [1].
(2) Zainteresowane Państwa Członkowskie zadecydowały o nieprzedłużaniu okresu obowiązywania umowy dotyczącej sieci SIRENE Phase II, która w związku z powyższym wygaśnie dnia 23 sierpnia 2001 r.
(3) W związku z powyższym do dnia 23 sierpnia 2001 r. musi zostać wprowadzona nowa infrastruktura komunikacyjna dla środowiska Schengen, co będzie wymagać podjęcia środków przygotowawczych niezbędnych do zawarcia odpowiednich umów, zawarcia tych umów i ich realizacji.
(4) Zainteresowane Państwa Członkowskie poprosiły zastępcę sekretarza generalnego Rady o reprezentowanie ich w odniesieniu do podejmowania koniecznych środków przygotowawczych oraz zawierania i realizacji umów, o których mowa.
(5) Realizowanie wyżej wymienionych zadań przez zastępcę sekretarza generalnego Rady w imieniu niektórych Państw Członkowskich jest odmienne od zadań wykonywanych przez zastępcę sekretarza generalnego Rady na mocy postanowień Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz Traktatu o Unii Europejskiej.
(6) W związku z powyższym właściwe wydaje się przekazanie tych zadań zastępcy sekretarza generalnego Rady na mocy wyraźnej decyzji Rady,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Rada upoważnia zastępcę sekretarza generalnego Rady do występowania w roli przedstawiciela zainteresowanych Państw Członkowskich (Belgii, Danii, Niemiec, Grecji, Hiszpanii, Francji, Włoch, Luksemburga, Niderlandów, Austrii, Portugalii, Finlandii i Szwecji) w następujących sprawach:
a) realizacji zaproszenia do składania ofert na dostawę, instalację i zarządzanie programem SISNET oraz pozostałych środków przygotowawczych które mogą być konieczne w tym celu; oraz
b) zawierania i realizacji umów na dostawę, instalację i zarządzanie programem SISNET i świadczenia usług związanych z jego używaniem,
2.
Upoważnienie określone w ust. 1 zachowuje swą ważność tak długo, jak płatności związane z wymienionymi wyżej umowami nie są ponoszone z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, lecz pokrywane są przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
3.
Zastępca sekretarza generalnego jest również upoważniony do reprezentowania Irlandii lub Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do spraw wymienionych w ust. 1, na mocy jakiejkolwiek przyszłej decyzji Rady w sprawie udziału tych Państw Członkowskich w niektórych albo wszystkich przepisach dorobku Schengen, zgodnie z postanowieniami art. 4 Protokołu z Schengen.
Artykuł 2
Prace przygotowawcze przy zaproszeniu do składania ofert i realizacji kolejnych umów określonych w art. 1 ust. 1 w imieniu zainteresowanych Państw Członkowskich są wykonywane przez Sekretariat Generalny Rady jako część normalnych zadań administracyjnych.
Artykuł 3
Wszystkie kwestie odnoszące się do odpowiedzialności deliktowej wynikającej z działania lub zaniechania Sekretariatu Generalnego Rady w ramach wykonywania jego zadań administracyjnych na mocy niniejszej decyzji, będą regulowane przez art. 288 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
W związku z tym do wszystkich sporów dotyczących wynagrodzenia szkody stosuje się postanowienia art. 235 Traktatu.
Artykuł 4
1.
Do celów realizacji umów wymienionych w decyzji 1999/322/WE w imieniu sekretarza generalnego Rady otwiera się specjalne konto bankowe, które będzie używane w odniesieniu do budżetu dotyczącego zawierania i realizacji umów wymienionych w art. 1 ust. 1.
2.
Zastępca sekretarza generalnego Rady jest upoważniony do korzystania z konta bankowego określonego w ust. 1 w celu wypełniania zobowiązań wynikających z niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1999 r.
w sprawie tymczasowego stosowania Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Ukrainą, zmieniającego Umowę między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(1999/871/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Wspólnoty Komisja wynegocjowała Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Ukrainą, zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(2) Uwzględniając przepisy w sprawie podwyższenia kontyngentów w roku 1999, niniejsze Porozumienie w formie wymiany listów należy stosować tymczasowo, do chwili zakończenia procedur koniecznych w celu jego zawarcia, z zastrzeżeniem jego wzajemnego, tymczasowego stosowania przez Ukrainę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Ukrainą, zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, stosuje się tymczasowo, do chwili jego formalnego zawarcia oraz z zastrzeżeniem jego wzajemnego, tymczasowego stosowania przez Ukrainę [1].
Tekst Porozumienia załączono do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 grudnia 1999 r.
w sprawie mianowania ośmiu członków Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich
(1999/872/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 247 ust. 3,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 45 ust. 3,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 160b ust. 3,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Kadencje pana Patricka Everarda, pana Jørgena Mohra, pana Antoniego Castellsa, pana Barry'ego Desmonda, pana Giorgio Clemente, pana Armindo de Jesus de Sousa Ribeiro, pana Aunusa Salmi oraz pana Jana O. Karlssona wygasają dnia 9 lutego 2000 r.
(2) Dlatego należy dokonać nowych mianowań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się na członków Trybunału Obrachunkowego na okres od dnia 1 marca 2000 r. do dnia 28 lutego 2006 r. włącznie:
- pana Roberta Reyndersa
- pana Jørgena Mohra
- pana Juana Manuela Fabra Vallesa
- panią Máire Geoghegan-Quinn
- pana Vítora Manuela da Silva Caldeira
- pana Aunusa Salmi
- pana Jana O. Karlssona.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 grudnia 1999 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską z drugiej strony, w sprawie uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty nieprzetworzonej oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji
(1999/873/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów było negocjowane między Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezyjską w celu rozszerzenia na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2000 r. uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty nieprzetworzonej oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji, przewidzianej w art. 3 protokołu 1 do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Tunezyjską z drugiej [1].
(2) Porozumienie to powinno zostać zatwierdzone w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezyjską w sprawie uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty nieprzetworzonej oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia, tak aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 10 grudnia 1999 r.
zmieniająca decyzję 93/70/EWG w sprawie kodyfikacji informacji "Animo" w celu włączenia niektórych rodzajów przetworzonego białka ssaków
(notyfikowana jako dokument nr C (1999) 4251)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(1999/874/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu szybkiego zrozumienia informacji Animo decyzją 93/70/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 98/168/WE [4], Komisja określiła kody używane dla zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego.
(2) Decyzją 97/735/WE [5] Komisja ustanowiła nowe przepisy w sprawie handlu niektórymi rodzajami odpadów zwierzęcych pochodzących od ssaków.
Warunki te określają w szczególności, że Państwa Członkowskie pochodzenia i miejsca przeznaczenia towarów, muszą poinformować się wzajemnie o rodzaju i przeznaczeniu towarów poprzez komputerowy system Animo.
(3) Decyzją 98/168/WE Komisja zmieniła decyzję 93/70/WE w celu uzupełnienia kodów używanych do handlu niektórymi rodzajami odpadów zwierzęcych pochodzących od ssaków.
(4) Uwzględniając fakt, iż zmienione kody dla żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego okazały się niekompletne, produkty brakujące powinny zostać włączone.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 93/70/EWG wprowadza się następujące zmiany:
w rozdziale
"I. 3 PRODUKTY POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO"
pkt 12
"Przetworzone białko zwierzęce przeznaczone lub nie do wykorzystania w paszach (mączki i skwarki) – pokarm dla zwierząt domowych"
dodaje się, co następuje:
_BAR_ "1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_
05 przetworzone białko zwierzęce ssaków przeznaczone do wykorzystania w paszach, niewłączone w pkt 12–01 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
01 – mięso i mączka kostna _BAR_ 47010501000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
02 – mączka z krwi _BAR_ 47010503000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
03 – mączka kostna _BAR_ 47010504000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
04 – suszone skwarki _BAR_ 47010508000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
05 – mieszanka tych mączek _BAR_ 47010599000000" _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1999 r.
w sprawie tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotyczącej handlu wyrobami włókienniczymi
(1999/875/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę dotyczącą handlu wyrobami włókienniczymi z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii.
(2) Umowę tę należy stosować na zasadzie tymczasowej od dnia 1 stycznia 2000 r. w oczekiwaniu na zakończenie procedur koniecznych do jej zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego tymczasowego stosowania Umowy przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Umowa między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotycząca handlu wyrobami włókienniczymi będzie stosowana na zasadzie tymczasowej od dnia 1 stycznia 2000 r. w oczekiwaniu na zakończenie procedur koniecznych do jej zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego tymczasowego stosowania Umowy przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii [1].
Tekst Umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1999 r.
w sprawie tymczasowego stosowania Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego umowy między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(1999/876/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z jego art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała, w imieniu Wspólnoty, Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową zmieniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Chińską Republiką Ludową w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, ostatnio zmienioną Porozumieniem w formie wymiany listów parafowanym dnia 20 listopada 1998 r. i zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową parafowaną dnia 19 stycznia 1995 r. w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi nieobjętymi dwustronną Umową włókienniczą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(2) Porozumienie w formie wymiany listów powinno być stosowane tymczasowo od 1 stycznia 2000 r. do czasu spełnienia procedur niezbędnych do jego zawarcia, pod warunkiem wzajemnego tymczasowego stosowania Porozumienia przez Chińską Republikę Ludową,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 grudnia 1999 r.
dotycząca wprowadzania na rynek i podawania bydlęcego hormonu wzrostu (BST) i uchylająca decyzję 90/218/EWG
(1999/879/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 90/218/EWG z dnia 25 kwietnia 1990 r. dotycząca wprowadzania na rynek i podawania bydlęcego hormonu wzrostu (BST) [3] stanowi w art. 1, że Państwa Członkowskie mają zapewnić do dnia 31 grudnia 1999 r., iż na ich terytorium w żadnym wypadku nie zezwala się na wprowadzanie na rynek bydlęcego hormonu wzrostu w celu jego sprzedaży i podawania krowom mlecznym.
(2) Na mocy art. 2 ust. 2 niniejszej decyzji Rada poleciła Komisji, aby we współpracy z Państwami Członkowskimi powołała grupę roboczą złożoną z niezależnych naukowców, której zadaniem jest dokonanie oceny skutków stosowania BST, z uwzględnieniem opinii Komitetu ds. weterynaryjnych produktów leczniczych, w szczególności w sprawie wpływu stosowania tego produktu na przypadki występowania mastitis (zapalenie sutka).
(3) Artykuł 2 ust. 1 niniejszej decyzji zezwalał Państwom Członkowskim na przeprowadzanie, pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii, ograniczonych testów praktycznych w zakresie stosowania bydlęcego hormonu wzrostu, w celu uzyskania innych danych naukowych, które mogłyby być wzięte pod uwagę przez Radę przy podejmowaniu przez nią ostatecznej decyzji.
Komisja nie otrzymała żadnych informacji na temat takich testów i w świetle zakazu ustanowionego w niniejszej decyzji nie ma potrzeby utrzymywania zezwolenia na ich przeprowadzanie.
(4) Protokół w sprawie dobrobytu zwierząt zaliczony do Traktatu wzywa Wspólnotę i Państwa Członkowskie do tego, aby przy formułowaniu i wdrażaniu wspólnotowej polityki rolnej w pełni uwzględniały wymogi dotyczące ochrony zdrowia i odpowiednich warunków życia zwierząt.
(5) Przyjmując decyzję 78/923/EWG [4] Wspólnota zaaprobowała Europejską konwencję w sprawie ochrony zwierząt hodowlanych (zwaną dalej "Konwencją") i złożyła dokument zatwierdzający; wszystkie Państwa Członkowskie również ratyfikowały tę konwencję.
(6) W dyrektywie Rady 98/58/WE z dnia 20 kwietnia 1998 r. dotyczącej ochrony zwierząt hodowlanych [5] w pkt 18 załącznika zawarte jest stwierdzenie, że nie można podawać zwierzętom żadnych innych substancji poza tymi, które podawane są w celach terapeutycznych lub profilaktycznych, chyba że badania naukowe lub przyjęta praktyka udowodniły, iż efekty danej substancji nie są szkodliwe dla ich warunków życia lub zdrowia.
(7) BST nie jest produkowany do zastosowań terapeutycznych u bydła, ale jedynie w celu podniesienia jego mleczności.
(8) W dniu 10 marca 1999 r Komitet Naukowy ds. Zdrowia i Dobrobytu Zwierząt (SCAWAH) przyjął swoje sprawozdanie w sprawie aspektów stosowania bydlęcego hormonu wzrostu dla dobrostanu zwierząt, w którym stwierdza, że BST zwiększa ryzyko klinicznego mastitis (zapalenia sutka), jak również wydłuża terapię zwalczającą mastitis (zapalenie sutka), zwiększa występowanie schorzeń stóp i kończyn oraz może mieć negatywny wpływ na reprodukcję, jak też może wywoływać ostre odczyny w miejscu wstrzykiwania.
(9) Dla zdrowia i wydajności krów mlecznych ważne jest minimalizowanie stresów, które mogą prowadzić do zwiększonej ilości przypadków chorób takich jak mastitis (zapalenie sutka), zmiany chorobowe stóp i odczyny po wstrzyknięciach, natomiast według opinii SCAWAH, stosowanie BST wykazało wzrost tego typu przypadków, zarówno bolesnych jak i osłabiających oraz mogących prowadzić do słabszego pogorszenia warunków życia i zwiększenia zachorowalności zwierząt.
W związku z powyższym SCAWAH uważa, że BST nie powinien być podawany krowom mlecznym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Od momentu, w którym niniejsza decyzja staje się skuteczna, Państwa Członkowskie gwarantują, że bezwzględnie zakazane jest wprowadzanie bydlęcego hormonu wzrostu na rynek Wspólnoty lub na rynki terytoriów podlegających ich jurysdykcji, w celu sprzedaży oraz podawania krowom mlecznym w jakikolwiek sposób.
Artykuł 2
Przedsiębiorstwa nabywające lub produkujące substancje zawierające bydlęcy hormon wzrostu oraz przedsiębiorstwa upoważnione w jakikolwiek sposób do sprzedaży tych substancji są zobowiązane do prowadzenia rejestrów wyszczególniających, w porządku chronologicznym, wyprodukowane lub nabyte ilości oraz ilości sprzedane lub wykorzystane w innych celach, aniżeli wprowadzanie na rynek określone w art. 1, oraz nazwiska podmiotów, którym dane ilości zostały sprzedane lub od których zostały zakupione.
Powyższe informacje muszą być udostępnione właściwemu urzędowi na jego żądanie, w przypadku zapisów komputerowych, przedstawione w formie wydruku.
Artykuł 3
Zakaz określony w art. 1 nie ma wpływu na produkcję bydlęcego hormonu wzrostu w Państwach Członkowskich lub na jego przywóz, do celów wywozu do państw trzecich.
Artykuł 4
Decyzja 90/218/EWG traci moc.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 stycznia 2000 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja 1419/1999/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 25 maja 1999 r.
ustanawiająca działanie Wspólnoty na rzecz obchodów "Europejskiej Stolicy Kultury" w latach 2005-2019
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 151,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W całej swojej historii Europa była miejscem wyjątkowo płodnej i różnorodnej działalności artystycznej; życie miejskie odgrywało główną rolę w rozwoju i wpływie na kultury europejskie.
(2) Artykuł 151 Traktatu nadaje Wspólnocie uprawnienia w dziedzinie kultury, wszystkie działania Wspólnoty w celu wspierania działalności kulturalnej powinny z tego względu być podejmowane na tej podstawie prawnej, zgodnie z celami i środkami przyznanymi Wspólnocie Traktatem.
(3) Dnia 13 czerwca 1985 r. ministrowie właściwi do spraw kultury zebrani w Radzie, przyjęli uchwałę dotyczącą dorocznych obchodów "Europejskiego Miasta Kultury" [4], których głównym celem jest otwarcie dla społeczeństwa europejskiego szczególnych aspektów kultury odnośnego miasta, regionu lub kraju. Obchody finansowo wspierane są przez Wspólnotę.
(4) Badania przeprowadzone w celu określenia efektów obchodów Europejskich Miast Kultury pokazały, że miały one korzystny wpływ jeśli chodzi o oddźwięk w mediach, rozwój kultury i turystyki oraz uznanie przez mieszkańców znaczenia faktu wyboru ich miasta.
(5) Mimo to korzystny wpływ nie zawsze dawał efekty trwające dłużej niż sam projekt i władze publiczne wybranych miast, których kompetencje do decydowania o treści swojego projektu są uznawane, powinny zwrócić uwagę na potrzebę włączenia projektu kulturalnego w dynamiczny proces średniookresowy.
(6) Inicjatywa ta ma znaczenie zarówno dla wzmocnienia lokalnej i regionalnej tożsamości, jak i dla kultywowania integracji europejskiej.
(7) W dyskusjach prowadzących do wydania opinii Parlamentu Europejskiego z dnia 7 kwietnia 1995 r. [5] w sprawie programu Kalejdoskop ustanowionego decyzją nr 719/96/WE [6], na podstawie art. 151 Traktatu zwrócono się do Komisji o przedstawienie programu szczegółowego w sprawie Europejskiego Miasta Kultury po roku 2000.
(8) Znaczenie i oddziaływanie wydarzenia określanego nazwą "Miasto Kultury" wymaga utworzenia rotacyjnego systemu desygnowania, który zapewni, że w każdym Państwie Członkowskim, w regularnych odstępach czasu, będzie wybrane jedno z miast; przewidywalny, jednorodny i przejrzysty system rotacyjny najlepiej uzyskuje się poprzez pojedynczą decyzję ustalającą kolejność, według której Państwa Członkowskie będą gospodarzami obchodów.
(9) Właściwe jest, aby z uwagi na wielkie znaczenie symboliczne takiego desygnowania w Państwach Członkowskich "stolice kultury" desygnowała Rada.
(10) Każda inicjatywa Wspólnoty w celu wspierania Europejskiego Miasta Kultury musi spełniać wcześniej określone warunki i wykorzystywać źródła przewidziane przez Traktat.
(11) W przeszłości Wspólnota przyczyniła się do organizowanych w ramach programu Kalejdoskop, który kończy się w 1999 r., wydarzeń Europejskie Miasto Kultury i Europejski Miesiąc Kultury.
(12) Dnia 22 września 1997 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie przyszłości europejskich działań kulturalnych [7], w której zwróciła się do Komisji, zgodnie z art. 208 Traktatu, o przedstawienie w terminie do maja 1998 do dyskusji, wraz z zasadami finansowania, propozycji wspólnego programu na rzecz kultury, w który włączone będą działania Europejskiej Stolicy Kultury.
(13) Komisja przedłożyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie komunikat w sprawie pierwszego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej wspierającego kulturę, włącznie z propozycją decyzji ustanawiającej wspólny instrument finansowania i programowania na rzecz współpracy kulturalnej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawia się działanie Wspólnoty zatytułowane "Europejska Stolica Kultury".
Jego celem jest podkreślenie bogactwa i zróżnicowania kultur europejskich oraz ich wspólnych cech, jak również wspieranie szerszych kontaktów między obywatelami europejskimi.
Artykuł 2
1.
Jedno miasto Państwa Członkowskiego wyznacza się na Europejską Stolicę Kultury, według kolejności określonej w załączniku I. Kolejność chronologiczna, określona w załączniku I, może być zmieniona przez wspólne porozumienie między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
Odnośne Państwo Członkowskie zgłasza nominację jednego lub więcej miast Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Komitetowi Regionów, w miarę możliwości z dołączoną rekomendacją od tego ostatniego, nie później niż na cztery lata przed rozpoczęciem odnośnych obchodów.
2.
Każdego roku Komisja tworzy komisję selekcyjną, która sporządza sprawozdanie z wyznaczenia miasta bądź miast ocenione na podstawie celów i cech tego działania.
Komisja selekcyjna składa się z siedmiu niezależnych osób, które są ekspertami w dziedzinie kultury, z których dwie mianuje Parlament Europejski, dwie Rada, dwie Komisja i jeden Komitet Regionów.
Komisja selekcyjna przedkłada swoje sprawozdanie Komisji, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
3.
Parlament Europejski może przesłać do Komisji opinię w sprawie wyznaczenia w terminie nieprzekraczającym trzech miesięcy od daty otrzymania sprawozdania.
Rada, działając na podstawie zalecenia Komisji sporządzonego w świetle opinii Parlamentu Europejskiego i sprawozdania komisji selekcyjnej, oficjalnie wyznacza odnośne miasto na Europejską Stolicę Kultury na rok, na który zostało wcześniej wyznaczone.
Artykuł 3
Wyznaczenie obejmuje wydarzenie kulturalne o wymiarze europejskim, z zasady oparte na współpracy kulturalnej, zgodnie z celami i działaniami określonymi w art. 151 Traktatu.
Wniosek ściśle określa, w jaki sposób nominowane miasto zamierza:
- podkreślić wspólne dla Europejczyków ruchy i style artystyczne, które zainspirowało lub do których znacząco się przyczyniło,
- wspierać wydarzenia angażujące działaczy kultury z innych miast w Państwach Członkowskich i prowadzące do trwałej współpracy kulturalnej i do kultywowania ich ruchu w Unii Europejskiej,
- wspierać i rozwijać prace twórcze, które są istotnym elementem każdej polityki kulturalnej,
- zapewnić mobilizację i udział dużych części populacji i w konsekwencji, wpływ społeczny działania i jego trwanie poza rok wydarzenia,
- zachęcać do przyjmowania obywateli Unii i możliwie najszerszego rozpowszechniania różnych wydarzeń przez zastosowanie wszelkich form multimedialnych,
- promować dialog między kulturami europejskimi i kulturami z innych części świata oraz w tym duchu optymalizować otwarcie na innych i ich rozumienie, co stanowi fundamentalne wartości kulturalne,
- wykorzystywać dziedzictwo historyczne, architekturę miejską i jakość życia w mieście.
Artykuł 4
Państwa europejskie niebędące członkami Unii mogą uczestniczyć w tym działaniu.
Każde takie państwo może wyznaczać jedno miasto na Europejską Stolicę Kultury i powinno zgłosić swoją nominację do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji i Komitetu Regionów.
Rada, działając jednogłośnie na podstawie zalecenia Komisji, oficjalnie wyznacza jedno z nominowanych miast na Europejską Stolicę Kultury na każdy rok, mając na uwadze celowość czteroletniego okresu przygotowawczego.
Artykuł 5
Każde miasto organizuje program imprez kulturalnych, podkreślających własną kulturę i dziedzictwo kulturowe miasta, jak również jego miejsce we wspólnym dziedzictwie kulturowym i angażujących ludzi zainteresowanych działalnością kulturalną z innych krajów europejskich z zamiarem utworzenia trwałej współpracy.
Oprócz powyższego, wyznaczone miasto przy planowaniu swojego programu powinno, w możliwie najszerszym zakresie, wziąć pod uwagę wykaz określający kryteria planowania i oceny zamieszczony w załączniku II.
Co do zasady, program ten powinien trwać jeden rok, ale w drodze wyjątku wyznaczone miasta mogą wybrać skrócenie tego okresu.
Miasta mogą zdecydować się na zaangażowanie do swojego programu otaczających je regionów.
Programy wyznaczonych miast na ten sam rok powinny być ze sobą powiązane.
Artykuł 6
Każdego roku Komisja przedstawia sprawozdanie oceniające wyniki obchodów z poprzedniego roku, włącznie z analizą jego organizatorów.
To sprawozdanie przedstawia się Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Regionów.
Komisja może również przedstawić wszelkie propozycje zmian do niniejszej decyzji, które uzna za konieczne dla sprawnego prowadzenia tego działania i w szczególności mając na uwadze przyszłe rozszerzenie Unii.
Decyzja nr 1719/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 12 lipca 1999 r.
w sprawie szeregu wytycznych, w tym identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, dotyczących transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
(1) Rada, w swojej rezolucji z dnia 20 czerwca 1994 r. [5], podkreśliła potrzebę koordynacji w odniesieniu do wymiany informacji między administracjami.
(2) Rada, w swojej rezolucji z dnia 21 listopada 1996 r. [6], ustanowiła nowe priorytety polityki dotyczącej społeczeństwa informacyjnego.
(3) Komisja, w swym komunikacie z dnia 19 lipca 1994 r., przedłożyła plan działań w odniesieniu do społeczeństwa informacyjnego.
(4) Komisja przedłożyła plan działań w odniesieniu do jednolitego rynku.
(5) Parlament Europejski, w swojej rezolucji z dnia 12 czerwca 1997 r. [7], zaprosił Unię Europejską i Państwa Członkowskie do podjęcia działań w odniesieniu do rozwoju i zastosowań nowych technologii informacyjnych oraz komunikacyjnych (ICT) w następnej dekadzie.
(6) Parlament Europejski i Rada, w decyzji nr 2717/95/WE [8], przyjęły szereg wytycznych w zakresie rozwoju Euro-ISDN jako sieci transeuropejskiej.
(7) Parlament Europejski i Rada, w decyzji nr 1336/97/WE [9], przyjęły szereg wytycznych w zakresie transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych.
(8) W celu ustanowienia unii gospodarczej i walutowej i realizacji polityki i działań Wspólnoty, administracjom Państw Członkowskich i Wspólnoty niezbędny jest dostęp do wymiany i przetwarzania rosnących ilości informacji.
(9) Aby korzystać z powierzonych im uprawnień, instytucjom Wspólnoty konieczny jest dostęp do wymiany i przetwarzania rosnących ilości informacji.
(10) Sprawna, efektywna i bezpieczna wymiana przetwarzalnej informacji wymaga dostępności zintegrowanych systemów teleinformatycznych, zwanych dalej sieciami telematycznymi.
(11) Sieciami telematycznymi łączącymi systemy informatyczne administracji Państw Członkowskich i Wspólnoty w Europie są transeuropejskie sieci telekomunikacyjne administracji.
(12) Sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego i zniesienie przeszkód w komunikacji między administracją publiczną a sektorem prywatnym są istotnymi czynnikami koniunktury oraz konkurencyjności przemysłu Wspólnoty.
(13) Wykorzystywanie sieci telematycznych może przyczynić się do ochrony interesów finansowych Wspólnoty i do zwalczania nadużyć finansowych.
(14) Państwa Członkowskie powinny uwzględnić sieci telematyczne powstałe w ramach działań wspólnotowych przy rozwoju projektów, przeprowadzanych wspólnie na obszarach objętych Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską w konsekwencji Traktatu z Amsterdamu, i na innych obszarach objętych Traktatem o Unii Europejskiej, a także we wszystkich innych działaniach przez nie prowadzonych, spełniających cele Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 3 lit. d), art. 14, 18 i 39 tego Traktatu.
(15) Podczas przygotowań do poszerzenia Unii Europejskiej niezbędne mogą okazać się zmiany i rozwój sieci telematycznych.
(16) Umiejętność reagowania i oraz przejrzystość w działaniach administracji publicznej zachęcą obywateli Unii Europejskiej do odnoszenia korzyści ze społeczeństwa informacyjnego.
(17) Wspólnota jest użytkownikiem bądź beneficjentem sieci telematycznych, które wspierają politykę i działania Wspólnoty, komunikację między oraz unię gospodarczą i walutową.
(18) Zadanie ustanowienia takich sieci ciąży zarówno na Wspólnocie, jak i na Państwach Członkowskich.
(19) Do zapewnienia nieprzerwanego współdziałania w celu osiągnięcia korzyści skali i powiększenia korzyści z takich sieci niezbędne jest stosowanie w jak najszerszym zakresie norm, publicznie dostępnych specyfikacji i zastosowań stanowiących powszechną własność.
(20) W następstwie skoordynowanego rozwoju, sieci takie powinny zbiegać się we wspólnym interfejsie telematycznym między Wspólnotą i Państwami Członkowskimi.
(21) Aby uczynić efektywnym wykorzystanie środków finansowych Wspólnoty, konieczny jest sprawiedliwy podział kosztów takich sieci między Państwami Członkowskimi a Wspólnotą, z równoczesnym unikaniem niepotrzebnego mnożenia wyposażenia, powielania się badań oraz różnicowania metod.
(22) Państwa Członkowskie w zasadzie ponoszą każde z osobna koszt poniesiony przez nie przy realizacji projektów i usług IDA.
(23) Zachodzi zatem potrzeba określenia szczegółowych wytycznych powszechnego stosowania dla wszystkich takich sieci, jak również szczegółowych ram finansowych w zakresie projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania zgodnych z takimi wytycznymi.
(24) Zgodnie z zasadami subsydiarności i proporcjonalności ustanowionymi w art. 5 Traktatu, Państwa Członkowskie nie mogą należycie osiągnąć celu ustanawiania takich sieci, i dlatego mogą z powodu skali i skutków proponowanych działań, skuteczniej osiągnąć ten cel na poziomie wspólnotowym; proponowane działania nie wychodzą poza to, co konieczne do osiągnięcia wymienionego celu.
(25) Wykonanie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i umów stowarzyszeniowych ze Wspólnotą Europejską wymaga zmian i ulepszenia odpowiednich sieci telematycznych.
(26) Sieci telematyczne i komunikacji elektronicznej posiadają nieodłącznie wymiar międzynarodowy.
(27) Środki mające na celu zapewnienie współdziałania sieci telematycznych między administracjami są zgodne z priorytetami przyjętymi w związku z wytycznymi w zakresie transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych.
(28) Przeprowadzano działania zgodne z decyzją Rady 95/468/WE z dnia 6 listopada 1995 r. w sprawie wkładu Wspólnoty do telematycznej wymiany danych między administracjami we Wspólnocie (IDA) [10]; 28 maja 1998 r.
Trybunał Sprawiedliwości uchylił decyzję 95/468/WE; utrzymuje się konsekwencje środków przyjmowanych przez Komisję na podstawie niniejszej decyzji przed jej uchyleniem przez Trybunał.
(29) Niniejsza decyzja ustanawia pakiet finansowy, który jest głównym punktem odniesienia w rozumieniu pkt 1 Deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r. [11], dla władzy budżetowej do celów rocznej procedury budżetowej.
(30) 20 grudnia 1994 r. [12] zawarto modus vivendi między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie środków wykonawczych do aktów przyjętych zgodnie z procedurą ustaloną w art. 251 Traktatu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres i cele
1.
Wspólnota, we współpracy z Państwami Członkowskimi, działa w dziedzinie sieci transeuropejskich dla administracji i przyjmuje środki wymienione w niniejszej decyzji w następujących celach:
a) ustanowienia funkcjonalnych, współdziałających, transeuropejskich sieci telematycznych między administracjami Państw Członkowskich, tak krajowymi jak regionalnymi, jak również między tymi administracjami i, stosownie do potrzeb, instytucjami i organami wspólnotowymi, umożliwiających sprawną, efektywną i bezpieczną wzajemną wymianę informacji w celu wspierania ustanowienia unii gospodarczej i walutowej, oraz w celu realizacji przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę, w obszarach odpowiadających ich kompetencjom, polityki i działań Wspólnoty określonych w art. 3 i 4 Traktatu, przy uwzględnieniu prac już prowadzonych w ramach istniejących programów Wspólnoty bądź Państw Członkowskich;
b) ustanowienia zintegrowanych sieci telematycznych ułatwiających komunikację między instytucjami wspólnotowymi i wspierających proces podejmowania decyzji we Wspólnocie.
2.
Niniejsza decyzja odnosi się do wszystkich sieci objętych programem IDA.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a) "sieć telematyczna": całościowy system teleinformatyczny, na który składają się nie tylko infrastruktura materialna oraz łącza, lecz również sfery usług i zastosowań powstałych na bazie tej infrastruktury, a przez to umożliwiający elektroniczną wzajemną wymianę informacji między organizacjami i osobami;
b) "sieć IDA": transeuropejska sieć telematyczna dla administracji ustanowiona lub rozwinięta zgodnie z niniejszą decyzją.
Sieć taka jest ustanowiona z inicjatywy Wspólnoty jako użytkownika, lub uczestnika w sieci, lub jako beneficjenta posiadającego interes w zapewnieniu jej realizacji;
c) "sieć sektorowa": transeuropejska sieć telematyczna dla administracji lub zespół usług i aplikacji, przeznaczone do umożliwienia lub ułatwienia w sensie administracyjnym wprowadzenia szczególnej polityki, działalności lub celu Wspólnoty, zwana dalej "sektorem administracyjnym";
d) "projekt IDA": zespół wzajemnie powiązanych działań podejmowanych lub kontynuowanych w ramach niniejszej decyzji, określonych w Załączniku, i dotyczących ustanowienia lub rozwoju sieci sektorowych.
Artykuł 3
Projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania
1.
Aby zrealizować cele ustanowione w art. 1, Wspólnota i Państwa Członkowskie realizują projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania jak wymieniono w niniejszym Załączniku.
2.
Realizacja takich projektów przeprowadzana jest zgodnie z programem pracy IDA i ogólnymi planami realizacji przedstawionymi w art. 5.
Artykuł 4
Priorytety
Do celów ustanawiania programu pracy IDA, oraz przy podziale środków finansowych Wspólnoty między projekty IDA, przyznaje się pierwszeństwo tym projektom, które poprawiają ekonomiczną sytuację administracji publicznej, instytucji Wspólnoty Europejskiej, Państw Członkowskich oraz regionów, i które poprzez ustanowienie lub ulepszanie sieci sektorowych:
a) bezpośrednio przyczyniają się do usuwania przeszkód w swobodnym przepływie towarów, osób, usług i kapitału; lub
b) bezpośrednio przyczyniają się do skutecznego wprowadzenia lub zadowalającego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej; lub
c) zachęcają do współpracy międzyinstytucjonalnej pomiędzy instytucjami wspólnotowymi, a także między tymi ostatnimi i organami krajowej i regionalnej administracji, w tym z parlamentami krajowymi i regionalnymi; lub
d) przyczyniają się do ochrony finansowych interesów Wspólnoty i Państw Członkowskich lub do zwalczania nadużyć finansowych; lub
e) ułatwiają przygotowania do rozszerzenia Unii Europejskiej; lub
f) ułatwiają konkurencyjność przemysłową we Wspólnocie, ze szczególnym uwzględnieniem konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw; lub
g) zapewniają korzyści osobom w Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Zarys realizacji
1.
Przy realizacji projektów IDA przestrzegane są zasady ustanowione w niniejszym artykule.
2.
Realizacja projektów IDA wymaga podstawy prawnej.
Do celów niniejszej decyzji projekt IDA uważa się za spełniający to wymaganie, gdy dana sieć lub sieci wspierają komunikację między administracjami w ramach wykonania jednego lub kilku aktów wspólnotowych.
Pierwszy akapit nie ma zastosowania do projektów, które wspierają komunikację między instytucjami lub wspólnotowy proces podejmowania decyzji, lub do wspólnych działań na rzecz wsparcia dwu lub więcej projektów IDA.
3.
Projekty IDA obejmują wszystkie działania konieczne do ustanowienia lub rozwoju sieci sektorowych, w szczególności analizy i dowody wykonalności, ustanowienie grup roboczych ekspertów z Państw Członkowskich i Wspólnoty, oraz stosownie do potrzeb, nabycie towarów oraz usług dla Wspólnoty.
4.
Projekty IDA obejmują etap przygotowawczy, etap studium wykonalności, etap rozwoju i etap zatwierdzania, oraz etap realizacji.
Etap przygotowawczy prowadzi do ustanowienia wstępnego sprawozdania zawierającego cele, zakres oraz uzasadnienie projektu, w szczególności przewidywane koszty oraz korzyści, jak również osiągnięcie koniecznego zaangażowania i porozumienia między uczestnikami w drodze odpowiednich konsultacji.
Etap studium wykonalności prowadzi do ustanowienia ogólnego planu realizacji, obejmującego:
a) określenie planowanych sieci, która lub które mają zostać ustanowione zgodnie z projektem pod względem celów, funkcjonalności, uczestników i podejścia technicznego;
b) przydział ról i zadań Wspólnocie i Państwom Członkowskim w ciągu następnych etapów rozwoju oraz zatwierdzania i realizacji;
c) szczegółowe określenie oczekiwanych korzyści zawierające kryteria oceny pomiaru tych korzyści po etapie realizacji;
d) schemat określający sprawiedliwy podział kosztów operacyjnych i konserwacji sieci między Wspólnotą i Państwami Członkowskimi na zakończenie etapu realizacji.
Na etapie rozwoju i zatwierdzania rozwiązanie proponowane dla danej sieci może, jeśli ma znaczenie, być skonstruowane, testowane, ocenione oraz monitorowane w małej skali, a wyniki użyte do odpowiedniej korekty ogólnego planu realizacji.
Na etapie realizacji w pełni działająca dana sieć lub sieci są ustanowione zgodnie z ogólnym planem realizacji.
5.
Projekty IDA opierają się na działaniach oraz środkach horyzontalnych podejmowanych przez Wspólnotę w ramach decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1720/1999/WE z dnia 12 lipca 1999 r. przyjmującej szereg działań i środków w celu zapewnienia interoperacyjności i dostępu do transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA) [13]; w szczególności, w miarę potrzeb, stosuje się wspólne podstawowe usługi oraz aplikacje.
6.
Zapoczątkowanie oraz realizacja projektu IDA, określenie jego etapów, jak również określenie wymagań użytkowników, zarówno technicznych jak i funkcjonalnych, dotyczących danej sieci zgodnie z takim projektem, dokonywane są w ramach danej polityki lub działań Wspólnoty oraz nadzorowane zgodnie z ewentualnie mającą zastosowanie procedurą komitetu.
W przypadku gdy nie ma zastosowania żadna procedura komitetu sektorowego, Wspólnota i Państwa Członkowskie ustanawiają sektorowe grupy biegłych do zbadania tych kwestii.
Wnioski przekazane przez komitety sektorowe oraz grupy biegłych zgłaszane są przez Komisję komitetowi określonemu w art. 8 wraz z jej propozycjami środków określonych w art. 7.
7.
Każdy projekt IDA ma specyfikację techniczną w odniesieniu do norm europejskich lub publicznie dostępnych specyfikacji, takich jak otwarte normy internetowe, gdy jest to stosowne, w celu zapewnienia wysokiego stopnia współdziałania między systemem krajowym i wspólnotowym w oraz między sektorami administracji a także z sektorem prywatnym.
Należy przywiązywać szczególną uwagę do wytycznych Wspólnoty oraz narzędzi wspierania w sferze standaryzacji zamówień publicznych na systemy i usługi technologii informacji i komunikacji (ICT).
8.
Określenie i realizacja każdego projektu IDA opiera się na odpowiednich wynikach osiągniętych w pozostałych rodzajach danej działalności wspólnotowej, w szczególności we wspólnotowych programach badania i rozwoju technologicznego oraz działalności wspólnotowej w dziedzinie transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych.
9.
Po realizacji każdego projektu IDA przeprowadzana jest, w koordynacji z Państwami Członkowskimi w ramach danej polityki lub działań Wspólnoty, kontrola i przedstawiana stosownym komitetom sektorowym oraz komitetowi określonemu w art. 8 w ciągu jednego roku następującego po zakończeniu etapu realizacji.
Kontrola ta zawiera analizę kosztów i zysków.
Artykuł 6
Udział finansowy Wspólnoty
1.
Przy realizacji projektów IDA, Wspólnota ponosi koszty proporcjonalnie do swoich udziałów.
2.
Udział finansowy Wspólnoty w każdym projekcie IDA ustalany jest zgodnie z ust. 3-7.
Udział ten nie obejmuje żadnych kosztów wynikających z przedłużenia stosowania aplikacji lub specyfikacji, które stoją w sprzeczności z priorytetami lub wymaganiami niniejszej decyzji lub Parlamentu Europejskiego i decyzji Rady 1720/1999/WE.
3.
Na etapie przygotowawczym i badania wykonalności projektu wkład Wspólnoty może pokrywać pełen koszt koniecznych analiz.
4.
Na etapie rozwoju i zatwierdzania oraz na etapie realizacji projektu Wspólnota ponosi koszty zadań, jakie powierzono jej w ogólnym planie realizacji tego projektu.
5.
Wspólnota może wnieść, w wyjątkowych przypadkach oraz zgodnie z procedurą ustaloną w art. 8, wkład w formie bezpośrednich dotacji do kosztów poniesionych przez jedno lub więcej Państw Członkowskich, w celu by to Państwo Członkowskie prowadziło:
a) działalność związaną z projektem lub siecią IDA uważanych za korzystne dla pozostałych uczestników lub innych projektów lub sieci IDA;
b) ulepszenia systemu uznanego za niezbędny do poprawy lub uproszczenia całkowitej realizacji określonej sieci IDA.
Zamierzone dotacje zostaną określone w programie pracy IDA każdego danego projektu lub sieci IDA oraz bieżącego roku budżetowego, pod względem ich najwyższej dozwolonej wartości, oczekiwanych korzyści dla projektów oraz sieci IDA, wyznaczonych do osiągnięcia celów, administracji-beneficjentów w Państwach Członkowskich oraz zadań finansowanych przez takie dotacje.
Poza wyjątkowymi wypadkami dotacje nie przekraczają połowy wydatków rzeczywiście poniesionych przez każde Państwo Członkowskie-beneficjenta przy realizacji zadań, na jakie przyznano dotację.
6.
Finansowanie wspólnotowe zgodnie z niniejszą decyzją ustaje w momencie ukończenia etapu realizacji projektu IDA; jednakże dalsze finansowanie może, wyjątkowo, oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8, zostać przyznane zgodnie z niniejszą decyzją na pokrycie całości lub części kosztów działania i konserwacji sieci IDA do końca roku następującego po roku, w którym realizacja została zakończona.
7.
Wspólnota może również, w ramach niniejszej decyzji oraz do końca 1999 r., ponosić koszty działania i konserwacji tych sieci IDA, które są kontynuowane zgodnie z niniejszą decyzją, oraz które już działają w dniu wejścia w życie niniejszej decyzji.
8.
Środki finansowe przekazywane zgodnie z niniejszą decyzją nie są, co do zasady, przyznawane na projekty i etapy projektów, które otrzymują pomoc z innych wspólnotowych źródeł finansowania.
Artykuł 7
Wykonanie
1.
Komisja wykonuje działanie wspólnotowe, o którym mowa w art. 3-6.
2.
Procedura określona w art. 8 stosuje się do akceptacji, na podstawie zgodności z priorytetami ustanowionymi w art. 4 oraz z zasadami ustanowionymi w art. 5, części programu pracy IDA dotyczącej wykonania niniejszej decyzji, jaką Komisja opracowuje w odstępach rocznych.
Program pracy IDA zawiera rozbicie przeszłych wydatków na dany projekt w poprzednim roku (latach).
3.
Procedura określona w art. 8 stosuje się do zatwierdzenia, na podstawie jego zgodności z zasadami ustanowionymi w art. 5, do sprawozdania wstępnego oraz do ogólnego planu realizacji każdego projektu IDA na koniec etapu studium wykonalności oraz na koniec etapu rozwoju i zatwierdzania, jak również zatwierdzenie każdej kolejnej zasadniczej zmiany do tego planu realizacji.
4.
Procedura określona w art. 8 stosuje się do zatwierdzenia, na podstawie priorytetów ustanowionych w art. 4 oraz zasad ustanowionych w art. 5 i 6, podziału rocznych wydatków budżetowych według projektów, zgodnie z niniejszą decyzją.
Propozycje każdej zmiany budżetowej przewyższającej 250000 EUR na linię projektową w okresie roku również podlegają niniejszej procedurze.
5.
Specyfikacje techniczne przetargów ogłaszanych przy wykonaniu niniejszej decyzji, w przypadku umów o wartości ponad 500000 EUR określane są w porozumieniu z Państwami Członkowskimi.
Artykuł 8
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Komitet ten zwany jest Komitetem Telematyki między Administracjami (TAC).
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, jaki przewodniczący określa w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże w przypadku gdy nie są one zgodne z opinią komitetu, środki te natychmiast przekazywane są przez Komisję Radzie.
W takim przypadku:
Komisja odracza stosowanie przyjętych środków o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia;
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w poprzednim akapicie.
2.
Komisja corocznie składa TAC sprawozdanie z wykonania niniejszej decyzji.
Artykuł 9
Kontrola i ocena
1.
Co dwa lata Komisja prowadzi, we współpracy z Państwami Członkowskimi, oceny wykonania niniejszej decyzji.
2.
Ocena ustala postęp oraz bieżący stan projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania wskazanych w Załączniku.
Ocena bada także, w świetle wydatków poniesionych przez Wspólnotę, korzyści, jakie przyniosły sieci IDA dla rozwoju wspólnej polityki Wspólnoty oraz współpracy instytucjonalnej, Państwom Członkowskim, przemysłowi Wspólnoty oraz obywatelom Unii Europejskiej a także wskazaniem na obszary potencjalnych usprawnień i weryfikacji efektu synergii z pozostałymi działaniami wspólnotowymi w dziedzinie transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych.
3.
Komisja przesyła swoją ocenę Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie, po zapoznaniu się z nią przez TAC, wraz ze wszystkimi odpowiednimi propozycjami zmian Załącznika.
Oceny przekazywane są nie później niż projekty budżetu na, odpowiednio, lata 2001, 2003 oraz 2005.
Artykuł 10
Rozszerzenie na EOG oraz państwa stowarzyszone
1.
Program IDA może zostać otwarty, w ramach ich poszczególnych umów ze Wspólnotą Europejską, na udział innych krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej oraz Cypru w projektach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, do których mają odniesienie takie umowy.
2.
W trakcie realizacji projektu zachęca się do współpracy, stosownie do potrzeb, z państwami trzecimi oraz z organizacjami bądź organami międzynarodowymi.
Artykuł 11
Pozostałe sieci sektorowe
1.
W odniesieniu do ustanowienia lub ulepszania wszystkich pozostałych sieci sektorowych, niebędących projektami IDA (zwanymi dalej "pozostałymi sieciami sektorowymi"), Państwa Członkowskie oraz Wspólnota zapewniają, że zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi regulującymi realizację tych sieci sektorowych przestrzegane są ust. 2-6.
2.
Pozostałe sieci sektorowe wykorzystują działania oraz środki horyzontalne podejmowane przez Wspólnotę w ramach Parlamentu Europejskiego i decyzji Rady 1720/1999/WE, o ile te działania oraz środki nie są nieodpowiednie do spełnienia wymagań użytkowników pozostałych sieci sektorowych.
3.
Wszystkie pozostałe sieci sektorowe mają specyfikację techniczną w odniesieniu do norm europejskich lub publicznie dostępnych specyfikacji, takich jak otwarte normy internetowe, odpowiednio, w celu zapewnienia wysokiego stopnia współdziałania między systemem krajowym i wspólnotowym w oraz między sektorami administracji oraz z sektorem prywatnym.
Szczególną uwagę należy przywiązywać do wytycznych oraz narzędzi wspierania Wspólnoty w sferze standaryzacji zamówień publicznych na systemy i usługi ICT.
4.
W określaniu i realizacji każdej z pozostałych sieci sektorowych należy troszczyć się o oparcie na odpowiednich wynikach osiąganych w innych odpowiednich działaniach wspólnotowych, w szczególności w programach badań i rozwoju technologicznego Wspólnoty oraz działalności wspólnotowej w dziedzinie transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych.
5.
Przeprowadzane jest badanie każdej z pozostałych sieci sektorowych po realizacji.
6.
Przy realizacji pozostałych sieci sektorowych Wspólnota ponosi koszt proporcjonalny do swego zaangażowania.
7.
Do 3 października 1999 r., oraz w rocznych odstępach w okresie późniejszym, Komisja przesyła do TAC sprawozdanie z wykonania ust. 1-6.
W tym sprawozdaniu Komisja wyszczególnia wszystkie odpowiednie wymagania użytkowników, jakie stoją na przeszkodzie pozostałym sieciom sektorowym w wykorzystywaniu danego rodzaju usług zgodnie z ust. 2, oraz podnosi możliwość modernizacji usług danego rodzaju w celu spełnienia owych wymagań użytkowników.
Artykuł 12
Ramy finansowe
Ramy finansowe przeznaczone na wykonanie działania wspólnotowego, określonego zgodnie z niniejszą decyzją, na okres 1998-2000 r., wynoszą 38,5 milionów EUR.
Roczne środki przyznane zatwierdzane są przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wchodzi ona w życie z dniem publikacji i stosuje się do 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 14
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 1720/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 12 lipca 1999 r.
przyjmująca szereg działań i środków w celu zapewnienia interoperacyjności i dostępu do transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],
(1) Rada w swojej rezolucji z dnia 20 czerwca 1994 r. [5] podkreśliła potrzebę koordynacji w odniesieniu do wymiany informacji między administracjami.
(2) Rada w swojej rezolucji z dnia 21 listopada 1996 r. [6] ustanowiła nowe priorytety polityki dotyczące społeczeństwa informacyjnego.
(3) Komisja w swoim komunikacie z dnia 19 lipca 1994 r. zaproponowała plan działań na rzecz społeczeństwa informacyjnego.
(4) Komisja zaproponowała plan działań na rzecz jednolitego rynku.
(5) Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 12 czerwca 1997 r. [7] zachęcił Unię Europejską i Państwa Członkowskie do podjęcia działania w odniesieniu do opracowania oraz zastosowania nowych technologii informacyjnych i telekomunikacyjnych (ICT) na następne dziesięciolecie.
(6) Parlament Europejski i Rada w decyzji nr 2717/95/WE [8] przyjęły szereg wytycznych dla rozwoju europejskiej ISDN jako sieci transeuropejskiej.
(7) Parlament Europejski i Rada decyzją nr 1336/97/WE [9] przyjęły zbiór wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych.
(8) Rada w swoich zaleceniach z dnia 7 kwietnia 1995 r. w sprawie wspólnych kryteriów oceny bezpieczeństwa technologii informacyjnych (ITSEC) [10], zaleciła stosowanie wspólnych kryteriów oceny bezpieczeństwa ramach systemów oceny i certyfikacji.
(9) W celu ustanowienia unii gospodarczej i walutowej, realizacji polityki oraz działań Wspólnoty oraz wspierania komunikowania się między wspólnotowymi instytucjami i organami, konieczne jest ustanowienie zintegrowanego systemu wymiany danych między administracjami, zwanego dalej "sieciami telematycznymi".
(10) Takie sieci muszą łączyć systemy informacyjne zarówno istniejące, jak i przyszłe, administracji Państw Członkowskich oraz Wspólnoty w całej Europie i dlatego są transeuropejskimi sieciami telekomunikacyjnymi dla administracji;
(11) Efektywne połączenie takich systemów informacyjnych wymaga maksymalnego stopnia interopearycjności między różnymi systemami i ich elementami.
(12) Jest sprawą o zasadniczym znaczeniu jak najszersze stosowanie norm publicznie dostępnych specyfikacji oraz ogólnodostępnych aplikacji dla zapewnienia niezakłóconej interoperacyjności w celu uzyskania korzyści skali oraz zwiększenia użyteczności takich sieci.
(13) Zwiększona łatwość komunikowania się z administracją publiczną zachęci obywateli Unii Europejskiej do czerpania korzyści ze społeczeństwa informacyjnego.
(14) Zniesienie przeszkód w komunikowaniu się między administracją publiczną i sektorem prywatnym jest ważnym czynnikiem pomyślności i konkurencyjności przemysłu wspólnotowego.
(15) Wspólnota jest użytkownikiem lub beneficjentem tych sieci telematycznych, które wspierają polityki i działania Wspólnoty, komunikację między instytucjami oraz unię gospodarczą i walutową.
(16) Zadanie ustanawiania takich sieci jest spoczywa zarówno na Wspólnocie, jak i na Państwach Członkowskich.
(17) W celu zapewnienia efektywnego wykorzystywania środków finansowych Wspólnoty konieczne jest unikanie zbędnej rozbudowy wyposażenia, powtarzania badań oraz różnicowania podejść.
(18) Wspólne narzędzia i techniki stosowania sieci sektorowych mogą, między innymi, zostać odniesione do zarządzania dokumentami i ich upowszechniania, gromadzenia danych, wielojęzycznych interfejsów użytkownika oraz bezpieczeństwa elektronicznej telekomunikacji.
(19) Ekonomiczna efektywność, szybkość reakcji, elastyczność oraz podatność na zmiany technologiczne przy ustanawianiu takich sieci i ich eksploatacji najlepiej można osiągnąć przez przyjęcie podejścia rynkowego i dokonywanie wyboru dostawców na zasadach konkurencji spośród wielu podmiotów.
(20) Wszelkie środki mające na celu zapewnienie interoperacyjności między takimi sieciami oraz dostęp do takich sieci muszą zachowywać rozsądną równowagę między utrzymaniem wspólnych wymogów, a zachowaniem odrębności narodowych.
(21) Istnieje zatem konieczność prowadzenia specjalnych działań horyzontalnych i środków dla zapewnienia interoperacyjności między takimi sieciami.
(22) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności ustanowionymi przez art. 5 Traktatu, cel przeprowadzenia takich działań horyzontalnych i środków nie może zostać w odpowiednim stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty; proponowane działanie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wspomnianego celu.
(23) Wykonanie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i Układów o Stowarzyszeniu ze Wspólnotą Europejską wymaga wysokiego stopnia interoperacyjności w ramach i między odpowiednimi sieciami telematycznymi.
(24) Istnieje nieodłączny międzynarodowy wymiar sieci telematycznych i telekomunikacji elektronicznej.
(25) Środki mające na celu zapewnienie interoperacyjności sieci telematycznych między administracjami są zgodne z priorytetami przyjętymi w odniesieniu do wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych.
(26) Podjęto działania na mocy decyzji Rady 95/468/WE z dnia 6 listopada 1995 r. w sprawie wkładu Wspólnoty do telematycznej wymiany danych między administracjami we Wspólnocie (IDA) [11]; Trybunał Sprawiedliwości unieważnił decyzję 95/468/WE dnia 28 maja 1998 r.; utrzymane są skutki środków podjętych przez Komisję na podstawie wymienionej decyzji przed jej unieważnieniem przez Trybunał.
(27) Niniejsza decyzja wyznacza władzom budżetowym ramy, które powinny być głównym punktem odniesienia, w rozumieniu pkt 1 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r. [12], do celów stosowania corocznej procedury budżetowej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres i cele
1.
Wspólnota działa w dziedzinie transeuropejskich sieci telematycznych dla administracji i podejmuje środki wymienione w niniejszej decyzji w następujących celach:
a) osiągnięcia wysokiego stopnia interoperacyjności, w ramach i między poszczególnymi sektorami administracji oraz, w odpowiednim przypadku, z sektorem prywatnym, między sieciami telematycznymi ustanowionymi przez Państwa Członkowskie oraz między Wspólnotą i Państwami Członkowskimi w celu wspierania tworzenia unii gospodarczej i walutowej, dla realizacji polityk Wspólnoty oraz działań określonych w art. 3 i 4 Traktatu, z uwzględnieniem prac w toku, prowadzonych w ramach istniejących programów Wspólnoty lub Państw Członkowskich;
b) ujednolicania takich sieci w kierunku wspólnego interfejsu telematycznego między Wspólnotą i Państwami Członkowskimi;
c) osiągnięcia znacznych korzyści dla administracji Państw Członkowskich oraz Wspólnoty przez usprawnienie działania, zmniejszenie koniecznej obsługi, przyspieszenie wdrażania nowych sieci oraz ulepszeń, osiągnięcie powszechnie bezpieczniej i niezawodnej wymiany danych, jak również osiągnięcia większej ekonomicznej efektywności, szybkości reakcji, elastyczności oraz zdolności dostosowania do zmian technologicznych oraz rozwoju rynku przy ustanawianiu oraz eksploatacji takich sieci;
d) udostępnienia korzyści płynących z takich sieci, wymienionych w poprzednim akapicie, przemysłowi Wspólnoty oraz obywatelom Unii Europejskiej;
e) promowanie upowszechniania dobrej praktyki oraz zachęcanie do rozwoju nowatorskich rozwiązań telematycznych w administracji.
2.
Niniejsza decyzja stanowi część programu IDA.
Artykul 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a) "sieć telematyczna": kompleksowy system komunikacji danych, składający się nie tylko z materialnej infrastruktury i łącz, ale także zbudowanych na tej bazie usług i aplikacji umożliwiających elektroniczną wymianę informacji między organizacjami i osobami fizycznymi;
b) "sieć sektorowa": transeuropejska sieć telematyczna dla administracji lub zestaw usług i aplikacji przeznaczony do wykonywania lub administracyjnego wspierania określonych polityk, działalności lub celów Wspólnoty, które dalej zwane są "sektorem administracyjnym";
c) "usługi ogólne": zdolności sieci telematycznych do wykonywania usług spełniających wspólne wymagania użytkowników, takich jak gromadzenie danych, upowszechnianie danych, wymiana danych oraz bezpieczeństwo.
Charakterystyki każdej z usług są wyraźnie określone i związane z gwarantowanym poziomem jakości.
Artykuł 3
Horyzontalne działania i środki
1.
Dla realizacji celów ustanowionych w art. 1, Wspólnota podejmuje horyzontalne działania i środki, przewidziane w art. 4-10, dla wspierania sieci sektorowych oraz zgodnie z programem pracy IDA.
2.
Dla każdego działania lub środka przewidzianego w niniejszej decyzji, program pracy IDA zawiera, odpowiednio:
- pełny opis zamierzonych działań, w tym ich cele, zakres, uzasadnienie oraz potencjalnych beneficjentów, jak również przewidywane koszty oraz korzyści,
- pełny opis funkcji oraz podejścia technicznego,
- szczegółowy plan jego realizacji, określający poszczególne zadania oraz kolejność ich wykonywania.
3.
Wykonanie horyzontalnych działań i środków zawiera analizę możliwości wykonania oraz przykłady, powołanie grup roboczych ekspertów z Państw Członkowskich i Wspólnoty oraz zakupy towarów i usług dla Wspólnoty, odpowiednio.
4.
Wykonanie horyzontalnych działań i środków jest dokonywana podstawie przydatnych wyników uzyskanych przez inną odpowiednią działalność wspólnotową, w szczególności programy badań i programy rozwoju technologicznego Wspólnoty oraz działalność wspólnotową w dziedzinie transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych.
5.
Horyzontalne działania i środki zawierają odniesienie do norm europejskich lub publicznie dostępnych specyfikacji, takich jak otwarte normy Internetu, tam, gdzie ma to zastosowanie, w celu zapewnienia wysokiego stopnia interoperacyjności systemów krajowych i wspólnotowych w ramach i między sektorami administracyjnymi oraz z sektorem prywatnym.
Uwzględniane są wytyczne i narzędzia wspierające w dziedzinie normalizacji w zamówieniach publicznych na systemy i usługi informatyczne i telekomunikacyjne (ICT).
Artykuł 4
Usługi ogólne
1.
Wspólnota przyjmuje wszystkie niezbędne środki w celu dokonania odpowiedniego wyboru wspólnych usług ogólnych, które spełniają wymogi użytkowników sektorowych, i które będą dostępne w sieciach sektorowych na zasadach konkurencyjnych w środowisku wielu podmiotów.
Te środki obejmują kontynuację odpowiednich środków podjętych zgodnie z decyzją 95/468/WE.
2.
W celu umożliwienia użytkownikom sieci sektorowych określenia ich wymogów technicznych oraz udostępnienie przydatnego zestawu wspólnych usług ogólnych spełniających wymogi użytkowników sektorowych, Wspólnota w szczególności:
a) określa wytyczne architektury sieci sektorowych, przeznaczone dla zapewnienia interoperacyjności między różnymi materialnymi infrastrukturami i usługami;
b) ustala i publikuje specyfikacje usług ogólnych stanowiących wymóg wspólny sieci telematycznych między administracjami, w tym jakości usług oraz odpowiednie wymogi w zakresie interopearcyjności, jakie nakłada konkurencyjne środowisko wielu podmiotów;
c) ustala i/lub precyzuje odpowiednie standardowe interfejsy w celu zachęcenia do przenoszalności i powtarzalności rozwoju aplikacji;
d) ustala i wdraża mechanizm, który pozwala na ocenę i publikowanie stopnia zgodności interoperacyjności między usługami oferowanymi przez podmioty świadczące usługi telematyczne;
e) zapewnia stały rozwój wspólnych wymogów oraz stałe monitorowanie usług telematycznych oferowanych przez wymienione podmioty.
Artykuł 5
Wspólne narzędzia i techniki
Wspólnota zapewnia nabywanie na rynku aplikacji dla sieci sektorowych lub ich opracowanie, jeśli rynek nie może właściwie wspierać tych wymogów, mając na celu zmniejszenie ogólnych kosztów związanych z opracowywaniem aplikacji, racjonalizacją i ulepszaniem rozwiązań technicznych, skracaniem czasu wymaganego na wprowadzenie w życie systemów operacyjnych, oraz upraszczaniem obsługi systemu.
W tym celu Wspólnota określa oraz wyznacza, w ramach sieci sektorowych, czynności podstawowe oraz powtarzające się, które mogą stanowić bazę dla wspólnych narzędzi i technik lub modułów.
Wspólnota wspiera również rozwój oraz stosowanie takich wspólnych narzędzi i modułów sieci sektorowych; w szczególności przez zapewnianie upowszechniania odpowiednich rozwiązań opracowanych w sieciach sektorowych.
Artykuł 6
Interoperacyjność w zakresie treści informacji
1.
Wspólnota zachęca do interoperacyjności w zakresie treści informacji, które są wymieniane w ramach i między sektorami administracyjnymi i sektorem prywatnym.
W tym celu, stosownie do wymogów prawnych, bezpieczeństwa, ochrony danych, oraz poufności stawianych przez użytkowników sektorowych, Wspólnota przyjmuje właściwe środki, w szczególności następujące:
a) wspieranie działań administracji Państw Członkowskich dla zapewnienia takiej interoperacyjności sieci, uproszczenia procedur administracyjnych oraz poprawy przepływu informacji;
b) koordynacja wymogów sieci sektorowych dla sformatowanej wymiany informacji oraz zapewnianie upowszechnienia odpowiednich rozwiązań;
c) monitorowanie odpowiedniego postępu technicznego w dziedzinie elektronicznej komunikacji danych, w tym nowatorskich metod zbierania i prezentacji danych, badanie ich wpływu oraz zachęcanie do ich przyjęcia przez sieci sektorowe.
2.
Do celów ust. 1, rozwiązania ułatwiające interoperacyjność między różnymi formatami wiadomości są preferowane, lecz nie wyłączają powstawania zharmonizowanych formatów przekazu.
Należytą uwagę zwraca się na językową różnorodność Wspólnoty.
Uprzywilejowane są również rozwiązania pozwalające sektorowi prywatnemu na łatwe integrowanie wymogów administracyjnych z procesami gospodarczymi.
Artykuł 7
Prawne i dotyczące bezpieczeństwa praktyki wzorcowe
Nie naruszając kompetencji oraz szczególnych zobowiązań Państw Członkowskich w dziedzinach objętych niniejszym artykułem, Wspólnota przyczynia się do określenia barier utrudniających niezakłóconą wymianę danych między użytkownikami sieci i zapewnia odpowiedni stopień bezpieczeństwa w ramach sieci sektorowych.
W szczególności Wspólnota:
a) określa, we współpracy z Państwami Członkowskimi, prawne i dotyczące bezpieczeństwa praktyki wzorcowe dla transeuropejskiej wymiany danych między administracjami i między administracjami a sektorem prywatnym, dla ułatwienia stworzenia wspólnego podejścia;
b) wydaje odpowiednie zalecenia dla wspierania działań Państw Członkowskich na rzecz stosowania praktyk określonych w lit. a) w ich własnym środowisku administracyjnym;
c) zapewnia, w odniesieniu do sieci sektorowych i zgodnie z praktykami określonymi w lit. a): uznawanie, w ramach środowiska administracyjnego Wspólnoty, dowodowej wartości wymienianych danych; ustanowienie metodologii ochrony danych osobowych; definicje praw i obowiązków użytkowników; poufność, integralność, uwierzytelnianie oraz niezaprzeczalność wymienianych informacji, jak również środki kontroli dostępu do sieci;
d) ustala oraz analizuje różne poziomy bezpieczeństwa zależne od rodzaju i celu sieci sektorowych;
e) formułuje wytyczne i zapewnia wspólne rozwiązania w celu wyboru i zastosowania narzędzi, elementów oraz systemów zapewniających określony poziom bezpieczeństwa.
Artykuł 8
Zapewnienie jakości i kontrola
Wspólnota, uwzględniając wyniki podobnych działań, ustala, realizuje oraz stale uaktualnia szczególny, spójny i zintegrowany program jakości, który stosuje się do horyzontalnych działań i środków podejmowanych na mocy niniejszej decyzji oraz do projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania na mocy decyzji nr 1719/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie szeregu wytycznych, w tym identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, dotyczących transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA) [13].
Ten program jakości zawiera działania konieczne dla:
a) poprawy sposobu, w jaki ustalane są wymogi użytkowników oraz specyfikacje projektu;
b) poprawy jakości wyników projektu, zarówno pod względem zgodności ze specyfikacjami projektu jak i pod względem spełnienia oczekiwań użytkowników;
c) zapewnienia, że zebrane doświadczenia są przyswojone i są upowszechniane przez popularyzację najlepszych praktyk opisanych w art. 10.
Artykuł 9
Interoperacyjność z inicjatywami krajowymi i regionalnymi
Przy realizacji programów IDA, Wspólnota, w miarę potrzeb, ułatwia interoperacyjność oraz wzajemną wymianę z podobnymi krajowymi i regionalnymi inicjatywami odnoszącymi się do wymiany danych między administracjami w Państwach Członkowskich.
Artykuł 10
Popularyzacja dobrych praktyk
1.
Wspólnota zapewnia koordynację i wymianę poglądów, wiedzy oraz doświadczeń w ramach i między sieciami sektorowymi, w celu zachęcenia do szerszego przyjmowania dobrych i nowatorskich rozwiązań.
2.
Szczególna uwaga poświęcana jest językowej różnorodności Wspólnoty.
Wspólnota zapewnia ogólną świadomość osiągnięć i korzyści programu IDA, upowszechnianie wytycznych i zaleceń IDA, oraz koordynację wymagań użytkowników oraz doświadczeń z organami normalizacyjnymi oraz inicjatywami Wspólnoty związanymi z normalizacją.
Artykuł 11
Wykonanie
1.
Komisja wykonuje działania wspólnotowe określone w art. 3-10.
2.
Część programu pracy IDA, odnosząca się do wykonania niniejszej decyzji, którą Komisja opracowuje na cały okres objęty programem i której przeglądu dokonuje się co najmniej dwa razy w roku, jest zatwierdzana na podstawie jej zgodności z odpowiednimi przepisami art. 3-10, zgodnie z procedurą określoną w art. 12.
3.
Wspólne zasady i procedury doprowadzania do technicznej i administracyjnej interoperacyjności przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 12.
4.
Procedura określona w art. 12 jest stosowana również w odniesieniu do zatwierdzania podziału rocznych wydatków budżetowych na mocy niniejszej decyzji.
Propozycje wszelkich zmian budżetowych przekraczające 250000 EUR na jedną linię projektu w terminie roku są również przedmiotem tej procedury.
5.
Specyfikacje techniczne dla zaproszeń do składania ofert, które mają być wydane w wykonaniu niniejszej decyzji, są, przy wartości umowy przekraczającej 500000 EUR, ustalane w koordynacji z Państwami Członkowskimi.
Artykuł 12
Procedury Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet składający się przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Komitet ten nosi nazwę Komitet ds. telematyki między administracjami (TAC).
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o projekcie w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć zależnie od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże w przypadku gdy nie są one zgodne z opinią komitetu, środki te niezwłocznie przekazywane są przez Komisję Radzie.
W takim przypadku:
Komisja odracza stosowanie podjętych środków o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia;
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w poprzednim akapicie.
2.
Komisja składa TAC coroczne sprawozdanie z wykonania niniejszej decyzji.
Artykuł 13
Ocena
1.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi dokonuje oceny wykonania niniejszej decyzji w dwuletnich odstępach.
2.
Ocena taka ustala postęp oraz obecny stan horyzontalnych działań i środków przewidzianych w niniejszej decyzji.
Ocena taka również bada, w świetle wydatków poniesionych przez Wspólnotę, korzyści uzyskane w wyniku takich horyzontalnych działań i środków przez Wspólnotę, Państwa Członkowskie, przemysł wspólnotowy i obywateli Unii Europejskiej, określa obszary możliwych ulepszeń oraz sprawdza efekt synergii z inną działalnością wspólnotową w dziedzinie transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych.
3.
Komisja przesyła swoje oceny do Parlamentu Europejskiego oraz Rady, po zbadaniu sprawy przez TAC.
Komisja przedkłada również wszelkie odpowiednie wnioski co do zmian niniejszej decyzji.
Wspomniana ocena jest przekazywana nie później niż projekty budżetów odpowiednio na lata 2001, 2003 oraz 2005.
Artykuł 14
Rozszerzenie na EOG oraz państwa stowarzyszone
1.
Program IDA może zostać otwarty, w ramach odpowiednich umów ze Wspólnotą Europejską, dla uczestnictwa państw z Europejskiego Obszaru Gospodarczego i dla państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej oraz Cypru w horyzontalnych działaniach i środkach podejmowanych na mocy niniejszej decyzji.
2.
W toku wykonywania niniejszej decyzji, zachęca się do współpracy odpowiednio z państwami trzecimi, międzynarodowymi organizacjami lub organami.
Artykuł 15
Ramy finansowe
Ramy finansowe wspólnotowego działania na mocy niniejszej decyzji na lata 1998-2000 wynoszą 33,1 miliona EUR
Wartość rocznych środków przyznanych zatwierdzana jest przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsza decyzja zostaje opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem opublikowania i stosuje się ją do dnia 31 grudnia 2004 r.
Wspólne stanowisko
z dnia 16 kwietnia 1999 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie Libii
(1999/261/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 22 listopada 1993 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie wspólnego stanowiska 93/614/WPZiB [1] w odniesieniu do ograniczenia stosunków gospodarczych z Libią, zgodnie z odnośnymi przepisami rezolucji 883(1993) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (Rady Bezpieczeństwa ONZ);
dnia 27 sierpnia 1998 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję 1192(1998), poprzez którą ponownie potwierdziła środki przedstawione w swoich rezolucjach 748(1992) i 883(1993), i zdecydowała, że wyżej wymienione środki ulegają niezwłocznemu zawieszeniu, jeśli sekretarz generalny ONZ poinformuje Radę Bezpieczeństwa ONZ, że dwie osoby oskarżone o zamach bombowy na samolot linii Pan Am, lot 103, przybyły do Niderlandów na proces, jak również o współpracy rządu Libii z francuskimi organami sądowymi w odniesieniu do zamachu bombowego na UTA 772;
dnia 5 kwietnia 1999 r. sekretarz generalny ONZ dostarczył odpowiednich informacji; w związku z tym środki podjęte wobec Libii na podstawie rezolucji 748(1992) i 883(1993) Rady Bezpieczeństwa ONZ powinny zostać zawieszone;
sekretarz generalny ONZ przedstawi sprawozdanie dotyczące podporządkowania się Libii pozostałym przepisom rezolucji 731(1992) i 748(1992) Rady Bezpieczeństwa ONZ w terminie 90 dni od zawieszenia, mając na względzie uchylenie zawieszonych środków w razie całkowitego podporządkowania się Libii żądaniom i decyzjom zawartym w tych rezolucjach, zgodnie z ust. 16 rezolucji 883(1993) Rady Bezpieczeństwa ONZ;
w tym czasie Unia uznaje za właściwe kontynuowanie realizacji środków podjętych wobec Libii, z uwagi na popieranie przez nią terroryzmu, ustalonych przez Państwa Członkowskie w 1986 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Zgodnie z rezolucją 1192(1998) Rady Bezpieczeństwa ONZ środki ograniczające podjęte wobec Libii na podstawie rezolucji 748(1992) i 883(1993) Rady Bezpieczeństwa ONZ ulegają zawieszeniu, z wyjątkiem środków podjętych z racji stosowania ust. 8 rezolucji 883(1993) Rady Bezpieczeństwa ONZ.
Artykuł 2
1.
Środki ustanowione przez Państwa Członkowskie dnia 27 stycznia i dnia 14 kwietnia 1986 r., mianowicie:
a) embargo na wywóz broni lub innego sprzętu wojskowego;
b) ograniczenia dotyczące swobodnego przepływu personelu dyplomatycznego i konsularnego;
c) zmniejszenie ilości personelu misji dyplomatycznych i konsularnych;
d) bardziej rygorystyczne wymagania i procedury wizowe,
pozostaną w mocy.
2.
Zgodnie z rezolucją 1192(1998) Rady Bezpieczeństwa ONZ Niderlandy są wyłączone ze środków wyszczególnionych w ust. 1 lit. b) i c) w celu ułatwienia przeprowadzenia "procesu Lockerbie".
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko zostanie poddane ponownej ocenie w świetle sprawozdania sekretarza generalnego ONZ w sprawie podporządkowania się Libii pozostałym postanowieniom rezolucji 731(1992) i 748(1992) Rady Bezpieczeństwa ONZ.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia 6 kwietnia 1999 r.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 10 maja 1999 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. 15 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące dodatkowych środków ograniczających przeciwko Federalnej Republice Jugosławii
(1999/318/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W dniu 8 kwietnia 1999 r. Rada doszła do wniosku, że ekstremalna i w przestępczy sposób nieodpowiedzialna polityka oraz powtarzające się naruszenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przez Federalną Republikę Jugosławii (FRJ) czyni zarówno koniecznym, jak i uzasadnionym użycie najostrzejszych środków, włącznie z działaniami wojskowymi.
(2) W dniu 26 kwietnia 1999 r. Rada wyraziła swe stałe i zdecydowane poparcie dla wywarcia możliwie największego nacisku na władze FRJ, tak by zaakceptowały one pięć warunków postawionych przez wspólnotę międzynarodową.
(3) Rada zgodziła się na wprowadzenie zakazu sprzedaży i dostaw ropy naftowej oraz produktów ropopochodnych z dniem 30 kwietnia 1999 r. i na rozszerzenie systemu sankcji Unii Europejskiej przez rozszerzenie zakazu podróżowania; zwiększenie zakresu zamrożenia środków finansowych; zakazu finansowania wywozu przez sektor prywatny wykraczającego poza istniejące moratorium na finansowane przez rząd kredyty eksportowe; rozszerzenie zakazu nowych inwestycji; rozszerzenie zakresu zakazu wywozu sprzętu służącego wewnętrznym represjom i rozciągnięcie go na towary, usługi, technologie i urządzenia służące do odbudowy lub naprawy majątku zniszczonego przez ataki lotnicze; zapobieganie udziałowi FRJ w międzynarodowych wydarzeniach sportowych; wprowadzenie zakazu wszystkich przelotów między FRJ i Wspólnotą Europejską.
(4) Unia zbada wszelkie możliwości udzielenia pomocy Czarnogórze w przezwyciężeniu obciążeń, które nakłada na nią konflikt w Kosowie.
(5) Unia Europejska uważa za ważne przyłączenie się stowarzyszonych z nią państw Europy Wschodniej i Środkowej i Cypru oraz państw EFTA, tak by niniejsze wspólne stanowisko miało jak najszersze oddziaływanie.
(6) Potrzebne jest podjęcie przez Wspólnotę działań zmierzających do wprowadzenia w życie niektórych środków wymienionych poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Nie wydaje się wiz prezydentowi Milosevicovi, jego rodzinie, wszystkim ministrom i wyższym urzędnikom rządów FRJ i Serbii oraz osobom bliskim reżimowi, których działania wspierają prezydenta Milosevica.
2.
Potwierdza się zakaz wydawania wiz ustalony we wspólnych stanowiskach 98/240/WPZiB [1] i 98/725/WPZiB [2].
3.
Osoby wymienione w decyzji wykonawczej Rady zostały zidentyfikowane jako osoby objęte zakazami wydawania wiz określonymi w ust. 1 i 2 i są zgłoszone w celach odmówienia im wjazdu na terytorium Państw Członkowskich.
Aktualizacji wykazu dokonuje się decyzją wykonawczą Rady.
4.
W nadzwyczajnych wypadkach dopuszczalne są wyjątki, jeśli przysłuży się to realizacji istotnych celów Unii i będzie sprzyjać osiągnięciu politycznej ugody.
Artykuł 2
Zakres zamrożenia środków finansowych trzymanych za granicą przez rządy FRJ i Serbii rozszerza się na osoby związane z prezydentem Milosevicem oraz na przedsiębiorstwa kontrolowane przez lub działające w imieniu rządów FRJ i Serbii.
Artykuł 3
Zabrania się sektorowi prywatnemu dostarczania środków do finansowania wywozu na rzecz rządu FRJ, rządu Republiki Serbii, a także spółek, instytucji, przedsiębiorstw lub podmiotów, będących własnością lub kontrolowanych przez te rządy lub osobę działającą w ich imieniu.
Artykuł 4
Wprowadza się zakaz wszystkich lotów w celach handlowych i prywatnych między FRJ a Wspólnotą Europejską.
Artykuł 5
Wprowadza się zakaz wywozu do FRJ towarów, usług, technologii lub urządzeń przydatnych do naprawy szkód wyrządzonych przez ataki lotnicze w majątku, infrastrukturze lub urządzeniach, które umożliwiałyby rządowi FRJ prowadzenie polityki wewnętrznych represji.
Artykuł 6
Prezydencja zwróci się z prośbą do państw stowarzyszonych Europy Wschodniej i Środkowej i Cypru oraz państw EFTA o przyłączenie się do niniejszego wspólnego stanowiska w celu rozszerzenia zakresu oddziaływania wymienionych wyżej środków.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko będzie podlegać stałemu przeglądowi.
Artykuł 8
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od daty jego przyjęcia.
Artykuł 9
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 17 maja 1999 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. 15 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące Paktu Stabilizacji dla Europy Środkowo-Wschodniej
(1999/345/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniach 8 i 26 kwietnia 1999 r. Rada przyjęła konkluzje dotyczące Europy Środkowo-Wschodniej.
(2) Polityczne rozwiązanie kryzysu w Kosowie musi stanowić element stanowczych działań zmierzających do stabilizacji w całym regionie.
(3) Należy przygotować Pakt Stabilizacji dla Europy Środkowo-Wschodniej.
(4) Tego rodzaju Pakt Stabilizacji powinien być oparty na Karcie Narodów Zjednoczonych, zasadach i zobowiązaniach Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie oraz odnośnych Traktatach i konwencjach Rady Europy, w szczególności Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
(5) Wiodącą rolę w Pakcie Stabilizacji powinna odgrywać Unia Europejska, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie przypada kluczowa rola w umacnianiu bezpieczeństwa i stabilności, zaś Pakt Stabilizacji należy opracować i wprowadzić w życie w ścisłym porozumieniu z OBWE.
(6) Unia Europejska, w ramach podejścia regionalnego i poza nim, dzięki wielu dobrze funkcjonującym programom już dziś jest aktywna w umacnianiu demokratycznych i gospodarczych instytucji w tym regionie.
(7) Unia Europejska przybliży regionowi perspektywę pełnej integracji jego państw ze swymi strukturami poprzez nowy rodzaj stosunków wynikających z umów, uwzględniając indywidualną sytuację każdego państwa, z perspektywą członkostwa w Unii Europejskiej w oparciu o Traktat z Amsterdamu i po spełnieniu kryteriów kopenhaskich.
(8) Federalną Republikę Jugosławii należy zaprosić do uczestnictwa w tego rodzaju Pakcie Stabilizacji po spełnieniu przez nią wymaganych warunków,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Unia Europejska będzie odgrywać wiodącą rolę w ustanowieniu Paktu Stabilizacji dla Europy Środkowo-Wschodniej.
2.
Celem Paktu Stabilizacji jest pomoc przy nawiązaniu współpracy między jego uczestnikami w celu wypracowania kompleksowych środków na rzecz długofalowej stabilizacji, bezpieczeństwa, demokratyzacji oraz odbudowy gospodarki i gospodarczego rozwoju regionu, a także ustanowienia między nimi samymi oraz między nimi a społecznością międzynarodową trwałych, dobrosąsiedzkich stosunków.
3.
W celu realizacji założeń Paktu Stabilizacji, Unia Europejska będzie działać na rzecz zapewnienia stworzenia przez samych uczestników "Regionalnego Stołu dla Europy Środkowo-Wschodniej".
Artykuł 2
1.
W celu realizacji założeń wymienionych w art. 1 Unia Europejska zwoła konferencję w sprawie Europy Środkowo-Wschodniej.
2.
Konferencja odbędzie się na szczeblu ministrów spraw zagranicznych, w miarę możliwości nie później niż do końca lipca 1999 r.
Konferencja zostanie zorganizowana w oparciu o formułę Royaumont (z wyłączeniem Federalnej Republiki Jugosławii do momentu spełnienia przez nią warunków udziału stawianych przez społeczność międzynarodową).
Ponadto w konferencji wezmą także udział przedstawiciele Kanady, Japonii, EBOiR, EBI MFW, BŚ, OECD, ONZ, NATO, UZE, UNHCR, jak również przedstawiciele inicjatyw regionalnych.
Artykuł 3
1. Unia Europejska będzie aktywnie wspierać państwa regionu w realizacji celów Paktu Stabilizacji.
Wspólne stanowisko
z dnia 17 maja 1999 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. 15 Traktatu o Unii Europejskiej, odnoszące się do postępu w sprawie prawnie wiążącego Protokołu w celu wzmocnienia przestrzegania Konwencji o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) i mające na celu pomyślne zakończenie prac merytorycznych Grupy Ad Hoc do końca 1999 r.
(1999/346/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W dniu 25 czerwca 1996 r. Rada określiła wspólne stanowisko 96/408/WPZiB odnoszące się do przygotowania czwartej konferencji przeglądowej Konwencji w sprawie zakazu prowadzenia badań, produkcji i składowania broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o zniszczeniu jej zapasów (BTWC) [1].
(2) W dniu 4 marca 1998 r. Rada określiła wspólne stanowisko 98/197/WZPiB odnoszące się do postępu w sprawie prawnie wiążącego Protokołu w celu wzmocnienia przestrzegania Konwencji o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) i intensyfikacji prowadzonych w tym celu prac w Grupie Ad Hoc [2].
(3) Mając na względzie osiągnięcie znaczącego postępu do końca 1999 r., zasadne jest dokonanie oceny wspólnego stanowiska 98/197/WPZiB w celu wsparcia prac w ramach Grupy Ad Hoc.
(4) Zasadne jest przypomnienie przypadającej na Prezydencję Austrii Deklaracji Unii Europejskiej w sprawie negocjacji dotyczących Protokołu do Konwencji o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) z dnia 22 grudnia 1998 r.
(5) Zasadne jest również przypomnienie, że w deklaracji końcowej czwartej konferencji przeglądowej Państw Stron Konwencji o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) postanowiono poprawić skuteczność i stosowanie Konwencji za pomocą prawnie wiążącego instrumentu i pozytywnie przyjęto ustanowienie Grupy Ad Hoc otwartej dla wszystkich Państw Stron dla negocjacji dotyczących Protokołu, który pozwoliłby na osiągnięcie tego celu przed rozpoczęciem piątej konferencji przeglądowej, która ma być zorganizowana nie później niż w 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Zgodnie z decyzją podjętą w trakcie czwartej konferencji przeglądowej celem niniejszego wspólnego stanowiska jest przybliżenie zakończenia negocjacji, w ramach Grupy Ad Hoc ds. BTWC, w sprawie prawnie wiążącego Protokołu ustanawiającego określony reżim odnośnie do weryfikacji i przestrzegania, który skutecznie wzmocni Konwencję BTWC.
Dla osiągnięcia tego celu konieczne jest uzupełnienie wszystkich etapów niezbędnych dla przyjęcia Protokołu podczas specjalnej konferencji Państw Stron w 2000 r.
Artykuł 2
Jest rzeczą istotną, aby, oprócz przyznania Grupie Ad Hoc niezbędnego czasu, wszyscy uczestnicy negocjacji pracowali intensywnie na rzecz przyjęcia rezolucji w kluczowych kwestiach.
Dla osiągnięcia tego celu do końca 1999 r. wysiłki podejmowane przez przewodniczącego Grupy Ad Hoc i osoby wspierające przewodniczącego będą aktywnie wspierane.
Artykuł 3
Porozumienie będzie wspierane, w szczególności w negocjacjach, w zakresie następujących środków, które są zarówno niezbędne, jak i stanowią warunek konieczny, aby Protokół mógł umocnić przestrzeganie BTWC:
- zgłoszeń dotyczących ułatwień i czynności istotnych dla Konwencji, mających na celu między innymi poprawę przejrzystości,
- efektywnych działań w formie wizyt, następujących po tych zgłoszeniach, w oparciu o właściwe mechanizmy wyrywkowego wyboru, zmierzających do poprawy przejrzystości zgłoszonych ułatwień i czynności, rzetelności zgłoszeń oraz zagwarantowania spełnienia zobowiązań wynikających ze zgłoszeń, w celu zapewnienia przestrzegania postanowień Protokołu,
- właściwych procedur wyjaśniających, w razie potrzeby dopełnianych czynnościami podejmowanymi na miejscu każdorazowo w przypadku wystąpienia anomalii, niejasności bądź pominięcia w zgłoszeniu przedstawionym przez Państwo Stronę, co wymaga tego rodzaju procedur.
Właściwe procedury wyjaśniające są stosowane każdorazowo, gdy ułatwienie spełniające kryteria zgłoszenia powinno zostać zgłoszone, jednak zgłoszenie takie nie miało miejsca,
- przepisu dotyczącego szybkiego i skutecznego dochodzenia w związku z podejrzeniami o nieprzestrzeganie, zarówno w sprawie ułatwień, jak i w odpowiedniej dziedzinie,
- utworzenia efektywnej pod względem kosztów i niezależnej organizacji z niewielkim, stałym personelem, mogącym skutecznie wprowadzić Protokół w życie,
- przepisu dotyczącego szczególnych środków w kontekście art. 7 Protokołu, w celu rozwijania międzynarodowej współpracy i wymiany w dziedzinie biotechnologii.
Środki te obejmują pomoc we wspieraniu wprowadzenia Protokołu w życie.
Artykuł 4
Działania podejmowane dla realizacji celów określonych w art. 2 i 3 obejmują:
- dążenie do wypracowania wspólnych stanowisk w negocjacjach, także, gdzie stosowne, przedstawianie Grupie Ad Hoc specjalnych dokumentów i propozycji, w szczególności w zakresie zasadniczych dziedzin i elementów określonych w art. 3,
- Prezydencję, na warunkach określonych w art. 18 ust. 3 i 4 Traktatu, w odniesieniu do Państw Stron, w celu wzmocnienia swojego poparcia do celów określonych w art. 1, 2 i 3,
- kontakty między Rządami Państw Członkowskich a sektorem przemysłu, gdzie stosowne, przy poparciu ze strony Komisji, pogłębiające wzajemne zrozumienie między przedstawicielami europejskiego przemysłu a przedstawicielami zaangażowanymi w negocjacje w ramach Grupy Ad Hoc.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie kontynuują również wspieranie uniwersalnego charakteru Konwencji BTWC.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne stanowisko wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Zastępuje ono wspólne stanowisko 98/197/WPZiB.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 29 lipca 1999 r.
odnoszące się do udziału Unii Europejskiej w popieraniu wcześniejszego wejścia w życie Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT)
(1999/533/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: rezolucje Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych 50/245 z dnia 10 września 1996 r. wezwały wszystkie państwa do jak najszybszego podpisania i przystąpienia do Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT);
przywołując postanowienia art. XIV.2 Traktatu o zwołaniu konferencji, na wniosek większości państw, które go ratyfikowały, w celu zbadania, do jakiego stopnia przestrzegany jest wymóg określony w ust. 1 tego artykułu, oraz rozważenia i podjęcia decyzji w drodze konsensusu w kwestii, jakie środki, zgodne z prawem międzynarodowym, mogą być podjęte celem przyspieszenia procesu ratyfikacji i umożliwienia wcześniejszego wejścia w życie Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Celem niniejszego wspólnego stanowiska jest przyczynienie się do wcześniejszego wejścia w życie Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT) jako ważnego kroku w popieraniu nierozprzestrzeniania broni jądrowej i rozbrojenia, sprzyjającego budowie międzynarodowego zaufania, stabilności i pokoju.
Artykuł 2
Unia Europejska w szczególności stara się wnosić wkład do pozytywnego wyniku pierwszej konferencji zgodnie z art. XIV Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT), która odbędzie się w Wiedniu w październiku 1999 r. i będzie ukierunkowana na przyspieszenie procesu ratyfikacji Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT) w celu umożliwienia jego wcześniejszego wejścia w życie.
W tym celu Unia Europejska wspiera:
a) zwołanie konferencji na szczeblu politycznym;
b) zwoływanie kolejnych konferencji zgodnie z postanowieniami art. XIV Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT) aż do dnia wejścia Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT) w życie;
c) jak najszersze uczestnictwo państw, które ratyfikowały lub podpisały Traktat o powszechnym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT), jak również państw, które go jeszcze nie podpisały;
d) obecność organizacji pozarządowych na konferencji;
e) środki zgodne z prawem międzynarodowym, które mogą być podjęte dla przyspieszenia procesu ratyfikacji w celu umożliwienia wcześniejszego wejścia w życie Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT);
f) deklarację końcową konferencji, która mogłaby udzielić politycznego wsparcia wysiłkom mającym przyspieszyć proces ratyfikacji i wcześniejsze wejście w życie Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT);
g) identyfikację wszelkich możliwych sposobów pomocy państwom w ich krajowych procesach ratyfikacji i wprowadzania w życie, w tym wymianę informacji w sprawie ustanowienia władz krajowych i ustawodawstwa wykonawczego.
Artykuł 3
Unia Europejska wspiera wysiłki Komisji Przygotowawczej Organizacji Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT) dla uchwalenia trybu weryfikacji Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT) w sposób terminowy i skuteczny oraz zgodny z Traktatem o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT).
Artykuł 4
Unia Europejska zachęca wszystkie państwa, które jeszcze tego nie zrobiły, do niezwłocznego podpisania i ratyfikowania Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT), w szczególności państwa z wykazu 44 państw, których ratyfikacja jest niezbędna do wejścia w życie Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT).
Artykuł 5
Rada dokona przeglądu wdrożenia do realizacji niniejszego wspólnego stanowiska w związku z uwzględnieniem możliwości podjęcia dalszych działań celem ułatwienia wcześniejszego wejścia w życie Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT).
Artykuł 6
Niniejsze wspólne stanowisko wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 3 września 1999 r.
zmieniające wspólne stanowisko 1999/273/WPZiB dotyczące zakazu dostaw i sprzedaży ropy naftowej i produktów ropopochodnych do Federalnej Republiki Jugosławii (FRJ) oraz wspólne stanowisko 1999/318/WPZiB dotyczące dodatkowych środków ograniczających przeciwko Federalnej Republice Jugosławii (FRJ)
(1999/604/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 23 kwietnia 1999 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 1999/273/WPZiB dotyczące zakazu dostaw i sprzedaży ropy naftowej i produktów ropopochodnych do Federalnej Republiki Jugosławii (FRJ) [1] i 10 maja 1999 r. wspólne stanowisko 1999/318/WPZiB dotyczące dodatkowych środków ograniczających przeciwko Federalnej Republice Jugosławii [2].
(2) Dnia 19 lipca 1999 r. Rada ponownie potwierdziła swoje wsparcie dla demokratycznie wybranego rządu prezydenta Djukanowicza w Czarnogórze i dla programu reform politycznych i gospodarczych Republiki Czarnogóry oraz podkreśliła konieczność jak najszybszego wyłączenia Kosowa i Czarnogóry z embarga na ropę naftową i z innych sankcji.
(3) Artykuł 1 wspólnego stanowiska 1999/273/WPZiB oraz art. 4 wspólnego stanowiska 1999/318/WPZiB powinny zostać odpowiednio zmienione.
(4) Unia Europejska uważa przyłączenie się państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, Cypru, Malty oraz Państw EFTA za ważne dla maksymalnego zwiększenia wpływu niniejszego wspólnego stanowiska.
(5) Podjęcie przez Wspólnotę działań jest niezbędne w celu wprowadzenia w życie środków przytoczonych poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
W art. 1 wspólnego stanowiska 1999/273/WPZiB dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Zakaz określony w ust. 1 nie będzie stosowany w odniesieniu do dostaw i sprzedaży ropy naftowej i produktów ropopochodnych do Prowincji Kosowo ani do Republiki Czarnogóry do celów działalności wykonywanej na terenie lub prowadzonej z Czarnogóry lub Kosowa, bez uszczerbku dla zastosowania niniejszego artykułu w odniesieniu do pozostałej części Federalnej Republiki Jugosławii." .
Artykuł 2
W art. 4 wspólnego stanowiska 1999/318/WPZiB dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Zakaz określony powyżej nie będzie stosowany w odniesieniu do lotów komercyjnych lub prywatnych między Wspólnotą a Czarnogórą lub Prowincją Kosowo, obsługiwanych przez przewoźników niejugosłowiańskich i linie lotnicze Czarnogóry, bez uszczerbku dla zastosowania niniejszego artykułu w odniesieniu do pozostałej części Federalnej Republiki Jugosławii." .
Artykuł 3
Prezydencja zwróci się do państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, Cypru, Malty i członków EFTA z prośbą o przyłączenie się do niniejszego wspólnego stanowiska.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 22 października 1999 r.
w sprawie wspierania sił demokratycznych w Federalnej Republice Jugosławii (FRJ)
(1999/691/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W swoich konkluzjach z dnia 19 lipca 1999 r. Rada przywiązuje wielką wagę do rozwijania kontaktów ze wszystkimi siłami demokratycznymi, włączając w to demokratycznie rządzone gminy w kraju, w celu wspierania demokratyzacji w FRJ;
(2) Rada uzgodniła również, że należy określić sposoby i środki poprawy sytuacji tych sił, w tym poprzez zaopatrywanie w energię.
(3) Rada podkreśliła również rozróżnienie pomiędzy reżimem w Belgradzie a ludnością FRJ, co zostanie wzięte pod uwagę w decyzjach w sprawie sankcji.
(4) W swoich konkluzjach z dnia 13 września 1999 r. Rada potwierdziła swój zamiar dalszego wspierania demokratycznych zmian w FRJ oraz pomocy ludności serbskiej i demokratycznym siłom w kraju w podejmowanych przez nie staraniach na rzecz wspierania demokratyzacji i społeczeństwa obywatelskiego.
(5) Rada uzgodniła, że nadszedł czas na ustanowienie formalnych kontaktów z przedstawicielami demokratycznych sił w FRJ.
(6) Rada postanowiła zaprosić przedstawicieli demokratycznych partii opozycyjnych i społeczeństwa obywatelskiego w Serbii oraz Rządu Czarnogóry na spotkanie w celu przedyskutowania wsparcia ich w ich wysiłkach na rzecz wspierania demokratyzacji.
(7) Rada uzgodniła również dokonanie ponownej oceny obecnych działań wspierających i przyspieszenie realizacji konkretnych projektów Unii w Serbii w odpowiednich dziedzinach, takich jak wspieranie demokratycznych mediów.
(8) Rada zdecydowanie wsparła uruchomienie projektu pilotażowego zaproponowanego przez G17 w ramach inicjatywy "Energia dla Demokracji", na mocy której miasta Nisz i Pirot jako pierwsze zostaną zaopatrzone w olej opałowy jako pomoc w zakresie zaopatrywania w energię; następnie projekt mógłby zostać rozszerzony na inne gminy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
W celu wspierania demokratyzacji w FRJ Unia Europejska będzie aktywnie popierać wszystkie siły, które manifestują pełne oddanie wartościom demokratycznym.
Artykuł 2
Poparcie określone w art. 1 opierać się będzie w szczególności na następujących działaniach:
- rozwijanie dialogu z demokratycznie zorientowanymi miejscowymi liderami i liderami organizacji obywatelskich, między innymi poprzez spotkania w ramach Rady ds. Ogólnych,
- ustanowienie wspólnego procesu, który będzie zapewniał forum dla prawdziwej dyskusji na tematy polityczne i techniczne,
- wspieranie uruchomienia programu pilotażowego zaproponowanego przez G17 w ramach inicjatywy "Energia dla demokracji", mającego na celu zaopatrywanie serbskich gmin w energię,
- zwiększenie wsparcia dla demokratycznych mediów i w innych odpowiednich dziedzinach.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wspólne stanowisko
z dnia 29 marca 1999 r.
określone przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie proponowanej Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko przestępczości zorganizowanej
(1999/235/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 i art. K.5,
uznając wagę współpracy sądowej w sprawach karnych oraz współpracy policyjnej do celów zapobiegania i zwalczania wszelkich istotnych postaci międzynarodowej przestępczości, zgodnie z postanowieniami art. K.1 tego Traktatu, a także mając na uwadze, co następuje:
Państwa Członkowskie uznają zwalczanie przestępczości zorganizowanej za przedmiot wspólnego zainteresowania;
Rada Europejska na posiedzeniu w Amsterdamie w czerwcu 1997 r. zatwierdziła plan działań grupy wysokiego szczebla ds. przestępczości zorganizowanej, który zawiera obszerne projekty dotyczące wzmożenia walki ze zorganizowaną przestępczością;
należy wziąć pod uwagę środki, które zostały już przyjęte przez Unię Europejską lub znajdują się w toku przygotowania lub przyjęcia do celów wdrożenia tego planu działań oraz, w szczególności, wspólne działanie 98/733/WSiSW z dnia 21 grudnia 1998 r. przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie uznawania za przestępstwa karne uczestnictwa w organizacji przestępczej w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej [1];
podjęto kroki zmierzające do opracowania i uzgodnienia konwencji Narodów Zjednoczonych zwalczającej przestępczość zorganizowaną;
Rada w swoich konkluzjach z dnia 5 października 1998 r. zwróciła się do Urzędu Przewodniczącego o przedłożenie przynajmniej jednego wspólnego stanowiska, zgodnie z art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w związku z projektem konwencji Narodów Zjednoczonych i jej protokołami;
pożądane jest jak najpełniejsze przyczynienie się do nadania kształtu przedłożonej konwencji oraz do uniknięcia niezgodności pomiędzy przedłożoną konwencją oraz instrumentami przygotowanymi w Unii,
OKREŚLIŁA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wspierają przygotowywanie przedłożonej konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko przestępczości zorganizowanej oraz wszelkich ewentualnych protokołów.
Państwa Członkowskie wspierają włączenie do projektu konwencji postanowień, które w jak największym stopniu ułatwią skuteczne zapobieganie, ściganie i dochodzenie na drodze sądowej przestępczości zorganizowanej.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby postanowienia projektu konwencji dotyczące obowiązku penalizacji niektórych działań były zgodne w szczególności z art. 1 i 2 wspólnego działania 98/733/WSiSW.
3.
Jeśli chodzi o inne postanowienia projektu konwencji, to powinna ona mieć jak najszersze zastosowanie do działań organizacji przestępczych oraz do współpracy międzynarodowej mającej na celu zwalczanie takich organizacji.
W zasadzie, odpowiednie postanowienia projektu konwencji powinny objąć działania osób czyniących przygotowania do popełnienia przestępstwa, będących członkami jakiejkolwiek organizacji przestępczej, która posiada strukturę i została powołana na pewien okres.
Postanowienia te nie powinny zostać ograniczone do grup o wysoce rozwiniętej strukturze lub o trwałym charakterze, takich jak organizacje typu mafijnego; ponadto członkowie takich organizacji niekoniecznie muszą mieć formalnie określone role oraz legitymować się ciągłym członkostwem.
4.
Postanowienia, które mają być włączone do projektu konwencji, dotyczące współpracy międzynarodowej powinny zapewniać właściwe środki bezpieczeństwa dla ochrony praw człowieka oraz ułatwiać taką współpracę.
Powinny mieć zastosowanie w sytuacji, gdy z uwagi na to, że postępowanie przygotowawcze znajduje się w fazie wstępnej, państwo, do którego się zwrócono, nie ma możliwości ustalenia ponad wszelką wątpliwość, że dane przestępstwo ma związek z przestępczością zorganizowaną.
Mogłoby również okazać się użyteczne określenie niektórych kryteriów dla celu wykazywania związków z przestępczością zorganizowaną.
5.
Jeśli chodzi o środki zwalczania prania brudnych pieniędzy, to konwencja powinna objąć szeroki zakres przestępstw oraz, w szczególności, powinna być zgodna z 40 zaleceniami Grupy Roboczej ds. Finansowych.
6.
Wszelkie postanowienia zawarte w projekcie konwencji dotyczące korzyści majątkowych pochodzących z działalności przestępczej powinny uwzględniać oraz być zgodne ze wspólnym działaniem 98/699/WSiSW z dnia 3 grudnia 1998 r. w sprawie prania brudnych pieniędzy, określania, wykrywania, zamrażania, zatrzymania oraz konfiskaty środków i dochodów pochodzących z przestępstwa [2].
7.
Odpowiednie przepisy zawarte w projekcie konwencji powinny być wzorowane na Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko nielegalnemu handlowi substancjami odurzającymi i psychotropowymi z 1998 r.
Ponadto powinny również uwzględniać Konwencję Rady Europy z 1990 r. o Praniu, Ujawnianiu, Zajmowaniu i Konfiskacie Dochodów Pochodzących z Przestępstwa.
Artykuł 2
Podczas nadawania kształtu przedłożonej Konwencji Narodów Zjednoczonych oraz wszelkich możliwych protokołów, Państwa Członkowskie, w jak największym stopniu, koordynują swoje stanowiska, z inicjatywy Prezydencji, oraz postarają się dojść do porozumienia we wszystkich kwestiach, które mają istotne skutki dla interesów Unii.
Komisja jest w pełni zaangażowana w te działania.
Jeśli będzie to konieczne, to w miarę posuwania się prac, należy rozważyć kolejne czynności, które powinny zostać przedsięwzięte.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie czuwają nad tym, aby postanowienia zawarte w przedłożonej konwencji Narodów Zjednoczonych oraz wszelkich ewentualnych protokołach były zgodne z instrumentami przez nie przygotowanymi.
Artykuł 4
Rada podejmie próbę osiągnięcia dalszego wspólnego stanowiska, gdy będzie to konieczne, w odniesieniu do projektu konwencji oraz w szczególności w związku z wszelkimi ewentualnymi protokołami.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko jest publikowane w Dzienniku Urzędowym.
Akt Rady
z dnia 12 marca 1999 r.
sporządzający, na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, Protokół dotyczący zakresu prania wpływów pieniężnych w Konwencji w sprawie wykorzystania technologii informatycznej dla potrzeb celnych oraz włączenia numeru rejestracyjnego środków transportu do Konwencji (1999/C 91/01) RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
Wspólne stanowisko
z dnia 27 maja 1999 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie negocjacji dotyczących projektu Konwencji w sprawie cyberprzestępczości prowadzonych w Radzie Europy
(1999/364/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 34 ust. 2 lit. a),
uznając wagę rozwijania skutecznych środków zapobiegania i zwalczania nadużyć w stosowaniu nowych technologii, z których korzysta się w coraz większym stopniu,
a także mając na uwadze, co następuje: w czerwcu 1997 r., podczas posiedzenia w Amsterdamie, Rada Europejska zatwierdziła plan działań grupy wysokiego szczebla w sprawie przestępczości zorganizowanej, który zawiera, między innymi, propozycje wzmocnienia zwalczania przestępczości związanej z wykorzystaniem najnowocześniejszych technologii;
uwzględniając środki odnoszące się do zwalczania przestępczości związanej z wykorzystaniem najnowocześniejszych technologii, które zostały już przyjęte przez Unię Europejską lub są przygotowywane albo w trakcie przyjmowania;
podjęto ustalenia w sprawie przygotowania i rokowań przy Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości;
w zatwierdzonym przez Radę dnia 3 grudnia 1998 r. dokumencie "Elementy unijnej strategii zwalczania przestępczości związanej z wykorzystaniem najnowocześniejszych technologii" wezwano Państwa Członkowskie do skupienia na tym obszarze swoich wysiłków, na przykład w drodze przyjęcia wspólnego stanowiska dotyczącego prac innych grup międzynarodowych prowadzonych w obszarze przestępczości związanej z wykorzystaniem najnowocześniejszych technologii;
uwzględniając wspólne działanie Unii Europejskiej odnoszące się do przedsięwzięć mających na celu zwalczanie rasizmu i ksenofobii;
uwzględniając "Plan działań Unii Europejskiej w sprawie wspierania bezpiecznego wykorzystania sieci internet";
pragnąc, tak dalece, jak to tylko możliwe, przyczynić się do negocjacji zaproponowanej Konwencji o cyberprzestępczości oraz chcąc uniknąć rozbieżności między tą Konwencją a dokumentami przygotowanymi przez Unię Europejską,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wspierają sporządzenie projektu Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości (zwanej dalej "Konwencją").
Państwa te popierają zawarcie w Konwencji przepisów, które ułatwią skuteczne ściganie i karanie przestępstw związanych z systemami i danymi komputerowymi.
2.
Przepisy Konwencji powinny odpowiednio uzupełnić materialne prawo karne i objąć nim przestępstwa przeciwko poufności, integralności oraz dostępności danych komputerowych, przestępstwa związane z komputerami, takie jak komputerowe oszustwo i fałszerstwo, oraz przestępstwa związane z treścią, takie jak pornografia dziecięca.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby definicje przestępstw odnoszących się do obszaru pornografii dziecięcej obejmowały szeroki zakres szczególnych działań przestępczych.
Ponadto Państwa Członkowskie wspierają, gdy to konieczne, przyjęcie przepisów, na mocy których czyny popełnione z wykorzystaniem systemu komputerowego mogą stanowić przestępstwa w odniesieniu do treści.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają wyznaczenie organów sądowych właściwych dla rozpoznania przestępstw przewidzianych w Konwencji.
4.
Państwa Członkowskie wspierają ustanowienie przepisów ułatwiających współpracę międzynarodową, w tym przepisów dotyczących wzajemnej pomocy prawnej w jak najszerszym zakresie.
Konwencja ma ułatwić płynną współpracę dotyczącą przestępstw związanych z komputerami i przestępstw popełnionych z wykorzystaniem komputera.
Taka forma współpracy może polegać na utworzeniu 24-godzinnych punktów kontaktowych przy organach ścigania, które uzupełniają istniejące struktury wzajemnej pomocy.
5.
Państwa Członkowskie powinny wspierać przyjęcie przepisów, które umożliwią Stronom Konwencji, w formie środka uzupełniającego, zabezpieczenie przechowywanych danych na wniosek drugiej Strony, w stopniu, w jakim będzie to niezbędne; procedura zabezpieczenia ma być zgodna z prawem krajowym Stron.
6.
Państwa Członkowskie powinny wspierać przyjęcie przepisów, poprzez które Umawiające się Strony Konwencji zobowiązują się do zapewnienia usprawnionego wyszukiwania przechowywanych na ich terytorium danych dotyczących ścigania poważnych czynów przestępczych.
7.
Z zastrzeżeniem zasad konstytucyjnych oraz szczególnych klauzul ochronnych mających zapewnić odpowiednie poszanowanie suwerenności, bezpieczeństwa, porządku publicznego lub innych istotnych interesów innych państw, międzynarodowe poszukiwania komputerowe do celów wykrywania poważnych przestępstw, które zostaną określone w Konwencji, mogą, w wyjątkowych sytuacjach, zostać uwzględnione, w szczególności w stanie wyższej konieczności, na przykład, gdy jest to konieczne do zapobieżenia zniszczeniu lub zmianie dowodów poważnego przestępstwa lub zapobieżenia popełnieniu przestępstwa, które prawdopodobnie może skutkować śmiercią lub poważnymi obrażeniami fizycznymi osób.
8.
Przepisy dotyczące międzynarodowego poszukiwania komputerowego w odniesieniu do poważnych przestępstw mają być w pełni zgodne z instrumentami Unii Europejskiej dotyczącymi dostępu do danych o połączeniach i ich wykorzystania.
Artykuł 2
W trakcie konsultacji w sprawach Konwencji, w zakresie, w jakim jest to wykonalne, Państwa Członkowskie uzgodnią swoje stanowiska, na wniosek Prezydencji, i postarają się o uzgodnienie wspólnych stanowisk we wszystkich sprawach, które mają znaczący wpływ na interesy Unii Europejskiej.
Komisja w pełni uczestniczy w tych pracach.
Artykuł 3
W miarę konieczności, Rada będzie starała się uzyskać kolejne wspólne stanowiska, w odniesieniu do Konwencji.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa 1999/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lutego 1999 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących środków spożywczych oraz składników środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189 b Traktatu [3], na podstawie wspólnego projektu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 9 grudnia 1998 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Różnice między ustawodawstwami krajowymi odnoszącymi się do poddawania środków spożywczych oraz ich składników promieniowaniu jonizującemu oraz warunków jego stosowania stanowią przeszkodę swobodnego przepływu środków spożywczych i mogą tworzyć nierówne warunki konkurencji, przez co bezpośrednio wpływają na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(2) Konieczne jest podjęcie środków mających na celu sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w ramach, którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; nie jest to aktualna sytuacja ze względu na różnice w podejściu poszczególnych Państw Członkowskich, w których zezwala się albo zakazuje poddawania środków spożywczych promieniowaniu jonizującemu.
(3) Niniejsza dyrektywa ramowa zostanie uzupełniona dyrektywą 1999/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu środków spożywczych oraz składników środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego [4], zwaną dalej "dyrektywą wykonawczą".
(4) W kilku Państwach Członkowskich napromieniowywanie środków spożywczych stanowi delikatny temat w debacie publicznej, a konsumenci mogą mieć podstawy do niepokoju o skutki stosowania napromieniania środków spożywczych.
(5) Do wejścia w życie wspólnotowej pozytywnego wykazu środków spożywczych i składników, które mogą być poddawane promieniowaniu jonizującemu, właściwe jest, aby Państwa Członkowskie mogły, w zgodności z zasadami Traktatu, nadal stosować dotychczasowe krajowe ograniczenia lub zakazy poddawania promieniowaniu jonizującemu środków spożywczych lub ich składników oraz handlu napromieniowywanymi środkami spożywczymi, które nie są umieszczone w pozytywnym wykazie ustanowionym dyrektywą wykonawczą.
(6) Zasady odnoszące się do stosowania promieniowania jonizującego do obróbki środków spożywczych powinny uwzględniać przede wszystkim wymagania sanitarne w zakresie zdrowia ludzi, a także, w granicach wymaganych ochroną zdrowia, potrzeby ekonomiczne i techniczne.
(7) Stosuje się dyrektywę 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającą podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego [5].
(8) Zatwierdzone jednostki napromieniowujące powinny zostać objęte kontrolą urzędową w ramach systemu inspekcji, utworzonego na potrzeby niniejszej dyrektywy.
(9) Zatwierdzone jednostki powinny prowadzić dokumentację w celu zapewnienia, że przepisy niniejszej dyrektywy były przestrzegane.
(10) W dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [6] już zostały ustanowione zasady dotyczące etykietowania środków spożywczych poddanych napromienianiu przeznaczonych do sprzedaży konsumentowi końcowemu.
(11) Należy także ustanowić właściwe zasady w sprawie etykietowania środków spożywczych poddanych promieniowaniu jonizującemu, które nie są przeznaczone dla konsumenta końcowego.
(12) Bez uszczerbku dla procedur decyzyjnych ustanowionych w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską lub w niniejszej dyrektywie, należy przeprowadzić konsultacje z Komitetem Naukowym ds. Żywności, powołanym decyzją Komisji 74/234/EWG [7] w sprawie wszelkich kwestii związanych z niniejszą dyrektywą, jakie mogą wywierać wpływ na zdrowie publiczne.
(13) Środki spożywcze mogą być poddawane działaniu promieniowania jonizującego wyłącznie, jeśli istnieje taka potrzeba ze względów higienicznych lub też możliwych do udokumentowania korzyści technologicznych lub innych, lub ze względu na korzyści dla konsumenta, o ile takie środki spożywcze są zdrowe i w odpowiednim stanie, ponieważ promieniowania jonizującego nie należy stosować jako środka zastępującego działania zapewniające higienę czy odpowiedni stan zdrowotny albo też dobre praktyki wytwarzania lub praktyki rolnicze.
(14) Procesu tego nie należy stosować w zastępstwie dobrych praktyk wytwarzania oraz warunek ten musi być spełniony w odniesieniu do środków spożywczych zamieszczonych w wykazie w Załączniku do dyrektywy wykonawczej.
(15) We wszystkich przypadkach, gdy Rada upoważnia Komisję do wdrażania zasad odnoszących się do napromieniania środków spożywczych należy ustanowić przepisy procedury ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi oraz Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. srodków Spożywczych oraz, w miarę potrzeby, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego lub Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
(16) W przypadku gdyby zastosowanie procesu lub środka spożywczego poddanego promieniowaniu jonizującemu na podstawie niniejszej dyrektywy stanowiło zagrożenie dla zdrowia, należy upoważnić Państwa Członkowskie do zawieszenia lub ograniczenia ich stosowania, lub zmniejszenia przewidzianych ograniczeń do czasu decyzji na poziomie wspólnotowym.
(17) Dyrektywa Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych [8] pozostawia krajowym organom kontrolnym wybór środków i metod, które mogą być zastosowane; dyrektywa Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [9] ustanawia normy jakości dla laboratoriów i wymaga stosowania zalegalizowanych metod analiz w przypadku gdy są one możliwe do zastosowania; art. 5 tej ostatniej dyrektywy stosuje się do monitorowania wdrażania niniejszej dyrektywy.
(18) Dnia 20 grudnia 1994 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją została zawarta umowa modus vivendi dotycząca środków wykonawczych do aktów przyjętych w trybie określonym w art. 189b Traktatu WE [10],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wytwarzania, obrotu oraz przywozu środków spożywczych i składników środków spożywczych, zwanych dalej "środkami spożywczymi", poddanych promieniowaniu jonizującemu.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) środków spożywczych wystawionych na działanie promieniowania jonizującego powstałego na skutek zastosowania urządzeń pomiarowych lub kontrolnych pod warunkiem że wchłonięta dawka nie przekracza poziomu 0,01 Gdy dla urządzeń kontrolnych, w których stosuje się neutrony oraz 0,5 Gy w innych przypadkach przy maksymalnym poziomie energii promieniowania wynoszącym 10 MeV w przypadku promieni Roentgena, 14 MeV w przypadku neutronów oraz 5 MeV innych przypadkach;
b) napromieniowania środków spożywczych przygotowywanych dla pacjentów wymagających sterylnej czystości diety pod nadzorem lekarskim.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki celem zapewnienia, że napromieniowane środki spożywcze mogą być wprowadzone na rynek tylko w przypadku zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Warunki, jakie muszą zostać spełnione w celu dopuszczenia poddania środków spożywczych działaniu promieniowania jonizującego zostały wymienione w załączniku I. W chwili poddania środków spożywczych takiemu działaniu, muszą być w odpowiednim stanie zdrowotnym.
2.
Napromieniowanie można przeprowadzać wyłącznie z zastosowaniem źródeł promieniowania wymienionych w załączniku II oraz zgodnie z wymaganiami Kodeksu Postępowania, określonego w art. 7 ust. 2.
Całkowitą średnią zaabsorbowaną dawkę należy obliczyć zgodnie z przepisami załącznika III.
Artykuł 4
1.
Wspólnotowy wykaz środków spożywczych, które można poddawać promieniowaniu jonizującemu, z wyłączeniem wszystkich innych, oraz dozwolone maksymalne dawki promieniowania zostaną określone w dyrektywie wykonawczej, którą należy przyjąć zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 100a Traktatu, z uwzględnieniem warunków dopuszczenia określonych w załączniku I.
2.
Wykaz ten zostanie ustalony etapami.
3.
Komisja zbada obowiązujące krajowe zezwolenia i po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. żywności przedstawi, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 100a Traktatu, propozycje mające na celu ustanowienie tego wykazu.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 100a Traktatu, przedstawi propozycję mającą na celu skompletowanie pozytywnego wykazu, przewidzianego w ust. 1.
4.
Do wejścia w życie dyrektywy przyjętej na podstawie propozycji określonych w ust. 3 akapit drugi, Państwa Członkowskie mogą utrzymać dotychczasowe zezwolenia dotyczące poddawania żywności promieniowaniu jonizującemu pod warunkiem, że:
a) tego rodzaju obróbka danego środka spożywczego została pozytywnie zaopiniowana przez Naukowy Komitet ds. Żywności;
b) przeciętna całkowita zaabsorbowana dawka promieniowania nie przekracza wartości dopuszczalnych zalecanych przez Naukowy Komitet ds. Żywności;
c) promieniowanie jonizujące oraz wprowadzanie do obrotu odbywa się zgodnie z niniejszą dyrektywą.
5.
Do wejścia w życie dyrektywy przyjętej na podstawie propozycji określonych w ust. 3 akapit drugi, każde z Państw Członkowskich może także zezwolić na obróbkę środków spożywczych, dla których zezwolenie zostało utrzymane przez inne Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 4, w przypadku gdy wymagania określone w ust. 4 są spełnione.
6.
Państwa Członkowskie niezwłocznie notyfikują Komisji i innym Państwom Członkowskim wszelkie zezwolenia utrzymane na mocy ust. 4 lub przyznane na mocy ust. 5, a także związane z nimi warunki.
Komisja publikuje te notyfikacje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
7.
Do wejścia w życie dyrektywy przyjętej na podstawie propozycji określonych w ust. 3 akapit drugi, Państwa Członkowskie mogą, w zgodzie z zasadami Traktatu, nadal stosować obowiązujące ograniczenia lub zakazy krajowe poddawania środków spożywczych promieniowaniu jonizującemu, a także handlu napromieniowanymi środkami spożywczymi, które nie zostały umieszczone w wyjściowym pozytywnym wykazie ustanowionym dyrektywą wykonawczą.
Artykuł 5
1.
Maksymalna dozwolona dawka promieniowania dla środków spożywczych może być podawana w dawkach cząstkowych. Jednakże nie wolno przekraczać maksymalnej dawki promieniowania, ustalonej zgodnie z art. 4.
Obróbki poprzez poddanie promieniowaniu nie można stosować łącznie z obróbką chemiczną mającą taki sam cel, jak tego typu obróbka.
2.
Wyjątki od przepisu ust. 1 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
Artykuł 6
Etykietowanie środków spożywczych poddanych promieniowaniu jonizującemu jest regulowane następującymi przepisami:
1) w przypadku produktów przeznaczonych dla konsumenta końcowego oraz dla punktów żywienia zbiorowego:
a) jeśli produkty sprzedawane są na sztuki, na etykietach umieszcza się wyrazy "napromieniowane" lub "poddane promieniowaniu jonizującemu", jak przewidziano w art. 5 ust. 3 dyrektywy 79/112/EWG.
W przypadku produktów sprzedawanych luzem, wyrazy te umieszcza się łącznie z nazwą produktu na wywieszce lub jako napis powyżej lub obok pojemnika, w którym umieszczono produkty;
b) jeśli poddane promieniowaniu produkty są stosowane jako składniki środków spożywczych, takie same wyrazy towarzyszą oznaczeniu składnika w wykazie składników.
W przypadku produktów sprzedawanych luzem, wyrazy te umieszcza się łącznie z nazwą produktu na wywieszce lub jako napis powyżej lub obok pojemnika, w którym umieszczono produkty;
c) w drodze odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 7 dyrektywy 79/112/EWG, zamieszczenia takich samych wyrazów wymaga się w celu podania nazw poddanych promieniowaniu składników stosowanych w złożonych składnikach środków spożywczych, nawet jeśli ich udział procentowy wynosi poniżej 25 % produktu gotowego.
2) w przypadku produktów nie przeznaczonych dla konsumenta końcowego oraz dla punktów żywienia zbiorowego:
a) wyrazy przewidziane w poprzednim akapicie umieszcza się w celu wskazania rodzaju obróbki zarówno środków spożywczych, jak i składników zawartych w środku spożywczym, nie poddanych promieniowaniu;
b) należy podać nazwę i adres jednostki, gdzie przeprowadzono napromieniowanie lub też jej numer identyfikacyjny, jak przewidziano w art. 7.
3) we wszystkich przypadkach należy wskazywać rodzaj obróbki na dokumentach towarzyszących, lub odnoszących się do środków spożywczych poddanych napromieniowaniu.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję odnośnie do właściwych władz lub organów odpowiedzialnych za:
- uprzednio zatwierdzone jednostki przeprowadzające napromieniowanie,
- przyznanie urzędowego numeru identyfikacyjnego zatwierdzonym jednostkom przeprowadzającym napromieniowanie,
- urzędową inspekcję i kontrolę,
- wycofanie lub modyfikację zatwierdzenia.
2.
Zatwierdzenia dokonuje się tylko pod warunkiem że jednostka:
- spełnia wymogi Codex alimentarius Wspólnej Komisji FAO/WHO wraz z zalecanym Międzynarodowym Kodeksem Postępowania w zakresie funkcjonowania jednostek przeprowadzających napromieniowanie do celów utrwalania środków spożywczych (FAO/WHO/CAC, tom XV, wydanie 1), a także spełnia wszelkie wymagania uzupełniające, które mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 niniejszej dyrektywy,
- wyznaczy osobę odpowiedzialną za zgodność ze wszystkimi warunkami koniecznymi dla stosowania procesu.
3.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji:
- nazwy, adresy oraz numery identyfikacyjne jednostek przeprowadzających napromieniowanie, które zostały zatwierdzone, tekst dokumentu zatwierdzającego, a także wszelkie decyzje zawieszające lub wycofujące zatwierdzenie.
Ponadto Państwa Członkowskie co roku przesyłają Komisji:
- wyniki kontroli przeprowadzonych w jednostkach przeprowadzających napromieniowanie, szczególnie w odniesieniu do kategorii i ilości produktów poddawanych promieniowaniu oraz stosowane dawki,
- wyniki kontroli przeprowadzonych na etapie wprowadzania produktów do obrotu handlowego.
Państwa Członkowskie zapewniają, że metody stosowane do wykrywania czy produkt został poddany promieniowaniu jonizującemu są zgodne z ust. 1 i 2 Załącznika do dyrektywy 85/591/EWG [11], lub, że zostały już poddane standaryzacji lub legalizacji, albo zostaną poddane w najbliższym możliwym czasie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 2003 r.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o stosowanych metodach, a Komisja dokonuje oceny ich stosowania i rozwoju z uwzględnieniem opinii Naukowego Komitetu ds. żywności.
4.
W oparciu o dane dostarczone zgodnie z ust. 3, Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich:
- szczegółowe dane dotyczące jednostek, a także wszelkie zmiany ich statusu,
- sprawozdanie w oparciu o informacje dostarczane co roku przez krajowe organy nadzoru.
Artykuł 8
1.
Jednostki przeprowadzające napromieniowanie, zatwierdzone zgodnie z art. 7 są zobowiązane, dla każdego stosowanego źródła promieniowania jonizującego, prowadzić rejestr wskazujący dla każdej partii środków spożywczych poddawanych promieniowaniu:
a) rodzaj i ilość środków spożywczych poddanych napromieniowaniu;
b) numer partii;
c) osobę zlecającą napromieniowanie;
d) odbiorcę środków spożywczych poddanych napromieniowaniu;
e) datę napromieniowania;
f) opakowania zbiorcze stosowane w trakcie procesu;
g) dane kontroli procesu napromieniowania, jak przewidziano w załączniku III, przeprowadzone kontrole dozometryczne i uzyskane wyniki, w szczególności łącznie z danymi szczegółowymi w zakresie limitów górnych i dolnych, zaabsorbowanych dawek i rodzaju promieniowania jonizującego;
h) odniesienie do pomiarów legalizacyjnych dawki początkowej.
2.
Rejestry określone w ust. 1, muszą być przechowywane przez okres pięciu lat.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
Artykuł 9
1.
Środek spożywczy poddany promieniowaniu jonizującemu nie może być przywożony z państw trzecich, chyba że:
- odpowiada warunkom mającym zastosowanie do takich środków spożywczych,
- towarzyszą mu dokumenty zawierające nazwę i adres jednostki, która przeprowadziła napromieniowanie oraz informacje określone w art. 8,
- został poddany napromieniowaniu w jednostce zatwierdzonej przez Wspólnotę i zamieszczony w wykazie określonym w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. a) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12, Komisja opracowuje wykaz zatwierdzonych jednostek, w odniesieniu do których nadzór urzędowy gwarantuje, że spełniają one wymagania art. 7.
Do celów sporządzenia powyższego wykazu, Komisja może zlecić ekspertom przeprowadzenie, w jej imieniu, oceny i inspekcji jednostek przeprowadzających napromieniowanie w państwach trzecich, zgodnie z art. 5 dyrektywy 93/99/EWG.
Komisja publikuje ten wykaz oraz wszelkie zmiany w nim dokonane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
b) Komisja może zawierać Porozumienia techniczne z właściwymi organizacjami w państwach trzecich w sprawie procedur według których mają być prowadzone oceny i inspekcje określone w lit. a).
Artykuł 10
Materiały stosowane do opakowań zbiorczych środków spożywczych, które mają być poddane napromieniowaniu, muszą być odpowiednie do tych celów.
Artykuł 11
Zmiany w Załącznikach, uwzględniające postęp naukowy i techniczny, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 100a Traktatu.
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy procedura określona w niniejszym artykule ma być zastosowana, Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych, zwany dalej "Komitetem".
Przewodniczący bezzwłocznie przedstawia sprawę Komitetowi, z własnej inicjatywy, lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który może wyznaczyć przewodniczący, stosownie do pilności sprawy.
W sprawie opinii Komitet decyduje większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które podejmuje Rada na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidywane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty zwrócenia siędo Rady, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 13
Komitet Naukowy ds. Żywności jest konsultowany we wszystkich sprawach objętych zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy i wywierających wpływ na zdrowie publiczne.
Artykuł 14
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, w wyniku nowych informacji lub w wyniku ponownej oceny dotychczasowych informacji dokonanej od czasu przyjęcia niniejszej dyrektywy posiada wyraźnee dowody, że poddawanie napromieniowaniu niektórych środków spożywczych stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzkiego mimo, że jest ono zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, wówczas to Państwo Członkowskie może czasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie odpowiednich przepisów na swoim terytorium.
Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję, podając uzasadnienie swojej decyzji.
2.
Komisja zbada uzasadnienie, określone w ust. 1, tak szybko, jak tylko jest to możliwe, w ramach Stałego Komitetu ds. środków spożywczych. Komisja podejmuje właściwe środki zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję określoną w ust. 1, może ją utrzymać do wejścia w życie tych środków.
3.
Zmiany do niniejszej dyrektywy lub do dyrektywy wykonawczej mogą być wprowadzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 wyłącznie w zakresie niezbędnym do zapewnienia ochrony zdrowia publicznego i w każdym przypadku ograniczone są do zakazów i ograniczeń w porównaniu do dotychczasowej sytuacji prawnej.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w celu stosowania niniejszej dyrektywy w taki sposób, aby:
- dopuścić wprowadzanie do obrotu i stosowanie środków spożywczych poddawanych napromieniowaniu do dnia 20 września 2000 r.,
- zakazać wprowadzania do obrotu i stosowania środków spożywczych poddawanych napromieniowaniu niezgodnych z niniejszą dyrektywą do dnia 20 marca 2001 r.
Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 1999/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lutego 1999 r.
w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu środków spożywczych oraz składników środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3], w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 9 grudnia 1998 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 1999/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących środków spożywczych oraz składników środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego [4], zwanej dalej "dyrektywą ramową", przewiduje przyjęcie wykazu środków spożywczych, które, z wyłączeniem wszystkich innych, można poddawać działaniu promieniowania jonizującego; wykaz ten zostanie ustalony etapami;
suszone zioła aromatyczne, przyprawy korzenne i warzywne są często skażone i/lub zainfekowane organizmami i ich metabolitami, które są szkodliwe dla zdrowia publicznego;
w przypadku takiego skażenia i/lub zainfekowania nie można stosować fumigantów, takich jak tlenek etylenu, ze względu na ryzyko związane z toksycznością ich pozostałości;
stosowanie promieniowania jonizującego może skutecznie zastąpić wspomniane substancje;
poddawanie działaniu promieniowania jonizującego zostało zaakceptowane przez Naukowy Komitet ds. Żywności;
takie działanie jest w interesie ochrony zdrowia publicznego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla wspólnotowego wykazu pozytywnego, który ma być ustanowiony zgodnie z art. 4 ust. 3 akapit drugi dyrektywy ramowej, niniejsza dyrektywa ustanawia początkowy wspólnotowy wykaz pozytywny żywności i składników środków spożywczych zwanych dalej "środkami spożywczymi", które mogą być poddawane działaniu promieniowania jonizującego, wraz z maksymalną dawką zatwierdzoną dla zamierzonego celu.
2.
Poddawanie danych produktów promieniowaniu jonizującemu może być przeprowadzone tylko zgodnie z przepisami dyrektywy ramowej.
W szczególności, metody badań powinny być stosowane zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy ramowej.
3.
Środki spożywcze, które mogą być poddane promieniowaniu jonizującemu oraz maksymalna całkowita średnia dawka, która może być zastosowana, wymienione są w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą zabraniać, ograniczać lub utrudniać obrotu środkami spożywczymi napromieniowanymi zgodnie z przepisami ogólnymi dyrektywy ramowej i przepisami niniejszej dyrektywy, podając jako powód poddanie ich takiemu działaniu.
Artykuł 3
Wszelkie zmiany w niniejszej dyrektywie wprowadza się zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 100a Traktatu.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w celu wykonania niniejszej dyrektywy w taki sposób, aby zezwolić na wprowadzenie do obrotu i użycie napromieniowanych środków spożywczych, które są zgodne z niniejszą dyrektywą, przed dniem 20 września 2000 r.
Państwa Członkowskie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa 1999/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lutego 1999 r.
odnosząca się do ekstraktów kawy i ekstraktów cykorii
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3], w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 8 grudnia 1998 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre dyrektywy pionowe dotyczące środków spożywczych powinny zostać uproszczone w celu uwzględnienia tylko podstawowych wymogów w odniesieniu do wyrobów, których dotyczą, aby umożliwić swobodny przepływ tych wyrobów w obrębie rynku wewnętrznego, zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej, jaka odbyła się w Edynburgu w dniach 11 i 12 grudnia 1992 r., potwierdzonymi przez Radę Europejską w Brukseli w dniach 10 i 11 grudnia 1993 r.;
dyrektywa Rady 77/436/EWG z dnia 27 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ekstraktów kawy i ekstraktów cykorii [4] uzasadniona była faktem, że różnice między ustawodawstwami krajowymi w sprawie ekstraktów kawy i ekstraktów cykorii mogłyby skutkować powstawaniem warunków dla nieuczciwej konkurencji, mogących wprowadzać konsumentów w błąd, a tym samym mieć bezpośredni wpływ na utworzenie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
celem wspomnianej dyrektywy było zatem zdefiniowanie ekstraktów kawy i ekstraktów cykorii, określenie substancji, jakie można dodawać w trakcie ich wytwarzania, ustanowienie wspólnych zasad dotyczących pakowania i etykietowania takich ekstraktów oraz sprecyzowanie warunków stosowania poszczególnych oznaczeń dla niektórych z przedmiotowych wyrobów, w celu zapewnienia ich swobodnego przepływu we Wspólnocie;
dyrektywa 77/436/EWG powinna zostać dostosowana do ogólnego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego środków spożywczych, w szczególności do prawodawstwa w zakresie etykietowania i metod analiz;
Komisja planuje możliwie jak najszybciej, a w każdym razie przed dniem 1 lipca 2000 r., przedstawić wniosek dotyczący włączenia do dyrektywy 80/232/EWG [5] zakresu wag nominalnych dla wyrobów określonych w niniejszej dyrektywie;
z zastrzeżeniem niektórych warunków stosować się powinno ogólne zasady dotyczące etykietowania środków spożywczych, określone w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [6];
zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsza dyrektywa ogranicza się do tego, co jest niezbędne dla osiągnięcia celów art. 3b akapit trzeci Traktatu;
po dostosowaniu niniejszej dyrektywy do ogólnych przepisów wspólnotowych w sprawie środków spożywczych Komisja będzie wspomagana przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych, powołany na mocy decyzji 69/414/EWG [7];
aby uniknąć tworzenia nowych przeszkód dla swobodnego przepływu, Państwa Członkowskie powinny powstrzymać się od przyjmowania, w stosunku do przedmiotowych produktów, przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy ekstraktów kawy i ekstraktów cykorii określonych w Załączniku.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do "café torrefacto soluble".
Artykuł 2
Dyrektywę 79/112/EWG stosuje się do wyrobów określonych w Załączniku, z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) nazwy handlowe wymienione w Załączniku stosuje się tylko do wyrobów określonych w tym Załączniku i muszą one być stosowane w handlu do oznaczania tych wyrobów.
Nazwy te uzupełnia się, w miarę potrzeb, wyrazami:
- "pasta" lub "w postaci pasty", lub
- "płyn" lub "w postaci płynnej".
Niemniej jednak nazwy wyrobów można uzupełnić określeniem "skoncentrowany":
- w przypadku wyrobów określonych w pkt 1 lit. c) Załącznika z zastrzeżeniem, że zawartość suchej masy kawowej wynosi ponad 25 % w masie,
- w przypadku wyrobów określonych w pkt 2 lit. c) Załącznika z zastrzeżeniem, że zawartość suchej masy cykorii wynosi ponad 45 % w masie;
b) w przypadku wyrobów określonych w pkt 1 Załącznika etykieta musi zawierać określenie "bez zawartości kofeiny", z zastrzeżeniem, że zawartość bezwodnej kofeiny w masie nie przekracza 0,3 % suchej masy.
Informacja ta musi zostać umieszczona w tym samym polu widzenia co nazwa handlowa;
c) w przypadku wyrobów określonych w pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. c) Załącznika etykieta musi zawierać nazwę(-y) użytych rodzajów cukru(-ów), poprzedzone wyrazami "z…", "konserwowany…", "z dodatkiem…" lub "prażony z…".
Informacje te muszą znajdować się w tym samym polu widzenia co nazwa handlowa;
d) w przypadku wyrobów określonych w pkt 1 lit. b) i c) Załącznika etykieta musi zawierać minimalną zawartość suchej masy kawowej oraz, w przypadku wyrobów określonych w pkt 2 lit. b) i c) Załącznika, minimalną zawartość suchej masy cykorii.
Zawartości te wyraża się według procentowej zawartości w masie produktu gotowego.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie przyjmą przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do produktów określonych w Załączniku.
Artykuł 4
Decyzję w sprawie dostosowania niniejszej dyrektywy do ogólnych przepisów wspólnotowych mających zastosowanie do środków spożywczych podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5.
Artykuł 5
1.
Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Środków Spożywczych, zwany dalej "Komitetem", który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
W przypadku braku decyzji Rady w terminie trzech miesięcy od dnia skierowania do niej sprawy Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 6
Dyrektywa 77/436/EWG traci moc z dniem 13 września 2000 r.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy należy traktować jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 13 września 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne stosuje się tak, aby:
- zezwalały na obrót wyrobami określonymi w Załączniku, jeżeli wyroby te są zgodne z definicjami i zasadami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, z mocą od dnia 13 września 2000 r.,
- zakazywały obrotu wyrobami niezgodnymi z niniejszą dyrektywą, z mocą od dnia 13 września 2001 r.
Niemniej jednak, zgodnie z dyrektywą 77/436/EWG, zezwala się na obrót wyrobami niespełniającymi wymogów niniejszej dyrektywy, lecz etykietowanymi przed dniem 13 września 2001 r. do wyczerpania zapasów.
Środki przyjmowane przez Państwa Członkowskie muszą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Procedura dotycząca takiego odniesienia zostanie przyjęta przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE
z dnia 9 marca 1999 r.
w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3], na podstawie wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 8 grudnia 1998 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Urządzenia radiowe i końcowe urządzenia telekomunikacyjne stanowią ważną część rynku telekomunikacyjnego, który jest ważnym elementem gospodarki Wspólnoty; dyrektywy odnoszące się do sektora telekomunikacyjnych urządzeń końcowych nie są już w stanie uwzględniać spodziewanych zmian w tym sektorze, wynikających z rozwoju nowych technologii, zmian na rynku oraz uregulowań prawnych dotyczących sieci komputerowych.
(2) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 3b Traktatu, Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć w stopniu zadawalającym celu stworzenia otwartego jednolitego rynku urządzeń telekomunikacyjnych, a mogą z lepszym wynikiem osiągnąć go na poziomie Wspólnoty; niniejsza dyrektywa nie obejmuje niczego, ponad to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(3) Państwa Członkowskie mogą opierać się na art. 36 Traktatu w celu wyłączenia niektórych kategorii sprzętu, do którego odnosi się niniejsza dyrektywa.
(4) Dyrektywa 98/13/WE [4] ujednoliciła przepisy dotyczące końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych do przekazu satelitarnego, w tym działania zmierzające do wzajemnego uznawania ich zgodności.
(5) Przepisy tej dyrektywy nie obejmują znacznej części rynku sprzętu radiowego.
(6) Towary o podwójnym zastosowaniu podlegają przepisom Wspólnoty odnośnie regulacji i kontroli wywozu, wprowadzonym przez rozporządzenie Rady (WE) nr 3381/94 [5].
(7) Szeroki zakres zastosowania niniejszej dyrektywy wymaga wprowadzenia nowych definicji wyrażeń: "sprzęt radiowy" oraz "końcowe urządzenia telekomunikacyjne"; uregulowania prawne, których celem jest stworzenie jednolitego rynku sprzętu radiowego i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, powinny stworzyć warunki do rozwoju inwestycji, produkcji i sprzedaży w tempie odzwierciedlającym zmiany i rozwój nowych technologii oraz zmiany na rynku.
(8) Wobec stale wzrastającego znaczenia końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz sieci komunikacyjnych wykorzystujących połączenia radiowe obok sprzętu połączonego za pomocą kabli, wszelkie uregulowania i przepisy odnoszące się do wytwarzania, wprowadzania na rynek i stosowania sprzętu radiowego oraz końcowych urządzeń telekomunikacyjnych powinny obejmować oba rodzaje takiego sprzętu i urządzeń.
(9) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/10/WE z dnia 26 lutego 1998 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz usługach powszechnych w telekomunikacji w konkurencyjnym środowisku [6] wymaga, aby krajowe władze wykonawcze odpowiedzialne za regulację tego rynku zapewniły ogłoszenie szczegółowych danych technicznych dla końcowych urządzeń sieciowych w celu zapewnienia funkcjonowania rynku konkurencyjnego w zakresie dostawy końcowych urządzeń sieciowych.
(10) Cele określone w dyrektywie Rady 73/23/EWG z dnia 19 lutego 1973 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących sprzętu elektrycznego przeznaczonego do pracy w określonym zakresie napięcia elektrycznego [7] są wystarczające, aby objąć sprzęt radiowy i końcowe urządzenia telekomunikacyjne, ale bez zastosowania limitu niższego napięcia.
(11) Wymagania dotyczące ochrony związane z kompatybilnością parametrów elektromagnetycznych, przewidziane w dyrektywie Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących kompatybilności parametrów elektromagnetycznych [8] są wystarczające, aby obejmowały również sprzęt radiowy i końcowe urządzenia telekomunikacyjne.
(12) Prawo wspólnotowe stwierdza, że przeszkody dla swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie, wynikające ze znaczących rozbieżności w ustawodawstwach krajowych odnoszących się do wprowadzania towarów na rynek, mogą być usprawiedliwione jedynie wtedy, kiedy krajowe uregulowania są konieczne i proporcjonalne; zatem harmonizację prawa należy ograniczyć jedynie do tych wymagań, które są niezbędne, aby zasadnicze wymogi dotyczące sprzętu radiowego i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych zostały spełnione.
(13) Zasadnicze wymogi odnoszące się do określonego rodzaju sprzętu radiowego i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych powinny zależeć od istoty i właściwości tego rodzaju sprzętu; wymogi te muszą być stosowane z zachowaniem dużej ostrożności, aby nie stanowiło to przeszkody we wprowadzaniu innowacji technologicznych oraz nie ograniczało wymogów narzucanych przez gospodarkę rynkową.
(14) Należy dołożyć wszelkich starań, aby sprzęt radiowy i końcowe urządzenia telekomunikacyjne nie stanowiły możliwego do uniknięcia zagrożenia dla zdrowia.
(15) Telekomunikacja ma duże znaczenie dla dobrobytu i zatrudnienia osób niepełnosprawnych, które stanowią znaczną i wzrastającą część populacji Europy; sprzęt radiowy i końcowe urządzenia telekomunikacyjne powinno się we właściwych przypadkach projektować w ten sposób, aby mogły być wykorzystane przez osoby niepełnosprawne bez żadnych, albo też po niewielkich przeróbkach.
(16) Sprzęt radiowy i końcowe urządzenia telekomunikacyjne mogą spełniać pewne funkcje, które są wymagane podczas prowadzenia czynności przez służby ratunkowe.
(17) Pewne właściwości sprzętu radiowego i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych można projektować po to, aby uniemożliwić naruszenie tajemnicy danych osobowych lub prywatności użytkownika i subskrybenta i/lub uniemożliwić nadużycia finansowe.
(18) W pewnych przypadkach niezbędne może być współdziałanie poprzez połączenia sieciowe urządzeń objętych przepisami niniejszej dyrektywy oraz połączenie urządzeniami określonego typu w całej Wspólnocie.
(19) Powinna istnieć możliwość sformułowania i dodania konkretnych zasadniczych wymogów odnoszących się do właściwości istotnych dla zachowania prywatności użytkownika, dla niepełnosprawnych użytkowników, dla służb ratunkowych i/lub dla uniemożliwienia popełnienia nadużycia finansowego.
(20) Uznanym faktem jest to, że na rynku konkurencyjnym dobrowolna certyfikacja oraz znakowanie towarów w ramach działań podejmowanych przez organizacje konsumenckie, producentów, handlowców i innych uczestników rynku przyczynia się do poprawy jakości i jest korzystnym środkiem podniesienia poziomu zaufania klientów w odniesieniu do towarów i usług na rynku urządzeń telekomunikacyjnych; Państwa Członkowskie mogą wspierać takie działania; nie powinny być one sprzeczne z regułami konkurencji, które zostały zawarte w Traktacie.
(21) Należy zapobiegać możliwości powstawania ubocznych i niepożądanych zakłóceń usług dla osób innych niż użytkownicy sprzętu radiowego i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych; producenci końcowych urządzeń powinni projektować sprzęt w taki sposób, aby takie niewłaściwe zakłócenia nie odbijały się na działaniu urządzeń pracujących w sieci w normalnych warunkach działalności; operatorzy sieci powinni projektować sieci w taki sposób, aby producenci końcowych urządzeń telekomunikacyjnych nie musieli podejmować niewspółmiernych działań w celu zabezpieczenia pracy w sieci; Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI) powinien we właściwy sposób uwzględnić powyższy cel podczas przygotowywania norm dotyczących dostępu do sieci publicznych.
(22) Należy zapewnić efektywne wykorzystanie widma radiowego po to, aby wyeliminować szkodliwe zakłócenia; należy podejmować działania promujące najbardziej skuteczne, na danym poziomie rozwoju technologii, wykorzystanie ograniczonych zasobów, takich jak na przykład widmo częstotliwości.
(23) Zharmonizowane interfejsy między końcowymi urządzeniami i sieciami telekomunikacyjnymi są istotnym czynnikiem rozwoju rynku konkurencyjnego, zarówno jeśli chodzi o końcowe urządzenia, jak i usługi sieciowe.
(24) Jednakże operatorzy publicznych sieci telekomunikacyjnych powinni mieć zapewnioną możliwość określenia właściwości technicznych dotyczących interfejsów w ich sieci, z zachowaniem reguł konkurencji określonych w Traktacie; w związku z tym, powinni oni publikować dokładne i szczegółowe specyfikacje techniczne dotyczące interfejsów po to, aby umożliwić producentom projektowanie takich końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, które spełniają wymagania określone w niniejszej dyrektywie.
(25) Jednakże reguły konkurencji zawarte w Traktacie oraz w dyrektywie Komisji 88/301/EWG z dnia 16 maja 1988 r. w sprawie konkurencji na rynkach końcowych urządzeń telekomunikacyjnych [9] ustanawiają zasadę równego, przejrzystego i niedyskryminującego traktowania wszystkich specyfikacji technicznych, które mają wpływ na uregulowania prawne; dlatego też zadaniem Wspólnoty oraz Państw Członkowskich, w porozumieniu ze wszystkimi uczestnikami rynku, jest zapewnienie, aby ramy regulacyjne ustanowione w niniejszej dyrektywie były sprawiedliwe.
(26) Zadaniem europejskich organizacji normalizacyjnych, w szczególności ETSI, jest uaktualnianie zharmonizowanych norm oraz przedstawianie ich w taki sposób, który pozwala na jednoznaczną interpretację; przestrzeganie, interpretacja i wprowadzanie zharmonizowanych norm stanowi wysoce wyspecjalizowany obszar działalności o stale rosnącym stopniu złożoności i wzrastających wymaganiach; zadania te wymagają aktywnej współpracy biegłych ze strony uczestników gry rynkowej; w niektórych sytuacjach niezbędne może być przygotowanie interpretacji bądź poprawek zharmonizowanych norm w trybie bardziej pilnym, niż to możliwe przy uwzględnieniu działań zgodnych z normalnymi procedurami europejskich organizacji normalizacyjnych funkcjonujących zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającą procedury dostarczania informacji w zakresie regulacji i norm technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [10].
(27) Zharmonizowanie na poziomie europejskim norm odnośnie projektowania i produkcji sprzętu radiowego oraz końcowych urządzeń telekomunikacyjnych leży w dobrze pojętym interesie publicznym; przestrzeganie takich zharmonizowanych norm jest powodem do domniemania zgodności z zasadniczymi wymogami; zezwala się na wykorzystanie innych sposobów wykazania zgodności z zasadniczymi wymogami.
(28) W procesie przypisywania sprzętu do poszczególnych klas należy wykorzystać wiedzę CEPT/ERC oraz właściwych europejskich organizacji normalizacyjnych, zajmujących się dziedziną urządzeń radiowych; należy także popierać wszędzie tam, gdzie to jest możliwe, wszelkie inne formy współpracy z tymi organizacjami.
(29) Aby zapewnić Komisji możliwość skutecznego monitorowania kontroli rynku, Państwa Członkowskie powinny przekazywać wszelkie istotne informacje dotyczące typów interfejsów, niewłaściwych bądź niewłaściwie stosowa nych zharmonizowanych norm, notyfikowanych organów oraz władz nadzoru.
(30) Notyfikowane organy i władze nadzoru powinny wymieniać informacje dotyczące sprzętu radiowego i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, mając na uwadze skuteczny nadzór rynku; taka współpraca powinna opierać się w jak największym zakresie na środkach elektronicznych; w szczególności taka współpraca powinna umożliwić informowanie władz krajowych na temat sprzętu radiowego wprowadzonego na rynek, który wykorzystuje pasma częstotliwości niezharmonizowane we Wspólnocie.
(31) Producenci powinni powiadomić Państwa Członkowskie o zamiarze wprowadzenia do obrotu sprzętu radiowego i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, wykorzystujących pasmo częstotliwości, którego użycie nie jest zharmonizowane w całej Wspólnocie. Państwa Członkowskie powinny w tym celu wprowadzić procedury dotyczące takiego powiadamiania; procedury takie powinny być proporcjonalne i nie powinny stanowić dodatkowej procedury oceny zgodności poza procedurami określonymi w załącznikach IV lub V; pożądane jest, aby zharmonizować takie procedury dotyczące powiadamiania i przeprowadzać je za pomocą środków elektronicznych.
(32) Sprzęt radiowy i końcowe urządzenia telekomunikacyjne, których parametry spełniają zasadnicze wymogi, powinny być dopuszczone do obrotu bez żadnych ograniczeń; taki sprzęt powinien uzyskać zezwolenia na wykorzystanie zgodne z jego przeznaczeniem; oddanie do użytku może podlegać autoryzacji w odniesieniu do wykorzystania określonego widma radiowego oraz sposobu wykorzystania.
(33) Należy zapewnić możliwość prezentacji sprzętu nie spełniającego wymagań określonych w niniejszej dyrektywie na targach handlowych, wystawach, itp., na których prezentowany jest sprzęt radiowy i końcowe urządzenia telekomunikacyjne; jednakże zainteresowane strony powinny zostać właściwie powiadomione, że taki sprzęt nie spełnia warunków zgodności i nie może być zakupiony w takiej postaci; Państwa Członkowskie mogą ograniczyć możliwość wykorzystania takiego sprzętu prezentowanego na wystawach czy targach, łącznie z możliwością uruchomienia, z powodów wynikających z właściwego i skutecznego wykorzystania widma radiowego oraz uniknięcia szkodliwej ingerencji w odniesieniu do kwestii mających związek z ochroną zdrowia publicznego.
(34) Częstotliwości radiowe są przyznawane na poziomie krajowym i, w zakresie, w jakim nie zostały zharmonizowane, pozostają w wyłącznej kompetencji Państw Członkowskich; niezbędne jest ustanowienie przepisów ochronnych, które pozwalają Państwom Członkowskim, zgodnie z art. 36 Traktatu, zakazać, ograniczyć lub nakazać wycofanie z rynku sprzętu radiowego, który jest źródłem, lub też co do którego można oczekiwać, że może stać się źródłem szkodliwego zakłócenia fal radiowych; powstawanie zakłóceń fal w zakresie częstotliwości radiowych przyznawanych na poziomie krajowym również stanowi ważny powód dla Państw Członkowskich do podjęcia środków ochronnych.
(35) Producenci odpowiadają za szkody wyrządzone przez wadliwie wykonany sprzęt na podstawie przepisów dyrektywy Rady 85/374/EWG [11]; bez uszczerbku dla odpowiedzialności producenta, każda osoba, która sprowadza sprzęt przeznaczony do sprzedaży na obszarze Wspólnoty w ramach swojej działalności gospodarczej, ponosi odpowiedzialność za sprzęt na podstawie niniejszej dyrektywy; producent, jego upoważniony przedstawiciel oraz każda osoba fizyczna lub prawna, odpowiedzialna za wprowadzenie sprzętu do obrotu we Wspólnocie, ponosi odpowiedzialność zgodnie z przepisami dotyczącymi odpowiedzialności umownej lub pozaumownej w Państwach Członkowskich.
(36) Środki, jakie Państwa Członkowskie i Komisja mogą podjąć w sytuacji, kiedy sprzęt, uznany wcześniej za spełniający wymogi niniejszej dyrektywy, powoduje poważne uszkodzenia sieci lub jest źródłem szkodliwego zakłócenia fal radiowych, ustalane są zgodnie z zasadami ogólnymi prawa wspólnotowego, w szczególności z zasadami obiektywizmu, proporcjonalności i niedyskryminacji.
(37) Dnia 22 lipca 1993 r. Rada przyjęła decyzję 93/465/EWG dotyczącą modułów poszczególnych faz procedur oceny zgodności oraz reguł dotyczących opatrzenia i użycia oznakowania zgodności WE, które mają być wykorzystane w szczegółowych dyrektywach dotyczących harmonizacji [12]; spośród możliwych do zastosowania procedur oceny zgodności należy wybrać moduły przewidziane w tej decyzji.
(38) Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby wyznaczone przez nie organy oraz władze nadzoru były powszechnie uznawane zgodnie z właściwymi normami europejskimi.
(39) Wykazywanie, że sprzęt radiowy i końcowe urządzenia telekomunikacyjne spełniają wymagania określone w dyrektywie 73/23/EWG oraz w dyrektywie 89/336/EWG, może zostać przeprowadzone na podstawie procedur określonych w tych dyrektywach, jeżeli sprzęt objęty jest uregulowaniami w nich zawartymi; skutkiem tego procedura przewidziana w art. 10 ust. 1 dyrektywy 89/336/EWG może zostać wykorzystana w sytuacji, gdy zastosowanie zharmonizowanych norm można uznać za wystarczający powód do domniemania, że zostały spełnione warunki zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony; procedura przewidziana w art. 10 [13] może zostać wykorzystana w sytuacji, kiedy producent nie zastosował zharmonizowanych norm albo kiedy takie normy nie istnieją.
(40) Przedsiębiorstwa Wspólnoty powinny mieć zapewniony skuteczny i porównywalny dostęp do rynków państw trzecich oraz powinny być traktowane w państwach trzecich na zasadach podobnych do tych, na jakich Wspólnota traktuje przedsiębiorstwa, które są w wyłącznym posiadaniu, są kontrolowane poprzez większościowy udział lub też są kontrolowane przez obywateli danych państw trzecich.
(41) Pożądane jest ustanowienie komitetu, w którym mogą współpracować organy bezpośrednio zajmujące się wprowadzaniem w życie przepisów dotyczących sprzętu radiowego i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, w szczególności organów krajowych zajmujących się oceną zgodności i nadzorem rynku w tym zakresie, po to, aby mogły one skutecznie współpracować z Komisją przy zharmonizowanym i proporcjonalnym wprowadzaniu właściwych uregulowań prawnych niezbędnych, by sprostać wymogom rynku oraz konsumentów; w tym celu należy także tam, gdzie jest to potrzebne, korzystać z konsultacji przedstawicieli operatorów sieci telekomunikacyjnych, użytkowników, konsumentów, producentów oraz dostawców usług w przedmiotowym zakresie.
(42) Dnia 20 grudnia 1994 r. [14] między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją została zawarta umowa modus vivendi, dotycząca środków wykonawczych do aktów przyjętych w trybie określonym w art. 189b Traktatu WE.
(43) Komisja powinna kontrolować i nadzorować wprowadzanie w życie, a także wszelkie praktyczne implikacje wynikające z wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy i innych powiązanych dyrektyw oraz podjąć kroki zapewniające koordynację wprowadzania przepisów wszystkich powiązanych dyrektyw w celu wyeliminowania zakłóceń sprzętu telekomunikacyjnego, które mają wpływ na życie ludzi albo mogą uszkodzić własność.
(44) Funkcjonowanie niniejszej dyrektywy powinno być okresowo analizowane pod kątem rozwoju sektora telekomunikacji oraz doświadczeń wynikających z wprowadzenia zasadniczych wymogów oraz procedur oceny zgodności przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
(45) Przy wprowadzaniu zmian w uregulowaniach dotyczących przedmiotowych zagadnień konieczne jest zapewnienie łagodnego przejścia z jednej do drugiej sytuacji prawnej po to, aby wyeliminować perturbacje na rynku i uniknąć stanu niepewności prawnej.
(46) Niniejsza dyrektywa zastępuje dyrektywę 98/13/WE, która w związku z tym powinna zostać uchylona; dyrektywy 73/23/EWG oraz 89/336/EWG nie mają zastosowania do sprzętu objętego przepisami niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem wymogów dotyczących ochrony i bezpieczeństwa oraz niektórych procedur oceny zgodności,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ASPEKTY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres i cel
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne ramy prawne odnośnie wprowadzania do obrotu, swobodnego przepływu oraz użytkowania na obszarze Wspólnoty urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych.
2.
W przypadkach, gdy integralnym elementem albo elementem wyposażenia sprzętu określonego w art. 2 lit. a) jest:
a) wyrób medyczny w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych [15]; lub
b) wyrób medyczny aktywnego osadzania w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 90/385/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw w Państwach Członkowskich dotyczących wyrobów medycznych aktywnego osadzania [16];
sprzęt taki jest regulowany niniejszą dyrektywą, bez uszczerbku dla stosowania dyrektyw 93/42/EWG oraz 90/385/EWG w odniesieniu do, odpowiednio, wyrobów medycznych i wyrobów medycznych aktywnego osadzania.
3.
W przypadkach, gdy urządzenie jest częścią albo oddzielnym elementem wyposażenia technicznego pojazdu w rozumieniu dyrektywy Rady 72/245/EWG [17], odnoszącej się do nakładania się fal radiowych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów albo części pojazdów, albo też oddzielnych elementów wyposażenia technicznego pojazdów w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r., odnoszącej się do homologacji typu pojazdów dwukołowych lub trójkołowych, urządzenia takie są regulowane w niniejszej dyrektywie, bez uszczerbku dla stosowania odpowiednio dyrektywy 72/245/EWG lub dyrektywy 92/61/EWG.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do sprzętu wymienionego w załączniku I.
5.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do aparatury wykorzystywanej wyłącznie do celów związanych z bezpieczeństwem publicznym, obronnością, bezpieczeństwem państwa (łącznie z zapewnieniem bezpieczeństwa gospodarczego państwa w przypadku działań należących do sfery bezpieczeństwa) oraz działaniami państwa w obszarze prawa karnego.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "aparatura" oznacza jakikolwiek urządzenie, które jest albo sprzętem radiowym, albo końcowym urządzeniem telekomunikacyjnym, albo też spełnia obie te funkcje;
b) "końcowe urządzenie telekomunikacyjne" oznacza dowolny produkt, umożliwiający przesyłanie informacji lub jego znaczący element, które mogą być bezpośrednio lub pośrednio podłączone za pomocą jakichkolwiek środków do interfejsu publicznych sieci telekomunikacyjnych (to znaczy, sieci telekomunikacyjnych, które w całości lub częściowo są wykorzystywane do świadczenia ogólnodostępnych usług telekomunikacyjnych);
c) "sprzęt radiowy" oznacza dowolny produkt lub jego znaczący element umożliwiający przekazywanie informacji za pośrednictwem wysyłanych i/lub odbieranych fal radiowych, wykorzystujący widmo przeznaczone do łączności radiowej na ziemi lub w przestrzeni kosmicznej;
d) "fale radiowe" oznacza fale elektromagnetyczne o częstotliwości w zakresie od 9 kHz do 3000 GHz rozchodzące się w przestrzeni, które nie są sztucznie ukierunkowane;
e) "interfejs" oznacza
(i) urządzenie końcowe sieci, będące punktem, w którym dochodzi do fizycznego połączenia z siecią, gdzie użytkownik ma możliwość uzyskania dostępu do publicznej sieci telekomunikacyjnej; i/lub
(ii) interfejs radiowy, określający ścieżkę łączności radiowej między sprzętem radiowym
wraz z ich specyfikacjami technicznymi;
f) "klasa sprzętu" oznacza klasę określającą poszczególne typy aparatury, które w rozumieniu niniejszej dyrektywy uznaje się za podobne oraz te interfejsy, dla których dana aparatura została zaprojektowana.
Aparatura może należeć do więcej niż jednej klasy sprzętu;
g) "pakiet danych technicznych" oznacza dane opisujące aparaturę oraz zawierające informacje i wyjaśnienia, w jaki sposób w urządzeniu uwzględnione zostały stosowne zasadnicze wymogi;
h) "zharmonizowane normy" oznaczają specyfikację techniczną przyjętą przez uznany organ normalizacyjny działający na zasadzie mandatu udzielonego przez Komisję zgodnie z procedurami ustanowionymi w dyrektywie 98/34/WE, przyjętymi w celu ustanowienia wymogów europejskich, zgodność z którymi nie jest obowiązkowa;
i) "szkodliwe zakłócenia" oznaczają zakłócenia, które stanowią zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania usług nawigacji radiowej lub innych usług związanych z bezpieczeństwem, lub które w inny sposób w poważnym zakresie pogarszają, przeszkadzają lub wielokrotnie przerywają łączność radiową prowadzoną w ramach usług, do których stosują się uregulowania krajowe i uregulowania wspólnotowe w tym zakresie.
Artykuł 3
Wymogi zasadnicze
1.
Następujące wymogi zasadnicze mają zastosowanie do każdej aparatury:
a) ochrona zdrowia i bezpieczeństwa użytkownika oraz wszystkich innych osób, łącznie z celami odnoszącymi się do wymogów bezpieczeństwa zawartymi w dyrektywie 73/23/EWG, ale bez zastosowania limitu napięcia elektrycznego;
b) wymagania ochrony w odniesieniu do kompatybilności elektromagnetycznej określonej w dyrektywie 89/336/EWG.
2.
Dodatkowo, sprzęt radiowy skonstruowany jest w taki sposób, aby mógł skutecznie wykorzystywać widmo przeznaczone do łączności radiowej na ziemi i łączności satelitarnej tak, aby uniknąć szkodliwych zakłóceń;
3.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 Komisja może zdecydować, że aparatura należąca do niektórych klas sprzętu lub aparatura określonego typu ma być tak skonstruowana, aby:
a) współpracowała w sieci z innymi urządzeniami oraz mogła być podłączona do interfejsu właściwego typu w całej Wspólnocie; i/lub aby
b) nie wywierała niepożądanego wpływu na sieć i jej funkcjonowanie, ani też nie wykorzystywała źródeł sieciowych w nieodpowiedni sposób, powodując tym samym obniżenie poziomu usług, które nie może zostać zaakceptowane; i/lub aby
c) miała wbudowane systemy zabezpieczające w celu zapewnienia ochrony danych osobowych i prywatności użytkownika lub subskrybenta; i/lub aby
d) posiadała określone cechy, które pozwalają na unikanie nadużyć finansowych, i/lub aby
e) posiadała określone cechy, które pozwalają na dostęp służb ratunkowych; i/lub aby
f) posiadała określone cechy, dzięki którym osoby niepełnosprawne mogłyby z niej korzystać bez przeszkód.
Artykuł 4
Informowanie i publikacja specyfikacji technicznych interfejsów
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach przepisów dotyczących interfejsów, jeżeli takie informacje dotyczące interfejsów nie zostały wcześniej przekazane na podstawie przepisów dyrektywy 98/34/WE.
Po konsultacji z komitetem zgodnie z procedurą określoną w art. 15, Komisja ustala równoważność między notyfikowanymi interfejsami i przypisuje identyfikator klasy sprzętu, natomiast szczegółowe dane na ten temat podlegają publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o wszystkich typach interfejsów, jakie w danym Państwie Członkowskim stosowane są przez operatorów publicznych sieci telekomunikacyjnych.
Państwa Członkowskie mają obowiązek zadbać o to, aby operatorzy podawali do publicznej wiadomości dokładne i szczegółowe specyfikacje techniczne takich interfejsów, zanim usługi dostępne poprzez takie interfejsy zostaną zaoferowane w sieciach oraz aby regularnie ogłaszali i uaktualniali takie specyfikacje.
Specyfikacje te powinny być na tyle szczegółowe, aby można było zaprojektować i wyprodukować końcowe urządzenia telekomunikacyjne, które pozwalałyby na skorzystanie ze wszystkich usług oferowanych za pomocą odpowiedniego interfejsu.
Specyfikacje techniczne powinny, między innymi, zawierać wszystkie informacje niezbędne do umożliwienia producentom przeprowadzenia, według własnego uznania, wszelkich testów odnoszących się do zasadniczych wymogów dla końcowych urządzeń telekomunikacyjnych.
Państwa Członkowskie zapewniają łatwy dostęp do takich specyfikacji technicznych dla podmiotów gospodarczych.
Artykuł 5
Zharmonizowane normy
1.
W przypadku, gdy aparatura odpowiada takim zharmonizowanym normom lub ich części, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, Państwa Członkowskie uznają zgodność z tymi spośród wymogów zasadniczych określonych w art. 3 powyżej, które są objęte takimi zharmonizowanymi normami lub ich częścią.
2.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie albo Komisja uznają, że zachowanie określonej zharmonizowanej normy nie zapewnia zgodności z zasadniczymi wymogami określonymi w art. 3, a które norma ta ma obejmować, Komisja bądź zainteresowane Państwo Członkowskie przedkłada tę sprawę komitetowi.
3.
W przypadku niedociągnięć lub braków w zharmonizowanych normach, odnoszących się do wymogów zasadniczych, Komisja może, po konsultacji z komitetem i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14, dokonać publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wytycznych dotyczących interpretacji zharmonizowanych norm lub warunków, na podstawie których zgodność z daną normą pozwala domniemywać zgodność.
Po konsultacji z komitetem i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14, Komisja może wycofać zharmonizowane normy poprzez opublikowanie obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Wprowadzanie na rynek
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że aparatura jest wprowadzana na rynek tylko wtedy, jeżeli zgodna jest z właściwymi wymogami zasadniczymi określonymi w art. 3 oraz z innymi właściwymi przepisami niniejszej dyrektywy, gdy jest odpowiednio zainstalowana i konserwowana oraz wykorzystywana zgodnie z celem, do którego została przeznaczona.
Nie podlega żadnym dodatkowym przepisom krajowym dotyczącym wprowadzania na rynek.
2.
Podejmując decyzję dotyczącą zastosowania wymogów zasadniczych na mocy art. 3 ust. 3, Komisja określa datę zastosowania wymogów.
Jeżeli określono, że dana klasa sprzętu musi stosować się do określonych wymogów zasadniczych na mocy art. 3 ust. 3, wszelkie urządzenia należące do danej klasy sprzętu, które zostały wprowadzone do obrotu przed datą zastosowania określoną przez Komisję, mogą dalej być wprowadzane na rynek przez rozsądnie określony okres czasu.
Zarówno ta data, jak i okres czasu określane są przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że producent lub osoba odpowiedzialna za wprowadzanie aparatury do obrotu dostarcza użytkownikowi informacji odnośnie użytkowania sprzętu wraz z deklaracją zgodności z wymogami zasadniczymi.
W przypadkach dotyczących sprzętu radiowego, takie informacje umieszczone na opakowaniu i w instrukcji obsługi sprzętu powinny w wystarczający sposób określać Państwo Członkowskie lub obszar geograficzny wewnątrz Państwa Członkowskiego, gdzie dany sprzęt ma być używany oraz zwrócić uwagę użytkownika, poprzez oznaczenia na sprzęcie, określone w załączniku VII ust. 5, na potencjalne ograniczenia lub wymagania w zakresie zezwolenia na użytkowanie sprzętu radiowego w niektórych Państwach Członkowskich.
W przypadkach dotyczących końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, takie informacje powinny w wystarczający sposób określać interfejsy publicznych sieci telekomunikacyjnych, do których urządzenia te mogą być podłączone.
We wszystkich urządzeniach takie informacje powinny być umieszczone w widocznym miejscu.
4.
W przypadku sprzętu radiowego wykorzystującego pasma częstotliwości, których wykorzystanie nie zostało zharmonizowane w całej Wspólnocie, producent, jego upoważniony przedstawiciel we Wspólnocie lub osoba odpowiedzialna za wprowadzanie sprzętu do obrotu powiadamia krajowe władze, odpowiedzialne w danym Państwie Członkowskim za przydzielanie i nadzorowanie wykorzystania częstotliwości radiowych, o zamiarze wprowadzenia takiego sprzętu do obrotu krajowego.
Takie powiadomienie powinno być przekazane nie później, niż cztery tygodnie przed rozpoczęciem wprowadzania do obrotu i powinno zawierać informacje dotyczące cech charakterystycznych urządzenia (w szczególności pasma częstotliwości, odstęp międzykanałowy, rodzaj modulacji oraz moc częstotliwości) oraz numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, jak określono w załączniku IV lub V.
Artykuł 7
Oddanie do użytku i prawo do podłączenia
1.
Państwa Członkowskie udzielają zezwolenia na oddanie do użytku aparatury wykorzystywanej zgodnie z jej przeznaczeniem, jeżeli spełnia właściwe wymogi zasadnicze określone w art. 3 oraz inne właściwe przepisy niniejszej dyrektywy.
2.
Bez względu na ust. 1 oraz warunki związane z zezwoleniem na udostępnianie usług zgodnie z prawem wspólnotowym, Państwa Członkowskie mogą ograniczyć możliwość oddania do użytku sprzętu radiowego jedynie z powodów odnoszących się do skutecznego i właściwego wykorzystania widma radiowego, eliminowania szkodliwych zakłóceń lub zagadnień związanych z ochroną zdrowia publicznego.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 4, Państwa Członkowskie zapewniają, by podmioty gospodarcze publicznych sieci telekomunikacyjnych nie odmawiały prawa podłączenia do sieci końcowych urządzeń telekomunikacyjnych poprzez odpowiednie interfejsy z powodów technicznych, jeżeli urządzenia takie spełniają wszystkie warunki odnoszące się do tych urządzeń, zgodnie z art. 3.
4.
W sytuacji, gdy Państwo Członkowskie uważa, że urządzenie, które według wszelkich deklaracji ma spełniać wymogi niniejszej dyrektywy, powoduje poważne uszkodzenia sieci albo jest źródłem szkodliwych zakłóceń albo też ma negatywny wpływ na sieć lub jej funkcjonowanie, podmiot gospodarczy może być upoważniony do odmówienia podłączenia urządzenia, odłączenia takiego urządzenie z sieci albo wycofania go z użytkowania.
Państwa Członkowskie powiadamiają o takim upoważnieniu Komisję, która zwołuje posiedzenie komitetu w celu wydania opinii w tej sprawie.
Po konsultacji z komitetem, Komisja może wszcząć procedury określone w art. 5 ust. 2 i 3.
Komisja i Państwa Członkowskie mogą także podjąć inne właściwe środki.
5.
W nagłych wypadkach podmiot gospodarczy może podjąć decyzję o odłączeniu urządzenia, jeżeli ochrona sieci wymaga, aby dane urządzenie zostało bezzwłocznie odłączone i jeżeli użytkownik może skorzystać, bezzwłocznie i bez dodatkowych kosztów, z rozwiązania alternatywnego.
O takiej sytuacji podmiot gospodarczy powiadamia władze krajowe odpowiedzialne za wykonanie ust. 4 oraz art. 9.
Artykuł 8
Swobodny przepływ urządzeń
1. Państwa Członkowskie nie zakazują, nie ograniczają lub nie utrudniają wprowadzania na rynek oraz oddania do użytku na ich terytorium urządzeń opatrzonych znakiem CE, określonym w załączniku VII, który poświadcza zgodność urządzenia ze wszystkimi przepisami niniejszej dyrektywy, łącznie z procedurami oceny zgodności określonymi w rozdziale II. Postanowienie to pozostaje bez uszczerbku dla art. 6 ust. 4, art. 7 ust. 2 oraz art. 9 ust. 5.
2.
Podczas targów handlowych, wystaw, pokazów itd. Państwa Członkowskie nie stwarzają żadnych trudności, jeśli chodzi o wystawianie urządzeń niezgodnych z wymogami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem, że widoczne oznakowanie jasno wskazuje, że takie urządzenia nie mogą być wprowadzane na rynek lub do użytku, dopóki wymogi te nie zostaną spełnione.
3.
W sytuacji, gdy urządzenie podlega przepisom innych dyrektyw, które dotyczą innych aspektów i które także nakładają wymóg oznakowania przy pomocy znaku CE, znak ten będzie oznaczał, że urządzenie takie spełnia także wymagania określone w innych dyrektywach.
Jednakże jeżeli jedna lub kilka takich dyrektyw dopuszcza sytuację, w której w okresie przejściowym producent może wybrać, do których przepisów ma się dostosować, znak CE będzie oznaczał, że urządzenie spełnia tylko wymogi narzucone przez dyrektywy, do których dostosował się producent.
W takich przypadkach dane szczegółowe dotyczące tych dyrektyw, tak jak zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, muszą zostać umieszczone w dokumentach, obwieszczeniach i instrukcjach, jakie są wymagane przez te dyrektywy oraz muszą towarzyszyć takim produktom.
Artykuł 9
Środki bezpieczeństwa
1.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, że urządzenie w zakresie zastosowania niniejszej dyrektywy nie spełnia wymogów określonych w niniejszej dyrektywie, podejmuje ono wszelkie właściwe środki na swoim terytorium, zmierzające do wycofania urządzenia z obrotu lub z użytkowania oraz do zakazania wprowadzania go na rynek i oddania do użytku, a także do ograniczenia jego swobodnego przepływu.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję o wszelkich takich środkach, podając powody swojej decyzji oraz określając, czy brak zgodności polega na:
a) niewłaściwym stosowaniu zharmonizowanych norm określonych w art. 5 ust. 1;
b) niedoskonałościach zharmonizowanych norm, określonych w art. 5 ust. 1;
c) niespełnieniu zasadniczych wymogów określonych w art. 3, jeżeli urządzenie nie spełnia zharmonizowanych norm określonych w art. 5 ust. 1.
3. Jeżeli środki określone w ust. 1 wynikają z niewłaściwego zastosowania zharmonizowanych norm określonych w art. 5 ust. 1 lub niespełnienia wymogów określonych w art. 3, kiedy urządzenie nie spełnia zharmonizowanych norm określonych w art. 5 ust. 1, Komisja zasięga opinii zainteresowanych stron najszybciej, jak to możliwe. Komisja niezwłocznie zawiadamia Państwa Członkowskie o wynikach swoich badań oraz o opinii na temat zasadności podjętych przez Państwa Członkowskie środków w terminie dwóch miesięcy od momentu otrzymania powiadomienia o powziętych środkach.
4.
Jeżeli decyzja określona w ust. 1 wynika z niedoskonałości zharmonizowanych norm, określonych w art. 5 ust. 1, Komisja przedstawia sprawę komitetowi w ciągu dwóch miesięcy.
Komitet wyraża opinię zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
Po konsultacji, Komisja zawiadamia Państwa Członkowskie o wynikach swoich badań oraz o opinii na temat zasadności podjętych przez Państwo Członkowskie działań.
Jeżeli Komisja ustali, że podjęte działania są uzasadnione, niezwłocznie uruchamia procedurę określoną w art. 5 ust. 2.
5. a) Bez względu na przepisy art. 6, Państwo Członkowskie może, działając w zgodzie z Traktatem, w szczególności z jego art. 30 i 36, podjąć wszelkie właściwe środki w celu:
(i) zakazania bądź ograniczenia wprowadzania na swój rynek, i/lub
(ii) nakazania wycofania z własnego rynku,
b) w przypadku, gdy Państwo Członkowskie podejmuje środki zgodnie z lit. a), powiadamia ono niezwłocznie Komisję o tych środkach, podając powody, dla których zostały podjęte.
6.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o środkach określonych w ust. 1 lub 5, Komisja zawiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz zasięga opinii komitetu na ten temat.
W przypadku gdy w następstwie konsultacji Komisja uzna, że:
- środki są uzasadnione, niezwłocznie zawiadamia o tym Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę w tym względzie, a następnie pozostałe Państwa Członkowskie,
- środki nie są uzasadnione, niezwłocznie zawiadamia o tym Państwo Członkowskie i nakazuje wycofanie środków.
7.
Komisja prowadzi rejestr wszystkich przypadków zgłaszanych przez Państwa Członkowskie i udostępnia go na wniosek Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ II
OCENA ZGODNOŚCI
Artykuł 10
Procedury oceny zgodności
1.
Procedury oceny zgodności określone w niniejszym artykule są wykorzystywane do wykazania, czy urządzenia spełniają wszystkie mające zastosowanie wymogi zasadnicze, określone w art. 3.
2.
W zależności od decyzji producenta, jako alternatywa do procedur ustanowionych poniżej, zgodność urządzenia z zasadniczymi wymogami określonymi w art. 3 ust. 1 lit. a) oraz b) może być wykazana na podstawie procedur określonych odpowiednio w dyrektywie 73/23/EWG oraz w dyrektywie 89/336/EWG, jeżeli urządzenie jest objęte przepisami tych dyrektyw.
3.
Końcowe urządzenia telekomunikacyjne, które nie wykorzystują widma przydzielonego do naziemnej i satelitarnej łączności radiowej oraz części odbiorcze sprzętu radiowego podlegają procedurom określonym w jednym z załączników II, IV lub V, zgodnie z decyzją producenta.
4.
W przypadku, gdy producent zastosował zharmonizowane normy określone w art. 5 ust. 1, sprzęt radiowy, który nie podlega przepisom ust. 3, podlega procedurom określonym w jednym z załączników III, IV lub V, zgodnie z decyzją producenta.
5.
W sytuacjach, gdy producent nie zastosował lub zastosował tylko częściowo zharmonizowane normy określone w art. 5 ust. 1, sprzęt radiowy, który nie podlega przepisom ust. 3 niniejszego artykułu, podlega procedurom określonym albo w załączniku IV, albo w załączniku V, zgodnie z decyzją producenta.
6.
Wszelkie zapisy i korespondencja, odnoszące się do procedur oceny zgodności określonych w ust. 2-5, prowadzone są w urzędowym języku Państwa Członkowskiego, na obszarze którego przeprowadzana jest procedura lub w języku, który zaaprobuje zainteresowana jednostka notyfikowana.
Artykuł 11
Jednostki notyfikowane i władze nadzoru
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o właściwych jednostkach notyfikowanych, które zostały powołane do wykonywania zadań określonych w art. 10.
W wyborze jednostek, które mają zostać powołane, Państwa Członkowskie stosują kryteria ustanowione w załączniku VI.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o władzach ustanowionych na ich terytorium, które mają zajmować się nadzorem zadań podejmowanych w związku z wykonaniem niniejszej dyrektywy.
3.
Komisja dokonuje publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykazu jednostek notyfikowanych, razem z ich numerami identyfikacyjnymi i zakresem zadań, do wypełniania których zostały powołane.
Komisja dokonuje także publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykazu wyznaczonych władz nadzoru.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wszelkich informacji, niezbędnych w celu stałego uaktualniania wykazów.
ROZDZIAŁ III
OZNAKOWANIE ZGODNOŚCI CE ORAZ OZNAKOWANIE IDENTYFIKACYJNE
Artykuł 12
Oznakowanie CE
1.
Urządzenia spełniające wszystkie wymogi zasadnicze mające zastosowanie w danym przypadku opatrzone są oznakowaniem zgodności CE określonym w załączniku VII.
Urządzenia opatrzone są tym znakiem na odpowiedzialność producenta, jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie lub osoby odpowiedzialnej za wprowadzanie urządzenia do obrotu.
W przypadku, gdy zastosowane są procedury określone w załącznikach III, IV lub V, oznakowaniu towarzyszy numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, określonej w art. 11 ust. 1.
Sprzęt radiowy opatrzony jest dodatkowo identyfikatorem klasy sprzętu, jeżeli taki identyfikator został wyznaczony.
Sprzęt może być opatrzony wszelkim innym oznakowaniem pod warunkiem, że nie pogorszy to widoczności i czytelności oznakowania CE.
2.
Żadne urządzenie, bez względu na to, czy spełnia zasadnicze wymogi, mające zastosowanie do tego urządzenia, czy też nie, nie może być opatrzone innym oznakowaniem, które mogłoby zmylić osoby trzecie co do znaczenia i formy oznakowania CE określonego w załączniku VII.
3.
Właściwe Państwo Członkowskie podejmuje właściwe działania w stosunku do jakichkolwiek osób, które oznakowały urządzenie niezgodnie z ust. 1 i 2.
Jeżeli nie da się określić osoby znakującej urządzenia, wobec użytkownika bądź posiadacza urządzenia w momencie, kiedy niezgodność została ujawniona, mogą być podjęte właściwe działania.
4.
Urządzenie identyfikowane jest przez producenta na podstawie typu, serii i/lub numerów seryjnych oraz na podstawie nazwy producenta lub osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie urządzenia do obrotu.
ROZDZIAŁ IV
KOMITET
Artykuł 13
Skład komitetu
Komisję wspiera komitet, Komitet ds. Oceny Zgodności Telekomunikacyjnej i Nadzoru Rynku (TCAM), złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Artykuł 14
Procedura doradcza komitetu
1. Komitet jest konsultowany w odniesieniu do zagadnień, określonych w art. 5, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 4, art. 9 ust. 4 oraz w załączniku VII pkt 5.
2.
Komisja w regularnych odstępach czasu zasięga opinii komitetu w odniesieniu do zadań nadzoru dotyczących stosowania niniejszej dyrektywy i, tam gdzie jest to właściwe, wydaje wytyczne w tej sprawie.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, jakie mają zostać podjęte.
Komitet przedstawia swoją opinię dotyczącą wstępnego projektu w terminie, który może ustalić przewodniczący w zależności od pilności sprawy, w razie konieczności w drodze głosowania.
Opinia jest włączona do protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie może zażądać odnotowania w protokole jego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu w jak najszerszym możliwym zakresie oraz informuje komitet o zakresie, w jakim jego opinia została wzięta pod uwagę i podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca po uzyskaniu opinii komitetu.
4.
Komisja przeprowadza regularne konsultacje z przedstawicielami operatorów sieci telekomunikacyjnych, konsumentów oraz producentów.
Komisja regularnie informuje komitet o wynikach takich konsultacji.
Artykuł 15
Procedura regulacyjna komitetu
1. Bez względu na przepisy art. 14, stosowana jest następująca procedura w odniesieniu do kwestii objętych przepisami art. 3 ust. 3 oraz art. 4 ust. 1.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię dotyczącą projektu w terminie, który może zostać ustalony przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest w oparciu o większość ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie ważone są w sposób określony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli, po upływie okresu trzech miesięcy od daty przedłożenia Radzie wniosku, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE I PRZEJŚCIOWE
Artykuł 16
Państwa trzecie
1.
Państwa Członkowskie mogą powiadomić Komisję o wszelkich ogólnych trudnościach, napotykanych, de jure czy de facto, przez przedsiębiorstwa we Wspólnocie, odnoszące się do wprowadzania do obrotu w państwach trzecich, na które zwrócono ich uwagę.
2.
W każdym przypadku, gdy Komisja jest zawiadamiana o takich trudnościach, może ona, jeżeli uzna to za konieczne, przedłożyć Radzie wniosek w sprawie udzielenia pełnomocnictw dotyczących wynegocjowania porównywalnych praw dla przedsiębiorstw z obszaru Wspólnoty w tych państwach trzecich.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
3.
Środki podjęte w zastosowaniu ust. 2 są bez uszczerbku dla zobowiązań Wspólnoty i Państw Członkowskich, wynikających z właściwych umów międzynarodowych.
Artykuł 17
Przegląd i sprawozdania
Komisja dokonuje przeglądu funkcjonowania niniejszej dyrektywy i przedkłada sprawozdania z przeglądu Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie po raz pierwszy nie później, niż dnia 7 października 2000 r., 18 miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a następnie co trzy lata po tej dacie.
Sprawozdanie obejmuje postępy poczynione w zakresie przygotowywania odpowiednich norm, a także wszelkie problemy, które pojawiły się w trakcie stosowania niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie przedstawia również działania komitetu oraz zawiera ocenę postępu w zakresie tworzenia konkurencyjnego rynku sprzętu na poziomie wspólnotowym, a także określa wymagania dotyczące rozwoju ramowych uregulowań, odnoszących się do wprowadzania sprzętu do obrotu oraz jego użytkowania w tym celu, aby:
a) stworzyć spójny system na poziomie wspólnotowym dla wszystkich urządzeń;
b) stworzyć warunki dla zbliżania sektorów telekomunikacyjnego, audiowizualnego i sektora technologii informacyjnych;
c) umożliwić harmonizację środków regulacyjnych na poziomie międzynarodowym.
W szczególności ma ono zbadać, czy wymogi zasadnicze są nadal potrzebne dla wszystkich kategorii urządzeń objętych przepisami oraz czy procedury określone w ust. 3 załącznika IV są proporcjonalne do celu, jakim jest zapewnienie, żeby urządzenia, określone w Załączniku, spełniały wymogi zasadnicze.
Jeżeli zostanie to uznane za konieczne, to sprawozdanie może zawierać propozycje dalszych środków, zmierzających do pełnego osiągnięcia celów wytyczonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 18
Przepisy przejściowe
1.
Normy określone w dyrektywach 73/23/EWG lub 89/336/EWG, do których odniesienia zostały ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, mogą być wykorzystane jako podstawa domniemania zgodności z wymogami zasadniczymi, określonymi w art. 3 ust. 1 lit. a) i b).
Wspólne przepisy techniczne na mocy dyrektywy 98/13/WE, do której odniesienia zostały ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, mogą być wykorzystane jako podstawa domniemania zgodności z innymi mającymi zastosowanie wymogami zasadniczymi, określonymi w art. 3.
Komisja ogłasza wykaz odniesień do tych norm w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich niezwłocznie po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie nie utrudniają wprowadzania do obrotu i oddawania do użytku urządzeń, które spełniają wymogi określone w dyrektywie 98/13/WE oraz są zgodne z przepisami obowiązującymi na ich terytorium, a zostały wprowadzone na rynek po raz pierwszy, zanim niniejsza dyrektywa weszła w życie i nie później niż dwa lata po tym, jak niniejsza dyrektywa weszła w życie.
3. Poza wymogami zasadniczymi, określonymi w art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby w dalszym ciągu, przez okres do 30 miesięcy po dacie, o której mowa w pierwszym zdaniu art. 19 ust. 1, i w zgodzie z przepisami Traktatu, obowiązywał wymóg, że końcowe urządzenia telekomunikacyjne nie mogą być źródłem pogorszenia jakości usług telefonii głosowej do poziomu, który jest nie do zaakceptowania, i które są świadczone w ramach usług powszechnie dostępnych, tak jak to zostało określone w dyrektywie 98/10/WE.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o powodach, dla których wnoszą o dalsze obowiązywanie tego wymogu, o dacie, po której wymóg nie będzie już obowiązywał w odniesieniu do przedmiotowej usługi, oraz o przewidywanych środkach, które mają być podjęte w celu dotrzymania tego terminu.
Komisja rozważa wniosek, biorąc pod uwagę określoną sytuację w danym Państwie Członkowskim oraz konieczność zapewnienia spójnych uregulowań w tym zakresie na poziomie wspólnotowym oraz poinformuje Państwo Członkowskie, czy według Komisji sytuacja w tym Państwie Członkowskim usprawiedliwia dalsze stosowanie wymogu i, jeżeli tak, do jakiego terminu dalsze stosowanie jest uzasadnione.
Artykuł 19
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie nie później niż dnia 7 kwietnia 2000 r. przyjmują i ogłaszają przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym fakcie Komisję.
Te uregulowania prawne zostaną wprowadzone od dnia 8 kwietnia 2000 r.
Kiedy Państwa Członkowskie przyjmują wspomniane środki, powinny one zawierać odniesienia do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Sposoby przedstawiania takich odesłań zostaną ustanowione przez poszczególne Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 20
Utrata mocy
1.
Dyrektywa nr 98/13/WE traci moc dnia 8 kwietnia 2000 r.
2. Niniejsza dyrektywa nie jest dyrektywą szczególną w znaczeniu art. 2 ust. 2 dyrektywy 89/336/EWG. Przepisy dyrektywy 89/336/EWG nie mają zastosowania do urządzeń, które są objęte przepisami niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem wymogów dotyczących ochrony w art. 4 i załączniku III oraz procedury oceny zgodności w art. 10 ust. 1 i 2 oraz w załączniku I do dyrektywy 89/336/EWG, od dnia 8 kwietnia 2000 r.
3.
Przepisy dyrektywy 73/23/EWG nie mają zastosowania do urządzeń, które są objęte przepisami niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem celów odnoszących się do wymagań w zakresie bezpieczeństwa w art. 2 i załączniku I oraz procedury oceny zgodności w załączniku III, sekcji B oraz w załączniku IV do dyrektywy 73/23/EWG od dnia 8 kwietnia 2000 r.
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 22
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 1999/7/WE
z dnia 26 stycznia 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/311/EWG odnoszącą się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/311/EWG z dnia 8 czerwca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/62/EWG [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/311/EWG jest jedną z dyrektyw szczegółowych dotyczących procedury udzielania homologacji typu WE, która została ustanowiona na mocy dyrektywy Rady 70/156/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 98/14/WE [4] dotyczącą homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep; przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG dotyczącej układów pojazdów, części składowych oraz oddzielnych jednostek technicznych stosuje się do dyrektywy 70/311/EWG;
w celu praktycznego zastosowania dyrektywy 70/311/EWG konieczne jest zapewnienie, aby we wszystkich Państwach Członkowskich były ustanowione jednolite przepisy, a także aby były uzgodnione z ostatnią wersją rozporządzenia nr 79 UN — EKG;
załącznik VII do dyrektywy 70/156/EWG określa format i zawartość numeru homologacji typu WE; te same specyfikacje powinny zostać przyjęte do celów niniejszej dyrektywy;
dyrektywa 70/311/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/311/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd"; oznacza każdy pojazd odpowiadający definicji zawartej w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG.";
2) w art. 3 wyraz "Załącznik" zastępuje się wyrazem "załączniki";
3) załączniki zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r. żadne Państwo Członkowskie nie może w odniesieniu do układu kierowniczego:
- odmówić, ze względu na rodzaj pojazdu, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeśli pojazdy te spełniają wymagania dyrektywy 70/311/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 2000 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla nowego typu pojazdu w zakresie układu kierowniczego, jeśli wymagania dyrektywy 70/311/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą nie zostaną spełnione.
3.
Z mocą od dnia 1 października 2001 r. Państwa Członkowskie mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów kategorii M2, M3, N2 lub N3, wyposażonych w pomocnicze układy kierownicze, które nie są zgodne z przepisami dyrektywy 70/311/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 1999 r. i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/8/WE
z dnia 18 lutego 1999 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 98/96/WE [2], w szczególności jej art. 21 lit. a), a także mając na uwadze, co następuje:
w przypadku materiału siewnego pszenżyta przeznaczonego do obrotu na własnym terytorium Państwa Członkowskie mogą zmniejszyć do 80 % minimalne kiełkowanie wymagane załącznikiem II;
możliwość ta nie będzie więcej stwarzana od dnia 1 lutego 2000 r., zgodnie z wyżej wymienioną dyrektywą;
zgodnie z obecną wiedzą naukową i techniczną produkcja nasion pszenżyta o zdolności kiełkowania równej tej, której wymaga załącznik II, wydaje się być trudna;
w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej właściwe jest obniżenie minimalnej zdolności kiełkowania czystych nasion do 80 %;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II sekcja 2 A do dyrektywy 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany: w przypadku pszenżyta liczbę "85" w kolumnie 2 zastępuje się liczbą "80".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lutego 2000 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 1999/9/WE
z dnia 26 lutego 1999 r.
zmieniająca dyrektywę 97/17/WE wykonującą dyrektywę Rady 92/75/EWG w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej zmywarek bębnowych typu domowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [1], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Komisji 97/17/WE [2] wykonuje dyrektywę 92/75/EWG w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej zmywarek bębnowych typu domowego;
doszło do opóźnienia w opracowaniu i przyjęciu metod pomiaru (EN 50242); wobec braku zharmonizowanych norm pomiaru dostawcy nie mogą wypełnić swoich zobowiązań zgodnie z dyrektywą 97/17/WE; a zatem, zastosowanie tej dyrektywy musi zostać odroczone;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 10 dyrektywy 92/75/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 4 dyrektywy 97/17/WE ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 28 lutego 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 marca 1999 r.
Jednakże Państwa Członkowskie zezwalają do dnia 31 lipca 1999 r. na:
- wprowadzanie do obrotu, komercjalizację i/lub wystawianie produktów, jak również
- rozpowszechnienie informacji w formie drukowanej określonej w art. 2 ust. 4,
które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Przepisy określone w akapicie pierwszym przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Dyrektywa Komisji 1999/10/WE
z dnia 8 marca 1999 r.
przewidująca odstępstwa od przepisów art. 7 dyrektywy Rady 79/112/EWG w zakresie etykietowania środków spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/4/WE [2], w szczególności jej art. 7 ust. 3 lit. d) i ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 7 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 79/112/EWG przewiduje, że ilość składnika, którego nazwa wchodzi w skład nazwy środka spożywczego lub jest wyodrębniona na etykiecie, musi być wskazana na etykiecie danego środka spożywczego;
dyrektywa Komisji 94/54/WE [3], zmieniona dyrektywą Rady 96/21/WE [4], nakłada obowiązek umieszczania danych szczegółowych dotyczących składu: "z substancją(-ami) słodzącą(-ymi)" lub "z cukrem(-ami) i substancją(-ami) słodzącą(-ymi)" na etykietach produktów zawierających takie składniki; dane te muszą towarzyszyć nazwie, pod którą produkt jest sprzedawany;
umieszczanie tych danych, wymagane przez dyrektywę 94/54/WE, sprawia, że podanie ilości tego składnika lub tych składników jest obowiązkowe zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. a) i/lub b) dyrektywy 79/112/EWG;
jednakże podawanie ilości substancji słodzącej nie decyduje prawdopodobnie o wyborze konsumenta przy zakupie produktu;
z innej strony, ujęcie danych szczegółowych odnoszących się do witamin i minerałów nakłada obowiązek określania wartości odżywczych na etykiecie zgodnie z dyrektywą Rady 90/496/EWG [5];
te dane szczegółowe są uznawane za integralną część nazwy, pod którą produkt jest sprzedawany, albo jako wyodrębnienie składnika w rozumieniu art. 7 ust. 2 lit. a) i/lub b) dyrektywy 79/112/EWG, nakładając tym samym obowiązek podania ilości witamin i minerałów;
dublowanie informacji tego rodzaju nie jest przydatne konsumentom, a może nawet wprowadzać w błąd, jako że zgodnie z art. 7 ust. 4 dyrektywy 79/112/EWG ilość podaje się w procentach, a wartość odżywczą — w miligramach;
w tych okolicznościach wskazane jest ustanowienie dalszych wyjątków od zasady podawania ilości składników;
artykuł 7 ust. 4 dyrektywy 79/112/EWG stanowi, że ilość wyrażona w procentach musi odpowiadać ilości składnika lub składników w czasie jego/ich użycia; niemniej jednak ustęp ten wprowadza odstępstwa od tej zasady;
co więcej, skład niektórych środków spożywczych znacznie się zmienia na skutek gotowania lub innych procesów powodujących odwadnianie składników;
odstępstwa od metody wyliczania ilości składników, ustanowionej w art. 7 ust. 4 dyrektywy 79/112/EWG, są konieczne w celu bardziej prawidłowego odzwierciedlania składu środka spożywczego i uniknięcia tym samym wprowadzania konsumentów w błąd;
artykuł 6 ust. 5 lit. a) dyrektywy 79/112/EWG stosuje tę samą zasadę co do kolejności składników w wykazie;
jednakże art. 6 ustanawia odstępstwa w stosunku do niektórych środków spożywczych lub ich składników; konsekwentnie należy ustanowić te same odstępstwa od metod wyliczania ilości;
zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, określonymi w art. 3b Traktatu, Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć odpowiedniego stopnia realizacji celu proponowanych działań, jakim jest zapewnienie efektywnego wdrażania zasady podawania ilości składników, umożliwiającego ujęcie podstawowych przepisów prawodawstwa wspólnotowego; niniejsza dyrektywa nie wykracza poza minimum konieczne do osiągnięcia tych celów;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Artykuł 7 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 79/112/EWG nie ma zastosowania w przypadkach, gdy dane szczegółowe dotyczące składu: "z substancją(-ami) słodzącą(-ymi)" lub "z cukrem(-ami) i substancją(-ami) słodzącą(-ymi)" towarzyszą nazwie, pod którą sprzedaje się dany produkt, jak przewidziano w dyrektywie 94/54/WE.
2.
Artykuł 7 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 79/112/EWG nie ma zastosowania do danych szczegółowych odnoszących się do dodawanych witamin i minerałów w przypadkach, gdy na etykiecie produktu muszą być określone ich wartości odżywcze.
Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od zasady ustanowionej w art. 7 ust. 4 dyrektywy 79/112/EWG przepisy ust. 2 i 3 niniejszego artykułu stosuje się do podawania ilości składników.
2.
Dla środków spożywczych, które w związku z obróbką cieplną lub innego rodzaju zostały pozbawione wody, ilość odpowiada ilości użytego składnika lub składników w stosunku do produktu gotowego.
Ilość tę należy wyrazić procentowo.
Jednakże w przypadku gdy ilość składnika lub całkowita ilość wszystkich składników, podana na etykiecie przekracza 100 %, wskaźnik procentowy zastępuje się wagą składnika(-ów) użytego(-ych) do przygotowania 100g produktu gotowego.
3.
Ilość składników lotnych podaje się na podstawie wagowej proporcji w produkcie gotowym.
Ilość składników użytych w postaci koncentratu lub formie odwodnionej, odtworzonych podczas produkcji, można podać na podstawie ich wagowej proporcji określonej przed koncentracją lub odwodnieniem.
W przypadku żywności w postaci koncentratu lub formie odwodnionej, która zostanie odtworzona po dodaniu wody, ilość składników można podać w oparciu o ich wagowe proporcje w produkcie odtworzonym.
Artykuł 3
Najpóźniej do dnia 31 sierpnia 1999 r. Państwa Członkowskie, w miarę potrzeb, wprowadzą w życie niezbędne przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, aby:
- umożliwić handel produktami, które odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy najpóźniej od dnia 1 września 1999 r.,
- zakazać handlu produktami niezgodnymi z niniejszą dyrektywą najpóźniej od dnia 14 lutego 2000 r.
Jednakże produkty wprowadzone na rynek lub opatrzone etykietą przed tą datą i niespełniające wymogów niniejszej dyrektywy mogą być sprzedawane aż do wyczerpania zapasów.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte prze Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
DYREKTYWA KOMISJI 99/11/WE
z dnia 8 marca 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego zasady dobrej praktyki laboratoryjnej określone w dyrektywie Rady 87/18/EWG w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 87/18/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych1, w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze co następuje: zasady dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) określone w dyrektywie 87/18/EWG, zostały zmienione przez decyzję Rady OECD [C(97)186(Final)];
konieczne jest przystosowanie odniesień do zasad dobrej praktyki laboratoryjnej określonych w dyrektywie 87/18/EWG, aby wziąć pod uwagę te zmiany i ułatwić jednolitą ich interpretację i stosowanie poprzez opublikowanie pełnego tekstu poprawionych zasad dobrej praktyki laboratoryjnej;
środki przewidziane przez niniejszą dyrektywę są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 1 dyrektywy 87/18/EWG ust. 1otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne w celu zapewnienia, że laboratoria przeprowadzające badania produktów chemicznych, zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG, przestrzegają zasad dobrej praktyki laboratoryjnej ustanowionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy."
Artykuł 2
Załącznik do niniejszej dyrektywy dodaje się jako Załącznik do dyrektywy 87/18/EWG.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 września 1999 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 1999/13/WE
z dnia 11 marca 1999 r.
w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Program działania Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie środowiska, zatwierdzony przez Radę i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie w rezolucjach z dnia 22 listopada 1973 r. [4], dnia 17 maja 1977 r. [5], dnia 7 lutego 1983 r. [6], dnia 19 października 1987 r. [7] i dnia 1 lutego 1993 r. [8], podkreśla wagę zapobiegania i obniżania zanieczyszczenia powietrza.
(2) W szczególności rezolucja z dnia 19 października 1987 r. podkreśla wagę wspólnotowego działania w celu skoncentrowania się między innymi na wdrażaniu właściwych norm zapewniających wysoki stopień ochrony zdrowia publicznego i ochrony środowiska naturalnego.
(3) Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie są stronami Protokołu do Konwencji z 1979 r. o transgranicznym zanieczyszczaniu powietrza na dalekie odległości, dotyczącego kontroli emisji lotnych związków organicznych w celu obniżenia ich transgranicznych przepływów oraz przepływów wynikających z wtórnych produktów utleniaczy fotochemicznych na rzecz ochrony ludzkiego zdrowia i środowiska naturalnego przed szkodliwymi skutkami.
(4) Zanieczyszczenie pochodzące z lotnych związków organicznych w jednym Państwie Członkowskim często zagraża powietrzu i wodom w innych Państwach Członkowskich, zgodnie z art. 130r Traktatu, konieczne jest działanie na poziomie wspólnotowym.
(5) Stosowanie rozpuszczalników organicznych, z przyczyn wynikających z ich charakterystyki, podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach powoduje wzrost emisji związków organicznych do powietrza, które mogą być szkodliwe dla zdrowia publicznego i/lub przyczyniać się do lokalnego i transgranicznego tworzenia się utleniaczy fotochemicznych w granicznej warstwie troposfery, co powoduje szkody w zasobach naturalnych mających żywotne znaczenie dla środowiska i gospodarki oraz – przy pewnych warunkach narażenia – ma szkodliwy wpływ na ludzkie zdrowie.
(6) Daleki zasięg wysokich stężeń ozonu troposferycznego stał się w ostatnich latach przyczyną głębokiej troski o skutki dla zdrowia publicznego i środowiska.
(7) Dlatego niezbędne jest działanie zapobiegawcze w celu ochrony zdrowia publicznego i środowiska przeciw konsekwencjom szczególnie szkodliwych emisji wynikającyh ze stosowania rozpuszczalników organicznych oraz zagwarantowanie obywatelom prawa do czystego i zdrowego środowiska naturalnego.
(8) Emisji związków organicznych można uniknąć lub obniżyć je w wielu rodzajach czynności oraz urządzeniach, gdyż są dostępne potencjalnie mniej szkodliwe substytuty lub staną się one dostępne w ciągu najbliższych lat; gdzie właściwe substytuty nie są dostępne, należy podejmować inne środki techniczne w celu obniżenia emisji do środowiska w stopniu możliwe najwyższym z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia.
(9) Stosowanie rozpuszczalników organicznych oraz emisje związków organicznych, które mają najbardziej poważny wpływ na zdrowie publiczne należy obniżyć w stopniu możliwe najwyższym z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia.
(10) Urządzenia i czynności objęte zakresem niniejszej dyrektywy powinny być co najmniej rejestrowane, jeżeli nie podlegają one zatwierdzeniu przez ustawodawstwo krajowe lub wspólnotowe.
(11) Istniejące urządzenia i czynności, powinny być tam, gdzie to właściwe, dostosowane tak, aby we właściwym czasie spełniły wymagania ustalone dla nowych urządzeń i czynności; okres ten powinien być zgodny z harmonogramem zgodności z dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r., dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [9].
(12) Stosowne części istniejących urządzeń, które podlegają znacznej zmianie, muszą, z zasady, spełniać normy dla nowych urządzeń dotyczące wyposażenia znacznie zmienionego.
(13) Rozpuszczalniki organiczne są stosowane w wielu rodzajach urządzeń i czynności, tak więc, oprócz wymagań ogólnych, należy określić wymagania szczególne oraz jednocześnie wartości progowe dla rozmiarów urządzeń lub czynności, które muszą być zgodne z niniejszą dyrektywą.
(14) Wysoki stopień ochrony środowiska naturalnego wymaga ustalenia i osiągania ograniczeń emisji dla związków organicznych oraz właściwych warunków działalności, zgodnych z zasadą najlepszych dostępnych technik, dla niektórych urządzeń i czynności wykorzystujących rozpuszczalniki organiczne we Wspólnocie.
(15) W pewnych przypadkach Państwa Członkowskie mogą wyłączać podmioty gospodarcze z obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wartości emisji, gdyż inne środki, takie jak stosowanie produktów albo technik o niskiej zawartości rozpuszczalników lub nie zawierających rozpuszczalników, są alternatywnymi sposobami osiągania równoważnych obniżeń emisji.
(16) Należy we właściwy sposób uwzględnić środki obniżające emisje, jakie zostały przyjęte przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy.
(17) Alternatywne podejście do obniżania może pozwolić na osiągnięcie celów niniejszej dyrektywy bardziej skutecznie, aniżeli poprzez wdrożenie jednolitych dopuszczalnych wielkości emisji; Państwa Członkowskie mogą zatem wyłączać istniejące urządzenia spod zgodności z ograniczeniami emisji, jeżeli wdrożą one plan krajowy, który, w ramach harmonogramu wdrożeniowego niniejszej dyrektywy, doprowadzi do co najmniej równego obniżenia emisji związków organicznych z tych czynności i urządzeń.
(18) Istniejące urządzenia, objęte dyrektywą 96/61/WE, które są objęte planem krajowym, nie mogą w żadnym wypadku być wyłączone spod przepisów tej dyrektywy, włączając jej art. 9 ust. 4.
(19) W wielu przypadkach, małym i średnich rozmiarów, nowym i istniejącym urządzeniom można pozwolić na zgodność z nieco mniej ostrymi wymaganiami, w celu utrzymania ich konkurencyjności.
(20) W przypadku czyszczenia na sucho właściwym jest próg zerowy, z zastrzeżeniem wyszczególnionych wyłączeń.
(21) Wymagane jest monitorowanie emisji, w tym stosowanie technik pomiarowych, w celu oceny stężenia mas lub ilości substancji zanieczyszczających, których uwalnianie do środowiska jest dozwolone.
(22) Podmioty gospodarcze powinny obniżać emisje rozpuszczalników organicznych, w tym emisje ulotne, jak również emisje związków organicznych; ważnym narzędziem weryfikowania tego jest plan zarządzania rozpuszczalnikami; mimo iż mogą być wydawane zalecenia, plan zarządzania rozpuszczalnikami nie jest opracowywany w stopniu takim, jaki umożliwiłby ustanowienie metodologii Wspólnoty.
(23) Państwa Członkowskie muszą ustanowić procedurę, według której należy postępować oraz środki, które należy podejmować w przypadkach, w których ograniczenia emisji są przekraczane.
(24) Komisja i Państwa Członkowskie powinny współpracować w celu zapewnienia, aby była prowadzona wymiana informacji w dziedzinie wykonania niniejszej dyrektywy oraz postępu w zakresie opcji zastępczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ
Artykuł 1
Cel i zakres
Celem niniejszej dyrektywy jest obniżanie lub zapobieganie bezpośrednim i pośrednim wpływom emisji lotnych związków organicznych do środowiska, głównie do powietrza, a także potencjalnemu ryzyku dla ludzkiego zdrowia, poprzez zapewnienie środków i procedur, które powinny zostać wdrożone dla czynności określonych w załączniku I, w takim stopniu, w jakim są one realizowane powyżej progów zużycia rozpuszczalników wymienionych w załączniku IIA.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
"urządzenie" oznacza stacjonarną jednostkę techniczną, w której prowadzi się jedną lub więcej czynności, mieszczących się w zakresie określonym w art. 1 oraz wszelkie inne czynności bezpośrednio związane, które mają technicznie powiązania z czynnościami prowadzonymi na danym miejscu i które mogą mieć wpływ na emisje;
"istniejące urządzenie" oznacza urządzenia w toku eksploatacji lub, zgodnie z legislacją istniejącą przed dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy, urządzenie, które jest zatwierdzone lub zarejestrowane, lub które, w uznaniu właściwych władz, jest przedmiotem pełnego wniosku o zatwierdzenie, pod warunkiem że urządzenie to zostało oddane do eksploatacji nie później niż rok po dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy;
"małe urządzenie" oznacza urządzenie, które mieści się w dolnym pasmie progowym pkt 1, 3, 4, 5, 8, 10, 13, 16 lub 17 załącznika IIA lub inne czynności wyszczególnione w załączniku IIA, o zużyciu rozpuszczalnika poniżej 10 ton rocznie;
"znaczna zmiana" - w odniesieniu do urządzenia objętego zakresem dyrektywy 96/61/WE określona jest według definicji zawartej w tej dyrektywie,
- w odniesieniu do małych urządzeń oznacza zmianę mocy znamionowej prowadzącej do wzrostu emisji lotnych związków organicznych o więcej niż 25 %.
Każda zmiana, która w opinii właściwych władz może mieć znaczne negatywne skutki dla ludzkiego zdrowia lub środowiska, jest również znaczną zmianą,
- w odniesieniu do wszystkich innych urządzeń oznacza zmianę mocy znamionowej prowadzącej do wzrostu emisji lotnych związków organicznych o więcej niż 10 %.
Każda zmiana, która w opinii właściwych władz może mieć znaczne negatywne skutki dla ludzkiego zdrowia lub środowiska, jest również znaczną zmianą,
"właściwe władze" oznaczają organ lub organy albo ciała, które na mocy przepisów prawa Państw Członkowskich są odpowiedzialne za realizację zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy;
"podmioty gospodarcze" oznaczają każdą osobę fizyczną lub prawną, która eksploatuje lub kontroluje instalację lub, jeśli tak jest przewidziane w ustawodawstwie krajowym, na którą została delegowana decyzyjna władza ekonomiczna nad technicznym funkcjonowaniem urządzenia;
"zezwolenie" oznacza pisemną decyzję, na mocy której właściwe władze udzielają pozwolenia na eksploatację całości lub części urządzenia;
"rejestracja" oznacza procedurę, wyszczególnioną w akcie prawnym, obejmującą co najmniej zawiadomienie właściwej władzy przez podmiot gospodarczy o zamiarze eksploatowania urządzenia lub czynności objętej zakresem niniejszej dyrektywy;
"emisja" oznacza każde zrzut lotnych związków organicznych z urządzenia do środowiska;
"emisje ulotne" oznaczają wszelkie emisje lotnych związków organicznych do powietrza, gleby i wód, nieznajdujące się w gazach odlotowych, jak również, jeśli załącznik IIA nie stanowi inaczej, rozpuszczalników zawartych w jakichkolwiek produktach.
Obejmują one niewychwycone emisje uwolnione do środowiska zewnętrznego przez okna, drzwi, otwory wentylacyjne i podobne otwory;
"gazy odlotowe" oznaczają końcowy zrzut gazów zawierających lotne związki organiczne lub inne substancje zanieczyszczające, z komina lub urządzeń obniżających emisje do powietrza.
Objętościowe natężenie przepływu wyraża się w m3/h w warunkach normalnych;
"emisja całkowita" oznacza sumę emisji ulotnych i emisji zawartych w gazach odlotowych;
"dopuszczalna wielkość emisji" oznacza masę lotnych związków organicznych, wyrażoną w kategoriach niektórych specyficznych parametrów, stężeń, zawartości procentowej i/lub poziomu emisji, obliczoną dla warunków normalnych, N, która nie może być przekroczona w ciągu jednego lub większej liczby okresów czasu;
"substancje" oznaczają każdy pierwiastek chemiczny lub jego związki, występujące w stanie naturalnym lub wyprodukowane przez przemysł, w stanie stałym, ciekłym lub gazowym;
"preparat" oznacza mieszaniny lub roztwory składające się z dwu lub większej liczby substancji;
"związek organiczny" oznacza każdy związek zawierający co najmniej pierwiastek węgiel i jeden lub większą ilość pierwiastków wodoru, halogenów, tlenu, siarki, fosforu, krzemu lub azotu, z wyjątkiem tlenków węgla i węglanów lub dwuwęglanów nieorganicznych;
"lotny związek organiczny" (LZO) oznacza każdy związek organiczny, który w temperaturze 293,15 K ma ciśnienie pary 0,01 kPa lub więcej, lub mający korespondująca lotność w szczególnych warunkach użytkowania.
Do celów niniejszej dyrektywy frakcja kreozotu o ciśnieniu pary przekraczającej tę wartość w temperaturze 293,15 K jest traktowana jako LZO;
"rozpuszczalnik organiczny" oznacza każdy LZO, który jest stosowany oddzielnie, bądź w połączeniu z innymi czynnikami i który nie podlega przemianie chemicznej, w celu rozpuszczania surowców, produktów lub materiałów odpadowych, lub który jest stosowany jako środek czyszczący w celu rozpuszczania zanieczyszczeń lub jako czynnik rozpuszczający, lub jako ośrodek rozpraszający, lub jako regulator lepkości, lub jako regulator napięcia powierzchniowego, lub jako plastyfikator, lub jako środek konserwujący;
"fluorowcowany rozpuszczalnik organiczny" oznacza rozpuszczalnik organiczny, który zawiera w cząsteczce co najmniej jeden atom bromu, chloru, fluoru lub jodu;
"powłoka" oznacza każdy preparat, łącznie ze wszystkimi rozpuszczalnikami organicznymi lub preparatami zawierającymi rozpuszczalniki organiczne niezbędnymi do jego właściwego zastosowania, który nakłada się na powierzchnię w celu nadania jej efektu dekoracyjnego, ochronnego lub innego efektu funkcjonalnego;
"spoiwo" oznacza każdy preparat, łącznie ze wszystkimi rozpuszczalnikami organicznymi lub preparatami zawierającymi rozpuszczalniki organiczne potrzebnymi do jego właściwego zastosowania, który nakłada się w celu spojenia odrębnych części produktu;
"farba drukarska" oznacza preparat, łącznie ze wszystkimi rozpuszczalnikami organicznymi lub preparatami zawierającymi rozpuszczalniki organiczne niezbędnymi do jego właściwego zastosowania, który stosuje się w działalności drukarskiej do nadruku tekstu lub obrazów na powierzchni;
"lakier" oznacza powłokę przeźroczystą;
"zużycie" oznacza ogólny wkład rozpuszczalników organicznych do urządzenia w roku kalendarzowym, lub w każdym innym okresie 12-miesięcznym, pomniejszony o wszelkie LZO, które odzyskano w celu ich ponownego użycia;
"wkład" oznacza ilość rozpuszczalników organicznych oraz ich ilość w preparatach wykorzystanych w toku wykonywania czynności, w tym rozpuszczalników zawróconych wewnątrz i na zewnątrz urządzenia, jak również tych, które liczy się każdorazowo, wówczas gdy są stosowane w celu wykonywania czynności;
"wtórne wykorzystanie rozpuszczalników organicznych" oznacza wykorzystanie rozpuszczalników organicznych odzyskanych z urządzenia do wszelkich celów technicznych lub komercyjnych, łącznie z wykorzystaniem jako paliwa, lecz z wyłączeniem końcowego usuwania takich odzyskanych rozpuszczalników organicznych jako odpadu;
"przepływ masy" oznacza ilość uwolnionych LZO, wyrażona w jednostce masy na godzinę;
"moc znamionowa" oznacza maksymalny wkład masy rozpuszczalników organicznych przypadający na urządzenie, uśredniony dla okresu jednej doby, gdy instalacja ta jest eksploatowana w normalnych warunkach eksploatacyjnych przy jej zaprojektowanej wydajności;
"eksploatacja normalna" oznacza wszystkie okresy eksploatowania urządzenia lub wykonywania danej działalności oprócz operacji rozruchu i wyłączenia instalacji oraz konserwacji wyposażenia;
"warunki ograniczone" oznaczają warunki, w których urządzenie jest eksploatowane w taki sposób, że LZO uwolnione z tej czynności są gromadzone i zrzucane w sposób kontrolowany, bądź poprzez komin, bądź poprzez wyposażenie obniżające emisje, i dlatego nie są całkowicie ulotne;
"warunki normalne" oznaczają temperaturę 273,15 K i ciśnienie 101,3 kPa;
"średnia 24-godzinna" oznacza średnią arytmetyczną z wszystkich ważnych odczytów zdjętych podczas okresu 24 godzin eksploatacji normalnej;
"operacje rozruchu i wyłączenia" oznaczają operacje podczas doprowadzania działalności, element wyposażenia lub zbiornik wprowadzony do lub wycofany z użytku, albo do lub ze stanu biegu jałowego.
Regularnie oscylujących faz danej działalności nie traktuje się jako rozruchów i wyłączeń.
Artykuł 3
Zobowiązania mające zastosowanie do nowych urządzeń
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapewnienia:
1) zgodności wszystkich nowych urządzeń z art. 5, 8 i 9;
2) zarejestrowania lub poddania zatwierdzeniu wszystkich nowych urządzeń nieobjętych dyrektywą 96/61/WE przed ich oddaniem do eksploatacji.
Artykuł 4
Zobowiązania mające zastosowanie do urządzeń istniejących
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/61/WE Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne w celu zapewnienia, aby:
1) istniejące urządzenia były zgodne z art. 5, 8 i 9 nie później niż do dnia 31 października 2007 r.;
2) wszystkie istniejące urządzenia musiały zostać zarejestrowane najpóźniej do dnia 31 października 2007 r.;
3) te urządzenia, które mają być zatwierdzone lub zarejestrowane z zastosowaniem planu obniżania emisji podanego w załączniku IIB, powiadomiły o tym właściwe władze najpóźniej do dnia 31 października 2005 r.;
4) w przypadku gdy urządzenie:
- podlega znacznej zmianie, lub
- wchodzi w zakres zastosowania niniejszej dyrektywy po raz pierwszy, po znacznej zmianie,
ta część urządzenia, która podlega znacznej zmianie, będzie traktowana albo jak nowe urządzenie, albo jak urządzenie istniejące, pod warunkiem że emisja całkowita z całego urządzenia nie przekracza emisji, które następowałyby, gdyby część znacznie zmieniona była traktowana jak nowe urządzenie.
Artykuł 5
Wymagania
1.
Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki, bądź poprzez specyfikację w warunkach zatwierdzenia, bądź poprzez zasady ogólnie obowiązujące, w celu zapewnienia zgodności z ust. 2–12.
2.
Wszystkie instalacje będą zgodne z:
a) albo dopuszczalnymi wartościami emisji w gazach odlotowych i wartościami emisji ulotnych, lub z całkowitą dopuszczalną wielkością emisji oraz z innymi wymaganiami ustanowionymi w załączniku IIA;
albo
b) wymaganiami planu obniżania emisji wyszczególnionymi w załączniku IIB.
3. a) W przypadku emisji ulotnych Państwa Członkowskie zastosują do urządzeń wartości emisji ulotnych jako dopuszczalną wartość emisji.
Jednakże w przypadkach, w których wykazano zgodnie z wymogami właściwych władz, że dla indywidualnej instalacji wartość ta nie jest osiągalna technicznie i ekonomicznie, właściwe władze mogą uczynić wyjątek dla takiego indywidualnego urządzenia, pod warunkiem że nie spowoduje to znacznego ryzyka dla ludzkiego zdrowia lub środowiska.
W przypadku każdego odstępstwa operator musi wykazać zgodnie z wymogami właściwych władz, że stosuje najlepszą osiągalną technikę;
b) czynności, które nie mogą być prowadzone w warunkach ograniczonych, mogą zostać wyłączone spod środków przewidzianych w załączniku IIA wówczas, gdy możliwość ta jest wyraźnie wymieniona w tym załączniku.
Należy wówczas zastosować plan obniżania emisji podany w załączniku IIB, chyba że wykazano zgodnie z wymogami właściwych władz, że opcja ta nie jest osiągalna technicznie i ekonomicznie.
W takim przypadku operator musi wykazać zgodnie z wymogami właściwych władz, że stosuje najlepszą osiągalną technikę.
Państwa Członkowskie złożą Komisji sprawozdanie w sprawie odstępstw dotyczących lit. a) i b), zgodnie z art. 11.
4.
W przypadku urządzeń niekorzystających z planu obniżania emisji wszelkie wyposażenie obniżające zainstalowane po dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy będzie spełniało wszystkie wymagania załącznika IIA.
5.
Urządzenia, w których prowadzi się dwa lub więcej rodzajów czynności, z których każda przekracza wartości progowe podane w załączniku IIA:
a) w odniesieniu do substancji wyszczególnionych w ust. 6, 7 i 8 będą spełniać wymagania zawarte w tych ustępach indywidualnie, dla każdego rodzaju czynności;
b) w odniesieniu do innych substancji będą:
i) albo spełniać wymagania ust. 2 indywidualnie, dla każdego rodzaju działalności, albo
ii) będą miały emisje całkowite nieprzekraczające emisje, które następowałyby wówczas, gdy została zastosowana lit. i).
6.
Substancje lub preparaty, które, z przyczyny sklasyfikowania ich ze względu na zawartość LZO jako substancji kancerogennych, mutagennych lub toksycznych dla rozmnażania, na mocy dyrektywy 67/584/EWG [10] mają przypisane, lub powinny przenosić ich oznaczenie, ryzyka R45, R46, R60, R61, zostaną zastąpione innymi, mniej szkodliwymi substancjami lub preparatami, tak dalece jak jest to możliwe i w możliwie najkrótszym czasie oraz przy uwzględnieniu zaleceń określonych w art. 7 ust. 1.
7.
W przypadku zrzutów LZO określonych w ust. 6, gdzie masowe natężenie przepływu sumy związków powodujących oznakowanie, o którym mowa w tym ustępie, jest większe lub równe 10 g/h, musi być spełniona dopuszczalna wartość emisji 2 mg/Nm3.
Dopuszczalna wartość emisji dotyczy sumy mas poszczególnych związków.
8.
W przypadku zrzutów fluorowcowanych LZO, którym przypisano oznaczenie ryzyka R40, gdzie masowe natężenie przepływu sumy związków powodujących oznakowanie R40 jest większy lub równy 100 g/h, musi być spełniona dopuszczalna wartość emisji 20 mg/Nm3.
Dopuszczalna wartość emisji dotyczy sumy mas poszczególnych związków.
Zrzut LZO określony w ust. 6 i 8 będzie kontrolowany jako emisje z urządzeń w warunkach ograniczonych w celu ochrony zdrowia publicznego i środowiska naturalnego w stopniu najwyżej technicznie i ekonomicznie osiągalnym.
9.
Zrzuty tych LZO, którym po wejściu w życie niniejszej dyrektywy przypisano lub które przenoszą oznaczenie ryzyka wymienione w ust. 6 i 8, spełnią w najkrótszym możliwym czasie dopuszczalne wartość emisji wymienione odpowiednio w ust. 7 i 8.
10.
W celu zminimalizowania emisji podczas rozruchu i wyłączenia zostaną podjęte wszystkie odpowiednie środki ostrożności.
11.
Istniejące urządzenia, które eksploatują istniejące wyposażenie obniżające emisje i spełniają następujące dopuszczalne wartości emisji:
- 50 mg C/Nm3 w przypadku spalania,
- 150 mg C/Nm3 w przypadku wszelkiego innego wyposażenia obniżającego,
będą wyłączone spod dopuszczalnej wartości emisji gazów odlotowych podanych w tabeli załącznika IIA przez okres 12 lat po terminie określonym w art. 15, pod warunkiem że emisja całkowita z całego tego urządzenia nie przekracza emisji, które następowałyby wówczas, gdy spełnione byłyby wszystkie wymagania zawarte w tej tabeli.
12.
Ani plan obniżania emisji, ani zastosowanie ust. 11, ani też art. 6 nie zwalniają urządzeń rzutujących substancje wyszczególnione w ust. 6–8 od spełnienia wymagań tych ustępów.
13.
W przypadkach gdy prowadzi się ocenę ryzyka, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 [11] i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1488/94 [12], lub dyrektywą Rady 67/548/EWG oraz dyrektywą Komisji 93/67/EWG [13], wszelkich substancji powodujących oznakowanie R40, R60 lub R61, które są kontrolowane na mocy niniejszej dyrektywy, Komisja odpowiednio rozważy wnioski z oceny ryzyka i podejmie niezbędne środki.
Artykuł 6
Plany krajowe
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/61/WE Państwa Członkowskie mogą określić i wykonać krajowe plany obniżania emisji z czynności i urządzeń przemysłowych objętych art. 1, z wyłączeniem rodzajów działalności 4 i 11 z załącznika IIA.
Żadne inne czynności nie mogą zostać wyłączone spod zakresu stosowania niniejszej dyrektywy poprzez plan krajowy.
Plany te skutkują obniżeniem rocznych emisji LZO z istniejących urządzeń objętych niniejszą dyrektywą o co najmniej takie same ilości i w takich samych ramach czasowych, jakie osiągnięto by w okresie ważności planu krajowego poprzez zastosowanie wielkości emisji na mocy art. 5 ust. 2 i 3 oraz załącznika II.
Plan krajowy, jeśli niezbędne uaktualniony, będzie przedstawiany Komisji co trzy lata.
Państwo Członkowskie, które określa i wykonuje plany krajowe, może wyłączyć istniejące urządzenia spod wdrożenia dopuszczalnych wartości emisji ustanowionych w art. 5 ust. 1 i 3 oraz załączniku II.
Plan krajowy w żadnych okolicznościach nie wyłącza istniejącego urządzenia spod przepisów ustanowionych w dyrektywie 96/61/WE.
2.
Plan krajowy zawiera wykaz środków podjętych lub środków, które zostaną podjęte, na rzecz zapewnienia osiągnięcia celu określonego w ust. 1, w tym szczegóły proponowanych mechanizmów monitorowania planu.
Będzie on również zawierał wiążące tymczasowe cele obniżania emisji, w stosunku do których można zmierzyć postęp ku temu celowi.
Będzie on zgodny z istniejącą stosowną legislacją wspólnotową, w tym ze stosownymi przepisami niniejszej dyrektywy oraz będzie zawierał:
- określenie rodzaju czynności lub rodzajów czynności, do których stosuje się plan,
- obniżenie emisji, które należy osiągnąć w wyniku tych czynności, korespondujące z tym, jakie zostałoby osiągnięte poprzez zastosowanie dopuszczalnych wielkości emisji wyszczególnionych w ust. 1,
- liczbę urządzeń objętych planem oraz ich emisję całkowitą, a także emisję całkowitą z każdej z tych czynności.
Plan będzie zawierał także pełny opis całego zakresu instrumentów, za pomocą których zostaną osiągnięte jego wymagania, dowód że te instrumenty będą wdrożone oraz szczegółowe dane o sposobach wykazania zgodności z planem.
3.
Państwa Członkowskie przedstawią plan Komisji.
Planowi musi towarzyszyć dokumentacja wspierająca, wystarczająca do zweryfikowania, że zostanie osiągnięty cel ust. 1, w tym wszelka dokumentacja, której Komisja może specjalnie zażądać.
Istniejące urządzenia, które podlegają znacznym zmianom, pozostają w zakresie planu krajowego, pod warunkiem że stanowiły część tego planu przed poddaniem ich takiej znacznej zmianie.
4.
Państwa Członkowskie wyznaczą krajowe władze, w celu gromadzenia i ocena informacji wymaganej w ust. 3 oraz wykonania planu krajowego.
5. a) Najpóźniej rok po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja poinformuje komitet określony w art. 13 o kryteriach oceny planów krajowych.
b) Jeśli Komisja, rozpatrując plan, lub plan przedstawiony ponownie, albo rozważając raporty w sprawie postępów przedstawione przez Państw Członkowskie na mocy art. 11, nie jest przekonana, że cele planu zostaną osiągnięte w założonym okresie, poinformuje ona Państwo Członkowskie oraz komitet określony w art. 13 o swojej opinii, a także poda powody wydania takiej opinii.
Komisja uczyni to w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania planu lub raportu.
Następnie, w ciągu trzech miesięcy, Państwo Członkowskie powiadomi Komisję i poinformuje komitet o środkach korekcyjnych, które podejmie w celu zapewnienia osiągnięcia powyższych celów.
6.
Jeżeli Komisja, w ciągu sześciu miesięcy od zawiadomienia o środkach korekcyjnych, zdecyduje, że środki te nie są wystarczające do zapewnienia osiągnięcia celu planu w założonym okresie, Państwo Członkowskie będzie zobowiązane wypełnić wymagania art. 5 ust. 2 i 3 oraz załącznika II w okresie wyszczególnionym w niniejszej dyrektywie w przypadku istniejących urządzeń.
O swojej decyzji Komisja poinformuje komitet określony w art. 13.
Artykuł 7
Środki zastępcze
1.
Komisja zapewni wymianę informacji między Państwami Członkowskimi oraz prowadzenie czynności dotyczących wykorzystywania substancji organicznych i ich potencjalnych środków zastępczych.
Rozważy ona kwestie:
- przydatności do użytku,
- potencjalnych skutków dla ludzkiego zdrowia oraz w szczególności narażenia w miejscach pracy,
- potencjalnych skutków w środowisku naturalnym, oraz
- konsekwencji gospodarczych, w szczególności kosztów i korzyści dostępnych opcji,
w celu dostarczenia zaleceń dotyczących wykorzystywania substancji i technik mających najmniejszy potencjalny wpływ na powietrze, wody, gleby, ekosystemy i ludzkie zdrowie.
W ślad za wymianą informacji Komisja opublikuje zalecenia dotyczące każdej czynności.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby zalecenia określone w ust. 1 były uwzględniane w trakcie zatwierdzania i definiowania reguł ogólnie wiążących.
Artykuł 8
Monitorowanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą obowiązek dostarczania właściwym władzom przez operatorów urządzeń objętych niniejszą dyrektywą, raz w roku lub na żądanie, danych, które umożliwią właściwym władzom zweryfikowanie zgodności z niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że przewody, do których jest podłączone wyposażenie obniżające emisje i które w końcowym punkcie zrzutu emitują więcej niż przeciętnie 10 kg/godz. całkowitego węgla organicznego, będą monitorowane w sposób ciągły na ich zgodność.
3.
W pozostałych przypadkach Państwa Członkowskie zapewnią prowadzenie pomiarów ciągłych lub okresowych.
W przypadku pomiarów okresowych będą zdejmowane co najmniej trzy odczyty podczas każdej czynności pomiarowej.
4.
Pomiary nie są wymagane w przypadku, gdy wyposażenie obniżające typu "końca rury" nie musi spełniać wymogów niniejszej dyrektywy.
5.
Komisja zorganizuje wymianę informacji dotyczącej wykorzystywania planów zarządzania rozpuszczalnikami w Państwach Członkowskich w oparciu o dane z wykonywania niniejszej dyrektywy w trzy lata po terminie określonym w art. 15.
Artykuł 9
Zgodność z dopuszczalnymi wartościami emisji
1.
Należy wykazać zgodnie z wymogami właściwych władz, zgodność z:
- dopuszczalnymi wartościami emisji w gazach odlotowych, wartościami emisji ulotnych i dopuszczalnymi wartościami emisji całkowitej,
- wymaganiami planu obniżania emisji według załącznika IIB,
- przepisami art. 5 ust. 3.
Załącznik III zawiera zalecenia w zakresie planów zarządzania rozpuszczalnikami, służące do wykazania zgodności z tymi parametrami.
W przypadkach technicznie uzasadnionych można dodawać pewne objętości gazu do gazów odlotowych do celów chłodzenia lub rozcieńczania, lecz nie uwzględnia się ich przy oznaczaniu stężeń masy substancji zanieczyszczającej w gazach odlotowych.
2.
Po zakończeniu znacznej zmiany zgodność zostanie zweryfikowana.
3.
W przypadku pomiarów ciągłych dopuszczalne wartości emisji będą traktowane jako zgodne, jeżeli:
a) żadna ze średnich 24-godzinnych przy normalnej eksploatacji nie przekracza dopuszczalnych wartości emisji; oraz
b) żadna ze średnich jednogodzinnych nie przekracza dopuszczalnych wartości emisji o więcej niż współczynnik1,5.
4.
W przypadku pomiarów okresowych dopuszczalne wartości emisji są traktowane jako zgodne, jeżeli w jednej czynności monitorowania:
a) średnia ze wszystkich odczytów nie przekracza dopuszczalnych wartości emisji; oraz
b) żadna ze średnich jednogodzinnych nie przekracza dopuszczalnej wartości emisji o więcej niż współczynnik 1,5.
5.
Zgodność z przepisami art. 5 ust. 7 i 8 jest weryfikowana na podstawie sumy stężeń masy indywidualnego lotnego związku organicznego.
W pozostałych przypadkach zgodność jest weryfikowana na podstawie całkowitej masy wyemitowanego węgla organicznego, chyba że ustalono inaczej w załączniku IIA.
Artykuł 10
Brak zgodności
Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki w celu zapewnienia, aby, w przypadku stwierdzenia naruszenia wymagań niniejszej dyrektywy:
a) podmiot gospodarczy informował właściwe władze i podejmował środki w celu zapewnienia przywrócenia zgodności w możliwie najkrótszym czasie;
b) w przypadkach braku zgodności powodującego bezpośrednie zagrożenie dla ludzkiego zdrowia oraz tak długo, jak zgodność nie jest przywrócona na warunkach określonych w lit. a), realizowanie danej czynności jest zawieszone.
Artykuł 11
Systemy informacyjne i sprawozdawczość
1.
Państwa Członkowskie w trzyletnich okresach przesyłają do Komisji informację w formie sprawozdania o wykonywaniu niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie to będzie opracowane na podstawie kwestionariusza lub konspektu zaprojektowanego przez Komisję zgodnie z procedura ustanowioną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG [14].
Kwestionariusz lub konspekt zostanie przesłany Państwom Członkowskim sześć miesięcy przed początkiem okresu objętego sprawozdaniem.
Sprawozdanie zostanie przekazane Komisji w ciągu dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu, którego dotyczy.
Państwa Członkowskie opublikują przygotowane sprawozdania w tym samym czasie, w którym przekażą je Komisji, z zastrzeżeniem ograniczeń ustanowionych w art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 90/313/EWG [15].
Pierwsze sprawozdanie będzie obejmowało okres pierwszych trzech lat następujących po terminie określonym w art. 15.
2.
Informacja przedstawiona na mocy ust. 1 obejmuje w szczególności dane wystarczająco reprezentatywne w celu wykazania, że zostały spełnione wymagania zawarte w art. 5 oraz, w stosownym przypadku, w art. 6.
3.
Najpóźniej pięć lat po przedstawieniu przez Państwa Członkowskie pierwszych sprawozdań Komisja, na podstawie danych przekazanych przez Państwa Członkowskie, opracuje sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy.
Komisja przedstawi to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, wraz z ewentualnymi propozycjami.
Artykuł 12
Publiczny dostęp do informacji
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 90/313/EWG Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, aby co najmniej wnioski o zatwierdzenie dla nowych urządzeń lub o wprowadzenie znacznych zmian w tych urządzeniach, dla których jest wymagane pozwolenie na mocy dyrektywy 96/61/WE, były udostępnione społeczeństwu przez właściwy okres czasu, w celu umożliwienia społeczeństwu wyrażenia opinii zanim właściwe władze podejmą decyzję.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/61/WE nie istnieje domniemanie obowiązku zmiany formy tej informacji.
Społeczeństwu musi być udostępniona decyzja właściwych władz, w tym co najmniej kopia zatwierdzenia oraz wszelkie dalsze aktualizacje.
Społeczeństwu będą udostępnione ogólne wiążące zasady mające zastosowanie do urządzeń oraz wykazu zarejestrowanych i zatwierdzonych czynności.
2.
Wyniki monitorowania emisji, wymagane na mocy warunków zatwierdzenia lub rejestracji określonych w art. 8 i 9 oraz przechowywane przez właściwe władze muszą być udostępniane społeczeństwu.
3.
Stosuje się ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących przyczyn odmowy udzielania informacji przez władze publiczne, w tym tajemnicy handlowej i przemysłowej, ustanowionych w art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 90/313/EWG.
Artykuł 13
Komitet
Komisja wspierana jest przez komitet o charakterze doradczym, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wyda opinię o tym projekcie w granicach terminu, jaki może ustanowić przewodniczący zależnie od stopnia pilności sprawy, w razie potrzeby przeprowadzając głosowanie.
Opinia jest włączona do Protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie może żądać odnotowania w Protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu w jak najszerszym możliwym zakresie oraz informuje komitet o zakresie, w jakim jego opinia została wzięta pod uwagę.
Artykuł 14
Sankcje
Państwa Członkowskie ustalą sankcje stosowane za naruszanie krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz podejmą wszelkie niezbędne środki w celu ich wykonania.
Ustalone sankcje musza być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o tych przepisach najpóźniej do terminu wymienionego w art. 15 oraz powiadomią niezwłocznie o wszelkich dalszych zmianach w tych przepisach.
Artykuł 15
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 1 kwietnia 2001 r., wprowadzą w życie przepisy, ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienia do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 17
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 1999/14/WE
z dnia 16 marca 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/538/EWG odnoszącą się do tylnych świateł przeciwmgielnych pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/538/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tylnych świateł przeciwmgielnych pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 77/538/EWG jest jedną ze specjalnych dyrektyw w procedurze homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG odnoszące się do układów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdu stosują się do dyrektywy 77/538/EWG.
(2) W szczególności art. 3 ust. 4 oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej oddzielnej dyrektywy załączony był dokument informacyjny oraz świadectwa homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do dyrektywy 70/156/EWG, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego; świadectwo (-a) homologacji przewidziane w dyrektywie 77/538/EWG musi (muszą) być odpowiednio zmienione.
(3) Procedury powinny zostać uproszczone w celu zachowania równoważności, przewidzianej w art. 9 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, między niektórymi szczegółowymi dyrektywami i odpowiadającymi im Regulaminami Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), gdy wspomniane Regulaminy zostaną zmienione; należy przede wszystkim zmienić w tym celu dyrektywę 77/538/EWG w odniesieniu do wymogów technicznych zastępując je wymogami Regulaminu nr 38 EKG ONZ na zasadzie odniesień.
(4) Konieczne jest zapewnienie, aby spełnione zostały wymogi dyrektywy Rady 76/756/EWG [4] ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 97/28/WE [5] oraz dyrektywy Rady 76/761/EWG [6], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 1999/17/WE [7].
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/538/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji WE części dla każdego typu tylnych świateł przeciwmgielnych, które spełniają wymogi w zakresie konstrukcji i badań, ustanowione we właściwych załącznikach."
2.
W art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie dla każdego typu tylnych świateł przeciwmgielnych, którym udzielają homologacji na mocy art. 1, wydają producentowi znak homologacji WE części, zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku I, dodatek 3."
3.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają się wzajemnie, z wykorzystaniem procedury określonej w art. 4 ust. 6 dyrektywy 70/156/EWG, o każdym udzieleniu, odmowie lub cofnięciu homologacji na mocy niniejszej dyrektywy."
4.
Art. 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych."
5.
Załączniki zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1999 r. lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 opóźni się poza dzień 1 kwietnia 1999 r., sześć miesięcy po rzeczywistej dacie publikacji tych tekstów, Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się tylnych świateł przeciwmgielnych:
- odmówić, ze względu na typ pojazdu lub typ tylnego światła przeciwmgielnego, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczania do ruchu pojazdów lub sprzedaży lub dopuszczenia do eksploatacji tylnych świateł przeciwmgielnych,
pod warunkiem, że spełniają one wymogi dyrektywy 77/538/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą oraz że w zakresie, w jakim dotyczy to pojazdów, są zainstalowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
2.
Od dnia 1 kwietnia 2000 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla każdego typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do tylnych świateł przeciwmgielnych, oraz dla każdego typu tylnych świateł przeciwmgielnych, jeśli nie są spełnione wymogi dyrektywy 77/538/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 kwietnia 2000 r. wymogi dyrektywy 77/538/EWG odnoszące się do tylnych świateł przeciwmgielnych jako części składowych, ostatnio zmienione niniejszą dyrektywą, stosuje się do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
Bez względu na ust. 2 i 3, dla części zamiennych Państwa Członkowskie nadal udzielają homologacji WE dla tylnych świateł przeciwmgielnych oraz zezwalają na ich sprzedaż i eksploatację zgodnie z poprzednimi wersjami dyrektywy 77/538/EWG, pod warunkiem, że takie tylne światła przeciwmgielne
- są przeznaczone do zamontowania w pojazdach już użytkowanych, oraz
- są zgodne z wymogami tej dyrektywy, obowiązującymi w czasie, gdy pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane.
Artykuł 3
Ustępy oraz załączniki Regulaminu nr 38 EKG ONZ określone w pkt 1 załącznika II publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed dniem 1 kwietnia 1999 r.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1999 r., jednakże jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 nie nastąpi przed dniem 1 kwietnia 1999 r., Państwa Członkowskie zastosują się do tego obowiązku sześć miesięcy po rzeczywistej publikacji tych tekstów i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te są stosowane od dnia 1 października 1999 r. lub jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 nie nastąpi przed dniem 1 kwietnia 1999 r., sześć miesięcy po ich właściwej publikacji.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 1999/15/WE
z dnia 16 marca 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/759/EWG odnoszącą się do kierunkowskazów pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/759/EWG z dnia 27 czerwca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kierunkowskazów pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 76/759/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym, przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdu mają zastosowanie do dyrektywy 76/759/EWG.
(2) W szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy załączony był dokument informacyjny oraz świadectwo homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do tej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego; świadectwo homologacji przewidziane w dyrektywie 76/759/EWG musi być odpowiednio zmienione.
(3) Procedury powinny zostać uproszczone w celu zachowania równoważności, przewidzianej w art. 9 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, między niektórymi szczegółowymi dyrektywami i odpowiadającymi im Regulaminami Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), gdy wspomniane Regulaminy zostaną zmienione; należy przede wszystkim zmienić w tym celu dyrektywę 76/759/EWG w odniesieniu do wymogów technicznych zastępując je wymogami Regulaminu nr 6 EKG ONZ na zasadzie odniesień.
(4) Konieczne jest zapewnienie, że spełniane są wymogi dyrektywy Rady 76/756/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 97/28/WE [5] oraz wymogi dyrektywy Rady 76/761/EWG [6], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 1999/17/WE [7].
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/759/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji WE części dla każdego typu kierunkowskazów, które spełniają wymogi w zakresie konstrukcji i badań, ustanowione we właściwych załącznikach."
2.
W art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie, dla każdego typu kierunkowskazów, którym udzielają homologacji na mocy art. 1, wydają producentowi znak homologacji WE części, zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku I dodatek 3."
3.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają się wzajemnie, z wykorzystaniem procedury określonej w art. 4 ust. 6 dyrektywy 70/156/EWG, o każdym udzieleniu, odmowie lub cofnięciu homologacji na mocy niniejszej dyrektywy."
4.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych."
5.
Załączniki zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1999 r. lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 opóźni się poza dzień 1 kwietnia 1999 r., sześć miesięcy po rzeczywistej dacie publikacji tych tekstów, Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się kierunkowskazów:
- odmówić, ze względu na typ pojazdu lub typ kierunkowskazu, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczania do ruchu pojazdów, lub sprzedaży, lub dopuszczenia do eksploatacji kierunkowskazów,
pod warunkiem, że spełniają one wymogi dyrektywy 76/759/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą oraz że w zakresie, w jakim dotyczy to pojazdów, są zainstalowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
2.
Od dnia 1 kwietnia 2000 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla każdego typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do kierunkowskazów, oraz dla każdego typu kierunkowskazów, jeśli nie są spełnione wymogi dyrektywy 76/759/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 kwietnia 2001 r. wymogi dyrektywy 76/759/EWG odnoszące się do kierunkowskazów jako części składowych, ostatnio zmienione niniejszą dyrektywą, stosuje się do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
Bez względu na ust. 2 i 3, dla części zamiennych, Państwa Członkowskie nadal udzielają homologacji WE dla kierunkowskazów oraz zezwalają na ich sprzedaż i eksploatację zgodnie z poprzednimi wersjami dyrektywy 76/759/EWG, pod warunkiem, że takie kierunkowskazy:
- są przeznaczone do zamontowania w pojazdach już użytkowanych, oraz
- są zgodne z wymogami tej dyrektywy, obowiązującymi w czasie, gdy pojazdY zostały po raz pierwszy zarejestrowane.
Artykuł 3
Punkty oraz załączniki Regulaminu nr 6 EKG ONZ określone w załączniku II pkt 1 zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed dniem 1 kwietnia 1999 r.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1999 r.; jednakże jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3, nie nastąpi przed dniem 1 kwietnia 1999 r., Państwa Członkowskie zastosują się dotegoobowiązku sześć miesięcy po rzeczywistej publi kacji tych tekstów i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stosują one te przepisy od dnia 1 października 1999 r. lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 nie nastąpi przed dniem 1 kwietnia 1999 r., sześć miesięcy po ich rzeczywistej publikacji.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 1999/16/WE
z dnia 16 marca 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/540/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do świateł postojowych pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/540/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do świateł postojowych pojazdów silnikowych [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 77/540/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym, przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdu mają zastosowanie do dyrektywy 77/540/EWG.
(2) W szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy załączony był dokument informacyjny oraz świadectwo homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do dyrektywy 70/156/EWG, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego; świadectwo homologacji przewidziane w dyrektywie 77/540/EWG musi być odpowiednio zmienione.
(3) Procedury powinny zostać uproszczone w celu zachowania równoważności, przewidzianej w art. 9 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, między niektórymi szczegółowymi dyrektywami i odpowiadającymi im Regulaminami Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), gdy wspomniane Regulaminy zostaną zmienione; należy przede wszystkim zmienić w tym celu dyrektywę 77/540/EWG w odniesieniu do wymogów technicznych, zastępując je wymogami Regulaminu nr 77 EKG ONZ na zasadzie odniesień.
(4) Konieczne jest zapewnienie, że spełniane są wymogi dyrektywy Rady 76/756/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 97/28/WE [5] oraz wymogi dyrektywy Rady 76/761/EWG [6], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 1999/17/WE [7].
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/540/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji WE części dla każdego typu świateł postojowych, które spełniają wymogi w zakresie konstrukcji i badań ustanowione we właściwych załącznikach."
2.
W art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie, dla każdego typu świateł postojowych, którym udzielają homologacji na mocy art. 1, wydają producentowi znak homologacji WE części, zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku I dodatek 3."
3.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają się wzajemnie, z wykorzystaniem procedury określonej w art. 4 ust. 6 dyrektywy 70/156/EWG, o każdym udzieleniu, odmowie lub cofnięciu homologacji na mocy niniejszej dyrektywy."
4.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/godz., oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych."
5.
Załączniki zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1999 r. lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 opóźni się poza dzień 1 kwietnia 1999 r., sześć miesięcy po rzeczywistej dacie publikacji tych tekstów, Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się świateł postojowych:
- odmówić, ze względu na typ pojazdu lub typ świateł postojowych, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczania do ruchu pojazdów, lub sprzedaży, lub dopuszczenia do eksploatacji świateł postojowych,
pod warunkiem że światła postojowe spełniają wymogi dyrektywy 77/540/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą oraz że w zakresie, w jakim dotyczy to pojazdów, są zainstalowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
2.
Od dnia 1 kwietnia 2000 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla każdego typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do świateł postojowych oraz dla każdego typu świateł postojowych, jeśli nie są spełnione wymogi dyrektywy 77/540/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 kwietnia 2000 r. wymogi dyrektywy 76/759/EWG odnoszące się do świateł postojowych jako części składowych, ostatnio zmienione niniejszą dyrektywą, stosuje się do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
Bez względu na ust. 2 i 3, dla części zamiennych Państwa Członkowskie nadal udzielają homologacji WE dla świateł postojowych oraz zezwalają na ich sprzedaż i eksploatację zgodnie z poprzednimi wersjami dyrektywy 77/540/EWG, pod warunkiem że takie światła postojowe:
- są przeznaczone do zamontowania w pojazdach już użytkowanych, oraz
- są zgodne z wymogami tej dyrektywy, obowiązującymi w czasie, gdy pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane.
Artykuł 3
Punkty oraz załączniki Regulaminu nr 77 EKG ONZ określone w pkt 1 załącznika II zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed dniem 1 kwietnia 1999 r.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1999 r., jednakże jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 nie nastąpi przed dniem 1 kwietnia 1999 r., Państwa Członkowskie zastosują się do tego obowiązku sześć miesięcy po rzeczywistej publi kacji tych tekstów.
Bezzwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Stosują one te przepisy od dnia 1 października 1999 r. lub jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 nie nastąpi przed dniem 1 kwietnia 1999 r., sześć miesięcy po ich rzeczywistej publikacji.
Kiedy Państwa Członkowskie przyjmują te przepisy, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają, w jaki sposób dokonuje się takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 1999/17/WE
z dnia 18 marca 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/761/EWG odnoszącą się do reflektorów pojazdów silnikowych spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek do tych reflektorów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/761/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do reflektorów pojazdów silnikowych spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek do tych reflektorów [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 76/761/EWG jest jedną ze specjalnych dyrektyw w procedurze homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG, odnoszące się do układów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdu, stosują się do dyrektywy 76/761/EWG.
(2) W szczególności art. 3 ust. 4 oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej specjalnej dyrektywy załączony był dokument informacyjny oraz świadectwa homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do dyrektywy 70/156/EWG, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego; świadectwo(-a) homologacji przewidziane w dyrektywie 76/761/EWG musi(-szą) być odpowiednio zmienione.
(3) Procedury powinny zostać uproszczone w celu zachowania równoważności, przewidzianej w art. 9 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, między niektórymi szczegółowymi dyrektywami i odpowiadającymi im Regulaminami Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), gdy wspomniane Regulaminy zostaną zmienione; należy przede wszystkim zmienić w tym celu dyrektywę 76/761/EWG w odniesieniu do wymogów technicznych zastępując je wymogami Regulaminów nr 1, 5, 8, 20, 31, 37, 98 i 99 EKG ONZ na zasadzie odniesień.
(4) Konieczne jest zapewnienie, aby spełnione zostały wymogi dyrektywy Rady 76/756/EWG [4] ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 97/28/WE [5].
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/761/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do reflektorów pojazdów silnikowych spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz źródeł światła (żarówki i inne) stosowanych w homologowanych zespołach świateł pojazdów silnikowych i ich przyczep."
2.
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji WE części dla każdego typu reflektorów spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz dla każdego typu źródła światła (żarówka(-i) i inne) stosowanych w homologowanych zespołach świateł, które spełniają wymogi w zakresie konstrukcji i badań, ustanowione we właściwych załącznikach."
3.
Artykuł 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
Państwa Członkowskie, dla każdego typu reflektorów spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania lub dla każdego typu źródła światła (żarówka(-i) i inne) stosowanych w zespołach świateł homologowanych przez te państwa zgodnie z art. 1, wydają producentowi znak homologacji WE części, zgodnie ze wzorem przedstawionym w dodatku 5 do załącznika I.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że nie są stosowane znaki mogące utrudniać rozróżnienie między reflektorami spełniającymi funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz źródłem(-ami) światła (żarówką(-ami) i innymi) stosowanymi w zespołach świateł homologowanych zgodnie z art. 1, i innymi urządzeniami.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zakazać wprowadzania do obrotu reflektorów spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz źródła(-eł) światła (żarówki(-ek) i innych), stosowanych w homologowanych zespołach świateł, ze względu na ich budowę lub sposób funkcjonowania, jeżeli są one opatrzone znakami homologacji WE części.
2.
Państwo Członkowskie może zakazać wprowadzania do obrotu reflektorów, spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz źródła(-eł) światła (żarówki(-ek) i innych), stosowanych w homologowanych zespołach świateł, które opatrzone są znakami homologacji WE części, jeżeli stale nie zachowują one zgodności z homologowanym typem.
Państwo takie powiadamia bezzwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają się wzajemnie, z wykorzystaniem procedury określonej w art. 4 ust. 6 dyrektywy 70/156/EWG o każdym udzieleniu, odmowie udzielenia lub cofnięciu homologacji na mocy niniejszej dyrektywy."
4.
W art. 5 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji WE części, stwierdza, że pewna liczba reflektorów, spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania, oraz źródła(-eł) światła (żarówki(-ek) i innych), stosowanych w homologowanych zespołach świateł, opatrzonych tym samym znakiem homologacji WE części, nie jest zgodna z homologowanym typem, podejmuje ono niezbędne środki dla zapewnienia zgodności modeli seryjnych z homologowanym typem."
5.
W art. 6 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Każda decyzja podjęta zgodnie z przepisami przyjętymi w wykonaniu niniejszej dyrektywy, dotycząca odmowy lub cofnięcia homologacji WE części dla reflektora światła drogowego lub światła mijania lub źródła(-eł) światła (żarówki(-ek) i innych), stosowanych w homologowanych zespołach świateł lub zakazu wprowadzenia do obrotu lub użytkowania, określa szczegółowo powody, na których została oparta."
6.
Artykuły 7, 8 i 9 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 7
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do jego reflektorów, spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania, oraz źródła(-eł) światła (żarówki(-ek) i innych), stosowanych w homologowanych zespołach świateł, jeżeli opatrzone są one znakami homologacji WE części oraz są zainstalowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 8
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zakazać sprzedaży lub rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatacji pojazdu z przyczyn odnoszących się do jego reflektorów, spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania, oraz źródła(-eł) światła (żarówki(-ek) i innych), stosowanych w homologowanych zespołach świateł, jeżeli opatrzone są one znakami homologacji WE części oraz są zainstalowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych."
7.
Załączniki zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1999 r. lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 opóźni się poza dzień 1 kwietnia 1999 r., sześć miesięcy po rzeczywistej dacie publikacji tych tekstów, Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do reflektorów, spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania, oraz źródła(-eł) światła (żarówki(-ek) i innych), stosowanych w homologowanych zespołach, zwanych dalej odpowiednio "reflektorami" i "źródłami światła":
- odmówić, ze względu na typ pojazdu lub typ reflektora lub źródła światła, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczania do ruchu pojazdów, lub sprzedaży, lub dopuszczenia do eksploatacji reflektorów lub źródeł światła,
pod warunkiem że reflektory lub źródła światła są zgodne wymogami dyrektywy 76/761/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą oraz że w zakresie, w jakim dotyczy to pojazdów, są zainstalowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
2.
Od dnia 1 kwietnia 2000 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla każdego typu pojazdu, z przyczyn odnoszących się do reflektorów lub źródeł światła, oraz dla każdego typu reflektorów lub źródeł światła, jeśli nie są spełnione wymogi dyrektywy 76/761/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 kwietnia 2001 r. wymogi dyrektywy 76/761/EWG odnoszące się do reflektorów lub źródeł światła jako części składowych, ostatnio zmienione niniejszą dyrektywą, stosuje się do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
Bez względu na ust. 2 i 3, dla części zamiennych, Państwa Członkowskie nadal udzielają homologacji WE dla reflektorów i źródeł światła oraz zezwalają na ich sprzedaż i eksploatację zgodnie z poprzednimi wersjami dyrektywy 76/761/EWG, pod warunkiem że takie reflektory i źródła światła
- są przeznaczone do zamontowania w pojazdach już użytkowanych, oraz
- są zgodne z wymogami tej dyrektywy, obowiązującymi w czasie, gdy pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane.
Artykuł 3
Punkty oraz załączniki do Regulaminów nr 1, 5, 8, 20, 31, 37, 98 i 99 EKG ONZ, określone w załączników II, III, IV, V, VI, VII, VIII i IX ppkt 2.1, zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed dniem 1 kwietnia 1999 r.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, przed dniem 1 października 1999 r., jednakże jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3, nie nastąpi przed dniem 1 kwietnia 1999 r., Państwa Członkowskie zastosują się do tego obowiązku sześć miesięcy po rzeczywistej publikacji tych tekstów.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Stosują one te przepisy od dnia 1 października 1999 r. lub, jeśli publikacja tekstów określonych w art. 3 nie nastąpi przed dniem 1 kwietnia 1999 r., sześć miesięcy po ich rzeczywistej publikacji.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 1999/18/WE
z dnia 18 marca 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/762/EWG odnoszącą się do przednich reflektorów przeciwmgielnych w pojazdach silnikowych oraz żarówek do tych reflektorów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 98/91/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/762/EWG z dnia 27 czerwca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przednich reflektorów przeciwmgielnych pojazdów silnikowych oraz żarówek do tych reflektorów [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 76/762/EWG jest jedną z szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym, przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG odnoszące się do układów, części i oddzielnych zespołów technicznych stosuje się do dyrektywy 76/762/EWG.
(2) W szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej ze szczegółowych dyrektyw został dołączony dokument informacyjny oraz świadectwo homologacji typu sporządzone w oparciu o załącznik IV do dyrektywy 70/156/EWG w celu umożliwienia komputeryzacji homologacji typu; świadectwo homologacji typu przewidziane w dyrektywie 76/762/EWG należy odpowiednio zmienić.
(3) Procedury należy uprościć w celu utrzymania przewidzianej w art. 9 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG równoważności niektórych szczegółowych dyrektyw i właściwych Regulaminów Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych EKG ONZ), gdy te Regulaminy zostaną zmienione; w pierwszej kolejności należy zastąpić wymagania techniczne dyrektywy 76/762/EWG wymaganiami technicznymi Regulaminu EKG ONZ nr 19 poprzez odniesienie.
(4) Konieczne jest zapewnienie stosowania wymagań dyrektywy Rady 76/756/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 97/28/WE [5], oraz dyrektywy Rady 76/761/EWG [6], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 1999/17/WE [7].
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/762/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przednich reflektorów przeciwmgielnych pojazdów silnikowych."
2.
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji WE części dla każdego typu tylnych reflektorów przeciwmgielnych, które spełniają wymagania konstrukcyjne i w zakresie badań ustanowionych we właściwych załącznikach."
3.
W art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie, dla każdego typu przednich reflektorów przeciwmgielnych, którym udzielają homologacji na mocy art. 1, wydają producentowi znak homologacji WE części, zgodny z wzorem przedstawionym w załączniku I dodatek 3."
4.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają się wzajemnie, z wykorzystaniem procedur określonych w art. 4 ust. 6 dyrektywy 70/156/EWG o udzieleniu, odmowie lub cofnięciu homologacji na mocy niniejszej dyrektywy."
5.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/godz., oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych."
6.
Załączniki zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1999 r. lub, jeżeli publikacja tekstów, określonych w art. 3, opóźni się poza dzień 1 kwietnia 1999 r., sześć miesięcy po rzeczywistej dacie publikacji tych tekstów, Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do przednich reflektorów przeciwmgielnych:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu lub typu przednich reflektorów przeciwmgielnych, udzielenia homologacji typu WE bądź krajowej homologacji typu, ani
- zabronić rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania pojazdów, lub sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania przednich reflektorów przeciwmgielnych,
pod warunkiem że przednie reflektory przeciwmgielne spełniają wymagania dyrektywy 76/762/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, oraz, że w zakresie w jakim dotyczy to pojazdów, są one zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
2.
Od dnia 1 kwietnia 2000 r. Państwa Członkowskie:
- nie będą już udzielać homologacji typu WE, oraz
- będą mogły odmówić udzielania krajowej homologacji typu
dla każdego typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do przednich reflektorów przeciwmgielnych, i dla każdego typu przednich reflektorów przeciwmgielnych, jeżeli nie zostaną spełnione wymagania dyrektywy 76/762/EWG zmienionej niniejszą dyrektywę.
3.
Od dnia 1 kwietnia 2001 r. wymagania dyrektywy 76/762/EWG odnoszące się do przednich reflektorów przeciwmgielnych jako części składowych, ostatnio zmienione niniejszą dyrektywą, stosuje się do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
Bez względu na ust. 2 i 3, w odniesieniu do części zamiennych Państwa Członkowskie nadal udzielają homologacji typu WE przednich reflektorów przeciwmgielnych, oraz zezwalają na sprzedaż i wprowadzenia do użytkowania, zgodnie z poprzednimi wersjami dyrektywy 76/762/EWG, pod warunkiem że takie przednie reflektory przeciwmgielne
- mają zostać zamontowane do pojazdów już użytkowanych, oraz
- spełniają wymagania tej dyrektywy, obowiązującymi w czasie, gdy pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane.
Artykuł 3
Punkty oraz załączniki Regulaminu EKG ONZ nr 19 określone w pkt 1 załącznika II zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed dniem 1 kwietnia 1999 r.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 października 1999 r.; jednakże jeżeli publikacja tekstów określonych w art. 3, nie nastąpi przed dniem 1 kwietnia 1999 r., Państwa Członkowskie zastosują się do tego obowiązku ciągu sześć miesięcy po rzeczywistej publikacji tych tekstów i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stosują one te przepisy od dnia 1 października 1999 r. lub, jeżeli publikacja tekstów określonych w art. 3, nie nastąpi przed dniem 1 kwietnia 1999 r., sześć miesięcy po ich rzeczywistej publikacji.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 1999/19/WE
z dnia 18 marca 1999 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 97/70/WE ustanawiającą zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającą zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 m i większej [1], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Komisja zbadała przepisy rozdziału IX załącznika II do tej dyrektywy w odniesieniu do ich zastosowania do nowych statków rybackich o długości od 24 do 45 metrów, tym samym zwracając należytą uwagę na ograniczoną wielkość statków i liczbę osób załogi na pokładzie.
(2) Badania te wykazały, że w odniesieniu do łączności radiowej dla takich statków operujących wyłącznie w rejonie morskim A1 może być zagwarantowany równoważny poziom bezpieczeństwa poprzez postawienie wymogu posiadania na pokładzie dodatkowego radia VHF wykorzystującego system selektywnego wywołania cyfrowego (DSC) w miejsce radiolatarni awaryjnej sygnalizacji położenia (EPIRB).
(3) W świetle tych badań załącznik II do dyrektywy powinien zostać zmieniony.
(4) Zmiana ta jest zgodna z wytycznymi dotyczącymi uczestnictwa statków spoza SOLAS (Międzynarodowa Konwencja o Bezpieczeństwie Życia na Morzu) w Globalnym Systemie Zagrożeń i Bezpieczeństwa Morskiego (GMDSS), ustalonymi przez Komisję Bezpieczeństwa Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej w jej okólniku nr 803 z dnia 9 czerwca 1997 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowioną art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG [2], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 98/74/WE [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do załącznika II do dyrektywy 97/70/WE, w pozycji "ROZDZIAŁ IX: ŁĄCZNOŚĆ RADIOWA", dodaje się następujący tekst,:
"Reguła 7: Sprzęt radiowy - obszar morski A1
Dodaje się nowy ust. 4 w brzmieniu:
"Bez względu na przepisy rozporządzenia ust. 4 lit. a), administracja może zwolnić nowe statki rybackie o długości 24 m i większej, ale mniejszej niż 45 m i wykonujące rejsy wyłącznie w obrębie obszaru morskiego A1, z wymagań rozporządzeń ust. 6 pkt 1 lit. f) i ust. 7 pkt 3 pod warunkiem, że są one wyposażone w instalację radiową VHF opisaną w rozporządzeniu ust. 6 pkt 1 lit. a) oraz, dodatkowo, instalację radiową VHF wykorzystującą DSC (selektywne wywołanie cyfrowe) do przekazywania alarmów o niebezpieczeństwie ze statku na brzeg, opisaną w rozporządzeniu ust. 7 pkt 1 lit. a)."" .
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 maja 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przyjęte przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustalane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 1999/20/WE
z dnia 22 marca 1999 r.
zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych, 82/471/EWG dotyczącą niektórych dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, 95/53/WE ustalającą zasady regulujące organizację urzędowych kontroli w zakresie żywienia zwierząt oraz 95/69/WE ustanawiającą warunki i środki dla zatwierdzania i rejestracji określonych zakładów i pośredników prowadzących działalność w sektorze pasz zwierzęcych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuły 13–16 dyrektywy Rady nr 70/524/EWG [4] z 23 listopada 1970 r. zmienionej dyrektywą Komisji 96/51/WE [5], wprowadzają niektóre postanowienia w sprawie dystrybucji i wprowadzania do pasz dodatków i premiksów oraz etykietowania dodatków, premiksów i mieszanek paszowych;
dyrektywa 82/471/EWG [6] zawiera w art. 3 i w załączniku postanowienia dotyczące niektórych środków w zakresie dystrybucji i etykietowania tych wyrobów;
nieprzekraczalny termin dnia 1 kwietnia 1998 r. ustanowiony dla wdrożenia przez Państwa Członkowskie zmian do dyrektyw 70/524/EWG i 82/471/EWG wprowadzonych odpowiednio w dyrektywie 96/51/WE i dyrektywie 95/69/WE [7] jest sprzeczny z terminami ustalonymi w dyrektywie 95/69/WE dla zakończenia procedur zatwierdzania (1 kwietnia 2001 r.) i procedur rejestracyjnych (1 września 1998 r.) niektórych zakładów i pośredników działających w sektorze żywienia zwierząt; dyrektywy 70/524/EWG i 82/471/EWG muszą zostać zmienione ze względu na spójność prawną;
dyrektywa Rady 95/53/WE z dnia 25 października 1995 r. ustalająca zasady regulujące organizację urzędowych kontroli w zakresie żywienia zwierząt [8] musi obejmować wszystkie produkty i substancje stosowane w paszach zwierzęcych we Wspólnocie;
dla osiągnięcia tego celu w wykazie przepisów prawnych, do których odnosi się dyrektywa 95/53/WE należy umieścić dyrektywę 96/25/WE; należy usunąć z tego wykazu odniesienie dotyczące dyrektywy Rady 77/101/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. w sprawie obrotu paszami jednego rodzaju [9], ponieważ została ona już uchylona dyrektywą 96/25/WE;
dyrektywa 95/69/WE ustanawia, że każdego roku Państwa Członkowskie muszą wysyłać innym Państwom Członkowskim wykaz zatwierdzonych zakładów; procedury zatwierdzania zakładów muszą zostać zakończone do dnia 1 kwietnia 2001 r.; w międzyczasie konieczne jest w związku z tym, mając na uwadze urzędowe kontrole w zakresie żywienia zwierząt, zwłaszcza wymiany handlowej we Wspólnocie, aby wykaz ten zawierał także informacje o zakładach, które nieposiadając zatwierdzenia mogą, w myśl warunków ustalonych w tej dyrektywie, prowadzić dalej swoją działalność;
dyrektywy 70/524/WE, 82/471/EWG, 95/53/WE i 95/69/WE powinny być w związku z tym stosownie zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy 70/524/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Do art. 13 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6. Ustępy 1–3 stosuje się bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 2 i art. 9 ust. 2 dyrektywy 95/69/WE".
2) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 16a
Artykuły 14–16 dotyczące zatwierdzenia i numerów rejestracyjnych przewidzianych w dyrektywie 95/69/WE stosuje się od dnia 1 kwietnia 2001 r.".
Artykuł 2
Do dyrektywy 82/471/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Ustęp 3 stosuje się bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 2 dyrektywy 95/69/WE".
2) W załączniku odnośnie do produktów określonych w rozdziale 1, pkt 1 lit. a) dyrektywy 95/69/WE, w kolumnie 7 (
"przepisy szczególne"
) tiret ostatnie ze szczegółowymi danymi, jakie należy umieścić na opakowaniu produktu, zbiorniku lub etykiecie do niej przymocowanej otrzymuje brzmienie:
"— od dnia 1 kwietnia 2001 r.: numer identyfikacyjny".
Artykuł 3
W dyrektywie 95/53/WE w art. 2 ust. 1 lit. a) tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— Dyrektywa Rady 96/25/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie obrotu materiałami paszowymi zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG i 93/74/EWG oraz uchylająca dyrektywę 77/101/EWG" .
Artykuł 4
W dyrektywie 95/69/WE w art. 6 ust. 2 zdanie drugie i trzecie otrzymują brzmienie:
"Przed dniem 31 grudnia każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają innym Państwom Członkowskim wykaz zakładów określonych w art. 2 ust. 2 lit. a) i b) i pośredników zatwierdzonych zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz wykaz odpowiednich zakładów i pośredników określonych w art. 4 ust. 2, które złożyły wnioski o zatwierdzenie, a które jeszcze nie zostały zaopiniowane przez Państwa Członkowskie.
Na wniosek Państwa Członkowskie wysyłają innym Państwom Członkowskim pełny lub częściowy wykaz zakładów określonych w art. 2 ust. 2 lit. c)–f) i pełny lub częściowy wykaz odpowiednich zakładów określonych w art. 4 ust. 2, które złożyły wnioski o zatwierdzenie, a które nie zostały jeszcze zaopiniowane przez Państwa Członkowskie" .
Artykuł 5
1.
Do dnia 30 września 1999 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki od dnia 1 października 1999 r.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Dyrektywa Komisji 1999/21/WE
z dnia 25 marca 1999 r.
w sprawie dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r., w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], zmieniona dyrektywą 96/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dietetyczne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego mają spełniać określone potrzeby pokarmowe osób niedożywionych lub osób dotkniętych niedożywieniem w związku ze szczególną chorobą, zaburzeniem lub stanem chorobowym; dlatego też muszą one być stosowane pod nadzorem lekarza, który może być sprawowany z pomocą innych kompetentnych pracowników służby zdrowia.
(2) Takie środki spożywcze są bardzo liczne i ich skład może się znacznie różnić w zależności od szczególnej choroby, zaburzenia lub stanu chorobowego pacjentów dla których są przeznaczone, wieku pacjentów i miejsca, w którym otrzymują pomoc medyczną, od tego czy środki te przeznaczone są do wykorzystania jako jedyne źródło pożywienia czy też nie oraz ewentualnie od innych czynników.
(3) Z powodu dużej różnorodności takich środków spożywczych oraz szybkiego rozwoju wiedzy naukowej, na której są one oparte, nie jest właściwym ustanawianie dokładnych zasad dotyczących składu.
(4) Można ustalić pewne podstawowe zasady, dotyczące zawartości witamin i składników mineralnych dla produktów uważanych za kompletne pod względem odżywczym, jeżeli chodzi o zaspokojenie szczególnych potrzeb pokarmowych osoby, dla której artykuły takie są przeznaczone; zasady takie dotyczące środków spożywczych niekompletnych pod względem odżywczym mogą zostać ustanowione tylko w odniesieniu do najwyższych poziomów tych składników w określonych przypadkach.
(5) Niniejsza dyrektywa odzwierciedla obecny stan wiedzy na temat tych produktów; wszelkie zmiany uwzględniające innowacje oparte na postępie naukowym i technicznym zostaną uzgodnione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 89/398/EWG.
(6) Na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/398/EWG, przepisy odnoszące się do substancji specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które mają być wykorzystane w produkcji środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego, powinny zostać określone w oddzielnej dyrektywie Komisji.
(7) Na podstawie art. 7 dyrektywy 89/398/EWG, produkty objęte tą dyrektywą podlegają ogólnym zasadom przewidzianym w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r., w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 1999/10/WE [4]; obecna dyrektywa przyjmuje i rozszerza uzupełnienia oraz wyjątki do zasad ogólnych, gdzie stosowne.
(8) W szczególności, w obliczu specjalnego charakteru i przeznaczenia dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego, konieczne jest udzielenie informacji, dotyczących wartości energetycznej i podstawowych składników odżywczych, zawartych w tych środkach spożywczych.
(9) Szczególny charakter dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego, powinny być dostępne dodatkowe środki oprócz tych, które są zwykle dostępne władzom monitorującym, w celu ułatwienia efektywnego monitorowania tych produktów.
(10) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, w celu osiągnięcia podstawowego celu zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich, dotyczących środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, niezbędne i właściwe jest ustanowienie zasad, dotyczących środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego; dyrektywa niniejsza ogranicza się do tego co niezbędne aby osiągnąć cele realizowane zgodne z art. 3b akapit trzeci Traktatu.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczególną w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/398/EWG i ustanawia wymagania dotyczące składu i etykietowania dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego w rozumieniu ust. 2 i tak przedstawionych.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "niemowlęta" oznaczają dzieci poniżej 12 miesięcy;
b) "dietetyczne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego" oznaczają kategorię środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, specjalnie przetworzone lub przygotowane, przeznaczone do dietetycznego odżywiania pacjentów i wykorzystywane pod nadzorem lekarza.
Środki te przeznaczone są do wyłącznego lub częściowego żywienia pacjentów z ograniczoną, upośledzoną lub zaburzoną zdolnością przyjmowania, trawienia, wchłaniania, przemiany materii lub wydalania zwykłych środków spożywczych lub niektórych składników odżywczych w nich zawartych albo metabolitów, lub pacjentów z innymi ustalonymi medycznie wymaganiami odżywczymi, u których dietetyczne odżywianie nie może zostać osiągnięte jedynie przez zmianę normalnej diety, przez inne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, lub przez kombinację tych powyższych działań.
3.
Dietetyczne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego są zakwalifikowane do następujących trzech kategorii:
a) środki spożywcze, kompletne pod względem odżywczym o standardowym składzie odżywczym, które w przypadku przygotowania ich zgodnie z instrukcjami producenta mogą stanowić wyłączne źródło pożywienia dla osób, dla których są one przeznaczone;
b) środki spożywcze, kompletne pod względem odżywczym ze składem odżywczym dostosowanym do określonej choroby, zaburzenia lub stanu chorobowego, które w przypadku przygotowania ich zgodnie z instrukcjami producenta, mogą stanowić wyłączne źródło pożywienia dla osób, dla których są one przeznaczone;
c) środki spożywcze niekompletne pod względem odżywczym o standardowym składzie lub składzie dostosowanym pod względem odżywczym, specyficznym dla określonej choroby, zaburzenia lub stanu chorobowego, które nie mogą być stosowane jako wyłączne źródło pożywienia.
Środki spożywcze określone w lit. a) i b) mogą być również zastosowane do częściowego zastąpienia lub uzupełnienia diety pacjenta.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, by dietetyczne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego mogą być wprowadzane do obrotu we Wspólnocie jedynie w wypadku, gdy spełniają one zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
Skład dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego oparty jest na zdrowych zasadach medycznych i żywieniowych.
Ich przygotowanie, zgodnie z instrukcjami producenta, jest bezpieczne, korzystne i skuteczne, jeżeli chodzi o spełnianie określonych potrzeb pokarmowych osób, dla których są one przeznaczone, zgodnie z ogólnie przyjętymi danymi naukowymi.
Muszą one być zgodne z kryteriami, dotyczącymi składu wymienionego w Załączniku.
Artykuł 4
1.
Nazwa, pod którą sprzedawane są środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego, jest następująca:
- w języku hiszpańskim:
"Alimento dietético para usos médicos especiales"
- w języku duńskim:
"Levnedsmiddel/Levnedsmidler til særlige medicinske formål"
- w języku niemieckim:
"Diätetisches/Diätetische Lebensmittel für besondere medizinische Zwecke (Bilanzierte Diäten)"
- w języku greckim:
"Διαιτητικά τρόφιμα για ειδικούς ιατρικούς σκοπούς"
- w języku angielskim:
"Food(s) for special medical purposes"
- w języku francuskim:
"Aliment(s) diététique(s) destiné(s) à des fins médicales spéciales"
- w języku włoskim:
"Alimento dietetico destinato a fini medici speciali"
- w języku niderlandzkim:
"Dieetvoeding voor medisch gebruik"
- w języku portugalskim:
"Produto dietético de use clínico"
- w języku fińskim:
"Kliininen ravintovalmiste/kliinisiä ravintovalmisteita"
- w języku szwedzkim:
"Livsmedel för speciella medicinska ändamål".
2.
Etykieta zawiera, oprócz danych szczegółowych przewidzianych w art. 3 dyrektywy 79/112/EWG, następujące obowiązkowe dane szczegółowe:
a) dostępną wartość energetyczną wyrażoną w kJ i kcal, oraz zawartość białka, węglowodanów i tłuszczu, wyrażoną w postaci liczbowej, na 100 g lub na 100 ml sprzedawanego produktu oraz, w stosownych przypadkach, na 100 g lub 100 ml produktu gotowego do spożycia, przygotowanego zgodnie z instrukcjami producenta.
Informacje te mogą również być podane na dawkę określoną ilościowo na etykiecie lub na porcję, pod warunkiem, że liczba porcji zawartych w opakowaniu jest podana;
b) średnią ilość każdego składnika mineralnego i każdej witaminy wymienionej w Załączniku obecnej w produkcie, wyrażoną w postaci liczbowej, na 100 g lub na 100 ml sprzedawanego produktu oraz, w stosownych przypadkach, na 100 g lub 100 ml produktu gotowego do spożycia przygotowanego zgodnie z instrukcjami producenta.
Informacje te mogą również być podane na dawkę określoną ilościowo na etykiecie lub na porcję, pod warunkiem, że liczba porcji zawartych w opakowaniu jest podana;
c) wybiórczo zawartość składników białka, węglowodanów i tłuszczu i/lub innych składników odżywczych i ich składników, których wskazanie byłoby niezbędne do właściwego zamierzonego użytkowania produktu, wyrażoną w postaci liczbowej, na 100 g lub na 100 ml sprzedawanego produktu oraz, w stosownych przypadkach, na 100 g lub 100 ml produktu gotowego do spożycia przygotowanego zgodnie z instrukcjami producenta.
Informacje te mogą również być podane na dawkę określoną ilościowo na etykiecie lub na porcję, pod warunkiem, że liczba porcji zawartych w opakowaniu jest podana;
d) informacje dotyczące osmolalności lub osmolarności produktu (w stosownych przypadkach);
e) informacje dotyczące pochodzenia i charakteru białka i/lub hydrolizatów białka zawartych w produkcie.
3.
Etykieta zawiera również następujące obowiązkowe dane szczegółowe, poprzedzone wyrazami: "ważna informacja" lub wyrazami im równoważnymi:
a) stwierdzenie, że produkt musi być używany pod nadzorem lekarza;
b) stwierdzenie, czy produkt jest odpowiedni do używania jako jedyne źródło pożywienia;
c) stwierdzenie, że produkt przeznaczony jest dla określonej grupy wiekowej (w stosownych przypadkach);
d) w stosownych przypadkach stwierdzenie, że produkt stanowi zagrożenie dla zdrowia, jeżeli jest spożywany przez osoby niemające określonej choroby, zaburzenia lub stanu chorobowego, dla których produkt jest przeznaczony.
4.
Etykieta zawiera również:
a) stwierdzenie "do postępowania dietetycznego…" gdzie w wolne miejsce należy wpisać choroby, zaburzenia lub stany chorobowe, dla których produkt jest przeznaczony;
b) w stosownych przypadkach stwierdzenie dotyczące odpowiednich środków ostrożności i przeciwwskazań;
c) opis właściwości i/lub cech, które czynią produkt użytecznym w szczególności, w zależności od przypadku, odnoszących się do składników odżywczych, których zawartość została zwiększona, zmniejszona, wyeliminowana lub zmieniona w inny sposób oraz uzasadnienie stosowania danego produktu;
d) w stosownych przypadkach ostrzeżenie mówiące, że produkt nie jest przeznaczony do stosowania pozajelitowego.
5.
W stosownych przypadkach etykieta powinna zawierać instrukcje dotyczące właściwego przygotowania, zastosowania i przechowywania produktu po otworzeniu opakowania.
Artykuł 5
1.
W celu ułatwienia sprawnego oficjalnego monitorowania dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego, gdy produkt zostanie wprowadzony do obrotu, producent, lub, gdy produkt jest wytwarzany w państwie trzecim, importer powiadamia właściwe władze Państw Członkowskich, w których produkt jest wprowadzony do obrotu, poprzez przesłanie do nich wzoru etykiety zastosowanej dla tego produktu.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od nałożenia tego obowiązku, jeżeli mogą wykazać, że powiadomienie nie jest konieczne do celów sprawnego monitorowania takich produktów na ich terytorium.
2.
Właściwe władze w rozumieniu tego artykułu to władze określone w art. 9 ust. 4 dyrektywy 89/398/EWG.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne stosuje się w taki sposób, aby:
- zezwolić na handel produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą z mocą od dnia 1 maja 2000 r.,
- zakazać handlu produktami, które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy z mocą od dnia 1 listopada 2001 r.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie..
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 8
Dyrektywa Rady 1999/22/WE
z dnia 29 marca 1999 r.
dotycząca trzymania dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189c Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [3] wymaga dowodu dostępności odpowiednich warunków przebywania i opieki żywych osobników wielu gatunków przed udzieleniem pozwolenia na ich przywóz do Wspólnoty; rozporządzenie zabrania prezentowania publiczności osobników gatunków wymienionych w załączniku A do niniejszego rozporządzenia w celach komercyjnych, chyba że zostało przyznane specjalne zwolnienie w celach edukacyjnych, hodowlanych lub w celu przeprowadzania badań;
dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [4] oraz dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [5], zabraniają chwytania, przetrzymywania i handlowania wieloma gatunkami, chyba że udzielono zwolnienia w związku ze szczególnymi przyczynami, takimi jak: badania i edukacja, ponownym zasiedlaniem, ponownym wprowadzaniem gatunków i hodowlą;
właściwe wykonanie istniejącej i przyszłej legislacji wspólnotowej w sprawie ochrony dzikiej fauny i konieczność upewnienia się, że ogrody zoologiczne odpowiednio spełniają swe ważne zadanie w zakresie ochrony gatunków, edukacji publicznej i/lub w badań naukowych, koniecznym czynią zapewnienie wspólnej podstawy dla ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do wydawania licencji i przeprowadzania inspekcji ogrodów zoologicznych, trzymania zwierząt w ogrodach zoologicznych, kształcenia personelu i edukacji osób odwiedzających ogrody zoologiczne;
wymagane jest podjęcie działania na poziomie wspólnotowym, aby ogrody w całej Wspólnocie przyczyniały się do ochrony zróżnicowania biologicznego zgodnie z wspólnotowym zobowiązaniem dotyczącym podjęcia środków w celu ochrony ex situ na podstawie art. 9 Konwencji o różnorodności biologicznej;
szereg organizacji, takich jak Europejska Unia Ogrodów Zoologicznych i Akwariów, stworzyło wytyczne dotyczące opieki i warunków przebywania zwierząt w ogrodach zoologicznych, które mogłyby, gdzie sytuacja tego wymaga, pomóc w utworzeniu i przyjęciu norm krajowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ochrona dzikiej fauny i zachowanie zróżnicowania biologicznego przez zapewnienie przyjęcia przez Państwa Członkowskie środków związanych z wydawaniem licencji i przeprowadzaniem inspekcji ogrodów zoologicznych we Wspólnocie, a przez to wzmocnienie roli ogrodów zoologicznych w ochronie zróżnicowania biologicznego.
Artykuł 2
Definicja
Do celów niniejszej dyrektywy "ogrody zoologiczne" oznaczają wszelkie stałe instytucje, gdzie zwierzęta dzikich gatunków przetrzymywane są w celach pokazywania ich publiczności przez 7 lub więcej dni w roku, z wyjątkiem cyrków, sklepów ze zwierzętami oraz instytucji wyłączonych z obowiązku spełniania wymagań niniejszej dyrektywy w związku z faktem, że nie pokazują one publiczności znacznej liczby zwierząt lub gatunków, i że wyłączenie takie nie będzie zagrażać celom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Wymagania mające zastosowanie do ogrodów zoologicznych
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki zgodnie z art. 4–7 w celu upewnienia się, że ogrody zoologiczne stosują następujące środki ochronne:
- udział w badaniach, z których wynikają korzyści związane z ochroną gatunków i/lub szkolenie w zakresie odpowiednich umiejętności związanych z ochroną i/lub wymiana informacji dotyczących ochrony gatunków i/lub, gdzie sytuacja tego wymaga, hodowla, ponowne zasiedlanie lub ponowne wprowadzanie gatunków do ich naturalnego środowiska,
- wspieranie edukacji społeczeństwa i świadomości związanej z ochroną zróżnicowania biologicznego, w szczególności przez zapewnianie informacji o prezentowanych gatunkach i ich naturalnych siedliskach,
- zapewnianie zwierzętom warunków przebywania, które mają na celu spełnienie biologicznych i ochronnych wymagań poszczególnych gatunków, między innymi przez zapewnianie szczegółowego ulepszania wybiegów zgodnie ze specyfiką gatunku i utrzymywanie wysokiego standardu opieki nad zwierzętami, łącznie z rozwiniętym programem zapobiegawczej i leczniczej opieki weterynaryjnej oraz wyżywienia,
- zapobieganie ucieczkom zwierząt w celu uniknięcia możliwego ekologicznego zagrożenia gatunków miejscowych oraz zapobieganie wdarciu się zewnętrznych szkodników i insektów,
- prowadzenie aktualnych rejestrów dotyczących zwierząt znajdujących się w ogrodzie zoologicznym zgodnie z zarejestrowanymi gatunkami.
Artykuł 4
Licencjonowanie i inspekcje
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki związane z udzielaniem licencji i przeprowadzaniem inspekcji istniejących i nowo powstających ogrodów zoologicznych w celu zapewnienia zgodności z wymogami art. 3.
2.
Każdy ogród zoologiczny otrzyma licencję w okresie czterech lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy lub, w przypadku nowych ogrodów zoologicznych, przed ich otwarciem dla zwiedzających.
3.
Każda licencja zawiera warunki wprowadzenia w życie wymagań art. 3.
Zgodność z wymaganiami monitorowana jest między innymi za pomocą środków regularnie przeprowadzanych inspekcji, oraz podejmowane są odpowiednie kroki w celu zapewnienia takiej zgodności.
4.
Przed przyznaniem, odmową przyznania, przedłużeniem lub wprowadzeniem poważnych zmian do licencji właściwe władze Państw Członkowskich przeprowadzają inspekcję w celu określenia, czy spełnione są warunki licencji lub proponowane warunki licencji, czy też warunki te nie są spełniane.
5.
Jeżeli ogród zoologiczny nie posiada licencji zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy lub jeżeli warunki przyznania licencji nie są spełnione, ogród zoologiczny lub jego część:
a) jest zamknięty dla zwiedzających przez właściwe władze; i/lub
b) spełnia odpowiednie wymagania nałożone przez właściwe władze w celu zapewnienia, że warunki przyznania licencji są spełnione.
Jeżeli niniejsze warunki nie są spełnione w odpowiednim terminie, który ustalają właściwe władze, lecz który nie przekracza dwóch lat, właściwe władze wycofują lub zmieniają licencję i zamykają ogród zoologiczny lub jego część.
Artykuł 5
Wymagań dotyczących przyznania licencji określonych w art. 4 nie stosuje się, w przypadku gdy Państwo Członkowskie jest w stanie wykazać, ku zadowoleniu Komisji, że cel niniejszej dyrektywy określony w art. 1 oraz wymagania mające zastosowanie w stosunku do ogrodów zoologicznych określone w art. 3 są spełniane i stale utrzymywane poprzez system regulacji i rejestracji.
System taki powinien zawierać między innymi przepisy dotyczące inspekcji i zamknięcia ogrodów zoologicznych równoważnym przepisom art. 4 ust. 4 i 5.
Artykuł 6
Zamknięcie ogrodów zoologicznych
W przypadku zamykania ogrodu zoologicznego lub jego części, właściwe władze zapewniają, że zwierzęta traktowane są lub przekazane zgodnie z warunkami, które Państwa Członkowskie uznają za odpowiednie i zgodne z celami i przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Właściwe władze
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe władze do celów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Kary
Państwa Członkowskie określają kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
Kary są skuteczne, współmierne i odstraszające.
Artykuł 9
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne w celu dostosowania się do niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 9 kwietnia 2002 i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie, przyjmując niniejsze środki, zawierają w nich odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 11
Dyrektywa Komisji 1999/23/WE
z dnia 9 kwietnia 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 93/33/EWG w sprawie urządzeń zabezpieczających dwu- lub trzykołowe pojazdy silnikowe przed bezprawnym użyciem
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. odnoszącą się do homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 16,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/33/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie urządzeń zabezpieczających dwu- lub trzykołowe pojazdy silnikowe przed bezprawnym użyciem [2], w szczególności jej art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 93/33/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw, na podstawie której prowadzi się postępowanie w sprawie wspólnotowej homologacji typu, wprowadzone dyrektywą 92/61/EWG; do dyrektywy tej stosuje się przepisy dyrektywy 92/61/EWG dotyczące systemów, części składowych oraz odrębnych urządzeń technicznych pojazdów.
(2) Rozwój technologiczny pozwala obecnie dostosować dyrektywę 93/33/EWG do postępu technicznego; w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania systemu homologacji części, konieczne jest dlatego wyjaśnienie oraz uzupełnienie niektórych przepisów danej dyrektywy.
(3) W tym celu konieczne jest przyjęcie przepisów dotyczących kąta, pod którym następuje blokada kierownicy motocykli czterokołowych oraz przepisów dotyczących wyjmowania kluczyka z urządzeń typu 3, przeznaczonych do montowania w trójkołowych i czterokołowych pojazdach; ponadto uważa się za odpowiednie dopuszczenie wyposażania dwu i trójkołowych pojazdów silnikowych w urządzenia zabezpieczające przed ich bezprawnym użyciem, jakie są zatwierdzone do stosowania w czterokołowych pojazdach silnikowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego powołanego na podstawie art. 13 dyrektywy Rady 70/156/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 98/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I dyrektywy 93/33/EWG otrzymuje brzmienie zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do urządzeń zabezpieczających przed bezprawnym użyciem:
- odmawiać, w odniesieniu do typu pojazdu dwu- lub trójkołowego albo typu urządzenia zabezpieczającego przed bezprawnym użyciem, udzielenia homologacji typu WE,
- zabronić rejestracji, sprzedaży lub rozpoczęcia użytkowania dwu- lub trójkołowych pojazdów silnikowych albo zabronić sprzedaży lub rozpoczęcia użytkowania urządzeń zabezpieczających przed bezprawnym użyciem,
jeżeli urządzenia zabezpieczające przed bezprawnym użyciem odpowiadają wymaganiom dyrektywy 93/33/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 2000 r. Państwa Członkowskie odmówią udzielenia homologacji typu WE dla wszelkich typów dwu- lub trójkołowych pojazdów silnikowych z przyczyn dotyczących urządzeń zabezpieczających przed bezprawnym użyciem bądź dla wszelkich typów urządzeń zabezpieczających przed bezprawnym użyciem, jeżeli nie są spełnione wymagania dyrektywy Rady 93/33/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r., przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stosują one te przepisy od dnia 1 stycznia 2000 r.
Kiedy Państwa Członkowskie przyjmują te przepisy, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposób dokonania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/24/WE
z dnia 9 kwietnia 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 93/32/EWG w sprawie uchwytów ręcznych dla pasażerów dwukołowych pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r., w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 16,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/32/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie uchwytów ręcznych dla pasażerów dwukołowych pojazdów silnikowych [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 93/32/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw, na podstawie której prowadzi się postępowanie w sprawie wspólnotowej homologacji typu, wprowadzone dyrektywą 92/61/EWG; do dyrektywy tej stosuje się przepisy dyrektywy 92/61/EWG dotyczące systemów, części składowych oraz odrębnych urządzeń technicznych pojazdów.
(2) Rozwój technologiczny pozwala obecnie dostosować dyrektywę 93/32/EWG do postępu technicznego; w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania systemu homologacji części, konieczne jest dlatego wyjaśnienie oraz uzupełnienie niektórych przepisów dyrektywy, o której mowa.
(3) W tym celu konieczne jest przyjęcie przepisów dotyczących montowania uchwytu ręcznego w postaci pasa, a także uwag zawartych w Części B dokumentu informacyjnego.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego powołanego na podstawie art. 13 dyrektywy Rady 70/156/EWG [3], zmienionej ostatnio dyrektywą 98/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik dyrektywy 93/32/EWG otrzymuje brzmienie zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r. Państwa Członkowskie nie mogą z przyczyn dotyczących uchwytów ręcznych dla pasażerów:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE dla typu pojazdu dwukołowego lub typu uchwytu ręcznego dla pasażera,
- zabronić rejestracji, sprzedaży lub rozpoczęcia użytkowania dwukołowych pojazdów silnikowych bądź zabronić sprzedaży lub rozpoczęcia użytkowania uchwytów ręcznych dla pasażera,
jeżeli uchwyty dla pasażerów odpowiadają wymogom dyrektywy 93/32/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 2000 r. Państwa Członkowskie odmawiają udzielenia homologacji typu WE dla wszelkich typów dwukołowych pojazdów mechanicznych z przyczyn związanych z uchwytami ręcznymi dla pasażerów lub z wszelkimi typami uchwytów ręcznych dla pasażerów, jeżeli nie są spełnione wymogi dyrektywy Rady 93/32/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r., przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stosują one te przepisy od dnia 1 stycznia 2000 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/25/WE
z dnia 9 kwietnia 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 93/34/WE w sprawie ustawowych oznaczeń dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 16,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/34/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie ustawowych oznaczeń dwu- i trzykołowych pojazdów silnikowych [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 93/34/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw w sprawie wspólnotowej procedury homologacji typu, wprowadzonej dyrektywą 92/61/EWG; przepisy dyrektywy 92/61/EWG odnoszące się do układów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdów stosują się do niniejsze dyrektywy.
(2) Rozwój technologii pozwala obecnie na dostosowanie dyrektywy Rady 93/34/EWG do postępu technicznego; w celu zagwarantowania sprawnego funkcjonowania systemu homologacji typu jako całości niezbędne jest wyjaśnienie lub uzupełnienie niektórych przepisów wspomnianej dyrektywy.
(3) W tym celu konieczne jest przystosowanie pewnych symboli stosowanych w tej dziedzinie, a także wyjaśnienie niektórych wymogów dotyczących symboli i liter, które mają być używane w ramach ustawowych oznaczeń na tabliczkach danych, umieszczanych na pojazdach przez producenta.
(4) Środki określone w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, powołanego na mocy art. 13 dyrektywy Rady 70/156/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 98/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 93/34/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do ustawowych oznaczeń:
- odmawiać wydania homologacji typu WE w odniesieniu do pojazdów dwu- lub trzykołowych,
- zakazywać rejestrowania, sprzedaży lub wprowadzania do eksploatacji pojazdów dwu- lub trzykołowych,
jeżeli takie ustawowe oznaczenia spełniają wymogi dyrektywy Rady 93/34/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 2000 r. Państwa Członkowskie odmawiają udzielania homologacji typu WE w odniesieniu do wszelkich typów dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych, z przyczyn odnoszących się do ustawowych oznaczeń, w wypadku, gdy wymogi dyrektywy Rady 93/34/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, nie są spełnione.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, nie później niż do dnia 31 grudnia 1999 r., przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2000 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/26/WE
z dnia 20 kwietnia 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 93/94/EWG, odnoszącą się do miejsca montażu tylnej tablicy rejestracyjnej pojazdów dwu- lub trzykołowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 16,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/94/EWG z dnia 29 października 1993 r., odnoszącą się do miejsca montażu tylnej tablicy rejestracyjnej pojazdów dwu- lub trzykołowych [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) dyrektywa 93/94/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw, na podstawie której prowadzi się wspólnotową procedurę homologacyjną, wprowadzoną dyrektywą 92/61/EWG; do tej dyrektywy stosuje się przepisy dyrektywy 92/61/EWG odnoszące się do systemów, części składowych oraz odrębnych urządzeń technicznych pojazdów;
(2) rozwój technologii pozwala obecnie na dostosowanie dyrektywy Rady 93/94/EWG do postępu technicznego; w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania całości systemu homologacji typu konieczne jest wyjaśnienie lub uzupełnienie niektórych przepisów wymienionej dyrektywy;
(3) w tym celu konieczne jest dostosowanie przepisów odnoszących się do warunków załadunku pojazdów przy pomiarze ugięcia i tych pomiarach, które odnoszą się do rozmiarów miejsca montażu tylnej tablicy rejestracyjnej w pojazdach czterokołowych wyposażonych w nadwozie, jak i skorygowanie rysunku 1, by uwzględniał rzeczywistą pozycję pojazdów w trakcie badań, oraz w celu lepszego określenia niektórych odniesień w dokumencie informacyjnym;
(4) środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego w art. 13 dyrektywy Rady 70/156/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 98/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 93/94/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r. Państwa Członkowskie, z powodów odnoszących się do miejsca montażu tylnej tablicy rejestracyjnej, nie mogą:
- odmówić, w odniesieniu do typów pojazdów silnikowych dwu- lub trzykołowych, udzielenia homologacji WE,
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdów silnikowych dwu- lub trzykołowych,
jeśli miejsce montażu tylnej tablicy rejestracyjnej jest zgodne z wymogami dyrektywy 93/94/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 2000 r. Państwa Członkowskie odmawiają udzielenia homologacji WE wszelkim typom pojazdów silnikowych dwu- lub trzykołowe z przyczyn odnoszących się do miejsca montażu tylnej tablicy rejestracyjnej, jeśli nie są spełnione wymogi dyrektywy 93/94/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przed dniem 31 grudnia 1999 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 stycznia 2000 r.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjmowanych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/27/WE
z dnia 20 kwietnia 1999 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analiz dla oznaczania amprolium, diklazurilu i karbadoksu w paszach oraz zmieniająca dyrektywy 71/250/EWG, 73/46/EWG i uchylająca dyrektywę 74/203/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 70/373/EWG przewiduje, że urzędowe kontrole pasz w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych regulujących ich jakość i skład powinny być dokonywane zgodnie ze wspólnotowymi metodami pobierania próbek i analiz.
(2) Dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych [2], ostatnio zmieniona rozporządzeniem Komisji 45/1999 [3], przewiduje, że zawartość amprolium i diklazurilu musi być wskazana na etykietowaniu, jeśli substancje te dodawane są do premiksów i pasz; zezwolenie na stosowanie karbadoksu jako dodatku paszowego zostało wycofane rozporządzeniem Komisji 2788/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. zmieniającym dyrektywę Rady 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych odnośnie do cofnięcia zezwolenia dla niektórych stymulatorów wzrostu [4] i niezbędna jest urzędowa kontrola możliwego nielegalnego stosowania zakazanych substancji.
(3) Należy ustalić wspólnotowe metody analiz dla kontroli tych substancji.
(4) Pierwsza dyrektywa Komisji 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r. ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 98/54/WE [6], określa metody analiz dotyczące między innymi oznaczania oleju gorczycowego i teobrominy; w świetle postępu naukowo-technicznego opisane metody tracą ważność; właściwe jest usunięcie tych metod.
(5) Czwarta dyrektywa Komisji 73/46/EWG z dnia 5 grudnia 1972 r. ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz [7], ostatnio zmieniona dyrektywą 98/54/WE, określa metody dotyczące między innymi oznaczania retinolu (witaminy A); w świetle postępu naukowo-technicznego opisana metoda traci ważność; właściwe jest usunięcie tej metody.
(6) Piąta dyrektywa Komisji 74/203/EWG z dnia 25 marca 1974 r. ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz [8], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/680/EWG [9], określa metody analiz dotyczące oznaczania skrobi i produktów rozkładu skrobi o dużej masie cząsteczkowej w paszach zawierających krajankę buraczaną, pulpę buraczaną, suche liście buraczane lub główki, pulpę ziemniaczaną, suche drożdże, produkty bogate w inulinę lub skwarki, amprolium, etopabat, dinitolmid, nikarbazin i menadion (witaminę K3); w świetle postępu naukowo-technicznego opisane metody tracą ważność; właściwe jest usunięcie tych metod.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, aby analizy prowadzone w celu urzędowych kontroli zawartości amprolium, diklazurilu i karbadoksu w paszach i premiksach przeprowadzane były z wykorzystaniem metod wymienionych w niniejszym Załączniku.
Artykuł 2
W dyrektywie 71/250/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 skreśla się wyrażenia "olej gorczycowy" i "teobromina".
2) Skreśla się pkt 8 i 13 Załącznika.
Artykuł 3
W dyrektywie 73/46/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Skreśla się art. 2.
2) Skreśla się załącznik II.
Artykuł 4
Dyrektywa 74/203/EWG traci moc.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 31 października 1999 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy najpóźniej od dnia 1 listopada 1999 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Dyrektywa Komisji 1999/28/WE
z dnia 21 kwietnia 1999 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy Rady 92/14/EWG w sprawie limitów operacyjnych statków powietrznych objętych częścią II rozdział 2 tom 1 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wydanie drugie (1988 r.)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/14/EWG z dnia 2 marca 1992 r. w sprawie limitów operacyjnych statków powietrznych objętych częścią II rozdział 2 tom 1 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wydanie drugie (1988) [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/20/WE [2], w szczególności jej art. 9a, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 dyrektywy 92/14/EWG zwalnia samoloty wymienione w Załączniku do niej z powołanego okresu, w szczególności pod warunkiem że są one nadal używane przez osoby fizyczne lub prawne mające swą siedzibę w ich kraju rejestracji.
(2) Artykuł 9a dyrektywy 92/14/EWG podaje uproszczoną procedurę nowelizacji Załącznika, uwzględniając zapewnienie pełnej zgodności z warunkami kwalifikującymi.
(3) Niektóre samoloty umieszczone w Załączniku zostały zniszczone, a inne usunięto z rejestru odnośnego kraju rozwijającego się, w związku z czym Załącznik wymaga nowelizacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Przepisów Bezpieczeństwa Lotniczego, ustanowionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3922/91 [3] [4], zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2176/96 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 92/14/EWG zostaje niniejszym zmieniony w sposób ustalony w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 września 1999 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w obszarze, którego dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady nr 1999/29/WE
z dnia 22 kwietnia 1999 r.
w sprawie substancji i produktów niepożądanych w żywieniu zwierząt
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady nr 74/63/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie substancji niepożądanych w żywieniu zwierząt [3] była zmieniana często i w sposób zasadniczy, ze względu na klarowność i racjonalność dyrektywę tę należy ujednolicić.
(2) Produkcja zwierzęca zajmuje bardzo ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty; osiąganie zadowalających wyników zależy w dużym stopniu od stosowania odpowiednich pasz.
(3) W celu zwiększenia wydajności w rolnictwie niezbędne jest ustanowienie przepisów odnośnie do pasz.
(4) Pasze często zawierają niepożądane substancje lub produkty, które mogą stwarzać zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi z uwagi na ich obecność w produktach mięsnych.
(5) Całkowite wyeliminowanie wspomnianych substancji czy produktów jest niemożliwe; ich zawartość w paszach powinna być ograniczona w celu zapobieżenia występowaniu niepożądanych i szkodliwych skutków; obecnie niemożliwe jest sprowadzenie tej zawartości do poziomów wykrywalnych metodami analiz, które zostaną określone dla Wspólnoty.
(6) Niepożądane substancje i produkty mogą być obecne w paszach jedynie zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie i nie mogą w żaden inny sposób być wykorzystywane do żywienia zwierząt; niniejsza dyrektywa powinna być stosowana bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego dotyczących pasz, w szczególności przepisów mających zastosowanie do mieszanek paszowych.
(7) Państwa Członkowskie powinny utrzymać prawo dopuszczania, pod pewnymi warunkami, pasz zawierających większe ilości niepożądanych substancji i produktów przewidzianych w załączniku I.
(8) Niniejsza dyrektywa musi być stosowana w odniesieniu do pasz i materiałów paszowych od dnia ich wprowadzenia do Wspólnoty; należy wobec tego założyć, iż określone maksymalne poziomy niepożądanych substancji czy produktów stosowane są ogólnie od dnia, w którym pasze te i materiały paszowe wprowadzone są do obrotu, w tym wszystkie etapy obrotu, w szczególności od dnia ich przywozu.
(9) Należy ustanowić zasadę, iż surowce używane do żywienia zwierząt muszą być zdrowe, naturalne i o jakości handlowej; niezbędne jest wobec tego zakazanie używania lub wprowadzania do obrotu materiałów paszowych, które z uwagi na zbyt wysoką zawartość substancji lub produktów niepożądanych przekraczają limity ustanowione w załączniku I dla mieszanek paszowych.
(10) Należy ograniczyć ilość niepożądanych substancji i produktów w paszach uzupełniających poprzez określenie właściwych limitów.
(11) W sytuacji zagrożenia zdrowia zwierząt lub ludzi Państwa Członkowskie powinny utrzymać prawo czasowego ograniczenia określonych maksymalnych dopuszczalnych poziomów lub określenia maksymalnych poziomów innych substancji lub produktów lub zakazania obecności takich substancji lub produktów w paszach; w celu zapobieżenia nadużywaniu tego prawa przez Państwa Członkowskie należy w trybie pilnym wprowadzić stosowne zmiany do załączników I i II w oparciu o dokumenty towarzyszące.
(12) Pasze odpowiadające warunkom niniejszej dyrektywy nie powinny być przedmiotem ograniczeń innych niż wymienione w niniejszej dyrektywie, w zakresie wprowadzania do obrotu, z uwagi na zawartość niepożądanych substancji i produktów.
(13) W celu zapewnienia dotrzymania warunków określonych w sprawie niepożądanych substancji i produktów podczas obrotu paszami Państwa Członkowskie muszą wprowadzić właściwe mechanizmy kontrolne.
(14) W ramach systemu informacji wprowadzanego niniejszą dyrektywą do oficjalnych departamentów kontroli Państwa Członkowskie powinny być również informowane przez podmioty gospodarcze o przypadkach naruszenia warunków dyrektywy; w takich przypadkach Państwa Członkowskie są zobowiązane podjąć wszelkie kroki w celu niedopuszczenia do wykorzystania niepożądanych substancji i żywienia zwierząt; w stosownych przypadkach Państwa Członkowskie zobowiązane są do upewnienia się, czy partie pasz i materiałów paszowych zostały zniszczone, jeśli tak zadecydował ich właściciel.
(15) Niezbędna jest właściwa procedura wspólnotowa w celu dostosowania przepisów załącznika I i II do najnowszych osiągnięć nauki i techniki.
(16) W celu ułatwienia realizacji proponowanych środków należy ustalić procedurę nawiązania ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Pasz, powołanego na mocy decyzji 70/372/EWG [4].
(17) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na zobowiązania Państw Członkowskich w zakresie ostatecznych terminów wykonania dyrektyw wymienionych w załączniku III część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy substancji i środków niepożądanych w żywieniu zwierząt.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przepisów w zakresie:
a) dodatków paszowych;
b) obrotu paszami;
c) ustalania maksymalnych dozwolonych poziomów pozostałości pestycydów na i w środkach żywienia zwierząt; jeśli pozostałości takie nie są wymienione w załączniku I sekcja B;
d) mikroorganizmów w paszach;
e) niektórych dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt;
f) pasz do szczególnych potrzeb żywieniowych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "pasze": produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, oraz produkty pozyskane z ich przetwórstwa przemysłowego; substancje organiczne i nieorganiczne stosowane samodzielnie lub w mieszankach zawierających lub niezwierających inne dodatki, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt;
b) "materiały paszowe": różne produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, oraz produkty pozyskane z ich przetwórstwa przemysłowego; substancje organiczne i nieorganiczne stosowane samodzielnie lub w mieszankach zawierających inne dodatki lub ich niezwierających, przeznaczone do doustnego karmienia zwierząt bezpośrednio lub po przetworzeniu, w preparatach mieszanek paszowych lub jako nośniki w premiksach;
c) "mieszanki paszowe pełnoporcjowe": pasze lub mieszanki, które dzięki swojemu składowi są wystarczające jako dawki dzienne;
d) "mieszanki paszowe uzupełniające": mieszanki paszowe o wysokiej zawartości pewnych substancji, które, z uwagi na swój skład, są wystarczające jako dawki dzienne jedynie w połączeniu z innymi paszami;
e) "mieszanki paszowe": mieszanki materiałów paszowych z dodatkami lub bez, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt w postaci pasz pełnoporcjowych lub uzupełniających;
f) "dawka dzienna": średnia całkowita ilość pasz, przeliczona na zawartość wilgoci 12 %, niezbędna do zaspokojenia dziennych potrzeb żywieniowych zwierzęcia danego gatunku, w określonym wieku i użytkowanego w określony sposób;
g) "zwierzęta": zwierzęta należące do gatunku żywionego i utrzymywanego lub spożywanego przez człowieka oraz zwierzęta żyjące na swobodzie, w przypadku gdy są żywione paszami;
h) "zwierzęta domowe": zwierzęta należące do gatunku zwykle żywionego i utrzymywanego lecz niespożywanego przez człowieka, z wyjątkiem zwierząt futerkowych.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wydają przepisy stanowiące, że materiały paszowe mogą być wprowadzane do obrotu we Wspólnocie wyłącznie, jeśli są zdrowe, naturalne i o jakości handlowej.
2.
Konkretnie, w myśl przepisów załącznika II część A, materiały paszowe nie mogą być uznane za zdrowe, naturalne i o jakości handlowej, jeśli poziom niepożądanych substancji lub produktów jest tak wysoki, że niemożliwe jest utrzymanie maksymalnych poziomów określonych w załączniku I dla mieszanek paszowych.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wydadzą przepisy stanowiące, iż substancje i produkty wymienione w załączniku I dopuszczone będą do stosowania w paszach zgodnie z warunkami tam określonymi.
2.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić przekroczenie maksymalnych dozwolonych poziomów określonych w załączniku I w odniesieniu do pasz, w przypadku pasz produkowanych i wykorzystanych w tym samym kraju w tym samym gospodarstwie rolnym, w jakim są one niezbędne z konkretnych przyczyn lokalnych.
Zainteresowane Państwo Członkowskie zagwarantuje, iż nie spowoduje to uszczerbku w zdrowiu zwierząt ani ludzi.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wydadzą przepisy stanowiące, iż materiały paszowe wymienione w załączniku II część A mogą być wprowadzone do obrotu jedynie wtedy, jeśli zawartość niepożądanych substancji lub produktu wymienionego w kolumnie 1 wspomnianego załącznika nie przekracza maksymalnego poziomu przedstawionego w kolumnie 3 tego załącznika.
2.
W przypadku gdy zawartość niepożądanej substancji lub produktu wymienionego w załączniku II część A kolumna 1 przekracza poziom określony w załączniku I kolumna 3 w odniesieniu do materiałów paszowych, materiały paszowe wymienione w załączniku II część A kolumna 2 mogą być wprowadzone do obrotu bez uszczerbku dla ust. 1 jedynie w następujących przypadkach:
a) gdy są przeznaczone do stosowania w przedsiębiorstwach spełniających warunki dyrektywy Rady 95/69/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiająca warunki i środki dla zatwierdzania i rejestracji określonych przedsiębiorstw i pośredników prowadzących działalność w sektorze pasz zwierzęcych [5];
oraz
b) gdy towarzyszy im dokument stwierdzający:
- że materiały paszowe przeznaczone są dla wytwórców mieszanek paszowych, którzy spełniają warunki ustanowione w lit. a),
- że materiały paszowe nie mogą być podawane zwierzętom bezpośrednio bez przetworzenia,
- zawartość w materiale paszowym niepożądanej substancji czy produktu.
3.
Państwa Członkowskie wydadzą przepisy stanowiące, że ust. 2 lit. a) i b) będzie miał zastosowanie również do materiałów paszowych oraz substancji czy produktów niepożądanych, wymienionych w załączniku II część B, których poziom nie jest ograniczony w załączniku II część A, jeśli poziom niepożądanych substancji czy produktów w materiałach paszowych przekracza poziom określony w załączniku I kolumna 3 odnośnych materiałów paszowych.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć stosowanie art. 5 ust. 2 lit. a) do tych wytwórców mieszanek paszowych, którzy wykorzystują omawiane składniki do wytwarzania mieszanek paszowych i obrotu nimi.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wydadzą przepisy stanowiące, że partie materiałów paszowych określonych w załączniku II część A w sprawie zawartości niepożądanej substancji lub produktu przekraczającej maksymalny poziom określony w kolumnie 3 wspomnianego wyżej załącznika nie mogą być mieszane z innymi partiami materiałów paszowych czy partiami pasz.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wydadzą przepisy stanowiące, że mimo braku oddzielnych postanowień odnośnie do mieszanek paszowych uzupełniających nie mogą one, z uwagi na stężenia, w jakich są stosowane, zawierać więcej niepożądanej substancji lub produktów wymienionych w załączniku I niż poziomy określone dla mieszanek pasz pełnoporcjowych.
Artykuł 9
1.
Jeżeli w wyniku uzyskania nowych informacji lub ponownej oceny informacji istniejących dokonanej po wydaniu omawianych przepisów Państwo Członkowskie dojdzie do uzasadnionego wniosku, iż maksymalna zawartość określona w załączniku I lub II lub substancji czy produktu pominiętego w tych załącznikach stanowi zagrożenie dla zdrowia zwierzęcia czy człowieka albo środowiska naturalnego, Państwo Członkowskie może tymczasowo ograniczyć tę zawartość, określić nową lub zakazać obecności tej substancji lub produktu w paszy lub materiałach paszowych.
O decyzji tej powiadomi bezzwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, podając jej uzasadnienie.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 bezzwłocznie zostanie podjęta decyzja, czy konieczna jest modyfikacja załączników.
Dopóki stosowna decyzja nie zostanie wydana przez Radę lub Komisję, Państwo Członkowskie może realizować podjęte przez siebie środki.
Artykuł 10
Zgodnie z procedurą określoną w art. 13 oraz biorąc pod uwagę postęp naukowo-techniczny:
a) zostaną opracowane zmiany do załączników;
b) okresowo opracowany będzie jednolity tekst załączników, obejmujący poprawki wymienione w lit. a);
c) można określić kryteria dopuszczalności materiałów paszowych, poddanych pewnym procesom odkażającym.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie zagwarantują, iż pasze i materiały paszowe spełniające warunki niniejszej dyrektywy nie będą podlegać żadnym ograniczeniom w obrocie z uwagi na zawartość niepożądanej substancji lub produktu.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki zapewniające oficjalną kontrolę pasz i materiałów paszowych co najmniej poprzez wyrywkowe pobieranie próbek w celu potwierdzenia zgodności z niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią inne Państwa Członkowskie oraz Komisję, które służby zostały wyznaczone do przeprowadzania tej kontroli.
3.
Państwa Członkowskie wydadzą przepisy stanowiące, że jeśli podmiot gospodarczy (importer, wytwórca itp.) lub dowolny podmiot, który z uwagi na swą działalność zawodową posiada lub posiadał, lub ma bezpośredni kontakt z partią materiałów paszowych lub pasz oraz informacje o tym, że:
- partia materiałów paszowych jest nieodpowiednia do jakiegokolwiek wykorzystania w paszach zwierzęcych ze względu na skażenie niepożądaną substancją lub produktem, wymienionym w załącznikach I i II, w związku z czym nie spełnia przepisów art. 3 ust. 1, a tym samym stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego,
- partia pasz nie spełnia przepisów załącznika I a tym samym stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi,
osoba taka lub podmiot gospodarczy musi niezwłocznie poinformować władze nawet wtedy, gdy przewidywane jest zniszczenie partii.
Po sprawdzeniu otrzymanych informacji Państwa Członkowskie zagwarantują, że w przypadku skażenia partii podjęte zostaną niezbędne środki, aby nie dopuścić do wykorzystania tej partii do żywienia zwierząt.
Państwa Członkowskie zagwarantują, iż ostateczne miejsce przeznaczenia skażonej partii, z ewentualnym zniszczeniem włącznie, nie będzie miało szkodliwego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko naturalne.
4.
Jeżeli spodziewane jest nadesłanie do Państwa Członkowskiego partii materiałów paszowych lub paszy, która nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy z uwagi na nadmierną zawartość niepożądanej substancji lub produktu, co stwierdzono w innym Państwie Członkowskim, ostatnie Państwo Członkowskie niezwłocznie przekaże wszelkie użyteczne informacje na temat tej partii Państwu Członkowskiemu przeznaczenia i Komisji.
Artykuł 13
1.
W przypadkach gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący Stałego Komitetu ds. Pasz (zwanego dalej "Komitetem") niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie Komitetowi, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinie na temat proponowanego projektu przed upływem terminu określonego przez przewodniczącego w zależności od stopnia pilności danego zagadnienia.
Komitet przyjmuje opinię większością głosów, przy czym głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z zasadami określonymi art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które mają być podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie podejmie działań w ciągu trzech miesięcy od dnia, kiedy dane zagadnienie zostało jej przedstawione, proponowane środki zostają przyjęte i niezwłocznie wykonane przez Komisję, chyba że zostały odrzucone przez Radę zwykłą większością głosów.
Artykuł 14
1.
W przypadkach gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie Komitetowi, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinię na temat tych środków w terminie dwóch dni.
Komitet przyjmuje opinię większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, jakie Rada musi podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które mają być podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie zatwierdzi żadnych środków w ciągu piętnastu dni od daty, kiedy dane zagadnienie zostało jej przedstawione, proponowane środki zostają przyjęte i niezwłocznie wykonane przez Komisję, chyba że zostały odrzucone przez Radę zwykłą większością głosów.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie stosują w odniesieniu do pasz przeznaczonych do wywozu do państw trzecich przynajmniej przepisy niniejszej dyrektywy.
2.
Ustęp 1 nie ogranicza prawa Państw Członkowskich do dopuszczenia powtórnego wywozu do eksportujących państw trzecich partii pasz, które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
1.
Dyrektywy wymienione w załączniku III część A tracą moc bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących ostatecznych terminów wprowadzenia tych dyrektyw zgodnie z załącznikiem III część B.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw są rozumiane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i należy je odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku IV.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 18
Dyrektywa Rady 1999/30/WE
z dnia 22 kwietnia 1999 r.
odnosząca się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s,ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Na podstawie zasad zawartych w art. 130r Traktatu, wspólnotowy program polityki i działań w dziedzinie środowiska i trwałego rozwoju (piąty program działań w zakresie środowiska) [4] przewiduje w szczególności wprowadzanie zmian w ustawodawstwie dotyczącym zanieczyszczeń powietrza; ten program zaleca ustanowienie długofalowych celów w zakresie jakości powietrza.
(2) Artykuł 129 Traktatu przewiduje, iż wymogi w zakresie ochrony zdrowia stanowią część składową innych polityk Wspólnoty; art. 3 lit. o) Traktatu przewiduje, iż działalność Wspólnoty przyczynia się do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia.
(3) Na podstawie art. 4 ust. 5 dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza [5], Rada ma przyjąć ustawodawstwo, przewidziane w ust. 1 oraz przepisy określonych w ust. 3 i 4 tego samego artykułu.
(4) Wartości dopuszczalne ustanowione w niniejszej dyrektywie stanowią minimalne wymogi; zgodnie z art. 130t Traktatu, Państwa Członkowskie mogą utrzymywać lub wprowadzać bardziej rygorystyczne środki ochronne; w szczególności, można wprowadzić surowsze wartości dopuszczalne w celu ochrony zdrowia szczególnie wrażliwych kategorii ludności, takich jak dzieci i pacjentów szpitali; Państwo Członkowskie może wprowadzić obowiązek osiągnięcia wartości dopuszczalnych przed terminem ustanowionym w niniejszej dyrektywie.
(5) Ekosystemy powinny być chronione przed szkodliwymi skutkami oddziaływania dwutlenku siarki; roślinność powinna być chroniona przed szkodliwymi skutkami oddziaływania tlenków azotu.
(6) Różnego rodzaju cząstki mogą wywierać różnego rodzaju szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi; istnieją dowody, że zagrożenia dla zdrowia ludzi związane z narażeniem na działanie wytworzonych przez człowieka pyłów są większe niż zagrożenia związane z narażeniem na działanie naturalnie występujących cząstek w otaczającym powietrzu.
(7) Dyrektywa 96/62/WE wymaga opracowania planów działań dla stref, w których stężenia zanieczyszczeń w otaczającym powietrzu przekraczają wartości dopuszczalne łącznie z wszelkimi tymczasowymi marginesami tolerancji, jakie stosuje się, aby zapewnić zgodność z wartościami dopuszczalnymi przed ustalonym terminem lub terminami; w zakresie, w jakim odnoszą się one do pyłu, takie plany działań i inne strategie zmniejszania powinny mieć na celu zmniejszenie stężeń drobnych cząstek w ramach całkowitego zmniejszenia stężeń pyłu.
(8) Dyrektywa 96/62/WE przewiduje, iż wartości liczbowe dla wartości dopuszczalnych i progów alarmowych mają opierać się na wynikach prac wykonanych przez międzynarodowe grupy naukowe działające w tej dziedzinie; Komisja ma uwzględniać najnowsze wyniki badań naukowych prowadzone w odpowiednich dziedzinach epidemiologii i ochrony środowiska oraz najnowsze osiągnięcia metrologii w czasie ponownej oceny elementów, na jakich oparto wartości dopuszczalne i progi alarmowe.
(9) Aby ułatwić przegląd niniejszej dyrektywy w 2003 r., Komisja i Państwa Członkowskie powinny rozważyć wprowadzenie rozwiązań zachęcających do prowadzenia badań nad skutkami oddziaływania zanieczyszczeń, określonych w niniejszej dyrektywie, a mianowicie: dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu.
(10) Unormowane, dokładne techniki pomiaru i wspólne kryteria lokalizacji stacji pomiarowych stanowią istotny element oceny jakości otaczającego powietrza, w celu uzyskania porównywalnych informacji w całej Wspólnocie.
(11) Zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy 96/62/WE, zmiany konieczne do dostosowania do postępu naukowo-technicznego, mogą dotyczyć wyłącznie kryteriów i technik oceny stężeń dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu, lub szczegółowych regulacji w zakresie przekazywania informacji do Komisji oraz nie mogą one prowadzić do zmiany, bezpośrednio lub pośrednio, wartości dopuszczalnych lub progów alarmowych.
(12) Należy zapewnić łatwy dostęp społeczeństwa do aktualnych informacji o stężeniach dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w powietrzu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Celem niniejszej dyrektywy jest:
- ustanowienie wartości dopuszczalnych i, gdy to stosowne, progów alarmowych stężeń dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w powietrzu w celu uniknięcia, zapobiegania lub zmniejszenia szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi i środowisko jako całość,
- dokonanie oceny stężeń dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu na podstawie wspólnych metod i kryteriów,
- uzyskanie odpowiednich informacji o stężeniach dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w powietrzu oraz zapewnienie, że są podawane do publicznej wiadomości,
- utrzymywanie jakości otaczającego powietrza tam, gdzie jest ona dobra oraz jej poprawę w innych przypadkach w odniesieniu do dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "powietrze" oznacza powietrze na zewnątrz pomieszczeń w troposferze, z wyjątkiem miejsc pracy;
2) "zanieczyszczenia" oznaczają wszelkie substancje wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio przez człowieka do otaczającego powietrza, które mogą mieć szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi i/lub środowisko jak całość;
3) "poziom" oznacza stężenie zanieczyszczeń w otaczającym powietrzu lub w jej osadzie na powierzchni w danym momencie;
4) "ocena" oznacza dowolną metodę zastosowaną w celu pomiaru, obliczenia, prognozowania lub oszacowania poziomu zanieczyszczeń w otaczającym powietrzu;
5) "wartość dopuszczalna" oznacza poziom ustalony na podstawie wiedzy naukowej w celu uniknięcia, zapobiegania lub zmniejszenia szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi i środowisko jako całość, jaki ma zostać osiągnięty w danym okresie i jakiego nie wolno przekroczyć, gdy już zostanie osiągnięty;
6) "próg alarmowy" oznacza poziom, którego przekroczenie powoduje zagrożenie dla zdrowia ludzi w czasie krótkotrwałego narażenia i przy którym Państwa Członkowskie podejmują natychmiastowe kroki przewidziane w dyrektywie 96/62/WE;
7) "margines tolerancji" oznacza procentowo określoną część wartości dopuszczalnej, o jaką wartość ta może zostać przekroczona przy spełnieniu warunków określonych w dyrektywie 96/62/WE;
8) "strefa" oznacza wyznaczoną przez Państwa Członkowskie część ich terytorium;
9) "aglomeracja" oznacza strefę, w której liczba ludności przekracza 250000 mieszkańców albo w której liczba mieszkańców nie przekracza 250000, gęstość zaludnienia na km2 uzasadnia, z punktu widzenia Państw Członkowskich, potrzebę dokonania oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza;
10) "tlenki azotu" oznaczają sumę tlenku azotu i dwutlenku azotu dodanych jako części na miliard, wyrażoną jako dwutlenek azotu w mikrogramach na metr sześcienny;
11) "pył PM10" oznacza pył przechodzący przez otwór sortujący według wielkości, przy 50 % granicy sprawności dla średnicy aerodynamicznej do 10 mikrometrów;
12) "pył PM2,5" oznacza pył przechodzący przez otwór sortujący według wielkości, przy 50 % granicy sprawności dla średnicy aerodynamicznej do 2,5 mikrometrów;
13) "górny próg oszacowania" oznacza poziom określony w załączniku V, poniżej którego można zastosować łącznie pomiary i techniki modelowania do oceny jakości otaczającego powietrza, zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE;
14) "dolny próg oszacowania" oznacza poziom określony w załączniku V, poniżej którego można zastosować tylko modelowanie lub techniki obiektywnego szacowania do oceny jakości otaczającego powietrza, zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 96/62/WE;
15) "zjawiska naturalne" oznaczają erupcje wulkanów, aktywność sejsmiczną i geotermiczną, pożary na terenach dzikich, wichury albo ponowne zawieszenie się w powietrzu atmosferycznym cząstek pochodzenia naturalnego lub ich przenoszenie z regionów suchych;
16) "pomiary ciągłe" oznaczają pomiary dokonywane zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy 96/62/WE.
Artykuł 3
Dwutlenek siarki
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby stężenia dwutlenku siarki w otaczającym powietrzu, podlegające ocenie zgodnie z art. 7, nie przekraczały wartości dopuszczalnych ustanowionych w załączniku I sekcja I z zachowaniem podanych w nim terminów.
Ustanowiony w załączniku I sekcja I margines tolerancji, stosuje się zgodnie z art. 8 dyrektywy 96/62/WE.
2.
Jako progi alarmowe stężenia dwutlenku siarki przyjmuje się wartości ustanowione w załączniku I sekcja II.
3.
Aby pomóc Komisji w opracowaniu sprawozdania określonego w art. 10, do dnia 31 grudnia 2003 r., tam, gdzie ma to zastosowanie, Państwa Członkowskie rejestrują dane o stężeniach dwutlenku siarki, uśrednione w odniesieniu do okresu 10 minut, uzyskane z niektórych stacji pomiarowych, wybranych przez nie jako reprezentatywne dla jakości powietrza na obszarach zamieszkałych w pobliżu źródeł, w których mierzy się jednogodzinne stężenia.
Przekazując dane o jednogodzinnych stężeniach, zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 96/62/WE, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, w odniesieniu do tych wybranych stacji pomiarowych, o liczbie dziesięciominutowych stężeń przekraczających 500 μg/m3, liczbie dni w roku kalendarzowym, w których przekroczenia te wystąpiły, liczbie dni, w których jednogodzinne stężenia dwutlenku siarki równocześnie przekroczyły 350 μg/m3 i maksymalne zarejestrowane dziesięciominutowe stężenie.
4.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć strefy lub aglomeracje, w obrębie których przekraczane są wartości dopuszczalne dla dwutlenku siarki, jakie ustanowiono w załączniku I sekcja I, ze względu na stężenia dwutlenku siarki w otaczającym powietrzu pochodzące ze źródeł naturalnych.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykazy wszelkich takich stref lub aglomeracji, łącznie z informacjami na temat występujących w nich stężeń i źródeł dwutlenku siarki.
Powiadamiając Komisję, zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 96/62/WE, Państwa Członkowskie przedstawiają niezbędne uzasadnienie, aby wykazać, że wszelkie przekroczenia są spowodowane przez źródła naturalne.
W obrębie takich stref lub aglomeracji Państwa Członkowskie są zobowiązane do realizacji planów działań, zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE, tylko wtedy, gdy przekroczenia wartości dopuszczalnych ustanowionych w sekcji I załącznika I są wynikiem emisji spowodowanych działalnością człowieka.
Artykuł 4
Dwutlenek azotu i tlenki azotu
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby stężenia dwutlenku azotu i, tam, gdzie to stosowne, tlenków azotu, w otaczającym powietrzu, podlegające ocenie zgodnie z art. 7, nie przekraczały wartości dopuszczalnych ustanowionych w załączniku II sekcja I z zachowaniem podanych w nim terminów.
Ustanowione w załączniku II sekcja I marginesy tolerancji stosuje się zgodnie z art. 8 dyrektywy 96/62/WE.
2.
Jako progi alarmowe dla stężeń dwutlenku siarki przyjmuje się wartości ustanowione w załączniku II sekcja II.
Artykuł 5
Pył
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby stężenia pyłu PM10 w otaczającym powietrzu, podlegające ocenie zgodnie z art. 7, nie przekraczały wartości dopuszczalnych ustanowionych w załączniku III sekcja I z zachowaniem podanych w nim terminów.
Ustanowione w załączniku III sekcja I marginesy tolerancji stosuje się zgodnie z art. 8 dyrektywy 96/62/WE.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby stacje pomiarowe dostarczające dane o stężeniach PM2,5 zostały założone i uruchomione.
Każde Państwo Członkowskie decyduje o liczbie i lokalizacji stacji do pomiaru pyłu PM2,5, jako reprezentatywnych dla stężenia pyłu PM2,5 w danym Państwie Członkowskim.
Jeśli to możliwe, punkty poboru próbek pyłu PM2,5 znajdują się w tym samym miejscu, co punkty poboru próbek pyłu PM10.
W ciągu dziewięciu miesięcy od końca każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wartości średniej arytmetycznej, mediany, dziewięćdziesiątego ósmego percentyla oraz maksymalne stężenie, obliczone na podstawie pomiarów pyłu PM2,5 dokonanych we wszelkich okresach dobowych w ciągu roku.
Dziewięćdziesiąty ósmy percentyl oblicza się zgodnie z procedurą przewidzianą w załączniku I sekcja 4 do decyzji Rady 97/101/WE z dnia 27 stycznia 1997 r. ustanawiającej system wzajemnej wymiany informacji i danych pochodzących z sieci i poszczególnych stacji dokonujących pomiarów zanieczyszczeń otaczającego powietrza w Państwach Członkowskich [6].
3.
Plany działań dotyczące pyłu PM10, opracowane zgodnie z art. 8 dyrektywy 96/62/WE, i ogólne strategie na rzecz zmniejszenia stężeń pyłu PM10 mają również na celu zmniejszenie stężeń pyłu PM2,5.
4.
Gdy występują przekroczenia wartości dopuszczalnych pyłu PM10 ustanowionych w załączniku III pkt I ze względu na stężenia pyłu PM10 w otaczającym powietrzu z powodu zjawisk naturalnych, które prowadzą do znacznego przekroczenia, stężeń normalnych poziomów tła ze źródeł naturalnych, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, zgodnie z art. 11ust.
1 dyrektywy 96/62/WE, przedstawiając niezbędne uzasadnienie, aby wykazać, że takie przekroczenia są spowodowane zjawiskami naturalnymi.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie są zobowiązane do realizacji planów działań, zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE, tylko wtedy, gdy przekroczenia wartości dopuszczalnych ustanowionych w załączniku III sekcja I są spowodowane przez inne niż naturalne zjawiska.
5.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć strefy lub aglomeracje, w obrębie których występują przekroczenia wartości dopuszczalnych dla pyłu PM10 ustanowionych w załączniku III sekcja I ze względu na stężenia pyłu PM10 w otaczającym powietrzu wywołanych ponownym zawieszeniem się cząstek w następstwie posypywania piaskiem dróg w zimie. Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykazy wszystkich takich stref lub aglomeracji, razem z informacjami na temat stężeń i źródeł pyłu PM10 w nich.
Powiadamiając Komisję, zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 96/62/WE, Państwa Członkowskie przedstawiają niezbędne uzasadnienie, aby wykazać, że wszelkie przekroczenia są spowodowane wystąpieniem takiego ponownie zawieszonego pyłu oraz że zostały podjęte rozsądne środki w celu obniżenia stężeń.
W obrębie takich stref lub aglomeracji Państwa Członkowskie są zobowiązane do realizacji planów działań, zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE, tylko wtedy, gdy przekroczenia wartości dopuszczalnych ustanowione w załączniku III sekcja I są spowodowane poziomami pyłu PM10 innymi niż powstałe na skutek posypywania dróg piaskiem w zimie.
Artykuł 6
Ołów
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że stężenia ołowiu w otaczającym powietrzu, podlegające ocenie zgodnie z art. 7, nie przekraczają wartości dopuszczalnych ustanowionych w załączniku IV sekcja I z zachowaniem podanych w nim terminów.
Ustanowiony w załączniku IV sekcja I margines tolerancji stosuje się zgodnie z art. 8 dyrektywy 96/62/WE.
Artykuł 7
Ocena stężeń
1.
Jako górne i dolne progi oszacowania dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu, do celów art. 6 dyrektywy 96/62/WE, przyjmuje się te ustanowione w załączniku V sekcja I.
Klasyfikacja każdej strefy lub aglomeracji, do celów tego samego art. 6 zostaje poddana przeglądowi, co najmniej co pięć lat zgodnie z procedurą ustanowioną w załączniku V sekcja II.
Klasyfikacja zostaje poddana przeglądowi wcześniej w przypadku wystąpienia znacznych zmian działalności istotnych dla stężeń dwutlenku siarki i dwutlenku azotu lub, jeśli to ma znaczenie, tlenków azotu, pyłu lub ołowiu.
2.
Jako kryteria stosowane przy określaniu lokalizacji punktów poboru próbek do pomiaru dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu, pyłu i ołowiu w powietrzu przyjmuje się te, które podano w załączniku VI.
Jako minimalną liczbę punktów poboru próbek do ciągłych pomiarów stężeń wszystkich mających znaczenie zanieczyszczeń przyjmuje się liczbę ustanowioną w załączniku VII, przy czym punkty te są zakładane w każdej strefie lub aglomeracji, w obrębie której konieczne są pomiary, jeśli pomiary ciągłe są jedynym źródłem danych o stężeniach w nich.
3.
W strefach i aglomeracjach, w obrębie których informacje dostarczane ze stałych stacji pomiarowych uzupełniane są informacjami pochodzącymi z innych źródeł, takich jak inwentaryzacja emisji, metody pomiaru wskaźnikowego i modelowania jakości powietrza, liczba stałych stacji pomiarowych, które należy założyć i rozkład przestrzenny innych technik, muszą być wystarczające do ustanowienia stężeń zanieczyszczeń powietrza, zgodnie z załącznikiem VI sekcja I oraz załącznikiem VIII sekcja I.
4.
W strefach i aglomeracjach w obrębie których pomiary nie są wymagane, mogą zostać wykorzystane techniki modelowania lub szacowania obiektywnego.
5.
Jako metody referencyjne analizy dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pobierania próbek i analizy ołowiu przyjmuje się metody ustanowione w załączniku IX sekcja I–III.
Jako metodę referencyjną pobierania próbek i pomiaru pyłu PM10 przyjmuje się metodę ustanowioną w załączniku IX sekcja IV.
Jako tymczasową metodę referencyjną pobierania próbek i pomiaru pyłu PM2,5 przyjmuje się metodę ustanowioną w załączniku IX sekcja V.
Jako techniki referencyjne modelowania jakości powietrza przyjmuje się techniki ustanowione w załączniku IX sekcja VI.
6.
W ciągu osiemnastu miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o zastosowanych przez nie metodach wstępnej oceny jakości powietrza, zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy 96/62/WE.
7.
Jakiekolwiek zmiany niezbędne w celu dostosowania niniejszego art. i załączników V–IX do postępu naukowo-technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 dyrektywy 96/62/WE.
Artykuł 8
Informowanie społeczeństwa
1.
Państwa Członkowskie zapewniają rutynowe udostępnianie aktualnych informacji na temat stężeń dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu społeczeństwu oraz odpowiednim organizacjom takim jak organizacje ekologiczne, organizacje konsumentów, organizacje reprezentujące interesy wrażliwych społeczności i inne instytucje właściwe ds. ochrony zdrowia za pośrednictwem, np.: radia i telewizji, prasy, tablic informacyjnych lub sieci komputerowych.
Informacje na temat stężeń dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i pyłu w otaczającym powietrzu są aktualizowane co najmniej codziennie, a, w przypadku jednogodzinnych wartości dla dwutlenku siarki i dwutlenku azotu, jeśli ma to zastosowanie, informacje są aktualizowane, co godzinę.
Informacje na temat stężeń ołowiu w otaczającym powietrzu są aktualizowane, co trzy miesiące.
Informacje takie co najmniej wskazują wszelkie przekroczenia stężeń w stosunku do wartości dopuszczalnych i progów alarmowych dla okresów uśredniania ustanowionych w załącznikach I–IV.
Informacje obejmują także krótką oceną w odniesieniu do wartości dopuszczalnych i progów alarmowych oraz odpowiednie informacje dotyczące wpływu na zdrowie.
2. Sporządzając plany lub programy dostępne dla społeczeństwa, na mocy art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE, w tym plany lub programy, określone w art. 3 ust. 4, art. 5 ust. 4 i art. 5 ust. 5 niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie również udostępniają je organizacjom określonym w ust. 1.
3.
W przypadku przekroczenia progu alarmowego ustanowionego w załączniku I lub II, szczegółowe informacje podawane do publicznej wiadomości, zgodnie z art. 10 dyrektywy 96/62/WE, co najmniej zawierają informacje wymienione w danym załączniku sekcja III.
4.
Informacje podawane do publicznej wiadomości i organizacjom, zgodnie z ust. 1 i 3, są jasne, zrozumiałe i dostępne.
Artykuł 9
Utrata mocy obowiązującej i przepisy przejściowe
1. Z dniem 19 lipca 2001 r. dyrektywa Rady 80/779/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie dopuszczalnych i zalecanych wartości jakości powietrza dla dwutlenku siarki i pyłów zawieszonych [7] traci moc, z wyjątkiem art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 9, 15 i 16 dyrektywy 80/779/EWG oraz załączników I, IIIb i IV do niej, które tracą moc z dniem 1 stycznia 2005 r.
2. Z dniem 19 lipca 2001 r. dyrektywa Rady 82/884/EWG z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie wartości dopuszczalnej dla ołowiu w powietrzu [8] traci moc, z wyjątkiem art. 1, 2, art. 3 ust. 1, art. 7, 12 i 13 dyrektywy 82/884/EWG, które tracą moc z dniem 1 stycznia 2005 r.
3. Z dniem 19 lipca 2001 r. dyrektywa Rady 85/203/EWG z dnia 7 marca 1985 r. w sprawie norm jakości powietrza w odniesieniu do dwutlenku azotu [9] traci moc, z wyjątkiem art. 1 ust. 1 tiret pierwsze, art. 1 ust. 2, art. 2 tiret pierwsze, art. 3 ust. 1, art. 5, 9, 15 i 16 dyrektywy 85/203/EWG oraz załącznika I do niej, które tracą moc z dniem 1 stycznia 2010 r.
4.
Począwszy od dnia 19 lipca 2001 r. Państwa Członkowskie wykorzystują stacje pomiarowe i inne metody oceny jakości otaczającego powietrza zgodne z niniejszą dyrektywą do oceny stężeń dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i ołowiu w otaczającym powietrzu, aby gromadzić dane w celu wykazania, że przestrzegane są wartości dopuszczalne ustanowione w dyrektywach 80/779/EWG, 82/884/EWG i 85/203/EWG do czasu, gdy wartości dopuszczalne ustanowione w tych dyrektywach przestaną obowiązywać.
5.
Począwszy od dnia 19 lipca 2001 r. Państwa Członkowskie mogą wykorzystywać stacje pomiarowe i inne metody oceny jakości powietrza zgodne z niniejszą dyrektywą w odniesieniu do pyłu PM10, aby ocenić stężenia pyłu zawieszonego w celu wykazania, że przestrzegane są wartości dopuszczalne dla pyłu zawieszonego ogółem ustanowione w załączniku IV do dyrektywy 80/779/EWG; jednakże aby wykazać, że wartości te są przestrzegane, dane zebrane w ten sposób należy pomnożyć przez współczynnik 1,2.
6.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich przekroczeniach wartości dopuszczalnych ustanowionych w dyrektywach 80/779/EWG, 82/884/EWG i 85/203/EWG, jednocześnie podając zarejestrowane wartości, powody, dla których miały miejsce wszystkie zarejestrowane przypadki oraz środki podjęte w celu niedopuszczenia do ich ponownego wystąpienia, w ciągu dziewięciu miesięcy od końca każdego roku, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 dyrektywy 96/62/WE, do czasu, gdy wartości dopuszczalne ustanowione w tych dyrektywach przestaną obowiązywać.
7.
W strefach, w których Państwo Członkowskie uznaje za niezbędne ograniczenie lub zapobieganie przewidywalnemu wzrostowi zanieczyszczenia dwutlenkiem siarki, tlenkami azotu lub pyłem zawieszonym, może ono w dalszym ciągu stosować wartości zalecane w celu ochrony ekosystemów ustanowione w załączniku II do dyrektywy 80/779/EWG i w załączniku II do dyrektywy 85/203/EWG.
Artykuł 10
Sprawozdanie i przegląd
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oparte na doświadczeniu nabytym w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności na wynikach najnowszych badań naukowych nad wpływem na zdrowie ludzi i ekosystemy narażenia na oddziaływanie dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz różnych frakcji pyłu i ołowiu, a także na rozwoju technicznym, obejmującym postęp osiągnięty w zakresie pomiarowych i innych metod oceny stężenia pyłu w otaczającym powietrzu oraz osadu pyłu i ołowiu na powierzchni.
Aby utrzymać wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi i środowiska oraz uwzględniając doświadczenia nabyte w czasie stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich, w tym w szczególności warunki ustanowione w załączniku VI zgodnie, z którymi pomiary były wykonywane, do wspomnianego wyżej sprawozdania zostaną dołączone propozycje zmian niniejszej dyrektywy, jeśli będzie to stosowne.
W szczególności, Komisja zbada wartości dopuszczalne pyłu PM10 dla drugiego etapu, aby ustalić, czy należy je uznać za obligatoryjne oraz rozważy, czy należy potwierdzić lub zmienić wartości dopuszczalne dla drugiego etapu, a także, jeśli stosowne, dla pierwszego etapu.
Ponadto, Komisja zwróci szczególną uwagę na ustalenie wartości dla pyłu PM2,5 lub innych frakcji pyłu, jeśli stosowne.
Ponadto, Komisja zbada roczne wartości dopuszczalne dla dwutlenku azotu ze względu na ochronę zdrowia ludzi i wystąpi z propozycją potwierdzenia lub zmiany tej wartości.
Komisja zbada także jednogodzinną wartość dopuszczalną dla dwutlenku azotu w świetle wytycznych Światowej Organizacji Zdrowia i rozważy, czy ta wartość dopuszczalna powinna zostać potwierdzona czy zmieniona.
Komisja rozważy, czy można określić progi alarmowe, w sposób spójny z innymi zanieczyszczeniami w niniejszej dyrektywie, dla pyłu PM10, PM2,5 lub dla poszczególnych frakcji pyłu odpowiednio.
Artykuł 11
Kary
Państwa Członkowskie ustalają kary, które stosuje się w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Kary te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 12
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 19 lipca 2001 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 14 Adresaci
Dyrektywa Rady 1999/31/WE
z dnia 26 kwietnia 1999 r.
w sprawie składowania odpadów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rezolucja Rady z dnia 7 maja 1990 r. [4] w sprawie polityki dotyczącej odpadów przyjmuje i popiera dokument odnoszący się do strategii Wspólnoty oraz wzywa Komisję do zaproponowania kryteriów i norm w sprawie usuwania odpadów na składowiskach.
(2) Rezolucja Rady z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie polityki dotyczącej odpadów zakłada, że w przyszłości powinno się przeprowadzać jedynie bezpieczne i kontrolowane działania związane ze składowaniem w całej Wspólnocie.
(3) Należy wspierać zmniejszenie wytwarzania odpadów, ich recykling i odzysk, jak również wykorzystywanie odzyskanych materiałów i energii w celu ochrony zasobów naturalnych i zapobiegania nieekonomicznemu wykorzystywaniu ziemi.
(4) Należy bliżej rozpatrzyć kwestie spalania odpadów komunalnych i odpadów innych niż odpady niebezpieczne, a także kompostowania, metanizacji biologicznej oraz przetwarzania bagrowanych osadów ściekowych.
(5) Zgodnie z zasadą zanieczyszczający płaci konieczne jest, między innymi, wzięcie pod uwagę wszelkich szkód wyrządzonych środowisku, spowodowanych przez składowisko odpadów.
(6) Podobnie jak każdy inny rodzaj obróbki odpadów, składowisko powinno być odpowiednio kontrolowane i zarządzane w celu zapobiegania potencjalnym negatywnym skutkom dla środowiska oraz eliminowania zagrożenia zdrowia ludzkiego.
(7) Konieczne jest podjęcie właściwych środków mających na celu zapobieżenie porzucaniu, składowaniu lub niekontrolowanemu zbytowi odpadów; podobnie musi istnieć możliwość kontrolowania substancji zawartych w składowanych odpadach; substancje takie powinny, o ile to możliwe, wchodzić w reakcje tylko w dający się przewidzieć sposób.
(8) Zarówno ilość, jak i niebezpieczny charakter odpadów przeznaczonych na składowisko powinny zostać, gdzie właściwe, zredukowane; obchodzenie się z odpadami powinno zostać ułatwione, a odzysk ulepszony; dlatego należy wspierać wykorzystywanie procesów obróbki w celu zapewnienia, że składowisko jest zgodne z założeniami niniejszej dyrektywy; sortowanie wchodzi w zakres definicji obróbki.
(9) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość stosowania zasad bliskości i samowystarczalności w celu zbytu odpadów na poziomie wspólnotowym i krajowym, zgodnie z dyrektywą Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [5]; cele niniejszej dyrektywy muszą zostać zrealizowane i wyjaśnione przez ustalenie odpowiedniej, zintegrowanej sieci zakładów utylizacji, zapewniających wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego.
(10) Rozbieżności między normami technicznymi zbytu odpadów przez składowanie i niższe koszty z tym związane mogą spowodować zwiększony zbyt odpadów w miejscach o niskich normach ochrony środowiska naturalnego i przez to stworzyć potencjalnie poważne zagrożenie dla środowiska, ze względu na transport odpadów na niepotrzebnie długich dystansach oraz ze względu na niewłaściwe praktyki zbytu.
(11) Konieczne jest zatem określenie norm technicznych dla składowania odpadów na poziomie wspólnotowym w celu ochrony, zachowania i poprawy jakości środowiska naturalnego we Wspólnocie.
(12) Konieczne jest jasne określenie wymogów, które spełniać musi składowisko odpadów w zakresie lokalizacji, utrzymywania w odpowiednich warunkach, zarządzania, kontroli, zamknięcia oraz środków zapobiegawczych i ochronnych, które podejmuje się w przypadku zagrożenia środowiska w perspektywie krótko- i długoterminowej, w szczególności w przypadku zanieczyszczenia wód gruntowych poprzez przeniknięcie odcieku do gleby.
(13) W świetle powyższego, konieczne jest dokładne określenie rodzajów składowisk odpadów, które należy wziąć pod uwagę, oraz rodzajów odpadów, które można składować na różnych rodzajach składowisk.
(14) Miejsca przeznaczone na czasowe magazynowanie odpadów powinny spełniać odpowiednie wymagania dyrektywy 75/442/EWG.
(15) Zgodnie z dyrektywą 75/442/EWG odzyskiwanie odpowiednich odpadów obojętnych lub odpadów innych niż odpady niebezpieczne poprzez ich wykorzystanie w ponownej przebudowie/odnawianiu i wypełnianiu lub w celach budowlanych może być uznawane za działanie nie związane ze składowaniem.
(16) Należy podjąć środki mające na celu zredukowanie produkcji metanu na składowiskach odpadów, między innymi w celu zmniejszenia globalnego ocieplenia poprzez ograniczenie składowania odpadów ulegających biodegradacji oraz wymagania dotyczące wprowadzenia kontroli gazów powstających na składowisku.
(17) Środki mające na celu zmniejszenie ilości składowanych odpadów ulegających biodegradacji powinny również mieć na celu wspieranie osobnej zbiórki odpadów ulegających biodegradacji, sortowania odpadów w sensie ogólnym, ich odzyskiwania i recyklingu.
(18) Ze względu na pewne szczególne cechy metody usuwania odpadów poprzez ich składowanie, konieczne jest wprowadzenie specjalnej procedury związanej z zezwoleniami dla wszystkich rodzajów składowisk, zgodnie z ogólnymi wymaganiami licencyjnymi, ustalonymi w dyrektywie 75/442/EWG oraz ogólnymi wymaganiami dyrektywy 96/61/WE dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [6], spełnianie przez składowisko odpadów warunków takiego zezwolenia musi zostać potwierdzone w drodze kontroli przez właściwe władze przed rozpoczęciem operacji składowania.
(19) W każdym przypadku powinny zostać przeprowadzone kontrole mające na celu ustalenie, czy odpady mogą zostać umieszczone na składowisku, na które są przeznaczone, w szczególności w odniesieniu do odpadów niebezpiecznych.
(20) W celu zapobiegania zagrożeniom dla środowiska konieczne jest wprowadzenie jednolitej procedury przyjmowania odpadów i przeznaczania na różne rodzaje składowisk na podstawie ich klasyfikacji; w tym celu należy odpowiednio wcześnie ustalić stabilny, standardowy system identyfikowania, pobierania próbek i analizy odpadów, tak aby ułatwić wprowadzanie w życie niniejszej dyrektywy; kryteria przyjmowania muszą być szczególnie dokładne w odniesieniu do odpadów obojętnych.
(21) Do czasu ustalenia takich metod analiz lub wartości dopuszczalnych niezbędnych do klasyfikacji Państwa Członkowskie mogą do celów niniejszej dyrektywy utrzymać lub sporządzić krajowe wykazy odpadów dopuszczonych lub niedopuszczonych do składowania lub określić kryteria, włącznie z wartościami dopuszczalnymi, podobne do kryteriów ustanowionych w niniejszej dyrektywie do celów jednolitej procedury przyjmowania.
(22) W przypadku przyjmowania niektórych odpadów niebezpiecznych na składowiska przeznaczone dla odpadów innych niż odpady niebezpieczne komitet techniczny ustali kryteria przyjęcia.
(23) Konieczne jest ustalenie wspólnych kryteriów monitorowania w trakcie fazy działania i poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem odpadów w celu określenia możliwego negatywnego wpływu składowiska na środowisko i podjęcia właściwych środków korygujących.
(24) Konieczne jest określenie, kiedy i w jaki sposób składowisko powinno zostać zamknięte, oraz określenie obowiązków i zakresu odpowiedzialności podmiotu zajmującego się składowiskiem odpadów w okresie poeksploatacyjnego nadzoru.
(25) Składowiska odpadów, które zostały zamknięte przed datą transpozycji niniejszej dyrektywy, nie podlegają jej przepisom dotyczącym procedury zamknięcia.
(26) W określonym terminie zostaną uregulowane na podstawie planu uzdatniania terenu składowiska odpadów, przyszłe warunki działania istniejących składowisk w celu podjęcia środków niezbędnych do dostosowania ich do niniejszej dyrektywy.
(27) W przypadku podmiotów zajmujących się istniejącymi składowiskami odpadów, które zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi odpowiadającymi przepisom ujętym w art. 14 niniejszej dyrektywy dostarczyły już dokumentację wymienioną w art. 14 lit. a) niniejszej dyrektywy przed jej wejściem w życie i w stosunku do których właściwe władze wydały zezwolenie na kontynuację działalności, nie ma potrzeby ponownego składania tej dokumentacji, a właściwe władze nie są zobowiązane do wydania nowego zezwolenia.
(28) Podmiot zajmujący się składowiskiem składa odpowiednie gwarancje w formie zabezpieczenia finansowego lub jego odpowiednika w celu zapewnienia, że wszystkie zobowiązania wypływające z zezwolenia zostały spełnione, włącznie ze zobowiązaniami odnoszącymi się do procedury zamknięcia i z okresem poeksploatacyjnego nadzoru nad terenem składowiska odpadów.
(29) Należy podjąć środki w celu zapewnienia, że ceny ustalone za usuwanie odpadów ze składowiska pokrywają wszystkie koszty związane z utworzeniem i działaniem składowiska odpadów w możliwie największym stopniu włącznie z zabezpieczeniem finansowym lub jego odpowiednikiem, które podmiot zajmujący się składowiskiem odpadów jest zobowiązany zapewnić oraz szacowanym kosztem zamknięcia składowiska odpadów, wraz z wymaganym okresem poeksploatacyjnego nadzoru.
(30) Jeżeli właściwe władze uważają, że jest mało prawdopodobne, aby składowisko odpadów stanowiło zagrożenie dla środowiska dłużej niż przez pewien okres, szacowane koszty, które mają zostać uwzględnione w cenie pobieranej przez podmiot zajmujący się składowiskiem, mogą zostać ograniczone do tego okresu.
(31) Konieczne jest zapewnienie prawidłowego stosowania przepisów wprowadzających niniejszą dyrektywę w całej Wspólnocie oraz zapewnienie, że szkolenie i wiedza nabyte przez podmioty zajmujące się składowiskami odpadów i pracowników zapewniają im niezbędne umiejętności.
(32) Komisja musi ustanowić standardową procedurę dotyczącą przyjęcia odpadów i standardową klasyfikację odpadów przyjmowanych na składowisko, zgodnie z procedurą Komitetu przewidzianą w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
(33) Dostosowanie załączników do niniejszej dyrektywy do postępu naukowego i technicznego oraz standaryzacja metod kontroli, pobierania próbek i analizy muszą zostać przyjęte zgodnie z tą samą procedurą Komitetu.
(34) Państwa Członkowskie muszą przesyłać Komisji regularne sprawozdania z wprowadzania niniejszej dyrektywy w życie, zwracając szczególną uwagę na krajowe strategie, które mają zostać ustanowione zgodnie z art. 5; na podstawie tych sprawozdań Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Ogólny cel
1.
Uwzględniając spełnienie wymagań dyrektywy 75/442/EWG, w szczególności jej art. 3 i 4, celem niniejszej dyrektywy jest poprzez surowe wymagania eksploatacyjne i techniczne dotyczące odpadów i składowisk zapewnienie środków, procedur i zasad postępowania zmierzających do zapobiegania negatywnym dla środowiska skutkom składowania odpadów w trakcie całego cyklu istnienia składowiska, w szczególności zanieczyszczeniu wód powierzchniowych, wód gruntowych, gleby i powietrza oraz skutków dla środowiska globalnego, włącznie z efektem cieplarnianym, a także wszelkiego ryzyka dla zdrowia ludzkiego lub zmniejszenia w jak największym stopniu.
2.
W odniesieniu do właściwości technicznych składowisk, niniejsza dyrektywa zawiera dla tych składowisk, dla których zastosowanie ma dyrektywa 96/61/WE, odpowiednie wymagania techniczne w celu uszczegółowienia ogólnych wymagań tej dyrektywy.
Odpowiednie wymagania dyrektywy 96/61/WE uważa się za spełnione, jeżeli zostaną spełnione wymagania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "odpady" oznaczają każdą substancję lub przedmiot, które objęte są dyrektywą 75/442/EWG;
b) "odpady komunalne" oznaczają odpady z gospodarstw domowych oraz inne odpady, które z racji swego charakteru lub składu są podobne do odpadów z gospodarstwa domowego;
c) "odpady niebezpieczne" oznaczają wszelkie odpady, które obejmuje art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [7];
d) "odpady inne niż odpady niebezpieczne" to odpady nieobjęte lit. c);
e) "odpady obojętne" oznaczają odpady, które nie podlegają żadnym poważniejszym fizycznym, chemicznym lub biologicznym transformacjom.
Odpady obojętne nie rozpuszczają się, nie palą ani nie wchodzą w żadne inne reakcje chemiczne lub fizyczne, nie ulegają biodegradacji ani nie mają negatywnego wpływu na inną materię, z którą wchodzą w kontakt w sposób, który mógłby spowodować zanieczyszczenie środowiska lub zagrozić ludzkiemu zdrowiu.
Całkowita zdolność do wymywania, zawartość substancji zanieczyszczających w odpadach oraz ekotoksyczność odcieku muszą być nieznaczne, w szczególności nie mogą stanowić zagrożenia dla jakości wód powierzchniowych i/lub gruntowych;
f) "składowisko podziemne" oznacza stałe miejsce składowania odpadów w głębokim wgłębieniu geologicznym, takim jak kopalnia soli lub potasu;
g) "składowisko odpadów" oznacza miejsce przeznaczone do usuwania odpadów na lub w ziemi, uwzględniające:
- wewnętrzne miejsca usuwania odpadów (np. składowisko odpadów, jeśli producent odpadów urządza samodzielne usuwanie odpadów w miejscu produkcji), oraz
- miejsce stałe (tzn. używane dłużej niż jeden rok), które wykorzystywane jest do czasowego magazynowania odpadów,
lecz z wyłączeniem:
- miejsc, gdzie wysypuje się odpady w celu ich przygotowania do dalszego transportu w celu odzysku, obróbki lub wywozu do innego miejsca, oraz
- składowania odpadów przed odzyskiem lub obróbką przez okres krótszy niż trzy lata jako zasadę ogólną, lub
- składowania odpadów przed ich zbytem przez okres krótszy niż jeden rok;
h) "obróbka" oznacza procesy fizyczne, cieplne, chemiczne lub biologiczne, włącznie z sortowaniem, które zmieniają właściwości odpadów w celu zredukowania ich objętości lub niebezpiecznych właściwości, ułatwiają obchodzenie się z nimi lub pomagają w odzysku;
i) "odciek" oznacza każdy płyn sączący się przez składowane odpady i wydzielany z lub zawarty w składowisku;
j) "gaz składowiskowy" oznacza wszystkie gazy wydzielające się ze składowanych odpadów;
k) "eluat" oznacza roztwór otrzymany w wyniku laboratoryjnego testu wymywania;
l) "podmiot zajmujący się składowiskiem" oznacza osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za składowisko odpadów, zgodnie z wewnętrznym prawodawstwem Państwa Członkowskiego, w którym składowisko jest zlokalizowane; osoba ta może ulec zmianie między fazą przygotowawczą i fazą poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem;
m) "odpady ulegające biodegradacji" oznaczają wszelkie odpady, które podlegają rozpadowi beztlenowemu lub tlenowemu, takie jak żywność lub odpady ogrodnicze, papier i tektura;
n) "posiadacz" oznacza producenta odpadów lub osobę prawną, która jest w ich posiadaniu;
o) "wnioskodawca" to osoba, która składa na mocy niniejszej dyrektywy wniosek o wydanie zezwolenia na utworzenie składowiska odpadów;
p) "właściwe władze" oznaczają władze, które Państwo Członkowskie wyznacza jako odpowiedzialne za wykonywanie obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy;
q) "odpady płynne" oznaczają wszelkie odpady w formie płynnej, włącznie ze ściekami, lecz z wyłączeniem odpadów ściekowych;
r) "osada odosobniona" oznacza osadę:
- w której liczba mieszkańców nie przekracza 500 osób na gminę miejską lub osadę, a gęstość zaludnienia nie przekracza pięć osób na kilometr kwadratowy, oraz
- w której odległość do najbliższej aglomeracji miejskiej z co najmniej 250 mieszkańcami na kilometr kwadratowy wynosi nie mniej niż 50 km lub która ma utrudniony dostęp drogowy do najbliższych aglomeracji z powodu trudnych warunków pogodowych podczas znacznej części roku.
Artykuł 3
Zakres
1.
Państwa Członkowskie stosują niniejszą dyrektywę do każdego składowiska odpadów, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. g).
2.
Bez uszczerbku dla istniejącego prawodawstwa wspólnotowego, następujące zagadnienia wyłącza się z zakresu niniejszej dyrektywy:
- rozrzucanie osadów ściekowych na powierzchni gleby w celach nawożenia lub użyźniania, szlamu w tym szlamu kanalizacyjnego i osadów z oczyszczalni ścieków oraz podobnych substancji,
- wykorzystanie na składowiskach odpowiednich odpadów obojętnych do prac związanych z przebudową/odnawianiem i wypełnianiem lub w celach budowlanych,
- składowanie bagrowanych osadów ściekowych innych niż osady niebezpieczne wzdłuż niewielkich dróg wodnych, z których zostały wybrane, oraz osadów innych niż osady niebezpieczne w wodach powierzchniowych, włącznie z korytem i podłożem,
- składowanie niezanieczyszczonej gleby lub odpadów obojętnych innych niż odpady niebezpieczne, powstałych w wyniku robót poszukiwawczych, wydobycia, obróbki i składowania zasobów mineralnych oraz w wyniku działalności kamieniołomów.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 75/442/EWG, Państwa Członkowskie mogą oświadczyć na własny użytek, że składowanie odpadów innych niż odpady niebezpieczne, które mają być zdefiniowane przez Komitet ustanowiony na mocy art. 17 niniejszej dyrektywy, a które nie są odpadami obojętnymi, wynikające z robót poszukiwawczych, wydobycia, obróbki i składowania zasobów mineralnych oraz z działalności kamieniołomów i składowanych w sposób zapobiegający zanieczyszczeniu środowiska lub zagrożeniu życia ludzkiego, może zostać zwolnione z przepisów wymienionych w pkt 2 ppkt 3.1, 3.2 i 3.3. załącznika I do niniejszej dyrektywy.
4. Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 75/442/EWG, Państwa Członkowskie mogą oświadczyć na własny użytek, że części lub fragmenty art. 6 lit. d), art. 7 lit. i), art. 8 lit. a) pkt iv), art. 10, art. 11 ust. 1 lit. a), b) i c), art. 12 lit. a) i c), pkt 3 i 4 załącznika I (z wyjątkiem pkt 3, poziom 3 i pkt 4) załącznika II oraz pkt 3–5 załącznika III niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) składowisk odpadów innych niż odpady niebezpieczne oraz odpadów obojętnych o całkowitej pojemności składowiska nieprzekraczającej 15000 ton lub z rocznym poborem nieprzekraczającym 1000 ton w przypadku usytuowania na wyspach, gdy jest to jedyne składowisko odpadów na wyspie i gdy jest ono przeznaczone wyłącznie do usuwania odpadów wygenerowanych na wyspie.
Gdy wykorzysta się całkowitą pojemność takiego składowiska odpadów, każde nowe miejsce składowania odpadów założone na wyspie musi spełniać wymagania niniejszej dyrektywy;
b) składowisk odpadów innych niż odpady niebezpieczne lub odpadów obojętnych w odosobnionych osadach, jeśli miejsce składowania odpadów przeznaczone jest do usuwania odpadów wygenerowanych jedynie przez tę odosobnioną osadę.
Nie później niż w dwa lata od daty ustanowionej w art. 18 ust. 1 Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wykazie wysp i odosobnionych osad nieobjętych dyrektywą.
Komisja opublikuje wykaz wysp i osad odosobnionych.
5.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 75/442/EWG, Państwa Członkowskie mogą oświadczyć na własny użytek, że składowanie podziemne zdefiniowane w art. 2 lit. f) niniejszej dyrektywy może zostać zwolnione z przepisów art. 13 lit. d), pkt 2 z wyjątkiem tiret pierwszego, pkt 3–5 załącznika I i pkt 2, 3 i 5 załącznika III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Rodzaje składowisk odpadów
Każde składowisko odpadów zostaje zaklasyfikowane do jednego z następujących rodzajów:
- składowisko odpadów niebezpiecznych,
- składowisko odpadów innych niż niebezpieczne,
- składowisko odpadów obojętnych.
Artykuł 5
Odpady i obróbka niedozwolone na składowiskach odpadów
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają strategię krajową dotyczącą zmniejszenia ilości odpadów ulegających biodegradacji, które trafiają na składowiska nie później niż dwa lata po dacie ustanowionej w art. 18 ust. 1, i powiadamiają Komisję o tej strategii.
Strategia taka powinna obejmować środki mające na celu osiągnięcie celów wymienionych w ust. 2, w szczególności poprzez recykling, kompostowanie, produkcję biogazu i odzyskiwanie materiałów/energii.
W ciągu 30 miesięcy od daty ustanowionej w art. 18 ust. 1 Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie przedstawiające zebrane strategie krajowe.
2.
Strategia ta zapewnia, co następuje:
a) nie później niż pięć lat po dacie ustanowionej w art. 18 ust. 1 odpady komunalne ulegające biodegradacji przeznaczone na składowiska muszą zostać zredukowane do 75 % całkowitej ilości (według wagi) odpadów komunalnych ulegających biodegradacji wytworzonych w 1995 r. lub w ostatnim roku przed 1995, dla którego dostępne są standardowe dane Eurostat;
b) nie później niż w osiem lat po dacie ustanowionej w art. 18 ust. 1 komunalne odpady ulegające biodegradacji przeznaczone na składowiska muszą zostać zredukowane do 50 % całkowitej ilości (według wagi) komunalnych odpadów ulegających biodegradacji wytworzonych w 1995 r. lub w ostatnim roku przed 1995, dla którego dostępne są standardowe dane Eurostat;
c) nie później niż 15 lat po dacie ustanowionej w art. 18 ust. 1 komunalne odpady ulegające biodegradacji przeznaczone na składowiska muszą zostać zredukowane do 35 % całkowitej ilości (według wagi) komunalnych odpadów ulegających biodegradacji wytworzonych w 1995 r. lub w ostatnim roku przed 1995 r., dla którego dostępne są standardowe dane Eurostat.
Dwa lata przed datą określoną w lit. c), w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego, Rada ponownie rozpatruje powyższy cel na podstawie sprawozdania Komisji na temat praktycznego doświadczenia zdobytego przez Państwa Członkowskie w związku z osiąganiem celów ustanowionych w lit. a) i b) oraz, stosownie, w świetle wniosku o potwierdzenie lub zmianę tego celu.
Państwa Członkowskie, które w 1995 r. lub w ostatnim roku przed 1995 r., dla których dostępne są standardowe dane Eurostat, umieściły więcej niż 80 % swych odpadów komunalnych na składowisku, mogą przesunąć osiągnięcie celów wymienionych w lit. a), b) lub c) o okres nie dłuższy niż cztery lata.
Państwa Członkowskie, które zamierzają wykorzystać ten przepis, powiadamiają z wyprzedzeniem Komisję o swej decyzji.
Komisja informuje inne Państwa Członkowskie oraz Parlament Europejski o tych decyzjach.
Wprowadzenie w życie przepisów określonych w akapicie poprzednim nie może pod żadnym warunkiem prowadzić do osiągnięcia celu określonego w lit. c) w terminie późniejszym niż w cztery lata po terminie określonym w lit. c).
3.
Państwa Członkowskie podejmują środki, aby następujące rodzaje odpadów nie zostały przyjęte na składowisko:
a) odpady płynne;
b) odpady, które w warunkach panujących na składowisku mogą stać się wybuchowe, zagrożone korozją lub utlenianiem, wysoce łatwo palne lub palne, zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy 91/689/EWG;
c) odpady szpitalne oraz inne odpady kliniczne z jednostek medycznych lub weterynaryjnych, które mają charakter zakaźny zgodnie z definicją (właściwość H9 w załączniku III) w dyrektywie 91/689/EWG oraz odpady zaliczane do kategorii 14 (załącznik I.A) tej dyrektywy;
d) całe zużyte opony w dwa lata po terminie ustanowionym w art. 18 ust. 1, z wyłączeniem opon wykorzystywanych jako materiał inżynieryjny, oraz pocięte zużyte opony w pięć lat po terminie ustanowionym w art. 18 ust. 1 (z wyłączeniem w obu przypadkach opon rowerowych oraz opon o średnicy zewnętrznej większej niż 1400 mm);
e) każdy inny rodzaj odpadów, które nie spełniają kryteriów przyjęcia określonych zgodnie z załącznikiem II.
4.
Rozpuszczanie mieszanki odpadów jedynie w celu spełnienia kryteriów przyjęcia dotyczących odpadów jest zabronione.
Artykuł 6
Odpady przyjmowane na różnych rodzajach składowisk
Państwa Członkowskie podejmą środki, aby zapewnić, że:
a) składowane są jedynie odpady, które zostały poddane obróbce.
Przepisy te nie muszą znaleźć zastosowania do odpadów obojętnych w przypadku, których obróbka nie jest technicznie możliwa, ani też do innych rodzajów odpadów, których obróbka nie powoduje lepszego wypełniania przepisów niniejszej dyrektywy, określonych w art. 1, w zakresie redukcji ilości odpadów lub zagrożenia ludzkiego zdrowia lub środowiska;
b) jedynie odpady niebezpieczne, które spełniają warunki wymienione zgodnie z załącznikiem II, przeznaczone są na składowisko odpadów niebezpiecznych;
c) składowisko odpadów innych niż odpady niebezpieczne może być wykorzystane do składowania:
i) odpadów komunalnych;
ii) odpadów innych niż odpady niebezpieczne, pochodzących z każdego innego źródła i spełniających kryteria przyjęcia odpadów na składowisko odpadów innych niż odpady niebezpieczne, wymienionych zgodnie z załącznikiem II;
iii) stałych, niewchodzących w reakcje odpadów niebezpiecznych (np. zestalonych, zeszklonych), których skłonność do wymywania jest podobna do tej, jaką charakteryzują się odpady inne niż odpady niebezpieczne, określone w pkt ii), i które spełniają odpowiednie kryteria przyjęcia, wymienione zgodnie z załącznikiem II.
Odpady niebezpieczne nie są składowane w miejscach przeznaczonych dla odpadów innych niż odpady niebezpieczne, ulegających biodegradacji,
d) składowiska odpadów obojętnych przeznaczone są wyłącznie na odpady obojętne.
Artykuł 7
Wniosek o udzielenie zezwolenia
Państwa Członkowskie podejmują środki, aby wniosek o udzielenie zezwolenia na utworzenie składowiska odpadów obowiązkowo zawierał przynajmniej dane szczegółowe dotyczące następujących kwestii:
a) tożsamości wnioskodawcy oraz podmiotu zajmującego się składowiskiem, gdy są to różne podmioty;
b) opisu typów i całkowitej ilości odpadów przeznaczonych do składowania;
c) proponowanej pojemności składowiska;
d) opisu miejsca wraz z opisem hydrogeologicznym i geologicznym;
e) proponowanych metod zapobiegania i ograniczania zanieczyszczenia;
f) proponowanego planu działania, nadzoru i kontroli;
g) proponowanego planu procedur zamknięcia i poeksploatacyjnego nadzoru;
h) jeśli zgodnie z dyrektywą Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko [8] wymagana jest ocena wpływu, informacji dostarczonej przez wykonawcę, zgodnie z art. 5 niniejszej dyrektywy;
i) zabezpieczenia finansowego ze strony wnioskodawcy lub innego równoważnego zabezpieczenia, zgodnie z wymaganiami art. 8 lit. a) pkt iv) niniejszej dyrektywy.
Po uzyskaniu zezwolenia informację o tym fakcie udostępnia się właściwym władzom statystycznym krajowym i wspólnotowym, jeśli poproszą one o te informacje do celów statystycznych.
Artykuł 8
Warunki udzielenia zezwolenia
Państwa Członkowskie podejmują środki, aby:
a) właściwe władze nie wydawały zezwolenia na utworzenie składowiska, jeżeli nie posiadają pewności w następujących sprawach:
i) bez uszczerbku dla art. 3 ust. 4 i 5, projekt dotyczący składowiska spełnia wszystkie wymagania niniejszej dyrektywy z uwzględnieniem załączników;
ii) zarządzanie składowiskiem odpadów znajduje się w rękach osoby fizycznej, która posiada formalne kompetencje do prowadzenia składowiska; zapewniono profesjonalny i techniczny rozwój oraz kształcenie podmiotów zajmujących się składowiskiem i personelu;
iii) składowisko odpadów jest obsługiwane w taki sposób, że podjęto konieczne środki zapobiegające wypadkom i ograniczające ich konsekwencje;
iv) odpowiednie zabezpieczenia w formie zabezpieczenia finansowego lub jego odpowiednika na podstawie procedur, o których zadecydują Państwa Członkowskie, zostały lub zostaną przez wnioskodawcę złożone przed rozpoczęciem operacji składowania w celu zapewnienia, że warunki (włącznie z przepisami dotyczącymi okresu poeksploatacyjnego nadzoru), wynikające z zezwolenia wydanego zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, zostaną wypełnione oraz że procedura zamknięcia, wymagana przez art. 13, jest przestrzegana.
Zabezpieczenie to lub jego odpowiednik obowiązują tak długo, jak wymagają tego działania utrzymania i poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem, zgodnie z art. 13 lit. d).
Państwa Członkowskie mogą oświadczyć na swój własny użytek, że punkt ten nie odnosi się do składowisk odpadów obojętnych;
b) projekt dotyczący składowiska odpadów jest zgodny z odpowiednim planem zarządzania odpadami lub planami określonymi w art. 7 dyrektywy 75/442/EWG;
c) przed rozpoczęciem działań składowania właściwe władze przeprowadzają kontrolę składowiska w celu upewnienia się, że jest ono zgodne z odpowiednimi warunkami zezwolenia. Nie zmniejsza to w żaden sposób odpowiedzialności podmiotu zajmującego się składowiskiem, zgodnie z warunkami zezwolenia.
Artykuł 9
Treść zezwolenia
Określając i uzupełniając przepisy określone w art. 9 dyrektywy 75/442/EWG i art. 9 dyrektywy 96/61/WE, zezwolenie dotyczące składowiska odpadów zawiera przynajmniej następujące informacje:
a) rodzaj składowiska odpadów;
b) wykaz określonych typów odpadów oraz całkowitą ilość odpadów, które mogą być umieszczone na składowisku;
c) wymagania dotyczące przygotowania składowiska, operacji składowania oraz procedur nadzoru i kontroli z uwzględnieniem planów awaryjnych (załącznik III pkt 4.B) oraz tymczasowych wymagań dotyczących operacji zamknięcia i poeksploatacyjnego nadzoru;
d) obowiązek wnioskodawcy dotyczący składania właściwym władzom przynajmniej raz w roku sprawozdania w sprawie rodzajów i ilości składowanych odpadów oraz wyników programu nadzoru, zgodnie z wymaganiami art. 12 i 13 i załącznika III.
Artykuł 10
Koszt składowania odpadów
Państwa Członkowskie podejmują środki mające na celu zapewnienie, że wszystkie koszty związane z ustanowieniem i działalnością składowiska odpadów, o ile to możliwe, wraz z kosztem zabezpieczenia finansowego lub jego odpowiednika określonego w art. 8 lit. a) pkt iv) oraz szacunkowe koszty zamknięcia i poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem przez okres co najmniej 30 lat, zostały uwzględnione w cenie, którą będzie pobierał podmiot zajmujący się składowiskiem za składowanie w tym miejscu jakichkolwiek odpadów.
Z zastrzeżeniem wymagań dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [9], Państwa Członkowskie zapewniają przejrzystość w zbieraniu i wykorzystywaniu wszelkich informacji dotyczących kosztów.
Artykuł 11
Procedury przyjmowania odpadów
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki, aby przed przyjęciem odpadów na składowisko:
a) pod warunkiem że rodzaj odpadów pozostaje bez zmian przed albo w czasie dostawy lub w czasie pierwszej dostawy z serii, właściciel lub podmiot zajmujący się składowiskiem jest w stanie wykazać poprzez odpowiednią dokumentację, że odpady takie mogą zostać przyjęte na składowisko zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu oraz że spełniają one kryteria przyjęcia określone w załączniku II;
b) następujące procedury przyjęcia są przestrzegane przez podmiot zajmujący się składowiskiem:
- kontrola dokumentacji odpadów, włącznie z dokumentami wymaganymi przez art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/689/EWG oraz, jeśli mają one zastosowanie, dokumentami wymaganymi przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [10];
- kontrola wzrokowa odpadów przy wejściu i w miejscu składowania oraz, jeśli jest to właściwe, sprawdzenie zgodności z opisem zamieszczonym w dokumentacji przedstawionej przez posiadacza.
Jeżeli zachodzi konieczność pobrania próbek w celu wprowadzenia w życie pkt 3 poziom 3 załącznika II, wyniki analiz zostają zachowane, a pobieranie próbek przeprowadza się zgodnie z pkt 5 załącznika II.
Próbki przechowywane są przez co najmniej jeden miesiąc;
- prowadzenie rejestru ilości i właściwości składowanych odpadów z zaznaczeniem pochodzenia, daty dostarczenia, tożsamości producenta lub dokonującego wywozu odpadów w przypadku odpadów komunalnych oraz, w przypadku odpadów niebezpiecznych, dokładnej lokalizacji na składowisku.
Informacje te udostępnia się właściwym krajowym lub wspólnotowym organom statystycznym do celów statystycznych;
c) podmiot zajmujący się składowiskiem odpadów każdorazowo wystawia pisemne pokwitowanie odbioru każdej wysyłki przyjętej na składowisko;
d) bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (EWG) nr 259/93, jeżeli odpady nie zostaną przyjęte na składowisko, podmiot zajmujący się składowiskiem bezzwłocznie zawiadamia o tym fakcie właściwe władze.
2.
W przypadku składowisk odpadów, które zostały zwolnione z przepisów niniejszej dyrektywy na mocy art. 3 ust. 4 i 5, Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki, aby zapewnić:
- regularne kontrole wzrokowe odpadów w miejscu składowania w celu upewnienia się, że na składowisko przyjmowane są jedynie odpady z wyspy lub odosobnionej osady; oraz
- prowadzenie rejestru ilości odpadów znajdujących się na składowisku.
Państwa Członkowskie zapewniają, że informacje dotyczące ilości oraz, o ile to możliwe, rodzaju odpadów przeznaczonych na takie zwolnione składowisko, stanowią część regularnego sprawozdania przedstawianego Komisji w związku z wykonaniem dyrektywy.
Artykuł 12
Procedury kontroli i nadzoru w fazie eksploatacyjnej
Państwa Członkowskie podejmują środki, aby procedury kontrolowania i nadzoru spełniały co najmniej następujące warunki:
a) podmiot zajmujący się składowiskiem odpadów przeprowadza w fazie eksploatacyjnej program kontroli i nadzoru, zgodnie z załącznikiem III;
b) podmiot zajmujący się składowiskiem zawiadamia właściwe władze o wszystkich znaczących negatywnych skutkach dla środowiska, ujawnionych w czasie procedur kontroli i nadzoru, oraz działa zgodnie z decyzją tych władz w sprawie rodzaju i granic czasowych środków korygujących, które należy przedsięwziąć.
Środki takie podejmuje się na koszt podmiotu zajmującego się składowiskiem.
W celu potwierdzenia zgodności z warunkami uzyskania zezwolenia oraz zwiększania wiedzy na temat odpadów na składowiskach z częstotliwością ustaloną przez właściwe władze, nie rzadziej jednak niż raz w roku, podmiot zajmujący się składowiskiem przedstawia na podstawie zebranych danych sprawozdanie dotyczące kompletu wyników nadzoru;
c) kontrola jakości operacji analitycznych procedur kontroli i nadzoru i/lub analiz określonych w art. 11 ust. 1 lit. b) przeprowadzana jest przez właściwe laboratoria.
Artykuł 13
Procedury zamknięcia i poeksploatacyjnego nadzoru
Państwa Członkowskie podejmują środki, aby, gdzie stosowne, zgodnie z zezwoleniem:
a) składowisko odpadów lub jego część rozpoczynało procedurę zamknięcia:
i) gdy spełniono odpowiednie warunki określone w zezwoleniu; lub
ii) zgodnie z zezwoleniem właściwych władz, na prośbę podmiotu zajmującego się składowiskiem; lub
iii) zgodnie z uzasadnioną decyzją właściwych władz;
b) składowisko odpadów lub jego część może być uznane za całkowicie zamknięte po tym, jak właściwe władze przeprowadzą ostateczną kontrolę składowiska, ocenią wszystkie sprawozdania złożone przez podmiot zajmujący się składowiskiem oraz zgłoszą podmiotowi zajmującemu się składowiskiem zgodę na zamknięcie.
W żaden sposób nie ogranicza to odpowiedzialności podmiotu zajmującego się składowiskiem, zgodnie z warunkami zezwolenia;
c) gdy składowisko zostanie ostatecznie zamknięte, podmiot zajmujący się składowiskiem odpowiedzialny jest za jego utrzymanie, nadzór i kontrolę w fazie późniejszej ochrony przez okres tak długi, jak wymaga się tego decyzją właściwych władz, biorąc pod uwagę okres, w którym składowisko może stanowić zagrożenie.
Podmiot zajmujący się składowiskiem zawiadamia właściwe władze o wszelkich negatywnych skutkach dla środowiska ujawnionych w wyniku procedury kontrolnej oraz działa zgodnie z decyzją właściwych władz w sprawie rodzaju i ram czasowych środków korygujących, które należy przedsięwziąć;
d) tak długo, jak właściwe władze uznają, że składowisko odpadów może stanowić zagrożenie dla środowiska i bez uszczerbku dla ustawodawstwa wspólnotowego lub krajowego dotyczącego odpowiedzialności prawnej przechowującego odpady, podmiot zajmujący się składowiskiem odpadów jest odpowiedzialny za nadzór i analizę gazów składowiskowych oraz odcieku ze składowiska, a także wymagań dotyczących wód gruntowych w okolicy składowiska, zgodnie z załącznikiem III.
Artykuł 14
Istniejące składowiska odpadów
Państwa Członkowskie podejmują środki, aby składowiska odpadów, które posiadają zezwolenia lub które już działają w czasie transpozycji niniejszej dyrektywy, nie mogły kontynuować działań, jeżeli nie zostaną podjęte tak szybko, jak to możliwe, lecz nie później niż w ciągu ośmiu lat od daty ustanowionej w art. 18 ust. 1, środki wymienione poniżej:
a) w ciągu jednego roku od daty ustanowionej w art. 18 ust. 1 podmiot zajmujący się składowiskiem przygotowuje i przedstawia właściwym władzom w celu zatwierdzenia plan zagospodarowania składowiska, włącznie z elementami wymienionymi w art. 8, oraz wszelkie środki korygujące, które zdaniem podmiotu zajmującego się składowiskiem będą potrzebne do spełnienia wymagań niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem wymagań określonych w pkt 1 załącznika I;
b) po przedstawieniu planu zagospodarowania właściwe władze podejmują ostateczną decyzję w sprawie dalszego działania składowiska odpadów na podstawie wymienionego planu zagospodarowania oraz niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki mające na celu, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13, zamknięcie jak najszybciej składowisk, które nie uzyskały, zgodnie z art. 8, zezwolenia na kontynuację działania;
c) na podstawie zatwierdzonego planu zagospodarowania składowiska odpadów właściwe władze zatwierdzają niezbędne prace i wyznaczają okres przejściowy na zakończenie realizacji planu.
Każde istniejące składowisko odpadów spełnia wymagania niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem wymagań wymienionych w załączniku I, pkt 1, w ciągu ośmiu lat od daty ustanowionej w art. 18 ust. 1;
d) i) w ciągu jednego roku od daty ustanowionej w art. 18 ust. 1, art. 4, 5 i 11 i załącznik II stosuje się do składowisk odpadów niebezpiecznych;
ii) w ciągu trzech lat od daty ustanowionej w art. 18 ust. 1, art. 6 stosuje się do składowisk odpadów niebezpiecznych.
Artykuł 15
Obowiązek składania sprawozdania
Co trzy lata Państwa Członkowskie wysyłają do Komisji sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy, zwracając szczególną uwagę na krajowe strategie, które mają zostać ustanowione zgodnie z art. 5.
Sprawozdanie sporządza się na podstawie kwestionariusza lub zarysu sporządzonego przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG [11].
Kwestionariusz lub zarys zostanie wysłany do Państw Członkowskich na sześć miesięcy przed okresem objętym sprawozdaniem.
Sprawozdanie dla Komisji zostaje sporządzone w ciągu dziewięciu miesięcy od końca trzyletniego okresu, do którego się odnosi.
Komisja publikuje sprawozdanie wspólnotowe w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy w okresie dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich.
Artykuł 16
Komitet
Wszelkie zmiany niezbędne do dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu naukowego i technicznego oraz wszelkie wnioski dotyczące standaryzacji kontroli, pobierania próbek i metod analizy w związku ze składowaniem odpadów wnoszone są przez Komisję, wspieraną przez Komitet ustanowiony na podstawie art. 18 dyrektywy 75/442/EWG oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 17 niniejszej dyrektywy.
Wszelkie zmiany do załączników wnoszone są zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, wyrażonymi w załącznikach.
W tym celu w odniesieniu do załącznika II Komitet przestrzega następujących zasad: biorąc pod uwagę ogólne zasady, ogólne procedury testowania i kryteria przyjęcia ustalone w załączniku II, zostaną ustalone określone kryteria i/lub metody testowania oraz wynikające z nich wartości dopuszczalne dla każdego rodzaju składowiska odpadów, jeżeli zachodzi taka konieczność, wraz ze specjalnymi typami składowisk w obrębie każdego rodzaju włącznie ze składowaniem podziemnym.
Wnioski o standaryzację metod kontroli, pobierania próbek i analizy w związku z załącznikami do niniejszej dyrektywy zostają przyjęte przez Komisję, wspieraną przez Komitet, w ciągu dwóch lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
Komisja, wspierana przez Komitet, przyjmuje przepisy dotyczące harmonizacji i regularnego przekazywania danych statystycznych określonych w art. 5, 7 i 11 niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy oraz dotyczące zmian tych przepisów, gdy zaistnieje taka konieczność.
Artykuł 17
Procedura Komitetu
Komisja jest wspomagana przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, po przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu, lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia Radzie Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 18
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w ciągu dwóch lat po jej wejściu w życie i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 20
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 1999/32/WE
z dnia 26 kwietnia 1999 r.
odnosząca się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniająca dyrektywę 93/12/EWG
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Cele i zasady wspólnotowej polityki ochrony środowiska, określone w programach działania na rzecz środowiska, w szczególności w piątym programie działań w dziedzinie ochrony środowiska [4] na podstawie zasad zawartych w art. 130r Traktatu, mają na celu w szczególności zapewnienie skutecznej ochrony wszystkich ludzi przed rozpoznanym ryzykiem spowodowanym emisją ditlenku siarki oraz ochronę środowiska poprzez zapobieganie wytrącaniu siarki w ilościach przekraczających ładunki i poziomy krytyczne.
(2) Artykuł 129 Traktatu przewiduje, że wymagania dotyczące ochrony zdrowia tworzą część składową innych polityk wspólnotowych; art. 3 lit. o) Traktatu również przewiduje, że działania wspólnotowe powinny przyczyniać się do zachowania wysokiego poziomu ochrony zdrowia.
(3) Emisja ditlenku siarki poważnie przyczynia się do problemu zakwaszenia we Wspólnocie; ditlenek siarki ma również bezpośredni wpływ na ludzkie zdrowie i na środowisko.
(4) Zakwaszenie i zawartość ditlenku siarki w atmosferze niszczą wrażliwe ekosystemy, zmniejszają bioróżnorodność, jak również mają niszczący wpływ na produkcję zbóż i porost lasów; kwaśny deszcz opadający na miasta może powodować znaczące uszkodzenia budynków i dziedzictwa architektury; zanieczyszczenie ditlenkiem siarki ma również znaczny wpływ na ludzkie zdrowie, szczególnie na osoby cierpiące na choroby układu oddechowego.
(5) Zakwaszenie jest zjawiskiem transgranicznym, wymagającym rozwiązań zarówno na poziomie wspólnotowym jak również krajowym i lokalnym.
(6) Emisja ditlenku siarki przyczynia się do tworzenia cząstek stałych w powietrzu.
(7) Wspólnota oraz poszczególne Państwa Członkowskie są Umawiającymi się Stronami Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej i Narodów Zjednoczonych w sprawie długoterminowego transgranicznego zanieczyszczenia powietrza; drugi protokół Europejskiej Komisji Gospodarczej w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia ditlenkiem siarki przewiduje, że Umawiające się Strony powinny zredukować emisję ditlenku siarki o 30 % lub więcej względem ilości określonej w pierwszym protokole; drugi protokół Europejskiej Komisji Gospodarczej jest oparty na założeniu, że ładunki i poziomy krytyczne będą stale przekraczane w niektórych wrażliwych regionach; wymagane będzie również stosowanie dalszych środków mających na celu redukcję emisji ditlenku siarki, jeśli cele wyznaczone w piątym programie działań w dziedzinie ochrony środowiska mają być respektowane; w związku z tym Umawiające się Strony powinny znacznie zredukować emisję ditlenku siarki.
(8) Siarka, która w małych ilościach znajduje się w ropie naftowej i węglu, przez lata była uznawana za główne źródło emisji ditlenku siarki, co jest z kolei powodem powstawania kwaśnych deszczy i jednym z głównych powodów zanieczyszczenia powietrza wielu obszarów miejskich i przemysłowych.
(9) Komisja ostatnio opublikowała komunikat w sprawie kosztowo opłacalnej strategii zwalczania zakwaszenia we Wspólnocie; kontrola emisji ditlenku siarki pochodzącego ze spalania niektórych paliw ciekłych została określona jako podstawowy czynnik tej kosztowo opłacalnej strategii; Wspólnota zdaje sobie sprawę z potrzeby wprowadzenia środków dotyczących wszelkich innych paliw.
(10) Badania wykazały, że korzyści z redukcji emisji ditlenku siarki poprzez redukcję zawartości siarki w paliwach będą często znacznie większe niż szacowane koszty branży opisanej w niniejszej dyrektywie oraz że istnieją technologie pozwalające na redukcję poziomu siarki w paliwach ciekłych.
(11) Zgodnie z zasadą pomocniczości i zasadą proporcjonalności określonymi w art. 3b Traktatu, cel redukcji emisji ditlenku siarki powstałego w wyniku spalania pewnych rodzajów paliw ciekłych nie może być w pełni osiągnięty przez Państwa Członkowskie działające indywidualnie; działanie niejednomyślne nie gwarantuje osiągnięcia oczekiwanego rezultatu, jest potencjalnie nieopłacalne i prowadzi do znacznej niepewności na rynku paliw; mając na uwadze potrzebę obniżenia emisji ditlenku siarki na terytorium Wspólnoty, bardziej efektywne jest przedsięwzięcie działań na poziomie wspólnotowym; niniejsza dyrektywa ogranicza się do ustanowienia minimalnych wymagań niezbędnych do osiągnięcia wyznaczonego celu.
(12) W dyrektywie Rady 93/12/EWG z dnia 23 marca 1993 r. odnoszącej się do zawartości siarki w niektórych paliwach płynnych [5], Komisja została poproszona o dostarczenie Radzie propozycji najniższych wartości dopuszczalnych zawartości siarki w oleju napędowym oraz nowych wartości dopuszczalnych w nafcie lotniczej; na podstawie badań efektywności kosztowej wskazane jest określenie limitów zawartości siarki również w innych paliwach ciekłych, w szczególności w ciężkich olejach opałowych, olejach węglowych, okrętowych olejach napędowych i olejach napędowych.
(13) Zgodnie z art. 130t Traktatu, niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w utrzymywaniu lub ustanawianiu bardziej rygorystycznych środków ochronnych; środki te muszą być zgodne z postanowieniami Traktatu, należy też o nich powiadomić Komisję.
(14) Państwo Członkowskie, przed wprowadzeniem nowych, bardziej rygorystycznych środków ochronnych, powinno dostarczyć Komisji projekt tych środków zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [6].
(15) W odniesieniu do wartości dopuszczalnej zawartości siarki w ciężkich olejach opałowych należy przewidzieć odstępstwa w Państwach Członkowskich oraz regionach, w których pozwalają na to warunki środowiskowe.
(16) W odniesieniu do wartości dopuszczalnej zawartości siarki w ciężkich olejach opałowych należy również przewidzieć odstępstwa od ich użycia w obiektach energetycznego spalania, których emisja jest zgodna z wartością dopuszczalną ustanowioną dyrektywą Rady 88/609/EWG z dnia 24 listopada 1988 r. [7] w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania; w świetle mających nastąpić zmian w dyrektywie 88/609/EWG, konieczne może być dokonanie przeglądu niektórych przepisów niniejszej dyrektywy.
(17) Jeśli chodzi o obiekty energetycznego spalania produktów rafineryjnych wyłączone z zakresu objętego art. 3 ust. 3 pkt i) lit. c) niniejszej dyrektywy, to średnia emisja ditlenku siarki przez te zakłady nie powinna przekraczać wartości dopuszczalnych określonych w dyrektywie 88/609/EWG lub w aktach zmieniających tę dyrektywę; stosując niniejszą dyrektywę Państwa Członkowskie powinny pamiętać, że używanie paliw zastępczych, innych niż ustanowione w art. 2, nie powinno prowadzić do zwiększenia emisji zanieczyszczeń zakwaszających środowisko.
(18) Wartość dopuszczalna zawartości siarki w olejach napędowych, wynosząca 0,2 %, została już ustanowiona zgodnie z dyrektywą 93/12/EWG; ta wartość dopuszczalna powinna być obniżona do 0,1 % do dnia 1 stycznia 2008 r.
(19) Zgodnie z Aktem Przystąpienia z 1994 r., Austria i Finlandia mają odstępstwo na okres czterech lat od dnia przystąpienia, biorąc pod uwagę przepisy ustanowione dyrektywą 93/12/EWG dotyczące zawartości siarki w olejach napędowych.
(20) Wartości dopuszczalne zawartości siarki, wynoszące 0,2 % (od 2000 r.) i 0,1 % (od 2008 r.), w olejach napędowych używanych do napędu statków pełnomorskich mogą stanowić problem natury technicznej oraz ekonomicznej na terytorium Grecji, Hiszpanii w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich, Francji w odniesieniu do jej zamorskich terytoriów, oraz Portugalii w odniesieniu do archipelagów Madera i Azory; odstępstwo dla Grecji, Wysp Kanaryjskich, francuskich departamentów zamorskich i archipelagów Madera i Azory nie powinno mieć negatywnego wpływu na rynek olejów napędowych przeznaczonych do użycia w przemyśle morskim przyjmując, że wywóz olejów napędowych z Grecji, Wysp Kanaryjskich, francuskich departamentów zamorskich i Archipelagów Madery i Azorów do innych Państw Członkowskich powinien spełnić wymagania Państwa Członkowskiego przywozu; dlatego też Grecja, Wyspy Kanaryjskie, francuskie departamenty zamorskie oraz archipelagi Madera i Azory powinny mieć odstępstwo od wartości dopuszczalnych siarki w zależności od wagi oleju napędowego użytego do celów przemysłu morskiego.
(21) Emisje siarki ze statków spowodowane spalaniem paliw bunkrowych o dużej zawartości siarki przyczyniają się do zanieczyszczenia ditlenkiem siarki i powstania problemów związanych z zakwaszeniem; Wspólnota będzie postulować, poprzez Międzynarodową Organizację Morską (IMO), o skuteczniejszą ochronę regionów wrażliwych na emisje SOx i zmniejszenie wartości dopuszczalnej normalnej ilości paliwa bunkrowego (z obecnego 4,5 %) w czasie trwających właśnie, jak i przyszłych negocjacji w sprawie Konwencji MARPOL; inicjatywy wspólnotowe w sprawie objęcia specjalną kontrolą gwarantującą niską emisję SOx na obszarze Morza Północnego/Kanału La Manche powinny być kontynuowane.
(22) Potrzebne jest wykonanie dokładniejszych badań dotyczących wpływu zakwaszenia na ekosystemy oraz na zdrowie ludzkie; Wspólnota wspiera takie badania poprzez piąty ramowy program badań [8].
(23) W przypadku przerwania dostaw ropy naftowej, produktów ropopochodnych lub innych węglowodorów, Komisja może zezwolić na wprowadzenie wyższej wartości dopuszczalnej na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
(24) Państwa Członkowskie powinny ustanowić właściwe mechanizmy monitorowania zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy; sprawozdania w sprawie zawartości siarki w paliwach ciekłych powinny zostać przedstawione Komisji.
(25) Dla pełnej jasności konieczne będzie wprowadzenie zmian do dyrektywy 93/12/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest redukcja emisji ditlenku siarki wynikającej ze spalania niektórych rodzajów paliw ciekłych i przez to zredukowanie szkodliwego wpływu emisji tych zanieczyszczeń na człowieka i na środowisko.
2.
Redukcje emisji ditlenku siarki wynikającej ze spalania określonych rodzajów ropopochodnych paliw ciekłych osiąga się przez wprowadzenie wartości dopuszczalnych zawartości siarki w tych paliwach jako warunku ich używania na terytorium Państw Członkowskich.
Jednakże ograniczenia zawartości siarki niektórych ropopochodnych paliw ciekłych, ustanowione w niniejszej dyrektywie, nie dotyczą:
a) - ropopochodnych paliw ciekłych używanych do napędu statków dalekomorskich, z wyjątkiem paliw objętych definicją w art. 2 ust. 3,
- oleju napędowego używanego przez okręty przekraczające granicę między państwem trzecim a Państwem Członkowskim;
b) paliw przeznaczonych do przetworzenia przed ostatecznym spaleniem;
c) paliw, które mają być przetworzone w przemyśle rafineryjnym.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. ciężki olej opałowy oznacza:
- każde ropopochodne paliwo ciekłe o kodach CN od 27100071 do 27100078, lub
- każde ropopochodne paliwo ciekłe, inne niż olej napędowy określony w pkt 2 i 3, które, z powodu limitów jego destylacji, zalicza się do kategorii ciężkich olejów opałowych przeznaczonych do użycia jako paliwo, gdzie mniej niż 65 % objętości (włączając straty) destyluje w temperaturze 250 °C metodą ASTM D86.
Jeśli destylacja nie może być ustalona metodą ASTM D86, produkt rafineryjny jest również zaliczony do kategorii ciężkich olejów opałowych;
2. olej napędowy oznacza:
- każde ropopochodne paliwo ciekłe o kodzie CN 27100067 lub 27100068, lub
- każde ropopochodne paliwo ciekłe, które z powodu limitów jego destylacji zalicza się do kategorii średnich destylatów przeznaczonych do użycia jako paliwo, gdzie przynajmniej 85 % ilości (włączając straty) destyluje w temp. 350 °C metodą ASTM D86.
Paliwa typu diesel, jak zdefiniowane w art. 2 ust. 2 dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 93/12/EWG [9], są wyłączone z niniejszej definicji.
Paliwa używane w maszynach niebędących pojazdami drogowymi oraz ciągnikach rolniczych są również wykluczone z tej definicji;
3. okrętowy olej napędowy oznacza paliwa przeznaczone do użytku na okrętach, które są zgodne z definicją w pkt 2 lub które mają lepkość lub gęstość destylatów okrętowych określoną w tabeli I ISO 8217 (1996 r.);
4. metoda ASTM oznacza metody ustanowione przez Amerykańskie Towarzystwo Testujące Materiały (American Society for Testing and Materials) w 1976 r. w edycji standardowych definicji i specyfikacji ropy naftowej i smarów;
5. źródło spalania paliw oznacza każde urządzenie techniczne, w którym paliwo jest utleniane w celu użycia wydzielonego ciepła;
6. ładunek krytyczny oznacza ilościową prognozę narażenia na jedno lub więcej zanieczyszczeń, mających znaczny negatywny wpływ na wrażliwe elementy środowiska, niewystępujące zgodnie z obecną wiedzą.
Artykuł 3
Maksymalna zawartość siarki w ciężkim oleju opałowym
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki by zapewnić, że od dnia 1 stycznia 2003 r. na ich terytoriach ciężkie oleje opałowe nie będą używane, jeśli zawartość siarki w nich przekracza 1,00 % na jednostkę masy.
2.
Pod warunkiem że normy jakości powietrza dla zawartości ditlenku siarki, ustanowione w dyrektywie 80/779/EWG [10] bądź jakimkolwiek innym prawodawstwem wspólnotowym, które uchyla i zastępuje te normy, jak również inne odpowiednie przepisy, są przestrzegane i emisje nie przyczyniają się do przekroczenia przez jakiekolwiek z Państw Członkowskich ładunków krytycznych, Państwo Członkowskie może zezwolić na używanie ciężkich olejów opałowych o zawartości siarki między 1,00 a 3,00 % na jednostkę masy w części lub na całym swoim terytorium.
Takie zezwolenie stosuje się tylko wówczas, gdy emisje danego Państwa Członkowskiego nie przyczyniają się do przekroczenia ładunków krytycznych w jakimkolwiek Państwie Członkowskim.
3. i) Z zastrzeżeniem właściwego monitorowania emisji przez właściwe władze, ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do używanych ciężkich olejów opałowych:
a) w obiektach energetycznego spalania objętych zakresem dyrektywy 88/609/EWG, które, zgodnie z definicją podaną w art. 2 ust. 9 tej dyrektywy, uważane są za nowoczesne i ich wartości dopuszczalne emisji ditlenku siarki odpowiadają normom określonym w art. 4 załącznika IV do tej dyrektywy;
b) w przypadku innych obiektów energetycznego spalania, które nie są objęte lit. a), gdzie emisje ditlenku siarki są niższe lub równe 1700 mg/Nm3 przy zawartości tlenu w gazach spalinowych 3 % na jednostkę objętości w stanie suchym;
c) w obiektach spalania w rafineriach, gdzie średnia emisja ditlenku siarki na miesiąc, uśredniona dla wszystkich obiektów danej rafinerii (wyłączając obiekty, które są określone w lit. a)) bez względu na wykorzystany rodzaj paliwa lub mieszanki paliw, nie mogą przekroczyć wartości dopuszczalnej ustanowionej przez każde Państwo Członkowskie, która nie przekracza 1700 mg/Nm3.
ii) Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że żadne źródło spalania paliw używające ciężkich olejów opałowych o zawartości siarki większej od określonej w ust. 1 nie może działać bez odpowiedniego pozwolenia wydanego przez właściwe władze, które określają wartości dopuszczalne emisji.
4.
Przepisy ust. 3 zostaną przejrzane i, stosownie do potrzeb, zmienione w świetle przyszłych zmian dyrektywy 88/609/EWG.
5.
Jeśli Państwo Członkowskie skorzysta z możliwości określonych w ust. 2, powiadamia o tym Komisję i społeczeństwo przynajmniej 12 miesięcy wcześniej.
Należy dostarczyć Komisji wystarczających informacji, aby mogła ocenić, czy kryteria wymienione w ust. 2 są spełnione.
Komisja informuje inne Państwa Członkowskie.
W okresie sześciu miesięcy od daty otrzymania informacji od Państwa Członkowskiego Komisja bada przewidziane środki i, zgodnie z procedurą określoną w art. 9, podejmuje decyzję, o której powiadamia Państwa Członkowskie.
Decyzja ta jest poddawana przeglądowi co osiem lat na podstawie informacji dostarczanych Komisji przez zainteresowane Państwa Członkowskie, zgodnie z procedurą określoną w art. 9.
Artykuł 4
Maksymalna zawartość siarki w olejach napędowych
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne kroki, aby zapewnić, że oleje napędowe, również okrętowe oleje napędowe, nie są używane na ich terytorium od:
- lipca 2000 r., jeśli zawartość siarki przekracza 0,20 % na jednostkę masy,
- dnia 1 stycznia 2008 r., jeśli zawartość siarki przekracza 0,10 % na jednostkę masy.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Hiszpania, jeśli chodzi o Wyspy Kanaryjskie, Francja, jeśli chodzi o francuskie departamenty zamorskie, Grecja, jeśli chodzi o całe jej terytorium, oraz Portugalia, jeśli chodzi o archipelagi Madera i Azory, mogą zezwolić na używanie olejów napędowych do napędu jednostek pływających o zawartości siarki przekraczającej wartości dopuszczalne wymienione w ust. 1.
3.
Pod warunkiem że normy jakości powietrza dotyczące ditlenku siarki, ustanowione dyrektywą 80/779/EWG lub jakimkolwiek innym prawodawstwem wspólnotowym, które uchyla i zastępuje te normy i inne odpowiednie przepisy wspólnotowe, są przestrzegane a emisje nie przyczyniają się do przekroczenia przez jakiekolwiek z Państw Członkowskich ładunków krytycznych, dane Państwo Członkowskie może zezwolić na używanie oleju napędowego o zawartości siarki między 0,10 i 0,20 % na jednostkę masy w części lub na całym swoim terytorium.
Takie zezwolenie ma zastosowanie tylko, gdy emisje danego Państwa Członkowskiego nie przyczyniają się do przekroczenia ładunków krytycznych w jakimkolwiek Państwie Członkowskim i nie są emitowane dłużej niż do dnia 1 stycznia 2013 r.
4.
Jeśli Państwo Członkowskie skorzysta z możliwości określonych w ust. 3, powiadomi o tym Komisję i społeczeństwo przynajmniej 12 miesięcy wcześniej.
Należy dostarczyć Komisji wystarczających informacji, aby mogła ocenić, czy kryteria określone w ust. 3 są spełnione.
Komisja informuje inne Państwa Członkowskie.
W okresie sześciu miesięcy od daty otrzymania informacji od Państwa Członkowskiego Komisja bada przewidziane środki i, zgodnie z procedurą określoną w art. 9, podejmuje decyzję, o której powiadamia Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Zmiana zaopatrzenia w paliwa
Jeśli w rezultacie nagłej zmiany zaopatrzenia w ropę naftową, produkty ropopochodne lub inne węglowodory okaże się, że Państwo Członkowskie ma trudności z zastosowaniem wartości dopuszczalnych dotyczących maksymalnej zawartości siarki, określonych w art. 3 i 4, powiadomi ono o tym fakcie Komisję.
Komisja może zezwolić na wyższą wartość dopuszczalną, która będzie stosowana na terytorium danego Państwa Członkowskiego przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy; Komisja powiadamia o swojej decyzji Radę oraz Państwa Członkowskie.
Każde Państwo Członkowskie może w okresie miesiąca przekazać tę decyzję do Rady.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w okresie dwóch miesięcy.
Artykuł 6
Pobieranie próbek i analiza
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie niezbędne środki, aby sprawdzić przez pobieranie próbek, że zawartość siarki w stosowanych paliwach jest zgodna z art. 3 i 4.
Pobieranie próbek rozpoczyna się w ciągu sześciu miesięcy od daty wprowadzenia w życie wartości dopuszczalnej dla maksymalnej zawartości siarki w danym paliwie.
Przeprowadza się je z odpowiednią częstotliwością i w taki sposób, żeby próbki danego paliwa były reprezentatywne.
2.
Metoda odniesienia przyjęta dla określania zawartości siarki jest zdefiniowana następująco:
a) metoda ISO 8754 (1992 r.) i PrEN ISO 14596 dla ciężkiego oleju opałowego i okrętowego oleju napędowego;
b) metoda EN 24260 (1987 r.), ISO 8754 (1992 r.) i PrEN ISO 14596 dla oleju napędowego.
Metoda arbitrażowa to PrEN ISO 14596.
Statystyczna interpretacja weryfikacji zawartości siarki w używanych olejach napędowych jest przeprowadzana zgodnie ze standardem ISO 4259 (1992 r.).
Artykuł 7
Sprawozdania i przegląd
1.
Na podstawie wyników pobierania próbek i analizy przeprowadzonej zgodnie z art. 6, Państwa Członkowskie do dnia 30 czerwca każdego roku dostarczają Komisji krótkie sprawozdanie w sprawie zawartości siarki w paliwach ciekłych objętych zakresem niniejszej dyrektywy i używanych na jego terytorium w poprzednim roku kalendarzowym.
Sprawozdanie to zawiera podsumowanie odstępstw przyznanych na podstawie art. 3 ust. 3.
2. Na podstawie, między innymi, corocznych sprawozdań przedstawianych zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu oraz zaobserwowanych trendów, jeśli chodzi o jakość powietrza i zakwaszenie, Komisja, do dnia 31 grudnia 2006 r., składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Komisja może złożyć razem ze sprawozdaniem również propozycje w celu wprowadzenia zmian do niniejszej dyrektywy, w szczególności dotyczące wartości dopuszczalnych ustanowionych dla każdej kategorii paliw, a także wyjątków i odstępstw przewidzianych w art. 3 ust. 2 i 3, oraz art. 4 ust. 2 i 3.
3.
Komisja rozważa, jakie środki mogą być podjęte, by zredukować wkład spalania paliw okrętowych, innych niż określone w art. 2 ust. 3, w zakwaszenie, oraz, stosownie do potrzeb, wystosuje odpowiednią propozycję do końca 2000 r.
Artykuł 8
Zmiany dyrektywy 93/12/EWG
1.
W dyrektywie 93/12/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 1 skreśla się ust. 1 lit. a) i ust. 2;
b) w art. 2 skreśla się ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3;
c) skreśla się art. 3 i 4.
2.
Ustęp 1 stosuje się od dnia 1 lipca 2000 r.
Artykuł 9
Komitet Doradczy
Komisja wspierana jest przez komitet o charakterze doradczym, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o projekcie w terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności danej sprawy, w razie potrzeby w drodze głosowania.
Opinia jest włączona do protokołu; dodatkowo każde Państwo Członkowskie może zażądać odnotowania w protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu w jak najszerszym zakresie oraz informuje komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 10
Transpozycja
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 sierpnia 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Kary
Państwa Członkowskie ustalają kary, które stosuje się w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 13
Adresaci
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 1999/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 maja 1999 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 67/548/EWG w odniesieniu do oznakowania niektórych substancji niebezpiecznych w Austrii i Szwecji
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 30 dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [4] przewiduje, że Państwa Członkowskie nie mogą zabronić, ograniczyć, lub utrudniać wprowadzania do obrotu substancji, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy.
(2) Artykuł 23 ust. 2 lit. c) dyrektywy 67/548/EWG wymaga, by każde opakowanie substancji było opatrzone symbolami oznaczającymi niebezpieczeństwo, ustanowionymi w załączniku II; art. 23 ust. 2 lit. e) wspomnianej dyrektywy wymaga, by każde opakowanie substancji było opatrzone oznaczeniami S (oznaczenia bezpieczeństwa) dotyczącymi bezpiecznego stosowania tej substancji, których brzmienie zostało ustanowione w załączniku IV do tej dyrektywy.
(3) Artykuł 69 Aktu Przystąpienia z 1994 r. i jego załącznik VIII przewidują, że art. 30 wraz z art. 23 ust. 2 dyrektywy 67/548/EWG nie ma zastosowania w odniesieniu do Austrii przed dniem 1 stycznia 1999 r., gdyż Austria może wymagać oznakowania z dodatkowymi symbolami, nie zamieszczonymi w załączniku II, oraz etykiet z dodatkowymi oznaczeniami bezpieczeństwa S, nie wymienionymi w załączniku IV do wymienionej dyrektywy, dotyczącymi środków zapobiegawczych w razie wypadku oraz że należy dokonać przeglądu przepisów zgodnie z procedurami WE przed dniem 31 grudnia 1998 r.
(4) Artykuł 23 ust. 2 lit. d) dyrektywy 67/548/EWG wymaga, by każde opakowanie substancji było opatrzone właściwymi oznaczeniami "R" (oznaczenia ryzyka), których brzmienie zostało ustanowione w załączniku III do wspomnianej dyrektywy.
(5) Artykuł 112 Traktatu o Przystąpieniu z 1994 r. oraz jego załącznik XII przewidują, że art. 30 wraz z art. 23 ust. 2 lit. d) dyrektywy 67/548/EWG nie ma zastosowania w odniesieniu do Szwecji przed dniem 1 stycznia 1999 r., gdyż Szwecja może wymagać dodatkowych oznaczeń ryzyka "R-322" i "R-340" niewymienionych w załączniku III do wspomnianej dyrektywy oraz, że należy dokonać przeglądu przepisów zgodnie z procedurami wspólnotowymi przed dniem 31 grudnia 1998 r.
(6) Dyrektywa 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. odnosząca się do zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [5] przewiduje niektóre szczególne warunki stosowania tej dyrektywy w odniesieniu do, między innymi, dodatkowych symboli, oznaczeń "R" i oznaczeń "S" dla Austrii i Szwecji, w celu uwzględnienia ich norm ochrony zdrowia i ochrony środowiska; te szczególne warunki ograniczone są do dwuletniego okresu, poczynając od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2000 r.; w tym okresie należy dążyć do spójności warunków obrotu niebezpiecznymi substancjami i preparatami.
(7) Postęp naukowy i techniczny jest możliwy do przewidzenia w ramach międzynarodowych negocjacji w sprawie harmonizacji klasyfikacji substancji niebezpiecznych w odniesieniu do "R-322," oraz w świetle trwających międzynarodowych negocjacji w sprawie oznakowania substancji niebezpiecznych i biorąc pod uwagę badania dotyczące oznakowania realizowane przez Komisję, eksperci Państw Członkowskich zgodzili się uznać za ważny priorytet dogłębny przegląd istniejącego prawodawstwa wspólnotowego w odniesieniu do "R-340".
(8) Prawodawstwo wspólnotowe będzie musiało być zrewidowane w świetle wyników negocjacji w sprawie międzynarodowej harmonizacji klasyfikacji i oznakowania substancji niebezpiecznych, można się również spodziewać, że wynikiem tych negocjacji będzie zbliżenie norm w tym zakresie w całej Wspólnocie.
(9) Rezolucja Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, z dnia 3 grudnia 1990 r. w sprawie poprawy zapobiegania i leczenia ostrych zatruć u ludzi [6] wymaga harmonizacji procedur dotyczących zbierania danych dotyczących toksykologii klinicznej we wszystkich ośrodkach zatruć we Wspólnocie, aby ułatwić rozwój polityki zapobiegania ryzyku zatruć; odpowiednie właściwe władze, we współpracy z Komisją, mają stworzyć wspólnotowy system informacji i współpracy dotyczącej dostępności antidotum, obejmujący ośrodki zatruć, lub, gdzie stosowne, inne właściwe służby.
(10) Symbol ukazujący, że pozostałości niektórych substancji niebezpiecznych powinny być zebrane osobno z innych odpadów mógłby zredukować potencjalną emisję substancji niebezpiecznych do środowiska przez udoskonalenie wykorzystania specjalnych systemów zbierania odpadów przez ogół społeczeństwa; jednak ze względu na brak pewnych dowodów potrzeba czasu na przeanalizowanie potrzeby wprowadzenia takiego symbolu we Wspólnocie.
(11) Rewizja prawodawstwa wspólnotowego w sprawie substancji niebezpiecznych w odniesieniu do postanowień Aktu Przystąpienia z 1994 r. dotyczącego Austrii i Szwecji, nie mogła być zakończona przed dniem 31 grudnia 1998 r.
(12) Należy kontynuować przegląd przepisów objętych niniejszą dyrektywą zgodnie z procedurami wspólnotowymi w ustanowionym okresie wyłączenia; jednakże bez uszczerbku dla wyników tego przeglądu, na koniec tego okresu acquis communautaire będzie stosowa do Austrii i Szwecji na tych samych warunkach co w przypadku innych Państw Członkowskich.
(13) Prawodawstwo wspólnotowe może przewidywać derogacje na ograniczony okres dla niektórych Państw Członkowskich, w świetle ich konkretnej sytuacji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 23 dyrektywy 67/548/EWG dodaje się ustępy w brzmieniu:
"5.
Austria może od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2000 r. wymagać stosowania:
- dodatkowego symbolu "przekreślony kosz," dotyczącego usuwania odpadów, niewłączonego do załącznika II, oraz
- dodatkowego oznaczenia "S""istnieje antidotum, należy się skontaktować z centrum informacji ds. zatruć," dotyczącego środków przeciwdziałających w razie wypadku, niewymienionego w załączniku IV.
6.
Szwecja może od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2000 r. wymagać stosowania następujących dodatkowych oznaczeń "R", nie wymienionych w załączniku III:
- "R-322" dla substancji wywołujących ostre skutki toksyczne, nieobjętych kryteriami klasyfikacji zawartymi w załączniku VI (szwedzka kategoria "średnio szkodliwe"), oraz
- "R-340" dla substancji sklasyfikowanych jako rakotwórcze, kategoria 3, zamiast oznaczenia R40."
Artykuł 2
Republika Austrii i Królestwo Szwecji wprowadzają i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 lipca 2000 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez zainteresowane Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 1999/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 maja 1999 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 85/374/EWG sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Bezpieczeństwo produktu i rekompensata za szkodę wyrządzoną przez produkty wadliwe są imperatywami społecznymi, które muszą być spełnione na rynku wewnętrznym; Wspólnota odpowiedziała na te wymogi dyrektywą 85/374/EWG [4] i dyrektywą Rady 92/59/EWG z dnia 29 czerwca 1992 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [5].
(2) Dyrektywa 85/374/EWG dokonała proporcjonalnego podziału ryzyka w nowoczesnym społeczeństwie, w którym występuje wysoki stopień technicyzacji; dyrektywa ta wyznaczyła zatem rozsądną równowagę między wchodzącymi w grę interesami, w szczególności ochroną zdrowia konsumentów, zachęcając do innowacji i rozwoju nauki i technologii, gwarantując niezakłóconą konkurencję i ułatwiając handel w ramach systemu odpowiedzialności cywilnej; dyrektywa pomogła w ten sposób obudzić wśród handlowców świadomość kwestii bezpieczeństwa produktu i przykładanej do tego wagi.
(3) Stopień harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich osiągnięty dyrektywą 85/374/EWG nie jest pełny z uwagi na przewidziane odstępstwa, w szczególności co do jej zakresu, spod którego wyłączone zostały surowce rolne.
(4) Komisja monitoruje wykonanie i skutki dyrektywy 85/374/EWG, w szczególności jej aspekty odnoszące się do ochrony konsumentów i funkcjonowania rynku wewnętrznego, które już były przedmiotem pierwszego sprawozdania; w tym kontekście wymogiem art. 21 tej dyrektywy jest przedłożenie drugiego sprawozdania z jej stosowania.
(5) Włączenie do zakresu dyrektywy 85/374/EWG podstawowych surowców rolnych pomoże w odzyskaniu zaufania konsumentów do bezpieczeństwa surowców rolnych; takie środki spełnią wymagania wysokiego poziomu ochrony konsumentów.
(6) Okoliczności wzywają do zmiany dyrektywy 85/374/EWG w celu ułatwienia, dla dobra konsumentów, uzyskania uzasadnionej rekompensaty za szkodę na zdrowiu spowodowaną przez wadliwe surowce rolne.
(7) Niniejsza dyrektywa ma wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego przez to, że handlu surowcami rolnymi nie będzie już dotyczyło zróżnicowanie zasad odpowiedzialności producenta.
(8) Zasada odpowiedzialności niezależnej od winy ustanowiona w dyrektywie 85/374/EWG musi zostać rozszerzona na wszelkie rodzaje produktów, łącznie z surowcami rolnymi określonymi w art. 32 ust. 1 zdanie drugie Traktatu i tymi wymienionymi w załączniku II do wspomnianego Traktatu.
(9) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, aby osiągnąć podstawowe cele zwiększonej ochrony wszystkich konsumentów i prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, konieczne i stosowne jest włączenie surowców rolnych do zakresu dyrektywy 85/374/EWG; niniejsza dyrektywa ogranicza się do tego, co jest konieczne dla osiągnięcia celów, do których się zmierza zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 85/374/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy "produkt" oznacza każdą rzecz ruchomą, nawet będącą częścią składową innej rzeczy ruchomej lub nieruchomej.
"Produktem" jest także elektryczność."
2) W art. 15 ust. 1 skreśla się lit. a).
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują te przepisy od dnia 4 grudnia 2000 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 1999/35/WE
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
w sprawie systemu obowiązkowych przeglądów dla bezpiecznej, regularnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
(1) W ramach wspólnej polityki transportowej muszą być powzięte dalsze środki mające na celu poprawę bezpieczeństwa w morskim transporcie osób.
(2) Wspólnota jest poważnie zaniepokojona wypadkami morskimi promów typu ro-ro, w wyniku których wiele osób straciło życie; osoby korzystające z promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich na terenie całej Wspólnoty mają prawo oczekiwać i polegać na odpowiednim poziomie bezpieczeństwa.
(3) Rada zaprosiła Komisję, w swojej rezolucji z dnia 22 grudnia 1994 r. o bezpieczeństwie pasażerskich promów typu ro-ro [4], do przedłożenia propozycji dotyczącej obowiązkowych przeglądów i reżimu kontroli bezpieczeństwa wszystkich pasażerskich promów typu ro-ro, wpływających do lub wypływających z portów Wspólnoty, włączając w to prawo do prowadzenia dochodzenia w sprawach wypadków morskich.
(4) Biorąc w szczególności pod uwagę wielkość rynku wewnętrznego morskiego transportu osób, działanie w ramach Wspólnoty jest najbardziej skutecznym sposobem ustanowienia wspólnego, minimalnego poziomu bezpieczeństwa statków w całej Wspólnocie.
(5) Działanie w ramach Wspólnoty jest najlepszym sposobem zapewnienia zharmonizowanej realizacji niektórych zasad uzgodnionych w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (MOM), a zatem uniknięcia zniekształceń konkurencji między różnymi portami Wspólnoty, promami typu ro-ro i szybkimi statkami pasażerskimi.
(6) Uwzględniając zasadę proporcjonalności, dyrektywa Rady jest odpowiednim instrumentem prawnym dającym podstawy Państwom Członkowskim do jednolitego i obowiązkowego wprowadzenia wspólnych norm bezpieczeństwa, pozostawiając zarazem każdemu Państwu Członkowskiemu prawo do decydowania o tym, które narzędzia wdrażania są najodpowiedniejsze w jego systemie wewnętrznym.
(7) Bezpieczeństwo statków leży przede wszystkim w zakresie odpowiedzialności państw bandery; każde Państwo Członkowskie powinno zapewnić wymogi bezpieczeństwa odnoszące się do promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich pływających pod banderą tego Państwa Członkowskiego oraz do towarzystw, które je eksploatują.
(8) Państwowa kontrola portowa nie uwzględnia regularnych dogłębnych przeglądów zapobiegawczych i weryfikacji promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich; dlatego też należy weryfikować czy towarzystwa oraz ich promy i statki spełniają wymogi norm bezpieczeństwa uzgodnionych w ramach MOM oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, na poziomie regionalnym, poprzez system regularnych obowiązkowych inspekcji wykonywanych przez państwa przyjmujące; jeżeli inspekcje wykryją niebezpieczne niezgodności z tymi normami, eksploatacja takich promów i statków przez towarzystwa jest wstrzymywana.
(9) Niniejsza dyrektywa zwraca się do Państw Członkowskich jako właściwych państw przyjmujących; obowiązki wykonywane w ramach tych kompetencji oparte są na specyficznych obowiązkach państw portowych, w pełni zgodnych z Konwencją Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morskim (Unclos).
(10) W celu poprawy bezpieczeństwa i uniknięcia niedostosowania standardów przez konkurencję, do wszystkich promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich stosuje się wspólne normy bezpieczeństwa, niezależnie od bandery, pod którą pływają, wykonują regularne rejsy do lub z portów w Państwach Członkowskich, tak na trasach międzynarodowych jak i krajowych, w obszarach morskich leżących poza pasem 20 mil od linii brzegowej, gdzie mogą lądować osoby ocalone z katastrof morskich, pozostawiając jednocześnie Państwom Członkowskim możliwość rozszerzenia zakresu obowiązywania niniejszej dyrektywy do promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich wykonujących rejsy krajowe w obrębie 20 mil od linii brzegowej.
(11) Nie jest konieczne aby państwa przyjmujące sprawdzały, czy promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie pływające do i z portów Wspólnoty są zgodne z pewnymi zharmonizowanymi wymaganiami certyfikacji i badań wykonywanych przez państwo bandery.
(12) Promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie powinny być również zgodne, na etapie budowy i w ciągu całego okresu służby, z obowiązującymi normami klasyfikacji w odniesieniu do budowy i utrzymania ich kadłuba, maszyn głównych i pomocniczych, instalacji elektrycznej i instalacji sterującej oraz powinny być wyposażone w urządzenie do rejestracji przebiegu podróży zgodne z odpowiednimi wymaganiami międzynarodowymi.
(13) Państwa Członkowskie powinny sprawdzać, czy towarzystwa oferujące te usługi eksploatują swoje promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie w sposób gwarantujący maksimum bezpieczeństwa; zainteresowane Państwa Członkowskie, inne niż państwo bandery, powinny być dopuszczane do pełnego uczestnictwa we wszelkich dochodzeniach dotyczących wypadków morskich.
(14) Fundamentalne znaczenie ma sprawdzenie, czy administracje państw trzecich bander zgadzają się ze zobowiązaniami towarzystw do współpracy w każdym śledztwie dotyczącym ofiar katastrof lub wydarzeń morskich i do stosowania się do zasad uznanych organizacji odnośnie do klasyfikacji i, tam gdzie ma to zastosowanie, certyfikacji; administracje takie akceptują stosowanie zharmonizowanych procedur badań i certyfikacji.
(15) W celu zapewnienia stałego dostosowania promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich do wymagań niniejszej dyrektywy, państwa przyjmujące przeprowadzają przeglądy przed uruchomieniem usługi i później w regularnych odstępach czasu, oraz każdorazowo gdy nastąpi znaczna zmiana warunków działania.
(16) W celu zmniejszenia obciążeń nakładanych na towarzystwa, należy szczególnie uwzględnić poprzednie weryfikacje i przeglądy; promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie powinny być zwolnione z przeglądów, jeżeli zostało potwierdzone że są zgodne z niniejszą dyrektywą odnośnie do działania na podobnych szlakach, a promy i statki zastępujące powinny korzystać ze specjalnych uzgodnień; promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie, które zostały przebadane zgodnie z życzeniem państw przyjmujących nie powinny być przedmiotem rozszerzonych inspekcji w ramach dyrektywy Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) [5]
.
(17) Państwa Członkowskie mają współpracować w celu wykonania swoich obowiązków jako państwa przyjmujące.
(18) Państwa Członkowskie mogą uznać za użyteczną pomoc w wykonywaniu ich zadań ze strony uznanych organizacji, które spełniają wymagania dyrektywy Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [6];
(19) W planowaniu przeglądów trzeba szczególnie uwzględnić harmonogramy rejsów i przeglądów promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich.
(20) Państwa Członkowskie mają zadbać, aby ich wewnętrzne systemy prawne umożliwiały tak im, jak i każdemu innemu istotnie zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu, branie udziału, współpracę lub dochodzenie w sprawach wypadków morskich na podstawie przepisów Kodeksu MOM o dochodzeniach w sprawach wypadków morskich; wyniki takich dochodzeń są podawane do publicznej wiadomości.
(21) Zespół dodatkowych środków w obszarach nawigacyjnych systemów naprowadzania, planowania wariantowego i lokalnych ograniczeń operacyjnych ma na celu dalszą poprawę bezpieczeństwa.
(22) Aby umożliwić monitorowanie stosowania niniejszej dyrektywy, tworzy się bazę danych, opartą o informacje pochodzące z przeglądów.
(23) Konieczne jest, aby komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich wspomagał Komisję w skutecznym stosowaniu niniejszej dyrektywy; funkcje te może podjąć Komitet ustanowiony na mocy art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG z dnia 13 września 1993 r. dotyczącej minimalnych wymagań w odniesieniu do statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających i przewożących towary niebezpieczne lub zanieczyszczające [7].
(24) Pewne przepisy niniejszej dyrektywy mogą być przystosowane przez ten Komitet w celu doprowadzenia do ich zgodności ze środkami Wspólnoty lub MOM i poprawienia jej reżimu, aby uwzględnić przyszłe poprawki do Międzynarodowej Konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z 1974 r. (SOLAS) która weszła w życie, oraz aby zapewnić zharmonizowaną implementację poprawek do niektórych uchwał MOM bez rozszerzania zakresu niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie systemu obowiązkowych przeglądów, który zwiększy bezpieczeństwo regularnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich do i z portów Państw Członkowskich Wspólnoty, oraz przyzna Państwom Członkowskim prawo do prowadzenia, uczestniczenia i współpracy we wszelkich dochodzeniach w sprawach wypadków morskich lub incydentów, które nastąpiły w trakcie wykonywania takich usług.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy oraz załączników do niej:
a) "prom typu ro-ro" oznacza morski statek pasażerski z urządzeniami umożliwiającymi wjazd na prom i wyjazd z niego pojazdów drogowych oraz kolejowych i przewożący więcej niż 12 pasażerów;
b) "szybki statek pasażerski" oznacza szybki statek, jak określono w rozporządzeniu 1 rozdziału X Konwencji SOLAS z 1974 r. wraz ze zmianami obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy, który przewozi więcej niż 12 pasażerów;
c) "pasażer" jest to każda osoba inna niż:
i) dowodzący i członkowie załogi lub inne osoby zatrudnione lub zaangażowane w jakimkolwiek charakterze na pokładzie statku na rzecz tego statku,
ii) dziecko w wieku poniżej jednego roku;
d) "Konwencja SOLAS 1974" oznacza Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu, wraz z protokołami i zmianami do niej, obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy;
e) "Kodeks szybkich statków" oznacza "Międzynarodowy kodeks bezpieczeństwa szybkich statków" zawarty w rezolucji. Komitetu Bezpieczeństwa Morskiego MOM MSC 36 (63) z dnia 20 maja 1994 r, zmieniony do dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy;
f) "regularne usługi" oznaczają serię przepraw promów typu ro-ro lub szybkich statków pasażerskich wykonywanych w celu obsługi ruchu między tymi samymi dwoma lub więcej portami, lub serię podróży z tego samego portu i z powrotem bez zawijania do portów pośrednich, albo:
i) zgodnie z opublikowanym rozkładem jazdy; lub
ii) przepraw tak regularnych lub częstych, że stanowią one rozpoznawalne, systematyczne serie;
g) "obszar morski" oznacza dowolny obszar morski ujęty w wykazie ustalonym zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich [8];
h) "certyfikaty" oznaczają:
i) dla promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich wykonujących podróże międzynarodowe, certyfikaty bezpieczeństwa wydane w ramach Konwencji SOLAS 1974 wraz ze zmianami, łącznie z odpowiednimi zapisami dotyczącymi wyposażenia, oraz, tam gdzie to stosowne, certyfikatami wyłączenia i pozwoleniami na eksploatowanie;
ii) dla promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich wykonujących podróże krajowe, certyfikaty bezpieczeństwa wydane zgodnie z dyrektywą 98/18/WE
i) "certyfikat wyłączenia" oznacza dowolny certyfikat wydany w ramach przepisów rozporządzenia I B/12 lit. a) ppkt vi) Konwencji SOLAS 1974;
j) "administracja państwa bandery" oznacza właściwe władze państwa, do noszenia bandery którego uprawniony jest dany prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski;
k) "państwo przyjmujące" oznacza Państwo Członkowskie do portu(ów) którego, lub z portu(ów) którego, prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski wykonuje regularną usługę;
l) "podróż międzynarodowa" oznacza podróż morską z portu Państwa Członkowskiego do portu leżącego poza tym Państwem Członkowskim lub odwrotnie;
m) "podróż krajowa" oznacza podróż w obszarach morskich z portu Państwa Członkowskiego do tego samego portu lub do innego portu tego Państwa Członkowskiego;
n) "uznana organizacja" oznacza organizację uznaną zgodnie z art. 4 dyrektywy 94/57/WE;
o) "towarzystwo" oznacza towarzystwo eksploatujące jeden lub więcej promów typu ro-ro, dla którego został wystawiony dokument zgodności wydany zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 3051/95 z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo na promach pasażerskich (typu ro-ro) [9], lub towarzystwo eksploatujące szybkie statki pasażerskie, dla którego został wystawiony dokument zgodności, wydany zgodnie z rozporządzeniem IX/4 Konwencji SOLAS 1974, ze zmianami obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy;
p) "Kodeks dochodzenia w sprawach wypadków morskich" oznacza Kodeks dochodzenia w sprawach wypadków morskich i incydentów przyjęty przez MOM drogą rezolucji Zgromadzenia A.849 (20) z dnia 27 listopada 1997 r.;
q) "przegląd specjalny" oznacza przegląd przez państwo przyjmujące według ustaleń art. 6 i 8;
r) "inspektor dyplomowany" oznacza pracownika sektora publicznego lub inną osobę, należycie upoważnioną przez właściwe władze Państwa Członkowskiego do przeprowadzania przeglądów i inspekcji związanych z certyfikatami i spełniającą kryteria kwalifikacji i niezależności podane w załączniku V;
s) "niezgodność" oznacza stan, który uznano za niespełniający wymagań niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich pływających do lub z portu Państwa Członkowskiego w ramach regularnej usługi, niezależnie od ich bandery, wykonujących podróże międzynarodowe lub podróże krajowe w obszarach morskich należących do klasy A jak określono w art. 4 dyrektywy 98/18/WE.
2.
Państwa Członkowskie mogą stosować niniejszą dyrektywę do promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich wykonujących podróże krajowe na obszarach morskich innych niż te, które określono w ust. 1.
W takich sytuacjach stosuje się odnośne zasady do wszystkich promów typu ro-ro lub szybkich statków pasażerskich działających w takich samych warunkach, bez dyskryminacji ze względu na banderę, narodowość lub miejsce założenia towarzystwa.
Artykuł 4
Wstępne weryfikacje wymagane w stosunku do promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich
1.
Przed rozpoczęciem służby promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego w regularnej usłudze, lub w ciągu 12 miesięcy od daty określonej w art. 19 ust. 1 dla promów typu ro-ro lub szybkich statków pasażerskich już wykonujących regularną usługę w tym dniu, państwo przyjmujące sprawdza, czy promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie:
a) posiadają ważne certyfikaty, wydane przez administrację państwa bandery lub przez uznaną organizację działającą w jej imieniu;
b) zostały przebadane w celu wydania certyfikatów zgodnie z odnośnymi procedurami i wytycznymi załączonymi do rezolucji Zgromadzenia MOM A.746 (18) w sprawie wytycznych badania w ramach zharmonizowanego systemu badań i certyfikacji, w formie jaką miały w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy, lub procedurami przeznaczonymi do osiągnięcia tego samego celu;
c) spełniają normy określone dla klasyfikacji według zasad uznanej organizacji, lub zasad przyjętych jako równoważne przez administrację państwa bandery odnośnie do budowy i utrzymania ich kadłuba, maszyn i instalacji elektrycznych oraz sterujących;
d) są wyposażone w urządzenie zapisujące przebieg podróży (VGRD) w celu dostarczania informacji w wypadku ewentualnego dochodzenia w sprawie ofiar katastrofy.
Urządzenie to powinno spełniać normy wykonania według rezolucji Zgromadzenia MOM A.861 (20) z dnia 27 listopada 1997 r. oraz stosować się do norm badania ustalonych w normie Międzynarodowej Komisji Elektrotechniki (IEC) nr 61996.
Jednakże dla urządzeń VGRD, które mają być umieszczone na pokładzie promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich zbudowanych przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, może zostać udzielone wyłączenie z niektórych z wymagań.
Wyłączenia te oraz warunki, na jakich mogą one być udzielane przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16;
e) spełniają szczególne wymagania o stabilności przyjęte na poziomie regionalnym i przeniesione do ustawodawstwa narodowego, zgodnie z procedurą notyfikacji ustaloną w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, gdy wykonują w tym regionie usługę podlegającą temu ustawodawstwu krajowemu, pod warunkiem że wymagania te nie przekraczają wymagań określonych w załączniku rezolucji 14 (Wymagania stabilności odnoszące się do Porozumienia) Konferencji SOLAS z 1995 r. i zostały przekazane do Sekretariatu Generalnego MOM, zgodnie z procedurami określonymi w pkt 3 tej rezolucji [10].
2.
Ustęp 1 lit. e) stosuje się do szybkich statków pasażerskich jedynie tam, gdzie to właściwe.
Artykuł 5
Wstępne weryfikacje wymagane w stosunku do towarzystw i państw bandery
Przed rozpoczęciem służby promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego w regularnej usłudze, lub w ciągu 12 miesięcy od daty określonej w art. 19 ust. 1 dla promów typu ro-ro lub szybkich statków pasażerskich już wykonujących regularną usługę w tym dniu, państwa przyjmujące:
1) sprawdzają, czy towarzystwa, które eksploatują lub zamierzają eksploatować taki prom lub statek w usłudze regularnej:
a) podejmują środki niezbędne do zapewnienia stosowania szczególnych wymagań ustanowionych w załączniku I i dostarczają dowody zgodności z tym ustępem oraz z art. 4 państwom przyjmującym zaangażowanym w regularną usługę;
b) zgadzają się z wyprzedzeniem, że państwa przyjmujące oraz dowolne istotnie zainteresowane Państwo Członkowskie może prowadzić, uczestniczyć w pełni lub współpracować w dochodzeniu dotyczącym wypadku morskiego lub incydentu zgodnie z art. 12 i udostępniają im informacje odzyskane z urządzenia VGRD z ich promu lub statku biorącego udział w takiej katastrofie lub incydencie.
2) względem promu lub statku pływającego pod banderą inną niż bandera Państwa Członkowskiego dokonują sprawdzenia, czy państwo bandery przyjęło zobowiązanie towarzystwa do spełniania wymagań niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Wstępne przeglądy specjalne
1.
Przed rozpoczęciem służby promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego w regularnej usłudze lub w ciągu 12 miesięcy od daty określonej w art. 19 ust. 1 dla promów typu ro-ro lub szybkich statków pasażerskich już wykonujących regularną usługę w tym dniu, państwo przyjmujące przeprowadza wstępne przeglądy specjalne, zgodnie z załącznikami I i III, w celu przekonania się, czy prom ro-ro lub szybki statek pasażerski spełniają wymogi konieczne do bezpiecznego wykonywania regularnej usługi.
2.
Jeśli niniejszy artykuł jest stosowany przed rozpoczęciem działania, państwa przyjmujące ustalają datę wstępnego przeglądu specjalnego nie późniejszą niż jeden miesiąc po otrzymaniu dowodów niezbędnych do zakończenia weryfikacji na mocy art. 4 i 5.
Artykuł 7
Przepisy specjalne
1.
Gdy prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski ma być włączony do innej regularnej usługi, nowe państwo przyjmujące dokładnie weryfikuje przeglądy przeprowadzone uprzednio dla tego promu lub statku celem dopuszczenia go do wykonywania poprzedniej regularnej usługi, objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4, 5 i 6 nie mają zastosowania przed rozpoczęciem wykonywania nowej regularnej usługi przez prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski, pod warunkiem, że poprzednio przeprowadzone weryfikacje i przeglądy spełniają wymagania nowego państwa przyjmującego oraz że odnoszą się do nowych warunków działania.
2.
Artykuł 4, 5 i 6 nie muszą być stosowane gdy prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski spełniające wymagania niniejszej dyrektywy i wykonujące już regularną usługę objętą niniejszą dyrektywą, przechodzą do innej regularnej usługi objętej niniejszą dyrektywą, dla której odpowiednie państwa przyjmujące uzgodnią, że charakterystyka szlaku jest podobna, oraz państwa przyjmujące będą zgodne w pełni, że ten prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski spełniają wszystkie wymagania dla bezpiecznego wykonywania tej usługi.
Na prośbę towarzystwa, zainteresowane państwa przyjmujące mogą potwierdzić z wyprzedzeniem swoją zgodę odnośnie do potwierdzenia podobieństwa charakterystyki szlaku.
3.
W przypadkach, gdy w wyniku nieprzewidzianych okoliczności musi zostać szybko wprowadzony zamienny prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski w celu zapewnienia ciągłości wykonywania usługi oraz ust. 1 i 2 nie mają zastosowania, państwo przyjmujące może zezwolić na rozpoczęcie wykonywania usługi przez ten prom lub statek, pod warunkiem że:
a) sprawdzenie wizualne oraz kontrola dokumentów nie budzą podejrzeń, że ten prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski nie spełniają wymagań koniecznych dla bezpiecznego działania, i
b) państwo przyjmujące zakończy weryfikacje i przeglądy objęte art. 4, 5 i 6 w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 8
Regularne przeglądy specjalne i inne badania
1.
Państwa przyjmujące przeprowadzają raz w ciągu każdego 12-miesięcznego okresu:
- przegląd specjalny, zgodnie z załącznikiem III, i
- przegląd w trakcie trwania regularnej usługi, mający na celu ujęcie zagadnień wymienionych w załączniku I, III i IV w ilości dostatecznej dla przekonania państwa przyjmującego, że ten prom lub statek w dalszym ciągu spełnia wszystkie wymagania niezbędne dla bezpiecznego działania.
Wstępny przegląd specjalny zgodnie z art. 6 liczy się jako przegląd specjalny do celów niniejszego artykułu.
2.
Państwo przyjmujące przeprowadza przegląd specjalny zgodnie z załącznikiem III za każdym razem, gdy prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski podlega naprawie, zmianom lub modyfikacjom o ważnym znaczeniu lub gdy zachodzi zmiana zarządzania banderą albo przeniesienie do innej klasy.
Jednak w przypadku zmiany zarządzania banderą albo przeniesienia do innej klasy państwo przyjmujące może, po uwzględnieniu weryfikacji i przeglądów wykonanych poprzednio dla tego promu lub statku i pod warunkiem, że zmiana ta nie wpłynie na bezpieczeństwo użytkowania tego promu lub statku, odstąpić od przeglądu specjalnego tego promu lub statku, wymaganego według niniejszego ustępu.
3.
W przypadku gdy przeglądy określone w ust. 1 potwierdzą lub wykryją niezgodności względem wymagań niniejszej dyrektywy uzasadniające zakazanie użytkowania, wszelkie koszty związane z przeglądem, w każdym zwykłym okresie rozliczeniowym, pokrywa towarzystwo.
Artykuł 9
Powiadamianie
Państwa przyjmujące niezwłocznie informują towarzystwa na piśmie o wynikach weryfikacji i przeglądów wykonanych na mocy art. 4, 5, 6 i 8.
Artykuł 10
Zakaz użytkowania
1.
Państwo przyjmujące może wydać zakaz użytkowania promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego w regularnej usłudze:
a) gdy nie było w stanie potwierdzić zgodności z wymaganiami art. 4 i 5;
b) gdy kiedykolwiek w trakcie badań określonych w art. 6 i 8 wykryto niezgodności stanowiące bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa promu lub statku, jego załogi i pasażerów;
c) kiedy istnieje stała niemożność uzyskania zgodności z instrumentami Wspólnoty wymienionymi z załączniku II, stanowiąca bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa promu lub statku, jego załogi i pasażerów;
d) gdy państwo bandery nie dokonało sprawdzenia kwestii określonej w art. 13 ust. 1 lub 5,
do czasu gdy państwo przyjmujące ustali, że zagrożenie zostało usunięte i wymagania niniejszej dyrektywy są spełnione.
Państwo przyjmujące powiadamia towarzystwo na piśmie o decyzji zakazu użytkowania promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego z podaniem pełnego uzasadnienia.
2.
Jednak w przypadku wykrycia niezgodności w stosunku do promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego już wykonującego regularną usługę państwo przyjmujące żąda podjęcia przez towarzystwo niezbędnych działań w celu ich usunięcia natychmiast lub w ciągu ściśle określonego i sensownego okresu, pod warunkiem że nie stanowią one bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa promu lub statku, jego załogi i pasażerów.
Po usunięciu niezgodności, zainteresowane państwa przyjmujące dokonują sprawdzenia, czy naprawa została wykonana w sposób w pełni odpowiadający ich wymaganiom.
W przeciwnym razie zakazują one dalszego użytkowania tego promu lub statku.
3.
Państwa Członkowskie, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, ustalają i utrzymują odpowiednie procedury obejmujące prawo towarzystwa do odwołania od decyzji zakazującej użytkowania.
Odwołania powinny być rozpatrywane w szybkim trybie.
Odwołanie nie powoduje automatycznego zawieszenia decyzji.
Właściwe władze przekazują towarzystwu odpowiednie informacje o jego prawie do odwołania.
4.
W przypadkach zastosowania art. 4, 5 i 6 przed rozpoczęciem użytkowania promu typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego w regularnej usłudze decyzja zakazująca użytkowania statku musi być podjęta w ciągu jednego miesiąca od wstępnego przeglądu specjalnego i natychmiast przekazana towarzystwu.
Artykuł 11
Procedury związane ze wstępnymi i regularnymi przeglądami specjalnymi
1. Promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie, które zostały poddane przeglądom specjalnym w celu spełnienia wymagań zainteresowanego państwa (państw) przyjmującego(-ych) są zwolnione przez to (te) państwo(-a) z przeglądów rozszerzonych określonych w art. 7 ust. 4 dyrektywy 95/21/WE i z inspekcji rozszerzonych, w oparciu o jasne podstawy pozwalające zaliczyć je do kategorii statków pasażerskich określonych w art. 7 ust. 1 i w załączniku V.A.3 do niniejszej dyrektywy.
2.
Administracje dwóch lub więcej państw przyjmujących zaangażowanych w przeglądy specjalne tego samego promu lub statku współpracują ze sobą.
Przeglądy specjalne są przeprowadzane przez zespół złożony z dyplomowanych inspektorów zaangażowanego państwa (państw) przyjmującego(-ych).
Gdziekolwiek zaistnieje potrzeba jakościowej oceny spełniania przepisów odnoszących się do klasy, państwa przyjmujące zapewniają włączenie do zespołu potrzebnych ekspertów, a tam gdzie stosowne, włączenie do zespołu rzeczoznawcy uznanej organizacji.
Inspektorzy składają raport o niezgodnościach administracjom państw przyjmujących.
Państwo przyjmujące przekazuje te informacje państwu bandery, jeżeli nie jest ono państwem przyjmującym, zaangażowanym w przegląd.
3.
Zaangażowane państwo przyjmujące może zgodzić się przeprowadzić przegląd na prośbę innego zaangażowanego państwa przyjmującego.
4.
Państwa przyjmujące, na prośbę towarzystw, zapraszają administrację państwa bandery, które nie jest państwem przyjmującym, do wyznaczenia reprezentanta biorącego udział w dowolnym przeglądzie specjalnym w ramach przepisów niniejszej dyrektywy.
5.
Państwa przyjmujące planując przegląd zgodnie z art. 6 i 8 biorą szczególnie pod uwagę harmonogram pracy i konserwacji danego promu lub statku.
6.
Rezultaty przeglądów specjalnych zapisuje się w sprawozdaniu, którego format jest uzgadniany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.
7.
W razie występowania stałych różnic zdań między państwami przyjmującymi odnośnie do spełnienia wymagań art. 4 i art. 5 ust. 1 administracja dowolnego państwa przyjmującego, zaangażowanego w przegląd specjalny, zawiadamia natychmiast Komisję o przyczynach tego nieporozumienia.
8.
Komisja niezwłocznie rozpoczyna postępowanie w celu podjęcia decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.
Artykuł 12
Dochodzenie w sprawie wypadku
1.
Państwa Członkowskie definiują, w ramach swoich odnośnych wewnętrznych systemów prawnych, status prawny, który umożliwia im i każdemu innemu istotnie zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu uczestnictwo, współpracę lub, tam gdzie przewiduje to Kodeks dochodzenia w sprawach wypadków morskich, prowadzenie dowolnego dochodzenia w sprawie katastrofy morskiej lub incydentu, w którym uczestniczył prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski.
2.
Pojęcia "państwo istotnie zainteresowane", "państwo kierujące dochodzeniem", "wypadek morski" mają takie samo znaczenie, jakie mają w Kodeksie dochodzenia w sprawach wypadków morskich.
3.
W przypadkach gdy prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski uczestniczy w wypadku morskim, procedura dochodzeniowa jest uruchamiana przez państwo, na wodach którego ten wypadek lub incydent się wydarzył, lub jeżeli miał miejsce na innych wodach, przez Państwo Członkowskie, które ten prom lub statek odwiedził jako ostatnie.
Państwo to pozostaje odpowiedzialne za dochodzenie i koordynację działań z innymi istotnie zainteresowanymi państwami przez taki czas, na jaki zostało wzajemnie uzgodnione kierowanie dochodzeniem przez to państwo.
4.
Państwa Członkowskie prowadzące, uczestniczące lub współpracujące w takich dochodzeniach pilnują, aby dochodzenie było prowadzone w sposób najbardziej skuteczny i trwało możliwie najkrócej, uwzględniając Kodeks dochodzenia w sprawach wypadków morskich.
5.
Państwa Członkowskie pilnują, aby sprawozdania wynikające z takich dochodzeń zostały ujawnione zgodnie z pkt 12.3 Kodeksu dochodzenia w sprawach wypadków morskich oraz przekazane Komisji.
Artykuł 13
Środki towarzyszące
1.
Państwa Członkowskie wydające lub uznające certyfikat wyłączenia są zobowiązane pracować razem z zaangażowanym państwem przyjmującym lub administracją państwa bandery w celu rozwiązania wszelkich różnic zdań dotyczących wyłączeń przed wstępnym przeglądem specjalnym.
2.
Państwa Członkowskie mają obsługiwać działający z wybrzeża nawigacyjny system naprowadzania i inne systemy informacyjne zgodnie z rezolucją MOM A.795 (19), aby wspomagać promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie w bezpiecznym wykonywaniu regularnej usługi lub jej części, za której bezpieczeństwo ponoszą odpowiedzialność.
3.
Każde Państwo Członkowskie dostarcza Komisji egzemplarze raportów z badań, określonych w art. 11 ust. 6, opatrzone w razie potrzeby numerem identyfikacyjnym MOM.
Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, może podjąć decyzję o odpowiednich środkach w celu przypisania numeru identyfikacyjnego innym statkom.
Jeżeli w regularnej usłudze zaangażowane są dwa lub więcej państwa przyjmujące, dane te mogą być dostarczane przez jedno z tych państw przyjmujących.
Komisja zakłada i utrzymuje bazę danych, zawierającą dostarczone informacje.
Warunki dostępu do tej bazy danych są ustanawiane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby towarzystwa eksploatujące promy typu ro-ro lub szybkie statki pasażerskie w regularnych usługach do lub z ich portów były zdolne do utrzymania i stosowania zintegrowanego systemu planowania ewentualnych nagłych zdarzeń okrętowych.
W tym celu wykorzystują one strukturę przedstawioną w rezolucji Zgromadzenia MOM A.852 (20) w sprawie wytycznych budowania zintegrowanego systemu ewentualnych zdarzeń.
Jeżeli dwa lub więcej Państwa Członkowskie są zaangażowane jako państwa przyjmujące w regularnej usłudze, ustalają one razem plan dla różnych szlaków.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że zostały w pełni zaangażowanie w ramach swoich kompetencji jako państwo przyjmujące przez państwo bandery, przed wydaniem zezwolenia na użytkowanie szybkiego statku, zgodnie z przepisami ust. 1.9.3 Kodeksu szybkich statków.
Państwa te zapewniają, że są ustanowione lub utrzymywane ograniczenia operacyjne wymagane przez sytuację lokalną, niezbędne dla ochrony życia, zasobów naturalnych i działań na linii brzegowej oraz przyjmują środki w celu zapewnienia wykonania tych ograniczeń.
Artykuł 14
Współpraca między państwami przyjmującymi
Państwa przyjmujące, zaangażowane w świadczeniu tej samej regularnej usługi, współdziałają we wdrażaniu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Środki dodatkowe
Państwa Członkowskie informują państwa trzecie, mające obowiązki państwa bandery lub obowiązki podobne jak państwo przyjmujące promy typu ro-ro i szybkie statki pasażerskie, objęte niniejszą dyrektywą i działające między portem Państwa Członkowskiego i portem państwa trzeciego, o wymaganiach nałożonych przez niniejszą dyrektywę na każde towarzystwo świadczące regularne usługi do lub z portu Wspólnoty.
Artykuł 16
Komitet regulacyjny
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet utworzony na mocy art. 12 ust. 1 dyrektywy 93/75/EWG.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, jakie należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w czasie, który jest ustalany przez jego przewodniczącego z uwagi na pilność sprawy.
Opinia jest wydawana większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) u lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie 8 tygodni od daty przedstawienia sprawy Radzie, Rada nie podejmie działania, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 17
Procedura dokonywania zmian
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16:
a) załączniki,
b) definicje,
c) odniesienia do instrumentów Wspólnoty,
d) odniesienia do rezolucji MOM
Załączniki mogą być również poprawiane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, kiedy jest konieczne poprawienie uzgodnień ustalonych przez niniejszą dyrektywę bez rozszerzania jej zakresu.
Artykuł 18
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają system kar za naruszenia przepisów narodowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i przyjmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić stosowanie tych kar.
Kary tak nakładane muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 19
Zastosowanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż 1 grudnia 2000 i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2. Przepisy art. 4 ust. 1 lit. d) zostaną zastosowane nie później niż 30 miesięcy po dacie ogłoszenia normy IEC nr 61996 lub do 1 stycznia 2001 r., zależnie od tego, która z tych dat jest późniejsza.
3.
Przyjęte przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie natychmiast przekazują Komisji wszystkie teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Komisja informuje o nich inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 20
Ocena zastosowania
Trzy lata po dacie określonej w art. 19 ust. 1, na podstawie danych, które dostarczą Państwa Członkowskie zgodnie z art. 13, Komisja dokonuje oceny stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 22
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 1999/36/WE
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
w sprawie przewoźnych urządzeń ciśnieniowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75 ust. 1 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
(1) W ramach wspólnej polityki transportowej należy przyjąć dalsze środki zmierzające do zapewnienia bezpieczeństwa transportu.
(2) Każde z Państw Członkowskich obecnie wymaga, aby wszystkie przewoźne urządzenia, które mają być wykorzystywane na jego terytorium, podlegały certyfikacji i kontroli, łącznie z kontrolami okresowymi, realizowanymi przez wyznaczone organy; niniejsza praktyka wymagająca wielokrotnych zatwierdzeń, jeżeli wyposażenie ma być używane w więcej niż jednym Państwie Członkowskim w trakcie operacji transportowych, stanowi przeszkodę w zapewnieniu usług transportowych we Wspólnocie; uzasadnione jest podjęcie przez Komisję działań w celu harmonizacji procedur homologacyjnych, tak aby ułatwić stosowanie przewoźnych urządzeń ciśnieniowych na terytorium innego Państwa Członkowskiego w ramach operacji transportowych.
(3) Należy przyjąć środki do stopniowego ustanawiania jednolitego rynku transportu, w szczególności dla swobodnego przepływu przewoźnych urządzeń ciśnieniowych.
(4) Działania na poziomie wspólnotowym są jedynym możliwym sposobem osiągnięcia takiej harmonizacji, ponieważ Państwa Członkowskie, działając niezależnie lub w ramach umów międzynarodowych, nie mogą osiągnąć tego samego stopnia harmonizacji w zakresie zatwierdzeń takiego wyposażenia; obecnie wzajemne uznawanie homologacji wydawanych przez różne Państwa Członkowskie nie jest zadowalające ze względu na element uznaniowości.
(5) Dyrektywa Rady jest właściwym instrumentem prawnym do zwiększenia bezpieczeństwa takiego wyposażenia, gdyż wyznacza ona ramy jednolitego i obowiązkowego stosowania przez Państwa Członkowskie procedur zatwierdzających.
(6) Dyrektywy Rady 94/55/WE [4] oraz 96/49/WE [5] rozszerzyły stosowanie postanowień ADR [6] oraz RID [7] na ruch krajowy w celu harmonizacji w całej Wspólnocie warunków, w jakich towary niebezpieczne są przewożone w transporcie drogowym i kolejowym.
(7) Dyrektywy 94/55/WE oraz 96/49/WE przewidują opcję stosowania procedur oceny zgodności opartych na modułach, zgodnie z decyzją 93/465/EWG [8], w stosunku do określonych nowych przewoźnych urządzeń ciśnieniowych; niniejsza opcja powinna zostać zastąpiona rozszerzonym obowiązkiem objęcia wszystkich nowych ciśnieniowych przewoźnych urządzeń używanych w transporcie towarów niebezpiecznych i objętych zakresem dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE.
(8) Dyrektywa 97/23/WE [9] ustanawia wymagania ogólne dotyczące swobodnego przepływu i bezpieczeństwa urządzeń ciśnieniowych.
(9) Dozowniki aerozolowe oraz butle gazowe stosowane w urządzeniach oddechowych należy wyłączyć z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, gdyż ich swobodny przepływ i bezpieczeństwo są już objęte dyrektywą 75/324/EWG [10] oraz dyrektywą 97/23/WE.
(10) Wzajemne uznawanie świadectw homologacji wystawianych przez jednostki kontrolujące wyznaczone przez właściwe organy Państw Członkowskich, oceny zgodności lub procedur ponownej oceny, oraz procedur kontroli okresowych przyczynia się do usuwania przeszkód w swobodzie świadczenia usług transportowych; taki cel nie może być w zadowalającym stopniu osiągnięty na innym poziomie przez Państwa Członkowskie; w celu wyeliminowania elementu uznaniowości konieczne jest wyraźne ustalenie, których procedur należy przestrzegać.
(11) Konieczne jest określenie wspólnych reguł ustanawiających wzajemne uznawanie wyznaczania jednostek kontrolujących, które zapewniają zgodność z dyrektywami 94/55/WE oraz 96/49/WE; niniejsze wspólne reguły będą skutkowały wyeliminowaniem niepotrzebnych kosztów i procedur administracyjnych odnoszących się do homologacji urządzeń oraz wyeliminowania barier technicznych w handlu.
(12) Aby nie utrudniać operacji transportowych między Państwem Członkowskim a państwem trzecim, niniejszej dyrektywy nie należy stosować do przewoźnych urządzeń ciśnieniowych wykorzystywanych wyłącznie w operacjach transportowych towarów niebezpiecznych między terytorium Wspólnoty a terytorium państwa trzeciego.
(13) Państwa Członkowskie muszą wyznaczyć jednostki kontrolujące uprawnione do wykonywania oceny zgodności lub procedur ponownej oceny oraz kontroli okresowych; muszą one również zapewnić, że takie jednostki są wystarczająco niezależne, skuteczne i zawodowo zdolne do realizacji wyznaczonych im zadań.
(14) Należy wprowadzić szczególne procedury oceny zgodności nowych zaworów oraz innych akcesoriów stosowanych w transporcie.
(15) Należy wprowadzić przepisy dotyczące ponownej oceny istniejącego wyposażenia, jak określono w części II załącznika IV; w celu umożliwienia stosowania do niego niniejszej dyrektywy.
(16) Zgodność z technicznymi przepisami załączników do dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE dotycząca nowego wyposażenia musi być wykazana w drodze procedur oceny zgodności określonych w części I załącznika IV; kontrole okresowe istniejącego wyposażenia będą przeprowadzane zgodnie z procedurami określonymi w części III załącznika IV.
(17) Wyposażenie określone w niniejszej dyrektywie powinno nosić oznaczenie wskazujące jego zgodność z wymogami dyrektyw 94/55/WE lub 96/49/WE oraz niniejszej dyrektywy, w celu wprowadzenia do obrotu, wypełnienia, stosowania i uzupełniania zgodnie z zamierzonym celem.
(18) Państwa Członkowskie muszą zezwolić na swobodne przemieszczanie na swoim terytorium, wprowadzanie do obrotu, stosowanie w trakcie jakichkolwiek operacji transportowych lub stosowanie zgodnie z ich zamierzonym celem przewoźnych urządzeń ciśnieniowych, noszących znak określony w załączniku VII, bez przechodzenia dalszych ocen lub konieczności dostosowania do dalszych wymogów technicznych.
(19) Właściwe jest, aby Państwo Członkowskie, pod warunkiem że informuje o tym Komisję, miało możliwość przyjmowania środków ograniczających lub zakazujących wprowadzania do obrotu i stosowania wyposażenia, w przypadkach gdy stanowi ono szczególne zagrożenie bezpieczeństwa.
(20) Do zmiany załączników niniejszej dyrektywy oraz przesuwania daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy w stosunku do określonych przewoźnych urządzeń ciśnieniowych należy stosować procedurę komitetu.
(21) Należy uwzględnić ustalenia przejściowe w celu umożliwienia wprowadzania do obrotu oraz wprowadzania do użytku urządzeń ciśnieniowych produkowanych zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy.
(22) Dyrektywy 84/525/EWG [11], 84/526/EWG [12] oraz 84/527/EWG [13] w sprawie butli do gazu stanowią o procedurze zgodności różnej od procedury przewidzianej niniejszą dyrektywą; należy wprowadzić jednolitą procedurę dla wszystkich przewoźnych urządzeń ciśnieniowych.
(23) Należy wprowadzić procedurę kontroli okresowych w stosunku do butli do gazu, zgodnych z dyrektywami 84/525/EWG, 84/526/EWG oraz 84/527/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zwiększenie bezpieczeństwa w odniesieniu do przewoźnych urządzeń ciśnieniowych homologowanych do stosowania w transporcie lądowym, w kolejowych i drogowych przewozach towarów niebezpiecznych oraz zapewnienie swobodnego przepływu takich urządzeń na terytorium Wspólnoty, włączając aspekty wprowadzania takich urządzeń do obrotu, powtórnego ich dopuszczania do ruchu oraz ich wielokrotnego użycia.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się:
a) do celów wprowadzania do obrotu: do nowych przewoźnych urządzeń ciśnieniowych określonych w art. 2;
b) do celów ponownej oceny zgodności: do istniejących przewoźnych urządzeń ciśnieniowych określonych w art. 2, które spełniają wymogi techniczne ustanowione w dyrektywach 94/55/WE oraz 96/49/WE;
c) do celów wielokrotnego stosowania i kontroli okresowych:
- do przewoźnych urządzeń ciśnieniowych określonych w lit. a) i b),
- do butli do gazu noszących oznakowanie zgodności ustanowione w dyrektywach 84/525/EWG, 84/526/EWG oraz 84/527/EWG.
3.
Przewoźne urządzenia ciśnieniowe, które zostały wprowadzone do obrotu przed dniem 1 lipca 2001 r. lub, w przypadku art. 18, w ciągu dwóch lat od tego dnia, a które nie zostały ponownie ocenione pod względem ich zgodności z wymogami dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE, są wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
4. Przewoźne urządzenia ciśnieniowe stosowane wyłącznie w transporcie towarów niebezpiecznych między terytorium Wspólnoty a terytorium państwa trzeciego wykonywanym zgodnie z art. 6 ust. 1 oraz art. 7 dyrektywy 94/55/WE lub art. 6 ust. 1 lub art. 7 ust. 1 oraz 2 dyrektywy 96/49/WE są wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "przewoźne urządzenia ciśnieniowe" oznaczają:
- wszelkie pojemniki (butle, tuby, bębny ciśnieniowe, pojemniki kriogeniczne, zestawy butli określone w załączniku A do dyrektywy 94/55/WE),
- wszelkie zbiorniki, łącznie ze zbiornikami odejmowalnymi, kontenerami zbiornikowymi (zbiorniki przewoźne), zbiorniki wagonów cystern, cysterny lub zbiorniki pojazdów baterii lub wagonów baterii, zbiorniki pojazdów cystern,
stosowane w transporcie gazów klasy 2 zgodnie z załącznikami do dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE oraz w transporcie niektórych substancji niebezpiecznych innych klas wskazanych w załączniku VI do niniejszej dyrektywy, łącznie z ich zaworami i innymi akcesoriami stosowanymi w transporcie.
Niniejsza definicja wyłącza urządzenia podlegające zasadom ogólnego wyłączenia, stosowane do małych ilości oraz do specjalnych przypadków, przewidzianych w Załączniku do dyrektywy 94/55/WE oraz w Załączniku do dyrektywy 96/49/WE, jak też do dozowników aerozolu (numer ONZ 1950) oraz butli do gazu wykorzystywanych w aparatach oddechowych;
2) "znak" oznacza symbol określony w art. 10;
3) "procedury oceny zgodności" oznaczają procedury wymienione w części I załącznika IV;
4) "ponowna ocena zgodności" oznacza procedurę do kolejnej oceny na żądanie właściciela lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę we Wspólnocie lub posiadacza, zgodności przewoźnych urządzeń ciśnieniowych wyprodukowanych i dopuszczonych do ruchu przed dniem 1 lipca 2001 r. lub, w przypadku art. 18, w ciągu dwóch lat od tego dnia;
5) "jednostka notyfikowana" oznacza jednostkę kontrolującą wyznaczoną przez właściwe organy Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 8 oraz spełniającą kryteria załączników I i II;
6) "zatwierdzony organ" oznacza jednostkę kontrolującą wyznaczoną przez właściwe organy Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 9 oraz spełniającą kryteria załączników I i III.
Artykuł 3
Ocena zgodności lub wprowadzanie do obrotu we Wspólnocie nowych przewoźnych urządzeń ciśnieniowych
1.
Nowe pojemniki oraz nowe zbiorniki spełniają właściwe przepisy dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE.
Zgodność takich przewoźnych urządzeń ciśnieniowych z tymi przepisami jest ustanawiana przez jednostkę notyfikowaną wyłącznie zgodnie z procedurami oceny zgodności wymienionymi w części I załącznika IV i określonymi w załączniku V.
2.
Nowe zawory oraz inne akcesoria stosowane w transporcie spełniają stosowne przepisy załączników do dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE.
3.
Zawory oraz inne akcesoria bezpośrednio spełniające funkcje zabezpieczeń w przewoźnych urządzeniach ciśnieniowych, w szczególności zawory bezpieczeństwa, zawory napełniania i opróżniania oraz zawory butli podlegają procedurze oceny zgodności, co najmniej na tyle surowej jak procedura, której został poddany pojemnik lub zbiornik, do którego są przymocowane.
Takie zawory oraz inne akcesoria stosowane w transporcie mogą podlegać innej procedurze oceny zgodności, niezależnie od tej stosowanej wobec pojemnika lub zbiornika.
4.
Jeżeli dyrektywy 94/55/WE oraz 96/49/WE nie zawierają żadnych szczegółowych przepisów technicznych dotyczących zaworów i akcesoriów określonych w ust. 3, takie zawory oraz akcesoria muszą spełniać wymogi dyrektywy 97/23/WE oraz, zgodnie z tą dyrektywą, podlegać procedurze oceny zgodności kategorii II, III lub IV określonej w art. 10 dyrektywy 97/23/WE zgodnie z tym, czy pojemnik lub zbiornik należy do kategorii 1, 2 lub 3 określonej w załączniku V do niniejszej dyrektywy.
5. Żadne z Państw Członkowskich nie zabrania, ogranicza lub utrudnia wprowadzania do obrotu lub dopuszczania do ruchu na swoim terytorium przewoźnych urządzeń ciśnieniowych, określonych w art. 1 ust. 2 lit. a), które są zgodne z niniejszą dyrektywą i noszą właściwe oznaczenie przewidziane w art. 10 ust. 1 i 2.
Artykuł 4
Ocena zgodności dotycząca wprowadzania do krajowego obrotu nowego przewoźnego urządzenia ciśnieniowego
1.
W drodze odstępstwa od art. 3 Państwa Członkowskie mogą dopuszczać na swoim terytorium wprowadzanie do obrotu, transport oraz dopuszczanie do ruchu przez użytkowników pojemników — łącznie z ich zaworami i innymi akcesoriami stosowanymi w transporcie — objętych art. 1 ust. 2 lit. a), których zgodność została oceniona przez zatwierdzony organ.
2.
Przewoźne urządzenia ciśnieniowe, których zgodność została oceniona przez zatwierdzony organ mogą nie nosić oznakowania opisanego w art. 10 ust. 1.
3.
Zatwierdzony organ pracuje wyłącznie na rzecz grupy, której jest członkiem.
4.
Procedury stosowane do oceny zgodności przez zatwierdzone organy są modułami A1, C1, F oraz G opisanymi w części I załącznika IV.
5.
Skutki niniejszego artykułu są monitorowane przez Komisję i oceniane od dnia 1 lipca 2004 r.
W tym celu Państwa Członkowskie przesyłają Komisji użyteczne informacje na temat wprowadzania w życie niniejszego artykułu.
Jeżeli jest to niezbędne, ocenie towarzyszy propozycja zmian niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Ponowna ocena zgodności istniejących przewoźnych urządzeń ciśnieniowych
1.
Zgodność przewoźnych urządzeń ciśnieniowych, określonych w art. 1 ust. 2 lit. b), ze stosownymi przepisami załączników do dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE jest ustalana przez jednostkę notyfikowaną zgodnie z procedurą ponownej oceny zgodności określoną w części II załącznika IV do niniejszej dyrektywy.
W przypadku gdy takie urządzenia były produkowane seryjnie, Państwa Członkowskie mogą pozwolić, aby ponowna ocena zgodności w odniesieniu do pojemników, łącznie z ich zaworami i innymi akcesoriami stosowanymi w transporcie, prowadzona była przez zatwierdzony organ, o ile zgodność produkowanego typu zostanie ponownie oceniona przez jednostkę notyfikowaną.
2. Żadne z Państw Członkowskich nie zabrania, nie ogranicza lub nie utrudnia wprowadzenia do obrotu lub dopuszczania do ruchu na swoim terytorium przewoźnych urządzeń ciśnieniowych, określonych w art. 1 ust. 2 lit. b), które są zgodne z niniejszą dyrektywą i noszą stosowne oznakowanie określone w art. 10 ust. 1.
Artykuł 6
Kontrola okresowa i wielokrotne stosowanie
1.
Kontrole okresowe pojemników, łącznie z ich zaworami i akcesoriami stosowanymi w transporcie, określone w art. 1 ust. 2 lit. c), są prowadzone przez jednostkę notyfikowaną lub zatwierdzony organ zgodnie z procedurą określoną w części III załącznika IV.
Kontrole okresowe zbiorników, łącznie z ich zaworami i innymi akcesoriami stosowanymi w transporcie, są prowadzone przez jednostkę notyfikowaną zgodnie z procedurą określoną w części III załącznika IV moduł 1.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą pozwolić na prowadzenie kontroli okresowych zbiorników na swoim terytorium dodatkowo przez zatwierdzone organy, które zostały uznane do prowadzenia kontroli okresowych zbiorników, a które działają pod nadzorem jednostki notyfikowanej zgodnie z procedurą określoną w części III załącznika IV moduł 2, dotyczącą kontroli okresowych przez zapewnienie jakości.
2.
Przewoźne urządzenia ciśnieniowe, określone w art. 1 ust. 2, mogą być poddawane kontrolom okresowym w każdym Państwie Członkowskim.
3.
Żadne Państwo Członkowskie nie może, z przyczyn odnoszących się do przewoźnych urządzeń ciśnieniowych jako takich, zabraniać, ograniczać lub utrudniać stosowania (łącznie z napełnianiem, przechowywaniem, opróżnianiem i uzupełnianiem) na swoim terytorium następujących przewoźnych urządzeń ciśnieniowych:
- urządzeń określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) oraz b) oraz w art. 1 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze, które spełniają przepisy niniejszej dyrektywy oraz noszą odpowiedni znak,
- istniejących butli do gazu noszących znak zgodności określony w dyrektywach 84/525/EWG, 84/526/EWG oraz 84/527/EWG oraz znak i numer identyfikacyjny, określony w art. 10 ust. 3 niniejszej dyrektywy, wskazujące, że urządzenie przeszło kontrolę okresową.
4.
Państwa Członkowskie mogą ustalać krajowe wymogi dotyczące przechowywania lub stosowania przewoźnych urządzeń ciśnieniowych, ale nie samych przewoźnych urządzeń ciśnieniowych lub akcesoriów potrzebnych podczas transportu.
Państwa Członkowskie mogą jednakże na podstawie art. 7 utrzymać krajowe wymogi dotyczące instalacji przyłączeniowych, barwnych kodów oraz temperatur odniesienia.
Artykuł 7
Przepisy krajowe
1.
Państwo Członkowskie może utrzymać swoje przepisy krajowe dotyczące instalacji przeznaczonych do podłączania innych urządzeń oraz barwnych kodów stosowanych do przewoźnych urządzeń ciśnieniowych do czasu, kiedy do załączników do dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE zostaną dodane normy europejskie.
Jednakże w przypadku gdy transport lub stosowanie określonych rodzajów gazu powodują powstanie problemów związanych z bezpieczeństwem, może być dopuszczony krótki okres przejściowy, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15, w celu umożliwienia Państwom Członkowskim utrzymania ich przepisów krajowych nawet po dodaniu norm europejskich do załączników do dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE.
2.
Państwo Członkowskie, w którym temperatura otoczenia wynosi regularnie poniżej − 20 °C może wprowadzić surowsze normy dotyczące temperatur eksploatacji materiałów przeznaczonych do stosowania w krajowym transporcie towarów niebezpiecznych na swoim terytorium do czasu, gdy do załączników do dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE zostaną dodane przepisy dotyczące stosownych temperatur odniesienia dla danych stref klimatycznych.
Artykuł 8
Jednostki notyfikowane
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz innym Państwom Członkowskim wykaz jednostek notyfikowanych powołanych we Wspólnocie, które wyznaczyły do przeprowadzania procedur oceny zgodności nowych przewoźnych urządzeń ciśnieniowych zgodnie z częścią I załącznika IV, do ponownej oceny zgodności istniejących rodzajów urządzeń z wymogami załączników do dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE, na podstawie części II załącznika IV i/lub do realizacji zadań kontroli okresowych na podstawie części III załącznika IV moduł 1 i/lub do realizacji zadań nadzoru na podstawie części III załącznika IV moduł 2.
Przekazują one również numery identyfikacyjne przydzielone im wcześniej przez Komisję.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz notyfikowanych jednostek, zawierający ich numery identyfikacyjne oraz zadania, dla których zostały one powołane.
2.
W procedurze wyznaczania jednostek notyfikowanych Państwa Członkowskie stosują kryteria wymienione w załącznikach I i II.
Każda jednostka przedkłada Państwu Członkowskiemu, które zamierza ją wyznaczyć, kompletne informacje oraz dowód spełnienia kryteriów załączników I i II.
3.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało jednostkę, wycofuje taką notyfikację, o ile okaże się, że taki organ nie spełnia już kryteriów określonych w ust. 2.
Niezwłocznie powiadamia Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o każdym takim cofnięciu notyfikacji.
Artykuł 9
Zatwierdzone organy
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim wykaz zatwierdzonych organów mających siedzibę we Wspólnocie, które uznały zgodnie z kryteriami ust. 2, do celów prowadzenia kontroli okresowych pojemników — łącznie z ich zaworami oraz innymi akcesoriami stosowanymi w transporcie — określonymi w art. 2 ust. 1 tiret pierwsze lub ponownej oceny zgodności istniejących pojemników — łącznie z ich zaworami oraz innymi akcesoriami stosowanymi w transporcie — które są tego samego rodzaju, co ponownie oceniony przez jednostkę notyfikowaną — dla zapewnienia ciągłej zgodności z właściwymi przepisami dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE zgodnie z procedurami określonymi w części III załącznika IV moduł 1.
Przekazują również numery identyfikacyjne przydzielone im wcześniej przez Komisję.
Państwa Członkowskie korzystające z opcji przewidzianej w art. 6 ust. 1 akapit drugi przekazują również Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim wykaz zatwierdzonych organów mających siedzibę we Wspólnocie, które uznały do celów prowadzenia kontroli okresowych zbiorników.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz uznanych zatwierdzonych organów, wraz z ich numerami identyfikacyjnymi oraz zadaniami, dla których zostały uznane.
Komisja zapewnia stałą aktualizację tego wykazu.
2.
Państwa Członkowskie przy uznawaniu zatwierdzonych organów stosują kryteria wymienione w załącznikach I i III.
Każdy organ przedkłada Państwu Członkowskiemu, które zamierza go uznać, kompletne informacje oraz dowód spełnienia kryteriów tych załączników.
3.
Państwo Członkowskie, które uznało organ, cofa zatwierdzenie, o ile okaże się, że taki organ nie spełnia już kryteriów określonych w ust. 2.
Niezwłocznie powiadamia Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o każdym takim cofnięciu zatwierdzenia.
Artykuł 10
Oznakowanie
1.
Bez uszczerbku dla wymogów dotyczących oznakowania pojemników i zbiorników określonych w dyrektywach 94/55/WE oraz 96/49/WE pojemniki i zbiorniki spełniające przepisy art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 mają znak przymocowany do nich zgodnie z częścią I załącznika IV.
Wzór takiego znaku określony jest w załączniku VII.
Niniejszy znak jest w sposób trwały i widoczny przymocowany obok numeru identyfikacyjnego jednostki notyfikowanej, która przeprowadziła procedurę oceny zgodności pojemników lub zbiorników.
W przypadku ponownej oceny niniejszemu znakowi towarzyszy numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej lub zatwierdzonego organu.
W przypadku przewoźnych urządzeń ciśnieniowych spełniających wymogi art. 7 ust. 2 po numerze identyfikacyjnym jednostki notyfikowanej lub zatwierdzonego organu następuje "− 40 °C".
2.
Nowe zawory oraz inne akcesoria pełniące bezpośrednio funkcje bezpieczeństwa noszą albo znak określony w załączniku VII do niniejszej dyrektywy, albo znak określony w załączniku VI do dyrektywy 97/23/WE.
Takim znakom nie musi towarzyszyć numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, która przeprowadziła ocenę zgodności zaworów oraz innych akcesoriów stosowanych w transporcie.
Zawory i akcesoria innego rodzaju nie podlegają żadnym specjalnym wymogom oznakowania.
3.
Bez uszczerbku dla wymogów dotyczących oznakowania pojemników i zbiorników określonych w dyrektywach 94/55/WE lub 96/49/WE do celów kontroli okresowych wszystkie przewoźne urządzenia ciśnieniowe określone w art. 6 ust. 1 noszą numer identyfikacyjny organu, który przeprowadził kontrolę okresową urządzeń w celu wykazania, czy urządzenia te mogą być nadal stosowane.
W odniesieniu do butli do gazu objętych dyrektywami 84/525/EWG, 84/526/EWG i 84/527/EWG, przy wykonywaniu pierwszej kontroli okresowej zgodnie z niniejszą dyrektywą wymieniony wcześniej numer identyfikacyjny jest poprzedzony znakiem opisanym w załączniku VII.
4.
Zarówno dla oceny zgodności oraz ponownej oceny, jak też dla kontroli okresowych numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej lub zatwierdzonego organu jest w sposób trwały i widoczny przymocowany w miejscu widocznym na jego odpowiedzialność przez taki organ lub przez producenta, lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę we Wspólnocie, lub przez właściciela lub jego pełnomocnego przedstawiciela mającego siedzibę we Wspólnocie, lub przez posiadacza.
5.
Zakazane jest mocowanie oznakowań na przewoźnych urządzeniach ciśnieniowych, które mogą wprowadzić strony trzecie w błąd w zakresie znaczenia lub symbolu graficznego oznakowania, określonego w niniejszej dyrektywie.
Wszelkie oznakowania innego rodzaju mogą być przymocowane do urządzeń, pod warunkiem że widoczność i czytelność oznaczenia określonego w załączniku VII nie zostaną przez to zmniejszone.
Artykuł 11
Klauzula ochronna
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie odkryje, że przenośne urządzenie ciśnieniowe, we właściwy sposób utrzymywane i stosowane zgodnie z zamierzonym celem, jest odpowiedzialne za zagrożenie zdrowia i/lub bezpieczeństwa osób oraz, gdzie ma to zastosowanie, zwierząt domowych lub dóbr, podczas transportu i/lub wykorzystania, bez względu na fakt, że nosi ono znak, może ono ograniczyć lub zabronić wprowadzenia do obrotu, transportu lub stosowania danego urządzenia lub spowodować jego wycofanie z obrotu lub obiegu.
Niezwłocznie powiadamia Komisję o każdym takim środku, wskazując powody swojej decyzji.
2.
Komisja niezwłocznie przystępuje do konsultacji z zainteresowanymi stronami.
W przypadku gdy po konsultacjach Komisja uzna przyjęte środki za uzasadnione, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które wystąpiło z inicjatywą oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
W przypadku gdy po niniejszych konsultacjach Komisja uzna, że środek jest nieuzasadniony, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które wystąpiło z inicjatywą oraz właściciela lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę we Wspólnocie lub posiadacza, lub producenta, lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę we Wspólnocie.
3.
W przypadku gdy przewoźne urządzenia ciśnieniowe, które są niezgodne, noszą oznakowanie określone w art. 10, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje właściwe działanie przeciwko osobie lub osobom, które przymocowały oznakowanie, i powiadamia o tym Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewnia, by Państwa Członkowskie były informowane o postępach i wyniku tej procedury.
Artykuł 12
Niewłaściwe oznakowanie
Bez uszczerbku dla art. 11, w przypadku gdy Państwo Członkowskie ustala, że oznakowanie opisane w załączniku VII zostało przymocowane bezzasadnie, właściciel lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie, lub posiadacz, lub producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie jest obowiązany doprowadzić przenośne urządzenie ciśnieniowe do zgodności z przepisami dotyczącymi oznakowania i zakończyć naruszanie warunków nałożonych przez Państwo Członkowskie.
W przypadku gdy brak zgodności trwa, Państwo Członkowskie natychmiast powiadamia Komisję i przyjmuje wszelkie właściwe środki do ograniczenia lub zakazu wprowadzania do obrotu, transportu lub stosowania danego urządzenia lub zapewnia, że zostanie ono wycofane z obrotu lub obiegu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11.
Artykuł 13
Decyzje prowadzące do odmowy lub ograniczenia
Wszelkie decyzje podejmowane na mocy niniejszej dyrektywy, których wynikiem jest ograniczanie wprowadzania do obrotu, transportu lub stosowania lub obowiązek wycofania z obrotu lub obiegu przewoźnego urządzenia ciśnieniowego, określają dokładne podstawy, na których są oparte.
Decyzje takie są niezwłocznie przekazywane stronie, której dotyczą, która w tym samym czasie jest również powiadamiana o przysługujących jej środkach odwoławczych na mocy przepisów prawnych obowiązujących w danym Państwie Członkowskim oraz o terminach, którym takie środki podlegają.
Artykuł 14
Komitet
Zmiany niezbędne do dostosowania załączników niniejszej dyrektywy są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.
Artykuł 15
1.
W przypadku odniesienia do procedury przewidzianej w niniejszym artykule Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, powołany na mocy art. 9 dyrektywy 94/55/WE, zwany dalej "Komitetem", w którego skład wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, a przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać przyjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od dnia przedstawienia Radzie Rada nie podejmie działań, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję.
Artykuł 16
Przyjęcie i publikacja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 grudnia 2000 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji treść podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
Wprowadzenie w życie
1.
Najpóźniej do dnia 1 lipca 2001 r. Państwa Członkowskie zastosują przepisy dotyczące przewoźnych urządzeń ciśnieniowych, które przyjęły do wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Termin określony w ust. 1 jest odraczany w stosunku do niektórych przewoźnych urządzeń ciśnieniowych, dla których nie istnieją szczegółowe specyfikacje techniczne lub w stosunku do których odpowiednie odniesienia do stosownych norm europejskich nie zostały dodane do załączników do dyrektyw 94/55/WE oraz 96/49/WE.
Urządzenia podlegające każdemu takiemu odroczeniu oraz terminowi wejścia niniejszej dyrektywy w życie w stosunku do nich są określane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.
Artykuł 18
Przepisy przejściowe
Państwa Członkowskie zezwalają na wprowadzanie do obrotu oraz dopuszczanie do ruchu przewoźnych urządzeń ciśnieniowych, które spełniają przepisy obowiązujące na ich terytoriach przed dniem 1 lipca 2001 r. w ciągu 24 miesięcy od tego terminu oraz zezwalają na dalsze dopuszczanie do ruchu takich urządzeń wprowadzonych do obrotu przed tym dniem.
Artykuł 19
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają system kar za naruszenie przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy oraz przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że takie kary są stosowane.
Kary tak przewidziane są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie informują Komisję o stosownych przepisach najpóźniej do dnia 1 grudnia 2000 r. oraz jak najszybciej informują ją o wszelkich późniejszych zmianach.
Artykuł 20
Stosowanie przepisów innych dyrektyw
Z dniem 1 lipca 2001 r. lub, w przypadku art. 18, w ciągu dwóch lat od tego terminu jedynymi przepisami dyrektyw 84/525/EWG, 84/526/EWG oraz 84/527/EWG, które będą nadal stosowane, będą przepisy art. 1 oraz części 1-3 załącznika I każdej z tych dyrektyw.
Przepisów dyrektywy 76/767/EWG [14] nie stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r. lub, w przypadku art. 18, w ciągu dwóch lat od tego terminu w stosunku do przewoźnych urządzeń ciśnieniowych objętych zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy.
Jednakże świadectwa homologacji wzoru EWG dla butli, wydane na mocy dyrektyw 84/525/EWG, 84/526/EWG oraz 84/527/EWG, są uznawane za równoważne certyfikatom badania typu WE przewidzianym w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 1999/37/WE
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75 ust. 1 lit. d),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wspólnota przyjęła pewną liczbę środków, które mają na celu stworzenie rynku wewnętrznego obejmującego obszar bez granic, w którym, zgodnie z postanowieniami Traktatu, zagwarantowany jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(2) Wszystkie Państwa Członkowskie wymagają, aby kierowca pojazdu zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim posiadał świadectwo rejestracji odpowiadające temu pojazdowi, na podstawie którego zezwala się na korzystanie z dróg na ich terytorium.
(3) Harmonizacja formy i treści świadectwa rejestracji ułatwi jego zrozumienie, wspomagając swobodny przepływ pojazdów zarejestrowanych w Państwie Członkowskim na drogach znajdujących się na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
(4) Treść świadectwa rejestracji musi umożliwiać kontrolę, czy posiadacz prawa jazdy wystawionego na mocy dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy [4] prowadzi jedynie te kategorie pojazdów, do których jest upoważniony; taka kontrola pomaga poprawić bezpieczeństwo drogowe.
(5) Jako warunek wstępny zarejestrowania pojazdu, który był wcześniej zarejestrowany w innym Państwie Członkowskim, wszystkie Państwa Członkowskie wymagają dokumentu poświadczającego tą rejestrację oraz dane techniczne pojazdu.
(6) Harmonizacja świadectwa rejestracji ułatwi ponowne wprowadzenie do użytku pojazdów, które wcześniej były zarejestrowane w innym Państwie Członkowskim, oraz przyczyni się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(7) Państwa Członkowskie używają świadectwa rejestracji składającego się zarówno z jednej części lub z dwóch oddzielnych części, obecnie właściwe jest dopuszczenie współistnienia obydwu systemów.
(8) Nadal pozostają różnice między Państwami Członkowskimi dotyczące interpretacji danych szczegółowych zawartych w świadectwie rejestracji; w interesie sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i swobodnego przepływu oraz odnośnych kontroli, właściwe jest dlatego określenie, w jakim zakresie osoba określona w świadectwie rejestracji może używać pojazdu, dla którego zostało ono wystawione.
(9) Ww celu ułatwienia tych kontroli, przeznaczonych szczególnie do zwalczania nadużyć finansowych i nielegalnego handlu kradzionymi pojazdami, właściwe jest ustanowienie ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi, opartej na skutecznej wymianie informacji.
(10) Właściwym jest przewidzieć uproszczoną procedurę dostosowywania aspektów technicznych zawartych w załączniku I i II,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do dokumentów wydanych przez Państwa Członkowskie w trakcie rejestracji pojazdów.
Nie ogranicza to uprawnień Państw Członkowskich do używania, w celu tymczasowej rejestracji pojazdów, dokumentów, które mogą nie spełniać wymogów niniejszej dyrektywy pod każdym względem.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "pojazd": oznacza każdy pojazd określony w art. 2 dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5] oraz w art. 1 dyrektywy Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [6];
b) "rejestracja": oznacza administracyjne zezwolenie na wprowadzenie do użytku w ruchu drogowym pojazdu, dotyczące identyfikacji tego ostatniego i przyporządkowaniem mu numeru seryjnego, znanego jako numer rejestracyjny;
c) "świadectwo rejestracji": oznacza dokument, który poświadcza, że pojazd jest zarejestrowany w Państwie Członkowskim;
d) "posiadacz świadectwa rejestracji": oznacza osobę, na której nazwisko pojazd jest zarejestrowany.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wydają świadectwo rejestracji dla pojazdów, które podlegają rejestracji na mocy ich ustawodawstwa krajowego.
Świadectwo składa się zarówno z jednej części zgodnie z załącznikiem I lub z dwóch części zgodnie z załącznikami I i II.
Państwa Członkowskie mogą upoważnić służby, które w tym celu powołają, w szczególności służby producentów, do wypełnienia technicznych części świadectwa rejestracji.
2.
W przypadku gdy nowe świadectwo rejestracji zostaje wydane dla pojazdu zarejestrowanego przed wykonaniem niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie używają wzoru świadectwa określonego w niniejszej dyrektywie oraz mogą ograniczać dane szczegółowe w nim zawarte do tych, które są dostępne.
3.
Dane podane w świadectwie rejestracji, zgodnie z załącznikami I i II są przedstawione za pomocą zharmonizowanych kodów wspólnotowych znajdujących się w tych załącznikach.
Artykuł 4
Do celów niniejszej dyrektywy, świadectwo rejestracji wydane przez Państwo Członkowskie jest uznawane przez inne Państwa Członkowskie do celów identyfikacji pojazdu w ruchu międzynarodowym lub jego ponownej rejestracji w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 5
1.
Do celów identyfikacji pojazdu w ruchu drogowym, Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby kierowca posiadał przy sobie część I świadectwa rejestracji.
2.
W celu ponownej rejestracji pojazdu wcześniej zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim, właściwe organy wymagają przedłożenia części I poprzedniego świadectwa rejestracji w każdym przypadku oraz przedłożenia części II, jeżeli została ona wydana.
Organy te wycofują część (części) poprzednio wydanego świadectwa rejestracji i zachowują te ostatnie przez minimum sześć miesięcy.
W terminie dwóch miesięcy powiadamiają organy Państwa Członkowskiego, które dostarczyło świadectwo, o jego wycofaniu.
Wycofane świadectwo zostaje zwrócone tym organom, na ich wniosek, w terminie sześciu miesięcy od jego wycofania.
W przypadku gdy świadectwo rejestracji składa się z części I i II, i brakuje części II, właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek o nową rejestrację, mogą, w wyjątkowych przypadkach, podjąć decyzję o ponownej rejestracji pojazdu, lecz jedynie po otrzymaniu potwierdzenia, pisemnego lub poprzez środki elektroniczne, od właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym pojazd był wcześniej zarejestrowany, że wnioskodawca jest uprawniony do ponownej rejestracji pojazdu w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 6
Wszelkie zmiany niezbędne w celu dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do procedury przewidzianej w niniejszym artykule, Komisja jest wspomagana przez komitet ustanowiony przez art. 8 dyrektywy Rady 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep [7], zwany dalej "komitetem", który złożony jest z przedstawicieli Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji, który mu przewodniczy.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustanawia stosownie do pilności sprawy.
Opinia wydana zostaje większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, którą na wniosek Komisji Rada jest zobowiązana przyjąć.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidywane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli nie wydano opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada, w terminie trzech miesięcy od przedłożenia jej wniosku, nie podejmuje decyzji, projektowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 czerwca 2004 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy te, przyjęte przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie uregulowanej niniejszą dyrektywą.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim wszystkie wzory świadectw rejestracji używanych przez krajową administrację.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wspierają się nawzajem w wykonywaniu niniejszej dyrektywy.
Mogą wymieniać informacje na poziomie dwu- lub wielostronnym, w szczególności w celu kontroli, przed jakąkolwiek rejestracją pojazdu, jego statusu prawnego, w miarę potrzeb, w Państwie Członkowskim, w którym był on wcześniej zarejestrowany.
Taka kontrola może obejmować w szczególności wykorzystanie sieci elektronicznej.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 1999/38/WE
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
zmieniająca po raz drugi dyrektywę 90/394/EWG w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy i rozszerzająca ją o mutageny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2], przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189 lit. c) Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 118a Traktatu przewiduje, że Rada ustanowi w drodze dyrektyw minimalne wymogi dotyczące wspierania działań w szczególności w środowisku pracy, celem zapewnienia lepszego poziomu ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.
(2) Zgodnie z postanowieniami tego artykułu dyrektywy te mają na celu uniknięcie nakładania administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń w sposób, który mógłby wstrzymać tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
(3) Zarodki mutagenów komórkowych są substancjami, które mogą powodować stałe zmiany w ilości lub budowie materiału genetycznego komórek skutkujące zmianami cech fenotypu takiej komórki, które mogą być przekazywane powstającym z nich komórkom pochodnym.
(4) Z uwagi na mechanizm działania zarodków mutagenów komórkowych możliwe jest wywoływanie przez nie skutków rakotwórczych.
(5) Monomer chlorku winylu jest klasyfikowany jako czynnik rakotwórczy kategorii 1 zgodnie z dyrektywą Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [5].
(6) Ze względu na spójność i jasność podstawowe przepisy dyrektywy Rady 78/610/EWG z dnia 29 czerwca 1978 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zdrowia pracowników narażonych na działanie monomeru chlorku winylu [6] należy włączyć do niniejszej dyrektywy, bez obniżania poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
(7) Dyrektywa 78/610/EWG może zostać uchylona po wykonaniu niniejszej dyrektywy.
(8) Rakotwórcze działanie pyłów dębowych i bukowych zostało potwierdzone w badaniach epidemiologicznych pracowników narażonych na ich działanie; jest wysoce prawdopodobne że inne rodzaje pyłów z twardego drewna mogą również powodować raka u człowieka; dlatego też dani pracownicy narażeni są na poważne potencjalne ryzyko rozwoju raka.
(9) W ochronie zdrowia pracowników należy stosować zasadę ostrożności; dlatego też stosowanie dyrektywy 90/394/EWG powinno być rozszerzone tak, aby obejmowała ona wszystkie rodzaje pyłów z twardego drewna.
(10) Pożądane są dalsze badania dotyczące rakotwórczości pyłów innych rodzajów drewna; Komisja ma przedłożyć wnioski w celu ochrony zdrowia pracowników w przypadku identyfikacji ryzyka.
(11) Art. 16 dyrektywy 90/394/EWG ustanawia przepisy w celu ustanowienia wartości dopuszczalnych w odniesieniu do wszystkich czynników rakotwórczych, dla których jest to możliwe na podstawie dostępnych informacji, włączając w to dane naukowe i techniczne.
(12) Właściwe jest ustalenie takich wartości dopuszczalnych dla pyłów twardego drewna; obecne wartości dopuszczalne dla monomeru chlorku winylu należy obniżyć tak, aby odzwierciedlały najlepsze minimalne normy praktyki technologicznej odzwierciedlające wykonalne czynniki, zachowując jednocześnie cel, jakim jest zapewnienie zdrowia pracowników podczas pracy.
(13) Pracownicy muszą być skutecznie chronieni przed ryzykiem rozwoju raka w wyniku narażenia na działanie pyłów twardego drewna w pracy; celem niniejszej dyrektywy nie jest ograniczenie stosowania drewna ani poprzez zastąpienie go innymi materiałami, ani poprzez zastąpienie pewnych rodzajów drewna innymi jego rodzajami.
(14) Dostosowanie się do minimalnych wymogów ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed szczególnym ryzykiem związanym z czynnikami rakotwórczymi ma na celu nie tylko zapewnienie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa poszczególnych pracowników, ale również zapewnienie poziomu minimalnej ochrony dla wszystkich pracowników we Wspólnocie.
(15) Jednolity poziom ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z czynnikami rakotwórczymi musi zostać ustalony dla całej Wspólnoty; taki poziom ochrony musi być ustalony w ramach zasad ogólnych celem umożliwienia Państwom Członkowskim zgodnego stosowania minimalnych wymogów.
(16) Zmiany zawarte w niniejszej dyrektywie stanowią praktyczny aspekt realizacji społecznego wymiaru rynku wewnętrznego.
(17) Zgodnie z decyzją 74/325/EWG [7] Komisja konsultuje się z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy celem opracowania wniosków w tej dziedzinie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 90/394/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W odniesieniu do azbestu, który jest przedmiotem dyrektywy 83/477/EWG [8] przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się, jeżeli są one bardziej korzystne dla zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy.";
2) w art. 2 po lit. a) dodaje się:
"aa) "mutagen"; oznacza:
i) substancję, która spełnia kryteria klasyfikacji jako mutagen kategorii 1 lub 2, zgodnie z załącznikiem VI do dyrektywy 67/548/EWG;
ii) preparat składający się z jednej lub więcej substancji określonych w ppkt i), w przypadku gdy stężenie jednej lub większej ilości poszczególnych substancji spełnia wymogi dopuszczalnych stężeń pozwalających na zaklasyfikowanie preparatu jako mutagenu kategorii 1 lub 2, ustalone w:
- załączniku i do dyrektywy 67/548/EWG, lub
- załączniku i do dyrektywy 88/379/EWG, w przypadku gdy substancja lub substancje nie zostały wymienione w załączniku i do dyrektywy 67/548/EWG lub zostały wymienione w niej bez określenia dopuszczalnych stężeń;";
3) w art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 2 tiret pierwsze i drugie, ust. 4, art. 5 ust. 5 lit. c), d), e) i j), art. 6 lit. a) i b), art. 10 ust. 1 sformułowania wstępne i lit. a), art. 11 ust. 2, art. 14 ust. 3, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 2 wyrazy "czynniki rakotwórcze" zastępuje się wyrazami "czynniki rakotwórcze lub mutageny";
4) w art. 2 lit. b), art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2 i 5 rubryka i lit. a) wyraz "czynnik rakotwórczy" zastępuje się wyrazami "czynnik rakotwórczy lub mutagenny";
5) w załączniku i dodaje się następujące sekcje:
"5.
Prace związane z narażeniem na działanie pyłów twardego drewna [9]
6) w załączniku III część A otrzymuje brzmienie:
"A. WARTOŚCI DOPUSZCZALNE NARAŻENIA ZAWODOWEGO
Nazwa czynnika _BAR_ EINECS _BAR_ CAS _BAR_ Wartości dopuszczalne _BAR_ Notacja _BAR_ Środki przejściowe _BAR_
mg/m3 _BAR_ ppm _BAR_
Benzen _BAR_ 200–753–7 _BAR_ 71–43–2 _BAR_ 3,25 _BAR_ 1 _BAR_ Skóra _BAR_ Wartość dopuszczalna: 3 ppm (= 9,75 mg/m3) do trzech lat po dacie w art. 2 ust. 1 dyrektywy 97/42/WE _BAR_
Monomer chlorku winylu _BAR_ 200-831 _BAR_ 75–01–4 _BAR_ 7,77 _BAR_ 3 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Pyły twardego drewna _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ 5,0 _BAR_ — _BAR_ – _BAR_ –" _BAR_
Artykuł 2
Dyrektywa 78/610/EWG traci moc z dniem 29 kwietnia 2003 r.
Artykuł 3
Na podstawie ostatnich dostępnych danych naukowych Komisja może w ciągu dwóch lat następujących po dacie przyjęcia niniejszej dyrektywy przedłożyć Radzie wniosek w sprawie przyjęcia skorygowanych wartości dopuszczalnych dla monomeru chlorku winylu i pyłów twardego drewna, zgodnie z art. 118a Traktatu.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą nie później niż dnia 29 kwietnia 2003 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 1999/39/WE
z dnia 6 maja 1999 r.
zmieniająca dyrektywę 96/5/WE w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz odżywek dla niemowląt i małych dzieci
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], zmienioną dyrektywą 96/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 6 dyrektywy Komisji 96/5/WE [3], zmienionej dyrektywą 98/36/WE [4], przewiduje że w przetworzonej żywności na bazie zbóż i odżywkach dla dzieci nie dopuszcza się występowania jakiejkolwiek substancji w ilości mogącej stanowić zagrożenie dla zdrowia niemowląt i małych dzieci oraz że niezbędne najwyższe dopuszczalne poziomy dla takich substancji podlegają niezwłocznemu ustaleniu.
(2) Różne rozporządzenia dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w przetwarzanej żywności na bazie zbóż i w odżywkach dla dzieci powodują powstawanie barier w handlu między niektórymi Państwami Członkowskimi.
(3) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów określone w dyrektywie Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącej się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 97/41/WE [6], w dyrektywie Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 98/82/WE [8], w dyrektywie Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 98/82/WE, oraz w dyrektywie Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [10], ostatnio zmienionej dyrektywą 98/82/WE, pozostają bez uszczerbku dla przepisów szczególnych mających zastosowanie do przetworzonej żywności na bazie zbóż i odżywek dla dzieci.
(4) Uwzględniając międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty, w przypadkach gdy właściwe dowody naukowe są niewystarczające, zasada zachowania ostrożności zezwala na tymczasowe przyjęcie przez Wspólnotę środków na podstawie dostępnych, adekwatnych informacji, do czasu dokonania dodatkowej oceny zagrożenia i przeglądu środków w odpowiednim czasie.
(5) Na podstawie dwóch opinii wydanych przez Naukowy Komitet ds. Żywności dnia 19 września 1997 r. i dnia 4 czerwca 1998 r. istnieją w chwili obecnej wątpliwości odnośnie do odpowiedniości istniejących wielkości dopuszczalnego spożycia dziennego (ADI) dla ochrony zdrowia niemowląt i małych dzieci; wyrażone wątpliwości dotyczą nie tylko pestycydów i pozostałości pestycydów, ale również niebezpiecznych substancji chemicznych, i w rezultacie Komisja zbada możliwość ustalenia, najszybciej jak to możliwe, najwyższych dopuszczalnych poziomów zawartości metali ciężkich w żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci.
(6) Dlatego też, o ile rozpatruje żywność specjalnego przeznaczenia żywieniowego przeznaczone dla niemowląt i małych dzieci, właściwe jest przyjęcie bardzo niskich wspólnych poziomów dla wszystkich pestycydów do czasu naukowego przebadania, przypadek po przypadku, oraz oceny substancji.
(7) Wzmiankowane bardzo niskie wspólne poziomy ustala się na 0,01 mg/kg, co w praktyce oznacza minimalny wykrywany poziom.
(8) Komisja we współpracy z zainteresowanymi stronami dołoży wszelkich starań w celu bezzwłocznego dokonania przeglądu i ustalenia właściwych i naukowo uzasadnionych poziomów, które mają być zawarte w nowym załączniku VII.
(9) Wymaga się poważnego zmniejszenia pozostałości pestycydów; dobierając starannie surowce i przy założeniu, że przetwarzana żywność na bazie zbóż i odżywki dla dzieci podlegają rozległemu przetwarzaniu w trakcie produkcji, wykonalne jest wytwarzanie produktów o bardzo niskich poziomach pozostałości pestycydów.
(10) Jednakże dla niewielkiej liczby pestycydów nawet tak niskie poziomy zawartości mogą stwarzać możliwość, że w razie wystąpienia najbardziej niekorzystnych warunków spożycia, dopuszczalne dzienne spożycie (ADI) dla tych pestycydów zostanie przekroczone; dlatego też przetworzona żywność na bazie zbóż i odżywki dla dzieci powinny być wolne od tych szczególnych pestycydów oraz powinny być produkowane bez zastosowania takich pestycydów.
(11) Tam gdzie dopuszczalne dzienne spożycie (ADI) uzyskuje się drogą naukowej oceny pestycydów, dokonywanej na mocy dyrektywy Rady 91/414/EWG [11], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 1999/1/WE [12], takie dopuszczalne dzienne spożycie (ADI) stosuje się jako podstawę dla ustalenia maksymalnych limitów pozostałości dla przetworzonej żywności na bazie zbóż i odżywek dla dzieci, przy zastosowaniu, w odpowiednim przypadku, podejścia występującego w ramach dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(12) Niniejsza dyrektywa odzwierciedla bieżący stan wiedzy o tych substancjach; wszelkie zmiany wynikające z postępu naukowego lub technicznego będą wprowadzane w oparciu o procedurę przewidzianą w art. 13 dyrektywy 89/398/EWG.
(13) Dyrektywa 96/5/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(14) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/5/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 4 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— "pozostałość pestycydów" oznacza pozostałość środków ochrony roślin w przetworzonej żywności na bazie zbóż i odżywkach dla dzieci, zgodnie z definicją w art. 2 pkt 1 dyrektywy Rady 91/414/EWG [13], łącznie z ich metabolitami oraz produktami powstającymi w wyniku ich rozkładu lub reakcji,"
2.
Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Przetworzona żywność na bazie zbóż i odżywki dla dzieci nie zawierają żadnej substancji w takiej ilości, która mogłaby narazić na niebezpieczeństwo zdrowie niemowląt i małych dzieci.
Należy niezwłocznie ustanowić najwyższe dopuszczalne poziomy.
2.
Przetworzona żywność na bazie zbóż i żywność dla dzieci nie mogą zawierać pozostałości poszczególnych pestycydów o poziomach przekraczających 0,01 mg/kg, z wyjątkiem tych substancji, dla których ustalono specjalne poziomy w załączniku VII, w którym to przypadku zastosowanie mają te specjalne poziomy.
Powyższe poziomy mają zastosowanie do przetworzonej żywność na bazie zbóż i żywności dla dzieci w postaci gotowej do spożycia lub w postaci odtworzonej zgodnie z instrukcjami producenta.
Do określania poziomów pozostałości pestycydów przyjmuje się ogólnie akceptowane standardowe metody analityczne.
3.
Pestycydy wymienione w załączniku VIII nie mogą być stosowane w produktach rolnych przeznaczonych do produkcji przetworzonej żywności na bazie zbóż i odżywkach dla dzieci.
4.
W razie potrzeby ustala się kryteria mikrobiologiczne."
3.
Dodaje się załączniki VII i VIII w brzmieniu:"
Dyrektywa Komisji 1999/40/WE
z dnia 6 maja 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 79/622/EWG odnoszącą się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych (próba statyczna)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych i leśnych [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/54/WE [2] Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/622/EWG z dnia 25 czerwca 1979 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 88/413/EWG [4], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu poprawy poziomu bezpieczeństwa, konieczne jest obecnie wyjaśnienie ustaleń dla badań konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu z uwzględnieniem szerokiego zakresu używanych urządzeń.
(2) Ustalenia dla badań takich konstrukcji powinny być zharmonizowane z ustaleniami określonymi w Normie 4 Organizacji Współpracy i Rozwoju Gospodarczego (OECD) dotyczącej urzędowego badania konstrukcji zabezpieczających ciągników rolniczych (badania statyczne).
(3) Przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego przez art. 12 dyrektywy 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach II i III do dyrektywy 79/622/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 lipca 2000 r. Państwa Członkowskie nie mogą:
- odmówić, w odniesieniu do typu ciągnika, udzielenia homologacji typu WE lub wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG, lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia ciągników do ruchu,
jeżeli rozpatrywane ciągniki spełniają wymogi dyrektywy 79/622/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 stycznia 2001 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają już dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do każdego typu ciągnika, który nie spełnia wymogów dyrektywy 79/622/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do każdego typu ciągnika, który nie spełnia wymagań dyrektywy 79/622/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 stycznia 2000 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 1999/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 czerwca 1999 r.
zmieniająca dyrektywę 89/398/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle jednolitego tekstu przyjętego przez Komitet Pojednawczy dnia 18 marca 1999 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 4 dyrektywy 89/398/EWG [4] przewiduje, że przepisy szczególne stosowane do grup żywności wymienionych w załączniku I do tej dyrektywy mają być ustanowione w drodze dyrektyw szczególnych.
(2) Do tej pory szczególne dyrektywy zostały przyjęte dla preparatów do żywienia niemowląt i preparatów pochodnych [5], dla przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz odżywek dla dzieci w wieku poniemowlęcym [6] oraz dla żywności niskoenergetycznej i o obniżonej energetyczności, przeznaczonej do kontrolowania wagi ciała [7]; istnieją powody związane ze zdrowiem publicznym do przyjęcia szczególnych przepisów, zgodnie z art. 4 dyrektywy 89/398/EWG, dotyczących żywności dietetycznej przeznaczonej do specjalnych celów medycznych oraz żywności zalecanej przy wzmożonym wysiłku fizycznym, szczególnie dla sportowców, jak określono w załączniku I do tej dyrektywy.
(3) W przypadku grup żywności o niskiej zawartości sodu, włączając sole dietetyczne o niskiej zawartości sodu lub pozbawione sodu, oraz żywność bezglutenową, produkty takie mogą być w sposób satysfakcjonujący wprowadzane do obrotu i skutecznie monitorowane urzędowo na podstawie ogólnych przepisów dyrektywy 89/398/EWG, pod warunkiem że zdefiniowane są warunki zastosowania pewnych terminów używanych do wskazania szczególnych właściwości odżywczych tych produktów.
(4) Usunięcie tych kategorii z załącznika I do dyrektywy 89/398/EWG byłoby zgodne z wysiłkami podejmowanymi celem uniknięcia zbytecznie szczegółowej legislacji.
(5) Nie jest jasne, czy istnieje odpowiednia podstawa dla szczególnych przepisów, które mają być przyjęte dla grupy wymienionej w załączniku I do dyrektywy 89/398/EWG pkt 9, to jest grupy żywności przeznaczonej dla osób cierpiących na zaburzenia przemiany węglowodanów (diabetyków).
(6) Dlatego przed podjęciem ostatecznej decyzji w tej kwestii należy uzyskać poradę między innymi od Komitetu Naukowego ds. Żywności.
(7) Nadal możliwe jest zharmonizowanie na poziomie wspólnotowym zasad mających zastosowanie do innych grup środków specjalnego przeznaczenia żywieniowego w celu ochrony konsumentów i swobodnego przepływu takich środków spożywczych,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 89/398/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Reguły użycia wyrażeń dotyczących
- obniżenia zawartości lub braku sodu lub soli (chlorek sodu, sól kuchenna),
- braku glutenu,
które mogą być wykorzystane do opisania produktów określonych w art. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Artykuł 4b
Przed dniem 8 lipca 2002 r. Komisja, po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie w sprawie atrakcyjności szczególnych przepisów dotyczących żywności dla osób cierpiących na zaburzenia metabolizmu węglowodanów (diabetyków).
W świetle wniosków tego sprawozdania Komisja albo postępuje zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13, przygotowując dane przepisy szczególne, albo przedstawia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 95 Traktatu jakiekolwiek odpowiednie propozycje zmian w niniejszej dyrektywie."
2.
W art. 9 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. Przed dniem 8 lipca 2002 r., a następnie co trzy lata Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszego artykułu."
3.
Załącznik I otrzymuje brzmienie:
"
Dyrektywa 99/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 czerwca 1999 r.
ustanawiająca procedurę uznawania kwalifikacji w zakresie działalności zawodowych objętych dyrektywami w sprawie liberalizacji i środków przejściowych oraz uzupełniająca ogólne systemy uznawania kwalifikacji
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 40, art. 47 ust. 1, art. 47 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie oraz art. 55,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3] oraz w świetle wspólnego tekstu, przyjętego dnia 22 kwietnia 1999 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zgodnie z postanowieniami Traktatu wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową w zakresie przedsiębiorczości i świadczenia usług jest zakazana, począwszy od końca okresu przejściowego; tym samym niektóre przepisy dyrektyw, znajdujących zastosowanie w tym obszarze, stały się zbędne dla celów stosowania zasady równego traktowania ze względu na przynależność państwową, ponieważ ta zasada jest szczególnie honorowana w samym Traktacie i wywiera skutek bezpośredni.
(2) Jednakże należy utrzymać w mocy pewne przepisy dyrektyw, wprowadzone w celu ułatwienia efektywnego korzystania z prawa przedsiębiorczości i swobodnego świadczenia usług, zwłaszcza jeśli przyczyniają się do wypełniania zobowiązań Traktatu.
(3) Aby ułatwić stosowanie zasady swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w odniesieniu do wielu rodzajów działalności, przyjęto dyrektywy wprowadzające środki przejściowe, które mają obowiązywać do czasu wzajemnego uznawania kwalifikacji; dyrektywy te zakładają, że fakt prowadzenia przedmiotowej działalności przez odpowiednio długi okres i w niezbyt odległej przeszłości w Państwie Członkowskim, z którego obywatel przybywa, stanowi wystarczające potwierdzenie kwalifikacji do podjęcia tej działalności w Państwach Członkowskich, w których obowiązują zasady rządzące podejmowaniem tego rodzaju działalności.
(4) Najważniejsze klauzule wyżej wymienionych dyrektyw powinny być zastąpione innymi, zgodnymi z wnioskami Rady Europejskiej, której posiedzenie odbyło się w Edynburgu w dniach 11 i 12 grudnia 1992 r., w zakresie subsydiarności, uproszczenia prawa wspólnotowego, a zwłaszcza powtórnego przeanalizowania przez Komisję stosunkowo dawno przyjętych dyrektyw dotyczących kwalifikacji zawodowych; dyrektywy te należy w związku z powyższym uchylić.
(5) Dyrektywa Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata [4], oraz dyrektywa Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG [5], nie mają zastosowania do niektórych działalności zawodowych, objętych dyrektywami dotyczącymi tych kwestii (część I załącznika A do niniejszej dyrektywy); należy zatem wprowadzić procedurę uznawania kwalifikacji w odniesieniu do działalności zawodowych nieobjętych dyrektywami 89/48/EWG i 92/51/EWG; w większości działalności zawodowe, wymienione w części II załącznika A do niniejszej dyrektywy, objęte są w kwestii uznawania dyplomów, dyrektywą 92/51/EWG.
(6) Skierowano do Rady wniosek mający na celu nowelizację dyrektyw 89/48/EWG i 92/51/EWG w zakresie przedstawiania dowodów dobrej sytuacji finansowej beneficjanta i ubezpieczenia od ryzyka finansowego, których przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od beneficjanta; Rada zamierza rozpatrzyć ten wniosek na późniejszym etapie.
(7) Do Rady został skierowany wniosek mający na celu ułatwienie swobodnego przepływu wyspecjalizowanych pielęgniarek, które nie mają żadnej z kwalifikacji wymienionych w art. 3 dyrektywy 77/452/EWG [6]; Rada zamierza rozpatrzyć ten wniosek na późniejszym etapie.
(8) Niniejsza dyrektywa wymaga systematycznego przekazywania raportów z wykonania niniejszej dyrektywy.
(9) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na stosowanie art. 39 ust. 4 i art. 45 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Zakres stosowania
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przyjmą środki określone w niniejszej dyrektywie, w zakresie przedsiębiorczości lub świadczenia usług na swoim terytorium przez osoby fizyczne oraz spółki, do których odnosi się tytuł I Ogólnych Programów na rzecz zniesienia ograniczeń swobody świadczenia usług [7] i swobody przedsiębiorczości [8](zwane dalej "beneficjantami"), zamierzające wykonywać działalności wymienione w załączniku A.
2.
Niniejsza dyrektywa odnosi się do działalności wymienionych w załączniku A, które obywatele Państw Członkowskich zamierzają wykonywać na terenie przyjmującego ich Państwa Członkowskiego — na własny rachunek lub jako pracownicy najemni.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, w których podjęcie lub wykonywanie którejkolwiek z działalności wymienionych w załączniku A jest uwarunkowane posiadaniem pewnych kwalifikacji, zagwarantują, iż każdy beneficjant ubiegający się o podjęcie działalności lub świadczenie usług uzyska informacje o zasadach obowiązujących w odniesieniu do działalności, której dotyczy wniosek, przed podjęciem działalności lub przed rozpoczęciem świadczenia usług.
TYTUŁ II
Uznawanie formalnych kwalifikacji nadanych przez inne Państwo Członkowskie
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 Państwo Członkowskie nie może, kierując się niewystarczającymi kwalifikacjami, odmówić obywatelowi innego Państwa Członkowskiego pozwolenia na podjęcie lub wykonywanie którejkolwiek z działalności wymienionych w części I załącznika A na takich samych warunkach, które stosuje do swoich obywateli, bez uprzedniego porównania wiedzy i umiejętności, potwierdzonych dyplomami, świadectwami lub innymi dokumentami potwierdzającymi posiadanie kwalifikacji, uzyskanymi przez beneficjanta z zamiarem wykonywania tej samej działalności gdzie indziej na terenie Wspólnoty, z kwalifikacjami wymaganymi przez przepisy krajowe.
Jeśli analiza porównawcza wykaże poziom wiedzy i umiejętności — potwierdzonych dyplomami, świadectwami lub innymi dokumentami potwierdzającymi posiadanie kwalifikacji, nadanymi przez inne Państwo Członkowskie — zbliżony do wymagań krajowych, przyjmujące Państwo Członkowskie nie może odmówić ich posiadaczowi prawa do wykonywania przedmiotowej działalności.
Jeśli jednak analiza porównawcza ujawni istotne różnice, przyjmujące Państwo Członkowskie umożliwi beneficjantowi możliwość wykazania, że uzupełnił on brakującą wiedzę i umiejętności.
W tym przypadku przyjmujące Państwo Członkowskie przyzna wnioskodawcy prawo wyboru pomiędzy stażem adaptacyjnym a testem umiejętności, podobnie jak w dyrektywach 89/48/EWG i 92/51/EWG.
W drodze odstępstwa od tej zasady Państwo Członkowskie może wymagać odbycia stażu adaptacyjnego lub przeprowadzenia testu umiejętności w sytuacji, gdy osoba przyjezdna przewiduje możliwość prowadzenia działalności zawodowej na własny rachunek lub w charakterze dyrektora przedsiębiorstwa w zakresie działalności wymienionych w części I załącznika A i wymagających wiedzy i stosowania szczególnych obowiązujących krajowych przepisów, pod warunkiem że wiedza i stosowanie tych przepisów są wymagane przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego od swoich obywateli, którzy ubiegają się o prawo do wykonywania tych działalności.
Państwa Członkowskie uwzględnią, w miarę możliwości, preferencje beneficjanta co do tych wariantów.
2.
Podania o uznanie kwalifikacji, w rozumieniu ust. 1, rozpatrywane są w możliwie najkrótszym czasie; właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego przekazują decyzję wraz z uzasadnieniem najpóźniej w terminie czterech miesięcy od dnia otrzymania podania wraz z kompletną dokumentacją.
Istnieje możliwość odwołania się od tej decyzji lub zakwestionowania braku decyzji na mocy prawa krajowego.
TYTUŁ III
Uznawanie kwalifikacji zawodowych na podstawie doświadczenia zawodowego uzyskanego w innym Państwie Członkowskim
Artykuł 4
Jeżeli podjęcie lub dalsze wykonywanie którejkolwiek z działalności wymienionych w załączniku A w danym Państwie Członkowskim jest uwarunkowane posiadaniem ogólnej, handlowej lub zawodowej wiedzy i umiejętności, Państwo to uzna za dowód posiadania takiej wiedzy i umiejętności fakt, że przedmiotowa działalność była wykonywana w innym Państwie Członkowskim.
Jeśli działalność jest wymieniona w części pierwszej załącznika A, musi ona spełnić warunek wystarczająco długiego okresu jej wykonywania, który wynosi:
1. w przypadku działalności z listy I:
a) sześć lat nieprzerwanej działalności na własny rachunek albo zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa; lub
b) trzy lata nieprzerwanej działalności na własny rachunek lub zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa, jeśli beneficjant udowodni, że wcześniej przez co najmniej trzy lata uczestniczył w szkoleniu przygotowującym do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem respektowanym na terenie całego kraju albo uznanym przez uprawnioną organizację zawodową bądź handlową za całkowicie odpowiadające jej wymaganiom; lub
c) trzy lata nieprzerwanej działalności na własny rachunek, jeśli beneficjant udowodni, że wykonywał przedmiotową działalność przez co najmniej pięć lat w charakterze pracownika najemnego, lub
d) pięć lat nieprzerwanego zatrudnienia na stanowisku kierowniczym, z czego co najmniej trzy lata na stanowiskach wymagających praktycznej, specjalistycznej wiedzy i umiejętności związanych z odpowiedzialnością za jeden lub więcej wydziałów przedsiębiorstwa, jeśli beneficjant udowodni, że wcześniej przez co najmniej trzy lata uczestniczył w szkoleniu przygotowującym do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem respektowanym na terenie całego kraju albo uznanym przez uprawnioną organizację zawodową bądź handlową za całkowicie odpowiadające jej wymaganiom.
W przypadkach określonych w lit. a) i c) okres od ustania działalności do wystąpienia z wnioskiem, którego dotyczy art. 8, nie może przekraczać dziesięciu lat;
2. w przypadku działalności z listy II:
a) sześć lat nieprzerwanej działalności na własny rachunek albo zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa; lub
b) - trzy lata nieprzerwanej działalności na własny rachunek lub zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa, jeśli beneficjant udowodni, że wcześniej przez co najmniej trzy lata uczestniczył w szkoleniu przygotowującym do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem respektowanym na terenie całego kraju albo uznanym przez uprawnioną organizację zawodową bądź handlową za całkowicie odpowiadające jej wymaganiom, lub
- cztery lata nieprzerwanej działalności na własny rachunek lub zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa, jeśli beneficjant udowodni, że wcześniej przez co najmniej dwa lata uczestniczył w szkoleniu przygotowującym do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem respektowanym na terenie całego kraju albo uznanym przez uprawnioną organizację zawodową bądź handlową za całkowicie odpowiadające jej wymaganiom, lub
c) trzy lata nieprzerwanej działalności na własny rachunek albo zatrudnienia w charakterze dyrektora przedsiębiorstwa jeśli beneficjant udowodni, że wykonywał przedmiotową działalność przez co najmniej pięć lat w charakterze pracownika najemnego; lub
d) - pięć lat nieprzerwanego zatrudnienia, jeśli beneficjant udowodni, że wcześniej przez co najmniej trzy lata uczestniczył w szkoleniu przygotowującym do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem respektowanym na terenie całego kraju albo uznanym przez uprawnioną organizację zawodową bądź handlową za całkowicie odpowiadające jej wymaganiom; lub
- sześć lat nieprzerwanego zatrudnienia, jeśli beneficjant udowodni, że wcześniej przez co najmniej dwa lata uczestniczył w szkoleniu przygotowującym do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem respektowanym na terenie całego kraju albo uznanym przez uprawnioną organizację zawodową bądź handlową za całkowicie odpowiadające jej wymaganiom.
W przypadkach określonych w lit. a) i c) okres od ustania działalności do wystąpienia z wnioskiem, którego dotyczy art. 8, nie może przekraczać dziesięciu lat;
3. w przypadku działalności z listy III:
a) sześć lat nieprzerwanej działalności na własny rachunek albo zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa; lub
b) trzy lata nieprzerwanej działalności na własny rachunek lub zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa, jeśli beneficjant udowodni, że wcześniej przez co najmniej trzy lata uczestniczył w szkoleniu przygotowującym do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem respektowanym na terenie całego kraju albo uznanym przez uprawnioną organizację zawodową bądź handlową za całkowicie odpowiadające jej wymaganiom; lub
c) trzy lata nieprzerwanego prowadzenia własnej firmy, jeśli beneficjant udowodni, że wykonywał przedmiotową działalność przez co najmniej pięć lat w charakterze zatrudnionego.
W przypadkach określonych w lit. a) i c) okres od ustania działalności do wystąpienia z wnioskiem, którego dotyczy art. 8, nie może przekraczać dziesięciu lat;
4. w przypadku działalności z listy IV:
a) pięć lat nieprzerwanej działalności na własny rachunek albo zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa; lub
b) dwa lata nieprzerwanej działalności na własny rachunek lub zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa, jeśli beneficjant udowodni, że wcześniej przez co najmniej trzy lata uczestniczył w szkoleniu przygotowującym do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem respektowanym na terenie całego kraju albo uznanym przez uprawnioną organizację zawodową bądź handlową za całkowicie odpowiadające jej wymaganiom; lub
c) trzy lata nieprzerwanej działalności na własny rachunek lub zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa, jeśli beneficjant udowodni, że wcześniej przez co najmniej dwa lata uczestniczył w szkoleniu przygotowującym do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem respektowanym na terenie całego kraju albo uznanym przez uprawnioną organizację zawodową bądź handlową za całkowicie odpowiadające jej wymaganiom; lub
d) dwa lata nieprzerwanej działalności na własny rachunek albo zatrudnienia w charakterze dyrektora przedsiębiorstwa, jeśli beneficjant udowodni, że wykonywał przedmiotową działalność przez co najmniej trzy lata w charakterze pracownika najemnego; lub
e) trzy lata nieprzerwanego zatrudnienia, jeśli beneficjant udowodni, że wcześniej przez co najmniej dwa lata uczestniczył w szkoleniu przygotowującym do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem respektowanym na terenie całego kraju albo uznanym przez uprawnioną organizację zawodową bądź handlową za całkowicie odpowiadające jej wymaganiom;
5. w przypadku działalności z listy V lit. a) i b):
a) trzy lata działalności na własny rachunek lub zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa, pod warunkiem że wykonywanie przedmiotowej działalności nie ustało wcześniej niż na dwa lata przed datą wystąpienia z wnioskiem, którego dotyczy art. 8;
b) trzy lata działalności na własny rachunek lub zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa, pod warunkiem że wykonywanie przedmiotowej działalności nie ustało wcześniej niż na dwa lata przed datą wystąpienia z wnioskiem, którego dotyczy art. 8, chyba że przyjmujące Państwo Członkowskie zezwala swoim obywatelom na przerywanie tej działalności na dłuższy okres;
6. w przypadku działalności z listy VI:
a) trzy lata nieprzerwanej działalności na własny rachunek albo zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa; lub
b) dwa lata nieprzerwanej działalności na własny rachunek lub zatrudnienia na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa, jeśli beneficjant udowodni, że wcześniej uczestniczył w szkoleniu przygotowującym do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem respektowanym na terenie całego kraju albo uznanym przez uprawnioną organizację zawodową bądź handlową za całkowicie odpowiadające jej wymaganiom; lub
c) dwa lata nieprzerwanej działalności na własny rachunek albo zatrudnienia w charakterze dyrektora przedsiębiorstwa, jeśli beneficjant udowodni, że wykonywał przedmiotową działalność przez co najmniej trzy lata w charakterze pracownika najemnego; lub
d) trzy lata nieprzerwanego zatrudnienia, jeśli beneficjant udowodni, że wcześniej uczestniczył w szkoleniu przygotowującym do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem respektowanym na terenie całego kraju albo uznanym przez uprawnioną organizację zawodową bądź handlową za całkowicie odpowiadające jej wymaganiom.
W przypadkach określonych w lit. a) i c) okres od ustania działalności do wystąpienia z wnioskiem, którego dotyczy art. 8, nie może przekraczać dziesięciu lat.
Artykuł 5
Jeśli beneficjant posiada świadectwo otrzymane w którymś z Państw Członkowskich i uznawane na całym obszarze tego państwa, potwierdzające wiedzę i umiejętności posiadacza w zakresie przedmiotowej działalności, równorzędne do tych, które zdobyłby w okresie co najmniej dwóch lub trzech lat (odpowiednio do wymagań) szkolenia zawodowego, świadectwo to może być traktowane przez przyjmujące Państwo Członkowskie tak samo, jak świadectwo uczestnictwa w szkoleniu trwającym przez okres wymagany przez: art. 4 ust. 1 lit. b) i d), art. 2 lit. b) i d), art. 3 lit. b) i art. 4 lit. b), c) i e).
Artykuł 6
Jeśli szkolenie beneficjanta trwało co najmniej dwa lata, lecz mniej niż trzy lata, wymagania art. 4 uważa się za spełnione w sytuacji, gdy okresy zdobywania doświadczeń zawodowych na własny rachunek lub w charakterze osoby zatrudnionej na stanowisku dyrektora, określone w: art. 4 ust. 1 lit. b) i d), art. 2 lit. b) tiret pierwsze, art. 3 lit. b) i art. 4 lit. b), lub w charakterze pracownika najemnego, określone w art. 4 ust. 2 lit. d) tiret pierwsze, są dłuższe w stopniu równoważącym krótszy czas trwania szkolenia.
Artykuł 7
Uważa się, że osoba wykonywała daną działalność w charakterze dyrektora przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 4, jeśli wykonywała ją w przedsiębiorstwie funkcjonującym w przedmiotowym sektorze:
a) jako dyrektor przedsiębiorstwa albo dyrektor oddziału przedsiębiorstwa; lub
b) jako zastępca właściciela przedsiębiorstwa albo dyrektora przedsiębiorstwa, przy czym stanowisko wiązało się z taką samą odpowiedzialnością, jaką ponosił reprezentowany właściciel albo dyrektor; lub
c) na stanowisku kierowniczym z obowiązkami o charakterze handlowym i/lub wymagającym praktycznej, specjalistycznej wiedzy i umiejętności, a związanym z odpowiedzialnością za jeden lub więcej niż jeden wydział przedsiębiorstwa.
Artykuł 8
Dowód, że warunki określone w art. 4 zostały spełnione, przyjmuje formę świadectwa, wskazującego na charakter i okres wykonywania działalności, wydanego przez właściwe władze lub organ w Państwie Członkowskim, z którego beneficjant pochodzi lub przybywa, a które to świadectwo beneficjant musi załączyć do swojego wniosku o pozwolenie na wykonywanie przedmiotowej lub przedmiotowych działalności w przyjmującym Państwie Członkowskim.
TYTUŁ IV
Uznawanie pozostałych kwalifikacji zawodowych uzyskanych w innym Państwie Członkowskim
Artykuł 9
1.
Jeśli Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli zamierzających podjąć którąś z działalności wymienionych w art. 1 ust. 2 poświadczenia dobrej reputacji oraz udowodnienia, że nie są bankrutami, albo wymaga przedstawienia jednego z tych dowodów, to w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich za dowód wystarczający zostanie uznany wyciąg z rejestru sądowego lub, w przypadku niemożności jego uzyskania, równorzędny dokument potwierdzający te wymagania, wystawiony przez upoważniony organ sądowy lub administracyjny Państwa Członkowskiego, z którego beneficjant pochodzi lub przybywa.
2.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli zamierzających podjąć którąś z działalności wymienionych w art. 1 ust. 2 spełnienia pewnych wymagań dotyczących dobrej reputacji lub udowodnienia, że nie są bankrutami, a także, że w przeszłości nie zastosowano w stosunku do nich żadnych sankcji dyscyplinarnych zawodowych bądź administracyjnych (np. zakazu obejmowania niektórych stanowisk, czasowego zawieszenia praktyki zawodowej lub pozbawienia prawa jej wykonywania), a nie można tego udowodnić na podstawie dokumentu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, to w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich uzna ono za wystarczające świadectwo wystawione przez upoważniony organ sądowy lub administracyjny Państwa Członkowskiego, z którego beneficjant pochodzi lub przybywa, potwierdzając w ten sposób, że wymagania są spełnione.
Świadectwo takie ma dotyczyć specyficznych faktów uznanych przez przyjmujące Państwo Członkowskie za istotne w odniesieniu do tych wymagań.
3.
Jeśli Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa beneficjant, nie wystawia dokumentów, o których mowa w ust. 1 i 2, zostaną one zastąpione oświadczeniem składanym pod przysięgą; w przypadku natomiast, gdy w państwie tym brak przepisów prawnych dotyczących składania takich oświadczeń pod przysięgą, oświadczenie to zostanie zastąpione uroczystym oświadczeniem złożonym przez beneficjanta przed właściwymi władzami sądowymi lub administracyjnymi, a w przypadkach, gdy będzie to właściwe — w obecności notariusza w tym Państwie Członkowskim; ww. organ lub notariusz wystawiają świadectwo, potwierdzając autentyczność oświadczenia złożonego pod przysięgą lub uroczystego oświadczenia.
Oświadczenie o niezaistnieniu wcześniejszego bankructwa może być złożone także przed upoważnioną organizacją zawodową lub handlową w tym Państwie Członkowskim.
4.
Jeśli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga dowodu dobrej pozycji finansowej, uzna zaświadczenia wystawione przez banki Państwa Członkowskiego, z którego beneficjant pochodzi lub przybywa, za równorzędne z wystawionymi na własnym terytorium.
5.
Jeśli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od własnych obywateli zamierzających podjąć lub kontynuować którąś z działalności wymienionych w art. 1 ust. 2 dostarczenia dowodu ubezpieczenia od ryzyka finansowego, związanego z ich odpowiedzialnością zawodową, uzna zaświadczenia wystawione przez instytucje ubezpieczeniowe innych Państw Członkowskich za równorzędne z wystawionymi na własnym terytorium.
Zaświadczenia takie będą zawierały stwierdzenie, że ubezpieczyciel respektuje obowiązujące w przyjmującym go państwie ustawy i rozporządzenia w odniesieniu do warunków i zakresu ubezpieczenia.
6.
Dokumenty, o których mowa w ust. 1, 2, 3 i 5 zachowują ważność przez trzy miesiące od chwili wystawienia.
TYTUŁ V
Przepisy proceduralne
Artykuł 10
1.
W terminie, określonym w art. 14, Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe władze i organy odpowiedzialne za wystawianie świadectw wymienionych w art. 8, art. 9 ust. 1, 2, 3 i niezwłocznie powiadamiają o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
2.
Każde z Państw Członkowskich może mianować koordynatora działalności władz i organów, wymienionych w ust. 1, do grupy koordynacyjnej powołanej na podstawie art. 9 ust. 2 dyrektywy 89/48/EWG.
Do zadań grupy koordynacyjnej należy też:
- ułatwienie wykonania niniejszej dyrektywy,
- gromadzenie wszelkich informacji przydatnych dla jej stosowania w Państwach Członkowskich, a zwłaszcza zbieranie i porównywanie informacji na temat różnych kwalifikacji zawodowych w zakresie działalności objętych niniejszą dyrektywą.
TYTUŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 11
1.
Dyrektywy wymienione w załączniku B tracą moc.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw należy interpretować jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
Począwszy od 1 stycznia 2001 r. Państwa Członkowskie będą co dwa lata przesyłać do Komisji raporty o funkcjonowaniu wprowadzonego systemu.
Poza ogólną charakterystyką raport ma zawierać statystyczne podsumowanie podjętych decyzji i opis najważniejszych problemów związanych ze stosowaniem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 13
Najpóźniej po upływie pięciu lat od daty wymienionej w art. 14 Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport z wykonania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich (a zwłaszcza jej art. 5).
Po przeprowadzeniu wszelkich niezbędnych konsultacji, zwłaszcza z koordynatorami, Komisja przekaże swoje wnioski odnośnie do ewentualnych zmian istniejących rozwiązań.
Jeśli zajdzie taka konieczność, Komisja zaproponuje usprawnienie istniejących rozwiązań, mając na względzie ułatwienie swobodnego przepływu osób, prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 lipca 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, jakie zostały przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 1999/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 25 maja 1999 r.
zmieniająca po raz siedemnasty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [3],
(1) Należy przyjąć niezbędne środki w celu sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(2) Parlament Europejski oraz Rada przyjęły w dniu 29 marca 1996 r. decyzję Parlamentu Europejskiego nr 646/96/WE i Rady z dnia 29 marca 1996 r. przyjmującą plan działań na rzecz zwalczania raka w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego (1996-2000) [4].
(3) W celu poprawy ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów substancje sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne dla rozmnażania oraz preparaty, które je zawierają, nie mogą być wprowadzane do obrotu dla użytku ogółu społeczeństwa.
(4) Dyrektywa 94/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. zmieniająca po raz czternasty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [5] ustanawia, w formie Dodatku dotyczącego pkt 29, 30 i 31 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG [6], wykaz zawierający substancje sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne dla rozmnażania kategorii 1 lub 2; takie substancje i preparaty nie powinny być wprowadzane do obrotu dla użytku ogółu społeczeństwa.
(5) Dyrektywa 94/60/WE przewiduje, że Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek o rozszerzenie tego wykazu nie później niż sześć miesięcy po opublikowaniu dostosowania do postępu technicznego załącznika I do dyrektywy 67/548/EWG [7], który zawiera substancje sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne dla rozmnażania kategorii 1 lub 2.
(6) Dyrektywa Komisji 96/54/WE [8] dostosowująca po raz dwudziesty drugi dyrektywę 67/548/EWG, w szczególności załącznik I do tej dyrektywy, do postępu technicznego, zawiera 16 substancji nowo sklasyfikowanych jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne dla rozmnażania kategorii 1 lub 2; substancje te należy dodać do pkt 29, 30 i 31 Dodatku do załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG, skonsolidowanej dyrektywą 97/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [9] zmieniającą dyrektywę 76/769/EWG po raz szesnasty.
(7) Uwzględniono zagrożenia oraz korzyści związane z substancjami nowo sklasyfikowanymi na mocy dyrektywy 96/54/WE jako rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne dla rozmnażania, kategorii 1 lub 2.
(8) Artykuł 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy 96/54/WE skreśla osiem pozycji z załącznika I do dyrektywy 67/548/EWG, ponieważ substancje pod tymi pozycjami są już objęte innymi pozycjami lub ich sklasyfikowanie jako substancje rakotwórcze zostało cofnięte; pięć spośród tych substancji jest objętych w Dodatku do pkt 29 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG; pozycje te powinny również zostać skreślone na mocy tej ostatniej dyrektywy.
(9) Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego ustanawiającego minimalne wymagania dotyczące ochrony pracowników, które zamieszczono w dyrektywie Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [10], oraz dyrektyw szczegółowych na niej opartych, w szczególności dyrektywy Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [11],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Substancje wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy dodaje się do substancji wymienionych w Dodatku do pkt 29, 30 i 31 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG.
Artykuł 2
Substancje wymienione w załączniku II do niniejszej dyrektywy skreśla się spośród substancji wymienionych w Dodatku do pkt 29 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż jeden rok od dnia jej wejścia w życie i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują te środki 18 miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 25 maja 1999 r.
w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 18 maja 1999 r. [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 153 ust. 1 i 3 Traktatu stanowi, iż Wspólnota powinna przyczyniać się osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów poprzez środki, które podejmuje na podstawie jego art. 95.
(2) Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym zagwarantowany jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; swobodny przepływ towarów dotyczy nie tylko transakcji zawieranych przez osoby działające w ramach zawodowych, ale także transakcji prywatnych jednostek; oznacza to, iż konsumenci zamieszkali w jednym Państwie Członkowskim powinni mieć swobodę nabywania towarów na terytorium innego Państwa Członkowskiego na podstawie jednolitego minimalnego zestawu uczciwych reguł obowiązujących w sprzedaży towarów konsumpcyjnych.
(3) Prawa Państw Członkowskich dotyczące sprzedaży towarów konsumpcyjnych są w pewnym stopniu rozbieżne, w wyniku czego krajowe rynki towarów konsumpcyjnych różnią się od siebie i konkurencja między sprzedawcami może zostać zakłócona.
(4) Konsumenci, którzy są chętni do skorzystania z szerokiego rynku poprzez zakup towarów w Państwach Członkowskich innych niż państwo ich zamieszkania odgrywają podstawową rolę we wprowadzaniu rynku wewnętrznego; należy zapobiegać sztucznej rekonstrukcji granic i zaszufladkowaniu rynków; możliwości dostępne dla konsumentów zostały bardzo poszerzone przez nowe technologie łączności, które pozwalają na szybki dostęp do systemów dystrybucji w innych Państwach Członkowskich lub w państwach trzecich; z braku minimalnej harmonizacji zasad, regulujących sprzedaż towarów konsumpcyjnych, rozwój sprzedaży towarów za pośrednictwem środków nowych technologii łączności na odległość, może napotkać przeszkody.
(5) Stworzenie wspólnych minimalnych zasad prawa konsumenckiego, obowiązującego niezależnie od tego, gdzie we Wspólnocie nabywane są towary, wzmocni zaufanie konsumenta i umożliwi konsumentom zwiększenie korzyści z rynku wewnętrznego.
(6) Główne trudności napotykane przez konsumentów i stanowiące główne źródło sporów ze sprzedawcami dotyczą braku zgodności towarów z umową; dlatego stosowne jest zbliżenie ustawodawstwa krajowego, któremu podlega w tym względzie sprzedaż towarów konsumpcyjnych, jednakże bez naruszania przepisów i zasad prawa krajowego odnoszących się do odpowiedzialności kontraktowej i deliktowej.
(7) Towary muszą, przede wszystkim, odpowiadać umownej specyfikacji; zasadę zgodności z umową można uznać za wspólną dla różnych krajowych tradycji prawnych; w niektórych krajowych tradycjach prawnych nie jest możliwe poleganie jedynie na tej zasadzie dla zapewnienia minimalnego poziomu ochrony dla konsumentów; w ramach takich tradycji prawnych, w szczególności dodatkowe przepisy krajowe mogłyby być użyteczne dla zapewnienia, iż konsument jest chroniony w przypadkach, gdy strony nie uzgodniły szczególnych warunków umownych lub gdy strony zawarły warunki umowy lub porozumienia, które bezpośrednio bądź pośrednio uchylają lub ograniczają prawa konsumenta i które, w zakresie, w jakim te prawa wynikają z niniejszej dyrektywy, nie są dla konsumenta wiążące.
(8) W celu ułatwienia stosowania zasady zgodności z umową, użytecznym jest wprowadzenie wzruszalnego domniemania zgodności z umową obejmującego najpowszechniejsze sytuacje; domniemanie to nie ogranicza zasady swobody umowy; ponadto w braku szczególnych warunków umownych, a także w przypadku gdy zastosowanie ma klauzula minimalnej ochrony, elementy wspomniane w tym domniemaniu mogą być użyte do ustalenia braku zgodności towarów objętych umową; jakość i wykonanie, których racjonalnie mogą spodziewać się konsumenci zależeć będą, między innymi, od tego czy towary są nowe, czy też używane; elementy przyjęte w domniemaniu kumulują się; jeśli okoliczności przypadku sprawią, że jeden z elementów będzie w sposób oczywisty nieprawidłowy, tym niemniej pozostałe elementy domniemania będą nadal miały zastosowanie.
(9) Sprzedawca powinien bezpośrednio odpowiedzialny przed konsumentem za zgodność towarów z umową; jest to tradycyjne rozwiązanie zawarte w porządku prawnym Państw Członkowskich; jednakże sprzedawca powinien mieć swobodę, zagwarantowaną w prawie krajowym, do podjęcia kroków przeciwko producentowi, poprzedniemu sprzedawcy w tym samym łańcuchu umownym lub przeciwko każdemu innemu pośrednikowi, o ile nie zrzeknie się takich uprawnień; niniejsza dyrektywa nie narusza zasady swobody umowy między sprzedawcą, a producentem, poprzednim sprzedawcą czy jakimkolwiek innym pośrednikiem; zasady regulujące przeciwko komu i jakie kroki mogą być podjęte przez sprzedawcę będą ustalone w prawie krajowym.
(10) W przypadku braku zgodności towaru z umową, konsumenci powinni być uprawnieni do uzyskania bezpłatnie przywrócenia zgodności towaru z umową, wybierając naprawę lub zastąpienie lub, jeśli to nie wystarczy, do obniżenia ceny lub wymówienie umowy.
(11) Po pierwsze, konsument może żądać od sprzedawcy naprawy towaru lub jego wymiany, chyba że te sposoby naprawienia szkody byłyby niemożliwe lub nieproporcjonalne; to, czy sposób naprawienia szkody jest nieproporcjonalny, powinno być ustalone obiektywnie; sposób naprawienia szkody byłby nieproporcjonalny, gdyby jego zastosowanie, w porównaniu z innym środkiem, wiązało się z nadmiernymi kosztami; w celu ustalenia, czy koszty są nadmierne, koszty jednego ze sposobów naprawienia szkody powinny być znacząco wyższe niż koszty innego naprawienia szkody.
(12) W przypadkach braku zgodności sprzedawca zawsze może zaoferować konsumentowi, w drodze ugody, jakikolwiek dostępny sposób naprawienia szkody; sprawą konsumenta jest decyzja, czy przyjąć, czy odrzucić tę propozycję.
(13) W celu umożliwienia konsumentom korzystania z wewnętrznego rynku i kupowania towarów konsumpcyjnych w innym Państwie Członkowskim, powinno się zalecić, aby w interesie konsumentów producenci towarów konsumpcyjnych, które są wprowadzane do obrotu w kilku Państwach Członkowskich, załączali do produktu wykaz z przynajmniej jednym adresem kontaktowym w każdym Państwie Członkowskim gdzie produkt jest oferowany.
(14) Odniesienie do terminu dostawy nie zakłada, iż Państwa Członkowskie będą musiały zmienić ich zasady dotyczące przejścia ryzyka.
(15) Państwa Członkowskie mogą postanowić, że każdy zwrot dla konsumenta może być pomniejszony w celu uwzględnienia użytku, jaki czynił z towaru od czasu jego dostawy; szczegółowe regulacje, według których umowa może być unieważniona mogą być ustanowione w prawie krajowym.
(16) Specyficzny charakter towarów używanych uniemożliwia ogólnie ich wymianę; zatem prawo konsumenta do zastąpienia towaru dla tych towarów nie jest dostępne; dla takich towarów Państwa Członkowskie mogą umożliwić stronom uzgodnienie krótszego okresu odpowiedzialności.
(17) Właściwe jest ograniczenie w czasie okresu, w ciągu którego sprzedawca jest odpowiedzialny za wszelki brak zgodności, który istnieje w terminie dostawy towaru; Państwa Członkowskie mogą również zapewnić ograniczenie okresu, w ciągu którego konsumenci mogą egzekwować swoje prawa, pod warunkiem że taki okres nie wygaśnie przez upływem dwóch lat od daty dostawy; tam, gdzie w ustawodawstwie krajowym czas, w którym rozpoczyna się bieg okresu przedawnienia nie jest datą dostawy towaru, łączny czas trwania tego okresu zapewniony przez prawo krajowe nie może być krótszy niż dwa lata od daty dostawy.
(18) Państwa Członkowskie mogą ustalić zawieszenie lub przerwanie okresu, w ciągu którego brak zgodności musi się uwidocznić i okresu przedawnienia, tam, gdzie to ma zastosowanie i zgodne jest z prawem krajowym, w przypadku naprawy, zastąpienia lub negocjacji między sprzedawcą a konsumentem z myślą o polubownej ugodzie.
(19) Państwa Członkowskie powinny móc ustalić okres, w ciągu którego konsument musi poinformować sprzedawcę o każdym braku zgodności; Państwa Członkowskie mogą zapewnić wyższy poziom ochrony konsumenta nie wprowadzając takiego obowiązku; w każdym przypadku konsumenci w całej Wspólnocie powinni mieć co najmniej dwa miesiące na poinformowanie sprzedawcy, że taki brak zgodności występuje.
(20) Państwa Członkowskie powinny czuwać nad tym, aby takie okresy nie stawiały w niekorzystnej sytuacji konsumentów kupujących poza granicami; wszystkie Państwa Członkowskie powinny powiadomić Komisję o korzystaniu z tego przepisu; Komisja powinna monitorować skutki zróżnicowanych zastosowań tego przepisu dla konsumentów i dla rynku wewnętrznego; informacja o sposobie zastosowania tego przepisu przez Państwo Członkowskie powinna być dostępna dla innych Państw Członkowskich, konsumentów i organizacji konsumenckich na obszarze Wspólnoty; podsumowanie sytuacji we wszystkich Państwach Członkowskich powinno, zatem być opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(21) Dla niektórych kategorii towarów powszechną dla sprzedawców i producentów praktyką jest oferowanie gwarancji na towary obejmującej wszystkie wady, które uwidocznią się w określonym czasie; taka praktyka może pobudzać konkurencję; jako, że takie gwarancje są uzasadnionym narzędziem obrotu, nie powinny one wprowadzać konsumentów w błąd; aby zapewnić, że konsumenci nie są wprowadzani w błąd, gwarancje powinny zawierać niektóre informacje, łącznie z oświadczeniem, iż gwarancja nie narusza praw konsumenta.
(22) Strony nie mogą, za obopólną zgodą, ograniczyć bądź uchylić praw przyznanych konsumentowi, gdyż w przeciwnym razie udzielona ochrona prawna zostałaby udaremniona; ta zasada winna stosować się również do klauzul, które sugerują, iż konsument miał świadomość wszelkich braków zgodności towarów konsumpcyjnych istniejących w czasie zawierania umowy; ochrona gwarantowana konsumentom niniejszą dyrektywą nie powinna być ograniczona na podstawie tego, iż prawo państwa trzeciego zostało wybrane jako mające zastosowanie w umowie.
(23) Ustawodawstwo i orzecznictwo w tej dziedzinie w różnych Państwach Członkowskich wskazują, że wzrasta troska o zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów; w świetle tej tendencji i doświadczenia nabytego przy wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy, koniecznym może okazać się rozważenie dalej idącej harmonizacji, szczególnie poprzez wprowadzenie bezpośredniej odpowiedzialności producenta za wady, za które on ponosi odpowiedzialność.
(24) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia lub utrzymania w mocy surowszych przepisów w obszarze objętym niniejsza dyrektywą dla zapewnienia nawet wyższego poziomu ochrony konsumentów.
(25) Zgodnie z zaleceniem Komisji z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do organów odpowiedzialnych za poza sądowe ugody sporów konsumenckich [4], Państwa Członkowskie mogą powołać organy, które zapewnią bezstronne i skuteczne załatwianie skarg w kontekście krajowym i transgranicznym, i których konsumenci mogą korzystać w celu z mediacji.
(26) Jest właściwe, w celu ochrony zbiorowych interesów konsumentów, dodanie niniejszej dyrektywy do wykazu dyrektyw zawartego w Załączniku do dyrektywy 98/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów [5],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres i definicje
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji, w celu zapewnienia jednolitego minimalnego poziomu ochrony konsumentów w kontekście rynku wewnętrznego.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) konsument oznacza każdą osobę fizyczną, która w umowach objętych niniejszą dyrektywą działa w celach niezwiązanych z handlem, przedsiębiorstwem lub zawodem;
b) towary konsumpcyjne oznaczają wszystkie materialne rzeczy ruchome, z wyjątkiem:
- towarów sprzedawanych w drodze egzekucji lub w inny sposób przez władze sądowe,
- wody i gazu, gdy nie są wystawione na sprzedaż w ograniczonej objętości lub w ustalonej ilości,
- elektryczności;
c) sprzedawca oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która na podstawie umowy sprzedaje towary konsumpcyjne w ramach swojej działalności handlowej, przedsiębiorstwa lub zawodowej;
d) producent oznacza wytwórcę towarów konsumpcyjnych, importera towarów konsumpcyjnych na terytorium Wspólnoty lub każda osobę określającą siebie jako producenta poprzez umieszczenie swojej nazwy, znaku towarowego lub innego znaku wyróżniającego na towarach konsumpcyjnych;
e) gwarancja oznacza każde zobowiązanie sprzedawcy lub producenta wobec konsumenta, podjęte bez dodatkowej opłaty, aby zwrócić zapłaconą cenę lub wymienić, naprawić czy potraktować w inny sposób towary konsumpcyjne jeśli nie spełniają one specyfikacji określonej w oświadczeniu gwarancyjnym lub odpowiedniej reklamie;
f) naprawa oznacza, w przypadku braku zgodności, doprowadzenie towarów konsumpcyjnych do stanu zgodności z umową sprzedaży.
3.
Państwa Członkowskie mogą ustalić, że wyrażenie "towary konsumpcyjne" nie dotyczy towarów używanych, sprzedawanych na publicznych aukcjach, gdzie konsumenci mają możliwość osobistego uczestniczenia w sprzedaży.
4.
Umowy na dostawę towarów konsumpcyjnych, które mają być wytworzone czy wyprodukowane, do celów niniejszej dyrektywy uważane będą za umowę sprzedaży.
Artykuł 2
Zgodność z umową
1.
Sprzedawca musi dostarczyć konsumentowi towary, które są zgodne z umową sprzedaży.
2.
Domniemywa się, że towary konsumpcyjne są zgodne z umową, jeżeli:
a) odpowiadają opisowi podanemu przez sprzedawcę i mają właściwości towarów, które sprzedawca przedstawił konsumentowi jako próbkę lub wzór;
b) nadają się do jakichkolwiek szczególnych celów, do których potrzebne są konsumentowi, a o których zawiadomił on sprzedawcę w czasie zawierania umowy i które sprzedawca zaakceptował;
c) nadają się do celów, do których towary tego samego rodzaju są normalnie stosowane;
d) wykazują jakość i wykonanie, które są normalne dla towarów tego samego rodzaju i jakich konsument może racjonalnie oczekiwać, charakter towarów i biorąc pod uwagę wszelkie oświadczenia publiczne na temat szczególnych właściwości towarów, jakie wygłosił na ich temat sprzedawca, producent lub ich przedstawiciel, w szczególności w reklamie lub na etykiecie.
3.
Do celów niniejszego artykułu uważa się, że brak zgodności nie występuje, gdy w momencie zawierania umowy konsument był świadomy, lub racjonalnie rzecz biorąc nie mógł być nieświadomy istnienia tego braku, albo, gdy brak zgodności wynika z materiałów dostarczonych przez konsumenta.
4.
Sprzedawca nie będzie związany publicznymi oświadczeniami określonymi w ust. 2 lit. d), jeżeli:
- udowodni, że nie był i racjonalnie rzecz biorąc, nie mógł być świadomy takich oświadczeń,
- udowodni, że w momencie zawierania umowy oświadczenie zostało skorygowane, lub
- udowodni, że oświadczenie nie mogło mieć wpływu na decyzję zakupu towarów konsumpcyjnych.
5.
Wszelki brak zgodności wynikający z nieprawidłowego montażu towarów konsumpcyjnych uznawany będzie za równoznaczny z brakiem zgodności towarów, jeżeli montaż stanowi część umowy sprzedaży towarów i towary były montowane przez sprzedawcę lub na jego odpowiedzialność.
Ma to zastosowanie także, gdy produkt, przeznaczony do montażu przez konsumenta jest montowany przez konsumenta, a nieprawidłowy montaż wynika z niedociągnięcia w instrukcji montażu.
Artykuł 3
Prawa konsumenta
1.
Sprzedawca odpowiada przed konsumentem za każdy brak zgodności, który istnieje w momencie dostawy towarów.
2.
W przypadku braku zgodności, konsument jest upoważniony do wolnego od opłat przywrócenia zgodności poprzez naprawę lub zastąpienie, zgodnie z ust. 3, lub do uzyskania stosownej obniżki ceny lub do unieważnienia umowy w odniesieniu do tych towarów, zgodnie z ust. 5 i 6.
3.
Po pierwsze, konsument może żądać, aby sprzedawca naprawił towary albo może żądać od sprzedawcy ich zastąpienia, w obu przypadkach jest to wolne od opłat, chyba że byłoby to niemożliwe lub nieproporcjonalne.
Sposób naprawienia szkody uznaje się za nieproporcjonalny, jeśli nakłada on na sprzedawcę koszty, które w porównaniu z alternatywnym sposobem naprawienia szkody są nadmiernie wysokie, biorąc pod uwagę:
- wartość, jaką miałyby towary gdyby nie występował brak zgodności,
- znaczenie braku zgodności, oraz
- czy alternatywny sposób naprawienia szkody może zostać dokonany bez istotnych niedogodności dla konsumenta.
Każda naprawa lub zastąpienie powinna być dokonana w rozsądnym czasie i bez istotnej niedogodności dla konsumenta, z uwzględnieniem charakteru towarów i celów, dla których konsument ich potrzebuje.
4.
Sformułowanie "wolny od opłat" w ust. 2 i 3 odnosi się do niezbędnych kosztów związanych z przywróceniem towarom zgodności, w szczególności do kosztów wysyłki, robocizny i materiałów.
5.
Konsument może domagać się stosownej obniżki ceny lub unieważnienia umowy:
- jeżeli konsumentowi nie przysługuje ani naprawa, ani zastąpienie, lub
- jeżeli sprzedawca nie dokonał naprawienia szkody w rozsądnym czasie, lub
- jeżeli sprzedawca nie dokonał naprawienia szkody bez istotnych niedogodności dla konsumenta.
6.
Konsument nie ma prawa do unieważnienia umowy, jeżeli brak zgodności ma nikłe znaczenie.
Artykuł 4
Prawo regresu
W przypadku gdy sprzedawca końcowy odpowiada przed konsumentem za brak zgodności wynikający z działania bądź zaniechania producenta, poprzedniego sprzedawcy w tym samym łańcuchu umów lub każdego innego pośrednika, sprzedawca końcowy ma prawo dochodzić naprawienia szkód od osoby lub osób odpowiedzialnych w łańcuchu umownym.
Osoba lub osoby odpowiedzialne, od których sprzedawca końcowy może dochodzić naprawienia szkód wraz z istotnymi działaniami i warunkami ich egzekucji zostaną ustalone w prawie krajowym.
Artykuł 5
Terminy
1.
Sprzedawca ponosi odpowiedzialność na mocy art. 3, gdy brak zgodności uwidoczni się w ciągu 2 lat od daty dostawy towarów.
Jeżeli w ustawodawstwie krajowym prawa ustanowione w art. 3 ust. 2 podlegają okresowi przedawnienia, to okres ten nie powinien wygasnąć przez upływem dwóch lat od daty dostawy.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że w celu skorzystania ze swoich uprawnień konsument musi powiadomić sprzedawcę o braku zgodności w okresie dwóch miesięcy od daty, kiedy odkrył taki brak zgodności.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o korzystaniu przez nie z niniejszego ustępu.
Komisja monitoruje skutki istnienia tej opcji dla Państw Członkowskich dla konsumentów i dla rynku wewnętrznego.
Nie później niż do dnia 7 stycznia 2003 r. Komisja przygotuje sprawozdanie o sposobie zastosowania tego ustępu przez Państwa Członkowskie.
Sprawozdanie to zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
O ile nie postanowiono inaczej, przyjmuje się, że każdy brak zgodności, który uwidocznił się w ciągu sześciu miesięcy od daty dostawy istniał w chwili dostawy, chyba że takie założenie niezgodne jest z charakterem towarów lub charakterem braku zgodności.
Artykuł 6
Gwarancje
1.
Gwarancja będzie prawnie wiążąca dla udzielającego na warunkach określonych w oświadczeniu gwarancyjnym i związaną z nim reklamą.
2.
Gwarancja:
- stwierdza, że konsument ma prawa przyznane zgodne z mającym zastosowanie ustawodawstwem krajowym, któremu podlega sprzedaż towarów konsumpcyjnych i wyjaśnia, że gwarancja tych praw nie narusza,
- określa, w prostym i zrozumiałym języku zawartość gwarancji i podstawowe szczegółowe dane potrzebne dla złożenia skargi w oparciu o gwarancję, w szczególności okres ważności i zasięg terytorialny gwarancji, jak też nazwisko i adres gwaranta.
3.
Na żądanie konsumenta gwarancja zostaje udostępniona w formie pisemnej lub sporządzona na innym trwałym, dostępnym dla niego nośniku.
4.
Na swoim własnym terytorium Państwo Członkowskie, w którym towary konsumpcyjne wprowadzane są do obrotu, może zgodnie z zasadami Traktatu ustanowić, iż gwarancja będzie sporządzona w jednym lub więcej języków, które wyznaczy spośród języków urzędowych Wspólnoty.
5.
Gdyby gwarancja naruszała wymogi ust. 2, 3 i 4, jej ważność na tym nie ucierpi, a konsument może nadal polegać na gwarancji i domagać się jej honorowania.
Artykuł 7
Charakter wiążący
1.
Wszelkie warunki umowne lub ustalenia zawarte ze sprzedawcą przed zgłoszeniem sprzedawcy braku zgodności, które bezpośrednio lub pośrednio uchylają lub ograniczają prawa wynikające z niniejszej dyrektywy nie będą, zgodnie z prawem krajowym, wiążące dla konsumenta.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że w przypadku towarów używanych, sprzedawca i konsument mogą uzgodnić warunki umowne lub ustalenia, które mają krótszy okres odpowiedzialności sprzedawcy niż ustanowiony art. 5 ust. 1.
Taki okres nie może być krótszy niż jeden rok.
2.
Państwa Członkowskie podejmą kroki niezbędne dla zapewnienia, iż konsument nie utraci ochrony przyznanej mu na mocy niniejszej dyrektywy, poprzez wybór prawa państwa trzeciego, jako prawa obowiązującego w stosunku do danej umowy, jeśli ta ostatnia pozostaje w ścisłym związku z terytorium Państw Członkowskich.
Artykuł 8
Prawo krajowe i minimalna ochrona
1.
Prawa wynikające z niniejszej dyrektywy są wykonywane bez uszczerbku dla innych praw, na które konsumenci mogą powołać się na podstawie przepisów krajowych, regulujących odpowiedzialność umowną lub deliktową.
2.
Państwa Członkowskie mogą, dla zapewnienia wyższego poziomu ochrony konsumentów, przyjąć bądź utrzymać w mocy surowsze przepisy, zgodne z Traktatem w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki w celu poinformowania konsumentów o prawie krajowym przejmującym niniejszą dyrektywę i będą zachęcać, w miarę potrzeb, organizacje zawodowe do informowania konsumentów o ich prawach.
Artykuł 10
W Załączniku do dyrektywy 98/27/WE wprowadza się następujące uzupełnienie:
"10.
Dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171 z 7.7.1999, str. 12)."
.
Artykuł 11
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Przegląd
Komisja, nie później niż dnia 7 lipca 2006 r. dokona przeglądu stosowania niniejszej dyrektywy i złoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Sprawozdanie to zbada, między innymi, kwestię wprowadzenia bezpośredniej odpowiedzialności producenta i, o ile to będzie właściwe, również propozycje.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 14
Dyrektywa 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 31 maja 1999 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wielokrotnie zmienianą dyrektywę Rady 88/379/EWG z dnia 7 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [4]; w przypadku konieczności wprowadzenia dalszych zmian w celu nadania jej przejrzystości, dyrektywa ta powinna zostać przeredagowana.
(2) Pomimo przepisów Wspólnoty, zasady stosowane w Państwach Członkowskich do określonych preparatów niebezpiecznych, wykazują znaczące różnice co do ich klasyfikacji, pakowania i etykietowania; różnice te stanowią barierę w handlu, stwarzają warunki nierównej konkurencji oraz wpływają bezpośrednio na funkcjonowanie rynku wewnętrznego; jest zatem konieczne usunięcie tej bariery w handlu poprzez zbliżenie odnośnych przepisów ustawowych istniejących w Państwach Członkowskich.
(3) Środki zbliżenia przepisów Państw Członkowskich wpływające na ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego muszą przyjąć jako podstawę wysoki poziom ochrony wtedy, gdy dotyczą spraw zdrowia, bezpieczeństwa oraz ochrony człowieka i naturalnego środowiska; niniejsza dyrektywa musi równocześnie zapewnić ochronę ogółu społeczeństwa, w szczególności osób, które mają bezpośrednią styczność z preparatami niebezpiecznymi podczas wykonywania swoich obowiązków zawodowych lub uprawiania swojego hobby, ochronę konsumentów i ochronę środowiska naturalnego.
(4) Pojemniki zawierające niektóre kategorie preparatów niebezpiecznych oferowanych lub sprzedawanych ogółowi społeczeństwa, muszą być zaopatrzone w zamknięcia uniemożliwiające ich otwarcie przez dzieci i/lub powinny posiadać ostrzeżenie o niebezpieczeństwie wyczuwalne dotykiem; niektóre preparaty nie należące do tych kategorii preparatów niebezpiecznych mogą jednakże stanowić niebezpieczeństwo dla dzieci z uwagi na swój skład; dlatego opakowanie takich preparatów powinno być wyposażone w zamknięcia uniemożliwiające ich otwarcie przez dzieci.
(5) W przypadku preparatów przeznaczonych na rynek w postaci gazowej, należy przedłożyć stężenia graniczne wyrażone jako objętość/objętość procentowo.
(6) Dyrektywa niniejsza zawiera szczególne przepisy dotyczące etykietowania niektórych preparatów; aby zapewnić odpowiedni poziom ochrony człowieka i środowiska naturalnego, należy wprowadzić specjalne przepisy dotyczące etykietowania niektórych preparatów, które, chociaż nie są niebezpieczne w myśl przepisów niniejszej dyrektywy, to mogą stanowić niebezpieczeństwo dla użytkownika.
(7) Dnia 30 kwietnia 1992 r. Rada przyjęła dyrektywę 92/32/EWG zmieniającą po raz siódmy dyrektywę 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [5]; dnia 27 kwietnia 1993 r. Komisja przyjęła dyrektywę 93/21/EWG [6] dostosowującą po raz osiemnasty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG; dyrektywy te wprowadziły nowe kryteria klasyfikacji i etykietowania substancji niebezpiecznych dla środowiska naturalnego, wraz z odpowiednimi symbolami, znakami ostrzegawczymi, zwrotami zagrożenia i zaleceniami bezpieczeństwa, które należy umieszczać na etykiecie; przepisy powinny być przyjęte na poziomie Wspólnoty w sprawie klasyfikacji i etykietowania preparatów z uwzględnieniem ich wpływu na środowisko naturalne i dlatego jest konieczne wprowadzenie metody oceny stopnia zagrożenia danej preparatów dla środowiska naturalnego za pomocą metody obliczeniowej lub poprzez określenie jego właściwości ekotoksykologicznych za pomocą testów wykonywanych w określonych warunkach.
(8) Liczbę zwierząt używanych do doświadczeń należy zredukować do minimum, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [7]; art. 7 ust. 2 niniejszej dyrektywy stanowi, że doświadczenia nie przeprowadza się, jeżeli istnieje inna naukowo uzasadniona metoda, dająca poszukiwane wyniki i możliwa do przeprowadzenia w praktyce, niniejsza dyrektywa wykorzystuje wyniki ocen właściwości toksykologicznych i ekotoksykologicznych tylko wtedy, gdy są one już znane i nie niosą ze sobą konieczności przeprowadzania dalszych doświadczeń na zwierzętach.
(9) Należy koniecznie określić, jakie doświadczenia przeprowadzane na ludziach będzie można uznać za dopuszczalne w celu oceny preparatów pod względem zagrożeń dla zdrowia człowieka; jeżeli badania kliniczne są dopuszczalne, wtedy należy upewnić się, że badania takie spełniają wymagania Deklaracji Helsińskiej oraz są zgodne z wytycznymi OECD w sprawie Dobrych Praktyk Klinicznych.
(10) Cechy stopów mogą być tego rodzaju, że nie będzie możliwe określenie ich właściwości, stosując aktualnie dostępne metody konwencjonalne; dlatego też należy opracować szczególną metodę klasyfikacji uwzględniającą ich specyficzne właściwości chemiczne; Komisja, w porozumieniu z Państwami Członkowskimi, oceni tę potrzebę i przedłoży swój wniosek, jeśli to właściwe, przed datą wdrożenia niniejszej dyrektywy.
(11) Klasyfikacja, pakowanie i etykietowanie środków ochrony roślin objęte dyrektywą Rady 78/631/EWG z dnia 26 czerwca 1978 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych Państw Członkowskich dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (pestycydów) [8] powinny zostać zmienione z uwagi na postęp techniczny i naukowy, jak również zmiany rozporządzeń dokonane po wprowadzeniu dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania na rynek środków ochrony roślin [9].
(12) Dyrektywa 91/414/EWG i dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania na rynek produktów biobójczych [10], w przeciwieństwie do przepisów stosowanych do środków chemicznych objętych niniejszą dyrektywą, zapewniają procedury autoryzacji dla każdego produktu na podstawie dokumentacji okazanej przez stronę wnioskującą oraz oceny dokonanej przez odnośne organy w każdym z Państw Członkowskich; procedura autoryzacji obejmuje następnie kontrolę, w szczególności odnoszącą się do klasyfikacji pakowania i etykietowania każdego produktu przed dopuszczeniem go na rynek; jeżeli jest to właściwe i stanowi część przejrzystego procesu informacyjnego, należy, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, sklasyfikować i etykietować środki ochrony roślin; należy dostarczyć instrukcje stosowania zgodne z wynikami oceny dokonanej w ramach dyrektywy 91/414/EWG; należy upewnić się, że etykietowanie spełnia wymogi wysokiego poziomu ochrony wymaganego zarówno przez niniejszą dyrektywę, jak i dyrektywę 91/414/EWG; dodatkowo, w myśl niniejszej dyrektywy należy ustanowić karty charakterystyki środków ochrony roślin.
(13) W szczególnych przypadkach mogą mieć zastosowanie szczególne zwolnienia lub szczególne przepisy w sprawie etykietowania preparatów chemicznych pod kątem ochrony środowiska naturalnego; ma to miejsce wtedy, gdy można dowieść, że całkowity wpływ omawianych preparatów na środowisko naturalne jest mniejszy niż odpowiadających im rodzajów produktów.
(14) Chociaż niniejsza dyrektywa nie obejmuje amunicji, substancje wybuchowe dopuszczone na rynek powodujące wybuchowe lub pirotechniczne skutki mogą, z uwagi na swój skład chemiczny, stanowić zagrożenie dla zdrowia; dlatego też jest konieczne, jako część przejrzystego procesu informacyjnego, sklasyfikowanie ich oraz zaopatrzenie w karty charakterystyki zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy oraz etykietowanie zgodnie z międzynarodowymi rozporządzeniami dotyczącymi transportu towarów niebezpiecznych.
(15) W celu uwzględnienia niektórych preparatów, niektóre przepisy niniejszej dyrektywy należy rozszerzyć w taki sposób, aby objąć nimi te preparaty, które wprawdzie nie są uważane za niebezpieczne w rozumieniu niniejszej dyrektywy, ale mogą stanowić zagrożenie dla użytkowników.
(16) Etykietowanie stanowi podstawowe narzędzie dla użytkowników preparatów niebezpiecznych o tyle, że dostarcza im początkową, zasadniczą i zwięzłą informację; musi ona jednakże być uzupełniona podwójnym systemem dokładniejszych informacji, obejmującym po pierwsze, karty charakterystyki niebezpiecznych preparatów przeznaczone dla profesjonalnych użytkowników, zgodnie z dyrektywą Komisji 91/155/EWG z dnia 5 marca 1991 r.; dyrektywa ta określa i ustanawia szczegółowe uzgodnienia dla systemu informacji szczególnych odnoszącego się do preparatów niebezpiecznych, wprowadzonych przez art. 10 dyrektywy 88/379/EWG [11]; a po drugie z organów powołanych przez Państwa Członkowskie, które są odpowiedzialne za zapewnienie informacji wyłącznie do celów medycznych zarówno profilaktycznych, jak i leczniczych.
(17) Na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie i inne strony zainteresowane, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport, a Rada w okresie dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, na podstawie doświadczenia z aktualnym całościowym podejściem do sprawy etykietowania preparatów niebezpiecznych, w szczególności biorąc pod uwagę jej zrozumienie i zastosowanie przez użytkowników, doświadczenie wyniesione z upowszechnienia oraz programów edukacyjnych i szkoleniowych; w oparciu o ten raport Komisja przedłoży, jeżeli uzna za stosowne, konieczne wnioski.
(18) Konieczny jest wymóg kart charakterystyki dostarczających stosowne informacje o zagrożeniach dla człowieka i środowiska naturalnego płynących z preparatów, które w rozumieniu niniejszej dyrektywy nie są wprawdzie sklasyfikowane jako niebezpieczne, lecz zawierają substancje sklasyfikowane jako niebezpieczne, lub posiadające wspólnotowe wartości graniczne narażenia; Komisja oceni dyrektywę 91/155/EWG na podstawie informacji przedłożonych przez Państwa Członkowskie i przedstawi, jeżeli uzna za stosowne, swoje wnioski przed upływem daty wprowadzenia niniejszej dyrektywy.
(19) W przypadku preparatów sklasyfikowanych jako niebezpieczne w rozumieniu niniejszej dyrektywy, można zezwolić Państwom Członkowskim na wprowadzenie niektórych odstępstw odnośnie etykietowania wówczas, gdy opakowanie jest za małe, lub w inny sposób nieprzystosowane do etykietowania, lub gdy dotyczy tak małych opakowań, lub tak małych ilości preparatów, że nie stanowi to jakiegokolwiek stopnia zagrożenia dla człowieka, lub dla środowiska naturalnego; w takich przypadkach należy poświęcić właściwą uwagę sprawie zbliżenia odnośnych przepisów na szczeblu Wspólnoty; Komisja zbada potrzeby uzgodnień i jeżeli uzna za stosowne, przedłoży swoje wnioski.
(20) W przypadku niektórych substancji zawartych w preparatach niebezpiecznych należy zagwarantować poufność, dlatego konieczne jest, aby ustanowić system pozwalający osobie odpowiedzialnej za dopuszczenie preparatów niebezpiecznych na rynek, na zachowanie w tajemnicy informacji na temat takich substancji.
(21) Przepisy niniejszej dyrektywy odnoszą się do zobowiązań podjętych przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie zgodnie z celami trwałego rozwoju agendy 21, rozdział 19, ustanowionymi na konferencji UNCED w czerwcu 1992 r. w Rio de Janeiro, w celu harmonizacji w przyszłości systemu klasyfikacji substancji i preparatów niebezpiecznych.
(22) Komisja powinna otrzymać uprawnienia konieczne do przystosowania wszystkich załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego.
(23) Przyjęcie niniejszej dyrektywy nie powinno wpłynąć na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczących ostateczne terminy transpozycji do prawa krajowego oraz do zastosowania dyrektyw wskazanych w załączniku VIII.
(24) Z zastrzeżeniem pewnych warunków dyrektywy wskazane w załączniku VIII zostają uchylone; warunki uchylenia dla dyrektyw wskazanych w załączniku VIII powinny być wyszczególnione dla Austrii, Finlandii i Szwecji aby uwzględnić aktualny stan ustawodawstwa w tych państwach, w szczególności odnoszący się do ochrony zdrowia i do ochrony środowiska naturalnego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele i zakres
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do:
- klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych, oraz
- zbliżenie przepisów szczególnych dotyczących niektórych preparatów mogących stanowić zagrożenie, bez względu na to czy są one sklasyfikowane jako niebezpieczne w rozumieniu niniejszej dyrektywy,
gdy takie preparaty dopuszczane są na rynek w Państwach Członkowskich.
2.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do preparatów, które:
- zawierają co najmniej jedną substancję niebezpieczną w rozumieniu art. 2,
oraz
- są uważane za niebezpieczne w rozumieniu art. 5, 6 lub 7.
3.
Przepisy szczególne określone:
- w art. 9 i zdefiniowane w załączniku IV,
- w art. 10 i zdefiniowane w załączniku V, oraz
- w art. 14,
stosują się do preparatów, które nie są uważane za niebezpieczne w rozumieniu art. 5, 6 lub 7, jednakże mogą stanowić szczególne zagrożenie.
4.
Artykuły dotyczące klasyfikacji, pakowania, etykietowania i kart charakterystyki preparatów niebezpiecznych niniejszej dyrektywy, stosują się do środków ochrony roślin bez uszczerbku dla dyrektywy 91/414/EWG.
5.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do następujących preparatów przeznaczonych w swej ostatecznej formie dla końcowego użytkownika:
a) produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi lub do użytku weterynaryjnego jak określa dyrektywa 65/65/EWG [12];
b) produktów kosmetycznych jak określa dyrektywa 76/768/EWG [13];
c) mieszanin substancji, które w formie odpadów są objęte dyrektywami 75/442/EWG [14] i 78/319/EWG [15];
d) środków spożywczych;
e) pasz dla zwierząt;
f) preparatów zawierających substancje radioaktywne; jak określa dyrektywa 80/836/Euratom [16];
g) wyrobów medycznych, które są inwazyjne lub używanych w bezpośrednim kontakcie fizycznym z ciałem ludzkim, do czasu gdy Wspólnota ustanowi przepisy w sprawie sposobu klasyfikacji i etykietowania substancji i preparatów niebezpiecznych, które zapewniają ten sam poziom dostarczania informacji i ochrony jak niniejsza dyrektywa.
6.
Niniejsza dyrektywa nie ma również zastosowania do:
- przewozu preparatów niebezpiecznych transportem kolejowym, drogowym, wodnym śródlądowym, morskim i powietrznym,
- tranzytu niebezpiecznych preparatów znajdujących się pod dozorem celnym, pod warunkiem niepoddawania ich obróbce lub przetwarzaniu.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "substancje" oznaczają pierwiastki chemiczne i ich związki w stanie naturalnym lub otrzymane za pomocą procesu produkcyjnego, włączając dodatki konieczne dla zachowania stabilności produktów i zanieczyszczenia wynikające z zastosowanych procesów lecz z wyłączeniem dowolnego rozpuszczalnika, który może zostać oddzielony bez wpływu na stabilność substancji i bez zmiany jej składu;
b) "preparaty" oznaczają mieszaniny lub roztwory składające się z dwóch lub więcej substancji chemicznych;
c) "polimer" oznacza substancję składającą się z cząsteczek, których cechą charakterystyczną jest występowanie sekwencji jednego lub więcej rodzajów monomerów, zawierających zwykłą większość wagową cząsteczek zawierających przynajmniej trzy monomery, które związane są kowalencyjnie z przynajmniej jednym innym monomerem lub innym reagentem. W skład polimeru wchodzą również cząsteczki o takiej samej masie cząsteczkowej, w ilości mniejszej niż zwykła większość wagowa.
Cząsteczki polimeru muszą się ponadto charakteryzować rozkładem mas cząsteczkowych leżącym w pewnym zakresie, a zmiany jego masy cząsteczkowej powinny wynikać przede wszystkim ze zmiany ilości jednostek monomerów.
W świetle niniejszej definicji "jednostka monomeru" oznacza przereagowaną formę monomeru w polimerze;
d) (…);
e) "wprowadzenie na rynek" oznacza dostępność dla stron trzecich.
Do celów niniejszej dyrektywy, przywóz na wspólnotowy obszar celny uważa się za wprowadzenie na rynek;
f) "badania naukowe i rozwój" oznaczają przeprowadzane w warunkach kontrolowanych eksperymenty naukowe, analizy lub badania chemiczne; włączając określanie właściwości wewnętrznych, wyniki i wydajność, jak również prowadzenie badań naukowych związanych z dalszym unowocześnieniem i rozwojem produktów;
g) "badania i rozwój ukierunkowane na proces" oznaczają dalsze przekształcanie substancji, w czasie którego zakłady doświadczalne lub próby przemysłowe wykorzystywane są w celu określenia dziedzin zastosowań tej substancji;
h) "Einecs" oznacza Europejski Wykaz Istniejących Komercyjnych Substancji Chemicznych.
Wykaz ten zawiera ostateczną listę wszystkich substancji chemicznych na rynku Wspólnoty w dniu 18 września 1981 r.
2.
W rozumieniu niniejszej dyrektywy "niebezpieczny" oznacza:
a) substancje i preparaty o właściwościach wybuchowych: substancje stałe, ciekłe, o konsystencji pasty lub żelatyny oraz preparaty, które również mogą reagować egzotermicznie bez dostępu tlenu atmosferycznego oraz z szybkim wydzielaniem gazów, oraz te, które w określonych warunkach testu ulegają detonacji, szybkiej deflagracji lub eksplodują po podgrzaniu gdy są częściowo ograniczone w sensie przestrzennym;
b) substancje i preparaty o właściwościach utleniających: substancje i preparaty, które wywołują silne reakcje egzotermiczne w przypadku kontaktu z innymi substancjami, w szczególności z substancjami łatwopalnymi;
c) skrajnie łatwopalne substancje i preparaty: substancje i preparaty ciekłe posiadające bardzo niską temperaturę zapłonu oraz niską temperaturę wrzenia oraz substancje gazowe i ich mieszaniny, które stają się łatwopalne przy zetknięciu z powietrzem w temperaturze otoczenia pod ciśnieniem atmosferycznym;
d) substancje i preparaty wysoce łatwopalne:
- substancje i preparaty złożone, które mogą się rozgrzać, a następnie zapalić pod wpływem kontaktu z powietrzem w temperaturze otoczenia, bez jakiegokolwiek zastosowania energii, lub
- substancje stałe i preparaty, które mogą z łatwością zapalić się po krótkim kontakcie ze źródłem iskrzenia i które palą się nadal lub ulegają zniszczeniu po usunięciu źródła iskrzenia, lub
- substancje ciekłe i preparaty o bardzo niskiej temperaturze zapłonu, lub
- substancje i preparaty, które pod wpływem kontaktu z wodą lub wilgotnym powietrzem wydzielają nadzwyczaj łatwopalne gazy w niebezpiecznych ilościach;
e) substancje i preparaty łatwopalne: ciekłe substancje i preparaty o niskiej temperaturze zapłonu;
f) substancje i preparaty bardzo toksyczne: substancje i preparaty, których bardzo małe ilości powodują śmierć lub gwałtowny albo stały uszczerbek na zdrowiu po inhalacji, połknięciu lub absorpcji poprzez skórę;
g) substancje i preparaty toksyczne: substancje i preparaty, które w małych ilościach powodują śmierć lub gwałtowny albo stały uszczerbek na zdrowiu, po inhalacji, połknięciu lub absorpcji poprzez skórę;
h) substancje i preparaty szkodliwe: substancje i preparaty, które mogą spowodować śmierć lub gwałtowny albo stały uszczerbek na zdrowiu po inhalacji, połknięciu lub absorpcji poprzez skórę;
i) substancje i preparaty o właściwościach żrących: substancje i preparaty, które pod wpływem kontaktu mogą zniszczyć żywe tkanki;
j) substancje i preparaty o właściwościach drażniących: substancje i preparaty o właściwościach nieżrących, które mogą powodować zapalenie przy bezpośrednim, przedłużającym się lub powtarzającym się kontakcie ze skórą lub błoną śluzową;
k) substancje i preparaty o właściwościach uczulających: substancje i preparaty, które w przypadku wdychania lub przeniknięcia przez skórę, mogą wywołać silną reakcję uczuleniową o takim charakterze, że w przypadku ponownego narażenia na działanie substancji zawartej w preparacie, pojawiają się charakterystyczne niekorzystne reakcje;
l) substancje i preparaty rakotwórcze: substancje i preparaty, które pod wpływem wdychania, połknięcia lub przeniknięcia przez skórę, mogą wywołać chorobę nowotworową lub zwiększyć ryzyko jej wystąpienia;
m) substancje i preparaty o właściwościach mutagennych: substancje i preparaty, które w wyniku wdychania lub połykania, lub przenikania poprzez skórę, mogą spowodować dziedziczne defekty genetyczne lub zwiększyć podatność na ich wystąpienie;
n) substancje i preparaty o właściwościach toksycznych dla rozrodczości: substancje i preparaty, które w wyniku wdychania, połykania lub przenikania przez skórę, mogą wywołać albo zwiększyć podatność na wystąpienie niedziedzicznych reakcji niekorzystnych dla potomstwa i/lub mogą wpływać na męskie lub żeńskie funkcje rozrodcze oraz na zdolność rozrodczą;
o) substancje i preparaty niebezpieczne dla środowiska: substancje i preparaty, które w przypadku przeniknięcia do środowiska mogą stanowić lub stanowią natychmiastowe lub opóźnione zagrożenie dla jednego lub więcej elementów środowiska.
Artykuł 3
Określanie właściwości niebezpiecznych preparatów
1.
Ocena stopnia zagrożenia preparatu opiera się na określeniu:
- właściwości fizykochemicznych,
- właściwości wpływające na zdrowie,
- właściwości środowiskowych.
Właściwości powyższe określa się na podstawie przepisów ustanowionych w art. 5, 6 i 7.
W przypadku przeprowadzania testów laboratoryjnych, należy je wykonywać na preparatach wprowadzanych na rynek.
2.
W przypadku określania właściwości niebezpiecznych na podstawie art. 5, 6 i 7, wszystkie substancje niebezpieczne w rozumieniu art. 2, w szczególności te, które:
- znajdują się w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG,
- znajdują się na wykazie Elincs zgodnie z art. 21 dyrektywy 67/548/EWG,
- są sklasyfikowane i etykietowane tymczasowo przez osobę odpowiedzialną za ich wprowadzenie na rynek zgodnie z art. 6 dyrektywy 67/548/EWG,
- są sklasyfikowane i etykietowane zgodnie z art. 7 dyrektywy 67/548/EWG, lecz nie są jeszcze umieszczone na wykazie Elincs,
- są objęte art. 8 dyrektywy 67/548/EWG,
- są sklasyfikowane i etykietowane zgodnie z art. 13 dyrektywy 67/548/EWG,
uwzględnia się zgodnie z przepisami ustanowionymi dla stosowanej metody.
3. Dla preparatów objętych niniejszą dyrektywą, substancje niebezpieczne określone w ust. 2, które sklasyfikowane są jako niebezpieczne na podstawie ich wpływu na zdrowie i/lub środowisko, bez względu na to, czy są one obecne jako zanieczyszczenia lub dodatki, należy uwzględnić wtedy, gdy ich stężenia są równe lub wyższe niż zdefiniowane w poniższej tabeli, jeżeli niższe wartości nie są podane w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG lub w części B załącznika II do niniejszej dyrektywy albo w części B załącznika III tamże, chyba że ustalono inaczej w załączniku V do niniejszej dyrektywy.
Kategoria zagrożenia dotycząca substancji _BAR_ Stężenie, które należy wziąć pod uwagę dla _BAR_
mieszanin gazowych % obj/obj. _BAR_ innych preparatów % wag/wag. _BAR_
bardzo toksyczne _BAR_ ≥ 0,02 _BAR_ ≥ 0,1 _BAR_
toksyczne _BAR_ ≥ 0,02 _BAR_ ≥ 0,1 _BAR_
rakotwórcze kategoria 1 lub 2 _BAR_ ≥ 0,02 _BAR_ ≥ 0,1 _BAR_
mutagenne kategoria 1 lub 2 _BAR_ ≥ 0,02 _BAR_ ≥ 0,1 _BAR_
toksyczne dla rozrodczości kategoria 1 lub 2 _BAR_ ≥ 0,02 _BAR_ ≥ 0,1 _BAR_
szkodliwe _BAR_ ≥ 0,2 _BAR_ ≥1 _BAR_
żrące _BAR_ ≥ 0,02 _BAR_ ≥1 _BAR_
drażniące _BAR_ ≥ 0,2 _BAR_ ≥1 _BAR_
uczulające _BAR_ ≥ 0,2 _BAR_ ≥1 _BAR_
rakotwórcze kategoria 3 _BAR_ ≥ 0,2 _BAR_ ≥1 _BAR_
mutagenne kategoria 3 _BAR_ ≥ 0,2 _BAR_ ≥1 _BAR_
toksyczne dla rozrodczości kategoria 3 _BAR_ ≥ 0,2 _BAR_ ≥1 _BAR_
niebezpieczne dla środowiska N _BAR_ _BAR_ ≥ 0,1 _BAR_
niebezpieczne dla środowiska ozon _BAR_ ≥ 0,1 _BAR_ ≥ 0,1 _BAR_
niebezpieczne dla środowiska _BAR_ _BAR_ ≥1 _BAR_
Artykuł 4
Podstawowe zasady klasyfikowania i etykietowania
1.
Klasyfikację niebezpiecznych preparatów zgodnie ze stopniem szkodliwości i szczególnym charakterem zagrożeń należy oprzeć na definicjach kategorii zagrożenia ustanowionych w art. 2.
2.
Ogólne zasady klasyfikowania i etykietowania preparatów należy stosować zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG, z wyjątkiem wypadków, gdy znajdują zastosowanie alternatywne kryteria określone w art. 5, 6, 7 lub 10 i odpowiednie załączniki niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Ocena stopnia zagrożenia wynikającego z właściwości fizykochemicznych
1.
Oceny zagrożenia preparatu wynikającego z jej właściwości fizykochemicznych, dokonuje się poprzez ustalenie, stosując metody wyszczególnione w części A załącznika V do dyrektywy 67/548/EWG, właściwości fizykochemicznych preparatu konieczne dla właściwej klasyfikacji i etykietowania zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku VI do wspomnianej dyrektywy.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1:
nie jest konieczne oznaczenie właściwości wybuchowych, utleniających, skrajnie łatwopalnych, wysoce łatwopalnych, lub łatwopalnych, pod warunkiem, że:
- żaden ze składników nie posiada takich własności oraz że, na podstawie informacji dostępnych dla producenta, jest mało prawdopodobne, aby substancja chemiczna stanowiła zagrożenie tego rodzaju,
- w przypadku zmiany składu preparatu o znanym składzie, dane naukowe wskazują, że powtórna ocena zagrożenia nie doprowadzi do zmiany klasyfikacji preparatu,
- preparaty dopuszczone na rynek w formie aerozoli spełniają warunki określone w art. 9a dyrektywy 75/324/EWG [17].
3.
W niektórych przypadkach, gdy metody ustanowione w części A załącznika V do dyrektywy 67/548/EWG nie są właściwe, w części B załącznika I do niniejszej dyrektywy, ustanawia się alternatywne metody obliczeń.
4.
W części A załącznika I do niniejszej dyrektywy wymienia się pewne wyjątki od stosowania metod ustanowionych w części A załącznika V do dyrektywy 67/548/EWG.
5.
Zagrożenia wynikające z właściwości fizykochemicznych preparatów objęte dyrektywą 91/414/EWG, ocenia się określając właściwości fizykochemiczne preparatu konieczne dla dokonania właściwej klasyfikacji zgodnie z kryteriami wymienionymi w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG.
Właściwości te ustala się za pomocą metod ustanowionych w części A załącznika V do dyrektywy 67/548/EWG, jeżeli nie są znane inne metody zgodnie z przepisami załączników II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 6
Ocena zagrożenia dla zdrowia
1.
Oceny zagrożenia dla zdrowia preparatów dokonuje się za pomocą jednej z poniższych procedur:
a) za pomocą metody konwencjonalnej opisanej w załączniku II;
b) poprzez określenie właściwości toksykologicznych preparatów potrzebnych dla dokonania właściwej klasyfikacji zgodnie z kryteriami ujętymi w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG.
Właściwości te ustala się za pomocą metod ustanowionych w części B załącznika V do dyrektywy 67/548/EWG, jeżeli — w przypadku środków ochrony roślin — nie mają zastosowania inne uznane międzynarodowo metody zgodne z przepisami załączników II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
2.
Bez uszczerbku dla wymogów dyrektywy 91/414/EWG, wyłącznie w przypadku gdy może to być naukowo udokumentowane przez osobę odpowiedzialną za wprowadzenie na rynek preparatu, że właściwości toksykologiczne preparatu nie mogą być poprawnie ustalone za pomocą metody nakreślonej w ust. 1 lit. a), ani na podstawie istniejących wyników testu na zwierzętach, zezwala się na użycie metod nakreślonych w ust. 1 lit. b), pod warunkiem, że są one uzasadnione lub ściśle autoryzowane na mocy art. 12 dyrektywy 86/609/EWG.
Gdy właściwość toksykologiczną określa się za pomocą metod nakreślonych w ust. 1 lit. b) w celu uzyskania nowych danych, wtedy test jest prowadzony zgodnie z zasadami dobrych praktyk laboratoryjnych, które są określone w dyrektywie Rady 87/18/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zastosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych [18] oraz przepisów dyrektywy 86/609/EWG, w szczególności art. 7 i 12.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 3, gdy właściwość toksykologiczną została określona się na podstawie obydwu metod nakreślonych w ust. 1 lit. a) i b), do klasyfikacji preparatu używa się wyników badań otrzymanych metodami nakreślonymi w ust. 1 lit. b), za wyjątkiem przypadku rakotwórczych, mutagennych lub toksycznych skutków dla rozrodczości, w stosunku do których należy stosować wyłącznie metody nakreślone w ust. 1 lit. a).
Właściwości toksykologiczne preparatu, które nie są oceniane za pomocą metody nakreślonej w ust. 1 lit. b), należy dokonać zgodnie z metodą nakreślona w ust. 1 lit. a).
3.
Ponadto, w przypadku gdy można wykazać:
- na podstawie badań epidemiologicznych, za pomocą naukowo uzasadnionych badań przypadków wyszczególnionych w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG lub z zastosowaniem informacji statystycznych, takich jak ocena danych z jednostek informacji ds. trucizn lub dotyczących chorób zawodowych, że efekty toksykologiczne dla ludzi różnią się od tych sugerowanych poprzez zastosowanie metod nakreślonych w ust. 1, wtedy substancję chemiczną klasyfikuje się zgodnie z jej wpływem na ludzi,
- że z uwagi na skutki takie, jak np. wzmocnienie działania substancji, standardowa ocena prowadziłaby do zaniżenia niebezpieczeństwa toksykologicznego, wtedy przy klasyfikacji należy uwzględnić takie skutki,
- że ze względu na efekty takie jak antagonizm, standardowa ocena prowadziłaby do zawyżenia niebezpieczeństwa toksykologicznego, wtedy przy klasyfikacji należy uwzględnić takie skutki.
4. Nowej oceny zagrożenia dla zdrowia należy dokonać za pomocą metod nakreślonych w ust. 1 lit. a) lub b) dla preparatów o znanym składzie, za wyjątkiem tych substancji chemicznych, które są objęte dyrektywą 91/414/EWG i sklasyfikowane zgodnie z ust. 1 lit. b), wtedy gdy:
- producent wprowadza zmiany w składzie początkowego stężenia składników niebezpiecznych, wyrażone w procentach wagowo-wagowych lub objętościowo-objętościowych zgodnie z poniższą tabelą:
Początkowy zakres stężeń składnika _BAR_ Dopuszczalna zmiana w początkowym stężeniu składnika _BAR_
≤ 2,5 % _BAR_ ± 30 % _BAR_
< 2,5 ≤ 10 % _BAR_ ± 20 % _BAR_
< 10 ≤ 25 % _BAR_ ± 10 % _BAR_
< 25 ≤ 100 % _BAR_ ± 5 % _BAR_
- producent wprowadza zmiany w składzie obejmujące zastąpienie lub dodanie jednego lub więcej składników, które mogą być (lub nie) niebezpieczne w rozumieniu definicji określonych w art. 2.
Tę nową ocenę stosuje się wtedy, gdy nie istnieją ważne przesłanki naukowe świadczące o tym, że powtórna ocena zagrożenia nie zmieni klasyfikacji.
Artykuł 7
Ocena zagrożeń środowiska
1.
Zagrożenia środowiska preparatami ocenia się za pomocą jednego lub więcej sposobów podanych poniżej:
a) za pomocą metody konwencjonalnej opisanej w załączniku III do niniejszej dyrektywy;
b) przez określenie niebezpiecznych właściwości preparatu dla środowiska, koniecznych dla dokonania właściwej klasyfikacji zgodnie z kryteriami wymienionymi w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG; właściwości te określa się za pomocą metod ustanowionych w części C załącznika V do dyrektywy 67/548/EWG, jeżeli, w przypadku środków ochrony roślin, nie istnieją inne uznane na gruncie międzynarodowym metody zgodnie z przepisami załączników II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
Bez uszczerbku dla wymagań dotyczących przeprowadzenia testów wymienionych w dyrektywie 91/414/EWG. Warunki zastosowania metod testowych opisane są w części C załącznika III do niniejszej dyrektywy.
2.
Gdy właściwość ekotoksykologiczną określa się za pomocą jednej z metod nakreślonych w ust. 1 lit. b) w celu uzyskania nowych danych, wtedy test przeprowadza się zgodnie z zasadami dobrych praktyk laboratoryjnych określonych w dyrektywie 87/18/EWG oraz zgodnie z przepisami dyrektywy 86/609/EWG.
Gdy oceny zagrożenia dla środowiska dokonuje się zgodnie z dwiema procedurami wymienionymi powyżej, wtedy do klasyfikacji preparatu należy zastosować wyniki badań wykonane metodami określonymi w ust. 1 lit. b).
3. Nowej oceny zagrożenia dla środowiska należy dokonać za pomocą metod nakreślonych w ust. 1 lit. a) lub b) dla preparatów o znanym składzie, za wyjątkiem tych, które objęte są dyrektywą 91/414/EWG i sklasyfikowane zgodnie z metodą nakreśloną w ust. 1 lit. b), wtedy gdy:
- producent wprowadza zmiany w składzie początkowego stężenia jednego lub więcej składników niebezpiecznych, wyrażone w procentach wagowo-wagowych lub objętościowo-objętościowych zgodnie z poniższą tabelą:
Początkowy zakres stężeń składnika _BAR_ Dopuszczalna zmiana w początkowym stężeniu składnika _BAR_
≤ 2,5 % _BAR_ ± 30 % _BAR_
< 2,5 ≤ 10 % _BAR_ ± 20 % _BAR_
< 10 ≤ 25 % _BAR_ ± 10 % _BAR_
< 25 ≤ 100 % _BAR_ ± 5 % _BAR_
- producent wprowadza zmiany w składzie obejmujące zastąpienie lub dodanie jednego, lub więcej składników, które mogą być (lub nie) niebezpieczne w rozumieniu definicji określonych w art. 2.
Tę nową ocenę stosuje się wtedy, gdy nie istnieją ważne przesłanki naukowe świadczące o tym, że powtórna ocena zagrożenia nie zmieni klasyfikacji.
Artykuł 8
Obowiązki i zadania Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że do czasu zgodności z niniejszą dyrektywą. Preparaty nią objęte nie mogą być wprowadzone na rynek.
2.
Aby upewnić się co do zgodności z niniejszą dyrektywą, władze Państw Członkowskich mogą zażądać od każdej osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie preparatu na rynek, informacji dotyczącej jego składu oraz jakiejkolwiek innej związanej z nim informacji.
3.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że osoby odpowiedzialne za wprowadzenie preparatu na rynek zatrzymują do dyspozycji organów Państw Członkowskich:
- danych użytych do sklasyfikowania i oznaczania preparatu,
- jakiejkolwiek adekwatnej informacji odnoszącej się do wymagań dotyczących opakowania, zgodnie z art. 9 ust. 1.3, włącznie ze świadectwem badań wydanym zgodnie z przepisami części A załącznika IX do dyrektywy 67/548/EWG,
- danych użytych do ustanowienia karty charakterystyki niebezpiecznego preparatu zgodnie z art. 14.
4.
Państwa Członkowskie oraz Komisja wymienia informacje dotyczące nazwy (nazwiska) i pełnego adresu organu lokalnego odpowiedzialnego za przekazywanie i wymianę informacji odnoszących się do praktycznego stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Opakowanie
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki mające na celu zagwarantowanie, że:
1.1. preparaty w rozumieniu art. 1 ust. 2 i preparaty objęte załącznikiem IV stosownie do art. 1 ust. 3, nie mogą być wprowadzone na rynek, jeżeli ich opakowanie nie spełnia następujących wymogów:
- jest zaprojektowane i skonstruowane w taki sposób, by jego zawartości nie mogła się wydostać na zewnątrz; wymogu tego nie stosuje się wtedy, gdy istnieje zalecenie stosowania szczególnych urządzeń bezpieczeństwa,
- materiały stanowiące opakowanie i jego zamknięcie nie mogą być podatne na działanie jego zawartości lub tworzenie z zawartością niebezpiecznych związków,
- opakowanie i zamknięcie muszą być mocne i solidne, aby zapewnić, że się nie poluzują i będą odporne na naprężenia i odkształcenia związane z obsługą,
- pojemniki zaopatrzone w wymienne urządzenia do zamykania powinny być zaprojektowane w sposób umożliwiający ich wielokrotne powtórne zamknięcie bez utraty zawartości pojemników;
1.2. pojemniki zawierające preparaty w rozumieniu art. 1 ust. 2 i preparaty objęte załącznikiem IV na podstawie art. 1 ust. 3, oferowane lub sprzedawane ogółowi społeczeństwa, nie powinny posiadać:
- kształtu i/lub dekoracji graficznej mogącej przyciągnąć lub wzbudzić aktywną ciekawość dzieci, lub wprowadzić w błąd konsumentów, lub
- wyglądu i/lub etykiety używanej dla środków spożywczych lub pasz zwierzęcych, lub produktów medycznych albo kosmetycznych;
1.3. pojemniki zawierające niektóre preparaty przeznaczone lub sprzedawane dla ogółu społeczeństwa objęte załącznikiem IV do niniejszej dyrektywy:
- powinny posiadać zamknięcia odporne na manipulacje dzieci,
i/lub
- powinny posiadać ostrzeżenie o niebezpieczeństwie, wyczuwalne dotykiem.
Urządzenia muszą spełniać wymagania specyfikacji technicznych określonych w częściach A i B załącznika IX do dyrektywy 67/548/EWG.
2.
Opakowania preparatów uważa się za zgodne z wymaganiami ust. 1.1, tiret pierwsze, drugie i trzecie, gdy stosują się do wymogów transportu towarów niebezpiecznych koleją, drogą lądową, wodną drogą śródlądową, drogą morską lub powietrzną.
Artykuł 10
Etykietowanie
1.1. Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki mające na celu zagwarantowanie, że:
a) preparaty w rozumieniu art. 1 ust. 2 nie mogą być wprowadzone na rynek, jeżeli etykietowanie ich opakowania nie spełnia wszystkich wymagań niniejszego artykułu i przepisów szczególnych części A i B załącznika V;
b) preparaty w rozumieniu art. 1 ust. 3 jak określono w częściach B i C załącznik V nie mogą być dopuszczone na rynek jeżeli etykietowanie ich opakowania nie spełnia wymogów ust. 2.1 i 2.2 oraz przepisów szczególnych części B i C załącznika V.
1.2. Wymagania dotyczące etykietowania środków ochrony roślin objętych dyrektywą 91/414/EWG, powinny zawierać następujące sformułowania:
"Należy przestrzegać instrukcji użycia w celu uniknięcia zagrożenia dla ludzi i dla środowiska"
. Oznaczenie powyższe stosuje się bez uszczerbku dla informacji wymaganych zgodnie z art. 16 i załącznikiem V do dyrektywy 91/414/EWG.
2.
Następujące informacje umieszcza się na opakowaniu, tak aby były wyraźne i nieusuwalne:
2.1. nazwa handlowa lub przeznaczenie preparatu;
2.2. nazwisko, pełny adres i numer telefonu osoby prowadzącej działalność gospodarczą we Wspólnocie, która jest odpowiedzialna za wprowadzenie preparatu na rynek, bez względu na to, czy będzie to producent, importer lub dystrybutor;
2.3. nazwa chemiczna jednej (lub wielu) substancji obecnej (obecnych) w preparacie zgodnie z następującymi zasadami szczegółowymi:
2.3.1. dla substancji chemicznych sklasyfikowanych jako T+, T, Xn zgodnie z art. 6, wyłącznie substancje T+, T, Xn obecne w stężeniu równym lub wyższym niż najniższa granica (granica Xn), dla każdej z nich ustanowiona w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG; gdy powyższe nie stosuje się, należy wziąć pod uwagę część B załącznika II do niniejszej dyrektywy;
2.3.2. dla substancji sklasyfikowanych jako C zgodnie z art. 6, wyłącznie substancje C obecne w stężeniu równym lub wyższym niż najniższa granica (granica Xi) ustanowiona w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG; gdy powyższe nie stosuje się, należy wziąć pod uwagę część B załącznika II do niniejszej dyrektywy;
2.3.3. nazwy substancji, które spowodowały zaklasyfikowanie preparatu do jednej lub więcej kategorii zagrożenia podanych poniżej:
- kategoria rakotwórcza 1, 2 lub 3,
- kategoria mutagenna 1, 2 lub 3,
- kategoria środka toksycznego dla reprodukcji 1, 2 lub 3,
- środek bardzo toksyczny, toksyczny lub szkodliwy z uwagi na skutki nieprowadzące do śmierci po jednorazowym narażeniu na jego działanie,
- środek toksyczny lub szkodliwy ze względu na ostre objawy występujące po powtarzającym się lub przedłużonym narażeniu na jego działanie,
- środek uczulający;
należy podać na etykiecie. Nazwa chemiczna powinna być jednym z oznaczeń wymienionych w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG lub zgodna z powszechnie przyjętą na świecie nomenklaturą chemiczną, gdy jeszcze nie jest umieszczona na wykazie w tymże załączniku.
2.3.4. W świetle powyższych przepisów nazwa jakiejkolwiek substancji, która doprowadziła do zaklasyfikowania preparatu do jednej z następujących kategorii zagrożenia:
- substancje wybuchowe,
- substancje utleniające,
- substancje skrajnie łatwopalne,
- substancje wysoce łatwopalne,
- substancje łatwopalne,
- substancje drażniące,
- substancje niebezpieczne dla środowiska,
2.3.5. Jako ogólną zasadę należy przyjąć, że do identyfikacji substancji głównie odpowiedzialnych za największe zagrożenia dla zdrowia wystarczają maksymalnie cztery nazwy chemiczne, które stały się przyczyną zaklasyfikowania oraz wyboru odpowiednich sformułowań odnośnie do zagrożenia.
W niektórych przypadkach może się okazać konieczne użycie więcej niż cztery nazwy chemiczne.
2.4. Symbol(e) zagrożenia i znak(i) ostrzegawcze
Symbole zagrożenia wyszczególnione w niniejszej dyrektywie oraz znaki ostrzegawcze związane ze stosowania preparatów, powinny być zgodne ze sformułowaniami załącznika II i VI do dyrektywy 67/548/EWG, a stosuje się je zgodnie z oceną niebezpieczeństwa przeprowadzoną zgodnie z załącznikami I, II i III do niniejszej dyrektywy.
Gdy preparatowi należy przypisać więcej niż jeden symbol zagrożenia, zachodzi obowiązek stosowania symbolu:
- T sprawia, że symbole C i X stają się fakultatywne, chyba że ustanowiono inaczej w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG,
- C powoduje, że symbol X staje się fakultatywny,
- E powoduje, że symbole F i O stają się fakultatywne,
- Xn powoduje, że symbol Xi staje się fakultatywny.
Symbol(-e) należy drukować w kolorze czarnym na pomarańczowo-żółtym tle.
2.5. Zwroty dotyczące zagrożenia (zwroty R)
Oznaczenia dotyczące specjalnego stopnia zagrożenia (zwroty R) powinny być zgodne ze sformułowaniami zawartymi w załączniku III i VI do dyrektywy 67/548/EWG i powinny być nadawane zgodnie z wynikami oceny zagrożenia przeprowadzonej według załączników I, II i III do niniejszej dyrektywy.
Jako powszechną zasadę należy przyjąć, że do opisania zagrożenia wystarcza maksymalnie sześć zwrotów R; zwroty łączone, wymienione w załączniku III do dyrektywy 67/548/EWG, uważa się w tym celu za zwroty pojedyncze.
Jednakże, gdy preparat należy do więcej niż jednej kategorii zagrożenia, te standardowe oznaczenia powinny objąć wszystkie podstawowe niebezpieczeństwa związane z preparatem.
W niektórych przypadkach może być konieczne użycie więcej niż sześciu zwrotów R.
Nie zachodzi potrzeba stosowania zwrotów standartowych "skrajnie łatwopalne" lub "wysoce łatwopalne" wówczas, gdy charakteryzują one znaki ostrzegawcze zastosowane zgodnie z ust. 2.4.
2.6. Zalecenia bezpieczeństwa (zwroty S)
Oznaczenia zawierające zalecenia bezpieczeństwa (zwroty S) powinny być zgodne ze sformułowaniami w załączniku IV i VI do dyrektywy 67/548/EWG i nadawane zgodnie z wynikami badań oceny zagrożenia przeprowadzonej według załącznika I, II i III do niniejszej dyrektywy.
Jako ogólną zasadę należy przyjąć, że do najwłaściwszych warunków bezpiecznego stosowania powinno wystarczyć maksymalnie sześć zwrotów S; użyte w tym celu zwroty łączone, wymienione w załączniku IV do dyrektywy 67/548/EWG, uważa się za zwroty pojedyncze.
Jednakże w niektórych przypadkach może być konieczne użycie więcej niż sześciu zwrotów S.
Gdy zaleceń dotyczących bezpiecznego stosowania nie można umieścić na etykiecie lub na właściwym opakowaniu, wtedy opakowanie należy zaopatrzyć w zalecenia dotyczące warunków bezpiecznego stosowania.
2.7. Nominalna ilość (nominalna masa lub nominalna objętość) zawartości w przypadku preparatów oferowanych lub sprzedawanych ogółowi społeczeństwa.
3.
Dla niektórych preparatów sklasyfikowanych jako niebezpieczne w rozumieniu art. 7, w drodze odstępstwa od ust. 2.4, 2.5 i 2.6 niniejszego artykułu, można określać wyłączenia od niektórych przepisów dotyczących etykietowania środowiskowego lub szczególnych przepisów w odniesieniu do etykietowania środowiskowego, zgodnie z procedurą określoną w art. 20, wtedy gdy można udowodnić, że następuje zmniejszenie wpływu na środowisko.
Takie wyłączenia lub przepisy szczególne określone są i ustanowione w częściach A i B załącznika V.
4.
Jeżeli zawartość opakowania nie przekracza objętości 125 ml:
- w przypadku preparatów sklasyfikowanych jako wysoce łatwopalne, utleniające, drażniące, za wyjątkiem tych, które oznaczono R41, lub niebezpiecznych dla środowiska i oznaczonych symbolem N, nie jest konieczne używanie zwrotów R lub S,
- w przypadku preparatów sklasyfikowanych jako łatwopalne lub niebezpieczne dla środowiska i nie oznaczonych symbolem N, należy stosować zwrot R, natomiast nie jest konieczne stosowanie zwrotów S.
5.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 16 ust. 4 dyrektywy 91/414/WE, nie należy umieszczać na opakowaniu lub etykiecie jakikolwiek preparatu objętego niniejszą dyrektywą oznaczeń takich jak: "nietoksyczny", "nieszkodliwy", "niezanieczyszczający", "ekologiczny", lub jakichkolwiek innych napisów wskazujących, że preparat nie jest niebezpieczny lub mogących prowadzić do niedoceniania zagrożenia wykazywanego przez dany preparat.
Artykuł 11
Wprowadzenie wymogów dotyczących etykietowania
1.
Gdy wymagane przez art. 10 szczegółowe dane pojawiają się na etykiecie, należy ją solidnie przymocować do jednej lub więcej powierzchni opakowania w taki sposób, aby dane szczegółowe można było odczytać horyzontalnie, gdy opakowanie jest ustawione w zwykły sposób.
Rozmiary etykiety są ustanowione w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG, a etykieta jest przeznaczona wyłącznie do przekazania informacji wymaganych niniejszą dyrektywą oraz, jeżeli jest to konieczne, jakichkolwiek uzupełniających informacji odnośnie zdrowia i bezpieczeństwa.
2.
Jeżeli dane szczegółowe są wyraźnie pokazane na opakowaniu, etykieta nie jest wymagana zgodnie z ust. 1.
3.
Kolor i wygląd etykiety, lub, w przypadku ust. 2, opakowania — powinny być takie, aby symbol zagrożenia i jego tło odcinały się wyraźnie.
4.
Informacje na etykiecie, wymagane na mocy art. 10, powinny odcinać się wyraźnie od tła i być wydrukowane czcionką takiej wielkości oraz w takich odstępach, aby mogły być z łatwością czytane.
W załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG zostaną ustanowione przepisy szczególne odnośnie wyglądu i formatu niniejszej informacji.
5.
Państwa Członkowskie mogą poddać dopuszczenie na rynek na swoim terytorium preparatów objętych niniejszą dyrektywą obowiązkowi stosowania ich języka lub języków urzędowych w odniesieniu do etykietowania.
6.
Do celów niniejszej dyrektywy, wymagania odnośnie etykietowania uważa się za spełnione:
a) w przypadku gdy zewnętrzne opakowanie zawiera wewnątrz jedno lub więcej opakowań, jeżeli zewnętrzne opakowanie jest etykietowane zgodnie z międzynarodowymi zasadami dotyczącymi transportu towarów niebezpiecznych, a wewnętrzne opakowanie lub opakowania są etykietowane zgodnie z niniejszą dyrektywą;
b) w przypadku pojedynczego opakowania:
- jeżeli takie opakowanie jest etykietowane zgodnie z międzynarodowymi zasadami dotyczącymi transportu towarów niebezpiecznych i zgodnie z art. 10 ust. 2.1, 2.2, 2.3, 2.5 i 2.6; dla preparatów sklasyfikowanych zgodnie z art. 7, mają dodatkowo zastosowanie przepisy art. 10, ust. 2.4, odnośnie omawianych właściwości, jeżeli nie zostały umieszczone na etykiecie, lub
- jeśli właściwe dla szczególnych rodzajów opakowań, takich jak przenośne butle gazowe, gdy są spełnione szczególne wymagania określone w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG.
W przypadku gdy niebezpieczne preparaty nie opuszczają terytorium Państw Członkowskich, dopuszcza się etykietowanie zgodne z wymogami przepisów krajowych zamiast zgodnego z międzynarodowymi zasadami dotyczącymi transportu towarów niebezpiecznych.
Artykuł 12
Wyłączenia od wymagań dotyczących pakowania i etykietowania
1.
Artykuł 9, 10 i 11 nie ma zastosowania do materiałów wybuchowych wprowadzonych na rynek w celu uzyskania materiału wybuchowego lub efektu pirotechnicznego.
2.
Artykuł 9, 10 i 11 nie mają zastosowania do pewnych preparatów niebezpiecznych w rozumieniu art. 5, 6 lub 7 i określonych w załączniku VII, które w formie w której wprowadzone są na rynek, nie stanowią żadnego zagrożenia z uwagi na swe właściwości fizykochemiczne, dla zdrowia lub środowiska.
3.
Państwa Członkowskie mogą ponadto:
a) zezwolić na etykietowanie wymagane przez art. 10 w inny właściwy sposób, w przypadku opakowań, które są albo zbyt małe, albo w inaczej nieprzystosowane do etykietowania zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2;
b) w drodze odstępstwa od przepisów art. 10 i 11, zezwolić, aby opakowania niebezpiecznych preparatów sklasyfikowanych jako szkodliwe, skrajnie łatwopalne, wysoce łatwopalne, łatwopalne, drażniące lub utleniające, nie były etykietowane lub etykietowane w inny sposób, jeżeli zawierają tak małe ilości preparatów, że nie ma obawy o istnienie zagrożenia dla osób obchodzących się z takimi preparatami lub dla innych osób;
c) w drodze odstępstwa od przepisów art. 10 i 11, dla preparatów sklasyfikowanych zgodnie z art. 7, zezwolić, aby opakowania preparatów niebezpiecznych nie było etykietowane lub etykietowane inaczej, jeżeli zawierają tak małe ilości preparatów, iż nie ma zagrożenia dla środowiska;
d) w drodze odstępstwa od przepisów art. 10 i 11, można dopuścić opakowania preparatów niebezpiecznych, które nie są wspomniane w lit. b) lub c) powyżej, aby były etykietowane w jakiś inny sposób, jeżeli opakowania są zbyt małe, aby mogły być etykietowane zgodnie z art. 10 i 11, oraz gdy nie ma powodów do obaw jeśli chodzi o zagrożenie dla osób obchodzących się z tymi preparatami lub dla innych osób.
Przy stosowaniu tego ustępu, nie zezwala się na użycie symboli, znaków ostrzegawczych, zwrotów zagrożenia (R) i zwrotów bezpieczeństwa (S). Innych niż te ustanowione w niniejszej dyrektywie.
4.
Gdy Państwo Członkowskie wykorzystuje opcje zawarte w ust. 3, niezwłocznie musi powiadomić o tym Komisję oraz inne Państwa Członkowskie.
Jeśli właściwe, należy podjąć odpowiednie środki w ramach załącznika V oraz zgodnie z przepisami art. 20.
Artykuł 13
Sprzedaż na odległość
Jakiekolwiek ogłoszenie dotyczące preparatu w rozumieniu niniejszej dyrektywy, które umożliwia zawarcie kontraktu kupna bez uprzedniego sprawdzenia etykiety tego preparatu, musi zawierać wzmiankę o rodzaju lub rodzajach niebezpieczeństwa.
Niniejszy wymóg pozostaje bez uszczerbku dla dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1977 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość [19].
Artykuł 14
Karta charakterystyki
1.
Informacja zawarta w karcie charakterystyki jest przeznaczona przede wszystkim dla profesjonalistów i musi umożliwiać im podjęcie niezbędnych działań w celu ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i środowiska w miejscu pracy.
2.1. Państwa Członkowskie podejmą wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia, że:
a) osoba odpowiedzialna za wprowadzenie na rynek preparatu w rozumieniu art. 1 ust. 2 dostarcza jego kartę charakterystyki;
b) osoba odpowiedzialna za wprowadzenie na rynek preparatu dostarczy, na prośbę specjalisty, kartę charakterystyki zawierającą stosowne informacje o preparatach niesklasyfikowanych jako niebezpieczne w rozumieniu art. 5, 6 i 7, lecz zawierających ≥ 1 % wagowo dla preparatu niegazowego lub ≥ 0,2 % objętościowych dla mieszanin gazowych stężenia indywidualnego, w odniesieniu do:
- jednej substancji zagrażającej zdrowiu lub środowisku, lub
- jednej substancji, dla której istnieją we Wspólnocie dopuszczalne granice narażenia w miejscu pracy.
2.2. Karta charakterystyki niebezpiecznego preparatu oraz jej treść musi być zgodna z przepisami dyrektywy 91/155/EWG.
2.3. Niezbędne zmiany wprowadzane do dyrektywy 91/155/EWG, w celu uwzględnienia postępu technicznego, powinny być zgodne z procedurą przewidzianą w art. 20 niniejszej dyrektywy.
W szczególności, konieczne zmiany biorące pod uwagę przepisy ust. 2.1 lit. b) zostaną przyjęte przed datą określoną w art. 22 ust. 1.
2.4. Karta charakterystyki niebezpiecznego preparatu może zostać dostarczona w formie papierowej lub elektronicznej zakładając, iż adresat dysponuje stosownymi środkami do odbioru dokumentu w takiej formie.
Artykuł 15
Poufność nazw chemicznych
Jeżeli osoba odpowiedzialna za wprowadzenie preparatu na rynek, może dowieść, że ujawnienie na etykiecie lub karcie charakterystyki rodzaju substancji chemicznej, która jest sklasyfikowana wyłącznie jako:
- drażniąca za wyjątkiem tych substancji, które sklasyfikowano w kategorii R41, lub drażniąca w połączeniu z jedną, lub więcej właściwościami wspomnianymi w art. 10 ppkt 2.3.4, lub
- szkodliwa lub szkodliwa w połączeniu z jedną, lub więcej właściwościami wspomnianymi w art. 10 ppkt. 2.3.4 posiadająca sama cechy śmiercionośne
narazi poufny charakter jego własności intelektualnej, może ona, zgodnie z przepisami załącznika VI, uzyskać pozwolenie na odniesienie się do tej substancji albo przy pomocy nazwy określającej najważniejsze chemiczne grupy funkcyjne, albo przy pomocy nazwy alternatywnej.
Procedury takiej można nie stosować wtedy, gdy substancji, o której mowa, nadano we Wspólnocie wartość graniczną narażenia.
Gdy osoba odpowiedzialna za wprowadzenie preparatu na rynek zechce wykorzystać przepisy o poufności, zwraca się z prośbą do właściwego organu Państwa Członkowskiego, w którym preparat po raz pierwszy wprowadza się na rynek.
Wniosek musi być przedłożony zgodnie z przepisami załącznika VI i musi zawierać informacje wymagane w formularzu z części A niniejszego załącznika.
Właściwe organy mogą jednakże zwrócić się do osoby odpowiedzialnej za dopuszczenie preparatu na rynek o dostarczenie dalszych informacji, jeżeli takie informacje okażą się niezbędne do oceny zasadności wniosku.
Po otrzymaniu wniosku w sprawie poufności, organ Państwa Członkowskiego powiadamia stronę wnioskującą o swojej decyzji.
Osoba odpowiedzialna za wprowadzenie preparatu na rynek rynkowego przekaże kopię tej decyzji każdemu Państwu Członkowskiemu, w których produkt będzie wprowadzony na rynek rynkowego.
Informacje poufne na które zwrócono uwagę organom Państwa Członkowskiego lub Komisji będą traktowane zgodnie z art. 19 ust. 4 dyrektywy 67/548/EWG.
Artykuł 16
Prawa Państw Członkowskich w sprawie bezpieczeństwa pracowników
Zgodnie z Traktatem, niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do wyszczególnienia wymagań uważanych przez te Państwa za niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa pracownikom stosującym niebezpieczne preparaty, pod warunkiem, że nie oznacza to zmiany klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych w sposób różniący się od przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
Organy odpowiedzialne za otrzymywanie informacji odnoszących się do zdrowia
Państwa Członkowskie wyznaczają organ lub organy odpowiedzialne za odbieranie informacji na temat składu chemicznego preparatów wprowadzonych na rynek i uważanych za szkodliwe ze względu na ich wpływ na zdrowie lub ze względu na ich właściwości fizykochemiczne.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu zapewnienia, że wyznaczone organy dostarczą wymaganych gwarancji w sprawie poufności informacji, które zbierają.
Zezwala się na wykorzystanie takich informacji wyłącznie do celów medycznych poprzez określanie działań profilaktycznych i leczniczych, w szczególności w nagłych przypadkach.
Państwa Członkowskie zapewnią, że informacje nie będą użyte do innych celów.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby wyznaczone organy dysponowały wszelkimi informacjami wymaganymi od producentów lub osób odpowiedzialnych za obrót w celu przeprowadzenia zadań, za które są odpowiedzialne.
Artykuł 18
Klauzula swobodnego przepływu
Bez uszczerbku dla przepisów określonych w innym ustawodawstwie wspólnotowym. Państwa Członkowskie nie mogą zabraniać, ograniczać lub utrudniać wprowadzania preparatów na rynek ze względu na ich klasyfikację, pakowanie lub etykietowanie, lub karty charakterystyki, jeżeli takie preparaty są zgodne z przepisami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 19
Klauzula ochronna
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie posiada szczegółowe dowody, że preparat, który wprawdzie spełnia przepisy niniejszej dyrektywy, lecz stanowi zagrożenie dla człowieka lub środowiska w świetle odnośnych przepisów niniejszej dyrektywy, może ono tymczasowo zabronić wprowadzania na rynek preparatu takiego preparatu lub obłożyć specjalnymi warunkami na swoim terytorium.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadomi o tym Komisję oraz inne Państwa Członkowskie, a także uzasadni swoją decyzję.
2.
W przypadku określonym w ust. 1, Komisja niezwłocznie zasięgnie opinii Państw Członkowskich.
3.
Komisja podejmie decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
Artykuł 20
Dostosowanie do postępu technicznego
Zmiany wymagane w celu dostosowania załączników niniejszej dyrektywy do postępu technicznego, będą przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 4 lit. a) dyrektywy 67/548/EWG.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które planuje się podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja podejmie przewidywane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli stosowne środki nie są zgodne z opinią komitetu lub, jeżeli nie zostanie dostarczona opinia, Komisja przedłoży bezzwłocznie Radzie propozycje odnoszącą się do środków, które należy podjąć.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie podjęła decyzji w terminie trzech miesięcy od zapoznania się ze sprawą, Komisja przyjmie projektowane środki.
Artykuł 21
Utrata mocy dyrektyw
1.
Dyrektywy wymienione w części A załącznika VIII tracą moc, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących ostatecznych terminów transpozycji do prawa krajowego oraz zastosowania dyrektyw wskazanych w części B załącznika VIII.
2.
Dyrektywy podane w części A załącznika VIII, mają zastosowanie do Austrii, Finlandii i Szwecji z zastrzeżeniem przepisów ustanowionych w części C niniejszego załącznika i w zastosowaniu Traktatu.
3.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw, stanowią odniesienia do niniejszej dyrektywy i należy je odczytywać zgodnie z tabelami korelacji wymienionymi w załączniku IX.
Artykuł 22
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 30 lipca 2002 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zastosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne określone w ust. 1:
a) w odniesieniu do preparatów nieobjętych niniejszą dyrektywą 91/414/EWG lub dyrektywą 98/8/WE od dnia 30 lipca 2002 r.; oraz
b) w odniesieniu do preparatów objętych dyrektywą 91/414/EWG lub dyrektywą 98/8/WE od dnia 30 lipca 2004 r.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 23
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty Europejskiej.
Art. 21 ust. 2 stosuje się od dnia 1 stycznia 1999 r.
Artykuł 24
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 1999/46/WE
z dnia 21 maja 1999 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 93/16/EWG mającą na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy oraz wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 40, art. 47 ust. 1 i 2, pierwsze i trzecie zdanie oraz art. 55,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mającą na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/63/WE [2], w szczególności jej art. 44a,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Włochy wystosowały uzasadniony wniosek o zmianę określeń medycyny ginekologiczno-położniczej, okulistyki i pulmonologii dla tego Państwa Członkowskiego w wykazie specjalności lekarskich wspólnym dla wszystkich Państw Członkowskich oraz zmianę dla tego Państwa Członkowskiego określeń biologii klinicznej, mikrobiologii-bakteriologii, chirurgii plastycznej, gastroenterologii, endokrynologii i fizjoterapii w wykazie specjalności lekarskich charakterystycznych dla dwóch lub więcej Państw Członkowskich.
(2) Włochy wystosowały uzasadniony wniosek o włączenie dla tego Państwa Członkowskiego określeń biochemii, radiologii diagnostycznej, radioterapii i geriatrii do wykazu specjalności lekarskich charakterystycznych dla dwóch lub więcej Państw Członkowskich; dlatego zmienia się wykaz specjalności lekarskich wspólnych dla wszystkich Państw Członkowskich, w odniesieniu do radiologii diagnostycznej i radioterapii.
(3) Hiszpania i Włochy wystosowały uzasadniony wniosek o włączenie dla tych Państw Członkowskich medycyny społecznej do wykazu specjalności lekarskich charakterystycznych dla dwóch lub więcej Państw Członkowskich.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego, ustanowionego decyzją Rady 75/365/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 3 dyrektywy 93/16/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w punkcie "ginekologia i położnictwo" określenie "ostetricia e ginecologia" przy państwie "Włochy" zastępuje się określeniem "ginecologia e ostetricia";
b) w punkcie "okulistyka" określenie "oculistica" przy państwie "Włochy" zastępuje się określeniem "oftalmologia";
c) w punkcie "pulmonologia" określenie "tisiologia e malattie dell'apparato respiratorio" przy państwie "Włochy" zastępuje się określeniem "malattie dell'apparato respiratorio";
d) dodaje się dwie pozycje w brzmieniu:
"— diagnostyka radiologiczna
Belgia: _BAR_ radiodiagnostic/röntgendiagnose, _BAR_
Dania: _BAR_ diagnostisk radiologi eller røntgenundersøgelse, _BAR_
Niemcy: _BAR_ Radiologische Diagnostik, _BAR_
Grecja: _BAR_ ακτινοδιαγνωστική, _BAR_
Hiszpania: _BAR_ radiodiagnóstico, _BAR_
Francja: _BAR_ radiodiagnostic et imagerie médicale, _BAR_
Irlandia: _BAR_ diagnostic radiology, _BAR_
Włochy: _BAR_ radiodiagnostica, _BAR_
Luksemburg: _BAR_ radiodiagnostic, _BAR_
Niderlandy: _BAR_ radiodiagnostiek, _BAR_
Austria: _BAR_ Medizinische Radiologie-Diagnostik, _BAR_
Portugalia: _BAR_ radiodiagnóstico, _BAR_
Finlandia: _BAR_ radiologia/radiologi, _BAR_
Szwecja: _BAR_ medicinsk radiologi, _BAR_
Zjednoczone Królestwo: _BAR_ diagnostic radiology. _BAR_
— radioterapia
Belgia: _BAR_ radio- et radiumthérapie/radoen radiumtherapie _BAR_
Dania: _BAR_ terapeutisk radiologi eller strälebehandling _BAR_
Niemcy: _BAR_ Strahlentherapie _BAR_
Grecja: _BAR_ ακτινοθεραπευτική, _BAR_
Hiszpania: _BAR_ oncologia radioterápica _BAR_
Francja: _BAR_ oncologie, option radiothérapie, _BAR_
Irlandia: _BAR_ radiotherapy, _BAR_
Włochy: _BAR_ radioterapia, _BAR_
Luksemburg: _BAR_ radiothérapie, _BAR_
Niderlandy: _BAR_ radiotherapie, _BAR_
Austria: _BAR_ Strahlentherapie-Radioonkologie, _BAR_
Portugalia: _BAR_ radiotherapy radiodiagnóstico, _BAR_
Finlandia: _BAR_ syöpätaudit ja sädehoito-cancersjukdomar och radioterapi, _BAR_
Szwecja: _BAR_ onkology, _BAR_
Zjednoczone Królestwo: _BAR_ radiotherapy". _BAR_
Artykuł 2
W art. 7 ust. 2 dyrektywy 93/16/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w punkcie "mikrobiologia i bakteriologia" określenie "patologia diagnostica di laboratorio" przy państwie "Włochy" zastępuje się określeniem "patologia clinica";
b) w punkcie "biologia kliniczna" określenie "microbiologia" przy państwie "Włochy" zastępuje się określeniem "microbiologia e virologia";
c) w punkcie
"biochemia"
dodaje się następujący tekst:
"Włochy: _BAR_ biochimica clinica;" _BAR_
d) w punkcie "chirurgia plastyczna" określenie "chirurgia plastica" przy państwie "Włochy" zastępuje się określeniem "chirurgia plastica e ricostruttiva";
e) w punkcie "gastroenterologia" określenie "malattie dell'apparato digerente, della nutrizione e del ricambio" przy państwie "Włochy" zastępuje się określeniem "gastroenterologia";
f) w punkcie "endokrynologia" określenie "endocrinologia" przy państwie "Włochy" zastępuje się określeniem "endocrinologia e malattie del ricambio";
g) w punkcie "fizjoterapia" określenie "fisioterapia" przy państwie "Włochy" zastępuje się określeniem "medicina fisica e riabilitazione";
h) w punkcie
"geriatria"
dodaje się:
"Włochy: _BAR_ geriatria"; _BAR_
i) w punkcie
"medycyna społeczna"
dodaje się:
"Hiszpania: _BAR_ medicina preventiva y salud pública _BAR_
Włochy: _BAR_ igiene e medicina sociale"; _BAR_
j) skreśla się pozycje "diagnostyka radiologiczna" i "radioterapia".
Artykuł 3
W art. 26 dyrektywy 93/16/EWG do drugiej grupy (cztery lata) dodaje się:
"— radiologia diagnostyczna
— radioterapia"
.
Artykuł 4
W art. 27 dyrektywy 93/16/EWG z drugiej grupy (cztery lata) skreśla się następujące wyrazy:
"— radiologia diagnostyczna
— radioterapia"
.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później, niż do dnia 31 grudnia 1999 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmą te przepisy, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metoda dokonywania takiego odniesienia będzie określona przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Dyrektywa Komisji 1999/47/WE
z dnia 21 maja 1999 r.
dostosowująca po raz drugi do postępu technicznego dyrektywę Rady 94/55/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie drogowego przewozu towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie drogowego przewozu towarów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/86/WE [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Załączniki do dyrektywy 94/55/WE zawierają ADR obowiązujący od dnia 1 stycznia 1997 r., który został następnie opublikowany we wszystkich językach [3].
(2) ADR uaktualniany jest co dwa lata, dlatego jego nowa wersja obowiązuje od dnia 1 stycznia 1999 r. z okresem przejściowym do dnia 30 czerwca 1999 r.
(3) Zgodnie z art. 8, wszelkie niezbędne zmiany dostosowujące do postępu technicznego i naukowego w tej dziedzinie objęte niniejszą dyrektywą i zmierzające do dostosowania jej do nowych zasad muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 9.
(4) Istnieje konieczność dostosowania sektora do nowych zasad ADR, a także zmiany załączników do dyrektywy 94/55/WE.
(5) Środki przewidziane w dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu wyrażoną w art. 9 dyrektywy 94/55/WE.
(6) Załączniki A oraz B do Umowy Europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, zwykle znanej pod nazwą ADR, z jej zmianami, muszą zostać załączone do dyrektywy 94/55/WE jako załączniki A oraz B oraz muszą być stosowane nie tylko do transportu transgranicznego, ale również do transportu na terytorium poszczególnych Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do dyrektywy 94/55/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku A: skreśla się następujący tekst
[4]
:
"Załącznik A zawiera zapisy od 2000 do 3999 załącznika A do Umowy Europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów niebezpiecznych (ADR), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 1997 r., termin "Państwo Członkowskie" zastępuje się terminem "Umawiająca się Strona".
Notabene:
Wersje tekstu nowelizacji z 1997 r. do jednolitego tekstu z 1995 r. załącznika A do ADR zostaną opublikowane w oficjalnych językach urzędowych Wspólnoty niezwłocznie po otrzymaniu wszystkich wersji językowych tekstu."
Załącznik A zmienia się zgodnie z załącznikiem A do niniejszej dyrektywy.
2) w załączniku B: skreśla się następujący tekst
[5]
:
"Załącznik B zawiera zapisy od 10000 do 270000 załącznika B do Umowy Europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów niebezpiecznych (ADR), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 1997 r.; termin "Państwo Członkowskie" zastępuje się terminem "Umawiająca się Strona".
Notabene:
Wersje tekstu nowelizacji z 1997 r. do jednolitego tekstu z 1995 r. załącznika B do ADR zostaną opublikowane w językach urzędowych Wspólnoty niezwłocznie po otrzymaniu wszystkich wersji językowych tekstu."
Załącznik B zmienia się zgodnie z załącznikiem B do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 1999/48/WE
z dnia 21 maja 1999 r.
dostosowująca po raz drugi do postępu technicznego dyrektywę Rady 96/49/WE w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie transportu kolejowego towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie transportu kolejowego towarów niebezpiecznych [1], zmienioną dyrektywą Komisji 96/87/WE [2], w szczególności jej art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do dyrektywy 96/49/WE zawiera RID mający zastosowanie od dnia 1 stycznia 1997 r., który od tego czasu został opublikowany we wszystkich językach [3].
(2) RID jest uaktualniany co dwa lata i wobec tego zmieniona wersja obowiązuje od dnia 1 stycznia 1999 r., z okresem przejściowym do dnia 30 czerwca 1999 r.
(3) Zgodnie z art. 8 wszystkie konieczne modyfikacje dostosowujące do postępu technicznego i naukowego w dziedzinie objętej dyrektywą i mające na celu uzgodnienie jej z nowymi zasadami muszą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9.
(4) Konieczne jest dostosowanie sektora do nowych zasad RID i wobec tego zmiana Załącznika do dyrektywy 96/49/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 9 dyrektywy 96/49/WE.
(6) Regulamin międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych, znany powszechnie jako RID, po zmianach powinien być dołączony do dyrektywy 96/49/WE jako Załącznik i mieć zastosowanie nie tylko do transportu przez granicę, ale także do transportu wewnątrz poszczególnych Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 96/49/WE [4] wprowadza się następujące zmiany:
- Skreśla się następujący tekst
[5]
:
"Załącznik zawiera przepisy Regulaminu międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID), stanowiące załącznik I do dodatku B do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), stosowane z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r., w sprawie zastąpienia wyrażeń "umawiająca się strona" i "państwa lub koleje" przez wyrażenie "Państwo Członkowskie".
notabene:
Wersje RID we wszystkich oficjalnych językach urzędowych Wspólnoty zostaną opublikowane, gdy tylko tekst będzie gotowy we wszystkich językach."
- W Załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do dostosowania się do niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1999 r., i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 1999/49/WE
z dnia 25 maja 1999 r.
zmieniająca, w odniesieniu do poziomu standardowej stawki podatku, dyrektywę 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [4], stanowi, że Rada określa poziom stawki standardowej mający obowiązywać od dnia 31 grudnia 1998 r.; standardową stawkę podatku od wartości dodanej ustala każde Państwo Członkowskie jako odsetek podstawy opodatkowania, identyczny dla dostawy towarów i świadczenia usług; od dnia 1 stycznia 1993 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. odsetek ten nie może być niższy niż 15 %.
(2) Jak wykazało doświadczenie, standardowa stawka podatku od wartości dodanej obowiązująca obecnie w poszczególnych Państwach Członkowskich, w połączeniu z mechanizmem systemu przejściowego, zapewniła zadowalające funkcjonowanie tego systemu przejściowego; dlatego wydaje się właściwe, w odniesieniu do standardowej stawki, utrzymanie obecnego poziomu minimalnej stawki na dalszy okres.
(3) Jednakże Komisja zaznaczyła w sprawozdaniu o stawkach, że istnieją zakłócenia konkurencji, a wprowadzenie wspólnej waluty prawdopodobnie je zaostrzy; okres obowiązywania standardowej stawki powinien zostać ograniczony do dwóch lat, w celu umożliwienia Radzie powzięcia w późniejszym terminie decyzji o poziomie zarówno stawki standardowej, jak i stawki (lub stawek) obniżonej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 12 ust. 3 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG otrzymuje brzmienie:
"a) Standardowa stawka podatku od wartości dodanej ustalana jest każde Państwo Członkowskie jako stopa procentowa podstawy opodatkowania i jest taka sama dla dostawy towarów i świadczenia usług.
Od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2000 r. ta stopa procentowa nie może być niższa niż 15 %.
Na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim i Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, Rada podejmuje jednomyślną decyzję w sprawie poziomu standardowej stawki mającej obowiązywać po dniu 31 grudnia 2000 r.
Państwa Członkowskie mogą również stosować jedną lub dwie stawki obniżone.
Stawki te ustalane są jako stopa procentowa podstawy opodatkowania, która nie może być niższa niż 5 %, i jest stosowana tylko do dostaw towarów i usług z kategorii wymienionych w załączniku H." .
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 1999/50/WE
z dnia 25 maja 1999 r.
zmieniająca dyrektywę 91/321/EWG w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], zmienioną dyrektywą 96/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 6 dyrektywy Komisji 91/321/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 96/4/WE [4], przewiduje, że preparaty dla niemowląt i preparaty pochodne nie mogą zawierać żadnej substancji w takiej ilości, która mogłaby narazić na niebezpieczeństwo zdrowie niemowląt i małych dzieci oraz niezbędne jest bezzwłoczne ustalenie najwyższych dopuszczalnych poziomów takich substancji.
(2) Różne rozporządzenia w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w takich produktach są przyczyną barier w handlu między niektórymi Państwami Członkowskimi.
(3) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów, wymienione w dyrektywie Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącej się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 97/41/WE [6], 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [7], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 98/82/WE [8], nr 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 98/82/WE i 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [10], ostatnio zmienionej dyrektywą 98/82/WE, pozostają bez uszczerbku dla szczególnych przepisów, stosowanych do preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych.
(4) Uwzględniając międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty w przypadkach, gdy odpowiednie dowody naukowe są niewystarczające, zasady ostrożności pozwalają Wspólnocie na tymczasowe przyjmowanie środków na podstawie dostępnych stosownych informacji, do czasu dodatkowej oceny ryzyka i przeglądu tych środków w odpowiednim czasie.
(5) Na podstawie dwóch opinii Naukowego Komitetu ds. Żywności z dnia 19 września 1997 r. i dnia 4 czerwca 1998 r. istnieją obecnie wątpliwości co do stosowności istniejących dopuszczalnych dziennych wartości przyjęcia (ADI) w związku z ochroną zdrowia niemowląt i małych dzieci; wyrażone wątpliwości dotyczą nie tylko pestycydów i pozostałości pestycydów, ale również niebezpiecznych substancji chemicznych i dlatego Komisja zbada możliwość ustalenia w jak najkrótszym terminie najwyższych dopuszczalnych poziomów metali ciężkich, zawartych w żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci.
(6) Dlatego, podobnie jak dla żywności, również dla poszczególnych zastosowań żywieniowych, przeznaczonych dla niemowląt i małych dzieci, należy przyjąć bardzo niskie wspólne dopuszczalne poziomy dla wszystkich pestycydów.
(7) Te bardzo niskie wspólne dopuszczalne poziomy ustala się jako 0,01 mg/kg, co w praktyce stanowi minimalną wykrywalną wartość.
(8) Wymagane są surowe ograniczenia dotyczące pozostałości pestycydów; starannie dobierając surowce oraz przyjmując, że preparaty dla niemowląt i preparaty pochodne poddawane są intensywnymprocesom przetwarzania podczas produkcji, możliwe jest wytworzenie produktów zawierających bardzo niskie poziomy pestycydów.
(9) Jednakże dla niewielkiej ilości pestycydów nawet tak niskie poziomy mogą doprowadzić do tego, że w najgorszym przypadku przyjęcia ADI tych pestycydów będą przekroczone; dlatego preparaty dla niemowląt i preparaty pochodne powinny być wolne od tych konkretnych pestycydów i należy je produkować bez ich użycia.
(10) Niniejsza dyrektywa odzwierciedla stan obecnej wiedzy na temat tych substancji; każda zmiana, oparta na podstawach naukowych lub postępie technicznym, będzie wprowadzana na podstawie procedury ustanowionej w art. 13 dyrektywy 89/398/EWG.
(11) Dyrektywa 91/321/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/321/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 dodaje się lit. e) w brzmieniu:
"e) "pozostałość pestycydów"; oznacza pozostałość w preparatach dla niemowląt i preparatach pochodnych środków ochrony roślin, określonych w art. 2 pkt 1 dyrektywy Rady 91/414/EWG [11], łącznie z ich metabolitami i produktami, wynikającymi z ich rozpadu bądź reakcji;";
2) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Preparaty dla niemowląt i preparaty pochodne nie zawierają żadnej substancji w ilości mogącej zaszkodzić zdrowiu niemowląt i małych dzieci.
Należy bezzwłocznie ustalić ich najwyższe dopuszczalne poziomy.
2.
Preparaty dla niemowląt i preparaty pochodne nie mogą zawierać pozostałości poszczególnych pestycydów na poziomach przekraczających 0,01 mg/kg produktu przeznaczonego do bezpośredniego spożycia lub po przygotowaniu zgodnie z instrukcją producenta.
Analityczne metody określenia poziomów pozostałości pestycydów muszą stanowić ogólnie przyjęte ujednolicone metody.
3.
Pestycydy, wymienione w załączniku IX, nie mogą być stosowane do produktów rolnych przeznaczonych do wytwarzania preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych.
4.
Należy ustalić niezbędne kryteria mikrobiologiczne.";
3) następujący tekst dodaje się jako załącznik IX:
"
Dyrektywa Komisji 1999/51/WE
z dnia 26 maja 1999 r.
dostosowująca po raz piąty do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (cyna, PCP i kadm)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń przy wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/64/WE [2], w szczególności jej art. 2a, wprowadzony dyrektywą Rady 89/678/EWG [3], a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej, w szczególności art. 69, 84 i 122 odpowiednio, przewiduje się, że w okresie czterech lat, poczynając od dnia 1 stycznia 1995 r., niektóre przepisy załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG nie mają zastosowania do Austrii, Finlandii i Szwecji i zostaną przejrzane zgodnie z procedurami ustalonymi w Traktacie WE.
(2) Niektóre związki cynoorganiczne, w szczególności tributylocyna (TBT), używane jako środki przeciwporostowe, nadal stanowią ryzyko dla środowiska wodnego i zdrowia ludzkiego, łącznie z możliwym zakłócaniem czynności organów dokrewnych; Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) uznała ryzyko stwarzane przez TBT, a Komitet Ochrony Środowiska Morskiego IMO wezwał do globalnego zakazu stosowania związków cynoorganicznych, które działają jako biocydy w systemach przeciwporostowych na statkach, od dnia 1 stycznia 2003 r.; przepisy o TBT zostaną przejrzane z uwzględnieniem w całej rozciągłości prac rozwojowych prowadzonych w ramach IMO; zostały opracowane produkty przeciwporostowe pozwalające na kontrolowane uwalnianie TBT i powinny one być stosowane zamiast farb o cząstkach niezwiązanych.
(3) Wody śródlądowe i Morze Bałtyckie są środowiskami szczególnie wrażliwymi; stosowanie TBT w wodach śródlądowych Wspólnoty powinno być zakazane; jako środek tymczasowy upoważnia się Austrię i Szwecję do utrzymania bardziej surowych przepisów dotyczących stosowania TBT w tych wrażliwych środowiskach.
(4) Pięciochlorofenol (PCP) stwarza ryzyko dla zdrowia i dla środowiska, pomimo ograniczeń nałożonych przez dyrektywę 76/769/EWG; stosowanie PCP powinno być jeszcze bardziej ograniczone, jednakże niektóre zastosowania PCP są ze względów technicznych nadal niezbędne w oceaniczno-morskich Państwach Członkowskich.
(5) Uchwała Rady z dnia 25 stycznia 1988 r. wzywa do ogólnej strategii zwalczania zanieczyszczenia środowiska kadmem, włączając w to środki dla ograniczania stosowania kadmu i stymulacji opracowywania jego substytutów; zagrożenia stwarzane przez kadm są oceniane zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 [4], a Komisja dokona przeglądu ograniczeń dotyczących kadmu w świetle wyników tej oceny; jako środek tymczasowy Szwecja i Austria, które stosują dalej idące ograniczenia, mogą je utrzymać.
(6) Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska wydał opinie odnośnie do związków cynoorganicznych i PCP.
(7) Niniejsza dyrektywa nie narusza legislacji wspólnotowej ustanawiającej minimalne wymagania ochrony pracowników, zawartego w dyrektywie Rady 89/391/EWG [5] oraz w poszczególnych dyrektywach na niej opartych, w szczególności w dyrektywie Rady 90/394/EWG [6] i dyrektywie Rady 98/24/WE [7] o ochronie zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym z czynnikami chemicznymi przy pracy.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw dotyczących zniesienia barier technicznych w handlu substancjami i preparatami niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym dostosowuje się do postępu technicznego załącznik 1 do dyrektywy 76/769/EWG, zgodnie z ustaleniami Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 29 lutego 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie wdrożą te przepisy, poczynając od dnia 1 września 2000 r.
Jednakże Austria, Finlandia i Szwecja mogą wdrożyć te przepisy od dnia 1 stycznia 1999 r., o ile Załącznik nie przewiduje inaczej.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji najważniejsze przepisy prawa krajowego przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 1999/52/WE
z dnia 26 maja 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 96/96/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. oraz jej art. 7 ust. 2 w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pierwszy program samochodowo-paliwowy [2] określił poziom utrzymania stanu technicznego pojazdów silnikowych jako kluczowy element wpływu ruchu drogowego na jakość powietrza.
(2) Załącznik II ppkt 8.2 dyrektywy 96/96/WE określa kontrole, które należy przeprowadzić w ramach okresowych przeglądów w celu stwierdzenia, czy pojazdy są utrzymane we właściwym stanie technicznym.
(3) Załącznik II ppkt 8.2.2 dyrektywy Rady 92/55/EWG [3] stanowi, że od dnia 1 stycznia 1996 r. pojazdy z silnikiem diesel muszą przechodzić kontrolę stopnia zmętnienia emisji dymu na biegu jałowym podczas testu silnikowego "swobodnego przyspieszenia", w którym obroty silnika wzrastają swobodnie, pokonując wyłącznie własną inercję.
(4) Niniejsza dyrektywa ustala techniczne dostosowanie, które przyniesie poprawę wyników badań technicznych pojazdów z silnikiem typu diesel w zakresie emisji spalin.
(5) Należy podjąć dalsze prace w zakresie opracowania alternatywnych procedur kontrolnych sprawdzających warunki stanu technicznego pojazdów z silnikami diesel, szczególnie w zakresie emisji cząstek stałych i NOx.
(6) Przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektywy w sprawie Badań Technicznych Pojazdów Silnikowych powołanego na mocy art. 8 dyrektywy 96/96/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/96/WE wprowadza się następujące zmiany:
Załącznik II ppkt 8.2.2otrzymuje brzmienie:
"8.2.2. Pojazdy silnikowe wyposażone w silniki wysokoprężne (diesel):
a) Stopień zmętnienia emisji dymu podlegający pomiarowi podczas podwyższania obrotów silnika na biegu jałowym napędu (bez ładunku), to znaczy silnik jest przyspieszany od biegu jałowego do maksymalnych obrotów przy dźwigni zmiany biegów w pozycji neutralnej i wciśniętym sprzęgle.
b) Przygotowanie pojazdu:
1.
Pojazd może być badany bez przygotowania wstępnego, chociażby ze względu na bezpieczeństwo, badania powinny być przeprowadzane przy ciepłym silniku, który znajduje się we właściwym, zadowalającym stanie mechanicznym.
2.
Z wyjątkiem określonym w lit. d) pkt 5, wszystkie pojazdy zostaną dopuszczone, o ile zostały przygotowane wstępnie zgodnie z następującymi wymaganiami.
3.
Silnik będzie dobrze rozgrzany, na przykład temperatura oleju silnikowego zmierzona próbnikiem w rurce bagnetu do pomiaru poziomu oleju powinna wynosić co najmniej 80 °C albo mniej, jeżeli jest to właściwa temperatura eksploatacyjna, bądź temperatura korpusu silnika zmierzona poziomem promieniowania podczerwonego jest co najmniej na równoważnym poziomie.
Jeżeli z uwagi na konfigurację pojazdu pomiar taki nie jest realny, zwykła temperatura eksploatacyjna silnika może być ustalona w inny sposób, przykładowo na podstawie pracy wentylatora chłodzącego silnik.
4.
Układ wydechowy będzie oczyszczony co najmniej trzykrotnym cyklem swobodnego przyspieszania lub innym równoważnym sposobem.
c) Procedura badania:
1.
Kontrola wzrokowa odpowiednich części układu wydechowego pojazdu silnikowego pod kątem sprawdzenia ewentualnych przecieków.
2.
Silnik oraz każda zamontowana turbosprężarka powinny być w stanie jałowym przed rozpoczęciem każdego cyklu swobodnego przyspieszania obrotów.
W przypadku wysokowydajnych silników diesel oznacza to oczekiwanie co najmniej 10 sekund po zwolnieniu przepustnicy.
3.
Dla rozpoczęcia każdego cyklu swobodnego przyspieszania pedał przepustnicy musi zostać szybko i bez przerwy naciskany (przez okres mniej niż 1 sekundy) jednak niezbyt gwałtownie, aby uzyskać maksymalną wydajność pompy wtryskowej.
4.
Podczas każdego cyklu swobodnego przyspieszania, silnik powinien osiągnąć prędkość graniczną, a w przypadku pojazdów z automatyczną skrzynią biegów prędkość określoną przez producenta lub, jeżeli takie dane nie są dostępne, z prędkością na poziomie 2/3 prędkości granicznej, zanim przepustnica zostanie zwolniona.
Można to sprawdzić, na przykład przez kontrolę prędkości silnika lub pozostawienie wystarczającej ilości czasu między pierwszym naciśnięciem przepustnicy i jej zwolnieniem, co w przypadku pojazdów kategorii 1 i 2 załącznika I powinno wynosić co najmniej 2 sekundy.
d) Wartości dopuszczalne:
1.
Poziom stężenia nie może przekraczać wartości podanej przez producenta na tablicy przewidzianej w dyrektywie 72/306/EWG (2).
2.
W przypadku braku danych albo, jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego podejmują decyzje o nie stosowaniu tych danych współczynnik absorpcyjny nie może przekroczyć następujących wielkości: maksymalny współczynnik absorpcyjny dla:
- bezsprężarkowych silników wysokoprężnych: = 2,5 m−1,
- silników wysokoprężnych z turbodoładowaniem: = 3,0 m−1
albo wartości ekwiwalentne w przypadku używania sprzętu innego rodzaju niż przy udzielaniu homologacji typu WE.
3.
Pojazdy, które zostały po raz pierwszy zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu przed dniem 1 stycznia 1980 r. nie podlegają tym wymaganiom.
4.
Pojazdy nie przejdą pomyślnie badań, jeżeli średnie arytmetyczne ostatnich trzech cyklów swobodnego przyspieszania przekraczają wartość dopuszczalną.
Wartości średnie można wyliczyć odrzucając wszelkie pomiary, które znacząco odbiegają od zmierzonej średniej, lub jako wynik jakiegokolwiek innego działania statystycznego, które uwzględnia rozproszenie wyników pomiarów.
Państwa Członkowskie mogą ograniczać maksymalną ilość cykli kontrolnych.
5.
W celu uniknięcia zbędnych badań, Państwa Członkowskie mogą, na zasadzie wyjątku od przepisów ppkt 8.2.2 lit. d) pkt 4, odrzucać pojazdy których wartości pomiarów znacząco przekraczają wartości dopuszczalne po mniej niż trzech cyklach swobodnego przyspieszania obrotów lub po cyklach oczyszczających (lub równoważnych) określonych w lit. b) pkt 3.
Podobnie, aby uniknąć zbędnych badań Państwa Członkowskie mogą, w drodze wyjątku od przepisu ppkt 8.2.2 lit. d) pkt 4, dopuszczać pojazdy, których wartości pomiarowe są znacząco niższe od wartości brzegowych po mniej niż trzech cyklach swobodnego przyspieszania lub po cyklach oczyszczających (lub równoważnych) określonych w lit. b) pkt 3."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 października 1993 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 1999/54/WE
z dnia 26 maja 1999 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/8/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1b i art. 21b,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wyżej wspomniana dyrektywa ustala przepisy dla włączenia mieszańców samopylnego pszenżyta w jej zakres i upoważnia Komisję do przyjęcia niezbędnych zmian w definicjach zawartych w art. 2 ust. 1 tej dyrektywy; z powodu wzrastającego znaczenia we Wspólnocie mieszańców samopylnego pszenżyta należy je włączyć w zakres tej dyrektywy i w konsekwencji przyjąć zmiany w definicjach "elitarnego materiału siewnego" i "kwalifikowanego materiału siewnego".
(2) Wyżej wspomniana dyrektywa nie ustala warunków, które ma spełnić uprawa oraz materiał siewny mieszańców Avena sativa, Hordeum vulgare, Oryza sativa, Triticum aestivum, Triticum durum, Triticum spelta oraz samopylnego Triticosecale; można ustanowić takie warunki i odpowiednio zmienić załącznik I i II do dyrektywy 66/402/EWG; z powodu wzrastającego znaczenia wymienionych mieszańców we Wspólnocie należy określić warunki, jakie ma spełniać uprawa oraz materiał siewny, w szczególności gdy materiał siewny produkowany jest za pomocą chemicznych czynników tworzenia mieszańców.
(3) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 pkt C lit. a) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"Elitarny materiał siewny (mieszańce owsa, jęczmienia, ryżu, żyta, pszenicy, pszenicy durum, pszenicy orkisz i samopylnego pszenżyta)";
2) w art. 2 ust. 1 pkt E zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Kwalifikowany materiał siewny (zboże kanaryjskie z wyjątkiem mieszańców, żyto, sorgo, trawa sudańska, kukurydza i mieszańce owsa zwyczajnego, jęczmienia, ryżu, pszenicy, pszenicy durum, pszenicy orkisz i samopylnego pszenżyta): nasiona";
3) w załączniku I pkt 3 zdanie pierwsze i drugie otrzymuje brzmienie:
"Uprawa posiada dostateczną odmianową jednolitość i odmianową czystość lub, w przypadku uprawy linii wsobnej, dostateczną jednolitość i czystość zgodnie z jej charakterystyką.
Dla produkcji materiału siewnego odmian mieszańców powyższe przepisy obowiązują również do charakterystyki składników męskich, w tym męskiej sterylności lub żeńskiej restoracji";
4) w załączniku I dodaje się pkt 3b w brzmieniu:
"3b.
Uprawy służące do produkcji kwalifikowanego materiału siewnego mieszańców owsa zwyczajnego, jęczmienia, ryżu, pszenicy, pszenicy durum, pszenicy orkisz i samopylnego pszenżyta.
a) Uprawa spełnia następujące normy dotyczące odległości od sąsiednich źródeł pyłku, które mogą powodować niepożądane obce zapylenie:
- minimalna odległość składnika matecznego wynosi 25 m od wszelkich innych odmian tego samego gatunku z wyjątkiem uprawy składnika ojcowskiego,
- odległość tę można pominąć, jeśli istnieje wystarczająca ochrona przed wszelkim niepożądanym obcym zapyleniem;
b) uprawa ma dostateczną jednorodność i czystość zgodnie z charakterystyką składników.
W przypadku gdy materiał siewny produkowany jest przy użyciu chemicznych czynników tworzenia mieszańców, uprawa spełnia odpowiada następującym normom lub innym warunkom:
i) minimalna czystość odmianowa każdego ze składnika wynosi:
- dla owsa zwyczajnego, jęczmienia, ryżu, pszenicy, pszenicy durum, pszenicy orkisz: 99,7 %,
- dla samopylnego pszenżyta: 99,0;
ii) minimalna cecha mieszańcowa musi wynosić 95 %.
Procent cechy mieszańcowej określa się zgodnie z aktualnymi międzynarodowymi metodami, o ile takie istnieją.
W przypadkach gdy cecha mieszańcowa jest ustalana podczas badania materiału siewnego, przed kwalifikacją, nie jest konieczne wcześniejsze określenie cechy mieszańcowej podczas inspekcji polowej.";
5) w załączniku II pkt 1 zdanie pierwsze i drugie otrzymują brzmienie:
"Materiał siewny ma dostateczną jednorodność odmianową i czystość odmianową lub, w przypadku materiału siewnego z linii wsobnej, dostateczną jednorodność i czystość w stosunku do ich charakterystyki.
Dla materiału siewnego odmian mieszańcowych powyższe przepisy obowiązują również do charakterystyki składników.";
6) w nagłówku sekcji 1.Aa załącznika II po "Triticosecale" dodaje się "z wyjątkiem mieszańców";
7) w sekcji 1.Aa załącznika II dodaje się, co następuje:
"Ab.
Mieszańce owsa zwyczajnego, jęczmienia, ryżu, pszenicy, pszenicy durum, pszenicy orkisz oraz samopylnego pszenżyta.
Minimalna czystość odmianowa materiału siewnego w kategorii "kwalifikowanego materiału siewnego" wynosi 90 %.
Sprawdza się to w urzędowych badaniach kontrolnych a posteriori na właściwych ilościach próbek."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 2000 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia przyjmowana jest przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 1999/55/WE
z dnia 1 czerwca 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/536/EWG odnoszącą się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/536/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Celem poprawy bezpieczeństwa, w obliczu wzrastającej różnorodności ciągników na rynku, niezbędne są obecnie przepisy zapewniające równość traktowania ciągników ze zmianą pozycji przy zmienionym kierunku jazdy, tzn. wyposażonych w odwracalne siedzenie i koło kierownicy, które zostały tak skonstruowane, aby zwiększyć wszechstronność użytkowania i ulepszyć kontrolę nad osprzętem.
(2) Ustalenia dla badania konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu należy zharmonizować z ustaleniami określonymi w Normie 3 Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) dotyczącej urzędowego badania konstrukcji zabezpieczających ciągniki rolnicze (próby dynamiczne).
(3) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego art. 12 dyrektywy 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do dyrektywy 77/536/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 lipca 2000 r. Państwa Członkowskie nie mogą:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do każdego typu ciągnika, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu ciągników,
jeśli ciągniki te spełniają wymagania dyrektywy 77/536/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 stycznia 2001 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do każdego typu ciągnika, który nie spełnia wymagań dyrektywy 77/536/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do każdego typu ciągnika, który nie spełnia wymagań dyrektywy 77/536/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 czerwca 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/56/WE
z dnia 3 czerwca 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 78/933/EWG odnoszącą się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/933/EWG z dnia 17 października 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE, w szczególności jej art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) celem poprawy bezpieczeństwa konieczne jest obecnie sprecyzowanie przepisów określających, w jaki sposób powinny być zainstalowane urządzenia sygnalizacji świetlnej;
(2) środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego na mocy art. 12 dyrektywy 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do dyrektywy 78/933/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 lipca 2000 r. Państwa Członkowskie nie mogą:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, w odniesieniu do typu ciągnika, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu ciągników,
jeśli ciągniki te spełniają wymagania dyrektywy 78/933/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 stycznia 2001 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymagań dyrektywy 78/933/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymagań dyrektywy 78/933/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/57/WE
z dnia 7 czerwca 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 78/764/EWG odnoszącą się do siedzenia kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/764/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do siedzenia kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE, w szczególności jej art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu poprawy bezpieczeństwa konieczne jest obecnie sprecyzowanie przepisów określających, jak powinno być zamontowane siedzenie kierowcy, tak aby uniknąć pogorszenia ergonomii.
(2) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego art. 12 dyrektywy 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku IV do dyrektywy 78/764/EWG ppkt 1.1.5 otrzymuje brzmienie:
"1.1.5. w przypadku gdy położenie siedzenia jest regulowane jedynie wzdłużnie i pionowo, oś wzdłużna przechodząca przez punkt odniesienia siedzenia jest równoległa do pionowej płaszczyzny wzdłużnej ciągnika, przechodzącej przez środek koła kierownicy i nie więcej niż 100 mm od tej płaszczyzny;"
.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 lipca 2000 r. Państwa Członkowskie nie mogą:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu ciągników,
jeśli ciągniki te spełniają wymagania dyrektywy 78/764/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 stycznia 2001 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymagań dyrektywy 78/764/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymagań dyrektywy 78/764/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/58/WE
z dnia 7 czerwca 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 79/533/EWG odnoszącą się do urządzenia sprzęgającego i biegu wstecznego kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/533/EWG z dnia 17 maja 1979 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzenia sprzęgającego oraz biegu wstecznego kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/EWG, w szczególności jej art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu poprawy bezpieczeństwa konieczne jest obecnie sprecyzowanie wymagań dotyczących urządzenia sprzęgającego.
2) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego art. 12 dyrektywy 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W pozycji 3 załącznika I do dyrektywy 79/533/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Urządzenie jest typu szczękowego.
Wycięcie w środku sworznia zamykającego powinno wynosić 60 mm + 0,5/ - 1,5 mm, a głębokość szczęk mierzona od środka sworznia powinna wynosić 62 mm ± 0, 5 mm.";
2. wykres skreśla się.
Artykuł 2
1.
Z dniem 1 lipca 2000 r. Państwa Członkowskie nie mogą:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG albo przyznania krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, lub
- zabronić wprowadzenia do użytkowania ciągników,
jeśli ciągniki te spełniają wymagania dyrektywy 79/533/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z dniem 1 stycznia 2001 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do ciągnika, który nie spełnia wymagań dyrektywy 79/533/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić przyznania krajowej homologacji typu w odniesieniu do ciągników, które nie spełniają wymagań dyrektywy 79/533/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 czerwca 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 1999/59/WE
z dnia 17 czerwca 1999 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w zakresie sytemu podatku od wartości dodanej stosowanego do usług telekomunikacyjnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 Traktatu definiuje rynek wewnętrzny jako obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału zgodnie z postanowieniami Traktatu.
(2) Zasady stosowane obecnie odnośnie do VAT od usług telekomunikacyjnych na mocy art. 9 szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [4] są nieodpowiednie do opodatkowania wszystkich takich usług świadczonych w obrębie Wspólnoty, jak również do zapobiegania zakłóceniom konkurencji w tej dziedzinie.
(3) W interesie sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, takie zakłócenia powinny być usunięte i nowe ujednolicone zasady powinny być wprowadzone dla tego rodzaju działalności.
(4) Należy podjąć działanie w celu upewnienia się, że w szczególności usługi telekomunikacyjne, z których korzystają klienci we Wspólnocie są opodatkowane we Wspólnocie.
(5) W tym celu, usługi telekomunikacyjne świadczone na rzecz podatników zarejestrowanych we Wspólnocie lub na rzecz odbiorców w państwach trzecich powinny w zasadzie, być opodatkowane zgodnie z siedzibą odbiorcy usług.
(6) W celu zapewnienia jednolitego opodatkowania usług telekomunikacyjnych świadczonych przez podatników w państwach trzecich na rzecz osób niepodlegających opodatkowaniu we Wspólnocie, z których korzysta się we Wspólnocie, Państwa Członkowskie powinny zastosować przepisy art. 9 ust. 3 lit. b) dyrektywy 77/388/EWG w sprawie zmiany miejsca świadczenia usługi; jednakże art. 9 ust. 3 niniejszej dyrektywy może być nadal stosowany, jeśli dane usługi telekomunikacyjne są świadczone na rzecz innych odbiorców we Wspólnocie.
(7) Do celów ustanowienia specjalnej zasady określania miejsca świadczenia usług telekomunikacyjnych, konieczne jest zdefiniowanie tych usług; taka definicja powinna być sformułowana na podstawie definicji już przyjętych na poziomie międzynarodowym, które uwzględniają między innymi routing międzynarodowych połączeń telefonicznych, końcowe rozliczanie połączeń telefonicznych oraz dostęp do ogólnoświatowych sieci informacyjnych.
(8) Opodatkowanie zgodne z miejscem siedziby odbiorcy usług oznacza także, że podatnicy nie będą musieli uciekać się do procedur określonych w dyrektywach 79/1072/EWG [5] i 86/560/EWG [6]; nowe zasady określania miejsca odbioru usług nie powinny oznaczać, że zagraniczni podatnicy muszą być zarejestrowani do celów podatkowych w innym państwie; efekt ten zostanie osiągnięty poprzez obowiązkowe uczynienie odbiorcy usług odpowiedzialnym za podatek, pod warunkiem że taki odbiorca jest podatnikiem.
(9) Dyrektywę 77/388/EWG należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) na końcu art. 9 ust. 2 lit e) kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się tiret w brzmieniu:
"— Telekomunikacja.
Za usługi telekomunikacyjne uważa się usługi polegające na transmitowaniu, emitowaniu lub odbiorze sygnałów, tekstów, obrazów, dźwięków lub wszelkiego rodzaju informacji drogą kablową, radiową, optyczną lub za pośrednictwem innych systemów elektromagnetycznych, łącznie z przeniesieniem lub ustanowieniem praw do użytkowania takiej transmisji, emisji lub odbioru.
Usługi telekomunikacyjne w rozumieniu niniejszego przepisu obejmują także dostęp do ogólnoświatowych sieci informacyjnych.";
2) w art. 9 po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
W przypadku usług telekomunikacyjnych, określonych w ust. 2 lit. e) świadczonych przez podatnika spoza Wspólnoty na rzecz osób mających siedzibę we Wspólnocie niebędących podatnikami, Państwa Członkowskie stosują przepis ust. 3 lit. b).";
3) artykuł 21 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) podatnicy, na rzecz których świadczone są usługi, określone w art. 9 ust. 2 lit. e) lub osoby zarejestrowane do celów podatku od wartości dodanej na terytorium kraju, do którego usługi określone w art. 28b (C), (D), (E) i (F) są dostarczane, jeśli usługi te świadczone są przez podatnika z siedzibą zagranicą; jednakże Państwa Członkowskie mogą zażądać, żeby dostawca usług był solidarnie odpowiedzialny za zapłatę podatku;".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonywania takich odniesień są ustanawiane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji treść przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie, którego dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji (1999/61/WE)
z dnia 18 czerwca 1999 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 79/373/EWG i 96/25/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/87/WE [2], w szczególności jej art. 10 lit. e),
uwzględniając dyrektywę Rady 96/25/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie obrotu materiałami paszowymi, zmieniającą dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG i 93/74/EWG oraz uchylającą dyrektywę 77/101/EWG [3], zmienioną dyrektywą Komisji 98/67/WE [4], w szczególności jej art. 11 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Decyzja Komisji 94/381/WE z dnia 27 czerwca 1994 r., dotycząca niektórych środków ochrony w związku z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE) oraz żywienia białkiem pochodzącym od ssaków [5], ostatnio zmieniona decyzją 1999/129/WE [6], zakazuje żywienia przeżuwaczy białkami otrzymanymi z tkanek ssaków z wyłączeniem niektórych produktów nie stanowiących ryzyka dla zdrowia.
(2) Decyzja 1999/129/WE rozszerza wykaz produktów wyłączonych na "białka zhydrolizowane o masie cząsteczkowej poniżej 10000 daltonów pochodzących ze skór zwierzęcych i powłok skórnych", wyprodukowanych pod pewnymi warunkami.
(3) Ze względów praktycznych oraz dla spójności prawnej decyzja Komisji 1999/420/WE [7] zmienia odpowiednio decyzję Komisji 91/516/EWG [8] ustalającą wykaz składników, których użycie w mieszankach paszowych jest zakazane.
(4) Dyrektywy 96/25/WE i 79/373/EWG ustanawiają odpowiednio ogólne i szczegółowe zasady etykietowania materiałów paszowych i mieszanek paszowych; aby nie dopuścić do żywienia przez producentów przeżuwaczy paszami zawierającymi białko pochodzące od pewnych tkanek ssaków, co jest spowodowane niewiedzą na temat aktualnych pasz i przepisów weterynaryjnych, dyrektywy te przewidują właściwe etykietowanie takich pasz, zwracając uwagę na zakaz ich stosowania w żywieniu przeżuwaczy i zawierające wykaz wyłączonych produktów; należy zatem odpowiednio zmienić ten wykaz.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W części A załącznika do dyrektywy 79/373/EWG pkt 7.1 ust. 2 tiret trzeci zastępuje się tekstem:
"— zhydrolizowane białka o masie cząsteczkowej poniżej 10000 daltonów, które pochodzą:
i) ze skór i powłok skórnych, otrzymanych od zwierząt, które ubito w rzeźni i ante mortem poddano kontroli przeprowadzonej przez lekarza weterynarii z państwowymi uprawnieniami, zgodnie z rozdziałem VI załącznika I dyrektywy 64/433/EWG, w wyniku czego zakwalifikowano je jako ubite zgodnie z tą dyrektywą;
oraz
ii) z procesu produkcyjnego, który wymaga odpowiednich środków do zmniejszenia skażenia skór i powłok skórnych, z obróbki skór i powłok skórnych solanką, wapnem i intensywnym płukaniem, następującymi po doprowadzeniu materiału do pH powyżej 11 przez ponad 3 godziny w temperaturze przekraczającej 80 °C oraz po obróbce cieplnej w temperaturze przekraczającej 140 °C przez 30 minut przy ciśnieniu powyżej 3,6 bara lub poprzez równoważny proces produkcyjny zatwierdzony przez Komisji po konsultacji z odpowiednim komitetem naukowym;
oraz
iii) z zakładów, które posiadają własny program kontroli (HACCP);"
Artykuł 2
W części A rozdziału VIII załącznika do dyrektywy 96/25/WE pkt 1 ust. 2 tiret trzeci zastępuje się tekstem:
"— zhydrolizowane białka o masie cząsteczkowej poniżej 10000 daltonów, które pochodzą:
i) ze skór i powłok skórnych otrzymanych od zwierząt, które zostały ubito w rzeźni i ante mortem poddano kontroli przeprowadzonej przez lekarza weterynarii z państwowymi uprawnieniami, zgodnie z rozdziałem VI załącznika I dyrektywy 64/433/EWG, w wyniku czego zakwalifikowano je jako ubite zgodnie z tą dyrektywą;
oraz
ii) z procesu produkcyjnego, który wymaga odpowiednich środków do zmniejszenia skażenia skór i powłok skórnych, z obróbki skór i powłok skórnych solanką, wapnem i intensywnym płukaniem następującym po doprowadzeniu materiału do pH powyżej 11 przez ponad 3 godziny w temperaturze przekraczającej 80 °C oraz po obróbce cieplnej w temperaturze przekraczającej 140 °C przez 30 minut przy ciśnieniu powyżej 3,6 bara lub poprzez równoważny proces produkcyjny zatwierdzony przez Komisji po konsultacji z odpowiednim komitetem naukowym;
oraz
iii) z zakładów, które posiadają własny program kontroli (HACCP);"
Artykuł 3
1.
Nie później niż do dnia 31 października 1999 roku Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 czerwca 1999 r.
w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1 i art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Eliminacja zakłóceń konkurencji pomiędzy przedsiębiorstwami transportowymi w Państwach Członkowskich wywołuje konieczność dokonania harmonizacji systemów obciążeń oraz ustanowienia sprawiedliwych mechanizmów obciążania przewoźników kosztami infrastruktury.
(2) Cele te można osiągnąć tylko etapami.
(3) Osiągnięto już poziom harmonizacji systemów obciążeń poprzez przyjęcie dyrektywy Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych [5] oraz dyrektywy Rady 92/82/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatków akcyzowych od olejów mineralnych [6].
(4) Wyrokiem z dnia 5 lipca 1995 r. w sprawie C-21/94 Parlamentu Europejskiego przeciw Radzie [7] Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich anulował dyrektywę Rady 93/89/EWG z dnia 25 października 1993 r. w sprawie nakładania przez Państwa Członkowskie podatków na niektóre pojazdy wykorzystywane do drogowego przewozu towarów oraz opłat za przejazd i opłat za korzystanie z niektórych rodzajów infrastruktury [8] przy jednoczesnym zachowaniu skutków tej dyrektywy do czasu przyjęcia przez Radę nowej regulacji.
Tym samym dyrektywa 93/89/EWG zostaje zastąpiona niniejszą dyrektywą.
(5) W obecnych okolicznościach dostosowanie krajowych systemów obciążeń powinno ograniczać się do pojazdów komercyjnych posiadających z ładunkiem wagę brutto powyżej określonej wartości.
(6) W tym celu należy ustanowić stawki minimalne dla podatków transportowych pobieranych przez Państwa Członkowskie lub jakichkolwiek innych podatków, które mogłyby je zastąpić.
(7) Należy zachęcać do użytkowania pojazdów nieniszczących dróg i emitujących mniejszą ilość zanieczyszczeń poprzez zróżnicowanie podatków lub opłat, pod warunkiem, że takie zróżnicowanie nie zakłóca funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(8) Stosowne jest, aby niektórym Państwom Członkowskim można było przyznać okres wyłączenia ze stosowania stawek minimalnych, tak aby umożliwić im dostosowanie się do poziomów wymaganych przez niniejszą dyrektywę.
(9) Niektóre krajowe przewozy o charakterze lokalnym posiadające niewielki wpływ na rynek transportowy Wspólnoty, podlegają obecnie ulgowym stawkom podatku transportowego; w celu zapewnienia płynnego dostosowania, upoważnia się Państwa Członkowskie do ustanawiania tymczasowych odstępstw od stawek minimalnych.
(10) Państwom Członkowskim zezwala się na stosowanie ulgowych stawek lub zwolnień z podatków transportowych w przypadku pojazdów, które nie wywierają wpływu na rynek transportowy Wspólnoty.
(11) Aby uwzględnić możliwość wystąpienia pewnych sytuacji specjalnych, należy ustanowić procedurę, na mocy której Państwom Członkowskim zezwala się na utrzymanie dalszych zwolnień i ulg.
(12) Istniejące zakłócenia konkurencji nie mogą zostać wyeliminowane jedynie poprzez harmonizację podatków lub akcyzy paliwowej.
Jednakże do czasu ustanowienia bardziej odpowiednich pod względem technicznym i ekonomicznym form obciążeń, można łagodzić te zakłócenia poprzez możliwość utrzymywania lub wprowadzania opłat za przejazd i/lub obciążeń użytkowników z tytułu korzystania z autostrad.
Oprócz tego Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do pobierania opłat za korzystanie z mostów, tuneli oraz przełęczy górskich.
(13) Z uwagi na specyficzne warunki panujące na niektórych szlakach alpejskich może być stosowne, aby Państwo Członkowskie nie stosowało systemu opłat za korzystanie z infrastruktury na dokładnie określonym odcinku swojej sieci autostradowej w celu umożliwienia stosowania opłaty związanej z infrastrukturą.
(14) Opłaty za przejazd i opłaty za korzystanie z infrastruktury nie mogą być dyskryminujące ani powodować nadmiernych formalności bądź tworzyć przeszkód na granicach wewnętrznych.
Należy więc przedsięwziąć odpowiednie kroki w celu umożliwienia uiszczania opłat za przejazd i opłat za korzystanie z infrastruktury w każdym momencie i za pomocą różnych środków płatniczych.
(15) Stawki opłat za korzystanie z infrastruktury muszą być wyliczane w oparciu o czas trwania użytkowania danej infrastruktury oraz muszą być zróżnicowane pod względem kosztów, jakie powodują pojazdy drogowe.
(16) Ulgowe stawki opłat za korzystanie z infrastruktury powinny być czasowo stosowane względem pojazdów zarejestrowanych w Grecji ze względu na trudności spowodowane sytuacją geopolityczną tego kraju.
(17) W celu zapewnienia jednolitego stosowania opłat za korzystanie z infrastruktury oraz opłat za przejazd należy ustanowić pewne przepisy określające sposób ich stosowania, takie jak cechy charakterystyczne infrastruktury, do której się je stosuje, maksymalne poziomy niektórych stawek oraz inne ogólne warunki, które muszą zostać spełnione.
Opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej powinny być związane z kosztami budowy, eksploatacji oraz rozwoju danej sieci infrastruktury.
(18) Państwa Członkowskie powinny być zdolne do przeznaczania na ochronę środowiska oraz na zrównoważony rozwój sieci transportowych pewnego procentu od wpływów uzyskanych z opłat za korzystanie z infrastruktury lub z opłat za przejazd, pod warunkiem, że wartości tych opłat są wyliczane zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
(19) Zawarte w niniejszej dyrektywie wartości wyrażone w jednostkach waluty krajowej Państw Członkowskich, które przyjęły euro, zostały ustalone 1 stycznia 1999 r., kiedy wartość euro została określona zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2866/98 z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie zamiany kursów walutowych pomiędzy euro i walutami Państw Członkowskich, które przyjęły euro [9].
Stosowne jest, aby Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro, dokonywały corocznej kontroli kwot zawartych w niniejszej dyrektywie w walutach krajowych i odpowiednio dostosowywały je w celu uwzględnienia zmian w kursach wymiany.
Coroczne dostosowania kwot w walutach krajowych mogą nie być wymagane, jeżeli zmiana wynikająca z zastosowania nowych kursów wymiany jest poniżej pewnego poziomu procentowego.
(20) Należy stosować zasadę terytorialną.
Dwa lub więcej Państw Członkowskich mogą współpracować dla wprowadzenia wspólnego systemu opłat za korzystanie z infrastruktury z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków dodatkowych.
(21) Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsza dyrektywa ogranicza się do minimum, wymaganego dla osiągnięcia celów określonych w art. 5 ust. 3 Traktatu.
(22) Należy ustalić szczegółowy harmonogram kontroli przepisów niniejszej dyrektywy oraz, w razie konieczności, rozważenia dla nich środków dostosowawczych w celu wypracowania bardziej terytorialnego systemu obciążeń,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do podatków transportowych, opłat za przejazd oraz opłat za korzystanie z infrastruktury jakimi obłożone są pojazdy, zgodnie z definicjami zawartymi w art. 2.
Niniejsza dyrektywa nie dotyczy pojazdów wykonujących przewozy wyłącznie na nieuropejskich terytoriach Państw Członkowskich.
Nie dotyczy ona również pojazdów zarejestrowanych na Wyspach Kanaryjskich, w Ceucie i Melilli, na Azorach lub Maderze, wykonujących przewozy wyłącznie na tych terytoriach lub między tymi terytoriami oraz, odpowiednio, tymi terytoriami a Hiszpanią oraz Portugalią.
Artykuł 2
W rozumieniu niniejszej dyrektywy:
a) "autostrada" oznacza drogę specjalnie zaprojektowaną i wybudowaną dla ruchu pojazdów silnikowych, która nie obsługuje przylegających do niej posiadłości, oraz która:
(i) za wyjątkiem specjalnych miejsc lub tymczasowych okoliczności, które to uniemożliwiają, posiada oddzielne jezdnie dla obydwu kierunków ruchu, oddzielone od siebie nieprzeznaczonym do ruchu pasem rozdzielającym lub, wyjątkowo, w inny sposób;
(ii) nie krzyżuje się na jednym poziomie z żadną drogą, linią kolejową, torami tramwajowymi lub drogą dla pieszych;
(iii) jest odpowiednio oznaczona jako autostrada;
b) "opłata za przejazd" oznacza zapłatę kwoty w określonej wysokości za przejazd pojazdem odległości między dwoma punktami na infrastrukturze, o której mowa w art. 7 ust. 2.
Kwota jest wyliczana w oparciu o przejechaną odległość oraz typ pojazdu;
c) "opłata za korzystanie z infrastruktury" oznacza zapłatę kwoty w określonej wysokości dającą pojazdowi prawo do korzystania przez dany okres z infrastruktury, o której mowa w art. 7 ust. 2;
d) "pojazd" oznacza pojazd silnikowy, pojazd przegubowy lub zespół pojazdów, którego wyłącznym przeznaczeniem jest drogowy przewóz towarów, o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej nie mniejszej niż 12 ton;
e) "pojazd EURO I" oznacza pojazd, spełniający parametry określone w wierszu A tabeli figurującej w części 8.3.1.1. zał. I do dyrektywy Rady nr 88/77/EWG z dnia 3 grudnia 1987 r. w sprawie ujednolicenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących działań, jakie należy podjąć w celu przeciwdziałania emisji zanieczyszczeń gazowych i cząsteczkowych z silników dieslowskich przy korzystaniu z pojazdów [10];
f) "pojazd EURO II" oznacza pojazd, spełniający parametry określone w wierszu B tabeli figurującej w części 8.3.1.1. zał. I do dyrektywy Rady nr 88/77/EWG.
ROZDZIAŁ II
Podatki od pojazdów samochodowych
Artykuł 3
1.
W niniejszym artykule mowa jest o następujących podatkach od pojazdów samochodowych:
- Belgia:
taxe de circulation sur les véhicules automobilesverkeersbelasting op de autovoertuigen,
- Dania:
vægtafgift af motorkøretøjer m.v.,
- Niemcy:
Kraftfahrzeugsteuer,
- Grecja:
Τέλη κυκλοφορίας,
- Hiszpania:
a) impuesto sobre vehículos de tracción mecánica;
b) impuesto sobre actividades económicas (wyłącznie w odniesieniu do wartości obciążeń nałożonych na pojazdy silnikowe);
- Francja:
a) taxe spéciale sur certains véhicules routiers;
b) taxe différentielle sur les véhicules à moteur,
- Irlandia:
vehicle excise duty,
- Włochy:
a) tassa automobilistica;
b) addizionale del 5 % sulla tassa automobilistica,
- Luksemburg:
taxe sur les véhicules automoteurs,
- Holandia:
motorrijtuigenbelasting,
- Austria:
Kraftfahrzeugsteuer,
- Portugalia:
a) imposto de camionagem;
b) imposto de circulaçao,
- Finlandia:
varsinainen ajoneuvovero/egentlig fordonsskatt,
- Szwecja:
fordonsskatt,
- Wielka Brytania:
a) vehicle excise duty;
b) motor vehicle licence.
2.
Państwa Członkowskie, które zastępują jakikolwiek podatek wymieniony w ust. 1 innym podatkiem tego samego rodzaju, powiadamiają o tym Komisję, która wprowadza niezbędne zmiany.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie ustala procedury nakładania i pobierania podatków, o których mowa w art. 3.
Artykuł 5
Podatki, o których mowa w art. 3 są nakładane na pojazdy zarejestrowane w Państwach Członkowskich wyłącznie przez te państwa, w których pojazd jest zarejestrowany.
Artykuł 6
1.
Bez względu na to, jaka jest struktura podatków, o których mowa w art. 3, Państwa Członkowskie ustanawiają stawki zapewniające, że stawka podatku dla każdej kategorii lub podkategorii pojazdów, o których mowa w zał. I, nie jest niższa niż stawka minimalna zawarta w tym zał.
Przez dwa lata od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Grecji, Włochom, Portugalii i Hiszpanii zezwala się na stosowanie niższych stawek, lecz nie mniejszych niż 65 % stawek minimalnych, zawartych w zał. I.
2.
Państwa Członkowskie mogą stosować stawki ulgowe i zwolnienia w stosunku do:
a) pojazdów wykorzystywanych dla potrzeb obronnych kraju lub obrony cywilnej, pojazdów wykorzystywanych przez straż pożarną i inne służby ratunkowe oraz przez policję, jak również pojazdów wykorzystywanych do utrzymania dróg;
b) pojazdów, które jedynie okazjonalnie poruszają się po drogach publicznych Państw Członkowskich, w których są zarejestrowane, wykorzystywanych przez osoby fizyczne lub prawne, których podstawową działalnością nie jest przewóz towarów pod warunkiem, że przewozy wykonywane tymi pojazdami nie zakłócają konkurencji oraz z zastrzeżeniem zgody ze strony Komisji.
3. a) Rada, działając jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić Państwo Członkowskie do utrzymania dalszych zwolnień lub ulg w podatkach transportowych z powodów związanych z prowadzoną szczególną polityką społeczną i gospodarczą lub z infrastrukturą tego państwa.
Takie zwolnienia lub ulgi mogą być stosowane jedynie względem pojazdów, które są zarejestrowane w danym Państwie Członkowskim oraz wykonują przewozy wyłącznie na dokładnie określonej części terytorium tego państwa;
b) każde Państwo Członkowskie, które zamierza utrzymać takie zwolnienia lub ulgi, informuje o tym Komisję i przesyła jej również wszelkie niezbędne informacje.
W terminie jednego miesiąca Komisja informuje inne Państwa Członkowskie o proponowanych zwolnieniach i ulgach.
Uznaje się, że Rada wydała zezwolenie na utrzymanie proponowanych zwolnień i ulg, jeżeli w terminie dwóch miesięcy od daty poinformowania innych Państw Członkowskich zgodnie z ust. 1 ani Komisja, ani żadne Państwo Członkowskie nie zażądały zbadania sprawy przez Radę.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 akapit drugi oraz ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, jak również art. 6 dyrektywy Rady nr 92/106/EWG z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie ustanowienia wspólnych przepisów dla niektórych rodzajów transportu kombinowanego towarów pomiędzy Państwami Członkowskimi [11], Państwa Członkowskie mogą nie przyznać zwolnień lub ulg z tytułu podatków, o których mowa w art. 3, jeśli prowadziłoby to do obniżenia płaconych podatków poniżej stawek minimalnych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ III
Opłaty za przejazd oraz opłaty za korzystanie z infrastruktury
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie mogą utrzymywać lub wprowadzać opłaty za przejazd i/lub opłaty za korzystanie z infrastruktury na warunkach zawartych w ust. 2-10.
2. a) Opłaty za przejazd i opłaty za korzystanie z infrastruktury są nakładane jedynie na użytkowników autostrad lub innych dróg wielopasmowych o cechach charakterystycznych zbliżonych do autostrad lub na użytkowników mostów, tuneli oraz przełęczy górskich.
Jednakże w Państwie Członkowskim, które nie posiada sieci autostrad lub dróg dwujezdniowych o podobnych cechach charakterystycznych, opłaty za przejazd i opłaty za korzystanie z infrastruktury można nakładać na użytkowników dróg, które z technicznego punktu widzenia są najwyższej kategorii;
b) po konsultacjach z Komisją i zgodnie z procedurą ustaloną decyzją Rady z dnia 21 marca 1962 r. w sprawie zawarcia procedury dla wstępnego badania i konsultacji w odniesieniu do niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych oraz administracyjnych dotyczących transportu, proponowanych w Państwach Członkowskich [12]:
(i) opłaty za przejazd oraz opłaty za korzystanie z infrastruktury można również nakładać na użytkowników innych odcinków głównych sieci drogowych, a w szczególności
- w przypadku, gdy uzasadniają to względy bezpieczeństwa,
- w Państwie Członkowskim, które na większości swojego terytorium nie posiada jednolitej sieci autostrad lub dróg dwujezdniowych o podobnych parametrach, w tej części kraju, ale jedynie na drogach wykorzystywanych w międzynarodowym i międzyregionalnym ciężkim transporcie rzeczy pod warunkiem, że nasilenie ruchu oraz zagęszczenie ludności nie stanowią ekonomicznego uzasadnienia dla budowy autostrad lub dróg dwujezdniowych o podobnych charakterystykach;
(ii) Państwa Członkowskie, których to dotyczy, mogą zawierać w tym zakresie specjalne porozumienia dotyczące obszarów przygranicznych;
(iii) Austria może zwolnić z austriackiej opłaty za korzystanie z infrastruktury na odcinku autostrady pomiędzy Kufstein i Brenner.
3.
W tym samym czasie nie można na ten sam odcinek drogi nałożyć opłat za przejazd i opłat za korzystanie z infrastruktury.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą nałożyć opłaty za przejazd na sieci dróg również w miejscach, gdzie za korzystanie z mostów, tuneli oraz przełęczy górskich pobierane są opłaty za korzystanie z infrastruktury.
4.
Opłaty za przejazd oraz opłaty za korzystanie z infrastruktury nie mogą być dyskryminujące bezpośrednio ani pośrednio, ze względu na narodowość przewoźnika ani ze względu na pochodzenie lub miejsce docelowe pojazdu.
5.
Opłaty za przejazd oraz opłaty za korzystanie z infrastruktury należy stosować, pobierać i kontrolować ich uiszczanie w sposób stwarzający jak najmniej utrudnień w swobodnym ruchu i pozwalający na uniknięcie jakichkolwiek obowiązkowych kontroli lub zatrzymania pojazdów w momencie przekraczania wewnętrznych granic Wspólnoty.
W tym celu Państwa Członkowskie współpracują w ustanawianiu metod umożliwiających przewoźnikom wnoszenie opłat za korzystanie z infrastruktury 24 godziny na dobę, przynajmniej w głównych punktach sprzedaży, za pomocą wszystkich powszechnie przyjętych środków płatniczych, na obszarze i poza obszarem Państw Członkowskich, w których opłaty te są stosowane.
Państwa Członkowskie zapewniają odpowiednie instalacje w punktach wnoszenia opłat za przejazd oraz opłat za korzystanie z infrastruktury przy jednoczesnym utrzymaniu zwykłych norm bezpieczeństwa ruchu drogowego.
6.
Państwo Członkowskie może zastrzec, że zarejestrowane w nim pojazdy podlegają opłatom za korzystanie z infrastruktury na całej sieci dróg, leżących na terytorium tego państwa.
7.
Państwa Członkowskie, których to dotyczy, ustalają wysokość opłat za korzystanie z infrastruktury wraz z kosztami administracyjnymi dla wszystkich kategorii pojazdów na poziomie nie wyższym, niż maksymalne stawki ustalone w zał. II.
1 lipca 2002 r., a następnie raz na dwa lata, dokonuje się weryfikacji maksymalnych stawek.
W razie konieczności Komisja składa propozycje wprowadzenia odpowiednich dostosowań, a Parlament Europejski oraz Rada działając na podstawie tych propozycji podejmują działania, zgodnie z warunkami ustanowionymi w Traktacie.
W terminie dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie stosujące opłaty za korzystanie z infrastruktury stosują 50 % ulgi w stawkach opłat za korzystanie z infrastruktury dla pojazdów zarejestrowanych w Grecji ze względu na sytuację geopolityczną tego kraju.
Co roku Komisja może wydawać decyzje przedłużające stosowanie ulgi przez Państwa Członkowskie.
8.
Stawki opłat za korzystanie z infrastruktury są proporcjonalne do czasu trwania korzystania z infrastruktury.
Państwo Członkowskie może stosować wobec pojazdów zarejestrowanych na jego terytorium wyłącznie stawki roczne.
9.
Opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej powiązane są z kosztami budowy, eksploatacji oraz rozwoju danej sieci infrastruktury.
10.
Nie naruszając przepisów dotyczących opłat za przejazd wyliczanych na podstawie średniej ważonej, o których mowa w ust. 9, Państwa Członkowskie mogą uzależniać stawki tych opłat od:
a) klasyfikacji pojazdów według emisji spalin, pod warunkiem że żadna opłata za przejazd nie będzie wyższa o więcej niż 50 % od opłaty za przejazd pobieranej od pojazdów równoważnych, spełniających najsurowsze normy emisji spalin;
b) pory dnia, pod warunkiem że żadna opłata za przejazd nie jest wyższa o więcej niż 100 % od opłaty za przejazd pobieranej w najtańszej porze dnia.
Wszelkie różnicowanie w pobieraniu opłat za przejazd pod względem klasyfikacji pojazdów według emisji spalin będą proporcjonalne w stosunku do celu, do jakiego dąży dane Państwo Członkowskie.
Artykuł 8
1.
Dwa lub więcej Państw Członkowskich może współpracować przy wprowadzaniu wspólnego systemu opłat za korzystanie z infrastruktury, stosowanego na ich terytoriach traktowanych jako całość.
W takim przypadku Państwa Członkowskie obowiązane są zapewnić bliską współpracę z Komisją, a także obowiązane są do współpracy w zakresie funkcjonowania tego systemu oraz ewentualnej jego zmiany.
2.
Oprócz warunków, o których mowa w art. 7, wspólny system musi spełniać następujące kryteria:
a) Państwa Członkowskie ustalają wspólne stawki opłat za korzystanie z infrastruktury na poziomie nie wyższym niż stawki maksymalne, o których mowa w art. 7 ust. 7;
b) uiszczanie wspólnych opłat za korzystanie z infrastruktury daje dostęp do sieci infrastruktury, określonej przez uczestniczące w systemie Państwa Członkowskie zgodnie z art. 7 ust. 2;
c) do wspólnego systemu mogą przyłączać się inne Państwa Członkowskie;
d) uczestniczące w systemie Państwa Członkowskie opracowują skalę proporcji, według której każde z nich na sprawiedliwych zasadach uczestniczy w dochodach pochodzących z opłat za korzystanie z infrastruktury.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 9
1.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi dla Państw Członkowskich przeszkody w stosowaniu następujących podatków i opłat:
a) specjalnych podatków lub opłat:
- pobieranych przy rejestracji pojazdów, lub
- nakładanych na pojazdy lub ładunki o ponadnormatywnych masach lub wymiarach;
b) opłat parkingowych oraz specjalnych opłat od poruszania się pojazdów po obszarach miejskich;
c) opłat regulacyjnych, mających w szczególności przeciwdziałać tworzeniu się w określonych porach dnia i miejscach zatorów.
2. Niniejsza dyrektywa nie stanowi również dla Państw Członkowskich przeszkody w przeznaczaniu na ochronę środowiska oraz na zrównoważony rozwój sieci transportowych pewnego procentu od kwoty wpływów uzyskanych z opłat za korzystanie z infrastruktury lub z opłat za przejazd, pod warunkiem, że wartości tych opłat są wyliczane zgodnie z przepisami art. 7 ust. 7 i 9.
Artykuł 10
1.
Dla potrzeb niniejszej dyrektywy kursy wymiany euro i walut krajowych Państw Członkowskich, które nie przyjęły euro, są kursami obowiązującymi w pierwszym dniu roboczym października i opublikowanymi w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Obowiązują one od 1 stycznia kolejnego roku kalendarzowego.
2.
W momencie corocznych dostosowań przeprowadzanych zgodnie z ust. 1, Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro, mogą utrzymać w mocy wartości opłat wyrażone w walutach krajowych, jeżeli zamiana wartości wyrażonych w euro spowodowałaby zmianę wartości wyrażonej w walucie krajowej niższą niż 5 %.
Artykuł 11
1.
W terminach, o których mowa w art. 7 ust. 7 akapit drugi, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie z realizacji niniejszej dyrektywy, biorąc pod uwagę postęp technologiczny oraz zwiększające się zatory w ruchu.
2.
Nie później niż sześć miesięcy przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje niezbędne do sporządzenia wyżej wymienionego sprawozdania.
3.
Państwa Członkowskie, które wprowadzają elektroniczny system opłat za przejazd oraz opłat za korzystanie z infrastruktury, współpracują ze sobą w celu osiągnięcia odpowiedniego poziomu interoperacyjności.
Artykuł 12
1.
Do 1 lipca 2000 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
W przypadku wprowadzenia w życie przez Państwa Członkowskie wspomnianych przepisów, muszą one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie określonej niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 1999/63/WE
z dnia 21 czerwca 1999 r.
dotycząca Umowy w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy przyjętej przez Stowarzyszenie Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) i Federację Związków Zawodowych Pracowników Transportu w Unii Europejskiej (FST) — Załącznik: Umowa Europejska w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 139 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po wejściu w życie Traktatu z Amsterdamu przepisy Porozumienia w sprawie polityki społecznej, załączonego do Protokołu nr 14 w sprawie Polityki Społecznej, załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zmienione Traktatem z Maastricht, zostały włączone do art. 136-139 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(2) Zgodnie z art. 139 ust. 2 Traktatu przedstawiciele pracodawców i pracowników mogą złożyć wspólny wniosek by umowy zawierane na szczeblu wspólnotowym były wykonywane w drodze decyzji Rady na wniosek Komisji.
(3) Rada przyjęła dyrektywę 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy [1]; transport morski był jednym z rodzajów działalności wyłączonych z zakresu tej dyrektywy.
(4) Należy uwzględnić właściwe konwencje Międzynarodowej Organizacji Pracy w odniesieniu do organizacji czasu pracy, w szczególności te z nich, które dotyczą godzin pracy marynarzy.
(5) Zgodnie z art. 3 ust. 2 Porozumienia w sprawie polityki społecznej Komisja przeprowadziła konsultacje z partnerami społecznymi w sprawie możliwych kierunków wspólnotowych działań w odniesieniu do sektorów i rodzajów działalności wyłączonych z zakresu dyrektywy 93/104/WE.
(6) Po przeprowadzeniu tych konsultacji Komisja uznała za pożądane podjęcie działań w tym obszarze i ponownie przeprowadziła konsultacje z przedstawicielami pracodawców i pracowników na poziomie wspólnotowym w sprawie przewidywanego wniosku zgodnie z art. 3 ust. 3 wspomnianego Porozumienia.
(7) Stowarzyszenie Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) oraz Federacja Związków Zawodowych Pracowników Transportu w Unii Europejskiej (FST) powiadomiły Komisję o zamiarze rozpoczęcia negocjacji zgodnie z art. 4 Porozumienia w sprawie polityki socjalnej.
Porozumienie w sprawie czasu pracy marynarzy. Porozumienie to zawiera wspólny wniosek skierowany do Komisji w sprawie wykonania tego porozumienia poprzez wydanie decyzji Rady, na wniosek Komisji, zgodnie z art. 4 ust. 2 Porozumienia w sprawie polityki socjalnej.
(9) Rada w swojej rezolucji z dnia 6 grudnia 1994 r. w sprawie niektórych aspektów polityki socjalnej Unii Europejskiej: wkład w gospodarczą i społeczną zbieżność w Unii [2] zwróciła się do przedstawicieli pracodawców i pracowników z prośbą o wykorzystanie możliwości zawierania umów, ponieważ są oni blisko problemów i realiów społecznych.
(10) Porozumienie to stosuje się do marynarzy na pokładzie każdego statku pełnomorskiego, niezależnie od tego, czy stanowi własność publiczną czy prywatną, który jest zarejestrowany na terytorium jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego i bierze udział w działalności handlowej na morzu.
(11) Właściwym instrumentem prawnym dla wykonania tego porozumienia jest dyrektywa, w rozumieniu art. 249 Traktatu; wiąże ona zatem Państwa Członkowskie, w zakresie rezultatu, jaki ma być osiągnięty, pozostawiając jednak władzom krajowym swobodę wyboru form i metod.
(12) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, określonymi w art. 5 Traktatu, cele niniejszej dyrektywy nie mogą być w sposób wystarczający osiągnięte przez Państwa Członkowskie i mogą zatem być lepiej osiągnięte przez Wspólnotę; niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(13) W odniesieniu do pojęć użytych w porozumieniu, które nie zostały w nim w sposób szczegółowy zdefiniowane, niniejsza dyrektywa pozostawia Państwom Członkowskim swobodę zdefiniowania tych terminów zgodnie z ustawodawstwem i praktyką krajową, tak jak w przypadku innych dyrektyw dotyczących polityki społecznej, w których zostały użyte podobne terminy, pod warunkiem że definicje te pozostają w zgodzie z treścią Porozumienia.
(14) Komisja zgodnie z komunikatem z dnia 20 maja 1998 r. opracowała swoją propozycję dyrektywy w sprawie dostosowania i wspierania dialogu społecznego na poziomie Wspólnoty, uwzględniając przedstawicielski status stron sygnatariuszy i zgodność z prawem przepisów tego porozumienia.
(15) Zgodnie z komunikatem z dnia 14 grudnia 1993 r. dotyczącym stosowania Porozumienia w sprawie polityki socjalnej Komisja powiadomiła Parlament Europejski oraz Komitet Ekonomiczno-Społeczny, w drodze przesłania im tekstu swej propozycji dyrektywy zawierającej Porozumienie.
(16) Wykonanie Porozumienia przyczyni się do realizacji celów określonych w art. 136 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie w życie Porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy, zawartego w dniu 30 września 1998 r. przez organizacje reprezentujące przedstawicieli pracodawców i pracowników w sektorze morskim (ECSA oraz FST), wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Minimalne wymagania
1.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać w mocy lub wprowadzić przepisy bardziej korzystne niż przepisy ustanowione niniejszą dyrektywą.
2.
Wykonanie niniejszej dyrektywy nie może w żadnym przypadku stanowić uzasadnienia dla obniżenia poziomu ochrony pracowników w obszarach objętych niniejszą dyrektywą.
Nie narusza to uprawnień Państw Członkowskich i/lub przedstawicieli pracodawców i pracowników do przyjmowania w związku ze zmianą okoliczności przepisów ustawowych, wykonawczych lub układów zbiorowych pracy innych niż te, które obowiązują w czasie przyjmowania niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że spełnione są minimalne wymagania ustanawiane niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 czerwca 2002 r. lub najpóźniej do tej daty upewniają się, że przedstawiciele pracodawców i pracowników wprowadzili niezbędne środki w drodze zawarcia porozumienia, przy czym Państwa Członkowskie są zobowiązane do podjęcia każdego niezbędnego środka umożliwiającego im w każdym czasie zagwarantowanie uzyskania celów przewidzianych niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Wspomniane przepisy określone w akapicie pierwszym powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 1999/65/WE
z dnia 24 czerwca 1999 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 86/362/EWG i 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów, odpowiednio w zbożach i na ich powierzchni oraz niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/82/WE [2], w szczególności jej art. 7 ust. 4 lit. a),
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/82/WE, w szczególności jej art. 4 ust. 4 lit a),
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 7 ust. 2 lit a) dyrektywy 86/362/EWG oraz art. 4 ust. 2 lit a) dyrektywy 90/642/EWG wymaga od Państw Członkowskich przedstawienia Komisji, do 30 czerwca każdego roku, ich wcześniej ustalonych na następny rok krajowych programów monitorowania pozostałości pestycydów w owocach lub na ich powierzchni oraz w warzywach i zbożach; zdobyte przez Państwa Członkowskie doświadczenie w planowaniu, ustalaniu, wykonywaniu, szacowaniu i informowaniu o poprzednich rocznych programach monitorowania wskazuje, że termin ten jest niepraktyczny ze względu na fakt, iż podczas ich planowania na rok następny nie pozostawia on wystarczającego okresu czasu na rozpatrzenie wyników z roku poprzedniego; dodatkowy trzymiesięczny okres uważa się za wystarczający do odpowiedniej oceny dotychczasowych wyników i planowania dalszych krajowych programów monitorowania.
(2) Artykuł 7 ust. 2 lit. b) dyrektywy 86/362/EWG oraz art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 90/642/EWG nakłada na Komisję obowiązek przedstawienia Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin, do 30 września każdego roku, projektu zalecenia ustalającego włączenie do programu monitorowania programu identyfikacji pobierania specjalnych próbek; treść takiego projektu zalecenia zależna jest od informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie na temat ich przyszłych programów monitorujących; dodatkowy trzymiesięczny okres na przedstawienie Komisji planów krajowych przez Państwa Członkowskie spowodowałby trzymiesięczne opóźnienie w przedkładaniu projektu zalecenia przez Komisję Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin.
(3) W praktyce Komisja i Państwa Członkowskie planują skoordynowane wspólnotowe programy monitorowania na podstawie wieloletniego doświadczenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 7 dyrektywy 86/362/EWG:
- w ust. 2 lit. a) datę "30 czerwca" zastępuje się datą "30 września",
- w ust. 2 lit. b) i ust. 3 datę "30 września" zastępuje się datą "31 grudnia".
Artykuł 2
W art. 4 dyrektywy 90/642/EWG:
- w ust. 2 lit a) datę "30 czerwca" zastępuje się datą "30 września",
- w ust. 2 lit. b) i 3 datę "30 września" zastępuje się datą "31 grudnia".
Artykuł 3
1.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania.
2.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1999 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
3.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze przepisy od dnia 1 stycznia 2000 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 1999/66/WE
z dnia 28 czerwca 1999 r.
ustalająca wymagania dotyczące etykiety lub innego dokumentu sporządzonego przez dostawcę zgodnie z dyrektywą Rady 98/56/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych [1], w szczególności jej art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Etykieta lub inne dokumenty powinny zawierać szczegółowe dane niezbędne zarówno do kontroli urzędowej oraz do informacji plantatora.
(2) W przypadku gdy materiałowi rozmnożeniowemu towarzyszy paszport roślin w ramach Wspólnotowego Systemu Ochrony Roślin, paszport ten może stanowić na pewnych warunkach etykietę bądź inny dokument sporządzony przez dostawcę.
(3) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymagania dotyczące etykiet lub innego dokumentu sporządzonego przez dostawcę materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych, określonego w art. 8 dyrektywy 98/56/WE.
Artykuł 2
1.
Etykieta lub dokument dostawcy określony w art. 1 są wykonane z odpowiedniego materiału, który nie był uprzednio używany i publikowany jest co najmniej w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Zawierają ona następujące informacje:
i) oznaczenie "jakość WE";
ii) wskazanie kodu Państwa Członkowskiego WE;
iii) oznaczenie właściwego organu urzędowego lub określający go kod;
iv) numer rejestracyjny;
v) indywidualny numer seryjny, tygodniowy lub numer partii;
vi) nazwa botaniczna;
vii) gdzie stosowne, nazwa odmiany.
W przypadku sadzonki: nazwa odmiany bądź jej oznaczenie;
viii) gdzie stosowne, nazwa grupy roślin;
ix) ilość;
x) w przypadku przywozu z państw trzecich, zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 98/56/WE, nazwa kraju produkcji.
2.
W przypadku gdy materiał rozmnożeniowy posiada paszport roślin, zgodnie z dyrektywą Komisji 92/105/EWG [2], może on stanowić etykietę bądź dokument dostawcy określony w ust. 1.
Jednakże należy podać oznaczenie "jakość WE" oraz oznaczenie dotyczące właściwego organu urzędowego, na mocy dyrektywy 98/56/WE, oraz, gdzie stosowne, odniesienie do nazwy odmiany, sadzonki lub grupy roślin.
W przypadku przywozu z państw trzecich, zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 98/56/WE, należy również podać nazwę kraju produkcji.
Informacje te mogą być zamieszczone w tym samym dokumencie co paszport roślin, powinny być jednak wyraźnie oddzielone.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonywania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1999 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/67/WE
z dnia 28 czerwca 1999 r.
zmieniająca dyrektywę 93/49/EWG określającą wykazy wskazujące warunki, jakie mają zostać spełnione przez materiał rozmnożeniowy roślin ozdobnych oraz rośliny ozdobne, zgodnie z dyrektywą Rady 91/682/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych [1], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywą Komisji 93/49/EWG [2], stosownie do dyrektywy Rady 91/682/EWG [3] w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych oraz roślinami ozdobnymi, ostatnio zmienionej decyzją Komisji 1999/9/WE [4], zostały ustalone wykazy, w szczególności warunki dotyczące jakości (zdrowie, tożsamość i czystość związane z rodzajem lub gatunkiem, lub, gdy ma to zastosowanie, z odmianą, a w przypadku nasion, ze zdolnością kiełkowania) oraz etykieta lub inny dokument sporządzany przez dostawcę, podające szczegóły niezbędne do urzędowej kontroli oraz w celu dostarczenia hodowcy informacji.
(2) Dyrektywa 91/682/EWG traci moc z dniem 1 lipca 1999 r. i zostaje zastąpiona dyrektywą 98/56/WE.
(3) Niektóre warunki ustanowione w dyrektywie 93/49/EWG zostały włączone do dyrektywy 98/56/WE, a inne warunki ustala dyrektywa Komisji 1999/66/WE [5]; zgodnie z art. 5 ust. 5 dyrektywy 98/56/WE Komisja może, na pewnych warunkach, ustalić wykaz dla poszczególnego rodzaju lub gatunku, ustanawiając dodatkowe warunki dotyczące jakości, jakie spełniać musi materiał rozmnożeniowy przeznaczony do wprowadzenia do obrotu; w tym celu Komisja dokonuje obecnie przeglądu dyrektywy 93/49/EWG, stosując kryteria ustalone w powyższych przepisach; właściwe jest obecnie usunięcie zdezaktualizowanych przepisów dyrektywy 93/49/EWG.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 93/49/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) z dniem 1 lipca 1999 r. skreśla się:
- artykuł 1,
- artykuł 2,
- artykuł 3 ust. 2–4,
- artykuł 4 ust. 2–4,
- artykuł 5;
2) z dniem 31 grudnia 1999 r. skreśla się:
- artykuł 6.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 1999/68/WE
z dnia 28 czerwca 1999 r.
określająca dodatkowe przepisy w odniesieniu do wykazów odmian roślin ozdobnych prowadzonych przez dostawców na mocy dyrektywy Rady 98/56/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Komisji 93/78/EWG [2] ustanawia środki wykonawcze dotyczące wykazów odmian roślin ozdobnych prowadzonych przez dostawców na mocy dyrektywy Rady 91/682/EWG [3].
(2) Dyrektywa 91/682/EWG traci moc z dniem 1 lipca 1999 r. i zastąpiona zostaje dyrektywą 98/56/WE.
(3) Zgodnie z art. 9 ust. 4 dyrektywy 98/56/WE można przyjąć dodatkowe przepisy wykonawcze zawierające opis techniczny i oznaczenia w odniesieniu do wykazów odmian roślin ozdobnych prowadzonych przez dostawców.
(4) System opisu odmian istnieje już na poziomie wspólnotowym w ramach systemu ochrony odmian roślin.
(5) System zawiera również informacje na temat utrzymania odmian oraz różnic w stosunku do najbardziej podobnych odmian.
(6) W świetle rozwoju prawodawstwa wspólnotowego regulującego system ochrony odmian roślin pożądane jest zapewnienie spójności z takim prawodawstwem w odniesieniu do opisu odmian na mocy dyrektywy 98/56/WE.
(7) Dyrektywa 93/78/EWG powinna zostać uchylona.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia dodatkowe przepisy wykonawcze w odniesieniu do wykazów odmian roślin ozdobnych prowadzonych przez dostawców zgodnie z art. 9 ust. 1 tiret czwarte dyrektywy 98/56/WE.
Artykuł 2
1.
Wykazy prowadzone przez dostawców zawierają:
i) nazwę odmiany wraz z jej powszechnie znanymi synonimami, w odpowiednim przypadku;
ii) wskazówki dotyczące utrzymania odmiany i zastosowanego sposobu rozmnażania;
iii) opis odmiany, co najmniej na podstawie właściwości i sposobu ich określenia, zgodnie z przepisami w sprawie składania wniosków o przyznanie wspólnotowej ochrony odmian roślin, gdy mają one zastosowanie;
iv) w razie możliwości informacje wskazujące, czym odmiana różni się od innych odmian najbardziej do niej podobnych.
2.
Przepisów ust. 1 ppkt ii) i iv) nie stosuje się do żadnego dostawcy, którego działalność ogranicza się do wprowadzania do obrotu materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych.
Artykuł 3
Dyrektywa 93/78/EWG traci moc z dniem określonym w art. 4 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Rady 99/70/WE
z dnia 28 czerwca 1999 r.
dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 139 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po wejściu w życie Traktatu z Amsterdamu, postanowienia Porozumienia w sprawie polityki społecznej, dołączonego do Protokołu w sprawie polityki społecznej, załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zostały włączone do art. 136—139 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(2) Partnerzy społeczni mogą, zgodnie z art. 139 ust. 2 Traktatu, wspólnie wnieść o to, aby ich porozumienia na poziomie wspólnotowym mogły być wprowadzone w życie decyzją Rady podjętą na wniosek Komisji.
(3) Punkt 7 Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników stanowi między innymi, że "zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego musi prowadzić do poprawy warunków życia i pracy pracowników we Wspólnocie Europejskiej.
Proces taki musi wynikać ze zbliżania tych warunków jednocześnie z utrzymaniem tendencji do ich poprawy, w szczególności jeśli chodzi o formy zatrudnienia inne niż umowy o pracę na czas nieokreślony, takie jak umowy o pracę na czas określony, praca w niepełnym wymiarze czasu, praca czasowa i praca sezonowa".
(4) Rada nie była w stanie przyjąć decyzji ani w sprawie projektu dyrektywy dotyczącej niektórych stosunków pracy w odniesieniu do zakłóceń konkurencji [1], ani projektu dyrektywy w sprawie niektórych rodzajów stosunków pracy w odniesieniu do warunków pracy [2].
(5) Konkluzje Rady Europejskiej w Essen podkreśliły potrzebę podjęcia środków w celu "zwiększenia intensywności zatrudnienia, w szczególności poprzez bardziej elastyczną organizację pracy w sposób, który zaspakajałby zarówno życzenia pracowników jak i wymogi konkurencji".
(6) Rezolucja Rady z dnia 9 lutego 1999 r. w sprawie wytycznych dotyczących zatrudnienia na rok 1999 zachęca partnerów społecznych na wszystkich poziomach, do negocjowania porozumień modernizujących organizacje pracy, włączając elastyczne zasady pracy, mając na celu uczynienie przedsiębiorstw produktywnymi i konkurencyjnymi oraz osiągnięcie koniecznej równowagi pomiędzy elastycznością i bezpieczeństwem.
(7) Komisja, zgodnie z art. 3 ust. 2 Porozumienia w sprawie polityki społecznej, przeprowadziła konsultacje z partnerami społecznymi w sprawie możliwych kierunków działania wspólnotowego w odniesieniu do elastycznego czasu pracy oraz bezpieczeństwa pracy.
(8) Komisja, stwierdziwszy po niniejszej konsultacji, że wspólnotowe działanie byłoby pożądane, ponownie podjęła konsultacje z partnerami społecznymi w sprawie przedmiotu przewidywanych działań zgodnie z art. 3 ust. 3, niniejszego Porozumienia.
(9) Ogólne organizacje międzybranżowe działające w przemyśle, a mianowicie Europejska Unia Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejska Konfederacja Związków Zawodowych (ETUC), poinformowały Komisję wspólnym pismem z dnia 23 marca 1998 r., że ich pragnieniem jest wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 4 niniejszego Porozumienia; wspólnym pismem wnieśli do Komisji o dodatkowy termin trzech miesięcy; Komisja zgodziła się na ten wniosek, przedłużając termin negocjacji do dnia 30 marca 1999 r.
(10) Wspomniane organizacje międzybranżowe działające w przemyśle, zawarły dnia 18 marca 1999 r. Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony; przekazały Komisji wspólną wniosek, o to aby Porozumienie ramowe zostało wprowadzone w życie decyzją Rady podjętą na wniosek Komisji, zgodnie z art. 4 ust. 2 Porozumienia w sprawie polityki społecznej.
(11) Komisja w swej rezolucji z dnia 6 grudnia 1994 r. w sprawie "niektórych aspektów polityki społecznej Unii Europejskiej: wkład do ekonomicznej i społecznej spójności w Unii" [3], zwróciła się do partnerów społecznych, aby korzystali z możliwości zawierania porozumień, jako że z natury rzeczy posiadają lepszą orientację w społecznych realiach i problemach.
(12) W preambule Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin z dnia 6 czerwca 1997 r., sygnatariusze wyrazili zamiar rozważenia potrzeby zawarcia podobnych porozumień odnoszących się do innych form elastycznej pracy.
(13) Partnerzy społeczni uznali, że szczególną uwagę należy zwrócić na zatrudnienie na czas określony, a jednocześnie wskazali, że zamierzają rozważyć potrzebę podobnego porozumienia w sprawie pracy czasowej.
(14) Sygnatariusze uznali za stosowne zawrzeć porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, ustalające ogólne zasady i minimalne wymogi dotyczące umów o pracę na czas określony oraz stosunku pracy; wyrazili pragnienie poprawy jakości pracy na czas określony poprzez wprowadzenie zasady niedyskryminacji oraz ustalenia sposobów przeciwdziałania nadużyciom wynikającym ze stosowania następujących po sobie umów o pracę na czas określony i nawiązywania następujących po sobie stosunków pracy na czas określony.
(15) Właściwą formą wprowadzenia w życie Porozumienia ramowego jest dyrektywa w rozumieniu art. 249 Traktatu; wiąże ona strony, co do celu, który ma być osiągnięty, pozostawiając im wybór, co do form i metod.
(16) Zgodnie z zasadami subsydiarności i proporcjonalności, ustanowionymi w art. 5 Traktatu, cele niniejszej dyrektywy nie mogą być właściwie osiągnięte przez Państwa Członkowskie i dlatego mogą być w pełni zrealizowane przez Wspólnotę; niniejsza dyrektywa ograniczona jest do minimum niezbędnego do osiągnięcia jej celów i nie wykracza poza to co jest konieczne do ich osiągnięcia.
(17) Odnośnie pojęć użytych w Porozumieniu ramowym, ale bezpośrednio w nim nie zdefiniowanych, niniejsza dyrektywa pozwala Państwom Członkowskim zdefiniować te terminy zgodnie z ich ustawodawstwem krajowym i praktyką krajową, tak jak to jest w przypadku innych dyrektyw w sprawach społecznych, używających podobnych pojęć, pod warunkiem, że definicje, o których mowa, pozostają zgodne z treścią Porozumienia ramowego.
(18) Komisja sporządziła projekt dyrektywy zgodnie ze swym komunikatem z dnia 14 grudnia 1993 r. dotyczącym stosowania Porozumienia w sprawie polityki społecznej oraz z komunikatem z dnia 20 maja 1998 r. o dostosowaniu i popieraniu dialogu społecznego na poziomie wspólnotowym, uwzględniając reprezentatywny status stron porozumienia, ich mandat, oraz zgodność z prawem poszczególnych postanowień Porozumienia ramowego; umawiające się strony Porozumienia są łącznie wystarczająco reprezentatywne.
(19) Komisja poinformowała Parlament Europejski oraz Komitet Ekonomiczno-Społeczny przesyłając im tekst Porozumienia, wraz z projektem dyrektywy oraz jej uzasadnieniem, zgodnie z jej komunikatem dotyczącym wykonania postanowień Protokołu w sprawie polityki społecznej.
(20) Parlament Europejski przyjął dnia 6 maja 1999 r. uchwałę w sprawie Porozumienia ramowego zawartego przez partnerów społecznych.
(21) Wykonanie porozumienia ramowego przyczynia się do osiągnięcia celów określonych w art. 136 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest wykonanie załączonego do niej Porozumienia ramowego w sprawie umów na czas określony, zawartego dnia 18 marca 1999 r. między głównymi organizacjami międzybranżowymi (UNICE, CEEP oraz ETUC).
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, w terminie do dnia 10 lipca 2001 r. lub zapewniają, że najpóźniej w tym terminie partnerzy społeczni wprowadzą, w drodze porozumienia, niezbędne ku temu środki, przy czym od Państw Członkowskich wymaga się podjęcia wszelkich środków niezbędnych dla umożliwienia im stałego zapewniania realizacji celów określonych w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie mogą skorzystać z dodatkowego rocznego terminu, w razie konieczności, po skonsultowaniu z partnerami społecznymi, w celu przezwyciężenia szczególnych trudności lub w celu wykonania postanowień układu zbiorowego.
Państwa Członkowskie w takich okolicznościach niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie, o których mowa w pierwszym akapicie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 1999/71/WE
z dnia 14 lipca 1999 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym odpowiednio owocach i warzywach oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 1999/65/EWG [2], w szczególności jej art. 10;
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz na ich powierzchni [3], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 98/82/WE [4],w szczególności jej art. 10;
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 1999/65/WE, w szczególności jej art. 7;
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [6], ostatnio zmieniona dyrektywą 99/1/WE [7],w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Nowa substancja czynna azoksystrobina została włączona do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG poprzez dyrektywę Komisji 98/47/WE [8], w celu stosowania jej wyłącznie jako fungicyd, ale bez określenia szczególnych warunków mających wpływ na uprawy, wobec których można stosować środki ochrony roślin zawierające azoksystrobinę.
(2) Wymienione włączenie tej substancji do załącznika I zostało dokonane na podstawie oceny przedłożonych informacji dotyczących proponowanego zastosowania jej jako fungicydu w odniesieniu do zbóż i winorośli; informacje dotyczące stosowania w odniesieniu do zbóż, winorośli i bananów zostały przedłożone przez niektóre Państwa Członkowskie zgodnie z wymogami art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG; dostępne informacje zostały poddane kontroli oraz okazały się wystarczające do ustalenia niektórych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów.
(3) W przypadku gdy nie istnieje najwyższy dopuszczalny wspólnotowy poziom pozostałości lub nie istnieją tymczasowe MRL, Państwa Członkowskie określają krajowy tymczasowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG, przed udzieleniem zezwolenia.
(4) W momencie włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, dnia 22 kwietnia 1998 r. została zakończona techniczna i naukowa ocena azoksystrobiny w formie kontrolnego sprawozdania Komisji dotyczącego azoksystrobiny; zgodnie ze sprawozdaniem, dopuszczalne spożycie dzienne azoksystrobiny zostało ustalone na poziomie 0,1 mg/kg wagi ciała/dzień; długotrwałe narażenie konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano azoksystrobinę zostało ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [9] oraz zostało obliczone, że najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości określone w niniejszej dyrektywie nie powodują przekroczenia dopuszczalnego spożycia dziennego.
(5) Ostre skutki toksyczne wymagające ustanowienia ostrej dawki odniesienia nie wystąpiły podczas oceny i dyskusji, która poprzedzała włączenie azoksystrobiny do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(6) Dla niektórych produktów rolnych warunki stosowania azoksystrobiny zostały już określone w sposób, który pozwala ustalić ostateczne najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości.
(7) W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumenta przed narażeniem na pozostałości w produktach lub na ich powierzchni, w odniesieniu do których nie zostało przyznane zezwolenie, właściwe jest ustalenie tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości na niższym poziomie oznaczenia analitycznego dla wszystkich produktów objętych dyrektywami Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG; ustalenie na poziomie wspólnotowym tych tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości nie zwalnia Państw Członkowskich od obowiązku określenia tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów dla azoksystrobiny zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG oraz zgodnie z załącznikiem VI do dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności z jego częścią B, sekcja 2.4.2.3; uważa się, że okres czterech lat jest wystarczający do ustalenia dalszego zastosowania azoksystrobiny; po upływie tego okresu tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości powinny stać się ostatecznymi.
(8) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu, partnerzy handlowi we Wspólnocie byli konsultowani w zakresie poziomów ustanowionych w niniejszej dyrektywie, ich uwagi odnośnie do tych poziomów zostały uwzględnione; możliwość ustalenia tolerancji w przywozie w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla określonych kombinacji pestycydów i upraw będzie zbadana przez Komisję w oparciu o dostarczone dane.
(9) Opinia Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych, wobec których stosowano pestycydy, została wzięta pod uwagę.
(10) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ;
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 86/362/EWG część A dodaje się następujące pozostałości pestycydów:
Pozostałości pestycydu _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom w mg/kg _BAR_
Azoksystrobina _BAR_ 0,3 Pszenica, żyto, pszenżyto, jęczmień 0,05 Inne zboża _BAR_
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG część B dodaje się następujące pozostałości pestycydów:
Pozostałości pestycydu _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom w mg/kg _BAR_
Azoksystrobina _BAR_ 0,01 Mleko 0,05 Inne produkty pochodzenia zwierzęcego _BAR_
Artykuł 3
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG część B dodaje się następujące pozostałości pestycydów:
Grupy i przykłady poszczególnych produktów, do których stosuje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości _BAR_ Pozostałości pestycydów oraz najwyższy dopuszczalny poziom w mg/kg _BAR_
_BAR_ Azoksystrobina _BAR_
1.Owoce, świeże, suszone lub niegotowane, zakonserwowane przez mrożenie, bez dodatku cukru, orzechy
i)OWOCE CYTRUSOWE _BAR_ 0,05 _BAR_
Grejpfruty _BAR_ _BAR_
Cytryny _BAR_ _BAR_
Limy _BAR_ _BAR_
Mandarynki (włączając klementynki i inne mieszańce) _BAR_ _BAR_
Pomarańcze _BAR_ _BAR_
Pomele _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
ii)ORZECHY (łuskane lub niełuskane) _BAR_ 0,1 _BAR_
Migdały _BAR_ _BAR_
Orzechy brazylijskie _BAR_ _BAR_
Orzechy nerkowca _BAR_ _BAR_
Kasztany jadalne _BAR_ _BAR_
Orzechy kokosowe _BAR_ _BAR_
Orzechy laskowe _BAR_ _BAR_
Orzechy makadamia _BAR_ _BAR_
Orzeszki pekan _BAR_ _BAR_
Orzeszki sosnowe _BAR_ _BAR_
Pistacje _BAR_ _BAR_
Orzechy włoskie _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
iii)OWOCE ZIARNKOWE _BAR_ 0,05 _BAR_
Jabłka _BAR_ _BAR_
Gruszki _BAR_ _BAR_
Pigwy _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
iv)OWOCE PESTKOWE _BAR_ 0,05 _BAR_
Morele _BAR_ _BAR_
Wiśnie _BAR_ _BAR_
Brzoskwinie (włącznie z nektarynami i podobnymi mieszańcami) _BAR_ _BAR_
Śliwki _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
v)OWOCE JAGODOWE I OWOCE DROBNE
a)Winogrona deserowe i do produkcji wina _BAR_ 2 _BAR_
Winogrona deserowe _BAR_ _BAR_
Winogrona do produkcji wina _BAR_ _BAR_
b)Truskawki (za wyjątkiem dzikich) _BAR_ 0,05 _BAR_
c)Maliny i jeżyny (za wyjątkiem dzikich) _BAR_ 0,05 _BAR_
Jeżyny _BAR_ _BAR_
Jeżyny popielice _BAR_ _BAR_
Owoce mieszańców jeżyn z malinami _BAR_ _BAR_
Maliny _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
d)Pozostałe drobne owoce i owoce jagodowe (za wyjątkiem dzikich) _BAR_ 0,05 _BAR_
Borówka czarna (owoce z gatunku Vaccinium myrtillus) _BAR_ _BAR_
Żurawiny _BAR_ _BAR_
Porzeczki (czerwone, czarne i białe) _BAR_ _BAR_
Agrest _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
e)Dzikie owoce jagodowe i dzikie owoce _BAR_ 0,05 _BAR_
vi)RÓŻNE
Awokado _BAR_ _BAR_
Banany _BAR_ 0,1 _BAR_
Daktyle _BAR_ _BAR_
Figi _BAR_ _BAR_
Kiwi _BAR_ _BAR_
Kumkwat _BAR_ _BAR_
Liczi _BAR_ _BAR_
Mango _BAR_ _BAR_
Oliwki _BAR_ _BAR_
Owoce męczennicy _BAR_ _BAR_
Ananasy _BAR_ _BAR_
Granaty _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
2.Warzywa, świeże lub niegotowane, mrożone lub suszone _BAR_ 0,05 _BAR_
i)WARZYWA KORZENIOWE I BULWIASTE
Burak _BAR_ _BAR_
Marchew _BAR_ _BAR_
Selery _BAR_ _BAR_
Chrzan _BAR_ _BAR_
Karczoch jerozolimski _BAR_ _BAR_
Pasternak _BAR_ _BAR_
Korzeń pietruszki _BAR_ _BAR_
Rzodkiewka _BAR_ _BAR_
Salsefia _BAR_ _BAR_
Słodkie ziemniaki _BAR_ _BAR_
Brukiew _BAR_ _BAR_
Rzepa _BAR_ _BAR_
Pochrzyn _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
ii)WARZYWA CEBULOWE
Czosnek _BAR_ _BAR_
Cebula _BAR_ _BAR_
Cebula szalotka _BAR_ _BAR_
Cebula dymka _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
iii)WARZYWA OWOCOWE
a)Psiankowate _BAR_ _BAR_
Pomidory _BAR_ _BAR_
Papryka _BAR_ _BAR_
Oberżyny _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
b)Dyniowate – o jadalnej skórce _BAR_ _BAR_
Ogórki _BAR_ _BAR_
Korniszony _BAR_ _BAR_
Cukinie _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
c)Dyniowate o niejadalnej skórce _BAR_ _BAR_
Melony _BAR_ _BAR_
Dynie _BAR_ _BAR_
Arbuzy _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
d)Kukurydza słodka _BAR_ _BAR_
iv)WARZYWA KAPUSTNE
a)Kwiatostanowe _BAR_ _BAR_
Brokuły _BAR_ _BAR_
Kalafiory _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
b)Głowiaste _BAR_ _BAR_
Kapusta brukselska _BAR_ _BAR_
Kapusta głowiasta _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
c)Liściaste _BAR_ _BAR_
Kapusta pekińska _BAR_ _BAR_
Jarmuż _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
d)Kalarepa _BAR_ _BAR_
v)WARZYWA LIŚCIASTE ŚWIEŻE ZIOŁA
a)Sałata i podobne _BAR_ _BAR_
Rzeżucha _BAR_ _BAR_
Roszponka jadalna _BAR_ _BAR_
Sałata _BAR_ _BAR_
Skarolia _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
b)Szpinak i podobne _BAR_ _BAR_
Szpinak _BAR_ _BAR_
Boćwina _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
c)Rukiew wodna _BAR_ _BAR_
d)Cykoria _BAR_ _BAR_
e)Zioła _BAR_ _BAR_
Trybula _BAR_ _BAR_
Szczypiorek _BAR_ _BAR_
Pietruszka _BAR_ _BAR_
Seler liściasty _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
vi)WARZYWA STRĄCZKOWE (świeże)
Fasola (ze strąkami) _BAR_ _BAR_
Fasola (bez strąków) _BAR_ _BAR_
Groch (ze strąkami) _BAR_ _BAR_
Groch (bez strąków) _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
vii)WARZYWA ŁODYGOWE (świeże)
Szparagi _BAR_ _BAR_
Karczochy hiszpańskie _BAR_ _BAR_
Seler zwyczajny _BAR_ _BAR_
Koper włoski _BAR_ _BAR_
Karczochy kuliste _BAR_ _BAR_
Por _BAR_ _BAR_
Rabarbar _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
viii)GRZYBY
a)Grzyby hodowlane _BAR_ _BAR_
b)Grzyby dziko rosnące _BAR_ _BAR_
3.Rośliny strączkowe _BAR_ 0,05 _BAR_
Fasole _BAR_ _BAR_
Soczewice _BAR_ _BAR_
Groch _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
4.Nasiona roślin oleistych _BAR_ 0,05 _BAR_
Siemię lniane _BAR_ _BAR_
Orzeszki ziemne _BAR_ _BAR_
Ziarna maku _BAR_ _BAR_
Ziarna sezamu _BAR_ _BAR_
Ziarna słonecznika _BAR_ _BAR_
Nasiona rzepaku _BAR_ _BAR_
Ziarna soi _BAR_ _BAR_
Ziarna gorczycy _BAR_ _BAR_
Nasiona bawełny _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_
5.Ziemniaki _BAR_ 0,05 _BAR_
Ziemniaki wczesne i konsumpcyjne _BAR_ _BAR_
6.Herbata (czarna herbata uzyskana z liści Camellia sinensis) _BAR_ 0,1 _BAR_
7.Chmiel (suszony), łącznie z granulatem chmielu i nieskoncentrowanym proszkiem _BAR_ 0,1 _BAR_
Artykuł 4
1.
W odniesieniu do produktów rolnych wymienionych w załączniku II część A do dyrektywy 86/362/EWG oraz w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG, gdzie najwyższe dopuszczalne pozostałości dla azoksystrobiny są oznaczone literą "p)", oznacza to, że są to poziomy tymczasowe p), zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
2.
Cztery lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy dla azoksystrobiny określone w załącznikach przestają być poziomami tymczasowymi i stają się poziomami ostatecznymi, w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 86/362/EWG i 86/363/EWG lub odpowiednio art. 3 dyrektywy 90/652/EWG.
Artykuł 5
1.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1999 r.
2.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 stycznia 2000 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te stosuje się od dnia 1 lutego 2000 r.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 1999/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 29 lipca 1999 r.
w sprawie zmiany dyrektywy Rady 92/117/EWG dotyczącej środków ochrony przed określonymi chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi u zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego w celu zapobieżenia zakażeniom i zatruciom przenoszonym przez żywność
PARLAMENT EUROPEJSKI, RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle nabytego doświadczenia oraz znaczenia przywiązywanego do zapobiegania chorobom odzwierzęcym oraz zwalczania ich niezbędne wydaje się dokonanie istotnej rewizji przepisów dyrektywy Rady 92/117/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. dotyczącej środków ochrony przed określonymi chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi u zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego w celu zapobieżenia zakażeniom i zatruciom przenoszonym przez żywność [4].
(2) Taka istotna rewizja mogłaby polegać na wprowadzeniu nowych przepisów w odniesieniu do systemu sprawozdawczego dotyczącego chorób odzwierzęcych, usprawnienia zasad zwalczania i eliminacji salmonellozy w stadach drobiu oraz systemu zwalczania chorób odzwierzęcych innych niż salmonelloza.
(3) Taka istotna rewizja wymaga konsultacji i rozważenia przez wszystkie zainteresowane strony, w szczególny zaś sposób przez organizacje konsumenckie, sektor rolniczy oraz świat nauki.
(4) Do czasu przeprowadzenia tej rewizji należy przewidzieć odroczenie zarówno terminów planów przedkładanych przez państwa trzecie, jak i obowiązek przedłożenia przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosków dotyczących nowych przepisów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/117/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 14 ust. 2 wyrazy "do dnia 31 grudnia 1998 r." zastępuje się wyrazami "rok po wejściu w życie aktów przyjętych stosownie do wniosków określonych w art. 15a ust. 2.";
2) artykuł 15a otrzymuje brzmienie:
a) w ust. 1 datę "1 listopada 1997 r." zastępuje się datą: "31 marca 2000 r.";
b) na końcu ust. 2 datę "1 czerwca 1998 r." zastępuje się datą: "31 grudnia 2000 r.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, nie później niż do dnia 1 września 1997 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą. Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 1999/74/WE
z dnia 19 lipca 1999 r.
ustanawiająca minimalne normy ochrony kur niosek
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 7 marca 1988 r. Rada, stosując się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w sprawie 131/86 (uchylenie dyrektywy Rady 86/113/EWG z dnia 25 marca 1986 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony kur niosek utrzymywanych w klatkach w systemie bateryjnym), przyjęła dyrektywę 88/166/EWG [4].
(2) Artykuł 9 dyrektywy 88/166/EWG wymaga, aby Komisja przedstawiła przed dniem 1 stycznia 1993 r. sprawozdanie w sprawie postępu naukowego dotyczącego dobrostanu kur w ramach różnych systemów hodowli oraz w sprawie przepisów zawartych w załączniku do tej dyrektywy, wraz z wszelkimi właściwymi projektami dostosowującymi.
(3) Dyrektywa Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotycząca ochrony zwierząt hodowlanych [5] opracowana na podstawie Europejskiej Konwencji w sprawie ochrony zwierząt hodowlanych, ustanawia przepisy wspólnotowe zmierzające do nadania mocy prawnej zasadom ustanowionym w Konwencji, obejmującym przepisy dotyczące pomieszczeń, pokarmu, wody i opieki odpowiadającej psychologicznym i etologicznym potrzebom zwierząt.
(4) W 1995 r. Stały Komitet Europejskiej Konwencji w sprawie ochrony zwierząt hodowlanych przyjął szczegółowe zalecenia, obejmujące kury nioski.
(5) Ochrona kur niosek leży w zakresie kompetencji Wspólnoty.
(6) Różnice, które mogą zakłócić warunki konkurencji przeszkadzają w sprawnym funkcjonowaniu organizacji rynku zwierzęcego i produktów zwierzęcych.
(7) Sprawozdanie Komisji, określone w ust. 2, oparte na opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego stwierdza, że dobrostan kur w obecnie stosowanych klatkach w systemie bateryjnym oraz w innych systemach hodowli jest niezadowalająca i że niektóre ich potrzeby nie mogą być zaspokojone w takich klatkach; dlatego należy wprowadzić możliwie najwyższe normy, w świetle różnych parametrów, które trzeba rozważyć w celu poprawienia tych warunków.
(8) Jednakże w okresie, który zostanie ustalony, stosowanie nieulepszonych systemów klatek może być kontynuowane w pewnych warunkach, włączając wymagania co do ulepszenia konstrukcji i przestrzeni.
(9) Należy zachować równowagę między różnymi branymi pod uwagę aspektami, rozważania dotyczącymi zarówno dobrostanu jak i zdrowia, ekonomiczne i społeczne, jak również wpływu na środowisko.
(10) Właściwe jest, aby w czasie badań nad dobrostanem kur niosek w różnych systemach hodowli, przyjąć przepisy umożliwiające Państwom Członkowskim wybór najbardziej właściwego systemu lub systemów.
(11) Komisja musi przedstawić nowe sprawozdanie wraz z właściwymi projektami, uwzględniającymi to sprawozdanie.
(12) Dlatego dyrektywa 88/166/EWG powinna być uchylona i zastąpiona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne normy ochrony kur niosek.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
- ferm z ilością kur niosek mniejszą niż 350,
- ferm utrzymujących hodowle kur niosek.
Jednakże takie fermy w dalszym ciągu podlegają odpowiednim wymaganiom dyrektywy 98/58/WE.
Artykuł 2
1.
Definicje w art. 2 dyrektywy 98/58/WE stosuje się w miarę potrzeby.
2.
Dodatkowo do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "kury nioski" oznaczają: kury gatunku Gallus gallus, które osiągnęły zdolność do składania jaj i są hodowane dla produkcji jaj nieprzeznaczonych do wylęgu;
b) "gniazdo" oznacza: wydzielone miejsce do znoszenia jaj, którego składniki podłogi nie mogą zawierać siatki drucianej mogącej stykać się z ptakami, przeznaczone dla indywidualnych kur lub grup kur (gniazdo grupowe);
c) "ściółka" oznacza: dowolny kruchy materiał umożliwiający kurom zaspokojenie ich potrzeb etologicznych;
d) "powierzchnia użytkowa" oznacza: powierzchnię o szerokości co najmniej 30 cm i nachyleniu podłogi nie przekraczającym 14 %, z wysokością prześwitu co najmniej 45 cm.
Powierzchnie gniazd nie są uważane za powierzchnie użytkowe.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, w zależności od systemu lub systemów przez nie przyjętych, zapewniają, aby właściciele oraz posiadacze kur niosek stosowali nie tylko odpowiednie przepisy dyrektywy 98/58/WE i załącznika do niniejszej dyrektywy, ale również określone poniżej szczególne wymagania dla każdego z systemów, a mianowicie:
a) przepisy ustanowione w rozdziale I w odniesieniu do systemów alternatywnych;
b) lub przepisy ustanowione w rozdziale II w odniesieniu do nieulepszonych systemów klatek;
c) lub przepisy rozdziału III dotyczące ulepszonych klatek.
ROZDZIAŁ I
Przepisy mające zastosowanie do systemów alternatywnych
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r. wszystkie nowobudowane lub przebudowywane systemy produkcji, określone w tym rozdziale, oraz wszystkie takie systemy produkcji wprowadzone do użytkowania po raz pierwszy spełniały co najmniej poniższe wymagania.
1) Wszystkie systemy muszą być wyposażone w taki sposób, aby wszystkie kury nioski miały:
a) podajnik podłużny, zapewniające przynajmniej 10 cm na ptaka, lub podajniki koliste, zapewniające przynajmniej 4 cm na ptaka;
b) stałe koryta poidłowe zapewniające 2,5 cm na kurę, albo kołowe koryta poidłowe zapewniające 1 cm na kurę.
Dodatkowo, w przypadku gdy są stosowane poidła smoczkowe lub kubki, na każde 10 kur przypada jedno poidło smoczkowe lub kubek.
W przypadku, gdy punkty pojenia są przyłączone do instalacji wodociągowej, w zasięgu każdej kury znajdują się co najmniej dwa kubki lub dwa poidła smoczkowe;
c) co najmniej jedno gniazdo na każde siedem kur.
Jeżeli stosowane są gniazda grupowe, na maksimum 120 kur musi przypadać co najmniej 1 m2 powierzchni gniazda;
d) odpowiednie grzędy, bez ostrych krawędzi, i zapewniające co najmniej 15 cm na kurę.
Grzęd nie wolno umieszczać ponad ściółką oraz odstęp poziomy między grzędami musi wynosić co najmniej 30 cm, a odstęp poziomy między grzędą a ścianą musi wynosić co najmniej 20 cm;
e) co najmniej 250 cm2 powierzchni ściółki na kurę, przy czym ściółka zajmuje co najmniej jedną trzecią powierzchni podłogi.
2) Podłogi tych urządzeń muszą być zbudowane w taki sposób, aby odpowiednio wspierały każdy ze skierowanych do przodu pazurów każdej łapy.
3) W uzupełnieniu do przepisów ustanowionych w pkt 1 i 2,
a) jeżeli stosowane są systemy hodowli, gdzie kury nioski mogą swobodnie przemieszczać się między różnymi poziomami,
i) może być nie więcej niż cztery poziomy;
ii) wysokość prześwitu między poziomami musi wynosić co najmniej 45 cm;
iii) urządzenia do karmienia i pojenia muszą być rozmieszczone w taki sposób, aby zapewnić jednakowy dostęp dla wszystkich kur;
iv) poziomy muszą być tak rozplanowane, aby zapobiegać opadaniu odchodów na niższe poziomy.
b) Jeżeli kury nioski mają dostęp do otwartych wybiegów:
i) musi być kilka otworów dających bezpośredni dostęp do przestrzeni zewnętrznej, o wysokości co najmniej 35 cm i szerokości co najmniej 40 cm, ciągnącej się wzdłuż całej długości budynku; w każdym przypadku na grupę 1000 kur musi być dostępny otwór o szerokości 2 m;
ii) otwarte wybiegi muszą posiadać:
- powierzchnię właściwą dla obsady zwierząt i dla rodzaju podłoża w celu zapobieżenia jakimkolwiek zakażeniom,
- schronienie na wypadek niepogody i pojawienia się drapieżników oraz, w razie potrzeby, odpowiednie koryta poidłowe.
4) Obsada zwierząt nie może przekraczać dziewięciu kur niosek na m2 powierzchni użytkowej.
Jednakże w przypadku gdy powierzchnia użytkowa odpowiada dostępnej powierzchni podłoża, Państwa Członkowskie mogą zezwolić, do dnia 31 grudnia 2011 r. na obsadę 12 niosek na m2 dostępnej powierzchni dla ferm, które stosują ten system w dniu 3 sierpnia 1999 r.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby minimalne wymagania ustanowione w ust. 1 stosować dla wszystkich systemów alternatywnych od dnia 1 stycznia 2007 r.
ROZDZIAŁ II
Przepisy mające zastosowanie do hodowli w systemach klatek nieulepszonych
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby od dnia 1 stycznia 2003 r. wszystkie systemy klatek, określone w niniejszym rozdziale, spełniały co najmniej następujące wymagania:
1) dla każdej kury nioski musi być zapewnione co najmniej 550 cm2 powierzchni klatki na kurę, mierzone w płaszczyźnie poziomej, która może być używana bez ograniczeń, w szczególności nie obejmującej uchylnej płyty do usuwania odchodów, mogącej ograniczyć dostępną powierzchnię;
2) musi być zapewniony żłób, który może być używany bez ograniczeń.
Jego długość musi wynosić co najmniej 10 cm pomnożone przez ilość kur w klatce;
3) o ile poidła smoczkowe lub kubki nie są stosowane, każda klatka musi posiadać stały kanał poidłowy o takiej samej długości jak żłób, wymieniony w pkt 2.
W przypadku gdy, punkty poidłowe są przyłączone do instalacji wodociągowej, w zasięgu każdej klatki muszą znajdować się co najmniej dwa poidła smoczkowe lub dwa kubki;
4) klatki muszą mieć wysokość co najmniej 40 cm na co najmniej 65 % powierzchni klatki, i nie mniej niż 35 cm w dowolnym punkcie;
5) podłogi klatek muszą być zbudowane w taki sposób, aby wspierać odpowiednio każdy, skierowany do przodu pazur każdej łapy.
Nachylenie podłogi nie może przekraczać 14 % lub 8 %.
W przypadku podłóg, w których zastosowano inną niż drucianą prostokątną siatkę, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na większe nachylenie;
6) klatki wyposażone są w odpowiednie przyrządy do skracania pazurów.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, by hodowla w klatkach, określona w niniejszym rozdziale, była zakazana z mocą od dnia 1 stycznia 2012 r.
Dodatkowo, z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r. klatki, określone w niniejszym rozdziale, nie będą mogły być budowane lub wprowadzane do użycia po raz pierwszy.
ROZDZIAŁ III
Przepisy mające zastosowanie do hodowli w ulepszonych klatkach
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zapewniają, aby po dniu 1 stycznia 2002 r. wszystkie klatki określone w niniejszym rozdziale spełniały co najmniej następujące wymagania:
1) kury nioski muszą mieć:
a) co najmniej 750 cm2 powierzchni klatki na jedną kurę, z czego 600 cm2 stanowi powierzchnię użytkową; wysokość klatki w obszarze poza przestrzenią użytkową wynosi co najmniej 20 cm w każdym punkcie, a każda z klatek ma powierzchnię całkowitą nie mniejszą niż 2000 cm2;
b) gniazdo;
c) ściółkę, w której możliwe jest dziobanie i drapanie;
d) odpowiednie grzędy, zapewniające co najmniej 15 cm na jedną kurę;
2) musi być zapewniony żłób, który może być używany bez ograniczeń.
Jego długość musi wynosić co najmniej 12 cm pomnożone przez ilość kur w klatce;
3) każda klatka musi posiadać system pojenia odpowiedni dla rozmiaru grupy; W przypadku, gdy są zastosowane poidła smoczkowe, w zasięgu każdej kury muszą znajdować się co najmniej 2 poidła smoczkowe lub dwa kubki;
4) aby ułatwić kontrolę urządzeń, wprowadzanie i wyprowadzanie kur, musi istnieć przejście między rzędami klatek o szerokości minimum 90 cm oraz musi być zachowany odstęp o wysokości co najmniej 35 cm między podłogą budynku a dolną kondygnacją klatek;
5) klatki muszą być wyposażone w odpowiednie przyrządy do skracania pazurów.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewniają, aby fermy objęte zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy zostały zarejestrowane przez właściwe władze i otrzymały odróżniający je numer, który będzie narzędziem śledzenia jaj wprowadzanych do obrotu, przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Uzgodnienia dotyczące wprowadzenia w życie niniejszego artykułu zostaną przyjęte przed dniem 1 stycznia 2002 r., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić, że właściwe władze przeprowadzą inspekcje kontrolujące zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy.
Inspekcje te mogą być przeprowadzane przy okazji kontroli wykonywanych w innych celach.
2.
Poczynając od daty ustalonej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11, Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdanie w sprawie przeprowadzonych inspekcji zgodnie z ust. 1.
Komisja przedkłada streszczenia tych sprawozdań Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu.
3.
Przed dniem 1 stycznia 2002 r. Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11, przedstawi projekty harmonizacji następujących zagadnień:
a) inspekcji określonych w ust. 1;
b) forma i treść sprawozdań, określonych w ust. 2, oraz częstotliwość z jaką mają być one przedstawiane.
Artykuł 9
1.
W każdym przypadku, gdy jednolite stosowanie wymagań niniejszej dyrektywy, czyni to koniecznym, biegli lekarze weterynarii z Komisji mogą wraz z właściwymi władzami:
a) sprawdzić, czy Państwa Członkowskie stosują się do wymienionych wymagań;
b) wykonać kontrole na miejscu, w celu zapewnienia, że inspekcje przeprowadzane są zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium prowadzona jest inspekcja, zapewnia biegłym lekarzom weterynarii z Komisji wszelką pomoc, której mogą potrzebować dla wykonania ich zadań.
Wynik dokonanych kontroli musi być przedyskutowany z właściwymi władzami zainteresowanego Państwa Członkowskiego, przed sporządzeniem i rozpowszechnieniem sprawozdania końcowego.
3.
Właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego podejmują wszelkie środki, które mogą okazać się konieczne, aby wziąć pod uwagę wyniki tych kontroli.
4.
W razie potrzeby, szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11.
Artykuł 10
Nie później niż dnia 1 stycznia 2005 r. Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie, sporządzone na podstawie opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, w sprawie różnych systemów hodowli kur niosek, w szczególności tych objętych niniejszą dyrektywą, uwzględniając zarówno patologiczne, zootechniczne, fizjologiczne oraz etologiczne aspekty różnych systemów i ich wpływu na zdrowie i środowisko naturalne.
Sprawozdanie to będzie również sporządzone na podstawie badania społeczno-gospodarczych implikacji różnych systemów i ich skutków dla partnerów gospodarczych Wspólnoty.
Dodatkowo, towarzyszą mu właściwe projekty uwzględniające wnioski sprawozdania oraz wyniki negocjacji Światowej Organizacji Handlu.
Rada stanowi kwalifikowaną większością w sprawie tych projektów, w terminie 12 miesięcy od chwili ich przedstawienia.
Artykuł 11
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia sprawę Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu ustanowionemu decyzją 68/361/EWG [6], zwanemu dalej "Komitetem", czyniąc to albo z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może określić stosownie do pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, których przyjęcie przez Radę jest wymagane na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy przyjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od dnia odwołania się do Rady nie podjęła ona żadnych działań, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję i niezwłocznie stosowane, z wyjątkiem przypadku, gdy Rada zwykłą większością odrzuciła te środki.
Artykuł 12
Dyrektywa 88/166/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, łącznie z wszelkimi karami, konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż do dnia 1 stycznia 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie mogą, przestrzegając ogólnych zasad ustanowionych w Traktacie, utrzymywać lub stosować na swoim terytorium przepisy ochrony kur niosek, które są bardziej rygorystyczne niż te przewidziane w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich środkach podjętych w tym celu.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostały przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 15
Dyrektywa Komisji 1999/75/WE
z dnia 22 lipca 1999 r.
zmieniająca dyrektywę Komisji 95/45/WE ustanawiającą szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 94/34/WE [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacjach z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 94/36/WE z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie barwników używanych w środkach spożywczych [3], ustala substancje, które mogą być użyte jako barwniki w środkach spożywczych.
(2) Dyrektywa Komisji 95/45/WE z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych [4], określa kryteria czystości dla barwników, wymienionych w dyrektywie 94/36/WE.
(3) W świetle postępu technicznego konieczna jest zmiana kryteriów czystości ustalonych w dyrektywie 95/45/WE dla mieszanin karotenów (E 160a i)); w konsekwencji, konieczne jest dostosowanie tej dyrektywy.
(4) Jest rzeczą właściwą uwzględnienie wymagań i technik analitycznych dotyczących barwników, jakie zostały ustalone w Codex Alimentarius oraz przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. dodatków do żywności (JECFA).
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. środków spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/45/WE wprowadza się następujące zmiany:
W części B załącznika, rozdział dotyczący E 160a i) Mieszanina karotenów, zastępuje się tekstem załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 lipca 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 1999/76/WE
z dnia 23 lipca 1999 r.
ustanawiająca wspólnotową metodę analizy dla oznaczania lasalocidu soli sodowej w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/373/EWG zastrzega, że urzędowe kontrole pasz do celu sprawdzenia zgodności z wymogami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, regulujących ich jakość i skład muszą być przeprowadzane wykorzystując wspólnotowe metody pobierania próbek i przeprowadzania analiz.
(2) Dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych [2], ostatnio zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 866/1999 z dnia 26 kwietnia 1999 r.
[3], zastrzega, że zawartość lasalocidu soli sodowej musi być wskazana na etykiecie, dodana przypadku gdy te substancje są dodawane do premiksów i pasz.
(3) Należy ustanowić wspólnotowe metody analiz, w celu umożliwienia kontrolowania tych substancji.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, aby analizy przeprowadzane w celu urzędowych kontroli zawartości lasalocidu soli sodowej w paszach i premiksach przeprowadzane były z wykorzystaniem metody określonej w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 stycznia 2000 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 lutego 2000 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedury dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 1999/77/WE
z dnia 26 lipca 1999 r.
dostosowująca po raz szósty do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (azbest)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 2a, wprowadzony dyrektywą Rady 89/678/EWG [3], a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stosowanie azbestu oraz produktów go zawierających może powodować, poprzez uwolnienie włókien, pylicę azbestową, międzybłoniak, a także raka płuc; w związku z tym wprowadzanie do obrotu i stosowanie azbestu podlega najsurowszym możliwym restrykcjom.
(2) Dyrektywa Rady 83/478/EWG [4] zmieniająca po raz piąty dyrektywę 79/769/EWG ustanawia, że włókno azbestowe typu krocydolitowego oraz produkty zawierające je nie mogą, z trzema możliwymi wyjątkami, być dłużej wprowadzane do obrotu ani stosowane; ta sama dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące obowiązkowego etykietowania wszystkich produktów zawierających włókna azbestowe.
(3) Dyrektywa Rady 85/610/EWG [5] zmieniająca po raz siódmy dyrektywę 76/769/EWG ustanawia, że włókna azbestowe nie mogą być więcej wprowadzane do obrotu ani stosowane przy produkcji zabawek, w materiałach i preparatach w aerozolu, produktach detalicznych w proszku, wyrobach tytoniowych, grzejnikach katalitycznych, farbach i lakierach.
(4) Dyrektywa Komisji 91/659/EWG [6] dostosowująca załącznik I dyrektywy 76/769/EWG do postępu technicznego ustanawia, że wszystkie rodzaje azbestu amfibolowego i produkty je zawierające nie mogą być dłużej wprowadzane do obrotu ani stosowane; ta sama dyrektywa ustanawia, że azbest serpentynowy i produkty go zawierające nie mogą być wprowadzane do obrotu ani stosowane w czternastu kategoriach produktów.
(5) Wpływ włóknistego azbestu serpentynowego i jego surogatów na zdrowie został skonsultowany z Komitetem Naukowym ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska.
(6) Dostępne są surogaty azbestu oraz produkty alternatywne zaklasyfikowane jako substancje niepowodujące nowotworów i mniej szkodliwe.
(7) Nie został dotychczas określony poziom progowy wystawienia na działanie, poniżej którego włóknisty azbest serpentynowy nie stwarza ryzyka zachorowania na nowotwór.
(8) Narażenie na działanie pracowników i innych użytkowników produktów zawierających azbest jest skrajnie trudne do skontrolowania i może znacznie przekraczać bieżące wartości graniczne, ustalone na podstawie okresowej, w związku z tym ta kategoria wystawienia na działanie stanowi obecnie największe ryzyko rozwoju chorób spowodowanych przez azbest.
(9) Efektywnym sposobem ochrony ludzkiego zdrowia jest zakaz stosowania włókien azbestu serpentynowego i zawierających je produktów.
(10) Naukowa wiedza na temat azbestu i jego surogatów jest stale pogłębiana; w związku z tym Komisja prosi Naukowy Komitet ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska o dokonanie przeglądu wszystkich nowych danych naukowych dotyczących zagrożeń zdrowia spowodowanych stosowaniem azbestu serpentynowego i jego surogatów przed dniem 1 stycznia 2003 r.; przegląd ten dotyczyć ma również innych aspektów tej dyrektywy, w szczególności derogacji w świetle postępu technicznego; jeśli zajdzie taka potrzeba, Komisja zaproponuje odpowiednie zmiany w ustawodawstwie.
(11) Do zaprzestania sprzedaży i stosowania azbestu serpentynowego i zawierających go produktów potrzebny jest odpowiedni okres; okres ten powinien być dłuższy w przypadku diafragm używanych w elektrolizie w istniejących instalacjach, ponieważ ryzyko wystawienia na działanie jest stosunkowo niskie i na stworzenie odpowiednich, bezpiecznych alternatyw potrzeba więcej czasu; Komisja zmieni tę derogację przed dniem 1 stycznia 2008 r., po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska.
(12) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z dyrektywą Rady 89/391/EWG w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [7] oraz z odrębnymi dyrektywami Rady, w rozumieniu art. 16 ust. 1 tej dyrektywy, w szczególności z dyrektywą Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy [8] zmienioną dyrektywą 97/42/WE [9].
(13) Dyrektywa Rady 91/382/EWG [10] zmieniająca dyrektywę 83/477/EWG w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy, w którym pracownicy stykają się z pyłem azbestowym.
(14) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z dyrektywą Komisji 98/12/WE [11] dostosowującą do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/320/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych określonych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep.
(15) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw w sprawie zniesienia barier technicznych w handlu substancjami i preparatami niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym dostosowuje się do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG, zgodnie z ustaleniami Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji najważniejsze przepisy prawa krajowego, przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy.
3.
Od wejścia w życie niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 2005 r. Państwa Członkowskie nie wyrażą zgody na wprowadzenie na swoje terytoria azbestu serpentynowego.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 1999/79/WE
z dnia 27 lipca 1999 r.
zmieniająca trzecią dyrektywę Komisji 72/199/EWG z dnia 27 kwietnia 1972 r. ustalającą wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/373/EWG przewiduje, że urzędowe kontrole pasz w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych regulujących ich jakość i skład muszą być przeprowadzane wykorzystując wspólnotowe metody pobierania próbek i analiz.
(2) Trzecia dyrektywa Komisji 72/199/EWG z dnia 27 kwietnia 1972 r. ustalająca wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz [3], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 98/54/WE [4], ustala metody analiz w odniesieniu do, między innymi, oznaczania ilości skrobi metodą polarymetryczną.
(3) Dyrektywa Komisji 86/174/EWG z dnia 9 kwietnia 1986 r. określająca metodę obliczania wartości energetycznej mieszanek paszowych dla drobiu [5] ustala, że w celu obliczenia wartości energetycznej mieszanki paszowej dla drobiu, w zastosowaniu art. 10 dyrektywy Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [6], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 1999/61/WE [7], należy ustalić zawartość skrobi metodą polarymetryczną, zgodnie z dyrektywą Komisji 72/199/EWG.
(4) Dyrektywa Rady 96/25/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie obrotu materiałami paszowymi, zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG i 93/74/EWG oraz uchylająca dyrektywę 77/101/EWG [8], ostatnio zmieniona dyrektywą 1999/61/WE, wymaga aby na niektórych materiałach paszowych obowiązkowo podawane były informacje o ilościach niektórych składników analitycznych, w tym skrobi.
(5) W świetle postępu w dziedzinie naukowej i technologicznej metoda polarymetryczna nie jest już właściwa w odniesieniu do ustalania zawartości skrobi do celów innych niż wspomniane w wyżej wymienionych dyrektywach Komisji i Rady; z tego względu właściwe jest ograniczenie celu i zakresu metody polarymetrycznej do celów określania ilości skrobi.
(6) Niektóre materiały paszowe powodują zakłócenia, w związku z którymi metoda polarymetryczna oznaczania ilości skrobi może prowadzić do otrzymania błędnych wyników; z tego względu właściwe jest aby wyraźnie wymienić materiały paszowe.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy Komisji 72/199/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie nie później niż do 31 grudnia 1999 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują te środki z dniem 1 stycznia 2000 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 1999/81/WE
z dnia 29 lipca 1999 r.
zmieniająca dyrektywę 97/79/EWG w sprawie ujednolicenia podatków od papierosów, dyrektywę 92/80/EWG w sprawie ujednolicenia podatków od wyrobów tytoniowych innych niż papierosy i dyrektywę 95/59/WE w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W pierwszym sprawozdaniu dotyczącym struktury i stawek podatków akcyzowych, sporządzonym zgodnie z przepisami dyrektywy 92/79/EWG [4] oraz dyrektywy 92/80/EWG [5], Komisja ograniczyła się jedynie do wskazania pewnych trudności w wykonaniu tych dyrektyw i nie proponowała konkretnych rozwiązań.
(2) Od tego czasu rozpoczęły się konsultacje z udziałem władz krajowych, przedstawicieli przemysłu i handlu oraz grup interesów.
(3) Pierwszym etapem tych konsultacji była Konferencja w Lizbonie, której celem była ocena wykonania przepisów wspólnotowych oraz wparcie Komisji w planowaniu przyszłej polityki dotyczącej podatku akcyzowego.
(4) Konsultacje doprowadziły do drugiego sprawozdania Komisji.
(5) Konsultacje ujawniły trudności w stosowaniu zasady 57 % minimalnego rozkładu ciężaru.
(6) Jeżeli rynek wewnętrzny ma funkcjonować sprawnie, zasady należy interpretować i stosować w sposób bardziej ujednolicony w Państwach Członkowskich.
(7) Ponadto, jeżeli rynek wewnętrzny ma funkcjonować sprawnie, należy ustanowić zasady, które mogą być łatwiej stosowane w praktyce.
(8) Należy pozwolić Państwom Członkowskim na dostateczną elastyczność w określaniu i realizacji polityk dopasowanych do sytuacji w kraju.
(9) Z przyczyn praktycznych, Państwa Członkowskie powinno się zapewnić pewną elastyczność w dostosowaniu obciążenia ogólną minimalną stawki podatku akcyzowego zgodnie z pewnymi zmianami, w tym zmian stawek VAT.
(10) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zneutralizowania wpływu zmian w wysokości stawki VAT na ogólną minimalną stawkę podatku akcyzowego.
(11) Istnienie takiej możliwości taka nie powinno prowadzić do zakłóceń konkurencji lub wadliwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(12) Możliwości dane Państwom Członkowskim dotyczące stosowania dyrektyw powinny być ograniczone w czasie.
(13) Sytuacja, która uzasadniła odstępstwo od ogólnej minimalnej stawki podatku akcyzowego w wysokości 57 % przyznane Królestwu Szwecji na mocy Aktu Przystąpienia z 1994 r. nadal obowiązuje; zatem konieczność przedłużenia odstępstwa do dnia 31 grudnia 2002 r. włącznie.
(14) Stosowne jest przyznanie Francji dodatkowego okresu do dnia 31 grudnia 2002 r. włącznie w odniesieniu do papierosów i produktów tytoniowych sprzedanych na Korsyce.
(15) Stosowne jest przyznanie Niemcom dodatkowego okresu na dostosowanie krajowych stawek podatku dla tytoniu zrolowanego drobno krojonego zgodnie z legislacją wspólnotową.
(16) Nic nie stanowi przeszkody dla upoważnienia Państw Członkowskich do stosowania minimalnej stawki podatku akcyzowego dla cygar, cygaretek i tytoniu do palenia w przypadku gdy taka możliwość istnieje w przypadku papierosów i tytoniu do ręcznego zwijania.
(17) Istnieje potrzeba ustanowienia procedury regularnego przeglądu.
(18) Obecny okres dwóch lat jest zbyt krótki na właściwą ocenę zmian w legislacji Państw Członkowskich.
(19) Z tej przyczyny przeglądy muszą się odbywać nie częściej, niż co trzy lata a pierwszy przegląd musi być dokonany nie później niż do dnia 31 grudnia 2000 r.
(20) W celu uniknięcia spadku wartości wspólnotowych minimalnych stawek podatku akcyzowego od cygar, cygaretek, tytoniu używanego do ręcznego zwijania papierosów oraz innych produktów tytoniowych konieczny jest plan podwyżek.
(21) Zatem dyrektywy 92/79/EWG, 92/80/EWG i 95/59/WE [6] powinny zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/79/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1.
Jeżeli nastąpi zmiana ceny detalicznej sprzedaży papierosów w najpopularniejszej kategorii cenowej w Państwie Członkowskim, która spowoduje przerzucenie ogólnej minimalnej stawki podatku akcyzowego poniżej poziomu określonego w art. 2 akapicie pierwszym, wówczas Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, może powstrzymać się od dostosowania przerzucenia minimalnej stawki podatku akcyzowego do dnia 1 stycznia drugiego roku po roku, w którym zaistniała taka zmiana.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie podwyższy stawkę podatku od wartości dodanej dla papierosów, wówczas może obniżyć rozkład ciężaru ogólnego minimalnego podatku akcyzowego do kwoty, która wyrażona w procencie detalicznej ceny sprzedaży jest równa rozkładowi ciężaru wzrostu stawki podatku od wartości dodanej, również wyrażonej w procencie detalicznej ceny sprzedaży, nawet, jeżeli takie dostosowanie powoduje obniżenie rozkładu ciężaru ogólnego minimalnego podatku akcyzowego poniżej poziomu określonego w art. 2.
3.
Jeżeli zgodnie z ust. 2, Państwo Członkowskie obniży rozkład ciężaru ogólnego minimalnego podatku akcyzowego do poziomu poniżej określonego w pierwszym akapicie art. 2, wówczas podwyższy ten rozkład ciężaru tak, aby osiągnąć, co najmniej ten poziom nie później niż do dnia 1 stycznia drugiego roku po roku, w którym dokonano takiego obniżenia.";
2) w art. 3 dodaje się następujące ustępy:
"3.
Niezależnie od art. 2, Królestwo Szwecji może odroczyć do dnia 31 grudnia 2002 r. włącznie zastosowanie ogólnego minimalnego podatku akcyzowego równego 57 % detalicznej ceny sprzedaży (w tym wszystkie podatki) papierosów w najpopularniejszej kategorii cenowej.
Ponadto, Królestwo Szwecji nie może obniżyć ogólnego podatku akcyzowego poniżej poziomu stosowanego dnia 1 sierpnia 1998 r.;
4.
Do dnia 31 grudnia 2002 r. włącznie, Republika Francuska może dla papierosów sprzedawanych na Korsyce stosować takie same stawki jak te, obowiązujące w dniu 31 grudnia 1997 r.";
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Nie rzadziej niż raz na trzy lata i po raz pierwszy nie później niż do dnia 31 grudnia 2000 r., Rada działająca na podstawie sprawozdania a tam gdzie to stosowne wniosku Komisji, dokonuje oceny ogólnego minimalnego podatku akcyzowego ustanowionego w art. 2 oraz 3 ust. 2 oraz struktury podatku akcyzowego określonej w art. 16 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, które wpływają na spożycie wyprodukowanego tytoniu [7] i stanowiąc jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim podejmie niezbędne środki.
Sprawozdanie Komisji oraz ocena dokonana przez Radę muszą uwzględniać prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i szersze cele Traktatu.".
Artykuł 2
W dyrektywie 92/80/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie stosują podatek akcyzowy, który może być:
a) podatkiem ad valorem naliczonym na podstawie maksymalnej ceny detalicznej sprzedaży każdego wyrobu, swobodnie określony przez producentów mających siedzibę we Wspólnocie oraz importerów z państw nieczłonkowskich zgodnie z art. 9 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe wpływających na spożycie wyprodukowanego tytoniu [8], lub
b) specyficznym podatkiem akcyzowym wyrażonym w kwocie od kilograma lub w przypadku cygar i cygaretek alternatywnie od danej ilości sztuk, lub
c) połączenie obydwu czyli elementu ad valorem ze specyficznym elementem.
W przypadkach, gdy podatek akcyzowy jest albo ad valorem albo połączonym, Państwa Członkowskie mogą ustanowić minimalną kwotę podatku akcyzowego.
Ogólny podatek akcyzowy wyrażony w procencie, w kwocie od kilograma lub od danej liczby sztuk jest co najmniej równowartością stawek lub kwot minimalnych określonych dla:
- cygar i cygaretek: 5 % detalicznej ceny sprzedaży, w tym wszystkie podatki lub 9 EUR od 1000 sztuk lub od kilograma,
- drobno krojony tytoń przeznaczony do zwijania papierosów: 30 % detalicznej ceny sprzedaży, w tym wszystkie podatki lub 24 EUR od kilograma,
- inny tytoń do palenia: 20 % detalicznej ceny sprzedaży, w tym wszystkie podatki, lub 18 EUR od kilograma.
Od dnia 1 stycznia 2001 r. kwoty 9 EUR, 24 EUR i 18 EUR w trzech powyższych tiret zostaną odpowiednio zastąpione kwotami: 10 EUR, 25 EUR i 19 EUR";
b) dodaje się następujący ustęp:
"4.
Do dnia 31 grudnia 2002 r. włącznie Republika Francuska może stosować do wyrobów tytoniowych objętych niniejszą dyrektywą i sprzedawanych na Korsyce takie same stawki jakie obowiązywały w dniu 31 grudnia 1997 r.";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Nie rzadziej niż co trzy lata i po raz pierwszy nie później niż do dnia 31 grudnia 2000 r., Rada działająca na podstawie sprawozdania, a tam gdzie to stosowne, wniosku Komisji, dokona oceny stawki podatku, ustalonej w niniejszej dyrektywie i stanowiąc jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim przyjmie niezbędne środki.
Sprawozdanie Komisji jak oraz ocena dokonana przez Radę muszą uwzględniać prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, realną wartość stawek podatku i szersze cele Traktatu."
Artykuł 3
W dyrektywie 95/59/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 akapicie drugim, słowa "do dnia 31 grudnia 1998 r." otrzymują brzmienie "do dnia 31 grudnia 2001 r. włącznie.";
2) artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
a) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2a.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, w przypadku gdy zaistnieje zmiana w detalicznej cenie sprzedaży papierosów w najpopularniejszej kategorii cenowej w Państwie Członkowskim, dając tym samym specyficzny składnik podatku akcyzowego wyrażony jako procent całkowitego ciężaru podatku poniżej 5 % lub powyżej 55 % całkowitego ciężaru podatku, wówczas Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, może powstrzymać się od dostosowywania kwoty specyficznego podatku akcyzowego nie później niż do 1 stycznia drugiego roku od roku, w którym zaistniała zmiana.";
b) w ust. 3, wyrazy "Jeżeli podatek akcyzowy lub podatek obrotowy nałożony" zastępuje się wyrazami "Jeżeli podatek akcyzowy nałożony";
c) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć minimalną stawkę podatku akcyzowego dla papierosów pod warunkiem że nie będzie to miało wpływu na podwyższenie całkowitego podatku do więcej niż 90 % całkowitego podatku od papierosów w najpopularniejszej kategorii cenowej."
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1999 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty wszelkich przepisów prawa krajowego, które przyjmą w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady 1999/85/WE
z dnia 22 października 1999 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do możliwości stosowania na zasadzie eksperymentu obniżonej stawki podatku VAT od usług pracochłonnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 3 lit. a) dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [4] stanowi, że Państwa Członkowskie mogą stosować jedną lub dwie obniżone stawki wyłącznie do dostaw towarów i usług z kategorii wymienionych w załączniku H do dyrektywy 77/388/EWG.
(2) Problem bezrobocia jest jednak tak poważny, że pragnące tego Państwa Członkowskie powinny mieć możność sprawdzenia w trybie eksperymentu, jakie działanie i skutek na tworzenie miejsc pracy może mieć obniżenie stawki podatku VAT od usług pracochłonnych, które nie są obecnie wymienione w załączniku H.
(3) Ta obniżona stawka podatku VAT może zmniejszyć skłonność określonych przedsiębiorstw do włączania się lub pozostawania w szarej strefie gospodarki.
(4) Wprowadzenie ograniczonego przedmiotowo obniżenia stawki podatku VAT mogłoby jednak wywrzeć negatywny wpływ na sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego i na neutralność podatków; należy przewidzieć procedurę udzielania zezwoleń na pełny i jednoznacznie określony trzyletni okres oraz poddać zakres tego środka ścisłym warunkom, tak by pozostał on sprawdzalny i ograniczony.
(5) Wobec eksperymentalnej natury tego środka wprowadzające go Państwa Członkowskie i Komisja powinny dokonać szczegółowej oceny jego oddziaływania w zakresie tworzenia miejsc pracy oraz skuteczności.
(6) Środek powinien być ściśle ograniczony w czasie i wygasnąć najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r.
(7) Wykonanie niniejszej dyrektywy nie wiąże się z żadnymi zmianami w przepisach Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 28 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może zezwolić dowolnemu Państwu Członkowskiemu na stosowanie przez okres maksymalnie trzech lat od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. obniżonych stawek, przewidzianych w art. 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci do usług zawartych w co najwyżej dwóch kategoriach wymienionych w załączniku K. W przypadkach wyjątkowych Państwo Członkowskie może otrzymać zezwolenie na stosowanie obniżonej stawki do usług zawartych w trzech spośród wyżej wspomnianych kategorii.
Dane usługi muszą spełniać następujące wymagania:
a) muszą być pracochłonne;
b) muszą być w znacznej mierze świadczone bezpośrednio na rzecz konsumentów końcowych;
c) muszą mieć głównie charakter lokalny i nie powinny powodować zakłóceń konkurencji;
d) musi istnieć ścisły związek między spadkiem cen wynikającym z obniżenia stawki a przewidywanym wzrostem popytu i zatrudnienia.
Stosowanie obniżonej stawki nie może negatywnie wpływać na sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Państwo Członkowskie pragnące wprowadzić środek przewidziany w akapicie pierwszym powiadamia o tym Komisję przed dniem 1 listopada 1999 r. i przekazuje jej przed tą datą wszystkie odnośne dane szczegółowe, w szczególności następujące:
a) zakres środka i szczegółowy opis objętych nim usług;
b) szczegółowe informacje wykazujące spełnienie wymagań ustanowionych w akapicie drugim i trzecim;
c) szczegółowe dane przedstawiające koszt planowanego środka dla budżetu.
Państwa Członkowskie, które uzyskają zezwolenie na stosowanie obniżonej stawki, wskazanej w akapicie pierwszym, sporządzają przed dniem 1 października 2002 r. szczegółowe sprawozdanie zawierające ogólną ocenę skuteczności środka, w szczególności w zakresie tworzenia miejsc pracy i skuteczności.
Przed dniem 31 grudnia 2002 r. Komisja przekazuje Radzie i Parlamentowi zbiorcze sprawozdanie oceniające, załączając w razie potrzeby propozycję właściwych środków pod kątem podjęcia ostatecznej decyzji w sprawie stawek podatku VAT stosowanych do usług pracochłonnych;"
2) dodaje się nowy załącznik K w brzmieniu określonym w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Dyrektywa Rady 1999/86/WE
z dnia 11 listopada 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/763/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do siedzeń pasażerów kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/763/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do siedzeń pasażerów kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem niniejszej dyrektywy jest ulepszenie konstrukcji siedzeń pasażerów; odpowiadając na uwagi niektórych Państw Członkowskich, w późniejszym okresie należy wprowadzić dalsze przepisy dotyczące siedzeń pasażerów zawierające rozwiązania zwiększające ich bezpieczeństwo.
(2) W celu zwiększenia bezpieczeństwa unikać należy wszelkich przeszkód utrudniających pracę kierowcy.
(3) Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowiony dyrektywą 74/150/EWG, nie zdołał wyrazić swojej opinii w terminie wyznaczonym przez jego Przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 76/763/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z dniem 1 stycznia 2001 r. Państwa Członkowskie nie mogą:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG albo przyznania krajowej homologacji typu w odniesieniu do jakiegokolwiek typu ciągnika, lub
- zakazać wprowadzenia do użytkowania ciągników;
jeśli ciągniki te spełniają wymagania dyrektywy 76/763/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z dniem 1 października 2001 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do każdego rodzaju ciągnika,
- mogą odmówić przyznania krajowej homologacji typu w odniesieniu do każdego typu ciągnika,
w przypadku niespełnienia wymagań dyrektywy 76/763/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
W celu wprowadzenia dodatkowych przepisów dotyczących siedzeń pasażerów zawierających kolejne rozwiązania zwiększające ich bezpieczeństwo Komisja dokona dalszych zmian dyrektywy 76/763/EWG do dnia 1 października 2002 r. zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 3 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Rady 1999/89/WE
z dnia 15 listopada 1999 r.
zmieniająca dyrektywę 91/494/EWG w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3A ust. 1 dyrektywy Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [4] ustanawia zasady szczepień na rzekomy pomór drobiu stad, z których pochodzi mięso drobiowe przeznaczone dla Państw Członkowskich lub regionów Państw Członkowskich, których status uznano zgodnie z art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [5].
(2) Decyzję Komisji 93/152/EWG z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiającą kryteria dotyczące szczepionek, jakie mają być stosowane w celu zwalczania rzekomego pomoru drobiu w kontekście programów rutynowych szczepień [6] stosuje się od 1 stycznia 1995 r.
(3) W wyniku tego właściwa jest zmiana dyrektywy 91/494/EWG, w szczególności jej art. 3A.
(4) Właściwa jest zmiana zasad handlu, obowiązujących w stosunku do państw trzecich, poprzez wprowadzenie możliwości tworzenia dodatkowych zasad dotyczących przywozu mięsa drobiowego, które oferują gwarancje zdrowotne dotyczące zwierząt co najmniej równoważne gwarancjom ustanowionym w rozdziale II dyrektywy 91/494/EWG.
(5) Właściwa jest ponadto zmiana dyrektywy 91/494/EWG w celu uwzględnienia przepisów decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/494/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3A ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1) przebywał na terytorium Wspólnoty od momentu wylęgu lub został przywieziony z państw trzecich zgodnie z wymogami rozdziału III dyrektywy 90/539/EWG.";
2) w art. 3A skreśla się ust. 6;
3) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 14a
Bez uszczerbku dla art. 8, 10, 11, 12, 13 i 14, Komisja może według procedury ustanowionej w art. 18 zadecydować o dopuszczeniu, w pojedynczych przypadkach, przywozu świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich, gdy przywóz taki nie spełnia warunków art. 8, 10, 11, 12, 13 i 14.
Szczegółowe zasady takiego przywozu sporządza się jednocześnie według tej samej procedury.
Daje ona gwarancje zdrowotne zwierząt przynajmniej równoważne gwarancjom zdrowotnym zwierząt według rozdziału II niniejszej dyrektywy.";
4) artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1.
Komisję wspiera Stały Komitet Weterynaryjny ustanowiony decyzją 68/361/EWG [8], złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, które należy przyjąć.
5.
Rada decyduje o wniosku większością kwalifikowaną w ciągu 15 dni od jego otrzymania.
Jeśli w tym terminie Rada odrzuci wniosek większością kwalifikowaną, Komisja rozważa go ponownie.
Może ona przedstawić Radzie zmieniony wniosek, ponownie przedłożyć ten sam wniosek lub przedstawić wniosek legislacyjny w oparciu o Traktat.
Jeżeli Rada nie przyjęła wniosku dotyczącego środków wykonawczych lub nie odrzuciła go przed upływem terminu, środki te są przyjmowane przez Komisję.";
5) Artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
1.
Komisję wspiera Stały Komitet Weterynaryjny ustanowiony decyzją 68/361/EWG, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który przewodniczący może określić stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które wymagają przyjęcia ich przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, które należy przyjąć.
5.
Rada decyduje o wniosku większością kwalifikowaną w ciągu trzech miesięcy od jego otrzymania.
Jeśli w tym terminie Rada odrzuci wniosek większością kwalifikowaną, Komisja rozważa go ponownie.
Może ona przedstawić Radzie zmieniony wniosek, ponownie przedłożyć ten sam wniosek lub przedstawić wniosek legislacyjny w oparciu o Traktat.
Jeżeli Rada nie przyjęła wniosku dotyczącego środków wykonawczych lub nie odrzuciła go przed upływem terminu, środki te są przyjmowane przez Komisję.";
6) Skreśla się Załącznik.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 2000 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 1999/90/WE
z dnia 15 listopada 1999 r.
zmieniająca dyrektywę 90/539/EWG w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy Rady 90/539/EWG z dnia 15 listopada 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [4] określa zasady stosowane w przypadku drobiu i jaj wylęgowych przeznaczonych dla Państw Członkowskich lub regionów Państw Członkowskich, których status został ustalony zgodnie z art. 12 ust. 2 wymienionej dyrektywy.
(2) Decyzja Komisji 93/152/EWG z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiająca kryteria dla szczepionek używanych przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu w związku z programami szczepień rutynowych [5] stosuje się od dnia 1 stycznia 1995 r.
(3) W wyniku tego właściwym jest zmodyfikowanie dyrektywy Rady 90/539/EWG, w szczególności jej art. 12.
(4) Artykuł 11 dyrektywy określa, ze względów praktycznych, specjalną procedurę dla wewnątrzwspólnotowego handlu drobiem w bardzo małych przesyłkach drobiu; jednakże handel ptactwem bezgrzebieniowym powinien zostać objęty ogólnymi przepisami tej dyrektywy.
(5) Właściwe jest, aby zmienić zasady handlowe stosowane wobec państw trzecich przez wprowadzenie możliwości sporządzania dodatkowych zasad przy przywozie drobiu i jaj wylęgowych, które oferują gwarancje zdrowotne zwierząt równoważne co najmniej tym, które ustanowione są w rozdziale II dyrektywy 90/539/EWG, a ponadto zawierają przepisy ustanawiające środki kwarantanny.
(6) Ponadto właściwym jest, w świetle decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6], wprowadzenie zmian w dyrektywie 90/539/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 90/539/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 11 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do przesyłek zawierających ptactwo bezgrzebieniowe lub jaja wylęgowe ptactwa bezgrzebieniowego.";
2) artykuł 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku przesyłek drobiu i jaj wylęgowych z Państw Członkowskich lub regionów Państw Członkowskich, które szczepią drób określony w art. 1 przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, do Państwa Członkowskiego lub regionu Państwa Członkowskiego, którego status został ustalony zgodnie z poniższym ust. 2, stosuje się następujące zasady:
a) jaja wylęgowe muszą pochodzić ze stad, które są:
- nieszczepione, lub
- szczepione z zastosowaniem szczepionki inaktywowanej, lub
- szczepione z zastosowaniem szczepionki żywej, pod warunkiem że szczepienie miało miejsce co najmniej 30 dni przed zebraniem jaj wylęgowych;
b) jednodniowe pisklęta (włączając pisklęta przeznaczone do odnowy stada) nie mogą być zaszczepione przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, oraz muszą pochodzić z:
- jaj wylęgowych, które spełniają warunki lit. a), oraz
- wylęgarni, gdzie stosowana praktyka zapewnia inkubację tych jaj w zupełnie innym czasie i w miejscu innym niż jaja niespełniające warunków lit. a);
c) drób hodowlany i użytkowy:
- nie może być szczepiony przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, i
- był izolowany przez 14 dni przed przesyłką, albo w gospodarstwie rolnym albo stacji kwarantanny pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii.
W związku z tym żadne ptactwo domowe w gospodarstwie swego pochodzenia czy stacji kwarantanny, w stosownych przypadkach, nie może być szczepione przeciw rzekomemu pomorowi drobiu w ciągu 21 dni poprzedzających przesyłkę i w tym czasie żaden ptak nieprzeznaczony na przesyłkę nie może przedostać się do gospodarstwa lub stacji kwarantanny; ponadto w stacjach kwarantanny nie mogą być przeprowadzane szczepienia, i
- przeszedł z wynikiem negatywnym, w ciągu 14 dni poprzedzających przesyłkę, reprezentatywne testy serologiczne na wykrycie przeciwciał rzekomego pomoru drobiu, zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi w zastosowaniu procedury ustanowionej w art. 32;
d) drób rzeźny musi pochodzić ze stad, które:
- jeżeli nie były szczepione przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, spełniają wymogi lit. c) tiret trzecie,
- jeżeli szczepienie miało miejsce, w ciągu 14 dni poprzedzających przesyłkę oraz na podstawie próby reprezentatywnej, przeszły test na wyizolowanie wirusa rzekomego pomoru drobiu zgodne ze szczegółowymi zasadami zastosowanymi według procedury ustanowionej w art. 32.";
3) skreśla się art. 12 ust. 4;
4) artykuł 26 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32, ustalić, że przywożony drób, jaja wylęgowe lub drób wykluty z przywożonych jaj podlega kwarantannie lub izolacji na okres, który nie może przekroczyć dwóch miesięcy.";
5) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 27a
Nie naruszając art. 20, 22, 23 oraz 24, Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32, zezwolić, w poszczególnych przypadkach, na przywóz drobiu i jaj wylęgowych z państw trzecich, z których taki przywóz nie odpowiada przepisom art. 20, 22, 23, oraz 24.
Szczegółowe zasady takiego przywozu opracuje się równolegle z samą procedurą.
Zasady te oferują gwarancje zdrowotne zwierząt równoważne co najmniej gwarancjom zdrowotnym zwierząt oferowanym przez rozdział II niniejszej dyrektywy, włączając obowiązkową kwarantannę i badanie na influenzę drobiu, rzekomy pomór drobiu i inne odnośne choroby.";
6) artykuł 32 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 32
1.
Komisję wspiera Stały Komitet Weterynaryjny ustanowiony decyzją 68/361/EWG [7], składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i kierowany przez przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne ze opinią Komitetu.
4.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
5.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, rozpatruje wniosek w ciągu trzech miesięcy od daty przedstawienia.
Jeżeli w tym terminie Rada odrzuci wniosek większością kwalifikowaną, Komisja rozważa go ponownie.
Może ona zaprezentować Radzie zmieniony wniosek, przedstawić ponownie ten sam wniosek lub zaprezentować wniosek legislacyjny na podstawie Traktatu.
Jeżeli Rada nie przyjmie wnioskowanych środków wykonawczych ani nie odrzuci ich przed upływem terminu, środki te przyjmuje Komisja.";
7) artykuł 33 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 33
1.
Komisję wspiera Stały Komitet Weterynaryjny ustanowiony decyzją 68/361/EWG, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opina wydawana jest większością ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
4.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
5.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, rozpatruje wniosek w ciągu 15 dni od daty przedstawienia.
Jeżeli w tym terminie Rada odrzuci wniosek większością kwalifikowaną, Komisja rozważa go ponownie.
Może ona przedłożyć Radzie zmieniony wniosek, przedstawić ponownie ten sam wniosek lub zaprezentować wniosek legislacyjny na podstawie Traktatu.
Jeżeli Rada nie przyjmie wnioskowanych środków wykonawczych ani ich nie odrzuci przed upływem terminu, środki te przyjmuje Komisja."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem1 lipca 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 1999/92/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 16 grudnia 1999 r.
w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy, na których może wystąpić atmosfera wybuchowa (piętnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137,
uwzględniając wniosek Komisji [1] przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy i Komisją ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia Pracy w Górnictwie i Innych Gałęziach Przemysłu Wydobywczego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
postępując zgodnie z procedurą, określoną w art. 251 Traktatu, a także mając na uwadze wspólny tekst zatwierdzony przez Komitet Pojednawczy w dniu 21 października 1999 r. [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 137 Traktatu przewiduje, że Rada może przyjąć, w drodze dyrektyw, minimalne wymogi mające na celu zachęcanie do ulepszeń, w szczególności w środowisku pracy, w celu zagwarantowania wyższego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
(2) Według zasad wyrażonych w tym artykule, dyrektywy te mają zapobiegać nakładaniu administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń utrudniając w ten sposób tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
(3) Poprawa bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy jest celem, który nie powinien być podporządkowany rozważaniom ściśle ekonomicznym.
(4) Zastosowanie się do minimalnych wymogów w celu poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników narażonych na przebywanie w środowiskach obciążonych ryzykiem atmosfer wybuchowych jest rzeczą zasadniczą, jeśli ma zostać zapewnione bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników.
(5) Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawiewprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy [4]; w związku z tym, przepisy wyżej wymienionej dyrektywy, w szczególności te odnoszące się do informowania pracowników, konsultacji i uczestnictwa pracowników, jak również ich szkolenia, stosują się w pełni do sytuacji, w których pracownicy są narażeni na przebywanie w atmosferach wybuchowych, z zastrzeżeniem bardziej rygorystycznych lub szczególnych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
(6) Niniejsza dyrektywa stanowi krok naprzód w kierunku osiągnięcia wymiaru społecznego rynku wewnętrznego.
(7) Dyrektywa 94/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 marca 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem [5] stwierdza, że jest przeznaczona do przygotowania dodatkowej dyrektywy na podstawie art. 137 Traktatu, obejmującej w szczególności zagrożenia wybuchem spowodowanym przez określone używanie lub określone rodzaje i metody instalacji urządzeń.
(8) Ochrona przed wybuchami jest rzeczą szczególnie ważną dla bezpieczeństwa; wybuchy narażają życie i zdrowie pracowników w efekcie niekontrolowanego działania ognia i ciśnienia, występowania produktów wywołujących szkodliwe reakcje i pochłanianie otaczającego powietrza, niezbędnego pracownikom do oddychania.
(9) Ustanowienie spójnej strategii w celu zapobiegania wybuchom wymaga, aby podjęte środki organizacyjne uzupełniały środki techniczne podjęte w miejscu pracy; dyrektywa 89/391/EWG wymaga, aby pracodawca posiadał ocenę ryzyka grożącego bezpieczeństwu i zdrowiu pracowników; wymóg ten będzie określony przez niniejszą dyrektywę w sposób, który przewiduje, iż pracodawca sformułuje dokument lub zbiór dokumentów dotyczących ochrony przeciwwybuchowej, które spełniają minimalne wymogi określone w niniejszej dyrektywie i będzie czuwał nad ich aktualnością; dokument dotyczący ochrony przeciwwybuchowej zawiera rozpoznanie zagrożenia, ocenę ryzyka i określenie środków, które chroniłyby bezpieczeństwo i zdrowie pracowników narażonych na przebywanie w atmosferach wybuchowych, zgodnie z art. 9 dyrektywy 89/391/EWG; dokument dotyczący ochrony przeciwwybuchowej może być częścią oceny zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia podczas pracy, wymaganej w art. 9 dyrektywy 89/391/EWG.
(10) Ocena zagrożenia wybuchem może być wymagana na podstawie innych aktów wspólnotowych; w celu uniknięcia niepotrzebnego powtarzania czynności, pracodawca, zgodnie z krajową praktyką, powinien być upoważniony do łączenia dokumentów, części dokumentów lub innych raportów o takim samym charakterze, wydanych na podstawie aktów wspólnotowych, w celu stworzenia jednego "raportu bezpieczeństwa".
(11) Przeciwdziałanie powstawaniu atmosfer wybuchowych polega również na zastosowaniu zasady substytucji.
(12) Jeżeli pracownicy z kilku przedsiębiorstw są obecni w tym samym miejscu pracy ich praca powinna być skoordynowana.
(13) W miarę potrzeby, środki zapobiegawcze muszą być uzupełnione za pomocą dodatkowych środków, które stają się skuteczne w momencie zaistnienia zapłonu; maksymalny stopień bezpieczeństwa może być zapewniony poprzez połączenie środków zapobiegawczych z innymi dodatkowymi środkami, ograniczającymi szkodliwe efekty wybuchu dla pracowników.
(14) Dyrektywa Rady 92/58/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących umieszczania znaków bezpieczeństwa i/lub zdrowia w miejscu pracy (dziewiąta dyrektywa szczegółowa, w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [6] ma pełne zastosowanie, w szczególności w miejscach bezpośrednio przyległych do stref niebezpiecznych, gdzie palenie, piłowanie, spawanie i inne działania powodujące powstawanie płomieni lub iskier mogą oddziaływać na strefy niebezpieczne.
(15) Dyrektywa 94/9/WE wprowadza podział sprzętu i systemów ochronnych, do których się odnosi, na grupy sprzętu i kategorie; dyrektywa ta określa sposób klasyfikacji przez pracodawcę miejsc, gdzie atmosfera wybuchowa może istnieć w postaci strefy, a także określa grupy i kategorie sprzętu i systemów ochronnych, które powinny być stosowane w każdej strefie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa, która jest piętnastą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, ustanawia minimalne wymagania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników narażonych na przebywanie w atmosferach wybuchowych, które zostały określone w art. 2.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) miejsc używanych bezpośrednio do i w czasie opieki lekarskiej nad pacjentami;
b) używania urządzeń stosowanych do spalania paliw gazowych zgodnie z dyrektywą 90/396/EWG [7];
c) produkowania, używania, przechowywania i transportu materiałów wybuchowych lub nietrwałych substancji chemicznych;
d) przemysłu wydobywczego objętego dyrektywą 92/91/EWG [8] oraz dyrektywą 92/104/EWG [9];
e) używania środków transportu lądowego, wodnego i powietrznego, do którego mają zastosowanie właściwe przepisy zawarte w umowach międzynarodowych (np. ADNR, ADR, ICAO, IMO, RID), a także dyrektywy Wspólnoty wprowadzające w życie te umowy.
Środki transportu przeznaczone do stosowania w przestrzeniach zagrożonych wybuchem nie podlegają wyłączeniu.
3.
Przepisy dyrektywy 89/391/EWG i odpowiednie szczegółowe dyrektywy mają zastosowanie do kwestii określonych w ust. 1, z zastrzeżeniem bardziej rygorystycznych i/lub szczególnych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
Definicja
Do celów niniejszej dyrektywy, "atmosfera wybuchowa" oznacza mieszaninę z powietrzem, w warunkach atmosferycznych, substancji łatwopalnej w formie gazu, oparów, mgły lub pyłu, w której, po nastąpieniu zapłonu, spalanie obejmuje w całości niespaloną mieszaninę.
SEKCJA II
OBOWIĄZKI PRACODAWCY
Artykuł 3
Zapobieganie wybuchom i zabezpieczenia przeciwwybuchowe
Mając na uwadze zapobieganie wybuchom, w rozumieniu art. 6 ust. 2 dyrektywy 89/391/EWG, a także zabezpieczenie przeciwwybuchowe, pracodawca podejmuje techniczne i/lub organizacyjne środki odpowiadające naturze określonego działania, zgodnie z zasadą pierwszeństwa i zgodnie z następującymi podstawowymi zasadami:
- zapobiegania tworzeniu się atmosfery wybuchowej a tam, gdzie natura określonych działań na to nie pozwala,
- unikania zapalenia atmosfer zagrożonych wybuchem, i
- ograniczenia szkodliwego efektu wybuchu, w celu zapewnienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
Środki te zostaną, w miarę potrzeby połączone i/lub uzupełnione środkami przeciwdziałającymi rozprzestrzenianiu się wybuchom i będą podlegać przeglądowi regularnie lub gdy nastąpią znaczące zmiany.
Artykuł 4
Ocena ryzyka wybuchu
1. W trakcie wykonywania obowiązków ustanowionych w art. 6 ust. 3 i art. 9 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG pracodawca ocenia konkretne zagrożenie wynikające z przebywania w przestrzeni zagrożonej wybuchem, biorąc pod uwagę, co najmniej:
- prawdopodobieństwo powstania atmosfer zagrożonych wybuchem i ich trwałość,
- prawdopodobieństwo zaistnienia źródeł zapłonu, włączając wyładowania elektrostatyczne, które będą obecne i staną się aktywne oraz skuteczne,
- instalacje, użyte substancje, zachodzące procesy i ich ewentualne wzajemne oddziaływanie,
- rozmiar przewidywanych skutków.
Ryzyko wybuchu jest oceniane całościowo.
2.
Miejsca, które są albo mogą być połączone poprzez otwory z miejscami, gdzie może powstawać atmosfera wybuchowa są brane pod uwagę przy ocenie ryzyka wybuchu.
Artykuł 5
Obowiązki ogólne
W celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, a także zgodnie z podstawowymi zasadami oceny zagrożenia i zasadami ustanowionymi w art. 3 pracodawca podejmuje niezbędne środki, w związku z czym:
- tam gdzie atmosfery wybuchowe mogą pojawiać się w ilościach zagrażających bezpieczeństwu i zdrowiu pracowników albo innych osób, środowisko pracy powinno być takie, aby można było wykonywać pracę bezpiecznie,
- w otoczeniu miejsca pracy, gdzie atmosfery wybuchowe mogą pojawiać się w ilościach zagrażających bezpieczeństwu i zdrowiu pracowników, zapewnia się odpowiedni nadzór zgodnie z oceną ryzyka przy pomocy odpowiednich środków technicznych.
Artykuł 6
Obowiązek koordynacji
Tam gdzie pracownicy z różnych przedsiębiorstw obecni są w jednym miejscu, każdy pracodawca jest odpowiedzialny za wszystkie sprawy, które podlegają jego kontroli.
Z zastrzeżeniem indywidualnych obowiązków każdego pracodawcy określonych w dyrektywie 89/391/EWG, pracodawca odpowiedzialny za miejsce pracy zgodnie z prawem krajowym lub praktyką koordynuje wprowadzanie wszystkich środków dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, a także określa, w dokumencie dotyczącym ochrony przeciwwybuchowej, określonym w art. 8, cel i środki koordynacji, a także procedury jej wprowadzenia.
Artykuł 7
Miejsca, w których mogą powstawać atmosfery wybuchowe
1.
Pracodawca, zgodnie z załącznikiem I, dzieli na strefy miejsca, w których mogą wystąpić atmosfery wybuchowe.
2.
Pracodawca zapewnia wypełnienie minimalnych wymagań ustanowionych w załączniku II mających zastosowanie do miejsc określonych w ust. 1.
3.
W miarę potrzeby miejsca, gdzie atmosfery wybuchowe mogą występować w ilościach zagrażających bezpieczeństwu i zdrowiu pracowników, zostają oznaczone przy wejściach, zgodnie z załącznikiem III.
Artykuł 8
Dokument dotyczący ochrony przeciwwybuchowej
Przy wypełnianiu obowiązków ustanowionych w art. 4, pracodawca zapewni, że dokument, określany dalej jako "dokument dotyczący ochrony przeciwwybuchowej" jest sporządzony i będzie uaktualniany.
Dokument dotyczący ochrony przeciwwybuchowej wykaże w szczególności:
- że ryzyko wybuchu zostało określone i ocenione,
- że zostaną podjęte odpowiednie środki, w celu osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy,
- miejsca, które zostały podzielone na strefy, zgodnie z załącznikiem I,
- miejsca, do których będą miały zastosowanie minimalne wymagania wymienione w załączniku II,
- że miejsce pracy i urządzenia do wykonywania pracy, włączając urządzenia ostrzegawcze, są zaprojektowane, obsługiwane i utrzymywane z należytym uwzględnieniem zasad bezpieczeństwa,
- że zgodnie z dyrektywą Rady 89/655/EWG [10], zostały poczynione przygotowania w zakresie bezpiecznego używania urządzeń.
Dokument dotyczący ochrony przeciwwybuchowej zostanie sformułowany przed rozpoczęciem pracy i zostanie poddany przeglądowi w przypadku gdy miejsce pracy, urządzenia do wykonywania pracy lub organizacja pracy zostaną poddane zasadniczym zmianom, rozbudowom lub przekształceniom.
Pracodawca może połączyć ocenę ryzyka wybuchu, dokumenty lub inne sprawozdania o takim samym znaczeniu, sformułowane na podstawie innych aktów wspólnotowych.
Artykuł 9
Szczególne wymagania dotyczące urządzeń do wykonywania pracy i miejsc pracy
1.
Urządzenia do wykonywania pracy w miejscach, gdzie mogą występować atmosfery wybuchowe, które są już używane lub stały się dostępne w przedsiębiorstwie lub zakładzie po raz pierwszy przed dniem 30 czerwca 2003 r., zostaną dostosowane do minimalnych wymagań ustanowionych w załączniku II część A, jeśli nie ma zastosowania żadna inna dyrektywa wspólnotowa albo ma zastosowanie tylko w części.
2.
Urządzenia do wykonywania pracy w miejscach, gdzie mogą występować środowiska wybuchowe, które są już używane lub stały się dostępne w przedsiębiorstwie lub zakładzie po raz pierwszy po dniu 30 czerwca 2003 r., zostaną dostosowane do minimalnych wymogów ustanowionych w załączniku II część A i B.
3.
Miejsca pracy, gdzie mogą występować atmosfery wybuchowe i które są używane po raz pierwszy po dniu 30 czerwca 2003 r. zostaną dostosowane do minimalnych wymagań określonych w niniejszej dyrektywie.
4.
Miejsca pracy, gdzie mogą występować atmosfery wybuchowe i które były już używane przed dniem 30 czerwca 2003 r. zostaną dostosowane do minimalnych wymagań wymienionych w niniejszej dyrektywie nie później niż w okresie trzech lat od tej daty.
5.
Jeśli po dniu 30 czerwca 2003 r., zostaną podjęte jakiekolwiek zmiany, rozbudowa czy przekształcenia w miejscu pracy, gdzie mogą występować atmosfery wybuchowe, pracodawca podejmie niezbędne działania w celu zapewnienia, że będą one dostosowane do minimalnych wymogów określonych w niniejszej dyrektywie.
SEKCJA III
RÓŻNE PRZEPISY
Artykuł 10
Zmiany w załącznikach
Czysto techniczne zmiany w załącznikach, konieczne ze względu na:
- przyjęcie dyrektywy w sprawie technicznej harmonizacji i standaryzacji w dziedzinie ochrony przeciwwybuchowej, i/lub
- postęp techniczny, zmiany w międzynarodowych przepisach lub specyfikacjach i nowe odkrycia w zakresie zapobiegania wybuchom i w systemach zabezpieczeń przeciwwybuchowych,
zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustaloną w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 11
Wskazówki właściwego postępowania
Komisja opracuje praktyczne wytyczne zawarte w niewiążących wskazówkach właściwego postępowania.
Wskazówki te poruszą tematy określone w załączniku I art. 3, 4, 5, 6, 7 i 8 i załączniku II część A.
Komisja w pierwszej kolejności zasięga opinii Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy zgodnie z decyzją Rady 74/325/EWG [11].
W kontekście zastosowania niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie wezmą w jak najszerszym zakresie pod uwagę wyżej wymienione wskazówki podczas formułowania krajowych programów związanych z ochroną zdrowia i bezpieczeństwem pracowników.
Artykuł 12
Informacje dla przedsiębiorstw
Państwa Członkowskie dołożą starań, aby udostępnić pracodawcom na ich wniosek istotne informacje, zgodnie z art. 11, w szczególności w odniesieniu do wskazówek właściwego postępowania.
Artykuł 13
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które już przyjęły lub przyjmą w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję, co pięć lat o praktycznej realizacji przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie, wskazując punkt widzenia pracodawców i pracowników.
Komisja powiadomi o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/93/WE
z dnia 13 grudnia 1999 r.
w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 oraz art. 55 i 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 16 kwietnia 1997 r. Komisja przedłożyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów komunikat w sprawie Inicjatywy Europejskiej dotyczącej handlu elektronicznego.
(2) Dnia 8 października 1997 r. Komisja przedłożyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów komunikat zatytułowany "Zapewnić bezpieczeństwo i zaufanie w komunikacji elektronicznej — W stronę ram europejskich w zakresie podpisów cyfrowych i szyfrowania".
(3) Dnia 1 grudnia 1997 r. Rada wezwała Komisję do przygotowania, możliwie najszybciej, projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie podpisów cyfrowych.
(4) Komunikacja elektroniczna i handel elektroniczny wymagają "podpisów elektronicznych" i usług powiązanych umożliwiających uwierzytelnianie danych; rozbieżne reguły odnoszące się do prawnego uznawania podpisów elektronicznych i akredytacja podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne w Państwach Członkowskich mogą stanowić poważną przeszkodę w komunikacji elektronicznej i handlu elektronicznym; jasne ramy wspólnotowe dotyczące warunków stosowanych do podpisów elektronicznych wzmacniają zaufanie i ogólną akceptację nowych technologii; przepisy prawne Państw Członkowskich nie powinny ograniczać swobodnego przepływu towarów i usług na rynku wewnętrznym.
(5) Należy wspierać współdziałanie produktów podpisu elektronicznego; zgodnie z art. 14 Traktatu, rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych na którym zagwarantowany jest swobodny przepływ towarów; muszą być spełnione zasadnicze wymogi specyficzne dla produktów podpisu elektronicznego, aby w ten sposób zapewnić swobodny przepływ na rynku wewnętrznym i tworzyć zaufanie do podpisów elektronicznych, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 3381/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania [5] oraz decyzji Rady 94/942/WPZiB z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie przyjętego przez Radę wspólnego działania dotyczącego kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania [6].
(6) Niniejsza dyrektywa nie harmonizuje świadczenia usług w odniesieniu do poufności informacji, jeśli są one objęte przepisami krajowymi odnoszącymi się do porządku i bezpieczeństwa publicznego.
(7) Rynek wewnętrzny zapewnia swobodny przepływ osób, w wyniku czego obywatele Unii Europejskiej i osoby mające miejsce zamieszkania w Unii Europejskiej muszą coraz częściej wchodzić w kontakt z władzami Państwa Członkowskiego, innego niż to, w którym mają swoje miejsce zamieszkania; dostępność komunikacji elektronicznej mogłaby w tej sytuacji być bardzo użyteczna.
(8) Szybki rozwój technologiczny i globalny charakter Internetu wymagają podejścia które uwzględnia różne technologie i usługi pozwalające na uwierzytelnianie danych drogą elektroniczną.
(9) Podpisy elektroniczne wykorzystywane będą w wielu różnych aplikacjach komputerowych i okolicznościach, co spowoduje pojawienie się szeregu nowych usług i produktów, związanych lub stosujących podpisy elektroniczne; definicja takich produktów i usług nie powinna ograniczać się do wystawiania i zarządzania certyfikatami, lecz powinna zawierać wszystkie pozostałe usługi i produkty, które korzystają z podpisów elektronicznych lub są z nimi związane, takie jak usługi dotyczące rejestrowania, znakowania czasem, prowadzenia spisów, informatyczne lub konsultacyjne, związane z podpisami elektronicznymi.
(10) Rynek wewnętrzny umożliwia podmiotom świadczącym usługi certyfikacyjne rozwój ich międzynarodowej działalności, w celu zwiększenia ich konkurencyjności i tym samym daje konsumentom i przedsiębiorstwom nowe możliwości bezpiecznej wymiany informacji i bezpiecznego handlu drogą elektroniczną bez względu na granice; w celu pobudzania świadczenia usług certyfikacyjnych na poziomie wspólnotowym w otwartych sieciach, podmioty powinny mieć możliwość swobodnego świadczenia ich bez uprzedniego zezwolenia; uprzednie zezwolenie oznacza nie tylko zezwolenie, gdzie podmioty świadczące usługi certyfikacyjne musiałyby otrzymać decyzję władz krajowych przed dopuszczeniem do świadczenia usług certyfikacyjnych, ale również inne środki mające ten sam skutek.
(11) Systemy dobrowolnej akredytacji, które mają na celu zwiększenie poziomu świadczonych usług, mogą oferować podmiotom świadczącym usługi certyfikacyjne właściwe ramy dla poprawy ich usług w celu osiągnięcia wymaganego poziomu zaufania, bezpieczeństwa i jakości poprzez rozwój rynku; konieczne jest by systemy te zachęcały do rozwoju najlepszych praktyk podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne; podmioty świadczące usługi certyfikacyjne powinny mieć wolny wybór w odniesieniu do przystąpienia i korzystania z systemów akredytacji.
(12) Usługi certyfikacyjne mogą być świadczone przez organy publiczne, osoby prawne lub fizyczne, jeżeli działają zgodnie z prawem krajowym; Państwa Członkowskie nie zabraniają podmiotom świadczącym usługi certyfikacyjne działania poza dobrowolnym systemem akredytacji; należy zadbać, aby te systemy akredytacji nie ograniczały konkurencji w dziedzinie usług certyfikacyjnych.
(13) Państwa Członkowskie mogą decydować o tym, jak zapewnić nadzór nad przestrzeganiem przepisów niniejszej dyrektywy; niniejsza dyrektywa nie wyklucza możliwości tworzenia systemów nadzoru opartych o sektor prywatny; niniejsza dyrektywa nie zobowiązuje podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne do składania wniosku o nadzór w ramach jakiegokolwiek obowiązującego systemu akredytacji.
(14) Ważne jest uzyskanie równowagi między potrzebami konsumentów i potrzebami przedsiębiorców.
(15) Załącznik III zawiera wymogi dla bezpiecznych urządzeń służących do składania podpisów w celu zapewnienia funkcjonalności zaawansowanych podpisów elektronicznych; nie obejmuje on całego środowiska systemowego, w którym działa urządzenie; funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga od Komisji oraz Państw Członkowskich szybkiego działania, aby umożliwić powołanie organów odpowiedzialnych za ocenę zgodności bezpiecznych urządzeń służących do składania podpisów z wymogami załącznika III; aby sprostać wymaganiom rynku ocena ta musi być przeprowadzana skutecznie i w odpowiednim czasie.
(16) Niniejsza dyrektywa przyczynia się do stosowania i uznania prawnego podpisów elektronicznych we Wspólnocie; nie są konieczne żadne ramy regulacyjne w odniesieniu do podpisów elektronicznych stosowanych wyłącznie w systemach opierających się na dobrowolnych cywilnoprawnych porozumieniach między określoną liczbą uczestników; swoboda stron w ustalaniu zasad i warunków, zgodnie z którymi akceptują one elektronicznie podpisane dane, powinna być respektowana, w granicach dopuszczalnych przez prawo krajowe; należy uznać skuteczność prawną podpisów elektronicznych używanych w tych systemach i ich dopuszczalności jako dowodów w postępowaniu sądowym.
(17) Celem niniejszej dyrektywy nie jest harmonizowanie krajowych przepisów dotyczących prawa zobowiązań, w szczególności dotyczących zawierania i wykonywania umów lub innych pozaumownych przepisów formalnych dotyczących podpisów; dlatego przepisy w sprawie skuteczności prawnej podpisów elektronicznych nie naruszają krajowych przepisów formalnych dotyczących zawierania umów, ani zasad ustalania miejsca zawarcia umowy.
(18) Przechowywanie i kopiowanie danych do składania podpisu mogłoby stanowić zagrożenie dla prawnej skuteczności podpisów elektronicznych.
(19) Podpisy elektroniczne stosowane będą w sektorze publicznym w administracjach krajowych i wspólnotowych oraz w komunikacji między tymi administracjami, jak też między nimi i obywatelami oraz podmiotami gospodarczymi, np. przy zamówieniach publicznych, podatkach, ubezpieczeniach społecznych, opiece zdrowotnej i wymiarze sprawiedliwości.
(20) Zharmonizowane kryteria odnoszące się do skutków prawnych podpisów elektronicznych zagwarantują spójne ramy prawne w całej Wspólnocie; w prawie krajowym ustalone są różne wymogi dotyczące mocy prawnej podpisu odręcznego; certyfikaty mogą służyć potwierdzaniu tożsamości osoby podpisującej się elektronicznie; zaawansowane podpisy elektroniczne oparte o kwalifikowane certyfikaty mają na celu wysoki poziom bezpieczeństwa; zaawansowane podpisy elektroniczne oparte o kwalifikowane certyfikaty i stworzone przy użyciu bezpiecznego urządzenia służącego do składania podpisów, mogą zostać uznane za prawnie równoważne podpisom odręcznym tylko wtedy, gdy spełnione są wymogi dla podpisów odręcznych.
(21) W celu wspierania ogólnej akceptacji elektronicznych metod uwierzytelniania należy zapewnić, żeby podpisy elektroniczne mogły stanowić dowód w postępowaniu sądowym we wszystkich Państwach Członkowskich; uznanie prawne podpisów elektronicznych powinno opierać się na obiektywnych kryteriach i nie powinno być powiązane z zezwoleniem danego podmiotu świadczącego usługi certyfikacyjne; określenie obszarów prawa, w których można używać dokumentów elektronicznych i podpisów elektronicznych podlega prawu krajowemu; niniejsza dyrektywa nie narusza zdolności sądów krajowych do stanowienia o zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy; nie narusza ona również reguł krajowych dotyczących swobody sądowej oceny dowodów.
(22) Podmioty świadczące usługi certyfikacyjne które świadczą powszechnie swoje usługi certyfikacyjne podlegają krajowym przepisom dotyczącym odpowiedzialności.
(23) Rozwój międzynarodowego handlu elektronicznego wymaga międzynarodowych porozumień z udziałem państw trzecich; w celu zapewnienia współdziałania na skale globalną, korzystne mogłoby być zawarcie porozumień z państwami trzecimi w sprawie reguł wielostronnych w zakresie wzajemnego uznawania usług certyfikacyjnych.
(24) Dla wzmocnienia zaufania użytkowników do komunikacji elektronicznej i do handlu elektronicznego podmioty świadczące usługi certyfikacyjne muszą przestrzegać przepisów dotyczących ochrony danych i prywatności.
(25) Przepisy dotyczące stosowania pseudonimów w certyfikatach nie stanowią przeszkody dla Państw Członkowskich przed wymaganiem potwierdzenia tożsamości osób zgodnie z prawem wspólnotowym lub krajowym.
(26) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(27) Komisja przeprowadzi, dwa lata po wykonaniu niniejszej dyrektywy, kontrolę, aby między innymi stwierdzić, czy postęp technologiczny lub zmiany w stanie prawnym nie stworzyły przeszkód w realizacji celów niniejszej dyrektywy; powinna zbadać wpływ powiązanych dziedzin technicznych, a następnie przedłożyć sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(28) Zgodnie z określonymi w art. 5 Traktatu zasadami pomocniczości i proporcjonalności, cel stworzenia zharmonizowanych ram prawnych odnoszących się do dostarczenia podpisów elektronicznych i świadczenia usług powiązanych, nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie i tym samym możliwe jest osiągnięcie go w większym stopniu przez Wspólnotę; niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
Celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie stosowania podpisów elektronicznych oraz przyczynienie się do ich uznania prawnego.
Ustanawia ona ramy prawne odnoszące się do podpisów elektronicznych i niektórych usług certyfikacyjnych, w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Dyrektywa nie obejmuje aspektów związanych z zawieraniem i ważnością umów lub innych zobowiązań prawnych, dla których wymagana jest określona forma przewidziana przez prawo krajowe lub wspólnotowe, nie narusza ona również zasad i ograniczeń odnoszących się do stosowania z dokumentów określonych w prawie krajowym lub wspólnotowym.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "podpis elektroniczny" oznacza dane w formie elektronicznej dodane do innych danych elektronicznych lub logicznie z nimi powiązane i służące jako metoda uwierzytelnienia;
2. "zaawansowany podpis elektroniczny" oznacza podpis elektroniczny spełniający następujące wymogi:
a) przyporządkowany jest wyłącznie podpisującemu;
b) umożliwia ustalenie tożsamości podpisującego;
c) stworzony jest za pomocą środków, które podpisujący może mieć pod swoją wyłączną kontrolą; i
d) jest tak powiązany z danymi, do których się odnosi, że każda późniejsza zmiana danych jest wykrywalna;
3. "podpisujący" oznacza osobę posiadającą urządzenie służące do składania podpisów, która działa w imieniu własnym lub w imieniu osób prawnych lub fizycznych, lub podmiotu, którego jest przedstawicielem;
4. "dane służące do składania podpisu" oznacza niepowtarzalne dane, takie jak kody lub prywatne klucze kryptograficzne, które są używane przez podpisującego do składania podpisu elektronicznego;
5. "urządzenie służące do składania podpisów" oznacza skonfigurowane oprogramowanie lub sprzęt używane do wykorzystania danych służących do składania podpisu;
6. "bezpieczne urządzenie służące do składania podpisów" oznacza urządzenie służące do składania podpisów, które spełnia wymogi załącznika III;
7. "dane służące do weryfikacji podpisu" oznacza dane, takie jak kody lub publiczne klucze kryptograficzne, używane do celów weryfikacji podpisu elektronicznego;
8. "urządzenie służące do weryfikacji podpisów" oznacza skonfigurowane oprogramowanie lub sprzęt używane do wykorzystywania danych służących do weryfikacji podpisu;
9. "certyfikat" oznacza zaświadczenie elektroniczne, za pomocą którego dane służące do weryfikacji podpisu są przyporządkowane osobie i potwierdzają tożsamość tej osoby;
10. "certyfikat kwalifikowany" oznacza certyfikat spełniający wymogi ustanowione w załączniku I i wystawiany przez podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, który spełnia wymogi ustanowione w załączniku II;
11. "podmiot świadczący usługi certyfikacyjne" oznacza podmiot lub osobę prawną bądź fizyczną, która wystawia certyfikaty lub świadczy inne usługi związane z podpisami elektronicznymi;
12. "produkt podpisu elektronicznego" oznacza oprogramowanie lub sprzęt, względnie ich istotne składniki, które mają być użyte przez podmiot świadczący usługi certyfikacyjne do świadczenia usług podpisu elektronicznego lub do składania lub weryfikacji podpisów elektronicznych;
13. "dobrowolna akredytacja" oznacza jakiekolwiek zezwolenie, które ustala prawa i obowiązki związane ze świadczeniem usług certyfikacyjnych, przyznane na wniosek danego podmiotu świadczącego usługi certyfikacyjne przez organ publiczny bądź prywatny, który jest właściwy do ustalania tych praw i obowiązków oraz do nadzorowania ich przestrzegania, gdy podmiot świadczący usługi certyfikacyjne nie jest uprawniony do korzystania z praw wynikających z zezwolenia, zanim nie otrzyma decyzji tego organu.
Artykuł 3
Dostęp do rynku
1.
Państwa Członkowskie nie uzależniają świadczenia usług certyfikacyjnych od uprzedniego zezwolenia.
2.
Bez uszczerbku dla przepisu ust. 1, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić lub utrzymywać, systemy dobrowolnej akredytacji, które mają na celu poprawę poziomu świadczonych usług certyfikacyjnych.
Wszelkie wymogi związane z tym systemem muszą być obiektywne, przejrzyste, proporcjonalne i niedyskryminujące.
Państwa Członkowskie nie mogą ograniczać liczby akredytowanych podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne z powodów objętych zakresem niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają stworzenie właściwego systemu umożliwiającego nadzór podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne, które mają swoją siedzibę na ich terytorium i powszechnie wydają kwalifikowane certyfikaty.
4.
Zgodność bezpiecznych urządzeń służących do składania podpisu z wymogami ustanowionymi w załączniku III, stwierdzają właściwe organy publiczne lub prywatne, powołane przez Państwa Członkowskie.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9, formułuje kryteria do których Państwa Członkowskie się odwołują w celu ustalenia, czy taki organ może być powołany.
Zgodność z wymogami ustanowionymi w załączniku III stwierdzona przez organy określone w akapicie pierwszym, uznawana są przez wszystkie Państwa Członkowskie.
5.
Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9, przyznać numery referencyjne dla powszechnie uznanych norm dotyczących produktów podpisu elektronicznego i opublikować je w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jeśli produkt podpisu elektronicznego odpowiada tym normom, Państwa Członkowskie przyjmują domniemanie, że spełnia on wymogi o których mowa w załączniku II lit. f) i w załączniku III.
6.
Państwa Członkowskie i Komisja działają wspólnie w celu wspierania rozwoju i stosowania urządzeń służących do weryfikacji podpisu, uwzględniając zalecenia w sprawie bezpiecznej weryfikacji podpisu zawarte w załączniku IV i w interesie konsumenta.
7.
Państwa Członkowskie mogą poddać stosowanie podpisów elektronicznych w sektorze publicznym ewentualnym wymogom dodatkowym.
Wymogi te muszą być obiektywne, przejrzyste, proporcjonalne i niedyskryminujące, i mogą odnosić się jedynie do szczególnych cech danych aplikacji.
Wymagania te nie mogą stanowić przeszkód dla trans-granicznych usług dla obywateli.
Artykuł 4
Reguły rynku wewnętrznego
1.
Każde Państwo Członkowskie stosuje przepisy krajowe, wydane na mocy niniejszej dyrektywy, do mających siedzibę na ich terytorium podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne i ich usług.
Państwa Członkowskie nie mogą ograniczać świadczenia usług certyfikacyjnych pochodzących z innego Państwa Członkowskiego w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że produkty podpisu elektronicznego, spełniające wymogi niniejszej dyrektywy, znajdują się w swobodnym obrocie na rynku wewnętrznym.
Artykuł 5
Skutki prawne podpisów elektronicznych
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że zaawansowane podpisy elektroniczne oparte o kwalifikowany certyfikat i złożone za pomocą bezpiecznego urządzenia służącego do składania podpisu:
a) spełniają wymogi prawne podpisu w odniesieniu do danych w formie elektronicznej w ten sam sposób, co podpis odręczny w odniesieniu do danych znajdujących się na papierze; oraz
b) są dopuszczalne jako dowód w postępowaniu sądowym.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, żeby nie odmawiano podpisowi elektronicznemu skuteczności prawnej i dopuszczalności jako dowód w postępowaniu sądowym jedynie dlatego, że:
- jest w formie elektronicznej, lub
- nie jest oparty na kwalifikowanym certyfikacie, lub
- nie jest oparty na kwalifikowanym certyfikacie pochodzącym od akredytowanego podmiotu świadczącego usługi certyfikacyjne, lub
- nie jest złożony za pomocą bezpiecznego urządzenia służącego do składania podpisu.
Artykuł 6
Odpowiedzialność
1.
Państwa Członkowskie zapewniają co najmniej, że podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, wystawiający powszechnie certyfikaty będące certyfikatami kwalifikowanymi lub gwarantujący powszechnie takie certyfikaty, odpowiada za szkody wyrządzone podmiotowi, osobie prawnej lub fizycznej, które w uzasadniony sposób pokładają zaufanie w certyfikacie:
a) w zakresie zgodności wszelkich informacji zawartych w kwalifikowanym certyfikacie w momencie jego wydania oraz w zakresie kompletności danych przewidzianych dla certyfikatu kwalifikowanego;
b) w odniesieniu do zapewnienia, w momencie wydania certyfikatu podpisujący określony w certyfikacie kwalifikowanym posiadał dane służące do składania podpisu, które odpowiadają podanym lub określonym w certyfikacie danym służącym do weryfikacji podpisu;
c) w odniesieniu do zapewnienia, że w przypadkach, gdy podmiot świadczący usługi certyfikacyjne tworzy zarówno dane służące do składania podpisu, jak i dane służące do weryfikacji podpisu, mogą być one użyte w sposób dopełniający;
chyba że podmiot świadczący usługi certyfikacyjne udowodni, że zachował należytą staranność.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają co najmniej, że podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, który wystawił certyfikat będący certyfikatem kwalifikowanym, odpowiada za szkodę wyrządzoną podmiotowi, osobie prawnej lub fizycznej, które w uzasadniony sposób pokładają zaufanie w certyfikacie, w przypadku niespełnienia obowiązku rejestracji odwołania certyfikatu, chyba że podmiot świadczący usługi certyfikacyjne udowodni, że zachował należytą staranność.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że podmioty świadczące usługi certyfikacyjne mogą podawać w certyfikacie kwalifikowanym ograniczenia zakresu użycia certyfikatu, pod warunkiem że ograniczenia te są rozpoznawalne dla osób trzecich.
Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne nie odpowiada za szkody, które wynikają z użycia wykraczającego za te ograniczenia.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że podmioty świadczące usługi certyfikacyjne mogą podawać w certyfikacie kwalifikowanym granicę wartości transakcji, do której może być użyty certyfikat; pod warunkiem że granica ta jest rozpoznawalna dla osób trzecich.
Podmiot świadczący usługi certyfikacyjne nie odpowiada ze szkody wynikające z przekroczenia górnej granicy.
5.
Przepisy ust. 1-4 obowiązują bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r., w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich [8].
Artykuł 7
Aspekty międzynarodowe
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że certyfikaty wystawiane powszechnie przez podmiot świadczący usługi certyfikacyjne z siedzibą w państwie trzecim jako certyfikaty kwalifikowane, są równoważne prawnie certyfikatom wystawianym przez podmiot świadczący usługi certyfikacyjne mający siedzibę na terenie Wspólnoty, jeśli:
a) podmiot świadczący usługi certyfikacyjne spełnia wymogi niniejszej dyrektywy i jest akredytowany w dobrowolnym systemie akredytacji jednego z Państw Członkowskich; lub
b) podmiot świadczący usługi certyfikacyjne mający siedzibę we Wspólnocie spełniający wymogi niniejszej dyrektywy, gwarantuje certyfikat; lub
c) certyfikat lub podmiot świadczący usługi certyfikacyjne uznawane są w ramach umowy dwustronnej lub wielostronnej między Wspólnotą i państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi.
2.
W celu ułatwienia ponadgranicznych usług certyfikacyjnych z państwami trzecimi i prawnego uznania zaawansowanych podpisów elektronicznych pochodzących z państw trzecich, Komisja, w danym wypadku, przedkłada wnioski mające na celu osiągnięcie efektywnego stosowania norm i umów międzynarodowych mających zastosowanie do usług certyfikacyjnych.
W szczególności, przedkłada w razie potrzeby Radzie wnioski o udzielenie stosownych mandatów negocjacyjnych umów dwu — i wielostronnych z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
3.
W każdym przypadku, gdy Komisja zostanie powiadomiona o trudnościach, które napotykają przedsiębiorstwa Wspólnoty w odniesieniu do dostępu do rynku w państwach trzecich, może w razie konieczności przedstawić Radzie wnioski o stosowne pełnomocnictwa do negocjowania porównywalnych praw dla przedsiębiorstw wspólnotowych w tych państwach trzecich.
Rada stanowi kwalifikowaną większością.
Środki podjęte na mocy tego ustępu nie naruszają zobowiązań Wspólnoty i Państw Członkowskich wynikających ze stosownych umów międzynarodowych.
Artykuł 8
Ochrona danych
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że podmioty świadczące usługi certyfikacyjne i krajowe organy właściwe do akredytacji i nadzoru spełniają wymogi dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r., w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [9].
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że podmioty świadczące usługi certyfikacyjne, wydające powszechnie certyfikaty, mogą gromadzić dane osobowe tylko bezpośrednio od danej osoby, lub po wyraźnej zgodzie danej osoby i tylko, o ile jest to konieczne do wydania i utrzymania certyfikatu.
Dane nie mogą być zbierane ani przetwarzane w żadnym innym celu bez wyraźnej zgody danej osoby.
3.
Bez uszczerbku dla skuteczności prawnej pseudonimów na mocy prawa krajowego, Państwa Członkowskie nie zabraniają podmiotom świadczącym usługi certyfikacyjne wydawania certyfikatów z pseudonimem zamiast nazwiska.
Artykuł 9
Komitet
1.
Komisja wspomagana jest przez "Komitet ds. Podpisów Elektronicznych", zwany dalej "Komitetem".
2.
Tam gdzie dokonano odwołania do tego ustępu, mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 10
Zadania Komitetu
Komitet precyzuje wymogi ustanowione w załącznikach do niniejszej dyrektywy, kryteria określone w art. 3 ust. 4 i ogólnie uznane normy dla produktów podpisu elektronicznego, które zostaną ustalone i opublikowane zgodnie z art. 3 ust. 5 zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9 ust. 2.
Artykuł 11
Powiadomienie
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim następujące informacje:
a) dane o krajowych dobrowolnych systemach akredytacji włącznie z dodatkowymi wymogami na podstawie art. 3 ust. 7;
b) nazwy i adresy krajowych organów właściwych do akredytacji i nadzoru oraz organów o których mowa w art. 3 ust. 4;
c) nazwy i adresy wszystkich akredytowanych krajowych podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne.
2.
Informacje przedkładane zgodnie z ust. 1 i dotyczące zmian w zakresie tych informacji, Państwa Członkowskie przekazują w możliwie najkrótszym czasie.
Artykuł 12
Przegląd
1.
Komisja sprawdza wykonanie niniejszej dyrektywy i sporządza sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady najpóźniej do dnia 19 lipca 2003 r.
2.
Przy przeglądzie należy stwierdzić, między innymi, czy zakres stosowania niniejszej dyrektywy powinien zostać zmieniony w obliczu technologicznego i prawnego rozwoju oraz rozwoju rynku.
Sprawozdanie obejmuje w szczególności ocenę aspektów harmonizacji na podstawie zebranych doświadczeń.
Do sprawozdania należy dołączyć, w miarę potrzeb, projekty legislacyjne.
Artykuł 13
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 19 lipca 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Podejmowane przez Państwa Członkowskie wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 1999/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 grudnia 1999 r.
odnosząca się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu do obrotu nowymi samochodami osobowymi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 174 Traktatu wymaga rozsądnego i racjonalnego wykorzystania zasobów naturalnych; racjonalne wykorzystanie energii jest jednym z podstawowych środków, za pomocą których ten cel może być osiągnięty, a zanieczyszczenie środowiska zmniejszone.
(2) Podstawowym celem Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu jest osiągnięcie stabilizacji koncentracji gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie, który zapobiegałby niebezpiecznej antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny.
(3) Na mocy Protokołu z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu przyjętym na konferencji w Kioto w grudniu 1997 r., Wspólnota przyjęła za cel obniżenie emisji gazów cieplarnianych o 8 % w okresie od 2008–2012 r. w odniesieniu do poziomów z 1990 r.
(4) Uznając, że samochody osobowe są znacznym źródłem emisji CO2, Komisja zaproponowała strategię Wspólnoty zmierzającą do obniżenia emisji CO2 przez samochody osobowe i zmniejszenia zużycia paliwa; w konkluzjach Rady z 25 czerwca 1996 r. z zadowoleniem przyjęto stanowisko Komisji.
(5) Informacja odgrywa kluczową rolę w działaniu sił rynkowych; zapewnienie rzetelnej, istotnej i porównywalnej informacji o wartościach zużycia paliwa i emisji CO2 przez samochody osobowe może wpłynąć na wybór konsumenta na rzecz tych samochodów, które zużywają mniej paliwa i tym samym emitują mniej CO2, tym samym zachęcając producentów do podejmowania kroków, aby ograniczyli zużycie paliwa samochodów, które produkują.
(6) Obecność etykiet na używanych samochodach w punktach sprzedaży może skłonić kupujących nowe samochody osobowe do zakupu samochodów o niskim zużyciu paliwa, ponieważ ten aspekt będzie brany pod uwagę przy ponownej sprzedaży samochodu; jest wobec tego właściwe, w związku z pierwszym przeglądem niniejszej dyrektywy, rozważenie rozszerzenia jej zakresu na używane samochody podlegające dyrektywie Komisji 93/116/WE z dnia 17 grudnia 1993 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 80/1268/EWG odnoszącą się do zużycia paliwa w pojazdach silnikowych [4].
(7) Konieczne jest wobec tego opracowanie etykiety opisującej zużycie paliwa dla wszystkich nowych samochodów osobowych wystawianych w punktach sprzedaży.
(8) Etykieta zużycia paliwa powinna zawierać informacje dotyczące zużycia paliwa i wartości emisji CO2 ustalone zgodnie ze zharmonizowanymi normami i metodami ustanowionymi w dyrektywie Rady 80/1268/EWG z dnia 16 grudnia 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zużycia paliwa w pojazdach silnikowych [5].
(9) Konieczne jest udostępnienie dodatkowych standardowych informacji o zużyciu paliwa i wartościach emisji CO2 we wszystkich wersjach nowych samochodów dostępnych na rynku przygotowanych w odpowiedniej formie zarówno w punktach sprzedaży, jak i w wyznaczonych organach na terenie każdego z Państw Członkowskich; taka informacja może być użyteczna dla konsumentów, którzy decydują się na zakup samochodu zanim odwiedzą salon lub tych, którzy wolą nie korzystać z usług pośrednika ani nie odwiedzają salonów wystawowych przy zakupie samochodu osobowego.
(10) Istotne jest, aby potencjalni klienci zostali poinformowani w punkcie sprzedaży, które z modeli samochodów osobowych dostępnych w danym punkcie sprzedaży są najbardziej wydajne z punktu widzenia zużycia paliwa.
(11) Cała literatura promocyjna oraz, w stosownych przypadkach, inne materiały promocyjne używane przy wprowadzaniu do obrotu nowych samochodów osobowych powinny zawierać dane dotyczące odpowiednich poziomów zużycia paliwa i emisji CO2 przez samochody osobowe, do których te materiały się odnoszą,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie, że informacje dotyczące zużycia paliwa i emisji CO2 przez nowe samochody osobowe oferowane na sprzedaż lub oddawane w leasing na terenie Wspólnoty zostaną udostępnione konsumentom, aby umożliwić im dokonanie wyboru w oparciu o dostateczną ilość informacji.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "samochód osobowy" oznacza każdy pojazd silnikowy kategorii M1, określony w załączniku II do dyrektywy 70/156/EWG [6] i który jest objęty dyrektywą 80/1268/EWG.
Nie dotyczy to pojazdów objętych dyrektywą 92/61/EWG [7] ani pojazdów specjalnego przeznaczenia zdefiniowanych w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie dyrektywy 70/156/EWG;
2. "nowy samochód osobowy" oznacza każdy samochód osobowy, niesprzedany uprzednio osobie, która kupiła go w celu innym niż jego sprzedaż lub dostarczenie;
3. "świadectwo zgodności" oznacza świadectwo, o którym mowa w art. 6 dyrektywy 70/156/EWG;
4. "punkt sprzedaży" oznacza miejsce, takie jak salon wystawowy lub plac, w przypadku gdy nowe samochody są wystawiane lub oferowane na sprzedaż lub oddawane w leasing potencjalnym klientom.
Targi handlowe, na których nowe samochody osobowe są prezentowane klientom, spełniają warunki tej definicji;
5. "oficjalne zużycie paliwa" oznacza dane o wielkości zużycia paliwa zatwierdzone przez organ homologacyjny zgodnie z przepisami dyrektywy 80/1268/EWG i wymienione w załączniku VIII do dyrektywy 70/156/EWG oraz załączone do świadectwa homologacji typu WE lub świadectwa zgodności.
W przypadku gdy kilka wariantów i/lub wersji jest zgrupowane w jednym modelu, wartość, która ma być podana jako zużycie paliwa tego modelu, jest oparta o wariant i/lub wersję z najwyższym oficjalnym zużyciem paliwa w tej grupie;
6. "oficjalne wartości emisji CO2" dla danego samochodu osobowego oznacza emisje zmierzone zgodnie z przepisami dyrektywy 80/1268/EWG i wymienione w załączniku VIII dyrektywy 70/156/EWG oraz załączone do świadectwa homologacji typu WE lub świadectwa zgodności; w przypadku gdy kilka wariantów i/lub wersji jest zgrupowane w jednym modelu, wartości, które mają być podane jako emisje CO2 tego modelu, są oparte o wariant i/lub wersję z najwyższymi oficjalnymi emisjami CO2 w tej grupie;
7. "etykieta zużycia paliwa" oznacza etykietę, zawierającą informację dla konsumenta dotyczącą oficjalnego zużycia paliwa i oficjalnych wartości emisji CO2 samochodu, do którego dołączona jest etykieta;
8. "przewodnik po zużyciu paliwa" oznacza zestawienie danych o oficjalnym zużyciu paliwa i oficjalnych wartościach emisji CO2 dla każdego nowego samochodu dostępnego na rynku;
9. "literatura promocyjna" oznacza wszystkie materiały drukowane używane przy obrocie, reklamie i promocji pojazdów skierowane do całego społeczeństwa.
Obejmuje to co najmniej podręczniki techniczne, broszury, reklamy w gazetach, czasopismach i prasie handlowej oraz plakaty;
10. "marka" oznacza nazwę handlową producenta umieszczoną na świadectwie zgodności i dokumentach homologacji typu;
11. "model" oznacza handlową nazwę marki, typu oraz, w stosownych przypadkach i o ile to możliwe, wariant oraz wersję samochodu osobowego;
12. "typ", "wariant" i "wersja" oznaczają zróżnicowane pojazdy danej marki, które są zadeklarowane przez producenta, jak opisano w załączniku II.B do dyrektywy 70/156/EWG i jednoznacznie zdefiniowane przez alfanumeryczne znaki typu, wariantu i wersji.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, że etykieta zużycia paliwa i emisji CO2, która jest zgodna z wymaganiami opisanymi w załączniku I, jest dołączona lub wystawiona w jasno widoczny sposób obok każdego nowego modelu samochodu osobowego w punkcie sprzedaży.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla ustanowienia przez Komisję internetowego przewodnika na poziomie Wspólnoty, Państwa Członkowskie zapewnią, że przewodnik po zużyciu paliwa i emisjach CO2 jest wydawany w konsultacji z producentami co najmniej raz w roku zgodnie z wymaganiami załącznika II.
Przewodnik jest przenośny, zwięzły i dostępny nieodpłatnie dla konsumentów zarówno w punktach sprzedaży jak i w wyznaczonym organie w każdym Państwie Członkowskim.
Władza lub władze, o których mowa w art. 8, mogą współpracować przy przygotowaniu przewodnika.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewnią, że dla każdej marki samochodu plakat (lub innego rodzaju ekspozycja) wystawiony jest z wykazem danych dotyczących oficjalnego zużycia paliwa i oficjalnych wartości emisji CO2 dla każdego nowego modelu samochodu osobowego wystawianego lub oferowanego na sprzedaż lub oddawane w leasing w danym punkcie sprzedaży lub za jego pośrednictwem.
Dane te mają być wystawione w widocznym miejscu i zgodnie z formatem przewidzianym w załączniku III.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zapewnią, że cała literatura promocyjna zawiera dane dotyczące oficjalnego zużycia paliwa i oficjalnych wartości emisji CO2 modeli samochodów osobowych, do których się odnosi, zgodnie z wymaganiami załącznika IV.
Państwa Członkowskie przygotują, w stosownych przypadkach, materiały promocyjne inne niż wyżej wymieniona literatura promocyjna, tak aby wskazywały dane dotyczące oficjalnych emisji CO2 i oficjalnego zużycia paliwa poszczególnych modeli samochodów, do których się odnoszą.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewnią, że obecność innych znaków, symboli lub napisów odnoszących się do zużycia paliwa lub emisji CO2 niespełniających wymogów niniejszej dyrektywy na etykietach, przewodnikach, plakatach lub literaturze i materiałach promocyjnych, o których mowa w art. 3, 4, 5 i 6, jest zabroniona, jeżeli mogłyby one wprowadzić w błąd potencjalnych konsumentów nowych samochodów osobowych.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji właściwą władzę lub władze odpowiedzialne za wprowadzenie w życie i funkcjonowanie systemu informowania konsumentów opisanego w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 9
Wszelkie zmiany konieczne do przystosowania załączników do niniejszej dyrektywy zostaną przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 10 i po konsultacji z organizacjami konsumentów i innymi zainteresowanymi stronami.
Aby wspomóc ten proces dostosowania, każde z Państw Członkowskich przekaże Komisji do 31 grudnia 2003 r. sprawozdanie o skuteczności przepisów niniejszej dyrektywy za okres od 18 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2002 r.
Format tego sprawozdania zostanie ustalony zgodnie z procedurą określoną w art. 10 nie później niż 18 stycznia 2001 r.
Ponadto Komisja podejmie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10, środki mające na celu:
a) określenie formatu etykiety, o której mowa w art. 3 przez zmianę załącznika I;
b) dalsze określenie wymagań dotyczących przewodnika, o którym mowa w art. 4 w celu klasyfikacji nowych modeli samochodów, umożliwiając w ten sposób grupowanie modeli według emisji CO2 i zużycia paliwa w określonych klasach włącznie z wyliczeniem najbardziej ekonomicznych ze względu na zużycie paliwa nowych modeli samochodów;
c) ustanowienie zaleceń w celu umożliwienia stosowania zasad przewidzianych w przepisach dotyczących literatury promocyjnej, o której mowa w art. 6 akapit pierwszy, do innych mediów i materiałów.
Artykuł 10
Komitet
Komisji udziela wsparcia komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedłoży komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet dostarczy swoją opinię o tym projekcie w terminie ustanowionym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia zostanie przedłożona przez większość ustanowioną w art. 205 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie wnioskowane środki, jeżeli są zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub, jeżeli opinia taka nie została przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek odnoszący się do środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia wniosku Radzie, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie ustalą kary stosowane w przypadku złamania krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Kary te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 18 stycznia 2001 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 1999/95/WE Parlamentu Europejskiego i rady
z dnia 13 grudnia 1999 r.
dotycząca egzekwowania przepisów odnoszących się do godzin pracy marynarzy na pokładach statków zawijających do portów Wspólnoty
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Działania Wspólnoty w zakresie polityki społecznej mają na celu, między innymi, polepszenie warunków zdrowotnych i bezpieczeństwa marynarzy w ich środowisku pracy.
(2) Działania Wspólnoty w zakresie transportu morskiego mają na celu, między innymi, polepszenie warunków życia i pracy marynarzy, bezpieczeństwa na morzu oraz zapobieganie zanieczyszczeniu środowiska spowodowanego przez wypadki na morzu.
(3) Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP) na swej osiemdziesiątej czwartej sesji, trwającej od 8 do 22 października 1996 r., przyjęła Konwencję MOP nr 180 dotyczącą Godzin Pracy Marynarzy i Obsadzania Statków Załogą z 1996 r. (zwaną dalej "Konwencją MOP nr 180") oraz Protokół do Konwencji dotyczącej Minimalnych Norm na Statkach Handlowych z 1976 r. (zwany dalej "Protokołem do Konwencji MOP nr 147").
(4) Dyrektywa Rady 99/63/WE z dnia 21 czerwca 1999 r. dotycząca Umowy w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy zawartej między Stowarzyszeniem Armatorów Statków Wspólnoty Europejskiej (ECSA) a Federacją Związków Zawodowych Pracowników Transportu w Unii Europejskiej (FST) [4], przyjętej na mocy art. 139 ust. 2 Traktatu, ma na celu wdrożenie omawianej Umowy zawartej dnia 30 września 1998 r. (zwanej dalej "Umową"); treść Umowy odzwierciedla niektóre przepisy Konwencji MOP nr 180; Umowa ma zastosowanie do marynarzy pracujących na pokładzie każdego statku pełnomorskiego, będącego własnością publiczną lub prywatną, zarejestrowanego na terytorium któregokolwiek Państwa Członkowskiego i biorącego udział w działalności handlowej na morzu.
(5) Celem niniejszej dyrektywy jest zastosowanie przepisów dyrektywy 1999/63/WE, odzwierciedlających przepisy Konwencji MOP nr 180, do każdego statku zawijającego do portu Wspólnoty, bez względu na banderę, w celu zidentyfikowania i zaradzenia każdej sytuacji, która w sposób oczywisty zagraża bezpieczeństwu lub zdrowiu marynarzy; jednakże dyrektywa 1999/63/WE zawiera wymagania, które nie są zawarte w Konwencji MOP nr 180 i które nie muszą być wobec tego stosowane na pokładach statków niepływających pod banderami Państw Członkowskich.
(6) Dyrektywa 1999/63/WE dotyczy marynarzy pracujących na pokładzie każdego statku pełnomorskiego zarejestrowanego na terytorium Państwa Członkowskiego; Państwa Członkowskie powinny monitorować przestrzeganie wszystkich przepisów zawartych w tej dyrektywie przez statki zarejestrowane na ich terytorium.
(7) W celu ochrony bezpieczeństwa i uniknięcia zakłócenia konkurencji należy umożliwić Państwom Członkowskim sprawdzenie, czy odpowiednie przepisy dyrektywy 1999/63/WE są przestrzegane przez wszystkie statki pełnomorskie zawijające do ich portów, bez względu na Państwo, w którym są zarejestrowane.
(8) W szczególności statki pływające pod banderą Państwa, które nie jest stroną Konwencji MOP nr 180 lub Protokołu do Konwencji MOP nr 147, nie powinny być traktowane na zasadach korzystniejszych niż statki pływające pod banderą państwa będącego stroną Konwencji lub Protokołu, albo obu tych dokumentów.
(9) W celu kontroli skutecznego egzekwowania dyrektywy 1999/63/WE Państwa Członkowskie muszą przeprowadzać inspekcje na pokładach statków, szczególnie po otrzymaniu skargi od kapitana statku, członka załogi bądź jakiejkolwiek osoby lub organizacji mającej uzasadniony interes w bezpiecznym funkcjonowaniu statku, warunków życia i pracy na statku lub zapobieganiu zanieczyszczeniom.
(10) Do celów niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć, z własnej inicjatywy, tam, gdzie to właściwe, inspektorów kontroli państwa portu w celu przeprowadzania inspekcji na pokładach statków zawijających do portów Wspólnoty.
(11) Dowód stwierdzający, że dany statek nie spełnia wymagań ustanowionych dyrektywą 1999/63/WE, można uzyskać po sprawdzeniu organizacji pracy na statku i zapisów godzin pracy lub godzin odpoczynku marynarzy lub gdy inspektor ma uzasadnione podejrzenie, że marynarze są nadmiernie zmęczeni.
(12) W celu poprawy wszelkich warunków na pokładzie statku, które w sposób oczywisty zagrażają bezpieczeństwu lub zdrowiu, właściwy organ Państwa Członkowskiego, do którego portu dany statek zawinął, może wprowadzić zakaz opuszczenia przez niego portu do czasu, gdy poprawione zostaną wykryte uchybienia, lub do czasu, gdy załoga dostatecznie wypocznie.
(13) Ponieważ dyrektywa 1999/63/WE odzwierciedla przepisy Konwencji MOP nr 180, sprawdzenie, czy przepisy w niej ustanowione są przestrzegane na statkach zarejestrowanych na terytorium państwa trzeciego, może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy Konwencja wejdzie w życie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie mechanizmu sprawdzania i egzekwowania stosowania przepisów ustanowionych dyrektywą 1999/63/WE przez statki zawijające do portów Państw Członkowskich w celu polepszenia bezpieczeństwa na morzu, warunków pracy oraz zdrowia i bezpieczeństwa marynarzy pracujących na pokładach statków.
2.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu zapewnienia, że statki niezarejestrowane na ich terytorium lub niepływające pod ich banderą przestrzegają klauzul 1–12 Umowy załączonej do dyrektywy 1999/63/WE.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "statek" oznacza każdą jednostkę pływającą, będącą własnością publiczną lub prywatną, która prowadzi działalność handlową na morzu.
Definicja ta nie dotyczy statków rybackich;
b) "właściwy organ" oznacza organy wyznaczone przez Państwo Członkowskie do pełnienia funkcji określonych niniejszą dyrektywą;
c) "inspektor" oznacza pracownika sektora publicznego lub inną osobę należycie upoważnioną przez właściwy organ Państwa Członkowskiego do przeprowadzania inspekcji warunków pracy na pokładzie i podległą temu właściwemu organowi;
d) "skarga" oznacza jakąkolwiek informację lub sprawozdanie przedłożone przez członka załogi, organizację zawodową, stowarzyszenie, związek zawodowy lub, ogólnie, każdą osobę posiadającą interes w bezpieczeństwie na statku, w tym interes w bezpieczeństwie lub zdrowiu jego załogi.
Artykuł 3
Sporządzanie sprawozdań
Bez uszczerbku dla art. 1 ust. 2, jeśli Państwo Członkowskie, do którego portu zawinie dobrowolnie statek w zwykłych celach handlowych lub transportowych, otrzyma skargę, której nie uzna za oczywiście bezzasadną, lub uzyska dowód, że dany statek nie spełnia norm określonych w dyrektywie 1999/63/WE, sporządza ono sprawozdanie dla rządu państwa, w którym ten statek jest zarejestrowany, a gdy inspekcja przeprowadzona zgodnie z art. 4 dostarczy odpowiednich dowodów, Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, że wszelkie warunki na pokładzie w sposób oczywisty zagrażające bezpieczeństwu lub zdrowiu załogi są poprawione.
Tożsamość osoby składającej sprawozdanie lub skargę nie może zostać ujawniona kapitanowi lub właścicielowi statku.
Artykuł 4
Inspekcja i bardziej szczegółowa inspekcja
1.
Podczas przeprowadzania inspekcji w celu otrzymania dowodów stwierdzających, że statek nie spełnia wymagań dyrektywy 1999/63/WE, inspektor ustala, czy:
- tabela organizacji pracy na statku jest przygotowana w języku lub językach roboczych danego statku oraz w języku angielskim zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku I, lub w innej równoważnej formie, i wywieszona jest na pokładzie w łatwo dostępnym miejscu;
- zapisy godzin pracy marynarzy lub godzin odpoczynku sporządzane są w języku lub językach roboczych statku oraz w języku angielskim, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku II, lub w innej równoważnej formie, i znajdują się na pokładzie, oraz istnieje dowód, że zapisy te zostały potwierdzone przez właściwy organ państwa, w którym statek jest zarejestrowany.
2.
W przypadku otrzymania skargi lub gdy inspektor na podstawie swoich obserwacji na pokładzie stwierdzi, że marynarze są przemęczeni, inspektor przeprowadza bardziej szczegółową inspekcję, zgodnie z ust. 1, w celu określenia, czy zarejestrowane godziny pracy i odpoczynku odpowiadają normom określonym w dyrektywie 1999/63/WE oraz czy są należycie przestrzegane, biorąc pod uwagę inne informacje dotyczące działania statku.
Artykuł 5
Poprawa uchybień
1.
Jeśli inspekcja lub bardziej szczegółowa inspekcja wykaże, iż statek nie spełnia wymagań dyrektywy 1999/63/WE, Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, że wszelkie warunki na pokładzie, które zagrażają bezpieczeństwu lub zdrowiu marynarzy, zostały poprawione.
Środki te mogą polegać na zakazie opuszczenia portu do czasu poprawienia wykrytych uchybień lub do czasu, aż marynarze dostatecznie odpoczną.
2.
Jeśli istnieją niezbite dowody na to, że służba wachtowa jest nadmiernie zmęczona na pierwszej lub kolejnych wachtach, Państwo Członkowskie zapewnia, że dany statek nie opuści portu, dopóki wszelkie uchybienia nie zostaną poprawione, lub do czasu, aż właściwi marynarze dostatecznie odpoczną.
Artykuł 6
Procedury pokontrolne
1.
W przypadku gdy statek ma zakaz opuszczenia portu zgodnie z art. 5, właściwy organ Państwa Członkowskiego informuje kapitana, właściciela lub armatora, administrację państwa, pod banderą którego dany statek pływa, lub państwa, w którym statek jest zarejestrowany, lub konsula, a w przypadku jego nieobecności najbliższe przedstawicielstwo dyplomatyczne danego państwa o rezultatach inspekcji określonej w art. 4, o wszelkich decyzjach podjętych przez inspektora oraz o wymaganych działaniach naprawczych, tam gdzie to konieczne.
2.
Podczas przeprowadzania inspekcji przewidzianej niniejszą dyrektywą należy dołożyć wszelkich starań, by uniknąć nieuzasadnionego opóźnienia statku.
Jeśli statek zostanie opóźniony bez powodu, właściciel lub armator są uprawnieni do otrzymania odszkodowania za poniesione straty lub szkody.
W każdym przypadku domniemanego nieuzasadnionego opóźnienia ciężar dowodu spoczywa na właścicielu lub armatorze statku.
Artykuł 7
Prawo do odwołania
1.
Właściciel lub armator statku bądź jego przedstawiciel w Państwie Członkowskim ma prawo do odwołania się od decyzji zatrzymania statku podjętej przez właściwy organ.
Odwołanie nie powoduje zawieszenia decyzji o zatrzymaniu statku.
2.
W tym celu Państwa Członkowskie ustanawiają i utrzymują właściwe procedury zgodne z ich ustawodawstwem krajowym.
3.
Właściwy organ informuje w odpowiedni sposób kapitana statku określonego w ust. 1 o prawie do odwołania.
Artykuł 8
Współpraca administracyjna
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne kroki w celu zapewnienia, na warunkach odpowiadających tym ustanowionym w art. 14 dyrektywy 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) [5], współpracy między ich odpowiednimi organami a odpowiednimi właściwymi organami innych Państw Członkowskich w celu zapewnienia skutecznego stosowania niniejszej dyrektywy oraz powiadamiają Komisję o ustanowionych przepisach.
2.
Informacje w sprawie środków przyjętych na podstawie art. 4 i 5 są opublikowane zgodnie z procedurami określonymi w art. 15 akapit pierwszy dyrektywy 95/21/WE.
Artykuł 9
Klauzula zakazująca korzystniejszego traktowania
Podczas inspekcji statku zarejestrowanego na terytorium lub pod banderą państwa, które nie podpisało Konwencji MOP nr 180 bądź Protokołu do Konwencji MOP nr 147, Państwa Członkowskie w chwili, gdy Konwencja i Protokół wejdą w życie, zapewnią, że statki te i ich załogi nie są traktowane na zasadach korzystniejszych w stosunku do statków pływających pod banderą państw, które podpisały Konwencję MOP nr 180, Protokół do Konwencji MOP nr 147, lub też oba te dokumenty.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 30 czerwca 2002 r.
2.
Przepisy, określone w ust. 1, przyjęte przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią Komisję o wszystkich przepisach prawa krajowego, które przyjmują dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Statki z państw trzecich
Niniejszą dyrektywę stosuje się do statków niezarejestrowanych na terytorium lub niepływających pod banderą Państwa Członkowskiego dopiero od dnia wejścia w życie Konwencji MOP nr 180 oraz od dnia wejścia w życie Protokołu do Konwencji MOP nr 147.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 13 Adresaci
Dyrektywa 1999/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 grudnia 1999 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte przeciwko emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach oraz zmieniająca dyrektywę Rady 88/77/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wnioski Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Należy przyjąć środki w ramach rynku wewnętrznego.
(2) Pierwszy program działań Wspólnoty Europejskiej w zakresie ochrony środowiska naturalnego [4], zatwierdzony przez Radę w dniu 22 listopada 1973 r., wzywał do uwzględnienia najnowszych osiągnięć naukowych w dziedzinie zwalczania zanieczyszczeń atmosferycznych powodowanych przez gazy emitowane przez pojazdy silnikowe oraz wprowadzenia odpowiednich zmian do przyjętych uprzednio dyrektyw; piąty program działania, zatwierdzony przez Radę w ogólnym kształcie rozporządzeniem Rady z dnia 1 lutego 1993 r. [5], przewiduje dodatkowe wysiłki jakie należy podjąć w celu znaczącego obniżenia obecnie odnotowywanego poziomu emisji zanieczyszczeń przez pojazdy silnikowe.
(3) Uznaje się, iż rozwój transportu we Wspólnocie spowodował poważne zagrożenia dla środowiska naturalnego; oficjalne szacunki dotyczące zwiększenia natężenia ruchu są niższe niż rzeczywiste liczby; z tego powodu dla wszelkiego typu pojazdów silnikowych należy ustalić bardziej restrykcyjne normy emisji zanieczyszczeń emitowanych do środowiska naturalnego.
(4) Dyrektywa 88/77/EWG [6] ustalała wartości graniczne emisji tlenku węgla, węglowodorów i tlenków azotu niespalonych przez silniki Diesla używane w pojazdach silnikowych w oparciu o procedurę badania dla europejskich warunków ruchu tych pojazdów; po raz pierwszy dyrektywę zmieniono dyrektywą 91/542/EWG [7] w dwóch etapach, pierwszy etap (1992/1993) zbiegł się z terminami wprowadzenia w życie nowych, europejskich norm emisji zanieczyszczeń dla samochodów osobowych; drugi etap (1995/1996) wprowadził długookresowe ukierunkowanie dla europejskiego przemysłu samochodowego ustalając wartości graniczne w oparciu o przewidywane zastosowanie aktualnie opracowywanych technologii przy jednoczesnym przyznaniu temu przemysłowi wystarczającego czasu, niezbędnego do udoskonalenia tych technologii; dyrektywa 96/1/WE [8] wymagała, aby w małych silnikach Diesla o pojemności skokowej cylindra poniżej 0,7 dm3 i mocy znamionowej wyższej niż 3000 min-l, wartość graniczna dla emisji pyłów ustalona w dyrektywie 91/542/EWG była stosowana od 1999 r.; jednakże ze względów technicznych rozsądnie jest utrzymać zróżnicowania emisji pyłów dla małych silników wysokoprężnych o pojemności skokowej cylindra mniejszej niż 0,75 dm3 i mocy znamionowej wyższej niż 3000 min-l, przy czym zróżnicowanie takie obowiązuje tylko do 2005 r.
(5) Na podstawie art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/542/EWG, przed końcem 1996 r.
Komisja miała przedłożyć Radzie sprawozdanie o postępie prac w zakresie rewizji wartości granicznych dla emisji mieszanych, gdyby było to niezbędne, wraz z rewizją procedury badania; zrewidowanych wartości granicznych nie stosuje się w odniesieniu do nowych homologacji do 1 października 1999 r.
(6) Komisja wykonała program dotyczący jakości powietrza, emisji zanieczyszczeń pochodzących z ruchu kołowego, paliw i technologii silnikowych (program Auto-oil) w celu spełnienia wymagań art. 4 dyrektywy 94/12/WE [9]; analiza opłacalności ekonomicznej w ramach programu Auto-oil wykazała, iż dalsze ulepszanie technologii silników Diesla dla pojazdów ciężarowych o dużej ładowności jest niezbędne w celu uzyskania w 2010 r. jakości powietrza określonej w komunikacie Komisji na temat programu Auto-oil.
(7) Poprawa wymagań dla nowych silników Diesla, zawartych w dyrektywie 88/77/EWG, stanowi część globalnej strategii Wspólnoty, obejmującej również rewizję norm dla lekkich pojazdów użytkowych i samochodów osobowych począwszy od 2000 r., poprawę jakości paliw silnikowych i dokładniejszą ocenę poziomów emisji zanieczyszczeń z pojazdów znajdujących się w eksploatacji.
(8) Dyrektywa 88/77/EWG jest jedną ze szczególnych dyrektyw w ramach procedury homologacji ustanowionej dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodastw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [10]; poszczególne Państwa Członkowskie samodzielnie nie są w stanie skutecznie osiągnąć celu obniżenia poziomu emisji zanieczyszczeń przez pojazdy silnikowe i dlatego cel ten łatwiej jest osiągnąć poprzez zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących środków, jakie należy przyjąć przeciw zanieczyszczaniu powietrza przez pojazdy silnikowe.
(9) Obniżenie limitów emisji stosowane od 2000 r., odpowiadające obniżeniu o 30 % emisji tlenku węgla, węglowodorów ogółem, NOx i pyłów, w świetle programu Auto-oil uznano za kluczowe środki na drodze do osiągnięcia zadowalającej śródokresowej jakości powietrza; obniżenie o 30 % spalin w stosunku do mierzonej na obecnych typach silników i uzupełnienie dyrektywy Rady 72/306/EWG [11] przyczyni się do obniżenia poziomu emisji pyłów; dalsze obniżenie limitów emisji stosowane od 2005 r. o 30 % w zakresie emisji tlenku węgla, węglowodorów ogółem i NOx oraz o 80 % w zakresie pyłów znacząco przyczyni się do polepszenia śródokresowej jakości powietrza; obniżenia te będą uwzględniać wpływ na emisję nowych cykli badań, które wierniej odzwierciedlają schematy ruchu pojazdów silnikowych będących w eksploatacji; dodatkowe ograniczenie emisji NOx stosowane od 2008 r. będzie skutkowało obniżeniem wartości granicznej emisji dla tej substancji zanieczyszczającej o dalsze 43 %; nie później niż do końca 2002 r. w sprawozdaniu dla Parlamentu Europejskiego i Rady, któremu towarzyszą, gdy jest to niezbędne, odpowiednie wnioski, Komisja ma rozważyć dostępną technologię w celu potwierdzenia normy obowiązującej dla NOx w 2008 r.
(10) Wprowadza się dopuszczalne limity emisji dla pojazdów określonych jako "Pojazdy bardziej przyjazne dla środowiska" (EEV).
(11) Układy diagnostyki pokładowej (OBD) nie zostały w pełni opracowane do zastosowania w pojazdach ciężarowych o dużej ładowności, ale planuje się ich wprowadzenie począwszy od 2005 r. w celu umożliwienia szybkiego wykrywania awarii części oraz układów pojazdu o zasadniczym znaczeniu dla emisji zanieczyszczeń, a w związku z tym umożliwienia znaczącego usprawnienia utrzymania początkowych poziomów emisji w pojazdach znajdujących się w eksploatacji w drodze lepszej kontroli i konserwacji; począwszy od 2005 r. należy wprowadzić szczególne wymagania dotyczące trwałości nowych silników o dużej przeciążalności i badań zgodności pojazdów ciężarowych o dużej ładowności znajdujących się w eksploatacji.
(12) Wprowadza się nowe cykle badań homologacyjnych dla emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz zadymienia spalin, które umożliwią bardziej rzeczywistą ocenę emisji zanieczyszczeń dla silników Diesla w warunkach badania bardziej zbliżonych do warunków eksploatacji pojazdów; wprowadza się nową, mieszaną procedurę badań (dwa cykle) dla tradycyjnych silników Diesla oraz silników Diesla wyposażonych w katalizatory; wprowadza się nową, mieszaną procedurę badań (dwa cykle) dla silników napędzanych gazem oraz dodatkowo dla silników Diesla wyposażonych w zaawansowane technologicznie układy kontroli emisji zanieczyszczeń; począwszy od 2005 r. wszystkie silniki Diesla będą badane z zastosowaniem obu cykli badań; Komisja monitoruje postęp w negocjacjach w sprawie ogólnoświatowej, zharmonizowanej procedury badań.
(13) Poprzez podatkowe środki zachęcające należy umożliwić Państwom Członkowskim szybsze wprowadzanie na rynek pojazdów spełniających wymagania przyjęte na poziomie Wspólnoty, które to środki muszą spełniać przepisy Traktatu i określone warunki przyjęte w celu uniknięcia zakłóceń rynku wewnętrznego; niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na uprawnienia Państw Członkowskich do uwzględniania emisji zanieczyszczeń i innych substancji w obliczaniu stawek podatków drogowych od pojazdów silnikowych.
(14) W rozwoju wspólnotowej legislacji dotyczącej emisji zanieczyszczeń przez pojazdy silnikowe należy uwzględnić wyniki badań prowadzonych w zakresie właściwości pyłów.
(15) Do 31 grudnia 2000 r. Komisja przedłoży sprawozdanie na temat rozwoju urządzeń kontroli emisji zanieczyszczeń dla pojazdów ciężarowych o dużej ładowności z silnikami Diesla oraz ich związku z jakością paliwa, potrzeby podwyższenia dokładności i odtwarzalności pomiarów pyłów oraz procedur pobierania próbek, jak również opracowania ogólnoświatowego, zharmonizowanego cyklu badań.
(16) Dyrektywa Rady 88/77/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 88/77/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady 88/77/EWG z dnia 3 grudnia 1987 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte przeciwko emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach"
.
2.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"pojazd" oznacza dowolny pojazd określony w załączniku II sekcja A do dyrektywy 70/156/EWG napędzany silnikiem wysokoprężnym lub gazowym, z wyjątkiem pojazdów kategorii M1 o technicznie dopuszczalnej masie całkowitej mniejszej lub równej 3,5 t,
"silnik wysokoprężny lub gazowy" oznacza źródło napędu pojazdu, któremu może zostać udzielona homologacja jako odrębnej jednostce określona w dyrektywie 70/156/EWG,
"EEV" oznacza pojazd bardziej przyjazny dla środowiska napędzany silnikiem spełniającym wymogi w zakresie dopuszczalnych wartości granicznych emisji przedstawionych w wierszu C tabel przedstawionych w załączniku I ppkt 6.2.1."
3.
Załączniki I-VIII zastępuje się załącznikami I-VII przedstawionymi w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od 1 lipca 2000 r. z przyczyn odnoszących się do emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz zadymienia spalin emitowanych przez silniki, żadne z Państw Członkowskich nie może:
- odmówić udzielenia homologacji WE lub wydania dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, albo udzielenia krajowej homologacji typu pojazdu napędzanego silnikiem Diesla lub gazowym, lub
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub wejścia do użytku takich nowych pojazdów, lub
- odmówić udzielenia homologacji WE dla silnika wysokoprężnego lub gazowego, lub
- zakazać sprzedaży lub użytkowania nowych silników wysokoprężnych lub gazowych,
jeżeli spełnione są odpowiednie wymagania załączników do dyrektywy 88/77/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, w szczególności jeżeli spełniono warunki dotyczące wartości granicznych emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz zadymienia spalin emitowanych przez silnik określone w wierszu A lub w wierszu B1 lub B2, albo wartości graniczne podane w wierszu C tabel w załączniku I do dyrektywy 88/77/EWG ppkt 6.2.1, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od 1 października 2000 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą kontynuować udzielania homologacji WE lub wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektyw 70/156/EWG, i
- odmawiają udzielania homologacji krajowej,
dla typów silników wysokoprężnych lub gazowych oraz typów pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym, w przypadku gdy poziomy emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz zadymienia spalin emitowanych przez silnik nie spełniają wymagań dotyczących wartości granicznych przedstawionych w wierszu A tabel w załączniku I do dyrektywy 88/77/EWG ppkt 6.2.1, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od 1 października 2001 r., z wyjątkiem pojazdów i silników przeznaczonych na wywóz do państw trzecich oraz silników wymienianych w pojazdach znajdujących się w eksploatacji, Państwa Członkowskie:
- uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom lub nowym silnikom na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność, w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, i
- zakazują rejestracji, sprzedaży, wprowadzenia do użytku lub użytkowania nowych pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym oraz sprzedaży i użytkowania nowych silników wysokoprężnych i silników gazowych,
w przypadku gdy poziomy emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz zadymienia spalin emitowanych przez silnik nie spełniają warunków dotyczących wartości granicznych podanych w wierszu A tabeli w załączniku I do dyrektywy 88/77/EWG ppkt. 6.2.1, zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Z mocą od 1 października 2005 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą kontynuować udzielania homologacji WE lub wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, i
- odmawiają udzielania homologacji krajowej,
dla typów silników wysokoprężnych lub gazowych oraz typów pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym, dla których poziomy emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz zadymienia spalin emitowanych przez silnik nie spełniają warunków dotyczących wartości granicznych określonych w wierszu B1 tabel w załączniku I do dyrektywy 88/77/EWG ppkt 6.2.1, zmienionej niniejszą dyrektywą.
5.
Z mocą od 1 października 2006 r., z wyjątkiem pojazdów i silników przeznaczonych na wywóz do państw trzecich oraz silników wymienianych w pojazdach znajdujących się w eksploatacji, Państwa Członkowskie:
- uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom lub nowym silnikom na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność, w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, i
- zakazują rejestracji, sprzedaży, wprowadzenia do użytku nowych pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym oraz sprzedaży i użytkowania nowych silników wysokoprężnych i silników gazowych,
w przypadku gdy poziomy emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz zadymienia spalin emitowanych przez silnik nie spełniają wymagań dotyczących wartości granicznych określonych w wierszu B1 tabel w załączniku I do dyrektywy 88/77/EWG ppkt. 6.2.1, zmienionej niniejszą dyrektywą.
6.
Z mocą od 1 października 2008 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą kontynuować udzielania homologacji WE lub wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, i
- odmawiają udzielania homologacji krajowej,
dla typów silników wysokoprężnych lub silników gazowych oraz typów pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym, dla których poziomy emisji gazowych i pyłowych oraz zadymienia spalin emitowanych przez silnik nie spełniają wymagań dotyczących wartości granicznych określonych w wierszu B2 tabel w załączniku I do dyrektywy 88/77/EWG ppkt 6.2.1, zmienionej niniejszą dyrektywą.
7.
Z mocą od 1 października 2009 r., z wyjątkiem pojazdów i silników przeznaczonych na wywóz do państw trzecich oraz silników wymienianych w pojazdach znajdujących się w eksploatacji, Państwa Członkowskie:
- uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom lub nowym silnikom na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność, w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, i
- zakazują rejestracji, sprzedaży, wprowadzenia do użytku lub użytkowania nowych pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym oraz sprzedaży i użytkowania nowych silników wysokoprężnych i silników gazowych,
w przypadku gdy poziomy emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz zadymienia spalin emitowanych przez silnik nie spełniają wymagań dotyczących wartości granicznych podanych w wierszu B2 tabel w załączniku I do dyrektywy 88/77/EWG ppkt 6.2.1, zmienionej niniejszą dyrektywą.
8.
Zgodnie z ust. 1 silnik spełniający odpowiednie wymagania załączników do dyrektywy 88/77/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, oraz spełniający wymagania dotyczące wartości granicznych określonych w wierszu C tabel w załączniku I do dyrektywy 88/77/EWG ppkt 6.2.1, zmienionej niniejszą dyrektywą, uznaje się za spełniający wymagania ust. 2-7.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć podatkowe środki zachęcające wyłącznie w odniesieniu do pojazdów silnikowych spełniających wymagania dyrektywy 88/77/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Takie środki są zgodne z przepisami Traktatu oraz warunkami określonymi poniżej pod lit. a) lub b):
a) stosuje się je do wszystkich nowych pojazdów oferowanych w sprzedaży na rynku Państwa Członkowskiego spełniających wymagania dotyczące wartości granicznych określonych w wierszu A tabel w załączniku I do dyrektywy 88/77/EWG ppkt 6.2.1, zmienionej niniejszą dyrektywą, a w związku z tym, począwszy od 1 października 2000 r. spełniających wymagania dotyczące wartości granicznych określonych w wierszu B1 lub B2 wspomnianych tabel.
Należy je wycofać z mocą od obowiązkowego zastosowania wartości granicznych emisji zanieczyszczeń określonych w art. 2 ust. 3 dla nowych pojazdów, lub począwszy od terminów obowiązkowego zastosowania wartości granicznych emisji zanieczyszczeń określonych w wierszu B1 lub B2 tabel w załączniku I do dyrektywy 88/77/EWG ppkt 6.2.1, zmienionej niniejszą dyrektywą;
b) stosuje się je do wszystkich nowych pojazdów oferowanych w sprzedaży na rynku Państwa Członkowskiego spełniających warunki dotyczące dopuszczalnych wartości granicznych określonych w wierszu C tabel w załączniku I do dyrektywy 88/77/EWG ppkt 6.2.1, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Dla każdego typu pojazdu te środki zachęcające nie przekraczają dodatkowego kosztu rozwiązań technicznych wprowadzanych dla zapewnienia zgodności z wartościami granicznymi podanymi albo w wierszu A albo w wierszu B1 lub B2 lub wartości granicznych podanych w wierszu C tabel w załączniku I do dyrektywy 88/77/EWG ppkt 6.2.1, zmienionej niniejszą dyrektywą, oraz ich instalacji w pojeździe.
3.
Komisję należy w odpowiednim czasie powiadomić o zamiarze wprowadzenia lub zmiany podatkowych środków zachęcających określonych w niniejszym artykule, tak aby umożliwić jej przedstawienie spostrzeżeń.
Artykuł 4
Od 1 października 2005 r. nowe typy pojazdów, a od 1 października 2006 r. wszystkie typy pojazdów są wyposażone w układ diagnostyki pokładowej (OBD) lub w pokładowy układ pomiarowy (OBM) monitorujący emisję spalin podczas eksploatacji.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycje przepisów w tym zakresie.
Obejmują one:
- nieograniczony i znormalizowany dostęp do układu OBD w celu inspekcji, diagnozowania, obsługi i napraw,
- normalizację kodów usterek,
- kompatybilność części zamiennych w celu ułatwienia naprawy, wymiany oraz obsługi pojazdów wyposażonych w układy OBD.
Artykuł 5
Od 1 października 2005 r. dla nowych typów oraz od 1 października 2006 r. dla wszystkich typów homologacje typu udzielone pojazdom i silnikom potwierdzają również właściwe działanie urządzeń kontrolujących poziomy emisji podczas normalnego użytkowania pojazdu lub silnika.
Komisja bada różnice występujące w normalnym użytkowaniu poszczególnych kategorii pojazdów ciężarowych o dużej ładowności i rozważa przedstawienie propozycji wymogów odpowiedniej trwałości dla każdej kategorii.
Artykuł 6
Począwszy od 1 października 2005 r. dla nowych typów oraz od 1 października 2006 r. dla wszystkich typów homologacje typu udzielane pojazdom potwierdzają również właściwe działanie urządzeń kontrolujących poziomy emisji podczas normalnej eksploatacji pojazdu w normalnych warunkach użytkowania (zgodność pojazdów znajdujących się w eksploatacji właściwie konserwowanych i użytkowanych).
Przepis ten musi być zatwierdzony i uzupełniony przez Komisję zgodnie z art. 7.
Artykuł 7
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek zatwierdzający lub uzupełniający niniejszą dyrektywę nie później niż w terminie 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy lub od 31 grudnia 2000 r. w zależności od tego, który z tych terminów nastąpi wcześniej.
Wniosek uwzględnia:
- proces przeglądu Parlamentu Europejskiego i Rady określony w art. 3 dyrektywy 98/69/WE [12] Parlamentu Europejskiego i Rady oraz art. 9 dyrektywy 98/70/WE [13],
- rozwój technologii kontroli zanieczyszczeń emitowanych przez silniki wysokoprężne lub gazowe, w tym technologii oczyszczania spalin, biorąc pod uwagę zależność tej technologii od jakości paliwa,
- potrzebę poprawienia dokładności i powtarzalności aktualnych procedur pomiaru i pobierania próbek dla bardzo niskich poziomów emisji pyłów przez silniki,
- rozwój ogólnoświatowego, zharmonizowanego cyklu badań dla badań homologacyjnych,
ponadto wniosek uwzględnia:
- zasady ustanawiające wprowadzenie układu OBD w pojazdach ciężarowych o dużej ładowności począwszy od 1 października 2005 r. na podstawie art. 4 niniejszej dyrektywy oraz, mutatis mutandis, z dyrektywą 98/69/WE w sprawie redukcji emisji spalin przez samochody osobowe i lekkie samochody użytkowe,
- przepisy w sprawie trwałości urządzeń kontroli emisji począwszy od 1 października 2005 r. na podstawie z art. 5 niniejszej dyrektywy,
- przepisy dla zapewnienia zgodności pojazdów znajdujących się w eksploatacji w ramach procedury homologacji typu pojazdów, z mocą od 1 października 2005 r. na podstawie art. 6 niniejszej dyrektywy, biorąc pod uwagę szczególność badań przeprowadzanych na silnikach tych pojazdów oraz określone informacje uzyskane z układów OBD w świetle efektywności kosztów,
- odpowiednie wartości graniczne dla zanieczyszczeń aktualnie niepodlegających uregulowaniom, w konsekwencji zakrojonego na szeroką skalę wprowadzania nowych paliw alternatywnych.
Do 31 grudnia 2001 r. Komisja przedkłada sprawozdanie w sprawie postępu negocjacji dotyczących ogólnoświatowego, zharmonizowanego cyklu badań.
Do 30 czerwca 2002 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wymagań dotyczących działania układu OBM.
Na podstawie tego sprawozdania Komisja przedkłada propozycje w zakresie środków, jakie mają zostać wprowadzone w życie nie później niż z dniem 1 stycznia 2005 r. w celu włączenia właściwości technicznych oraz odpowiednich załączników dotyczących homologacji układów OBM zapewniających poziomy kontroli przynajmniej równe układom OBD i kompatybilne z nimi.
Nie później niż do 31 grudnia 2002 r. Komisja rozważa dostępną technologię w kontekście potwierdzenia normy emisji NOx obowiązującej w 2008 r. w sprawozdaniu przedłożonemu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, któremu, gdy jest to niezbędne, towarzysza odpowiednie wnioski.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 lipca 2000 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 1999/97/WE
z dnia 13 grudnia 1999 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 95/21/WE dotyczącą przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącą przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/42/WE [2], w szczególności jej art. 19, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędne jest uwzględnienie zmian do konwencji, protokołów, kodeksów i rezolucji Międzynarodowej Organizacji Morskiej (MOM), które weszły w życie, oraz rozwoju w ramach paryskiego Protokołu Ustaleń.
(2) Opublikowanie informacji dotyczących statków zatrzymanych we wspólnotowych portach zgodnie z dyrektywą 95/21/WE może zachęcać ich właścicieli do podejmowania działań naprawczych bez zastosowania przymusu i może zwiększyć świadomość bezpieczeństwa w żegludze morskiej.
(3) W tym celu wykaz informacji przeznaczonych do opublikowania powinien zostać rozszerzony, szczególnie w celu zawarcia bardziej szczegółowych informacji dotyczących danego statku, zatrzymania i podjętych działań, jak również informacji dotyczących statków, którym odmówiono wstępu do wspólnotowych portów; powinno się ścisłej ustanowić, w jakich przypadkach braki, które doprowadziły do zatrzymania statku, podlegają obowiązkowi przeglądu przez towarzystwa klasyfikacyjne; skuteczność takich środków powinna zostać zwiększona poprzez częstsze, comiesięczne, publikowanie informacji.
(4) Większa przejrzystość danych odnoszących się do inspekcji statków jest niezbędnym oraz istotnym elementem promowania jakości w żegludze morskiej zarówno we Wspólnocie, jak i na całym świecie; metody szerszego i odpowiedniejszego udostępniania takich informacji powinny być określone w drodze współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją.
(5) Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie niezbędne środki w celu usunięcia wszelkich przeszkód prawnych do opublikowania wykazu statków poddanych inspekcji, zatrzymanych lub którym odmawia się wstępu do któregokolwiek wspólnotowego portu, w szczególności poprzez zmianę, gdzie właściwe, ustawodawstwa krajowego dotyczącego ochrony danych.
(6) Ogólny czynnik docelowy opisany w części II załącznika I do dyrektywy 95/21/WE powinien wzrosnąć w świetle doświadczenia zdobytego w trakcie jej wykonywania; wartość czynnika docelowego może być często dostosowywana w ramach paryskiego Protokołu Ustaleń oraz następnie włączona do systemu Sirenac; wystarcza sprawdzić w bazie danych Sirenac, aby poznać wartość czynnika docelowego statku; w związku z tym włączenie tej wartości do dyrektywy 95/21/WE wydaje się zbędne.
(7) Wykaz świadectw i dokumentów, określonych w załączniku II do dyrektywy 95/21/WE, powinien zostać zmieniony w celu uwzględnienia zmian, które weszły w życie w prawie międzynarodowym.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 98/74/WE [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/21/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 1 wyrazy "obowiązuje od dnia 1 lipca 1998 r." zastępuje się wyrazami "obowiązuje od dnia 1 lipca 1999 r.";
b) w pkt 2 wyrazy "zgodnie ze stanem z dnia 14 stycznia 1998 r." zastępuje się wyrazami "zgodnie ze stanem z dnia 1 lipca 1999 r.";
2) artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
Udostępnianie informacji
1.
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że informacje wymienione w części I załącznika VIII dotyczące statków, które zostały zatrzymane lub które podlegają odmowie wstępu do portu tego Państwa Członkowskiego w trakcie poprzedniego miesiąca, są publikowane co najmniej co miesiąc.
2.
Informacje dostępne w systemie Sirenac dotyczące statków poddanych inspekcji w portach Państw Członkowskich, określone w części I i II załącznika VIII, podaje się do wiadomości publicznej poprzez właściwe uzgodnienia techniczne, jak najszybciej po zakończeniu inspekcji lub po zniesieniu nakazu zatrzymania.
3.
Państwa Członkowskie oraz Komisja współpracują w celu ustanowienia właściwych uzgodnień technicznych określonych w ust. 2.
4.
Gdzie właściwe, system informacyjny Sirenac zmienia się w celu wykonania wyżej wymienionych wymogów."
3) zmienia się załącznik I w sposób przewidziany w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
4) w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:
a) pozycja 2 tiret siódme otrzymuje brzmienie:
"— Świadectwo zwolnienia, włączając, gdzie właściwe, wykaz ładunków"
b) po pozycji 28 dodaje się, co następuje:
"29.
Plan zarządzania odpadami oraz rejestr odpadów.
30.
System wspierania decyzyjnego dla kapitanów statków pasażerskich.
31.
Plan współpracy SAR dla statków pasażerskich handlujących na stałych trasach.
32.
Wykaz ograniczeń operacyjnych dla statków pasażerskich.
33.
Broszura dotycząca masowców.
34.
Plan załadunku i rozładunku dla masowców.";
5) dodaje się nowy załącznik VIII w przewidziany w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie 12 miesięcy od jej przyjęcia.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania odniesień określana jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 1999/98/WE
z dnia 15 grudnia 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę 96/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób znajdujących się w pojazdach silnikowych podczas zderzenia czołowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę 96/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony osób znajdujących się w pojazdach silnikowych podczas zderzenia czołowego i zmieniającą dyrektywę 70/156/EWG [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 96/79/WE jest jedną z oddzielnych dyrektyw dotyczących wspólnotowej procedury homologacji wprowadzonej dyrektywą Rady 70/156/EWG.
Przepisy dyrektywy 70/156/EWG dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdów mają w związku z tym zastosowanie do niniejszej dyrektywy.
(2) W wykonaniu art. 4 lit. b) dyrektywy 96/79/WE, Komisja miała ponownie zbadać i, w stosownych przypadkach, zmienić dodatek 7 do załącznika II do tej dyrektywy w celu wzięcia pod uwagę testów oceniających dotyczących pięty manekina Hybrid III, w tym testów z użyciem pojazdów silnikowych.
(3) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 96/79/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 2000 r. Państwa Członkowskie nie mogą z przyczyn odnoszących się do testów oceniających dotyczących pięty manekina Hybrid III:
- ani odmówić udzielenia homologacji WE nowego typu pojazdu,
- ani zabronić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdu,
jeżeli testy oceniające dotyczące pięty manekina Hybrid III spełniają wymogi dyrektywy 96/79/WE, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 kwietnia 2001 r. Państwa Członkowskie nie mogą już udzielać homologacji WE dla typu pojazdu w zastosowaniu art. 4 dyrektywy 70/156/EWG, jeżeli nie są spełnione przepisy dyrektywy 96/79/WE, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 2000 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/99/WE
z dnia 15 grudnia 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę 80/1269/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do mocy silników pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustwodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/1269/EWG z dnia 16 grudnia 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do mocy silników pojazdów silnikowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/21/WE [4], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 80/1269/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG.
W związku z powyższym przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG odnoszące się do układów, części i samodzielnych zespołów technicznych pojazdów stosują się do niniejszej dyrektywy.
(2) W ramach homologacji typu pojazdów zasilanych paliwami gazowymi (gaz płynny (LPG) i gaz ziemny (NG)) konieczne jest wprowadzenie do dyrektywy 80/1269/EWG przepisów dla pomiarów mocy silnika takich pojazdów, w szczególności w odniesieniu do stosowanych paliw badawczych, jak określono w dyrektywie Komisji 98/77/WE z dnia 2 października 1998 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych [5].
W tym względzie stosowne jest zastosowanie wymagań technicznych przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) w Regulaminie nr 85 [6].
(3) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 80/1269/EWG zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do mocy silnika:
- odmówić, w odniesieniu do danego typu pojazdu silnikowego, udzielenia homologacji typu WE, zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, lub
- odmówić udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub wprowadzania do użytkowania pojazdów zgodnie z art. 7 dyrektywy 70/156/EWG,
jeżeli dane dotyczące mocy silnika zostały określone zgodnie z wymaganiami dyrektywy 80/1269/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają homologacji typu WE, zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, i
- mogą odmawiać udzielenia krajowej homologacji typu, z wyjątkiem przypadków, gdy przywołane są przepisy art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG dla danego typu pojazdu,
jeżeli moc silnika nie została określona zgodnie z wymaganiami dyrektywy 80/1269/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1999 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/100/WE
z dnia 15 grudnia 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 80/1268/EWG odnoszącą się do emisji dwutlenku węgla i zużycia paliwa w pojazdach silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG [1] z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 98/91/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/1268/EWG [3] z dnia 16 grudnia 1980 r. odnoszącą się do emisji dwutlenku węgla i zużycia paliwa w pojazdach silnikowych, ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/116/WE [4], w szczególności jej art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 80/1268/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG.
W związku z powyższym przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG odnoszące się do układów, części składowych i oddzielnych zespołów technicznych pojazdu stosują się do niniejszej dyrektywy.
(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 98/69/WE z dnia 13 października 1998 r. odnosząca się do środków mających zapobiegać zanieczyszczeniu powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych i zmieniająca dyrektywę Rady 70/220/EWG [5], zmieniła cykl testowy typu I pomiaru emisji poprzez zniesienie początkowo przewidzianego okresu biegu jałowego silnika wynoszącego 40 sekund.
Należy odpowiednio dostosować cykl testowy pomiaru emisji, CO2 i zużycia paliwa w dyrektywie 80/1268/EWG.
(3) Uwzględniając monitorowanie emisji CO2 w ramach obranej przez Wspólnotę strategii zmniejszania emisji CO2 przez samochody osobowe, stosowne jest wprowadzenie do dyrektywy 80/1268/EWG nowych wymogów technicznych dotyczących pomiarów emisji CO2 i zużycia paliwa do celów homologacji typu WE pojazdów napędzanych gazem (LPG i NG).
[6] W tym względzie stosowne jest zastosowanie wymogów technicznych przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych w Regulaminie nr 101.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym wprowadza się zmiany w załącznikach I i II do dyrektywy 80/1268/EWG zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r., Państwa Członkowskie nie mogą, ze względu na emisję dwutlenku węgla lub zużycie paliwa:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE, zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, dowolnemu typowi pojazdu silnikowego, lub
- odmówić udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać na podstawie z art. 7 dyrektywy 70/156/EWG rejestrowania, sprzedaży lub wprowadzania do eksploatacji pojazdów,
jeśli wartości emisji dwutlenku węgla lub zużycia paliwa zostały ustalone zgodnie z wymogami dyrektywy 80/1268/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r. dla pojazdów kategorii M1, jak określono w załączniku II sekcja A do dyrektywy 70/156/EWG, poza pojazdami, których masa maksymalna przekracza 2500 kg, oraz począwszy od 1 stycznia 2001 r. dla pojazdów kategorii M1, których masa maksymalna przekracza 2500 kg, Państwa Członkowskie:
- nie udzielają homologacji typu WE, na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, i
- odmawiają udzielania krajowej homologacji typu, poza przypadkami gdy przywołuje się przepisy art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG,
typowi pojazdu, jeśli wartości emisji dwutlenku węgla i zużycia paliwa nie zostały ustalone zgodnie z wymogami dyrektywy 80/1268/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Począwszy od 1 stycznia 2001 r. dla pojazdów kategorii M1, jak określono w sekcji A załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG, poza pojazdami, których masa maksymalna przekracza 2500 kg, oraz począwszy od 1 stycznia 2002 r. dla pojazdów kategorii M1, których masa maksymalna przekracza 2500 kg, Państwa Członkowskie:
- uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność w rozumieniu art. 7 ust. 1 niniejszej dyrektywy, i
- odmawiają rejestracji, sprzedaży i wprowadzania do eksploatacji nowych pojazdów niewyposażonych w świadectwa zgodności zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG, poza przypadkami gdy przywołuje się przepisy art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG,
jeśli wartości emisji i zużycia paliwa nie zostały ustalone zgodnie z wymogami dyrektywy 80/1268/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1999 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych przez nie w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/101/WE
z dnia 15 grudnia 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/157/EWG odnoszącą się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/91/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/20/WE [4], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach homologacji typu WE układów wydechowych jako samodzielnych zespołów technicznych (wymiennych układów wydechowych) niezmiernie trudne okazuje się wyselekcjonowanie pojazdu spełniającego bieżące wymagania.
Dlatego konieczne jest przyjęcie definicji przedstawiciela typu pojazdu w celu zapewnienia, że przedstawiony pojazd spełnia wymagania zgodności produkcji odnoszące się do dopuszczalnego poziomu hałasu.
(2) Niektóre odniesienia wprowadzone przez dyrektywę Rady 92/97/EWG [5], zmieniającą dyrektywę 70/157/EWG, wymagają uaktualnienia.
(3) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do załączników II i III do dyrektywy 70/157/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 kwietnia 2000 r. z przyczyn odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu oraz układu wydechowego Państwa Członkowskie nie mogą:
- odmówić w odniesieniu do typu pojazdu lub typu układu wydechowego udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu
lub
- zabronić rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania pojazdów lub sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania układów wydechowych,
jeżeli te pojazdy lub układy wydechowe spełniają wymagania dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 2000 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają homologacji typu WE
i
- odmawiają udzielenia krajowej homologacji typu
dla typu pojazdu lub typu układu wydechowego, jeśli nie są spełnione wymagania dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Bez względu na ust. 2 do celów części zamiennych Państwa Członkowskie nadal udzielają homologacji typu WE i zezwalają na sprzedaż lub wprowadzenie do użytkowania układów wydechowych, zgodnie z wcześniejszymi wersjami dyrektywy 70/157/EWG, jeżeli takie układy wydechowe:
- mają być zainstalowane w pojazdach będących już w użytkowaniu
i
- spełniają wymagania tej dyrektywy, która była stosowana, kiedy te pojazdy były rejestrowane po raz pierwszy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 marca 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te stosuje się z mocą od dnia 1 kwietnia 2000 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 1999/102/WE
z dnia 15 grudnia 1999 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/220/EWG odnoszącą się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczenia powietrza przez spaliny z pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczenia powietrza przez spaliny z pojazdów silnikowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/220/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw w ramach procedury homologacji typu ustanowionej dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
(2) Dyrektywa 70/220/EWG określa wymagania dotyczące badań emisji z pojazdów silnikowych objętych jej zakresem.
W świetle ostatnich doświadczeń oraz gwałtownie rozwijającej się techniki pokładowych systemów diagnostycznych, właściwe staje się przyjęcie tych wymagań zgodnie z datami ich wejścia w życie określonymi w dyrektywie 98/69/WE.
(3) Konieczne jest ustalenie terminów stosowania wymagań niniejszej dyrektywy w stosunku do pokładowych systemów diagnostycznych dla nowych typów pojazdów i wszystkich typów pojazdów kategorii M1 wyposażonych w silniki o zapłonie samoczynnym i których maksymalna masa przekracza 2500 kg, oraz dla pojazdów kategorii N1, klas II i III.
(4) Właściwe jest wyjaśnienie stosowania wymagań pokładowych systemów diagnostycznych w odniesieniu do zapobiegania manipulowaniu przez osoby nieuprawnione, unieruchomieniu monitorowania przerw w zapłonie w pewnych warunkach użytkowania oraz zachowania zapisów odległości przebytej przez pojazd przy jednoczesnym wskazywaniu kierowcy takiego nieprawidłowego działania za pomocą wskaźnika nieprawidłowego działania, zdolności pokładowego systemu diagnostycznego do wykonywania dwukierunkowej kontroli logicznej, wykorzystania zestawów kodów P1 i P0 sygnalizujących nieprawidłowości z normą ISO 15031-6, połączeń diagnostycznych oraz określania wartości progowych pokładowych systemów diagnostycznych do dwóch miejsc dziesiętnych.
Właściwe jest wprowadzenie zmienionych zasad monitorowania przerw w zapłonie w warunkach zbliżonych do tych, które mogą spowodować uszkodzenie katalizatora dla zmniejszenia możliwości pokazywania nieprawdziwych wskazań błędów i w celu wprowadzenia możliwości monitorowania częściowych pojemności katalizatora oraz zastosowanie nowoczesnego połączenia systemu pokładowego z systemem zewnętrznym, zapewnianego przez lokalną sieć sterującą (CAN).
(5) Właściwe jest zezwolenie na homologowanie typów pojazdów wyposażonych w pokładowy system diagnostyczny zawierający ograniczoną liczbę niewielkich nieprawidłowości, które mogą powstać w trakcie lub przed okresem homologacji typu lub zostaną wykryte, gdy pojazdy są już użytkowane.
Władze homologacyjne mogą także zgodzić się na rozszerzenie świadectwa homologacji typu na pojazdy, które uzyskały już homologację typu, w przypadkach gdy nieprawidłowości w pokładowym systemie diagnostycznym są wykrywane w trakcie użytkowania pojazdu.
Takie rozszerzenia nie powinny być wydawane, gdy występuje całkowity brak zdolności monitorowania.
Należy określić termin, w którym nieprawidłowości dopuszczone przez władzę muszą być poprawione w pojazdach, które zostaną wyprodukowane w przyszłości.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, VI, X oraz XI do dyrektywy 70/220/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 1999/103/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 24 stycznia 1999 r.
zmieniająca dyrektywę 80/181/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do jednostek miar
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na forum międzynarodowym 19 Generalna Konferencja Miar (1991) rozszerzyła wykaz przedrostków SI stosowanych do tworzenia wielokrotności i podwielokrotności jednostek SI.
(2) Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna (ISO) dokonała nowelizacji zasad i reguł dotyczących wielkości fizycznych i jednostek miar, ustanowionych jako norma międzynarodowa ISO 31; zasady praktycznego stosowania jednostek SI są zawarte w normie międzynarodowej IS0 1000.
(3) Tekst dyrektywy Rady 80/181/EWG [4] powinien zostać dostosowany do międzynarodowych umów i norm.
(4) Niektóre państwa trzecie nie akceptują na swoim rynku wyrobów, na których wartość wielkości podano wyłącznie w legalnych jednostkach miar określonych w dyrektywie 80/181/EWG; spółki eksportujące wyroby do tych krajów znalazłyby się w niekorzystnym położeniu, gdyby po dniu 31 grudnia 1999 r. nie było dozwolone dodatkowe podawanie wartości wielkości; dodatkowe podawanie wartości wielkości za pomocą jednostek innych niż jednostki legalne należy zatem dopuścić w późniejszym okresie.
(5) Stosowanie przepisów dyrektywy 80/181/EWG powinno zostać ponownie zbadane i powinny zostać podjęte odpowiednie środki w celu stosowania systemu globalnego; tam gdzie jest to właściwe, należy zastosować procedury zawarte w art. 18 dyrektywy Rady 71/316/EWG [5];
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 80/181/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 ust. 2 datę "31 grudnia 1999 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2009 r.",
2.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Zagadnienia dotyczące wdrożenia niniejszej dyrektywy, w szczególności sprawa dodatkowego oznaczenia wartości wielkości, powinna być w przyszłości badana i, jeśli to konieczne, należy przyjąć odpowiednie środki zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 18 dyrektywy Rady 71/316/EWG [6]."
3.
W Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) W rozdziale I pkt 1.1.1 tekst pod tablicą otrzymuje brzmienie:
"Temperatura Celsjusza jest określona przez różnicę t = T — To między dwoma temperaturami termodynamicznymi T i To, gdzie To = 273,15 K. Przedział lub różnica temperatury mogą być wyrażone albo w kelwinach, albo w stopniach Celsjusza.
Jednostka "stopień Celsjusza" jest równa jednostce "kelwin"."
b) W pkt 1.2.1 definicje uzupełniających jednostek SI, które podano po tabeli, otrzymują brzmienie:
"Jednostka kąta płaskiego
Radian jest to kąt płaski zawarty między dwoma promieniami koła, wycinającymi z jego okręgu łuk o długości równej promieniowi tego koła.
(Norma międzynarodowa ISO 31 — 1: 1992)
Jednostka kąta bryłowego
Steradian jest to kąt bryłowy o wierzchołku w środku kuli wycinający z jej powierzchni część równą polu kwadratu, o boku równym promieniowi tej kuli.
(Norma międzynarodowa ISO 31 — 1: 1992)."
c) Tabela w pkt 1.3 otrzymuje brzmienie:
"Współczynnik _BAR_ Przedrostek _BAR_ Symbol _BAR_ Współczynnik _BAR_ Przedrostek _BAR_ Symbol _BAR_
1024 _BAR_ jotta _BAR_ Y _BAR_ 10-1 _BAR_ decy _BAR_ d _BAR_
1021 _BAR_ zetta _BAR_ Z _BAR_ 10-2 _BAR_ centy _BAR_ c _BAR_
1018 _BAR_ eksa _BAR_ E _BAR_ 10-3 _BAR_ mili _BAR_ m _BAR_
1015 _BAR_ peta _BAR_ P _BAR_ 10-6 _BAR_ mikro _BAR_ μ _BAR_
1012 _BAR_ tera _BAR_ T _BAR_ 10-9 _BAR_ nano _BAR_ η _BAR_
109 _BAR_ giga _BAR_ G _BAR_ 10-12 _BAR_ piko _BAR_ Ρ _BAR_
106 _BAR_ mega _BAR_ M _BAR_ 10-15 _BAR_ femto _BAR_ f _BAR_
103 _BAR_ kilo _BAR_ K _BAR_ 10-18 _BAR_ atto _BAR_ a _BAR_
102 _BAR_ hekto _BAR_ H _BAR_ 10-21 _BAR_ zepto _BAR_ ζ _BAR_
101 _BAR_ deka _BAR_ da _BAR_ 10-24 _BAR_ jokto _BAR_ y" _BAR_
d) Punkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
JEDNOSTKI STOSOWANE WRAZ Z SI, KTÓRYCH WARTOŚCI W JEDNOSTKACH SI SĄ WYZNACZONE DOŚWIADCZALNIE
Wielkość _BAR_ Jednostka miary _BAR_
Nazwa _BAR_ Oznaczenie _BAR_ Definicja _BAR_
Energia _BAR_ elektronowolt _BAR_ eV _BAR_ Elektronowolt jest to energia kinetyczna, jaką uzyskuje elektron po przejściu w próżni drogi między dwoma punktami, gdy różnica potencjałów między tymi punktami jest równa 1 wolt _BAR_
Masa _BAR_ Zunifikowana jednostka masy atomowej _BAR_ u _BAR_ Zunifikowana jednostka masy atomowej jest to masa równa 1/12 masy atomu nuklidu 12C _BAR_
Uwaga:
Przedrostki i ich oznaczenia wymienione w pkt 1.3 mogą być stosowane wraz z tymi dwoma jednostkami i ich symbolami."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 9 lutego 2001 i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla dyrektywy 80/181/EWG, Państwa Członkowskie po dniu 31 grudnia 1999 r. zezwolą lub przedłużą zezwolenie na stosowanie dodatkowego oznaczenia wielkości, określonego w art. 3 tej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady 1999/105/WE
z dnia 22 grudnia 1999 r.
w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 66/404/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [4] oraz dyrektywa Rady 71/161/EWG z dnia 30 marca 1971 r. w sprawie zewnętrznych norm jakości leśnego materiału rozmnożeniowego będącego na rynku Wspólnoty [5] były kilka razy znacząco zmieniane; ponieważ mają być dokonane dalsze znaczące zmiany, dyrektywy powinny zostać połączone i na nowo sformułowane dla zachowania jasności i przejrzystości tekstu.
(2) Lasy pokrywają dużą powierzchnię Wspólnoty i spełniają wielofunkcyjną rolę w oparciu o ich funkcje społeczne, gospodarcze, środowiskowe, ekologiczne i kulturalne; istnieje potrzeba specyficznego podejścia i działań w odniesieniu do różnych rodzajów lasu, mając na względzie szeroki zakres uwarunkowań przyrodniczych, gospodarczych i społecznych lasów we Wspólnocie; zarówno odnowienie tych lasów jak i nowe zalesienia wymagają zrównoważonej gospodarki leśnej w związku ze Strategią Leśną Unii Europejskiej zgodnie z uchwałą Rady z dnia 15 grudnia 1998 r. [6]
(3) Leśny materiał rozmnożeniowy gatunków drzew i sztucznych mieszańców, które są ważne do celów leśnych powinien być wysokiej jakości oraz dopasowany pod względem genetycznym do różnych warunków siedliskowych; zachowanie oraz zwiększenie różnorodności biologicznej lasów, łącznie z różnorodnością genetyczną drzew jest sprawą najwyższej wagi dla zrównoważonej gospodarki leśnej.
(4) Jeśli chodzi o zdrowie roślin, zharmonizowane warunki muszą być zgodne z dyrektywą Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu do Państw Członkowskichorganizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przeciwko ich rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie [7].
(5) Badania dotyczące leśnictwa wykazały, że dla wzrostu wartości lasów, uwzględniając takie aspekty jak stabilność, dostosowanie, odporność, produktywność i różnorodność, konieczne jest stosowanie materiału rozmnożeniowego wysokiej jakości oraz dopasowanego do określonego terenu pod względem fenotypowym i genetycznym; w określonych przypadkach nasiona leśne powinny spełniać pewne zewnętrzne normy jakości.
(6) W kontekście konsolidacji rynku wewnętrznego, konieczne jest usunięcie wszelkich rzeczywistych lub potencjalnych barier w handlu, które mogą ograniczać swobodny przepływ leśnego materiału rozmnożeniowego w obrębie Wspólnoty; w interesie wszystkich Państw Członkowskich powinno być ustalenie przepisów Wspólnoty nakładających najwyższe możliwe standardy.
(7) Przepisy Wspólnoty powinny dotyczyć właściwości fenotypowych oraz genetycznych nasion i roślin, a także jakości zewnętrznej leśnego materiału rozmnożeniowego.
(8) Przepisy te należy stosować zarówno do wprowadzania do obrotu w innych Państwach Członkowskich, jak również na rynkach krajowych.
(9) Przepisy te powinny uwzględniać potrzeby praktyczne i powinny stosować się jedynie do tych gatunków oraz sztucznych mieszańców, które są istotne dla celów leśnych w całej Wspólnocie lub jej części.
(10) W niektórych Państwach Członkowskich stosuje się tradycyjnie, zgodnie z panującym tam klimatem i jest to nieodzowne dla celów leśnych, leśny materiał rozmnożeniowy z kategorii "z rozpoznanego źródła", który nie został zatwierdzony do obrotu przez dyrektywę 66/404/WE; dlatego też należy zatwierdzić taki materiał do obrotu w Państwach Członkowskich, które sobie tego życzą; nie należy jednak narzucać obrotu takim materiałem odbiorcom końcowym we wszystkich Państwach Członkowskich.
(11) Niektóre regiony Wspólnoty, takie jak region alpejski, śródziemnomorski lub też nordycki, posiadają szczególne warunki klimatyczne lub terenowe, które uzasadniają szczególne wymagania dla jakości zewnętrznej leśnego materiału rozmnożeniowego określonych gatunków.
(12) Zgodnie z Deklaracją Ogólną Trzeciej Konferencji Ministerialnej w Lizbonie w sprawie Ochrony Lasów w Europie, do celów odnowieniowych i zalesieniowych powinny być preferowane gatunki pochodzenia rodzimego i lokalnego, które są dobrze dostosowane do panujących warunków na danym terenie.
(13) Materiał rozmnożeniowy przeznaczony na wywóz lub powroty wywóz do państw trzecich nie powinien podlegać działaniom przewidzianym w niniejszej dyrektywie.
(14) W odniesieniu do Wspólnotowego materiału rozmnożeniowego najważniejsze dla selekcji jest zatwierdzenie materiału elitarnego i w konsekwencji wyznaczenie regionów pochodzenia; Państwa Członkowskie powinny stosować jednolite przepisy nakładające najwyższe możliwe standardy zatwierdzenia materiału elitarnego; jedynie materiał rozmnożeniowy uzyskiwany z takiego materiału powinien być dopuszczony na rynek.
(15) Genetycznie zmodyfikowany leśny materiał rozmnożeniowy nie powinien być dopuszczony na rynek, jeśli nie jest on bezpieczny dla zdrowia ludzi oraz dla środowiska.
(16) W przypadku leśnego materiału rozmnożeniowego, składającego się z genetycznie zmodyfikowanych organizmów, powinna być wykonana ocena ryzyka środowiskowego; Komisja powinna zatem przekazać Radzie propozycję rozporządzenia zapewniającego równoważność procedur dotyczących oceny ryzyka środowiskowego oraz innych ważnych elementów, w tym także procedur udzielania pozwoleń, z procedurami ustanowionymi dyrektywą Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska genetycznie zmodyfikowanych organizmów [8]; dopóki rozporządzenie to nie wejdzie w życie powinna być stosowana dyrektywa 90/220/EWG.
(17) Materiał rozmnożeniowy spełniający wymagania niniejszej dyrektywy nie powinien być przedmiotem żadnych ograniczeń w obrocie rynkowym, poza tymi które przewiduje niniejsza dyrektywa.
(18) Państwa Członkowskie powinny być jednak uprawnione do zapewnienia udziału w obrocie rynkowym na ich obszarze tylko takich części roślin i materiału sadzeniowego, które spełniają ustanowione standardy.
(19) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość nałożenia dodatkowych lub bardziej surowych wymagań przy zatwierdzaniu materiału elitarnego produkowanego na ich terytorium.
(20) Państwa Członkowskie powinny stworzyć listy regionów pochodzenia zawierające tam, gdzie jest to możliwe, pochodzenie materiału elitarnego; Państwa Członkowskie powinny opracować mapy wskazujące granice regionów pochodzenia.
(21) Państwa Członkowskie powinny opracować krajowe rejestry materiału elitarnego zatwierdzonego na ich obszarze; każde Państwo Członkowskie powinno opracować także skrót krajowego rejestru w formie krajowej listy.
(22) Na podstawie listy krajowej Komisja powinna zapewnić publikację we Wspólnocie.
(23) Po zbiorach organy urzędowe powinny wydać certyfikat dla całego materiału rozmnożeniowego pochodzącego z zatwierdzonego materiału elitarnego.
(24) Konieczne jest zapewnienie, aby materiał rozmnożeniowy, który ma zostać przeznaczony do obrotu lub który znajduje się w obrocie, oprócz posiadania odpowiedniej jakości fenotypowej i genetycznej, był właściwie oznaczony od momentu jego zebrania do dostarczenia użytkownikowi końcowemu.
(25) Dla zrzezów łodygowych oraz w odpowiednich przypadkach, dla sadzonek topoli powinny zostać wprowadzone oddzielne Wspólnotowe normy jakości.
(26) Nasiona powinny być wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy spełniają odpowiednie normy jakości i są w zapieczętowanych opakowaniach.
(27) W celu zapewnienia spełnienia wymagań dotyczących jakości fenotypowej i genetycznej, odpowiedniego oznaczenia oraz zewnętrznych norm jakości podczas wprowadzania do obrotu, Państwa Członkowskie muszą przewidzieć przepisy w sprawie odpowiedniej organizacji kontroli.
(28) Materiał rozmnożeniowy spełniający te wymagania może być przedmiotem jedynie takich ograniczeń w obrocie jakie są przewidziane w prawie wspólnotowym; Państwa Członkowskie powinny mieć prawo, w określonych okolicznościach, do zabronienia sprzedaży użytkownikowi końcowemu leśnego materiału rozmnożeniowego, który nie jest odpowiedni do stosowania na terytorium tych państw.
(29) W okresie chwilowych trudności w uzyskiwaniu dostaw materiału rozmnożeniowego określonych gatunków spełniającego przepisy niniejszej dyrektywy, może być tymczasowo zatwierdzony, pod określonymi warunkami, materiał rozmnożeniowy spełniający mniej surowe wymagania.
(30) Leśny materiał rozmnożeniowy pochodzący z państw trzecich nie powinien zostać dopuszczony do obrotu we Wspólnocie dopóki nie spełni wymagań takich jak materiał wspólnotowy w odniesieniu do zatwierdzenia jego materiału elitarnego i działań podejmowanych dla jego produkcji; leśnemu materiałowi rozmnożeniowemu umieszczanemu na rynku Wspólnoty powinien towarzyszyć certyfikat lub oficjalne świadectwo wydane przez państwo skąd pochodzi ten materiał, jak również rejestr zawierający szczegóły dotyczące wszystkich dostaw, które mają być wywożone.
(31) W określonych warunkach Państwo Członkowskie powinno być częściowo lub w całości zwolnione z przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do niektórych gatunków drzew.
(32) Pożądane jest prowadzenie okresowych doświadczeń dla poszukiwania alternatywnych, lepszych rozwiązań w stosunku do niektórych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
(33) Dla jednolitego stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich wymagań i warunków ustanowionych przez niniejszą dyrektywę powinny zostać wprowadzone działania kontrolne Wspólnoty.
(34) Należy ułatwić wprowadzenie podstawowych technicznych poprawek do załączników poprzez zastosowanie szybkiej procedury.
(35) Działania konieczne dla wdrożenia niniejszego instrumentu powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE ustanawiającą warunki korzystania z uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(36) W 1994 r. Traktat o Przystąpieniu Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji przyznał tym państwom okres przejściowy do dnia 31 grudnia 1999 r. w odniesieniu do dyrektywy 66/404/EWG, a Republice Finlandii również w odniesieniu do dyrektywy 71/161/EWG; powyższy okres przejściowy powinien zostać przedłużony, aby umożliwić tym państwom utrzymanie ich krajowych systemów najpóźniej do czasu wdrożenia niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do produkcji, w celu wprowadzenia do obrotu i wprowadzenia do obrotu leśnego materiału rozmnożeniowego we Wspólnocie.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje i/lub klasyfikacje:
Leśny materiał rozmnożeniowy : materiał rozmnożeniowy tych gatunków drzew i ich sztucznych mieszańców, które są ważne dla celów leśnych w całej Wspólnocie lub w jej części, w szczególności tych, które są wymienione w załączniku I.
Za materiał rozmnożeniowy uważane są jednostka nasienna : szyszki, owocostany, owoce i nasiona przeznaczone do produkcji materiału sadzeniowego;
części roślin : zrzezy łodygowe, zrzezy liściowe oraz zrzezy korzeniowe, przeszczepy lub zarodki służące mikropropagacji, pąki, odkłady, korzenie, zrazy, sadzonki lub dowolne części roślin przeznaczone do produkcji materiału sadzeniowego;
materiał sadzeniowy : rośliny wyhodowane z jednostek nasiennych, z części roślin lub z roślin z samosiewu.
Za materiał elitarny uważane są źródło nasion : drzewa na obszarze, z którego zbierane są nasiona;
drzewostan : określona populacja drzew posiadająca wystarczającą jednorodność składu;
plantacja nasienna : plantacja wyselekcjonowanych klonów lub rodzin, która jest izolowana lub zagospodarowana w taki sposób, aby uniknąć zapylania ze źródeł zewnętrznych i prowadzona w taki sposób, aby uzyskiwać częste, obfite i łatwe do zebrania zbiory nasion;
drzewa mateczne : drzewa wykorzystywane do uzyskiwania potomstwa poprzez kontrolowane lub swobodne zapylanie jednego ze zidentyfikowanych osobników rodzicielskich wykorzystywanego jako osobnik żeński pyłkiem jednego osobnika rodzicielskiego lub wielu zidentyfikowanych lub niezidentyfikowanych osobników rodzicielskich;
klon : grupa osobników pochodzących pierwotnie z jednego osobnika uzyskanych poprzez rozmnażanie wegetatywne, na przykład przez zrzezy, mikropropagację, zrazy, odkłady lub podziały;
mieszanka klonów : mieszanka zidentyfikowanych klonów w określonych proporcjach.
Autochtoniczny lub rodzimy oznacza autochtoniczny drzewostan lub źródło nasion : autochtoniczny drzewostan lub źródło nasion są normalnie stale odnawiane w sposób naturalny.
Drzewostan lub źródło nasion mogą być odnawiane w sposób sztuczny z materiału rozmnożeniowego zebranego z tego drzewostanu lub źródła nasion, lub też z autochtonicznego drzewostanu lub źródła nasion w bezpośredniej bliskości;
rodzimy drzewostan lub źródło nasion : rodzimy drzewostan lub źródło nasion jest autochtonicznym drzewostanem lub źródłem nasion, lub też drzewostanem lub źródłem nasion wyhodowanym sztucznie z nasion, które pochodzą z tego samego regionu pochodzenia.
Pochodzenie : dla autochtonicznego drzewostanu lub źródła nasion, pochodzenie jest miejscem, w którym rosną drzewa.
Dla nieautochtonicznego drzewostanu i źródła nasion, pochodzenie jest miejscem, z którego nasiona lub rośliny zostały pierwotnie wprowadzone.
Pochodzenie drzewostanu lub źródła nasion może być nieznane.
Pochodzenie : miejsce, w którym rośnie dowolny drzewostan.
Region pochodzenia : dla gatunków lub podgatunków, region pochodzenia jest obszarem lub grupą obszarów podlegających wystarczająco jednolitym warunkom ekologicznym, na których znajdują się drzewostany lub źródła nasion wykazujące podobne cechy fenotypowe lub genetyczne, z uwzględnieniem w odpowiednich przypadkach granic związane z wysokością nad poziomem morza.
Produkcja : produkcja obejmuje wszystkie etapy wytwarzania jednostki nasiennej, zamiany jednostki nasiennej w nasiona i produkcję materiału sadzeniowego z nasion lub częściroślin.
Obrót : wystawianie na sprzedaż, oferowanie do sprzedaży, sprzedaż lub dostarczanie innej osobie, w tym także dostarczanie w ramach kontraktu usługowego.
Dostawca : dowolna osoba fizyczna lub prawna zaangażowana zawodowo w obrót lub przywóz leśnego materiału rozmnożeniowego.
Organ urzędowy i) władza ustanowiona lub desygnowana przez Państwo Członkowskie będąca pod nadzorem rządu krajowego, odpowiedzialna za zagadnienia związane z kontrolą obrotu i/lub jakości leśnego materiału rozmnożeniowego;
ii) dowolna władza państwowa ustanowiona:
- na poziomie krajowym, lub
- na poziomie regionalnym, pod nadzorem władz krajowych, w granicach ustalonych przez konstytucją Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
Organy, o których mowa powyżej, mogą zgodnie ze swym prawem krajowym delegować zadania przewidziane w niniejszej dyrektywie do realizacji pod swym nadzorem dowolnej osobie prawnej podlegającej prawu publicznemu lub cywilnemu, która zgodnie ze swym oficjalnie zatwierdzonym statutem pełni wyłącznie szczególne funkcje publiczne, pod warunkiem, że ta osoba prawna, ani żadni jej członkowie nie mają żadnego osobistego interesu w wyniku podejmowanych przez nią działań.
Ponadto, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2, inne osoby prawne ustanowione w imieniu organu, o którym mowa w lit. i), działające pod nadzorem i dzięki uprawnieniu tego organu mogą zostać zatwierdzone, pod warunkiem, że osoba ta nie ma żadnego osobistego interesu w wyniku podejmowanych przez nią działań.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o swych odpowiedzialnych organach urzędowych.
Komisja przekaże zaś tę informację innym Państwom Członkowskim.
Leśny materiał rozmnożeniowy jest podzielony na następujące kategorie "z rozpoznanego źródła" : Materiał rozmnożeniowy pochodzący z materiału elitarnego, którym może być źródło nasion lub drzewostan znajdujący się w jednym regionie pochodzenia, spełniający wymagania zawarte w załączniku II;
"wyselekcjonowany" : Materiał rozmnożeniowy pochodzący z materiału elitarnego, którym jest drzewostan znajdujący się w jednym regionie pochodzenia, wyselekcjonowany pod względem fenotypowym na poziomie populacji i spełniający wymagania zawarte w załączniku III;
"kwalifikowany" : Materiał rozmnożeniowy pochodzący z materiału elitarnego, którym jest plantacja nasienna, osobniki rodzicielskie rodzin, klony lub mieszanki klonów i którego składniki zostały wyselekcjonowane pod względem fenotypowym na poziomie osobniczym, spełniający wymagania zawarte w załączniku IV.
Testowanie nie musi być koniecznie podjęte lub zakończone;
"przetestowany" : Materiał rozmnożeniowy pochodzący z materiału elitarnego, który składa się z drzewostanów, plantacji nasiennych, osobników rodzicielskich rodzin, klonów lub mieszanek klonów.
Trzeba wykazać wysoką jakość materiału rozmnożeniowego poprzez wykonanie testów porównawczych lub przez oszacowanie wysokiej jakości materiału rozmnożeniowego na podstawie oceny genetycznej składników materiału elitarnego.
Materiał elitarny spełnia wymagania zawarte w załączniku V.
Artykuł 3
1.
Lista gatunków i sztucznych mieszańców z załącznika I może być znowelizowana zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3.
2.
O ile określone gatunki i sztuczne mieszańce nie są przedmiotem działań zawartych w niniejszej dyrektywie, Państwa Członkowskie mogą podjąć takie działania, lub działania mniej surowe w odniesieniu do swojego terytorium.
3.
Działania zawarte w niniejszej dyrektywie nie będą stosowały się do leśnego materiału rozmnożeniowego w formie materiału sadzeniowego lub części roślin, który jest przeznaczony do celów innych niż leśnictwo.
W takich przypadkach, materiałowi temu będzie towarzyszyć etykieta lub inny dokument wymagany przez inne przepisy wspólnotowe lub krajowe, które stosują się do materiału przeznaczonego na określony cel.
W przypadku braku takich przepisów, gdy dostawca posiada zarówno materiał przeznaczony do celów leśnictwa, jak i materiał który jest wyraźnie przeznaczony do celów innych niż leśnictwo, to ten drugi materiał będzie opatrzony etykietą o następującej treści: "Nie dla leśnictwa".
4.
Działania zawarte w niniejszej dyrektywie nie stosują się do leśnego materiału rozmnożeniowego przeznaczonego na wywóz lub powrotny wywóz do państw trzecich.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewnią stosowanie jedynie zatwierdzonego materiału elitarnego do produkcji leśnego materiału rozmnożeniowego przeznaczonego do obrotu.
2.
Materiał elitarny może być zatwierdzony jedynie przez:
a) organy urzędowe, jeśli spełnia on wymagania zawarte odpowiednio w załącznikach II, III, IV lub V do niniejszej dyrektywy;
b) odniesienie do jednostki znanej jako "jednostka zatwierdzenia".
Każda jednostka zatwierdzenia jest zidentyfikowana poprzez tylko jeden wyłączny odnośnik w rejestrze.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, że:
a) zatwierdzenie zostanie cofnięte jeśli wymagania niniejszej dyrektywy nie będą już spełniane;
b) po zatwierdzeniu, materiał elitarny do produkcji materiału rozmnożeniowego z kategorii "wyselekcjonowany", "kwalifikowany" i "przetestowany", będzie ponownie sprawdzany w regularnych odstępach czasu.
4. Dla zachowania roślinnych zasobów genetycznych stosowanych w leśnictwie, jak podano w szczególnych warunkach, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą zawartą w art. 26 ust. 3, uwzględniając postęp w odniesieniu do ochrony in situ oraz zrównoważonego użytkowania zasobów genetycznych roślin poprzez uprawę i obrót leśnym materiałem rozmnożeniowym pochodzeń, które są naturalnie przystosowane do lokalnych i regionalnych warunków i które są zagrożone erozją genetyczną, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wymagań ustanowionych w ust. 2 oraz załączników II, II i IV o ile warunki szczególne są ustalone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3.
5.
Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić na całym swoim obszarze lub jego części na okres nie dłuższy niż 10 lat materiał elitarny do produkcji przetestowanego materiału rozmnożeniowego, jeśli na podstawie wstępnych wyników oceny genetycznej lub testów porównawczych, o których mowa w załączniku V, można stwierdzić, że materiał elitarny po zakończeniu testów spełni wymagania niezbędne do zatwierdzenia zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
1. Jeśli materiał elitarny, o którym mowa w art. 4 ust. 1 składa się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych w rozumieniu ust. 1 i 2 art. 2 dyrektywy 90/220/EWG, materiał ten będzie zatwierdzony tylko w przypadku jeśli jest bezpieczny dla zdrowia ludzkiego i środowiska.
2.
W przypadku genetycznie zmodyfikowanego materiału elitarnego, o którym mowa w ust. 1:
a) zostanie wykonana ocena ryzyka środowiskowego równoważna ocenie ustanowionej dyrektywą 90/220/EWG;
b) w oparciu o odpowiednią podstawę prawną Traktatu, na wniosek Komisji, zostanie wydane rozporządzenie Parlamentu Europejskiego oraz Rady wprowadzające procedury zapewniające równoważność oceny ryzyka środowiskowego i innych ważnych aspektów z kwestiami ustanowionym dyrektywą 90/220/EWG.
Do czasu wejścia w życie rozporządzenia, włączenie genetycznie zmodyfikowanego materiału elitarnego do krajowego rejestru na mocy art. 10 niniejszej dyrektywy możliwe będzie wyłącznie po udzieleniu zezwolenia zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG;
c) artykuły 11-18 dyrektywy 90/220/EWG nie będą się stosowały do genetycznie zmodyfikowanego materiału elitarnego zatwierdzonego zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. b);
d) techniczne i naukowe warunki szczegółowe wykonywania oceny ryzyka środowiskowego zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewnią w stosunku do leśnego materiału rozmnożeniowego pochodzącego z zatwierdzonego materiału elitarnego, że:
a) materiał gatunków wyszczególnionych w załączniku I nie zostanie dopuszczony do obrotu, jeśli nie będzie należał do jednej z następujących kategorii: "z rozpoznanego źródła", "wyselekcjonowany", "kwalifikowany" lub "przetestowany" i nie będzie spełniał wymagań zawartych odpowiednio w załącznikach II, III, IV i V;
b) materiał sztucznych mieszańców wyszczególnionych w załączniku I nie zostanie dopuszczony do obrotu, jeśli nie będzie należał do kategorii "wyselekcjonowany", "kwalifikowany" lub "przetestowany" i nie będzie spełniał wymagań zawartych odpowiednio w załącznikach III, IV i V;
c) materiał gatunków i sztucznych mieszańców wyszczególnionych w załączniku I, które są rozmnażane metodą wegetatywną nie zostanie dopuszczony do obrotu, jeśli nie będzie należał do kategorii "wyselekcjonowany", "kwalifikowany" lub "przetestowany" i nie będzie spełniał wymagań zawartych odpowiednio w załącznikach III, IV i V. Materiał rozmnożeniowy kategorii "wyselekcjonowany" może być dopuszczony do obrotu jedynie wtedy, jeśli był masowo rozmnażany z nasion;
d) materiał gatunków i sztucznych mieszańców wyszczególnionych w załączniku I, który składa się całkowicie lub częściowo z genetycznie zmodyfikowanych organizmów, nie zostanie dopuszczony do obrotu, jeśli nie będzie należał do kategorii "przetestowany" i nie będzie spełniał wymagań załącznika V.
2.
Kategorie, w których materiał rozmnożeniowy z różnych rodzajów materiału elitarnego może być dopuszczany do obrotu są wyszczególnione w tabeli w załączniku VI.
3.
Leśny materiał rozmnożeniowy gatunków i sztucznych mieszańców wymienionych w załączniku I nie będzie dopuszczony do obrotu jeżeli nie spełnia odpowiednich wymagań załącznika VII.
Części roślin oraz materiał sadzeniowy nie mogą znajdować się w obrocie, jeżeli nie spełniają wymagań powszechnych standardów międzynarodowych, o ile standardy te zostały przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, że dostawcy leśnego materiału rozmnożeniowego będą oficjalnie rejestrowani.
Odpowiedzialny organ urzędowy może uznać dostawców, którzy są zarejestrowani zgodnie z dyrektywą 77/93/WE za zarejestrowanych do celów niniejszej dyrektywy.
Niemniej jednak, dostawcy ci będą spełniać wymagania niniejszej dyrektywy.
5.
Państwa Członkowskie, niezależnie od przepisów ust. 1, mogą zezwolić dostawcom na swoim terytorium na umieszczenie na rynku niewielkich ilości:
a) leśnego materiału rozmnożeniowego przeznaczonego dla celów badawczych, naukowych, prac selekcyjnych lub do celów zachowania genów; oraz
b) jednostek nasiennych, które nie są przeznaczone do celów leśnictwa i jest to wyraźnie stwierdzone.
6.
Warunki, pod którymi Państwa Członkowskie mogą udzielać zezwoleń, o których mowa w ust. 5, będą określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3.
7.
Nie naruszając ust. 1 oraz w przypadku materiału rozmnożeniowego pochodzącego z materiału elitarnego nie spełniającego wszystkich wymagań odpowiedniej kategorii, o których mowa w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na obrót takim materiałem, pod warunkami określonymi zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3.
8.
Szczegółowe przepisy mogą być ustanowione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3, dla uwzględnienia odkryć mających wpływ na to, że leśny materiał rozmnożeniowy odpowiedni do produkcji organicznej może podlegać obrotowi.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie mogą nałożyć dodatkowe lub bardziej surowe wymagania dla zatwierdzenia materiału elitarnego oraz produkcji materiału rozmnożeniowego na ich własnym obszarze, w odniesieniu do warunków ustanowionych w załącznikach II do V oraz w załączniku VII.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie mogą na swoim obszarze ograniczyć zatwierdzanie materiału elitarnego przeznaczonego do produkcji leśnego materiału rozmnożeniowego kategorii "z rozpoznanego źródła".
Artykuł 9
1.
W przypadku materiału elitarnego przeznaczonego do produkcji materiału rozmnożeniowego kategorii "z rozpoznanego źródła" i "wyselekcjonowany", Państwa Członkowskie, dla stosownych gatunków, wyznaczą regiony pochodzenia.
2.
Państwa Członkowskie opracują i opublikują mapy wskazujące obszary wyznaczonych regionów pochodzenia.
Mapy zostaną przesłane Komisji i innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 10
1.
Każde państwo przygotuje krajowy rejestr materiału elitarnego różnych gatunków, zatwierdzonego na jego obszarze.
Wszystkie szczegóły dotyczące każdej jednostki zatwierdzenia zostaną zapisane, razem z jej wyłącznym odnośnikiem, w krajowym rejestrze.
2.
Każde Państwo Członkowskie opracuje skrót krajowego rejestru w formie krajowej listy, która będzie dostępna na żądanie Komisji i innych Państw Członkowskich.
Krajowa lista zostanie stworzona we wspólnym formacie dla każdej jednostki zatwierdzenia.
Dla kategorii "z rozpoznanego źródła" oraz "wyselekcjonowany" dozwolone jest streszczenie opisu materiału elitarnego.
Podane będą następujące informacje:
a) nazwa botaniczna;
b) kategoria;
c) cel;
d) rodzaj materiału elitarnego;
e) odnośnik w rejestrze lub, w odpowiednich przypadkach, jego skrót lub kod identyfikacyjny regionu pochodzenia;
f) lokalizacja: krótka nazwa (w odpowiednich przypadkach) i jeden z poniższych zestawów informacji:
i) dla kategorii "z rozpoznanego źródła": region pochodzenia, rozpiętość południkowa i równoleżnikowa;
ii) dla kategorii "wyselekcjonowany": region pochodzenia, położenie geograficzne zdefiniowane przez długość i szerokość geograficzną, lub rozpiętość południkową i równoleżnikową;
iii) dla kategorii "kwalifikowany": dokładne położenie geograficzne miejsca (miejsc) gdzie znajduje się materiał elitarny;
iv) dla kategorii "przetestowany": dokładne położenie geograficzne miejsca (miejsc) gdzie znajduje się materiał elitarny;
g) wysokość lub rozpiętość wysokości;
h) powierzchnia: wielkość źródła (źródeł) nasion, drzewostanu (drzewostanów) lub plantacji nasiennej (nasiennych);
i) pochodzenie: podane zostanie czy materiał elitarny jest autochtoniczny/rodzimy, nieautochtoniczny/nierodzimy lub czy pochodzenie jest nieznane.
Dla nieautochtonicznego/nierodzimego materiału elitarnego podane będzie pochodzenie, jeśli jest znane;
j) w przypadku materiału z kategorii "przetestowany" – czy jest on genetycznie zmodyfikowany.
3.
Format w jakim będą przygotowane takie krajowe listy zostanie określony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
Artykuł 11
1.
Na podstawie skróconych list krajowych dostarczonych przez Państwa Członkowskie Komisja może opublikować listę zatytułowaną "Wspólnotowa Lista Zatwierdzonego Materiału Elitarnego dla Produkcji Leśnego Materiału Rozmnożeniowego".
2.
Lista Wspólnoty będzie odzwierciedlać informacje szczegółowe podane w listach krajowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 i wskazywać obszar wykorzystania i wszelkie zezwolenia lub ograniczenia przyznane na podstawie art. 8, 17 lub 20.
Artykuł 12
1.
Organy urzędowe wydadzą po zbiorach, dla całego materiału rozmnożeniowego pochodzącego z materiału elitarnego, certyfikat wskazujący wyłączny odnośnik w rejestrze i zawierający szczegółowe informacje wyszczególnione w załączniku VIII.
2.
Nowy certyfikat zostanie wydany jeśli Państwo Członkowskie przewiduje dalsze rozmnażanie wegetatywne zgodnie z art. 13 ust. 2).
3.
Jeśli ma miejsce mieszanie zgodnie z lit. a), b), c) lub e) art. 13 ust. 3, Państwo Członkowskie zapewni, że odnośniki w rejestrze składników mieszanki będą możliwe do zidentyfikowania i zostanie wydane nowy certyfikat lub inny dokument identyfikacyjny mieszanki.
Artykuł 13
1.
Materiał rozmnożeniowy, podczas wszystkich etapów produkcji, będzie przechowywany oddzielnie, odpowiednio do zatwierdzonych jednostek.
Każda partia materiału rozmnożeniowego będzie zidentyfikowana w sposób następujący:
a) kod i numer certyfikatu;
b) nazwa botaniczna;
c) kategoria;
d) cel;
e) rodzaj materiału elitarnego;
f) odnośnik w rejestrze lub kod identyfikacyjny regionu pochodzenia;
g) region pochodzenia – dla materiału rozmnożeniowego z kategorii "z rozpoznanego źródła" i "wyselekcjonowany" lub w odpowiednich przypadkach dla innego materiału rozmnożeniowego;
h) w odpowiednich przypadkach, czy pochodzenie materiału jest autochtoniczne lub rodzime, nieautochtoniczne lub nierodzime lub nieznane;
i) w przypadku jednostek nasiennych – rok dojrzewania;
j) wiek i rodzaj materiału sadzeniowego z sadzonek lub zrzezów; czy są to podcięcia lub transplanty lub materiał konteneryzowany;
k) czy jest on genetycznie zmodyfikowany.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 niniejszego artykułu oraz art. 6 ust. 1, lit. c, Państwa Członkowskie mogą przewidzieć dalsze rozmnażanie wegetatywne jednostki zatwierdzenia w kategoriach: "wyselekcjonowany", "kwalifikowany" i "przetestowany".
W takich przypadkach materiał będzie przechowywany oddzielnie i oznaczony jako taki.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 Państwa Członkowskie mogą przewidzieć:
a) mieszanie materiału rozmnożeniowego pochodzącego z dwóch lub więcej jednostek zatwierdzenia w ramach kategorii "ze zidentyfikowanego źródła" lub kategorii "wyselekcjonowany" dla jednego regionu pochodzenia;
b) jeśli ma miejsce mieszanie materiału rozmnożeniowego w ramach jednego regionu pochodzenia, pochodzącego ze źródeł nasion lub drzewostanów w ramach kategorii "ze zidentyfikowanego źródła", że nowa, mieszana partia będzie oznaczona "materiał rozmnożeniowy pochodzący ze źródła nasion";
c) jeśli ma miejsce mieszanie materiału rozmnożeniowego pochodzącego z nieautochtonicznego lub nierodzimego materiału elitarnego z materiałem rozmnożeniowym pochodzącym z materiału elitarnego o nieznanym pochodzeniu, że nowa, mieszana partia będzie oznaczona "nieznanego pochodzenia";
d) jeśli ma miejsce mieszanie zgodnie z lit. a), b) lub c), że kod identyfikacyjny regionu pochodzenia może być zastąpiony odnośnikiem w rejestrze jak w ust. 1 lit. f);
e) mieszanie materiału rozmnożeniowego pochodzącego z jednej jednostki zatwierdzenia z różnych lat dojrzewania;
f) jeśli ma miejsce mieszanie zgodnie z lit. e), że rzeczywiste lata dojrzewania i proporcje udziału materiału z każdego roku będą podane.
Artykuł 14
1.
Materiał rozmnożeniowy może podlegać obrotowi jedynie w partiach, które spełniają wymagania art. 13 i którym towarzyszy etykieta lub inny dokument od dostawcy ("etykieta lub dokument dostawcy"), zawierające oprócz informacji wymaganych na podstawie art. 13, także następujące informacje:
a) numer(-y) certyfikatu wydanego na podstawie art. 12 lub odnośnik do innego dostępnego dokumentu, zgodnie z art. 12 ust. 3);
b) nazwa dostawcy;
c) dostarczana ilość;
d) w przypadku materiału rozmnożeniowego z kategorii "przetestowany", którego materiał elitarny jest zatwierdzony na podstawie art. 4 ust. 5, słowa "tymczasowo zatwierdzony";
e) czy materiał był rozmnażany wegetatywnie.
2.
W przypadku nasion, etykieta dostawcy lub dokument, o którym mowa w ust. 1, będzie zawierał także następujące informacje dodatkowe, ocenione, o ile to możliwe, za pomocą międzynarodowo uznanych technik:
a) czystość: procent wagowy czystych nasion, innych nasion i składników obojętnych produktu umieszczanego na rynku jako partia nasion;
b) procent kiełkowania czystych nasion, lub jeśli nie można go określić w prosty sposób, procent żywotności oceniony określoną metodą;
c) waga 1000 czystych nasion;
d) ilość nasion zdolnych do kiełkowania w kilogramie produktu znajdującego się w obrocie jako nasiona, lub jeśli nie można tego określić w prosty sposób, ilość nasion zdolnych do życia w kilogramie.
3.
W celu zapewnienia natychmiastowej dostępności nasion z aktualnego sezonu, niezależnie od tego, iż badania w zakresie kiełkowania, zgodnie z ust. 2 lit. b, nie zostały zakończone, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na sprzedaż, ale jedynie pierwszemu nabywcy.
Odniesienie do warunków zawartych w ust. 2 lit. b) oraz d) będzie podane przez dostawcę w najkrótszym możliwym terminie.
4.
W przypadku niewielkich ilości nasion nie stosują się wymagania ustanowione w ust. 2 lit. b) oraz d) powyżej.
Ilości oraz warunki mogą zostać określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
5.
W przypadku Populus spp. części roślin będą podlegały obrotowi jedynie wtedy, jeśli na etykiecie lub dokumencie dostawcy znajduje się numer klasyfikacyjny WE zgodnie z ust. 2 lit.. b) załącznik VII, część C.
6.
Jeśli dla jakiejś kategorii materiału rozmnożeniowego, stosowana jest kolorowa etykieta lub dokument, to dla materiału rozmnożeniowego "z rozpoznanego źródła" etykieta lub dokument dostawcy będą żółte, dla materiału rozmnożeniowego "wyselekcjonowany" zielone, dla materiału rozmnożeniowego "kwalifikowany" różowe i niebieskie dla materiału rozmnożeniowego kategorii "przetestowany".
7.
W przypadku leśnego materiału rozmnożeniowego pochodzącego z materiału elitarnego składającego się z genetycznie zmodyfikowanego organizmu, każda etykieta lub dokument, urzędowy lub inny towarzyszący partii będzie jasno na to wskazywać.
Artykuł 15
Jednostki nasienne są wprowadzane do obrotu jedynie w zapieczętowanych opakowaniach.
Sposób zapieczętowania jest taki, by przy otwarciu następowało uszkodzenie pieczęci.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, poprzez stworzony lub zatwierdzony przez nie system kontroli urzędowej, że materiał rozmnożeniowy z pojedynczych jednostek zatwierdzenia lub partii będzie łatwy do zidentyfikowania w ciągu całego procesu od zbioru materiału do jego dostawy do użytkownika końcowego.
Oficjalne inspekcje zarejestrowanych dostawców będą się odbywały regularnie.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią wzajemną współpracę administracyjną odpowiednich organów urzędowych w celu uzyskania odpowiednich informacji niezbędnych dla zapewnienia właściwego funkcjonowania niniejszej dyrektywy, szczególnie w przypadkach przemieszczania leśnego materiału rozmnożeniowego z jednego Państwa Członkowskiego do innego.
3.
Dostawcy przedstawią organom urzędowym rejestry zawierające szczegóły na temat wszystkich przetrzymywanych i sprzedanych partii.
4.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 2 zostaną przygotowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2 nie później niż do dnia 30 czerwca 2002 r.
5.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie działania dla zapewnienia zgodności z zapisami niniejszej dyrektywy, aby leśny materiał rozmnożeniowy był urzędowo sprawdzany podczas produkcji mającej na celu obrót rynkowy oraz podczas obrotu rynkowego.
6.
Eksperci Komisji mogą we współpracy z organami urzędowymi Państw Członkowskich dokonywać wyrywkowych kontroli, o ile jest to konieczne dla zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy.
Mogą oni w szczególności sprawdzać czy leśny materiał rozmnożeniowy spełnia wymagania niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium prowadzona jest kontrola udzieli ekspertom wykonującym swoje obowiązki wszelkiej niezbędnej pomocy.
Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o wynikach kontroli.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że materiał rozmnożeniowy, który jest umieszczony na rynku zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, nie będzie przedmiotem żadnych innych niż ustanowione niniejszą dyrektywą ograniczeń w obrocie ze względu na jego cechy, wymagania dotyczące badania i inspekcji, etykiety i zapieczętowanie.
2.
Na swój wniosek, Państwo Członkowskie może być upoważnione, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3, do zakazania sprzedaży odbiorcy końcowemu, mającej na celu zasianie lub zasadzenie, na całym swoim obszarze, lub jego części, określonego materiału rozmnożeniowego.
Upoważnienie takie może być przyznane jedynie wtedy, jeśli są powody do twierdzenia, że:
a) stosowanie tego materiału rozmnożeniowego miałoby, ze względu na jego cechy fenotypowe lub genetyczne, negatywny wpływ na leśnictwo, środowisko, zasoby genetyczne lub różnorodność biologiczną w całym Państwie Członkowskim lub jego części. Podstawą do takiego twierdzenia są:
- dowody odnoszące się do regionu pochodzenia lub pochodzenia materiału, lub
- wyniki doświadczeń lub badań naukowych wykonanych w odpowiednich miejscach we Wspólnocie lub poza nią;
b) na podstawie wyników doświadczeń, badań naukowych lub wyników uzyskanych z prowadzenia praktyki leśnej, dotyczących przeżywania i rozwoju materiału sadzeniowego w odniesieniu do cech morfologicznych i fizjologicznych, że stosowanie tego materiału rozmnożeniowego, ze względu na jego cechy, miałoby negatywny wpływ na leśnictwo, środowisko, zasoby genetyczne lub różnorodność biologiczną w całym Państwie Członkowskim lub jego części;
3.
Szczegółowe przepisy dla stosowania ust. 2 będą opracowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3;
4.
Nie naruszając przepisów ust. 1, Państwa Członkowskie, które wdrożyły art. 8 w odniesieniu do leśnego materiału rozmnożeniowego kategorii "z rozpoznanego źródła", mogą zakazać sprzedaży takiego materiału do odbiorcy końcowego.
Artykuł 18
1.
W celu wykluczenia okresowych trudności w zaopatrzeniu w materiał rozmnożeniowy spełniający wymagania niniejszej dyrektywy do użytkowników końcowych, które mogą się pojawić w jednym lub więcej Państwach Członkowskich i których nie można przezwyciężyć w obrębie Wspólnoty, Komisja, na żądanie co najmniej jednego Państwa Członkowskiego dotkniętego tą sytuacją i zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2, może zezwolić jednemu lub więcej Państwom Członkowskim na zatwierdzenie do obrotu, na czas wskazany przez Komisję, leśnego materiału rozmnożeniowego jednego lub więcej gatunków, który spełnia mniej surowe wymagania.
Jeśli takie działanie jest podejmowane, etykieta lub dokument dostawcy wymagany zgodnie z art. 14 ust. 1 będzie podawał, że przedmiotowy materiał spełnia mniej surowe wymagania.
2.
Szczegółowe przepisy dla stosowania ust. 1 mogą być opracowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
Artykuł 19
1.
Rada, działając kwalifikowaną większością głosów, na podstawie wniosku Komisji, określi czy leśny materiał rozmnożeniowy produkowany w państwie trzecim spełnia te same warunki w odniesieniu do zatwierdzenia jego materiału elitarnego i działań podejmowanych dla jego wyprodukowania w celu obrotu na rynku, jak leśny materiał rozmnożeniowy produkowany we Wspólnocie i spełniający przepisy niniejszej dyrektywy.
2.
Oprócz kwestii, o których mowa w ust. 1, Rada określi gatunki, rodzaj materiału elitarnego i kategorie materiału rozmnożeniowego, wraz z regionem jego pochodzenia, który może być dopuszczony do obrotu we Wspólnocie zgodnie z ust. 1.
3.
Do czasu podjęcia decyzji, o której mowa w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3, być upoważnione do podjęcia takich decyzji.
Upoważnienie takie ma na celu zapewnienie, że materiał, który ma być importowany posiada gwarancje równoważne w pełnym zakresie tym które posiada leśny materiał rozmnożeniowy produkowany we Wspólnocie zgodnie z niniejszą dyrektywą.
W szczególności takiemu importowanemu materiałowi będzie towarzyszył certyfikat lub oficjalne świadectwo wydane przez państwo, z którego on pochodzi, zawierające wszelkie szczegóły dotyczące dostawy, która ma być eksportowana. Zapewni to dostawca w państwie trzecim.
Artykuł 20
Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3 może zwolnić Państwo Członkowskie, w całości lub częściowo, z wykonywania przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do niektórych gatunków drzew, które nie są ważne dla celów leśnych w tym Państwie Członkowskim, pod warunkiem, że nie będzie to się sprzeciwiać przepisom art. 17 ust. 1.
Artykuł 21
Dla poszukiwania alternatywnych, lepszych rozwiązań w stosunku do niektórych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie, może zostać podjęta decyzja o prowadzeniu na poziomie Wspólnoty, pod określonymi warunkami, czasowych badań, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3.
Czas trwania takich badań nie będzie przekraczał siedmiu lat.
W kontekście takich badań, Państwa Członkowskie mogą zostać zwolnione z niektórych przepisów niniejszej dyrektywy.
Zakres tego zwolnienia zostanie zdefiniowany w odniesieniu do przepisów, do których się stosuje.
Artykuł 22
Leśny materiał rozmnożeniowy, w odpowiednich przypadkach, będzie spełniał odpowiednie warunki dotyczące zdrowia roślin ustanowione dyrektywą 77/93/EWG.
Artykuł 23
Wszelkie poprawki do załączników wynikające z postępu naukowo-technicznego będą przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 3.
Artykuł 24
Działania konieczne dla wdrożenia niniejszej dyrektywy, odnoszące się do zagadnień zawartych w artykułach wymienionych poniżej, będą przyjmowane zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 26 ust. 2.
- Artykuły 2, 10, 14, 16, 18, 27.
Artykuł 25
Działania konieczne dla wdrożenia niniejszej dyrektywy odnoszące się do zagadnień zawartych w artykułach wymienionych poniżej, będą przyjmowane zgodnie z procedurą regulacji, o której mowa w art. 26 ust. 3.
- Artykuły 3, 4, 5, 6, 17, 19, 20, 21 i 23.
Artykuł 26
1.
Komisja będzie wspierana przez Stały Komitet ds. Nasion (dalej zwany "Komitetem").
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, będą stosowały się art. 4 oraz 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE będzie wynosił jeden miesiąc.
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, będą stosowały się art. 5 oraz 7 decyzji 1999/469/WE.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE będzie wynosił dwa miesiące.
4.
Komitet przyjmie własne zasady działania.
Artykuł 27
1.
Przez okres przejściowy nie przekraczający 10 lat od dnia 1 stycznia 2003 r. Państwa Członkowskie mogą stosować w celu zatwierdzenia materiału elitarnego dla produkcji przetestowanego materiału rozmnożeniowego – wcześniej nieobjętego dyrektywą 66/404/EWG – wyniki testów porównawczych, które nie spełniają wymagań ustanowionych w załączniku V.
Testy takie powinny były zostać rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2003 r. oraz musiały wykazać, że materiał rozmnożeniowy pochodzący z materiału elitarnego jest wysokiej jakości.
2.
Przez okres przejściowy nie przekraczający 10 lat od dnia 1 stycznia 2003 r. Państwa Członkowskie mogą stosować w celu zatwierdzenia materiału elitarnego dla produkcji przetestowanego materiału rozmnożeniowego wszystkich gatunków i sztucznych mieszańców objętych niniejszą dyrektywą, wyniki testów oceny genetycznej, które nie spełniają wymagań ustanowionych w załączniku V.
Testy takie rozpoczną się przed dniem 1 stycznia 2003 r. i będą musiały wykazać, że materiał rozmnożeniowy pochodzący z materiału elitarnego jest wysokiej jakości.
3.
W przypadku nowych gatunków i sztucznych mieszańców, które mogą być dodane do załącznika I później, okres przejściowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, ustali się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
4.
Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2, zostać upoważnione do stosowania wyników testów porównawczych i testów oceny genetycznej po wygaśnięciu okresu przejściowego.
Artykuł 28
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy od dnia 1 stycznia 2003 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowski zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie mają prawo wprowadzania do obrotu, do wyczerpania zapasów materiału rozmnożeniowego zgromadzonego przed dniem 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 29
Dyrektywa 66/404/EWG oraz dyrektywa 71/161/EWG niniejszym traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2003 r.
Dyrektywy 66/404/EWG nie stosuje się do Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji, zaś dyrektywy 71/161/EWG nie stosuje się do Republiki Finlandii.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw są traktowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i powinny być odczytywane zgodnie z tabelą korelacyjną zawartą w załączniku IX.
Artykuł 30
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 31
Wytyczne europejskiego banku centralnego
z dnia 7 lipca 1998 r.
w sprawie niektórych przepisów dotyczących banknotów euro, zmienione dnia 26 sierpnia 1999 r.
(EBC/1999/3)
(1999/656/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (zwany dalej "Traktatem"), a w szczególności artykuł 106, ustęp 1,
uwzględniając artykuł 12 ustęp 1, artykuł 14 ustęp 3 oraz artykuł 16 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem"),
uwzględniając decyzję EBC nr EBC/1998/6 z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie określenia nominałów, wzorów, reprodukcji, wymiany oraz wycofywania banknotów euro z obiegu [1] i zmienioną decyzją EBC z dnia 26 sierpnia 1999 r. (EBC/1999/2) [2] (zwaną dalej "decyzją EBC nr EBC/1998/6"),
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Europejski Bank Centralny (EBC) przejął prawa autorskie do projektów banknotów euro od Europejskiego Instytutu Walutowego (EIW); mając na uwadze, że takie prawa autorskie powinny być zarządzane i wykonywane między innymi we wszystkich uczestniczących Państwach Członkowskich zgodnie z indywidualnymi krajowymi systemami prawnymi oraz że okoliczność ta uzasadnia powierzenie tych funkcji krajowym bankom centralnym (KBC).
(2) W celu poprawienia zabezpieczeń banknotów EUR przed fałszowaniem zasadnym wydaje się powołanie Centrum Analiz Fałszerstw (CAF), w ramach którego można byłoby dokonać połączenia środków KBC uczestniczących Państw Członkowskich oraz EBC, co wymagałoby określenia pewnych zasad postępowania w ramach Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC).
(3) W celu zwiększenia świadomości opinii publicznej w zakresie decyzji podejmowanych przez EBC w sprawie wycofania typów lub serii banknotów z obiegu, niezależnie od oficjalnego opublikowania takiej decyzji przez EBC w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, uzasadnione wydaje się dokonanie ogłoszeń w krajowych środkach masowego przekazu, które to zadanie powinno zostać powierzone poszczególnym KBC.
(4) Zgodnie z artykułem 12 ustęp 1 i artykułem 14 ustęp 3 Statutu wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego;
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Wykonanie praw autorskich
1.
KBC podejmują, zgodnie z swoimi krajowymi systemami prawnymi, wszelkie niezbędne i właściwe środki w celu niedopuszczenia do naruszeń przysługujących EBC praw autorskich projektów banknotów euro.
2.
W każdym przypadku, gdy KBC poweźmie wiadomość o wytwarzaniu na terytorium jego kraju reprodukcji banknotów euro bez odpowiedniego upoważnienia, podejmuje niezwłoczne działania w celu doprowadzenia do zaprzestania takiej działalności oraz wycofania wszelkich reprodukcji uzyskanych w ten sposób, a także informuje o tym niezwłocznie EBC.
3.
Zarząd EBC może wydawać instrukcje odnośnie do tego, czy dany przypadek wymaga czy nie wymaga wszczęcia postępowania cywilnego lub karnego przeciwko osobie odpowiedzialnej za wytwarzanie reprodukcji.
EBC zwraca się do poszczególnych KBC o udział w odpowiednich postępowaniach: przekazuje im odpowiednie wskazówki oraz udziela niezbędnych pełnomocnictw.
Wszelkie koszty prawne ponosi EBC.
4.
KBC informują EBC o wszelkich szczególnych upoważnieniach do reprodukcji projektów banknotów euro udzielonych na podstawie decyzji EBC nr EBC/1998/6.
Artykuł 2
Wymiana uszkodzonych lub zniszczonych banknotów
1.
KBC zapewniają odpowiednie wykonanie decyzji EBC nr EBC/1998/6.
2.
Wykonując decyzję EBC nr EBC/1998/6, z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń prawnych, KBC niszczą wszelkie uszkodzone banknoty lub ich części po upływie sześciu miesięcy, o ile nie istnieją podstawy prawne do ich zachowania lub zwrócenia wnioskodawcy.
3.
KBC wyznaczą indywidualny organ lub ciało, które będzie właściwe do podejmowania decyzji w sprawie wymiany uszkodzonych lub zniszczonych banknotów w przypadkach, o których mowa w artykule 3 ustęp 1 litera b) decyzji EBC nr ECB/1998/6 oraz poinformują o tym EBC w odpowiedni sposób.
Artykuł 3
Centrum Analiz Fałszerstw oraz Baza Danych o Fałszowaniu Pieniędzy
1.
Centrum Analiz Fałszerstw (CAF) oraz Baza Danych o Fałszowaniu Pieniędzy (BDFP) Europejskiego Systemu Banków Centralnych zostaną powołane przez EBC i będą prowadzone pod jego nadzorem.
Powołanie CAF ma na celu centralizację analizy technicznej i danych związanych z fałszowaniem banknotów euro emitowanych przez EBC i KBC.
Wszelkie właściwe dane techniczne i statystyczne dotyczące fałszowania banknotów euro będą przechowywane centralnie w BDFP.
2.
Siedzibą CAF i BDFP będzie Frankfurt nad Menem.
Rada Prezesów wyznacza przewodniczącego CAF, zatwierdza odpowiedni budżet oraz zapewnia pracowników i środki.
3.
Z zastrzeżeniem ograniczeń prawnych KBC dostarczą na rzecz CAF oryginały nowych typów sfałszowanych banknotów euro znajdujących się w ich posiadaniu w celu przeprowadzenia badania technicznego i dokonania centralnej klasyfikacji.
Wstępna ocena czy dany przypadek fałszerstwa należy do już sklasyfikowanego typu czy też do nowej kategorii zostanie przeprowadzona przez KBC.
4.
Wszelkie dane techniczne w ramach BDFP będą dostępne dla EBC oraz KBC uczestniczących Państw Członkowskich.
CAF będzie współpracowało z policją uczestniczących Państw Członkowskich, Europolem oraz Komisją Europejską w taki sposób, jaki jest właściwy ze względu na ich zakres działalności.
Indywidualni pracownicy CAF mogą, w razie złożenia odpowiedniego wniosku, występować w postępowaniach sądowych przedstawiając wiedzę fachową dotyczącą fałszerstw.
Wszelkie kontakty nawiązane przez CAF z władzami krajowymi będą odbywały się przy udziale właściwego KBC.
Artykuł 4
Wycofanie banknotów z obiegu
KBC ogłaszają na własny koszt w krajowej prasie wycofanie z obiegu wskazanych przez Radę Prezesów typów lub serii banknotów euro, zgodnie z wszelkimi wskazówkami, które mogą zostać wydane przez zarząd.
Artykuł 5
Przepisy końcowe
Niniejsze wytyczne są skierowane do krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich i mają skutek natychmiastowy.
[2] Dz.U. L 258 z 5.10.1999 str. 29.
Porozumienie międzyinstytucjonalne
z dnia 25 maja 1999 r.
między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich dotyczące dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)
PARLAMENT EUROPEJSKI, RADA UNII EUROPEJSKIEJ I KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Odnosząc się do rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 7 października 1998 r. w sprawie niezależności, roli i statusu Jednostki Koordynacyjnej ds. Zapobiegania Nadużyciom Finansowym (UCLAF) [1],
Odnosząc się do wniosków Rady z dnia 15 marca 1999 r., przyjętych w wyniku szczegółowych dyskusji z przedstawicielami Parlamentu Europejskiego i Komisji,
Przyjmując do wiadomości decyzję Komisji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom z dnia 28 kwietnia 1999 r., ustanawiającą Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [2]
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [3] oraz rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 [4] dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przewidują, że zadaniem Urzędu jest wszczynanie i prowadzenie dochodzeń administracyjnych w obrębie instytucji, organów, urzędów i agencji ustanowionych przez Traktaty o WE lub Euratom lub na podstawie tych Traktatów.
(2) Obowiązki Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, ustanowione przez Komisję, wykraczają poza ochronę interesów finansowych, obejmując wszystkie działania Urzędu odnoszące się do potrzeby chronienia interesów Wspólnoty przed nieprawidłowymi działaniami podlegającymi wszczęciu postępowania administracyjnego lub karnego.
(3) Zakres zwalczania nadużyć finansowych powinien zostać rozszerzony a jego skuteczność wzmocniona przez wykorzystanie wiedzy fachowej posiadanej w dziedzinie dochodzeń administracyjnych.
(4) Dlatego, na mocy swojej autonomii administracyjnej, wszystkie instytucje, organy, urzędy i agencje powinny powierzyć Biuru zadanie prowadzenia wewnętrznych dochodzeń administracyjnych mających na celu ujawnienie poważnych sytuacji odnoszących się do wykonywania obowiązków zawodowych, które mogą stanowić niedopełnienie obowiązków urzędników lub pracowników Wspólnot określonych w art. 11, 12 ust. 2 i 3, art. 13, 14, 16 i 17 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwane dalej "regulaminem pracowniczym"), szkodzących interesom tych Wspólnot i prowadzących do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub, w stosownych przypadkach, postępowania karnego, lub poważnych przewinień określonych w art. 22 regulaminu pracowniczego, lub niedopełnienia analogicznych obowiązków członków, kierowników lub członków personelu instytucji, organów, urzędów i agencji Wspólnot niepodlegających regulaminowi pracowniczemu;
(5) Dochodzenia takie powinny być prowadzone w sposób w pełni zgodny z odnośnymi przepisami Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, w szczególności z Protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów, wprowadzającymi je tekstami oraz regulaminem pracowniczym.
(6) Dochodzenia takie powinny być prowadzone na równoważnych warunkach we wszystkich wspólnotowych instytucjach, organach, urzędach i agencjach; powierzenie tego zadania Urzędowi nie powinno wpłynąć na zakres odpowiedzialności tych instytucji, organów, urzędów lub agencji i nie powinno w żaden sposób obniżać poziomu ochrony prawnej zainteresowanych osób.
(7) W oczekiwaniu na zmiany w regulaminie pracowniczym należy ustanowić praktyczne uzgodnienia ustalające w jaki sposób członkowie instytucji i organów, kierownicy urzędów i agencji, urzędnicy i pracownicy instytucji, organów, urzędów i agencji mają przyczyniać się do prawidłowego przebiegu dochodzeń wewnętrznych,
Naradziwszy się w celu sporządzenia wspólnych reguł dla realizacji wspomnianego celu,
Wzywając inne instytucje, organy, urzędy i agencje do przystąpienia do niniejszego porozumienia,
NINIEJSZYM ZGADZAJĄ SIĘ:
1. Przyjąć wspólne reguły składające się ze środków wykonawczych wymaganych dla zapewnienia sprawnego przebiegu dochodzeń prowadzonych przez Urząd w obrębie ich instytucji.
Dochodzenia te służą:
- zwalczaniu nadużyć finansowych, korupcji i wszelkich innych nielegalnych działań szkodzących interesom finansowym Wspólnot Europejskich,
- ujawnianiu poważnych sytuacji odnoszących się do wykonywania obowiązków zawodowych, które mogą stanowić niedopełnienie obowiązków urzędników lub innych pracowników Wspólnot, prowadzących do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub, w stosownych przypadkach, postępowania karnego, lub niedopełnienie analogicznych obowiązków członków, kierowników lub personelu niepodlegającego regulaminowi pracowniczemu
Dochodzenia te powinny być prowadzone w sposób w pełni zgodny z odnośnymi przepisami Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, w szczególności z Protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów, wprowadzającymi je tekstami oraz regulaminem pracowniczym;
Powinny być one również prowadzone zgodnie z warunkami przewidzianymi w rozporządzeniach Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
2 Opracować takie zasady i zapewnić ich niezwłoczne zastosowanie przez przyjęcie wewnętrznych decyzji zgodnie ze wzorem załączonym do niniejszego Porozumienia i nie odchodzić od tego wzoru, z wyjątkiem wypadków, gdy ich własne szczególne wymagania sprawiają, że odejście takie jest techniczną koniecznością.
3 Uznać potrzebę przesyłania do Urzędu, w celu zasięgnięcia opinii, każdego wniosku o uchylenie immunitetu jurysdykcyjnego urzędnika lub pracownika, który odnosi się do wszelkich przypadków nadużyć finansowych, korupcji lub innej nielegalnej działalności.
Jeżeli wniosek o uchylenie immunitetu odnosi się jednego z ich członków, Urząd zostaje o tym poinformowany.
4 Przekazywać Urzędowi przepisy sporządzone przez nie w celu wprowadzenia w życie niniejszego Porozumienia.
Niniejsze Porozumienie może być zmienione jedynie za wyraźną zgodą instytucji sygnatariuszy.
Pozostałe instytucje oraz organy, urzędy i agencje ustanowione przez Traktat o WE lub Traktat Euratom lub na podstawie tych Traktatów zostają niniejszym zaproszone do przystąpienia do niniejszego Porozumienia przez przesłanie deklaracji skierowanej wspólnie do przewodniczących instytucji sygnatariuszy.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1999 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 12/1999
z dnia 7 stycznia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1921/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz przetworów owocowych i warzywnych oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 3566/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2199/97 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1921/95 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2427/95 [4], wymienia produkty, dla których wymagane są pozwolenia na przywóz oraz odpowiednie zabezpieczenia; doświadczenie nabyte w związku z tymi środkami kontroli przywozu oraz rozwój handlu i metod statystycznych pozwalają na skreślenie niektórych produktów z wyżej wymienionego Załącznika; po takim skreśleniu art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1921/95 nie ma już zastosowania i powinien zostać skreślony;
na podstawie plafonu taryfowego na przetwory z wiśni pochodzące z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii ustalonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 77/98 [5] oraz zarządzanego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 123/98 [6], produkty objęte kodem CN ex08134095 powinny być dodane do wykazu produktów, dla których wymagane są pozwolenia na przywóz oraz dla których powinny być ustalone odpowiednie zabezpieczenia;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3566/90 [7], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1032/95 [8], ustanawia wykaz produktów, do których stosuje się art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1921/95; z jednej strony rozporządzenie Komisji (WE) nr 2125/95 [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2493/98 [10], ustanawia przepisy dotyczące tego środka w odniesieniu do konserwowanych grzybów oraz rozporządzenieKomisji (WE) nr 122/98 [11], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1057/98 [12] i rozporządzenie (WE) nr 123/98 ustanawiają przepisy w odniesieniu do przetworów z wiśni pochodzących z Republik Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji i z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, natomiast z drugiej strony wygląda na to, że nie ma potrzeby utrzymywania tego wykazu dla innych produktów i krajów pochodzenia; w celu zachowania jasności i zapewnienia skutecznego administrowania, rozporządzenie (EWG) nr 3566/90 powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1921/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 6;
2) załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 3566/90 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 38/1999
z dnia 8 stycznia 1999 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5 lit. b), a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja przesłała Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy jako nazwa pochodzenia;
zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie wymogi określone w rozporządzeniu, w szczególności że zawiera wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4;
po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja otrzymała w odniesieniu do niej deklarację sprzeciwu, zgodnie z art. 7 rozporządzenia; deklaracja ta uznana została za w pełni uzasadnioną i z tego względu dopuszczalną;
zgodnie z art. 7 ust. 5 tego rozporządzenia Komisja wezwała zainteresowane Państwa Członkowskie do osiągnięcia porozumienia; porozumienie nie zostało osiągnięte i w związku z tym Komisja podjęła decyzję o rejestracji tej nazwy;
Komisja dokładnie rozpatrzyła rzeczywiste prawdopodobieństwo pomyłki;
okazuje się, że w rzeczywistości nie istnieje prawdopodobieństwo pomylenia nazwy Rocamadour i produktu tak oznaczonego z nazwą Romadur i produktem tak oznaczonym; mimo że obydwa przedmiotowe produkty są serami, to jednak są produktami, które można z łatwością rozróżnić, biorąc pod uwagę ich wygląd zewnętrzny i rodzaj; Rocamadour jest niewielkich rozmiarów serem miękkim wytwarzanym z mleka koziego o naturalnej, prążkowanej, niemalże aksamitnej skórce w kolorach od białego do kremowego i przybiera formę małego cienkiego krążka o wadze około 35 gramów; Romadur jest serem miękkim wytwarzanym z mleka krowiego o skórce w kolorach od żółto-brązowego do czerwonawego i z zasady przybiera formę prostokąta lub sześcianu o wadze 80–180 gramów;
nazwa Romadur może nadal być stosowana;
nazwa "Rocamadour" powinna zostać wpisana do "rejestru chronionych oznaczeń geograficznych i chronionych nazw pochodzenia" jako chroniona nazwa pochodzenia na poziomie Wspólnoty;
Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2784/98 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 i wpisuje do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, jako chroniona nazwa pochodzenia (PDO).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 39/1999
z dnia 8 stycznia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2131/93 ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2193/96 [4], ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych;
koszty transportu znacznie różnią się w czasie i niektóre z tych kosztów nie są przewidywalne, w szczególności gdy dotyczą transportu rzecznego; z przyczyn budżetowych należy ustalić maksymalną kwotę dla takich kosztów; ta suma musi zostać ustalona przez agencję interwencyjną i służyć jako cena wywoławcza w zaproszeniu do składania ofert;
słoweński port Koper był tradycyjnym portem wyjściowym dla Austrii przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej; dlatego istnieje konieczność włączenia portu Koper jako miejsca wyjściowego dla zbóż Wspólnoty w celu zwracania kosztów transportu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 ust. 2a otrzymuje brzmienie:
"2a.
Jednakże, jeśli Państwo Członkowskie nie posiada portu morskiego, można odstąpić od przepisów poprzedniego ustępu w przypadku wywozu z portu morskiego, dla finansowania najniższych kosztów transportu między miejscem składowania a rzeczywistym miejscem wyjścia, w ramach maksymalnych kwot wskazanych w zaproszeniu do składania ofert przetargowych.
Dla celów niniejszego ustępu słoweński port Koper może być traktowany jako miejsce wyjścia." .
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 45/1999
z dnia 11 stycznia 1999 r.
zmieniające dyrektywę Rady 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych w odniesieniu do cofnięcia zezwolenia dla pewnych dodatków należących do grupy kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady (EWG) nr 70/524EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2821/98 [2], w szczególności jej art. 9g ust. 3 lit. a);
a także mając na uwadze, co następuje: kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne uwzględnione w załączniku I do dyrektywy 70/524/EWG przed dniem 1 stycznia 1998 r. są tymczasowo dopuszczone do stosowania, począwszy od dnia 1 kwietnia 1999 r., i przeniesione do załącznika B rozdział I w celu dokonania ich ponownej oceny jako dodatków powiązanych z osobą odpowiedzialną za ich wprowadzanie do obrotu;
Komisja musi cofnąć tymczasowe zezwolenia na stosowanie kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych, w odniesieniu do których nie było żadnych nowych podań o dopuszczenie przed dniem 1 października 1998 r. z załączoną monografią i notą identyfikacyjną od osoby odpowiedzialnej za dokumentację, na podstawie której udzielono poprzedniego zezwolenia dopuszczającego do stosowania lub przez jej następcę, lub następców, za pośrednictwem Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy wobec Komisji;
Komisja nie otrzymała żadnego takiego wniosku w związku z kokcydiostatykami i innymi środkami farmaceutycznymi, jak arprinocyd, dinitolmid ipronidazol; niespełnione zostały w związku z tym wymogi dyrektywy 70/524/EWG i należy wycofać zezwolenia na stosowanie tych dodatków i skreślić dotyczące ich zapisy z załącznika B rozdział I do tej dyrektywy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zapisy w załączniku B rozdziału I do dyrektywy 70/524/EWG dotyczące następującej grupy kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych zostają niniejszym skreślone:
- arprinocyd,
- dinitolmid,
- ipronidazol.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 września 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 46/1999
z dnia 8 stycznia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92, z dnia 12 października 1992 r., ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 [2], w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z wnioskami Rady Europejskiej z dnia 9 i 10 grudnia 1994 r. z Essen Wspólnota, w celu ułatwienia handlu, przedsięwzięła środki mające na celu ujednolicenie preferencyjnych reguł pochodzenia; w ramach tych środków pojedynczy wykaz zawierający procesy obróbki lub przetworzenia, wraz z uwagami wprowadzającymi, powinien zostać stopniowo zastąpiony wykazami zawierającymi procesy obróbki lub przetworzenia oraz odnoszącymi się do nich uwagami wprowadzającymi załączonymi obecnie do protokołów w sprawie reguł pochodzenia, które przewidziane są dla każdej z umów preferencyjnych podpisanych przez Wspólnotę; niezbędne jest zatem, aby taki sam pojedynczy wykaz wraz z uwagami wprowadzającymi stosowany był również do celów systemu ogólnych preferencji taryfowych określonego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1677/98 [4];
należy zapewnić, aby definicja "osób powiązanych" w art. 143 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 obejmowała wszystkie przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, które odnoszą się do tego pojęcia;
do decyzyjnego organu celnego w rozumieniu art. 877 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 należy podejmowanie decyzji w sprawie wniosków o zwrot lub umorzenie; mając na uwadze przejrzystość, należy przeformułować art. 890 tego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 67 ust. 4 po akapicie drugim wprowadza się następujący akapit:
"Przepisów akapitu pierwszego nie stosuje się do produktów objętych działami 1-24 Zharmonizowanego Systemu.";
2) artykuł 69 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 69
Do celów stosowania art. 67 produkty, które nie zostały w całości uzyskane w kraju beneficjencie lub we Wspólnocie, są uważane za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki podane w wykazie załącznika 15.
Warunki te wskazują, dla wszystkich produktów objętych niniejszą sekcją, obróbkę lub przetworzenie, które muszą być dokonane na materiałach niepochodzących użytych w produkcji i znajdują zastosowanie wyłącznie do tych materiałów.
Jeżeli produkt, który nabył status pochodzącego po spełnieniu warunków podanych w wykazie, zostaje użyty do wytworzenia innego produktu, nie znajdują do niego zastosowania warunki stosowane do produktu, do którego zostaje włączony, i nie uwzględnia się materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte do jego wytworzenia.";
3) w art. 70 w części wprowadzającej wyrazy "art. 69 ust. 1" zastępuje się wyrazami "art. 69";
4) dodaje się art. 70a w brzmieniu:
"Artykuł 70a
1.
Jednostką, którą uwzględnia się do celów stosowania przepisów niniejszej sekcji, jest produkt uznany za jednostkę podstawową dla określania klasyfikacji opartej na nomenklaturze Zharmonizowanego Systemu.
Jeżeli produkt składający się z zestawu lub połączonych artykułów klasyfikowany jest w ramach Zharmonizowanego Systemu pod jedną pozycją, to jednostkę kwalifikacyjną stanowi całość.
Jeżeli w skład przesyłki wchodzi pewna liczba produktów identycznych, klasyfikowanych pod tą samą pozycją Zharmonizowanego Systemu, przepisy niniejszej sekcji stosuje się do każdego z tych produktów oddzielnie.
2.
Jeżeli, z zastosowaniem 5 Reguły Ogólnej Zharmonizowanego Systemu, opakowania klasyfikowane są wraz z produktem, który zawierają, to do celów określania pochodzenia należy traktować je jako całość z produktem.";
5) w art. 71 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 69 materiały niepochodzące mogą zostać użyte do wytworzenia określonego produktu, pod warunkiem że ich całkowita wartość nie przekracza 5 % ceny ex works produktu.
Jeżeli w wykazie podana jest jedna lub kilka maksymalnych wartości procentowych materiałów niepochodzących, stosowanie przepisów akapitu pierwszego nie może powodować przekroczenia tych wartości.";
6) w art. 72 ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (Brunei Darussalam, Indonezja, Laos, Malezja, Filipiny, Singapur, Tajlandia, Wietnam);";
7) w art. 102 ust. 1 wyrazy "do załącznika 14" zastępuje się wyrazami "części B załącznika 14;"
8) w art. 143 ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"Do celów stosowania przepisów tytułu II, rozdziału 3 Kodeksu i przepisów niniejszego tytułu, osoby uważa się za powiązane tylko wtedy, gdy"
9) w art. 890 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Zwrotu lub zwolnienia dokonuje się po przedstawieniu towarów.
Jeżeli towary nie mogą zostać przedstawione w wykonawczym urzędzie celnym, decyzyjny organ celny udziela zwrotu lub umorzenia jedynie wtedy, gdy z informacji, którymi dysponuje, jednoznacznie wynika, że świadectwo lub przedstawiony po odprawie celnej dokument dotyczy wymienionych towarów.";
10) w załączniku 14 wprowadza się następujące zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
11) załącznik 15 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 83/1999
z dnia 13 stycznia 1999 r.
zmieniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestrowania oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Rząd Francji przedłożył wniosek o zmianę nazwy "Ossau-Iraty Brebis-Pyrénées", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1549/98 [4], na nazwę "Ossau-Iraty";
badanie wniosku o zmianę wykazało, że jest to drobna zmiana; mimo że dotyczy nazwy zarejestrowanej, która z zasady powinna być uważana za poważną zmianę, nie ma ona jednak wpływu na prawa posiadaczy tej nazwy; ponadto nie ma także wpływu na prawa innych producentów;
zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Komisja postanowiła w swojej decyzji z dnia 20 marca 1998 r. nie stosować procedury przewidzianej w art. 6, skoro rozpatrywany przypadek dotyczy drobnej zmiany;
stwierdzono również, że proponowana zmiana jest zgodna z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92; a zatem zmianę nazwy "Ossau-Iraty Brebis-Pyrénées" na nazwę "Ossau-Iraty" należy zarejestrować i odpowiednio zmienić Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96;
zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, zmianę nazwy "Ossau-Iraty Brebis- Pyrénées" na nazwę "Ossau-Iraty" należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 87/1999
z dnia 14 stycznia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1722/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/92 i (EWG) nr 1418/76 dotyczących refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2072/98 [4], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: załączniki I i II do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1011/98 [6] wyszczególniają produkty, dla których przewidziane są refundacje produkcyjne w odniesieniu do skrobi oraz skrobie podstawowe i/lub ich pochodne, które mogą być stosowane; niektóre kody CN oraz stosowane opisy w tych załącznikach nie odpowiadają już załącznikowi I do rozporządzenia Rady(EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2261/98 [8];
załączniki do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93 powinny zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 101/1999
z dnia 15 stycznia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła oraz rozporządzenie (EWG) nr 429/90 w sprawie przyznawania w formie przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6 i art. 7a ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1802/95 [4] przewiduje sprzedaż po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie w postaci koncentratu masła; system będzie nadal stosowany tak długo, jak pozwoli na to stan zapasów interwencyjnych; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 429/90 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 417/98 [6], przewiduje możliwość przyznania w formie przetargu pomocy na koncentrat masłauzyskany z masła lub śmietany, pochodzący z rynku i przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie; te rozporządzenia oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1982/98 [8], przewidują dodawanie substancji wskaźnikowych do koncentratu masła w celu zapewnienia prawidłowego wykorzystania produktu końcowego; należy wprowadzić przepisy w sprawie stosowania tych samych ograniczeń i metod odniesienia, w przypadku gdy zawartość chemicznych substancji wskaźnikowych określonych w tych rozporządzeniach nie jest przestrzegana;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Niemniej jednak, jeżeli na przykład okaże się, że z powodu nierównomiernego rozłożenia zawartość każdego z produktów określonych w art. 5 ust. 2 jest większa niż 5 %, lecz niższa niż 30 % poniżej określonych minimalnych ilości, równowartość 1,5 % gwarancji należytego przetworzenia za każdy punkt procentowy poniżej określonych minimalnych przepisowych ilości zostanie zatrzymana." .
2. W art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 429/90 liczbę "20 %" zastępuje się liczbą "30 %".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 111/1999
z dnia 18 stycznia 1999 r.
określające ogólne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2802/98 z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające uzgodnienia agromonetarne dla euro [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 2802/98 przewiduje środki dotyczące nieodpłatnej dostawy produktów rolnych do Rosji; w celu wykonania tych środków powinny zostać ustanowione ogólne zasady ich stosowania, w szczególności zasady dotyczące udziału w przetargach, udzielania zamówień na dostawy oraz zobowiązań, które muszą wypełnić wybrani oferenci;
dostawy obejmują produkty rolne z zapasów interwencyjnych dalej nieprzetworzone oraz produkty niedostępne z zapasów interwencyjnych, lecz należące do tej samej grupy produktów; powinny także zostać ustanowione właściwe szczegółowe zasady w odniesieniu do dostaw produktów przetworzonych; powinno się zezwolić na dokonywanie zapłaty za te ostatnie surowcami z zapasów interwencyjnych;
w celu zapewnienia zadowalającego poziomu konkurencji między różnymi podmiotami gospodarczymi we Wspólnocie w przypadku dostawy produktów przetworzonych oraz produktów niedostępnych w interwencji, które muszą zostać pozyskane na rynku Wspólnoty, dostawy te powinny zostać zorganizowane w dwóch etapach, a zamówienia powinny być udzielane oddzielnie na wyprodukowanie produktu przetworzonego lub na pozyskanie produktu na rynku, odpowiednio, a następnie na dostarczenie go do etapu dostarczenia ustanowionego dla dostaw do kraju odbiorcy;
zgodnie z art. 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie [3], kwoty podawane w przedłożonych ofertach przetargowych w odpowiedzi na ogłoszenia o przetargach, organizowanych w ramach instrumentu tworzącego część wspólnej polityki rolnej, muszą być wyrażone w euro; art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje, że w takich przypadkach terminem operacyjnym dla rolniczego kursu walutowego jest ostatni dzień składania ofert; ust. 3 i 4 tego artykułu określają terminy operacyjne stosowane do zaliczek oraz papierów wartościowych;
te zasady dotyczące stosowania muszą również zawierać, przed dniem opuszczenia terytorium Wspólnoty oraz w portach morskich i punktach granicznych miejsca przeznaczenia produktów, system kontroli oraz składania papierów wartościowych w celu zapewnienia, że działania związane z dostawami są właściwie przeprowadzane; ponadto dowód odbioru przez organy rosyjskie danych produktów jest przedstawiany w postaci specjalnego świadectwa odbioru;
należy przewidzieć możliwość dopuszczenia pewnej tolerancji w przypadku strat, w celu uwzględnienia szczególnych trudności;
produkty posiadane przez agencje interwencyjne i przeznaczone do wywozu podlegają przepisom rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 z dnia 16 października 1992 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów ze skupu interwencyjnego [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 770/96 [5];
powinno się określić, że rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do produktów rolnych [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) 3403/93 [7], stosuje się w odniesieniu do dostaw objętych niniejszym rozporządzeniem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do nieodpłatnych dostaw produktów rolnych do Rosji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2802/98 bez uszczerbku dla któregokolwiek z dodatkowych przepisów przyjętych w rozporządzeniach otwierających przetargi na udzielanie zamówień na poszczególne dostawy.
Artykuł 2
1.
Przetargi otwiera się w celu ustalenia kosztów dostawy do portu morskiego lub punktu granicznego odbioru przez odbiorcę, ustanowionego w ogłoszeniu o przetargu, produktów wycofanych z magazynów interwencyjnych lub pozyskanych na rynku Wspólnoty.
a) Takie koszty mogą odnosić się do dostawy towarów, od stanowiska załadunkowego magazynu agencji interwencyjnej lub załadowanych na środki transportu, do punktu odbioru na ustanowionym etapie dostarczenia.
b) Takie koszty mogą odnosić się do dostawy produktu, od magazynu Wspólnoty, portu lub stacji kolejowej, załadowanego na środki transportu, do punktu odbioru na ustanowionym etapie dostarczenia.
2.
Przetarg może obejmować ilość produktów, jaka ma zostać fizycznie wyprowadzona z zapasów interwencyjnych jako zapłata za dostawę przetworzonych produktów z tej samej grupy produktów.
W takim przypadku koszty powinny pokrywać w szczególności przetworzenie, pakowanie oraz etykietowanie produktów, które mają zostać dostarczone do etapu dostarczenia ustanowionego w ogłoszeniu o przetargu zgodnie z indywidualnym przetargiem.
3.
Przetarg może obejmować określenie kosztów dostawy produktów pozyskanych na rynkach Wspólnoty.
W odniesieniu do takich dostaw, koszty powinny obejmować w szczególności cenę produktu, koszty pakowania oraz etykietowania produktu, który ma zostać dostarczony do etapu dostarczenia ustanowionego w ogłoszeniu o przetargu zgodnie z indywidualnym przetargiem.
Artykuł 3
Udział w procedurach przetargowych jest otwarty na równych warunkach dla każdej osoby fizycznej będącej obywatelem Państwa Członkowskiego oraz prowadzącej działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty oraz dla każdej firmy ustanowionej zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, której siedziba statutowa, administracja centralna lub główne przedsiębiorstwo znajduje się w Państwie Członkowskim.
Artykuł 4
1.
Oferty przetargowe składa się na piśmie do agencji interwencyjnej na adres podany w ogłoszeniu o przetargu przed upływem wskazanej daty i godziny.
Oferty umieszcza się wewnątrz dwóch zapieczętowanych kopert.
Wewnętrzna koperta zawiera, oprócz adresu podanego w ogłoszeniu o przetargu, numer rozporządzenia ogłaszającego przetarg oraz adnotację: "Oferta złożona przez (nazwa przedsiębiorstwa oferenta) – do otwarcia tylko przez komitet upoważniony do otwierania ofert."
Nie dopuszcza się ofert złożonych za pośrednictwem faksu, teleksu lub poczty elektronicznej.
2.
Oferty otwiera się publicznie, a organ upoważniony podaje do publicznej wiadomości kwoty lub ilości, odpowiednio, oferowane w odniesieniu do każdej partii.
3.
Agencje interwencyjne przekonują się, że oferenci oraz podwykonawcy wskazani w ich ofertach posiadają możliwości techniczne oraz finansowe wypełnienia zobowiązań związanych z działaniami związanymi z dostawą, w odniesieniu do której składają oferty.
Artykuł 5
1.
Oferty są dopuszczane do przetargu, tylko gdy:
a) wyraźnie wskazują rozporządzenie ogłaszające indywidualny przetarg oraz numer partii, do której się odnoszą;
b) podają nazwę i adres oferenta, który musi prowadzić działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, wraz z jego numerem identyfikacji podatkowej VAT oraz numerem teleksu i/lub faksu;
c) obejmują jedną, całą partię (wg wagi netto);
d) w przypadku oferentów określonych w art. 2 ust. 1 i 3 wyrażają różne podawane kwoty w euro;
e) jeżeli stosuje się art. 2 ust. 1 lit. a) i b), wskazują:
1) kwotę na tonę brutto oferowaną w odniesieniu do każdego miejsca przeznaczenia, umożliwiając korzystanie ze wszystkich możliwych punktów wysyłki przewidzianych w ogłoszeniu o przetargu;
2) nazwy i adresy wszystkich spedytorów i podwykonawców, z których będzie się korzystać w trakcie wykonywania dostawy na terytorium Wspólnoty oraz w państwach trzecich;
3) środki transportu, które będą używane, określając ich pojemność;
4) trasę, łącznie z przejściami granicznymi oraz ze wskazaniem wszelkich punktów, gdzie towary będą przeładowywane z jednego środka transportu na inny; w takich przypadkach oferent zobowiązuje się do podania na piśmie, z przynajmniej trzydniowym wyprzedzeniem, punktów i terminów, gdzie odbywa się ten przeładunek, jak również prawdopodobnych dat podstawowych operacji, w szczególności dokonania załadunku i przybycia do miejsce przeznaczenia;
5) dokładny podział oferty zgodnie z pozycjami podanymi w załączniku II;
6) zobowiązanie oferenta do przedstawienia, w przypadku gdy jego oferta zostanie wybrana, oryginału polisy ubezpieczeniowej wykupionej na pokrycie wszelkiego ryzyka związanego z transportem;
f) jeżeli stosuje się art. 2 ust. 2, w przypadku dostaw ryżu, wskazują:
1) proponowaną ilość produktu, wyrażoną w tonach (waga netto), do wymiany na jedną tonę netto gotowego produktu, który ma być dostarczony na warunkach oraz do etapu dostarczenia ustanowionego w ogłoszeniu o przetargu;
2) dokładny(-e) adres(-y) składu(-ów), w którym(-ych) produkty będą przechowywane przed wysyłką;
3) nazwę(-y) oraz adres(-y) wszystkich podwykonawców i spedytorów, z których będzie się korzystać w trakcie działań;
4) kwotę dzienną na 1 tonę (netto) produktu wymaganą do pokrycia wszystkich kosztów (oczekiwanie, ubezpieczenie, zabezpieczenie, gwarancja itp.), na wypadek gdyby przewoźnik nie był w stanie przejąć towaru w ustanowionych terminach;
g) jeżeli stosuje się art. 2 ust. 3, w przypadku dostaw wieprzowiny, wskazują:
1) proponowaną ilość produktu wyrażoną w tonach (waga netto), uwzględniając koszt przetwarzania, pakowania oraz transportu do etapu dostarczenia określonego w ogłoszeniu o przetargu;
2) dokładny(-e) adres(-y) składu(-ów), w którym(-ych) produkty będą przechowywane przed wysyłką;
3) nazwę(-y) oraz adres(-y) wszystkich podwykonawców i spedytorów, z których będzie się korzystać w trakcie działań;
4) kwotę dzienną na 1 tonę (netto) produktu wymaganą do pokrycia wszystkich kosztów (oczekiwanie, ubezpieczenie, zabezpieczenie, gwarancja itp.), na wypadek gdyby przewoźnik nie był w stanie przejąć towaru w ustanowionych terminach;
h) oferta jest zaopatrzona w dowód, że oferent wniósł na rzecz agencji interwencyjnej wyznaczonej do przyjmowania ofert zabezpieczenie przetargowe dla kwoty jednostkowej ustanowionej w ogłoszeniu o przetargu zgodnie art. 8 ust. 1 tytułu III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85. Dowód jest dostarczany w formie oryginału dokumentu wydanego przez organ finansowy wnoszący zabezpieczenie, sporządzonego zgodnie z załącznikiem III;
i) oferta jest zaopatrzona w oryginał pisemnego zobowiązania danego organu finansowego do wniesienia zabezpieczenia dostawy, przewidzianego w art. 7, sporządzonego zgodnie z załącznikiem III;
Zabezpieczenia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są wnoszone przez instytucje kredytowe zatwierdzone przez Państwa Członkowskie i umieszczone w wykazie sporządzonym przez Komisję [8] zgodnie z art. 3 ust. 7 oraz art. 10 ust. 2 dyrektywy Rady 77/780/EWG [9].
2.
Złożone oferty, które nie są zgodne z wymaganiami niniejszego artykułu, lub, gdzie stosowne, z dodatkowymi wymaganiami rozporządzenia otwierającego indywidualny przetarg, lub które zawiera warunki inne niż te ustanowione, nie zostają dopuszczone.
3.
Oferty są ważne przez 15 dni po ostatecznym terminie składania ofert.
4.
Po złożeniu ofert nie można zmieniać ani wycofywać.
Artykuł 6
1.
W ciągu 24 godzin od zakończenia okresu składania ofert agencja interwencyjna lub zainteresowane agencje przesyłają Komisji faksem lub pisemnie za pośrednictwem telekomunikacji komunikat podający rozporządzenie otwierające przetarg, obejmujący dla każdej partii:
a) nazwy i adresy oferentów, którzy złożyli dopuszczone oferty na mocy art. 3, 4 oraz 5;
b) oraz w odniesieniu do każdej dopuszczonej oferty oferowaną kwotę lub ilość, odpowiednio.
2.
Na podstawie złożonych ofert, w odniesieniu do każdej partii, można podjąć decyzję:
- o nieudzieleniu żadnego zamówienia na dostawę
lub
- o udzieleniu zamówienia na dostawę, jeśli jest to właściwe na podstawie oferowanej ceny lub ilości.
3.
Komisja niezwłocznie powiadamia wybranego oferenta oraz agencję interwencyjną, która otrzymała przyjętą ofertę, o udzieleniu zamówienia.
Przesyła ona zainteresowanym agencjom interwencyjnym szczegóły przyjętej oferty niezbędne do monitorowania realizacji dostawy.
4.
Agencje interwencyjne, które otrzymały oferty, niezwłocznie powiadamiają oferentów faksem lub, jeżeli to konieczne, pocztą elektroniczną o wyniku ich udziału w przetargu.
5.
Agencja interwencyjna określona w ust. 3 natychmiast podaje do wiadomości Komisji pełną treść oferty złożonej przez wybranego oferenta.
Artykuł 7
1.
W przypadku dostaw określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) lub b) przynajmniej na trzy dni przed wywozem wybrany oferent wnosi zabezpieczenie dostawy w kwocie równej wywożonym ilościom dla każdego ładunku lub dla każdego miejsca przeznaczenia pomnożonym przez kwotę jednostkową określoną w ogłoszeniu o przetargu.
2.
W przypadku dostaw określonych w art. 2 ust. 2 w ciągu pięciu dni roboczych od powiadomienia o udzieleniu zamówienia wybrany oferent wnosi zabezpieczenie dostawy w wysokości równej ilościom netto, jakie mają zostać odebrane, dla każdej partii pomnożonej przez kwotę jednostkową ustanowioną w ogłoszeniu o przetargu.
3.
W przypadku dostaw określonych w art. 2 ust. 3 w ciągu pięciu dni roboczych od powiadomienia o udzieleniu zamówienia wybrany oferent wnosi zabezpieczenie dostawy w wysokości równej 10 % oferty pomnożonej przez ilości netto, jakie mają zostać dostarczone.
4. Zabezpieczenie dostawy wnosi się zgodnie z art. 8 ust. 1 tytułu III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 na rzecz agencji interwencyjnej odpowiedzialnej za dokonanie płatności.
Dowód wniesienia zabezpieczenia jest dostarczany w formie oryginału dokumentu wydanego przez organ finansowy wnoszący zabezpieczenie, sporządzonego zgodnie z załącznikiem III.
Artykuł 8
1.
Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej wybrani oferenci ponoszą do określonego etapu dostarczenia wszelkie ryzyko, na jakie są narażone towary, w szczególności ich utraty lub pogorszenia jakości.
2.
Wybrany oferent, odpowiedzialny za transport prowadzi dostawę przy użyciu środków transportu gwarantujących właściwe zapewnienie, w szczególności w odniesieniu do warunków higieny, odpowiedniego przechowywania oraz przemieszczania towarów.
W przypadku transportu droga morską używane statki są wymienione w wyższych klasach międzynarodowej klasyfikacji rejestrów.
3.
W przypadku trudności wynikających w ramach realizacji dostawy, po odbiorze towaru przez wybranego oferenta, oraz z wyjątkiem przypadków nagłych, jedynie Komisja ma prawo do wydawania instrukcji w celu ułatwienia zakończenia dostawy.
4.
Komisja może na wniosek zainteresowanej agencji interwencyjnej dopuścić, w celu uwzględnienia szczególnych trudności, pewne tolerancje w odniesieniu do nierozpoznawalnych strat.
Artykuł 9
1.
Wybrani oferenci przed wywozem towarów z terytorium Wspólnoty poddają się na żądanie Komisji wszelkim kontrolom przeprowadzanym przez Komisję lub w jej imieniu podczas produkcji, pakowania, przechowywania lub załadunku.
Kontrole te dotyczą ilości, jakości, stanu sanitarnego, pakowania oraz etykietowania dostawy.
Wyniki tych kontroli mogą być kwestionowane przez zainteresowane strony w zakresie, w jakim miały one możliwość udziału w kontrolach.
Jeżeli pobierane się próbki, agencja upoważniona do kontroli przechowuje na koszt Komisji dodatkowe próbki na wypadek jakichkolwiek późniejszych sporów.
Po zakończeniu kontroli wybranemu oferentowi zostaje wydane świadectwo zgodności lub niezgodności.
2.
Jeżeli w przypadku dostaw przewidzianych w art. 2 ust. 2 i 3 jakość towarów dostarczonych przez agencję interwencyjną lub dostawców nie spełnia norm określonych w ogłoszeniu o przetargu, agencja upoważniona do kontroli niezwłocznie powiadamia Komisję i załadunek zostaje wstrzymany.
3.
Jeżeli jakość towarów dostarczonych przez agencję interwencyjną nie spełnia minimalnych norm ustanowionych dla skupu interwencyjnego lub w przypadku wołowiny i cielęciny norm ustanowionych dla składowania interwencyjnego, agencja interwencyjna niezwłocznie dostarcza towary spełniające wymagania ustanowione dla dostawy.
Dodatkowe koszty poniesione przez wybranych oferentów (dodatkowe koszty transportu, przestoju itp.) są pokrywane przez agencję interwencyjną.
Jeżeli stosuje się niniejszy ustęp, stosuje się art. 2 ust. 3 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3579/90 [10].
4. Jeżeli w przypadku dostaw przewidzianych w art. 2 ust. 2 i 3 towary dostarczone przez dostawców nie spełniają norm jakościowych określonych w ogłoszeniu o przetargu, dodatkowe koszty transportu poniesione przez wybranego oferenta są pokrywane przez dostawców, bez uszczerbku dla przepisów art. 12 ust. 2.
5.
W przypadku dostaw wołowiny/cielęciny i wieprzowiny wybrany oferent podlega wszelkim kontrolom, na żądanie kraju odbioru, przeprowadzanym przez agentów wyznaczonych przez kraj odbioru na terytorium Wspólnoty.
6.
Agencja upoważniona do kontroli pieczętuje środki transportu podczas załadunku.
W przypadku przeładunku agencja wyznaczona przez Komisję sprawdza, czy pieczęcie na środkach transportu przybywających do miejsca przeładunku są nienaruszone, oraz pieczętuje nowe środki transportu, używane po przeładunku.
7.
Wybrany oferent poddaje się wszelkim kontrolom na żądanie Komisji i przeprowadzanym przez Komisję lub w jej imieniu w portach morskich oraz punktach granicznych miejsca przeznaczenia produktów ustanowionych w ogłoszeniu o przetargu.
Z chwilą zakończenia kontroli wybranemu oferentowi zostaje wydane świadectwo zgodności lub niezgodności z wyszczególnieniem przeprowadzonych kontroli oraz ich wyników.
Agencja upoważniona do kontroli przesyła kopię tego świadectwa Komisji.
8.
Koszty kontroli są ponoszone przez Wspólnotę, z wyjątkiem kosztów odnoszących się do kontroli określonych w ust. 5.
Artykuł 10
1.
Wnioski o płatność za dokonanie dostawy składa się do agencji interwencyjnej określonej w art. 4 w terminie dwóch miesięcy od końca okresu ustanowionego dla dostawy w ogłoszeniu o przetargu.
Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej, jeżeli brak zgodności z niniejszym przepisem, kwota płatności zostaje obniżona o 10 %.
Za każdy dodatkowy miesiąc zwłoki stosuje się obniżkę o 5 %.
2.
Wnioski o płatność składane są wraz z następującymi dokumentami towarzyszącymi:
a) jeżeli stosuje się art. 2 ust. 1 lit. b):
- kopia dokumentów przewozowych,
- oryginał świadectwa odbioru wydany przez przedstawiciela kraju odbioru podanego w Załączniku do rozporządzenia otwierającego przetarg na dostawę.
Dokument ten zostaje sporządzony zgodnie z załącznikiem I oraz potwierdzony przez agencję upoważnioną do kontroli na etapie dostarczenia,
- świadectwo zgodności na etapie dostarczenia określone w art. 9 ust. 7;
b) jeżeli stosuje się art. 2 ust. 1 lit. a), oprócz dokumentów wskazanych w lit. a) wraz z wnioskiem składa się:
- pozwolenie na wywóz określone w art. 14 ust. 1,
- Jednolity Dokument Administracyjny oraz dokument kontrolny określony w art. 14 ust. 2.
3.
W przypadku dostaw określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) lub b) płatność z tytułu przetargu zostaje dokonana w odniesieniu do ilości podanej w świadectwie odbioru towaru wydanym przez przedstawiciela kraju odbioru.
Dokument ten zostaje sporządzony zgodnie z załącznikiem I oraz potwierdzony przez agencję upoważnioną do kontroli na etapie dostarczenia.
4. W przypadku dostaw określonych w art. 2 ust. 2 ilość przyznanego produktu objętego skupem interwencyjnym zostaje udostępniona wybranemu oferentowi po przedstawieniu dowodu wniesienia zabezpieczenia zgodnie z art. 7 ust. 1.
5.
W przypadku dostaw określonych w art. 2 ust. 3 płatność z tytułu przetargu na rzecz wybranego oferenta za pozyskanie produktu zostaje dokonana po przedstawieniu świadectwa wywozu, sporządzonego zgodnie z załącznikiem V, wydanego przez wyznaczonego przewoźnika po zakończeniu załadunku partii.
6.
Jeżeli na etapie dostarczenia odbiór towaru przez przedstawiciela kraju odbioru opóźnia się wskutek okoliczności pozostających poza kontrolą wybranego oferenta, dodatkowe koszty poniesione przez tego ostatniego zostaną mu zwrócone przez kraj odbioru po zbadaniu dokumentów towarzyszących.
Artykuł 11
1.
W odniesieniu do zabezpieczenia przetargowego wymaganiami pierwotnymi w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 są:
a) wymóg niewycofania oferty;
b) wniesienie zabezpieczenia dostawy zgodnie z art. 7;
c) dodatkowo w odniesieniu do dostaw określonych w art. 2 ust. 2 fizyczny wywóz przyznanych ilości z zapasów interwencyjnych. Z chwilą wygaśnięcia terminu ustanowionego na dokonanie wywozu zabezpieczenie ulega przepadkowi, zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, w odniesieniu do ilości jeszcze niewywiezionych. Dodatkowo ilości przeznaczone do wywozu zostają zmniejszone o 10 % za każdy miesiąc zwłoki.
2.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione:
- jeżeli oferta nie została przyjęta,
- w przypadku dostaw przewidzianych w art. 2 ust. 2 lit. a) lub b) oraz art. 2 ust. 3 z chwilą przedstawienia dowodu wniesienia zabezpieczenia dostawy zgodnie z art. 7,
- w przypadku dostaw określonych w art. 2 ust. 2 z chwilą przedstawienia świadectwa wywozu wydanego przez agencję interwencyjną w odniesieniu do wszystkich przyznanych ilości.
Artykuł 12
1.
W odniesieniu do zabezpieczenia dostawy wymogiem pierwotnym w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 jest dokonanie dostawy całkowitej ilości produktu bez znacznej zmiany jakościowej w porównaniu do:
- tej, ustalonej podczas wywozu ze składu interwencyjnego, w przypadku dostaw określonych w art. 2 ust. 1 lit. a),
- tej, ustalonej podczas odbioru przez przewoźnika, w przypadku dostaw określonych w art. 2 ust. 1 lit. b),
- tej, określonej w ogłoszeniu o przetargu, w przypadku dostaw, określonych w art. 2 ust. 2 i 3.
2.
Zabezpieczenie dostawy zostaje zwolnione, gdy wybrany oferent przedstawia dowód realizacji dostawy zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia otwierającego indywidualny przetarg.
Dowód taki należy dostarczyć:
a) w przypadku dostaw przewidzianych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b), przedstawiając dokumenty określone w art. 10 ust. 2 lit a) lub b), odpowiednio.
Zabezpieczenie ulega przepadkowi w odniesieniu do ilości, w stosunku do których nie dostarczono dowodu;
b) w przypadku dostaw przewidzianych w art. 2 ust. 2 lub 3, przedstawiając:
- świadectwo wywozu wydane przez przewoźnika, sporządzone zgodnie z załącznikiem V,
- pozwolenie na wywóz określone w art. 14 ust. 1,
- Jednolity Dokument Administracyjny oraz dokument kontrolny określony w art. 14 ust. 2.
Zabezpieczenie dostawy ulega przepadkowi:
- w odniesieniu do ilości niespełniających warunków ustanowionych dla dostawy,
- w odniesieniu do ilości utraconej, w szczególności na skutek pakowania, które nie jest odpowiednie dla przewidzianego rodzaju transportu,
- do wysokości kwoty 1 EUR na jedną tonę dziennie pomnożonej przez ilości niezaładowane, jeżeli nie przestrzegano tempa załadunku uzgodnionego w ogłoszeniu o przetargu.
3.
Jeżeli zwłoka występuje podczas odbioru przez przewoźnika lub podczas dostawy przez przewoźnika lub producenta, zabezpieczenie dostawy ulega przepadkowi w odniesieniu do tych ilości, które nie zostały odebrane w terminie lub dostarczone po terminie w wysokości do 0,75 EUR za 1 tonę za każdy dzień zwłoki.
Ze skutkiem od jedenastego dnia zwłoki kwota podlegająca przepadkowi wzrasta do 1,00 EUR za 1 tonę za każdy dodatkowy dzień.
Przepisy te stosuje się, jeżeli zwłokę w odbiorze lub dostawie można przypisać wybranemu oferentowi.
4.
W przypadku dostaw przewidzianych w art. 2 ust. 1 lit. a) lub b) zabezpieczenie dostawy zostaje zwolnione zgodnie z warunkami ustanowionymi powyżej lub w ratach wynoszących 20 % za każdym razem, gdy przedstawiony jest dowód dostarczenia 20 % ilości partii w stanie bez znacznej zmiany w porównaniu z produktem odebranym z zapasów interwencyjnych lub podczas etapu odbioru ustanowionym w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 13
1.
Tam, gdzie zastosowanie mają przepisy art. 2 ust. 1 lit. a) lub b), zwycięski oferent może na swój wniosek otrzymać płatność na rachunek równą wysokości 90 % kwoty otrzymanej przez pomnożenie ilości netto dotyczące odbioru danego produktu, miejsca przeznaczenia oraz daty dostawy przez jednolite wielkości podane w jego ofercie.
Płatności na rachunek dokonuje się po przedstawieniu zaświadczenia dokonania odbioru produktu sporządzonego zgodnie z załącznikiem V lub VI oraz wydanym, jak stosowne, przez agencję interwencyjną Państwa Członkowskiego posiadającą produkt lub przez oferenta, który wygrał przetarg na wytworzenie produktu przetworzonego albo na pozyskanie produktu z rynku Wspólnoty, oraz po przedstawieniu dowodu złożenia na rzecz agencji odpowiedzialnej za dokonywanie wypłat zabezpieczenia na kwotę równą kwocie, jaka ma zostać wypłacona.
Zabezpieczenie należy złożyć zgodnie z załącznikiem III.
Artykuł 14
1.
Pole 20 wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz oraz pozwolenia wydanego w związku z realizacją dostaw zawiera następujący zapis:
- "Rozporządzenie Rady (WE) nr 2802/98.
Nie kwalifikuje się do refundacji wywozowych."
2.
Jednolity Dokument Administracyjny oraz dokument kontrolny, wydane zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, wskazują:
- "Rozporządzenie Komisji (WE) nr 111/1999 ustanawiające ogólne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej.
Nie kwalifikuje się do refundacji wywozowych."
Artykuł 15
Na wniosek podmiot gospodarczy może otrzymać z agencji interwencyjnej określonej w art. 4 właściwe przepisy, w języku angielskim lub rosyjskim, zawarte w protokole Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską, mające zastosowanie do indywidualnych przetargów na zamówienia na dostawę otwieranych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2802/98.
Artykuł 16
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do rozstrzygania wszelkich sporów wynikających z wykonywania lub niewykonywania lub z interpretacji przepisów regulujących działania związane z dostawami przeprowadzane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 124/1999
z dnia 20 stycznia 1999 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 1589/87, (EWG) nr 429/90, (EWG) nr 1158/91, (EWG) nr 3378/91, (EWG) nr 3398/91 i (WE) nr 2571/97 w odniesieniu do terminu składania ofert przetargowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6, art. 7 ust. 5, art. 7a ust. 1 akapit pierwszy, art. 7a ust. 3 i art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1589/87 z dnia 5 czerwca 1987 r. w sprawie sprzedaży masła w drodze przetargu agencjom interwencyjnym [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 455/95 [4], (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania w formie przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 417/98 [6], (EWG) nr 1158/91 z dnia 3 maja 1991 r. w sprawie skupowania w drodze przetargu odtłuszczonego mleka w proszku do agencji interwencyjnych [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 569/96 [8], (EWG) nr 3378/91 z dnia 20 listopada 1991 r. ustanawiające szczegółowe zasady sprzedaży masła z zapasów interwencyjnych przeznaczonego do wywozu oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 569/88 [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1802/95 [10], (EWG) nr 3398/91 z dnia 20 listopada 1991 r. w sprawie sprzedaży w formie przetargu odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonego do wytwarzania mieszanki paszowej, zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 569/88 [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2080/96 [12], a także (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [13], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1982/98 [14], ustanowiły przepisy dotyczące procedur przetargowych, które zawierają terminy; w związku ze spowolnieniem koniunktury w sierpniu, z praktycznego punktu widzenia rozsądna była zmiana terminów składania ofert przetargowych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2571/97 na sierpień 1998 r.; zdobyte doświadczenie wskazuje na konieczność trwałego dostosowania oraz konieczność wydawania tylko jednego zaproszenia do składania ofert przetargowych na sierpień zgodnie z każdym z wyżej wymienionych rozporządzeń; jeżeli termin składania ofert przetargowych przypadałby na dzień wolny od pracy, powinien on zostać przesunięty na poprzedzający dzień roboczy z przyczyn związanych z rynkiem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tekst art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1589/87, art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 429/90, art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1158/91, art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3378/91, art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3398/91 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2571/97 otrzymuje brzmienie:
"Termin składania ofert przetargowych w odpowiedzi na poszczególne zaproszenia do przetargu upływa o godzinie 12 w południe (czasu brukselskiego) w drugi i czwarty wtorek miesiąca, z wyjątkiem drugiego wtorku sierpnia i czwartego wtorku grudnia.
Jeżeli wtorek jest dniem ustawowo wolnym od pracy, termin upływa o godzinie 12 w południe (czasu brukselskiego) w poprzedzający dzień roboczy." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 132/1999
z dnia 21 stycznia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2630/97 w zakresie minimalnego poziomu kontroli przeprowadzanych w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [1], w szczególności jego art. 10 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2630/97 [2] ustanawia szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 w zakresie minimalnego poziomu kontroli przeprowadzanych w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3887/92 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1678/98 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy;
w celu zapewnienia sprawnej współpracy między właściwymi władzami w zakresie kontroli w sektorze bydła ważne jest zapewnienie przekazywania właściwym władzom odpowiedzialnym za wykonanie rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 odpisów sprawozdań sporządzanych po inspekcji, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2630/97, jeżeli ujawniają one naruszenia rozporządzenia (WE) nr 820/97;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2630/97 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Kopie sprawozdań, określonych w ust. 5, jeżeli ujawniają one naruszenia rozporządzenia (WE) nr 820/97, przesyła się bezzwłocznie właściwym władzom odpowiedzialnym za wykonanie rozporządzenia (EWG) nr 3887/92."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 149/1999
z dnia 19 stycznia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2027/95 ustanawiające system zarządzania nakładem połowowym odnoszący się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 8 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 685/95 z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [2] ustanawia kryteria i procedury dla wprowadzenia systemu zarządzania nakładem połowowym w rejonach ICES Vb, VI, VII, VIII, IX, X oraz na obszarach CECAF 34.1.1, 34.1.2 i 34.2.0;
rozporządzenie (WE) nr 2027/95 [3] ustanawia system zarządzania nakładem połowowym odnoszący się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty oraz maksymalny roczny nakład połowowy w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego i dla każdego rodzaju rybołówstwa na podstawie informacji przedkładanych przez Państwa Członkowskie;
po przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 2027/95 Dania przedstawiła pogląd, że połowy przemysłowe należy traktować w taki sam sposób, jak połowy pelagiczne, i z tego powodu nie przekazała Komisji swojej prognozy nakładu połowowego wymaganego dla tych statków;
połowy przemysłowe prowadzone przez Danię ukierunkowane są na gatunki pelagiczne, jak również na gatunki głębinowe, w szczególności gatunki takie jak okowiel i dobijakowate;
dlatego niezbędne jest, na podstawie informacji przedkładanych razem z wnioskiem wystosowanym przez Danię dnia 22 lipca 1997 r. oraz zgodnie z kryteriami ustalonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2027/95, dostosowanie maksymalnej wielkości nakładu połowowego dla Danii, aby uwzględnione zostały połowy przemysłowe dla tych gatunków głębinowych;
dlatego rozporządzenie (WE) nr 2027/95 powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Część Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2027/95 odnoszącego się do maksymalnego rocznego nakładu połowowego w odniesieniu do połowu gatunków głębinowych narzędziami ciągnionymi i umocowanymi na stałe, przypadającego na Królestwo Danii, zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 150/1999
z dnia 19 stycznia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2262/84 ustanawiające szczególne środki w sektorze oliwy z oliwek
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 1 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 [3] Rada, działając większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ma ustalić przed dniem 1 stycznia 1999 r. metodę finansowania wydatków rzeczywistych agencji, począwszy od roku gospodarczego 1999/2000;
podjęto decyzję o ustanowieniu od roku gospodarczego 1998/1999 trzyletniego okresu przejściowego obejmującego reformę organizacji rynku w sektorze oliwy z oliwek; praca zwyczajowo powierzana agencjom ma być wykonana w czasie trwania okresu przejściowego, jak również w czasie pierwszego roku gospodarczego następującego po tym okresie; w rezultacie należy wprowadzić przepis przewidujący wkład Wspólnoty w wydatki agencji w tym okresie, aby zagwarantować, że mogą one działać sprawnie oraz zgodnie z zasadami przewidzianymi w ramach autonomii administracyjnej określonej w rozporządzeniu (EWG) nr 2262/84,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 dwa ostatnie akapity otrzymują brzmienie:
"50 % rzeczywistych wydatków agencji w okresie trzech lat od roku gospodarczego 1999/2000 ujmuje się w budżecie ogólnym Wspólnot Europejskich.
Przed dniem 1 października 2001 r. Komisja rozpatruje potrzebę utrzymania wkładu Wspólnoty do wydatków agencji oraz, w przypadku, w którym jest to stosowne, przedstawi wniosek do Rady.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu Rada podejmie przed dniem 1 stycznia 2002 r. decyzję dotyczącą każdego finansowania danych wydatków."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 169/1999
z dnia 25 stycznia 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2248/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i zasady te stosuje się także do każdej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dodatkowy poddział i która została ustalona w drodze szczególnych przepisów wspólnotowych w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można powoływać się przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wydziału Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/99
z dnia 26 stycznia 1999 r.
ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń wywozowych i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) 1587/96 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 16a ust. 1 oraz art. 17 ustępy 9 i 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1466/95 z dnia 27 czerwca 1995 r. w sprawie szczegółowych zasad przedkładania wniosków o przyznanie refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2184/98 [4], zostało w zasadniczym zakresie kilkakrotnie znowelizowane; przewidywane są jego dalsze zmiany i wobec tego rozporządzenie powinno zostać poprawione pod kątem przejrzystości i skuteczności stosowania jego przepisów.
(2) Na mocy Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w toku negocjacji Rundy Urugwajskiej GATT [5] (zwanego dalej Porozumieniem w sprawie Rolnictwa) refundacje wywozowe na produkty rolne, w tym także na przetwory mleczne, w każdym 12-miesięcznym okresie, począwszy od dnia 1 lipca 1995 r., są przyznawane do określonej, maksymalnej ilości i wartości; celem przestrzegania tych ograniczeń należy sprawować nadzór nad wydawaniem pozwoleń wywozowych; istnieje konieczność ustalenia procedury przydzielania ilości produktów, które mogą być wywożone w ramach systemu refundacji.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 804/68 określa ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych w sektorze mleka i przetworów mlecznych, których celem jest przede wszystkim stworzenie warunków dla kontroli przestrzegania limitów wartościowych i ilościowych objętych systemem refundacji; należy opracować szczegółowe zasady stosowania tych przepisów.
(4) Na zasadzie odstępstwa od przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. w sprawie wspólnych, szczegółowych zasad stosowania systemu refundacji wywozowych na produkty rolne [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2334/98 [7], powinny być określone sytuacje, w których refundacja może być przyznana bez konieczności przedstawiania pozwolenia wywozowego, jak również należy sprecyzować maksymalny okres czasu, w ciągu którego produkty mogą pozostawać do dyspozycji służb celnych.
(5) Należy przyjąć szczególne przepisy w sektorze mleka i przetworów mlecznych, w szczególności w odniesieniu do pozwoleń, w drodze wyłączenia niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. w sprawie wspólnych, szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń przywozowych i wywozowych i przyjmowania świadectw o wcześniejszym wyznaczaniu refundacji na produkty rolne [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1044/98 [9]; ponadto przewidziany w tym rozporządzeniu zakres odstępstw w odniesieniu do ilości produktów faktycznie wywożonych względem uwidocznionych w pozwoleniu powinien zostać zmniejszony oraz, w celu zapewnienia skutecznej kontroli limitów, nie należy wypłacać refundacji na ilości przekraczające te, które zostały podane w pozwoleniu; wartość wadium wnoszonego w chwili przedkładania wniosku o wydanie pozwolenia powinna być ustalona na poziomie zniechęcającym do stosowania praktyk spekulacyjnych.
(6) Należy określić okres ważności pozwoleń wywozowych; długość takiego okresu powinna być dostosowana do rodzaju produktu, przy zachowaniu krótszego terminu dla produktów, w odniesieniu do których istnieje większe ryzyko spekulacji.
(7) Celem zapewnienia prawidłowości kontroli wywożonych produktów oraz zmniejszenia ryzyka spekulacji możliwość zmiany produktu, na który zostało wydane pozwolenie, powinna być ograniczona.
(8) Artykuł 2a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 określa zasady stosowania systemu pozwoleń wywozowych przy ustalonej z góry kwocie refundacji z tytułu wywozu produktów oznaczonych 12-cyfrowym kodem, innym niż podane w sekcji 16 pozwolenia; ten przepis zaczyna obowiązywać w określonym sektorze wyłącznie wówczas, jeżeli zostały zdefiniowane kategorie produktów, o których mowa w art. 13a rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 oraz grupy produktów wyszczególnione w lit. b) pierwszego akapitu art. 2a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
(9) W sektorze mleka i przetworów mlecznych kategorie produktów zostały już zdefiniowane w odniesieniu do kategorii określonych w Porozumieniu w sprawie Rolnictwa; w interesie rzetelnego zarządzania należy posługiwać się tym podziałem na kategorie oraz stosować przepisy art. 2a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 wyłącznie w oparciu o zasadę definiowania grup produktów.
(10) W sektorze mleka stawki refundacji są bardzo zróżnicowane, przede wszystkim w zależności od zawartości tłuszczu; by to uregulowanie nie zostało zakwestionowane, a jednocześnie cel zachowania proporcjonalności określony w art. 2a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 był osiągnięty, poszczególne grupy produktów powinny zostać bardziej precyzyjnie zdefiniowane oraz, w odniesieniu do niektórych produktów, okres ważności pozwoleń wywozowych powinien zostać przedłużony do obowiązującego dla produktów, które pod względem zawartości tłuszczu w Nomenklaturze Scalonej graniczą z produktami, na które kwoty refundacji zostały wcześniej określone.
(11) W celu umożliwienia przedsiębiorcom udziału w przetargach ogłaszanych przez państwa trzecie, bez konsekwencji w postaci ograniczeń ilościowych, należy wprowadzić system pozwoleń tymczasowych, dający oferentom wyłonionym w przetargu prawo do uzyskania pełnego pozwolenia.
(12) Dla zapewnienia skutecznego systemu kontroli wydanych pozwoleń, który zależny jest od informacji przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie, należy przewidzieć czas oczekiwania na wydanie pozwoleń; w celu zapewnienia niezakłóconego działania uregulowań, a w szczególności sprawiedliwego przydziału ilości dostępnych w ramach limitów określonych w Porozumieniu w sprawie Rolnictwa, należy wprowadzić różne instrumenty zarządzania i, w szczególności, określić procedurę zawieszania wydawania pozwoleń oraz zasady stosowania współczynnika redukcji ilości produktów ujętych we wnioskach.
(13) Należy określić stawkę refundacji dla produktów korzystających z refundacji wywozowych w ramach działań pomocy żywnościowej.
(14) Celem zapewnienia prawidłowego korzystania z pozwoleń, w odniesieniu do wywozu niektórych produktów objętych systemem refundacji, zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, kraj przeznaczenia tych produktów należy określić jako obowiązkowe miejsce przeznaczenia.
(15) Dotychczasowe doświadczenia wykazują, że liczba wniosków o przyznanie pozwoleń wywozowych na określone gatunki sera jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia; w celu umożliwienia zastosowania specjalnych środków w zależności od miejsca przeznaczenia wskazanego we wnioskach o przyznanie pozwoleń należy określić obszary przeznaczenia i traktować miejsce przeznaczenia podane w pozwoleniach wywozowych jako obowiązkowe dla produktów ujętych w Nomenklaturze Scalonej i oznaczonych kodem 0406.
(16) Metoda ustalania kwoty refundacji na przetwory mleczne zawierające dodatek cukru, których cena jest określana na podstawie ceny ich składników, powinna opierać się na procentowym udziale tych składników zawartych w takich produktach; niemniej jednak, dla łatwiejszego zarządzania refundacjami na te produkty, a w szczególności stosowania środków mających na celu zapewnienie realizacji zobowiązań dotyczących działalności wywozowej w kontekście Porozumienia w sprawie Rolnictwa, należy określić maksymalną zawartość sacharozy w produktach, na którą może być przyznana refundacja; zawartość sacharozy w masie wynosząca 43 % jest reprezentatywna dla takich produktów.
(17) Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 przewiduje, że refundacje wywozowe mogą być przyznane na pochodzące z obszaru Wspólnoty składniki serów przetworzonych produkowanych na podstawie przepisów regulujących zasady uszlachetniania czynnego; istnieje potrzeba wprowadzenia specjalnych zasad celem zapewnienia prawidłowości działania tego szczególnego środka oraz skuteczności jego kontroli.
(18) Na mocy postanowień Umowy między Wspólnotą Europejską a Kanadą, przyjętych decyzją Rady 95/591/WE [10], na sery korzystające z warunków preferencyjnych w przywozie do Kanady muszą być zaprezentowane pozwolenia wywozowe wydane przez Wspólnotę Europejską; należy określić szczegółowe zasady wydawania takich pozwoleń; celem zapewnienia, że ilości serów przywożonych do Kanady w ramach kontyngentu przywozowego odpowiadają ilościom, na które zostały wydane pozwolenia, pozwolenia, o których mowa, właściwie potwierdzone przez uprawnione organy kanadyjskie, powinny zostać zwrócone odpowiednim organom Państw Członkowskich, a dane dotyczące wywozu przekazane Komisji przez Państwa Członkowskie.
(19) W toku negocjacji ze Szwajcarią w sprawie wprowadzenia w życie postanowień końcowych Rundy Urugwajskiej podjęto decyzję o zastosowaniu środków polegających przede wszystkim na zmniejszeniu poziomu ceł na niektóre gatunki sera produkowanego w obszarze Wspólnoty przywożonego do Szwajcarii; należy zagwarantować, że produkty, o których mowa, pochodzą z obszaru Wspólnoty; wobec tego pozwolenia na wszystkie gatunki sera wywożonego na mocy tych uregulowań powinny być obowiązkowe, w tym także na te gatunki sera, na które refundacje nie są wypłacane; pozwolenia powinny być wydawane po złożeniu przez eksportera deklaracji potwierdzającej pochodzenie produktu z obszaru Wspólnoty.
(20) Wspólnota ma prawo wyboru importerów, którzy mogą sprowadzać sery z jej obszaru na terytorium Stanów Zjednoczonych w ramach dodatkowego kontyngentu, o którym mowa w Porozumieniu w sprawie Rolnictwa; umożliwi to Wspólnocie zwiększenie do maksimum wolumenu tego kontyngentu; istnieje konieczność określenia zasad wyboru importerów przy uwzględnieniu procedury przyznawania pozwoleń wywozowych na produkty, o których mowa.
(21) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Ogólne ustalenia w sprawie refundacji wywozowych
Artykuł 1
1.
Wywóz z obszaru Wspólnoty produktów wyszczególnionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, objętych systemem refundacji wywozowych, odbywa się na podstawie pozwolenia wywozowego, za wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 2.
Stawka refundacji, według której ma nastąpić wypłata, odpowiada stawce obowiązującej w dniu złożenia wniosku o przyznanie pozwolenia wywozowego lub, w przypadkach, w których znajduje to zastosowanie, w dniu przedłożenia pozwolenia tymczasowego.
2.
W sekcji 7 odpowiednio wniosków o przyznanie pozwoleń i pozwoleń należy podać kod kraju przeznaczenia, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2317/97 [11].
3.
Wnioski o przyznanie pozwoleń, które, w rozumieniu art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, wpłynęły we czwartek, będą traktowane jako złożone w następnym dniu roboczym.
Artykuł 2
Refundacje przyznawane są wyłącznie na podstawie pozwolenia wywozowego.
Niemniej jednak, tytułem odstępstwa od przepisów art. 2a rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, pozwolenie nie jest wymagane:
a) w przypadku gdy kwota refundacji przypadająca na zgłoszenie wywozowe, wyliczona na podstawie stawki refundacji obowiązującej pierwszego dnia miesiąca, w którym nastąpił wywóz, nie przekracza 60 EUR;
b) w sytuacjach, o których mowa w art. 34, 38, 42, 43 i 44 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
Jeżeli w zgłoszeniu wywozowym podano kilka odrębnych oznaczeń kodowych ujętych w nazewnictwie dla potrzeb refundacji, o którym mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3846/87 [12], lub oznaczeń kodowych według Nomenklatury Scalonej, produkty odpowiadające poszczególnym kodom są, dla potrzeb stosowania przepisów lit. a) drugiego akapitu, traktowane w taki sposób, jak gdyby zostały wykazane w odrębnym zgłoszeniu.
Artykuł 3
Refundacja wywozowa nie będzie przyznawana na sery, w przypadku których cena franko granica obowiązująca przed złożeniem wniosku o przyznanie refundacji w Państwie Członkowskim będącym eksporterem jest niższa niż 230 EUR na 100 kilogramów produktu.
Niemniej jednak przepisów pierwszego ustępu nie stosuje się do serów oznaczonych kodem 040690339919 w nazewnictwie dla potrzeb refundacji.
Artykuł 4
1.
Dla potrzeb Porozumienia w sprawie Rolnictwa przyjmuje się cztery kategorie produktów wyodrębnione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2. Przepisów drugiego ustępu art. 13a rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 nie stosuje się do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
3. Tytułem odstępstwa od art. 5 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, jako grupy produktów, w rozumieniu przepisów lit. b) pierwszego akapitu art. 2a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, przyjmuje się grupy określone w załączniku II.
Artykuł 5
1.
W sekcji 16 odpowiednio wniosków o przyznanie licencji oraz pozwoleń należy podać 12-cyfrowy kod produktu uwidoczniony w nazewnictwie dla potrzeb refundacji.
Pozwolenia obowiązują wyłącznie na dany produkt, za wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2 i 3.
2.
W odniesieniu do produktów ujętych w Nomenklaturze Scalonej i oznaczonych kodami 0401, 0402, 0403, 0404, 0405 oraz 2309 posiadacze pozwolenia mogą, na swój wniosek, uzyskać zgodę na zmianę kodu w sekcji 16 pozwolenia wywozowego na inny kod w ramach tej samej kategorii produktów, o których mowa w załączniku I, jeżeli stawka refundacji jest taka sama.
Stosowny wniosek należy przedłożyć przed zakończeniem dopełniania formalności określonych w art. 3 lub 25 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
3. Tytułem odstępstwa od przepisów lit. b) pierwszy akapit art. 2a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 pozwolenia wywozowe na produkty o z góry ustalanej stawce refundacji obowiązują również w przypadku wywozu produktów oznaczonych 12-cyfrowym kodem, innym niż uwidoczniony w sekcji 16 pozwolenia, jeżeli produkty sklasyfikowane są pobliżu siebie w ramach jednej z grup podanych w załączniku II lub zaliczają się do grupy 23.
4. W przypadkach, o których mowa w ustępie 3, kwotę refundacji oblicza się zgodnie z zasadami określonymi w drugim akapicie art. 2a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
Artykuł 6
Pozwolenia wywozowe zachowują ważność, począwszy od dnia wystawienia, w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, do:
a) końca szóstego miesiąca następującego po terminie wydania, w przypadku produktów ujętych w Nomenklaturze Scalonej i oznaczonych kodem 040210;
b) końca czwartego miesiąca następującego po terminie wydania, w przypadku produktów ujętych w Nomenklaturze Scalonej i oznaczonych kodem 0405;
c) końca drugiego miesiąca następującego po terminie wydania, w przypadku produktów ujętych w Nomenklaturze Scalonej i oznaczonych kodem 0406;
d) końca czwartego miesiąca następującego po terminie wydania, w przypadku pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68;
e) dnia, w którym musi być dopełniony obowiązek wynikający z przystąpienia do przetargu, zgodnie z art. 8 ust. 1 oraz najpóźniej do końca ósmego miesiąca następującego po terminie wydania pełnego pozwolenia, o którym mowa w art. 8 ust. 3.
Artykuł 7
Tytułem odstępstwa od przepisów art. 27 ust. 5 i 28 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 okres czasu, w którym do produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 mogą stosować się zasady określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 565/80 [13], odpowiada okresowi czasu, który pozostał do zakończenia terminu ważności pozwolenia wywozowego.
Artykuł 8
1.
W przypadku zaproszeń do przetargu wydanych przez organy publiczne państw trzecich, jak określono w art. 44 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, za wyjątkiem przetargów na produkty ujęte w Nomenklaturze Scalonej i oznaczone kodem 0406, przedsiębiorcy mogą występować z wnioskiem o przyznanie tymczasowych pozwoleń wywozowych na ilość produktów podanych w ich ofertach przetargowych pod warunkiem złożenia wadium.
Wartość wadium z tytułu pozwoleń tymczasowych wynosi 75 % kwoty określonej na podstawie przepisów art. 9.
Przedsiębiorcy przedłożą dowód na to, że organ, o którym mowa, posiada status organu publicznego lub jest podmiotem prawa publicznego.
2.
Pozwolenia tymczasowe zostają wydane piątego dnia roboczego następującego po tym, w którym wpłynął wniosek, z zastrzeżeniem, że w ciągu tego czasu nie zostały podjęte specjalne środki, o których mowa w art. 10 ust. 3.
3.
Tytułem odstępstwa od przepisów art. 44 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 okres czasu przewidziany na przedłożenie informacji, o których mowa w tym ustępie, wynosi 60 dni.
Przed upływem tego okresu przedsiębiorcy występują z wnioskiem o przyznanie pełnego pozwolenia wywozowego, które zostaje wystawione po przedstawieniu dowodu przyznania im umowy.
Po zaprezentowaniu dowodu odrzucenia oferty przetargowej lub przyznania w ramach umowy ilości mniejszej od podanej w pozwoleniu tymczasowym odpowiednio część lub całość wadium zostaje zwolniona.
4.
Wnioski o przyznanie pozwoleń, o których mowa w ust. 2 i 3 należy składać zgodnie z warunkami określonymi w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
5.
Przepisy niniejszego rozdziału, poza przypadkami, o których mowa w art. 10, stosuje się do pełnych pozwoleń.
Artykuł 9
Wartość wadium, o którym mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, jest równa części kwoty refundacji przypadającej na każdy produkt korzystający z refundacji oraz obowiązującej w dniu przedłożenia wniosku o przyznanie refundacji wywozowej i wynosi:
a) 5 % na produkty ujęte w Nomenklaturze Scalonej i oznaczone kodem 0405;
b) 15 % na produkty ujęte w Nomenklaturze Scalonej i oznaczone kodem 040210;
c) 30 % na produkty ujęte w Nomenklaturze Scalonej i oznaczone kodem 0406;
d) 20 % na pozostałe produkty.
Wartość refundacji, o której mowa w pierwszym ustępie, wylicza się na całą ilość danego produktu, za wyjątkiem przetworów mlecznych zawierających dodatek cukru.
Na przetwory mleczne zawierające dodatek cukru wartość refundacji, o której mowa w pierwszym ustępie, jest równa kwocie uzyskanej przez pomnożenie całej ilości produktu przez stawkę refundacji przypadającą na jeden kilogram produktu mlecznego.
Artykuł 10
1. Pozwolenia wywozowe są wystawiane piątego dnia roboczego następującego po terminie wpływu wniosku, z zastrzeżeniem, że ilości ujęte we wnioskach zostały zgłoszone zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 210/69 [14] oraz że do tego czasu nie zostały przyjęte specjalne środki określone w ust. 3.
2.
Decyzja mająca na celu przyjęcie jednego lub więcej środków przewidzianych w ust. 3 może zostać podjęta w przypadku, gdy:
a) istnieje prawdopodobieństwo, że wydanie pozwoleń, na które zostały przedłożone wnioski, spowoduje przekroczenie dostępnych środków finansowych lub wyczerpania maksymalnych ilości produktów korzystających z refundacji, które mogą być wywożone w ciągu 12-miesięcznego okresu, o którym mowa, lub krótszego, który zostanie określony odrębnie, zgodnie z art. 11;
lub
b) wydanie pozwoleń, na które zostały przedłożone wnioski, uniemożliwi zachowanie ciągłości wywozu w czasie, który pozostał do zakończenia tego okresu.
Dla potrzeb przepisów pierwszego akapitu, w odniesieniu do produktów, o których mowa, należy uwzględnić:
a) sezonowy charakter obrotu, sytuację rynkową, a w szczególności tendencje kształtujące ceny na rynku oraz wynikające z nich warunki wywozu;
b) potrzebę przeciwdziałania praktykom spekulacyjnym naruszającym warunki konkurencji między przedsiębiorcami.
3.
W sytuacjach, o których mowa w ust. 2, Komisja, w odniesieniu do produktu lub produktów, o których mowa, może podjąć decyzję o:
a) zawieszeniu wydawania pozwoleń na okres nie dłuższy niż pięciu dni roboczych;
b) zastosowaniu wskaźnika korygującego względem ilości ujętych we wnioskach.
W przypadku zastosowania współczynnika mniejszego niż 0,4, wnioskodawcy, w ciągu trzech dni roboczych po podaniu do wiadomości decyzji o przyjętym wskaźniku, mogą zażądać anulowania złożonych przez siebie wniosków o przyznanie pozwoleń i zwolnienia wadium.
Ponadto, zgodnie z procedurą określoną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, Komisja może podjąć decyzję o:
a) zawieszeniu wydawania pozwoleń na produkt lub produkty, o których mowa, bez naruszania przepisów lit. a), na okres dłuższy niż pięciu dni roboczych;
b) określeniu w drodze przetargu, pod koniec okresu zawieszenia, kwoty refundacji w odniesieniu do produktów ujętych w Nomenklaturze Scalonej i oznaczonych kodami 04021019, 04051090, 04059010, 04059090 oraz 04051019.
Po jego rozstrzygnięciu zostaną wydane licencje wywozowe.
4.
Wnioski o przyznanie pozwoleń przedłożone w okresie zawieszenia nie będą przyjmowane.
Artykuł 11
Jeżeli ogólna ilość produktów ujętych w przedłożonych wnioskach o przyznanie pozwolenia jest taka, że istnieje ryzyko wcześniejszego wyczerpania maksymalnych ilości, które mogą być wywożone w ramach systemu refundacji w ciągu 12-miesięcznego okresu, o którym mowa powyżej, Komisja może podjąć decyzję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 rozporządzenia 804/68, o rozdysponowaniu tych maksymalnych ilości na okresy, które zostaną odrębnie określone.
Artykuł 12
1.
Jeżeli ilość produktów faktycznie wywożonych przekracza podaną w pozwoleniu, refundacja nie będzie wypłacana w odniesieniu do tej ilości produktów, o jaką nastąpiło przekroczenie.
W tym celu sekcja 22 pozwolenia zawiera wpis o treści: "Kwota wypłaconej refundacji ograniczona do ilości produktu podanej w sekcji 17 i 18".
2. W drodze wyjątku od przepisów art. 8 ust. 5 i 33 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 w sprawie odchyleń ilościowych wywożonych produktów, stawka przewidziana w:
a) artykule 8 ust. 5 wynosi 2 %;
b) pierwszym i drugim akapicie art. 33 ust. 2 wynosi 98 %;
c) trzecim akapicie art. 33 ust. 2 wynosi 2 %.
Przepisy art. 44 ust. 9 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 nie znajdują zastosowania.
Artykuł 13
1.
Przepisy art. 10 nie stosują się w odniesieniu do pozwoleń wywozowych wydawanych na dostawy w ramach pomocy żywnościowej realizowanej na mocy art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie Rolnictwa.
2.
W odniesieniu do krajowych dostaw w ramach pomocy żywnościowej stosowana jest stawka w wysokości obowiązującej w dniu ogłoszenia przez Państwo Członkowskie przetargu na dostawy realizowane w ramach pomocy żywnościowej.
Artykuł 14
Kraj przeznaczenia, o którym mowa w art. 1 ust. 2, dla potrzeb art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87, przyjmuje się za obowiązkowe miejsce przeznaczenia w odniesieniu do pozwoleń wydanych na podstawie przepisów art. 8 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
1.
W pozwoleniach wydanych na produkty ujęte w Nomenklaturze Scalonej i oznaczone kodem 0406 w sekcji 20 odpowiednio wniosków i pozwoleń znajdują się adnotacje o następującej treści:
"Pozwolenie obowiązuje w obszarze… zgodnie z definicją podaną w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 174/99"
.
Wskazany obszar jest tym, do którego zgodnie z definicją podaną w ustępie 3 zalicza się kraj przeznaczenia wymieniony w sekcji 7 odpowiednio wniosków o przyznanie pozwoleń lub pozwoleń.
2. Obszar, o którym mowa w ustępie 1, jest obowiązkowym miejscem przeznaczenia dla potrzeb przepisów art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
Refundacja nie będzie wypłacana, jeżeli rzeczywiste miejsce przeznaczenia jest inne niż podane w ramach obszaru wskazanego odpowiednio we wniosku o przyznanie pozwoleń i pozwoleniu.
3.
Następujące obszary są zdefiniowane dla potrzeb przepisów ustępu 1:
Obszar I : kody miejsca przeznaczenia 053 do 096 (włącznie);
Obszar II : kod miejsca przeznaczenia 400;
Obszar III : kody pozostałych miejsc przeznaczenia.
Artykuł 16
1.
W odniesieniu do przetworów mlecznych zawierających dodatek cukru kwota refundacji odpowiada sumie następujących składników będących odzwierciedleniem:
a) ilości produktu mlecznego;
b) ilości dodanej sacharozy, której zawartość produktu w masie nie przekracza 43 %.
Niemniej jednak składnik wymieniony w lit. b) jest uwzględniany wyłącznie w przypadku, gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
2.
Składnik, o którym mowa w ustępie 1 lit. a), wyliczany jest poprzez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie.
Podstawowa stawka refundacji, o której mowa w pierwszym akapicie, stanowi stawkę refundacji przypadającą na jeden kilogram produktu mlecznego w całym produkcie.
3. Wartość składnika, o którym mowa w ustępie 1 lit. b), jest wyliczana przez pomnożenie zawartości sacharozy, wynoszącej maksymalnie 43 %, przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu przedłożenia wniosku o przyznanie pozwolenia na produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1735/81 [15].
Niemniej jednak nie uwzględnia się składnika odpowiadającego zawartości sacharozy, jeśli podstawowa stawka refundacji w odniesieniu do zawartości produktu mlecznego, o którym mowa w drugim akapicie ustępu 2, wynosi zero.
4.
Dla potrzeb przepisów ustępu 1 lit. b) sacharoza jest traktowana jako sacharoza wytworzona z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty, jeżeli jest:
a) przywożona na terytorium Wspólnoty na mocy postanowień Protokołu 8 w sprawie cukru, stanowiącego załącznik do Konwencji z Lomé o stosunkach gospodarczych EWG z państwami grupy AKP [16] lub Porozumienia w Sprawie Cukru Trzcinowego pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii [17];
b) wytworzona z produktów przywożonych na mocy przepisów, o których mowa w lit. a).
Artykuł 17
1. Do wniosku o przyznanie pozwoleń na mleko i przetwory mleczne wywożone jako produkty ujęte w Nomenklaturze Scalonej i oznaczone kodem 0406 30 należy, zgodnie z przepisami trzeciego tiret art. 8 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, dołączyć zezwolenie uprawnionych organów na stosowanie przepisów celnych, o których mowa.
2.
W sekcji 20 odpowiednio wniosków o przyznanie pozwoleń lub w pozwoleniach należy powołać się na przepisy niniejszego artykułu.
3.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki przewidziane w przepisach, o których mowa w ustępie 1, celem identyfikacji oraz kontroli jakości i ilości produktów wymienionych w tym ustępie, na które zostały złożone wnioski o przyznanie refundacji oraz podejmą działania umożliwiające stosowanie uregulowań dotyczących uprawnień do refundacji.
ROZDZIAŁ II
Przepisy szczegółowe
Artykuł 18
1.
Na wywóz wszystkich gatunków sera do Kanady w ramach kontyngentu, o którym mowa w Porozumieniu zawartym między Wspólnotą Europejską a Kanadą, jest wymagane pozwolenie wywozowe.
2.
Wnioski o przyznanie pozwoleń oraz pozwolenia zawierają:
a) w sekcji 7 – sformułowanie o treści "KANADA – 404";
b) w sekcji 15 – sześciocyfrowy symbol towaru, zgodnie z oznaczeniem przyjętym w Nomenklaturze Scalonej dla produktów sklasyfikowanych w podpozycjach 040610,040620, 040630 i 040640 oraz ośmiocyfrowym symbolem w przypadku produktów oznaczonych w Nomenklaturze Scalonej kodem 040690.
W sekcji 15 odpowiednio wniosków o przyznanie pozwoleń i w pozwoleniach można podać nie więcej niż sześć produktów opisanych w sposób podany powyżej;
c) w sekcji 16 – ośmiocyfrowy kod według Nomenklatury Scalonej oraz ilość w kilogramach w odniesieniu do każdego produktu wymienionego w sekcji 15.
Pozwolenie jest ważne wyłącznie na produkty i ich ilości opisane w taki sposób.
d) w sekcji 17 i 18 – dane dotyczące ogólnej ilości produktów wymienionych w sekcji 16;
e) w sekcji 20 – sformułowanie o następującej treści:
"Sery przeznaczone do bezpośredniego wywozu do Kanady.
Artykuł 18 rozporządzenia (WE) nr 174/99.
Kontyngent na… (rok)"
lub, stosownie do przypadku,
"Sery przeznaczone do bezpośredniego/via Nowy Jork wywozu do Kanady.
Artykuł 18 rozporządzenia (WE) nr 174/99.
Kontyngent na… (rok)".
Jeżeli transport serów do Kanady odbywa się przez terytorium europejskich państw trzecich, te kraje muszą być wymienione w miejscu lub obok wzmianki o Nowym Jorku;
f) W sekcji 22 sformułowanie o treści: "bez refundacji wywozowej".
3.
Wnioski o przyznanie pozwolenia będą uznane za spełniające warunki przyjęcia, wyłącznie jeśli wnioskodawcy:
a) złożą pisemne oświadczenie, że wszystkie materiały ujęte w dziale 4 Nomenklatury Scalonej i wykorzystane do wytworzenia produktów ujętych we wnioskach zostały w całości wyprodukowane na obszarze Wspólnoty;
b) zobowiążą się w formie pisemnej do dostarczenia, na żądanie uprawnionych organów, wszelkich dokumentów, które te organy mogą uznać za niezbędne do wydania pozwolenia, oraz wyrażą zgodę, jeśli zaistnieje taki przypadek, na przeprowadzenie przez te organy kontroli rachunkowości i warunków wytwarzania odnośnych produktów.
4.
Pozwolenia zostaną wydane niezwłocznie po przedłożeniu wniosku.
Wnioskodawcy, na własne żądanie, mogą otrzymać poświadczoną kopię pozwoleń.
5. Pozwolenia zachowują ważność od dnia ich wystawienia, w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, do dnia 31 grudnia następującego po tym terminie.
Niemniej jednak pozwolenia mogą być wydawane od dnia 20 grudnia i wówczas zachowują ważność od dnia 1 stycznia do 31 grudnia następnego roku, pod warunkiem że sformułowanie "kontyngent na… (rok)" w sekcji 20 odpowiednio wniosków o przyznanie pozwolenia i pozwoleń odnosi się do następnego roku.
6.
Przedsiębiorcy, którzy uzyskali pozwolenia wywozowe, dopilnują, by pozwolenie lub jego poświadczona kopia została:
a) przedłożona uprawnionemu organowi kanadyjskiemu w dniu dopełniania celnych formalności przywozowych;
b) zwrócona organowi wystawiającemu w ciągu dwóch miesięcy od dnia, o którym mowa w lit. a), po potwierdzeniu przez uprawniony organ kanadyjski.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu realizacji przepisów lit. b) pierwszego punktu.
7.
Tytułem odstępstwa od przepisów art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenia nie podlegają przeniesieniu.
8.
Uprawniony organ Państwa Członkowskiego do końca stycznia za okres poprzednich sześciu miesięcy oraz do końca lipca za poprzedni rok obowiązywania kontyngentu przedłoży Komisji sprawozdanie, zgodnie z załącznikiem IV, z podaniem liczby wydanych pozwoleń oraz ilości serów, których dotyczyły, liczby pozwoleń potwierdzonych przez organy kanadyjskie i przedłożonych przez składającego deklarację oraz ilości, których dotyczą.
9.
Nie stosuje się przepisów rozdziału I.
Artykuł 19
1.
Na wywóz do Szwajcarii serów wymienionych w załączniku III, kwalifikujących się do zwolnienia z opłat celnych lub stosowania obniżonych stawek celnych w przywozie do tego kraju, wymagane są pozwolenia wywozowe.
2.
W sekcji 20 wniosków o przyznanie pozwolenia lub pozwoleń należy podać: "Artykuł 19 rozporządzenia (WE) 174/99".
Pozwolenia wydane na mocy przepisów niniejszego artykułu zachowują ważność wyłącznie w odniesieniu do wywozu produktów, o których mowa w ust. 1.
3.
Wnioski o przyznanie pozwolenia będą uznane za spełniające warunki przyjęcia, wyłącznie jeśli wnioskodawcy:
a) złożą pisemne oświadczenie, że wszystkie materiały ujęte w dziale 4 Nomenklatury Scalonej i wykorzystane do wytworzenia produktów ujętych we wnioskach, zostały w całości wyprodukowane na obszarze Wspólnoty;
b) zobowiążą się w formie pisemnej do dostarczenia, na żądanie uprawnionych organów, wszelkich dokumentów, które te organy mogą uznać za niezbędne do wydania pozwoleń, oraz wyrażą zgodę, jeśli zaistnieje taki przypadek, na przeprowadzenie przez te organy kontroli rachunkowości i warunków wytwarzania produktów.
4.
Przepisy zawarte w rozdziale I stosują się do wywozu produktów objętych wnioskami o przyznanie refundacji.
5.
W przypadku wywozu produktów, które nie zostały ujęte we wnioskach o przyznanie refundacji, w sekcji 22 odpowiednio wniosków o przyznanie pozwolenia lub pozwoleń należy wpisać: "Bez refundacji wywozowej".
Pozwolenia zostaną wydane w możliwie jak najkrótszym czasie po przedłożeniu wniosku.
Pozwolenia zachowują ważność od dnia ich wystawienia, w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, do dnia 30 czerwca następnego roku.
6.
Za wyjątkiem art. 5 ust. 1, przepisy rozdziału I nie obowiązują w odniesieniu do wywozu, o którym mowa w ust. 5.
Niemniej jednak w przypadku serów, które nie zostały wyszczególnione w nazewnictwie dla potrzeb refundacji wywozowych, w sekcji 16 odpowiednio wniosku o przyznanie pozwolenia lub pozwolenia należy podać ośmiocyfrowy kod zgodnie z Nomenklaturą Scaloną.
7.
Wnioskodawcy, na własne żądanie, mogą otrzymać poświadczone kopie pozwoleń.
Artykuł 20
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 Komisja może podjąć decyzję, na mocy której w wywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej pozwolenia wywozowe na produkty ujęte w Nomenklaturze Scalonej i oznaczone kodem 0406, będące częścią dodatkowego kontyngentu, o którym mowa w Porozumieniu w sprawie Rolnictwa, oraz kontyngentów taryfowych bezpośrednio wynikających z porozumień osiągniętych w toku negocjacji Rundy Tokijskiej i przyznanych Austrii, Finlandii i Szwecji przez Stany Zjednoczone i ujętych w wykazie XX opracowanym w ramach Rundy Urugwajskiej, są wydawane zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 do 11.
2.
Przedsiębiorcy mogą, w okresie, który zostanie odrębnie określony, ubiegać się o przyznanie tymczasowych pozwoleń na wywóz produktów, o których mowa w ust. 1, w ciągu następnego roku, pod warunkiem złożenia wadium w wysokości 50 % kwoty określanej zgodnie z zasadami podanymi w art. 9.
Przedsiębiorcy jednocześnie podadzą:
a) oznaczenie grupy produktów objętych kontyngentem obowiązującym dla Stanów Zjednoczonych zgodnie z dodatkowymi adnotacjami 16 do 23 i 25 w rozdziale 4 Zharmonizowanego Systemu Opłat Celnych Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej (wersja najbardziej aktualna);
b) nazewnictwo produktów zgodnie ze Zharmonizowanym Systemem Opłat Celnych Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej (wersja najbardziej aktualna);
c) ilości produktów, w odniesieniu do których ubiegają się o przyznanie pozwoleń tymczasowych, wywożonych przez nich do Stanów Zjednoczonych w ciągu trzech poprzednich lat kalendarzowych.
Przedsiębiorca, którego nazwa widnieje w odpowiednim zgłoszeniu wywozowym, jest traktowany jako eksporter;
d) nazwę i adres importera w Stanach Zjednoczonych wskazanego przez wnioskodawcę;
e) informację, czy importer jest spółką zależną firmy wnioskodawcy.
Ponadto do wniosku należy dołączyć zaświadczenie wskazanego importera, stwierdzające, że w świetle obowiązujących w Stanach Zjednoczonych przepisów w sprawie wydawania pozwoleń przywozowych spełnia on warunki upoważniające do przywozu produktów, które są częścią kontyngentu, o których mowa w ust. 1.
3.
Jeżeli wnioski o przyznanie pozwoleń tymczasowych dotyczą ilości produktów przekraczających jeden z kontyngentów, o których mowa w ustępie 1 na dany rok, Komisja może:
a) przyznać tymczasowe pozwolenia, biorąc pod uwagę ilości tego samego produktu wywożone w przeszłości przez wnioskodawcę do Stanów Zjednoczonych;
i/lub
b) przyznać pozwolenia tymczasowe przede wszystkim tym wnioskodawcom, którzy wskazali importerów będących ich spółkami zależnymi;
i/lub
c) zastosować współczynnik redukcji w stosunku ilości, na które zostały złożone wnioski.
4.
Jeżeli zastosowania współczynnika redukcji oznaczałoby przyznanie pozwoleń tymczasowych na ilości poniżej 5 ton, Komisja może przyznać pozwolenia w drodze losowania.
5.
Jeżeli wnioski o przyznanie pozwoleń tymczasowych dotyczą mniejszych ilości produktów niż określone w ramach kontyngentów, o których mowa w ustępie 1, na dany rok, Komisja może przyznać pozostałe ilości wnioskodawcom proporcjonalnie do tych, o które się ubiegali.
6.
W sekcji 20 pozwoleń tymczasowych, o których mowa w pierwszym punkcie ust. 2, należy zamieścić sformułowanie o następującej treści:
"Tymczasowe pozwolenie wywozowe, o którym mowa w pierwszym punkcie art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 174/99: nieważne w wywozie"
.
7.
Nazwy importerów wskazanych przez przedsiębiorców, którym wydano pozwolenia tymczasowe, zostają podane do wiadomości uprawnionym organom Stanów Zjednoczonych.
8.
W przypadku gdy pozwolenie przywozowe na stosowną ilość produktów, o których mowa, nie zostanie przyznane importerowi wskazanemu przez operatora, w okolicznościach, które nie budzą wątpliwości co do rzetelności zaświadczeń, o których mowa w trzecim akapicie ust. 2, przedsiębiorca może być upoważniony przez Państwo Członkowskie do wskazania innego importera, pod warunkiem że ten został umieszczony w wykazie podanym do wiadomości uprawnionym organom Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, zgodnie z przepisami ust. 7.
Państwo Członkowskie, w możliwie jak najkrótszym terminie, powiadomi Komisję o zmianie importera, a Komisja poinformuje uprawnione organy w Stanach Zjednoczonych o wprowadzonych zmianach.
9.
Wadium w odniesieniu do odrzuconych wniosków lub ilości powyżej przyznanych zostanie zwolnione odpowiednio w całości lub w części.
10.
Przed końcem roku, na który zostały wydane pozwolenia tymczasowe, przedsiębiorca, nawet jeżeli w grę wchodzi tylko część ilości produktów, wystąpi z wnioskiem o przyznanie pełnego pozwolenia, które zostanie niezwłocznie wydane.
W sekcji 20 odpowiednio wniosku o przyznanie pełnego pozwolenia i pozwolenia należy wpisać sformułowanie o następującej treści:
"Na wywóz do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej: art. 20 rozporządzenia (WE) 174/99"
.
Pełne pozwolenia obowiązują wyłącznie na wywóz produktów, o których mowa w ust. 1 na dany rok.
11.
Za wyjątkiem art. 4 i 10, przepisy zawarte w rozdziale I stosują się do pozwoleń pełnych.
ROZDZIAŁ III
Przepisy końcowe
Artykuł 21
Rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 i (EWG) nr 3719/88 stosuje się, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.
Artykuł 22
Rozporządzenie (WE) nr 1466/95 niniejszym traci moc.
Wszelkie odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1466/95 stosuje się nadal w odniesieniu do pozwoleń wydanych na wnioski przedłożone przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje od dnia 1 lutego 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE, EWWiS, Euratom) nr 183/1999
z dnia 25 stycznia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE, Euratom, EWWiS) nr 840/95 zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 określające uposażenie członków Trybunału Obrachunkowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 188b ust. 8,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 45b ust. 8,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 160b ust. 8,
Rada określa wynagrodzenia, dodatki i emerytury przewodniczącego i członków Trybunału Obrachunkowego;
rozporządzenie (WE, Euratom, EWWiS) nr 840/95 [1], zmieniające przepisy rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 [2] odnoszące się do wynagrodzeń oraz przejściowych dodatków w związku z zakończeniem służby i warunki określone w art. 2, że uprawnienia do emerytury nabyte w dniu jego wejścia w życie nie zostały przez nie zmienione;
Sąd Pierwszej Instancji w swoim orzeczeniu z dnia 30 września 1998 r., w sprawie T-121/97 uznał, że art. 2 powyższego rozporządzenia jest bezprawny i wskutek tego rozporządzenie (WE, Euratom, EWWiS) nr 840/95 powinno być zmienione w celu naprawienia niezgodnej z prawem sytuacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE, Euratom, EWWiS) nr 840/95 wprowadza się następujące zmiany.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie nie zmienia praw do emerytur nabytych przed dniem 1 listopada 1993 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 192/1999
z dnia 25 stycznia 1999 r.
rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem (EWG) nr 3433/91 w sprawie przywozu gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz niektórych jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu i na przywóz zapalniczek nienadających się do wielokrotnego napełniania wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu oraz zamykające postępowanie dotyczące przywozu zapalniczek nienadających się do wielokrotnego napełniania wysyłanych z Hongkongu i z Makao
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki antydumpingowe
(1) Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3433/91 [2] Rada wprowadziła cło antydumpingowe w wysokości 16,9 % na przywóz gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do ponownego napełniania (zwanych dalej "jednorazowymi zapalniczkami krzesiwowymi nienadającymi się do ponownego napełniania") pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
Cło to zostało określone na podstawie ustalonego marginesu dumpingu.
(2) W listopadzie 1993 r. do Komisji wpłynął wniosek o ponowne zbadanie wymienionych środków antydumpingowych, zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88 [3], złożony przez Europejską Federację Producentów Zapalniczek (EFLM).
We wniosku stwierdzono, iż wzrósł margines dumpingu, co w efekcie spowodowało zwiększenie szkody.
W wyniku przeprowadzonego następnie dochodzenia ustalono, iż margines dumpingu wynosi 80,3 % i przyjęto rozporządzenie (WE) nr 1006/95 [4], nakładające szczególne cło antydumpingowe na przywóz jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wynoszące 0,065 ECU od sztuki (zwane dalej "obowiązującym środkiem antydumpingowym").
2.
Wniosek o wszczęcie dochodzenia w sprawie obejścia obowiązujących środków antydumpingowych
(3) Dnia 24 marca 1998 r. Europejska Federacja Producentów Zapalniczek złożyła wniosek dotyczący obejścia obowiązujących środków (zwany dalej "wnioskiem").
Z wniosku wynika, iż można domniemywać, że w wyniku zmiany struktury handlu między Chińską Republiką Ludową, Hongkongiem, Makao i Tajwanem z jednej strony a Wspólnotą z drugiej strony możliwe jest obejście cła antydumpingowego wskutek stosowania wymienionych niżej praktyk, dla których nie istnieje wystarczające uzasadnienie ekonomiczne poza faktem wprowadzenia takiego cła:
- przywozu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, których przeładunku dokonuje się, odpowiednio, w Hongkongu, w Makao i na Tajwanie,
- przywozu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, które po dokonaniu niewielkich modyfikacji są deklarowane jako zapalniczki nadające się do wielokrotnego napełniania i/lub takie, w których można dokonać wymiany krzesiwa, mimo iż w praktyce nie są takimi zapalniczkami.
(4) Zwrócono się również o wprowadzenie obowiązkowej rejestracji tego przywozu przez władze celne, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym") oraz, w wypadku gdyby było to uzasadnione okolicznościami, o objęcie go cłem antydumpingowym określonym wyżej.
(5) Wniosek zawierał wystarczający prima facie materiał dowodowy spełniający wymogi art. 13 rozporządzenia podstawowego dotyczące rozpoczęcia dochodzenia w sprawie domniemanego obejścia obowiązujących środków antydumpingowych.
W związku z powyższym Komisja rozpoczęła dochodzenie na podstawie rozporządzenia (WE) nr 971/98 [5].
B. DOCHODZENIE
(6) Komisja poinformowała przedstawicieli Chińskiej Republiki Ludowej, Hongkongu, Makao i Tajwanu o rozpoczęciu dochodzenia.
Do importerów i eksporterów wymienionych we wniosku, jak również do eksporterów znanych z poprzednio przeprowadzonego dochodzenia i do innych zainteresowanych stron, które zgłosiły się w wyznaczonym terminie, przesłane zostały kwestionariusze.
Odpowiedzi na pytania kwestionariusza uzyskano od jednego producenta z Makao i od powiązanego z nim eksportera oraz od grupy importerów mających swoje spółki handlowe na Dalekim Wschodzie i wywożących z tego regionu, a także od trzech importerów niezależnych.
(7) Aby zweryfikować otrzymane informacje, Komisja przeprowadziła inspekcje kontrolne w zakładach następujących spółek:
Producent
- Fábrica de Isqueiro Macau Lda (FDI) – Makao,
Eksporterzy powiązani
- Gladstrong Investments Limited – Hongkong (spółka powiązana z FDI),
- Pollyflame Concept (HK) Ltd – Hongkong (spółka handlowa działająca na rzecz koncernu Polly Concept Europe),
Importer
- Heinz Tröber GmbH & Co – Niemcy.
(8) Dochodzenie obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 marca 1998 r.
C. WYNIKI DOCHODZENIA
1.
CHIŃSKA REPUBLIKA LUDOWA
1.1. Kwestionowana praktyka
(9) We wniosku postawiono zarzut, że chińscy producenci kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych dodają standardowy zawór umożliwiający ponowne napełnienie do jednorazowych zapalniczek krzesiwowych, aby przy ocleniu mogły być one kwalifikowane do innego kodu CN, do którego nie mają zastosowania obowiązujące środki antydumpingowe.
Wnioskodawcy stwierdzili również, iż można domniemywać, że zapalniczki te (zwane dalej "jednorazowymi zapalniczkami krzesiwowymi nadającymi się do wielokrotnego napełniania") w praktyce nie są sprzedawane ani wykorzystywane jako zapalniczki nadające się do wielokrotnego napełniania.
1.2. Produkt podobny
(10) Jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania pochodzące z Chin były identyczne pod każdym względem z jednorazowymi zapalniczkami krzesiwowymi nienadającymi się do wielokrotnego napełniania stanowiącymi przedmiot poprzedniego dochodzenia, z wyjątkiem wymienialnego zaworu, który uznano za bezużyteczny dodatek w wypadku zapalniczki traktowanej i postrzeganej przez konsumentów jako produkt jednorazowego zastosowania (patrz: akapity 16–21).
Stwierdzono więc, że chodzi o produkty podobne do zapalniczek, do których mają zastosowanie obowiązujące środki antydumpingowe.
1.3. Zmiany w strukturze handlu
(11) Producenci lub eksporterzy z Chińskiej Republiki Ludowej nie dostarczyli żadnych danych; informacje uzyskano od jednego współpracującego importera, który kupował jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nadające się do ponownego napełniania w okresie objętym dochodzeniem oraz od spółki z Hongkongu powiązanej ze współpracującym producentem w Makao, wywożącej te zapalniczki do Wspólnoty.
Ich udział w przywozie zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania z Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem wynosił 15 %.
Ze względu na tak niewielką współpracę strony chińskiej zmiana struktury handlu była analizowana poprzez odniesienie do danych Eurostatu.
(12) Według danych Eurostatu przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania zwiększył się zasadniczo z 22,8 miliona sztuk w 1994 r. do 144 milionów sztuk w 1997 r.
Jednocześnie przywóz jednorazowych zapalniczek nienadających się do ponownego napełniania z Chińskiej Republiki Ludowej zmniejszył się z 133,5 miliona sztuk w 1994 r. do 6,8 milionów sztuk w 1997 r.
(13) Część przywozu zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania stanowią zapalniczki do wielokrotnego napełniania, które w sposób ewidentny nie są zapalniczkami jednorazowego użytku.
Jednak szybko obniżająca się średnia cena za sztukę, z 0,37 ECU w 1993 r. do 0,19 ECU w 1994 r. i do 0,10 ECU w 1997 r. to przekonujący dowód, że począwszy od 1994 r. jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania stanowiły zdecydowaną większość przywozu.
Ponadto ich średnia cena w 1997 r. była nawet niższa od średniej ceny jednostkowej chińskich jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do ponownego napełniania w tym samym roku.
(14) Powyższe tendencje dotyczące ilości i cen zapalniczek zbiegły się w czasie z rozpoczęciem ponownego dochodzenia w sprawie jednorazowych chińskich zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania, wszczętego na początku 1993 r [6] i wprowadzeniem wyższego cła antydumpingowego w 1995 r.
1.4. Brak wystarczających przyczyn lub uzasadnienia ekonomicznego
(15) Komisja zbadała, czy dodanie zaworu do standardowego modelu jednorazowej zapalniczki mogło być dokonane z innych, dostatecznie uzasadnionych przyczyn niż obejście obowiązującego cła antydumpingowego.
W tym celu Komisja przeanalizowała przedstawiony poniżej materiał dowodowy.
(16) W ogólnej strukturze przywozu do Wspólnoty zapalniczek krzesiwowych, zarówno nadających się, jak i nienadających się do wielokrotnego napełniania, w latach 1994–1997 nastąpiły istotne zmiany.
Podczas gdy w 1994 r. przywóz chińskich zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania stanowił zaledwie 7,6 % przywozu zapalniczek krzesiwowych ogółem, w 1997 r. wyniósł już 44,2 %.
W tym samym okresie przywóz jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania z Chińskiej Republiki Ludowej zmniejszył się z 45,0–2,1 % całego przywozu zapalniczek krzesiwowych.
Podobnej tendencji, polegającej na zastąpieniu zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania zapalniczkami krzesiwowymi nienadającymi się do wielokrotnego napełniania, nie zaobserwowano w przywozie do Wspólnoty z innych państw trzecich.
(17) Między 1994 r. a 1997 r. wielkość przywozu zapalniczek krzesiwowych do Wspólnoty utrzymywała się na względnie stałym poziomie, mimo znaczącego wzrostu udziału przywozu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania w tym samym okresie.
Z obserwacji przedstawionych przez zainteresowane strony wynika, iż przez cały ten okres wspólnotowa konsumpcja zapalniczek krzesiwowych ogółem (zarówno nadających się, jak i nienadających się do wielokrotnego napełniania), utrzymywała się na względnie stałym poziomie.
Jest bardzo prawdopodobne, że gdyby zapalniczki jednorazowe krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania były rzeczywiście napełniane ponownie, ogólna wielkość konsumpcji zapalniczek krzesiwowych zmniejszyłaby się.
(18) Po zbadaniu próbek przekazanych Komisji przez współpracujące strony stwierdzono, iż krzesiwa w jednorazowych zapalniczkach nadających się do wielokrotnego napełniania nie mają dłuższego okresu żywotności niż krzesiwa w jednorazowych zapalniczkach nienadających się do ponownego napełniania.
W związku z tym generalnie krzesiwo powinno być wymieniane w wypadku ponownego napełniania zapalniczki.
Komisja stwierdziła jednak, iż krzesiwa nie były dostępne we wszystkich regionach Wspólnoty, a ponadto że dokonanie wymiany krzesiwa było stosunkowo trudne lub wręcz niemożliwe dla przeciętnego konsumenta.
(19) Bez naruszania powyższych zastrzeżeń teoretyczna maksymalna oszczędność uzyskana przez przeciętnego konsumenta ze Wspólnoty dzięki ponownemu napełnieniu jednorazowej zapalniczki krzesiwowej nadającej się do ponownego napełnienia (przy uwzględnieniu kosztu gazu w zbiorniku) byłaby znikoma (około 2 ECU na rok).
W takich okolicznościach jest mało prawdopodobne, aby konsument ze Wspólnoty wykonywał nieopłacalną operację wymiany krzesiwa i wielokrotnego napełniania zapalniczki.
(20) Z wyników testów przeprowadzonych przez niektóre władze celne i z opinii przedłożonych przez kilka zainteresowanych stron wynika, że zapalniczki jednorazowe nadające się do wielokrotnego napełniania w praktyce nie zawsze mogą być ponownie napełnione i rzadko funkcjonują prawidłowo nawet do momentu wyczerpania pierwszego zapasu gazu w zbiorniku zapalniczki.
Ponadto rzadko są one sprzedawane z dołączoną instrukcją napełniania i z ostrzeżeniami zgodnymi z międzynarodową normą ISO 9994 dotyczącą bezpiecznego użytkowania zapalniczek.
(21) Do celów handlowych – dotyczy to na przykład opakowania, ulotek informacyjnych i reklamy – jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania nie różnią się zasadniczo od jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania i są rozprowadzane przy wykorzystaniu tych samych kanałów dystrybucji.
(22) Wymienione punkty potwierdzają obserwacje otrzymane od eksporterów i importerów jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania, z których wynika, że w normalnych okolicznościach konsumenci z krajów Wspólnoty nie napełniają ponownie jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania.
(23) Jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania, których dotyczyło dochodzenie, odpowiadają jednemu z pierwszych japońskich modeli jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania, przejętym przez producentów chińskich około dziesięciu lat temu.
Model podstawowy wyposażony jest w plastikowy zbiornik.
Chińscy producenci nie starali się wprowadzać jakichkolwiek zmian lub ulepszeń w modelu podstawowym, z wyjątkiem mechanizmu zabezpieczającego zapalniczki przed użyciem ich przez dzieci w modelu przeznaczonym na rynek amerykański (wymaganego przepisami od 1995 r.), a także zaworu do napełniania w modelach przeznaczonych na rynek Wspólnoty.
(24) Uwzględniając powyższe, w toku dochodzenia nie stwierdzono, że istnieją jakiekolwiek przyczyny lub uzasadnienie ekonomiczne dla wyposażenia modelu podstawowego jednorazowej zapalniczki krzesiwowej w zawór do napełniania poza faktem wprowadzenia obowiązujących środków antydumpingowych.
1.5. Zneutralizowanie korygującego skutku obowiązujących środków antydumpingowych
(25) Jak wnika z powyższego, chińskie zapalniczki jednorazowe krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania stanowią konkurencję dla segmentu zapalniczek jednorazowych rynku wspólnotowego.
Istotnie, jak wykazano powyżej, zdecydowana większość tych przywożonych zapalniczek nie może być i nie jest wykorzystywana jako zapalniczki do wielokrotnego napełniania.
(26) W wymiarze ilościowym całkowity przywóz chińskich zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania stanowił około 25 % szacowanej konsumpcji we Wspólnocie i około 50 % całego przywozu zapalniczek krzesiwowych w okresie objętym dochodzeniem.
Wielkości te były porównywalne z ilością chińskich jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania skonsumowanych i przywożonych w 1994 r. (to jest bezpośrednio przed wprowadzeniem zwiększonego cła po całościowej analizie dumpingu, szkody i interesu Wspólnoty).
Jest to ewidentny przykład substytucji, ponieważ całkowita wielkość przywozu zapalniczek krzesiwowych nadających się i nienadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej pozostała na mniej więcej tym samym poziomie.
(27) W wymiarze cenowym średnia cena importowa po uiszczeniu cła jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania podana przez spółki współpracujące wynosiła w okresie objętym dochodzeniem 0,0470 ECU, podczas gdy ekwiwalentna cena wszystkich zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania, określona na podstawie danych Eurostatu, wynosiła 0,095 ECU.
Chociaż ta ostatnia cena jest znacznie wyższa od ceny ustalonej w odniesieniu do współpracujących stron, ponieważ obejmuje również zapalniczki krzesiwowe, które rzeczywiście mogą być wielokrotnie napełniane, jest ona porównywalna z dumpingową ceną importową po uiszczeniu opłat celnych stanowiącą przyczynę szkody, ustaloną dla jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania, których dotyczyło poprzednie dochodzenie (0,081 ECU).
Ponadto obie ceny importowe ustalone w trakcie obecnego dochodzenia są znacząco niższe od ceny importowej wynoszącej 0,146 ECU, określonej w poprzednim dochodzeniu jako cena umożliwiająca wyeliminowanie szkodliwych skutków dumpingu.
(28) Można w związku z tym sformułować wniosek, że przywóz jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania w znacznym stopniu neutralizuje zarówno w wymiarze ilościowym, jak i cenowym, korygujące skutki cła antydumpingowego wprowadzonego dla jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
1.6. Dowód dumpingu
(29) Średnia cena eksportowa fob granica chińska jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania stosowana przez dwie współpracujące spółki wymienione w akapicie jedenastym wynosiła w okresie objętym dochodzeniem 0,044 ECU.
Średnia cena importowa cif granica Wspólnoty w odniesieniu do wszystkich chińskich zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania (jednorazowych i wielokrotnego użytku), ustalona na podstawie danych Eurostatu, wynosiła w tym samym okresie 0,094 ECU, co odpowiada cenie 0,092 ECU fob granica chińska.
Te dwie wartości fob są znacząco niższe od wartości normalnej 0,144 ECU ustanowionej w trakcie poprzedniego dochodzenia i stanowią ewidentny dowód dumpingu.
1.7. Wniosek
(30) W tych okolicznościach obowiązujące środki antydumpingowe powinny zostać rozciągnięte na jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej.
(31) Obowiązujące środki antydumpingowe nie powinny mieć zastosowania do wszystkich zapalniczek nadających się do wielokrotnego napełniania, ale jedynie do tych, które wykazują ewidentne podobieństwo z zapalniczkami jednorazowymi krzesiwowymi nienadającymi się do wielokrotnego napełniania.
Określenie wartości progowej oraz opis fizyczny (w tym wypadku plastikowy zbiornik) wydają się być najbardziej właściwym sposobem zdefiniowania tych zapalniczek.
(32) Dochodzenie wykazało, że jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania są przywożone do Wspólnoty po średniej cenie cif wynoszącej 0,046 ECU.
Nie byłoby jednak właściwe ustanowienie progu poniżej wartości normalnej określonej podczas poprzedniego dochodzenia (dostosowanej do poziomu cif granica Wspólnoty), która była niższa od progu szkody.
(33) W związku z tym obowiązujące cło powinno zostać rozszerzone na jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania wyposażone w plastikowy zbiornik, klasyfikowane do kodu CN ex96132090, przywożone z Chińskiej Republiki Ludowej, w cenie franco granica Wspólnoty przed uiszczeniem opłat celnych wynoszącej poniżej 0,15 EUR.
2.
TAJWAN
2.1. Kwestionowana praktyka
(34) We wniosku postawiono zarzut, że przywóz z Tajwanu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania służy obejściu obowiązujących środków antydumpingowych.
Wskazano także, iż na Tajwanie nie jest prowadzona jakakolwiek produkcja jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania i że w związku z tym jakikolwiek przywóz do Wspólnoty zarejestrowany przez Eurostat dotyczy jednorazowych zapalniczek nienadających się do ponownego napełniania pochodzących z Chin, które niezgodnie ze stanem faktycznym były deklarowane jako pochodzące z Tajwanu.
Zarzut ten został zbadany w świetle przepisów art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(35) Na wstępie należy przypomnieć, iż żadna spółka z Tajwanu nie współpracowała przy prowadzeniu dochodzenia, chociaż do eksporterów tajwańskich wysłano 29 kwestionariuszy, a władze tajwańskie zostały należycie poinformowane.
Transakcje, o których poinformowali importerzy współpracujący w czasie dochodzenia, nie dotyczyły jakiegokolwiek przywozu przesyłanego z Tajwanu.
W trakcie dochodzenia zgłosił się jeden importer, który utrzymywał, że na Tajwanie prowadzona jest produkcja wyrobu stanowiącego przedmiot dochodzenia.
Importer ten nie przekazał jednak żadnych szczegółów dotyczących swojego dostawcy, a nawet nie ujawnił jego nazwy.
Do tego importera zwrócono się z prośbą o wypełnienie kwestionariusza, ale nie uzyskano odeń żadnej odpowiedzi.
(36) W toku dochodzenia Komisja przeanalizowała tajwańskie statystyki dotyczące wywozu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania.
Z danych tych wynika, że w okresie, którego dotyczyło dochodzenie, wywóz tajwański stanowił około połowy przywozu Wspólnoty z Tajwanu ujętego w danych Eurostatu.
(37) W tych okolicznościach sformułowano wniosek, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, że towary przywożone z Tajwanu, których ilości nie mają swojego odzwierciedlenia w statystykach wywozu tajwańskiego, należy uznać za pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, których przeładunku dokonuje się na Tajwanie.
W związku z tym należy zauważyć, że do wniosku złożonego przez skarżących dołączono materiał dowodowy w postaci sfałszowanych świadectw pochodzenia dla jednorazowych zapalniczek, co do których istniało domniemanie, że pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej, a które niezgodnie ze stanem faktycznym były deklarowane jako pochodzące z Tajwanu.
(38) Odnośnie do pozostałego przywozu z Tajwanu konieczne było również dokonanie ustaleń na podstawie dostępnych danych, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Według oświadczenia wspomnianego wyżej importera, na Tajwanie miałby prowadzić działalność jeden producent zapalniczek.
W trakcie dochodzenia współpracujące strony wskazały jednak, że według ich wiedzy na Tajwanie nie jest faktycznie prowadzona jakakolwiek produkcja jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania z wyjątkiem, być może, produkcji przeznaczonej do sprzedaży na rynku wewnętrznym.
Ponadto strony stwierdziły, iż produkcja tego rodzaju zapalniczek przeznaczona na wywóz nie jest już na Tajwanie opłacalna i że wszyscy tajwańscy wywożący producenci zapalniczek przenieśli swoją produkcję jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania do Chińskiej Republiki Ludowej.
Na podstawie powyższego Komisja sformułowała wniosek, iż pozostały przywóz pochodzący z Tajwanu był również przeładowywany w tym kraju, ale pochodził z Chińskiej Republiki Ludowej.
W związku z tym należy także zauważyć, że nawet gdyby na Tajwanie istniała produkcja zapalniczek, brak jest jakichkolwiek przesłanek pozwalających ustalić, jaką część wywozu mogłaby stanowić ta produkcja. Ponadto uznano, ze względu na to, iż żaden producent z Tajwanu nie współpracował przy prowadzeniu dochodzenia, że wszelka działalność produkcyjna na Tajwanie, zbadana pod kątem zgodności z kryteriami określonymi w art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, stanowiłaby obejście obowiązujących środków antydumpingowych.
2.2. Zmiana w strukturze handlu
(39) Dane Eurostatu wskazują, że przywóz z Tajwanu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania wzrósł z 7,5 miliona sztuk w 1994 r. do 37 milionów sztuk w 1995 r.
Okres ten pokrywa się mniej więcej z czasem, jaki upłynął od rozpoczęcia ponownego dochodzenia do wprowadzenia znacząco wyższego cła antydumpingowego na przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej.
Następnie przywóz pochodzący z Tajwanu zmniejszył się z 33 milionów sztuk w 1996 r. do 16 milionów sztuk w 1997 r.
Podobne tendencje widoczne są również w tajwańskich statystykach dotyczących wywozu, mimo iż wielkości wykazane w tych danych, jak zostało to przedstawione powyżej, stanowią jedynie około połowy przywozu według danych Eurostatu.
Jednocześnie, co wskazano powyżej, wielkość przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania zmniejszyła się z 133,5 miliona sztuk w 1994 r. do 6,8 miliona sztuk w 1997 r.
(40) Tak więc nastąpiła zmiana struktury handlu między Tajwanem, Chińską Republiką Ludową a Wspólnotą, ponieważ przywóz jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania z Chińskiej Republiki Ludowej został częściowo zastąpiony przez przywóz takich zapalniczek z Tajwanu.
2.3. Brak wystarczających powodów lub uzasadnienia ekonomicznego
(41) Jak wspomniano wyżej, od chwili wprowadzenia znacznie wyższego cła antydumpingowego na przywóz jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w maju 1995 r. nastąpił, z jednej strony, wyraźny wzrost przywozu tych zapalniczek z Tajwanu, a z drugiej strony - zmniejszenie przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej.
(42) Uwzględniając uwagi współpracujących stron, według których wzrost kosztów produkcji spowodował, że produkcja jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania stała się na Tajwanie nieopłacalna, oraz wobec braku innych informacji w tej kwestii sformułowano wniosek, że nie istniała żadna przyczyna lub uzasadnienie ekonomiczne dla zmiany struktury handlu poza faktem wprowadzenia obowiązujących środków antydumpingowych.
2.4. Zneutralizowanie korygującego skutku obowiązujących środków antydumpingowych
(43) Wobec braku informacji od współpracujących stron wykorzystano średnie wartości jednostkowe oparte na danych Eurostatu, uzyskując średnią cenę przywozu z Tajwanu z uwzględnieniem odprawy celnej w wysokości 0,098 ECU za okres objęty dochodzeniem.
Cena ta jest porównywalna z ekwiwalentną ceną dumpingową przy przywozie z Chińskiej Republiki Ludowej ustaloną podczas poprzedniego dochodzenia (0,081 ECU).
Jest ona także znacząco niższa od ceny pozwalającej wyeliminować szkodliwe skutki dumpingu ustalone w poprzednim dochodzeniu, to jest 0,146 ECU.
Należy zauważyć, że ceny importowe z Tajwanu były znacząco niższe w okresie 1994–1996 r. i osiągnęły najniższy swój poziom (0,038 ECU) w 1995 r.
(44) Odnośnie do ilości - według danych Eurostatu w okresie objętym dochodzeniem przywóz z Tajwanu stanowił 2,5 % całego wspólnotowego rynku zapalniczek jednorazowych i 4,8 % przywozu ogółem (w tym chińskich zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania) wobec, odpowiednio, 0,3 i 1,1 % w 1993 r.
Na najwyższym poziomie (w 1995 r.), przywóz z Tajwanu stanowił około 10 % przywozu ogółem i 6 % wspólnotowej konsumpcji jednorazowych zapalniczek krzesiwowych.
Spadek przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania został już wykazany w akapicie 39.
(45) W związku z tym sformułowano wniosek, że przywóz z Tajwanu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania został zastąpiony częściowo przez przywóz takich zapalniczek z Chińskiej Republiki Ludowej i że w ten sposób zneutralizowane zostały, zarówno ilościowo, jak i cenowo, korygujące skutki cła antydumpingowego wprowadzonego na jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nienadające się do wielokrotnego napełniania pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.5. Dowód dumpingu
(46) Na podstawie dostępnych informacji przekazanych przez skarżących i danych Eurostatu sformułowano wniosek, że jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nienadające się do wielokrotnego napełniania pochodzące z Chin, ale wysyłane do Wspólnoty z Tajwanu, były przywożone po cenach dumpingowych w stosunku do wartości normalnej ustalonej w toku poprzedniego dochodzenia.
W tym względzie należy zauważyć, że wartość normalna ustalona podczas poprzedniego dochodzenia wynosiła 0,144 ECU za sztukę, podczas gdy średnia cena importowa skorygowana do poziomu fob Tajwan w okresie objętym dochodzeniem wynosiła 0,092 ECU.
2.6. Wniosek
(47) Uwzględniając powyższe - obowiązujące środki antydumpingowe powinny zostać rozszerzone na przywóz jednorazowych zapalniczek z Tajwanu.
3.
HONGKONG
3.1. Kwestionowana praktyka
(48) We wniosku postawiono zarzut, że przywóz z Hongkongu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania stanowi obejście obowiązujących środków antydumpingowych.
We wniosku wskazano, iż w Hongkongu nie jest prowadzona jakakolwiek produkcja jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania i że w związku z tym jakikolwiek przywóz do Wspólnoty zarejestrowany przez Eurostat dotyczy jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chin, które zostały niezgodnie ze stanem faktycznym zadeklarowane jako pochodzące z Hongkongu.
(49) W czasie prowadzonego dochodzenia nie zgłosił się żaden producent z Hongkongu.
W trakcie dochodzenia uzyskano dalsze informacje wskazujące, że w Hongkongu nie jest prowadzona żadna produkcja jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania ze względu na przepisy bezpieczeństwa ograniczające składowanie gazu na terytorium Hongkongu.
Zarzut został więc zbadany pod kątem ewentualnego przeładunku, w świetle przepisów art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
3.2. Zneutralizowanie korygującego skutku obowiązujących środków antydumpingowych
(50) Przywóz zarejestrowany jako pochodzący z Hongkongu w okresie objętym dochodzeniem stanowił nieco ponad 1 % wspólnotowej konsumpcji jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania i 3,8 % całego wspólnotowego przywozu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania.
(51) W trakcie obecnego dochodzenia stwierdzono, że jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej były produktem podobnym do jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania.
(52) W celu zbadania, czy korygujący skutek obowiązujących środków antydumpingowych został zneutralizowany, należało uwzględnić to stwierdzenie i skorygować przyjętą wielkość przywozu tak, aby obejmowała ona również jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania z Chińskiej Republiki Ludowej wraz ze wszystkimi jednorazowymi zapalniczkami krzesiwowymi nienadającymi się do wielokrotnego napełniania.
(53) W rezultacie Komisja stwierdziła, że przywóz z Hongkongu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania w okresie objętym dochodzeniem stanowił jedynie 2 % całego przywozu do Wspólnoty Europejskiej zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania, wliczając w to chińskie zapalniczki krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania.
Ponadto przywóz ten stanowił zaledwie 4,1 % wszystkich zapalniczek importowanych do Wspólnoty z Chińskiej Republiki Ludowej w 1994 r., a więc zanim zaczęto podejmować działania umożliwiające obejście obowiązującego cła antydumpingowego.
Ze względu na to, iż z Hongkongu przywożone były niewielkie ilości zapalniczek, ewentualne zneutralizowanie korygujących skutków obowiązujących środków antydumpingowych można uznać za nieistotne.
Za celowe uznaje się wobec tego zamknięcie dochodzenia dotyczącego obejścia obowiązujących przepisów dotyczących przywozu z Hongkongu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania.
3.3. Wniosek
(54) Wobec powyższego obowiązujące w chwili obecnej środki antydumpingowe nie powinny zostać rozszerzone na Hongkong.
4.
MAKAO
4.1. Kwestionowana praktyka
(55) We wniosku postawiono zarzut, że przywóz z Makao jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania stanowi obejście obowiązujących środków antydumpingowych.
We wniosku wskazano, że przywóz do Wspólnoty zarejestrowany przez Eurostat dotyczy jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chin, deklarowanych niezgodnie ze stanem faktycznym jako pochodzące z Makao.
(56) Jak wspomniano w akapitach 6 i 7, zgłosił się producent - FDI - mający swoją siedzibę w Makao, który przedłożył wypełniony kwestionariusz. U producenta tego przeprowadzono następnie inspekcję kontrolną.
(57) Postawiony zarzut zbadano w pierwszej kolejności w odniesieniu do tego producenta, przy uwzględnieniu szczególnych kryteriów określonych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, mających zastosowanie do operacji montażu wykonywanych między innymi w państwie trzecim.
(58) Zarzut ten został następnie zbadany w odniesieniu do hipotezy, zgodnie z którą jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nienadające się do ponownego napełniania wysyłane z Makao do Wspólnoty byłyby zgłaszane wspólnotowym organom celnym jako pochodzące z Makao, chociaż pochodziły z Chińskiej Republiki Ludowej, a ich przywóz stanowiłby wobec tego obejście obowiązujących środków antydumpingowych.
Badając postawiony zarzut w świetle art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wzięto pod uwagę ustalenia odnoszące się do producenta z Makao.
4.2.
Badanie działalności prowadzonej przez producenta z Makao w świetle art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
4.2.1. a) Rozpoczęcie działalności lub znaczny jej wzrost nastąpiły z chwilą wszczęcia lub bezpośrednio przed wszczęciem dochodzenia antydumpingowego, a części stanowiące przedmiot dochodzenia pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej
(59) Spółka FDI została zarejestrowana w kwietniu 1991 r. i rozpoczęła produkcję w styczniu 1992 r.
Stwierdza się więc ewidentną zbieżność w czasie między rozpoczęciem przez nią działalności a wszczęciem wstępnego postępowania antydumpingowego [7] w kwietniu 1990 r. w sprawie przywozu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej.
W tym czasie głównym rynkiem zbytu dla FDI były jednak USA.
Sprzedaż do Wspólnoty w latach 1992–1994 była niewielka.
(60) W grudniu 1993 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu o rozpoczęciu przeglądu rozporządzenia (EWG) nr 3433/91 w odniesieniu do przywozu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
W późniejszym okresie wywóz FDI do Wspólnoty znacznie wzrósł, osiągając ponad 60 milionów sztuk w 1997 r.
Tak więc główne kryteria art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego zostały spełnione.
4.2.2. b) Części (z Chińskiej Republiki Ludowej) stanowią 60 % lub więcej całkowitej wartości składników zmontowanego produktu
(61) Aby zagwarantować zgodność z wymienionymi kryteriami w tym i następnym badaniu testowym, Komisja sformułowała swoje wnioski na podstawie sprawozdań finansowych za rok kalendarzowy 1997, stanowiący 80 % piętnastomiesięcznego okresu objętego dochodzeniem, jako że dane dotyczące tego dwunastomiesięcznego okresu zostały uznane za reprezentatywne dla całego okresu objętego dochodzeniem.
(62) Na podstawie szczegółowej analizy kosztów części ustalono, że wartość części z Chińskiej Republiki Ludowej stanowiła mniej niż 60 % wartości części produktu zmontowanego.
(63) W związku z powyższym nie można było uznać, że spółka FDI dokonuje obejścia ceł antydumpingowych będących przedmiotem dochodzenia.
4.3. Zarzut stanowiący, że jednorazowe zapalniczki krzesiwowe nienadające się do wielokrotnego napełniania wysyłane z Makao do Wspólnoty są zgłaszane wspólnotowym władzom celnym jako pochodzące z Makao, podczas gdy pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej
(64) Zbadano następnie, czy prowadzony jest wywóz wyrobów, co do których można by domniemywać, iż pochodzą z Makao, z wyłączeniem wyrobów produkowanych przez spółkę FDI, który to wywóz mógłby zostać uznany za obejście obowiązujących środków antydumpingowych.
(65) Pod tym kątem stwierdzono, że całkowity przywóz z Makao do Wspólnoty od 1994 r. do końca okresu objętego dochodzeniem według danych Eurostatu mógł pokrywać się z wywozem FDI.
(66) Ponadto z dochodzenia przeprowadzonego na miejscu przez Komisję, a także z informacji przekazanych Komisji przez przedstawicielstwo Makao przy ambasadzie Portugalii wynika, że zdolności produkcyjne i rzeczywista produkcja FDI były wystarczająco duże, aby osiągnąć wielkość odpowiadającą całości wywozu z Makao do Wspólnoty.
4.3.1. Wniosek
(67) W tych okolicznościach obowiązujące obecnie środki antydumpingowe nie powinny być rozszerzone na Makao.
D. WNIOSKI O WYŁĄCZENIE Z ROZSZERZENIA CŁA
(68) Do Komisji wpłynęły wnioski o wyłączenie z rozszerzenia cła złożone przez dwóch importerów, którzy skontaktowali się z Komisją po upływie terminu, w jakim zainteresowane strony mogły się zgłaszać, określonym w rozporządzeniu (WE) nr 971/98.
(69) Jeden z importerów, spółka JOJA z Francji, zwróciła się z wnioskiem, aby trzy spośród jej produktów zostały wyłączone z zakresu stosowania tych środków.
Zbadanie tych produktów umożliwiło Komisji stwierdzenie, że były one podobne do produktów, do których miały zastosowanie obowiązujące środki antydumpingowe i że żadne wyłączenie w stosunku do nich nie może być przyznane.
(70) Drugi z importerów, spółka Samaco Ltd ze Zjednoczonego Królestwa, zwrócił się z wnioskiem o wyłączenie z zakresu stosowania środków antydumpingowych utrzymując, że importuje produkty rzeczywiście wytwarzane na Tajwanie.
Ponieważ importer ten nie wypełnił dostarczonego mu kwestionariusza i ponieważ od ewentualnych producentów eksportujących z Tajwanu nie uzyskano żadnych odpowiedzi, dalsze rozpatrywanie wymienionego wniosku nie było możliwe na tym etapie.
(71) Od stron, które składają wniosek o wyłączenie z zakresu stosowania środków antydumpingowych, normalnie wymaga się wypełnienia kwestionariusza, aby Komisja mogła ustalić, czy wyłączenie takie jest uzasadnione; najczęściej Komisja przeprowadza także inspekcję na miejscu służącą potwierdzeniu uzyskanych informacji.
E. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Charakter środków antydumpingowych
(72) Biorąc pod uwagę przyjęte wnioski, obowiązujące cło antydumpingowe na gazowe kieszonkowe zapalniczki krzesiwowe nienadające się do wielokrotnego napełniania pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej powinno zostać rozszerzone na przywóz identycznych zapalniczek wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu oraz na przywóz gazowych zapalniczek nadających się do wielokrotnego napełniania wyposażonych w plastikowy zbiornik pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych albo pochodzących z Tajwanu o wartości franco granica wspólnotowa przed uiszczeniem opłat celnych poniżej 0,15 EUR za sztukę.
(73) Dochodzenie dotyczące Hongkongu i Makao powinno zostać zakończone.
2.
Pobieranie cła od zarejestrowanego przywozu
(74) Cło od przywozu zarejestrowanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 971/98 powinno być pobierane wyłącznie od produktów określonych w akapicie 72.
F. POSTĘPOWANIE
(75) Zainteresowane strony zostały poinformowane o faktach i o zasadniczych ustaleniach, na podstawie których Komisja zamierzała zaproponować rozszerzenie obowiązującego ostatecznego cła antydumpingowego na produkty stanowiące przedmiot dochodzenia; strony miały możliwość przedstawienia swoich uwag,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe, wprowadzone na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3433/91 i zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1006/95, w sprawie przywozu gazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania objętych kodem CN 96131000 (kod Taric CN 96131000*11) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz identycznych zapalniczek wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu i na przywóz gazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania wyposażonych w plastikowy zbiornik, objęty kodem CNex96132090 (kod Taric CN 96132090*21), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych albo pochodzących z Tajwanu.
2.
Gazowe kieszonkowe zapalniczki krzesiwowe nadające się do wielokrotnego napełniania, wyposażone w plastikowy zbiornik, w cenie franco granica Wspólnoty przed uiszczeniem opłat celnych wynoszącej 0,15 EUR lub więcej, nie są objęte cłem rozszerzonym na mocy ust. 1, jeżeli cena ta figuruje na fakturze wystawionej dla niezależnego importera we Wspólnocie przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej lub na Tajwanie.
3. Z zastrzeżeniem ust. 2 cło rozszerzone na mocy ust. 1 pobiera się od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 971/98 i z art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96.
4.
O ile nie postanowiono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych.
Artykuł 2
1.
Wnioski o wyłączenie z zakresu cła rozszerzonego na mocy art. 1 składa się w formie pisemnej w jednym z urzędowych języków Wspólnoty. Wnioski takie muszą być podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentowania wnioskodawcy.
Wnioski należy przesyłać pod następującym adresem:
Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Zewnętrznych Stosunków Gospodarczych
Unit I/C-1
DEMOT 24, 8/38
Rue de la Loi/Wetstraat 200
B-1049 Brussels
Faks: (32–2) 295 65 05.
2.
Komisja, po skonsultowaniu się z Komitetem Doradczym, podejmie decyzję zezwalającą na wyłączenie przywozu, który nie stanowi obejścia cła antydumpingowego wprowadzonego rozporządzeniem (WE) nr 1006/95, z zakresu cła rozszerzonego na mocy art. 1.
Artykuł 3
Niniejszym zobowiązuje się władze celne do zaprzestania rejestracji, zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 971/98 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96:
a) kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania, o wartości franco granica Wspólnoty przed uiszczeniem opłat celnych poniżej 0,5 ECU, objętych kodem CN ex96132090 (kod Taric 96132090*10), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej; i
b) gazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych nienadających się do wielokrotnego napełniania, objętych kodem CN ex96131000 (kod Taric 96131000*10), wysyłanych z Hongkongu, Makao i Tajwanu.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 241/1999
z dnia 25 stycznia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3295/94 ustanawiające środki uniemożliwiające dopuszczanie do swobodnego obrotu, wywozu, powrotnego wywozu lub poddawania procedurze zawieszającej towarów podrabianych i towarów pirackich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 3295/94 [4] należy wyciągnąć wnioski ze zdobytych w trakcie pierwszych lat jego stosowania doświadczeń w celu poprawy funkcjonowania ustanowionego nim systemu.
(2) Obrót towarowy z naruszeniem patentów lub dodatkowych świadectw ochrony produktów leczniczych, tak jak zostało to przewidziane rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącym stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych [5] lub dodatkowych świadectw ochronnych dla środków ochrony roślin, tak jak zostało to przewidziane rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1610/96 z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącym stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin [6], w poważnym stopniu szkodzi posiadaczom praw do nich oraz stanowi nielojalną i nielegalną działalność handlową; na ile jest to możliwe, należy przeszkodzić wprowadzaniu na rynek tego rodzaju towarów i przyjąć w tym celu środki pozwalające skutecznie stawić czoła tego rodzaju nielegalnej działalności, nie naruszając przy tym wolności legalnego handlu; cel ten dołącza się ponadto do wysiłków podjętych w tej samej dziedzinie na szczeblu międzynarodowym.
(3) W celu zagwarantowania szczelności granic zewnętrznych Wspólnoty należy pozwolić organom celnym podjąć działania przeciwko towarom naruszającym niektóre prawa własności intelektualnej oraz towarom podobnym, bez względu na ich status celny; należy w związku z tym wprowadzić zakaz dopuszczenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie lub poddawania procedurze zawieszającej dokonywania ich powrotnego wywozu, jak również umieszczania w strefie wolnocłowej lub składach wolnocłowych; należy ponadto umożliwić organom celnym podjęcie działań z chwilą wprowadzenia wspomnianych towarów do Wspólnoty.
(4) Jeśli chodzi o procedury zawieszające, strefa wolnocłowa i składy wolnocłowe, powrotny wywóz z wykorzystaniem pisemnej notyfikacji i czasowe magazynowanie, interwencja organów celnych może nastąpić jedynie w przypadku, gdy towary podejrzane o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej zostaną ujawnione w wyniku kontroli.
(5) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. dotyczące wspólnotowego znaku towarowego [7] ustanowiło wspólnotową procedurę znakowania nadającą posiadaczom praw do znaków prawo uzyskania, zgodnie z jednolitą procedurą, wspólnotowych znaków handlowych, które stanowią jednolity środek ochronny i obowiązują w całej Wspólnocie.
(6) W celu wzmocnienia wspólnotowego charakteru wspólnotowego znaku handlowego należy na szczeblu administracyjnym ułatwić ochronę celną tego znaku.
(7) Należy oddać do dyspozycji posiadaczy praw do tych znaków handlowych system opierający się na jednolitej decyzji interwencyjnej, podjętej przez właściwy organ jednego z Państw Członkowskich i wiążącej jedno lub większą liczbę pozostałych Państw Członkowskich; należy uwzględnić rozwój w dziedzinie elektronicznej wymiany informacji odbywającej się w ramach procedur administracyjnych, w szczególności w zakresie przekazywania decyzji i informacji.
(8) W celu umożliwienia jednolitego stosowania takiej decyzji w zainteresowanych Państwach Członkowskich należy określić jednolity okres ważności takiej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3295/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające środki dotyczące wprowadzania do Wspólnoty i wywozu oraz powrotnego wywozu poza Wspólnotę towarów naruszających niektóre prawa własności intelektualnej"
;
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia:
a) warunki działania organów celnych, w przypadku gdy towary, co do których istnieje podejrzenie, że są towarami określonymi w ust. 2 lit. a), zostają:
- zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu, wywozu lub powrotnego wywozu zgodnie z art. 61 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [8],
- ujawnione, przy okazji kontroli towarów, przeprowadzonej pod nadzorem celnym zgodnie z art. 37 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, poddanych procedurze zawieszającej w rozumieniu art. 84 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia, podlegając z zastrzeżeniem powiadomienia o powrotnie wywiezionych lub umieszczonych w strefie wolnocłowej bądź składzie wolnocłowym w rozumieniu art. 166 tego rozporządzenia;
i
b) środki, które powinny zastosować właściwe organy w odniesieniu do tych samych towarów, w przypadku gdy stwierdzono, że są to w rzeczywistości towary określone w ust. 2 lit. a).
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "towary naruszające prawo własności intelektualnej"; oznaczają:
- "towary podrabiane";, to znaczy:
- towary, włącznie z ich opakowaniem, na których został umieszczony, bez pozwolenia, znak towarowy identyczny jak należycie zarejestrowany znak towarowy dla towarów tego samego typu lub taki, którego istotne cechy nie odróżniają go od takiego znaku towarowego i który w związku z tym narusza prawa osoby będącej zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, w którym zwrócono się do organów celnych z wnioskiem o interwencję, właścicielem znaku,
- każde oznaczenie znaku towarowego (logo, etykieta, naklejka, broszura, instrukcja użytkowania, dokument gwarancyjny), nawet przedstawione oddzielnie, na tych samych warunkach jak towary, określone w tiret pierwszym,
- materiały, z których zrobiono opakowanie, zawierające znaki towarowe podrabianych towarów, prezentowane oddzielnie, w takich samych okolicznościach jak towary określone w tiret pierwszym,
- "towary pirackie";, to znaczy: towary, które są fabrycznymi kopiami lub w których skład wchodzą fabryczne kopie bez zgody osoby będącej właścicielem praw autorskich lub praw pokrewnych albo posiadacza prawa do wzoru, bez względu na to, czy zarejestrowanych lub nie zgodnie z prawem krajowym, lub osoby, która uzyskała pozwolenie osoby będącej właścicielem praw w kraju produkcji, w przypadkach gdy tworzenie takich kopii narusza zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, w którym zwrócono się do organów celnych z wnioskiem o interwencję, dane prawa,
- towary naruszające w Państwie Członkowskim, w którym zwrócono się do organów celnych z wnioskiem o interwencję, patent zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa Członkowskiego lub dodatkowe świadectwo ochronne, tak jak zostało to przewidziane rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1768/92 [9] lub rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1610/96 [10];
b) "osoba będąca właścicielem praw"; oznacza osobę będącą właścicielem znaku towarowego, patentu lub świadectwa i/lub jednego z praw określonych w lit. a), jak również każdą inną osobę, która posiada pozwolenie na korzystanie z takiego znaku, patentu, świadectwa i/lub praw lub też jej przedstawiciela;
c) "wspólnotowy znak towarowy"; oznacza znak towarowy określony w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [11];
d) "świadectwo"; oznacza dodatkowe świadectwo ochronne przewidziane rozporządzeniem (EWG) nr 1768/92 lub rozporządzeniem (WE) nr 1610/96.
3.
Za towary określone w ust. 2 lit. a) uważa się wszelkie formy lub matryce, które są specjalnie przeznaczone lub przystosowane do wytwarzania podrabianego znaku lub towarów opatrzonych takim znakiem, wytwarzania towarów naruszających patent lub świadectwo bądź wytwarzania towaru pirackiego, pod warunkiem że użycie takich form lub matryc narusza prawa osoby będącej zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, w którym zwrócono się do organów celnych z wnioskiem o interwencję, właścicielem praw.
4.
Przepisów niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do towarów, które zostały opatrzone znakiem towarowym za zgodą osoby będącej właścicielem praw do tego znaku lub które są chronione patentem albo świadectwem bądź prawem autorskim lub prawem pokrewnym albo prawem do lub wzoru i które zostały wytworzone za zgodą osoby będącej właścicielem praw, ale które znajdują się bez zgody tego ostatniego w jednej z sytuacji określonej w ust. 1 lit. a).
Dotyczy to również towarów określonych w akapicie pierwszym, które zostały wytworzone lub które zostały opatrzone znakiem na warunkach innych niż te, które uzgodniono z osobą będącą właścicielem praw.";
3) tytuł rozdziału II otrzymuje brzmienie:
"Zakaz wprowadzania, dopuszczania do swobodnego obrotu, wywozu, powrotnego wywozu i poddawania procedurze zawieszającej w strefie wolnocłowej lub składzie wolnocłowym towarów naruszających niektóre prawa własności intelektualnej" ;
4) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Wprowadzanie do Wspólnoty, dopuszczanie do swobodnego obrotu, wywóz, powrotny wywóz, poddawanie procedurze zawieszającej, jak również umieszczanie w strefie wolnocłowej lub składzie wolnocłowym towarów uznanych za towary określone w art. 1 ust. 2 lit. a) jest zabronione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6.";
5) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
a) w ust. 1 dodaje się dwa akapity w brzmieniu:
"W przypadku gdy wnioskodawcą jest osoba będąca posiadaczem praw do wspólnotowego znaku towarowego, celem tego wniosku może być oprócz interwencji organów celnych Państwa Członkowskiego, w którym został przedstawiony, interwencja organów celnych jednego lub większej liczby pozostałych Państw Członkowskich.
W przypadku istnienia elektronicznych systemów wymiany informacji Państwa Członkowskie mogą przewidzieć możliwość składania wniosku o interwencję organów celnych z zastosowaniem metod informatycznych.";
b) ustęp 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Przykładowo, w odniesieniu do towarów pirackich lub towarów naruszających patenty lub świadectwa i, o ile jest to możliwe, informacje te powinny dotyczyć:"
;
c) ustępy 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"3.
Z wyjątkiem przypadku wniosku określonego w ust. 1 akapit drugi, we wniosku należy podać okres, w którym wnioskuje się o dokonanie interwencji organów celnych.
Wniosek określony w ust. 1 akapit drugi powinien wskazywać Państwo lub Państwa Członkowskie, w których wnioskuje się o dokonanie interwencji organów celnych.
4.
Od wnioskodawcy można zażądać uiszczenia opłaty przeznaczonej na pokrycie kosztów administracyjnych związanych z rozpatrzeniem wniosku.
Ponadto w każdym Państwie Członkowskim, w którym obowiązuje decyzja uznająca wniosek, od wnioskodawcy lub jego przedstawiciela zażądać można uiszczenia opłaty przeznaczonej na pokrycie kosztów związanych z wykonaniem tej decyzji.
Kwota tej opłaty nie może być kwotą niewspółmierną do wyświadczonej usługi.";
d) w ust. 5 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"Jeżeli wniosek przedstawiony jest zgodnie z ust. 1 akapit drugi, wyznaczanym okresem jest okres jednego roku, który może zostać przedłużony o jeden rok, na wniosek osoby będącej właścicielem praw, przez organ, który podjął pierwotną decyzję";
e) w ust. 6 tiret pierwsze wyrazy "towarami podrabianymi lub towarami pirackimi" zastępuje się wyrazami "towarami określonymi w art. 1 ust. 2 lit. a)";
f) w ust. 6 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeżeli wniosek przedstawiony jest zgodnie z ust. 1 akapit drugi, gwarancja składana jest w każdym z Państw Członkowskich, w których jest wymagana i gdzie obowiązuje decyzja uznająca wniosek.";
g) ustęp 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Osoba będąca właścicielem praw jest zobowiązana do poinformowania organu określonego w ust. 1 i, w zależności od przypadku, organu lub organów określonych w art. 5 ust. 2 akapit drugi, o fakcie, że jej zarejestrowanie zgodnie z przepisami prawa przestało być ważne lub wygasło.";
h) dodaje się ust. 9 w brzmieniu:
"9.
Przepisy ust. 1-8 stosuje się odpowiednio do przedłużania decyzji po przedstawieniu pierwotnego wniosku.";
6) w art. 4 wyrazy "towarem podrabianym lub towarem pirackim" zastępuje się wyrazami "towarem określonym w art. 1 ust. 2 lit. a)";
7) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Decyzja uznająca wniosek osoby będącej właścicielem praw przekazywana jest niezwłocznie do urzędów celnych Państwa Członkowskiego, które mogą być zainteresowane towarami określonymi w art. 1 ust. 2 lit. a), których dotyczy wniosek.
2. W przypadku gdy wniosek przedstawiony jest zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi, art. 250 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 w odniesieniu do decyzji uznającej wniosek, jak również do decyzji przedłużających ją lub uchylających stosuje się odpowiednio.
W przypadku podjęcia decyzji uznającej wniosek do wnioskodawcy należy przekazanie tej decyzji, w zależności od przypadku, wraz z każdą inną przydatną informacją, jak również tłumaczeniami organowi celnemu określonemu w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy, Państwa lub Państw Członkowskich, w których wnioskodawca domagał się interwencji organów celnych.
Jednakże za zgodą wnioskodawcy decyzję może przekazać bezpośrednio organ celny, który ją podjął.
Na wniosek organów celnych właściwego Państwa Członkowskiego wnioskodawca dostarcza dodatkowe informacje, które okażą się niezbędne do wykonania tej decyzji.
Okres określony w art. 3 ust. 5 akapit trzeci biegnie od dnia podjęcia decyzji uznającej wniosek. Decyzja ta wchodzi w życie w Państwie lub Państwach Członkowskich, do których jest skierowana, dopiero po przekazaniu określonym w akapicie drugim i, w zależności od przypadku, po uiszczeniu opłaty określonej w art. 3 ust. 4 akapit drugi, złożeniu gwarancji określonej w art. 3 ust. 6. Jednakże okres ważności tej decyzji nie może w żadnym wypadku przekraczać terminu jednego roku od dnia podjęcia decyzji uznającej pierwotny wniosek.
Wymieniona decyzja jest następnie niezwłocznie przekazywana do krajowych urzędów celnych, które mogą być zainteresowane towarami, co do których istnieje podejrzenie, że są towarami podrabianymi, do których odnosi się ta decyzja.
Przepisy niniejszego ustępu, w odniesieniu do decyzji o przedłużeniu decyzji pierwotnej stosuje się odpowiednio.";
8) w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy wyrazy "towarów podrabianych lub towarów pirackich" zastępuje się wyrazami "towarów określonych w art. 1 ust. 2 lit. a)";
9) w art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku towarów podejrzanych o naruszenie patentów, świadectw lub praw do wzoru właściciel, importer lub odbiorca towarów ma prawo do uzyskania zwolnienia lub uchylenia zatrzymania danych towarów poprzez złożenie gwarancji, pod warunkiem że:
a) służba lub urząd celny określony w art. 6 ust. 1 został poinformowany w terminie określonym w ust. 1 niniejszego artykułu, że sprawa została przekazana właściwemu organowi do merytorycznego rozstrzygnięcia określonego w wymienionym ust. 1;
b) z upływem tego terminu upoważniony do tego organ nie podjął środków tymczasowych; i
c) zostały spełnione wszystkie formalności celne.
Wysokość zabezpieczenia powinna być wystarczająca, aby chronić interesy osoby będącej właścicielem praw.
Złożenie takiego zabezpieczenia jest bez uszczerbku dla pozostałych możliwości odwołania, które przysługują osobie będącej właścicielem praw.
W przypadku, w którym sprawa została przekazana organowi właściwemu do podejmowania merytorycznych rozstrzygnięć w inny sposób niż z inicjatywy osoby będącej właścicielem patentu, osoby będącej właścicielem świadectwa lub osoby będącej właścicielem prawa dowzoru, wysokość ta zostaje zwolniona, jeżeli osoba ta nie skorzysta z prawa do wniesienia skargi w terminie 20 dni roboczych, licząc od dnia, w którym została powiadomiona o zawieszeniu zwolnienia lub zatrzymaniu towarów.
W przypadku stosowania przepisów ust. 1 akapit drugi, termin ten może zostać przedłużony do maksymalnego okresu 30 dni roboczych.";
10) tytuł rozdziału V otrzymuje brzmienie:
"Przepisy mające zastosowanie w odniesieniu do towarów uznanych za naruszające prawo własności intelektualnej"
11) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla innych środków odwoławczych, z których może korzystać osoba będąca właścicielem prawa, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki mające na celu umożliwienie właściwym organom:
a) zgodnie z zasadą ogólną i stosownymi przepisami ustawodawstwa krajowego zniszczenie towarów uznanych za towary określone w art. 1 ust. 2 lit. a) bądź umieszczenie ich poza obiegiem handlowym, tak aby nie spowodowało to uszczerbku dla osoby będącej właścicielem prawa, bez jakiegokolwiek odszkodowania i ponoszenia kosztów przez Skarb Państwa;
b) podjęcie w stosunku do takich towarów wszelkich innych środków, które faktycznie pozbawią dane osoby możliwości uzyskania korzyści gospodarczej z przeprowadzonej transakcji.
Poza wyjątkowymi przypadkami za takie rozwiązanie nie uważa się zwykłego usunięcia znaków, którymi bezprawnie opatrzone zostały podrobione towary.
2.
W stosunku do towarów określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) może zostać orzeczony przepadek na rzecz Skarbu Państwa.
W tym przypadku stosuje się przepisy ust. 1) lit. a).
3. Oprócz informacji przekazywanych z zastosowaniem przepisów art. 6 ust. 1 akapit drugi i na warunkach tam ustanowionych urząd celny lub właściwa służba podaje do wiadomości osoby będącej właścicielem praw, na jej wniosek, nazwiska i adresy, importera lub eksportera oraz producenta towarów uznanych za towary określone w art. 1 ust. 2 lit. a), jak również podaje ich ilość.";
12) w art. 9 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. Przyjęcie wniosku sporządzonego zgodnie z art. 3 ust. 2 daje osobie będącej właścicielem praw prawa do odszkodowania, w przypadku gdy towary określone w art. 1 ust. 2 lit. a) uniknęły kontroli urzędu celnego w związku ze zwolnieniem towarów lub niezastosowaniem środka, jakim jest zatrzymanie towarów zgodnie z art. 6 ust. 1, jedynie na warunkach określonych prawem Państwa Członkowskiego, w którym przedstawiono wniosek lub gdy wniosek taki przedstawiony został zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi, na warunkach przewidzianych prawem Państwa Członkowskiego, w którym towary te uniknęły kontroli urzędu celnego.
2. Spełnianie przez urząd celny lub inny upoważniony do tego organ obowiązków, które spoczywają na nim w dziedzinie walki z towarami określonymi w art. 1 ust. 2 lit. a), nakłada na niego odpowiedzialność względem osób związanych z czynnościami określonymi w art. 1 ust. 1 lit. a) oraz w art. 4, w przypadku poniesionej przez nie szkody spowodowanej ich interwencją, jedynie na warunkach określonych prawem Państwa Członkowskiego, w którym przedstawiono wniosek, lub gdy wniosek taki przedstawiony został zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi, na warunkach przewidzianych prawem Państwa Członkowskiego, w którym wyrządzona została szkoda.";
13) w art. 11 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i stanowić skuteczne odstraszanie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 243/1999
z dnia 1 lutego 1999 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 478/97 i (WE) nr 20/98 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie, odpowiednio, wstępnego uznawania oraz pomocy dla organizacji producentów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2520/97 [2], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 20/98 [3] przewiduje, że pomoc w celu pokrycia kosztów ustanawiania i funkcjonowania organizacji producentów, którym udzielono wstępnie uznania, ma być określana na podstawie ich produkcji wprowadzanej do obrotu; klęski żywiołowe mogą powodować gwałtowny spadek produkcji wprowadzonej do obrotu w danym roku; w takich przypadkach, w celu uniknięcia drastycznej redukcji wspólnotowej pomocy dla organizacji producentów, którym udzielono wstępnego uznania, co mogłoby zagrozić ich funkcjonowaniu, należy określić limit dla redukcji w odniesieniu do produkcji wprowadzonej do obrotu, branej pod uwagę w celu obliczania wysokości pomocy; limit ten musi być określony poprzez odniesienie do plonu oraz do przeciętnych cen uzyskiwanych przez organizacje producentów, którym udzielono wstępnie uznania, lub przez ich członków w okresie trzech lat poprzedzających wystąpienie klęski żywiołowej, a także musi być ustalony na poziomie uwzględniającym normalne wahania produkcji związane z warunkami pogodowymi; w przypadku Portugalii ustalona w ten sposób produkcja wprowadzona do obrotu musi być używana do obliczania wysokości przyznanej pomocy zgodnie z art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
artykuł 2 ust. 2 i art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 478/97 [4] ustanawia dwie różne daty dla wykonania planów uznania; dla jasności powinna być ustalona jedna data dla rozpoczęcia wykonania planów uznania;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 20/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W przypadku klęski żywiołowej uznawanej przez właściwe władze krajowe produkcja wprowadzona do obrotu w rozumieniu ust. 2 zostaje określona w wysokości co najmniej 70 % przeciętnej teoretycznej wartości równej:
- obszarowi należącemu do organizacji producentów, której udzielono wstępnie uznania oraz na którym uprawiany jest dany produkt w ciągu roku, w którym ma miejsce klęska żywiołowa, pomnożonemu przez:
- przeciętny plon oraz przeciętną cenę uzyskaną przez organizację producentów bądź jej członków za dany produkt w ciągu trzech lat przed wystąpieniem klęski żywiołowej bądź, gdy tak zadecyduje Państwo Członkowskie, uzyskaną w tym samym regionie uprawy w czasie trzech lat przed wystąpieniem klęski żywiołowej.";
2) w art. 13 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"W przypadku wystąpienia klęski żywiołowej uznawanej przez właściwe władze portugalskie, art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia stosuje się przy obliczaniu produkcji wprowadzanej do obrotu, przeznaczonej do celów art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.".
Artykuł 2
Skreśla się art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 478/97.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 294/1999
z dnia 9 lutego 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2334/98 ustanawiające specjalne środki wprowadzające odstępstwa od rozporządzeń (EWG) nr 3665/87, (EWG) nr 3719/88 i (WE) nr 1372/95 w odniesieniu do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 8 ust. 12 i art. 15, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2334/98 [3] wprowadza specjalne środki dotyczące regulacji niektórych transakcji wywozowych w obliczu problemów powstałych na rynku w Rosji od drugiej połowy sierpnia 1998 r.;
trudności na rynku w Rosji nadal trwają, a sytuacja, jaka powstała w ich wyniku, znacznie wpłynęła na możliwości podmiotów gospodarczych do wywozu do tego kraju; takie szkodliwe konsekwencje muszą być odpowiednio ograniczone przez przyjęcie specjalnych środków umożliwiających unieważnienie pozwoleń na wywóz i niektórego już zapoczątkowanego postępowania celnego oraz przedłużenie niektórych terminów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Jaj i Mięsa Drobiowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2334/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Na wniosek posiadacza przedłożony przed dniem 1 marca 1999 r., pozwolenia na wywóz wydane zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1372/95 [4] i stosowane przed dniem 29 sierpnia 1998 r., z wyjątkiem pozwoleń, których termin ważności upłynął przed dniem 1 sierpnia 1998 r., zostają niniejszym unieważnione, a zabezpieczenie zostaje zwrócone.
2.
Na wniosek podmiotu gospodarczego, pokrywa on każdą wcześniejszą refundację dla produktów, dla których celne formalności wywozowe zostały zakończone do dnia 29 sierpnia 1998 r., ale które nie opuściły jeszcze obszaru celnego Wspólnoty lub, które zostały objęte jakimikolwiek ustaleniami przewidzianymi w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, oraz zwrócone zostają różne zabezpieczenia odnoszące się do takich działań.";
2) w art. 4 "150 dni" zastępuje się "210 dni";
3) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
W każdy czwartek Państwa Członkowskie powiadamiają o ilościach produktów objętych w trakcie poprzedniego tygodnia środkami określonymi w art. 2 ust. 1 i 2, określając datę wystawienia pozwoleń i daną kategorię.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
RozporzĄdzenie Rady (WE) NR 307/1999
z dnia 8 lutego 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w celu objęcia nimi studentów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 51 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1], przedstawiony po konsultacji z Komisją Administracyjną ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 lit. c) Traktatu stanowi, że działalność Wspólnot obejmuje, na warunkach określonych w Traktacie, zniesienie przeszkód w swobodnym przepływie osób, istniejących między Państwami Członkowskimi.
(2) Artykuł 7a Traktatu stanowi, że rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału zgodnie z postanowieniami Traktatu.
(3) W celu ustanowienia swobody przepływu pracowników najemnych i osób pracujących na własny rachunek oraz w celu usunięcia przeszkód, jakie mogłyby wyniknąć, w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, w związku ze stosowaniem jedynie krajowego ustawodawstwa, Rada, na podstawie art. 51 i 235 Traktatu, przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [4] oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 [5].
(4) Ponadto zakres stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 musi być rozszerzony w taki sposób, aby objąć, zasadniczo, specjalne systemy obejmujące studentów.
(5) W dziedzinie zabezpieczenia społecznego stosowanie jedynie krajowego ustawodawstwa nie pozwala na zagwarantowanie studentom, przemieszczającym się we Wspólnocie, wystarczającej ochrony; w celu uczynienia swobodnego przepływu osób w pełni skutecznym niezbędne jest skoordynowanie stosowanych do nich systemów zabezpieczenia społecznego.
(6) Ze względu na konieczność zagwarantowania przestrzegania zasady równości niezbędne jest stosowanie, w odniesieniu do studentów, szczególnych zasad, mających zastosowanie do pracowników najemnych i osób prowadzących działalność na własny rachunek; zasady te, ze względu na prostotę i przejrzystość, muszą uzupełniać przepisy już obowiązujące w stosunku do pracowników najemnych i osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin.
(7) Niezbędne jest dostosowanie rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72, tak aby umożliwić stosowanie w odniesieniu do studentów, przemieszczających się we Wspólnocie, przepisów wymienionych rozporządzeń, uwzględniając szczególną sytuację, w jakiej znajdują się te osoby, jak i szczególne zasady systemów, którym podlegają, oraz szczególne rodzaje świadczeń, do których mają oni prawo.
(8) Nawet jeżeli szczególna sytuacja, w której znajdują się studenci, nie pozwoliła na ustalenie zasad umożliwiających wskazanie właściwego ustawodawstwa, niezbędne jest jednak unikanie, na ile to możliwe, by zainteresowani podlegali podwójnemu obowiązkowi zapłaty składek lub by przysługiwały im podwójne prawa do świadczeń.
(9) Dostosowania, jakie muszą być wprowadzone do ustalonych definicji rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, wymagają również dostosowania załącznika VI.
(10) Szczególna sytuacja Luksemburga, w którym wszyscy studenci odbywający studia za granicą są uprawnieni do korzystania z opieki zdrowotnej, uzasadnia, by studenci ci byli automatycznie zwalniani z obowiązku podlegania systemowi ubezpieczenia zdrowotnego w państwie, w którym odbywają studia.
(11) Ze względu na szczególną sytuację studentów nie było możliwe ustanowienie powszechnego systemu koordynacji praw studentów do zabezpieczenia społecznego na szczeblu wspólnotowym, w szczególności jeżeli chodzi o świadczenia z tytułu inwalidztwa; między poszczególnymi Państwami Członkowskimi istnieją zasadnicze różnice między świadczeniami z tytułu zabezpieczenia społecznego przysługującymi studentom, w szczególności jeżeli chodzi o specjalne świadczenia nieskładkowe, które mają się przyczyniać do pokrycia dodatkowych kosztów wiążących się z potrzebami osób niepełnosprawnych w zakresie opieki i przemieszczania się; Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich uznał, że szczegółowe zasady przyznawania niektórych świadczeń związane są ściśle ze szczególnymi warunkami gospodarczymi i społecznymi; ograniczone odstępstwo od zasad koordynacji okresów przewidzianych w art. 10a ust. 2 rozporządzenia EWG nr 1408/71 jest wobec tego uzasadnione.
(12) Traktat nie przewiduje uprawnień niezbędnych dla przyjęcia odpowiednich środków w dziedzinie zabezpieczenia społecznego studentów i że, w związku z tym, powołanie się na art. 235 Traktatu w związku z art. 51 jest uzasadnione.
(13) Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla warunków przewidzianych w dyrektywie 93/96/EWG [6] w sprawie prawa pobytu dla studentów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) po lit. c) dodaje się literę w brzmieniu:
"ca) "student"; oznacza każdą osobę inną niż pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek lub członka jego rodziny, lub osobę pozostałą przy życiu w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, która odbywa studia lub kształcenie zawodowe, prowadzące do uzyskania kwalifikacji urzędowo uznawanych przez władze Państwa Członkowskiego i która ubezpieczona jest w ramach powszechnego systemu zabezpieczenia społecznego lub szczególnego systemu zabezpieczenia społecznego, stosowanego w odniesieniu do studentów;";
b) w lit. f), i) oraz ii) wyrazy "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, lub student";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Zakres podmiotowy
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pracowników najemnych lub do osób prowadzących działalność na własny rachunek, lub do studentów, którzy podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku Państw Członkowskich i są obywatelami jednego z Państw Członkowskich lub są bezpaństwowcami lub uchodźcami, zamieszkałymi na terytorium jednego z Państw Członkowskich, jak i do członków ich rodzin i do osób pozostałych przy życiu.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do osób pozostałych przy życiu po śmierci pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny rachunek, lub studentów, którzy podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku Państw Członkowskich, niezależnie od obywatelstwa tych osób, o ile osoby pozostałe przy życiu są obywatelami jednego z Państw Członkowskich lub bezpaństwowcami, lub uchodźcami, zamieszkałymi na terytorium jednego z Państw Członkowskich.";
3) w art. 9a tekstu w języku niemieckim wyrazy "der Arbeitnehmer oder Selbständige" zastępuje się wyrazami "die Person";
4) w art. 10 ust. 2 skreśla się wyrazy "jako pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek";
5) artykuł 22c skreśla się;
6) w tytule III rozdział 1 dodaje się sekcję 5a w brzmieniu:
"Sekcja 5a
Osoby, które odbywają studia lub kształcenie zawodowe, i członkowie ich rodzin
Artykuł 34a
Szczególne przepisy dotyczące studentów i członków ich rodzin
Przepisy art. 18, 19, art. 22 ust. 1 lit. a) i c), art. 22 ust. 2 akapit drugi, art. 22 ust. 3, art. 23, 24 oraz sekcje 6 i 7 stosuje się odpowiednio do studentów i członków ich rodzin, tam gdzie jest to właściwe.
Artykuł 34b
Przepisy wspólne
Osoba określona w art. 22 ust. 1 i 3, w art. 34a, która przebywa w Państwie Członkowskim innym niż państwo właściwe w celu odbycia tam studiów lub kształcenia zawodowego, prowadzącego do uzyskania kwalifikacji urzędowo uznawanych przez władze Państwa Członkowskiego, jak i członkowie jej rodziny, którzy towarzyszą jej w trakcie pobytu, objęci są przepisami art. 22 ust. 1 lit. a) w każdym przypadku wymagającym udzielenia świadczeń w trakcie pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego, gdzie osoba ta odbywa studia lub kształcenie zawodowe."
;
7) w art. 35 ust. 3 wyrazy "nie stosuje się do pracowników najemnych ani do osób prowadzących działalność na własny rachunek, ani do członków ich rodzin" zastępuje się wyrazami "nie stosuje się do osób";
8) w tytule III rozdział 4 dodaje się sekcję 5 w brzmieniu:
"Sekcja 5
Studenci
Artykuł 63a
Przepisy sekcji 1-4 stosuje się odpowiednio do studentów."
;
9) dodaje się art. 66a w brzmieniu:
"Artykuł 66a
Studenci
Przepisy art. 64-66 stosuje się odpowiednio do studentów i do członków ich rodzin.";
10) dodaje się art. 76a w brzmieniu:
"Artykuł 76a
Studenci
Przepisy art. 72 stosuje się odpowiednio do studentów.";
11) dodaje się art. 95d w brzmieniu:
"Artykuł 95d
Przepisy przejściowe dotyczące studentów
1.
Na podstawie niniejszego rozporządzenie studenci, członkowie ich rodzin i osoby pozostałe przy życiu po ich śmierci nie nabywają żadnego prawa za okres przed 1 maja 1999 r.
2.
Każdy okres ubezpieczenia i, w odpowiednim przypadku, każdy okres zatrudnienia, prowadzenia działalności na własny rachunek lub zamieszkania, ukończony zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego przed dniem 1 maja 1999 r., jest uwzględniany do celów ustalenia praw nabytych zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
3.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1 na podstawie niniejszego rozporządzenia prawo zostaje nabyte, nawet jeżeli odnosi się ono do zdarzenia, które nastąpiło przed 1 maja 1999 r.
4.
Każde świadczenie, które nie zostało przyznane lub którego udzielanie zostało zawieszone ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania zainteresowanego, zostaje, na jego wniosek, ustalone lub przywrócone, począwszy od 1 maja 1999 r., pod warunkiem że przyznane świadczenia na podstawie uprawnienia nie spowodowały powstania płatności ryczałtowych.
5.
Jeżeli wniosek, określony w ust. 4, zostaje wniesiony w terminie dwóch lat, począwszy od 1 maja 1999 r., prawa studentów, członków ich rodzin lub osób pozostałych przy życiu po ich śmierci, wynikające z niniejszego rozporządzenia, nabywane są, począwszy od tej daty, przy czym ustawodawstwa każdego Państwa Członkowskiego dotyczącego utraty lub przedawnienia praw nie można powoływać wobec zainteresowanych.
6.
Jeżeli wniosek, określony w ust. 4, zostaje wniesiony po upływie dwóch lat, począwszy od dnia 1 maja 1999 r., prawa niewygasłe lub prawa nieprzedawnione przysługują, począwszy od daty wniesienia wniosku, z zastrzeżeniem korzystniejszych przepisów prawnych każdego Państwa Członkowskiego.";
12) w załączniku VI wprowadza się następujące zmiany:
a) w sekcji
"D. HISZPANIA"
dodaje się punkt w brzmieniu:
"9.
Specjalny system dla studentów hiszpańskich ("Seguro Escolar";) nie opiera się, do celów przyznawania świadczeń, na ukończeniu okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub zamieszkania, tak jak zostały one określone w art. 1 lit. r), s) i sa) rozporządzenia.
Dlatego instytucje hiszpańskie nie mogą wydawać odpowiednich zaświadczeń w celu sumowania okresów.
Jednakże specjalny system dla studentów hiszpańskich będzie stosować się w odniesieniu do studentów, którzy są obywatelami innych Państw Członkowskich i którzy studiują w Hiszpanii, na takich samych warunkach jak w odniesieniu do studentów będących obywatelami hiszpańskimi.";
b) w sekcji
"I. LUKSEMBURG"
dodaje się punkt w brzmieniu:
"8.
Osoby objęte systemem ubezpieczenia zdrowotnego w Wielkim Księstwie Luksemburga i które odbywają studia w innym Państwie Członkowskim, zwolnione są z obowiązku ubezpieczenia w charakterze studenta zgodnie z ustawodawstwem państwa, w którym odbywają studia.";
c) w sekcji
"O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO"
dodaje się punkt w brzmieniu:
"21.
W przypadku studentów lub członków ich rodzin lub osób pozostałych przy życiu po śmierci studenta art. 10a ust. 2 rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do świadczeń, których jedynym celem jest szczególna ochrona osób niepełnosprawnych."
Artykuł 2
Artykuł 120 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 120
Osoby, które odbywają studia lub kształcenie zawodowe
Przepisy niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem przepisów art. 10 i 10a, stosuje się, gdzie jest to właściwe, odpowiednio do studentów."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 308/1999
z dnia 8 lutego 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/98 w sprawie ochrony zasobów rybnych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
rozporządzenie (WE) nr 850/98 [4] wykazuje szereg pominięć, błędów w tekście oraz uchybień edytorskich;
w ślad za dokonanym przez Zjednoczone Królestwo powtórnym określeniem granic swoich łowisk żadna z części podobszaru XII Międzynarodowej konwencji w sprawie gatunków zagrożonych wyginięciem (ICES) na północ od szerokości geograficznej 56o N nie podlega władzy ani jurysdykcji Państw Członkowskich; zatem nie zachodzi potrzeba dalszego nawiązywania do tego terenu;
metoda, przy użyciu której należy ustalić wielkość kolczastego kraba pająkowatego, uważana jest za niepraktyczną, zatem należy ją zweryfikować;
rozporządzenie (WE) nr 850/98 należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 850/98 wprowadza następujące zmiany:
1) W art. 29 ust. 4 lit. b) ppkt iii) tiret trzecie wyrazy "ilości płastugi i soli" zastępuje się wyrazami "ilości płastugi i/lub soli".
2) W art. 30 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie
"b) Dział Vb konwencji ICES oraz podobszar VI konwencji ICES na północ od szerokości geograficznej 56o N."
3) W załączniku I:
a) przypis 1 otrzymuje brzmienie:
"(1) Na Morzu Północnym od 1 marca do 31 października, a także przez cały rok w pozostałych częściach regionów 1 i 2, z wyjątkiem cieśnin Skagerrak i Kattegat;"
b) przypis 6 otrzymuje brzmienie:
"(6) W czasie pierwszego roku od dnia zastosowania niniejszego rozporządzenia minimalna ilość 50 % gatunku docelowego odnosi się do odłowów w regionie 2, z wyjątkiem Morza Północnego, działu Vb strefy ICES oraz podobszaru VI na północ od szerokości geograficznej 56o N";
4) Załącznik IV zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
5) W załączniku IX wyrazy "70-79 + ≥ 70" zastępuje się wyrazami "60-69 + ≥ 70".
6) W załączniku XII wszystkie odniesienia do "makrela (Scomber scombrus)" zastępuje się wyrazem "makrela (Scomber spp.)", zaś wszystkie wyrazy "duża makrela (Trachurus trachurus)" zastępuje się wyrazami "duża makrela (Trachurus spp.)".
7) W załączniku XIII ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. a) Wielkość kolczastego kraba pająkowatego jest mierzona zgodnie z rysunkiem 4A, jako długość pancerza wzdłuż linii środkowej, od krawędzi pomiędzy rostrami do krawędzi tylnej.
b) Wielkość kraba jadalnego jest mierzona zgodnie z rysunkiem 4B, jako największa szerokość pancerza mierzona prostopadle do linii środkowej biegnącej od przodu do końca pancerza."
8) Rysunek 4A zastępuje się rysunkiem w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 323/1999
z dnia 8 lutego 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2299/89 w sprawie kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75 i 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [2],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2299/89 [3] przyczyniło się w dużym stopniu do zapewnienia uczciwych i bezstronnych warunków dla przewoźników lotniczych, dotyczących komputerowych systemów rezerwacji (KSR), chroniąc w ten sposób interesy konsumentów.
(2) Konieczne jest rozszerzenie zakresu rozporządzenia (EWG) nr 2299/89 i wyjaśnienie jego przepisów oraz stosowne jest podjęcie tych środków na poziomie wspólnotowym w celu zapewnienia realizacji celów zawartych w rozporządzeniu we wszystkich Państwach Członkowskich.
(3) Niniejsze rozporządzenie nie narusza stosowania art. 85 i 86 Traktatu.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [4].
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3652/93 [5] wyłącza umowy na wspólny zakup, rozwój i użycie komputerowych systemów rezerwacji z postanowień art. 85 ust. 1 Traktatu.
(6) Wskazane jest wyjaśnienie zasad, na podstawie których obciąża się przewoźników macierzystych za rezerwacje, których przyjęcie wymagane jest przez konkurencyjne KSR.
(7) Niezbędne jest wyjaśnienie zasad, na podstawie których dokonywane są obciążenia KSR za usługi świadczone na rzecz uczestniczących przewoźników i abonentów, w szczególności w odniesieniu do środków zachęcających oraz w celu poprawy przejrzystości.
(8) Konieczne jest zapewnienie, że strony trzecie świadczące usługi w imieniu KSR podlegają tym samym obowiązkom, które kodeks nakłada na ten komputerowy system rezerwacji.
(9) Wymagania kodeksu dotyczące kontroli KSR są również stosowane w celu kontroli wymagań dotyczących ochrony danych, wynikających z dyrektywy 95/46/WE.
(10) Niezbędne jest określenie obowiązków abonentów, wynikających z kodeksu po to, aby usługi rezerwacji, które świadczą na rzecz swoich klientów nie były niedokładne, błędne czy dyskryminacyjne.
(11) Należy ustanowić wyraźne przepisy dotyczące prawa głosu pozwanego w sprawach, w których Komisja wyraża sprzeciw.
(12) Włączenie usług przewozów kolejowych do głównego rejestru KSR może poprawić jakość informacji dostępnych dla konsumenta i zapewnić konsumentom najlepsze zaplanowanie podróży.
(13) Przewoźnicy kolejowi dostarczający pewne, wyraźnie określone kategorie swoich usług za pomocą głównych rejestrów KSR, podlegają podobnym warunkom do tych, które nakładane są na przewoźników lotniczych.
(14) Opcje informacyjne lub dystrybucyjne, oferowane przez przewoźnika lub grupę przewoźników lotniczych, nie podlegają pewnym przepisom kodeksu, pod warunkiem, że takie rozwiązania są jasno i nieustannie określane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 2299/89 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do każdego komputerowego systemu rezerwacji, tak dalece, jak obejmuje on produkty transportu lotniczego i tak dalece, jak produkty transportu kolejowego są zawarte w głównych rejestrach i kiedy są one oferowane do użytku lub używane na terytorium Wspólnoty, niezależnie od:
- statusu lub przynależności państwowej sprzedawcy systemu,
- źródła wykorzystywanych informacji lub lokalizacji odpowiednich centralnych jednostek przetwarzania danych,
- położenia geograficznego portów lotniczych, między którymi prowadzony jest transport lotniczy";
2) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) lit. l) otrzymuje brzmienie:
"l) "abonent"; oznacza osobę, inną niż konsument, lub przedsiębiorstwo, inne niż uczestniczący przewoźnik, korzystające z KSR na mocy umowy lub innych porozumień finansowych z sprzedawcą systemu.
Porozumienie finansowe uważa się za istniejące, gdy dokonana zostaje konkretna płatność za usługi sprzedawcy systemu lub, gdy następuje zakup produktu transportu lotniczego";
b) litera m) otrzymuje brzmienie:
"m) "konsument"; oznacza każdą osobę pragnącą uzyskać informację o produkcie transportu lotniczego lub zamierzającą nabyć produkt transportu lotniczego na użytek własny";
c) dodaje się litery w brzmieniu:
"q) "produkt transportu kolejowego płatny osobno"; oznacza przewóz osoby koleją między dwiema stacjami, w tym wszelkie związane z nim usługi dodatkowe i korzyści dodatkowe oferowane na sprzedaż lub sprzedane w ramach tego produktu;
r) "produkt transportu kolejowego w pakiecie"; oznacza sporządzone uprzednio zestawienie produktu transportu kolejowego, płatnego osobno, z innymi usługami, niebędącymi usługami dodatkowymi dla transportu kolejowego, proponowane w sprzedaży lub sprzedane w ramach tej ceny;
s) "produkt transportu kolejowego"; oznacza zarówno produkty transportu kolejowego płatne osobno jak i produkty transportu kolejowego w pakiecie;
t) "bilet"; oznacza ważny dokument uprawniający do transportu lub jego równoważność w formie niepapierowej, w tym elektronicznej, wystawiony lub zatwierdzony przez przewoźnika lub upoważnionego przez niego agenta;
u) "podwójna rezerwacja"; oznacza sytuację, która powstaje, gdy dla tego samego pasażera dokonano dwóch lub więcej rezerwacji, podczas gdy oczywiste jest, iż ten pasażer nie będzie w stanie wykorzystać więcej niż jednej z nich.";
3) w art. 3a wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) Przewoźnik macierzysty nie jest zobowiązany do akceptowania jakichkolwiek kosztów z tym związanych, poza kosztami wynikającymi z powielania dostarczanych informacji i przyjętych rezerwacji.
Opłata dla KSR za przyjętą rezerwację, dokonana zgodnie z przepisami niniejszego artykułu nie może przekroczyć opłaty, jaką ten sam KSR obciąża uczestniczących przewoźników za taką równoważną transakcję";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zobowiązanie nałożone na mocy niniejszego artykułu nie jest stosowane wobec konkurencyjnego KSR, jeśli zgodnie z procedurami art. 11 zostało postanowione, że ten KSR narusza art. 4a lub art. 6 dotyczące nieautoryzowanego dostępu przewoźników macierzystych do informacji.";
4) w art. 4 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zasady określone w akapicie pierwszym i drugim stosuje się do usług kolejowych w odniesieniu do danych dostarczanych w celu włączenia ich do rejestru głównego.";
5) w art. 4a dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Sprzedawca systemu zapewnia, że jakiekolwiek strony trzecie, świadczące usługi KSR w całości lub w części w jego imieniu, spełniają odpowiednie przepisy niniejszego rozporządzenia.";
6) w art. 6 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) informacje dotyczące określonych indywidualnych rezerwacji należy udostępniać na równorzędnych zasadach i wyłącznie przewoźnikowi lotniczemu lub przewoźnikom uczestniczącym w świadczeniu usług oraz abonentom, których dotyczą rezerwacje.
Informacja, będąca pod nadzorem sprzedawcy systemu, dotycząca określonej indywidualnej rezerwacji jest archiwizowana poza systemem dostępnym przez internet w terminie 72 godzin liczonych od uzupełnienia ostatniego elementu w rezerwacji indywidualnej i niszczona w terminie trzech lat.
Dostęp do takich danych jest dozwolony wyłącznie w kwestiach sporów rachunkowych.";
7) w art. 6 ust. 1 lit. b) wprowadza się następujące zmiany:
a) ppkt ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) takie dane mogą i, na żądanie, zawierają dane o wszystkich uczestniczących przewoźnikach i/lub abonentach, ale nie obejmują bezpośrednio lub pośrednio identyfikacji lub informacji osobistych pasażera lub użytkownika będącego osobą prawną;";
b) dodaje się, co następuje:
"iv) informacja staje się dostępna zarówno w całości jak i selektywnie, na żądanie uczestniczących przewoźników i abonentów, w zakresie rynku, na którym działają;
v) grupy linii lotniczych i/lub abonentów są uprawnione do zakupu danych do dalszego uniwersalnego przetwarzania";
8) skreśla się art. 6 ust. 4 i 5;
9) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 9a
1. a) W przypadku informacji dostarczanej przez KSR, abonent używa rejestru neutralnego, zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a) i b), chyba że wymagany jest inny rejestr, w celu spełnienia preferencji wskazanych przez konsumenta.
b) Żaden abonent nie może manipulować informacją, dostarczoną przez KSR, w sposób prowadzący do niedokładnego, błędnego lub dyskryminacyjnego przedstawienia tej informacji jakiemukolwiek konsumentowi.
c) Abonent dokona rezerwacji i wystawi bilety, zgodnie z informacją zawartą w używanym komputerowym systemie rezerwacji lub na podstawie upoważnienia uzyskanego od przewoźnika, którego ona dotyczy.
d) Abonent powiadomi każdego konsumenta o wszelkich zmianach wyposażenia na trasie, ilości postojów w podróży, identyfikacji przewoźnika lotniczego obsługującego w danym momencie połączenie oraz wszelkich zmianach portów lotniczych, zawartych w każdym wymaganym rozkładzie podróży, w takim zakresie, w jakim ta informacja jest dostępna w KSR.
Abonent poinformuje konsumenta o nazwie i adresie sprzedawcy systemu, celu przetwarzania danych, czasie zachowania danych osobistych oraz o sposobach uzyskania danych przez podmiot na mocy wykonania swych praw dostępu.
e) Konsument jest uprawniony do uzyskania wydruku z rejestru komputerowego systemu rezerwacji, w każdym momencie lub do dostępu do równoległego rejestru KSR, odzwierciedlającego obraz wyświetlany abonentowi.
f) Osoba jest uprawniona do efektywnego bezpłatnego dostępu do własnych danych, bez względu na to, czy dane przechowywane są przez komputerowy system rezerwacji czy też przez abonenta.
2.
Abonent używa opcji dystrybucji danych komputerowego systemu rezerwacji zgodnie z załącznikiem II."
10) w art. 10 ust. 1 i 2 otrzymuje brzmienie:
"1. a) Żadna opłata obciążająca uczestniczącego przewoźnika przez sprzedawcę systemu nie może być dyskryminująca, musi posiadać rozsądną strukturę i musi pozostawać w rozsądnym związku z kosztem usług świadczonych i wykorzystanych oraz w szczególności musi być taka sama dla tego samego poziomu świadczonych usług.
Fakturowanie za usługi komputerowego systemu rezerwacji jest wystarczająco szczegółowe, aby pozwalało uczestniczącemu przewoźnikowi na dokładne stwierdzenie, z których usług skorzystano i jakie opłaty zostały za nie pobrane, dlatego faktury zawierające opłaty za rezerwacje zawierają, jako minimum, następujące informacje w każdym segmencie:
- typ rezerwacji KSR,
- nazwisko pasażera,
- państwo,
- kod identyfikacyjny agencji IATA/ARC,
- kod miasta,
- segment pary miast,
- datę rezerwacji (data transakcji),
- datę lotu,
- numer lotu,
- kod statusu (status rezerwacji),
- typ usługi (klasa usługi),
- nazwę rekordu pasażera (PNR), lokalizator (numer rezerwacji), oraz
- wskaźnik rezerwacji/anulowania.
Informację o fakturze należy przekazywać za pomocą medium magnetycznego.
Opłata za informację o fakturze, podana w formie wybranej przez przewoźnika, nie może przewyższać kosztu samego medium oraz kosztu jego transportu.
Uczestniczący przewoźnik lotniczy ma możliwość dostępu do informacji o jakiejkolwiek rezerwacji lub transakcji, która zostanie obciążona opłatą za rezerwację.
Jeśli przewoźnik skorzysta z tej opcji, ma możliwość odrzucenia każdej takiej rezerwacji lub transakcji, chyba że ta ostatnia została już zaakceptowana.
W przypadku takiego odrzucenia, przewoźnik lotniczy nie jest obciążany za rezerwację lub transakcję.
b) Żadna opłata za dzierżawę sprzętu lub inną usługę, wystawiona abonentowi przez sprzedawcę systemu, nie może być dyskryminująca, musi posiadać rozsądną strukturę, i musi pozostawać w rozsądnym związku z kosztem usługi świadczonej i wykorzystanej oraz w szczególności musi być taka sama dla tego samego poziomu świadczonych usług.
Korzyści za wyniki, przyznane abonentom, przez sprzedawcę systemu w formie zniżek na opłaty za dzierżawę lub prowizji, są uznane za koszty dystrybucyjne sprzedawcy systemu a ich podstawą są segmenty biletowe.
Jeśli, z zastrzeżeniem załącznika II ust. 5 sprzedawca systemu nie wie czy bilet został wystawiony czy też nie, wówczas ten sprzedawca systemu zobowiązany jest opierać się na zgłoszeniu numeru biletu od abonenta.
Fakturowanie za usługi KSR jest wystarczająco szczegółowe, aby pozwoliło abonentowi wyraźnie stwierdzić, z których usług skorzystano i jakie zastosowano w ich przypadku opłaty.
2.
Sprzedawca systemu, na życzenie, udostępnia zainteresowanym stronom, w tym konsumentom, szczegóły obowiązujących procedur, opłaty i udogodnienia systemowe, w tym interfejsy, użyte kryteria edycji i wyświetlania.
Informacja ta jest zwolniona z opłat dla konsumentów i obejmuje ona przetwarzanie danych personalnych.
Niniejszy przepis nie wymaga jednakże od sprzedawcy systemu ujawnienia informacji zastrzeżonych prawnie, takich jak oprogramowanie.";
11) w art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przed podjęciem decyzji zgodnie z art. 11 lub 16, Komisja umożliwia zainteresowanym przedsiębiorstwom lub związkom przedsiębiorstw wypowiedzenie się w sprawach, wobec których Komisja wyraża lub wyraziła zastrzeżenia."
12) artykuł 21 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 21
1.
Zarówno art. 5, art. 9 ust. 5 jak i załączników nie stosuje się do KSR używanego przez przewoźników lotniczych lub grupy przewoźników lotniczych:
a) w ich własnym biurze lub własnych biurach i stanowiskach sprzedaży wyraźnie określonych jako takie;
lub
b) udostępniając informacje i/lub urządzenia dystrybucyjne, dostępne w ramach publicznej sieci telekomunikacyjnej, przy wyraźnym i stałym określeniu agencji informacyjnych lub dostawców jako takich.
2.
Gdy rezerwacja dokonywana jest bezpośrednio przez przewoźnika lotniczego, podlega ona zastrzeżeniom art. 9a lit. d) i f).";
13) w art. 21a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Sprzedawca systemu zapewnia monitorowanie dostosowania technicznego KSR do art. 4a i 6 przez niezależnego rewidenta w każdym roku kalendarzowym.
W tym celu rewident ma zapewniony dostęp, w każdym momencie, do wszystkich programów, procedur, operacji i zabezpieczeń zastosowanych w komputerach lub systemach komputerowych, przez które sprzedawca systemu dostarcza swoje usługi dystrybucyjne.
Każdy sprzedawca systemu przedkłada Komisji swoje sprawozdanie, dotyczący badania dostawcy i jego wyników. Sprawozdanie należy przedłożyć Komisji w terminie czterech miesięcy liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym przeprowadzono badanie.
Komisja zbada takie sprawozdanie w celu podjęcia wszelkich niezbędnych działań, zgodnie z art. 11 ust. 1.";
14) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 21b
1.
Z zastrzeżeniem niniejszego artykułu, niniejsze rozporządzenie stosuje się w zakresie włączenia produktów transportu kolejowego.
2.
Sprzedawca systemu może zdecydować o włączeniu usług kolejowych do rejestru głównego swojego KSR.
3.
Gdy sprzedawca systemu postanowi uwzględnić produkty kolejowe w rejestrze głównym swojego KSR, wybiera on włączenie pewne wyraźnie określone kategorie usług kolejowych, w odniesieniu do zasad ustanowionych w art. 3 ust. 2.
4.
Operator transportu kolejowego zostaje uznany za uczestniczącego przewoźnika lub przewoźnika macierzystego, gdzie właściwe, w celu jego kodowania, jeśli posiada on umowę ze sprzedawcą systemu na dystrybucję swoich produktów przez główny rejestr KSR lub własny system rezerwacji będący KSR, jak określono w art. 2 lit. f).
Z zastrzeżeniem ust. 5, produkty te są uznane za produkty transportu lotniczego i zawarte w rejestrze głównym, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku I.
5. a) Stosując reguły ustanowione w załączniku I ust. 1 i 2 do usług kolejowych, sprzedawca systemu dostosowuje zasady kolejności w głównym rejestrze, w celu wzięcia pod uwagę potrzeb konsumentów w zakresie udzielania adekwatnej informacji o usługach kolejowych, które stanowią opcję konkurencyjną wobec usług lotniczych.
W szczególności, sprzedawcy sytemu mogą przyporządkować usługi kolejowe o ograniczonej liczbie krótkich postojów do bezpośrednich usług lotniczych bez przesiadek.
b) Sprzedawcy systemów określają przejrzyste kryteria w celu zastosowania niniejszego artykułu w przypadku usług kolejowych.
Kryteria te obejmują czas podróży i odzwierciedlają potrzebę uniknięcia nadmiernego wypełniania ekranu.
Przynajmniej na dwa miesiące przed ich zastosowaniem, kryteria te są przedkładane dla informacji Komisji.
6.
Do celów niniejszego artykułu wszelkie odniesienia do "połączeń"; w niniejszym rozporządzeniu uważa się za uwzględniające odniesienia do "usług kolejowych"; a odniesienia do "produktów transportu lotniczego"; uważa się za zawierające odniesienia do "produktów kolejowych";.
7.
Należy zwrócić szczególną uwagę na ocenę stosowania niniejszego artykułu w sprawozdaniu Komisji na mocy art. 23 ust. 1.";
15) w art. 22 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi uszczerbku dla ustawodawstwa krajowego, dotyczącego środków w zakresie bezpieczeństwa, porządku publicznego i ochrony danych, podjętych w celu stosowania dyrektywy 95/46/WE [6].";
16) artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
W okresie dwóch lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja sporządzi sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia, które między innymi uwzględnia rozwój sytuacji gospodarczej odpowiednich rynków.
Do sprawozdania mogą być dołączone propozycje weryfikacji niniejszego rozporządzenia.";
17) Załącznik zastępuje się załącznikiem I i II ustanowionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzydziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, z wyjątkiem nowego art. 10 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2299/89, który wchodzi w życie sześć miesięcy po opublikowaniu niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 331/1999
z dnia 12 lutego 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2629/97 w odniesieniu do paszportów w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [1], w szczególności jego art. 10 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2629/97 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2194/98 [3], ustanawia szczegółowe zasady w zakresie kolczyków, rejestrów i paszportów w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła;
właściwe jest uwzględnienie trudności wskazanych przez Państwa Członkowskie dotyczących informacji przewidzianych dla paszportów towarzyszących bydłu urodzonemu przed 1 stycznia 1998 r.;
właściwe jest umożliwienie wyboru co do zamieszczenia niektórych informacji w paszportach towarzyszących bydłu urodzonemu przed 1 stycznia 1998 r.; niniejsze odstępstwo nie powinno podawać w wątpliwość obowiązku zamieszczenia tych informacji w paszportach bydła urodzonego na terytorium Państwa Członkowskiego, jeżeli taki wymóg przewidują przepisy krajowe tego państwa;
rozporządzenie (WE) nr 2629/97 należy odpowiednio zmienić;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2629/97 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów pkt 1 lit. a) informacje przewidziane w art. 14 ust. 3 pkt C.1 tiret drugie i piąte dyrektywy 64/432/EWG nie są obowiązkowe w przypadku paszportów bydła urodzonego przed 1 stycznia 1998 r.
Odstępstwo przewidziane w powyższym ustępie staje się skuteczne bez uszczerbku dla obowiązku zamieszczenia wymienionych informacji w paszportach bydła urodzonego na terytorium Państwa Członkowskiego, jeżeli taki wymóg przewidują przepisy krajowe tego państwa.
Państwa Członkowskie przekazują sobie oraz Komisji zastosowane przepisy dotyczące informacji, o których mowa w niniejszym ustępie." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 344/1999
z dnia 16 lutego 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1439/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3013/89 w odniesieniu do przywozu i wywozu produktów sektora mięsa baraniego i koziego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2467/98 z dnia 3 września 1998 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], w szczególności jego art. 17 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: procedura korygowania wykazu organów wystawiających dokumenty pochodzenia powinna zostać uproszczona w celu uwzględnienia w odpowiednim momencie uaktualnionej sytuacji, Komisja powinna być upoważniona do korygowania tego wykazu organów na podstawie swojej decyzji;
Australia wyznaczyła nową agencję wystawiającą dokumenty pochodzenia; należy odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1439/95 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1764/98 [3]; wyznaczenie przez Australię nowej agencji wystawiającej dokumenty jest skuteczne od 1 lutego 1999 r., od tej daty należy uważać za ważne dokumenty wystawione przez tę agencję;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1439/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wykaz może być skorygowany przez Komisję, w przypadku gdy organ wystawiający nie jest już uznawany, gdy nie wypełnia obowiązków spoczywających na nim lub gdy jest wyznaczony nowy organ wystawiający.";
2) w załączniku I nazwę "Department of Primary Industries and Energy" zastępuje się nazwą "Department of Agriculture, Fisheries and Forestry".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 378/1999
z dnia 19 lutego 1999 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Grecja, Hiszpania i Francja przekazały Komisji wnioski w sprawie rejestracji kilku nazw jako nazw pochodzenia;
zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności, że zawierają wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4;
po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała w odniesieniu do nich żadnej deklaracji sprzeciwu zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92;
w rezultacie omawiane nazwy powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia;
Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 38/1999 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych", przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 379/1999
z dnia 19 lutego 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1638/98 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2568/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2248/98 [4] określa właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz właściwe metody analizy;
w celu zharmonizowania warunków przygotowywania próbek oliwy z oliwek do analizy zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2568/91, to rozporządzenie powinno wymagać zastosowania dodatkowo międzynarodowej normy EN ISO 5555 do już stosowanej międzynarodowej normy EN ISO 661;
w celu umożliwienia wprowadzenia okresu dostosowawczego do nowych norm i zapewnienia czasu na wprowadzenie środków stosowania tych norm, należy odroczyć stosowanie niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2568/91 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Próbki służące do określania właściwości oliwy, przewidziane w załączniku I, mają być pobierane zgodnie z międzynarodową normą EN ISO 661 dotyczącą sporządzania próbek do testów oraz międzynarodową normą EN ISO 5555 dotyczącą pobierania próbek." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/1999
z dnia 22 lutego 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 975/98 w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet EUR przeznaczonych do obiegu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 105a ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 975/98 [4] ustanawia parametry techniczne ośmiu nominałów włączonych do pierwszej serii monet EUR; dyrektorzy mennic opracowali na podstawie niniejszego rozporządzenia bardziej szczegółowe parametry konieczne przy produkcji;
przemysł automatów do sprzedaży po przeprowadzeniu rozpoznania powyższych parametrów szczegółowych poprosił o zwiększenie masy monety 50 centowej w celu zapewnienia bardziej jednoznacznego odróżnienia tej monety i zmniejszenia ryzyka nadużyć finansowych; Europejska Unia Niewidomych po przeprowadzeniu badań próbek z pierwszych serii produkcyjnych zwróciła uwagę, że karbowanie brzegu monet 50 i 10 centowych nie zgadza się z karbowaniem próbek uzgodnionych w trakcie procesu produkcyjnego poprzedzającego przyjęcie rozporządzenia (WE) nr 975/88; w celu zapewnienia akceptacji nowego systemu przez użytkowników wskazane wydaje się przychylenie do próśb wyrażonych zarówno przez sektor automatów do sprzedaży jaki i przez Europejską Unię Niewidomych; w celu spełnienia wymagań sektora automatów do sprzedaży konieczne jest zwiększenie masy monety 50 centowej z 7 g do 7,8 g; w celu spełnienia wymagań Europejskiej Unii Niewidomych i uniknięcia wszelkiego ryzyka błędnej interpretacji w przyszłości wskazane wydaje się zmodyfikowanie parametrów brzegu monet 50 i 10 centowych z "grubo karbowanej" na "kształtowaną krawędź z drobnymi półokrągłymi nacięciami", która lepiej odpowiada kształtowi brzegu monety pierwotnie uzgodnionemu z Europejską Unią Niewidomych dla obu tych monet;
ograniczenie zmian parametrów technicznych do masy monety 50 centowej i brzegu monet 10 i 50 centowej konieczne jest do utrzymania harmonogramu produkcji i wprowadzenia monet EUR w dniu 1 stycznia 2002 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 975/98 do tabeli wprowadza się następujące zmiany:
1) Wiersz czwarty dotyczący monety 50 centowej otrzymuje brzmienie:
a) w kolumnie trzeciej, liczbę "1,69" zastępuje się "1,88";
b) w kolumnie czwartej, liczbę "7" zastępuje się "7,8";
c) w kolumnie ósmej wyrazy "grubo karbowana" zastępuje się "kształtowana krawędź z drobnymi półokrągłymi nacięciami".
2) W wierszu szóstym dotyczącym monety 10 centowej ósma kolumna wyrazy "grubo karbowana" zastępuje się "kształtowana krawędź z drobnymi półokrągłymi nacięciami".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z Traktatem z zastrzeżeniem art. 109k ust. 1 i protokołów 11 i 12.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 464/1999
z dnia 3 marca 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących pomocy w odniesieniu do suszonych śliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2199/97 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: tytuł I rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wprowadza system pomocy produkcyjnej dla niektórych przetworów owocowych i warzywnych; rozporządzenie Komisji (WE) nr 504/97 z dnia 19 marca 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy produkcyjnej dla przetworów owocowych i warzywnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1590/98 [4], ustanawia ogólne zasady mające zastosowanie do tego systemu; należy ustanowić niektóre szczegółowe zasady odnoszące się w szczególności do suszonych śliwek, bez uszczerbku dla innych przepisów rozporządzenia (WE) nr 504/97;
jakość owoców może być zmienna; należy ustalić cenę minimalną oraz pomoc produkcyjną dla określonej klasy produktu objętego obrotem, natomiast kwoty stosowane w odniesieniu do innych klas powinny być pochodnymi ceny tej klasy oraz klasy te należy określić, uwzględniając, dla kwot będących takimi pochodnymi, właściwości poszczególnych klas;
celem minimalnych wymogów jakości, określonych w art. 4 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2201/96, jest unikanie produkcji produktów, w odniesieniu do których brak jest popytu, lub produktów, które powodowałyby zakłócenia na rynku; wymogi te muszą być określone na podstawie tradycyjnych i uczciwych procedur wytwarzania; w celu zapewnienia zgodności z tymi przepisami należy określić minimalne właściwości wymagane w odniesieniu do suszonych śliwek nabywanych przez przetwórców i śliwek kwalifikujących się do objęcia pomocą;
do niniejszego rozporządzenia zostają włączone przepisy, odnoszące się w szczególności do suszonych śliwek, art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1709/84 z dnia 19 czerwca 1984 r. w sprawie cen minimalnych płaconych producentom i kwot pomocy produkcyjnej dla niektórych przetworzonych owoców i warzyw kwalifikujących się do objęcia pomocą produkcyjną [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1591/98 [6] oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2022/85 z dnia 22 lipca 1985 r. w sprawie minimalnych wymogów jakości dla suchych śliwek i suszonych śliwek kwalifikujących się do objęcia pomocą produkcyjną [7], aktualizując te przepisy zgodnie z rozwojem stanu prawnego, rozwojem technicznym i rozwojem sytuacji gospodarczej oraz zgodnie ze zdobytymi doświadczeniami; w związku z tym należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 2022/85 i art. 3 oraz załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1709/84;
jeżeli produkty uprawia się w jednym Państwie Członkowskim i przetwarza się je w innym Państwie Członkowskim, wówczas władze Państwa Członkowskiego, w którym produkty są uprawiane, powinny dostarczyć dowód potwierdzający, że Państwu Członkowskiemu dokonującemu wypłat z tytułu pomocy produkcyjnej płacone są ceny minimalne;
ceny minimalne i wysokość kwot pomocy ustala się dla produktów suszonych na określonym etapie tradycyjnego procesu przetwarzania; należy zwrócić uwagę na zapewnienie, aby śliwki, na których produkcję udzielono pomocy, są rzeczywiście przetwarzane na produkty gotowe do oferowania do spożycia przez ludzi; wobec postępującego ostatnio rozwoju produkcji śliwek półsuszonych i jej znacznego gospodarczego potencjału, w odniesieniu do produktów, które nie podlegają takiemu suszeniu jako części ich procesu przetwarzania, nie należy wyłączać z tego powodu możliwości objęcia przyznaniem pomocy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "śliwki d’Ente" oznaczają fizjologicznie dojrzałe, świeże śliwki odmiany d’Ente, z gatunku Prunus domestica L.;
b) "suszone śliwki" oznaczają produkty otrzymane przez odwodnienie śliwek d’Ente;
c) "suche śliwki" oznaczają suszone śliwki otrzymane z suszonych śliwek o maksymalnej zawartości wilgoci 23 %;
d) "śliwki półsuszone" oznaczają suszone śliwki otrzymane w drodze odwadniania śliwek d’Ente do chwili osiągnięcia zawartości wilgoci równej od 30 do 35 %, bez stosowania procesu uzupełniania wilgotności;
e) "partia" oznacza ilość pojemników przedstawionych łącznie przez producenta lub uznaną grupę producentów do przyjęcia przez przetwórcę.
Artykuł 2
W celu zakwalifikowania do wypłaty pomocy, określonej w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, śliwki muszą odpowiadać właściwościom określonym w załączniku I(B) i być uzyskane z suszonych śliwek odpowiadających właściwościom określonym w załączniku I(A), za które została w pełni zapłacona cena minimalna.
Artykuł 3
1.
Cenę minimalną płatną na rzecz producentów suszonych śliwek i pomoc produkcyjną w odniesieniu do śliwek ustala się za 100 kilogramów wagi netto produktu o maksymalnej zawartości wilgoci wynoszącej 23 % w kategorii rozmiaru odpowiadającego ilości 66 owoców na 500 g.
Dla innych kategorii rozmiaru cena minimalna i pomoc jest wynikiem mnożenia przez jeden ze współczynników wymienionych w załączniku II.
2.
Do celów stosowania ceny minimalnej i pomocy produkcyjnej w odniesieniu do śliwek półsuszonych ich rozmiar i wagę określa się odpowiednio w odniesieniu do rozmiaru i wagi suszonych śliwek i suchych śliwek, w drodze pomnożenia rozmiaru przez 1,18461 oraz wagi przez 0,84416.
Artykuł 4
W przypadku gdy przetwarzanie odbywa się poza obszarem Państwa Członkowskiego, w którym produkt był uprawiany, wówczas to Państwo Członkowskie dostarcza Państwu Członkowskiemu wypłacającemu pomoc produkcyjną dowód potwierdzający, że producentowi została zapłacona cena minimalna.
Artykuł 5
1.
Weryfikację spełnienia wymogów jakości w odniesieniu do suszonych śliwek przeprowadza się na podstawie próbek pobieranych przez przetwórcę z partii, przed dokonaniem klasyfikacji według rozmiaru oraz w uzgodnieniu z producentem.
Próbki badane są zarówno przez przetwórcę, jak i przez producenta oraz rejestruje się wyniki weryfikacji.
2.
W odniesieniu do suszonych śliwek przetwórca podczas okresu przetwarzania dokonuje weryfikacji, w drodze pobierania próbek z każdej partii, czy produkty spełniają wymogi kwalifikujące dla objęcia pomocą.
Wyniki weryfikacji rejestruje się.
Minimalna waga netto każdej badanej próbki wynosi 1 kg.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki, w szczególności w drodze sprawdzania ewidencji towarowej, celem uzyskania pewności, że śliwki, w odniesieniu do których otrzymano pomoc, zostały następnie przetworzone na produkty, jak określono w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 504/97.
Artykuł 7
Artykuł 3 i załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1709/84 i rozporządzenie (EWG) nr 2022/85 uchyla się.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku gospodarczego 1999/2000.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 481/1999
z dnia 4 marca 1999 r.
ustanawiające ogólne zasady zarządzania programami promowania niektórych produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1638/98 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1627/98 [4], w szczególności jego art. 46 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady EWG nr 1195/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie środków mających zwiększać spożycie i wykorzystanie jabłek [5], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1201/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie środków mających zwiększać spożycie owoców cytrusowych [6], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1332/92 z dnia 18 maja 1992 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do oliwek stołowych [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1267/95 [8], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2067/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie środków promowania i wprowadzania do obrotu jakościowej wołowiny i cielęciny [9], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2073/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie promocji spożycia we Wspólnocie i rozszerzenia rynków mleka i przetworów mlecznych [10], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2275/96 z dnia 22 listopada 1996 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do żywych roślin i produktów upraw kwiatowych [11], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3461/85 [12], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1402/97 [13], (EWG) nr 2282/90 [14], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2404/96 [15], (EWG) nr 3601/92 [16], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2507/94 [17], (EWG) nr 1318/93 [18], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 351/1999 [19], (WE) nr 3582/93 [20], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1432/97 [21], oraz (WE) nr 803/98 [22] w sprawie promocji soku winogronowego, jabłek, owoców cytrusowych, oliwek stołowych, jakościowej wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, żywych roślin oraz produktów upraw kwiatowych, odpowiednio ustanawiają różne zasady dla różnych sektorów w odniesieniu do długości trwania programów, zarządzania finansowego umowami i, w szczególności, warunków płatności;
w interesie racjonalnego zarządzania finansami należy zharmonizować różne zasady dotyczące realizacji umów promocyjnych, w szczególności w odniesieniu do okresu trwania umów;
konieczne jest ustanowienie, w umowach zawieranych między zainteresowanymi stronami oraz właściwymi władzami krajowymi, przepisów dotyczących wypełnienia podjętych zobowiązań w rozsądnych terminach na podstawie standardowych umów dostarczonych przez Komisję;
w celu zapewnienia prawidłowego wykonania umów wykonawcy powinni wnosić zabezpieczenie na rzecz właściwego organu równe 15 % wkładu Wspólnoty; w tym samym celu powinno zostać wniesione zabezpieczenie, jeżeli wymagana jest zaliczka;
do celów zobowiązań pierwotnych, w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [23], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3403/93 [24], sektor jakościowej wołowiny i cielęciny należy, z powodu jego szczególnych cech, odróżnić od innych sektorów objętych programami promocyjnymi;
do celów zarządzania budżetem konieczne jest stworzenie przepisów określających karę za niezłożenie wniosków o płatności lub naruszenie terminu składania wniosków o dokonanie pośrednich wypłat kwartalnych, albo za spóźnione dokonywanie płatności przez Państwa Członkowskie;
zaplanowane płatności mogą wyczerpać całość wkładu finansowego Wspólnoty, nie pozostawiając żadnego salda do wypłaty; aby uniknąć takiego ryzyka i w celu rozsądnego zarządzania finansami należy zastrzec, że zaliczka oraz rozmaite opłaty pośrednie nie mogą przekroczyć 75 % wkładu Wspólnoty; z tych samych powodów wniosek o saldo powinien być składany przez właściwy organ w określonym terminie;
Państwa Członkowskie muszą monitorować wdrażanie środków a Komisja musi być powiadamiana o wynikach środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu; w celu rozsądnego zarządzania finansami należy przewidzieć współpracę między Państwami Członkowskimi, jeżeli środki są stosowane w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym właściwy organ ma swoją siedzibę;
do celów rozsądnego zarządzania finansami oraz aby zwiększyć skuteczność stosowanych środków, należy ustanowić przepisy dotyczące niezależnej oceny tych środków jako dodatek do wewnętrznej oceny dokonywanej przez wykonawcę; należy ustanowić zasady dokonywania i finansowania takiej oceny zewnętrznej;
jeżeli całkowity budżet programu podlegającego ocenie jest stosunkowo niewielki a koszty dokonywania oceny mogą okazać się nieproporcjonalnie wysokie w porównaniu z tym budżetem, należy ustanowić, drogą wyjątku, przepis uchylający obowiązek dokonywania takiej oceny zewnętrznej;
jeżeli w danym Państwie Członkowskim wdrażanych jest kilka programów, może okazać się uzasadnione ekonomicznie powierzenie zadania dokonywania oceny wszystkich programów w tym Państwie Członkowskim jednej instytucji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetów Zarządzających ds. Wina, Mleka i Przetworów Mlecznych, Owoców i Warzyw, Wołowiny i Cielęciny, Żywych Roślin oraz Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady pośredniego zarządzania programami promocyjnymi w odniesieniu do następujących produktów:
- sok winogronowy,
- mleko i przetwory mleczne,
- jabłka i owoce cytrusowe,
- jakościowa wołowina i cielęcina,
- żywe rośliny i produkty upraw kwiatowych,
- oliwa z oliwek oraz oliwki stołowe, jeżeli jest wobec nich stosowane tego typu zarządzanie.
Artykuł 2
1.
Według procedury wyboru programów:
- z chwilą poinformowania Państwa Członkowskiego o decyzji Komisji zatwierdzającej programy promocyjne, lub
- w przypadku żywych roślin oraz produktów upraw kwiatowych, z chwilą sporządzenia ostatecznego wykazu środków wybranych przez dane Państwo Członkowskie,
wszyscy kandydaci są powiadamiani, czy ich wnioski zostały wybrane.
2. Właściwe organy zawierają umowy z zainteresowanymi stronami w ciągu 30 dni kalendarzowych od powiadomienia o decyzji Komisji lub, w przypadku żywych roślin i produktów upraw kwiatowych, od sporządzenia ostatecznego wykazu środków wybranych przez Państwo Członkowskie.
Po tym terminie nie wolno zawierać żadnych umów bez uprzedniego uzyskania zezwolenia od Komisji.
Właściwe organy korzystają ze standardowych umów dostarczonych przez Komisję.
Umowy te zawierają stosowane warunki, co do których uważa się, że obu stronom umowy są one znane i że zostały przez nie przyjęte.
Środki przewidziane w umowie są wdrażane w ciągu 12 miesięcy od dnia jej podpisania przez obie strony, z zastrzeżeniem przedłużenia tego okresu autoryzowanego przez Komisję.
Żadne przedłużenie nie może przekraczać trzech miesięcy i musi być przedmiotem należycie uzasadnionego wniosku przedłożonego przez wykonawcę właściwemu organowi przed upływem terminu umowy.
3.
Umowy nie mogą być zawierane przez dwie strony, zanim nie zostanie wniesione zabezpieczenie równe 15 % maksymalnego wkładu finansowego Wspólnoty, w celu zagwarantowania zadowalającego wykonania umowy.
Zabezpieczenie jest składane zgodnie z przepisami zawartymi w tytule III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Jednakże jeżeli wykonawca jest instytucją prawa publicznego lub działa pod nadzorem takiej instytucji, pisemna gwarancja organu nadzorczego obejmująca kwotę równą wartości procentowej wyszczególnionej w akapicie pierwszym może zostać zaakceptowana przez właściwy organ, pod warunkiem że organ nadzorczy podejmuje się sprawdzić, czy:
- podjęte zobowiązania zostały wykonane w sposób prawidłowy,
- otrzymane sumy zostały prawidłowo wykorzystane do wykonania podjętych zobowiązań.
Dowód złożenia zabezpieczenia musi wpłynąć do właściwego organu przed datą wygaśnięcia terminu ustanowionego w ust. 2 akapit pierwszy.
Zabezpieczenie jest zwalniane w terminach i pod warunkami ustanowionymi w art. 4 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wypłacania salda.
4.
Pierwotnym wymogiem w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 jest wdrożenie środków objętych umową.
Jednakże w odniesieniu do wołowiny i cielęciny wysokiej jakości mają zastosowanie dwa inne pierwotne wymogi w rozumieniu tego artykułu, a mianowicie:
a) wdrożenie środków przewidzianych w protokole kontroli, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1318/93;
b) zastosowanie, tam gdzie właściwe, kar przewidzianych w regulaminie wewnętrznym instytucji, o której mowa w art. 4 ust. 2 lit. e) wspomnianego wyżej rozporządzenia, w przypadku naruszenia szczegółowych warunków przez jej członków, i obejmujących w szczególności cofnięcie uprawnień do korzystania ze środków promocyjnych.
5.
Właściwy organ niezwłocznie przesyła Komisji kopię umowy i dowodu złożenia zabezpieczenia.
Jeżeli umowa przewiduje wdrażanie środków w innym Państwie Członkowskim, właściwy organ powiadamia władze tego Państwa o podpisaniu umowy.
Artykuł 3
1.
W ciągu 30 dni kalendarzowych od podpisania umowy wykonawca może złożyć wniosek o zaliczkę do właściwego organu, wraz z zabezpieczeniem wskazanym w ust. 3.
Po upływie tego terminu wnioski o zaliczkę nie mogą być składane.
Zaliczka może pokrywać do 30 % finansowania przez Wspólnotę.
2.
Właściwy organ musi wypłacić zaliczkę w ciągu 30 dni kalendarzowych od złożenia wniosku o wypłatę.
Jeżeli wypłata następuje z opóźnieniem, stosuje się zasady ustanowione w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [25].
3.
Zaliczka jest wypłacana pod warunkiem złożenia przez wykonawcę zabezpieczenia równego 110 % tej zaliczki na rzecz właściwego organu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w tytule III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Jednakże jeżeli wykonawca jest instytucją prawa publicznego lub działa pod nadzorem takiej instytucji, pisemna gwarancja organu nadzorczego obejmująca kwotę równą wartości procentowej wyszczególnionej w akapicie pierwszym może zostać zaakceptowana przez właściwy organ, pod warunkiem że organ nadzorczy podejmie się zapłacenia sumy objętej gwarancją, w przypadku gdy nie powstanie uprawnienie do otrzymania wypłaconej zaliczki.
Artykuł 4
1.
Kolejne wnioski o płatności pośrednie są składane przed upływem miesiąca kalendarzowego następującego po upływie każdego okresu 90 dni kalendarzowych, licząc od daty podpisania umowy.
Wnioski te pokrywają wydatki poniesione i zapłacone w tym kwartale i towarzyszą im odpowiednie dokumenty uzupełniające oraz sprawozdanie średnioroczne w sprawie wdrażania umowy.
Jeżeli w danym okresie trzech miesięcy nie poniesiono żadnych wydatków, należy o tym poinformować w takim samym terminie, jak w przypadku składania wniosków o dokonanie wypłat pośrednich.
Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej, jeżeli wnioski o płatności pośrednie oraz odpowiednie dokumenty są składane z opóźnieniem, wypłaty ulegają zmniejszeniu o 3 % za każdy pełny miesiąc spóźnienia.
Wypłaty i zaliczka, określone w art. 3 ust. 1, nie mogą w sumie przekroczyć 75 % całkowitego wkładu finansowego Wspólnoty.
Po osiągnięciu tego poziomu nie składa się już wniosków o wypłaty pośrednie.
2.
Wnioski o wypłatę salda (równego co najmniej 25 %) składa się w ciągu czterech miesięcy od zakończenia stosowania środków przewidzianych umową.
Wnioski uznaje się za złożone w sposób należyty, jeżeli towarzyszą im:
a) wszystkie odpowiednie dokumenty uzupełniające odnoszące się do wydatków;
b) podsumowanie wykonanej pracy (sprawozdanie o działaniach);
c) wewnętrzne sprawozdanie oceniające uzyskane wyniki na dzień sprawozdania i możliwości ich wykorzystania, sporządzone przez wykonawcę.
Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej, jeżeli wniosek o wypłatę salda jest składany z opóźnieniem, saldo ulega zmniejszeniu o 3 % za każdy miesiąc spóźnienia.
3.
Saldo jest wypłacane pod warunkiem sprawdzenia dokumentów, o których mowa w ust. 2.
Wypłacane saldo jest zmniejszane odpowiednio do stopnia naruszenia pierwotnych wymogów określonych w art. 2 ust. 4.
4.
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 3 ust. 3, jest zwalniane pod warunkiem, że ustanowiono ostateczne nabycie praw do wypłaconej zaliczki.
5.
Właściwy organ dokonuje wypłat, określonych w poprzednich ustępach, w ciągu 60 dni kalendarzowych od otrzymania wniosku.
Jednakże w każdej chwili podczas tych 60 dni od chwili otrzymania i zarejestrowania wniosku po raz pierwszy okres ten może ulec przerwaniu przez poinformowanie zainteresowanego wykonawcy, że wniosek nie może zostać zaakceptowany, ponieważ dana suma jest nienależna, ponieważ nie zostały dostarczone dokumenty uzupełniające wymagane dla wszystkich dodatkowych wniosków lub dlatego, że właściwy organ uznaje za konieczne uzyskanie dodatkowych informacji lub przeprowadzenie kontroli.
Termin na dokonanie wypłaty ponownie rozpoczyna bieg od dnia otrzymania żądanej informacji, która musi zostać przekazana w ciągu 30 dni kalendarzowych.
Z wyjątkiem przypadków zaistnienia siły wyższej, jeżeli powyższych wypłat dokonuje się z opóźnieniem, kwota zwracana Państwu Członkowskiemu zostaje zmniejszona zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 296/96.
6.
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3, musi pozostać ważne do chwili wypłacenia salda i jest zwalniane listem w sprawie zwrotu zabezpieczenia wydanym przez właściwy organ.
7.
W ciągu 30 dni kalendarzowych po ich otrzymaniu, właściwy organ przesyła do Komisji:
- kwartalne sprawozdania dotyczące wdrażania umowy,
- podsumowanie wykonanej pracy, oraz
- wewnętrzne sprawozdanie oceniające.
8.
Po wypłaceniu salda właściwy organ przesyła Komisji sprawozdanie finansowe zawierające szczegóły dotyczące wydatków poniesionych na podstawie umowy.
Właściwy organ zaświadcza także, że w świetle przeprowadzonych kontroli wszystkie wydatki mogą zostać uznane za kwalifikujące się do pokrycia na podstawie warunków umowy.
9.
Zabezpieczenia wstrzymane oraz nałożone kary zostają odliczone od wydatków zgłoszonych Sekcji Gwarancji EFOGR.
Artykuł 5
1.
Właściwe organy podejmują niezbędne kroki, w szczególności w drodze przeprowadzania kontroli technicznych, administracyjnych i księgowych, w odniesieniu do wykonawcy, wszystkich partnerów oraz podwykonawców, aby sprawdzić:
a) dokładność informacji oraz przedstawionych dokumentów uzupełniających; oraz
b) spełnienie wszystkich obowiązków przewidzianych w umowie.
Bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 [26], informują one Komisję przy najbliższej sposobności o wszelkich nieprawidłowościach wykrywanych podczas kontroli.
2.
Do celów przepisu ust. 1, jeżeli wykonawca wdraża środki w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym znajduje się siedziba umawiającego się właściwego organu, właściwy organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego, należycie powiadomiony z wyprzedzeniem przynamniej 10 dni roboczych, zapewnia wszelką pomoc potrzebną do weryfikacji i kontroli.
3.
Właściwy organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego ustala najlepszy sposób przeprowadzania kontroli w odniesieniu do środków wdrażanych w państwach trzecich i informuje o tym Komisję.
4.
Komisja może w dowolnej chwili wziąć udział w weryfikacji i kontrolach, o których mowa w ust. 1, 2 i 3.
W tym celu właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają Komisję we właściwym czasie o weryfikacji i kontrolach, o których mowa w ust. 2 i 3.
Komisja może również, jeżeli uzna to za stosowne, przeprowadzać wszelkie kontrole dodatkowe.
Artykuł 6
1.
W celu sporządzenia uzasadnionej opinii na temat każdego z przedstawianych programów lub, w przypadku żywych roślin i produktów upraw kwiatowych, w celu sporządzenia tymczasowego wykazu wybranych środków, właściwy organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego przeprowadza analizę ex ante zdatności proponowanych środków w odniesieniu do ogólnych i szczegółowych celów ustalonych w danym programie zgodnie z zasadami obowiązującymi w danym sektorze.
2.
Z należytym uwzględnieniem zasad wspólnotowych właściwy organ zapewnia, w miarę możliwości i przy zastosowaniu wszelkich właściwych środków, by do konkursu na przeprowadzenie oceny zewnętrznej stawały instytucje niezależne.
Wybór oceniającego musi zostać zatwierdzony przez Komisję.
W przypadku żywych roślin i produktów upraw kwiatowych, ocena jest przeprowadzana w ostatnim roku wdrażania programu.
Ocena zewnętrzna obejmuje następujące zagadnienia:
- monitorowanie planowanych środków z zastosowaniem próby reprezentatywnej,
- ocenę ex post rezultatów uzyskanych w stosunku do wyjściowo ustalonych celów,
- analizę kosztów/korzyści głównych środków programu na podstawie wskaźników wykonania (kosztu, wydajności oraz wpływu).
Sprawozdanie oceniające, sporządzone w ciągu czterech miesięcy od zakończenia stosowania środków, jest przekazywane Komisji przy najbliższej sposobności.
Drogą wyjątku, w przypadku, jeżeli całkowity budżet programu podlegającego ocenie wynosi mniej niż 100000 EUR, Komisja może, na odpowiednio uzasadniony wniosek właściwego organu, odstąpić od wymogu dokonywania oceny tego programu.
3.
Jeżeli w danym Państwie Członkowskim wdrażany jest więcej niż jeden program, zadanie przeprowadzania kontroli zewnętrznych wszystkich programów w tym Państwie Członkowskim może zostać powierzone jednej instytucji.
Koszt dokonania oceny dzieli się pomiędzy różne programy proporcjonalnie do ich indywidualnych budżetów.
4.
Finansowanie oceny odbywa się na tych samych warunkach, co finansowanie środków przewidzianych w programie.
5.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 akapit ostatni, jeżeli ocena nie zostaje wykonana lub jest niekompletna, Komisja bierze to pod uwagę rozważając kolejne programy, bez względu na konsekwencje finansowe dla instytucji oceniającej.
Artykuł 7
Stosowany kurs walutowy jest określony przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/98 [27].
Artykuł 8
1.
W przypadku dokonania nienależnych wypłat, beneficjent zwraca dane kwoty wraz z odsetkami za czas, jaki upłynął między terminem wypłaty i zwrotu kwoty przez beneficjenta.
Stosowana stopa odsetek jest równa stopie stosowanej przez Europejski Instytut Walutowy wobec własnych operacji w euro w dniu dokonania nienależnej wypłaty, według publikacji w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, powiększonej o trzy punkty procentowe.
2.
Kwoty odzyskane oraz odpowiednie odsetki są wpłacane agencjom i departamentom płatniczym i odejmowane przez nie od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, proporcjonalnie do finansowego wkładu Wspólnoty.
Artykuł 9
Uchyla się następujące przepisy:
- art. 2 ust. 3 ostatnie zdanie, art. 2 ust. 3a i 4, art. 3 ust. 2 tiret czwarte zdanie drugie, art. 3 ust. 2 akapit ostatni oraz art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 3461/85,
- art. 1 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 6–9 rozporządzenia (WE) nr 3582/93,
- art. 1 ust. 3, art. 7, 8, 8a, 9, 9a i 10 rozporządzenia (EWG) nr 2282/90,
- art. 1 ust. 3, art. 7, 8 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 3601/92,
- art. 2 ust. 1, art. 6, 7, art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1318/93,
- art. 7–11 rozporządzenia (WE) nr 803/98.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 marca 1999 r.
Stosuje się ono do umów zawartych od tego dnia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 493/1999
z dnia 5 marca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustalające dodatkowe należności celne przywozowe w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i uchylające rozporządzenie nr 163/67/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1516/96 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4 i art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [4], w szczególności jego art. 5 ust. 4 i art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2916/95, w szczególności jego art. 3 ust. 4 art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1484/95 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 117/1999 [7], przewiduje, że dodatkowa należność celna na żądanie importera może zostać ustalona na podstawie ceny przywozowej cif; w ramach Światowej Organizacji Handlu zadecydowano, że obowiązkowe jest ustalanie dodatkowej należności celnej na podstawie ceny importowej cif; art. 3 i 4 ust. 1 załącznik I oraz tytuł wyżej wymienionego rozporządzenia powinny zostać zmienione zgodnie z niniejszą decyzją;
różne ceny, które służą jako podstawa określania cen reprezentatywnych powinny zostać lepiej zdefiniowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1484/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł rozporządzenia otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. określające szczegółowe zasady wdrażania systemu dodatkowych należności przywozowych oraz ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i uchylające rozporządzenie nr 163/67/EWG"
.
2.
W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
- w akapicie pierwszym tiret drugie otrzymuje brzmienie:
- "— ceny importowe cif; do celów niniejszego rozporządzenia, następujące czynniki określają cenę importową cif: a) cena fob w kraju pochodzenia; oraz b) koszty transportu i ubezpieczenia do punktu wprowadzenia towarów na obszar celny Wspólnoty"
- w ustępie 1 zdanie ostatnie wyrazy "Ceny te" zastępuje się wyrazami "Ceny reprezentatywne",
- w ustępie 2 wyraz "trzecie" zastępuje się wyrazami "drugie i trzecie".
3.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Dodatkową należność celną ustanawia się na podstawie ceny importowej cif omawianej partii towarów zgodnie z przepisami art. 4.
2.
Gdy cena importowa cif za 100 kg partii towarów jest większa niż stosowana cena reprezentatywna określona w art. 2 ust. 1, importer przedstawia właściwym władzom importującego Państwa Członkowskiego, co najmniej następujące dowody:
- umowę zakupu lub inny równoważny dokument,
- umowę ubezpieczenia,
- fakturę,
- świadectwo pochodzenia (o ile dotyczy to sprawy),
- umowę transportu,
- oraz, w przypadku transportu morskiego, konosament.
3. W przypadku określonym w ust. 2, importer musi złożyć zabezpieczenie określone w art. 248 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [8], równe wysokości dodatkowej należności celnej, którą uiściłby, gdyby dodatkowa należność celna została obliczona na podstawie ceny reprezentatywnej mającej zastosowanie w odniesieniu do danego produktu, jak pokazano w załączniku I.
4.
Importer ma jeden miesiąc od sprzedaży omawianych produktów, przy obowiązującym terminie sześciu miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu, na udowodnienie, że partia towaru została rozdysponowana w warunkach potwierdzających prawidłowość cen określonych w ust. 2.
Niedotrzymanie jednego lub drugiego terminu pociąga za sobą utratę złożonego zabezpieczenia.
Na odpowiednio uzasadniony wniosek importera termin sześciu miesięcy może zostać jednakże przedłużony przez właściwe władze najwyżej o trzy miesiące.
Złożone zabezpieczenie jest zwalniane w stopniu, w jakim udowodnione zostały w sposób zgodny z wymogami organów celnych warunki rozdysponowania towaru.
W przeciwnym wypadku zabezpieczenie przepada w drodze zapłaty ceł dodatkowych.
5.
Jeżeli przy weryfikacji właściwe władze stwierdzą, że wymogi niniejszego artykułu nie zostały spełnione, ściągają należne cło zgodnie z art. 220 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Kwota cła, która ma zostać odzyskana lub pozostaje do odzyskania obejmuje odsetki narosłe od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu do daty ściągnięcia cła.
Stosowana jest stopa procentowa obowiązująca w odniesieniu do ściągania należności na mocy prawa krajowego.".
4.
W art. 4 ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"Jeśli różnica między daną ceną spustową określoną w art. 1 ust. 2 a ceną importową cif omawianej partii towaru:".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 494/1999
z dnia 5 marca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2571/97 w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 6, art. 12 ust. 3 i art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2571/97 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 124/1999 [4], ustanawia terminy przetworzenia i włączenia do produktów końcowych produktów określonych w art. 1 tego rozporządzenia; obecne terminy stanowią czynnik sprzyjający działaniom spekulacyjnym; dlatego terminy powinny zostać skrócone;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2571/97 "pięciu miesięcy" zastępuje się wyrazami "czterech miesięcy".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 502/1999
z dnia 12 lutego 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 [2], w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 46/1999 [4], ustanawia przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
(2) Trudności, jakie pojawiły się w ostatnich latach w ramach procedur tranzytowych spowodowały i w dalszym ciągu powodują znaczące straty dla budżetu Państw Członkowskich i środków własnych Wspólnoty oraz stanowią stałe zagrożenie dla handlu europejskiego i podmiotów gospodarczych.
(3) Unowocześnienie procedur tranzytowych zostało uznane za konieczne, a ich komputeryzacja stanowi znaczący element tego unowocześnienia.
(4) Rada Rynku Wewnętrznego przyjęła, na swym posiedzeniu w dniu 23 listopada 1995 r. [5], rezolucję Rady dotyczącą komputeryzacji tranzytu celnego; potrzeba komputeryzacji została potwierdzona w decyzji nr 210/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. przyjmującej program działań dla ceł we Wspólnocie (Cła 2000) [6].
(5) Wprowadzenie komputeryzacji zalecone zostało również przez tymczasową Komisję śledczą Parlamentu Europejskiego ds. Procedury Tranzytu Wspólnotowego [7], jak również przez Komisję w jej planie działań dotyczącym tranzytu w Europie [8].
(6) Wprowadzenie nowych skomputeryzowanych procedur opartych na wykorzystaniu nowoczesnych technologii informacyjnych i elektronicznej wymiany danych (EDI) wymaga dostosowania przepisów prawa w celu spełnienia wymagań technicznych w zakresie procedury, bezpieczeństwa i potrzeb pewności prawa.
(7) Wprowadzenie środków bezpieczeństwa technicznego, proceduralnego i fizycznego ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia oraz utrzymania pewności i niezawodności komputerowego systemu tranzytowego.
(8) W dniu 24 października 1995 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 95/46/WE [9] w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.
(9) Wprowadzenie nowego skomputeryzowanego systemu tranzytowego na różnych etapach funkcjonalnych wymaga ustanowienia podstaw prawnych zgodnych z jego rozwojem.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 341 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
"Organy celne mogą dopuścić, na warunkach i w sposób przez nie określony oraz uwzględniając zasady uregulowane przez przepisy prawa celnego, aby zgłoszenie lub niektóre jego dane szczegółowe wnoszone były z wykorzystaniem dysków lub taśm magnetycznych bądź poprzez wymianę informacji z zastosowaniem podobnych środków, a jeżeli jest to wymagane, w postaci zakodowanej";"
2) w art. 345 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Lista towarowa przedstawiana jest w wymaganej przez organy celne liczbie egzemplarzy;"
3) w art. 346 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
"Zgłoszenie T1 przedstawiane jest w urzędzie wyjścia w wymaganej przez organy celne liczbie egzemplarzy";"
4) w art. 350 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
"Towary są przewożone wraz z dokumentem T1, wydanym przez urząd celny wyjścia.
Za zgodą właściwych władz dokument może zostać wydrukowany przy użyciu komputerowego systemu głównego zobowiązanego";"
5) dodaje się art. 350a-350d w brzmieniu:
"Artykuł 350a
1.
W przypadku przetwarzania zgłoszenia tranzytowego przy użyciu systemu komputerowego w urzędzie wyjścia, dokument T1 zostaje zastąpiony przez tranzytowy dokument towarzyszący, określony w art. 350c akapit pierwszy.
2.
W przypadku określonym w ust. 1 urząd wyjścia zatrzymuje zgłoszenie tranzytowe i informuje o zwolnieniu towarów, przekazując głównemu zobowiązanemu tranzytowy dokument towarzyszący.
W tym przypadku art. 249 i art. 348 ust. 2 nie stosuje się.
Artykuł 350b
1.
Jeżeli przepisy niniejszego tytułu odnoszą się do jakichkolwiek kopii, zgłoszeń lub dokumentów stanowiących dokument T1, towarzyszący przesyłce będącej przedmiotem tranzytu wspólnotowego, przepisy te stosuje się odpowiednio do tranzytowego dokumentu towarzyszącego.
2.
Jeżeli odniesienie dokonywane jest w więcej niż jednej kopii dokumentu, organy celne zapewnią dodatkowe kopie tranzytowego dokumentu towarzyszącego.
Artykuł 350c
1.
Towarzyszący dokument tranzytowy jest zgodny ze wzorem i szczegółami przedstawionymi w załączniku 45a.
2.
Tranzytowy dokument towarzyszący nie może być zmieniany, nie mogą być na nim umieszczane dodatkowe informacje albo dokonywane skreślenia, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.
Artykuł 350d
1.
W przypadku gdy zaistnieje taka potrzeba, do tranzytowego dokumentu towarzyszącego dołącza się wykaz towarów, którego wzór i szczegóły przedstawione są w załączniku 45b, lub też listę towarową.
2.
Lista towarowa lub wykaz towarów, dotyczące tranzytowego dokumentu towarzyszącego, stanowią jego integralną część i nie mogą być od niego oddzielane;"
6) w art. 373 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
"Zabezpieczenie określone w ust. 1, może być złożone w gotówce w urzędzie wyjścia.
W tym przypadku jest ono zwracane, gdy procedura zewnętrznego tranzytu wspólnotowego zostaje zakończona w urzędzie wyjścia";"
7) artykuł 374 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 374
Gwarant zwolniony jest ze swoich zobowiązań, jak przewidziano w art. 199 ust. 1 kodeksu, a ponadto jest on zwolniony ze swoich zobowiązań po upływie dwunastu miesięcy od daty zarejestrowania zgłoszenia T1, jeżeli nie został on poinformowany przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia o niezakończeniu procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego.
Jeżeli w terminie określonym w akapicie pierwszym gwarant został poinformowany przez organy celne o niezakończeniu procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, wówczas należy go także zawiadomić, że musi on lub w danym przypadku będzie musiał uiścić kwoty, za które odpowiada w odniesieniu do danej procedury tranzytu wspólnotowego.
Zawiadomienie to musi zostać doręczone gwarantowi najpóźniej w terminie trzech lat od zarejestrowania zgłoszenia T1.
W przypadku braku zawiadomienia w powyższym terminie, gwarant jest również zwolniony ze swoich zobowiązań;"
8) po art. 388 dodaje się tekst w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ 6a
Dodatkowe przepisy stosowane w przypadku wymiany między organami celnymi informacji tranzytowych przy użyciu technologii informatycznej i sieci komputerowych
Sekcja 1
Zakres
Artykuł 388a
1.
Bez uszczerbku dla szczególnych okoliczności i przepisów niniejszego tytułu dotyczących procedury tranzytu wspólnotowego, które, w zależności od przypadku, stosuje się mutatis mutandis, wymiana informacji między organami celnymi opisana w niniejszym rozdziale odbywa się z zastosowaniem technologii informacyjnych i sieci komputerowych.
2.
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się wyłącznie do procedury zewnętrznego i wewnętrznego tranzytu wspólnotowego.
Artykuł 388b
Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do:
a) transportu towarów koleją, zgodnie z art. 413–441;
b) transportu towarów drogą powietrzną, zgodnie z art. 444;
c) transportu towarów drogą morską, gdy zgodnie z art. 448 stosowane są procedury uproszczone; oraz
d) transportu towarów rurociągami.
Sekcja 2
Bezpieczeństwo
Artykuł 388c
1.
Poza wymogami bezpieczeństwa określonymi w art. 4a ust. 2 organy celne wprowadzają i utrzymują odpowiednie środki bezpieczeństwa dla skutecznego, niezawodnego i bezpiecznego funkcjonowania całego systemu tranzytowego.
2.
W celu zapewnienia wspomnianego wyżej poziomu bezpieczeństwa każde wprowadzenie, zmiana i usunięcie danych zostaje zarejestrowane ze wskazaniem celu takiego działania, jego czasu i osoby, która tego dokonała.
Ponadto pierwotne dane lub każde dane, które były przedmiotem takiego działania, przechowuje się przez okres co najmniej trzech lat kalendarzowych, licząc od końca roku, którego dotyczą albo przez okres dłuższy, jeżeli stanowią tak odrębne przepisy.
3.
Organy celne systematycznie nadzorują stosowanie środków bezpieczeństwa.
4.
Zainteresowane organy celne informują się wzajemnie o wszystkich podejrzeniach dotyczących naruszeń środków bezpieczeństwa.
Sekcja 3
Zgłoszenie tranzytowe
Artykuł 388d
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 222 ust. 1 zgłoszenie tranzytowe dokonywane z zastosowaniem techniki przetwarzania danych, określonej w art. 4a ust. 1 lit. a), odpowiada pod względem struktury i szczegółów określonym w załącznikach 37a i 37b.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, jeżeli zgłoszenie tranzytowe dokonane jest zgodnie z art. 388f, stosuje się art. 222–224.
Artykuł 388e
Organy celne mogą dopuścić, na warunkach i w sposób, jaki same określą, oraz w poszanowaniu zasad określonych w przepisach prawa celnego, wykorzystanie list towarowych w charakterze części opisowej zgłoszenia tranzytowego sporządzanego przy użyciu techniki przetwarzania danych.
Sekcja 4
Upoważnieni nadawcy
Artykuł 388f
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 398 upoważniony nadawca składa zgłoszenie tranzytowe w urzędzie wyjścia przed zamierzonym zwolnieniem towarów.
2.
Pozwolenie może być udzielone tylko osobie, która poza warunkami ustanowionymi w art. 399 składa swoje zgłoszenia tranzytowe i komunikuje się z organami celnymi przy użyciu techniki przetwarzania danych.
Artykuł 388g
Na zasadzie odstępstwa od art. 400 lit. b) pozwolenie określa w szczególności termin, w jakim upoważniony nadawca składa zgłoszenie, aby organy celne mogły przeprowadzić niezbędną kontrolę przed zamierzonym zwolnieniem towarów.
Sekcja 5
Działanie procedury
Artykuł 388h
Korzystając z komunikatu określonego w załącznikach 37a i 37b, urząd wyjścia powiadamia o transporcie towarów do zadeklarowanego urzędu przeznaczenia najpóźniej z chwilą zwolnienia towarów.
Artykuł 388i
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 356 ust. 2 urząd przeznaczenia zatrzymuje tranzytowy dokument towarzyszący i niezwłocznie powiadamia urząd wyjścia o przybyciu towarów z wykorzystaniem komunikatu określonego w załącznikach 37a i 37b oraz niezwłocznie przekazuje do urzędu wyjścia wyniki kontroli, gdy tylko będą dostępne, z wykorzystaniem komunikatu, określonego w tych samych załącznikach.
2.
Komunikat o przybyciu towaru wysłany do urzędu wyjścia nie może być wykorzystany jako dowód prawidłowej realizacji czynności tranzytowej.
Artykuł 388j
Jeżeli dane dotyczące tranzytu są przedmiotem wymiany między urzędem wyjścia a urzędem przeznaczenia z wykorzystaniem technologii informacyjnych i sieci komputerowych, kontrola towarów przeprowadzana jest na podstawie komunikatów otrzymanych z urzędu wyjścia;"
9) dodaje się załącznik 37a przedstawiony w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
10) dodaje się załącznik 37b przedstawiony w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
11) dodaje się załącznik 38a przedstawiony w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
12) dodaje się załącznik 45a przedstawiony w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia;
13) dodaje się załącznik 45b przedstawiony w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 31 marca 1999 r. Jednakże przepisy art. 350a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 są stosowane w odniesieniu do urzędów wyjścia najpóźniej w chwili wprowadzenia w nich skomputeryzowanego systemu tranzytu.
Zezwolenia udzielone zgodnie z art. 398, które pozostają ważne w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, muszą najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r. spełniać warunki art. 388f i 388g.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 508/1999
z dnia 4 marca 1999 r.
zmieniające załączniki I–IV do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2728/98 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje: od czasu przyjęcia rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 jego załączniki były wielokrotnie zmieniane; ponieważ teksty są liczne, mają złożony charakter oraz zostały opublikowane w różnych Dziennikach Urzędowych, trudno jest z nich korzystać i charakteryzują się one brakiem przejrzystości, która powinna być zasadniczą cechą wszystkich aktów prawnych; z tego względu niektóre z załączników powinny zostać ujednolicone; jednocześnie należy skorygować lub nadać bardziej precyzyjne brzmienie nazwom lub opisowi chemicznemu niektórych składników i poprawić niektóre poważne błędy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. weterynaryjnych produktów leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I–IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 510/1999
z dnia 8 marca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 w sprawie sektora surowca tytoniowego w odniesieniu do ustalenia niektórych terminów oraz zmieniające załącznik II, w którym ustanowione są obszary produkcyjne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1636/98 [2], w szczególności jego art. 7 i 11,
a także mając na uwadze, co następuje: wobec braku decyzji Rady w sprawie wniosku Komisji [3] ustalającego maksymalne progi gwarantowane dla zbiorów w latach 1999, 2000 i 2001, Państwa Członkowskie nie mogą w odniesieniu do zbiorów z roku 1999 dotrzymać terminów wyznaczonych na wydanie deklaracji kwot dla producentów ani terminów zawarcia umów kontraktacji zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [4]; terminy te muszą zostać przedłużone;
zgodnie z art. 5 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, przyznanie premii następuje pod warunkiem że tytoń w liściach pochodzą z określonego dla każdej odmiany obszaru produkcyjnego;
zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2848/98, te obszary produkcyjne ustalone są w załączniku II do tego rozporządzenia;
w wyniku wniosku Francji o włączenie Île de France do wykazu obszarów produkcyjnych grupy II zauważono, że Île de France już istnieje w szeregu wersji językowych, ale brakuje regionów Prowansja-Alpy-Côte d’Azur, Pikardia, Nord-Pas-de-Calais, Normandia i Réunion, oraz w wyniku wniosku Niemiec o włączenie "Mecklenburg-Vorpommern" do wykazu obszarów produkcyjnych grupy III bez wyrazu "westliches", załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2848/98, w którym wymienione są uznane obszary produkcyjne powinien zostać poprawiony;
środki te powinny zostać niezwłocznie zastosowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2848/98 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 55 dodaje się ust. 2 i 3 w brzmieniu:
"2.
Dla zbiorów roku 1999, w drodze odstępstwa od art. 22 ust. 3, Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 15 kwietnia wydają deklaracje kwot dla producentów indywidualnych, którzy nie są członkami grupy i dla grup producentów.
3.
Dla zbiorów roku 1999, w drodze odstępstwa od art. 10 ust. 1, umowy kontraktacji muszą zostać zawarte najpóźniej do dnia 30 czerwca, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.";
2. załącznik II zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 516/1999
z dnia 9 marca 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.
[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2261/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3]; ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z uwzględnieniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można powoływać się przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 517/1999
z dnia 9 marca 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2261/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, lub która dodaje do niej jakikolwiek inny poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wydziału Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 519/1999
z dnia 9 marca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 293/98 w zakresie terminów operacyjnych mających zastosowanie do funduszy operacyjnych organizacji producentów w sektorze owoców i warzyw oraz do pomocy w odniesieniu do składowania suszonych winogron i fig
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące EUR [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 293/98 [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1551/98 [3] wyznacza terminy operacyjne stosowane w sektorze owoców i warzyw oraz do produktów przetworzonych z sektora owoców i warzyw;
punkt 2 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 411/97 z dnia 3 marca 1997 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do programów operacyjnych, funduszy operacyjnych i wspólnotowej pomocy finansowej [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1647/98 [5], określa maksymalną kwotę kosztów ogólnych kwalifikujących się do włączenia do programu operacyjnego; ta kwota jest sumą roczną; zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 oraz na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla EUR w rolnictwie [6], kurs przeliczeniowy mający zastosowanie do innych elementów przedmiotowego funduszu operacyjnego powinien być stosowany do tej kwoty;
artykuł 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [7], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2199/97 [8], przewiduje pomoc w odniesieniu do składowania suszonych winogron i fig; pomoc ta jest przyznawana na rzeczywisty okres trwania składowania; ze względu na wykonalność administracyjną i zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 powinien zostać określony miesięcznie termin operacyjny dla przyznawania pomocy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw oraz ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 293/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Terminem operacyjnym dotyczącym rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanym do ryczałtu ustalonego w pkt 2 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 411/97 jest dzień 1 stycznia roku, do którego odnosi się ta kwota.";
2) w art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Terminem operacyjnym dotyczącym rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanym do pomocy w odniesieniu do składowania określonej w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 jest pierwszy dzień miesiąca, w odniesieniu do którego przyznano pomoc.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 528/1999
z dnia 10 marca 1999 r.
ustanawiające środki w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1638/98 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG, 1,4 % pomocy produkcyjnej dla plantatorów oliwek przyznawane jest w celu finansowania regionalnych środków w Państwach Członkowskich w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek i wpływu na środowisko; środki te, a także zadania, które można powierzyć organizacjom producentów powinny być określone;
w związku ze źródłami finansowania, podejmowane działania powinny bezpośrednio dotyczyć plantatorów oliwek lub olejarni; celem tych działań jest produkcja oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia w warunkach zachowania lub poprawy środowiska; w efekcie działania te muszą dostarczać olejarniom oliwek o cennych właściwościach i spowodować poprawę warunków tłoczenia i przechowywania oliwek;
sposób funkcjonowania sektora sprawia, że środki poprawy jakości powinny być wprowadzane w ciągu 12-miesięcznych okresów, rozpoczynając od dnia 1 maja każdego roku; działania w odniesieniu do każdego okresu muszą być ujęte w programie narodowym; Państwa Członkowskie muszą sporządzać i wykonywać swoje programy narodowe;
wydatki w każdym okresie muszą opierać się na odliczeniu z pomocy produkcyjnej w odniesieniu do roku gospodarczego poprzedzającego rok rozpoczęcia programu; produkcję szacuje Komisja zgodnie z art. 17a ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1639/98 [4]; wydatki na wykonanie programów muszą być zarządzane i kontrolowane w każdym państwie zgodnie z zasadami wspólnotowymi;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie określa środki, które należy podjąć i procedury, których należy przestrzegać w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek na poziomie regionalnym oraz jej wpływu na środowisko naturalne.
2.
Środki odnoszą się do 12-miesięcznych cykli produkcyjnych, rozpoczynających się od dnia 1 maja każdego roku i obejmują:
a) działania przeciwko mszycy oliwkowej i innym szkodliwym organizmom łącznie z uzgodnieniami dotyczącymi tępienia, ostrzegania i szacowania;
b) poprawę warunków uprawiania i pielęgnowania drzew oliwnych, zbioru oliwek, przechowywania, przetwarzania i magazynowania otrzymanej oliwy;
c) pomoc techniczną dla plantatorów i olejarni aby poprawić stan środowiska, jakość wyprodukowanych oliwek i ich przetwarzania na oliwę;
d) poprawę usuwania pozostałości po tłoczeniu, aby nie zaszkodzić środowisku;
e) szkolenie, dostarczanie informacji i pokazów dla plantatorów i olejarni na temat jakości oliwy i wpływu łańcucha produkcyjnego na środowisko naturalne;
f) tworzenie i działanie na poziomie regionalnym, okręgowym lub organizacji producentów laboratoriów analizy oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia;
g) współpracę z agencjami specjalistycznymi w programach badawczych mających na celu poprawę jakości oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia i tym samym wpływanie na poprawę środowiska.
3.
Działanie na mocy ust. 2 lit. a) i b) kładzie szczególny nacisk na metody zintegrowanej kontroli biologicznej.
Środki owadobójcze przeciwko mszycy oliwkowej należy używać w połączeniu z proteinowymi przynętami.
Jednakże w szczególnych przypadkach można użyć środków owadobójczych bez proteinowej przynęty wedle uznania agencji odpowiedzialnej za działania lecznicze.
Środki owadobójcze i sposób ich stosowania musi być taki, żeby poziom pozostałości w oliwkach z danych obszarów lub w wytłaczanej z nich oliwie nie przekraczał maksymalnych dawek dopuszczalnych przez prawodawstwo wspólnotowe.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają do dnia 31 marca każdego roku program działania na kolejny cykl produkcyjny.
Program obejmuje:
a) szczegółowy opis przewidywanych działań, łącznie z długością trwania i kosztami;
b) wykaz potrzebnych produktów i materiałów, z kosztami jednostkowymi;
c) wykaz ośrodków, agencji lub organizacji producentów odpowiedzialnych za wykonanie tych środków.
Umowy i porozumienia z ośrodkami, agencjami czy organizacjami producentów odpowiedzialnymi za wykonanie tych działań oraz przepisy administracyjne ustanowione przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do tych organów, zawiera się z mocą od lub wchodzą w życie na początku danego cyklu produkcyjnego.
Obowiązywanie takich umów i porozumień może być przewidywane na wiele lat z zastrzeżeniem dostosowań wynikających z kolejnych programów.
Przygotowuje się je przy pomocy standardowych warunków umów udostępnianych przez Komisję.
Państwo Członkowskie zatwierdza i wykonuje program na swoją odpowiedzialność.
2.
Corocznie, przed dniem 1 maja, Państwo Członkowskie będące producentem powiadamia Komisję o planowanych środkach w następnym cyklu produkcyjnym, wymienionych według kategorii wskazanych w art. 1 ust. 2, oraz o ich szacunkowych kosztach.
Artykuł 3
1.
Wydatki na środki określone w niniejszym rozporządzeniu są finansowane z odliczenia z pomocy produkcyjnej dokonanego zgodnie z art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
2. Komisja ustala w ramach procedury przewidzianej w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG, w odniesieniu do każdego cyklu produkcyjnego określonego w art. 1 ust. 2 i każdego Państwa Członkowskiego będącego producentem, pułapy finansowe dla środków kwalifikujących się do zwrotu przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
Pułapy ustala się na podstawie odliczenia z pomocy produkcyjnej, określonego zgodnie z art. 17a ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 w odniesieniu do roku gospodarczego kończącego się w roku poprzedzającym rozpoczęcie danego cyklu produkcyjnego.
3.
Jeżeli zasoby określone w ust. 1 nie są wystarczające na pokrycie wydatków na środki objęte programem dla cyklu produkcyjnego, Państwo Członkowskie może dokonać dodatkowego wkładu finansowego równego nie więcej niż 50 % finansowania przez Wspólnotę na każdy z tych środków osobno.
Ten wkład nie może być finansowany z odliczenia z pomocy produkcyjnej.
Artykuł 4
1.
Wydatki w programie przyjętym przez Państwo Członkowskie kwalifikują się na podstawie niniejszego rozporządzenia jedynie wtedy, jeżeli te środki nie są objęte innym finansowaniem przez Wspólnotę.
Jedynie najwyżej 75 % kwalifikuje się w przypadku wydatków na:
- wykonanie wymaganych działań do celów określonych w art. 1 ust. 2 lit. a),
- wynagrodzenia personelu laboratoriów określonych w art. 1 ust. 2 lit. f).
2.
Ogólne koszty wykonawców, łącznie z podwykonawcami, ogranicza się do 2 % całości kwalifikujących się wydatków.
Artykuł 5
1.
Płatności związane z:
- umowami i porozumieniami zawartymi lub przyjętymi przez Państwo Członkowskie z ośrodkami, agencjami czy organizacjami producentów odpowiedzialnymi za wykonanie tych środków,
- przepisami administracyjnymi Państwa Członkowskiego w powiązaniu z takimi ośrodkami, agencjami czy organizacjami producentów,
dokonuje się po przedstawieniu dokumentów uzasadniających wydatki oraz po zweryfikowaniu przez właściwe organy tychże dokumentów i spełnienia określonych zobowiązań.
Właściwy organ dokonuje płatności określonych powyżej w ciągu 60 dni kalendarzowych od złożenia wniosku.
Niemniej jednak ten nieprzekraczalny termin może być w każdej chwili zawieszony w ciągu 60-dniowego okresu po złożeniu wniosku o płatność, poprzez poinformowanie wykonawcy wierzyciela, że jego wniosek nie jest dopuszczalny, dlatego, że suma nie jest wymagalna z powodu braku odpowiednich dowodów na wszystkie dodatkowe wnioski, lub gdy właściwy organ zażąda dodatkowych informacji lub kontroli.
Termin nieprzekraczalny rozpoczyna się na nowo od daty otrzymania żądanej informacji, która musi być wysłana w ciągu 30 dni kalendarzowych.
Z wyjątkiem przypadków "siły wyższej" wszelkie opóźnienia w płatnościach powodują obniżenie zwrotu kosztów Państwu Członkowskiemu zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [5]
2.
Umowy lub porozumienia nie mogą być zawarte dopóki zabezpieczenie w wysokości 15 % maksymalnego finansowania przez Wspólnotę nie zostanie wniesione, aby zagwarantować właściwe ich wykonanie.
Zabezpieczenie powinno być wniesione zgodnie z tytułem III rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [6].
Jednakże jeżeli wykonawcą jest organ publiczny lub quasi publiczny, pisemna gwarancja od jego organu nadzorczego na kwotę równą procentowi określonemu w poprzednim akapicie, może być uznana przez właściwy organ, pod warunkiem że organ nadzorczy podejmie się weryfikacji, czy:
- podjęte zobowiązania zostały wykonane właściwie, i
- otrzymane sumy wykorzystano właściwie w odniesieniu do wykonania podjętych zobowiązań.
Dowód złożenia zabezpieczenia musi dotrzeć do właściwego organu przed upływem terminu określonego w ust. 1 akapit drugi.
3.
Zobowiązaniem pierwotnym w znaczeniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 jest wykonanie środków zawartych w umowie.
4.
W przypadku wieloletnich umów lub porozumień, zabezpieczenie oblicza się na podstawie wartości każdej ich rocznej części.
5.
Zwolnienie zabezpieczenia zależy od weryfikacji przez Państwo Członkowskie wykonania w terminie środków wyszczególnionych w umowie czy porozumieniu, lub w trakcie odpowiedniego okresu rocznego.
6.
Wszystkie ośrodki, agencje i organizacje producentów odpowiedzialne za wykonanie środków, przedstawiają Państwu Członkowskiemu w ciągu dwóch miesięcy od ostatecznego terminu wykonania, szczegółowe sprawozdanie z wykorzystania przyznanych funduszy wspólnotowych i końcowym efekcie wspomnianych środków.
Jeżeli sprawozdanie przedstawione jest po dwumiesięcznym terminie, 3 % wkładu Wspólnoty na omawiane środki zostanie zatrzymane za każdy miesiąc lub jego część, o którą opóźniono sprawozdanie.
Artykuł 6
1.
W ciągu 30 dni kalendarzowych od zawarcia umowy, wykonawca może przedstawić wniosek o zaliczkę właściwemu organowi wraz z zabezpieczeniem określonym w ust. 3 poniżej.
Wnioski o zaliczkę nie mogą być składane po upływie 30 dni.
Zaliczki mogą wynosić maksymalnie 30 % kwoty finansowania przez Wspólnotę.
2.
Właściwy organ musi wypłacić zaliczkę w ciągu 30 dni kalendarzowych od złożenia wniosku o zaliczkę.
Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 296/96 stosuje się, gdy płatność jest opóźniona.
3.
Zaliczka jest wypłacana, gdy wykonawca złoży zabezpieczenie równe 110 % zaliczki właściwemu organowi, zgodnie z tytułem III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Jednakże jeżeli wykonawcą jest organ publiczny lub quasi publiczny, pisemna gwarancja od organu nadzoru na sumę odpowiadającą procentowi określonemu w poprzednim akapicie może być uznana przez właściwy organ, pod warunkiem że organ nadzoru zgodzi się zapłacić kwotę objętą zabezpieczeniem, gdyby prawo do zaliczki nie zostało ustalone.
4.
Uwolnienie zabezpieczeń zależy od:
- przekazania Państwu Członkowskiemu dokumentów na poparcie poczynionych wydatków,
- weryfikacji dokumentów i ustalenia, czy wymienione zobowiązania zostały spełnione.
Artykuł 7
Jeżeli zabezpieczenie określone w art. 5 lub 6 przepada lub ulega potrąceniu zgodnie z art. 5 ust. 6, dana kwota ulega potrąceniu z wydatków Sekcji Gwarancji EFOGR.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie stosują system kontroli, w celu sprawdzenia czy działania zawarte w programach, którym przyznano finansowanie, są właściwie wykonane.
Obejmuje to:
- kontrolę administracji i księgowości w odniesieniu do poniesionych kosztów,
- kontrolę, w szczególności na miejscu, polegającą na weryfikowaniu zgodności wykonanych działań z przepisami umowy lub porozumienia lub przepisami administracyjnymi.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o planowanym systemie kontroli przy przekazywaniu informacji zgodnie z art. 2 ust. 2.
Komisja może zażądać od Państw Członkowskich takich zmian w systemie kontroli, jakie uzna za niezbędne.
3.
Krótkie sprawozdanie z wykonania programu i kontroli jest przekazywane przez Państwa Członkowskie do Komisji do dnia 1 października r. po każdym cyklu produkcyjnym.
Jest to podsumowanie środków planowanych i przeprowadzonych w kategoriach zgodnie z art. 2 ust. 2, i w odniesieniu do każdego działania podane są przydzielone koszta, wykonane kontrole i ocena osiągniętych wyników, wpływu na środowisko i napotkanych problemów.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 530/1999
z dnia 9 marca 1999 r.
dotyczące statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków i kosztów pracy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedstawiony przez Komisję, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu realizacji powierzonych jej zadań Komisja powinna być informowana o poziomie i elementach składowych kosztów pracy oraz o strukturze i rozdziale zarobków w Państwach Członkowskich;
rozwój Wspólnoty i funkcjonowanie rynku wewnętrznego zwiększają zapotrzebowanie na dane porównywalne dotyczące poziomu i elementów składowych kosztów pracy oraz struktury i rozdziału zarobków, w szczególności jako środka służącego do analizy wzrostu w zakresie spójności gospodarczej i społecznej oraz w celu sporządzania wiarygodnych i właściwych porównań pomiędzy Państwami Członkowskimi i regionami Wspólnoty;
najlepszą metodą oceny sytuacji odnośnie do kosztów pracy i zarobków jest opracowywanie danych statystycznych Wspólnoty przy użyciu zharmonizowanych metod i definicji, jak było to przeprowadzane uprzednio, ostatnio za rok 1996 w przypadku poziomu i struktury kosztów pracy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 23/97 [1] oraz za rok 1995 w przypadku struktury i rozdziału zarobków zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2744/95 [2];
aby odzwierciedlić zmiany zachodzące w strukturze siły roboczej, rozdziale zarobków oraz w elementach składowych wydatków ponoszonych przez przedsiębiorstwa na wynagrodzenia pracowników i związanych z nimi składek opłacanych przez pracodawców, dane statystyczne muszą być stale uaktualniane;
zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2223/96 [3] europejski system rachunków krajowych i regionalnych we Wspólnocie Europejskiej (ESA-95) stanowi odniesienie dla standardów, definicji i praktyk księgowych w Państwach Członkowskich w celu sprostania potrzebom Wspólnoty; wymaga to utworzenia całościowych, wiarygodnych i porównywalnych źródeł statystycznych na poziomie krajowym i regionalnym; poziomy odchylenia, które mają być stosowane w odniesieniu do zmiennych, są ograniczone do tego, co jest konieczne, aby zapewnić porównywalność z wcześniejszymi danymi statystycznymi oraz zgodność z wymogami w zakresie rachunkowości;
Europejski Bank Centralny (EBC) potrzebuje informacji na temat poziomu i elementów składowych kosztów pracy oraz struktury i rozdziału zarobków w celu oceny rozwoju gospodarczego w Państwach Członkowskich w kontekście wspólnej europejskiej polityki walutowej;
informacje statystyczne w tej dziedzinie są dostępne tylko w niektórych Państwach Członkowskich i dlatego nie ma możliwości sporządzania aktualnych porównań; statystyki wspólnotowe powinny być zatem tworzone, a wyniki opracowywane, na podstawie wspólnych definicji i zharmonizowanej metodologii przy uwzględnieniu standardów zatwierdzonych przez właściwe organizacje międzynarodowe;
obecnie nie wszystkie Państwa Członkowskie zbierają pełne dane w działach M (Edukacja), N (Zdrowie i opieka społeczna) oraz O (Inne działania Wspólnoty, działalność w zakresie usług społecznych i osobistych); a zatem za właściwe uważa się podjęcie decyzji o ewentualnym włączeniu tych dziedzin do zakresu niniejszego rozporządzenia w świetle raportu, który ma być przedstawiony przez Komisję na podstawie badań pilotażowych w sprawie możliwości zbierania pełnych danych w tych sektorach;
chociaż należy w pełni uznać konieczność zbierania pełnych danych we wszystkich działach gospodarki, należy tę kwestię dokładnie rozważyć pod kątem możliwości sprawozdawczych i obciążenia respondentów w pewnych obszarach, w szczególności w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP); a zatem za właściwe uważa się przeprowadzenie przez Komisję badań pilotażowych w sprawie możliwości zbierania pełnych danych od jednostek statystycznych liczących mniej niż dziesięciu pracowników oraz podjęcie przez Radę decyzji w tej sprawie w świetle raportu przedstawionego przez Komisję w ciągu czterech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia; w tym czasie pomocne może być korzystanie z rejestrów administracyjnych i należy zachęcać do ich wykorzystywania;
zgodnie z zasadą pomocniczości proponowane stworzenie wspólnych standardów statystycznych umożliwiających opracowywanie zharmonizowanych informacji jest działaniem, którego cele, z racji jego skali lub wyników, mogą być lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty; standardy te będą wdrażane w każdym Państwie Członkowskim przez agencje i instytucje wyznaczone do opracowywania statystyk wspólnotowych;
za właściwe uważa się dopuszczenie wyjątków w odniesieniu do niektórych Państw Członkowskich uwzględniające szczególne trudności techniczne, które Państwa te napotkały przy zbieraniu niektórych rodzajów informacji, pod warunkiem że nie wpłynie to w znaczący sposób na jakość informacji statystycznych;
tworzenie poszczególnych statystyk wspólnotowych regulują zasady określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk wspólnotowych [4];
przeprowadzona została konsultacja z Komitetem ds. Programu Statystycznego ustanowionego na mocy decyzji 89/382/EWG, Euratom [5], zgodnie z art. 3 wymienionej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy ogólne
Władze krajowe i Eurostat opracowują statystyki wspólnotowe dotyczące poziomu i elementów składowych kosztów pracy oraz struktury i rozdziału zarobków pracowników, w odniesieniu do rodzajów działalności gospodarczej określonych w art. 3.
Artykuł 2
Okres odniesienia
1.
Statystyki dotyczące poziomu i elementów składowych kosztów pracy sporządzane są w odniesieniu do roku kalendarzowego 2000, a następnie co cztery lata.
2.
Dane statystyczne dotyczące struktury i rozdziału zarobków sporządzane są w odniesieniu do roku kalendarzowego 2002 oraz dla miesiąca reprezentatywnego w tym roku, a następnie co cztery lata.
Artykuł 3
Zakres
1.
Statystyki obejmują wszystkie dziedziny gospodarki określone w działach: C (górnictwo i kopalnictwo), D (przetwórstwo przemysłowe), E (zaopatrywanie w energię elektryczną, gaz i wodę), F (roboty budowlane), G (handel hurtowy i detaliczny; naprawa pojazdów mechanicznych, motocykli oraz artykułów użytku osobistego i domowego), H (hotele i restauracje), I (transport, magazynowanie i łączność), J (pośrednictwo finansowe), K (nieruchomości, wynajem, prowadzenie działalności gospodarczej), M (edukacja), N (zdrowie i opieka społeczna) oraz dział O (inne działania Wspólnoty, działalność w zakresie usług społecznych i osobistych) statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej, dalej zwanej "NACE Rev.
1", ustanowionej rozporządzeniem (EWG) nr 3037/90 z dnia 9 października 1990 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej [6].
2.
Włączenie działalności gospodarczej określonej w działach NACE Rev. 1 jako M (edukacja), N (zdrowie i opieka społeczna) oraz O (inne działania Wspólnoty, działalność w zakresie usług społecznych i osobistych) do zakresu niniejszego rozporządzenia jest opcjonalne w stosunku do lat odniesienia 2000 i 2002.
Może pozostać również opcjonalne dla następnych lat referencyjnych zgodnie z procedurą określoną w art. 12, biorąc pod uwagę wyniki badań pilotażowych w tej dziedzinie, w szczególności przeprowadzonych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych przedsiębiorstw [7].
Artykuł 4
Biorąc pod uwagę opinie Komitetu ds. Programu Statystycznego, Komisja, w ciągu czterech lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, sporządzi raport uwzględniający wyniki badań pilotażowych, w szczególności w oparciu o istniejące źródła w zakresie jednostek statystycznych zatrudniających mniej niż dziesięciu pracowników, oraz przedstawi go Radzie.
Raport ocenia stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia w stosunku do jednostek zatrudniających mniej niż dziesięciu pracowników.
Raport ocenia znaczenie pełnych danych w stosunku do możliwości sprawozdawczych i obciążenia respondentów.
Po przedstawieniu raportu Komisja może, w razie konieczności, przedstawić Radzie właściwe sugestie dotyczące zmiany niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Jednostki statystyczne
Opracowywanie danych statystycznych odbywa się w oparciu o jednostki lokalne i przedsiębiorstwa zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 696/93 z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie jednostek statystycznych do obserwacji i analizy systemu produkcji we Wspólnocie [8].
Artykuł 6
Charakterystyka wymaganych informacji
1.
W wypadku statystyk dotyczących poziomu i elementów składowych kosztów pracy dostarczane informacje obejmują co najmniej:
a) następujące informacje dotyczące jednostki lokalnej:
- region (na poziomie NUTS 1),
- wielkość przedsiębiorstwa, do którego należy jednostka lokalna (klasyfikowana jako jedna z następujących wielkości: 10-49, 50-249, 250-499, 500-999, 1000 lub więcej pracowników),
- działalność gospodarcza (na poziomie działu klasyfikacji NACE Rev. 1);
b) następujące zmienne:
- całkowite roczne koszty pracy z rozróżnieniem wynagrodzeń (z podziałem na wynagrodzenie podstawowe i premie, płatności na poczet pracowniczych programów oszczędnościowych, wynagrodzenie za dni nieprzepracowane oraz wynagrodzenie w naturze), składek na ubezpieczenie społeczne odprowadzanych przez pracodawców (z podziałem na rzeczywiście odprowadzone i naliczone składki na ubezpieczenia społeczne), kosztów kształcenia zawodowego, innych wydatków i podatków, jak również subsydiów bezpośrednio związanych z kosztami pracy,
- średnia liczba pracowników w ciągu roku z rozróżnieniem pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz praktykantów,
- średnia liczba godzin przepracowanych w ciągu roku oraz średnia liczba godzin opłaconych w ciągu roku, z rozróżnieniem w każdym przypadku na pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz praktykantów.
2.
W wypadku danych statystycznych dotyczących struktury i rozdziału zarobków dostarczane informacje obejmują co najmniej:
a) następujące informacje dotyczące jednostki lokalnej, z którą związana jest próba losowa pracowników:
- region (na poziomie NUTS 1),
- wielkość przedsiębiorstwa, do której należy jednostka lokalna (klasyfikowana jako jedna z następujących wielkości: 10-49, 50-249, 250-499, 500-999, 1000 lub więcej pracowników),
- dział gospodarki (na poziomie działu klasyfikacji NACE Rev. 1),
- forma kontroli ekonomicznej i finansowej w rozumieniu dyrektywy Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości związków finansowych pomiędzy Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi [9],
- rodzaj obowiązującego układu zbiorowego w sprawie wynagrodzeń;
b) następujące informacje dotyczące każdego pracownika w próbie losowej:
- płeć,
- wiek,
- zawód sklasyfikowany według Międzynarodowego Standardu Klasyfikacji Zawodów,
- najwyższy ukończony poziom wykształcenia i szkolenia,
- staż pracy w przedsiębiorstwie,
- informacja, czy jest zatrudniony w pełnym czy niepełnym wymiarze czasu pracy,
- rodzaj umowy o pracę;
c) następujące szczegółowe informacje na temat zarobków:
- wynagrodzenie brutto w miesiącu reprezentatywnym (z odrębnym wyszczególnieniem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych oraz specjalnego wynagrodzenia za pracę w systemie zmianowym),
- roczne wynagrodzenie brutto w roku referencyjnym (z odrębnym wyszczególnieniem nieregularnie wypłacanych premii),
- czas pracy (liczba opłaconych godzin w standardowym miesiącu pracy, liczba godzin nadliczbowych opłaconych w miesiącu i urlop przysługujący w ciągu roku).
Artykuł 7
Zbieranie danych
1.
Badania przeprowadzają właściwe władze krajowe, które opracowują odpowiednie metody zbierania informacji, mając na uwadze obciążenie respondentów, w szczególności MŚP.
2.
Pracodawcy i inne osoby zobowiązane do przekazywania informacji udzielają w wyznaczonym terminie wyczerpujących odpowiedzi na zadane pytania.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki, aby nie dopuścić do naruszenia obowiązku przekazywania informacji określonego w art. 6.
3.
Aby zmniejszyć obciążenie przedsiębiorstw, w szczególności MŚP, przeprowadzanie badań nie jest konieczne, jeżeli władze krajowe posiadają informacje z innych odpowiednich źródeł lub jeżeli są w stanie dokonać szacunku niezbędnych danych przy wykorzystaniu procedur szacunków statystycznych w razie, gdy we wszystkich jednostkach, dla których mają być opracowane statystyki, nie występują niektóre lub wszystkie dane.
Artykuł 8
Przetwarzanie wyników
Władze krajowe przetwarzają odpowiedzi na pytania, o których mowa w art. 7 ust. 2, lub informacje z innych źródeł, o których mowa w art. 7 ust. 3, w celu uzyskania porównywalnych wyników.
Artykuł 9
Przesyłanie wyników
Wyniki przesyłane są do Eurostatu w terminie 18 miesięcy od zakończenia roku odniesienia.
Artykuł 10
Jakość
1.
Władze krajowe zapewniają, by wyniki odzwierciedlały faktyczną sytuację całej populacji jednostek przy zachowaniu odpowiedniego poziomu reprezentatywności.
2.
Na wniosek Eurostatu po każdym okresie odniesienia władze krajowe przesyłają do Eurostatu raport zawierający wszystkie stosowne informacje dotyczące wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia w danym Państwie Członkowskim, aby umożliwić ocenę jakości statystyk.
Artykuł 11
Środki wykonawcze
Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia, w tym środki uwzględniające zmiany gospodarcze i techniczne, w szczególności:
i) sposób potraktowania działów gospodarki określonych w działach M, N i O NACE Rev.
1 (art. 3 ust. 2);
ii) definicja i podział informacji, które mają być dostarczone (art. 6);
iii) właściwy format techniczny przesyłania wyników (art. 9);
iv) kryteria oceny jakości (art. 10);
v) derogacje, w należycie uzasadnionych przypadkach, dla okresów 2004 i odpowiednio 2006 (art. 13 ust. 2),
określane są dla każdego okresu odniesienia co najmniej dziewięć miesięcy przed rozpoczęciem okresu odniesienia, zgodnie z procedurą określoną w art. 12.
Artykuł 12
Procedura
1.
Komisję wspiera Komitet ds. Programu Statystycznego, dalej zwany "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków które mają zostać przyjęte.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący może określić w zależności od pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w wypadku decyzji, które Rada ma obowiązek przyjąć na wniosek przedstawiony przez Komisję.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidywane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu;
b) jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie zostanie przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają zostać wprowadzone.
Rada podejmuje decyzję większością kwalifikowaną.
Jeżeli, po upływie okresu trzech miesięcy od dnia zwrócenia się do Rady, Rada nie podejmie działań, proponowane środki wprowadzane są przez Komisję.
Artykuł 13
Odstępstwa
1.
Odstępstwa od przepisów art. 2, 3 i 6 dla lat odniesienia 2000 i 2002 są określone w Załączniku.
2.
W stosunku do roku 2004 i odpowiednio 2006 mogą zostać podjęte decyzje w sprawie odstępstwa od art. 3 i 6 w takim zakresie, w jakim krajowy system statystyczny wymaga znaczących dostosowań, zgodnie z procedurą określoną w art. 12.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 547/1999
z dnia 12 marca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2802/95 dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2261/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2802/95 z dnia 4 grudnia 1995 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej [3] sklasyfikował produkt nr 1 jako napój bez uwzględnienia jego szczególnych właściwości leczniczych i profilaktycznych w leczeniu anemii wywołanej niedoborami żelaza; konieczna jest zmiana klasyfikacji tego produktu, który musi być uznawany za lek;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Klasyfikację produktu nr 1 w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2802/95 zastępuje się klasyfikacją w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 568/1999
z dnia 16 marca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 577/97 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania, a także stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określające normy dla tłuszczów do smarowania [1], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 222/98 [3], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 577/97 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2521/98 [5], ustanawia szczególne zasady stosowania nazwy "masło" w odniesieniu do grupy produktów zawierających masło, cukier i alkohol; wiadomym jest, że niektóre spośród tych produktów korzystają z odstępstwa przewidzianego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2991/94 dotyczącego nazw tradycyjnie stosowanych; produkty te są zdefiniowane w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 577/97 jako produkty z minimalną zawartością tłuszczu 34 %;
zgodnie z informacjami dodatkowymi dostarczonymi przez Zjednoczone Królestwo wydaje się, że niektóre spośród produktów mających tradycyjny charakter cechuje zawartość tłuszczu rzędu 20 %; należy zatem odpowiednio dostosować załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 577/97;
odpowiednie Komitety Zarządzające nie wydały opinii w terminie wyznaczonym przez swoich przewodniczących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 577/97 pkt V tiret pierwsze wyrażenie "34 %" zastępuje się wyrażeniem "20 %".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 569/1999
z dnia 16 marca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1756/93 ustalające terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące euro [1], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 2799/98 znosi rolnicze kursy przeliczeniowe; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1756/93 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 420/98 [3], ustala terminy operacyjne dla rolniczego kursu przeliczeniowego, które mają być zastosowane w odniesieniu do wszystkich kwot ustalonych w ecu w sektorze mleka i przetworów mlecznych; odniesienie do rolniczego kursu przeliczeniowego musi być dlatego zastąpione przez odniesienie do terminu operacyjnego;
terminy operacyjne odnoszące się do pomocy określonej w art. 16 ust. 3 lit. d) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2571/97 w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 494/1999 [5], są określone w Załączniku część B.III pkt 4A lit. i), ii) i iii) do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93; zwiększenie wadium, wprowadzone na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1061/98 [6], określone w art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2571/97, oznacza, że cel gospodarczy jest osiągnięty w chwili przetargu, a zatem terminy wymienione powyżej muszą być zastąpione ostatecznym terminem, w którym oferty na poszczególne zaproszenia do składania ofert mają być złożone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1756/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Termin operacyjny stosowany w odniesieniu do kwot ustalonych jako część środków mających na celu udzielenie pomocy do prywatnego składowania mleka i przetworów mlecznych przyjmuje się w wysokości obowiązującej pierwszego dnia składowania według umowy.
2.
Terminem operacyjnym dla zabezpieczeń jest wniesienie zabezpieczenia.
3.
Terminem operacyjnym dla innych cen i kwot stosowanych w sektorze mleka i przetworów mlecznych jest początek okresu ustalonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia."
2) W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jeśli operacja przejęcia określona w lit. b) tiret pierwsze dotyczy więcej niż jednej partii, termin operacyjny stosowany przy pierwszej partii jest stosowany do całkowitej ilości danej transakcji, pod warunkiem że pierwsza partia stanowi 20 % lub więcej wspomnianej całkowitej ilości."
b) W ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jeśli całkowita kwota danej transakcji opłacana jest w ratach, termin operacyjny stosowany przy pierwszej racie jest stosowany do całkowitej kwoty zobowiązania, pod warunkiem że pierwsza rata stanowi 20 % lub więcej ogólnej kwoty."
3) W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93 wprowadza się następujące zmiany:
a) W nagłówku kolumny trzeciej wyrażenie "Stosowany rolniczy kurs przeliczeniowy" zastępuje się wyrażeniem "Dzień terminu operacyjnego".
b) W kolumnie trzeciej skreśla się wyrażenie "Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w".
c) W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93 część B.III pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie (EWG) nr _BAR_ Kwoty _BAR_ Dzień terminu operacyjnego _BAR_
4.2571/97 _BAR_ A.Kwoty pomocy przyjęte w procedurze przetargowej, określone w art. 16 ust. 3 lit. d) _BAR_ Ostateczny termin składania ofert dla poszczególnej procedury przetargowej _BAR_
_BAR_ B.Kwota obniżenia pomocy, określona w art. 22 ust. 4 akapit trzeci _BAR_ Pierwszy dzień miesiąca, w którym wygasa termin określony w art. 11" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 574/1999
z dnia 12 marca 1999 r.
określające państwa trzecie, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu przy przekraczaniu granic zewnętrznych Państw Członkowskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 100c,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 100c Traktatu nakłada na Radę obowiązek określenia państw trzecich, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu przy przekraczaniu granic zewnętrznych Państw Członkowskich.
(2) Sporządzenie wspólnego wykazu załączonego do niniejszego rozporządzenia stanowi ważny krok na drodze harmonizacji polityki wizowej; art. 7a akapit drugi Traktatu przewiduje w szczególności, iż rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym zagwarantowany jest swobodny przepływ między innymi osób; inne aspekty harmonizacji polityki wizowej, w tym warunki wydawania wiz, powinny zostać określone we właściwy sposób.
(3) Podczas sporządzania wspólnego wykazu, o którym mowa powyżej, należy priorytetowo traktować ryzyko związane z bezpieczeństwem i nielegalną imigracją; dodatkową rolę odgrywają tu również stosunki Państw Członkowskich z państwami trzecimi.
(4) Zasada, iż Państwo Członkowskie nie może wymagać posiadania wizy od osoby pragnącej przekroczyć jego granicę zewnętrzną, jeśli osoba ta posiada wizę innego Państwa Członkowskiego, spełniającą zharmonizowane zasady regulujące wydawanie wiz i ważną w całej Wspólnocie lub jeśli osoba ta posiada właściwe zezwolenie wydane przez Państwo Członkowskie, powinna zostać określona we właściwy sposób.
(5) Niniejsze rozporządzenie nie powinno uniemożliwiać Państwu Członkowskiemu podejmowania decyzji, na jakich warunkach obywatele państw trzecich legalnie zamieszkujący stale na jego terytorium mogą na nie ponownie wjechać po opuszczeniu terytorium Państw Członkowskich Unii w czasie obowiązywania wydanych przez nie zezwoleń.
(6) W wyjątkowych przypadkach uzasadniających takie zwolnienie, wówczas gdy z zasady istnieje obowiązek wizowy, Państwa Członkowskie mogą zgodnie z prawem i zwyczajami międzynarodowymi zwolnić z niego niektóre kategorie osób.
(7) Jako że przepisy krajowe dotyczące bezpaństwowców, osób uznanych za uchodźców oraz osób, które posiadają paszport lub dokumenty podróżne wydane przez jednostkę terytorialną lub władzę nieuznaną za państwo przez wszystkie Państwa Członkowskie, różnią się pomiędzy sobą, Państwa Członkowskie mogą zdecydować o obowiązku wizowym dla tej grupy osób, w przypadku gdy dana jednostka terytorialna lub władza nie figuruje na wspólnym wykazie, o którym mowa powyżej.
(8) Przy uzupełnianiu wykazu konieczne jest uwzględnienie implikacji oraz wytycznych dyplomatycznych przyjętych w tej sprawie przez Unię Europejską; wciągnięcie państwa trzeciego do wykazu jest całkowicie bez uszczerbku dla jego statusu międzynarodowego.
(9) Określenie państw trzecich, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu przy przekraczaniu zewnętrznych granic Państw Członkowskich powinno następować stopniowo; Państwa Członkowskie będą stale podejmować wysiłki w celu harmonizacji swych polityk wizowych w odniesieniu do państw trzecich niefigurujących we wspólnym wykazie; przepisy obecne nie mogą utrudniać swobodnego przepływu osób przewidzianego w art. 7a Traktatu; Komisja powinna sporządzić sprawozdanie okresowe dotyczące postępów w harmonizacji w pierwszej połowie 2001 r.
(10) W celu zapewnienia, iż system administrowany jest w sposób jawny, a zainteresowane osoby są informowane, każde Państwo Członkowskie powinno powiadomić pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o środkach przez nie podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia; z tych samych przyczyn informacje takie muszą być również opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Obywatele państw trzecich figurujących we wspólnym wykazie w załączniku objęci są obowiązkiem wizowym przy przekraczaniu zewnętrznych granic Państw Członkowskich.
2.
Obywatele państw będących wcześniej częścią państw figurujących we wspólnym wykazie podlegają wymogom zawartym w ust. 1, pod warunkiem że i do czasu gdy Rada zadecyduje inaczej w ramach procedury ustanowionej we właściwych postanowieniach Traktatu.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie ustalą wymogi wizowe dla obywateli państw trzecich niefigurujących we wspólnym wykazie.
2.
Państwa Członkowskie ustalą wymogi wizowe dla bezpaństwowców oraz osób uznanych za uchodźców.
3.
Państwa Członkowskie ustalą wymogi wizowe dla osób, które przedłożą paszport lub dokumenty podróżne wydane przez jednostkę terytorialną lub władzę nieuznaną za państwo przez wszystkie Państwa Członkowskie, jeśli taka jednostka terytorialna lub władza nie figuruje na wspólnym wykazie.
4.
W okresie dziesięciu dni roboczych od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia każde Państwo Członkowskie powiadomi pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o środkach, jakie podjęło na mocy ust. 1–3.
Podobnie powiadomi ono o wszelkich dalszych środkach podjętych na mocy ust. 1 w przeciągu pięciu dni roboczych.
Komisja opublikuje dla informacji środki, o których powiadomiono na mocy niniejszego ustępu oraz ich uaktualnienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 3
W pierwszej połowie 2001 r. Komisja opracuje sprawozdanie okresowe dotyczące postępów w harmonizacji polityk wizowych Państw Członkowskich w odniesieniu do obywateli państw trzecich niefigurujących we wspólnym wykazie oraz, jeśli to konieczne, przedłoży Radzie propozycje dotyczące dalszych środków wymaganych do osiągnięcia celu harmonizacji ustanowionego w Traktacie.
Artykuł 4
1.
Państwo Członkowskie może zwolnić obywateli państw trzecich podlegających obowiązkowi wizowemu z takich wymogów na mocy art. 1 ust. 1 i 2.
Powyższe stosuje się w szczególności do cywilnych załóg lotnictwa i marynarki, załóg lotniczych oraz pomocników obecnych w czasie lotów w sytuacjach awaryjnych lub lotów ratowniczych i innych pomocników w przypadku klęski żywiołowej oraz posiadaczy paszportów dyplomatycznych, paszportów służby urzędowej i innych paszportów urzędowych.
2.
Artykuł 2 ust. 4 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 5
Do celów niniejszego rozporządzenia "wiza" oznacza zezwolenie udzielone lub decyzję podjętą przez Państwo Członkowskie, wymagane do wjazdu na jego terytorium w celu:
- zamierzonego pobytu w tym lub kilku Państwach Członkowskich, nie dłuższego niż trzy miesiące ogółem,
- tranzytu przez terytorium tego lub kilku Państw Członkowskich, z wyjątkiem tranzytu przez strefy międzynarodowe portów lotniczych oraz przesiadek w portach lotniczych w Państwie Członkowskim.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie jest bez uszczerbku dla dalszej harmonizacji pomiędzy pojedynczymi Państwami Członkowskimi, wykraczającej poza wspólny wykaz, określającej państwa trzecie, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu przy przekraczaniu granic zewnętrznych.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 590/1999
z dnia 18 marca 1999 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
dla niektórych nazw zgłoszonych przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 zażądano przedłożenia dodatkowych informacji w celu zapewnienia, że zgłoszone nazwy są zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia; dodatkowe informacje wskazują, że zgłoszone nazwy są zgodne z wyżej wymienionymi artykułami; a zatem nazwy te należy zarejestrować i dodać do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 83/1999 [4];
po przystąpieniu trzech nowych Państw Członkowskich termin sześciu miesięcy przewidziany w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rozpoczyna bieg w dniu ich przystąpienia; niektóre nazwy zgłoszone przez te Państwa Członkowskie są zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia, a zatem należy je zarejestrować;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1107/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 609/1999
z dnia 19 marca 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania pomocy producentom chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską;
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1554/97 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/98 z dnia 25 maja 1998 r. wprowadzające tymczasowe środki specjalne dla chmielu [3], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1350/72 z dnia 28 czerwca 1972 r. w sprawie zasad przyznawania pomocy producentom chmielu [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1136/98 [5], zostało kilkakrotnie zmienione w istotny sposób; ze względu na potrzebę wprowadzenia dalszych zmian, należy je dla jasności gruntownie przebudować;
artykuł 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1037/72 z dnia 18 maja 1972 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania i finansowania pomocy dla producentów chmielu [6], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1604/91 [7], przewiduje wprowadzenie przez Państwa Członkowskie systemu deklaracji i rejestracji obszarów uprawy; w celu zapewnienia zgodności systemów w poszczególnych Państwach Członkowskich należy określić szczegółowe dane, które należy umieszczać w deklaracjach producentów;
rozporządzenie (WE) nr 1098/98 przewiduje przyznawanie dopłat wyrównawczych za lata 1998–2002 w odniesieniu do obszarów, na których stosowane jest tymczasowe odłogowanie i/lub wykarczowanie; obszary te powinny zatem podlegać deklaracji na równi z obszarami uprawy;
obszary uprawy muszą być deklarowane nie później niż 31 maja roku zbiorów; stanowi to problem w Zjednoczonym Królestwie z powodu rozwoju metod produkcji, dzięki którym rośliny rozmnażane poprzez sadzonki mogą dawać zbiory w tym samym roku w którym zostały posadzone; ich uprawa kończy się w czerwcu a nie w maju; zbiory chmielu rozmnożonego tą metodą dotyczą tylko niewielkiego procentu całkowitego obszaru pod uprawę chmielu w Zjednoczonym Królestwie; należy jednak dopilnować, by nie doszło do dyskryminacji producentów stosujących tę metodę i tracących w ten sposób pomoc; w tym celu, należy przyjąć przepis o derogacji dotyczącej Zjednoczonego Królestwa i ustalającej termin deklarowania obszarów na dzień 30 czerwca roku zbiorów;
metody określania obszarów upraw chmielu mogą różnić się w poszczególnych regionach; należy zatem zdefiniować pojęcie "obszaru uprawy" na szczeblu Wspólnoty w celu zapewnienia, że obszary, dla których wypłacana jest pomoc dla produkcji, będą obliczane w ten sam sposób;
należy zwiększyć ostrożność przy stosowaniu pestycydów, a plantatorzy powinni mieć możliwość spryskiwania zewnętrznych rzędów ich upraw chmielu do środka plantacji w celu ochrony innych upraw; należy przewidzieć dodatkowy pas ziemi wzdłuż każdej strony uprawy chmielu; uprawa chmielu jest łatwiejsza, jeśli dwa pasy ziemi znajdujące się na końcach rzędów chmielu i niezbędne do manewrowania maszynami rolniczymi wynoszą osiem metrów, gdyż maszyny używane obecnie są dłuższe i wymagają szerszej przestrzeni manewrowej;
pomoc powinna być wypłacana tylko na szyszki chmielowe, a nie na całe młode rośliny hodowane w szkółkach;
płatności pomocy powinny podlegać spełnieniu warunków zapewniających, że zostaną nimi objęci tylko producenci, którzy właściwie hodowali i zbierali chmiel;
efektywny system zapewniający, że pomoc jest przyznana w sposób uzasadniony i że nie dochodzi do podwójnych płatności powinien zostać wprowadzony według wytycznych systemu przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli dla niektórych programów pomocowych Wspólnoty [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 820/97 [9] i w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych wspólnotowych systemów pomocy [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1678/98 [11]; należy przeprowadzać kontrole na miejscu na dostatecznie dużej próbie wniosków;
Komisja musi znać nazwy i adresy organów odpowiedzialnych za rejestrację obszarów i środki podejmowane przez Państwa Członkowskie w ramach stosowania systemu pomocy producentom chmielu;
w niektórych przypadkach pomoc może być przyznawana bezpośrednio uznanym grupom producentów i ich stowarzyszeniom; w takich przypadkach należy przyjąć przepis o informowaniu Komisji o sposobie zarządzania pomocą lub o tym, w jaki sposób korzysta się z pomocy dla osiągnięcia różnych celów uznanych grup producentów;
w ramach nowej wspólnej organizacji rynku chmielu dzień 31 grudnia jest najbardziej odpowiednim terminem dostarczania przez Państwa Członkowskie informacji dotyczących zarządzania pomocą przez grupy producentów;
konieczne jest zapewnienie poprawności deklaracji obszaru; należy przyjąć przepisy zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom oraz nakładające, za dopuszczenie się ich, nieuchronne kary w zależności od wagi nieprawidłowości;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do 31 maja, a w Zjednoczonym Królestwie do 30 czerwca, roku zbiorów, producenci chmielu składają deklaracje co do obszarów uprawy oraz obszarów objętych specjalnymi środkami tymczasowego odłogowania i/lub wykarczowania zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1098/98.
2.
Deklaracje te zawierają co najmniej:
a) nazwisko i adres deklarującego;
b) dla każdej odmiany lub uprawy doświadczalnej:
i) obszary uprawy lub obszary objęte specjalnymi środkami odłogowania lub wykarczowania;
ii) adnotację katastralną dotyczącą tego obszaru lub adnotację pochodzącą ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 3887/92; jeśli takie wyciągi nie istnieją dla danego obszaru, równoważną identyfikację urzędową i, w razie potrzeby, dodatkowe szczegóły umożliwiające jednoznaczne określenie lokalizacji odmiany lub uprawy doświadczalnej;
c) nazwę uznanej grupy producentów, jeśli deklarujący jest członkiem takiej grupy dla celów produkcji chmielu.
3.
Przez "obszar uprawy" rozumie się:
a) bez uszczerbku dla przepisów lit. b) – działkę ograniczoną linią łączącą zewnętrzne podpórki żerdzi; jeśli na linii tej znajdują się sadzonki chmielu, z każdej strony danego obszaru dodaje się dodatkowy pas o szerokości odpowiadającej średniej szerokości alei wewnątrz tej działki; dodatkowy pas nie może być częścią drogi publicznej;
b) dwa pasy ziemi na końcach rzędów chmielu niezbędne do manewrowania maszynami rolniczymi, pod warunkiem że szerokość żadnego z nich nie przekracza ośmiu metrów i że nie są one częścią drogi publicznej.
Artykuł 2
1.
Wnioski o przyznanie pomocy i, w Państwach Członkowskich, które decydują się na zastosowanie środków tymczasowego odłogowania, wnioski o przyznanie dopłat wyrównawczych zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1098/98, składają indywidualni producenci lub, w ich imieniu, grupy producentów w terminie wyznaczonym przez Państwo Członkowskie i nie później niż 31 października roku zbiorów.
W przypadku trwałego wykarczowania wnioski o dopłatę wyrównawczą składa się nie później niż 31 października pierwszego roku stosowania systemu.
2.
Pomoc przyznaje się wyłącznie na obszary zarejestrowane, określone w art. 1 ust. 3 lit. a), które dla danych zbiorów:
a) były uprawiane z zachowaniem jednolitej gęstości co najmniej 1500 sadzonek na hektar w przypadku zastosowania podwójnego sznurka/drutu lub 2000 sadzonek na hektar w przypadku zastosowania pojedynczego sznurka/drutu;
b) zostały zadeklarowane zgodnie z art. 1;
c) były poddane normalnym zabiegom uprawy i zbiorów; z wyłączeniem młodych sadzonek chmielu uprawianych głównie jako produkty szkółkarskie.
Dopłatę wyrównawczą przyznaje się wyłącznie na obszary zarejestrowane, które:
a) zostały zadeklarowane zgodnie z art. 1 z tytułu danych zbiorów;
b) były uprawiane w 1997 r. i na których zastosowano specjalne środki odłogowania i/lub wykarczowania.
Artykuł 3
1. Wnioski o przyznanie pomocy lub dopłaty wyrównawczej zawierają co najmniej informacje wymienione w art. 1 ust. 2 w odniesieniu do obszarów, których wniosek dotyczy i, w przypadku obszarów wymienionych w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy, oświadczenie, że uprawy z obszarów, których wniosek dotyczy zostały zebrane.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wnioski o przyznanie pomocy lub dopłaty wyrównawczej mogą zawierać duplikat deklaracji zgodnej z art. 1 wraz z załączonym oświadczeniem, że uprawy z obszarów, których wniosek dotyczy zostały zebrane.
Artykuł 4
Przeprowadza się kontrolę administracyjną i kontrolę na miejscu w celu sprawdzenia, czy spełnione są warunki przyznania pomocy i dopłaty wyrównawczej.
Kontrola administracyjna polega również na porównaniu działek zadeklarowanych pod uprawę chmielu z bazą danych przewidzianą w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92.
Kontrole na miejscu przeprowadzane są po analizie ryzyka i obejmują dostatecznie dużą próbkę deklaracji i wniosków wynoszącą co najmniej 5 % deklaracji obszarów i 5 % wniosków o przyznanie pomocy lub dopłaty wyrównawczej.
Artykuł 5
1. Każde Państwo Członkowskie notyfikuje Komisji nazwy i adresy organów wyznaczonych zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 oraz środki podjęte zmierzające do zapewnienia stosowania systemu pomocy i dopłaty wyrównawczej dla producentów chmielu.
2.
Co roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wszystkie informacje dotyczące uznanych grup producentów działających na ich terytorium, obejmujące sposoby zarządzania przez grupy wypłacaną im pomocą i dopłatą wyrównawczą oraz, w odpowiednich przypadkach, szczegóły dotyczące środków podjętych zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (EWG) nr 1696/71.
Informacje te przekazuje się 31 grudnia roku następującego po roku zbiorów, którego wypłaty dotyczą.
Artykuł 6
1.
Jeśli stwierdzono, że określony obszar jest większy od deklarowanego, pomoc lub dopłatę wyrównawczą oblicza się na podstawie obszaru deklarowanego.
2.
Jeśli stwierdzono, że obszar deklarowany jest większy od określonego obszaru, pomoc lub dopłatę wyrównawczą oblicza się na podstawie obszaru określonego podczas inspekcji.
Jednakże, z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, określony obszar zmniejsza się o dwukrotność różnicy między tym obszarem a obszarem deklarowanym, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, i jest najwyżej równa 20 % określonego obszaru.
Jeśli różnica ta wynosi więcej niż 20 % określonego obszaru, nie przyznaje się pomocy ani dopłaty wyrównawczej.
Nie stosuje się redukcji, jeśli producenci mogą dowieść, że w swych deklaracjach poprawnie wykorzystali informacje zaakceptowane przez właściwe władze.
3.
W przypadku niepoprawnych deklaracji wynikających z poważnego zaniedbania, dany producent nie kwalifikuje się do uzyskania pomocy lub dopłaty wyrównawczej z tytułu danych zbiorów.
W przypadku niepoprawnych deklaracji poczynionych umyślnie, dany producent nie kwalifikuje się do uzyskania pomocy lub dopłaty wyrównawczej z tytułu danych zbiorów i zbiorów następnych.
Artykuł 7
Stosuje się następujące przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 z uwzględnieniem istniejących różnic:
a) art. 6 ust.3 akapit drugi, w przypadku wykrycia znaczących nieprawidłowości w regionie lub części regionu;
b) art. 8 ust. 1 akapit pierwszy, w przypadku spóźnionego złożenia deklaracji obszaru i/lub wniosków o pomoc lub dopłatę wyrównawczą;
c) art. 11, w odniesieniu do przypadków działania siły wyższej;
d) art. 12, w odniesieniu do sprawozdań z inspekcji;
e) art. 13, w odniesieniu do przypadków, w których nie można przeprowadzić kontroli na miejscu;
f) art. 14, w odniesieniu do nieprawidłowych płatności.
Artykuł 8
Rozporządzenie (EWG) nr 1350/72 traci moc.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego należy rozumieć jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 624/1999
z dnia 23 marca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1713/93 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1148/98 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 5, art. 9 ust. 6 i art. 36 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące EUR3, w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (WE) nr 2799/98 ustanawia nowe agromonetrane porozumienia w wyniku wprowadzenia EUR; wynikające stąd stosowanie niektórych terminów operacyjnych przyjętych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1713/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych w sektorze cukru [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 59/97 [4], stało się niepotrzebnie złożone z powodu codziennych zmian stawek kursu wymiany w Państwach Członkowskich nie należących do strefy EUR; stosowanie terminów operacyjnych powinno zostać uproszczone w celu umożliwienia skutecznego administrowania systemem oraz w celu zgodności z kryteriami ustanowionymi w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2799/98;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1713/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) Punkt V otrzymuje brzmienie:
"V. System rekompensat z tytułu kosztów składowania
Opłata z tytułu składowania przewidziana w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81. _BAR_ Stawka stosowana pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dana ilość została rozdzielona w rozumieniu art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1998/78." _BAR_
2) Punkt VIII otrzymuje brzmienie:
"VIII.
Refundacje produkcyjne na produkty stosowane w przemyśle chemicznym
Refundacje produkcyjne przewidziane w art. 9 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81. _BAR_ Stawka stosowana w miesiącu następującym po dniu, w którym właściwe władze otrzymały wniosek o świadectwo refundacji w rozumieniu art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1729/78." _BAR_
3) Punkt X otrzymuje brzmienie:
"X. Pomoc dostosowawcza dla przemysłu rafinacji
Pomoc przewidziana w art. 9 ust. 4b rozporządzenia (EWG) nr 1785/81. _BAR_ Stawka stosowana pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dana ilość cukru surowego została poddana rafinacji, oraz w stosunku do Państwa Członkowskiego, w którym rafinacja została przeprowadzona." _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 630/1999
z dnia 24 marca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 919/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w zakresie organizacji producentów bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1637/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 919/94 [3] ustanawia szczegółowe zasady regulujące uznawanie organizacji producentów bananów i sposobu ich funkcjonowania; w celu zapewnienia, że takie organizacje są stabilne i realizują własne cele gospodarcze, art. 5 wymienionego wyżej rozporządzenia przewiduje minimalny okres, na który członkowie muszą zobowiązać się do przynależności do organizacji i minimalny okres wypowiedzenia, w przypadku gdy zamierzają zrezygnować;
doświadczenie wykazało, że przepisy te są zbyt restrykcyjne; w celu ułatwienia producentom indywidualnym zostania członkami i w celu lepszego funkcjonowania takich organizacji producentów minimalny okres członkostwa i okres wypowiedzenia przed rezygnacją powinien być krótszy oraz należy przyjąć przepisy w tej sprawie mające zastosowanie do sektora świeżych owoców i warzyw; Państwom Członkowskim należy także umożliwić wyznaczanie dłuższego minimalnego okresu członkostwa; art. 5 wymienionego wyżej rozporządzenia powinien zostać odpowiednio zmieniony;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (WE) nr 919/94 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) każdy członek musi zobowiązać się do przynależności do organizacji producentów przez przynajmniej jeden rok i musi przedstawić pisemne uprzedzenie o wszelkim zamiarze rezygnacji najpóźniej do dnia 31 maja, aby było ono obowiązujące od dnia 1 stycznia następnego roku.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć dłuższy okres minimalny członkostwa; w takim przypadku powiadamiają Komisję.
Zasady stowarzyszenia organizacji producentów mogą ustanawiać dłuższy okres wypowiedzenia, zanim rezygnacja stanie się skuteczna" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 639/1999
z dnia 25 marca 1999 r.
dotyczące zezwolenia na stosowanie nowych dodatków paszowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 45/1999 [2], w szczególności jej art. 9j i 3;
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 70/524/EWG ustala, że można zezwolić na stosowanie nowych dodatków lub nowe zastosowania dodatków, biorąc pod uwagę postęp w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej;
nowy dodatek należący do grupy "pierwiastków śladowych", a bardziej szczegółowo pierwiastek miedź-Cu, został poddany badaniom z pozytywnymi wynikami w niektórych Państwach Członkowskich; powinno się tymczasowo zezwolić na stosowanie nowego dodatku;
tymczasowe zezwolenie na stosowanie nowego dodatku lub zastosowania dodatku może zostać przyznane, jeśli na poziomie dozwolonym dla pasz nie ma szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi, zwierząt lub środowisko naturalne ani nie szkodzi konsumentom, zmieniając cechy produktów pochodzenia zwierzęcego, jeśli jego obecność w paszach może być kontrolowana i można racjonalnie założyć, w związku z dostępnymi wynikami, że wywiera korzystny wpływ na właściwości tych pasz lub produkcję zwierzęcą, gdy jest włączany do pasz;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Można zezwolić na stosowanie substancji "siarczan lizenowo-miedziowy" należącej do grupy "pierwiastków śladowych", pierwiastka miedzi-Cu E4, zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatku paszowego na warunkach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999
z dnia 22 marca 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Bez uszczerbku dla specjalnych zasad proceduralnych, ustanowionych w rozporządzeniach dla niektórych sektorów, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane w odniesieniu do pomocy we wszystkich sektorach; do celów stosowania art. 77 i 92 Traktatu Komisja, na podstawie art. 93 Traktatu, posiada szczególną kompetencję decydowania o zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem w trakcie przeglądu istniejącej pomocy przy podejmowaniu decyzji w sprawie nowej lub zmienionej pomocy oraz przy podejmowaniu działań dotyczących niezgodności z jej decyzjami lub z wymogiem dotyczącym zgłoszenia.
(2) Komisja, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich opracowała i ustanowiła spójną praktykę stosowania art. 93 Traktatu oraz ustanowiła pewne zasady i przepisy proceduralne w szeregu komunikatów; właściwe jest, w celu zapewnienia efektywnych i skutecznych procedur zgodnie z art. 93 Traktatu, skodyfikowanie i wzmocnienie tej praktyki w drodze rozporządzenia.
(3) Rozporządzenie proceduralne w sprawie stosowania art. 93 Traktatu zwiększy przejrzystość i pewność prawną.
(4) W celu zapewnienia pewności prawnej właściwe jest określenie okoliczności, w jakich pomoc ta zostanie uznana za pomoc istniejącą; urzeczywistnienie i umocnienie rynku wewnętrznego jest procesem stopniowym, mającym odzwierciedlenie w ciągłym rozwoju polityki pomocy państwa; uwzględniając ten rozwój, niektóre środki, które w chwili wprowadzania w życie nie stanowiły pomocy państwa, mogły od tamtej pory stać się pomocą państwa.
(5) Zgodnie z art. 93 ust. 3 Traktatu wszelkie plany przyznawania nowej pomocy mają być zgłaszane Komisji i nie mogą zostać wprowadzone w życie przed zatwierdzeniem ich przez Komisję.
(6) Zgodnie z art. 5 Traktatu Państwa Członkowskie są zobowiązane do współpracy z Komisją i do dostarczania jej wszelkich informacji koniecznych dla wykonywania przez Komisję jej zadań na mocy niniejszego rozporządzenia.
(7) Termin, w którym Komisja dokonuje zakończenia wstępnego badania zgłoszonej pomocy, powinien zostać określony jako dwa miesiące od otrzymania kompletnego zgłoszenia lub od otrzymania należycie uzasadnionego oświadczenia zainteresowanego Państwa Członkowskiego, że uznaje ono zgłoszenie za kompletne, ponieważ dodatkowe informacje, o jakie zwróciła się Komisja, nie są dostępne lub już zostały dostarczone; do celów pewności prawnej badanie to powinno zostać zakończone decyzją.
(8) We wszystkich przypadkach, gdy w wyniku wstępnego badania Komisja nie może stwierdzić, czy pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem, należy wszcząć formalną procedurę dochodzenia w celu umożliwienia Komisji zebrania wszystkich informacji, jakie są jej potrzebne dla oceny zgodności pomocy oraz dla umożliwienia zainteresowanym stronom przedstawienia swoich uwag; prawa zainteresowanych stron mogą być w najlepszy sposób chronione w ramach formalnej procedury dochodzenia, przewidzianej w art. 93 ust. 2 Traktatu.
(9) Po uwzględnieniu uwag złożonych przez zainteresowane strony Komisja powinna zakończyć badanie w drodze ostatecznej decyzji, jak tylko usunięte zostaną wątpliwości; właściwe jest, w przypadku gdy badanie to nie zostanie zakończone po upływie 18 miesięcy od wszczęcia procedury, by zainteresowane Państwo Członkowskie miało możliwość wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji, którą Komisja powinna podjąć w ciągu dwóch miesięcy.
(10) W celu zapewnienia prawidłowego i skutecznego stosowania zasad pomocy państwa Komisja powinna mieć możliwość cofnięcia decyzji opartej na nieprawidłowych informacjach.
(11) W celu zapewnienia zgodności z art. 93 Traktatu, w szczególności z obowiązkiem zgłoszenia oraz klauzulą zawieszającą w art. 93 ust. 3, Komisja powinna zbadać wszystkie przypadki pomocy przyznanej bezprawnie; w interesie przejrzystości i pewności prawnej ustanawia się procedury stosowane w takich przypadkach; w sytuacji gdy Państwo Członkowskie nie zastosowało się do obowiązku zgłoszenia lub klauzuli zawieszającej, Komisja nie będzie związana terminami.
(12) W przypadkach pomocy przyznanej bezprawnie Komisja powinna posiadać prawo uzyskania wszystkich koniecznych informacji umożliwiających jej podjęcie decyzji oraz bezzwłoczne przywrócenie, gdzie jest to właściwe, niezakłóconej konkurencji; dlatego też właściwe jest umożliwienie Komisji przyjęcia środków tymczasowych skierowanych do zainteresowanego Państwa Członkowskiego; środki tymczasowe mogą przyjąć formę nakazów informacji, nakazów zawieszenia i nakazów windykacji; Komisja powinna mieć możliwość w razie niezastosowania się do nakazu informacji podjęcia decyzji na podstawie dostępnych informacji oraz w razie niezastosowania się do nakazów zawieszenia i windykacji skierowania sprawy bezpośrednio do Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z art. 93 ust. 2 akapit drugi Traktatu.
(13) W przypadkach pomocy przyznanej niezgodnie z prawem, która nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem, skuteczna konkurencja powinna zostać przywrócona; w tym celu konieczne jest, by pomoc ta, włączając odsetki, została bezzwłocznie odzyskana; właściwe jest, by windykacja takiej pomocy została przeprowadzona zgodnie z procedurami prawa krajowego; zastosowanie tych procedur nie powinno, przez uniemożliwienie bezzwłocznego i efektywnego wykonania decyzji Komisji, utrudniać przywrócenia skutecznej konkurencji; dla osiągnięcia tego celu Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie konieczne środki zapewniające skuteczność decyzji Komisji.
(14) Do celów pewności prawnej właściwe jest przyjęcie dziesięcioletniego okresu przedawnienia w odniesieniu do pomocy przyznanej bezprawnie, po którego upływie nie będzie możliwe nakazanie windykacji.
(15) Pomoc świadczona niezgodnie z przeznaczeniem może mieć skutki w zakresie funkcjonowania rynku wewnętrznego podobne do skutków pomocy przyznanej bezprawnie i w związku z tym powinna być traktowana zgodnie z podobnymi procedurami; w przeciwieństwie do pomocy przyznanej bezprawnie pomoc, która mogła być świadczona niezgodnie z przeznaczeniem, jest pomocą, która została wcześniej zatwierdzona przez Komisję; dlatego Komisja nie powinna być upoważniona do użycia nakazu windykacji w odniesieniu do pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem.
(16) Właściwe jest określenie wszystkich możliwości, w których strony trzecie muszą bronić swoich interesów w ramach procedur pomocy państwa.
(17) Zgodnie z art. 93 ust. 1 Traktatu Komisja jest zobowiązana, we współpracy z Państwami Członkowskimi, do prowadzenia stałego przeglądu wszystkich istniejących systemów pomocy; w interesie przejrzystości i pewności prawnej właściwe jest określenie zakresu współpracy na mocy tegoż artykułu.
(18) W celu zapewnienia zgodności istniejących programów pomocowych ze wspólnym rynkiem oraz zgodnie z art. 93 ust. 1 Traktatu Komisja powinna zaproponować właściwe środki, gdy istniejący program pomocowy nie jest lub przestaje być zgodny ze wspólnym rynkiem, oraz powinna wszcząć procedurę przewidzianą w art. 93 ust. 2 Traktatu, jeżeli zainteresowane Państwo Członkowskie odmawia wprowadzenia w życie proponowanych środków.
(19) W celu umożliwienia Komisji skutecznego monitorowania zgodności z decyzjami Komisji oraz ułatwienia współpracy pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskim do celów stałego badania istniejących programów pomocowych w Państwach Członkowskich zgodnie z art. 93 ust. 1 Traktatu, konieczne jest wprowadzenie ogólnego obowiązku składania sprawozdań w odniesieniu do istniejących programów pomocowych.
(20) W przypadku gdy Komisja ma poważne wątpliwości co do tego, czy jej decyzje są stosowane, powinna mieć do dyspozycji instrumenty dodatkowe umożliwiające jej pozyskanie informacji koniecznych do sprawdzenia, czy jej decyzje są stosowane; dla tego celu właściwym i użytecznym instrumentem są kontrole na miejscu, w szczególności w przypadkach, gdy pomoc mogła być świadczona niezgodnie z przeznaczeniem; dlatego Komisja musi posiadać uprawnienia do przeprowadzania kontroli na miejscu i musi pozyskać współpracę właściwych władz Państw Członkowskich, gdy przedsiębiorstwo sprzeciwia się takiej kontroli.
(21) W interesie przejrzystości i pewności prawnej właściwe jest podawanie do publicznej wiadomości informacji o decyzjach Komisji, przy jednoczesnym przestrzeganiu zasady, że decyzje w sprawach dotyczących pomocy państwa kierowane są do zainteresowanego Państwa Członkowskiego; dlatego właściwe jest publikowanie wszystkich decyzji, które mogą mieć wpływ na interesy zainteresowanych stron, w całości lub w formie skróconej, lub udostępnienie kopii takich decyzji zainteresowanym stronom, jeżeli decyzje te nie zostały opublikowane lub jeżeli nie zostały opublikowane w pełnym brzmieniu; Komisja przy podawaniu do publicznej wiadomości informacji o swoich decyzjach powinna przestrzegać zasad dotyczących tajemnicy zawodowej zgodnie z art. 214 Traktatu.
(22) Komisja w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi powinna mieć możliwość przyjęcia przepisów wykonawczych, ustanawiających szczegółowe zasady dotyczące procedur na mocy niniejszego rozporządzenia; w celu zapewnienia współpracy między Komisją a właściwymi władzami Państw Członkowskich właściwe jest stworzenie Komitetu Doradczego ds. Pomocy Państwa, z którym będzie konsultować się Komisja przed przyjęciem przepisów zgodnie z niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
DO celów niniejszego rozporządzenia:
a) "pomoc" oznacza każdy środek spełniający wszystkie kryteria ustanowione w art. 92 ust. 1 Traktatu;
b) "istniejąca pomoc" oznacza:
i) bez uszczerbku dla art. 144 i 172 Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, każdą pomoc, jaka istniała przed wejściem w życie Traktatu w odpowiednich Państwach Członkowskich, to znaczy programy pomocowe i pomoc indywidualną, jakie zostały wprowadzone w życie przed i nadal stosowane po wejściu w życie Traktatu;
ii) pomoc dozwoloną, czyli takie programy pomocowe i pomoc indywidualną, które zostały dozwolone przez Komisję lub przez Radę;
iii) pomoc uważaną za dozwoloną na podstawie art. 4 ust. 6 niniejszego rozporządzenia lub przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia, ale zgodnie z niniejszą procedurą;
iv) pomoc uznaną za pomoc istniejącą na podstawie art. 15;
v) pomoc, jaka została uznana za pomoc istniejącą, ponieważ można stwierdzić, że w czasie gdy została wprowadzona w życie, nie stanowiła pomocy, a w okresie późniejszym stała się pomocą ze względu na rozwój wspólnego rynku bez wprowadzenia zmian przez Państwo Członkowskie.
W przypadku gdy niektóre środki stają się pomocą po liberalizacji danego działania przez prawo wspólnotowe, środków takich nie uznaje się za pomoc istniejącą po terminie przyjętym dla liberalizacji;
c) "nowa pomoc" oznacza każdą pomoc, czyli programy pomocowe i pomoc indywidualną, która nie jest pomocą istniejącą, włącznie ze zmianami istniejącej pomocy;
d) "program pomocowy" oznacza każde działanie, na którego podstawie, bez dalszego wprowadzania w życie wymaganych środków, można dokonać wypłat pomocy indywidualnej na rzecz przedsiębiorstw określonych w ustawie w sposób ogólny i abstrakcyjny oraz każde działanie, na którego podstawie pomoc, która nie jest związana z konkretnym projektem, może zostać przyznana jednemu lub kilku przedsiębiorstwom na czas nieokreślony i/lub w nieokreślonej kwocie;
e) "pomoc indywidualna" oznacza pomoc, która nie jest przyznawana na podstawie programu pomocowego oraz podlegającą obowiązkowi zgłoszenia pomoc przyznawaną na podstawie programu pomocowego;
f) "pomoc przyznana bezprawnie" oznacza nową pomoc, wprowadzoną w życie z naruszeniem art. 93 ust. 3 Traktatu;
g) "pomoc świadczona niezgodnie z przeznaczeniem" oznacza pomoc, wykorzystaną przez beneficjenta z naruszeniem decyzji podjętej na podstawie art. 4 ust. 3 lub art. 7 ust. 3 lub 4 niniejszego rozporządzenia;
h) "zainteresowana strona" oznacza którekolwiek Państwo Członkowskie oraz jakiekolwiek osoby, przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, na których interesy może mieć wpływ przyznanie pomocy, w szczególności beneficjentów pomocy, konkurujące ze sobą przedsiębiorstwa lub stowarzyszenia handlowe.
ROZDZIAŁ II
PROCEDURA DOTYCZĄCA POMOCY PODLEGAJĄCEJ ZGŁOSZENIU
Artykuł 2
Zgłoszenie nowej pomocy
1.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów rozporządzeń przyjętych zgodnie z art. 94 Traktatu lub innych jego przepisów zainteresowane Państwo Członkowskie zgłasza Komisji w odpowiednim czasie wszelkie plany przyznania nowej pomocy.
Komisja bezzwłocznie informuje zainteresowane Państwo Członkowskie o otrzymaniu takiego zgłoszenia.
2.
W zgłoszeniu zainteresowane Państwo Członkowskie przedstawia wszystkie informacje konieczne dla umożliwienia Komisji podjęcia decyzji zgodnie z art. 4 i 7 (zwanym dalej "zgłoszeniem kompletnym").
Artykuł 3
Klauzula zawieszająca
Pomoc podlegająca obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 2 ust. 1 nie zostaje zrealizowana do czasu podjęcia przez Komisję decyzji zezwalającej na taką pomoc lub do czasu uznania takiej decyzji Komisji za podjętą.
Artykuł 4
Wstępne badanie zgłoszenia i decyzje Komisji
1.
Komisja bada zgłoszenie bezzwłocznie po jego otrzymaniu.
Z zastrzeżeniem art. 8 Komisja podejmuje decyzję zgodnie z ust. 2, 3 lub 4.
2.
W przypadku gdy Komisja po przeprowadzeniu badania wstępnego stwierdza, że środek będący przedmiotem zgłoszenia nie stanowi pomocy, ustalenie to zostaje stwierdzone w formie decyzji.
3.
W przypadku gdy Komisja po przeprowadzeniu badania wstępnego stwierdza, że nie ma żadnych wątpliwości co do zgodności środka będącego przedmiotem zgłoszenia ze wspólnym rynkiem, w stopniu, w jakim mieści się on w zakresie art. 92 ust. 1 Traktatu, Komisja podejmuje decyzję, że środek jest zgodny ze wspólnym rynkiem (zwaną dalej "decyzją o niewnoszeniu zastrzeżeń").
W decyzji określone zostaje, który z przewidzianych Traktatem wyjątków zastosowano.
4.
W przypadku gdy po przeprowadzeniu wstępnego badania Komisja stwierdza, że zaistniały wątpliwości co do zgodności środka będącego przedmiotem zgłoszenia ze wspólnym rynkiem, Komisja podejmuje decyzję o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 93 ust. 2 Traktatu (zwaną dalej "decyzją o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia").
5.
Decyzje określone w ust. 2, 3 i 4 podejmowane są w terminie dwóch miesięcy.
Okres ten rozpoczyna się następnego dnia po otrzymaniu kompletnego zgłoszenia.
Zgłoszenie zostaje uznane za kompletne, jeżeli w terminie dwóch miesięcy od jego otrzymania lub od otrzymania wszelkich dodatkowych informacji, o jakie się zwrócono, Komisja nie zażąda żadnych dalszych informacji.
Okres ten może zostać przedłużony za zgodą zarówno Komisji, jak i zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
W przypadku gdy jest to właściwe, Komisja może ustalić krótsze terminy.
6.
W przypadku gdy Komisja nie podejmuje decyzji zgodnie z ust. 2, 3 lub 4 w terminie ustanowionym w ust. 5, pomoc uznaje się za dozwoloną przez Komisję.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może wówczas wprowadzić te środki po uprzednim zgłoszeniu Komisji, chyba że Komisja podejmie decyzję na mocy niniejszego artykułu w terminie 15 dni roboczych od otrzymania zgłoszenia.
Artykuł 5
Wniosek o udzielenie informacji
1.
W przypadku gdy Komisja uznaje, że informacje dostarczone przez zainteresowane Państwo Członkowskie w odniesieniu do środka będącego przedmiotem zgłoszenia na podstawie art. 2 nie są kompletne, może wystąpić z wnioskiem o udzielenie wszelkich koniecznych informacji dodatkowych.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie udzieli odpowiedzi na taki wniosek, Komisja informuje Państwo Członkowskie o otrzymaniu odpowiedzi.
2.
W przypadku gdy zainteresowane Państwo Członkowskie nie dostarczy informacji, o które wystąpiono z wnioskiem w terminie wyznaczonym przez Komisję, lub dostarczy informacje niekompletne, Komisja wysyła ponaglenie, przewidujące właściwy dodatkowy termin, w którym informacje mają być dostarczone.
3.
Zgłoszenie uważa się za wycofane, jeżeli informacje, o które wystąpiono z wnioskiem, nie zostaną dostarczone w wyznaczonym terminie, chyba że przed upływem tego terminu został on albo przedłużony za zgodą zarówno Komisji, jak i zainteresowanego Państwa Członkowskiego, albo jeśli zainteresowane Państwo Członkowskie w należycie uzasadnionym oświadczeniu poinformuje Komisję, że uważa zgłoszenie za kompletne, ponieważ, dodatkowe informacje, o które wystąpiono z wnioskiem, nie są dostępne lub zostały już dostarczone.
W takim przypadku termin określony w art. 4 ust. 5 rozpoczyna się od następnego dnia po otrzymaniu oświadczenia.
Jeżeli zgłoszenie uznaje się za wycofane, Komisja informuje o tym Państwo Członkowskie.
Artykuł 6
Formalna procedura dochodzenia
1.
Decyzja o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia zawiera podsumowanie odpowiednich kwestii faktycznych i prawnych, wstępną ocenę Komisji odnośnie do charakteru pomocowego proponowanego środka i określa wątpliwości co do jego zgodności ze wspólnym rynkiem.
Decyzja wzywa zainteresowane Państwo Członkowskie i inne zainteresowane strony do przedstawienia uwag w wyznaczonym terminie, który zwykle nie przekracza jednego miesiąca.
W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może przedłużyć wyznaczony termin.
2.
Otrzymane uwagi przedstawiane są zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
Jeżeli zainteresowana strona wystąpi z wnioskiem, ze względu na potencjalną szkodę, jej tożsamość nie zostaje ujawniona zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może odpowiedzieć na przedstawione uwagi w wyznaczonym terminie, który zwykle nie przekracza jednego miesiąca.
W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może przedłużyć wyznaczony termin.
Artykuł 7
Decyzje Komisji o zakończeniu formalnej procedury dochodzenia
1.
Z zastrzeżeniem art. 8 formalna procedura dochodzenia zostaje zakończona w formie decyzji zgodnie z ust. 2–5 niniejszego artykułu.
2.
W przypadku gdy Komisja stwierdza, gdzie jest to właściwe, po dokonaniu przez zainteresowane Państwo Członkowskie zmiany, że środek będący przedmiotem zgłoszenia nie stanowi pomocy, ustalenie to zostaje stwierdzone w formie decyzji.
3.
W przypadku gdy Komisja stwierdza, gdzie jest to właściwe, po dokonaniu przez zainteresowane Państwo Członkowskie zmiany, że wątpliwości co do zgodności środka będącego przedmiotem zgłoszenia ze wspólnym rynkiem zostały usunięte, stwierdza w drodze decyzji, że pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem (zwaną dalej "decyzją pozytywną"). W decyzji określone zostaje, który z przewidzianych Traktatem wyjątków zastosowano.
4.
Komisja może do decyzji pozytywnej załączyć warunki, na jakich dana pomoc może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, i może ustanowić obowiązki, umożliwiające monitorowanie zgodności z decyzją (zwaną dalej "decyzją warunkową").
5.
W przypadku gdy Komisja stwierdza, że pomoc będąca przedmiotem zgłoszenia nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem, stwierdza w drodze decyzji (zwanej dalej "decyzją negatywną"), że pomoc nie zostanie wprowadzona w życie.
6.
Decyzje podjęte zgodnie z ust. 2, 3, 4 i 5 podejmowane są bezzwłocznie po usunięciu wątpliwości, określonych w art. 4 ust. 4.
Komisja podejmuje zależnie od możliwości wysiłki w celu podjęcia decyzji w terminie 18 miesięcy od wszczęcia procedury.
Termin ten może zostać przedłużony na podstawie porozumienia między Komisją a zainteresowanym Państwem Członkowskim.
7.
Po wygaśnięciu terminu określonego w ust. 6 i jeżeli zainteresowane Państwo Członkowskie wystąpi z wnioskiem, Komisja w terminie dwóch miesięcy podejmuje decyzję na podstawie dostępnych jej informacji.
Jeżeli jest to właściwe, w przypadku gdy dostarczone informacje nie są wystarczające do ustalenia zgodności, Komisja podejmuje decyzję negatywną.
Artykuł 8
Wycofanie zgłoszenia
1.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może wycofać zgłoszenie w rozumieniu art. 2 w pożądanym czasie, zanim Komisja podejmie decyzję na podstawie art. 4 lub 7.
2.
W przypadku gdy Komisja wszczęła formalną procedurę dochodzenia, Komisja zamyka tę procedurę.
Artykuł 9
Cofnięcie decyzji
Komisja może cofnąć decyzję podjętą zgodnie z art. 4 ust. 2 lub 3, lub art. 7 ust. 2, 3, 4 po udzieleniu zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu możliwości przedłożenia uwag, gdy decyzja została podjęta na podstawie nieprawidłowych informacji udzielonych w toku procedury, które były czynnikiem decydującym dla tej decyzji. Przed cofnięciem decyzji i podjęciem nowej decyzji Komisja wszczyna formalną procedurę dochodzenia zgodnie z art. 4 ust. 4. Artykuły 6, 7 i 10, 11 ust. 1, art. 13, 14 i 15 stosuje się mutatis mutandis.
ROZDZIAŁ III
PROCEDURA DOTYCZĄCA POMOCY PRZYZNANEJ BEZPRAWNIE
Artykuł 10
Badanie, wniosek o udzielenie informacji oraz nakaz udzielenia informacji
1.
W przypadku gdy Komisja posiada informacje pochodzące z niezależnego źródła, dotyczące domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie, bada informacje bezzwłocznie.
2. W przypadku gdy to konieczne, Komisja występuje do zainteresowanego Państwa Członkowskiego z wnioskiem o udzielenie informacji. W art. 2 ust. 2 i art. 5 ust. 1 i 2 stosuje się mutatis mutandis.
3.
W przypadku gdy pomimo ponaglenia wystosowanego zgodnie z art. 5 ust. 2 zainteresowane Państwo Członkowskie nie dostarcza wnioskowanych informacji w terminie wyznaczonym przez Komisję lub jeżeli dostarcza informacje niekompletne, Komisja może w formie decyzji wymagać dostarczenia informacji (zwanej dalej "nakazem udzielenia informacji").
Decyzja określa, jakie informacje są wymagane, i wyznacza stosowny termin, w jakim informacje te mają zostać dostarczone.
Artykuł 11
Nakaz zawieszenia lub tymczasowej windykacji pomocy
1.
Komisja może, po umożliwieniu zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu przedstawienia uwag, podjąć decyzję, nakazującą Państwu Członkowskiemu zawieszenie wszelkiej pomocy przyznanej bezprawnie do momentu podjęcia przez Komisję decyzji w sprawie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem (zwaną dalej "nakazem zawieszenia").
2.
Komisja może, po umożliwieniu zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu złożenia uwag, podjąć decyzję nakazującą Państwu Członkowskiemu tymczasową windykację jakiejkolwiek pomocy przyznanej bezprawnie do momentu podjęcia przez Komisję decyzji o zgodności takiej pomocy ze wspólnym rynkiem (zwaną dalej "nakazem windykacji"), jeżeli zostaną spełnione następujące kryteria:
- zgodnie z przyjętą praktyką nie ma wątpliwości co do charakteru pomocowego danego środka
oraz
- wymagane jest pilne działanie,
oraz
- istnieje poważne ryzyko wyrządzenia konkurentowi poważnej i nieodwracalnej szkody.
Windykacja zostaje przeprowadzona zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2 i 3.
Po skutecznym zwrocie pomocy Komisja podejmuje decyzję w terminie stosowanym dla pomocy będącej przedmiotem zgłoszenia.
Komisja może upoważnić Państwo Członkowskie do powiązania zwrotu pomocy z wypłatą pomocy na podtrzymanie działalności dla zainteresowanej firmy.
Postanowienia niniejszego ustępu mają zastosowanie jedynie w odniesieniu do pomocy przyznanej bezprawnie, wprowadzonej w życie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Niezastosowanie się do nakazu
Jeżeli Państwo Członkowskie nie zastosuje się do nakazu zawieszenia lub nakazu windykacji, Komisja jest uprawniona, badając istotę sprawy na podstawie dostępnych informacji, do przekazania sprawy bezpośrednio Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz do złożenia wniosku o przyjęcie deklaracji, że niezastosowanie się stanowi naruszenie przepisów Traktatu.
Artykuł 13
Decyzje Komisji
1.
Badanie pomocy, która mogła zostać przyznana bezprawnie, skutkuje decyzją na podstawie art. 4 ust. 2, 3 lub 4.
W przypadku decyzji o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia postępowanie zostaje zakończone w drodze decyzji, podjętej zgodnie z art. 7.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie zastosuje się do nakazu udzielenia informacji, decyzja zostaje podjęta na podstawie dostępnych informacji.
2. W sprawach dotyczących możliwej pomocy przyznanej bezprawnie i z zastrzeżeniem art. 11 ust. 2 Komisja nie jest związana terminem określonym w art. 4 ust. 5, art. 7 ust. 6 i 7.
3.
Artykuł 9 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 14
Windykacja pomocy
1.
W przypadku gdy podjęte zostały decyzje negatywne w sprawach pomocy przyznanej bezprawnie, Komisja podejmuje decyzję, że zainteresowane Państwo Członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu windykacji pomocy od beneficjenta (zwaną dalej "decyzją o windykacji").
Komisja nie wymaga windykacji pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego.
2.
Pomoc podlegająca windykacji na podstawie decyzji o windykacji obejmuje odsetki naliczone według właściwej stopy ustalonej przez Komisję.
Odsetki są płatne od dnia, w którym pomoc przyznana bezprawnie została udostępniona beneficjentowi do daty jej windykacji.
3.
Bez uszczerbku dla jakiegokolwiek orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wydanego zgodnie z art. 185 Traktatu, windykacja zostaje przeprowadzona bezzwłocznie i zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym zainteresowanego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że przewidują one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie decyzji Komisji.
W tym celu oraz w wypadku postępowania przed sądami krajowymi, zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne kroki, jakie dostępne są w ich odpowiednich systemach prawnych, włącznie ze środkami tymczasowymi, bez uszczerbku dla prawa wspólnotowego.
Artykuł 15
Okres przedawnienia
1.
Kompetencje Komisji w zakresie windykacji pomocy podlegają dziesięcioletniemu okresowi przedawnienia.
2.
Okres przedawnienia rozpoczyna bieg w dniu, w którym bezprawnie przyznano pomoc beneficjentowi albo w charakterze pomocy indywidualnej, albo w ramach programu pomocowego.
Jakiekolwiek działanie, podejmowane przez Komisję lub przez Państwo Członkowskie, działające na wniosek Komisji w odniesieniu do pomocy przyznanej bezprawnie powoduje przerwanie okresu przedawnienia.
Każde przerwanie powoduje, że okres przedawnienia zaczyna biec od początku.
Okres przedawnienia zostaje zawieszony, dopóki decyzja Komisji jest przedmiotem postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
3.
Jakąkolwiek pomoc, w odniesieniu do której upłynął okres przedawnienia, uznaje się za pomoc istniejącą.
ROZDZIAŁ IV
PROCEDURA DOTYCZĄCA POMOCY ŚWIADCZONEJ NIEZGODNIE Z PRZEZNACZENIEM
Artykuł 16
Pomoc świadczona niezgodnie z przeznaczeniem
Z zastrzeżeniem art. 23 Komisja może w przypadkach pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem wszcząć formalną procedurę dochodzenia zgodnie z art. 4 ust. 4. Artykuły 6, 7, 9 i 10, 11 ust. 1, art. 12, 13, 14 i 15 stosuje się mutatis mutandis.
ROZDZIAŁ V
PROCEDURA DOTYCZĄCA ISTNIEJĄCYCH PROGRAMÓW POMOCOWYCH
Artykuł 17
Współpraca na podstawie art. 93 ust. 1 Traktatu
1.
Komisja otrzymuje od zainteresowanego Państwa Członkowskiego wszelkie konieczne informacje do przeprowadzenia przeglądu, we współpracy z Państwem Członkowskim, istniejących programów pomocowych na podstawie art. 93 ust. 1 Traktatu.
2.
W przypadku gdy Komisja uważa, że istniejący program pomocowy nie jest lub przestaje być zgodny ze wspólnym rynkiem, informuje zainteresowane Państwo Członkowskie o opinii wstępnej i umożliwia zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu przedstawienie uwag w terminie jednego miesiąca.
W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może ten termin przedłużyć.
Artykuł 18
Propozycja właściwych środków
W przypadku gdy w świetle informacji przedłożonych przez Państwo Członkowskie na podstawie art. 17 Komisja stwierdza, że istniejący program pomocowy nie jest lub przestaje być zgodny ze wspólnym rynkiem, Komisja wydaje skierowane do zainteresowanego Państwa Członkowskiego zalecenie zawierające propozycję właściwych środków.
Zalecenie może w szczególności zawierać propozycję:
a) rzeczowej zmiany programu pomocowego
lub b) wprowadzenia wymogów proceduralnych;
lub c) wycofania programu pomocowego.
Artykuł 19
Skutki prawne propozycji właściwych środków
1.
W przypadku gdy zainteresowane Państwo Członkowskie podejmuje proponowane środki i informuje o tym Komisję, Komisja stwierdza to ustalenie i informuje o tym Państwo Członkowskie.
Państwo Członkowskie staje się związane zgodą na wprowadzenie w życie właściwych środków.
2.
W przypadku gdy zainteresowane Państwo Członkowskie nie przyjmuje proponowanych środków, a Komisja, po uwzględnieniu argumentów zainteresowanego Państwa Członkowskiego nadal uważa, że środki te są konieczne, wszczyna postępowanie na podstawie art. 4 ust. 4.
Artykuły 6, 7 i 9 stosuje się mutatis mutandis.
ROZDZIAŁ VI
STRONY ZAINTERESOWANE
Artykuł 20
Prawa stron zainteresowanych
1.
Każda zainteresowana strona może złożyć uwagi na podstawie art. 6 po decyzji Komisji o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia.
Do każdej z zainteresowanych stron, która złożyła takie uwagi oraz do każdego beneficjenta pomocy indywidualnej zostaje wysłana kopia decyzji, podjętej przez Komisję na podstawie art. 7.
2.
Każda z zainteresowanych stron może powiadomić Komisję o jakiejkolwiek domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie oraz o jakiejkolwiek domniemanej pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem.
W przypadku gdy Komisja uważa, że na podstawie znajdujących się w jej posiadaniu informacji istnieją niewystarczające podstawy do przyjęcia opinii w sprawie, informuje o tym zainteresowaną stronę.
W przypadku gdy Komisja podejmuje decyzję w sprawie dotyczącej przedmiotu dostarczonej informacji, przesyła kopię tej decyzji zainteresowanej stronie.
3.
Na wniosek każda z zainteresowanych stron otrzymuje kopię jakiejkolwiek decyzji podjętej na podstawie art. 4 i 7, 10 ust. 3 i art. 11.
ROZDZIAŁ VII
MONITOROWANIE
Artykuł 21
Sprawozdania roczne
1.
Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdania roczne w sprawie wszystkich istniejących programów pomocowych, w odniesieniu do których nie nałożono żadnych szczegółowych obowiązków sprawozdawczych w decyzji warunkowej podjętej zgodnie z art. 7 ust. 4.
2.
W przypadku gdy mimo ponaglenia zainteresowane Państwo Członkowskie nie złoży sprawozdania rocznego, Komisja może postępować zgodnie z art. 18 w odniesieniu do danego programu pomocowego.
Artykuł 22
Kontrole na miejscu
1.
W przypadku gdy Komisja ma poważne wątpliwości, czy decyzje o niewnoszeniu sprzeciwu, decyzje pozytywne lub decyzje warunkowe w odniesieniu do pomocy indywidualnej są realizowane, zainteresowane Państwo Członkowskie po uzyskaniu możliwości przedstawienia uwag zezwala Komisji na przeprowadzenie kontroli na miejscu.
2.
Urzędnicy upoważnieni przez Komisję uprawnieni są, w celu weryfikacji zgodności z decyzją, do:
a) wejścia na teren wszelkich obiektów oraz nieruchomości danego przedsiębiorstwa;
b) zwracania się o ustne wyjaśnienia na miejscu;
c) badania ksiąg i innych dokumentów handlowych oraz wykonywania lub żądania kopii.
Komisja może być wspierana w razie konieczności przez niezależnych biegłych.
3.
Komisja informuje zainteresowane Państwo Członkowskie w stosownym czasie i na piśmie o kontroli na miejscu oraz danych osobowych upoważnionych urzędników i biegłych.
Jeżeli Państwo Członkowskie posiada należycie uzasadnione zastrzeżenia co do wyboru biegłych dokonanego przez Komisję, biegli zostają wyznaczeni na podstawie porozumienia z Państwem Członkowskim.
Urzędnicy Komisji oraz biegli upoważnieni do przeprowadzania kontroli na miejscu przedstawiają upoważnienie na piśmie, określające przedmiot i cel wizyty.
4.
Urzędnicy upoważnieni przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium odbędzie się kontrola mogą być obecni podczas kontroli.
5.
Komisja dostarcza Państwu Członkowskiemu kopie wszelkich sprawozdań, opracowanych w wyniku kontroli.
6.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo sprzeciwia się przeprowadzeniu kontroli, nakazanej decyzją Komisji na mocy niniejszego artykułu, zainteresowane Państwo Członkowskie zapewnia konieczną pomoc urzędnikom i biegłym, upoważnionym przez Komisję, w celu umożliwienia im przeprowadzenia kontroli.
W tym celu Państwa Członkowskie, po konsultacji z Komisją, podejmują konieczne środki w ciągu osiemnastu miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 23
Niezastosowanie się do decyzji i orzeczeń
1.
Jeżeli zainteresowane Państwo Członkowskie nie zastosuje się do decyzji warunkowej lub negatywnej, w szczególności w przypadkach określonych w art. 14, Komisja może przekazać sprawę bezpośrednio Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 93 ust. 2 Traktatu.
2.
Jeżeli Komisja uważa, że zainteresowane Państwo Członkowskie nie zastosowało się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, Komisja może wnieść sprawę zgodnie z art. 171 Traktatu.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY WSPÓLNE
Artykuł 24
Tajemnica zawodowa
Komisja i Państwa Członkowskie, ich urzędnicy i inni pracownicy, włącznie z niezależnymi biegłymi wyznaczonymi przez Komisję, nie mogą ujawniać informacji, w których posiadanie weszli w wyniku zastosowania niniejszego rozporządzenia i które są objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej.
Artykuł 25
Adresat decyzji
Decyzje podjęte na podstawie przepisów rozdziałów II, III, IV, V i VII skierowane są do zainteresowanych Państw Członkowskich.
Komisja zawiadamia o nich zainteresowane Państwo Członkowskie bezzwłocznie i umożliwia temu ostatniemu wskazanie Komisji, które informacje uważa za objęte obowiązkiem tajemnicy zawodowej.
Artykuł 26
Publikacja decyzji
1. Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich skrócone zawiadomienie o decyzjach, jakie podejmuje na podstawie art. 4 ust. 2 i 3 oraz art. 18 wraz z art. 19 ust. 1. Skrócone zawiadomienie zawiera oświadczenie, że kopia decyzji jest dostępna w oryginalnej wersji lub wersjach językowych.
2.
Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich decyzje, jakie podejmuje na podstawie art. 4 ust. 4 w ich oryginalnej wersji językowej.
W Dzienniku Urzędowym publikowanym w językach innych niż oryginalna wersja językowa, oryginalnej wersji językowej towarzyszyć będzie merytoryczny skrót w języku tego Dziennika Urzędowego.
3.
Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich decyzje, jakie podejmuje na podstawie art. 7.
4. W przypadkach, gdy stosuje się art. 4 ust. 6 lub art. 8 ust. 2, krótkie zawiadomienie opublikowane zostaje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
5.
Rada, stanowiąc jednomyślnie, może podjąć decyzję o opublikowaniu decyzji podjętych na podstawie art. 93 ust. 2 akapit trzeci Traktatu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 27
Przepisy wykonawcze
Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 29, uprawniona jest do przyjęcia przepisów wykonawczych dotyczących formy, treści i innych szczegółów zgłoszeń, formy, treści i innych szczegółów sprawozdań rocznych, szczegółów dotyczących terminów oraz biegu tych terminów, jak również stopy procentowej, o której mowa w art. 14 ust. 2.
Artykuł 28
Komitet Doradczy ds. Pomocy Państwa
Tworzy się Komitet Doradczy ds. Pomocy Państwa (zwany dalej "Komitetem"). Komitet składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich, a przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
Artykuł 29
Konsultacje z Komitetem
1.
Komisja konsultuje się z Komitetem przed przyjęciem jakiegokolwiek przepisu wykonawczego zgodnie z art. 27.
2.
Konsultacje z Komitetem odbywają się w czasie spotkań, zwołanych przez Komisję.
Projekty i dokumenty do rozpatrzenia załączone zostają do zgłoszenia.
Spotkanie odbywa się nie wcześniej niż dwa miesiące po wysłaniu zgłoszenia.
Okres ten może zostać skrócony w nagłym przypadku.
3.
Przedstawiciel Komisji składa Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wyraża opinię w sprawie projektu, którego termin może ustanowić przewodniczący w zależności od pilności sprawy, w razie konieczności przez przeprowadzenie głosowania.
4.
Opinia zostaje zaprotokołowana; dodatkowo każde Państwo Członkowskie ma prawo żądać, by jego stanowisko zostało uwzględnione w protokole.
Komitet może zalecić opublikowanie swojej opinii w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 660/1999
z dnia 22 marca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2075/92 i ustalające premie oraz progi gwarantowane dla tytoniu w liściach z podziałem na grupy odmian i Państwa Członkowskie dla zbiorów z lat 1999, 2000 i 2001
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1, art. 8 i 9 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: dodatkowa kwota przyznawana jest do tytoniu suszonego ogniowo, tytoniu jasnego suszonego powietrznie oraz tytoniu ciemnego suszonego powietrznie, uprawianego w Austrii, Belgii, Francji i Niemczech; Rada zdecydowała podnieść tę kwotę z 50 % do 65 % różnicy w stosunku do zbiorów 1992 r.; podwyżka ta ma być obliczona na podstawie różnicy między premią przyznaną na te rodzaje tytoniu dla zbiorów z 1998 r. a premią stosowaną w odniesieniu do zbiorów z 1992 r.; art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 nie jest zgodny z powyższym, dlatego art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 powinien zostać zmieniony;
poziom premii powinien być ustalony z uwzględnieniem celów wspólnej polityki rolnej, w szczególności, by zapewnić godne warunki życia wspólnoty rolników; kwoty premii powinny odzwierciedlać przeszłe i przewidywalne rynki zbytu dla różnych rodzajów tytoniu w normalnych warunkach konkurencji poziom premii powinien być ustalony dla kolejnych zbiorów i powiązany z limitami produkcji ustalonymi dla trzech zbiorów w latach 1999, 2000 i 2001, aby zapewnić utrzymanie stabilności sektora;
artykuł 8 akapit drugi i art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 przewidują przydział progów gwarancji Państwom Członkowskim będącym producentami dla każdej grupy odmian dla trzech zbiorów, poczynając od zbiorów z 1999 r.;
poziom tych progów dla trzech zbiorów z lat 1999, 2000 i 2001 powinien być ustalony, uwzględniając w szczególności warunki rynkowe i społeczno-gospodarcze oraz warunki rolnicze w danych strefach produkcji; ustalenie takie powinno zostać dokonane w odpowiednim czasie, aby producenci mogli zaplanować swoją produkcję w odniesieniu do rzeczonych zbiorów;
w wyniku zwiększenia dodatkowych kwot w odniesieniu do tytoniu suszonego ogniowo, tytoniu jasnego suszonego powietrznie oraz tytoniu ciemnego suszonego powietrznie, uprawianego w Austrii, Belgii, Francji i Niemczech, progi gwarancji dla tych Państw Członkowskich powinny zostać obniżone, aby zapewnić utrzymanie neutralności budżetowej;
przy utrzymaniu potencjału produkcyjnego i przydziału kontyngentów przez Państwa Członkowskie kontyngenty na odmiany, które mają zapewnione rynki zbytu i pociągają za sobą wyższe ceny rynkowe, powinny być zwiększane stopniowo przy obniżaniu kontyngentów na odmiany, które trudno się sprzedają i pociągają za sobą niższe ceny rynkowe;
przewidziane środki powinny zostać wprowadzone najszybciej, jak to możliwe,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 otrzymuje brzmienie:
"2.
Tym niemniej przyznaje się dodatkową kwotę do tytoniu suszonego ogniowo, tytoniu jasnego suszonego powietrznie oraz tytoniu ciemnego suszonego powietrznie, uprawianego w Austrii, Belgii, Francji i Niemczech.
Kwota ta wynosi 65 % różnicy między premią stosowaną do zbiorów z 1998 r. a premią stosowaną do zbiorów z 1992 r. dla tych rodzajów tytoniu."
Artykuł 2
Dla zbiorów z lat 1999, 2000 i 2001 kwoty premii dla każdej z grup surowego tytoniu oraz kwoty uzupełniające, określone w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, odpowiadają wielkościom określonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Dla zbiorów z lat 1999, 2000 i 2001 progi gwarantowane, określone w art. 8 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, z podziałem na grupy odmian i Państwa Członkowskie, odpowiadają wielkościom określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 676/1999
z dnia 26 marca 1999 r.
zmieniające po raz piąty rozporządzenie (WE) nr 785/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 603/95 z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1347/95 [2], w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 785/95 z dnia 6 kwietnia 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1794/97 [4], przewiduje, że w suszarniach, które mają być używane do suszenia zielonki, temperatura powietrza u wlotu nie może być niższa niż 93 °C;
wiele badań naukowych wykazuje, że suszenie pasz w wysokiej temperaturze chroni wartość odżywczą produktu o wysokiej jakości, w szczególności zawarty w nim beta-karoten;
sytuacja na rynku suszu paszowego, charakteryzująca się redukcjami cen i wzrostami produkcji, jest taka, że konieczne jest zagwarantowanie dostaw produktu gotowego o wysokiej jakości odżywczej, uzyskanego w porównywalnie warunkach konkurencji oraz uzasadnienie wysokości przyznanej pomocy jako wkładu w koszty przetwarzania; cel ten można osiągnąć rozszerzając praktykę suszenia w wysokiej temperaturze;
przetwarzanie pasz odbywa się w wysokiej temperaturze w większości zakładów przetwórczych; w związku z tym, zakładom, które wciąż jeszcze pracują przy temperaturze powietrza u wlotu wynoszącej 93 °C, należy ustanowić przepis w celu zmiany tej temperatury w rozsądnym terminie po to, aby dostosować ją do tej praktyki;
w związku z wymaganymi w tym celu zmianami technicznymi, niezbędne jest potwierdzenie o zatwierdzeniu zakładu przez właściwe władze;
niewielka liczba poziomych suszarni taśmowych, które wytwarzają temperaturę powietrza u wlotu w wysokości co najmniej 110 °C jest obecnie w użyciu w kilku Państwach Członkowskich; są to niewielkie urządzenia o niskiej zdolności produkcyjnej, w których nie da się podwyższyć temperatury roboczej bez wprowadzenia w nich znacznych zmian technicznych; dlatego można w ich przypadku zastosować odstępstwo od wymogu stosowania minimalnej temperatury suszenia w wysokości 350 °C pod warunkiem że żadne nowe urządzenia tego typu nie zostaną uznane po rozpoczęciu się roku gospodarczego 1999/2000;
artykuł 15 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 785/95 przewiduje, ze Państwa Członkowskie muszą powiadamiać Komisję o obszarach i ilościach objętych umowami o dostawy i deklaracjami; doświadczenie pokazało, że zawiadomienie może być źródłem sprzecznych i niezadowalających informacji; zatem obowiązek ten należy uchylić;
Komitet Zarządzający ds. Suszu Paszowego nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 785/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 lit. a) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"— temperatura powietrza u wlotu nie niższa niż 350 °C; jednak poziome suszarnie taśmowe, które wytwarzają temperaturę powietrza u wlotu nie niższą niż 110 °C zatwierdzone przed rozpoczęciem się roku gospodarczego 1999/2000 nie muszą spełniać tego wymogu,";
2) w art. 15 skreśla się lit. b).
Artykuł 2
1. Zmiany techniczne suszarni wymagane zgodnie z art. 1 ust. 1 zostaną dokonane bez uszczerbku dla obowiązku powiadomienia właściwego organu w terminie ustanowionym w ostatnim akapicie art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 785/95 w celu uzyskania potwierdzenia zatwierdzenia.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji do dnia 15 maja 1999 r. wykaz poziomych suszarni taśmowych, które zostały zatwierdzone przed rozpoczęciem roku gospodarczego 1999/2000 i które kwalifikują się do odstępstwa przewidzianego w art. 1 ust. 1.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 684/1999
z dnia 29 marca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i uchylające rozporządzenie nr 163/67/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1516/96 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4 i art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [4], w szczególności jego art. 5 ust. 4 i art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2916/95, w szczególności jego art. 3 ust. 4 i art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [6] zostało niedawno zmienione rozporządzeniem (WE) nr 493/1999 [7] zgodnie z decyzją podjętą w ramach Światowej Organizacji Handlu, aby dodatkowa opłata celna była obowiązkowo ustalana na podstawie ceny przywozowej cif; art. 4 ust. 2 i art. 6 tego rozporządzenia muszą zostać także zmienione zgodnie z tą decyzją;
konieczne jest jak najszybsze zastosowanie niniejszej zmiany;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Jaj i Mięsa Drobiowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1484/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 ust. 2 skreśla się;
2) w art. 6, "wymienione w załączniku I" zastępuje się "wymienione w art. 1."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 691/99
z dnia 30 marca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 708/98 w sprawie przejmowania ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne i ustalenia stosowanych kwot korekcyjnych oraz podwyżek i redukcji ceny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2072/98 [2], w szczególności jego art. 8 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje: cechy charakterystyczne ziaren z plamkami i ziaren z kropkami są tak zbliżone, że rozróżnienie jednego od drugiego przy ocenie próbek pobranych w celu analizy przewidzianej w art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 708/98 [3] jest często zadaniem bardzo trudnym; takie same kryteria powinny obowiązywać w obu przypadkach i należy określić wielkość obniżki cen w zależności od uszkodzeń charakterystycznych dla ziaren z plamkami i ziaren z kropkami;
na obszarze Wspólnoty uprawiane są nowe odmiany ryżu; powinny one, wraz z określeniem wydajności szlifowania, znaleźć się w wykazie zamieszczonym w części B załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 708/98;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu 708/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) tabelę podaną w art. 2 zastępuje się poniższą tabelą:
_BAR_ "Ryż okrągłoziarnisty oznaczony kodem CN 10061092 _BAR_ Ryż średnioziarnisty i długoziarnisty klasy A oznaczony kodami CN 10061094 oraz 10061096 _BAR_ Ryż długoziarnisty oznaczony kodem CN 10061098 _BAR_
Ziarna kredowe _BAR_ 6 _BAR_ 4 _BAR_ 4 _BAR_
Ziarna z czerwonymi prążkami _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 5 _BAR_
Ziarna z plamkami i kropkami _BAR_ 4 _BAR_ 2,75 _BAR_ 2,75 _BAR_
Ziarna o kolorze bursztynowym _BAR_ 1 _BAR_ 0,50 _BAR_ 0,50 _BAR_
Ziarna o kolorze żółtym _BAR_ 0,175 _BAR_ 0,175 _BAR_ 0,175 _BAR_
Różnorodne zanieczyszczenia _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_
Ziarna ryżu innych odmian _BAR_ 5 _BAR_ 5 _BAR_ 5" _BAR_
2) tabelę w części B załącznika II zastępuje się poniższą tabelą:
"B. Podstawowa wydajność po przetworzeniu
Odmiana _BAR_ W stosunku do ziaren całych _BAR_ Ogółem _BAR_
Carillon _BAR_ 65 _BAR_ 69 _BAR_
Argo, Selenio, Couachi _BAR_ 64 _BAR_ 71 _BAR_
Alpe, Arco, Balilla, Balilla GG, Balilla Sollana, Bomba, Bombon, Colina, Elio, Flipper, Frances, Lido, Liso, Matusaka, Monticili, Pegonil, Sara, Strella, Thainato, Thaiperla, Ticinese, Veta, Leda, Mareny, Clot, Albada, Guadiamar _BAR_ 63 _BAR_ 71 _BAR_
Ispaniki A, Makedonia _BAR_ 61 _BAR_ 71 _BAR_
Bravo, Europa, Loto, Riva, Rosa Marchetti, Savio Veneria _BAR_ 62 _BAR_ 70 _BAR_
Tolima _BAR_ 61 _BAR_ 69 _BAR_
Inca _BAR_ 61 _BAR_ 68 _BAR_
Arôme _BAR_ 60 _BAR_ 71 _BAR_
Alfa, Ariete, Bahia, Carola, Cigalon, Corallo, Cripto, Cristal, Drago, Eolo, Girona, Gladio, Graldo, Indio, Italico, Jucar, Koral, Lago, Lemont, Mercurio, Miara, Molo, Navile, Niva, Onda, Padano, Panda, Pierina, Marchetti, Ribe, Ringo, Rio, S. Andrea, Saturno, Senia, Sequial, Smeraldo, Star, Stirpe, Vela, Vitro, Calca, Dion, Zeus _BAR_ 60 _BAR_ 70 _BAR_
Strymonas _BAR_ 60 _BAR_ 69 _BAR_
Anseatico, Arlesienne, Baldo, Belgioioso, Betis, Euribe, Ital-patna, Marathon, Redi, Ribello, Rizzotto, Rocca, Roma, Romanico, Romeo, Tebre, Volano _BAR_ 59 _BAR_ 70 _BAR_
Bonnet Bell, Rita, Silla, Thaibonnet, L 202, Puntal _BAR_ 58 _BAR_ 70 _BAR_
Evropi, Melas _BAR_ 58 _BAR_ 68 _BAR_
Arborio, Arlatan, Blue Belle, Blue Belle 'E©, Blue Bonnet, Calendal, Razza 82, Rea _BAR_ 56 _BAR_ 70 _BAR_
Cesariot, Maratelli, Precoce Rossi _BAR_ 56 _BAR_ 68 _BAR_
Carnaroli, Elba,Vialone Nano _BAR_ 55 _BAR_ 70 _BAR_
Delta _BAR_ 55 _BAR_ 68 _BAR_
Axios _BAR_ 55 _BAR_ 65 _BAR_
Roxani _BAR_ 55 _BAR_ 64 _BAR_
Irat 348, Mana _BAR_ 45 _BAR_ 65 _BAR_
Pygmalion _BAR_ 50 _BAR_ 69 _BAR_
Odmiany niewymienione _BAR_ 63 _BAR_ 71" _BAR_
3) załącznik III zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 701/1999
z dnia 31 marca 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2261/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, a niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 718/1999
z dnia 29 marca 1999 r.
w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej w celu wspierania żeglugi śródlądowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3] a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 1101/89 [4] wprowadziło ustalenia dla ulepszeń strukturalnych w sektorze żeglugi śródlądowej dotyczące flot działających na połączonej sieci dróg wodnych śródlądowych między Belgią, Niemcami, Francją, Luksemburgiem, Niderlandami i Austrią; celem tego rozporządzenia było zredukowanie nadwyżki zdolności przewozowych w sektorze żeglugi śródlądowej przez zastosowanie koordynowanych na szczeblu wspólnotowym programów złomowania jednostek pływających; powyższe rozporządzenie wygasa z dniem 28 kwietnia 1999 r.
(2) Spośród środków wspomagających te ulepszenia strukturalne, mające na celu zapobieżenie zwiększeniu istniejących lub powstaniu w przyszłości nadwyżek zdolności przewozowych, zasada "stary za nowy" okazała się nieodzowna dla utrzymania równowagi na rynku statków żeglugi śródlądowej; zasada ta pozostaje nadal zasadniczym instrumentem interwencji w przypadku wystąpienia na tym rynku poważnych zakłóceń, jak zdefiniowano w art. 1 dyrektywy 96/75/WE [5]; należy podjąć kroki dla zapobieżenia zaprzepaszczeniu pozytywnych skutków akcji złomowania realizowanej od 1990 r. bezpośrednio po wygaśnięciu tej zasady przez wprowadzanie nowych zdolności przewozowych statku; dlatego jest niezbędne zachowanie zasady "stary za nowy" przez ograniczony okres, nie dłuższy niż cztery lata, przy jednoczesnej stopniowej redukcji do zera stosunku "stary za nowy" w celu ochrony przejścia oraz zakończenia interwencji na rynku Wspólnoty; ponadto istotne jest również utrzymanie poza wspomnianym czteroletnim okresem uregulowania "stary za nowy" ze stawką zerową, jako służącego utrzymaniu zdolności przewozowych floty wspólnotowej, będącego jednak jedynie mechanizmem rezerwowym, który mógłby zostać ponownie uaktywniony tylko w przypadku wystąpienia poważnych zakłóceń rynkowych rodzaju określonego w art. 7 dyrektywy 96/75/WE.
(3) Konieczne jest skuteczne zahamowanie nowych nadwyżek we wszystkich działach rynku żeglugi śródlądowej; dlatego ważne jest, aby podejmowane środki były powszechnie stosowane i obejmowały wszystkie statki towarowe i pchacze; stosowania takich środków powinny zostać wyłączone statki eksploatowane wyłącznie na zamkniętym rynku krajowym lub międzynarodowym i nieprzyczyniające się w ten sposób do powstawania nadwyżek w zdolnościach przewozowych w połączonej ze sobą sieci śródlądowych dróg wodnych; należy ponadto zapewnić możliwość wyłączenia statków, które — z uwagi na to, że ich nośność jest mniejsza niż 450 ton — nie przyczyniają się do powstawania nadwyżek zdolności przewozowych; prywatne floty, świadczące usługi w zakresie transportu zakładowego, należy ze względu na ich wpływ na rynki transportowe włączyć do systemu.
(4) Wspólne podejście, pozwalające Państwom Członkowskim podejmować wspólne środki dla osiągnięcia tego samego celu, stanowi warunek sine qua non dla regulacji zdolności przewozowych; w tym celu zaleca się utrzymanie funduszy złomowania, wprowadzonych w Państwach Członkowskich uczestniczących w żegludze śródlądowej rozporządzeniem (EWG) nr 1101/89, ale nowo nazwanych i zapewniających użycie zasady "stary za nowy"; nadwyżki funduszy ze składek branżowych do programów modyfikacji strukturalnych realizowanych do dnia 28 kwietnia 1999 r. powinny zostać ulokowane w funduszu rezerwowym wobec wspomnianych funduszy.
(5) W związku z zasadniczymi różnicami istniejącymi między rynkiem przewozu ładunków suchych, ładunków płynnych oraz pchaczy wskazane jest prowadzenie w każdym funduszu oddzielnych rachunków dla jednostek przewożących ładunki suche, zbiornikowców i pchaczy.
(6) W kontekście zgodnej z Traktatem polityki gospodarczej odpowiedzialność za regulację zdolności przewozowych spoczywa w pierwszym rzędzie na właściwych podmiotach w tym sektorze; z tego też względu koszty wprowadzenia środków powinny być poniesione przez przedsiębiorstwa żeglugi śródlądowej; regulacja zdolności przewozowej ma określić warunki wprowadzenia do eksploatacji określonych nowych zdolności przewozowych bez powodowania całkowitego zablokowania dostępu do rynku; warunki te mogą być ograniczone w zakresie okresu stosowania i ich wpływu, mogą być ponadto elastycznie dostosowywane do tendencji rynkowych, jednak stosunek "stary za nowy" musi zostać stopniowo, w ciągu czterech lat poczynając od dnia 29 kwietnia 1999 r., zredukowany do zera; mechanizm regulacji, określany jako zasada "stary za nowy", powinien zostać utrzymany jako mechanizm zapasowy, kiedy tylko stosunek "stary za nowy" osiągnie zero; specjalne składki płacone według zasady "stary za nowy" powinny zostać ulokowane w funduszu rezerwowym i mogą być wykorzystywane do przyznawania premii za złomowanie, jeśli interwencja na rynku okaże się niezbędna.
(7) Pożądane jest zapewnienie, aby środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu i ich wdrożenie nie zniekształcały oraz nie zagrażały zniekształceniem konkurencji, w szczególności poprzez uprzywilejowanie pewnych przedsiębiorstw w stopniu, który jest sprzeczny ze wspólnym interesem; w celu zapewnienia przedsiębiorstwom podobnych warunków konkurencji wymaga się określenia, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 dyrektywy nr 96/75/WE, według jednolitych stawek i na jednolitych warunkach, tej samej wysokości specjalnych składek płaconych do funduszy na pokrycie kosztów budowy nowych statków i premie za złomowanie, jeśli premie te okażą się niezbędne w przypadku poważnych zakłóceń na rynku.
(8) Ponieważ flota żeglugi śródlądowej jest flotą Wspólnoty, decyzje dotyczące działania mechanizmu regulującego zdolność przewozową floty powinny być podejmowane na szczeblu wspólnotowym; uprawnienia do podejmowania takich decyzji, nadzoru nad ich wdrażaniem oraz ochrony warunków konkurencji, ustalonej w niniejszym rozporządzeniu, należy przyznać Komisji; istotne jest, aby Komisja podejmowała takie decyzje po konsultacji z Państwami Członkowskimi oraz organizacjami reprezentującymi żeglugę śródlądową na szczeblu Wspólnoty.
(9) W związku z modernizacją oraz restrukturyzacją flot Wspólnoty, zmierzającą do stworzenia korzystnych warunków dla środowiska i bezpieczeństwa, należy przewidzieć środki socjalne w celu pomocy pracownikom chcącym opuścić przemysł żeglugi śródlądowej lub przekwalifikować się do pracy w innym sektorze oraz środki zachęcające do łączenia przedsiębiorstw, doskonalenia umiejętności szyprów śródlądowych i popierania technicznego dostosowywania statków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Statki żeglugi śródlądowej wykorzystywane do transportu rzeczy drogą wodną śródlądową między dwoma lub więcej miejscami w Państwach Członkowskich podlegają wspólnotowej polityce w zakresie zdolności przewozowej floty, ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu.
Przez okres czterech lat, począwszy od dnia 29 kwietnia 1999 r., ta polityka w zakresie zdolności przewozowej obejmuje warunki wprowadzania nowych zdolności przewozowych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do statków towarowych oraz pchaczy wykonujących usługi transportowe na rachunek własny lub jako wynajęte, lub odpłatnie i zarejestrowanych w Państwie Członkowskim lub, jeśli nie są zarejestrowane, eksploatowanych przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w Państwie Członkowskim.
Do celów niniejszego rozporządzenia "przedsiębiorstwo" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną prowadzącą działalność gospodarczą na skalę nieprzemysłową lub przemysłową.
2.
Z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia wyłączone są:
a) statki pływające wyłącznie na krajowych drogach wodnych niepołączonych z innymi drogami wodnymi we Wspólnocie;
b) statki, które ze względu na swoje wymiary nie mogą opuścić krajowych dróg wodnych, na których pływają, i nie mogą wypłynąć na pozostałe drogi wodne Wspólnoty (statki na uwięzi), pod warunkiem, że jednostki te nie stwarzają konkurencji dla statków objętych niniejszym rozporządzeniem;
c) statki pływające wyłącznie na Dunaju (oraz jego dopływach) do Kelheim, bez jego opuszczania;
d) pchacze o mocy napędowej nie przekraczającej 300 kilowatów;
e) morskie statki żeglugi śródlądowej i lichtugi statkowe nosiciela używane wyłącznie do przewozów międzynarodowych lub krajowych podczas podróży obejmujących przepłynięcie morza;
f) statki używane wyłącznie do magazynowania towarów, tzn. statki używane do załadunku i późniejszego rozładunku towarów w tym samym miejscu;
g) urządzenia do bagrowania, takie jak barki i pontony oraz mosty na podporach pływających i pływające urządzenia budowlane, pod warunkiem, że urządzenia te nie są używane do przewozu towarów w rozumieniu art. 1;
h) promy;
i) statki świadczące nieodpłatnie usługi publiczne.
3.
Każde dane Państwo Członkowskie w rozumieniu art. 3 ust. 1 może wyłączyć swoje statki o nośności mniejszej niż 450 ton z zakresu niniejszego rozporządzenia.
Jeżeli Państwo Członkowskie skorzysta z tej możliwości, zobowiązane jest powiadomić o tym w ciągu sześciu miesięcy Komisję; Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie, którego śródlądowe drogi wodne mają połączenie ze śródlądowymi drogami wodnymi innego Państwa Członkowskiego i którego flota posiada tonaż przekraczający 100000 ton, zwane dalej "danym Państwem Członkowskim", utworzy na mocy swojego prawa i z własnych źródeł administracyjnych fundusz wodnych dróg śródlądowych, zwany dalej "funduszem".
2.
Funduszem będą administrowały właściwe władze danego Państwa Członkowskiego.
Każde Państwo Członkowskie włączy do administracji funduszu krajowe organizacje reprezentujące przewoźników żeglugi śródlądowej.
3.
Każdy fundusz musi posiadać fundusz rezerwowy składający się z trzech oddzielnych rachunków jeden dla przewoźników ładunków suchych, drugi dla zbiornikowców i trzeci dla pchaczy.
Fundusz rezerwowy finansowany będzie z:
- nadwyżek z przeprowadzonych do dnia 28 kwietnia 1999 r. programów modyfikacji strukturalnych, realizowanych wyłącznie ze składek branżowych,
- specjalnych składek, określonych w art. 4,
- środków, które mogłyby być dostępne w przypadku poważnych zakłóceń na rynku, określonych w art. 7 dyrektywy 96/75/WE.
4.
Fundusz rezerwowy może być wykorzystywany dla odpowiednich środków określonych w art. 7 dyrektywy 96/75/WE, w szczególności przy stosowaniu środków ulepszeń strukturalnych na poziomie Wspólnoty, zgodnie z procedurą zdefiniowaną ust. 6 oraz art. 6 niniejszego rozporządzenia.
5.
Fundusz rezerwowy może być wykorzystywany dla odpowiednich środków określonych w art. 8, jeśli jednomyślnie zażądają tego organizacje reprezentujące transport wodny śródlądowy.
W takim przypadku środki muszą być przedmiotem działania na szczeblu Wspólnoty.
6.
Fundusze stanowią dla siebie wzajemnie wsparcie w odniesieniu do oddzielnych rachunków wymienionych w ust. 3 akapit pierwszy.
Dotyczy to wszelkich wydatków i wszelkich funduszy wymienionych w ust. 3 akapit drugi i zapewnia równe traktowanie wszystkich przedsiębiorstw transportowych podlegających niniejszemu rozporządzeniu, niezależnie od funduszu, do którego dany statek należy.
7.
Dane Państwa Członkowskie do czasu utworzenia nowego funduszu, określonego w ust. 1, kontynuują zarządzanie funduszem określonym w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1101/89.
Artykuł 4
1.
Statki objęte niniejszym rozporządzeniem, zbudowane w całości od nowa, przywożone z państwa trzeciego lub opuszczające drogi wodne wymienione w art. 2 ust. 2 lit. a), b) lub c), mogą zostać wprowadzone do eksploatacji jedynie pod warunkiem (zasada "stary za nowy"), że armator statku wprowadzanego do eksploatacji:
- albo złomuje tonaż, zgodnie z ustanowionym przez Komisję stosunkiem między starym a nowym tonażem, bez otrzymania premii za złomowanie,
- albo płaci funduszowi, do którego jest zgłoszony jego nowy statek, lub funduszowi wybranemu zgodnie z art. 5 ust. 2 specjalną składkę opartą na wyżej wspomnianym stosunku lub, jeśli armator złomuje statek o tonażu niższym niż wymagany przez wyżej wspomniany stosunek, płaci różnicę między tonażem nowego statku a złomowanym tonażem.
2.
Stosunek może być ustalony na różnych poziomach dla sektorów rynku, tzn. dla przewoźników ładunków suchych, zbiornikowców i pchaczy.
Stosunek będzie stale zmniejszany tak, aby jak najszybciej i regularnie został sprowadzony do zera, nie później niż do dnia 29 kwietnia 2003 r.
Kiedy stosunek osiągnie zero, powyższe ustalenia powinny stać się mechanizmem rezerwowym, który może być uaktywniony tylko w przypadku poważnych zakłóceń na rynku, jak przewidziano w art. 6.
3.
Właściciel statku musi mieć możliwość wyboru między wniesieniem specjalnej składki a złomowaniem starego tonażu:
- albo w momencie złożenia zamówienia na budowę nowego statku lub złożenia wniosku przywozowego pod warunkiem, że statek zostanie wprowadzony do eksploatacji w ciągu dwunastu miesięcy od tego momentu,
- albo w momencie wprowadzenia nowego lub przywiezionego statku do eksploatacji.
O wyborze terminu należy poinformować przy zamawianiu lub składaniu wniosku o przywóz statku.
Statek przeznaczony do złomowania jako tonaż kompensacyjny musi zostać poddany złomowaniu zanim nowy statek zostanie wprowadzony do eksploatacji.
Właściciel statków wprowadzanych do eksploatacji, których złomowany tonaż jest wyższy od wymaganego, nie otrzyma żadnego odszkodowania finansowego za posiadaną nadwyżkę.
Dane Państwo Członkowskie może dopuścić wycofane ostatecznie z rynku statki do wykorzystania ich w celach innych niż przewóz towarów, jak na przykład statki wykorzystywane do celów humanitarnych, statki muzealne, statki dla krajów rozwijających się spoza obszaru Europy lub przeznaczone do dyspozycji organizacji niedochodowych, które będą zaliczane do tonażu kompensacyjnego, tzn. traktowane tak, jakby zostały poddane złomowaniu.
Informacja o takim dopuszczeniu zostanie przez zaangażowane Państwo Członkowskie przekazana Komisji, która poinformuje pozostałe dane Państwa Członkowskie.
4.
W przypadku pchaczy pojęcie "tonaż" jest zastąpione terminem "moc napędowa".
5.
Warunki ustanowione w ust. 1 dotyczą również zwiększenia zdolności przewozowych wynikających z wydłużania statku lub wymiany silników pchaczy.
6.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi oraz z organizacjami reprezentującymi transport wodny śródlądowy na poziomie Wspólnoty Komisja może wyłączyć statki specjalistyczne z zakresu stosowania ust. 1.
Statki specjalistyczne muszą być szczególnie i technicznie przystosowane do przewozu jednego rodzaju towaru i technicznie nieprzydatne do przewozu innych towarów; należy wykluczyć możliwość przewiezienia tego danego rodzaju towaru statkiem bez specjalnego wyposażenia technicznego, a właściciele statków muszą podjąć pisemne zobowiązanie, że żadne inne towary nie będą przewożone ich statkami tak długo, jak długo obowiązuje zasada "stary za nowy".
Artykuł 5
1.
W odniesieniu do statków zarejestrowanych w jednym z danych Państw Członkowskich specjalna składka musi zostać wpłacona do funduszu tego Państwa Członkowskiego, w którym dany statek jest zarejestrowany.
W odniesieniu do statków niezarejestrowanych, eksploatowanych przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym z Państw Członkowskich, specjalna składka musi zostać wpłacona do funduszu tego Państwa Członkowskiego, w którym to przedsiębiorstwo ma siedzibę.
2.
Specjalne składki za statki zarejestrowane w Państwie Członkowskim innym niż dane Państwo Członkowskie lub za niezarejestrowane statki eksploatowane przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w Państwie Członkowskim innym niż dane Państwo Członkowskie, wpłacane będą do jednego z funduszy ustanowionych w danym Państwie Członkowskim według wyboru właściciela statku.
Artykuł 6
W przypadku poważnych zakłóceń na rynku, jak je zdefiniowano w art. 7 dyrektywy 96/75/WE, na wniosek Państwa Członkowskiego Komisja może, po zajęciu stanowiska przez Komitet określony w art. 8 wspomnianej dyrektywy i zgodnie z przewidzianą tam procedurą, ponownie wprowadzić w życie zasadę "stary za nowy" na ograniczony okres, zgodnie z art. 7 wspomnianej dyrektywy, i w razie potrzeby uzupełnić poprzez środki ulepszeń strukturalnych.
W ramach wspomnianych środków ulepszeń strukturalnych właściciel statku określony w art. 2 ust. 1 może otrzymać od właściwego funduszu i w ramach dostępnych środków finansowych premię za złomowanie, według stawki ustalonej przez Komisję na warunkach ustanowionych w art. 7, w przypadku złomowania statku, to znaczy całkowitego złomowania kadłuba lub, w przypadku pchaczy, zniszczenia kadłuba i silnika.
Jednakże premia ta może być przyznana jedynie w odniesieniu do statków, co do których właściciel udowodni, że stanowią one składniki jego czynnej floty, tzn.:
- statki są w dobrym stanie technicznym, i
- może przedłożyć ważny atest i ważne świadectwo pomiarowe statku lub wydane przez upoważnioną instytucję jednego z danych Państw Członkowskich zezwolenie na transport krajowy, i
- statki, które w ciągu 24 miesięcy poprzedzających zgłoszenie do premii za złomowanie wykonały co najmniej dziesięć rejsów.
"Rejs" oznacza transport o charakterze handlowym na odległość zwykłą dla przewozu towarów tego samego rodzaju (ponad 50 km) oraz przewożenie ilości ładunku będącej w rozsądnej proporcji do zdolności ładunkowej statku (przynajmniej 70 %).
W odniesieniu do statków, które w wyniku awarii lub uszkodzenia nie nadają się już do naprawy lub których koszty naprawy przewyższają wysokość premii za złomowanie, premia nie będzie przyznawana.
Gdy właściwe władze mają dobrze uzasadnione powody, aby poddać w wątpliwość dobry stan techniczny statku objętego wnioskiem o premię za złomowanie, mogą zwrócić się do rzeczoznawcy z prośbą o zaświadczenie, że stan techniczny danego statku jest odpowiedni do przewozu towarów.
Premia za złomowanie nie zostanie wydana w przypadku, jeżeli statek nie spełni tego wymogu.
Artykuł 7
1.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi i organizacjami reprezentującymi transport wodny śródlądowy na szczeblu Wspólnoty Komisja ustanowi oddzielnie dla przewoźników ładunków suchych, zbiornikowców oraz pchaczy:
- stosunek w ramach zasady "stary za nowy" dla statków określonych w art. 2,
- stawkę składek specjalnych,
- okres, w którym będą wypłacane premie za złomowanie określone w art. 6, ich wysokość i warunki przyznawania,
- współczynniki korekcyjne (tonaż równoważny) dla każdego rodzaju i kategorii statku żeglugi śródlądowej.
2.
Specjalne składki i premie za złomowanie są wyrażane w euro.
Stosuje się te same stawki dla każdego funduszu.
3.
Specjalne składki i premie za złomowanie obliczane są dla statków towarowych na podstawie ich nośności, dla pchaczy — na podstawie mocy napędowej.
4.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi i organizacjami reprezentującymi transport wodny śródlądowy na poziomie Wspólnoty Komisja ustala szczegółowe zasady wzajemnego wsparcia finansowego określonego w art. 3 ust. 6.
5.
Przy podejmowaniu decyzji Komisja weźmie również pod uwagę wyniki obserwacji rynku transportowego we Wspólnocie i jego przewidywalny rozwój, a także potrzebę uniknięcia zniekształcenia warunków konkurencji, o ile przeszkadzałoby ono wspólnemu interesowi.
W celu przyczynienia się do obserwacji rynku właściciele budowanych lub przywożonych statków mają obowiązek poinformować fundusz na sześć miesięcy przed wprowadzeniem tych statków do eksploatacji.
Artykuł 8
Z zastrzeżeniem art. 3 ust. 5 każde Państwo Członkowskie może przedsięwziąć środki mające na celu w szczególności:
- ułatwienie przewoźnikom śródlądowym opuszczania branży poprzez wcześniejsze przejście na emeryturę albo przekwalifikowanie się do pracy w innej dziedzinie,
- organizację szkoleń zawodowych lub programów przekwalifikowania pracowników odchodzących z sektora,
- zachęcanie prywatnych właścicieli-szyprów do przystępowania do stowarzyszeń branżowych,
- zachęcanie do dostosowywania statków do postępu technicznego w celu polepszenia warunków pracy oraz wymogów bezpieczeństwa technicznego,
- doskonalenie umiejętności szyprów śródlądowych w celu zapewnienia rozwoju i przyszłości branży.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia oraz powiadamiają o nich Komisję.
Środki te przewidują między innymi stałą i skuteczną weryfikację wypełniania obowiązków nałożonych na przedsiębiorstwa niniejszym rozporządzeniem oraz krajowymi przepisami wydanymi w celu jego wykonania, jak i odpowiednie kary w przypadku naruszania przepisów.
2.
Państwa Członkowskie corocznie przekazują Komisji wszystkie istotne informacje na temat postępów w realizacji zasady "stary za nowy" oraz sytuacji finansowej funduszy i ich funduszy rezerwowych.
3.
Komisja podejmuje decyzje, do których podjęcia zobowiązuje ją art. 7.
4.
Komisja zapewnia jednolite i skoordynowane stosowanie niniejszego rozporządzenia przez fundusze.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 728/1999
z dnia 7 kwietnia 1999 r.
przewidujące, na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93, termin notyfikacji wspólnotowych statków rybackich prowadzących połowy na Morzu Bałtyckim, w cieśninach Skagerrak i Kattegat
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2846/98 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 kapitan wspólnotowego statku rybackiego, który chce wykorzystać miejsca wyładunku w Państwie Członkowskim innym, niż Państwo Członkowskie bandery musi, w przypadku gdy dane Państwo Członkowskie nie posiada systemu wyznaczonych portów, poinformować właściwe organy tego państwa co najmniej z co najmniej czterogodzinnym wyprzedzeniem o miejscu(-ach) wyładunku oraz o przewidywanym czasie przybycia wraz z ilościami poszczególnych gatunków, które mają być wyładowane;
na mocy art. 7 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia Komisja może ustanowić przepisy w odniesieniu do innego terminu zawiadomienia, uwzględniając między innymi odległość między łowiskami, miejscami wyładunku i portami, w których dane statki są zarejestrowane lub ewidencjonowane;
w świetle odległości między łowiskami, miejscami wyładunku i portami, w których dane statki są zarejestrowane lub ewidencjonowane, uzasadniony jest krótszy termin zawiadomienia dla wspólnotowych statków rybackich prowadzących połowy na Morzu Bałtyckim, w cieśninach Skagerrak i Kattegat, które chcą wyładować swoje połowy w portach niektórych Państw Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie naruszając przepisów art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, termin zawiadomienia, jaki ma być przestrzegany przez kapitana wspólnotowego statku rybackiego prowadzącego połowy na Morzu Bałtyckim oraz w cieśninach Skagerrak i Kattegat, który chce wykorzystać miejsca wyładunku w Danii, Niemczech, Szwecji lub Finlandii, wynosi nie mniej niż dwie godziny. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 729/99
z dnia 7 kwietnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 659/97 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie ustaleń interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2520/97 [2], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 659/97 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1490/98 [4] ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie ustaleń interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw;
dane wynikające ze stosowania ustaleń interwencyjnych, które mają być przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) 659/97, powinny umożliwić Komisji spełnienie wymagań art. 44 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96; dlatego załącznik IV do rozporządzenia (WE) 659/97 może zostać uproszczony;
zgodnie z przepisami art. 15 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96, fundusze operacyjne mogą być wykorzystane na dopłatę do rekompensaty wspólnotowej za wycofanie towarów z rynku, ale dopłata dodana do rekompensaty wspólnotowej, nie może przekroczyć maksymalnego poziomu cen wycofania, mających zastosowanie w roku gospodarczym 1995/96, zgodnie z art. 16 ust. 3a, art. 16a i 16b oraz art. 18 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1363/95 [6]; nie została ustalona cena wycofania w odniesieniu do melonów i arbuzów w roku gospodarczym 1995/96, ponieważ wycofanie tych dwóch produktów z rynku nie miało miejsca, na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1035/72;
przez wzgląd na spójność przepisów mających zastosowanie do różnych owoców i warzyw, należy określić maksymalną dopłatę do rekompensaty wspólnotowej za wycofanie towarów z rynku, przewidzianej w art. 15 ust. 3 lit. b) rozporządzenia, która nie może być przekroczona przez Państwa Członkowskie stosujące ten przepis do melonów i arbuzów; w związku z tym należy, w odniesieniu do melonów i arbuzów, określić maksymalną dopłatę w taki sposób, by stosunek tej maksymalnej wielkości do wielkości rekompensaty za wycofanie z rynku melonów i arbuzów był na tym samym poziomie, co w odniesieniu do owoców i warzyw kwalifikujących się na mocy ustaleń interwencyjnych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 659/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik IV zastępuje się tekstem w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2) dwa wiersze tekstu w załączniku II dodaje się na końcu tabeli w załączniku VIII.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 730/1999
z dnia 7 kwietnia 1999 r.
ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do marchwi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2520/97 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
marchew należy do produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w odniesieniu do których muszą zostać przyjęte normy handlowe; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 920/89 z dnia 10 kwietnia 1989 r. ustanawiające normy jakości marchwi, owoców cytrusowych oraz jabłek i gruszek deserowych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2536/98 [4], było przedmiotem wielokrotnych zmian i nie jest już w stanie zapewnić jasności z prawnego punktu widzenia;
dlatego omawiane przepisy powinny zostać ponownie sformułowane, a załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 920/89 powinien zostać uchylony; w tym celu, dla zachowania przejrzystości na rynku światowym, należy uwzględnić normę w odniesieniu do marchwi, zalecaną przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ);
rezultatem stosowania tych norm musi być usunięcie z rynku produktów o niezadowalającej jakości, przygotowanie produkcji do zaspokajania wymogów konsumentów oraz ułatwienie stosunków handlowych w oparciu o uczciwą konkurencję, a przez to wspieranie wzrostu opłacalności produkcji;
normy mają zastosowanie na wszystkich etapach obrotu; transport na duże odległości, przechowywanie dłużej niż przez pewien czas oraz różne czynności manipulacyjne, którym poddawane są produkty mogą powodować pewne zmiany ze względu na zachodzące w produktach procesy biologiczne lub ich tendencji do psucia się; tego rodzaju pogorszenie jakości powinno zostać wzięte pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu po wysyłce; produkty w klasie "Ekstra" muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, w ich przypadku można uwzględnić jedynie brak świeżości i jędrności;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normą handlową w odniesieniu do marchwi objętej kodem CN 07031000 jest norma określona w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Normę tę stosuje się na wszystkich etapach obrotu, na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach następujących po wysyłce produkty mogą wykazywać, w porównaniu z przepisami normy:
- niewielki ubytek świeżości i jędrności,
- dla produktów zaliczanych do klas niższych niż "Ekstra", niewielkie pogorszenie jakości wynikające z ich rozwoju oraz tendencji do psucia się.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 920/89 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 skreśla się tiret pierwsze;
2) skreśla się załącznik I.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 731/1999
z dnia 7 kwietnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 w sektorze surowca tytoniowego w odniesieniu do przydziału kwot na skutek przeniesienia progów gwarantowanych z jednej grupy odmian do innej oraz załącznik II ustalający obszary produkcyjne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 660/1999 [2], w szczególności jego art. 7, 9 i 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 9 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 przewiduje możliwości przeniesienia części przyznanych progów gwarantowanych na inne grupy odmian; należy ustanowić przepisy zezwalające na wprowadzenie zmian w deklaracjach kwot wydanych producentom indywidualnym niebędącym członkami grup producentów oraz grupom producentów po zezwoleniu na takie przeniesienie;
przez wzgląd na dobre zarządzanie i przejrzystość Państwa Członkowskie powinny ustanowić i opublikować we własnym zakresie obiektywne kryteria rozdziału ilości objętych progami gwarantowanymi przeniesionych na inne grupy odmian; przy ustanawianiu takich kryteriów należy uwzględnić opinie organizacji międzybranżowych uznanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2077/92 [3], a Komisja powinna zostać powiadomiona o takich kryteriach;
zgodnie z art. 5 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, premia przyznawana jest pod warunkiem że liście tytoniu pochodzą z obszaru produkcyjnego określonego dla danej odmiany;
na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 510/1999 [5], obszary produkcyjne ustanowione są w załączniku II do tego rozporządzenia;
na skutek decyzji o ustaleniu premii i progów gwarantowanych dla liści tytoniu dla zbiorów z lat 1999, 2000 i 2001 według grup odmian i Państwo Członkowskie oraz wniosku Włoch z dnia 12 marca 1999 r. obszary produkcyjne dla Katerini i podobnych odmian w tym Państwie Członkowskim powinny zostać ustalone poprzez zmianę załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 2848/98;
przewidziane środki muszą być stosowane możliwie szybko;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2848/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 22 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
W terminie 15 dni po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich rozporządzenia przewidującego przeniesienie ilości objętych progami gwarantowanymi z jednej grupy odmian do drugiej, zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, ilości umieszczone w deklaracjach kwot produkcyjnych na skutek tych przesunięć są sprawiedliwie rozdzielane między producentów indywidualnych niebędących członkami grup producentów i grupy producentów, którym wydane zostały deklaracje kwot produkcyjnych przez właściwe organy Państw Członkowskich.
Ilości rozdzielane są na podstawie opublikowanych obiektywnych kryteriów, ustalonych przez Państwa Członkowskie po uwzględnieniu opinii organizacji międzybranżowych uznanych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2077/92.
Właściwe organy Państw Członkowskich skorygują ilości umieszczone w deklaracji kwot produkcyjnych, jeśli w terminie określonym w ust. 3 producentom indywidualnym niebędącym członkami grup producentów i zainteresowanym grupom producentów wydane zostaną deklaracje kwot produkcyjnych.".
2) W art. 54 dodaje się literę w brzmieniu:
"m) obiektywnych kryteriach ustalonych przez Państwo Członkowskie w celu przyznania progów gwarantowanych przesuniętych do innej grupy odmian zgodnie z art. 22 ust. 4.".
3) Część VII ("Katerini i podobne odmiany") załącznika II zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 754/1999
z dnia 12 kwietnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 293/1999 ustanawiające specjalne środki wprowadzające odstępstwa od rozporządzeń (EWG) nr 3665/87, (EWG) nr 3719/88 i (WE) nr 1372/95 w odniesieniu do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 8 ust. 12 i art. 15, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 293/1999 [3] wprowadza szczególne środki regulacji niektórych transakcji wywozowych na skutek problemów pojawiających się na rosyjskim rynku od drugiej połowy sierpnia 1998 r.;
trudności na rynku rosyjskim nadal się utrzymują, a powstała przez to sytuacja poważanie wpłynęła na możliwości podmiotów gospodarczych dokonywania wywozu do tego miejsca przeznaczenia; szkodliwe konsekwencje wynikające z tej sytuacji muszą zostać odpowiednio ograniczone przez przyjęcie specjalnych środków w celu umożliwienia wykorzystania pozwoleń na wywóz, udzielonych dla którejś z dwóch kategorii, bez ich różnicowania;
w świetle rozwoju niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie i powinno być stosowane od dnia 18 listopada 1998 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 293/1999 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wyżej wymienione pozwolenia na wywóz mogą być wykorzystywane bez różnicowania na przywóz z kategorii 3 i/lub 4."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 761/1999
z dnia 12 kwietnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2676/90 określające wspólnotowe metody analizy wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1627/98 [2], w szczególności jego art. 74,
a także mając na uwadze, co następuje:
Załącznik do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2676/90 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 822/97 [4], określa metody analizy; metoda analizy dla kwasu D-jabłkowego określona w rozdziale 20 okazała się być niezupełnie dokładna, dlatego rozwinięto nową, bardziej dokładną metodę; rozwinięto nową metodę dla analizy pochodnych cyjankowych, która jest bardziej czuła i łatwiejsza w stosowaniu; nowa metoda określania karbaminianu etylowego w winie została rozwinięta na poziomie międzynarodowym; te trzy metody zostały zalegalizowane zgodnie z międzynarodowo uznanymi kryteriami; stosowanie tych metod może zapewnić lepszą kontrolę autentyczności i jakości wina oraz zapobiec sporom powodowanym stosowaniem nieaktualnych i budzących wątpliwości odnośnie do ich wiarygodności metod analizy; opisy nowych metod zostały zatwierdzone przez Międzynarodowe Biuro ds. Winorośli i Wina; należy je włączyć do niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2676/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) rozdział 20 (Kwas D-jabłkowy) zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
2) rozdział 38 (Pochodne cyjankowe) zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;
3) załącznik III do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako rozdział 44.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 799/1999
z dnia 16 kwietnia 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2261/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wydziału Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie KomisjI (WE) nr 800/1999
z dnia 15 kwietnia 1999 r.
ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 13 i 21, jak również odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące EUR [3], w szczególności jego art. 3 i 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 604/98 [5], było wielokrotnie i w znacznym stopniu zmieniane; przy okazji nowych zmian należy przeredagować powyższe rozporządzenie w celu uzyskania jego przejrzystości.
(2) Ogólne zasady ustanowione przez Radę przewidują wypłatę refundacji po przedstawieniu dowodu, że produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty; uprawnienie do refundacji nabywa się z chwilą, gdy produkty opuszczają rynek Wspólnoty, podczas gdy stosuje się jednolitą stawkę refundacji dla wszystkich państw trzecich; w przypadku gdy stawka refundacji jest zróżnicowana ze względu na miejsce przeznaczenia produktów, uprawnienie do refundacji jest uzależnione od przywozu do państwa trzeciego.
(3) Wprowadzenie w życie Porozumienia w sprawie Rolnictwa Rundy Urugwajskiej uzależnia, zgodnie z ogólną zasadą, przyznanie refundacji od wymogu dotyczącego pozwolenia na wywóz obejmującego wcześniejsze wyznaczenie refundacji; jednakże dostawy we Wspólnocie dla organizacji międzynarodowych i sił zbrojnych, dostawy prowiantu oraz wywóz małych ilości mają charakter szczególny i niewielkie znaczenie ekonomiczne; z tych powodów został przewidziany specjalny system bez pozwoleń na wywóz, mający na celu ułatwienie takich operacji wywozowych i unikanie nadmiernych obciążeń administracyjnych dla podmiotów gospodarczych i właściwych władz.
(4) W rozumieniu niniejszego rozporządzenia za dzień wywozu uważa się dzień, w którym organy celne przyjmują dokument, w którym zgłaszający oświadcza wolę dokonania wywozu produktów, w odniesieniu do których wnosi o skorzystanie z refundacji wywozowej; dokument ten ma na celu zwrócenie uwagi, w szczególności uwagi organów celnych, na fakt, że dana operacja jest przeprowadzana z pomocą środków finansowych Wspólnoty, w celu przeprowadzenia przez te organy odpowiednich kontroli; od momentu tego przyjęcia produkty pozostają pod dozorem celnym do czasu ich faktycznego wywozu; data ta służy za podstawę ustalenia ilości, rodzaju i cech wywożonego produktu.
(5) W przypadku wysyłki luzem lub wysyłki jednostek niestandardowych przyjmuje się, że dokładna masa netto produktów może być znana dopiero po załadunku na środek transportu; w takiej sytuacji należy określić w zgłoszeniu wywozowym masę tymczasową.
(6) W celu właściwego stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 163/94 [7], należy przewidzieć, że sprawdzenie zgodności pomiędzy zgłoszeniem wywozowym a wywożonymi produktami rolnymi następuje w chwili załadunku kontenera, ciężarówki, statku lub innych podobnych środków przewozowych.
(7) W przypadku gdy produkty są często wywożone w małych ilościach, należy przewidzieć uproszczoną procedurę w odniesieniu do dnia, który ma być brany pod uwagę celem wyznaczenia stawki refundacji.
(8) Aby można było jednolicie interpretować pojęcie "wywóz ze Wspólnoty", należy sprecyzować, że produkt jest uważany za wywieziony, gdy opuszcza obszar celny Wspólnoty.
(9) Może być konieczne, aby eksporter lub przewoźnik zastosował środki mające na celu niedopuszczenie do zepsucia produktów przeznaczonych do wywozu w okresie sześćdziesięciu dni od przyjęcia zgłoszenia wywozowego i przed opuszczeniem obszaru celnego Wspólnoty albo przed przywozem produktów do miejsca przeznaczenia; środkiem takim jest mrożenie, które umożliwia zachowanie produktów w stanie nienaruszonym; w celu przestrzegania tego wymogu należy zezwalać na dokonanie zamrożenia we wspomnianym okresie.
(10) Właściwe władze powinny zapewnić, aby produkty opuszczające Wspólnotę lub przewożone w tranzycie do określonego miejsca przeznaczenia były tymi, które faktycznie podlegały celnym formalnościom wywozowym; w tym celu, gdy produkt przed opuszczeniem obszaru celnego Wspólnoty lub przed dotarciem do określonego miejsca przeznaczenia przekracza terytorium innych Państw Członkowskich, należy używać egzemplarza kontrolnego T5, określonego w art. 471–495 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 502/1999 [9]; jednakże aby uprościć procedurę administracyjną, pożądane wydaje się ustalenie bardziej elastycznych procedur niż zastosowanie egzemplarza kontrolnego T5, w przypadku transakcji w ramach uproszczonej procedury tranzytu wspólnotowego w przewozie kolejowym lub dużymi kontenerami na mocy art. 412–442 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, które przewiduje, że nie ma konieczności dokonania żadnych formalności w urzędzie celnym na stacji granicznej, gdy transport zaczyna się wewnątrz Wspólnoty i ma się zakończyć poza nią.
(11) W niektórych przypadkach można wystąpić o refundację w odniesieniu do produktów, które zostały wywiezione i które opuściły obszar celny Wspólnoty, które jednak powrotnie przywiezione w celu przeładowania lub innej operacji tranzytowej przed osiągnięciem miejsca przeznaczenia poza tym obszarem; takie powrotne przywozy mogą mieć miejsce również z powodów niezwiązanych z wymogami transportowymi, w szczególności w celu spekulacji; w takich przypadkach nie ma gwarancji przestrzegania terminu sześćdziesięciu dni na opuszczenie obszaru celnego Wspólnoty; aby zapobiegać takim sytuacjom, należy wyraźnie określić warunki, na jakich mogą odbywać się takie powrotne przywozy.
(12) Uzgodnienia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mogą być zastosowane tylko w odniesieniu do tych produktów, które są w swobodnym obrocie i które są, we właściwym przypadku, pochodzenia wspólnotowego; w przypadku niektórych produktów złożonych, refundacji nie wyznacza się dla samego produktu, ale w odniesieniu do produktów podstawowych wchodzących w jego skład; w przypadku gdy refundacja jest ustalona na podstawie jednego składnika lub więcej składników, aby przyznać refundację lub jej stosowną część wystarczy, aby wspomniany składnik lub składniki same spełniały wymogi lub nie spełniają ich samodzielnie z powodu włączenia do innych produktów; w celu uwzględnienia szczególnego statusu niektórych składników należy sporządzić wykaz produktów, do których refundacje są ustalane na podstawie jednego składnika.
(13) Artykuły 23–26 rozporządzenia Rady (WE) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [11], definiują niepreferencyjne pochodzenie towarów; w celu przyznania refundacji wywozowej tylko produkty całkowicie uzyskane lub poddane istotnemu przetworzeniu we Wspólnocie uznaje się za towary pochodzenia wspólnotowego; w celu jednolitego stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich, właściwe jest wyjaśnienie, że niektóre mieszanki produktów nie kwalifikują się do refundacji.
(14) Stawkę refundacji ustala się według klasyfikacji taryfowej produktu; klasyfikacja ta może, w odniesieniu do niektórych mieszanek, towarów w zestawach i towarów złożonych, spowodować przyznanie refundacji wyższej od kwoty ekonomicznie uzasadnionej; dlatego konieczne jest przyjęcie przepisów szczególnych dotyczących ustalania refundacji stosowanej do mieszanek, towarów w zestawach i towarów złożonych.
(15) W przypadku gdy stawka refundacji jest zróżnicowana ze względu na miejsce przeznaczenia produktu, należy sprawdzić, czy produkt został przywieziony do jednego z państw trzecich, dla których refundacja jest ustalona; środek taki może być bez trudu złagodzony w odniesieniu do takiego wywozu, w przypadku gdy kwota refundacji jest mała, a sama transakcja daje wystarczające gwarancje, że dane produkty przybędą do miejsca przeznaczenia; celem tego przepisu jest uproszczenie pracy administracyjnej w zakresie przedstawiania dowodów.
(16) W przypadku gdy stosuje się jednolitą stawkę refundacji do wszystkich miejsc przeznaczenia w dniu wcześniejszego wyznaczenia refundacji, w niektórych przypadkach istnieje klauzula obowiązkowego przeznaczenia; należy rozważyć taką sytuację jako wariant refundacji, w przypadku gdy stawka refundacji stosowana w dniu wywozu jest niższa od stawki refundacji stosowanej w dniu wcześniejszego jej wyznaczenia, dostosowanej, tam gdzie jest to właściwe, do dnia, w którym następuje wywóz.
(17) W przypadku gdy stawka refundacji jest zróżnicowana ze względu na miejsce przeznaczenia wywożonych produktów, należy przedstawić dowód, że dany produkt został przywieziony do państwa trzeciego; dokonanie przywozowych formalności celnych polega w szczególności na uiszczeniu stosowanych należności przywozowych, aby produkt mógł zostać wprowadzony do obrotu w danym państwie trzecim; uwzględniając różnorodność sytuacji w państwach trzecich przywozu, wskazane jest uznanie przedstawionych dokumentów celnych przywozowych, które stanowią gwarancję, że wywiezione produkty przybyły do miejsca przeznaczenia, przy czym należy ograniczyć utrudnienia w handlu do minimum.
(18) W celu ułatwienia wspólnotowym eksporterom uzyskania dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia, należy przewidzieć, aby spółki wyspecjalizowane w płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru, zatwierdzone przez Państwa Członkowskie, wydawały zaświadczenia o dotarciu do miejsca przeznaczenia produktów rolnych wywożonych ze Wspólnoty, które korzystają ze zróżnicowanych refundacji; za zatwierdzenie tych spółek odpowiedzialne są Państwa Członkowskie, które zatwierdzają je na zasadzie jednostkowych przypadków zgodnie z niektórymi istniejącymi wytycznymi; należy wyjaśnić tę sytuację i włączyć te główne wytyczne do niniejszego rozporządzenia.
(19) Aby wywóz produktów, korzystających z refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia, oraz wywóz innych produktów były traktowane w równoprawnym zakresie, należy przewidzieć wypłacanie części refundacji, obliczonej na podstawie najniższej stawki refundacji stosowanej w dniu dokonania wywozu, z chwilą gdy eksporter przedstawi dowód, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
(20) W przypadku refundacji zróżnicowanych, jeżeli nastąpiła zmiana miejsca przeznaczenia, wypłacana jest refundacja stosowana do faktycznego miejsca przeznaczenia, przy czym podlega ona pułapowi kwoty stosowanej do miejsca przeznaczenia ustalonego wcześniej; aby zapobiec nadużyciom polegającym na systematycznym wyznaczaniu miejsc przeznaczenia z najwyższymi stawkami refundacji, należy wprowadzić system kar za zmianę miejsca przeznaczenia, dla którego stawka faktycznej refundacji jest niższa od stawki refundacji dla miejsca wyznaczonego wcześniej; ten nowy przepis ma wpływ na obliczanie części refundacji płatnej od momentu, gdy eksporter przedstawił dowód, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
(21) W art. 23–26 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 zdefiniowane jest niepreferencyjne pochodzenie towarów; w niektórych przypadkach należy zastosować kryterium istotnego przetworzenia lub istotnej obróbki, jak przewidziano w art. 24, aby ocenić, czy produkty rzeczywiście przybyły do ich miejsca przeznaczenia.
(22) Niektóre transakcje wywozowe mogą powodować zakłócenia w handlu; aby zapobiec takim zakłóceniom, należy uzależnić wypłatę refundacji nie tylko od warunku, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty, ale również od warunku, że produkt został przywieziony do państwa trzeciego lub był poddany istotnej obróbce lub istotnemu przetworzeniu; ponadto w niektórych przypadkach, wypłata refundacji może być uzależniona od warunku faktycznego wprowadzenia produktu do obrotu w państwie trzecim przywozu lub poddania go istotnemu przetworzeniu lub istotnej obróbce.
(23) Jeżeli produkt uległ zniszczeniu albo uszkodzeniu przed wprowadzeniem go do obrotu w państwie trzecim lub zanim został poddany istotnemu przetworzeniu, refundacji nie uznaje się za należną; eksporter powinien mieć możliwość przedstawienia dowodów, że wywóz został dokonany w takich warunkach ekonomicznych, jakie pozwoliłyby na jego przeprowadzenie w normalnym warunkach.
(24) Finansowanie przez Wspólnotę operacji wywozowych nie jest uzasadnione w przypadku, gdy operacja wywozowa nie jest normalną transakcją handlową, ponieważ jest pozbawiona rzeczywistego celu ekonomicznego i realizowana jest jedynie w celu otrzymania korzyści finansowej od Wspólnoty.
(25) Należy zastosować środki mające na celu zapobieżenie przeznaczania funduszy wspólnotowych na transakcje, które nie odpowiadają żadnemu z celów systemu refundacji wywozowych; istnieje ryzyko wystąpienia takich operacji w odniesieniu do produktów korzystających z refundacji, które są ponownie przywożone do Wspólnoty bez wcześniejszego istotnego przetworzenia lub istotnej obróbki w państwach trzecich i do których stosuje się w przypadku ponownego przywozu obniżoną stawką celną lub stawkę zerową w stosunku do normalnej stawki na mocy umów preferencyjnych albo decyzji Rady; w celu zmniejszenia ograniczeń dla eksporterów właściwe jest stosowanie takich środków w odniesieniu do najbardziej wrażliwych produktów.
(26) W celu ograniczenia niepewności eksporterów właściwe jest zaniechanie wymogu zwrotu refundacji w odniesieniu do produktów ponownie przywożonych do Wspólnoty po upływie dwóch lat od wywozu.
(27) Z jednej strony, Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do odmowy przyznania refundacji albo powinny być uprawnione do odzyskania wypłaconych refundacji w oczywistych przypadkach, gdy stwierdzono, że operacja nie jest zgodna z systemem refundacji wywozowych; z drugiej strony, należy unikać nadmiernego obciążenia władz krajowych obowiązkiem systematycznego sprawdzania wszystkich przypadków przywozu.
(28) Produkty powinny być takiej jakości, która umożliwia ich wprowadzenie do obrotu na normalnych warunkach we Wspólnocie; jednakże właściwe jest uwzględnienie szczególnych zobowiązań wynikających z norm obowiązujących w państwach trzecich, będących miejscem przeznaczenia produktów.
(29) Niektóre produkty mogą utracić uprawnienia do refundacji, w przypadku gdy przestają być solidnej, właściwej jakości handlowej.
(30) Jeżeli refundacja została wyznaczona wcześniej lub wyznaczona w drodze przetargu, nie stosuje się wywozowej opłaty wyrównawczej, gdyż wywóz musi być dokonany na warunkach określonych wcześniej lub określonych w drodze przetargu; w analogiczny sposób, w przypadku gdy wywóz jest uzależniony od wywozowej opłaty wyrównawczej wyznaczonej wcześniej lub ustalonej w drodze przetargu, należy przewidzieć, że wywóz musi być dokonany zgodnie z ustalonymi warunkami i dlatego nie może kwalifikować się do refundacji wywozowej.
(31) W celu ułatwienia eksporterom finansowania ich transakcji należy upoważnić Państwa Członkowskie do wypłaty w formie zaliczki całej lub części kwoty refundacji w momencie przyjęcia zgłoszenia lub deklaracji płatności, pod warunkiem złożenia zabezpieczenia, aby zapewnić zwrot wypłaconej zaliczki w przypadku, gdyby później okazało się, że refundacja nie powinna zostać wypłacona.
(32) Kwota wypłacona przed wywozem musi być zwrócona w przypadku, gdy okazuje się, że nie istnieją żadne uprawnienia do refundacji wywozowej albo że istnieje uprawnienie do niższej refundacji; w celu zapobieżenia nadużyciom zwrot musi zawierać kwotę dodatkową; w przypadku siły wyższej kwoty dodatkowej nie zwraca się.
(33) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 565/80 [12], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [13], ustanawia ogólne zasady płatności przed wywozem kwoty równej refundacji wywozowej.
(34) Artykuł 4 ust. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 przewiduje, że dzień, w którym produkty podstawowe są poddane kontroli celnej, jest dniem, w którym ustala się stawkę refundacji lub określa dostosowania, których należy dokonać w odniesieniu do tej stawki.
(35) Dniem operacyjnym powinien być dzień, w którym organy celne przyjmują zgłoszenie od zainteresowanej osoby, w którym oświadcza ona swój zamiar objęcia produktów lub towarów procedurami przewidzianymi w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 i wywiezienia ich, z refundacją, po przetworzeniu lub składowaniu; zgłoszenie to musi zawierać szczegóły konieczne do obliczenia refundacji.
(36) Wypłata refundacji przed przetwarzaniem ma na celu traktowanie produktów wspólnotowych w równoprawnym zakresie z produktami przywożonymi z państw trzecich, przeznaczonymi do przetworzenia i do ponownego wywozu.
(37) Metody produkcji produktów przetworzonych i ich procedury kontrolne wymagają pewnego stopnia elastyczności; art. 115 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przewiduje system ekwiwalencji w ramach procedury uszlachetniania czynnego.
(38) Aby umożliwić bardziej wydajne wykorzystanie istniejącej zdolności składowej, należy przewidzieć system, według którego zachowana byłaby ekwiwalencja produktów składowanych luzem, które będą wywiezione po przetworzeniu.
(39) Produkty, które nie kwalifikują się do objęcia refundacjami, nie mogą być produktami ekwiwalentnymi.
(40) Z przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 z dnia 16 października 1992 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów pochodzących z interwencji [14], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 770/96 [15], wynika, że produkty objęte skupem interwencyjnym muszą osiągnąć wskazane miejsce przeznaczenia; w rezultacie produkty te nie mogą być zastąpione produktami ekwiwalentnymi.
(41) Należy wyznaczyć termin wywozu danych produktów; termin ten musi być wyznaczony z uwzględnieniem systemu pozwoleń na wywóz i świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji.
(42) W przypadku gdy wywóz jest poprzedzony składowaniem, właściwe wydaje się ograniczenie niniejszego rozporządzenia do zabiegów zmierzających do zapewnienia zachowania w odpowiednim stanie wspomnianych towarów; w celu wyjaśnienia sytuacji należy przewidzieć, aby zabiegi te nie miały żadnego wpływu na zastosowanie refundacji.
(43) Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 stanowi, że kwota równa refundacji wywozowej ma być wypłacona z chwilą, gdy produkty lub towary są poddane procedurze składu celnego lub wolnego obszaru celnego; gdy tylko deklaracja płatności została przyjęta, należy umożliwić przewiezienie tych produktów lub towarów do innego Państwa Członkowskiego niż to, w którym dokonywana jest płatność, celem składowania i późniejszego wywozu; należy przewidzieć dołączenie egzemplarza kontrolnego T5 do produktów lub towarów w celu przedstawienia dowodu opuszczenia Wspólnoty; aby zapobiec ryzyku podwójnej płatności, należy umieścić w zgłoszeniu wywozowym pewne adnotacje, informujące agencję płatniczą Państwa Członkowskiego, w którym zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte, że rozpoczęto już procedurę płatności refundacji.
(44) Refundacji nie przyznaje się, jeżeli termin wywozu lub termin dostarczenia dowodów wymaganych w celu otrzymania płatności refundacji nie jest dotrzymany; należy przyjąć podobne środki do tych, które są zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [16], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3403/93 [17].
(45) W Państwach Członkowskich produkty przywożone w pewnych celach z państw trzecich są zwolnione z należności przywozowych; o ile rynki te mają pewne znaczenie, produkty wspólnotowe należy traktować w równoprawnym zakresie z produktami, które są przywożone z państw trzecich; sytuacja taka powstaje w szczególności w przypadku produktów używanych do zaopatrywania w prowiant statków wodnych i statków powietrznych.
(46) W przypadku zaopatrywania w prowiant statków wodnych i statków powietrznych oraz dostaw dla sił zbrojnych możliwe jest ustalenie specjalnych zasad dotyczących ustalenia kwoty refundacji.
(47) Produkty wzięte na pokład statków jako zaopatrzenie w prowiant są wykorzystywane do spożycia na pokładzie; produkty te spożyte w stanie, w jakim są, lub wykorzystane do przygotowania żywności na pokładzie, kwalifikują się do refundacji stosowanych do produktów nieprzetworzonych; z uwagi na miejsce, jakim dysponują statki powietrzne, żywność musi być przygotowana przed wzięciem jej na pokład; w celu harmonizacji należy przyjąć zasady pozwalające na korzystanie z takich samych refundacji do produktów rolnych spożywanych na pokładzie samolotu, jakie przyznawane są produktom spożywanym po przygotowaniu na pokładzie statków.
(48) Działalność w zakresie zaopatrywania w prowiant statków wodnych lub statków powietrznych ma bardzo specjalistyczny charakter, uzasadniający szczególne uzgodnienia dotyczące wypłaty refundacji zaliczkowo; produkty i towary dostarczone do magazynów żywności muszą być następnie dostarczane w celu zaopatrzenia w prowiant; dostawy do takich magazynów nie mogą być uznawane za ostateczny wywóz w celu uprawnienia do refundacji.
(49) W przypadku gdyby wspomniane uproszczenia zostały zastosowane, a następnie stwierdzono by, że refundacja nie powinna być wypłacona, eksporterzy wskutek tego skorzystaliby nienależnie z nieoprocentowanej pożyczki; dlatego należy podjąć środki, aby wykluczyć taką nienależną korzyść.
(50) W celu utrzymania konkurencyjności towarów wspólnotowych, dostarczanych na platformy znajdujące się w niektórych strefach w pobliżu Państw Członkowskich, stawka refundacji musi być tą, którą stosuje się do zaopatrywania w prowiant we Wspólnocie; wypłata stawki refundacji wyższej od najniższej stawki w odniesieniu do dostaw do konkretnego miejsca przeznaczenia nie może być w żadnym wypadku uzasadniona, chyba że istnieją wątpliwości, czy towary dotarły do danego miejsca przeznaczenia; zaopatrywanie platform znajdujących się w odosobnionych strefach morskich jest z konieczności operacją specjalistyczną, tak więc powinno być możliwe sprawowanie wystarczającej kontroli nad tego rodzaju dostawami; pod warunkiem wypracowania odpowiednich środków kontroli, wydaje się wskazane zastosowanie do tych dostaw obowiązującej stawki refundacji dla zaopatrywania w prowiant we Wspólnocie; istnieje możliwość ustanowienia procedury uproszczonej dla dostaw o mniejszym znaczeniu; ponieważ szerokość wód terytorialnych waha się w poszczególnych Państwach Członkowskich od 3 do 12 mil, uzasadnione byłoby uznanie za wywóz dostaw do wszystkich takich platform poza granicą trzech mil.
(51) Jeżeli okręt wojenny należący do Państwa Członkowskiego jest zaopatrywany w prowiant na pełnym morzu przez okręt dostawczy, który wypłynął z portu Wspólnoty, możliwe jest otrzymanie od właściwych władz zaświadczenia takiej dostawy; byłoby uzasadnione zastosowanie do takich dostaw tej samej stawki refundacji, jaką stosuje się do zaopatrywania w prowiant w porcie Wspólnoty.
(52) Pożądane jest, aby produkty rolne wykorzystywane w dostawach na statki lub samoloty korzystały z identycznej refundacji, bez względu na to, czy zostały wzięte na pokład statku lub samolotu we Wspólnocie, czy poza nią.
(53) Dostawy prowiantu w państwach trzecich mogą być bezpośrednie lub pośrednie; należy wprowadzić metody nadzoru właściwe dla każdego typu dostawy.
(54) Na mocy przepisów art. 161 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 wyspy Helgoland nie uważa się za miejsce przeznaczenia uprawniające do refundacji; należy zachęcać do spożywania produktów rolnych pochodzących ze Wspólnoty na wyspie Helgoland; w tym celu należy przyjąć niezbędne przepisy.
(55) Od czasu wejścia w życie Umowy przejściowej w sprawie handlu i unii celnej między Wspólnotą a San Marino [18] terytorium tego państwa nie jest już częścią obszaru celnego Wspólnoty; z art. 1, 5 i 7 tej umowy wynika, że ceny na produkty rolne kształtują się na tym samym poziomie cenowym w unii celnej i dlatego nie ma żadnego uzasadnienia ekonomicznego, aby przyznawać refundacje wywozowe do wspólnotowych produktów rolnych wysyłanych do San Marino.
(56) Jeżeli wniosek o zwolnienie lub umorzenie cła jest odrzucony, dane produkty mogą kwalifikować się do refundacji wywozowej albo podlegać będą, w zależności od przypadku, wywozowej opłacie wyrównawczej lub opłacie wywozowej; konieczne jest wprowadzenie szczególnych przepisów.
(57) Ogólnie rzecz ujmując, siły zbrojne stacjonujące w państwie trzecim, nieznajdujące się pod dowództwem tego kraju, organizacje międzynarodowe i przedstawicielstwa dyplomatyczne ustanowione w państwie trzecim otrzymują swoje dostawy bez należności przywozowych; wydaje się możliwe zastosowanie szczególnych środków – w odniesieniu do sił zbrojnych znajdujących się pod dowództwem jednego z Państw Członkowskich lub organizacji międzynarodowej, której członkiem jest przynajmniej jedno z Państw Członkowskich, w odniesieniu do organizacji międzynarodowych, której członkiem jest przynajmniej jedno z Państw Członkowskich i w odniesieniu do przedstawicielstw dyplomatycznych – które przewidują, że dowód przywozu jest przedstawiany w postaci specjalnego dokumentu.
(58) Należy wprowadzić przepis, według którego refundacja ma być wypłacona przez Państwo Członkowskie, na terytorium którego zostało przyjęte zgłoszenie wywozowe.
(59) Może się zdarzyć, że na skutek okoliczności niezależnych od eksportera, egzemplarz kontrolny T5 nie może zostać przedłożony, pomimo że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty lub osiągnął konkretne przeznaczenie; taka sytuacja może utrudnić handel; w takim przypadku należy uznać za równoważne inne dokumenty.
(60) W interesie solidnej praktyki administracyjnej należy wymagać, aby wniosek o wypłatę refundacji wraz z dołączonymi odpowiednimi dokumentami zostały złożone w rozsądnym terminie, z wyjątkiem przypadków siły wyższej i, w szczególności, jeżeli ten termin nie może być dotrzymany wskutek opóźnień administracyjnych niezależnych od eksportera.
(61) Okres, w którym dokonywana jest wypłata refundacji wywozowych, jest różny w każdym z Państw Członkowskich; aby nie dopuścić do zakłóceń konkurencji, należy wprowadzić jednolity maksymalny termin wypłaty tych refundacji przez agencje płatnicze.
(62) Wywóz bardzo małych ilości produktów nie przedstawia żadnego znaczenia ekonomicznego i nadmiernie obciąża właściwe władze; właściwe służby Państw Członkowskich powinny mieć możliwość odmowy wypłacenia refundacji w odniesieniu do takiego wywozu.
(63) Reguły wspólnotowe przewidują przyznanie refundacji wywozowych w oparciu o obiektywne kryteria, odnoszące się w szczególności do ilości, rodzaju i cech wywożonego produktu, jak również jego geograficznego miejsca przeznaczenia; w świetle nabytych doświadczeń należy przewidzieć środki mające na celu zwalczanie nieprawidłowości, w szczególności oszustwa na szkodę budżetu wspólnotowego; należy przewidzieć możliwość odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych, jak również sankcje w celu przestrzegania przez eksporterów reguł wspólnotowych.
(64) W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych sankcje należy stosować bez względu na subiektywny aspekt winy; w niektórych przypadkach właściwe jest jednakże odstąpienie od stosowania sankcji, w szczególności w przypadku oczywistego błędu uznanego przez odpowiednie władze, i ustalenie poważniejszych sankcji w przypadku działania umyślnego; środki te są konieczne i muszą być współmierne, dostatecznie zniechęcające i jednolicie stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
(65) W celu zapewnienia równego traktowania eksporterów w Państwach Członkowskich w zakresie refundacji wywozowych należy wyraźnie przewidzieć zwrot przez beneficjenta nienależnie wypłaconych kwot z odsetkami oraz określić sposoby płatności; aby lepiej chronić interesy finansowe Wspólnoty, należy przewidzieć w szczególności, że w przypadku przeniesienia prawa do refundacji zobowiązanie to zostaje rozciągnięte na cesjonariusza; odzyskane kwoty i odsetki, jak również zebrane kwoty z tytułu sankcji, muszą być przekazane na rzecz Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zgodnie z przepisami art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [19], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1287/95 [20].
(66) W celu zapewnienia jednolitego stosowania w całej Wspólnocie zasady uzasadnionych oczekiwań w ramach odzyskiwania kwot wypłaconych nienależnie należy ustalić warunki, na jakich można zastosować tę zasadę, bez uszczerbku dla postępowania dotyczącego nieprawidłowo dokonanych wydatków przewidzianych w szczególności w art. 5 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
(67) Eksporter powinien być odpowiedzialny w szczególności za działania stron trzecich, które mogłyby umożliwić nienależne otrzymanie dokumentów koniecznych dla wypłaty refundacji.
(68) Właściwe komitety zarządzające nie wydały opinii w terminie wyznaczonym przez ich przewodniczących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I ZAKRES ZASTOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla odstępstw przewidzianych w rozporządzeniach Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do niektórych produktów, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych, zwanych dalej "refundacjami", przewidzianych w:
- art. 3 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG [21] (oleje i tłuszcze),
- art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 [22] (mleko i przetwory mleczne),
- art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 [23] (wołowina i cielęcina),
- art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 [24] (wieprzowina),
- art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 [25] (jaja),
- art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 [26] (drób),
- art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 [27] (cukier, izoglukoza, syrop inulinowy),
- art. 55 i 56 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 [28] (wino),
- art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 (zboża),
- art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3072/95 [29] (ryż),
- art. 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 [30] (owoce i warzywa),
- art. 16, 17 i 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 [31] (przetwory owocowe i warzywne).
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) - "produkty" oznaczają produkty wymienione w art. 1 oraz towary,
- "produkty podstawowe" oznaczają produkty przeznaczone do wywozu po przetworzeniu na produkty przetworzone lub na towary; za produkty podstawowe uważa się również towary przeznaczone do wywozu po przetworzeniu,
- "produkty przetworzone" oznaczają produkty otrzymane z przetworzenia produktów podstawowych i do których stosuje się refundacje wywozowe,
- "towary" oznaczają towary wymienione w załączniku B do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1222/94 [32];
b) "należności przywozowe" oznaczają należności celne i opłaty o skutku równoważnym oraz inne opłaty przywozowe przewidziane w ramach wspólnej polityki rolnej lub w ramach szczególnych uzgodnień handlowych stosowanych do niektórych towarów będących wynikiem przetworzenia produktów rolnych;
c) "Państwo Członkowskie wywozu" oznacza Państwo Członkowskie, w którym zostało przyjęte zgłoszenie wywozowe;
d) "wcześniejsze wyznaczenie refundacji" oznacza wyznaczenie stawki refundacji w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na wywóz lub o świadectwo o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji, przy czym stawka ta dostosowana jest przez podwyżkę lub kwotę korygującą stosowaną w odniesieniu do refundacji;
e) "refundacja zróżnicowana" oznacza:
- ustalenie więcej niż jednej stawki refundacji dla tego samego produktu, w zależności od państwa trzeciego będącego miejscem przeznaczenia, lub
- ustalenie jednej lub wielu stawek refundacji dla tego samego produktu w zależności od państwa trzeciego będącego miejscem przeznaczenia oraz nieustalenia żadnej stawki refundacji dla jednego lub więcej państw trzecich;
f) "zróżnicowana część refundacji" oznacza część refundacji, uzyskanej przez odjęcie od całkowitej wypłaconej kwoty stosowanej refundacji wypłaconej lub która ma być wypłacona na podstawie dowodu opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty, obliczoną zgodnie z art. 18;
g) "wywóz" oznacza dokonanie celnych formalności wywozowych, po których następuje wyprowadzenie produktów poza obszar celny Wspólnoty;
h) "egzemplarz kontrolny T5" oznacza dokument, określony w art. 471–495 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93;
i) "eksporter" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która jest uprawniona do refundacji.
W przypadku gdy musi lub może zostać użyte pozwolenie na wywóz z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji, posiadacz lub, gdzie jest to właściwe, cesjonariusz pozwolenia jest uprawniony do refundacji.
Eksporterem dla potrzeb celnych może być inna osoba niż eksporter w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, biorąc pod uwagę związki pomiędzy podmiotami gospodarczymi w zakresie prawa prywatnego chyba że przepisy szczególne przyjęte w ramach niektórych wspólnych organizacji rynków stanowią inaczej;
j) "zaliczka na poczet refundacji" oznacza kwotę nieprzekraczającą refundacji, wypłacaną od momentu przyjęcia zgłoszenia wywozowego;
k) "wstępne finansowanie refundacji" oznacza zaliczki na poczet refundacji, w przypadku gdy towary są przetwarzane lub składowane przed wywozem, na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 565/80;
l) "stawka refundacji określona w drodze przetargu" oznacza kwotę refundacji zaoferowaną przez eksportera i przyjętą w drodze przetargu;
m) "obszar celny Wspólnoty" oznacza obszary określone w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
n) "nomenklatura refundacji" oznacza nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [33];
o) "pozwolenie na wywóz" oznacza dokument określony w art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [34].
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia refundacje ustalone w drodze przetargu uznaje się za refundacje wyznaczone wcześniej.
3.
W przypadku gdy zgłoszenie wywozowe zawiera wiele różnych kodów nomenklatury refundacji lub kodów Nomenklatury Scalonej, wpisy odnoszące się do każdego z tych kodów uważa się za odrębne zgłoszenia.
TYTUŁ II WYWÓZ DO PAŃSTW TRZECICH
Sekcja 1 Przepisy ogólne
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla przepisów art. 18, 20 i 21 niniejszego rozporządzenia oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 [35], uprawnienie do refundacji nabywa się:
- po opuszczeniu obszaru celnego Wspólnoty, gdy stosuje się jednolitą stawkę refundacji do wszystkich państw trzecich;
- po przywozie do określonego państwa trzeciego, gdy stosuje się do tego państwa trzeciego zróżnicowaną refundację.
Artykuł 4
1.
Uprawnienie do refundacji jest uzależnione od przedstawienia pozwolenia na wywóz z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji, z wyjątkiem wywozu towarów i międzynarodowej pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie Rolnictwa Rundy Urugwajskiej.
Jednakże nie jest wymagane żadne pozwolenie, aby otrzymać refundację:
- w przypadku gdy kwota refundacji, przypadająca na zgłoszenie wywozowe, nie przekracza 60 EUR,
- w przypadkach objętych art. 6, 36, 40, 44 i 45 oraz art. 46 ust. 1,
- dla dostaw przeznaczonych dla sił zbrojnych Państw Członkowskich stacjonujących w państwach trzecich.
2.
Bez względu na ust. 1, pozwolenie na wywóz z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji jest również ważne dla wywozu produktu objętego kodem dwunastocyfrowym, innego niż wskazany w polu 16 pozwolenia, jeżeli oba produkty należą:
- do tej samej kategorii, określonej w art. 13a akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, lub
- do tej samej grupy produktów, pod warunkiem że taka grupa produktów została określona w tym celu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 lub zgodnie z odpowiednimi artykułami innych rozporządzeń regulujących wspólne organizacje rynków.
W przypadkach określonych w akapicie pierwszym stosuje się następujące warunki:
- jeżeli stawka refundacji, odpowiadająca faktycznemu produktowi, jest równa lub wyższa od stawki stosowanej do produktu wskazanego w polu 16 pozwolenia, stosuje się tę drugą stawkę,
- jeżeli stawka refundacji, odpowiadająca faktycznemu produktowi, jest niższa od stawki stosowanej do produktu wymienionego w polu 16 pozwolenia, refundacja, która ma być wypłacona, jest otrzymywana poprzez zastosowanie stawki odpowiadającej faktycznemu produktowi zmniejszonej, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, o 20 % różnicy między refundacją odpowiadającą produktowi wskazanemu w polu 16 pozwolenia a refundacją dla faktycznego produktu.
W przypadku gdy stosuje się przepisy akapitu drugiego tiret drugie i art. 18 ust. 3 lit. b), zmniejszenie refundacji odpowiadającej rzeczywistemu produktowi i faktycznemu miejscu przeznaczenia obliczane na podstawie różnicy między refundacją odpowiadającą produktowi i miejscu przeznaczenia wymienionymi w pozwoleniu a refundacją odpowiadającą faktycznemu produktowi i faktycznemu miejscu przeznaczenia.
W celu zastosowania przepisów niniejszego ustępu za stawki refundacji, które należy brać pod uwagę, uważa się stawki ważne w dniu złożenia wniosku o pozwolenie.
W razie konieczności stawki te są dostosowywane w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego lub deklaracji płatności.
3.
W przypadku gdy przepisy ust. 1 lub 2 i art. 51 stosuje się do tej samej operacji wywozowej, kwotę wynikającą z zastosowania ust. 1 lub 2 zmniejsza się o kwotę kary określonej w art. 51.
Artykuł 5
1.
"Dzień wywozu" oznacza dzień, w którym organy celne przyjmują zgłoszenie wywozowe stwierdzające, że ma być złożony wniosek o refundację.
2.
Data przyjęcia zgłoszenia wywozowego wyznacza:
a) stosowaną stawkę refundacji, w przypadku gdy refundacja nie została wcześniej wyznaczona;
b) dostosowania, których należy dokonać w odniesieniu do stawki refundacji, w przypadku gdy została ona wcześniej wyznaczona;
c) ilość, rodzaj i cechy wywożonego produktu.
3.
Każdy inny dokument, mający takie same skutki prawne jak przyjęcie zgłoszenia wywozowego, uważa się za równoważny takiemu przyjęciu.
4.
Dokument stosowany w wywozie w celu skorzystania z refundacji zawiera wszystkie konieczne informacje do obliczenia refundacji, w szczególności:
a) W odniesieniu do produktów:
- opis, w razie potrzeby uproszczony, produktów zgodnie z nomenklaturą refundacji wywozowych wraz z kodem nomenklatury refundacji oraz, gdy okaże się to konieczne dla obliczenia refundacji, skład danych produktów lub odniesienie do niego,
- masę netto produktów lub, w razie konieczności, ilość wyrażoną w jednostce miary w celu obliczenia refundacji;
b) w przypadku towarów stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 1222/94.
5.
W chwili przyjęcia zgłoszenia lub dokumentu przewidzianego w ust. 3 produkty objęte są kontrolą celną, zgodnie z art. 4 ust. 13 i 14 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, aż do momentu opuszczenia przez te produkty obszaru celnego Wspólnoty.
6. Na zasadzie odstępstwa od art. 282 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, zezwolenie na sporządzenie zgłoszenia wywozowego w uproszczonej formie może stanowić, że zgłoszenie uproszczone zawiera oszacowanie masy netto produktów wywożonych luzem lub w jednostkach niestandardowych, w przypadku gdy dokładna ilość może być określona dopiero po zakończeniu załadunku produktów na środek transportu.
Zgłoszenie dodatkowe wskazujące dokładną masę netto musi być złożone po zakończeniu załadunku.
Do zgłoszenia musi być dołączona dokumentacja dowodowa potwierdzająca dokładną załadowaną masę netto.
Nie przyznaje się żadnej refundacji dla ilości przekraczającej 110 % oszacowanej masy netto.
Jeżeli masa faktycznie załadowana będzie niższa niż 90 % oszacowanej masy netto, refundacja do faktycznie załadowanej masy netto będzie obniżona o 10 % różnicy między refundacją odpowiadającą 90 % oszacowanej masy netto a refundacją odpowiadającą faktycznie załadowanej masie.
Za jednostki niestandardowe uważa się żywe zwierzęta, (pół-) tusze i ćwierci.
Bez względu na art. 278 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, przepisy niniejszego ustępu stosuje się do produktów umieszczonych w ramach uzgodnień dotyczących wstępnego finansowania na mocy art. 26 niniejszego rozporządzenia.
7.
Każda osoba dokonująca wywozu produktów, w odniesieniu do których ubiega się o przyznanie refundacji jest zobowiązana:
a) złożyć zgłoszenie wywozowe w urzędzie celnym właściwym ze względu na miejsce załadunku towarów w celu wywozu;
b) powiadomić ten urząd celny przynajmniej 24 godziny przed rozpoczęciem czynności załadunkowych i określić przewidywany czas trwania załadunku.
Właściwe organy celne mogą wyznaczyć inny termin niż 24 godziny.
Właściwy urząd celny może zezwolić na czynności załadunkowe po przyjęciu zgłoszenia wywozowego, przed upływem terminu określonego w lit. b).
Właściwy urząd celny jest upoważniony do przeprowadzenia kontroli bezpośrednich i zidentyfikowania towarów transportowanych do urzędu celnego wyprowadzenia towarów poza obszar celny Wspólnoty.
Jeżeli, z powodów administracyjnych, przepisy akapitu pierwszego nie mogą być stosowane, zgłoszenie wywozowe może być złożone tylko we właściwym urzędzie celnym w danym Państwie Członkowskim oraz, jeżeli kontrola bezpośrednia jest przeprowadzana zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 386/90, okazywane towary muszą być całkowicie rozładowane.
Jednakże towary nie muszą być całkowicie rozładowane, jeżeli właściwe organy mogą przeprowadzić gruntowną kontrolę bezpośrednią.
Artykuł 6
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 2, jeżeli wywiezione ilości nie przekraczają 5000 kilogramów produktu na kod nomenklatury refundacji w przypadku sektora zbóż lub 500 kilogramów na kod nomenklatury refundacji lub kod Nomenklatury Scalonej w przypadku innych produktów oraz gdy taki wywóz wiąże się z częstymi wysyłkami, Państwo Członkowskie może zezwolić na przyjęcie ostatniego dnia miesiąca w celu wyznaczenia stosowanej stawki refundacji lub, jeżeli refundacja jest wyznaczana wcześniej, w celu dokonania dostosowań.
W przypadku gdy refundacja jest wyznaczona wcześniej lub ustalona w drodze przetargu, pozwolenie jest ważne ostatniego dnia miesiąca wywozu.
Eksporterzy uprawnieni do skorzystania z tej opcji nie stosują normalnej procedury w odniesieniu do ilości wymienionych w akapicie pierwszym.
W przypadku Państw Członkowskich nieuczestniczących w unii gospodarczej i walutowej, ostatni dzień miesiąca przyjmuje się do ustalenia kursu wymiany EUR na walutę krajową stosowaną do kwoty refundacji.
Artykuł 7
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 14 i 20, wypłata refundacji jest uzależniona od przedstawienia dowodu, że produkty, które obejmuje przyjęte zgłoszenie wywozowe, opuściły obszar celny Wspólnoty w niezmienionym stanie w ciągu sześćdziesięciu dni od przyjęcia zgłoszenia.
Jednakże ilości produktów pobrane jako próbki podczas dokonywania celnych formalności wywozowych, a następnie niezwrócone, uważa się za nieodjęte od masy netto produktów, z których były faktycznie pobrane.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia uważa się, że dostawy prowiantu dla platform wiertniczych lub wydobywczych określone w art. 44 ust. 1 lit. a) opuściły obszar celny Wspólnoty.
3.
Mrożenie pozostaje bez uszczerbku dla zgodności z przepisami ust. 1.
Stosuje się to również w odniesieniu do przepakowania, pod warunkiem że takie przepakowanie nie powoduje zmiany podpozycji produktu w nomenklaturze refundacji lub podpozycji towarów w Nomenklaturze Scalonej.
Przepakowania można dokonać jedynie po uzyskaniu zezwolenia organów celnych.
W przypadku przepakowania należy odpowiednio wypełnić egzemplarz kontrolny T5.
Na umieszczanie lub zmianę etykiet można zezwolić na takich samych warunkach jak w przypadku przepakowania na mocy akapitu drugiego i trzeciego.
4.
W przypadku gdy eksporter nie może dotrzymać terminu ustanowionego w ust. 1 z powodu siły wyższej, termin ten, na wniosek eksportera, może zostać przedłużony o taki okres, jaki właściwe władze Państwa Członkowskiego wywozu uznają za konieczny w zaistniałych okolicznościach.
Artykuł 8
Jeżeli przed opuszczeniem obszaru celnego Wspólnoty produkt, który jest objęty przyjętym zgłoszeniem celnym, przekracza terytorium Wspólnoty inne niż terytorium Państwa Członkowskiego wywozu, dowód, że produkt ten opuścił obszar celny Wspólnoty, przedstawia się poprzez okazanie należycie potwierdzonego oryginału egzemplarza kontrolnego T5.
W egzemplarzu kontrolnym wypełnia się pola 33, 103, 104 i, w razie konieczności, pole 105.
Dokonuje się właściwego wpisu w polu 104.
Artykuł 9
1.
W celu przyznania refundacji w przypadku wywozu drogą morską stosuje się następujące przepisy szczególne:
a) w przypadku gdy egzemplarz kontrolny T5 lub dokument krajowy zaświadczający, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty, został potwierdzony przez właściwe władze, dane produkty nie mogą, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, pozostawać dłużej niż 28 dni w celu przeładunku w żadnym innym porcie lub portach znajdujących się w tym samym lub w innym Państwie Członkowskim.
Termin ten nie ma zastosowania w przypadku, gdy dane produkty opuściły ostatni port na obszarze celnym Wspólnoty w pierwotnym terminie 60 dni;
b) wypłata refundacji jest uzależniona od przedstawienia agencji płatniczej:
- oświadczenia eksportera, że produkty nie mają być przeładowane w innym porcie Wspólnoty,
lub
- dowodu zgodności z przepisami lit. a).
Dowód taki składa się w szczególności z dokumentu(-ów) przewozowego(-ych) lub jego/ich kopii lub fotokopii, obejmującego(-ych) produkty od momentu opuszczenia pierwszego portu, w którym dokumenty określone w lit. a) zostały potwierdzone, do momentu przybycia do państwa trzeciego, w którym mają być rozładowane.
Oświadczenie określone w tiret pierwszym podlega odpowiednim kontrolom wyrywkowym dokonywanym przez agencję płatniczą.
W tym celu wymagany jest dowód określony w tiret drugim.
W przypadku wywozu statkiem wykonującym bezpośrednie usługi przewozowe do portu w państwie trzecim, bez zawijania do żadnego innego portu wspólnotowego, Państwa Członkowskie mogą zastosować uproszczoną procedurę do celów tiret pierwszego;
c) jako alternatywę dla warunków wymienionych w lit. b) Państwo Członkowskie wyprowadzenia może postanowić, aby egzemplarz kontrolny T5 lub dokument krajowy zaświadczający, że produkty opuściły obszar celny Wspólnoty, był potwierdzony jedynie po przedstawieniu dokumentów przewozowych określających miejsce przeznaczenia poza obszarem celnym Wspólnoty.
W takim przypadku w egzemplarzu kontrolnym T5 pod nagłówkiem "Uwagi" w sekcji "Kontrola użycia i/lub przeznaczenia" lub pod odpowiednim nagłówkiem dokumentu krajowego właściwy organ Państwa Członkowskiego wyprowadzenia dodaje jeden z następujących wpisów:
- Documento de transporte con destino fuera de la CE presentado,
- Transportdokument med destination uden for EF forelagt,
- Beförderungspapier mit Bestimmung außerhalb der EG wurde vorgelegt,
- Υποβαλλόμενο έγγραφο μεταφοράς με προορισμό εκτός ΕΚ
- Transport document showing a destination outside the Community has been presented,
- Document de transport avec destination hors CE présenté,
- Documento di trasporto con destinazione fuori CE presentato,
- Vervoerdocument voor bestemming buiten EG voorgelegd,
- Documento de transporte com destino fora da CE apresentado,
- Kuljetusasiakirja, jossa ilmoitetaan yhteisön tullialueen ulkopuolinen määräpaikka, on esitetty,
- Transportdokument med slutlig destination utanför gemenskapens tullområde har lagts fram.
Zgodność z niniejszą literą sprawdzana jest poprzez odpowiednie kontrole wyrywkowe przeprowadzane przez agencję płatniczą;
d) w przypadku stwierdzenia, że warunki określone w lit. a) nie zostały spełnione, do celów art. 35 i 50 za dzień lub dni, o który(-e) przekroczony jest termin 28 dni, uważa się dni, o które przekroczony jest termin ustanowiony w art. 7 i 34.
W przypadku przekroczenia zarówno terminu 60 dni ustanowionego w art. 7 ust. 1, jak i terminu 28 dni ustanowionego w lit. a), kwota, o którą ma być obniżona refundacja lub część zabezpieczenia, która ma podlegać przepadkowi, jest równa kwocie należnej obliczonej dla większego przekroczenia terminu.
2.
W celu przyznania refundacji w przypadku wywozu transportem drogowym, wodną drogą śródlądową lub koleją, stosuje się następujące przepisy szczególne:
a) w przypadku gdy egzemplarz kontrolny T5 lub dokument krajowy zaświadczający, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty, został potwierdzony przez właściwe władze, dane produkty nie mogą, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, powrócić na ten obszar w innym celu niż procedura tranzytowa i na czas nie dłuższy niż 28 dni.
Termin ten nie ma zastosowania w przypadku, gdy dane produkty ostatecznie opuściły obszar celny Wspólnoty w pierwotnym terminie 60 dni;
b) zgodność z lit. a) sprawdzana jest poprzez odpowiednie kontrole wyrywkowe przeprowadzane przez agencję płatniczą.
W takich przypadkach wymagane są dokumenty transportowe obejmujące produkty do momentu ich przybycia do państwa trzeciego, w którym dane produkty mają być rozładowane.
W przypadku stwierdzenia, że warunki określone w lit. a) nie zostały spełnione, do celów art. 35 i 50 za dzień lub dni, o który(-e) przekroczony jest termin 28 dni, uważa się dni, o które przekroczony jest termin ustanowiony w art. 7 i 34.
W przypadku przekroczenia zarówno terminu 60 dni ustanowionego w art. 7 ust. 1, jak i terminu 28 dni ustanowionego w lit. a), kwota, o którą ma być obniżona refundacja, lub część zabezpieczenia mająca podlegać przepadkowi jest równa kwocie należnej obliczonej dla większego przekroczenia terminu.
3.
W celu przyznania refundacji w przypadku wywozu drogą powietrzną stosuje się następujące przepisy szczególne:
a) egzemplarz kontrolny T5 lub dokument krajowy potwierdzający, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty, może być zatwierdzony przez właściwe władze tylko po okazaniu dokumentu transportowego wskazującego miejsce przeznaczenia poza obszarem celnym Wspólnoty;
b) w przypadku stwierdzenia, po dokonaniu formalności określonych w lit. a), że produkty pozostają, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, dłużej niż 28 dni w celu przeładunku w jednym lub większej liczbie portów lotniczych na obszarze celnym Wspólnoty, do celów art. 35 i 50 za dzień lub dni, o który(-e) przekroczony jest termin 28 dni, uważa się dni, o które przekroczony jest termin ustanowiony w art. 7 i 34.
W przypadku przekroczenia zarówno terminu 60 dni ustanowionego w art. 7 ust. 1, jak i terminu 28 dni ustanowionego w niniejszej literze kwota, o którą ma być obniżona refundacja, lub część zabezpieczenia, która ma podlegać przepadkowi, jest równa kwocie należnej obliczonej dla większego przekroczenia terminu;
c) zgodność z niniejszym ustępem sprawdzana jest poprzez odpowiednie kontrole wyrywkowe, przeprowadzane przez agencję płatniczą;
d) terminu 28 dni ustanowionego w lit. b) nie stosuje się, jeżeli dane produkty ostatecznie opuściły obszar celny Wspólnoty w pierwotnym terminie 60 dni.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim wywozu produkt jest objęty jedną z uproszczonych procedur tranzytu wspólnotowego w przewozie koleją lub w wielkich kontenerach, przewidzianych w art. 412–442 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, przy przewozie do stacji przeznaczenia lub dostawie do odbiorcy poza obszarem celnym Wspólnoty wypłata refundacji nie jest uzależniona od przedłożenia egzemplarza kontrolnego T5.
2.
Do celów ust. 1 właściwy urząd celny zapewni, aby na dostarczonym dokumencie była umieszczona, w celu wypłaty refundacji, następująca adnotacja: "Opuszczenie obszaru celnego Wspólnoty zgodnie z uproszczoną procedurą tranzytu wspólnotowego dla przewozu koleją lub w wielkich kontenerach".
3.
Urząd celny, w którym produkty objęte są procedurą określoną w ust. 1, może nie zezwolić na zmianę umowy przewozu tak, aby przewóz kończył się we Wspólnocie, chyba że ustalono, że:
- jeśli refundacja została wypłacona, taka refundacja została zwrócona,
lub
- właściwe władze podjęły niezbędne działania w celu zapewnienia, aby refundacja nie była wypłacona.
Jednakże jeżeli refundacja została wypłacona zgodnie z ust. 1 i jeżeli produkt nie opuścił obszaru celnego Wspólnoty w wyznaczonych terminach, właściwy urząd celny informuje o tym agencję odpowiedzialną za wypłatę refundacji i jak najszybciej dostarcza jej wszystkich niezbędnych danych szczegółowych.
W takim przypadku refundację uważa się za nienależnie wypłaconą.
4.
W przypadku gdy produkt, będący w obrocie w ramach zewnętrznej procedury tranzytu wspólnotowego lub procedury tranzytu wspólnotowego, jest umieszczony w innym Państwie Członkowskim niż Państwo Członkowskie wywozu, zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 1, w celu przywiezienia do stacji przeznaczenia lub dostarczenia do odbiorcy poza obszarem celnym Wspólnoty, urząd celny, w którym produkt jest objęty wyżej wspomnianą procedurą, umieszcza na odwrocie oryginału egzemplarza kontrolnego T5 w sekcji "Kontrola użycia i/lub miejsca przeznaczenia" pod nagłówkiem "Uwagi" jeden z następujących wpisów:
- - Documento de transporte:
tipo:
número:
- Fecha de aceptación para el transporte por parte de la administración ferroviaria o de la empresa de transportes de que se trate:
- - Transportdocument:
type:
nummer:
- Dato for overtagelse ved jernbane eller ved det pågældende transportfirma:
- - Berförderungspapier:
Art:
Nummer:
- Zeitpunkt der Annahme zur Beförderung durch die Eisenbahnverwaltung oder das betreffende Beförderungsunternehmen:
- - Εγγραφο μεταφοράς:
τύπος:
αριμός:
- Ημερομηνια αποδοχής για μεταορά από οτδηροδρομική αρχή ή την ενδιαφερόμενη εταιρεια μεταφοράς:
- - Transport document:
type:
number:
- Date of acceptance for carriage by the railway authorities or the transport undertaking concerned:
- - Document de transport:
espèce:
numèro:
- Date d’acceptation pour le transport par l’administration des chemins de fer ou par l’entreprise de transports concernèe:
- - Documento di trasporto:
tipo:
numero:
- Data di accettazione il trasporto da parte delle ferrovie o dell’impresa di trasporto interessata:
- - Varvoerdocument:
type:
nummer:
- Datum van aanneming ten vervoer door de betrokken spoorwegadministratie of de betrokken vervoeronderneming:
- - Documento de transporte:
tipo:
número:
- Data de aceitação para o transporte pela administração dos carninhos-de-ferro ou pela empresa de transporte interessada:
- - Kuljetusasiakirja:
tyyppi:
numero:
- Päivä, jona rautatieviranomainen tai asianomainen kuljetusyritys hyväksyi kuljetettavaksi:
- - Transportdokument:
typ:
nummer:
- Mottagningsdag för befordran hos järnvägsföretaget eller det berörda transportföretaget:
W przypadku zmiany umowy przewozu w taki sposób, aby przewóz kończył się we Wspólnocie, przepisy ust. 3 stosuje się mutatis mutandis.
5.
W przypadku gdy produkt jest przejęty przez koleje w Państwie Członkowskim wywozu lub innym Państwie Członkowskim i znajduje się w obrocie zgodnie z procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego lub wspólnej procedury tranzytowej w ramach umowy przewozu kombinowanym transportem drogowo-kolejowym, w celu przewiezienia koleją do miejsca przeznaczenia znajdującego się na zewnątrz obszaru celnego Wspólnoty, urząd celny właściwy dla terminalu kolejowego lub urząd celny najbliższy terminalowi kolejowemu, w którym produkt został przejęty przez kolej, umieszcza na odwrocie oryginału egzemplarza kontrolnego T5, w polu "Kontrola użycia i/lub przeznaczenia" pod nagłówkiem "Uwagi", jeden z następujących wpisów:
- - Documento de transporte:
tipo:
número:
- Fecha de aceptación del transporte por parte de la administración ferroviaria:
- - Transportdocument:
type:
nummer:
- Dato for overtagelse ved jernbane:
- - Berförderungspapier:
Art:
Nummer:
- Zeitpunkt der Annahme zur Beförderung durch die Eisenbahnverwaltung:
- - Εγγραφο μεταφοράς:
είδος:
αριμός:
- Ημερομηνία αποδοχής για τη μεταορά από τη διοίκηοη των οτδηροδρóμων:
- - Transport document:
type:
number:
- Date of acceptance for carriage by the railway authorities:
- - Document de transport:
espèce:
numéro:
- Date d’acceptation pour le transport par l’administration des chemins de fer:
- - Documento di trasporto:
tipo:
numero:
- Data di acettazione del trasporto da parte dell’amministrazione delle ferrovie:
- - Varvoerdocument:
type:
nummer:
- Datum van aanneming ten vervoer door de spoor-wegadministratie:
- - Documento de transporte:
tipo:
número:
- Data de aceitação do transporte pela administração dos caminhos-de-ferro:
- - Kuljetusasiakirja:
tyyppi:
numero:
- Päivä, jona rautatieviranomainen hyväksyi kuljetet-tavaksi:
- - Transportdokument:
typ:
nummer:
- Mottagningsdag för befordran hos järnvägsföretaget:
Umowa przewozu w kombinowanym transporcie drogowo-kolejowym, która jest zmieniona w taki sposób, aby transport kończył się we Wspólnocie zamiast na zewnątrz Wspólnoty, nie może być wykonana przez kolej bez wcześniejszego upoważnienia urzędu wyjazdu, w takich przypadkach ust. 3 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 11
1.
Refundacje przyznaje się tylko do produktów, które niezależnie od sytuacji celnej dotyczącej opakowań:
- są pochodzenia wspólnotowego i znajdują się w swobodnym obrocie we Wspólnocie, lub
- znajdują się w swobodnym obrocie we Wspólnocie, lub
- znajdują się w swobodnym obrocie we Wspólnocie, przy czym refundacja jest ograniczona do opłaty przywozowej pobranej w czasie przywozu.
Przepisy prawa w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu określają warunki mające zastosowanie do danego produktu z uwzględnieniem przepisów akapitu pierwszego.
2.
W przypadku gdy przyznanie refundacji jest uzależnione od warunku, że produkt jest pochodzenia wspólnotowego, eksporter deklaruje pochodzenie określone w akapicie drugim i trzecim, zgodnie z obowiązującymi regułami wspólnotowymi.
W celu przyznania refundacji produkty są pochodzenia wspólnotowego, jeżeli zostały całkowicie uzyskane we Wspólnocie lub, gdy zostały poddane ostatniemu istotnemu przetworzeniu lub istotnej obróbce we Wspólnocie, zgodnie z przepisami art. 23 lub 24 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 5, nie kwalifikują się do przyznania refundacji produkty uzyskane z:
- materiałów pochodzących ze Wspólnoty, oraz
- materiałów rolnych objętych rozporządzeniami określonymi w art. 1, które są przywożone z państw trzecich i które nie zostały poddane istotnemu przetworzeniu we Wspólnocie.
3. Do celów art. 17 ust. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 eksporterzy deklarują, że cukier spełnia jeden z warunków ustanowionych tym rozporządzeniem i określają ten warunek.
4.
Deklaracje na mocy ust. 2 i 3 są sprawdzane w taki sam sposób jak inne informacje zawarte w zgłoszeniu wywozowym.
5.
W przypadku gdy wywożone są produkty złożone, kwalifikujące się do refundacji w odniesieniu do jednego lub kilku ich składników, refundacja do tych składników uzależniona jest od zgodności składnika lub składników z warunkiem określonym w ust. 1.
Refundacje przyznaje się również, gdy składnik lub składniki, w odniesieniu do których wnosi się o refundację, znajdowały się w jednej z sytuacji określonych w ust. 1 i nie znajdują się już w wolnym obrocie wyłącznie ze względu na zawarcie ich w innych produktach.
6.
Do celów ust. 5 refundacje do następujących produktów uważa się za refundacje określane na podstawie składnika:
- produkty podstawowe z sektorów zbóż, jaj, ryżu, cukru, mleka i przetworów mlecznych, wywożone w postaci towarów określonych w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1222/94,
- cukier biały i cukier surowy objęte kodem CN 1701, glukoza i syrop glukozowy objęte kodami CN 17023051, 17023059, 17023091, 17023099, 17024090, 17029050, izoglukoza objęta kodami CN 17023010, 17024010, 17026010 i 17029030 oraz syropy z buraka cukrowego i trzciny cukrowej objęte kodami CN 17026095 i 17029099, użyte w produktach wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96,
- mleko i przetwory mleczne oraz cukier, wywożone w postaci produktów objętych kodami CN 04021091 do 99, 040229, 040299, 04031031 do 39, 04039031 do 39, 04039061 do 69, 04041026 do 38, 04041072 do 84 i 04049081 do 89, jak również wywożone w postaci produktów objętych kodem CN 040630, które nie znajdują się w żadnej z sytuacji określonych w art. 9 ust. 2 Traktatu,
- zboża wywożone w postaci produktów objętych kodami CN 23091011 do 70, 23099031 do 70 i wymienione w załączniku A do rozporządzenia (EWG) nr 1766/92,
- mleko i przetwory mleczne objęte kodami CN 23091011 do 70, 23099031 do 70 i wymienione w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68.
Artykuł 12
1.
Stawka refundacji stosowana do mieszanek objętych działami 2, 10 i 11 Nomenklatury Scalonej jest stawką stosowaną:
a) w przypadku mieszanek, których jeden ze składników wynosi przynajmniej 90 % wagi, do tego składnika;
b) w przypadku innych mieszanek, do składnika, do którego stosuje się najniższą stawkę refundacji.
W przypadku gdy jeden lub więcej składników nie kwalifikuje się do refundacji, nie wypłaca się żadnej refundacji w odniesieniu do takich mieszanek.
2.
Do celów obliczenia refundacji stosowanych do towarów w zestawach i towarów złożonych, każdy składnik uważa się za odrębny produkt.
3.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do mieszanek, towarów w zestawach i towarów złożonych, dla których ustanowione są specjalne zasady obliczania.
Artykuł 13
Przepisy dotyczące wcześniejszego wyznaczania refundacji i dostosowań, które muszą być dokonane w stosunku do nich, stosuje się jedynie do produktów, dla których określona jest stawka refundacji równa zeru lub większa niż zero.
Sekcja 2 Refundacje zróżnicowane
Artykuł 14
1.
W przypadku gdy stawka refundacji jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia, wypłata refundacji jest uzależniona od warunków dodatkowych ustanowionych na mocy art. 15 i 16.
2.
W przypadku gdy jednolitą stawkę refundacji stosuje się w odniesieniu do wszystkich miejsc przeznaczenia w dniu wcześniejszego wyznaczenia refundacji i gdy wyznaczone jest obowiązkowe miejsce przeznaczenia, refundację uważa się za zróżnicowaną w zależności od miejsca przeznaczenia, jeżeli stawka stosowana w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego jest niższa od stawki wyznaczonej wcześniej, dostosowanej, gdzie jest to właściwe, do dnia takiego przyjęcia.
Artykuł 15
1.
Produkty zostają przewiezione w niezmienionym stanie do państwa trzeciego lub jednego z państw trzecich, do których stosuje się refundacje, w terminie 12 miesięcy od przyjęcia zgłoszenia wywozowego; jednakże można przedłużyć ten termin zgodnie z art. 49.
2.
Produkty uważa się za przywiezione w stanie niezmienionym, jeżeli nie ma żadnego dowodu, że zostały w jakikolwiek sposób przetworzone.
Jednakże:
- czynności określone w art. 29 ust. 4, mające na celu zapewnienie konserwacji produktów, mogą być wykonywane przed przywozem i pozostają bez uszczerbku dla zgodności z przepisami ust. 1,
- produkty przetworzone przed przywozem uważa się za przywiezione w stanie niezmienionym, pod warunkiem że przetwarzanie jest dokonywane w państwie trzecim, do którego przywożone są wszystkie produkty powstałe z tego przetworzenia.
3.
Produkt uważa się za przywieziony, jeżeli formalności celne, w szczególności te, które dotyczą pobrania należności przywozowych w państwie trzecim, zostały dokonane.
4.
Zróżnicowana część refundacji jest płatna w zależności od masy produktów, które podlegały formalnościom celnym przy przywozie w państwie trzecim; jednakże nie bierze się pod uwagę różnic w masie, które mogły powstać podczas transportu z przyczyn naturalnych i które zostały stwierdzone przez właściwe władze lub z powodu pobrania próbek zgodnie z przepisami art. 7 ust. 1 akapit drugi.
Artykuł 16
1.
Dowód dokonania przywozowych formalności celnych jest przedstawiany zgodnie z wyborem eksportera w postaci jednego z następujących dokumentów:
a) dokumentu celnego lub jego kopii lub fotokopii; zgodność takiej kopii lub fotokopii z oryginałem zostaje poświadczona przez organ, który zatwierdził oryginał dokumentu bądź przez oficjalne służby danego państwa trzeciego, bądź przez oficjalne służby jednego z Państw Członkowskich w danym państwie trzecim, bądź przez organ zobowiązany do wypłaty refundacji;
b) świadectwa rozładunku i przywozu sporządzone przez spółkę wyspecjalizowaną w płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru zatwierdzoną przez Państwo Członkowskie zgodnie z minimalnymi wymaganiami określonymi w ust. 5.
Data i numer przywozowego dokumentu celnego muszą być umieszczone w danym świadectwie.
2.
W przypadku gdy eksporter nie może otrzymać dokumentu wybranego zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b), nawet po zastosowaniu odpowiednich środków lub w przypadku zaistnienia wątpliwości co do autentyczności przedstawionego dokumentu, dowód dokonania przywozowych formalności celnych może być uznany poprzez przedłożenie jednego lub kilku z następujących dokumentów:
a) kopia dokumentu rozładunku wydana lub poświadczona w państwie trzecim, dla którego refundacja jest wypłacana;
b) świadectwo rozładunku wydane przez urzędową agencję jednego z Państw Członkowskich ustanowioną w kraju przeznaczenia lub właściwą dla kraju przeznaczenia, zaświadczające dodatkowo, że produkt opuścił miejsce rozładunku lub przynajmniej że, według jej wiedzy, produkt nie został następnie załadowany w celu ponownego wywozu;
c) świadectwo rozładunku wydane przez spółkę wyspecjalizowaną w płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru, zatwierdzoną przez Państwo Członkowskie zgodnie z minimalnymi wymaganiami określonymi w ust. 5, potwierdzające dodatkowo, że produkt opuścił miejsce rozładunku lub przynajmniej że, według jej wiedzy, produkt nie stanowił przedmiotu kolejnego załadunku w celu ponownego wywozu;
d) dokument bankowy wydany przez zatwierdzonych pośredników prowadzących działalność na terytorium Wspólnoty, zaświadczający, w odniesieniu do państw trzecich wymienionych w załączniku II, że płatność za dany wywóz została zapisana na dobro rachunku eksportera;
e) świadectwo przyjęcia dostawy wystawione przez urząd danego państwa trzeciego w przypadku zakupu przez ten kraj lub przez urząd tego kraju, lub w przypadku gdy towary stanowią pomoc żywnościową;
f) zaświadczenie przyjęcia dostawy wystawione bądź przez organizację międzynarodową, bądź przez organizację mającą na celu działalność humanitarną zatwierdzoną przez Państwo Członkowskie wywozu, w przypadku gdy towary stanowią pomoc żywnościową;
g) zaświadczenie przyjęcia dostawy wydane przez organ państwa trzeciego, którego zaproszenia do składania ofert przetargowych mogą być przyjęte na mocy art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, w przypadku zakupu dokonanego przez ten organ.
3.
Eksporterzy są zobowiązani do przedstawienia w każdym przypadku kopii lub fotokopii dokumentów przewozowych.
4.
Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr136/66/EWG i odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków, przewidzieć, w niektórych szczególnych przypadkach, które mają być ustalone, że dowód przywozu określony w ust. 1 i 2 przedstawia się w postaci szczególnego dokumentu lub w jakikolwiek inny sposób.
5.
Minimalne wymagania zatwierdzenia spółek wyspecjalizowanych w płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru są następujące:
a) spółki kontroli i nadzoru są zatwierdzane na ich wniosek przez właściwe władze Państw Członkowskich na okres trzech lat.
Zatwierdzenie jest ważne dla wszystkich Państw Członkowskich;
b) po przedstawieniu podstawowych i drugorzędnych dowodów określonych w ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. c), spółki kontroli i nadzoru przeprowadzają wszystkie kontrole konieczne do określenia rodzaju, cech i ilości produktów wymienionych w świadectwie.
Dla każdego wydanego świadectwa należy stworzyć akta, w których będą opisane wszystkie czynności kontrolne.
Kontrole muszą być wykonywane na miejscu i w chwili przywozu, oprócz wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadków;
c) spółki kontroli i nadzoru, określone w ust. 1 lit. b) i w ust. 2 lit. c), muszą być niezależne od stron zaangażowanych w transakcję podlegającą kontroli.
W szczególności żadna spółka kontroli i nadzoru przeprowadzająca kontrolę danej transakcji handlowej ani żaden oddział należący do tej samej grupy finansowej nie może uczestniczyć w czynności jako eksporter, agent celny, przewoźnik, odbiorca, właściciel magazynu lub ktokolwiek inny, jeżeli powoduje konflikt interesów;
d) bez uszczerbku dla przepisów art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 [36], Państwa Członkowskie sprawują kontrolę nad działalnością agencji kontroli i nadzoru w regularnych odstępach czasu lub gdy istnieje uzasadniona wątpliwość odnośnie do przestrzegania przez nie warunków zatwierdzenia;
e) państwa Członkowskie wycofują zatwierdzenie, całkowicie lub częściowo, w przypadku stwierdzenia, że spółka kontroli i nadzoru nie daje już gwarancji zgodności z zasadami regulującymi zatwierdzenie.
Dane Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje inne Państwa Członkowskie i Komisję o wycofaniu zatwierdzenia.
Informacja ta jest przedmiotem wymiany poglądów we wszystkich właściwych komitetach zarządzających.
Wycofanie zezwolenia jest ważne dla wszystkich Państw Członkowskich.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie mogą zwolnić eksporterów z obowiązku przedstawienia innych dowodów niż dokument przewozowy, wymagany na mocy art. 16, w przypadku operacji wywozowych dających właściwe gwarancje przybycia do miejsca przeznaczenia produktów będących przedmiotem zgłoszenia wywozowego i uprawniających do refundacji, której zmienny składnik nie przekracza:
a) 1200 EUR w przypadku produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 136/66/EWG;
b) 1200 EUR w przypadku produktów innych niż określone w lit. a), jeżeli państwo trzecie lub terytorium miejsca przeznaczenia jest wymienione w załączniku IV;
c) 6000 EUR w przypadku produktów innych niż określone w lit. a), jeżeli państwo trzecie lub terytorium miejsca przeznaczenia nie jest wymienione w załączniku IV.
Artykuł 18
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 14 i bez uszczerbku dla przepisów art. 20, część refundacji jest wypłacana na wniosek eksportera, gdy tylko został przedstawiony dowód, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
2.
Część refundacji określoną w ust. 1 oblicza się przy użyciu najniższej stawki refundacji obniżonej o 20 % różnicy między stawką wyznaczoną wcześniej a stawką najniższą, przy czym zaniechanie ustalenia stawki uważa się za stawkę najniższą.
W przypadku gdy kwota do wypłacenia nie przewyższa 2000 EUR, Państwo Członkowskie może odroczyć płatność tej kwoty aż do momentu wypłaty całości refundacji, z wyjątkiem przypadku, gdy eksporter oświadcza, że nie wystąpi z wnioskiem o wypłatę następnej kwoty za dany wywóz.
3.
W przypadku gdy miejsce przeznaczenia wskazane w polu 7 wydanego pozwolenia z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji nie jest przestrzegane:
a) jeżeli stawka refundacji odpowiadająca faktycznemu miejscu przeznaczenia jest równa lub wyższa od stawki refundacji dla miejsca przeznaczenia wskazanego w polu 7, stosuje się tę ostatnią;
b) jeżeli stawka refundacji odpowiadająca faktycznemu miejscu przeznaczenia jest niższa od stawki refundacji dla miejsca przeznaczenia wskazanego w polu 7, wypłaca się refundację:
- wynikającą z zastosowania stawki odpowiadającej faktycznemu miejscu przeznaczenia,
- obniżoną, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, o 20 % różnicy między refundacją dla miejsca przeznaczenia wskazanego w polu 7 a refundacją dla faktycznego miejsca przeznaczenia.
Do celów niniejszego artykułu pod uwagę bierze się stawki refundacji obowiązujące w dniu, w którym został złożony wniosek o wydanie pozwolenia.
Stawki te wyrównywane są, gdzie jest to stosowne, w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego lub deklaracji płatności.
W przypadku gdy przepisy akapitu pierwszego i drugiego niniejszego ustępu i art. 51 stosuje się do tej samej operacji wywozowej, kwota wynikająca z akapitu pierwszego jest zmniejszona o karę przewidzianą w art. 51.
4.
W przypadku gdy stawka refundacji została ustalona w drodze przetargu i gdy stosowny kontrakt stanowi o obowiązkowym miejscu przeznaczenia, żadne okresowe ustalenie refundacji lub fakt, że żadna taka opłata nie jest ustalona dla tego obowiązkowego miejsca przeznaczenia w dniu złożenia wniosku o pozwolenie lub w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego, nie będzie brane pod uwagę do celów wyznaczenia najniższej stawki refundacji.
Artykuł 19
1.
Przepisy ust. 2-5 stosuje się w przypadku, gdy produkt jest wywieziony na podstawie pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji z klauzulą obowiązkowego miejsca przeznaczenia.
2.
W przypadku gdy produkt nie dotarł do obowiązkowego miejsca przeznaczenia, wypłacona będzie tylko część refundacji wynikająca ze stosowania art. 18 ust. 2.
3.
W przypadku gdy produkt na skutek działania siły wyższej jest dostarczony do innego miejsca przeznaczenia niż to, dla którego wystawiono pozwolenie, refundacja jest wypłacana na wniosek eksportera, jeżeli przedstawi on dowód działania siły wyższej i dowód przybycia produktu do miejsca przeznaczenia; dowód przybycia do miejsca przeznaczenia jest przedstawiany zgodnie z przepisami art. 15 i 16.
4.
W przypadku gdy stosuje się ust. 3, stosowana refundacja jest równa refundacji ustalanej dla faktycznego miejsca przeznaczenia, bez możliwości uzyskania kwoty wyższej od kwoty refundacji stosowanej do miejsca przeznaczenia wskazanego polu 7 pozwolenia wydanego z wcześniej wyznaczoną refundacją.
Stawki refundacji podlegają dostosowaniu, gdzie jest to stosowne, w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego lub deklaracji płatności.
5.
Aby kwalifikować się do wcześniej wyznaczonej refundacji, w przypadku gdy produkt jest wywożony na podstawie pozwolenia wydanego na podstawie art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 oraz gdy refundacja jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia, eksporter musi przedstawić, oprócz dowodów określonych w art. 16, dowód, że produkt został dostarczony do państwa trzeciego przywozu organowi określonemu w zaproszeniu do składania ofert, do którego odnosi się zezwolenie.
Sekcja 3 Szczególne środki ochrony interesów finansowych Wspólnoty
Artykuł 20
1.
W przypadku gdy:
a) istnieją poważne wątpliwości dotyczące faktycznego miejsca przeznaczenia produktu;
lub
b) istnieje podejrzenie, że produkt może zostać ponownie przywieziony do Wspólnoty z powodu różnicy między kwotą refundacji w odniesieniu do wywożonego produktu a kwotą niepreferencyjnej należności przywozowej, stosowanej do identycznego produktu w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego;
lub
c) istnieją konkretne podejrzenia, że produkt będzie ponownie przywieziony do Wspólnoty w niezmienionym stanie lub po przetworzeniu w państwie trzecim, bez opłat celnych lub po obniżonej stawce należności przywozowych;
jednolita stawka refundacji lub część refundacji określona w art. 18 ust. 2 zostaje wypłacona tylko wtedy, gdy produkt opuścił obszar celny Wspólnoty zgodnie z przepisami art. 7, oraz:
i) w przypadku refundacji niezróżnicowanej, produkt został przywieziony do państwa trzeciego w ciągu dwunastu miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia wywozowego lub był poddany istotnemu przetworzeniu lub istotnej obróbce w tym terminie, w rozumieniu art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
ii) w przypadku refundacji zróżnicowanej w zależności od miejsca przeznaczenia, produkt został przywieziony w niezmienionym stanie w terminie dwunastu miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego w określonym państwie trzecim.
Przepisy art. 15 i 16 stosuje się do przywozu do państw trzecich.
Ponadto właściwe władze Państw Członkowskich mogą wymagać okazania dodatkowych dowodów dotyczących wszystkich refundacji, potwierdzających, że produkt został faktycznie wprowadzony do obrotu w państwie trzecim przywozu lub został poddany istotnemu przetworzeniu lub istotnej obróbce w rozumieniu art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Dodatkowe terminy mogą zostać przyznane na warunkach przewidzianych w art. 49.
2.
Państwa Członkowskie stosują przepisy ust. 1 z własnej inicjatywy, a także na żądanie Komisji.
Przepisy dotyczące przypadku określonego w ust. 1 lit. b) nie mają zastosowania, jeżeli konkretne okoliczności danej transakcji, biorąc w szczególności pod uwagę koszty transportu, prawdopodobnie wykluczają ryzyko ponownego przywozu.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą nie stosować tych przepisów, jeżeli kwota refundacji jest równa lub niższa od 500 EUR dla danego zgłoszenia wywozowego.
3.
W przypadku gdy stosuje się ust. 1, a produkt, po opuszczeniu obszaru celnego Wspólnoty, zaginął w tranzycie w wyniku działania siły wyższej:
- w przypadku refundacji niezróżnicowanej wypłaca się całkowitą kwotę refundacji,
- w przypadku refundacji zróżnicowanej wypłaca się część refundacji określoną zgodnie z art. 18.
4.
Przepisy ust. 1 stosuje się przed wypłaceniem refundacji.
Jednakże refundacja jest uważana za nienależną i musi zostać zwrócona, jeżeli właściwe władze stwierdzą, nawet po wypłaceniu refundacji:
a) że produkt został zniszczony lub uszkodzony przed wprowadzeniem do obrotu w państwie trzecim lub przed poddaniem go w państwie trzecim istotnej obróbce lub istotnemu przetworzeniu w rozumieniu art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2923/92, chyba że eksporter może wykazać, zgodnie z wymogami właściwych organów, że wywóz został dokonany w takich warunkach ekonomicznych, że produkt mógł być należycie wprowadzony do obrotu w państwie trzecim, bez uszczerbku dla przepisów art. 21 ust. 2 akapit drugi;
b) że produkt objęty został w państwie trzecim procedurą zawieszenia ceł, 12 miesięcy od dnia wywozu ze Wspólnoty, bez poddania go w państwie trzecim jakiejkolwiek istotnej obróbce lub istotnemu przetworzeniu w rozumieniu art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i wywóz ten nie został dokonany w ramach normalnej transakcji handlowej;
c) że wywieziony produkt został ponownie przywieziony do Wspólnoty nie będąc uprzednio poddany istotnej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, niepreferencyjna stawka celna w przywozie jest niższa od przyznanej refundacji, a wywóz nie był dokonany w ramach normalnej transakcji handlowej;
d) że produkty wymienione w załączniku V są ponownie przywiezione do Wspólnoty:
- po uprzedniej obróbce lub przetworzeniu w państwie trzecim bez osiągnięcia poziomu przetworzenia przewidzianego w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, oraz
- stosuje się do nich obniżoną lub zerową stawkę celną w przywozie raczej niż stawkę niepreferencyjną.
Państwa Członkowskie powiadamiają bezzwłocznie Komisję, jeżeli stwierdzą, że produkty inne niż wymienione w załączniku V mogą spowodować zakłócenia w handlu.
Przepisów lit. c) i d) nie stosuje się w przypadku, gdy stosuje się przepisy tytułu VI rozdział 2 ("Towary powracające") rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 lub gdy produkty zostały ponownie przywiezione dwa lata po dniu dokonania wywozu.
Przepisów art. 51 nie stosuje się do przypadków określonych w lit. b), c) i d).
Sekcja 4 Przypadki nieprzyznania refundacji
Artykuł 21
1.
Nie przyznaje się żadnej refundacji do produktów, których jakość handlowa nie jest solidna i właściwa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
Produkty odpowiadają wymogowi ustanowionemu w akapicie pierwszym, jeżeli mogą być wprowadzone do obrotu na obszarze Wspólnoty w normalnych warunkach i zgodnie z opisem znajdującym się we wniosku o przyznanie refundacji oraz, jeżeli produkty te są przeznaczone do spożycia przez ludzi, ich użycie w tym celu nie jest wykluczone lub istotnie ograniczone z powodu ich cech charakterystycznych albo ich stanu.
Zgodność produktów z wymogami ustanowionymi w akapicie pierwszym bada się zgodnie z normami lub praktykami obowiązującymi we Wspólnocie.
Jednakże refundacje przyznaje się również, jeżeli w kraju przeznaczenia wywożone produkty podlegają szczególnym obowiązkowym warunkom, w szczególności warunkom sanitarnym lub zdrowia, które nie odpowiadają normom lub praktykom obowiązującym we Wspólnocie.
Obowiązkiem eksportera jest wykazanie, na żądanie właściwych władz, że produkty spełniają powyższe obowiązkowe wymogi w kraju przeznaczenia.
Ponadto, odnośnie do niektórych produktów mogą być przyjęte przepisy szczególne.
2.
W przypadku gdy jakość handlowa produktu, który opuścił obszar celny Wspólnoty, była solidna i właściwa, korzysta on z uprawnienia do części refundacji obliczonej zgodnie z art. 18 ust. 2, z wyjątkiem przypadku, gdy stosuje się art. 20.
Jednakże traci on to uprawnienie, jeżeli istnieją dowody, że:
- ich jakość handlowa nie jest już solidna i właściwa z powodu ukrytej wady, która ujawniła się później,
- nie mógł być sprzedany konsumentowi finalnemu, ponieważ termin przydatności do spożycia był zbyt bliski daty wywozu.
Jeżeli istnieją dowody, że jakość handlowa produktu nie jest już solidna i właściwa przed zakończeniem przywozowych formalności celnych w państwie trzecim, nie jest on uprawniony do zróżnicowanej części refundacji.
3.
Nie przyznaje się żadnej refundacji, jeżeli produkty przekroczą najwyższy dopuszczalny poziom radioaktywności dopuszczony przez ustawodawstwo wspólnotowe.
Poziomami stosowanymi do produktów, niezależnie od ich pochodzenia, są poziomy określone w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 737/90 [37].
Artykuł 22
1.
Nie przyznaje się żadnej refundacji do wywozu podlegającemu wywozowej opłacie wyrównawczej lub innej opłacie wywozowej wyznaczonej wcześniej lub w drodze przetargu.
2.
Jeżeli w przypadku produktu złożonego wywozowa opłata wyrównawcza lub inna opłata wywozowa ustalona jest wcześniej na podstawie jednego lub kilku składników produktu, nie przyznaje się żadnej refundacji do tego składnika lub tych składników.
Artykuł 23
Nie przyznaje się żadnej refundacji do produktów sprzedawanych lub rozprowadzanych na pokładzie statków, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że zostaną ponownie wprowadzone do Wspólnoty bez cła na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 [38].
ROZDZIAŁ 2 Zaliczka na poczet refundacji
Artykuł 24
1.
Na wniosek eksportera Państwa Członkowskie, z chwilą przyjęcia zgłoszenia wywozowego, wypłacają w formie zaliczki całość lub część refundacji, pod warunkiem że zostanie wniesione zabezpieczenie, którego wysokość jest równa kwocie tej zaliczki, podwyższonej o 10 %.
Państwa Członkowskie mogą określić warunki, na których będzie możliwe złożenie wniosku o zaliczkę części refundacji.
2.
Kwota zaliczki jest obliczana przy użyciu stawki refundacji stosowanej do danego miejsca przeznaczenia, dostosowanej, gdzie jest to właściwe, przez inne kwoty przewidziane w ustawodawstwie wspólnotowym.
3.
Państwa Członkowskie mogą nie stosować przepisów ust. 1, jeżeli kwota do zapłacenia nie przekracza 2000 EUR.
Artykuł 25
1.
Jeżeli kwota wypłacona w formie zaliczki jest wyższa od kwoty faktycznie należnej w przypadku danej operacji wywozowej lub równoważnej operacji wywozowej, właściwe władze wszczynają niezwłocznie procedurę przewidzianą w art. 29 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 w celu zwrotu przez eksportera różnicy między tymi dwiema kwotami, powiększonej o 10 %.
Jednakże w przypadku gdy z powodu działania siły wyższej:
- dowody przewidziane na mocy niniejszego rozporządzenia w celu skorzystania z refundacji nie mogą zostać przedstawione,
lub
- produkt dotarł do innego miejsca przeznaczenia niż to, dla którego została obliczona zaliczka,
dodatkowej 10 % podwyżki nie zwraca się.
2.
W przypadku gdy produkt nie przybył do miejsca przeznaczenia, dla którego została obliczona zaliczka, wskutek nieprawidłowości popełnionej przez stronę trzecią na szkodę eksportera, a ten ostatni niezwłocznie informuje o tym właściwe władze z własnej inicjatywy i w formie pisemnej, zwracając równocześnie refundację wypłaconą w formie zaliczki, podwyżka określona w ust. 1 jest ograniczona do odsetek należnych za okres, który upłynął między otrzymaniem zaliczki refundacji a jej zwrotem, obliczonych zgodnie z przepisami art. 52 ust. 1 akapit czwarty.
Przepisu tego nie stosuje się w przypadku, gdy właściwe władze zawiadomiły już eksportera o zamiarze przeprowadzenia kontroli lub jeżeli eksporter dowiedział się o tym zamiarze w inny sposób.
3. Wywóz, po ponownym przywozie w ramach systemu towarów powracających, produktów ekwiwalentnych objętych tą samą pozycją Nomenklatury Scalonej uważa się za równoważny, jeżeli są spełnione warunki ustanowione w art. 40 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Niniejszy przepis stosuje się tylko wtedy, gdy system towarów powracających został zastosowany w Państwie Członkowskim, w którym zostało przyjęte zgłoszenie wywozowe pierwotnego wywozu.
ROZDZIAŁ 3 Wstępne finansowanie refundacji
Artykuł 26
1.
W przypadku gdy eksporter deklaruje swój zamiar wywozu produktów po przetworzeniu lub składowaniu i skorzystania z refundacji zgodnie z przepisami art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, warunkiem skorzystania z tych przepisów jest przedstawienie organom celnym deklaracji, zwanej dalej "deklaracją płatności".
Państwa Członkowskie mogą określić inną nazwę deklaracji płatności.
2.
Deklaracja płatności zawiera wszystkie dane szczegółowe konieczne do określenia refundacji do produktów, które mają być wywożone, w szczególności:
a) w przypadku produktów:
- opis – uproszczony, gdzie jest to stosowne – zgodnie z wywozową nomenklaturą refundacji wraz z kodem nomenklatury refundacji i, jeżeli jest to konieczne dla obliczenia refundacji, skład danych produktów lub odniesienie do niego,
- masę netto produktów lub, gdzie to stosowne, ilość wyrażoną w jednostce miary, która ma być użyta przy obliczaniu refundacji;
b) w odniesieniu do towarów stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 1222/94.
Ponadto, w przypadku gdy produkty podstawowe mają być przetworzone, deklaracja płatności zawiera:
- opis produktów podstawowych,
- ilość produktów podstawowych,
- wydajność produkcyjną lub podobne informacje.
3.
Bez względu na przepisy ust. 2, tymczasowy opis towarów, które mają być otrzymane na bazie produktów podstawowych może, na wniosek eksportera i jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami, zostać umieszczony w deklaracji płatności.
W takim przypadku eksporter przedstawia właściwym władzom opis końcowy po zakończeniu przetwarzania.
4.
Deklaracja płatności musi również określać użycie lub przeznaczenie produktów w przypadku gdy:
a) eksporter składa wniosek o wypłatę kwoty równej refundacji stosowanej do użycia lub miejsca przeznaczenia przewidzianego dla produktów;
b) użycie lub przeznaczenie jest konieczne do określenia okresu, w czasie którego produkty mogą pozostawać pod dozorem celnym w celu przetworzenia lub objęcia procedurą składu celnego lub wolnego obszaru celnego.
5.
Użycie lub przeznaczenie jest wskazane przez:
- specjalne użycie lub specjalny kraj przeznaczenia, lub
- grupę krajów przeznaczenia, dla których jest stosowana taka sama stawka refundacji.
6.
W celu zapewnienia przeprowadzenia kontroli bezpośredniej produktów deklaracje płatności zawierają również wszystkie dane szczegółowe konieczne do określenia dokładnych miejsc, w których produkty mają być przetworzone lub składowane przed wywozem.
O każdej zmianie miejsca składowania lub przetwarzania produktów eksporter musi uprzednio powiadomić albo należycie to odnotować w założonych w tym celu rejestrach, zgodnie z wyborem właściwych władz.
Artykuł 27
1. W chwili przyjęcia deklaracji płatności produkty obejmuje się kontrolą celną, zgodnie z art. 4 ust. 13 i 14 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, aż do momentu opuszczenia przez nie obszaru celnego Wspólnoty lub przybycia do przewidzianego miejsca przeznaczenia.
2.
Data przyjęcia deklaracji płatności określa:
a) stosowaną stawkę refundacji, jeżeli refundacja nie jest wcześniej wyznaczona,
b) dostosowania, których należy dokonać w odniesieniu do stawek refundacji, jeżeli jest ona wcześniej wyznaczona,
c) termin operacyjny dla kursu walutowego EUR stosowanego do refundacji.
Artykuł 28
1.
W przypadku produktów przetworzonych lub towarów otrzymanych z produktów podstawowych wyniki kontroli deklaracji płatności i wszelakich kontroli produktów podstawowych wykorzystuje się do ustalenia refundacji celem wypłaty zaliczki.
2.
Ustęp 1 nie wyklucza późniejszej weryfikacji przez właściwe organy zainteresowanego Państwa Członkowskiego lub też wszelkich konsekwencji takiej weryfikacji na mocy obowiązujących przepisów.
3.
Produkty podstawowe muszą stanowić całość lub część produktów przetworzonych lub towarów wywożonych w ramach tych uzgodnień.
Jednakże produkty podstawowe składowane luzem mogą, jeżeli właściwe władze na to pozwolą, być całkowicie lub częściowo zastąpione przez ekwiwalentne produkty podstawowe, objęte tą samą ośmiocyfrową podpozycją Nomenklatury Scalonej, o takiej samej jakości handlowej, mające takie same cechy techniczne i spełniające warunki wymagane do otrzymania refundacji wywozowej, pod warunkiem że produkty podstawowe są poddane kontroli celnej.
Właściwe władze Państw Członkowskich wydają takie zezwolenia tylko wtedy, gdy upewnią się, że wszystkie czynności będą wykonane zgodnie z następującymi warunkami:
- eksporter informuje z wyprzedzeniem właściwy urząd celny, w którym została złożona deklaracja płatności, o swoim zamiarze zwrócenia się z wnioskiem o zezwolenie na takie zastąpienie i określa dokładne miejsca składowania i przetworzenia produktów,
- ewidencje towarowe eksportera muszą być codziennie uaktualniane i pozwalać na wszechstronny monitoring, zarówno administracyjny, jak i bezpośredni, całkowitej ilości podstawowych produktów lub produktów przetworzonych, które znajdują się fizycznie w pomieszczeniach, jak również ich szczególnego statusu.
Do celów niniejszego artykułu status oznacza sytuację produktów znajdujących się bądź w swobodnym obrocie, bądź objętych procedurą celną, w ramach uzgodnień dotyczących wstępnego finansowania określonych w art. 26 lub uzgodnień dotyczących wywozu określonych w art. 5 i 32,
- zapewnia się gwarancje skutecznej kontroli jakości handlowej i cech technicznych produktów podstawowych, która przeprowadzana jest począwszy od dnia przyjęcia deklaracji płatności do dnia określonego w art. 34 ust. 1.
W przypadku gdy ekwiwalentne produkty podstawowe są składowane w miejscach, za które odpowiedzialny jest inny urząd celny, urząd celny, w którym została złożona deklaracja płatności, przekazuje pisemnie urzędowi celnemu właściwemu dla miejsca, w którym znajdują się produkty ekwiwalentne, odpowiednie informacje, w szczególności o ilości produktów poddanych przetworzeniu, ich jakości handlowej i cech technicznych oraz o procesie lub procesach przetwarzania, które mają być przeprowadzone.
4.
Przepisy ust. 3 dotyczące produktów podstawowych mogą być również stosowane do produktów pośrednich składowanych luzem, zastąpionych przez ekwiwalentne produkty pośrednie.
5.
Nie zezwala się na zamianę na produkty ekwiwalentne w przypadku produktów objętych skupem interwencyjnym przeznaczonych do wywozu w ramach systemu kontroli, przewidzianego w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3002/92.
6.
Produkty podstawowe mogą pozostawać pod kontrolą celną w celu ich przetworzenia przez sześć miesięcy od daty przyjęcia deklaracji płatności.
Jednakże w przypadku gdy wywóz odbywa się na podstawie pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji, termin taki jest równy okresowi ważności pozwolenia lub świadectwa, który jeszcze nie upłynął.
W przypadku gdy wywóz odbywa się na podstawie zezwolenia lub świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji, którego okres ważności nie upłynął i jest:
- krótszy niż trzy miesiące, termin wynosi trzy miesiące,
- dłuższy niż rok, termin wynosi rok.
Artykuł 29
1.
Jeżeli produkty objęte procedurą składu celnego lub procedurą wolnego obszaru celnego mają być wywiezione, wyniki kontroli deklaracji płatności i wszelkich kontroli tych produktów są stosowane w celu ustalenia refundacji.
2.
Ustęp 1 nie wyklucza późniejszej weryfikacji przez właściwe organy zainteresowanego Państwa Członkowskiego lub też wszelkich następstw takiej weryfikacji, na mocy obowiązujących przepisów.
3.
Utrata masy z powodów naturalnych, powstająca podczas składowania w ramach procedury składu celnego lub strefy wolnocłowej, nie skutkuje przepadkiem zabezpieczeń, przewidzianym w art. 35.
Uszkodzenia produktów nie są uważane za naturalną utratę masy.
4.
W stosunku do produktów objętych procedurą składu celnego lub procedurą wolnego obszaru celnego mogą być zastosowane, zgodnie z warunkami przewidzianymi przez właściwe władze, następujące czynności:
a) inwentaryzacja;
b) umieszczenie na produktach lub na ich opakowaniach znaków, plomb, etykiet lub innych podobnych znaków odróżniających, pod warunkiem że czynności te nie wzbudzają podejrzeń, że produkty są innego pochodzenia niż ich faktyczne pochodzenie;
c) zmiany znaków i numerów paczek lub zmiany etykiet, pod warunkiem że czynności te nie wzbudzają podejrzeń, że produkty są innego pochodzenia niż ich faktyczne pochodzenie;
d) opakowanie, rozpakowanie, zmiana opakowania lub naprawa opakowania, pod warunkiem że czynności te nie wzbudzają podejrzeń, że produkty są innego pochodzenia niż ich faktyczne pochodzenie;
e) wietrzenie;
f) chłodzenie;
g) zamrażanie.
Refundacja do produktów poddanych czynnościom wskazanym powyżej jest uzależniona od ilości, rodzaju i cech produktów w dniu uważanym za dzień obliczenia refundacji, zgodnie z przepisami art. 27.
5.
Produkty mogą pozostawać objęte procedurą składu celnego lub procedurą wolnego obszaru celnego przez sześć miesięcy począwszy od daty przyjęcia deklaracji płatności.
Artykuł 30
1.
Produkty objęte procedurą składu celnego w Państwie Członkowskim, w którym została przyjęta deklaracja płatności, mogą być transportowane do innego Państwa Członkowskiego w celu składowania w ramach procedury składu celnego i podlegają, w szczególności, przepisom niniejszego artykułu.
W celu identyfikacji produktów od czasu ich wysyłki z jednego Państwa Członkowskiego do innego, środki transportu lub opakowania użyte w celu transportu muszą być zaplombowane zgodnie z przepisami art. 349 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1 dowód, że produkty opuściły obszar celny Wspólnoty lub dotarły do miejsca przeznaczenia, jest przedstawiony w postaci egzemplarza kontrolnego T5.
a) W polu 104 egzemplarza kontrolnego, pod nagłówkiem "Inne", umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- Prefinanciación de la restitución – Artículo 30 del Reglamento (CE) no 800/1999.
Declaración de exportación que debe ser presentada, a más tardar, el… (fecha límite establecida para el plazo contemplado en el apartado 5 del artículo 29),
- Forudbetaling af restitutionen – Artikel 30 i forordning (EF) nr 800/1999.
Udførselsangivelsen skal indgives senest den… (dato fastsat i overensstemmelse med den i artikel 29, stk.
5, omhandlede frist),
- Vorfinanzierung der Erstattung – Artikel 30 der Verordnung (EG) Nr 800/1999.
Die Ausfuhranmeldung ist bis spätestens… vorzulegen (durch die Frist gemäß Artikel 29 Absatz 5 festgelegter Schlußtermin),
- Εκ των προτέρων πληρωμή της επιστροφής – κανονισμός (ΕΚ) Αριθ.
800/1999, άρθρο 30.
Η δήλωση εξαγωγής πρέπει να κατατεθεί το αργότερο μέχρι… (ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας που αναφέρεται στο άρθρο 29 παράγραφος 5)
- Prefinancing of the refund – Regulation (EC) No 800/1999, Article 30.
Export declaration to be lodged by … (deadline set by the time limit referred to in Article 29(5)),
- Préfinancement de la restitution – règlement (CE) no 800/1999, article 30.
Déclaration d’exportation à déposer au plus tard le… (date limite fixée par le délai visé à l’article 29, paragraphe 5),
- Prefinanziamento della restituzione – Regolamento (CE) n. 800/1999, articolo 30.
Dichiarazione d’esportazione da presentare entro il… (data limite fissata in base ai termini indicati al paragrafo 5 dell’articolo 29),
- Voorfinanciering van de restitutie – Verordening (EG) nr 800/1999, artikel 30.
Aangifte ten uitvoer moet uiterlijk worden ingediend op… (uiterste datum vastgesteld op basis van de in artikel 29, lid 5 bedoelde termijn),
- Pré - financiamento da restituição – Regulamento (CE) n.o 800/1999, artigo 30.o.
Apresentação da declaração de exportação o mais tardar em… (data – limite fixada pelo prazo referido no n.o 5 do artigo 29.o),
- Ennakolta maksettu tuki – asetuksen (EY) N:o 800/1999 30 artiklane, vienti – ilmoitus annettava viimeistään… (määräpäivä vahvistetaan 29 artiklan 5 kohdassa mainitun aikarajoituksen mukaisesti),
- Förfinansiering av exportbidrag – artikel 30 i förordning (EG) nr 800/1999.
Exportdeklaration skall ges in senast den… (tidspunkt fastställd enligt den i artikel 29.5 angivna tidsfristen).
b) Urząd nadzorujący skład celny zachowuje egzemplarz kontrolny T5 i umieszcza w polu "Uwagi" na odwrocie tego egzemplarza pod nagłówkiem "Kontrola użycia i/lub miejsca przeznaczenia" następujące wpisy:
- La fecha de aceptación de la declaración de exportación:…
- La fecha de salida del territorio aduanero o la de llegada al destino correspondiente:..
- Datoen for antagelsen af udførselsangivelsen:…
- Datoen for udgangen af toldområdet eller ankomsten til destinationen:…
- Zeitpunkt der Annahme der Ausfuhranmeldung:…
- Zeitpunkt des Verlassens des Zollgebiets oder des Erreichens der Bestimmung:…
- την ημερομηνία αποδοχής της διασάφησης εξαγωγής:…
- την ημερομηνία εξόδου από το τελωνειακό έδαφος ή αφίξεως στον προορισμό:…
- Date of acceptatance of the export declaration:…
- Date of exit from the customs territory or arrival at destination:…
- La date d’acceptation de la déclaration d’exportation:…
- La date de sortie du territoire douanier ou de l’arrivée à destination:…
- La data di accettazione della dichiarazione d’esportazione:…
- La data di uscita dal territorio doganale o dell’arrivo a destinazione:…
- De datum van aanvaarding van de aangifte ten uitvoer:…
- De datum waarop de producten of goederen het douanegebied hebben verlaten of ter bestemming zijn aangekomen:…
- Data de aceitação da declaração de exportação:…
- Data de saída do território aduaneiro ou da chegada ao destino:…
- Vienti - ilmoituksen vastaanottopäivämäärä:…
- Päivä, jona viety tullialueelta tai saapunut määräpaikkaan:…
- Mottagningsdag for exportdeklaration:…
- Utförseldag från tullområdet eller ankomstdag till destinationen:…
c) W przypadku gdy, po wyprowadzeniu ze składu, produkty przekraczają terytorium innego Państwa Członkowskiego w celu wywiezienia lub dotarcia do określonego miejsca przeznaczenia, pierwszy urząd celny przeznaczenia pełni funkcję urzędu celnego wyprowadzenia i sporządza lub sporządził w ramach swojej odpowiedzialności jeden lub więcej egzemplarzy kontrolnych T5.
Pole 104 nowego egzemplarza lub egzemplarzy kontrolnych T5 jest odpowiednio oznaczone.
Ponadto w polu 106 wpisuje się numer początkowego egzemplarza kontrolnego T5, nazwę urzędu celnego, który wystawił ten egzemplarz, i datę wystawienia.
W przypadku gdy wpis, który ma być umieszczony w polu "Kontrola użycia i/lub przeznaczenia" w początkowym egzemplarzu kontrolnym T5, jest oparty na informacji z egzemplarzy kontrolnych otrzymanych od władz celnych innych Państw Członkowskich lub z dokumentów krajowych otrzymanych od innych organów krajowych, urząd celny przeznaczenia, określony w akapicie pierwszym, umieszcza pod nagłówkiem "Uwagi" numer lub numery stosownych egzemplarzy kontrolnych T5 lub dokumentów krajowych.
W przypadku gdy tylko część produktów objętych egzemplarzem kontrolnym T5 spełnia ustanowione warunki, urząd celny przeznaczenia wpisuje w polu "Kontrola użycia i/lub przeznaczenia" egzemplarza kontrolnego ilość produktów, które spełniają te warunki.
3.
W przypadkach określonych w ust. 1, pola 37 i 40 zgłoszenia wywozowego wypełnia się odpowiednio.
W polu 40 wskazuje się także datę przyjęcia deklaracji COM 7.
Artykuł 31
1.
Zaliczki na poczet refundacji wypłacane są jedynie na specjalny wniosek eksportera przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium została przyjęta deklaracja płatności.
Wniosek o refundacje sporządza się:
a) w formie pisemnej; Państwa Członkowskie mogą przewidzieć specjalny formularz do tego celu; lub
b) za pomocą przekazu komputerowego, zgodnie z przepisami ustanowionymi przez właściwe władze.
Do celów niniejszego ustępu przepisy art. 199 ust. 2 i 3 oraz art. 222, 223 i 224 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 stosuje się mutatis mutandis.
2.
Kwotę zaliczki oblicza się na podstawie stawki stosowanej do dowolnego użycia lub określonego miejsca przeznaczenia.
W innych przypadkach, stosowana jest kwota obliczona zgodnie z przepisami art. 18 ust. 2.
Artykuł 32
1. Zgłoszenie wywozowe wnosi się najpóźniej ostatniego dnia terminów, ustanowionych w art. 28 ust. 6 i art. 29 ust. 5, w Państwie Członkowskim, w którym została przyjęta deklaracja płatności lub, w przypadku gdy stosuje się art. 30, w Państwie Członkowskim składowania.
2.
Do celów niniejszego artykułu Belgię i Luksemburg uważa się za jedno Państwo Członkowskie w celu stosowania art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80.
Artykuł 33
1.
Przed przyjęciem deklaracji płatności wnosi się zabezpieczenie równe kwocie obliczonej zgodnie z art. 31 ust. 2, podwyższonej o 15 %.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wniesienie zabezpieczenia przewidzianego w ust. 1 po przyjęciu deklaracji płatności, pod warunkiem że przepisy krajowe:
- wymagają, aby eksporter złożył zabezpieczenie w terminie 30 dni od przyjęcia deklaracji płatności i przed wypłatą zaliczki,
- zapewniają wypłatę kwoty równej podwyżce określonej w ust. 1, w przypadku gdy zabezpieczenie nie zostało wniesione w terminie, z wyjątkiem przypadku siły wyższej; jednakże wnioskodawcy może zostać przyznany termin dodatkowy, jeżeli zastosował on wszelkie niezbędne środki ostrożności.
Artykuł 34
1.
W ciągu 60 dni od dnia, w którym, w odniesieniu do produktów, przestała być stosowna jakakolwiek procedura przewidziana w art. 4 lub 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, muszą one:
- opuścić obszar celny Wspólnoty w niezmienionym stanie,
lub
- w przypadkach określonych w art. 36 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, przybyć do miejsca przeznaczenia w niezmienionym stanie.
2.
Przepisy art. 7 ust. 3 i 4, art. 9 i 10 stosuje się w przypadkach objętych ust. 1.
Artykuł 35
1.
W przypadku gdy dowód uprawnienia do refundacji został przedstawiony w odniesieniu do produktów objętych przepisami niniejszego rozdziału, zaliczkę kompensuje się z należną kwotą.
W przypadku gdy kwota należna w odniesieniu do wywiezionej ilości jest wyższa od tej, która została wypłacona zaliczkowo, różnicę wypłaca się na rzecz zainteresowanej osoby.
W przypadku gdy kwota należna, w odniesieniu do ilości wywiezionej, jest niższa od tej, która została zapłacona zaliczkowo, w szczególności w przypadku gdy stosuje się ust. 2, właściwe władze wszczynają bezzwłocznie procedurę przewidzianą w art. 29 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 w celu uzyskania od podmiotu zwrotu różnicy między tymi dwiema kwotami, powiększonej o 15 %.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 50 i bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 akapit drugi niniejszego artykułu, w przypadku niedotrzymania jednego lub więcej terminów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, refundację stosowaną do danego wywozu dostosowuje się, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, w następujący sposób:
- na początku jest ona obniżona o 15 %, w przypadku gdy jeden lub kilka terminów ustanowionych w art. 15 ust. 1, art. 28 ust. 6, art. 29 ust. 5 oraz art. 34 ust. 1 zostało przekroczonych; taka obniżona refundacja obniżana jest o 2 % za każdy dzień przekroczenia terminów ustanowionych w art. 15 ust. 1, art. 28 ust. 6 oraz art. 29 ust. 5, i o 5 % za każdy dzień przekroczenia terminu przewidzianego w art. 34 ust. 1,
- w przypadku gdy dokumenty określone w art. 49 ust. 2 są przedstawione w ciągu sześciu miesięcy po wyznaczonym terminie, dostosowana refundacja, w razie konieczności, zgodnie z tiret pierwsze, jest obniżona o kwotę równą 15 % refundacji, która zostałaby wypłacona, gdyby wszystkie terminy były dotrzymane.
Przepisy art. 50 ust. 4 i 6 stosuje się mutatis mutandis.
3.
Jeżeli z powodu działania siły wyższej kwota należna jest niższa od kwoty zaliczki, podwyżki wynoszącej 15 % nie stosuje się.
4.
W przypadku gdy produkt nie przybył do miejsca przeznaczenia, dla którego została obliczona zaliczka, wskutek nieprawidłowości popełnionych przez stronę trzecią ze szkodą dla eksportera i jeżeli ten ostatni z własnej inicjatywy niezwłocznie o tym poinformował właściwe władze w formie pisemnej i zwrócił refundację wypłaconą w formie zaliczki, podwyżka określona w ust. 1 ograniczona jest do odsetek należnych za okres, który upłynął między otrzymaniem zaliczki a jej zwrotem, obliczonych zgodnie z art. 52 ust. 1 akapit czwarty.
Przepisu tego nie stosuje się w przypadku, gdy właściwe władze zawiadomiły już eksportera o ich zamiarze przeprowadzenia kontroli lub gdy eksporter dowiedział się o tym zamiarze w inny sposób.
TYTUŁ III INNE RODZAJE WYWOZU I PRZYPADKI SZCZEGÓLNE
ROZDZIAŁ I Miejsca przeznaczenia uważane za wywóz ze Wspólnoty i zaopatrywanie w prowiant
Artykuł 36
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia za wywóz poza obszar celny Wspólnoty uważa się:
a) dostawy we Wspólnocie mające na celu zaopatrzenie w prowiant:
- statków pełnomorskich,
- samolotów obsługujących linie międzynarodowe, włącznie z liniami wewnątrzwspólnotowymi;
b) dostawy dla organizacji międzynarodowych ustanowionych na terytorium Wspólnoty;
c) dostawy dla sił zbrojnych stacjonujących na terytorium Państwa Członkowskiego, ale nie znajdujących się pod jego dowództwem.
2.
Ustęp 1 stosuje się tylko wtedy, gdy produkty tego samego rodzaju przywiezione z państw trzecich w celu takiego użycia zwolnione są z należności przywozowych w danym Państwie Członkowskim.
3.
Dostawy produktów do składów znajdujących się we Wspólnocie i należących do organizacji międzynarodowych wyspecjalizowanych w pomocy humanitarnej w celu ich użycia w akcjach pomocy żywnościowej w państwach trzecich uważa się za wywóz poza obszar celny Wspólnoty.
Zezwolenia na stosowanie przepisów akapitu pierwszego udzielają właściwe władze Państwa Członkowskiego składowania, które ustalają status celny składu i podejmują środki niezbędne do zapewnienia, aby dane produkty dotarły do miejsca przeznaczenia.
4.
Przepisy art. 5 stosuje się do dostaw objętych niniejszym artykułem.
Artykuł 37
1.
W przypadku dostaw określonych w art. 36 i 44 Państwa Członkowskie mogą, bez względu na przepisy art. 5, zezwolić na zastosowanie następującej procedury w odniesieniu do wypłaty refundacji.
Eksporterzy, którym zezwolono na stosowanie tej procedury nie mogą stosować w tym samym czasie normalnej procedury w odniesieniu do tych samych produktów.
Zezwolenie może być ograniczone do niektórych miejsc załadunku w Państwie Członkowskim wywozu.
Zezwolenie może obejmować załadunek w innych Państwach Członkowskich, w takim przypadku stosuje się art. 8.
2.
W przypadku produktów, które są ładowane co miesiąc, jak przewidziano w niniejszym artykule, w celu określenia stosowanej stawki refundacji lub dokonania dostosowania w przypadku gdy refundacja została wyznaczona wcześniej, brany jest pod uwagę ostatni dzień miesiąca.
W przypadku Państw Członkowskich, nieuczestniczących w unii gospodarczej i walutowej, ostatni dzień miesiąca jest również brany pod uwagę w celu ustalenia kursu wymiany euro na walutę krajową stosowaną do kwoty refundacji.
3.
Jeżeli refundacja jest wyznaczona wcześniej lub w drodze przetargu, pozwolenie musi być ważne ostatniego dnia miesiąca.
4.
Eksporterzy muszą prowadzić rejestr zawierający następujące informacje:
a) dane szczegółowe konieczne do identyfikacji produktów zgodnie z przepisami art. 5 ust. 4;
b) nazwę lub numer rejestrowy statku(-ów) lub samolotu, na które zostały załadowane produkty;
c) datę załadunku.
Dane szczegółowe wskazane w akapicie pierwszym wprowadza się do rejestru najpóźniej pierwszego roboczego dnia po załadunku.
Jednakże w przypadku gdy załadunek odbywa się w innym Państwie Członkowskim, wyżej wymienione informacje umieszcza się w rejestrze nie później niż pierwszego roboczego dnia po dniu, w którym eksporter musiał zostać poinformowany, że produkty zostały załadowane.
Eksporterzy współpracują w zakresie kontroli, które Państwa Członkowskie uznają za konieczne, i prowadzą rejestry przez co najmniej trzy lata począwszy od końca bieżącego roku kalendarzowego.
5.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, aby rejestr został zastąpiony dokumentami stosowanymi w przypadku dostaw, na których organy celne poświadczyły datę załadunku.
6.
Przepisy ust. 2–5 stosuje się mutatis mutandis do dostaw określonych w art. 36 ust. 1 lit. b) i c).
Artykuł 38
1.
Do celów art. 36 ust. 1 lit. a) produkty, które zostały przygotowane przed załadunkiem, przeznaczone do spożycia na pokładzie samolotu lub statków pasażerskich, włącznie z promami, uważa się za przygotowane na pokładzie takich środków transportu.
2.
Niniejszy artykuł stosuje się jedynie pod warunkiem, że przed przygotowaniem produktów eksporter przedstawi wystarczające dowody dotyczące ilości, rodzaju i cech produktów podstawowych, w odniesieniu do których ubiega się o refundację.
3.
Ustalenia dotyczące magazynu żywności przewidziane w art. 40 mogą być stosowane do przygotowanych produktów określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 39
1.
Refundacji nie wypłaca się, jeżeli produkt, dla którego zostało przyjęte zgłoszenie wywozowe, nie przybył w niezmienionym stanie do jednego z miejsc przeznaczenia objętych art. 36 w terminie 60 dni od daty takiego przyjęcia.
2.
Artykuł 7 ust. 3 i 4 stosuje się w przypadkach przewidzianych w ust. 1.
3.
Jeżeli przed dotarciem do jednego z miejsc przeznaczenia objętego art. 36 produkt objęty zgłoszeniem wywozowym przekracza terytorium Wspólnoty inne niż terytorium Państwa Członkowskiego, na którym zostało przyjęte zgłoszenie, dowód, że produkt ten przybył do określonego miejsca przeznaczenia jest przedstawiany w postaci egzemplarza kontrolnego T5.
W egzemplarzu kontrolnym wypełnia się pola 33, 103, 104 i, gdzie to właściwe, pole 105.
W polu 104 znajduje się odpowiednia adnotacja.
4.
Formularz 302, który dołącza się do produktów dostarczanych dla sił zbrojnych na mocy art. 36 ust. 1 lit. c), uważa się za równoważny z egzemplarzem kontrolnym T5 określonym w ust. 3, pod warunkiem że przyjęcie produktów jest poświadczone na formularzu przez właściwe władze wojskowe.
Artykuł 40
1.
Państwa Członkowskie mogą wypłacić eksporterom refundację w formie zaliczki, na szczególnych warunkach określonych poniżej, jeżeli został przedstawiony dowód, że produkty zostały umieszczone, w terminie 30 dni od przyjęcia zgłoszenia wywozowego i z wyjątkiem przypadku siły wyższej, w pomieszczeniach podlegających kontroli celnej w celu zaopatrzenia w prowiant we Wspólnocie:
- statków pełnomorskich,
lub
- samolotów wykonujących loty międzynarodowe, włącznie z lotami wewnątrzwspólnotowymi,
lub
- platform wiertniczych lub wydobywczych określonych w art. 44.
Pomieszczenia podlegające kontroli celnej, zwane dalej "magazynami żywności", oraz właściciele magazynów podlegają specjalnemu zatwierdzeniu do celów niniejszego artykułu.
2.
Państwa Członkowskie, na których terytorium znajdują się magazyny żywności, zatwierdzają tych właścicieli magazynów i te magazyny żywności, dających niezbędne gwarancje.
Zatwierdzenie może być wycofane.
Zatwierdza się tylko tych właścicieli magazynów, którzy zobowiązują się na piśmie:
a) umieścić produkty w nienaruszonym stanie lub zamrożone i/lub po zapakowaniu w celu zaopatrzenia w prowiant we Wspólnocie na pokładach:
- statków pełnomorskich,
lub
- samolotów wykonujących loty międzynarodowe, włącznie z lotami wewnątrzwspólnotowymi,
lub
- platform wiertniczych lub wydobywczych określonych w art. 44;
b) prowadzić rejestr, umożliwiający właściwym władzom przeprowadzenie wszelkich niezbędnych kontroli i który wskazuje, w szczególności:
- datę wprowadzenia żywności do magazynu,
- numery seryjne dokumentów celnych, które są dołączone do produktów oraz dane szczegółowe dotyczące danego urzędu celnego,
- informacje niezbędne do identyfikacji produktów na podstawie art. 5 ust. 4,
- datę opuszczenia przez produkty magazynu żywności,
- numer rejestrowy i nazwy (jeżeli istnieją) statków lub samolotów, na których pokłady produkty zostały załadowane lub nazwę magazynu, do którego są przekazywane,
- datę załadunku;
c) prowadzić ten rejestr przez co najmniej trzy lata począwszy od końca bieżącego roku kalendarzowego;
d) współpracować w zakresie kontroli, w szczególności kontroli okresowych, jeśli właściwe władze uznają za stosowne sprawdzenie zgodności z niniejszym ustępem;
e) wpłacić kwoty, które będą od nich wymagane z tytułu zwrotu refundacji, w przypadku gdy stosuje się art. 42.
3.
Kwoty wypłacane na rzecz eksportera na podstawie ust. 1 zostają zaksięgowane jako płatność organu wypłacającego zaliczkę.
Artykuł 41
1.
W przypadku gdy zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się magazyn żywności, właściwe organy celne umieszczają, po wprowadzeniu towarów do magazynu żywności, na dokumencie krajowym, który będzie użyty w celu otrzymania zaliczki refundacji, adnotację, że produkty są zgodne z art. 40.
2.
W przypadku gdy zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym znajduje się magazyn żywności, dowód, że produkty zostały umieszczone w magazynie żywności, przedstawia się w postaci egzemplarza kontrolnego T5.
W egzemplarzu kontrolnym T5 wypełnia się pola 33, 103 i 104 i, gdzie jest to właściwe, pole 105.
W polu 104 egzemplarza kontrolnego T5 pod nagłówkiem "Inne" umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- Depositado con entrega obligatoria para el abastecimiento – Aplicación del artículo 40 del Reglamento (CE) no 800/1999,
- Anbringelse på oplag med obligatorisk levering til proviantering – anvendelse af artikel 40 i forordning (EF) nr 800/1999,
- Einlagerung ins Vorratslager mit Lieferpflicht zur Bevorratung – Artikel 40 der Verordnung (EG) Nr 800/1999,
- Εναποδήκενοη με υποχρεωπκή παράδοοη για ιον νεφοδσμό – εφαρογή τον άρδρομ 40 τον κανοσμού ΕΚ Αρ.
800/1999
- Compulsory entry into warehouse for delivery for victualling – Article 40 of Regulation (EC) No 800/1999,
- Mise en entrepôt avec livraison obligatoire pour l’avitaillement – application de l’article 40 du règlement (CE) no 800/1999,
- Deposito con consegna obbligatoria per l’approvvigionamento – applicazione dell’articolo 40 del regolamento (CE) n. 800/1999,
- Opslag in depot onder verplichting van levering voor de bevoorrading van zeeschepen of luchtvaartuigen – toepassing van artikel 40 van Verordening (EG) nr 800/1999,
- Colocado em entreposto com destino obrigatório para abastecimento – aplicação do artigo 40.o do Regulamento (CE) n.o 800/1999,
- Siirto varastoon sekä pakollinen toimittaminen muonitustarkoituksiin – asetuksen (EY) N:o 40 artiklan soveltaminen,
- Placering i lager med skyldighet at leverera för proviantering – artikel 40 i förordning (EG) nr 800/1999.
Właściwy urząd celny Państwa Członkowskiego przeznaczenia umieszcza w egzemplarzu adnotację, że produkty zostały umieszczone w magazynie po sprawdzeniu, że produkty zostały wprowadzone do rejestru przewidzianego w art. 40 ust. 2.
Artykuł 42
1.
W przypadku stwierdzenia, że produkt umieszczony w magazynie żywności nie przybył do danego miejsca przeznaczenia albo nie jest w takim stanie, aby można było go wysłać do określonego miejsca przeznaczenia, właściciel magazynu uiszcza ustaloną kwotę właściwym władzom Państwa Członkowskiego składowania.
2.
Ustaloną kwotę określoną w ust. 1 oblicza się w następujący sposób:
a) ustala się całkowite należności przywozowe stosowane do identycznego produktu dopuszczonego do swobodnego obrotu w Państwie Członkowskim składowania;
b) kwotę otrzymaną na podstawie lit. a) zwiększa się o 20 %.
Stawką, która ma być stosowana do obliczenia należności przywozowych, jest:
- stawka stosowana w dniu, w którym produkt przybył do innego miejsca przeznaczenia niż określone, lub w dniu, od którego produkt przestał spełniać warunki wysłania do określonego miejsca przeznaczenia,
lub
- w przypadku gdy nie można ustalić tego dnia, stawka stosowana w dniu stwierdzenia, że nie była przestrzegana klauzula obowiązkowego przeznaczenia.
3.
W przypadku gdy właściciel magazynu udowodni, że kwota zaliczki dla danego produktu jest niższa od sumy kwoty obliczonej na podstawie ust. 2, uiszcza on tylko kwotę zaliczki, powiększoną o 20 %.
Jednakże w przypadku gdy kwota jest wypłacona w formie zaliczki w innym Państwie Członkowskim, zwiększa się ją o 40 %.
W takich przypadkach, jeśli chodzi o Państwa Członkowskie składowania nienależące do Europejskiej Unii Walutowej, taką kwotę wymienia się na walutę krajową Państwa Członkowskiego składowania, stosując kurs walutowy euro obowiązujący w dniu przyjętym do obliczenia należności celnych określonych w ust. 2 lit. a).
4.
Płatności przewidziane w niniejszym artykule nie obejmują strat, które nastąpiły podczas składowania w magazynie żywności, powstałe wskutek naturalnych ubytków masy produktów lub pakowania.
Artykuł 43
1.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się magazyn żywności, przeprowadzają przynajmniej raz na 12 miesięcy kontrolę bezpośrednią produktów składowanych w magazynie.
Jednakże jeżeli wprowadzenie produktów do magazynu żywności i ich wyprowadzenie są poddane stałym, bezpośrednim kontrolom organów celnych, właściwe władze mogą ograniczyć weryfikację do kontroli dokumentacji składowanych produktów.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich składowania mogą zezwolić na przeniesienie produktów do innego magazynu żywności.
W takich przypadkach dane szczegółowe drugiego magazynu żywności wprowadza się do rejestru pierwszego magazynu żywności.
Drugi magazyn żywności i właściciel magazynu również uzyskują specjalne zatwierdzenie do celów procedury magazynu żywności.
Po umieszczeniu produktów pod dozorem w drugim magazynie żywności drugi właściciel magazynu jest odpowiedzialny za kwoty uiszczane na podstawie art. 42.
3.
W przypadku gdy drugi magazyn żywności nie znajduje się w tym samym Państwie Członkowskim co pierwszy magazyn żywności, dowód, że produkty zostały umieszczone w drugim magazynie przedstawia się w formie oryginału egzemplarza kontrolnego T5, zawierającego jedną z adnotacji określonych w art. 41 ust. 2.
Właściwy urząd celny Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia wpisuje do egzemplarza kontrolnego T5 adnotacje, że produkty zostały wprowadzone do magazynu po sprawdzeniu, że są one wpisane do rejestru przewidzianego w art. 40 ust. 2.
4.
W przypadku gdy produkty są wyprowadzane z magazynu żywności i umieszczane na pokładzie statku w innym Państwie Członkowskim niż Państwo Członkowskie składowania, dowód umieszczenia na pokładzie przedstawia się zgodnie z art. 39 ust. 3.
5. Dowód objęcia dozorem w innym magazynie żywności, dowód dostarczenia na pokład we Wspólnocie i dowód dostawy określony w art. 44 i art. 45 ust. 3 lit. a) przedstawia się, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, w terminie 12 miesięcy od daty wyprowadzenia produktów z magazynu żywności, przy czym art. 49 ust. 3, 4 i 5 stosuje się mutatis mutandis.
ROZDZIAŁ 2 Przypadki szczególne
Artykuł 44
1.
Dostawy prowiantu:
a) dla platform wiertniczych lub wydobywczych, włącznie ze strukturami pomocniczymi zapewniającymi usługi dodatkowe dla tego typu prac, znajdujących się wewnątrz europejskiego szelfu kontynentalnego lub wewnątrz szelfu kontynentalnego nieeuropejskiej części Wspólnoty, ale powyżej strefy trzech mil począwszy od linii początkowej służącej do ustalenia morza terytorialnego Państwa Członkowskiego;
oraz
b) na pełnym morzu, dla okrętów marynarki wojennej i statków pomocniczych pod banderą Państwa Członkowskiego;
są traktowane na równi, do celów ustalenia stawki refundacji, z dostawami w rozumieniu w art. 36 ust. 1 lit. a).
"Dostawy prowiantu" oznaczają produkty przeznaczone wyłącznie do spożycia na pokładzie.
2.
Ustęp 1 stosuje się wyłącznie, gdy stawka refundacji jest wyższa od stawki najniższej.
Państwa Członkowskie mogą stosować te przepisy do całości dostaw prowiantu pod warunkiem że:
a) zostało przedstawione świadectwo dostawy na pokład;
oraz
b) w przypadku platform:
- że dostawa odbywa się w ramach czynności związanych z zaopatrzeniem, uznawanych za normalne przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z którego wysyłane są produkty na platformę.
W związku z tym porty lub miejsca załadunku, rodzaje statków – jeżeli dostawa odbywa się drogą morską – i rodzaje opakowań oraz pojemników są, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, tymi, które są normalnie używane,
- że statek lub helikopter dostawczy jest eksploatowany przez osobę fizyczną lub prawną, która prowadzi we Wspólnocie ewidencję, która jest do wglądu i która zawiera wystarczające szczegóły dotyczące rejsu lub lotu.
3.
Świadectwa dostawy na pokład przewidziane w ust. 2 lit. a) zawierają kompletne szczegóły dotyczące produktów i/lub inne szczegóły określające platformę lub okręt wojenny lub statek pomocniczy, na które zostały one dostarczone, wraz z datą dostawy.
Państwa Członkowskie mogą żądać dostarczenia informacji dodatkowych.
Świadectwo jest podpisywane:
a) w przypadku platform: przez osobę, którą właściciel platformy uważa za odpowiedzialną za dostawy na pokład.
Właściwe władze podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia autentyczności transakcji.
Państwa Członkowskie informują Komisję o podjętych środkach;
b) w przypadku okrętów wojennych lub statków pomocniczych: przez władze wojskowe.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w przypadku dostaw na platformy, Państwa Członkowskie mogą zwolnić eksporterów z obowiązku przedstawienia świadectw dostawy na pokład w przypadku dostaw:
- kwalifikujacych się do refundacji nieprzekraczającej 3000 EUR za wywóz,
- zapewniającej odpowiednie gwarancje zgodnie z wymogami Państwa Członkowskiego, że produkty dotrą do miejsca przeznaczenia, oraz
- w przypadku gdy przedstawiono dokument przewozowy i dowód płatności.
4.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego przyznającego refundację przeprowadzają kontrolę ilości deklarowanych jako dostarczonych na platformy, sprawdzając ewidencję eksportera i właściciela statku lub helikoptera dostawczego.
Władze te zapewniają również, aby ilości dostaw prowiantu, dostarczanych zgodnie z niniejszym artykułem, nie przekraczały potrzeb załogi.
Do celów akapitu pierwszego, w razie konieczności, można ubiegać się o pomoc ze strony właściwych władz innego Państwa Członkowskiego.
5.
W przypadku gdy art. 8 stosuje się do dostaw na platformę, w polu 104 egzemplarza kontrolnego T5 pod nagłówkiem "Inne" umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- Suministro para el abastecimiento de las plataformas – Reglamento (CE) no 800/1999,
- Proviant til platforme – forordning (EF) nr 800/1999,
- Bevorratungslieferung für Plattformen – Verordnung (EG) Nr 800/1999,
- Προμήθειες τροφοδοσίας για εξέδρες – κανονισμός (ΕΚ) Αριθ.
800/1999,
- Catering supplies for rigs – Regulation (EC) No 800/1999,
- Livraison pour l’avitaillement des plates-formes – règlement (CE) no 800/1999,
- Provviste di bordo per piattaforma – Regolamento (CE) n. 800/1999,
- Leverantie van boordproviand aan platform – Verordening (EG) nr 800/1999,
- Fornecimentos para abastecimento de plataformas – Regulamento (CE) n.o 800/1999,
- Muonitustoimitukset lautoille – asetus (EY) N:o 800/1999,
- Proviant till plattformar – förordning (EG) nr 800/1999.
6.
W przypadku gdy stosuje się art. 40, właściciel magazynu zobowiązuje się odnotować szczegóły dotyczące platformy, na którą wysyłana jest każda przesyłka, nazwę/numer statku/helikoptera dostawczego i datę dostawy na pokład w rejestrze przewidzianym w art. 40 ust. 2 lit. b).
Świadectwa dostaw na pokład przewidziane w ust. 3 lit. a) niniejszego artykułu uważa się za część rejestrów.
7.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby prowadzona była ewidencja ilości produktów, w podziale według sektorów, które są dostarczane na platformy i które podlegają przepisom niniejszego artykułu.
Artykuł 45
1.
W celu ustanowienia stawki refundacji, dostawy prowiantu poza Wspólnotę są traktowane na równi z dostawami na mocy art. 36 ust. 1 lit. b).
2.
W przypadku gdy stawka refundacji różni się w zależności od miejsca przeznaczenia, ust. 1 stosuje się, pod warunkiem że zostanie przedstawiony dowód, że produkty faktycznie dostarczone na pokład są tymi samymi, które opuściły w tym celu obszar celny Wspólnoty.
3.
Dowód określony w ust. 2 przedstawia się w następujący sposób:
a) dowód bezpośredniej dostawy na pokład w celu zaopatrzenia w prowiant przedstawia się w postaci dokumentu celnego lub dokumentu kontrasygnowanego przez organy celne państwa trzeciego, w którym ma miejsce dostawa na pokład; dokument ten może być wystawiony zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku III.
Muszą one być wypełnione w jednym lub w kilku językach urzędowych Wspólnoty i w języku używanym w danym państwie trzecim.
"Dostawa bezpośrednia" oznacza dostawę kontenera lub niepodzielnej partii produktów, która jest umieszczona na pokładzie statku;
b) w przypadku gdy wywiezione produkty nie są przedmiotem dostawy bezpośredniej i podlegają dozorowi celnemu w państwie trzecim przeznaczenia, przed dostawą na pokład w celu zaopatrzenia w prowiant, dowód dostawy na pokład przedstawia się w postaci następujących dokumentów:
- dokumentu celnego lub dokumentu kontrasygnowanego przez organy celne państwa trzeciego, zaświadczającego, że zawartość kontenera lub niepodzielnej partii produktów została umieszczona w magazynie żywności i że produkty tam umieszczone będą użyte wyłącznie w celu zaopatrzenia w prowiant; dokument ten może być sporządzony zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku III, oraz
- dokumentu celnego lub dokumentu kontrasygnowanego przez organy celne państwa trzeciego, w którym ma miejsce dostawa na pokład, zaświadczającego, że wszystkie produkty w kontenerze lub niepodzielnych przesyłkach definitywnie opuściły magazyn żywności i zostały dostarczane na pokład oraz wyszczególniającego ilość dostaw częściowych już dokonanych; dokumenty takie mogą być sporządzone zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku III;
c) w przypadku gdy nie można przedstawić dokumentów określonych w lit. a) i lit b) tiret drugie, Państwo Członkowskie może przyjąć dowód w formie świadectwa przyjęcia podpisanego przez kapitana statku lub przez innego oficera, opatrzonego pieczęcią statku.
W przypadku gdy nie można przedstawić dokumentów określonych w lit. b) tiret drugie, Państwo Członkowskie może przyjąć dowód w formie świadectwa przyjęcia podpisanego przez pracownika linii lotniczej i opatrzonego pieczęcią tej linii lotniczej;
d) dokumenty określone w lit. a) i w lit. b) tiret drugie nie mogą zostać przyjęte przez Państwa Członkowskie, chyba że zawierają wszystkie szczegóły dotyczące produktów dostarczonych na pokład i wskazują datę dostawy, numer rejestrowy i, jeżeli istnieje, nazwę statku lub statków lub samolotów.
Aby upewnić się, że ilości dostarczone w celu zaopatrzenia w prowiant odpowiadają normalnym potrzebom załogi i pasażerów danego statku lub samolotu, Państwa Członkowskie mogą żądać dostarczenia dodatkowych informacji lub dokumentów.
4.
W każdym przypadku, kopia lub fotokopia dokumentu przewozowego, jak również dokument potwierdzający dokonania płatności za dostawę prowiantu, muszą być przedłożone na poparcie wniosku o wypłatę.
5.
Produkty objęte uzgodnieniami określonymi w art. 40 nie mogą być użyte w celu dostaw zgodnie z ust. 3 lit. b).
6.
Artykuł 17 stosuje się mutatis mutandis.
7.
Artykuł 37 nie stosuje się do przypadków objętych niniejszym artykułem.
Artykuł 46
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 161 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, produkty rolne wysyłane na wyspę Helgoland są uważane za wywiezione do celów przepisów dotyczących wypłaty refundacji.
2.
Produkty wysyłane do San Marino nie są uważane za wywiezione do celów stosowania przepisów dotyczących refundacji.
Artykuł 47
1.
Nie można przyznać refundacji do produktów wywożonych ponownie na podstawie art. 883 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 z wyjątkiem przypadku, gdy wnioski o zwrot lub umorzenie należności przywozowych są następnie odrzucone i jeżeli inne warunki przyznania refundacji zostały spełnione.
2.
W przypadku gdy produkty są ponownie wywożone w ramach procedury określonej w ust. 1, odniesienie do tej procedury umieszcza się w dokumencie określonym w art. 5 ust. 4.
Artykuł 48
W przypadku wywozu produktów przeznaczonych dla:
- sił zbrojnych stacjonujących w państwie trzecim, znajdujących się pod dowództwem Państwa Członkowskiego lub organizacji międzynarodowej, której członkiem jest przynajmniej jedno Państwo Członkowskie,
- organizacji międzynarodowych ustanowionych w państwie trzecim, których członkiem jest przynajmniej jedno Państwo Członkowskie,
- przedstawicielstw dyplomatycznych ustanowionych w państwie trzecim,
w odniesieniu do których eksporter nie może przedstawić dowodu przewidzianego w art. 16 ust. 1 lub 2, uważa się, że produkt został przywieziony do państwa trzeciego, w którym stacjonują siły zbrojne lub mają swoją siedzibę organizacje międzynarodowe lub przedstawicielstwa dyplomatyczne, po przedstawieniu dowodu zapłaty za produkty i potwierdzenia dostawy wydanego przez dane siły zbrojne, organizację międzynarodową lub przedstawicielstwo dyplomatyczne w danym państwie trzecim.
TYTUŁ IV PROCEDURA WYPŁATY REFUNDACJI
ROZDZIAŁ I Przepisy ogólne
Artykuł 49
1.
Refundacje wypłacane są tylko na specjalny wniosek eksportera przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium zostało przyjęte zgłoszenie wywozowe.
Wniosek o refundację sporządza się:
a) w formie pisemnej; Państwa Członkowskie mogą przewidzieć specjalny formularz do tego celu; lub
b) za pomocą przekazu komputerowego zgodnie z przepisami ustanowionymi przez właściwe organy.
Do celów niniejszego ustępu przepisy art. 199 ust. 2 i 3 oraz art. 222, 223 i 224 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 stosuje się mutatis mutandis.
2.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, dokumenty dotyczące wypłaty refundacji lub zwolnienia zabezpieczenia muszą być złożone w terminie dwunastu miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
W przypadku gdy pozwolenie na wywóz, użyte do celów transakcji wywozowej, uprawniające do wypłaty refundacji, zostało wydane przez inne Państwo Członkowskie niż Państwo Członkowskie wywozu, dokumenty dotyczące wypłaty refundacji zawierają fotokopię obu stron tego zezwolenia, należycie opisanych.
3.
W przypadku gdy egzemplarz kontrolny T5 lub, gdzie to stosowne, dokument krajowy potwierdzający wyprowadzenie poza obszar celny Wspólnoty nie został zwrócony do urzędu celnego wyprowadzenia lub do organu centralnego w terminie trzech miesięcy od dnia jego wystawienia wskutek okoliczności niezależnych od eksportera, ten ostatni może złożyć do właściwego organu uzasadniony wniosek o uznanie innych dokumentów za równoważne.
Dokumenty, które należy przedstawić na poparcie takiego wniosku, zawierają:
a) w przypadku gdy egzemplarz kontrolny lub dokument krajowy zostały wydane celem wykazania, że produkty opuściły obszar celny Wspólnoty:
- kopię lub fotokopię dokumentu przewozowego,
oraz
- dokument, który zaświadcza, że produkt został przedstawiony w urzędzie celnym państwa trzeciego lub jeden lub kilka dokumentów określonych w art. 16 ust. 1, 2 i 4.
Można odstąpić od wymogu przedstawienia dokumentów określonych w tiret drugim w przypadku wywozu, w odniesieniu do którego refundacja nie przekracza 1200 EUR; jednakże w takim przypadku eksporter przedstawia dowód zapłaty.
W przypadku wywozu do państwa trzeciego, będącego sygnatariuszem Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, egzemplarz zwrotny nr 5 wspólnego dokumentu tranzytowego należycie poświadczony przez dane państwa, jego fotokopię odpowiednio poświadczoną za zgodność z oryginałem lub zawiadomienie z urzędu celnego wyjścia wysyłki uznaje się za równoważne dokumenty towarzyszące;
b) w przypadku gdy stosuje się art. 36, 40 lub 44, potwierdzenie przez urząd celny odpowiedzialny za sprawdzenie danego miejsca przeznaczenia, że zostały spełnione warunki potwierdzenia danego egzemplarza kontrolnego T5 przez wspomniany urząd; lub
c) w przypadku gdy stosuje się art. 36 ust. 1 lit a) lub art. 40, świadectwa przyjęcia przewidziane w art. 45 ust. 3 lit. c) i dokument potwierdzający płatność za dostawy w celu zaopatrzenia w żywność.
Do celów niniejszego ustępu świadectwo z urzędu celnego wyprowadzenia zaświadczające, że egzemplarz kontrolny T5 został należycie przedstawiony i zawierające numer i urząd celny wystawienia tego egzemplarza T5, jak również datę opuszczenia przez produkt obszaru celnego Wspólnoty, jest równoważne z egzemplarzem kontrolnym T5.
Ustęp 4 stosuje się w odniesieniu do przedstawienia równoważnego dowodu.
4.
W przypadku gdy dokumenty wymagane na mocy art. 16 nie zostały przedstawione w terminie ustanowionym w ust. 2, pomimo że eksporter dołożył należytych starań, aby je otrzymać i dostarczyć w tym terminie, można mu przyznać na jego wniosek dodatkowe terminy na przedłożenie tych dokumentów.
5.
Wnioski o uznanie innych dokumentów za równoważne zgodnie z ust. 3, do których dołączono dokumenty towarzyszące lub nie dołączono dokumentów towarzyszących, oraz wnioski o dodatkowy termin przewidziany w ust. 4 składa się w terminie ustanowionym w ust. 2.
Jednakże jeżeli wnioski te zostaną złożone w ciągu sześciu miesięcy po tym terminie, stosuje się przepisy art. 50 ust. 2 akapit pierwszy.
6.
W przypadku gdy stosuje się art. 37, wnioski o wypłatę refundacji muszą zostać złożone, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, w terminie dwunastu miesięcy następujących po miesiącu dostawy na pokład; jednakże zezwolenia przewidziane w art. 37 ust. 1 mogą wymagać, aby eksporterzy składali wnioski o wypłatę w krótszym terminie.
7.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą wymagać tłumaczenia wszystkich dokumentów odnoszących się do wniosku o wypłatę refundacji na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
8.
Wypłaty określone w ust. 1 są dokonywane przez właściwe władze w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym dysponują one wszystkimi dokumentami i informacjami wymaganymi w celu zaspokojenia roszczenia, z wyjątkiem następujących przypadków:
a) siły wyższej;
lub
b) jeżeli wszczęte zostało specjalne administracyjne dochodzenie w sprawie uprawnienia do refundacji.
W takich przypadkach, wypłata następuje dopiero po przyznaniu uprawnienia do refundacji;
lub
c) w celu zastosowania rekompensaty przewidzianej w art. 52 ust. 2 akapit drugi.
9.
Refundacja nie może być przyznana w przypadku, gdy jej kwota jest niższa lub równa 60 EUR w danym zgłoszeniu wywozowym.
Artykuł 50
1. W okolicznościach, w jakich spełnione zostały wszystkie wymagania przewidziane w regułach wspólnotowych, dotyczących wykazania uprawnienia do refundacji, z wyjątkiem wymogu dotyczącego dotrzymania terminu lub terminów ustanowionych w art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 40 ust. 1, stosuje się niniejsze zasady:
a) refundacja jest najpierw obniżona o 15 %;
b) pozostała refundacja, zwana dalej "refundacją obniżoną", jest następnie obniżona w następujący sposób:
i) każdy dzień przekroczenia terminu ustanowionego w art. 15 ust. 1 powoduje utratę 2 % refundacji obniżonej;
ii) każdy dzień przekroczenia terminu ustanowionego w art. 7 ust. 1 powoduje utratę 5 % refundacji obniżonej;
iii) każdy dzień przekroczenia terminu ustanowionego w art. 40 ust. 1 powoduje utratę 10 % refundacji obniżonej.
2.
W przypadku gdy dowód, że wszystkie wymagania ustanowione w rozporządzeniach Wspólnoty zostały spełnione, jest dostarczony w ciągu sześciu miesięcy po upływie terminu ustanowionego w art. 49 ust. 2 i 4, wypłacona refundacja wynosi 85 % kwoty, którą by wypłacono, gdyby wszystkie wymagania zostały spełnione.
W przypadku gdy dowód, że wszystkie wymagania przewidziane w rozporządzeniach Wspólnoty zostały spełnione, jest dostarczony w ciągu sześciu miesięcy po upływie terminu ustanowionego w art. 49 ust. 2 i 4, ale terminy ustanowione w art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 lub art. 40 ust. 1 zostały przekroczone, wypłacona refundacja jest równa refundacji obniżonej zgodnie z ust. 1, zmniejszonej o 15 % kwoty, którą by wypłacono, gdyby wszystkie terminy były dotrzymane.
3. W przypadku gdy refundacja została wypłacona w formie zaliczki zgodnie z art. 24 i jeden lub więcej terminów ustanowionych w art. 7 ust. 1 i art. 15 ust. 1 nie zostały dotrzymane, część zabezpieczenia, które uległo przepadkowi, jest równa:
- obniżce obliczonej zgodnie z ust. 1,
- powiększonej o 10 %.
Pozostała część zabezpieczenia jest zwolniona.
W przypadku gdy refundacja została wypłacona w formie zaliczki zgodnie z art. 24 i dowód, że wszystkie wymogi przewidziane w rozporządzeniach Wspólnoty zostały spełnione, jest dostarczony w ciągu sześciu miesięcy po upływie terminów ustanowionych w art. 49 ust. 2 i 4, kwota, która ma być zwrócona, jest równa 85 % zabezpieczenia.
Jeżeli w przypadkach objętych akapitem trzecim dodatkowo został przekroczony jeden lub więcej terminów ustanowionych w art. 7 ust. 1 i art. 15 ust. 1, kwota, która ma być zwrócona, jest równa:
- kwocie zwróconej zgodnie z akapitem trzecim,
- zmniejszonej o część zabezpieczenia, które uległo przepadkowi, zgodnie z akapitem pierwszym.
4.
Całkowita utracona refundacja nie może przekraczać kwoty pełnej refundacji, którą by wypłacono, gdyby wszystkie wymagania zostały spełnione.
5. Do celów niniejszego artykułu uchybienie terminu ustanowionego w art. 39 ust. 1 traktuje się tak samo jak uchybienie terminu ustanowionego w art. 7 ust. 1.
6. W przypadku gdy stosuje się art. 4 ust. 2 i/lub art. 18 ust. 3 i/lub art. 51:
- obniżki przewidziane w niniejszym artykule oblicza się na podstawie refundacji wypłacanej na podstawie art. 4 ust. 2 i/lub art. 18 ust. 3 i/lub art. 51,
- refundacja utracona na podstawie niniejszego artykułu nie przekracza refundacji należnej na podstawie art. 4 ust. 2 i/lub art. 18 ust. 3 i/lub art. 51.
ROZDZIAŁ 2 Kary i zwrot kwot nienależnie wypłaconych
Artykuł 51
1.
W przypadku stwierdzenia, że w celu przyznania refundacji wywozowej eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od refundacji stosowanej, refundacja należna w przypadku danego wywozu jest refundacją stosowaną do produktów faktycznie wywiezionych, zmniejszoną o kwotę odpowiadającą:
a) połowie różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną do wywozu faktycznie dokonanego;
b) podwójnej różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną, w przypadku gdy eksporter umyślnie dostarczył fałszywych informacji.
2.
Za refundację wnioskowaną uważa się kwotę obliczoną na podstawie informacji dostarczonych na podstawie art. 5 lub art. 26 ust. 2.
W przypadku gdy stawka refundacji jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia, zróżnicowaną część refundacji oblicza się stosując informacje dotyczące ilości, wagi i miejsca przeznaczenia dostarczone na podstawie art. 49.
3.
Kary przewidzianej w ust. 1 lit. a) nie stosuje się:
a) w przypadku siły wyższej;
b) w przypadkach wyjątkowych, jeżeli eksporter po stwierdzeniu, że wnioskowana refundacja jest nadmierna, niezwłocznie powiadamia o tym właściwe władze z własnej inicjatywy i w formie pisemnej, chyba że właściwe władze powiadomiły eksportera o zamiarze zbadania jego wniosku lub eksporter dowiedział się o tym zamiarze, lub właściwe władze wcześniej ustaliły, że wnioskowana refundacja jest nieprawidłowa;
c) w przypadku oczywistego błędu co do wnioskowanej refundacji, rozpoznanego przez właściwe władze;
d) w przypadku gdy refundacja, o którą się występuje, jest zgodna z rozporządzeniem (WE) nr 1222/94, w szczególności z jego art. 3 ust. 2, i jest obliczona na podstawie średnich ilości używanych w ustalonym okresie;
e) w przypadkach dostosowania wagi, o ile różnica w wadze spowodowana jest zastosowaniem innej metody ważenia.
4.
W przypadku gdy obniżka przewidziana w ust. 1 lit. a) i b) powoduje kwotę ujemną, kwotę taką uiszcza eksporter.
5. W przypadku gdy właściwe władze ustalą, że wnioskowana refundacja jest nieprawidłowa oraz że wywóz nie został dokonany oraz że w konsekwencji refundacja nie może być obniżona, eksporter uiszcza kwotę odpowiadającą karze przewidzianej w ust. 1 lit. a) lub b), którą zastosowano, aby wywóz został dokonany. W przypadku gdy stawka refundacji różni się w zależności od miejsca przeznaczenia, przy obliczaniu wnioskowanej refundacji i refundacji stosowanej, z wyjątkiem przypadku, gdy przewidziane jest obowiązkowe miejsce przeznaczenia, używa się najniższej dodatniej stawki lub, jeżeli jest od niej wyższa, stawki wynikającej ze wskazania dotyczącego miejsca przeznaczenia na podstawie przepisów art. 24 ust. 2 lub art. 26 ust. 4.
6.
Płatność na mocy ust. 4 i 5 jest dokonywana w terminie 30 dni od dnia przyjęcia wniosku o wypłatę.
W przypadku gdy termin ten nie został dotrzymany, eksporter płaci odsetki w wysokości określonej w art. 52 ust. 1 za okres rozpoczynający się po 30 dniach od daty otrzymania żądania zapłaty i upływający w przeddzień zapłaty żądanej kwoty.
7. Kary nie mają zastosowania jedynie wtedy, gdy wnioskowana refundacja jest wyższa od refundacji stosowanej na podstawie art. 4 ust. 2, art. 18 ust. 3, art. 35 ust. 2 i/lub art. 50.
8.
Kary stosuje się bez uszczerbku dla kar dodatkowych ustanowionych na poziomie krajowym.
9.
Państwa Członkowskie mogą zaniechać nakładania sankcji karnych w wysokości 60 EUR lub mniejszych przypadających na jedno zgłoszenie wywozowe.
10.
W przypadku gdy produkt wskazany w zgłoszeniu wywozowym lub deklaracji płatności nie jest objęty pozwoleniem, nie jest należna żadna refundacja i nie stosuje się przepisów ust. 1.
11. W przypadku gdy refundacja została wyznaczona wcześniej, karę oblicza się na podstawie stawek refundacji ważnych w dniu wniesienia wniosku o wydanie pozwolenia, przy czym nie uwzględnia się strat refundacji na podstawie art. 4 ust. 1 lub obniżenia refundacji na podstawie art. 4 ust. 2 lub art. 18 ust. 3. W miarę potrzeby stawki te są dostosowane w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego lub deklaracji płatności.
Artykuł 52
1. Bez uszczerbku dla obowiązku uiszczenia kwoty ujemnej na podstawie art. 51 ust. 4, beneficjent zwraca kwoty nienależnie otrzymane, łącznie z karą stosowaną na podstawie art. 51 ust. 1 i odsetkami obliczonymi za okres, który upłynął między płatnością i zwrotem. Jednakże
a) w przypadku gdy zwrot jest zagwarantowany niezwolnionym zabezpieczeniem, przejęcie zabezpieczenia zgodnie z art. 25 ust. 1 lub art. 35 ust. 1 stanowi odzyskanie należnych kwot;
b) w przypadku gdy zabezpieczenie zostało zwolnione, beneficjent uiszcza tę część zabezpieczenia, która uległaby przepadkowi, powiększoną o odsetki obliczone od dnia zwolnienia zabezpieczenia do dnia poprzedzającego dzień zapłaty.
Płatności dokonuje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania zapłaty.
Jeżeli od beneficjentów żąda się zwrotu refundacji, Państwo Członkowskie może w celu obliczenia odsetek uwzględnić dokonanie płatności dwudziestego dnia następującego po dniu żądania zwrotu.
Stosowana stopa procentowa jest obliczana zgodnie z przepisami prawa krajowego; jednakże nie może być niższa od stopy procentowej stosowanej w przypadku odzyskiwania kwot na mocy przepisów krajowych.
W przypadku płatności nienależnej, dokonanej w wyniku błędu właściwych władz, nie pobiera się żadnych odsetek, chyba że jest to kwota, która ma być ustalona przez Państwo Członkowskie, odpowiadająca korzyści osiągniętej nienależnie.
W przypadku gdy refundacja jest wypłacona na rzecz cesjonariusza, ten ostatni i eksporter są solidarnie zobowiązani do zwrotu kwot nienależnie wypłaconych, zabezpieczenia nienależnie zwolnionego i odsetek odnoszących się do danego wywozu.
Zobowiązanie cesjonariusza jest jednakże ograniczone do kwoty wypłaconej na jego rzecz, powiększonej o odsetki.
2. Kwoty odzyskane, przewidziane w art. 51 ust. 4 i 5, i pobrane odsetki są przekazywane agencjom płatniczym, które odliczają dane kwoty z wydatków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), bez uszczerbku dla przepisów art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 [39].
W przypadku gdy termin płatności nie jest dotrzymany, Państwa Członkowskie, zamiast wymagać zwrotu, mogą zdecydować, aby kwoty nienależnie wypłacone, zabezpieczenia nienależnie zwolnione i odsetki wyrównawcze były odliczone z następnych płatności na rzecz danego eksportera.
Akapit drugi stosuje się również do kwot, które należy zapłacić na podstawie art. 51 ust. 4 i 5.
3. Bez uszczerbku dla możliwości odstąpienia od stosowania kar w przypadku niskich kwot, przewidzianej w art. 51 ust. 9, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wymogu zwrotu refundacji nienależnie wypłaconych, zabezpieczeń nienależnie zwolnionych, odsetek i kwot przewidzianych w art. 51 ust. 4, w przypadku gdy zwrot odnoszący się do zgłoszenia wywozowego nie przekracza 60 EUR, pod warunkiem że w prawie krajowym ustanowione są podobne przepisy, które przewidują zaniechanie zwrotu w takich przypadkach.
4.
Obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania:
a) jeżeli płatność została dokonana wskutek błędu właściwych władz Państw Członkowskich lub innych władz i jeżeli błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta, oraz beneficjent działał, ze swej strony, w dobrej wierze; lub
b) jeżeli okres, który upłynął między dniem zawiadomienia beneficjenta o ostatecznej decyzji o przyznaniu refundacji a dniem przekazania beneficjentowi przez władze krajowe lub wspólnotowe pierwszej informacji o rodzaju nienależnej płatności, jest dłuższy niż cztery lata.
Przepis ten stosuje się tylko wtedy, gdy beneficjent działał w dobrej wierze.
Działania jakiejkolwiek strony trzeciej mającej bezpośredni lub pośredni związek z formalnościami koniecznymi do wypłaty refundacji, łącznie z działaniami spółek wyspecjalizowanych w płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru, przypisywane są beneficjantowi.
Przepisów niniejszego ustępu nie stosuje się do zaliczek na poczet refundacji.
W przypadku niedokonania zwrotu na mocy niniejszego ustępu sankcji administracyjnej na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) nie stosuje się.
TYTUŁ V PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 53
Państwa Członkowskie informują Komisję:
- bezzwłocznie o przypadkach, gdy stosuje się art. 20 ust. 1; Komisja powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie,
- o ilościach odnośnie do każdego kodu dwunastocyfrowego produktów nieobjętych pozwoleniem na wywóz z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji w przypadkach określonych w art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze, art. 6 i art. 45.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, aby informacje zostały przekazane najpóźniej drugiego miesiąca po dokonaniu celnych formalności wywozowych.
Artykuł 54
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 niniejszym traci moc.
Jednakże rozporządzenie to w dalszym ciągu stosuje się:
- do wywozu objętego zgłoszeniem wywozowym, które zostało przyjęte przed stosowaniem niniejszego rozporządzenia,
oraz
- w przypadku gdy rozporządzenie (EWG) nr 565/80 stosuje się do wywozu objętego deklaracjami przyjętymi przed stosowaniem niniejszego rozporządzenia.
2. W każdym akcie wspólnotowym, w którym znajdują się odniesienia do rozporządzeń (EWG) nr 1041/67, (EWG) nr 192/75, (EWG) nr 2730/79, (EWG) nr 798/80, (EWG) nr 2570/84, (EWG) nr 2158/87 i (EWG) nr 3665/87 lub do artykułów tych rozporządzeń, odniesienia te należy uważać za odnoszące się do niniejszego rozporządzenia lub do odpowiadających im artykułów niniejszego rozporządzenia.
Tabela korelacji, odnosząca się do artykułów rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, znajduje się w załączniku I.
Artykuł 55
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1999 r.
Na wniosek zainteresowanych stron przepisy art. 7 ust. 1 akapit drugi i art. 15 ust. 4 stosuje się do wywozu, dla którego wywozowe formalności celne zostały zakończone począwszy od dnia 19 stycznia 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 804/1999
z dnia 16 kwietnia 1999 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dotyczącą określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 508/1999 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać linkomycynę i ceftiofur;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać melissae aetheroleum, centellae asiaticae extractum, strychninę, 1-metylo-2-pirolidon, etamsylat, enilkonazol oraz cefacetryl;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać kwas oksolinowy, cefacetryl i tiamfenikol;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych poziomów pozostałości dla nafcyliny i cefapiryny, uprzednio określonych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) 2377/90;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 805/1999
z dnia 16 kwietnia 1999 r.
ustanawiające pewne środki w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 718/1999 w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej, w celu wspierania żeglugi śródlądowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 718/1999 z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej w celu wspierania żeglugi śródlądowej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 Komisja ustanawia praktyczne środki wykonania polityki dotyczącej zdolności przewozowej floty wspólnotowej, określonej w wyżej wymienionym rozporządzeniu;
zaleca się utrzymanie stawek specjalnych składek ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1102/89 [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 241/97 [3], oraz w rozporządzeniu (WE) nr 241/97 ze względu na ich wykazaną skuteczność;
ponadto zaleca się utrzymanie różnych stosunków, wymienionych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 718/1999, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2812/94 [4] w przypadku tankowców, rozporządzeniem (WE) nr 2310/96 [5] w przypadku barek pchaczy oraz rozporządzeniem (WE) nr 742/98 [6] w przypadku statków do przewożenia ładunków suchych;
w celu zapewnienia skuteczności wzajemnej pomocy finansowej między funduszami ds. koordynacji i wspierania flot wspólnotowych zaleca się Komisji, aby na początku każdego roku w porozumieniu z właściwymi organami funduszy księgowała zasoby dostępne z funduszu rezerwowego i w przypadku nowych działań strukturalnych wyrównywała stan kont;
wysłuchano opinii Państw Członkowskich oraz organizacji reprezentujących przewoźników żeglugi śródlądowej na poziomie Wspólnoty w zakresie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wysokość specjalnych składek, określoną w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 718/1999, stosunki dla zasady "stare na nowe" oraz praktyczne środki służące realizacji polityki dotyczącej zdolności przewozowej floty wspólnotowej.
SPECJALNE SKŁADKI
Artykuł 2
1.
Specjalne składki dla poszczególnych rodzajów i kategorii statków ustala się w wysokości między 70 % a 115 % poniżej podanych wartości:
- statki do przewożenia ładunków suchych:
- barki motorowe: 120 EUR za 1 tonę,
- pchające lichtugi: 60 EUR za 1 tonę,
- barki holowane: 43 EUR za 1 tonę,
- tankowce:
- - barki motorowe: 216 EUR za 1 tonę,
- pchające lichtugi: 108 EUR za 1 tonę,
- barki holowane: 39 EUR za 1 tonę,
- barki pchacze:
- 180 EUR/kW z podwyżką liniową do 240 EUR/kW, gdy moc napędowa równa się lub jest większa od 1000 kW.
2. - Dla statków o całkowitej nośności mniejszej niż 450 ton maksymalne specjalne składki ustanowione w ust. 1 zmniejszone zostają o 30 %.
- Dla statków o całkowitej nośności między 450 a 650 ton maksymalne specjalne składki należy zmniejszyć o 0,15 % za każdą tonę, o którą całkowita nośność danego statku jest mniejsza od 650 ton.
- Dla statków o całkowitej nośności między 650 a 1650 ton maksymalne wielkości specjalnych składek wzrastają liniowo ze 100 % do 115 %; dla statków o całkowitej nośności powyżej 1650 ton maksymalne wielkości specjalnych składek pozostają na poziomie 115 %.
3.
Specjalne składki wyrażone w euro przeliczane są na walutę krajową danego funduszu według kursu wymiany euro na waluty Państw Członkowskich przyjmujących euro, ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2866/98 [7].
TONAŻ RÓWNOWAŻNY
Artykuł 3
1.
Jeśli armator statku wprowadza do eksploatacji statek, określony w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 718/1999, oraz oddaje do złomowania inny typ statku, służący za podstawę obliczeń tonaż równoważny wyznaczony zostaje, w ramach dwóch wymienionych poniżej grup statków, zgodnie z następującymi stosunkami oceny:
- statki do przewożenia ładunków suchych:
- barki motorowe powyżej 650 ton: 1,00,
- pchające lichtugi powyżej 650 ton: 0,50,
- barki holowane powyżej 650 ton: 0,36,
- tankowce:
- - barki motorowe powyżej 650 ton: 1,00,
- pchające lichtugi powyżej 650 ton: 0,50,
- barki holowane powyżej 650 ton: 0,18.
2.
Dla statków o całkowitej nośności poniżej 450 ton ustalone w ust. 1 stosunki zostają zmniejszone o 30 %.
Dla statków o całkowitej nośności między 650 a 450 ton stosunki zmniejszone zostają o 0,15 % za każdą tonę, o którą całkowita nośność danego statku jest mniejsza od 650 ton.
Dla statków o całkowitej nośności między 650 a 1650 ton maksymalne stawki wzrastają liniowo ze 100 % do 115 %.
STOSUNKI UREGULOWANIA "STARY NA NOWY"
Artykuł 4
Od dnia 29 kwietnia 1999 r. wprowadzanie statków do eksploatacji podlega przepisowi art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 718/1999:
1) dla statków do przewożenia ładunków suchych stosunek wynosi 1:1 (między starym a nowym tonażem);
2) dla tankowców stosunek wynosi 1,30:1;
3) dla barek pchaczy stosunek wynosi 0,75:1.
WZAJEMNA POMOC FINANSOWA
Artykuł 5
1. Mając na celu księgowanie zasobów dostępnych z funduszu rezerwowego i realizowanie wzajemnej pomocy finansowej między poszczególnymi funduszami, zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 718/1999, każdy fundusz na początku roku przekazuje Komisji następujące informacje:
- wpływy funduszu w minionym roku, o ile przeznaczane są na premie za złomowanie lub środki przewidziane w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 (Rdn),
- zobowiązania finansowe poniesione przez fundusz w minionym roku odnośnie do premii za złomowanie lub środków przewidzianych w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 (Pn),
- nadwyżka funduszu na 1 stycznia poprzedniego roku pochodząca z wpływów przeznaczonych na wypłatę premii za złomowanie lub środków przewidzianych w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 (Sn).
2.
Komisja z pomocą organów funduszu określa na podstawie danych określonych w ust. 1:
- łączne zobowiązania finansowe poniesione przez fundusze w minionym roku w związku z premiami za złomowanie lub środkami przewidzianymi w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 (Pt),
- całkowite wpływy wszystkich zaangażowanych funduszy w minionym roku (Rdt),
- całkowitą nadwyżkę wszystkich zaangażowanych funduszy na 1 stycznia poprzedniego roku (St),
- znormalizowane roczne zobowiązania finansowe każdego funduszu (Pnn), obliczane w następujący sposób:
P
=
P
R
+ S
×
- różnicę między rocznymi zobowiązaniami finansowymi (Pn) a znormalizowanymi rocznymi zobowiązaniami finansowymi (Pnn) dla każdego funduszu,
- sumy, jakie każdy fundusz, którego roczne zobowiązania są mniejsze od znormalizowanych rocznych zobowiązań finansowych (
P
< P
), przekazuje do funduszu o rocznych zobowiązaniach finansowych większych od znormalizowanych rocznych zobowiązań finansowych (
P
< P
).
3.
Właściwe fundusze przekazują pozostałym funduszom odpowiednie sumy wymienione w ust. 2 tiret szóste przed upływem 1 marca bieżącego roku.
KONSULTACJE
Artykuł 6
We wszystkich sprawach polityki dotyczącej zdolności przewozowej floty wspólnotowej oraz zmian do niniejszego rozporządzenia Komisja zasięga opinii grupy złożonej z ekspertów pochodzących z organizacji zawodowych reprezentujących przewoźników żeglugi śródlądowej na szczeblu Wspólnoty oraz zainteresowanych Państw Członkowskich.
Grupa ta określana jest jako "Grupa Ekspertów Wspólnotowej Polityki ds. Zdolności Przewozowej Flot Śródlądowych i Wspierania".
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 1999 r.
Rozporządzenie (EWG) nr 1102/89 traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 808/1999
z dnia 16 kwietnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2148/96 w odniesieniu do załącznika III
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3492/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiające czynniki, które należy uwzględnić w rocznych sprawozdaniach finansowych w odniesieniu do finansowania środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach państwowych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [1], w szczególności jego art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3492/90 ustanawia zasady w odniesieniu do wprowadzania rachunków zapasów produktów rolnych składowanych w magazynach państwowych, a rozporządzenie Komisji (WE) nr 2148/96 [2] ustanawia zasady oceny i monitorowania publicznych zapasów interwencyjnych produktów rolnych;
ryż powinien zostać włączony do rozporządzenia (EWG) nr 2148/96 ustanawiającego zasady oceny i monitorowania publicznych zapasów interwencyjnych produktów rolnych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2148/96 pkt III otrzymuje brzmienie:
"III.
ZBOŻA I RYŻ
A. Procedura kontroli fizycznej
1.
Wybór pojemników lub komór elewatora, które mają zostać poddane kontroli, reprezentujących co najmniej 5 % całkowitej ilości zbóż lub ryżu składowanych w magazynach państwowych.
Wybór oparty jest na podstawie ewidencji stanów magazynowych agencji, przy czym podmiot składujący nie powinien być o tym powiadomiony.
2.
Kontrola fizyczna:
- sprawdzenie obecności zbóż lub ryżu w wybranych pojemnikach lub składach,
- identyfikacja zbóż lub ryżu,
- monitorowanie warunków składowania oraz porównanie punktu składowania i tożsamości zbóż lub ryżu z ewidencją magazynu,
- ocena składowanych ilości za pomocą metody uprzednio zatwierdzonej przez agencję interwencyjną, której opis musi zostać złożony w jej siedzibie zarządu.
3.
Plan magazynu oraz pomiary dla każdego silosu lub składu muszą być dostępne w każdym punkcie składowania.
Zboża lub ryż muszą być składowane w sposób umożliwiający sprawdzenie ich objętości.
B. Procedura w przypadku wykrycia nieprawidłowości
Sprawdzając objętość, dopuszczalna jest pewna granica tolerancji.
Artykuł 6 niniejszego rozporządzenia stosuje się, w przypadku gdy masa produktów składowanych, stwierdzona podczas kontroli fizycznej, różni się od wpisanej masy o 5 % lub więcej w odniesieniu do zbóż, a o 6 % lub więcej w odniesieniu do ryżu, w przypadku składowania w silosach lub w magazynach płaskich.
W przypadku gdy zboża lub ryż składowane są w magazynie, można rejestrować ilości zważone przy przyjmowaniu do magazynu, zamiast ilości wynikających z oceny objętości, jeżeli ta ostatnia metoda nie zapewnia stopnia dokładności uważanego za odpowiedni, a różnica między tymi dwiema wartościami nie jest zbyt duża.
Agencja interwencyjna korzysta z tej opcji, w przypadku gdy jest to uzasadnione okolicznościami, na zasadzie jednostkowych przypadków i na własną odpowiedzialność.
W sprawozdaniu wskazuje ona, iż skorzystała z tej opcji."
+++++ TIFF +++++
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 856/1999
z dnia 22 kwietnia 1999 r.
ustanawiające specjalne ramy pomocy dla tradycyjnych dostawców AKP bananów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189c Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Unia Europejska jest związana zobowiązaniami podjętymi w stosunku do krajów AKP w ramach Konwencji z Lomé, w szczególności jej protokołu 5 zawierającego dążenie do zapewnienia państwom AKP zachowania korzyści na rynku europejskim, dostępu do tego rynku na zasadach nie mniej korzystnych niż posiadane do tej pory i poprawy warunków produkcji i obrotu w odniesieniu do bananów AKP.
(2) Wspólna organizacja rynku bananów ustanowiona na mocy rozporządzenia (EWG) nr 404/93 [3] ustala ramy dla utrzymania korzyści posiadanych w przeszłości przez tradycyjnych dostawców AKP na rynku Wspólnoty.
(3) W szczególności przepisy dotyczące handlu z państwami trzecimi ustanowione na mocy tytułu IV wymienionego rozporządzenia były opracowane w celu umożliwienia zbytu zapewniającego odpowiedni dochód producentom bananów produkowanych w państwach AKP będących tradycyjnymi dostawcami Wspólnoty na rynku wspólnotowym bananów, zgodnie z zobowiązaniami wspólnotowymi określonymi powyżej.
(4) Te porozumienia handlowe zostały zmienione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1637/98.
(5) Te zmiany w odniesieniu do handlu znacznie zmieniły warunki rynkowe dla tradycyjnych dostawców AKP i mogłyby być szkodliwe, w szczególności dla najmniej uprzywilejowanych dostawców.
(6) Tradycyjni dostawcy AKP muszą zatem podjąć szczególne wysiłki w celu dostosowania się do nowych warunków rynkowych, aby utrzymać się na rynku Wspólnoty oraz zapewnić zdolność utrzymania tradycyjnych dostaw AKP.
(7) Należy przyznać dodatkową pomoc techniczną i finansową, oprócz już przyznanej na mocy czwartej Konwencji AKP–WE z Lomé, dla tradycyjnych dostawców AKP w celu umożliwienia im przystosowania się do nowych warunków rynkowych, w szczególności w celu poprawy konkurencyjności; należy równocześnie wspierać przyjazną środowisku produkcję i metody rynkowe, które uwzględniają także normy społeczne.
(8) Ponieważ pomoc ta powinna uwzględniać wysiłki szczególne, niezbędne ze względu na nowe warunki rynkowe, należy ustalić obiektywne kryteria w celu określenia zakresu takiej pomocy.
(9) Aby zapewnić adekwatność takiej pomocy w odniesieniu do założonych celów, pomoc ta powinna być czasowa oraz stopniowo i łagodnie wycofywana.
(10) Aby ułatwić wprowadzenie w życie tych przepisów, należy ustanowić procedurę obejmującą bliską współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się specjalne ramy pomocy technicznej i finansowej w celu wsparcia tradycyjnych dostawców AKP bananów w przystosowaniu się do nowych warunków rynkowych w następstwie zmian wprowadzonych we wspólnej organizacji rynku bananów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1637/98.
2.
Te specjalne ramy pomocy wprowadza się w życie na okres nieprzekraczający dziesięciu lat, począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
- "tradycyjni dostawcy AKP" oznaczają kraje AKP wymienione w Załączniku,
- "banany" oznaczają świeże lub suszone banany oznaczone kodem CN 0803, z wyjątkiem plantanów.
Artykuł 3
1.
Tradycyjni dostawcy AKP kwalifikują się do ubiegania się o pomoc techniczną i finansową.
2.
Pomoc techniczna i finansowa jest udzielana na wniosek kraju AKP w celu przyczynienia się do wdrażania programów mających na celu:
a) poprawę konkurencyjności w sektorze bananów, w szczególności przez:
- zwiększenie wydajności bez powodowania szkód dla środowiska,
- poprawę jakości obejmującą środki fitosanitarne,
- dostosowanie metod produkcji, dystrybucji lub metod wprowadzania do obrotu w celu osiągnięcia norm jakości przewidzianych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 404/93,
- ustanowienie organizacji producentów, które mają na celu poprawę obrotu i konkurencyjności ich produktów oraz rozwój systemów certyfikacji metod produkcji przyjaznych dla środowiska, włącznie z uczciwym handlem bananami,
- opracowanie strategii produkcji i/lub strategii wprowadzania do obrotu, mającej na celu zaspokojenie wymogów rynku w świetle wspólnej organizacji rynku bananów we Wspólnocie,
- pomoc w szkoleniach, znajomości rynku, rozwoju produkcji przyjaznej dla środowiska, włącznie z uczciwym handlem bananami, poprawę infrastruktury dystrybucyjnej oraz poprawę usług handlowych i finansowych dla producentów bananów;
b) wspieranie dywersyfikacji, gdy poprawa konkurencyjności w sektorze bananów nie jest trwała.
Artykuł 4
Komisja rozstrzyga o kwalifikowaniu się programów określonych w art. 3 po konsultacji z zainteresowanymi tradycyjnymi dostawcami AKP, zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 6.
W szczególności uwzględnione zostaną okoliczności specyficzne dla każdego z dostawców AKP, ze szczególnym naciskiem na potrzebę specyficznych rozwiązań dla Somalii.
Komisja uwzględnia również zgodność przewidywanego programu z ogólnymi celami rozwoju zainteresowanego państwa AKP oraz jego spójność z zasadami regionalnej współpracy z innymi producentami bananów, w szczególności z producentami wspólnotowymi.
Artykuł 5
1.
Komisja jest odpowiedzialna za ocenę, podejmowanie decyzji oraz za zarządzanie działaniami prowadzonymi na mocy tego rozporządzenia, zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi obowiązującymi procedurami, w szczególności z tymi określonymi w rozporządzeniu finansowym, mającymi zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.
2.
Decyzje dotyczące każdej operacji finansowanej na mocy niniejszego rozporządzenia, której kwota przekracza 2 miliony EUR, lub jakakolwiek korekta takiej operacji pociągająca za sobą zwiększenie pierwotnie uzgodnionej kwoty o więcej niż 20 % oraz propozycje zasadniczych zmian dokonywanych w wyniku trudności pojawiających się w trakcie wdrażania projektów już rozpoczętych przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6.
Jeśli przekroczenie określone w akapicie pierwszym jest większe niż 4 miliony EUR, lecz mniejsze niż 20 % pierwotnego zobowiązania, opinia Komitetu wydawana jest według uproszczonych i przyspieszonych procedur, zgodnie z art. 6.
Komisja przekazuje zwięzłą informację Komitetowi o decyzjach finansowych, które zamierza podjąć w związku z projektami i programami o wartości poniżej 2 milionów EUR.
Informacja taka podawana jest co najmniej na tydzień przed podjęciem decyzji.
3.
Wszelkie porozumienia finansowe lub umowy zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia przewidują przeprowadzenie przez Komisję i Trybunał Obrachunkowy kontroli na miejscu, zgodnie ze zwykłymi zasadami ustanowionymi przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów, w szczególności tych ustanowionych w rozporządzeniu finansowym stosowanym do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.
4.
Jeżeli transakcje prowadzą do zawarcia porozumień finansowych między Wspólnotą a krajem odbioru, porozumienia takie stanowią, że podatki, cła i opłaty nie są ponoszone przez Wspólnotę.
5.
Uczestnictwo w zaproszeniach do składania ofert i umowach jest otwarte, na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych w Państwach Członkowskich, w kraju odbioru i we wszystkich państwach AKP.
W należycie uzasadnionych przypadkach i w celu zapewnienia najbardziej korzystnego wskaźnika optymalizacji kosztów, uczestnictwo to można rozszerzyć na inne kraje rozwijające się.
6.
Dostawy pochodzą z Państw Członkowskich lub państw AKP.
W należycie uzasadnionych wyjątkowych przypadkach mogą pochodzić z innych krajów rozwijających się.
7.
Szczególna uwaga zostanie zwrócona na:
- dążenie do optymalizacji kosztów oraz do osiągnięcia stabilności przy opracowaniu projektu,
- jasne określenie i monitorowanie celów oraz wskaźników realizacji dla wszystkich projektów.
8.
Pomoc udzielana na podstawie niniejszego rozporządzenia uzupełnia i wzmacnia pomoc udzielaną na podstawie innych instrumentów współpracy na rzecz rozwoju.
Artykuł 6
1.
Komisja jest wspierana przez właściwy komitet geograficzny odpowiedzialny za rozwój, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich Wspólnoty, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje swoją opinię na temat projektu w terminie, który może określić przewodniczący, w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada musi przyjąć na wniosek Komisji, opinia wydawana jest większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich ważone są w sposób ustanowiony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeśli przewidywane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeśli nie wydano żadnej opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek odnoszący się do środków, które mają zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli po upływie miesiąca od dnia zwrócenia się do Rady Rada nie wydała decyzji, zaproponowane środki przyjmuje Komisja.
Artykuł 7
1. W ramach całkowitej kwoty przeznaczonej na dany rok Komisja ustala maksymalną kwotę przeznaczoną dla każdego tradycyjnego dostawcy AKP na finansowanie programów wymienionych w art. 3 ust. 2 na podstawie zaobserwowanych różnic konkurencyjności i uwzględniając znaczenie produkcji bananów w zainteresowanym kraju. Jeśli wdrażane są tylko programy określone w art. 3 ust. 2 lit. b), Komisja przeznaczy kwotę porównywalną do kwoty udzielonej innym tradycyjnym dostawcom.
2.
Począwszy od 2004 r. i w każdym następnym roku maksymalny współczynnik redukcji środków w wysokości 15 % stosuje się w odniesieniu do pomocy udostępnianej poszczególnym tradycyjnym dostawcom AKP.
W przypadku wdrażania programów określonych na mocy art. 3 ust. 2 lit. a) ten współczynnik redukcji obniża się do poziomu równego wzrostowi konkurencyjności zaobserwowanemu w porównaniu z rokiem poprzednim.
3.
Szczegółowe zasady zostaną ustanowione przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
Artykuł 8
1.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia określa Komisja.
2.
Komisję wspomaga komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje swoją opinię na temat projektu w terminie, który może określić przewodniczący w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada musi podjąć na wniosek Komisji, opinia zostaje wydana większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone w sposób ustanowiony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeśli przewidywane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeśli nie została wydana żadna opinia, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek odnoszący się do środków, które mają zostać przyjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od dnia zwrócenia się do Rady Rada nie podjęła decyzji, zaproponowane środki przyjmuje Komisja.
Artykuł 9
Do dnia 31 grudnia 2000 r., a następnie co dwa lata, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, jeśli to stosowne, wraz z odpowiednimi wnioskami, dotyczące funkcjonowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 857/1999
z dnia 22 kwietnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2200/96 w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2200/96 [4] ustanawia zasady w sprawie uznanych organizacji producentów; zasady te wymagają, aby członkowie sprzedawali całą swoją produkcję za pośrednictwem organizacji producentów; jednakże sporządzono przepis dopuszczający zwolnienie z tego obowiązku w odniesieniu do sprzedaży bezpośredniej z gospodarstwa producenta konsumentom dla ich własnych potrzeb; do takiej sprzedaży stosuje się ograniczenie ilościowe; aby uwzględnić zwyczajową praktykę w niektórych częściach Wspólnoty, zwolnienie to powinno być rozszerzone, aby objęło sprzedaż bezpośrednią poza gospodarstwem, ale nie należy wprowadzać żadnej zmiany do obecnego ograniczenia ilościowego;
artykuł 15 ust. 4 lit. c) niniejszego rozporządzenia powinien być wyjaśniony;
obecne przepisy w sprawie pokrycia przez Wspólnotę kosztów transportu, sortowania i pakowania w odniesieniu do niektórych produktów wycofanych z rynku, a następnie rozprowadzanych swobodnie, powinny mieć zastosowanie do całej swobodnej dystrybucji wycofanych produktów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2200/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret pierwsze wyrażenie "w ich gospodarstwach" zastępuje się wyrażeniem "w ich gospodarstwach i/lub poza ich gospodarstwami".
2) W art. 15 ust. 4 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) zapewniają finansowanie zasobów technicznych i ludzkich wymaganych do zapewnienia monitorowania zgodności z normami określonymi w art. 2, z zasadami fitosanitarnymi oraz maksymalnego limitu pozostałości"
3) W art. 30 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Na warunkach, które mają być określone zgodnie procedurą ustanowioną w art. 46, Wspólnota pokrywa koszty transportu, sortowania i pakowania związane ze swobodną dystrybucją przewidzianą w ust. 1".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 858/1999
z dnia 22 kwietnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2202/96 wprowadzające wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 [4] wprowadza progi dla przetwórstwa; przekroczenie tych progów ustala się wykorzystując średnie ilości przetwarzane w ramach systemu pomocy w trzech ostatnich latach gospodarczych włącznie z rokiem bieżącym; pomoc ustalona na bieżący rok gospodarczy zmniejszana jest w przypadku gdy zostaje stwierdzone przekroczenie; ten system wyliczeń oznacza, że wielkość pomocy na dany rok gospodarczy nie może być znana przed zakończeniem danego roku gospodarczego; sytuacja ta powoduje problemy w zarządzaniu organizacjami producentów; dlatego skutki przekroczenia powinny być przenoszone na następny rok gospodarczy;
należy wziąć pod uwagę fakt, że niektóre produkty przetwarza się w ciągu całego roku gospodarczego dla tych produktów; w tym przypadku przestrzeganie progów dla przetwórstwa powinno być oceniane przez okres równoważny trzem latom gospodarczym;
niniejsza zmiana rozporządzenia (WE) nr 2202/96 powinna być stosowana od roku gospodarczego 1999/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2202/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 5 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Pomoc ustalona zgodnie z art. 3 ust. 2 na dany rok gospodarczy w odniesieniu do danych produktów zostaje obniżona o 1 % na transzę przekroczenia określoną w ust. 1 niniejszego artykułu, w przypadku gdy średnia ilości przetworzonych w ramach systemu pomocy w ciągu trzech lat gospodarczych poprzedzających dany rok gospodarczy lub podczas okresu równoważnego przekracza wspomniany próg.
Transze przekroczenia są równe 1 % każdego z progów, określonych w ust. 1".
2) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności wypłata pomocy, środki monitorowania oraz kary, lata gospodarcze, minimalne właściwości surowców dostarczonych do przetwarzania, równoważny okres określony w art. 5 ust. 2 oraz skutki finansowe przekroczenia progów przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 866/99
z dnia 26 kwietnia 1999 r.
dotyczące zezwolenia na nowe dodatki oraz nowe zastosowania dodatków paszowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/20/WE [2], w szczególności jej art. 3 i 9j,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że można zezwolić na nowe dodatki i nowe zastosowania dodatków biorąc pod uwagę rozwój w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej;
(2) Dyrektywa Rady 93/113/WE z dnia 14 grudnia 1993 r. dotycząca stosowania i obrotu enzymami, mikroorganizmami i ich preparatami w żywieniu zwierząt [3], zmieniona dyrektywą 97/40/WE [4] w drodze odstępstwa od dyrektywy 70/524/EWG, zezwoliła Państwom Członkowskim na przejściowe stosowanie i wprowadzanie do obrotu enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów;
(3) Badanie dokumentacji przedłożonej przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 dyrektywy 93/113/WE wskazuje, że można zezwolić tymczasowo na stosowanie określonej liczby preparatów należących do grup enzymów i mikroorganizmów;
(4) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do nieszkodliwości tych preparatów;
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Można zezwolić na stosowanie preparatów należących do grupy "enzymów" i wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatki do stosowania w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 2
Można zezwolić na stosowanie preparatów należących do grupy "mikroorganizmów’" i wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 872/1999
z dnia 27 kwietnia 1999 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Zjednoczone Królestwo przesłało Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy jako nazwy pochodzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia uznano, że wniosek spełnia wszelkie wymagania ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności, że zawiera wszystkie informacje wymagane zgodnie z art. 4.
(3) Zgodnie z art. 7 tego rozporządzenia, po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, Komisja nie otrzymała w odniesieniu do niej żadnej deklaracji sprzeciwu.
(4) W odniesieniu do wyznaczenia granic obszaru geograficznego przewidzianego w art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Państwo Członkowskie stwierdziło, że granice obszaru podane w specyfikacji muszą dokładnie odpowiadać granicom określonym na przesłanej mapie geograficznej; rozgraniczenie dróg jest prawidłowe, ale aby wyznaczone granice obszaru w pełni zgadzały się z mapą geograficzną, należy dodaćhrabstwo Somerset; informację tę należy odpowiednio podać w celu nadania sprawie pełnej jasności; informacja ta zawarta jest w głównych punktach specyfikacji.
(5) W związku z tym nazwa ta powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chroniona nazwa pochodzenia.
(6) Załącznik do niniejszego rozporządzenia uzupełnia Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 378/1999 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwa podana w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zostaje dodana do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wprowadzona jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych", przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Główne punkty specyfikacji określone są w załączniku II.
Informacja ta zastępuje informację opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich C 265 z dnia 22 sierpnia 1998 r., str. 31.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 921/1999
z dnia 30 kwietnia 1999 r.
przewidujące specjalne środki dla dystrybucji owoców i warzyw wycofanych z rynku dla uchodźców z Kosowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 857/1999 [2], w szczególności jego art. 30 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 659/97 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 729/1999 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w zakresie ustaleń interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw, w szczególności bezpłatnej dystrybucji produktów wycofanych z rynku jako pomocy humanitarnej poza Wspólnotę.
(2) Artykuł 14 ust. 3 i art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia ustanawiają szereg warunków i wymagają decyzji Komisji przed każdym działaniem bezpłatnej dystrybucji poza Wspólnotą.
(3) Powszechnie znana jest pilna potrzeba pomocy żywnościowej dla uchodźców będących ofiarami kryzysu w Kosowie i dla przyjmujących ich rodzin.
(4) W celu ułatwienia pomocy dla tej ludności, należy odstąpić od niektórych przepisów art. 14 ust. 3 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/97 aż do odwołania.
(5) Należy rozgraniczyć obszary, do których to odstępstwo ma zastosowanie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 14 ust. 3 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/97 nie stosuje się do działań bezpłatnej dystrybucji obejmujących uchodźców z Kosowa i ich rodziny na terytorium Federacyjnej Republiki Jugosławii (Serbii i Czarnogóry), Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii i Rumunii.
W odniesieniu do tych działań, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji:
- pierwszego dnia roboczego każdego miesiąca, informacje przewidziane w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 659/97 o zakończonych działaniach,
- kopię powiadomienia wysłanego do Podkomitetu FAO ds. Rozdysponowania Nadwyżek.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 933/1999
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1210/90 w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu (EWG) nr 1210/90 [5] ustanowiono Europejską Agencję Ochrony Środowiska oraz Europejską Sieć Informacji i Obserwacji Środowiska; art. 20 rozporządzenia ustanowił przepisy dla decyzji Rady dotyczącej dodania Agencji kolejnych zadań w oparciu o sprawozdanie z właściwymi wnioskami Komisji, nie później niż w ciągu dwóch lat po wejściu w życie rozporządzenia; art. 21 określił, że to rozporządzenie wejdzie w życie w dzień po dacie podjęcia przez właściwe organy decyzji o siedzibie Agencji; decyzja ta została podjęta w dniu 29 października 1993 r.
(2) Komisja w swoim komunikacie COM(95) 325 (wersja końcowa) przedstawiła swoje uzasadnienie, dlaczego należy odroczyć sprawozdanie przewidziany w art. 20, a w dniu 9 listopada 1995 r. Rada uznała, że każda inna decyzja w sprawie dalszych zadań dla Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska będzie przedwczesna przed osiągnięciem w ciągu dwóch lat przez Agencję pełnej zdolności do działania i przed pełnym utworzeniem sieci.
(3) Europejska Agencja Środowiska dokonała znaczącego postępu w realizacji tych założeń i wykonaniu swoich zadań, włączając w to utworzenie Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska.
(4) Zadania i dziedziny, na których należy się skoncentrować są rozległe i wymagają konsolidacji już podjętych działań oraz dalszych wysiłków.
(5) Główną rolą Agencji jest dostarczanie obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych informacji o środowisku.
(6) Wszelkie nowe zadania przydzielone Agencji powinny uzupełniać i rozszerzać jej główną rolę.
(7) Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej ma za zadanie tłumaczenie dokumentów Europejskiej Agencji ochrony Środowiska, zgodnie z rozporządzeniem nr 2965/94 [6].
(8) Należy usprawnić i uczynić bardziej przejrzystą organizację i strukturę Agencji zgodnie z doświadczeniami z pierwszych lat jej działania.
(9) Zarząd Agencji powinien uwzględniać potrzebę odzwierciedlenia różnych warunków geograficznych we Wspólnocie poprzez właściwe rozlokowanie ośrodków tematycznych.
(10) Agencja w celu uzyskania danych koniecznych do realizacji programu prac może współpracować z instytucjami w państwach trzecich w celu realizacji programu prac.
(11) Wykonywane w przyszłości przeglądy działalności i zadań Agencji powinny zbiegać się z cyklem jej pięcioletniego programu prac.
(12) Rozporządzenie (EWG) nr 1210/90 należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1210/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 początkowa część otrzymuje brzmienie:
"2.
Aby osiągnąć cele w zakresie ochrony i poprawy środowiska, które zostały określone w Traktacie i w kolejnych programach wspólnotowego działania w dziedzinie ochrony środowiska oraz w zakresie zrównoważonego rozwoju, należy dążyć do zapewnienia Wspólnocie i Państwom Członkowskim:".
2) W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) pkt ii), iii) i vi) otrzymują brzmienie:
"ii) - zapewnianie Wspólnocie i Państwom Członkowskim obiektywnych informacji koniecznych do określenia ram oraz wdrożenia trafnej i skutecznej polityki w zakresie ochrony środowiska; w tym celu udostępnianie Komisji w szczególności informacji potrzebnych do pomyślnej realizacji jej zadań dotyczących wskazywania, przygotowania i oceny środków oraz aktów prawnych w zakresie środowiska;
- pomaganie w zakresie monitorowania środków środowiskowych poprzez właściwe wspieranie wymagań w zakresie sprawozdawczości (włączając w to udział w opracowywaniu kwestionariuszy, rozpatrywaniu sprawozdań Państw Członkowskich i rozpowszechnianie wyników) zgodnie z wieloletnim programem prac i w celu skoordynowania sprawozdawczości;
- doradzanie poszczególnym Państwom Członkowskim, na ich prośbę i jeśli jest to zgodne z rocznym planem pracy Agencji w sprawie rozwijania, tworzenia i rozbudowywania ich systemów monitorowania działań w dziedzinie środowiska pod warunkiem że takie działania nie będą zagrażać realizacji innych zadań ustanowionych w tym artykule.
Takie informacje będą obejmować również specjalistyczne przeglądy dokonywane przez ekspertów na konkretną prośbę Państw Członkowskich;
iii) rejestrowanie, zestawianie i ocena danych o stanie środowiska, sporządzanie specjalistycznych sprawozdań na temat jakości, wrażliwości i presji na środowisko na terytorium Wspólnoty, zapewnienie jednolitych kryteriów oceny danych o środowisku, które mają być stosowane przez wszystkie Państwa Członkowskie, dalsze rozwijanie i utrzymanie referencyjnego ośrodka informacji o środowisku.
Komisja używa tych informacji w realizacji swojego zadania polegającego na zapewnieniu wprowadzenia w życie aktów prawnych Wspólnoty w zakresie środowiska;"
"vi) publikowanie, co pięć lat sprawozdań o stanie środowiska, jego tendencjach, perspektywach, uzupełnianych przez wskaźnikowe sprawozdania skupiające się na poszczególnych zagadnieniach;"
b) dodaje się, co następuje:
"xi) zapewnienie szerokiego upowszechniania w społeczeństwie wiarygodnych i porównywalnych informacji o środowisku, w szczególności o stanie środowiska by zrealizować to założenie, promowanie wykorzystania nowoczesnych technologii teleinformatycznych do tego celu;
xii) wspieranie Komisji w procesie wymiany informacji o rozwoju metodologii przeglądów ekologicznych i najlepszej praktyki;
xiii) pomaganie Komisji w rozpowszechnianiu informacji o wynikach odnośnych badań środowiskowych, w formie, która może najlepiej pomóc w rozszerzaniu polityki."
3) W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się następujące wyrazy, rozpoczynając od nowej linijki:
"w tym umieszczenie ich w kontekście zrównoważonego rozwoju.";
b) w ust. 2:
i) w akapicie drugim tiret ósme otrzymuje brzmienie:
"- ochrona wybrzeży i morza";
ii) skreśla się akapit piąty.
c) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Agencja może współpracować także w dziedzinie wymiany informacji z innymi organami, włączając w to sieć IMPEL.
W swojej działalności Agencja będzie unikać powtarzania istniejących działań innych instytucji i organów."
4) W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie będą informować Agencję o głównych elementach składowych ich krajowych sieci informacji o środowisku.
Państwa Członkowskie, odpowiednio do przypadku, będą współpracować z Agencją i uczestniczyć w pracach Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska zgodnie z programem pracy Agencji, poprzez zbieranie, zestawianie i analizowanie danych w całym kraju.
Państwa Członkowskie przyłączą się do współpracy w tej działalności również na szczeblu transnarodowym.";
b) w ust. 4, w zdaniu drugim, skreśla się wyrazy "w ściśle określonym obszarze geograficznym";
c) w ust. 5 drugi akapit otrzymuje brzmienie:
"Ośrodki tematyczne zostaną wyznaczone przez zarząd zgodnie z określeniem w art. 8 ust. 1, na okres nieprzekraczający czasu trwania każdego wieloletniego programu pracy, określonego w art. 8 ust. 4. Każde powołanie może być jednak wznowione."
5) W art. 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Agencja będzie miała zarząd składający się z jednego przedstawiciela z każdego Państwa Członkowskiego i dwóch przedstawicieli Komisji.
Ponadto każdy kraj, który uczestniczy w Agencji zgodnie z odnośnymi przepisami może
przedstawiciela."; b) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zarząd wybierze biuro, któremu może powierzyć decyzje wykonawcze według przyjętych przez siebie zasad.";
c) ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"3.
Przyjęcie decyzji zarządu wymaga większości dwóch trzecich członków zarządu.
4.
Zarząd przyjmie wieloletni program pracy oparty na dziedzinach priorytetowych, określonych w art. 3 ust. 2, którego podstawą będzie projekt przedłożony przez dyrektora Zarządzającego określonego w art. 9, po konsultacjach z komitetem naukowym, określonym w art. 10, oraz po otrzymaniu opinii Komisji.
Bez uszczerbku dla corocznej procedury budżetowej Wspólnoty wieloletni program pracy będzie obejmować oszacowanie wieloletniego budżetu.";
d) w ust. 6, w zdaniu pierwszym wyrazy "do dnia 31 stycznia każdego roku…""zastępuje się wyrazami do dnia 31 marca każdego roku…".
6) W art. 9 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"- wszystkie sprawy kadrowe, dla realizacji zadań, określone w art. 8 ust. 4 i 5.";
b) skreśla się tiret piąte.
7) W art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Komitet naukowy będzie się składał z członków posiadających szczególne kwalifikacje w dziedzinie ochrony środowiska, desygnowanych przez zarząd na wieloletnią kadencję, która może być jeden raz przedłużona, przy uwzględnieniu między innymi dziedzin naukowych, które powinny być reprezentowane w komitecie by pomóc Agencji w jej dziedzinach działalności.
Będzie on funkcjonować według regulaminu przewidzianego w art. 8 ust. 2."
8) Artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
a) dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:
"2a.
Agencja może współpracować w dziedzinach będących we wspólnym interesie z tymi instytucjami w krajach, które nie są członkami Wspólnot Europejskich, które mogą dostarczyć dane, informacje i fachową wiedzę, metodologie zbierania danych, analizy i oceny, które leżą we wspólnym interesie i które są konieczne do udanej realizacji pracy Agencji.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Współpraca określona w ust. 1, 2 i 2a musi w szczególności uwzględniać potrzebę unikania jakiegokolwiek dublowania wysiłków."
9) W art. 20 wprowadza się następujące zmiany:
"1.
Agencja przeprowadzi ocenę swojej działalności i skuteczności przed dniem 15 września 1999 r. i przedstawi sprawozdanie zarządowi, Komisji, Radzie i Parlamentowi Europejskiemu.
2.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2003 r., w oparciu o sprawozdanie Komisji, Rada dokona przeglądu postępu Agencji i podjętych przez nią działań w odniesieniu do ogólnej polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego;".
10) W Załączniku część B pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Agencja będzie korzystać, w możliwie jak najszerszym zakresie, z informacji zebranych przez oficjalne służby statystyczne Wspólnoty.
Są one wynikiem pracy Eurostatu i krajowych służb statystycznych w zakresie zbierania, weryfikacji i rozpowszechniania statystyk gospodarczych i społecznych, włączając w to rachunki narodowe i powiązane informacje.
Agencja będzie w szczególności korzystać z prac wykonanych przez Eurostat i krajowe urzędy statystyczne w ramach decyzji 94/808/EWG [7], obejmującej dane statystyczne o a) działalności człowieka powodującej presję na środowisko b) społecznych i ekonomicznych reakcjach na takie presje."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/1999
z dnia 27 kwietnia 1999 r.
zmieniające lub uchylające niektóre rozporządzenia dotyczące klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2261/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło nomenklaturę towarów, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną", w celu jednoczesnego spełnienia wymogów zarówno Wspólnej Taryfy Celnej, jak i statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty.
(2) Wspólnota jest sygnatariuszem Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu oznaczania i kodowania towarów, znanej jako "Zharmonizowany System".
(3) W związku z tym wspomniana Nomenklatura Scalona została ustanowiona na podstawie Zharmonizowanego Systemu.
(4) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia.
(5) Ze względu na zmiany w opisach produktów, odpowiadających im kodach i uwagach prawnych w nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego lub w Nomenklaturze Scalonej, niektóre rozporządzenia dotyczące klasyfikacji powinny być uchylone, w przypadku gdy rozporządzenia te nie są dłużej właściwe lub stosowane.
(6) Niektóre rozporządzenia będące nadal właściwe, ale posiadające odniesienia do kodów i uwag prawnych, które już nie obowiązują, powinny być uaktualnione w celu uwzględnienia właściwych kodów i obowiązujących uwag prawnych.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią sekcji nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku rozporządzeń wymienionych w kolumnie 2 załącznika A, w odniesieniu do towarów określonych w kolumnach 3 oraz 4, kody i uwagi prawne Nomenklatury Scalonej wymienione w kolumnie 5 zastępuje się kodami i uwagami prawnymi Nomenklatury Scalonej wymienionymi w kolumnie 6.
Artykuł 2
Rozporządzenia wymienione w załączniku B tracą moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 953/1999
z dnia 5 maja 1999 r.
zmieniające załączniki II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 804/1999 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich farmakologicznie czynnych substancji, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać parkonazol.
(7) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać imidokarb, karazolol, pirlimycynę, danofloksacynę, jozamycynę i bacytracynę.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 954/1999
z dnia 5 maja 1999 r.
zmieniające załącznik III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 953/1999 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się cypermetrynę, alfacypermetrynę oraz cefkwinom.
(7) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 93/40/EWG [4].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 955/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 kwietnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 w zakresie zewnętrznej procedury tranzytowej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 28, 100a i 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Procedura tranzytu zewnętrznego, jak uregulowana rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [4], ma na celu przede wszystkim ułatwienie obrotu towarami niewspólnotowymi na obszarze celnym Wspólnoty; potrzeba odwołania się do tej procedury w zakresie wywozu towarów wspólnotowych musi zostać poddana ocenie w odniesieniu do bardzo różnych sytuacji; konieczne w każdym przypadku jest uniknięcie sytuacji, w których produkty objęte lub korzystające ze środków w wywozie, mogłyby uchylać się od tych środków lub korzystać bez uzasadnienia, zapewniając że wspólnotowe prawodawstwo celne w całej rozciągłości gwarantuje kontrolę i monitorowanie co najmniej w takim samym stopniu, w jakim zapewnia to procedura wspólnotowego tranzytu zewnętrznego; z pozostawieniem możliwości korzystania w pewnych sytuacjach z tej procedury, określenie takich sytuacji powinno być przedmiotem procedury Komitetu.
(2) Wszystkie decyzje podejmowane w ramach procedury Komitetu muszą być przejrzyste zarówno dla administracji celnych jak i podmiotów gospodarczych.
(3) Należy określić sposób, w jaki organy celne zamykają procedurę, w zależności od miejsca, chwili i warunków, w jakich procedura zostaje zakończona, w celu dokładniejszego określenia zakresu i obowiązków zobowiązanego w procedurze tranzytu zewnętrznego i zapewnienia, że w przypadku braku informacji pozwalających na stwierdzenie zakończenia procedury zobowiązany pozostaje w pełni odpowiedzialny; w celu zwiększenia bezpieczeństwa i skuteczności procedur tranzytowych należy udoskonalić zamknięcie procedury za pomocą środków operacyjnych oraz przepisów wykonawczych, które mają zostać określone zgodnie z procedurą Komitetu, zapewniając, że organy celne dokonują zamknięcia procedury tranzytu w możliwie najkrótszym czasie.
(4) Należy dokładniej określić zasady odnoszące się do gwarancji w tranzycie, włącznie z zastosowaniem różnych form gwarancji i przypadków zwolnienia z obowiązku złożenia gwarancji, w szczególności w następstwie zmiany zasięgu tranzytu morskiego; w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony interesów finansowych Państw Członkowskich i Wspólnoty bez wprowadzania nieproporcjonalnych obciążeń dla użytkowników gwarancja ta i naliczenie jej wysokości muszą opierać się jednocześnie z uwzględnieniem wiarygodności podmiotu gospodarczego i ryzyka związanego z towarami; ponadto pożądana jest bardziej logiczna i lepiej skonstruowana treść przepisów odnoszących się do gwarancji w tranzycie.
(5) W celu ochrony dochodów Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich oraz zapobieżenia występowaniu nadużyć w procedurze tranzytowej wskazane jest dokonanie ustaleń obejmujących stopniowane środki do celów stosowania gwarancji generalnej; w przypadku podwyższonego ryzyka wystąpienia nadużyć i gdy zachodzi obawa utraty dochodów, w pierwszej kolejności można wziąć pod uwagę zakaz obniżania wysokości gwarancji; w przypadku stwierdzenia zaistnienia szczególnie krytycznych wyjątkowych sytuacji mogących mieć związek w szczególności z przestępczością zorganizowaną, należy dopuścić możliwość wprowadzenia czasowego zakazu stosowania gwarancji generalnej; stosując tego rodzaju stopniowane środki, należy uwzględnić szczególną sytuację podmiotów gospodarczych spełniających szczególne kryteria, które zostaną ustalone; jeżeli zamiast gwarancji generalnej wymagane jest złożenie gwarancji indywidualnej, wiążące się z tym obciążenia ponoszone przez operatorów powinny zostać zmniejszone poprzez jak największe możliwe uproszczenie.
(6) Procedury uproszczone o zasięgu wyłącznie krajowym, dwustronnym lub wielostronnym wprowadzone przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 97 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zwanego dalej "Kodeksem" różnią się co do istoty i mogą w niektórych przypadkach być sprzeczne z właściwym stosowaniem zasad tranzytu wspólnotowego i potrzebą równego traktowania podmiotów gospodarczych; nie kwestionując korzyści, jakich środek ten udziela podmiotom gospodarczym, należy wprowadzić obowiązek powiadamiania Komisji o procedurach uproszczonych wprowadzanych na tej podstawie w każdym Państwie Członkowskim, w celu zapewnienia przejrzystości tych środków i oceny ich zgodności z przepisami regulującymi procedury tranzytu wspólnotowego, w szczególności zabezpieczenie.
(7) Systemy zabezpieczeń stosowane w ramach procedur tranzytu wspólnotowego obejmują jednocześnie dług celny i inne opłaty ponoszone w odniesieniu do towarów oraz stanowią szczególny przypadek powiązany z międzynarodowym charakter procedury oraz z koniecznością zapewnienia pewnej elastyczności przy wyznaczaniu kwoty zabezpieczenia, w zależności od ryzyka i wiarygodności zobowiązanego; wobec tego należy dostosować art. 192 Kodeksu.
(8) O ile obecna treść art. 215 Kodeksu pozwala na określenie miejsca powstania długu celnego, to nie wskazuje, że miejsce to określają organy właściwe dla zaksięgowania długu; ponadto, w przypadku niezamknięcia procedury celnej, zasadę określania tego miejsca należy dostosować do potrzeb oznaczenia, na tyle na ile jest to możliwe, miejsca, w którym faktycznie miało miejsce zdarzenie powodujące powstanie długu celnego.
(9) Uproszczenie i uczynienie reguł bardziej jasnymi, zarówno dla podmiotów gospodarczych, jak i funkcjonariuszy celnych, stanowi istotną część planu działania w zakresie tranzytu celnego w Europie; zasady te muszą być również stosowane w odniesieniu do przepisów określonych zgodnie z procedurą Komitetu.
(10) Niniejsza zmiana Kodeksu, jak również związane z nią zmiany przepisów wykonawczych, muszą ułatwiać wprowadzenie nowego komputerowego systemu tranzytowego z korzyścią zarówno dla interesu publicznego jak i podmiotów gospodarczych,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2913/93 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 91 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) towary wspólnotowe, w przypadkach i na warunkach określonych zgodnie z procedurą Komitetu, w celu uniknięcia sytuacji, w których produkty objęte środkami lub korzystające ze środków w wywozie mogłyby unikać tych środków lub korzystać z nich bez uzasadnienia".
2.
Artykuł 92 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 92
1.
Procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki zobowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia.
2.
Organy celne zamykają procedurę tranzytu zewnętrznego, jeżeli są w stanie stwierdzić, na podstawie porównania danych dostępnych w urzędzie wyjścia i danych dostępnych w urzędzie przeznaczenia, że procedura została w prawidłowy sposób zakończona".
3.
Artykuł 94 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 94
1.
Podstawowy zobowiązany składa zabezpieczenie w celu zapewnienia pokrycia długu celnego i innych opłat ponoszonych w odniesieniu do towaru.
2.
Zabezpieczenie jest:
a) gwarancją pojedynczą obejmującą jedną operację tranzytu; lub
b) gwarancją generalną obejmującą pewną liczbę operacji tranzytu, jeżeli podstawowy zobowiązany uzyskał zezwolenie organów celnych Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę na złożenie tego typu zabezpieczenia.
3.
Zezwolenie określone w ust. 2 lit. b) udzielane jest tylko osobom, które:
a) mają siedzibę we Wspólnocie;
b) regularnie korzystają z procedur tranzytu wspólnotowego lub o których organy celne wiedzą, że są w stanie spełnić obowiązki związane z tymi procedurami; i
c) nie popełniły żadnego rażącego lub wielokrotnego naruszenia przepisów celnych lub podatkowych.
4.
Osoby, które spełniają wymagania organów celnych w zakresie podwyższonych standardów wiarygodności, mogą uzyskać pozwolenie na złożenie gwarancji generalnej w obniżonej kwocie lub mogą zostać zwolnione z obowiązku złożenia zabezpieczenia.
Dodatkowe kryteria udzielania takiego pozwolenia obejmują:
a) prawidłowe korzystanie z procedur tranzytu wspólnotowego w określonym czasie;
b) współpracę z organami celnymi; i
c) w odniesieniu do zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia, dobrą sytuację finansową, wystarczającą dla spełnienia zobowiązań tych osób.
Szczegółowe zasady dotyczące zezwoleń udzielanych z zastosowaniem niniejszego ustępu określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
5.
Zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia udzielone zgodnie z ust. 4 nie obejmuje operacji zewnętrznego tranzytu wspólnotowego towarów, które uważane są za towary podwyższonego ryzyka.
6.
Zgodnie z zasadami w ust. 4 zastosowanie gwarancji generalnej w obniżonej wysokości może we wspólnotowym tranzycie zewnętrznym zostać czasowo zabronione, zgodnie z procedurą Komitetu, jako wyjątkowy środek w szczególnych okolicznościach.
7.
Zgodnie z zasadami w ust. 4 zastosowanie gwarancji generalnej może we wspólnotowym tranzycie zewnętrznym zostać czasowo zabronione, zgodnie z procedurą Komitetu, dla towarów będących w ramach gwarancji generalnej przedmiotem nadużyć na wysoką skalę".
4.
Artykuł 95 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 95
1.
Z wyjątkiem przypadków określanych, w zależności od potrzeb, zgodnie z procedurą Komitetu, nie składa się zabezpieczenia przy:
a) przewozach drogą powietrzną;
b) przewozach towarów Renem i reńskimi drogami wodnymi;
c) przesyłaniu towarów rurociągami;
d) przewozach dokonywanych przez przedsiębiorstwa kolejowe Państw Członkowskich.
2.
Przypadki, w których dla transportów towarów innymi trasami żeglugowymi niż te, które zostały określone w lit. b), może zostać udzielone zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia, określane są zgodnie z procedurą Komitetu".
5.
Artykuł 97 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 97
1.
Szczegółowe zasady i tryb procedury tranzytowej oraz wyjątki od nich określane są zgodnie z procedurą Komitetu.
2.
Pod warunkiem zapewnienia wykonania odpowiednich środków wspólnotowych względem towarów:
a) Państwa Członkowskie mają prawo wprowadzania w stosunkach między sobą, w drodze dwustronnych lub wielostronnych uzgodnień, uproszczonych procedur zgodnych z kryteriami ustalanymi w zależności od okoliczności i mających zastosowanie do niektórych rodzajów obrotu lub do określonych przedsiębiorstw;
b) każde Państwo Członkowskie ma możliwość wprowadzania procedur uproszczonych, mających zastosowanie w niektórych okolicznościach w odniesieniu do towarów, które nie mają być przewożone przez terytorium innego Państwa Członkowskiego.
3.
O wprowadzanych zgodnie z ust. 2 procedurach uproszczonych powiadamia się Komisję".
6.
W art. 192 ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli prawodawstwo celne przewiduje obowiązek złożenia zabezpieczenia i z zastrzeżeniem szczególnych przepisów procedury tranzytu określonych zgodnie z procedurą Komitetu, organy celne wyznaczają kwotę tego zabezpieczenia w wysokości równej:".
7.
Artykuł 215 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 215
1.
Dług celny powstaje:
- w miejscu, w którym nastąpiły zdarzenia powodujące powstanie tego długu,
- lub, gdy miejsce to nie może zostać określone, w miejscu, w którym organy celne stwierdzą, że towar znajduje się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego,
- lub, gdy towar został objęty procedurą celną, która nie jest zamknięta i miejsca tego nie można określić zgodnie z tiret pierwszym lub drugim w wyznaczonym terminie, gdzie właściwe zgodnie z procedurą Komitetu w miejscu, w którym towary zostały objęte procedurą tranzytową albo zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty w ramach tej procedury.
2.
Jeżeli informacje, którymi dysponują organy celne, pozwalają na stwierdzenie, że dług celny powstał już wtedy, gdy towar znajdował się wcześniej w innym miejscu, uważa się, że dług celny powstał w miejscu, co do którego można stwierdzić, że towar znajdował się tam w najwcześniejszej chwili, pozwalającej na stwierdzenie istnienia długu celnego.
3.
Organy celne określone w art. 217 ust. 1 są organami Państwa Członkowskiego, w którym dług celny powstał lub uważa się, że powstał zgodnie z niniejszym artykułem".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 961/1999
z dnia 6 maja 1999 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące rozszerzenia zasad wydanych przez organizacje producentów w sektorze owocowo-warzywnym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 857/1999 [2], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 18 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustanawia warunki, zgodnie z którymi zasady wydane przez organizacje producentów lub stowarzyszenia takich organizacji w sektorze owocowo-warzywnym mogą być rozszerzone na wszystkich producentów działających na konkretnym obszarze gospodarczym; należy przyjąć szczegółowe zasady dotyczące wykonania przepisów tego artykułu.
(2) Artykuł18 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 wymaga, aby wykaz obszarów gospodarczych został przekazany Komisji do zatwierdzenia; Komisja musi być w stanie ocenić wykaz w świetle art. 18 ust. 2.
(3) Artykuł 18 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia ustanawia niektóre warunki dotyczące rozszerzenia tych zasad; art. 18 ust. 3 ustanawia warunki, które organizacje producentów lub stowarzyszenia takich organizacji muszą spełniać, aby mogły być uważane za reprezentatywne; Komisja musi być w stanie ocenić zgodność z tymi warunkami.
(4) Jeżeli zasady, które mają być rozszerzone odnoszą się do wycofania, producenci, którzy nie należą do organizacji producentów powinni być w stanie przeprowadzić wycofanie;
(5) Artykuł 18 ust. 6 wyżej wymienionego rozporządzenia ustanawia warunki, zgodnie z którymi wkłady finansowe mogą być pobierane od producentów, którzy nie należą do organizacji producentów; Komisja musi być w stanie ocenić zgodność z tymi warunkami.
(6) Jeżeli produkty są sprzedawane na pniu, należy jasno określić, które zasady mają być rozszerzone w odniesieniu do, odpowiednio, producentów i nabywców.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2137/84 [3] powinno zostać uchylone.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Powiadomienie przewidziane w art. 18 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 wykazu obszarów gospodarczych określonych w art. 18 ust. 2 tego rozporządzenia obejmuje wszelkie informacje potrzebne do oceny czy warunki ustanowione w art. 18 ust. 2 zostały spełnione.
Artykuł 2
1. Kiedy Państwo Członkowskie powiadamia o zasadach, które wprowadziło jako obowiązujące dla danego produktu oraz obszaru gospodarczego na podstawie art. 18 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w tym samym czasie informuje Komisję o:
a) organizacji producentów lub stowarzyszeniu organizacji, które wystąpiły o rozszerzenie zasad obowiązujących w ich organizacjach;
b) liczbie producentów, którzy należą do takiej organizacji lub stowarzyszenia oraz łącznej liczbie producentów na danym obszarze gospodarczym; informacje takie przekazywane są w odniesieniu do sytuacji panującej w czasie składania wniosku o rozszerzenie zasad;
c) produkcji ogółem na obszarze gospodarczym oraz o wielkości produkcji wprowadzonej do obrotu przez organizację producentów lub stowarzyszenie w trakcie ostatniego roku gospodarczego, dla którego dostępne są dane liczbowe;
d) dacie, od której zasady, które mają być rozszerzone odnosiły się do zainteresowanej organizacji producentów lub stowarzyszenia;
e) dacie, od której rozszerzenie ma obowiązywać oraz okresie stosowania rozszerzenia.
2. Do celów określenia reprezentatywności w rozumieniu art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Państwa Członkowskie ustanawiają warunki, wyłączając:
- producentów, których produkcja jest ukierunkowana głównie na sprzedaż bezpośrednią konsumentom w gospodarstwie lub na obszarze produkcyjnym,
- sprzedaż bezpośrednią określoną w tiret pierwszym,
- produkty dostarczone do przetworzenia, jak określono w art. 18 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 z wyjątkiem sytuacji, gdy przedmiotowe zasady stosuje się wyłącznie lub częściowo do takiego produktu.
Artykuł 3
W wypadku podjęcia decyzji, na podstawie art. 18 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, o rozszerzeniu zasad w sprawie wycofania, zainteresowane Państwa Członkowskie ustalają w tym samym czasie, która organizacja lub organizacje producentów mają być odpowiedzialne za wycofania w imieniu producentów, którzy nie należą do danej organizacji producentów lub stowarzyszenia.
Artykuł 4
Jeżeli Państwo Członkowskie podejmuje decyzję, na podstawie art. 18 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, że producenci, którzy nie należą do organizacji producentów, są odpowiedzialni za wkład finansowy, przesyła Komisji informacje potrzebne do oceny zgodności z warunkami ustanowionymi w art. 18 ust. 6. Informacje takie obejmują w szczególności podstawę, według której obliczany jest wkład oraz jego kwotę jednostkową, beneficjenta lub beneficjentów oraz rodzaj różnych kosztów określonych w art. 18 ust. 6 lit. a) i b).
Artykuł 5
W wypadku podjęcia decyzji o zastosowaniu rozszerzenia na okres przekraczający jeden rok gospodarczy, Państwa Członkowskie sprawdzają, w odniesieniu do każdego roku gospodarczego, czy warunki odnoszące się do reprezentatywności ustanowionej w art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 są nadal przestrzegane w całym okresie stosowania rozszerzenia.
Jeżeli wykryją, że warunki nie są już przestrzegane, niezwłocznie uchylają rozszerzenie z mocą od początku następnego roku gospodarczego.
Niezwłocznie powiadamiają Komisję o każdym takim uchyleniu, które publikowane jest w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
1.
W wypadkach gdy producenci, którzy nie należą do organizacji producentów, sprzedają swoje produkty na pniu, uważa się, że nabywca, do celów zgodności z zasadami określonymi w pkt 1 lit. e) i f) oraz w pkt 3 i 5 załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, wyprodukował ten produkt.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może podjąć decyzję, że zasady wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 inne niż te określone w ust. 1 mogą stać się wiążące dla nabywców, gdy ci ostatni są odpowiedzialni za zarządzanie daną produkcją.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 2137/84 traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 964/1999
z dnia 6 maja 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 861/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do powyższego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określa ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo jest na niej oparta albo która dodaje do niej dodatkowe podziały lub która została ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe, mające na celu stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wymienionymi w kolumnie 2, z przyczyn wymienionych w kolumnie 3;
akceptuje się, że wiążące informacje taryfowe wydane przez władze celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, które nie są zgodne z przepisami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem, mogą być nadal przywoływane przez ich posiadacza na podstawie przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], przez okres trzech miesięcy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wydziału Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej pod kodami CN, określonymi w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Wiążące informacje taryfowe wydane przez władze celne Państw, które nie są zgodne z przepisami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem, mogą być nadal przywoływane na podstawie przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 975/1999
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
ustanawiające wymogi wprowadzania w życie działań współpracy rozwojowej, które przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Należy ustanowić procedury w celu wprowadzania w życie działań współpracy rozwojowej przyczyniających się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności.
(2) Równocześnie z niniejszym rozporządzeniem Rada przyjęła rozporządzenie Rady (WE) nr 976/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiające wymogi wprowadzania w życie działań innych niż działania współpracy rozwojowej, które w ramach wspólnotowej polityki współpracy przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w państwach trzecich [3].
(3) Polityka wspólnotowa w dziedzinie współpracy rozwojowej przyczynia się do osiągnięcia ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności.
(4) Artykuł F.2 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że Unia szanuje podstawowe prawa, zagwarantowane przez Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności podpisaną w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., oraz prawa wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich, jako zasady ogólne prawa wspólnotowego.
(5) Wspólnotowe działania na rzecz wspierania praw człowieka i demokratycznych zasad opierają się na głębokim przekonaniu o uniwersalności i niepodzielności praw człowieka, zasad, które stanowią podstawę międzynarodowego systemu ochrony praw człowieka.
(6) Wspólnotowe działania na rzecz wspierania praw człowieka i demokratycznych zasad są głęboko osadzone na zasadach ogólnych ustanowionych przez Powszechną Deklarację Praw Człowieka, Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Międzynarodowy Paktem Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych.
(7) Wspólnota dostrzega współzależność wszystkich praw człowieka oraz wzajemny wpływ postępu gospodarczego i społecznego oraz postępu w osiąganiu praw obywatelskich i politycznych.
(8) Prawa człowieka w rozumieniu niniejszego rozporządzenia należy rozumieć jako obejmujące poszanowanie dla międzynarodowego prawa humanitarnego, uwzględniając także Konwencje genewskie z 1949 r. wraz z Protokołem dodatkowym z 1977 r. Konwencję dotyczącą statusu uchodźców z 1951 r., Konwencję w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa z 1948 r. oraz pozostałe traktaty międzynarodowe lub prawo zwyczajowe.
(9) Rezolucja w sprawie praw człowieka, demokracji i rozwoju, przyjęta przez Radę i Państwa Członkowskie na posiedzeniu Rady w dniu 28 listopada 1991 r. ustalająca wytyczne, procedury i środki praktyczne mające na celu wspieranie swobód obywatelskich i politycznych, a także praw gospodarczych i społecznych, poprzez przedstawicielski system polityczny oparty na poszanowaniu praw człowieka.
(10) Wspólnotowe działania na rzecz wspierania praw człowieka oraz demokratycznych zasad są wynikiem pozytywnego i konstruktywnego podejścia, w którym prawa człowieka i zasady demokratyczne postrzegane są jako przedmiot wspólnego zainteresowania Wspólnoty i jej partnerów, a także jako przedmiot dialogu, którego wynikiem mogą być środki służące wspieraniu poszanowania tych praw i zasad.
(11) Powyższe pozytywne podejście powinno zostać odzwierciedlone w wykonywaniu środków wspierających demokratyzację, wzmocnienie państwa prawa oraz rozwój pluralistycznego i demokratycznego społeczeństwa obywatelskiego, a także środków budowy zaufania mających na celu zapobieganie konfliktom, wspieranie inicjatyw pokojowych oraz dotykające problemu bezkarności.
(12) Instrumenty finansowe wykorzystywane do wspierania pozytywnych działań poszczególnych państw powinny być wykorzystywane w sposób zgodny z programami regionalnymi i powiązane z pozostałymi instrumentami rozwoju, tak aby maksymalnie zwiększyć ich wpływ i skuteczność.
(13) Konieczne jest również zagwarantowanie, aby powyższe działania były zgodne z polityką zagraniczną Unii Europejskiej jako całości, z uwzględnieniem wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
(14) Powyższe działania powinny w szczególności koncentrować się na dyskryminowanych lub cierpiących z powodu ubóstwa lub niekorzystnej sytuacji społecznej dzieciach, kobietach, uchodźcach, migrantach, mniejszościach, wysiedleńcach, ludności rdzennej, więźniach oraz ofiarach tortur.
(15) Wsparcie Wspólnoty dla demokratyzacji i przestrzegania zasady państwa prawa w systemie politycznym szanującym podstawowe wolności jednostek, pomaga w realizacji celów ustanowionych w porozumieniach zawartych przez Wspólnotę i jej partnerów, wśród których to celów poszanowanie praw człowieka i zasady demokratyczne stanowią istotny element stosunków między stronami.
(16) Jakość, wpływ oraz ciągłość działania należy w szczególności chronić poprzez zapewnienie wieloletnich programów wspierania praw człowieka i demokratycznych zasad we współpracy z władzami każdego z państw, z uwzględnieniem ich szczególnych potrzeb.
(17) Skuteczne i konsekwentne działanie wymaga uwzględnienia szczególnych cech działań na rzecz praw człowieka i demokratycznych zasad oraz odzwierciedlenia tych cech w ramach tworzenia elastycznych, przejrzystych i sprawnych procedur decyzyjnych w zakresie finansowania działań i projektów w tej dziedzinie.
(18) Wspólnota powinna być w stanie szybko reagować na wystąpienie nagłych zagrożeń lub sytuacji szczególnej wagi tak, aby podnosić wiarygodność i skuteczność swojego zaangażowania na rzecz wspierania praw człowieka i demokratycznych zasad w państwach, w których występują takie sytuacje.
(19) Procedury przyznawania pomocy oraz oceny projektów powinny w szczególności uwzględniać szczególny charakter odbiorców wsparcia udzielanego przez Wspólnotę w tej dziedzinie, a mianowicie niedochodowy charakter ich działalności, ryzyko ponoszone przez członków, którzy w wielu przypadkach są wolontariuszami, niekiedy wrogie środowisko, w którym działają oraz pole manewru ograniczone posiadanymi przez nich środkami własnymi.
(20) Rozwój społeczeństwa obywatelskiego musi pociągać za sobą powstawanie i organizowanie się nowych graczy w tym kontekście może okazać się konieczne, aby w państwach trzecich będących beneficjentami Wspólnota zapewniła wsparcie finansowe partnerom niemającym żadnego wcześniejszego doświadczenia w tej dziedzinie.
(21) Decyzje o finansowaniu projektów służących wspieraniu praw człowieka i zasad demokratycznych powinny być podejmowane bezstronnie, bez rasowej, religijnej, kulturowej, społecznej, etnicznej dyskryminacji organów otrzymujących wsparcie Wspólnoty oraz osób lub grup, do których skierowane są wspierane projekty, a także nie mogą wynikać ze względów politycznych.
(22) Należy ustanowić procedury wdrażania i administrowania pomocą na rzecz wspierania praw człowieka i demokratycznych zasad z ogólnego budżetu Wspólnoty.
(23) Finansowa kwota referencyjna, w rozumieniu ust. 2 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r. [4] zawarta w niniejszym rozporządzeniu obejmuje cały okres trwania programu, co nie wpływa na kompetencje władz budżetowych sformułowane w Traktacie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Cele
Artykuł 1
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie procedur wykonywania wspólnotowych działań, które, w ramach wspólnotowej polityki w dziedzinie współpracy rozwojowej, przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności.
Działania określone w niniejszym rozporządzeniu są wykonywane na terytorium krajów rozwijających się lub odnoszą się bezpośrednio do sytuacji w nich powstałych.
Artykuł 2
W granicach art. 1 oraz zgodnie z polityką zagraniczną Unii Europejskiej jako całości Wspólnota Europejska zapewnia techniczną i finansową pomoc działaniom mającym na celu:
1) wspieranie i obronę praw człowieka i podstawowych wolności ogłoszonych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i pozostałych instrumentach międzynarodowych odnoszących się do rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa, w szczególności:
a) wspieranie i ochronę praw obywatelskich i politycznych;
b) wspieranie i ochronę praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych;
c) wspieranie i ochronę praw człowieka w odniesieniu do dyskryminowanych lub cierpiących z powodu ubóstwa lub niekorzystnej sytuacji społecznej, mające przyczynić się do zmniejszenia ubóstwa i wykluczenia społecznego;
d) wspieranie mniejszości, grup etnicznych i ludności autochtonicznej;
e) wspieranie lokalnych, narodowych, regionalnych i międzynarodowych instytucji, włączając w to organizacje pozarządowe, zaangażowanych w ochronę, wspieranie lub obronę praw człowieka;
f) wspieranie ośrodków rehabilitacyjnych dla ofiar tortur oraz organizacji oferujących konkretną pomoc ofiarom łamania praw człowieka lub pomagających poprawiać warunki w miejscach, w których znajdują się osoby pozbawione wolności, w celu zapobiegania torturom lub niewłaściwemu traktowaniu;
g) wspieranie oświaty, kształcenia i podnoszenia świadomości w dziedzinie praw człowieka;
h) wspieranie działań służących monitorowaniu praw człowieka, włączając w to kształcenie obserwatorów;
i) promowanie równości szans i praktyk niedyskryminacyjnych, włączając w to środki służące zwalczaniu rasizmu i ksenofobii;
j) wspieranie i ochronę podstawowych wolności wymienionych w Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych, w szczególności wolności opinii, wolności wyrażania opinii, wolności sumienia i prawa posługiwania się własnym językiem;
2) wspieranie procesów demokratyzacji, w szczególności:
a) wspieranie i wzmacnianie państwa prawa, w szczególności poprzez podtrzymywanie niezależności władzy sądowniczej i jej wzmacnianie, a także wspieranie humanitarnego systemu więziennictwa; wspieranie reformy konstytucyjnej i ustawodawczej; wspieranie inicjatyw na rzecz zniesienia kary śmierci;
b) wspieranie podziału władz, w szczególności niezależności władzy sądowniczej i władzy ustawodawczej od władzy wykonawczej, a także wspieranie reform instytucjonalnych;
c) promowanie pluralizmu, zarówno w sferze polityki, jak i w sferze społeczeństwa obywatelskiego, poprzez wzmocnienie instytucji niezbędnych do utrzymania pluralistycznego charakteru tego społeczeństwa, włączając organizacje pozarządowe, a także poprzez wspieranie niezależnych i odpowiedzialnych mediów oraz wspieranie wolnej prasy i poszanowania wolności zrzeszania się oraz wolności zgromadzeń;
d) wspieranie praktyk dobrych rządów, w szczególności poprzez wspieranie odpowiedzialności administracyjnej oraz zapobieganie i zwalczanie korupcji;
e) wspieranie udziału obywateli w procesie podejmowania decyzji na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, w szczególności poprzez promowanie równego udziału mężczyzn i kobiet w społeczeństwie obywatelskim, życiu gospodarczym i w polityce;
f) wspieranie procesów wyborczych, w szczególności poprzez wspieranie niezależnych Komisji wyborczych, udzielanie pomocy materialnej, technicznej i prawnej w przygotowaniu wyborów, w tym list wyborczych, podejmowanie środków w celu wspierania udziału poszczególnych grup, szczególnie kobiet, w procesie wyborczym oraz kształcenie obserwatorów;
g) wspieranie krajowych wysiłków na rzecz oddzielenia funkcji cywilnych i wojskowych, kształcenia personelu cywilnego i wojskowego oraz podnoszenia ich świadomości praw człowieka;
3) wspieranie działań służących wspieraniu poszanowania praw człowieka i demokratyzacji poprzez zapobieganie konfliktom i zajmowanie się ich skutkami, w ścisłej współpracy z właściwymi organami, w szczególności:
a) wspieranie rozwoju strukturalnego, włączając w to utworzenie lokalnego systemu wczesnego ostrzegania;
b) wspieranie środków mających na celu wyrównywanie szans i zacieranie podziałów między grupami o różnej tożsamości;
c) wspieranie środków ułatwiających pokojowe godzenie interesów grupowych, włączając w to wsparcie dla środków wzmacniania zdolności, w odniesieniu do praw człowieka i demokratyzacji, w celu zapobiegania konfliktom i przywracaniu spokoju społecznego;
d) wspieranie międzynarodowego prawa humanitarnego oraz jego przestrzegania przez wszystkie strony konfliktu;
e) wspieranie organizacji międzynarodowych, regionalnych lub lokalnych, włączając w to organizacje pozarządowe, zaangażowanych w zapobieganie, rozwiązywanie oraz usuwanie skutków konfliktów, włączając w to wsparcie dla ustanawiania międzynarodowych trybunałów karnych ad hoc oraz utworzenia stałego międzynarodowego trybunału karnego oraz wsparcie i pomoc dla ofiar naruszeń praw człowieka.
Artykuł 3
Wsparcie Wspólnoty dla powyższych celów może obejmować finansowanie:
1. kampanii służących podnoszeniu świadomości, informowaniu oraz kształceniu zaangażowanych instytucji i społeczeństwa;
2. środków niezbędnych do identyfikacji i przygotowania projektów, a mianowicie:
a) identyfikacji projektu i studium jego wykonalności;
b) wymiany między organizacjami europejskimi i instytucjami w państwach trzecich wiedzy technicznej oraz doświadczeń;
c) kosztów wynikających z procedur przetargowych, w szczególności w związku z oceną ofert przetargowych oraz przygotowaniem dokumentów dotyczących projektu;
d) finansowanie ogólnych studiów dotyczących działań Wspólnoty z zakresu niniejszego rozporządzenia;
3. realizacji projektów:
a) pomocy technicznej, oraz delegowania personelu zewnętrznego i personelu miejscowego, pomagających w realizacji projektów;
b) zakupu i/lub dostaw wszelkich produktów albo sprzętu ściśle niezbędnego do realizacji działań, włączając w to, w sytuacjach wyjątkowych i gdy będzie to należycie uzasadnione, zakup lub wynajem nieruchomości;
c) gdy jest to stosowne, przedsięwzięcia do celów podkreślenia wspólnotowego charakteru tych działań;
4. środków służących monitorowaniu, kontroli oraz ocenie działań Wspólnoty;
5. przedsięwzięć służących wyjaśnianiu celów i rezultatów prowadzonych działań społeczeństwu w zainteresowanych państwach oraz pomocy administracyjnej i technicznej służącej wzajemnym korzyściom Komisji i beneficjenta.
ROZDZIAŁ II
Procedury realizacji pomocy
Artykuł 4
1.
Partnerami uprawnionymi do finansowania na podstawie niniejszego rozporządzenia są organizacje regionalne i międzynarodowe, organizacje pozarządowe, krajowe, regionalne i lokalne władze i agencje publiczne, organizacje wspólnotowe oraz jednostki sektora publicznego i prywatnego, a także podmioty gospodarcze.
2.
Działania finansowane przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia są realizowane przez Komisję na wniosek partnera określonego w ust. 1 lub z własnej inicjatywy Komisji.
Artykuł 5
Uprawnionymi do otrzymania pomocy wspólnotowej są partnerzy określeni w art. 4 ust. 1, mający swoją główną siedzibę w państwie trzecim uprawnionym do otrzymania pomocy wspólnotowej na podstawie niniejszego rozporządzenia lub w Państwie Członkowskim Wspólnoty. Siedziba powinna być rzeczywistym ośrodkiem decyzyjnym dla wszystkich działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Wyjątkowo siedziba może znajdować się w innym państwie trzecim.
Artykuł 6
Niezależnie od otoczenia instytucjonalnego i politycznego, w którym działają partnerzy określeni w art. 4 ust. 1 przy określaniu zdolności instytucji do otrzymania finansowania Wspólnoty rozpatruje się w szczególności następujące czynniki:
a) zaangażowanie danej instytucji w obronę, przestrzeganie i wspieranie praw człowieka oraz zasad demokratycznych w niedyskryminujący sposób;
b) doświadczenie danej instytucji w dziedzinie wspierania praw człowieka oraz zasad demokratycznych;
c) zdolności administracyjne danej instytucji oraz zdolności do zarządzania finansami;
d) techniczną i logistyczną zdolność danej instytucji do przeprowadzania planowanych przedsięwzięć;
e) w przypadku gdy będzie to miało zastosowanie, wyniki wszelkich realizowanych wcześniej działań, w szczególności finansowanych przez Wspólnotę;
f) zdolność danej instytucji do budowania roboczych relacji z pozostałymi uczestnikami społeczeństwa obywatelskiego w zainteresowanym państwie trzecim oraz do bezpośredniego wspierania lokalnych organizacji odpowiedzialnych w ramach struktur społeczeństwa obywatelskiego.
Artykuł 7
1.
Pomocy nie przyznaje się partnerom określonym w art. 4 ust. 1 do czasu, gdy nie zobowiążą się przestrzegać ustanowionych przez Komisję warunków podziału i realizacji pomocy, które także nakłada się na nich w drodze umowy.
2.
Działania wspierane przez Wspólnotę są realizowane zgodnie z celami ustanowionymi w decyzji finansowej Komisji.
3.
Finansowanie przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia przyjmuje postać dotacji.
4.
W przypadku gdy działania finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia są przedmiotem porozumień finansowych między Wspólnotą i państwami otrzymującymi wsparcie, w porozumieniach takich postanawia się, że podatki, opłaty i należności celne nie mogą być płacone przez Wspólnotę.
Artykuł 8
1.
Udział w zaproszeniach do przetargów oraz udzielaniu zamówień jest otwarty na równych warunkach dla osób fizycznych lub prawnych z państw otrzymujących wsparcie oraz z Państw Członkowskich.
W sytuacjach wyjątkowych i należycie uzasadnionych może to zostać rozszerzone na pozostałe państwa.
2.
Dostawy mogą pochodzić z Państw Członkowskich lub z państw otrzymujących wsparcie.
W sytuacjach wyjątkowych i należycie uzasadnionych mogą pochodzić z pozostałych państw.
Artykuł 9
1.
Mając na względzie spójność i komplementarność oraz w celu maksymalizowania ogólnej skuteczności działań, Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, może podjąć wszelkie konieczne środki koordynacji.
2.
W każdym przypadku, w celach określonych w ust. 1, Komisja sprzyja:
a) wprowadzeniu systemu wymiany i systematycznego analizowania informacji o działaniach finansowanych lub rozpatrywanych do finansowania przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie;
b) koordynacji realizacji działań w miejscu ich prowadzenia, poprzez regularne spotkania w celu wymiany informacji między przedstawicielami Komisji i Państw Członkowskich w kraju otrzymującym wsparcie;
c) promowaniu spójnego podejścia do pomocy humanitarnej oraz, jeśli tylko jest to możliwe, integracji ochrony praw człowieka w ramach pomocy humanitarnej.
ROZDZIAŁ III
Procedury realizacji działań
Artykuł 10
Finansowa kwota referencyjna na realizację niniejszego rozporządzenia w okresie od 1999 r. do 2004 r. wynosi 260 milionów EUR.
Wartość rocznych środków przyznanych zostanie zatwierdzona przez władze budżetowe w ramach limitów Perspektywy finansowej.
Artykuł 11
Komisja planuje, szacuje, decyduje oraz administruje, monitoruje i ocenia działania na podstawie niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurami budżetowymi i pozostałymi obowiązującymi procedurami.
Komisja określa warunki podziału, mobilizowania i realizacji pomocy udzielanej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2 Komisja przyjmuje:
- decyzje w sprawie działań, których finansowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia przekracza 1 milion EUR oraz wszelkie zmiany takich działań skutkujące podniesieniem pierwotnie zatwierdzonej sumy o więcej niż 20 %,
- programy mające na celu zapewnienie spójnych ram dla działań podejmowanych w danym kraju lub regionie, lub w specyficznej dziedzinie, w przypadku gdy skala i złożoność identyfikowanych potrzeb jest taka, że jest prawdopodobne, iż będą one kontynuowane.
2.
Komisja informuje komitet wymieniony w art. 13 o decyzjach finansowych, które zamierza podjąć w przypadku projektów oraz programów o koszcie niższym niż 1 milion EUR.
Zawiadomienie następuje najpóźniej na tydzień przed podjęciem danej decyzji.
Artykuł 13
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Praw Człowieka i Demokracji, zwany dalej "Komitetem", złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
W przypadku gdy inny przepis odnosi się do niniejszego artykułu, przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określone w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które należy podjąć.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia propozycji Radzie, Rada nie podejmie działania, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 14
1.
Komisja może finansować nadzwyczajne środki do maksymalnej wysokości 2 milionów EUR.
Nadzwyczajne środki uznaje się za niezbędne w przypadku pilnej i nieprzewidywalnej potrzeby powstałej w wyniku nagłego wstrzymania procesów demokratycznych, wystąpienia sytuacji kryzysowej lub wyjątkowego i bezpośredniego zagrożenia dotyczącego całej lub części ludności kraju i stanowiącego poważne zagrożenie dla podstawowych praw i wolności jednostki.
2.
W przypadku gdy działania spełniają niniejsze warunki, Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, realizuje działania w sposób najbardziej skuteczny.
Państwa Członkowskie w ciągu pięciu dni roboczych mogą składać wszelkie zastrzeżenia.
W przypadku złożenia jakichkolwiek zastrzeżeń, Komitet określony w art. 13, bada zagadnienie na swoim najbliższym posiedzeniu.
3.
Komisja informuje Komitet określony w art. 13, na jego najbliższym posiedzeniu, o wszelkich działaniach w sytuacji zagrożenia podjętych zgodnie z niniejszymi przepisami.
Artykuł 15
Komitet może zbadać każde ogólne lub szczegółowe zagadnienie dotyczące pomocy wspólnotowej w niniejszej dziedzinie oraz spełnia użyteczną funkcję jako instrument poprawy spójności działań Unii Europejskiej w dziedzinie praw człowieka i demokratyzacji względem państw trzecich.
Komitet corocznie bada plany na następny rok budżetowy lub omawia ogólne wytyczne dla działań, podejmowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia w kolejnym roku.
Artykuł 16
1.
Komisja regularnie ocenia działania finansowane przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia w celu stwierdzenia czy osiągnęły one założone cele oraz w celu ustanowienia wytycznych służących poprawie skuteczności kolejnych działań.
Komisja przedstawia Komitetowi podsumowanie przeprowadzonych działań oceniających, które Komitet może zbadać, gdy uzna to z konieczne.
Sprawozdania z przeprowadzonej oceny są dostępne dla Państw Członkowskich na ich wniosek.
2.
Na wniosek Państw Członkowskich, Komisja może także, wspólnie z tymi państwami, przeprowadzać ocenę wyników działań i programów Wspólnoty prowadzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 17
Wszelkie umowy lub porozumienia finansowe zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny w szczególności stwierdzać, że Komisja oraz Trybunał Obrachunkowy są uprawnione do dokonywania kontroli w miejscu realizacji objętych nimi działań oraz w siedzibach partnerów określonych w art. 4 ust. 1, zgodnie ze zwykłymi procedurami ustanowionymi przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów, w szczególności rozporządzenia finansowego, które ma zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 18
1.
W terminie miesiąca od podjęcia decyzji Komisja informuje Państwa Członkowskie o zatwierdzonych działaniach i projektach, wskazując kwoty, charakter działań, kraj otrzymujący wsparcie oraz zaangażowanych w to partnerów.
2.
Z końcem każdego roku budżetowego Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie roczne wraz z podsumowaniem działań sfinansowanych w trakcie danego roku.
Podsumowanie zawiera informacje dotyczące partnerów, z którymi realizowano działania określone w art. 1.
Sprawozdanie zawiera także przegląd wszelkich zewnętrznych działań oceniających, które mogły być przeprowadzone, a także, gdy jest to właściwe, propozycje konkretnych działań.
Artykuł 19
Po trzech latach od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ogólną ocenę działań finansowanych przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia, która może być uzupełniona o odpowiednie propozycje odnoszące się do przyszłości niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 976/1999
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
ustanawiające wymogi wprowadzania w życie działań wspólnotowych innych niż działania współpracy na rzecz rozwoju, które w ramach wspólnotowej polityki współpracy przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w państwach trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Należy ustanowić procedury w celu wprowadzania w życie działań wspólnotowych innych niż działania współpracy na rzecz rozwoju, które w ramach wspólnotowej polityki współpracy w państwach trzecich, przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w państwach trzecich.
(2) Równocześnie z niniejszym rozporządzeniem, Rada przyjęła rozporządzenie Rady (WE) nr 975/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiające wymogi w celu wprowadzania w życie działań współpracy na rzecz rozwoju, które przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności [3].
(3) W ramach obecnych programów w zakresie współpracy z państwami trzecimi, w tym Tacis, Phare, MEDA oraz rozporządzenia w sprawie odbudowy Bośni i Hercegowiny, a także z uwagi na przyszłość współpracy wdrażanej na mocy art. 235 Traktatu WE, konieczne jest podjęcie działań przyczyniających się do osiągnięcia ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w państwach trzecich.
(4) Artykuł F.2 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że Unia szanuje prawa podstawowe, zagwarantowane w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie 4 listopada 1950 roku, oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich jako zasady ogólne prawa wspólnotowego.
(5) Wspólnotowe działania na rzecz wspierania praw człowieka i demokratycznych zasad opierają się na głębokim przekonaniu o uniwersalności i niepodzielności praw człowieka, zasad, które stanowią podstawę międzynarodowego systemu ochrony praw człowieka.
(6) Wspólnotowe działania na rzecz wspierania praw człowieka i demokratycznych zasad są głęboko osadzone na zasadach ogólnych ustanowionych przez Powszechną Deklarację praw człowieka, Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych oraz Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych.
(7) Wspólnota dostrzega współzależność wszystkich praw człowieka oraz wzajemny wpływ postępu gospodarczego i społecznego oraz postępu w osiąganiu praw obywatelskich i politycznych.
(8) Prawa człowieka w rozumieniu niniejszego rozporządzenia należy rozumieć jako obejmujące poszanowanie dla międzynarodowego prawa humanitarnego, uwzględniając także Konwencję genewską z 1949 r. wraz z Protokołem dodatkowym z 1977 r., Konwencję dotyczącą statusu uchodźców z 1951 r. Konwencję w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa z 1948 r. oraz pozostałe traktaty międzynarodowe lub prawo zwyczajowe.
(9) Rezolucja w sprawie praw człowieka, demokracji i rozwoju, przyjęta przez Radę i Państwa Członkowskie na posiedzeniu Rady w dniu 28 listopada 1991 r., ustalająca wytyczne, procedury i środki praktyczne mające na celu wspieranie swobód obywatelskich i politycznych, a także praw gospodarczych i społecznych, poprzez przedstawicielski system polityczny oparty na poszanowaniu praw człowieka.
(10) Wspólnotowe działania na rzecz wspierania praw człowieka oraz demokratycznych zasad są wynikiem pozytywnego i konstruktywnego podejścia, w którym prawa człowieka i zasady demokratyczne postrzegane są jako przedmiot wspólnego zainteresowania Wspólnoty i jej partnerów, a także jako przedmiot dialogu, którego wynikiem mogą być środki służące wspieraniu poszanowania tych praw i zasad.
(11) Powyższe pozytywne podejście powinno zostać odzwierciedlone w wykonywaniu środków wspierających demokratyzację, wzmocnienie państwa prawa oraz rozwój pluralistycznego i demokratycznego społeczeństwa obywatelskiego, a także środków budowy zaufania, mających na celu zapobieganie konfliktom, wspieranie inicjatyw pokojowych oraz dotykające problemu bezkarności.
(12) Instrumenty finansowe wykorzystywane do wspierania pozytywnych działań poszczególnych państw powinny być wykorzystywane w sposób zgodny z programami regionalnymi i powiązane z pozostałymi instrumentami rozwoju tak, aby maksymalnie zwiększyć ich wpływ i skuteczność.
(13) Konieczne jest również zagwarantowanie, aby powyższe działania były zgodne z polityką zagraniczną Unii Europejskiej jako całości, z uwzględnieniem wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
(14) Powyższe działania powinny w szczególności koncentrować się na dyskryminowanych lub cierpiących z powodu ubóstwa lub krzywd dzieciach, kobietach, uchodźcach, migrantach, mniejszościach, wysiedleńcach, ludności rdzennej, więźniach oraz ofiarach tortur.
(15) Wsparcie Wspólnoty dla demokratyzacji i przestrzegania zasady państwa prawa w systemie politycznym, szanującym podstawowe wolności jednostek, pomaga w realizacji celów ustanowionych w porozumieniach zawartych przez Wspólnotę i jej partnerów, wśród których to celów poszanowanie praw człowieka i zasady demokratyczne stanowią istotny element stosunków między stronami.
(16) Jakość, wpływ oraz ciągłość działania należy w szczególności chronić poprzez zapewnienie wieloletnich programów wspierania praw człowieka i demokratycznych zasad we współpracy z organami każdego z państw, z uwzględnieniem ich szczególnych potrzeb.
(17) Skuteczne i konsekwentne działanie wymaga uwzględnienia szczególnych cech działań na rzecz praw człowieka i demokratycznych zasad oraz odzwierciedlenia tych cech w ramach tworzenia elastycznych, przejrzystych i sprawnych procedur decyzyjnych w zakresie finansowania działań i projektów w tej dziedzinie.
(18) Wspólnota powinna być w stanie szybko reagować na wystąpienie nagłych zagrożeń lub sytuacji szczególnej wagi tak, aby podnosić wiarygodność i skuteczność swojego zaangażowania na rzecz wspierania praw człowieka i demokratycznych zasad w państwach, w których występują takie sytuacje.
(19) Procedury przyznawania pomocy oraz oceny projektów powinny w szczególności uwzględniać szczególny charakter odbiorców wsparcia udzielanego przez Wspólnotę w tej dziedzinie, a mianowicie niedochodowy charakter ich działalności, ryzyko ponoszone przez członków, którzy w wielu przypadkach są wolontariuszami, niekiedy wrogie środowisko, w którym działają oraz pole manewru ograniczone posiadanymi przez nich środkami własnymi.
(20) Rozwój społeczeństwa obywatelskiego musi pociągać za sobą powstawanie i organizowanie się nowych graczy; w tym kontekście może okazać się konieczne, aby w państwach trzecich będących beneficjentami, Wspólnota zapewniła wsparcie finansowe partnerom niemającym żadnego wcześniejszego doświadczenia w tej dziedzinie.
(21) Decyzje o finansowaniu projektów, służących wspieraniu praw człowieka i zasad demokratycznych, powinny być podejmowane bezstronnie, bez rasowej, religijnej, kulturowej, społecznej i etnicznej dyskryminacji organów otrzymujących wsparcie Wspólnoty oraz osób lub grup, do których skierowane są wspierane projekty, a także nie mogą wynikać ze względów politycznych.
(22) Należy ustanowić sposoby wykonania i zarządzania pomocą na rzecz wspierania praw człowieka i zasad demokratycznych finansowanych z ogólnego budżetu Wspólnoty.
(23) Wdrażanie powyższych działań prawdopodobnie pomoże osiągnąć cele Wspólnoty; do celów przyjęcia niniejszego rozporządzenia Traktat nie przewiduje innych kompetencji niż określone w art. 235.
(24) Finansowa kwota odniesienia, w rozumieniu pkt 2 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r. [4] zawarta w niniejszym rozporządzeniu, obejmuje cały okres trwania programu, co nie wpływa na kompetencje władz budżetowych sformułowane w Traktacie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
Cele
Artykuł 1
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie procedur wykonywania działań wspólnotowych, które w ramach wspólnotowej polityki w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności.
Działania określone w niniejszym rozporządzeniu są wykonywane na terytorium państw trzecich lub odnoszą się bezpośrednio do sytuacji w nich powstałych.
Artykuł 2
Procedury ustanowione w niniejszym rozporządzeniu dotyczą działań w dziedzinach objętych art. 3 i 4, wdrażanych w ramach obecnych programów dotyczących współpracy z państwami trzecimi, w tym Tacis [5], Phare [6], MEDA [7] oraz rozporządzeniach dotyczących Bośni i Hercegowiny [8], a także wszelkich przyszłych działań w zakresie współpracy Wspólnoty z państwami trzecimi w tych dziedzinach, innych niż działania podejmowane w zakresie współpracy na rzecz rozwoju podejmowanych na podstawie art. 235 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 3
W granicach art. 1 i 2 oraz zgodnie z całością polityki zagranicznej Unii Europejskiej, Wspólnota Europejska zapewnia techniczną i finansową pomoc działaniom mającym na celu:
1) wspieranie i obronę praw człowieka oraz podstawowych wolności ogłoszonych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i pozostałych dokumentach międzynarodowych odnoszących się do rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa, w szczególności:
a) wspieranie i ochronę praw obywatelskich i politycznych;
b) wspieranie i ochronę praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych;
c) wspieranie i ochronę praw podstawowych osób dyskryminowanych lub cierpiących z powodu ubóstwa lub krzywd, mające przyczynić się do zmniejszenia ubóstwa i wykluczenia społecznego;
d) wspieranie mniejszości, grup etnicznych i ludności autochtonicznej;
e) wspieranie lokalnych, narodowych, regionalnych i międzynarodowych instytucji, łącznie z organizacjami pozarządowymi, zaangażowanymi w ochronę, wspieranie lub obronę praw człowieka;
f) wspieranie ośrodków rehabilitacyjnych dla ofiar tortur oraz organizacji oferujących konkretną pomoc ofiarom łamania praw człowieka lub przyczynianie się do poprawy warunków w miejscach, w których znajdują się osoby pozbawione wolności, w celu zapobiegania torturom lub niewłaściwemu traktowaniu;
g) wspieranie edukacji, kształcenia i podnoszenia świadomości w dziedzinie praw człowieka;
h) wspieranie działań służących monitorowaniu praw człowieka, włączając w to kształcenie obserwatorów;
i) promowanie równości szans i praktyk niedyskryminacyjnych, łącznie ze środkami zwalczania rasizm i ksenofobię;
j) wspieranie i ochronę podstawowych wolności wymienionych w Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych, w szczególności wolności wyrażania opinii, wolności sumienia i prawa posługiwania się własnym językiem;
2) wspieranie procesów demokratyzacyjnych, w szczególności:
a) wspieranie i wzmacnianie państwa prawa, w szczególności poprzez podtrzymywanie niezależności władzy sądowniczej i jej wzmacnianie, a także wspieranie humanitarnego systemu więziennictwa; wspieranie reformy konstytucyjnej i ustawodawczej; wspieranie inicjatyw na rzecz zniesienia kary śmierci;
b) wspieranie podziału władz, w szczególności niezależności władzy sądowniczej i władzy ustawodawczej od władzy wykonawczej, a także wspieranie reform instytucjonalnych;
c) promowanie pluralizmu, zarówno w sferze polityki, jak i w sferze społeczeństwa obywatelskiego, poprzez wzmocnienie instytucji niezbędnych do utrzymania pluralistycznego charakteru tego społeczeństwa, włączając organizacje pozarządowe, a także poprzez wspieranie niezależnych i odpowiedzialnych mediów oraz wspieranie wolnej prasy i poszanowania wolności zrzeszania się oraz zgromadzeń;
d) promowanie praktyk dobrych rządów, w szczególności poprzez wspieranie odpowiedzialności administracyjnej oraz zapobieganie i zwalczanie korupcji;
e) wspieranie udziału obywateli w procesie podejmowania decyzji na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, w szczególności poprzez promowanie równego udziału mężczyzn i kobiet w społeczeństwie obywatelskim, życiu gospodarczym i w polityce;
f) wspieranie procesów wyborczych, w szczególności poprzez wspieranie niezależnych Komisji wyborczych, udzielanie pomocy materialnej, technicznej i prawnej w przygotowaniu wyborów, w tym list wyborczych, podejmowanie środków w celu wspierania udziału poszczególnych grup, szczególnie kobiet, w procesie wyborczym oraz kształcenie obserwatorów;
g) wspieranie krajowych wysiłków w celu oddzielenia funkcji cywilnych i wojskowych, uwrażliwianie i kształcenie personelu cywilnego i wojskowego w zakresie poszanowania praw człowieka;
3) wspieranie działań służących wspieraniu poszanowania praw człowieka i demokratyzacji poprzez zapobieganie konfliktom i zajmowanie się ich skutkami, w ścisłej współpracy z właściwymi organami, w szczególności:
a) wspieranie wzmacniania zdolności, włączając w to utworzenie lokalnego systemu wczesnego ostrzegania;
b) wspieranie środków mających na celu wyrównywanie szans i zacieranie podziałów miedzy grupami o różnej tożsamości;
c) wspieranie środków ułatwiających pokojowe godzenie interesów grupowych, włączając w to wsparcie dla środków wzmacniania zdolności, w odniesieniu do praw człowieka i demokratyzacji, w celu zapobiegania konfliktom i przywracaniu pokoju społecznego;
d) promowanie międzynarodowego prawa humanitarnego oraz jego przestrzegania przez wszystkie strony konfliktu;
e) wspieranie organizacji międzynarodowych, regionalnych lub lokalnych, włączając w to organizacje pozarządowe, zaangażowanych w zapobieganie, rozwiązywanie oraz usuwanie skutków konfliktów, włączając w to wsparcie dla ustanawiania międzynarodowych trybunałów karnych ad hoc oraz utworzenia stałego międzynarodowego trybunału karnego, oraz wsparcie i pomoc dla ofiar łamania praw człowieka.
Artykuł 3
Wsparcie Wspólnoty przeznaczone na powyższe cele może obejmować finansowanie:
1) kampanii służących podnoszeniu świadomości, informowaniu oraz kształceniu zaangażowanych instytucji i społeczeństwa;
2) środków niezbędnych do identyfikacji i przygotowania projektów, a mianowicie:
a) identyfikacji projektu i studium jego wykonalności;
b) wymiany między organizacjami europejskimi i instytucjami w państwach trzecich technicznego wiedzy technicznej oraz doświadczeń;
c) kosztów wynikających z procedur przetargowych, w szczególności w związku z oceną ofert przetargowych oraz przygotowaniem dokumentów dotyczących projektu;
d) finansowanie ogólnych studiów dotyczących działań Wspólnoty z zakresu niniejszego rozporządzenia;
3) realizacji projektów dotyczących:
a) pomocy technicznej, oraz delegowania personelu zewnętrznego i personelu miejscowego, pomagających w realizacji projektów;
b) zakupu i/lub dostaw wszelkich produktów albo sprzętu ściśle niezbędnego do realizacji działań, włączając w to, w sytuacjach wyjątkowych i gdy będzie to należycie uzasadnione, zakup lub wynajem nieruchomości;
c) w danym przypadku, środków służących podkreśleniu wspólnotowego charakteru tych działań;
4) środków służących monitorowaniu, kontroli oraz ocenie działań Wspólnoty;
5) przedsięwzięć służących wyjaśnianiu celów i efektów prowadzonych działań społeczeństwu w zainteresowanych państwach oraz pomocy administracyjnej i technicznej służącej wzajemnym korzyściom Komisji i beneficjenta.
ROZDZIAŁ II
Procedury wykonywania pomocy
Artykuł 5
1.
Partnerami uprawnionymi do finansowania na podstawie niniejszego rozporządzenia są organizacje regionalne i międzynarodowe, organizacje pozarządowe, krajowe, regionalne i lokalne władze i agencje publiczne, organizacje wspólnotowe oraz jednostki sektora publicznego i prywatnego, a także podmioty gospodarcze.
2.
Działania finansowane przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia są realizowane przez Komisję na wniosek partnera określonego w ust. 1 lub z własnej inicjatywy Komisji.
Artykuł 6
Uprawnionymi do otrzymania pomocy wspólnotowej są partnerzy wymienieni w art. 5 ust. 1, mający swoją główną siedzibę w państwie trzecim uprawnionym do otrzymania pomocy wspólnotowej na podstawie niniejszego rozporządzenia lub w Państwie Członkowskim Wspólnoty. Siedziba powinna być rzeczywistym środkiem decyzyjnym dla wszystkich działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Wyjątkowo siedziba może znajdować się w innym państwie trzecim.
Artykuł 7
Niezależnie od otoczenia instytucjonalnego i politycznego, w którym działają partnerzy wymienieni w art. 5 ust. 1, przy określaniu zdolności instytucji do otrzymania finansowania Wspólnoty rozpatruje się w szczególności następujące czynniki:
a) zaangażowanie danej instytucji w obronę, przestrzeganie i wspieranie praw człowieka oraz zasad demokratycznych w niedyskryminujący sposób;
b) doświadczenie danej instytucji w dziedzinie wspierania praw człowieka oraz zasad demokratycznych;
c) zdolności administracyjne danej instytucji oraz zdolności do zarządzania finansami;
d) techniczną i logistyczną zdolność danej instytucji do przeprowadzenia planowanych przedsięwzięć;
e) w danym przypadku, wyniki wszelkich realizowanych wcześniej działań, w szczególności finansowanych przez Wspólnotę;
f) zdolność danej instytucji do budowania roboczych relacji z pozostałymi uczestnikami społeczeństwa obywatelskiego w zainteresowanym państwie trzecim oraz do bezpośredniego wspierania lokalnych organizacji odpowiedzialnych w ramach struktur społeczeństwa obywatelskiego.
Artykuł 8
1.
Pomocy nie przyznaje się partnerom określonym w art. 5 ust. 1 do czasu, gdy nie zobowiążą się przestrzegać ustanowionych przez Komisję warunków podziału i realizacji pomocy, które także nakłada się na nich w drodze umowy.
2.
Działania wspierane przez Wspólnotę są realizowane zgodnie z celami ustanowionymi w decyzji finansowej Komisji.
3.
Finansowanie przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia przyjmuje postać dotacji.
4.
W przypadku gdy działania finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia są przedmiotem porozumień finansowych między Wspólnotą i krajami przyjmującymi, w porozumieniach takich postanawia się, że podatki, opłaty i należności celne nie są finansowane przez Wspólnotę.
Artykuł 9
1.
Udział w wezwaniu do składania ofert przetargowych oraz udzielaniu zamówień jest otwarty na równych warunkach dla osób fizycznych lub prawnych z krajów przyjmujących oraz z Państw Członkowskich.
W sytuacjach wyjątkowych i należycie uzasadnionych może to zostać rozszerzone na pozostałe państwa.
2.
Dostawy mogą pochodzić z Państw Członkowskich lub z krajów przyjmujących.
W sytuacjach wyjątkowych i należycie uzasadnionych mogą pochodzić z pozostałych państw.
Artykuł 10
1.
Aby realizować cele spójności i komplementarności oraz w celu maksymalizowania ogólnej skuteczności działań, Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, może podjąć wszelkie konieczne środki koordynacji.
2.
W każdym przypadku, w celach określonych w ust. 1, Komisja sprzyja:
a) wprowadzeniu systemu wymiany i systematycznego analizowania informacji o działaniach finansowanych lub rozpatrywanych do finansowania przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie;
b) koordynacji wykonywania działań w miejscu ich prowadzenia, poprzez regularne spotkania w celu wymiany informacji między przedstawicielami Komisji i Państw Członkowskich w kraju przyjmującym;
c) promowaniu spójnego podejścia do pomocy humanitarnej oraz, jeśli tylko jest to możliwe, integracji ochrony praw człowieka w ramach pomocy humanitarnej.
ROZDZIAŁ III
Procedury wykonania działań
Artykuł 11
Finansowa kwota referencyjna na wykonanie niniejszego rozporządzenia w okresie 1999–2004 r. wynosi 150 milionów EUR.
Roczne środki zostaną zatwierdzone przez władze budżetowe w ramach limitów perspektyw finansowych.
Artykuł 12
Komisja planuje, szacuje, decyduje oraz zarządza, monitoruje i ocenia działania na podstawie niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurami budżetowymi i pozostałymi obowiązującymi procedurami.
Komisja określa warunki podziału, mobilizowania i wykonania pomocy udzielanej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 ust. 2 Komisja przyjmuje:
- decyzje w sprawie działań, których finansowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia przekracza 1 milion EUR oraz wszelkie zmiany takich działań skutkujące podniesieniem pierwotnie zatwierdzonej sumy o więcej niż 20 %,
- programy mające na celu zapewnienie spójnych ram dla działań podejmowanych w danym kraju lub regionie lub w specyficznej dziedzinie, w przypadku gdy skala i złożoność identyfikowanych potrzeb najprawdopodobniej będzie się utrzymywać.
2.
Komisja informuje Komitet określony w art. 14 o decyzjach finansowych, które zamierza podjąć w sprawie projektów oraz programów o koszcie niższym niż 1 milion EUR.
Zawiadomienie następuje najpóźniej na tydzień przed podjęciem danej decyzji.
Artykuł 14
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Praw Człowieka i Demokracji, zwany dalej "Komitetem", złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, ustanowiony art. 13 rozporządzenia (WE) nr 975/1999.
2.
W przypadku gdy inny przepis odnosi się do niniejszego artykułu, przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt proponowanych środków.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada ma przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie podejmie działania w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia jej wniosku, wówczas proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 15
1.
Komisja może finansować nadzwyczajne środki do maksymalnej wysokości 2 milionów EUR.
Nadzwyczajne środki uznaje się za niezbędne w przypadku pilnej i nieprzewidywalnej potrzeby powstałej w wyniku nagłego wstrzymania procesów demokratycznych, wystąpienia sytuacji kryzysowej lub wyjątkowego i bezpośredniego zagrożenia dotyczącego całej lub części ludności kraju i stanowiącego poważne zagrożenie dla podstawowych praw i wolności jednostki.
2.
W przypadku gdy działania spełniają niniejsze warunki, Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, wykonuje działania w sposób najbardziej skuteczny.
Państwa Członkowskie w ciągu pięciu dni roboczych mogą składać wszelkie zastrzeżenia.
W przypadku złożenia jakichkolwiek zastrzeżeń, Komitet określony w art. 14 bada zagadnienie na swoim najbliższym posiedzeniu.
3.
Komisja informuje Komitet, o którym mowa w art. 14, na jego najbliższym posiedzeniu, o wszelkich działaniach w sytuacji zagrożenia podjętych zgodnie z niniejszymi przepisami.
Artykuł 16
Komitet może zbadać każde ogólne lub szczegółowe zagadnienie dotyczące pomocy wspólnotowej w niniejszej dziedzinie oraz spełnia użyteczną funkcję jako instrument poprawy spójności działań Unii Europejskiej w dziedzinie praw człowieka i demokratyzacji względem państw trzecich.
Komitet corocznie bada plany na następny rok budżetowy lub omawia ogólne wytyczne dla działań, podejmowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia w kolejnym roku.
Artykuł 17
1.
Komisja regularnie ocenia działania finansowane przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia w celu stwierdzenia czy osiągnęły one założone cele oraz w celu ustanowienia wytycznych służących poprawie skuteczności kolejnych działań.
Komisja przedstawia Komitetowi podsumowanie przeprowadzonych działań oceniających, które Komitet może zbadać, gdy uzna to z konieczne.
Sprawozdania z przeprowadzonej oceny są dostępne dla Państw Członkowskich na ich wniosek.
2.
Na wniosek Państw Członkowskich, Komisja może także, wspólnie z tymi państwami, przeprowadzać ocenę wyników działań i programów Wspólnoty prowadzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 18
Wszelkie umowy lub porozumienia w sprawie finansowania zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia przewidują w szczególności, że Komisja oraz Trybunał Obrachunkowy są uprawnione do dokonywania kontroli na miejscu oraz w siedzibach partnerów określonych w art. 5 ust. 1, zgodnie ze zwykłymi procedurami ustanowionymi przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów, w szczególności rozporządzenia finansowego, które ma zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 19
1.
W ciągu miesiąca od podjęcia decyzji Komisja informuje Państwa Członkowskie o zatwierdzonych działaniach i projektach, wskazując kwoty, charakter działań, kraj przyjmujący oraz zaangażowanych partnerów.
2.
Z końcem każdego roku budżetowego Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie roczne wraz z podsumowaniem działań sfinansowanych w trakcie danego roku.
Podsumowanie zawiera informacje dotyczące partnerów, z którymi wykonywano działania określone w art. 1.
Sprawozdanie zawiera także przegląd wszelkich zewnętrznych działań oceniających, które mogły być przeprowadzone a także, w danym przypadku, propozycje konkretnych działań.
Artykuł 20
Po trzech latach od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ogólną ocenę działań finansowanych przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia, która może być uzupełniona o odpowiednie propozycje odnoszące się do przyszłości niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 21
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 997/1999
z dnia 11 maja 1999 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 954/1999 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich farmakologicznie czynnych substancji, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się nitroksynil.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się embonian pyrantelu, bromheksynę, chlorowodorek merkaptaminy, biotynę, prazikwantel, witaminę E, glicerofosforan sodu, witaminę B1, witaminę B2, witaminę B3, witaminę B5, witaminę B6 i witaminę B12.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się morantel, halofuginon, diflubenzuron, difloksacynę i oksyklozanid.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 998/1999
z dnia 11 maja 1999 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 997/1999 [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich farmakologicznie czynnych substancji stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego ustawodawsta wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się danofloksacynę.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się tiaprost, convallaria majalis, atropa belladonna, aqua levici oraz adonis vernalis.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 999/1999
z dnia 11 maja 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 293/98 w odniesieniu do terminu operacyjnego mającego zastosowanie do kosztów transportu owoców i warzyw rozprowadzanych bezpłatnie po ich wycofaniu z rynku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące EUR1, w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 293/98 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 519/1999 [2], ustala terminy operacyjne mające zastosowanie w sektorze owoców i warzyw oraz w sektorze przetworów owocowych i warzywnych.
(2) Artykuł 15 i załącznik V do rozporządzenia Komisji (WE) nr 659/97 z dnia 16 kwietnia 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie ustaleń interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 729/1999 [4], ustala pomoc w odniesieniu do kosztu transportu produktów rozprowadzanych bezpłatnie po ich wycofaniu z rynku; doświadczenie pokazuje, że transportem w danych Państwach Członkowskich, które nie przyjęły euro, najczęściej zajmują się organizacje producentów, które wycofały przedmiotowe produkty; transport i połączone z nim wycofanie produktów mają miejsce najczęściej równocześnie lub w odstępie kilku dni; dlatego też w celu uproszczenia procedur administracyjnych należy zastosować jednolity kurs wymiany dla tych dwóch operacji na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 i w drodze odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie [5].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (WE) nr 293/98 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kursem przeliczeniowym mającym zastosowanie do kwot ryczałtowych określonych w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/97 i ustalonych w pkt 1 załącznika V do tego rozporządzenia jest rolniczy kurs przeliczeniowy ustalony zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1026/1999
z dnia 10 maja 1999 r.
określające prawa i obowiązki przedstawicieli upoważnionych przez Komisję do przeprowadzania kontroli i inspekcji środków własnych Wspólnoty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 209,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 183,
uwzględniając decyzję Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady EWG, Euratom, EWWiS [5] nr 165/74 określiło prawa i obowiązki urzędników upoważnionych przez Komisję do przeprowadzania inspekcji, w które włączona jest Komisja, niezbędnych do ustanowienia i udostępnienia środków własnych, oprócz tych pochodzących z VAT.
(2) Na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [6], Państwa Członkowskie prowadzą kontrole i badania dotyczące ustanawiania i udostępniania środków własnych określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) decyzji 94/728/WE, Euratom; na podstawie art. 18 ust. 2 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89 Państwa Członkowskie są zobowiązane do prowadzania dodatkowych inspekcji w odpowiedzi na uzasadnioną prośbę Komisji i w celu włączenia Komisji we wszystkie przeprowadzane inspekcje; na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89 Komisja może sama przyjmować na miejscu środki inspekcji, wraz z przedstawicielami zainteresowanego Państwa Członkowskiego biorącego udział w takich środkach;
(3) Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej [7] rozszerzył zastosowanie rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 165/74 na kontrole środków własnych pochodzących z VAT.
(4) Artykuł 19 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89 ustanawia, że Komisja, wraz z zainteresowanym Państwem Członkowskim, przeprowadza inspekcje odnoszące się do środków własnych opartych na PNB.
(5) Do celów jasności rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 165/74 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89 powinny utracić moc i powinny zostać ustanowione przepisy obejmujące prawa i obowiązki upoważnionych przedstawicieli, mające zastosowanie do wszystkich środków własnych, uwzględniając szczególny charakter środków własnych pochodzących z VAT oraz tych opartych na PNB.
(6) Powinny zostać określone warunki, zgodnie z którymi upoważnieni przedstawiciele wykonują swoje zadania, w szczególności należy ustanowić reguły odnoszące się do tajemnicy zawodowej i ochrony danych osobowych, które muszą być przestrzegane przez urzędników i pracowników, a także oddelegowanych krajowych ekspertów.
(7) Należy ustanowić, że oddelegowani krajowi eksperci działają na odpowiedzialność Komisji, na takich samych warunkach co jej przedstawiciele i że zainteresowane Państwo Członkowskie może zgłosić właściwie umotywowany sprzeciw co do obecności oddelegowanego eksperta krajowego przy inspekcji lub kontroli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Komisja:
a) jest włączana w środki inspekcji przeprowadzane przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do środków własnych, jak określono w art. 18 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89;
b) przeprowadza na miejscu inspekcje środków własnych, jak określono w art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1552/89;
c) przeprowadza kontrole środków własnych pochodzących z VAT, jak określono w art. 11 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89;
d) przeprowadza inspekcje środków własnych opartych na PNB, na mocy art. 19 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89
Osoby przekazane do dyspozycji Komisji przez Państwa Członkowskie w charakterze oddelegowanych krajowych ekspertów mogą uczestniczyć w takich kontrolach i inspekcjach.
Z wyraźną i uprzednią zgodą zainteresowanego Państwa Członkowskiego Komisja może zwrócić się o pomoc urzędników z innych Państw Członkowskich w charakterze obserwatorów.
Komisja zapewnia, aby wyżej wymienieni urzędnicy dawali gwarancje kompetencji technicznej, niezależności i przestrzegania tajemnicy zawodowej.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie i Komisja utrzymują regularne kontakty wymagane w celu przeprowadzania kontroli i inspekcji określonych w art. 1.
2.
Każda kontrola lub inspekcja na miejscu jest poprzedzona, w odpowiednim czasie, kontaktami między zainteresowanym Państwem Członkowskim a Komisją w celu określenia szczegółowych procedur.
3.
W odniesieniu do każdej wizyty upoważnieni przedstawiciele muszą otrzymać pisemny zakres uprawnień ustalony przez Komisję, określający ich tożsamość oraz charakter urzędowy.
W przypadku inspekcji na miejscu, określonych w art. 1 lit. b), zakresowi uprawnień towarzyszy dokument wskazujący cel inspekcji.
Artykuł 3
1.
Upoważnieni przedstawiciele:
a) prowadzą na miejscu kontrole oraz inspekcje w sposób zgodny z regułami i zwyczajami określonymi dla urzędników zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
b) są związani tajemnicą zawodową zgodnie z warunkami określonymi w art. 5;
c) są uprawnieni, w razie potrzeby, do kontaktu z dłużnikami jedynie w kontekście inspekcji określonych w art. 1 lit. a) i b) i tylko poprzez właściwe władze Państw Członkowskich, w których dokonywane są inspekcje.
2.
Przygotowanie i zarządzanie:
a) inspekcjami określonymi w art. 1 lit. a) w zakresie organizacji pracy, i bardziej ogólnie stosunków między urzędami objętymi środkami, poprzez urząd wyznaczony przez Państwo Członkowskie na podstawie art. 4 ust. 1;
b) inspekcjami na miejscu określonymi w art. 1 lit. b) jest wykonywane przez upoważnionych przedstawicieli; w zakresie organizacji pracy oraz stosunków między urzędami oraz, w stosownych przypadkach, dłużnikami objętymi inspekcją; przed jakąkolwiek inspekcją przedstawiciele ustalają niezbędne kontakty z urzędnikami wyznaczonymi przez zainteresowane Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 2;
c) kontrolami i inspekcjami określonymi odpowiednio w art. 1 ust. 1 lit. c) i d) jest wykonywane przez upoważnionych przedstawicieli, którzy ustalają, w zakresie organizacji pracy, niezbędne kontakty z właściwymi administracjami w Państwach Członkowskich.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby urzędy lub agencje odpowiedzialne za ustanawianie, gromadzenie i udostępnianie ich środków własnych, jak również władze, którym Państwa Członkowskie zleciły przeprowadzanie kontroli i inspekcji tych środków, udzielały upoważnionym przedstawicielom wszelkiej pomocy niezbędnej do wykonywania ich obowiązków.
2.
W odniesieniu do inspekcji na miejscu określonych w art. 1 lit. b) zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia w odpowiednim czasie Komisję o tożsamości i charakterze urzędników wyznaczonych do udziału w tych inspekcjach oraz udziela upoważnionym przedstawicielom wszelkiej pomocy niezbędnej do wykonywania ich obowiązków.
Artykuł 5
1.
Informacje przekazane lub uzyskane na mocy niniejszego rozporządzenia, niezależnie od formy, podlegają tajemnicy zawodowej i otrzymują ochronę przyznawaną podobnym informacjom na mocy prawa krajowego Państwa Członkowskiego, w którym zostały uzyskane i na mocy odpowiednich przepisów stosowanych do instytucji wspólnotowych.
Informacje te nie mogą być przekazywane osobom innym niż te zatrudnione w instytucjach Wspólnoty lub Państw Członkowskich, których obowiązkiem jest je znać; nie mogą być one również wykorzystane do celów innych niż te określone w rozporządzeniach (EWG, Euratom) nr 1552/89 i (EWG, Euratom) nr 1553/89 bez uprzedniej zgody Państwa Członkowskiego, w którym zostały uzyskane.
2.
Niniejszy artykuł stosuje się do wszystkich urzędników i pracowników Wspólnoty, jak również do ekspertów krajowych.
3.
Komisja zapewnia, aby upoważnieni przedstawiciele oraz inne osoby działające z jej upoważnienia stosowały się do wspólnotowych i krajowych przepisów dotyczących ochrony danych osobowych, w szczególności tych ustanowionych na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [8].
Artykuł 6
1.
Wyniki przeprowadzonych kontroli i inspekcji na miejscu są przedstawiane zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu odpowiednimi kanałami, w terminie trzech miesięcy, a Państwo Członkowskie przedstawia swoje uwagi w ciągu trzech miesięcy po otrzymaniu powiadomienia.
Jednakże z właściwie umotywowanych powodów Komisja może zobowiązać Państwo Członkowskie do przedstawienia swoich uwag dotyczących wybranych zagadnień w terminie jednego miesiąca po otrzymaniu wyników kontroli lub inspekcji.
Państwo Członkowskie może odmówić odpowiedzi za pośrednictwem środków komunikacji, podając przyczyny uniemożliwiające odpowiedzenie na prośbę Komisji.
2.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 1, wyniki i uwagi, wraz ze skróconym sprawozdaniem przygotowanym w związku z kontrolą środków własnych pochodzących z VAT, przedstawiane są innym Państwom Członkowskim w ramach Komitetu Doradczego ds. zasobów własnych.
Jednakże wyniki inspekcji dotyczących środków własnych opartych na PNB są przedstawiane innym Państwom Członkowskim w ramach Komitetu ds. PNB przewidzianego w art. 6 dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [9].
Artykuł 7
1.
Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 165/74 traci moc.
Odniesienia do rozporządzenia, które utraciło moc, są interpretowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
2.
Uchyla się art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1062/1999
z dnia 21 maja 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1858/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do systemu pomocy w celu wyrównania strat dochodu z wprowadzania do obrotu w sektorze bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1637/98 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 4 i 6 oraz art. 14, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1858/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 796/95 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy wyrównawczej za straty dochodu z wprowadzania do obrotu bananów.
(2) Zgodnie ze zobowiązaniem Komisji, gdy Rada przyjęła decyzje dotyczące różnych produktów rolnych na rok gospodarczy 1998/99 i przyjęte zostały nowe ustalenia dotyczące przywozu w odniesieniu do bananów, powinien zostać podwyższony zryczałtowany dochód referencyjny w celu ustalenia rekompensat za 1998 r. i rozpoczynając od 1999 r.; nowe kwoty powinny zostać wprowadzone do rozporządzenia (EWG) nr 1858/93.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zryczałtowany dochód referencyjny wynosi 62,25 EUR/100 kg wagi netto zielonych bananów na podstawie pobrania z pakowalni na 1998 r. i 64,03 EUR/100 kg wagi netto, rozpoczynając od 1999 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1070/1999
z dnia 25 maja 1999 r.
zmieniające załącznik do rozporządzenia Rady (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nazwa Φέτα (Feta) zgłoszona przez Rząd Grecji zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 zarejestrowana została jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 590/1999 [4];
(2) W wyniku orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 marca 1999 r., rozporządzenie to zostało uchylone w zakresie, w jakim rejestruje nazwę Φέτα (Feta) jako chronioną nazwę pochodzenia; skutkiem tego, przedmiotową nazwę wykreśla się z "Rejestru chronionych oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia" oraz z załącznika do tego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nazwę Φέτα (Feta) wykreśla się z "Rejestru chronionych oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia".
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1072/1999
z dnia 10 maja 1999 r.
zmieniające załączniki I, II, III, V, VII, VIII oraz IX do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2798/98 [2], w szczególności jego art. 19 oraz art. 2 załącznika VII,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wprowadzono zmiany do Nomenklatury Scalonej, które są stosowane od dnia 1 stycznia 1999 r.
(2) Rada postanowiła na mocy decyzji 98/678/WE [3] wprowadzić na zasadach tymczasowych Umowę między Wspólnotą Europejską a Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(3) Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 47/1999 z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie ustaleń przy przywozie niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z Tajwanu [4].
(4) Rada postanowiła na mocy decyzji 1999/36/WE [5] wprowadzić na zasadach tymczasowych Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(5) Umowa w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi (nieobjętymi dwustronną Umową Włókienniczą) z Chińską Republiką Ludową [6] była stosowana od dnia 1 stycznia 1995 r. przez okres dwóch lat, a następnie automatycznie przedłużona na kolejne okresy jednego roku, i w ten sposób będzie stosowana w 1999 r.
(6) W następstwie wniosku pochodzącego od przemysłu europejskiego właściwe jest ustanowienie limitów ilościowych na 1999 r. w zakresie powrotnego przywozu do Wspólnoty niektórych wyrobów włókienniczych (kategorie 159 i 161) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej po czynnościach uszlachetniania biernego w tym kraju; bezpośredni przywóz wyrobów włókienniczych z kategorii 159 i 161 podlega limitom ilościowym ustanowionym w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93.
(7) Wszystkie wyżej wymienione elementy wymagają dokonania zmiany odpowiednich części załączników I, II, III, V, VI, VII, VIII oraz IX do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, aby uwzględnić te zmiany, które są stosowane do przywozu do Wspólnoty niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z niektórych państw trzecich w rozumieniu art. 19 wyżej wymienionego rozporządzenia.
(8) W celu zapewnienia, że Wspólnota wypełnia swoje międzynarodowe zobowiązania, środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być stosowane od dnia 1 stycznia 1999 r.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik II zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;
3) w załączniku III art. 28 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 28
1.
Pozwolenie na wywóz określone w art. 11 i 19 oraz świadectwo pochodzenia mogą być wydane w dodatkowych egzemplarzach należycie oznaczonych jako takie.
Sporządza się je w języku angielskim, francuskim lub hiszpańskim.
2.
Jeżeli dokumenty określone powyżej są wypełniane ręcznie, wpisów należy dokonywać atramentem wielkimi literami.
3.
Pozwolenia na wywóz lub równoważne im dokumenty oraz świadectwa pochodzenia mają wymiary 210 × 297 mm [7].
Papier jest białym papierem do pisania, zwymiarowanym, niezawierającym mechanicznej masy [8], o wadze nie mniejszej niż 25 g/m.
Każda część dokumentu zawiera w tle drukowany wzór giloszowy, pozwalający dostrzec wzrokowo każde fałszerstwo dokonane przy użyciu środków mechanicznych bądź chemicznych [9].
4.
Właściwe władze we Wspólnocie akceptują wyłącznie oryginały dokumentów jako dokumenty ważne przy przywozie zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
5.
Każde pozwolenie na wywóz lub równoważny mu dokument oraz świadectwo pochodzenia są opatrzone standardowym numerem seryjnym, drukowanym lub nie, na podstawie którego można je zidentyfikować [10].
6.
Numer ten składa się z następujących elementów [11]:
- dwóch liter oznaczających kraj wywozu, zgodnie z poniższym wykazem:
Argentyna = AR
Armenia = AM
Azerbejdżan = AZ
Bangladesz = BD
Białoruś = BY
Brazylia = BR
Chiny = CN
Egipt = EG
Estonia = EE
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii = 96
Gruzja = GE
Hongkong = HK
Indie = IN
Indonezja = ID
Kazachstan = KZ
Kirgistan = KG
Laos = LA
Łotwa = LV Litwa = LT
Makao = MO
Malezja = MY
Mołdowa = MD
Mongolia = MN
Pakistan = PK
Peru = PE
Singapur = SG
Korea Południowa = KR
Sri Lanka = LK
Tadżykistan = TJ
Tajlandia = TH
Turkmenistan = TM
Ukraina = UA
Urugwaj = UY
Uzbekistan = UZ
Wietnam = VN
- dwóch liter oznaczających Państwo Członkowskie przeznaczenia, zgodnie z poniższym wykazem:
AT = Austria
BL = Beneluks
DE = Republika Federalna Niemiec
DK = Dania
EL = Grecja
ES = Hiszpania
FI = Finlandia
FR = Francja
GB = Zjednoczone Królestwo
IE = Irlandia
IT = Włochy
PT = Portugalia
SE = Szwecja;
- w przypadku wyrobów wymienionych w tabeli A do niniejszego załącznika jednocyfrowego numeru oznaczającego rok kontyngentowy lub rok, w którym odnotowano wywóz, odpowiadającego ostatniej cyfrze danego roku, np. "9"; dla 1999 r.
W przypadku wyrobów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej wymienionych w dodatku C do załącznika V ten numer powinien brzmieć "5"; dla 1999 r.;
- dwucyfrowego numeru identyfikującego urząd wydający w kraju wywozu;
- pięciocyfrowego numeru rozpoczynającego się od 00001 i kończącego na 99999 przyznawanego konkretnemu Państwu Członkowskiemu przeznaczenia.";
4) w załączniku III tabelę A zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
5) dodaje się wzór pozwolenia na wywóz dla Hongkongu (EDI) do załącznika III, znajdujący się w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia;
6) dodaje się wzór pozwolenia na wywóz dla Tajlandii do załącznika III, znajdujący się w załączniku V do niniejszego rozporządzenia;
7) dodaje się wzór tajskiego świadectwa pochodzenia do załącznika III, znajdujący się w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia;
8) do załącznika V dodaje się tabele i dodatki A, B oraz C znajdujące się w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia;
9) w załączniku VII tabele dla Chin zastępuje się tabelą znajdującą się w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia;
10) załącznik VIII zastępuje się załącznikiem IX do niniejszego rozporządzenia;
11) załącznik IX zastępuje się załącznikiem X do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 25 maja 1999 r.
dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 280,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Instytucje i Państwa Członkowskie przywiązują duże znaczenie do ochrony interesów finansowych Wspólnot i zwalczania nadużyć finansowych i wszelkiej innej nielegalnej działalności szkodliwej dla interesów finansowych Wspólnoty; odpowiedzialność Komisji w tym zakresie jest ściśle związana z jej obowiązkiem realizowania budżetu zgodnie z art. 274 Traktatu; znaczenie tego działania potwierdzone jest art. 280 Traktatu WE.
(2) Ochrona interesów finansowych Wspólnoty dotyczy nie tylko zarządzania środkami przyznanymi w budżecie, ale odnosi się również do środków mających lub mogących mieć wpływ na ich aktywa.
(3) Aby osiągnąć te cele, należy w pełni wykorzystać wszystkie dostępne środki, w szczególności w kontekście obowiązków śledczych ciążących na Wspólnocie, zachowując przy tym aktualny podział i równowagę obowiązków między szczeblem krajowym i wspólnotowym.
(4) Aby wzmocnić środki zwalczania nadużyć finansowych, w poszanowaniu zasady wewnętrznej autonomii organizacyjnej każdej instytucji, Komisja powołała między swoimi jednostkami decyzją 1999/352/WE, EWWiS, Euratom [4] Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwany dalej "Urzędem") odpowiedzialny za prowadzenie dochodzeń administracyjnych w sprawie nadużyć finansowych, dając Urzędowi całkowitą niezależność w wykonywaniu jego zadań dochodzeniowych.
(5) Odpowiedzialność Urzędu, jako jednostki utworzonej przez Komisję, rozciąga się poza ochronę interesów finansowych, włączając wszystkie działania dotyczące ochrony interesów Wspólnoty przed nieprawidłowymi zachowaniami, przeciw którym może być prowadzone postępowanie administracyjne lub karne.
(6) Właściwym jest to, aby Urząd zapewniał współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty przewidzianych w art. 280 Traktatu WE.
(7) Biorąc pod uwagę potrzebę wzmocnienia walki z nadużyciami finansowymi, korupcją i wszelką inną nielegalną działalnością szkodzącą interesom finansowym Wspólnoty, Urząd musi mieć możliwość prowadzenia wewnętrznych dochodzeń we wszystkich instytucjach, organach, urzędach i agencjach ustanowionych Traktatami WE i Euratom lub na ich podstawie (zwanych dalej "instytucjami, organami, urzędami i agencjami").
(8) Decyzja 1999/352/WE, EWWiS, Euratom stanowi, że do celów dochodzeniowych Urząd posiada uprawnienia przyznane przez prawodawcę wspólnotowego w granicach i na warunkach przez niego określonych.
(9) Należy powierzyć Urzędowi wykonywanie uprawnień przyznanych Komisji rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [5]; należy ponadto zezwolić Urzędowi na wykonywanie innych uprawnień powierzonych Komisji w celu przeprowadzania kontroli na miejscu i inspekcji w Państwach Członkowskich, w szczególności w celu wykrywania nieprawidłowości zgodnie z art. 9 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [6].
(10) Dochodzenia muszą być prowadzone zgodnie z Traktatem, w szczególności z protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, z poszanowaniem regulaminu pracowniczego urzędników i warunkami zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (dalej określonego jako regulamin), jak również z pełnym poszanowaniem praw człowieka i podstawowych wolności, a w szczególności zasad bezstronności, w sprawie osób zaangażowanych w wyrażanie swoich poglądów w kwestiach stanów faktycznych ich dotyczących i dla zasady, że wnioski dochodzenia są oparte wyłącznie na podstawie elementów posiadających wartość dowodową; w tym celu instytucje, organy, urzędy i agencje będą musiały określić warunki, tryb i zasady prowadzenia takich dochodzeń wewnętrznych; w konsekwencji regulamin będzie zmieniony w celu określenia prawa i obowiązki urzędników i innych pracowników w odniesieniu do dochodzeń wewnętrznych.
(11) Dochodzenia wewnętrzne mogą być prowadzone tylko, jeśli Urząd ma zapewniony dostęp do wszystkich pomieszczeń instytucji, organów, urzędów i agencji, jak również do wszystkich informacji i dokumentów przez nie przechowywanych.
(12) Dla zapewnienia niezależności Urzędu w wykonywaniu jego zadań powierzonych niniejszym rozporządzeniem, dyrektor musi posiadać uprawnienia do wszczynania dochodzeń z własnej inicjatywy.
(13) Do właściwych krajowych władz lub instytucji, organów, urzędów lub agencji, w zależności od przypadku, należy podejmowanie decyzji w sprawie dalszego postępowania po zakończeniu dochodzeń na podstawie raportu sporządzonego przez Urząd; należy jednak nałożyć na dyrektora Urzędu obowiązek bezpośredniego przekazywania organom sądowym danego Państwa Członkowskiego informacji zebranych przez Urząd podczas dochodzeń wewnętrznych dotyczących sytuacji które mogą być powodem wszczęcia postępowania karnego.
(14) Należy określić warunki prowadzenia działań przez pracowników Urzędu, jak również warunki dotyczące odpowiedzialności dyrektora w odniesieniu do prowadzenia dochodzeń przez pracowników Urzędu.
(15) Aby współpraca między Urzędem, Państwami Członkowskimi a instytucjami, organami, urzędami i agencjami przebiegała z powodzeniem, należy zorganizować wzajemną wymianę informacji z zastrzeżeniem zasad poufności informacji objętych tajemnicą zawodową, zapewniając, aby korzystały one z ochrony jaka przysługuje tego rodzaju danym.
(16) Dla zapewnienia tego, aby wyniki dochodzeń prowadzonych przez pracowników Urzędu były brane pod uwagę i dla zapewnienia koniecznej kontynuacji działań, raporty muszą posiadać status dowodu dopuszczalnego w postępowaniu administracyjnym lub sądowym; w tym celu muszą być one sporządzane z uwzględnieniem zasad przygotowywania urzędowych raportów w Państwach Członkowskich.
(17) Urząd korzysta z niezależności w realizowaniu swoich zadań; dla wzmocnienia tej niezależności, Urząd poddawany jest regularnemu monitorowaniu i w zakresie jego zadań dochodzeniowych, przeprowadzanych przez Komitet Nadzoru, w skład którego wchodzą niezależne osoby z zewnątrz, posiadające szczególne kwalifikacje w dziedzinach działalności Urzędu; Komitet pomaga również dyrektorowi Urzędu w wypełnianiu jego obowiązków.
(18) Dochodzenia administracyjne są prowadzone z upoważnienia dyrektora Urzędu, przy zachowaniu pełnej niezależności od instytucji, organów, urzędów i agencji oraz od Komitetu Nadzoru.
(19) Na dyrektorze Urzędu spoczywa obowiązek zapewnienia ochrony danych osobowych i przestrzegania poufnego charakteru informacji zebranych w trakcie dochodzeń; urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot mają zapewnioną ochronę prawną odpowiadającą ochronie przewidzianej w art. 90 i art. 91 regulaminu.
(20) Po upływie okresu 3 lat działalność Urzędu musi zostać poddana ocenie.
(21) Niniejsze rozporządzenie w niczym nie zmniejsza uprawnień i obowiązków Państw Członkowskich związanych z podejmowaniem środków dla zwalczania nadużyć finansowych przynoszących szkodę interesom finansowym Wspólnot; przyznanie niezależnemu Urzędowi uprawnień do prowadzenia zewnętrznych dochodzeń administracyjnych jest całkowicie zgodne z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu; działalność tego Urzędu może przyczynić się do skuteczniejszego zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności szkodzącej interesom finansowym Wspólnot i jest ona również zgodna z zasadą proporcjonalności,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele i zadania
1.
W celu wzmocnienia walki z nadużyciami finansowymi, korupcją i wszelką inną nielegalną działalnością przynoszącą szkody interesom finansowym Wspólnoty Europejskiej, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, utworzony decyzją Komisji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom (zwany dalej "Urzędem") wykonuje uprawnienia dochodzeniowe przyznane Komisji na mocy zasad wspólnotowych, rozporządzeń i umów obowiązujących w tej materii.
2.
Urząd zapewnia Państwom Członkowskim pomoc ze strony Komisji w organizacji ścisłej i regularnej współpracy między ich właściwymi władzami w celu koordynacji ich działania mających na celu ochronę interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej przed nadużyciami finansowymi.
Urząd ma udział w planowaniu i rozwijaniu metod zwalczania nadużyć finansowych, jak również każdej innej nielegalnej działalności przynoszącej szkody interesom finansowym Wspólnoty Europejskiej.
3.
W ramach tych instytucji, organów, urzędów i agencji ustanowionych przez lub na podstawie Traktatów (zwanymi dalej "instytucjami, organami, urzędami i agencjami"), Urząd prowadzi dochodzenia administracyjne do celów:
- zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i każdej innej nielegalnej działalności przynoszącej szkody interesom finansowym Wspólnoty Europejskiej,
- badania istotnych faktów związanych z działalnością zawodową, mogących stanowić zaniedbanie obowiązków urzędników i innych pracowników Wspólnot, w wyniku czego może zostać wszczęte postępowanie dyscyplinarne i, w zależności od przypadku, karne bądź może stanowić równoważne uchybienie w stosunku obowiązków członków personelu instytucji, organów, urzędów i agencji nie podlegających regulaminowi pracowniczemu urzędników i warunkom zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich ("regulamin").
Artykuł 2
Dochodzenia administracyjne
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia "dochodzenia administracyjne" (zwane dalej "dochodzeniami") oznaczają wszelkie inspekcje, kontrole i środki podjęte przez wykonujących swoje obowiązki pracowników Urzędu, zgodnie z art. 3 i art. 4, do osiągnięcia celów określonych w art. 1 i w miarę potrzeby, stwierdzenia nieprawidłowego charakteru kontrolowanej działalności.
Dochodzenie takie niema wpływu na kompetencje Państw Członkowskich w zakresie postępowań karnych.
Artykuł 3
Dochodzenia zewnętrzne
Urząd wykonuje uprawnienia, przyznane Komisji rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96, do przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu w Państwach Członkowskich i, zgodnie z umowami o współpracy, w państwach trzecich
Jako część swoich funkcji dochodzeniowych Urząd przeprowadza inspekcje i kontrole przewidziane w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 i w zasadach sektorowych, określonych w art. 9 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, w Państwach Członkowskich i zgodnie z obowiązującymi umowami, w państwach trzecich.
Artykuł 4
Dochodzenia wewnętrzne
1.
W obszarach określonych w art. 1, Urząd prowadzi dochodzenia administracyjne w instytucjach, organach, urzędach i agencjach (zwane dalej "dochodzeniami wewnętrznymi").
Takie dochodzenia wewnętrzne prowadzone są z poszanowaniem zasad Traktatów, w szczególności protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, jak również z należytym podejściem do regulaminu pracowniczego na warunkach i zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym rozporządzeniu i w decyzjach przyjętych przez każdą instytucję, organ, urząd, agencję.
Instytucje uzgadniają między sobą zasady, które mają być określone takimi decyzjami.
2.
Pod warunkiem że przepisy przewidziane w ust. 1 są przestrzegane:
- Urząd posiada prawo do natychmiastowego i niezapowiedzianego dostępu do każdej informacji będącej w posiadaniu instytucji, organów, urzędów i agencji, jak również do ich pomieszczeń.
Urząd ma prawo kontrolować księgowość instytucji, organów, urzędów i agencji.
Urząd może sporządzać kopie i wyciągi z każdego dokumentu i zawartości każdego nośnika danych będącego w posiadaniu instytucji, organu, urzędu i agencji, i w razie potrzeby zabezpieczać te dokumenty lub dane przed niebezpieczeństwem zaginięcia,
- Biuro może zażądać udzielenia informacji ustnych przez członków instytucji i organów, osób kierujących urzędami i agencjami, jak również od personelu instytucji, organów, urzędów i agencji.
3.
Zgodnie z warunkami i zgodnie z procedurami przewidzianymi w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96, Urząd może przeprowadzać inspekcje na miejscu w pomieszczeniach danych operatorów ekonomicznych w celu uzyskania dostępu do informacji dotyczących możliwych nieprawidłowości, które mogą znajdować się w posiadaniu tych operatorów.
Ponadto Urząd może zażądać od każdej osoby informacji, które uzna za przydatne do celów dochodzeniowych.
4.
Instytucje, organy, urzędy i agencje informowane są w każdym przypadku o prowadzeniu przez pracowników Urzędu w ich pomieszczeniach dochodzenia oraz o badaniu przez nie dokumentu lub żądaniu dostarczenia informacji będących w posiadaniu tych instytucji, organów, urzędów lub agencji.
5.
Jeżeli w wyniku dochodzeń okaże się, że członek, osoba kierująca, urzędnik lub inny pracownik może być osobiście zamieszany, o fakcie tym informowana jest jego instytucja, organ, urząd lub agencja.
W sprawach wymagających bezwzględnej tajności do celów dochodzeniowych lub wymagających zastosowania środków dochodzeniowych pozostających w ramach kompetencji krajowych władz sądowych, podanie takiej informacji można opóźnić.
6.
Nie naruszając zasad przewidzianych w Traktatach, w szczególności Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, jak również przepisów regulaminu pracowniczego, decyzja przyjęta przez każdą instytucję, organ, urząd i agencję, przewidziana w ust. 1 określa w szczególności zasady dotyczące:
a) obowiązku części członków, urzędników innych pracowników instytucji i organów, jak również osób kierujących, urzędników i pracowników urzędów i agencji do współpracy z pracownikami Urzędu i dostarczania im informacji;
b) procedur, których muszą przestrzegać pracownicy Urzędu w trakcie prowadzenia dochodzeń wewnętrznych, jak również zagwarantowania praw osób, których dotyczy dochodzenie wewnętrzne.
Artykuł 5
Wszczęcie dochodzenia
Dochodzenia zewnętrzne wszczynane są na mocy decyzji dyrektora Urzędu, który działa z własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Dochodzenia wewnętrzne wszczynane są na mocy decyzji dyrektora Biura, który działa z własnej inicjatywy lub na wniosek instytucji, organu, urzędu lub agencji, w której ma zostać przeprowadzone dochodzenie.
Artykuł 6
Procedura dochodzeń
1.
Dyrektor Urzędu kieruje prowadzeniem dochodzeń.
2.
Pracownicy Urzędu przystępują do swoich zadań po przedstawieniu pisemnego upoważnienia, w którym określona jest ich tożsamość oraz ich uprawnienia.
3.
W przypadku każdej interwencji pracownicy Urzędu posiadają pisemne upoważnienie wystawione przez dyrektora i określające przedmiot dochodzenia.
4.
Pracownicy Urzędu podczas inspekcji i kontroli na miejscu przyjmują sposób postępowania zgodny zasadami i praktyką, którym podlegają urzędnicy danego Państwa Członkowskiego, zgodnie z regulaminem pracowniczym i decyzjami, określonymi w art. 4 ust. 1 akapit drugi.
5.
Dochodzenia prowadzone są nieprzerwanie przez okres, który musi być proporcjonalny do okoliczności i złożoności sprawy.
6.
Państwa Członkowskie zapewnią to, że ich właściwe władze, zgodnie z przepisami prawa krajowego, dostarczą pracownikom Urzędu niezbędnego wsparcia w wypełnianiu ich zadania.
Instytucje i organy zapewnią to, że ich członkowie i personel udzielą niezbędnej pomocy pracownikom Urzędu w wypełnianiu ich zadania; urzędy i agencje zapewniają, aby osoby nimi kierujące oraz ich personel postępowały w podobny sposób.
Artykuł 7
Obowiązek informowania Urzędu
1.
Instytucje, organy, urzędy i agencje przesyłają bezzwłocznie do Urzędu każdą informację dotyczącą możliwych przypadków nadużyć finansowych lub korupcji bądź każdej innej nielegalnej działalności.
2.
Instytucje, organy, urzędy i agencje i, tak dalece jak pozwala na to prawo krajowe, Państwa Członkowskie przesyłają na wniosek Urzędu lub z własnej inicjatywy każdy będący w ich posiadaniu dokument lub informację dotyczący prowadzonego dochodzenia wewnętrznego.
Państwa Członkowskie przesyłają dokumenty i informacje dotyczące dochodzeń zewnętrznych zgodnie z odpowiednimi przepisami.
3.
Instytucje, organy, urzędy i agencje i, tak dalece jak pozwala na to prawo krajowe, Państwa Członkowskie przesyłają ponadto do Urzędu każdy inny będący w ich posiadaniu i uznany za właściwy dokument i informację dotyczące zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i każdej innej nielegalnej działalności szkodliwej dla interesów finansowych Wspólnot.
Artykuł 8
Poufność i ochrona danych
1.
Informacje uzyskane w ramach dochodzeń zewnętrznych, niezależnie od formy, chronione są odpowiednimi przepisami.
2.
Informacje przedłożone lub uzyskane w ramach wewnętrznych dochodzeń, niezależnie od formy, objęte są tajemnicą zawodową i korzystają z ochrony wynikającej z przepisów mających zastosowanie do instytucji Wspólnot Europejskich.
Takie informacje nie mogą być przekazywane osobom innym niż te, których funkcje w instytucjach Wspólnot Europejskich lub Państw Członkowskich wymagają ich znajomości, ani być wykorzystywane do innych celów niż zapobieganie nadużyciom finansowym, korupcji i każdej innej nielegalnej działalności.
3.
Dyrektor zapewnia, aby pracownicy Urzędu i inne osoby działający pod jego zwierzchnictwem stosowali się do wspólnotowych i krajowych przepisów w sprawie ochrony danych osobowych, w szczególności postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych [7].
4.
Dyrektor Urzędu i członkowie Komitetu Nadzoru, określonego w art. 11, zapewnią stosowanie niniejszego artykułu i art. 286 i 287 Traktatu.
Artykuł 9
Raport z dochodzenia i działania podejmowane w jego następstwie
1.
Na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd, opracowuje on, z upoważnienia dyrektora, raport określający ustalony stan faktyczny, możliwe straty finansowe oraz wyniki dochodzenia, włącznie z zaleceniami dyrektora Urzędu na temat działań, jakie należy podjąć.
2.
Raporty takie sporządzane są z uwzględnieniem wymogów procedury ustanowionych w prawie krajowym danego Państwa Członkowskiego.
Raporty sporządzone na takiej podstawie stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach jak administracyjne raporty sporządzone przez krajowych, administracyjnych kontrolerów.
Podlegają one takim samym zasadom oceny, ja te mające zastosowanie do administracyjnych raportów sporządzonych przez krajowych administracyjnych kontrolerów i mają taką samą wartość jak te raporty.
3.
Raporty sporządzone w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszystkie dotyczące ich przydatne dokumenty przesyłane są właściwym władzom danych Państw Członkowskich, zgodnie z zasadami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych.
4.
Raporty sporządzone w następstwie dochodzenia wewnętrznego i wszystkie dotyczące ich przydatne dokumenty przesyłane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji.
Instytucje, organy, urzędy i agencje podejmują takie działania, w szczególności dyscyplinarce i prawne, które wymagane są wynikami dochodzenia i poinformują dyrektora Urzędu, w nieprzekraczalnym terminie przewidzianym przez niego we wnioskach jego raportu.
Artykuł 10
Przekazywanie informacji przez Urząd
1.
Nie naruszając przepisów art. 8, art. 9 i art. 11 niniejszego rozporządzenia i przepisów rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 2185/96, Urząd może w każdej chwili przesłać właściwym władzom danych Państw Członkowskich informacje uzyskane w trakcie dochodzeń zewnętrznych.
2.
Nie naruszając przepisów art. 8, art. 9 i art. 11 niniejszego rozporządzenia, dyrektor Urzędu przesyła organom sądowym danego Państwa Członkowskiego informacje uzyskane przez Urząd w trakcie dochodzeń wewnętrznych dotyczące faktów, które mogą stać się przedmiotem postępowania karnego.
Z zastrzeżeniem wymagań dochodzenia, równocześnie informuje on o tym dane Państwo Członkowskie
3.
Nie naruszając przepisów art. 8 i art. 9 niniejszego rozporządzenia, Urząd może w każdej chwili przekazać instytucji organowi, urzędowi lub agencji informacje uzyskane w trakcie dochodzeń wewnętrznych.
Artykuł 11
Komitet Nadzoru
1.
Komitet Nadzoru umacnia niezależność Urzędu poprzez regularne monitorowanie prowadzonych działań dochodzeniowych.
Na wniosek dyrektora lub z własnej inicjatywy, komitet przedstawia dyrektorowi opinię dotyczącą działalności Urzędu, jednakże bez ingerencji w przebieg prowadzonych dochodzeń.
2.
Jest on złożony z pięciu niezależnych osób z zewnątrz posiadających kwalifikacje wymagane w swoich krajach do sprawowania wyższych stanowisk odnoszących się do obszaru działalności Urzędu.
Są oni mianowani za wspólnym porozumieniem Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.
3.
Kadencja członków komitetu trwa trzy lata i może być raz odnowiona.
4.
Po wygaśnięciu kadencji członkowie sprawują swoją funkcję aż do jej odnowienia albo do chwili ich zastąpienia..
5.
Wypełniając swoje obowiązki, członkowie nie zwracają się ani nie przyjmują instrukcji od jakiegokolwiek rządu lub instytucji, organu, urzędu lub agencji.
6.
Komitet Nadzoru mianuje swojego przewodniczącego.
Przyjmuje on swój regulamin.
Zbiera się co najmniej 10 razy w roku.
Podejmuje decyzje większością głosów swoich członków.
Jego sekretariat jest prowadzony przez Urząd.
7.
Dyrektor corocznie przesyła Komitetowi Nadzoru program działalności Urzędu określony w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Dyrektor dba o to, aby komitet był regularnie informowany o działalności Urzędu, prowadzonych przez niego dochodzeniach, ich wynikach i działaniach podejmowanych w ich następstwie.
Jeżeli dochodzenie trwa dłużej niż 9 miesięcy, dyrektor informuje Komitet Nadzoru o powodach, ze względu na które nie można jeszcze zakończyć dochodzenia i przewidywanym terminie jego zakończenia.
Dyrektor informuje komitet o przypadkach, w których dana instytucja, organ, urząd lub agencja nie podjęła działań wynikających z jego zaleceń.
Dyrektor informuje komitet o przypadkach wymagających przekazania informacji organom sądowym Państwa Członkowskiego.
8.
Komitet Nadzoru przyjmuje co najmniej jeden raport z działalności w ciągu roku, który przesyła do instytucji.
Komitet może przedstawiać Parlamentowi, Radzie i Komisji raporty dotyczące wyników dochodzeń Urzędu i działaniach podejmowanych w ich następstwie przez Urząd.
Artykuł 12
Dyrektor
1.
Na czele Urzędu stoi dyrektor mianowany przez Komisję na pięcioletnią kadencję, która może być jeden raz odnowiona.
2.
W celu wyznaczenia dyrektora, Komisja po wezwaniu do zgłaszania kandydatur, które, o ile zaistnieje taka potrzeba, będą opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i po wydaniu pozytywnej opinii przez Komitet Nadzoru, publikuje listę kandydatów posiadających niezbędne kwalifikacje.
Po uzgodnieniu z Parlamentem Europejskim i Radą, Komisja powołuje dyrektora.
3.
Dyrektor nie zwraca się ani nie przyjmuje instrukcji od jakiegokolwiek rządu ani instytucji, organu, urzędu lub agencji, wypełniając obowiązki w odniesieniu do wszczynania i prowadzenia dochodzeń zewnętrznych i wewnętrznych oraz do sporządzanych z nich raportów.
Jeżeli dyrektor oceni, że środek przyjęty przez Komisję narusza jego niezależność, jest uprawniony do wniesienia sprawy przeciw swojej instytucji przed Trybunał Sprawiedliwości.
Dyrektor regularnie przedstawia raporty Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu w sprawie wyników dochodzeń przeprowadzonych przez Urząd z poszanowaniem ich poufności, zachowaniem wszelkich praw zainteresowanych osób i w zależności od przypadku, przestrzegając przepisów prawa krajowego mających zastosowanie w postępowaniu sądowym.
Wskazane wyżej instytucje zapewniają przestrzeganie poufności dochodzeń prowadzonych przez Urząd łącznie z wszelkimi prawami zainteresowanych osób i w przypadku istnienia postępowania sądowego, wszystkimi przepisami prawa krajowego mającymi zastosowanie w takim postępowaniu.
4.
Przed podjęciem jakichkolwiek sankcji dyscyplinarnych w stosunku do dyrektora, Komisja zasięga opinii Komitetu Nadzoru.
Ponadto środki dotyczące sankcji dyscyplinarnych w stosunku do dyrektora Urzędu muszą być przedmiotem uzasadnionych decyzji, które przekazywane są do wiadomości Parlamentu Europejskiego i Rady.
Artykuł 13
Finansowanie
Środki Urzędu, których całkowita kwota wpisana jest w specjalnym dziale budżetu w ramach części A budżetu ogólnego Unii Europejskiej odnoszącej się do Komisji, określone są w szczegółach w załączniku do tej części.
Etaty przyznane dla Urzędu wymienione są w załączniku do planu zatrudnienia Komisji.
Artykuł 14
Kontrola sądowa
W oczekiwaniu na zmianę regulaminu pracowniczego każdy urzędnik i inny pracownik Wspólnot Europejskich może złożyć u dyrektora Urzędu zażalenie na mocy niniejszego artykułu na kierowane przeciw niemu zarzuty, sformułowane przez Urząd w ramach dochodzenia wewnętrznego, zgodnie z procedurą określoną w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.
Artykuł 91 regulaminu pracowniczego stosuje się do decyzji podjętych w odniesieniu do takich zażaleń.
Powyższe postanowienia stosuje się analogicznie do personelu instytucji, organu, urzędu i agencji, których nie obejmuje regulamin pracowniczy.
Artykuł 15
Sprawozdanie okresowe
W trzecim roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przekaże Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie okresowe w sprawie działalności Urzędu wraz z opinią Komitetu Nadzoru i, w miarę potrzeb, z propozycjami dostosowania lub rozszerzenia zadań Urzędu.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1999 roku.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999
z dnia 25 maja 1999 r.
dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Instytucje i Państwa Członkowskie przywiązują duże znaczenie do ochrony interesów finansowych Wspólnot i zwalczania nadużyć finansowych i każdej innej nielegalnej działalności szkodliwej dla interesów finansowych Wspólnot; odpowiedzialność Komisji w tym zakresie jest ściśle związana z jej zadaniem wykonywania budżetu na mocy art. 179 Traktatu Euratom; znaczenie tego działania potwierdzone jest art. 183a Traktatu Euratom.
(2) Ochrona interesów finansowych Wspólnot dotyczy nie tylko zarządzania środkami przyznanymi w budżecie, ale odnosi się również do środków mających wpływ lub mogących mieć wpływ na jej aktywa.
(3) Aby zrealizować te cele, należy wykorzystać wszystkie będące w dyspozycji środki, w szczególności pod kątem obowiązków dochodzeniowych przekazanych Wspólnocie, zachowując przy tym aktualny podział i równowagę obowiązków między szczeblem krajowym i wspólnotowym.
(4) Aby wzmocnić środki do zwalczania nadużyć finansowych, Komisja, w poszanowaniu zasady wewnętrznej autonomii organizacyjnej każdej instytucji, powołała spośród swoich jednostek decyzją 1999/352/WE, EWWiS, Euratom [4] Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwany dalej "Urzędem"), jednostkę odpowiedzialną za prowadzenie dochodzeń administracyjnych w sprawie nadużyć finansowych; dała ona Urzędowi całkowitą niezależność w wykonywaniu jego zadań dochodzeniowych.
(5) Odpowiedzialność Urzędu, jako jednostki powołanej przez Komisję dotyczy, oprócz ochrony interesów finansowych, wszystkich działań mających związek z ochroną interesów Wspólnot przed niezgodnymi z prawem zachowaniami, które mogą prowadzić do postępowania administracyjnego lub karnego.
(6) Należy zapewnić, aby Urząd zabezpieczał współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją mającą na celu ochronę interesów finansowych Wspólnot.
(7) Uwzględniając potrzebę wzmocnienia walki z nadużyciami finansowymi, korupcją i każdą inną nielegalną działalności szkodzącą interesom finansowym Wspólnot, Urząd musi posiadać możliwość prowadzenia wewnętrznych dochodzeń we wszystkich instytucjach, organach, urzędach i agencjach ustanowionych Traktatami WE i Euratom lub na ich podstawie (zwanych dalej "instytucjami, organami, urzędami i agencjami").
(8) Decyzja 1999/352/WE, EWWiS, Euratom przewiduje, że do celów dochodzeniowych Urząd wykonuje uprawnienia przyznane przez ustawodawcę wspólnotowego w granicach i na warunkach przez niego określonych.
(9) Należy powierzyć Urzędowi wykonywanie uprawnień przyznanych Komisji rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu i inspekcji przeprowadzanych przez Komisję i mających na celu ochronę interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [5]; należy ponadto zezwolić Urzędowi na wykonywanie innych uprawnień powierzonych Komisji w celu przeprowadzania kontroli i inspekcji na miejscu w Państwach Członkowskich, w szczególności w celu wykrywania nieprawidłowości zgodnie z wymogami art. 9 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [6].
(10) Dochodzenia muszą być prowadzone zgodnie z Traktatem, w szczególności z protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, z poszanowaniem regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot (zwanego dalej "regulaminem pracowniczym"), jak również z pełnym poszanowaniem praw człowieka i fundamentalnych wolności, w szczególności zasady bezstronności, prawa osoby, której to dotyczy, do wyrażenia opinii na temat dotyczących jej stanów faktycznych i prawa do tego, aby wnioski dochodzeniowe formułowane były tylko na podstawie elementów posiadających wartość dowodową; w tym celu instytucje, organy, urzędy i agencje będą musiały ustanowić warunki, i zasady prowadzenia takich dochodzeń wewnętrznych; w wyniku tego trzeba zmienić regulamin pracowniczy w taki sposób, aby określał on prawa i obowiązki urzędników i innych pracowników w zakresie dochodzeń wewnętrznych.
(11) Dochodzenia wewnętrzne mogą być prowadzone tylko, gdy Urząd zapewniony będzie miał dostęp do wszystkich pomieszczeń instytucji, organów, urzędów i agencji, jak również do wszystkich dokumentów i informacji przez nie przechowywanych.
(12) Dla zapewnienia niezależności Urzędu w wykonywaniu jego zadań powierzonych niniejszym rozporządzeniem, należy wyposażyć jego dyrektora w uprawnienia do wszczynania dochodzeń z własnej inicjatywy.
(13) Do właściwych władz krajowych lub, w zależności od przypadku, instytucji, organów, urzędów lub agencji, należy podejmowanie decyzji w sprawie zakończonych dochodzeń na podstawie sprawozdania sporządzonego przez Urząd, należy jednak nałożyć na dyrektora Urzędu obowiązek bezpośredniego przekazywania organom sądowym właściwego Państwa Członkowskiego informacji zebranych przez Urząd podczas dochodzeń wewnętrznych dotyczących stanów, które mogą prowadzić do wszczęcia postępowania karnego.
(14) Należy określić warunki wykonywania obowiązków przez pracowników Urzędu, jak również warunki dotyczące nadzoru dyrektora w zakresie jego odpowiedzialności za prowadzenie dochodzeń przez pracowników Urzędu.
(15) Aby współpraca pomiędzy Urzędem, Państwami Członkowskimi i właściwymi instytucjami, organami, urzędami i agencjami przebiegała poprawnie, należy zorganizować wzajemną wymianę informacji w poszanowaniu poufności informacji objętych tajemnicą zawodową, zapewniając, aby korzystały one z ochrony, jaka przysługuje tego rodzaju danym.
(16) Dla zapewnienia, aby wyniki dochodzeń prowadzonych przez pracowników Urzędu były brane pod uwagę i dla zapewnienia koniecznej kontynuacji działań, raporty muszą posiadać status dowodu dopuszczalnego w postępowaniu administracyjnym lub sądowym; w tym celu muszą być one sporządzane z uwzględnieniem zasad przygotowywania urzędowych raportów w Państwach Członkowskich.
(17) Urząd powinien korzystać z niezależności w realizowaniu swojej funkcji; dla wzmocnienia tej niezależności Urząd poddawany jest regularnej kontroli w zakresie prowadzonych przez niego dochodzeń, przeprowadzanej przez Komitet Nadzoru, w skład którego wchodzą niezależne osoby z zewnątrz, posiadające wysokie kwalifikacje w dziedzinie pozostającej w zakresie kompetencji Urzędu; Komitet ten będzie również pomagał dyrektorowi Urzędu w wypełnianiu jego obowiązków.
(18) Dochodzenia administracyjne prowadzone są z upoważnienia dyrektora Urzędu, przy zachowaniu pełnej niezależności od instytucji, organów, urzędów i agencji oraz od Komitetu Nadzoru.
(19) Obowiązkiem dyrektora Urzędu jest zapewnienie ochrony danych osobowych i przestrzegania poufnego charakteru informacji zebranych w trakcie dochodzeń; należy ponadto zapewnić urzędnikom i innym pracownikom Wspólnot ochronę prawną odpowiadającą ochronie przewidzianej w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego.
(20) Po upływie okresu trzech lat działalność Urzędu musi zostać poddana ocenie.
(21) Niniejsze rozporządzenie w żadnym razie nie osłabia uprawnień i odpowiedzialności Państw Członkowskich do podejmowania działań zwalczających nadużycia finansowe, które mają wpływ na interesy finansowe Wspólnot; przyznanie niezależnemu Urzędowi uprawnień do prowadzenia zewnętrznych dochodzeń administracyjnych w tym zakresie jest całkowicie zgodne z zasadą pomocniczości; działalność tego Urzędu ma przyczynić się do skuteczniejszego zwalczania oszustw, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności mającej wpływ na interesy finansowe Wspólnot i jest ona również zgodna z zasadą proporcjonalności,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele i zadania
1.
W celu wzmocnienia walki z nadużyciami finansowymi, korupcją i wszelką inną nielegalną działalnością mającą wpływ na interesy finansowe Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, utworzony decyzją Komisji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom (zwany dalej "Urzędem"), wykonuje uprawnienia dochodzeniowe przyznane Komisji na mocy przepisów wspólnotowych i obowiązujących w tej dziedzinie umów.
2.
Urząd zapewnia Państwom Członkowskim pomoc Komisji w organizacji ścisłej i regularnej współpracy między ich właściwymi władzami, aby skoordynować ich działania mające na celu ochronę interesów finansowych Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej przed nadużyciami finansowymi.
Urząd przyczynia się do wypracowywania i rozwijania metod zwalczania nadużyć finansowych, jak również każdej innej nielegalnej działalności wpływającej na interesy finansowe Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
3.
W ramach tych instytucji, organów urzędów i agencji ustanowionych traktatami lub na ich podstawie (zwanymi dalej "instytucjami, organami urzędami i agencjami"), Urząd prowadzi dochodzenia administracyjne do celów:
- walki z nadużyciami finansowymi korupcją i każdą inną nielegalną działalnością przynoszącą szkody interesom finansowym Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,
- dochodzenia w tym celu istotnych faktów związanych z działalnością zawodową, mogących stanowić naruszenie obowiązków urzędników i innych pracowników Wspólnot, w wyniku czego może zostać wszczęte postępowanie dyscyplinarne i, w zależności od przypadku, karne, bądź stanowić wykroczenie w stosunku do analogicznych obowiązków członków personelu instytucji, organów, kierowników urzędów i agencji lub członków personelu instytucji, organów, urzędów, i agencji nie podlegających przepisom regulaminu pracowniczego urzędników i warunkom zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich ("regulamin pracowniczy").
Artykuł 2
Dochodzenia administracyjne
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia "dochodzenia administracyjne" (zwane dalej "dochodzeniami") oznaczają wszelkie kontrole, inspekcje i działania podjęte przez wykonujących swoje obowiązki pracowników Urzędu, zgodnie z art. 3 i 4, dla osiągnięcia celów określonych w art. 1 i, w zależności od przypadku, stwierdzenia nieprawidłowego charakteru kontrolowanej działalności.
Dochodzenia takie nie mają wpływu na uprawnienia Państw Członkowskich w zakresie dochodzeń karnych.
Artykuł 3
Dochodzenia zewnętrzne
Urząd wykonuje uprawnienia, przyznane Komisji rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96, do przeprowadzania kontroli i inspekcji na miejscu w Państwach Członkowskich i w państwach trzecich, zgodnie z obowiązującymi umowami o współpracy.
W ramach swoich funkcji dochodzeniowych Urząd przeprowadza kontrole i inspekcje przewidziane w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 i na zasadach sektorowych, określonych w art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia w Państwach Członkowskich i w państwach trzecich, zgodnie z obowiązującymi umowami o współpracy.
Artykuł 4
Dochodzenia wewnętrzne
1.
W dziedzinach określonych w art. 1 Urząd prowadzi dochodzenia administracyjne w instytucjach, organach urzędach i agencjach (zwane dalej "dochodzeniami wewnętrznymi").
Takie dochodzenia wewnętrzne prowadzone są z poszanowaniem reguł traktatowych, w szczególności protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, jak również regulaminu pracowniczego, na warunkach i zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym rozporządzeniu i decyzjach przyjętych przez każdą instytucję, organ, urząd lub agencję.
Instytucje uzgadniają ze sobą zasady ustanawiane takimi decyzjami.
2.
Pod warunkiem przestrzegania przepisów wymienionych w ust. 1:
- Urząd posiada prawo do natychmiastowego i niezapowiadanego dostępu do każdej informacji będącej w posiadaniu instytucji, organów, urzędów i agencji, jak również do ich pomieszczeń.
Urząd jest upoważniony kontrolować księgowość instytucji, organów, urzędów i agencji.
Urząd może sporządzać kopie i uzyskiwać wyciągi z każdego dokumentu i zawartości każdego nośnika informacji będącego w posiadaniu instytucji, organów urzędów i agencji i w razie potrzeby zabezpieczać te dokumenty lub informacje przed niebezpieczeństwem zaginięcia,
- Urząd może zażądać udzielenia ustnych informacji od członków instytucji i organów, osób kierujących urzędami i agencjami, jak również od pracowników instytucji, organów, urzędów i agencji.
3.
Na warunkach i zgodnie z procedurami oraz zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96, Urząd może przeprowadzać inspekcje na miejscu u danych operatorów ekonomicznych w celu uzyskania dostępu do informacji dotyczących możliwych nieprawidłowości, które mogą znajdować się w posiadaniu tych operatorów.
Oprócz tego Urząd może zażądać od każdej zainteresowanej osoby informacji, które uzna za przydatne do celów dochodzeniowych.
4.
Instytucje, organy, urzędy i agencje informowane są o prowadzeniu przez pracowników Urzędu w ich pomieszczeniach dochodzenia oraz o badaniu przez nie dokumentu lub żądaniu dostarczenia informacji będących w posiadaniu tych instytucji, organów, urzędów lub agencji.
5.
Jeżeli w wyniku dochodzeń okaże się, że członek, osoba kierująca, urzędnik lub inny pracownik może być osobiście zamieszany, o fakcie tym informowana jest jego instytucja, organ, urząd lub agencja.
W przypadkach wymagających całkowitego zachowania tajemnicy do celów dochodzeniowych lub wymagających zastosowania środków dochodzeniowych pozostających w kompetencji krajowego organu sądowego, zastosowanie przepisów o takiej informacji można odroczyć.
6.
Bez uszczerbku dla reguł traktatowych, w szczególności protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, jak również przepisów regulaminu pracowniczego, decyzja podejmowana przez każdą instytucję, organ, przewidziana w ust. 1 określa w szczególności zasady dotyczące:
a) zobowiązania członków, urzędników i innych pracowników w instytucjach i organach, jak również osób kierujących, urzędników i innych pracowników urzędów i agencji do współpracy z pracownikami Urzędu i dostarczania im informacji;
b) procedur, których muszą przestrzegać pracownicy Urzędu w trakcie prowadzenia dochodzeń wewnętrznych, jak również zagwarantowania praw osób, których dotyczy dochodzenie wewnętrzne.
Artykuł 5
Wszczęcie dochodzenia
Dochodzenia zewnętrzne wszczynane są na mocy decyzji dyrektora Urzędu, który działa z własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Dochodzenia wewnętrzne wszczynane są na mocy decyzji dyrektora Urzędu, który działa z własnej inicjatywy lub na wniosek instytucji, organu,urzędu lub agencji, w której ma zostać przeprowadzone dochodzenie.
Artykuł 6
Procedura dochodzeniowa
1.
Dyrektor Urzędu kieruje prowadzeniem dochodzeń.
2.
Pracownicy Urzędu wykonują swoje funkcje po przedstawieniu pisemnego upoważnienia, w którym określona jest ich tożsamość oraz ich uprawnienia.
3.
W przypadku każdej interwencji wyznaczeni do prowadzenia dochodzenia pracownicy Urzędu muszą posiadać pisemne upoważnienie wystawione przez dyrektora i określające przedmiot dochodzenia.
4.
Pracownicy Urzędu podczas kontroli i inspekcji na miejscu postępują zgodnie z zasadami i praktyką, którym podlegają urzędnicy danego Państwa Członkowskiego, regulaminem pracowniczym, jak również z decyzjami, określonymi w art. 4 ust. 1 akapit drugi.
5.
Dochodzenia prowadzone są nieprzerwanie przez okres, który musi być proporcjonalny do okoliczności i złożoności sprawy.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby ich właściwe władze, zgodnie z przepisami krajowymi, dostarczały pracownikom Urzędu niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich zadania.
Instytucje i organy zapewniają, aby ich członkowie i personel udzielały niezbędnej pomocy pracownikom Urzędu w wypełnianiu ich zadania; urzędy i agencje zapewniają, aby osoby nimi kierujące oraz ich personel postępował w podobny sposób.
Artykuł 7
Obowiązek informowania Urzędu
1.
Instytucje, organy, urzędy i agencje przekazują bezzwłocznie do Urzędu każdą informację dotyczącą możliwych przypadków nadużyć finansowych lub korupcji bądź każdej innej nielegalnej działalności.
2.
Instytucje, organy, urzędy i agencje oraz, w stopniu, w jakim pozwala na to prawo krajowe, Państwa Członkowskie przekazują na wniosek Urzędu lub z własnej inicjatywy każdy będący w ich posiadaniu dokument i informację dotyczącą prowadzonego dochodzenia wewnętrznego.
Państwa Członkowskie przekazują dokumenty i informacje dotyczące dochodzeń zewnętrznych zgodnie z przepisami dotyczącymi takich dochodzeń.
3.
Instytucje, organy, urzędy i agencje oraz, w stopniu, w jakim pozwala na to prawo krajowe, Państwa Członkowskie przekazują ponadto do Urzędu każdy inny będący w ich posiadaniu i uznany za właściwy dokument i informację dotyczącą zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i każdej innej nielegalnej działalności mającej wpływ na interesy finansowe Wspólnot.
Artykuł 8
Poufność i ochrona danych
1.
Informacje uzyskane w ramach dochodzeń zewnętrznych, w każdej formie, chronione są przepisami dotyczącymi takich dochodzeń.
2.
Informacje przekazane lub uzyskane w ramach dochodzeń wewnętrznych, w każdej formie, objęte są tajemnicą zawodową i korzystają z ochrony, jaką dają im przepisy mające zastosowanie w odniesieniu do instytucji Wspólnot Europejskich.
Takie informacje nie mogą być przekazywane osobom innym niż te, których funkcje w instytucjach Wspólnot Europejskich lub Państw Członkowskich wymagają ich znajomości, ani być wykorzystywane do innych celów niż zwalczanie nadużyć finansowych, korupcji i każdej innej nielegalnej działalności.
3.
Dyrektor zapewnia, aby pracownicy Urzędu i inne osoby działające pod jego zwierzchnictwem przestrzegali wspólnotowych i krajowych przepisów dotyczących ochrony danych osobowych, w szczególności postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych [7].
4.
Dyrektor Urzędu i członkowie Komitetu Nadzoru, określonego w art. 11 czuwają nad stosowaniem niniejszego artykułu, jak również art. 194 Traktatu.
Artykuł 9
Raport z dochodzenia i działania podejmowane w jego następstwie
1.
Na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd, sporządza on z upoważnienia dyrektora sprawozdanie zawierające w szczególności informacje o stwierdzonych faktach, potencjalnych stratach finansowych oraz ustalenia z dochodzenia, włącznie z zaleceniami dyrektora Urzędu na temat działań, jakie należy podjąć.
2.
Sprawozdania takie sporządzane są z uwzględnieniem wymogów proceduralnych przewidzianych przez prawo krajowe danego Państwa Członkowskiego.
W ten sposób sporządzone sprawozdania stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym zaistnieje potrzeba ich wykorzystania, na takiej samej podstawie i na takich samych warunkach jak urzędowe sprawozdania sporządzone przez urzędowych inspektorów.
Podlegają one takim samym regułom oceny, jak reguły mające zastosowanie do urzędowych sprawozdań sporządzonych przez krajowych urzędowych inspektorów i mają taką samą wartość jak te sprawozdania.
3.
Sprawozdania sporządzone w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszystkie dotyczące go, przydatne dokumenty przekazywane są właściwym władzom danych Państw Członkowskich, zgodnie z przepisami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych.
4.
Sprawozdania sporządzone w następstwie dochodzenia wewnętrznego i wszystkie dotyczące go przydatne dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji.
Instytucje, organy, urzędy i agencje podejmują takie czynności, w szczególności dyscyplinarne i prawne, które wymagane są wynikami dochodzenia wewnętrznego i informują dyrektora Urzędu, w terminie określonym w ustaleniach z jego sprawozdania, o działaniach podjętych w wyniku dochodzenia.
Artykuł 10
Przekazywanie informacji przez Urząd
1.
Z zastrzeżeniem art. 8, 9 i 11 niniejszego rozporządzenia i przepisów rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 2185/96, Urząd może w każdej chwili przekazać właściwej władzy danego Państwa Członkowskiego informacje uzyskane w trakcie dochodzeń zewnętrznych.
2.
Z zastrzeżeniem art. 8, 9 i 11 niniejszego rozporządzenia, dyrektor Urzędu przekazuje organom sądowym danego Państwa Członkowskiego informacje uzyskane przez Urząd w trakcie dochodzeń wewnętrznych i dotyczące faktów, które mogą stać się przedmiotem postępowania karnego.
Z zastrzeżeniem potrzeb dochodzenia, równocześnie informuje on o tym zainteresowane Państwo Członkowskie.
3.
Z zastrzeżeniem art. 8 i 9 niniejszego rozporządzenia, Urząd może w każdej chwili przekazać instytucji, organowi, do biura lub agencji informacje uzyskane w trakcie dochodzeń wewnętrznych.
Artykuł 11
Komitet Nadzoru
1.
Komitet Nadzoru umacnia niezależność Urzędu poprzez sprawowanie regularnej kontroli wprowadzania funkcji dochodzeniowych.
Na wniosek dyrektora lub z własnej inicjatywy Komitet przedstawia dyrektorowi opinię dotyczącą działalności Urzędu. Jednakże nie ingeruje przy tym w przebieg prowadzonych dochodzeń.
2.
W jego skład wchodzi pięć niezależnych osób z zewnątrz, spełniających łącznie warunki wymagane w swoich krajach do sprawowania wyższych stanowisk związanych z obszarem działalności Urzędu.
Są oni mianowani za wspólną zgodą Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.
3.
Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata i może zostać raz odnowiona.
4.
Po upływie kadencji członkowie Komitetu sprawują swoją funkcję do czasu jej odnowienia lub do chwili, z którą zostaną zastąpieni.
5.
Wypełniając swoje obowiązki, członkowie nie zwracają się o instrukcje ani nie przyjmują instrukcji jakiegokolwiek rządu ani instytucji, organu, urzędu lub agencji.
6.
Komitet Nadzoru mianuje swojego przewodniczącego.
Przyjmuje on swój regulamin.
Zbiera się on co najmniej dziesięć razy w roku.
Podejmuje decyzje większością głosów swoich członków.
Jego sekretariat jest prowadzony przez Urząd.
7.
Dyrektor corocznie przekazuje Komitetowi Nadzoru program działalności Urzędu, określony w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Dyrektor dba o to, aby Komitet był regularnie informowany o działalności Urzędu, prowadzonych przez nie dochodzeniach, ich wynikach i działaniach podejmowanych w ich następstwie.
Jeżeli dochodzenie trwa dłużej niż 9 miesięcy dyrektor informuje Komitet Nadzoru o powodach, ze względu na które nie można jeszcze zamknąć dochodzenia i przewidywanym terminie jego zakończenia.
Dyrektor informuje Komitet o przypadkach, w których dana instytucja, organ urząd lub agencja nie podjęła działań wynikających z jego zaleceń.
Dyrektor informuje Komitet o przypadkach wymagających przekazania informacji organom sądowym Państwa Członkowskiego.
8.
Komitet Nadzoru przyjmuje co najmniej jedno sprawozdanie z działalności w ciągu roku, który przesyła do instytucji.
Komitet może przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu raporty o wynikach dochodzeń i działaniach podejmowanych w ich następstwie przez Urząd.
Artykuł 12
Dyrektor
1.
Na czele Urzędu stoi dyrektor mianowany przez Komisję na pięcioletnią kadencję, która może zostać jeden raz odnowiona.
2.
W celu mianowania dyrektora, Komisja po wezwaniu do zgłaszania kandydatur, które, o ile zaistnieje taka potrzeba, zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, i wydaniu pozytywnej opinii przez Komitet Nadzoru, sporządza listę kandydatów posiadających niezbędne kwalifikacje.
Po konsultacjach z Parlamentem Europejskim, Radą, Komisja mianuje dyrektora.
3.
Dyrektor nie zwraca się o instrukcje ani nie przyjmuje instrukcji jakiegokolwiek rządu ani instytucji, organu, urzędu lub agencji, wypełniając obowiązki w zakresie wszczynania i prowadzenia dochodzeń zewnętrznych i wewnętrznych oraz sporządzanych z nich sprawozdań.
Jeżeli dyrektor oceni, że środek przyjęty przez Komisję narusza jego niezależność, może wnieść sprawę przeciw swojej instytucji przed Trybunał Sprawiedliwości.
Dyrektor regularnie przedstawia sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu dotyczące wyników dochodzeń przeprowadzonych przez Urząd z poszanowaniem ich poufności, zachowaniem wszelkich praw zainteresowanych osób i, gdzie sytuacja tego wymaga, przestrzegając przepisów krajowych mających zastosowanie w postępowaniu sądowym.
Instytucje te zapewniają przestrzeganie poufności dochodzeń prowadzonych przez Urząd, wraz z wszelkimi prawami zainteresowanych osób i, w przypadku istnienia postępowania sądowego, wszystkich przepisów krajowych mających zastosowanie w takim postępowaniu.
4.
Przed ogłoszeniem sankcji dyscyplinarnych w stosunku do dyrektora, Komisja zasięga opinii Komitetu Nadzoru.
Ponadto środki dotyczące sankcji dyscyplinarnych w stosunku do dyrektora muszą być przedmiotem uzasadnionych decyzji, które przekazywane są do wiadomości Parlamentu Europejskiego i Rady.
Artykuł 13
Finansowanie
Środki Urzędu, których całkowita kwota wpisana jest do specjalnego budżetu w przypadającej Komisji części A budżetu ogólnego Unii, określone są w szczegółach w Załączniku do tej części.
Etaty przyznane dla Urzędu wymienione są w załączniku do planu zatrudnienia Komisji.
Artykuł 14
Kontrola sądowa
W oczekiwaniu na zmianę regulaminu pracowniczego każdy urzędnik i każdy inny pracownik Wspólnot Europejskich może złożyć u dyrektora Urzędu zażalenie na kierowane przeciw niej zarzuty, sformułowane przez Urząd w ramach dochodzenia wewnętrznego, zgodnie z trybem ustanowionym w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.
Przepisy art. 91 regulaminu pracowniczego stosuje się do decyzji podejmowanych w sprawie takich zażaleń.
Analogicznie powyższe przepisy stosuje się do personelu instytucji, organów, urzędów i agencji, których nie obejmuje regulamin pracowniczy.
Artykuł 15
Sprawozdanie okresowe
W trzecim roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie okresowe na temat działalności Urzędu wraz z opinią Komitetu Nadzoru i, w miarę potrzeb, wnioskami dostosowania lub rozszerzenia zadań Urzędu.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1081/1999
z dnia 26 maja 1999 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do innych celów niż ubój, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1012/98 oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1143/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1633/98 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa, zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2435/98 [4], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzenia koncesji określonych w liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [5], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) Wspólnota zobowiązała się do otwarcia dwóch rocznych kontyngentów taryfowych, każdy na 5000 sztuk byków, krów i jałówek pstrej rasy simentalskiej i z ras schwyc i fryburskiej, przeznaczonych do innych celów niż ubój, oraz dla krów i jałówek bydła rasy simentalskiej szarych, brązowych, żółtych i rasy simentalskiej pstrej oraz z rasy pincgauskiej (Pinzgauer), przeznaczonych do innych celów niż ubój, przy stawkach celnych wynoszących odpowiednio 6 % i 4 %; kontyngenty te powinny zostać otwarte w oparciu o bazę wieloletnią na okresy dwunastu miesięcy rozpoczynające się dnia 1 lipca, zwane dalej "rokiem przywozu" oraz należy określić szczegółowe zasady dotyczące ich stosowania.
(2) Wszystkie zainteresowane podmioty gospodarcze we Wspólnocie powinny mieć w szczególności zagwarantowany równy i stały dostęp do wyżej określonych kontyngentów oraz do niezakłóconego stosowania opłat celnych ustanowionych w ramach tych kontyngentów w odniesieniu do całego przywozu danych zwierząt aż do czasu wyczerpania kontyngentów.
(3) Doświadczenie pokazało, że ograniczanie przywozu może prowadzić do składania spekulacyjnych wniosków o pozwolenia na przywóz; w celu zapewnienia prawidłowego działania zaplanowanych środków większą część dostępnych ilości należy przeznaczyć dla "tradycyjnych" importerów byków, krów i jałówek określonych ras alpejskich i górskich; w niektórych przypadkach błędy administracyjne właściwych organów krajowych grożą ograniczeniem dostępu importerów do tej części kontyngentu; należy ustanowić przepisy w celu naprawy wszelkich wyrządzonych szkód.
(4) W celu uniknięcia nadmiernego usztywnienia stosunków handlowych w tym sektorze dla importerów, którzy są w stanie wykazać swoje zaangażowanie w prawdziwy handel na pewną skalę z państwami trzecimi, powinna być dostępna druga transza; w związku z powyższym oraz dla zapewnienia efektywnego zarządzania konieczny jest wymóg, by zainteresowane podmioty gospodarcze w okresie 12 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu dokonały przywozu co najmniej 15 sztuk bydła; partia 15 zwierząt stanowi zwykły ładunek, a jak wynika z doświadczenia, sprzedaż lub nabycie pojedynczej partii jest minimalnym warunkiem uznania transakcji za prawdziwą i wykonalną.
(5) W celu sprawdzenia zgodności z tymi kryteriami wnioski muszą być składane w tym Państwie Członkowskim, w którym dany importer jest zarejestrowany do celów podatku VAT.
(6) W celu zapobiegania spekulacjom, "tradycyjnym" podmiotom gospodarczym, które 1 czerwca przed danym rokiem przywozu nie zajmują się już handlem wołowiną i cielęciną, powinno się odmówić dostępu do kontyngentu.
(7) Należy ustanowić przepisy, na podstawie których prawa do przywozu będą przyznawane po okresie rozpatrzenia i będą podlegały, tam gdzie to właściwe, zastosowaniu jednolitej obniżki stawek procentowych.
(8) Należy ustanowić przepisy, na podstawie których kontyngent będzie zarządzany za pomocą pozwoleń na przywóz; w tym celu należy w szczególności ustalić szczegółowe zasady składania wniosków oraz zakres informacji, które będą podawane we wnioskach i pozwoleniach, jeżeli to konieczne w drodze derogacji niektórych przepisów lub poprzez uzupełnienie niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1044/98 [7] oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2365/98 [9].
(9) Artykuł 82 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 [11], przewiduje dozór celny w odniesieniu do towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu przy obniżonej stawce celnej z uwagi na ich ostateczne przeznaczenie; przywożone zwierzęta powinny być monitorowane przez pewien okres celem zagwarantowania, że w tym czasie nie zostaną poddane ubojowi; w celu zapewniania, że zwierzęta nie zostaną w tym czasie poddane ubojowi, należy wymagać zabezpieczenia pokrywającego różnicę między wysokością opłat celnych Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) a obniżoną stawką celną obowiązującą w dniu dopuszczenia danych zwierząt do swobodnego obrotu.
(10) Musi zostać uchylone rozporządzenie Komisji (WE) nr 1012/98 z dnia 14 maja 1998 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do innych celów niż ubój [12], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1143/98 [13].
(11) W celu zapewnienia, że przywożone zwierzęta nie zostaną przez pewien okres czasu poddane ubojowi, art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1143/98 z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące kontyngentu taryfowego na krowy i jałówki określonych ras górskich pochodzące z różnych państw trzecich, przeznaczone do celów innych niż ubój, oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1012/98 przewidują, że przywożone zwierzęta muszą być identyfikowane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiającym system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącym etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [14] oraz niektórych dodatkowych danych; ze względu na to, że zamieszczanie niektórych dodatkowych danych szczegółowych jest już obowiązkowe, skreśla się dwa stosowne ustępy.
(12) W celu przejrzystości art. 2 ust. 1 lit. a) i art. 8 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1143/98 powinny zostać zmienione.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się na zasadzie wieloletniej następujące kontyngenty taryfowe dla okresów od 1 lipca do 30 czerwca roku następnego, z których każdy określa się jako "rok przywozu".
Numer seryjny _BAR_ Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Wielkość kontyngentu (pogłowie) _BAR_ Cło _BAR_
09.0001 _BAR_ ex01029005 _BAR_ Krowy i jałówki przeznaczone do innych celów niż na ubój, następujących ras górskich: bydło rasy simental szare, brązowe, żółte i rasa simentalska pstra oraz rasa pincgauska (Pinzgauer) _BAR_ 5000 _BAR_ 6 % _BAR_
ex01029029 _BAR_
ex01029049 _BAR_
ex01029059 _BAR_
ex01029069 _BAR_
09.0003 _BAR_ ex01029005 _BAR_ Byki, krowy i jałówki przeznaczone do innych celów niż na ubój, następujących ras: rasa simentalska pstra oraz rasa szwyc i fryburska _BAR_ 5000 _BAR_ 4 % _BAR_
ex01029029 _BAR_
ex01029049 _BAR_
ex01029059 _BAR_
ex01029069 _BAR_
ex01029079 _BAR_
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia zwierzęta określone w ust. 1 uważa się za przeznaczone do innych celów niż ubój, jeśli nie zostaną poddane ubojowi w okresie czterech miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.
Jednakże w przypadku należycie dowiedzionego wystąpienia siły wyższej odstępstwa mogą być udzielane.
3.
Prawo do kontyngentu taryfowego oznaczonego nr seryjnym 09.0003 jest uzależnione od przedłożenia następujących dokumentów:
- w odniesieniu do byków: świadectwa rodowodowego,
- w odniesieniu do samic: świadectwa rodowodowego lub świadectwa rejestracji w księdze zarodowej potwierdzającego czystość rasy.
Artykuł 2
1. Dwa kontyngenty przewidziane w art. 1 ust. 1 podzielone są na dwie części wynoszące 80 %, tj. 4000 sztuk oraz 20 %, tj. 1000 sztuk.
a) Pierwsza część każdego kontyngentu, wynosząca 80 %, jest dzielona między wspólnotowych importerów, którzy mogą przedstawić dowód, że dokonali przywozu zwierząt w ramach kontyngentów oznaczonych nr seryjnym 09.0001 lub nr 09.0003 w okresie 36 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przyjąć za ilość referencyjną prawa do przywozu odnoszące się do poprzedniego roku przywozu, które nie zostały przydzielone na skutek błędu administracyjnego popełnionego przez właściwy organ krajowy.
b) Druga część każdego kontyngentu, wynosząca 20 %, jest zarezerwowana dla wnioskodawców, którzy mogą przedstawić dowód, że dokonali przywozu co najmniej 15 sztuk żywego bydła objętego kodem CN 0102 z państw trzecich w okresie 12 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu.
Importerzy muszą być wpisani do krajowego rejestru VAT.
2.
Pierwsza część jest przydzielana różnym importerom na podstawie złożonych przez nich wniosków o prawa do przywozu proporcjonalnie do wielkości przywozu zwierząt, określonych w ust. 1 lit. a) akapit pierwszy, w okresie 36 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu.
3.
Druga część jest przydzielana różnym importerom, określonym w ust. 1 lit. b), na podstawie złożonych wniosków o prawa do przywozu proporcjonalnie do wnioskowanych wielkości.
Wnioski o prawa do przywozu:
- muszą obejmować 15 sztuk bydła lub więcej, oraz
- nie mogą obejmować więcej niż 50 sztuk bydła.
Wnioski o prawa do przywozu obejmujące więcej niż 50 sztuk bydła są traktowane jak wnioski obejmujące jedynie 50 sztuk.
4.
Dowód przywozu dostarczany jest wyłącznie w formie dokumentów celnych dopuszczenia do swobodnego obrotu, należycie potwierdzonych przez organy celne.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować kopie powyższych dokumentów, należycie poświadczonych przez organ wystawiający, jeśli wnioskodawcy mogą udowodnić właściwym władzom, że nie byli w stanie uzyskać oryginału dokumentu.
Artykuł 3
1.
Importerzy, którzy 1 czerwca przed danym rokiem przywozu nie prowadzą już działalności w sektorze wołowiny i cielęciny, nie kwalifikują się do przydziału na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) akapit pierwszy.
2.
Spółki utworzone w wyniku łączenia się przedsiębiorstw, z których każde posiadało prawa na podstawie z art. 2 ust. 2, korzystają z tych samych praw co przedsiębiorstwa, z których powstały.
Artykuł 4
1.
Wnioski o prawa do przywozu można składać wyłącznie w tym Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca jest wpisany do krajowego rejestru VAT.
2.
Wnioskodawca może złożyć tylko jeden wniosek w odniesieniu do tego samego kontyngentu i wniosek ten dotyczy jedynie jednej z części kontyngentu.
W przypadku gdy wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek w odniesieniu do kontyngentu, wszystkie jego wnioski w odniesieniu do tego kontyngentu uznaje się za nieważne.
3. Do celów art. 2 ust. 1 lit. a) i b) wnioskodawcy ubiegający się o prawa do przywozu w odniesieniu do każdego numeru seryjnego muszą przedstawić właściwym władzom wnioski wraz z dowodami, określone w art. 2 ust. 4 do 15 czerwca przed danym rokiem przywozu.
4.
Po weryfikacji przedłożonych dokumentów Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, do 10 dnia roboczego po upływie terminu składania wniosków, następujące dokumenty odnoszące się do każdego numeru seryjnego:
- w odniesieniu do przydziału przewidzianego w art. 2 ust. 1 lit. a) akapit pierwszy — listę importerów spełniających stawiane warunki zawierającą ich nazwiska i adresy oraz liczbę zwierząt przywożonych w okresie określonym w art. 2 ust. 2,
- w odniesieniu do przydziału przewidzianego w art. 2 ust. 1 lit. b) — listę wnioskodawców zawierającą ich nazwiska i adresy oraz wnioskowane ilości.
5.
Wszelkie powiadomienia, także powiadomienia o braku wniosków, są przesłane faksem przy użyciu formularzy zamieszczonych w załączniku II i III, w przypadku gdy wnioski zostały złożone.
Artykuł 5
1.
Komisja podejmuje decyzję o tym, jaki procent zgłaszanych ilości może zostać przydzielony.
2.
Jeżeli w odniesieniu do wniosków określonych w art. 4 ust. 4 tiret drugie wnioskowane ilości przekraczają dostępne ilości, Komisja ustala jednolitą obniżkę procentową w stosunku do wnioskowanych ilości.
Jeśli zastosowanie jednolitej obniżki procentowej określonej w pierwszym akapicie powoduje spadek ilości poniżej 15 sztuk na jeden wniosek, przydzielenie odbywa się w drodze losowania partii 15 sztuk dokonanego przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Jeżeli pozostała ilość obejmuje mniej niż 15 sztuk, stanowi odrębną partię.
Artykuł 6
1.
Przywóz przydzielonych ilości objęty jest obowiązkiem okazania jednego lub więcej pozwoleń na przywóz.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz mogą być składane tylko właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca wystąpił o prawa do przywozu.
3.
Po powiadomieniu przez Komisję o przydzielonych ilościach na podstawie art. 5 ust. 1 wydaje się pozwolenia na przywóz na wniosek i na rzecz przedsiębiorców, którzy uzyskali prawa do przywozu.
4.
Pozwolenia na przywóz są ważne przez 90 dni od daty ich wydania w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Jednakże pozwolenia mogą być wydawane tylko od dnia 1 lipca roku przywozu, a okres ich ważności nie może przekroczyć 30 czerwca roku następnego.
5.
Wydane pozwolenia na przywóz są ważne na obszarze całej Wspólnoty.
6.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 oraz (WE) nr 1445/95.
7. Niezależnie od przepisów art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenia na przywóz wydane na podstawie niniejszego rozporządzenia są nieprzenaszalne i przyznają prawa wyłącznie z tytułu kontyngentów taryfowych, które zostały przydzielone osobom wymienionym w dołączonych deklaracjach o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.
8. W art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 nie stosuje się.
Artykuł 7
1.
Przywożone zwierzęta monitoruje się zgodnie z art. 82 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 w celu zapewnienia, że nie zostaną one poddane ubojowi w okresie czterech miesięcy od dnia ich dopuszczenia do swobodnego obrotu.
2.
W celu zapewnienia zgodności z obowiązkiem niepoddawania ubojowi zwierząt, określonym w ust. 1, oraz zagwarantowania wpływu niezapłaconych opłat celnych w sytuacji, gdy obowiązek ten nie jest przestrzegany, importerzy muszą złożyć zabezpieczenie właściwym organom celnym.
Wartość zabezpieczenia jest równa różnicy między opłatami celnymi określonymi we Wspólnej Taryfie Celnej oraz opłatami określonymi w art. 1 ust. 1 obowiązującymi w dniu dopuszczenia danej grupy zwierząt do swobodnego obrotu.
Zabezpieczenia są zwalniane natychmiast po przedstawieniu zainteresowanym organom celnym dowodu potwierdzającego, że zwierzęta:
a) nie zostały poddane ubojowi w okresie czterech miesięcy od dnia dopuszczenia ich do swobodnego obrotu;
lub
b) zostały w tym okresie poddane ubojowi z powodu działania siły wyższej lub z przyczyn sanitarnych lub jeśli padły na skutek choroby lub wypadku.
Artykuł 8
Wnioski o pozwolenia oraz pozwolenia zawierają następujące wpisy:
a) w polu 8 — kraj pochodzenia; z pozwoleniami wiąże się obowiązek dokonania przywozu z tego kraju;
b) w polu 16 — kody CN określone w załączniku I;
c) w polu 20 — jeden z poniższych wpisów:
- Razas alpinas y de montaña [Reglamento (CE) no 1081/1999], año de importación:…
- Alpine racer og bjergracer (forordning (EF) nr. 1081/1999), importår: …
- Höhenrassen (Verordnung (EG) Nr. 1081/1999), Einfuhrjahr:…
- Αλπικές και ορεσίβιες φυλές [κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
1081/1999], έτος εισαγωγής …
- Alpine and mountain breeds (Regulation (EC) No 1081/1999, Year of import:…
- Races alpines et de montagne [réglement (CE) no 1081/1999], année d'importation:…
- Razze alpine e di montagna [regolamento (CE) n. 1081/1999], anno d'importazione:…
- Bergrassen (Verordening (EG) nr. 1081/1999), invoerjaar:…
- Raças alpinas e de montanha [Regulamento (CE) n.o 1081/1999], ano de importação:…
- Alppi- ja vuoristorotuja (Asetus (EY) N:o 1081/1999), tuontivuosi:…
- Alp- och bergraser (förordning (EG) nr 1081/1999), importår:…
Artykuł 9
1.
Ilości nieobjęte wnioskami o pozwolenia na przywóz w dniu 15 marca roku przywozu są przydzielane w ramach ostatecznego przydziału dla tego roku, otwartego wyłącznie dla importerów, którzy przedłożyli wnioski o pozwolenia na przywóz obejmujące całą ilość do której byli uprawnieni, bez względu na różnicę między dwoma ustaleniami przewidzianymi w art. 2 ust. 1 lit. a) i b).
2.
W tym celu do dnia 22 marca roku przywozu Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dane dotyczące ilości nieobjętych wnioskami o pozwolenie na przywóz otrzymanych w odniesieniu do każdego numeru seryjnego.
3.
Komisja tak szybko jak to możliwe podejmuje decyzję dotyczącą pozostałych ilości.
4.
Wnioski o prawa do przywozu składane przez zainteresowanych importerów, określone w ust. 1, obejmują najwyżej 15 sztuk.
Jeśli złożone wnioski obejmują większą liczbę sztuk, są traktowane jak wnioski obejmujące 15 sztuk.
5.
Każdy wnioskodawca może przedłożyć tylko jeden wniosek w odniesieniu do danego kontyngentu.
W przypadku gdy wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek w odniesieniu do danego kontyngentu, wszystkie jego wnioski w odniesieniu do tego kontyngentu uznaje się za nieważne.
6.
Wnioski o prawa do przywozu muszą dotrzeć do właściwych władz w okresie pięciu dni roboczych od dnia wejścia w życie decyzji Komisji, określonej w ust. 3.
7.
Do siódmego dnia roboczego po upływie terminu składania wniosków, przewidzianego w ust. 6, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji listę wnioskodawców oraz ilości, o które się ubiegają w odniesieniu do każdego numeru seryjnego.
8.
Dla celów niniejszego artykułu art. 5-8 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 10
Rozporządzenie (WE) nr 1012/98 traci moc.
Artykuł 11
W rozporządzeniu (WE) nr 1143/98 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 lit. a) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże Państwa Członkowskie mogą przyjąć za ilość referencyjną te prawa do przywozu odnoszące się do poprzedniego roku przywozu, które nie zostały przydzielone na skutek błędu administracyjnego popełnionego przez właściwy organ krajowy".
2.
W art. 7 skreśla się ust. 2 i 3.
3.
W art. 8 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) w polu 20 — jeden z poniższych wpisów:
- Razas de montaña [Reglamento (CE) no 1143/98], año de importación:…
- Bjergracer (forordning (EF) nr. 1143/98), importår: …
- Höhenrassen (Verordnung (EG) Nr. 1143/98), Einfuhrjahr:…
- Ορεσίβιες φυλές (κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1143/98) έτος εισαγωγής.…
- Mountain breeds (Regulation (EC) No 1143/98), Year of import:…
- Races de montagne [réglement (CE) no 1143/98], année d'importation:…
- Razze di montagna [regolamento (CE) n. 1143/98], anno d'importazione:…
- Bergrassen (Verordening (EG) nr. 1143/98), invoerjaar:…
- Raças de montanha [Regulamento (CE) n.o 1143/98], ano de importação:…
- Vuoristorotuja (Asetus (EY) N:o 1143/98), tuontivuosi:…
- Bergraser (förordning (EG) nr 1143/98), importår:…".
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1083/1999
z dnia 26 maja 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1617/93 w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień i uzgodnionych praktyk dotyczących wspólnego planowania i koordynacji rozkładów, wspólnych przedsięwzięć i konsultacji w sprawie taryf pasażerskich i towarowych w regularnych usługach lotniczych oraz przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3976/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu lotniczego [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 3,
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Porozumień i Pozycji Dominujących w Transporcie Lotniczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 3976/87 upoważnia Komisję do stosowania art. 81 ust. 3 (uprzednio art. 85 ust. 3) Traktatu do niektórych kategorii porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk w transporcie lotniczym wymienionych w art. 81 ust. 1, który obejmuje, między innymi, wspólne planowanie i koordynację rozkładów lotów, konsultowanie taryf w przewozach pasażerów, bagaży i towarów w regularnych usługach lotniczych, wspólne przedsięwzięcia dotyczące nowych połączeń lotniczych o mniejszym natężeniu ruchu, przydziałów czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych oraz harmonogramów lotniskowych.
(2) Rozporządzeniem (EWG) nr 1617/93 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1523/96 [4], Komisja przyznała wymienionym dziedzinom grupowe wyłączenie; mając na uwadze, że powyższe rozporządzenie było stosowane do dnia 30 czerwca 1998 r.
(3) Przed dniem 30 czerwca 1998 r.
Komisja rozpoczęła szeroko zakrojone badania mające na celu sprawdzenie, w jakim rozmiarze należy utrzymać wyłączenie w stosunku do czterech dziedzin transportu lotniczego objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1617/93; zażądano złożenia sprawozdań od zainteresowanych podmiotów gospodarczych z prowadzonych praktyk w każdej z czterech dziedzin objętych niniejszym rozporządzeniem i poinformowania, w jakim zakresie nowi uczestnicy mają możliwość wejścia na rynek.
(4) Dostępne obecnie wyniki tych badań i konsultacje z podmiotami gospodarczymi pozwalają wyciągnąć wniosek, że rozszerzenie wyłączenia grupowego w dziedzinie porozumień w sprawie wspólnego planowania i koordynacji rozkładów lotów oraz porozumień w sprawie wspólnych przedsięwzięć nie jest wskazane; powyższy wniosek wynika z faktu, że takie porozumienia, szczególnie w przypadku aliansów lotniczych, obejmują szerszą współpracę handlową, jak na przykład dwustronne konsultacje w sprawie taryf, które nie mogły podlegać wyłączeniu w zastosowaniu rozporządzenia (EWG) nr 1617/93; z tych powodów nie należy rozszerzać stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1617/93 w stosunku do tych dwóch dziedzin, bez uszczerbku dla możliwości, dzięki której przedsiębiorcy mogą występować z wnioskami o wyłączenia indywidualne na podstawie art. 81 ust. 3.
(5) Badania porozumień i uzgodnionych praktyk dotyczących konsultacji w sprawie taryf w przewozach pasażerów i ich bagaży w regularnych usługach lotniczych oraz w sprawie przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych, nie mogły zostać ukończone w terminie pozwalającym na przyjęcie i opublikowanie nowego rozporządzenia przed dniem 30 czerwca 1998 r.
(6) W interesie pewności prawnej dla zainteresowanych podmiotów gospodarczych oraz w celu możliwości wyciągnięcia wniosków z obecnych badań, mając na względzie, że nowe rozporządzenie powinno zostać przyjęte do dnia 30 czerwca 2001 r. właściwe jest stosowanie do tego dnia przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1617/93 w sprawie konsultacji w sprawie taryf pasażerów z bagażami i w sprawie przydziałów czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych.
(7) Rozporządzenie (EWG) nr 1617/93 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1617/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 skreśla się tiret pierwsze i drugie;
2) uchyla się art. 2 i 3;
3) w art. 6 skreśla się ppkt ii);
4) w art. 7 datę "dnia 30 czerwca 1998 r." zastępuje się datą "dnia 30 czerwca 2001 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1084/1999
z dnia 26 maja 1999 r.
ustanawiające wykaz właściwych organów, określonych w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 900/1999 r. zakazującego sprzedaży i dostaw ropy naftowej oraz produktów ropopochodnych do Federalnej Republiki Jugosławii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 900/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. zakazujące sprzedaży i dostaw ropy naftowej oraz produktów ropopochodnych do Federalnej Republiki Jugosławii [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje konieczne jest sporządzenie wykazu właściwych organów, które mogą wydawać pozwolenia na sprzedaż, dostawę lub wywóz ropy naftowej i produktów ropopochodnych, do celów i na warunkach ustanowionych w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 900/1999, i które powinny otrzymywać zawiadomienia określone w art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz właściwych organów określonych w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) 900/1999 ustanawia się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie rady (WE) NR 1110/1999
z dnia 10 maja 1999 r.
przewidujące bezcłowe traktowanie określonych aktywnych składników farmaceutycznych, noszących międzynarodową niezastrzeżoną prawnie nazwę (INN) Światowej Organizacji Zdrowia i określonych produktów używanych do wytwarzania gotowych produktów farmaceutycznych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W ramach negocjacji Rundy Urugwajskiej Wspólnota oraz wiele krajów rozpatrywało bezcłowe traktowanie produktów farmaceutycznych.
(2) Uczestnicy dyskusji doszli do wniosku, że poza produktami objętymi działem 30 Zharmonizowanego Systemu (HS) oraz pozycjami HS 2936, 2937, 2939 i 2941 bezcłowe traktowanie powinno być udzielone określonym aktywnym składnikom farmaceutycznym noszącym międzynarodową niezastrzeżoną nazwę (INN) Światowej Organizacji Zdrowia, jak również określonym solom, estrom i hydratom tych produktów, a także określonym produktom używanym do produkcji i wytwarzania gotowych produktów farmaceutycznych.
(3) Wyniki dyskusji, jakie wymieniono w protokole dyskusji, zostały włączone do taryf celnych uczestników załączonych do Protokołu z Marakeszu do GATT 1994 r.
(4) Doszli oni również do wniosku, że przedstawiciele członków Światowej Organizacji Handlu (WTO), stron Protokołu dyskusji będą się spotykać pod auspicjami Rady WTO ds. Handlu Towarami, normalnie przynajmniej raz na trzy lata, aby dokonać przeglądu produktów mającego na celu objęcie zniesieniem ceł, w drodze consensusu, dodatkowych produktów farmaceutycznych.
(5) Drugi taki przegląd miał miejsce z wnioskiem, że pewnej liczbie dodatkowych produktów objętych INN oraz produktom używanym do produkcji i wytwarzania gotowych produktów farmaceutycznych należy udzielić traktowania bezcłowego oraz że należy rozszerzyć wykaz określonych przedrostków i przyrostków dla soli i estrów objętych INN,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 lipca 1999 r. Wspólnota wyraża zgodę na bezcłowe traktowanie produktów, objętych INN, wymienionych w załączniku I, jak również soli, estrów i hydratów takich produktów.
Artykuł 2
Od dnia 1 lipca 1999 r. Wspólnota wyraża zgodę na bezcłowe traktowanie produktów używanych do produkcji i wytwarzania gotowych produktów farmaceutycznych wymienionych w załączniku II.
Artykuł 3
Od dnia 1 lipca 1999 r. określone przedrostki i przyrostki nazw produktów objętych INN kwalifikujących się do bezcłowego traktowania obejmują również te uwzględnione w załączniku III.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1125/1999
z dnia 28 maja 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 111/1999 ustanawiające ogólne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2802/98 z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 111/1999 [2] ustanawia ogólne zasady stosowania w odniesieniu do działań związanych z dostawą na mocy ustaleń przyjętych przez rozporządzenie (WE) nr 2802/98.
(2) Należy wprowadzić zmiany do tych ogólnych zasad tak, by uwzględniały one ustalenia techniczne uzgodnione przez Federację Rosyjską i Komisję po wejściu w życie tego rozporządzenia, które odnoszą się w szczególności do zasad odbierania produktów przez państwo beneficjenta oraz do procedur kontrolnych wykonywanych przez Komisję w celu monitorowania realizacji działań związanych z dostawami.
(3) Należy zmienić przepisy dotyczące świadectwa zgodności produktów przetworzonych z produktów pochodzących z zapasów interwencyjnych lub pozyskanych na rynku Wspólnoty, aby uwzględnić organizację dokonywanych kontroli i określić zasady odbioru produktu przez podmiot gospodarczy, któremu udzielono zamówienia na transport produktu poza Wspólnotę.
(4) W celu ułatwienia udziału podmiotów gospodarczych w procedurze przetargowej pożądane jest złagodzenie niektórych wstępnie uzgodnionych warunków składania ofert i określenie niektórych zasad regulujących realizację działań związanych z dostawami.
(5) Niezwłoczne stosowanie zmian wynikających z ustaleń technicznych uzgodnionych z władzami rosyjskimi dotyczących odbioru produktów, jak również niektórych przepisów kontrolnych dotyczących wywozu produktów lub zwalniania zabezpieczeń na rzecz podmiotów gospodarczych musi zostać zapewnione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 111/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Agencje interwencyjne upewniają się, że oferenci oraz podwykonawcy, producenci ryżu całkowicie bielonego oraz rzeźnie uczestniczące w pozyskiwaniu wieprzowiny, wskazani w ich ofertach, mają możliwości techniczne oraz finansowe wypełnienia zobowiązań związanych z działaniami związanymi z dostawą, w odniesieniu do której składają oferty.";
2) artykuł 5 ust. 1 lit. e) pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4) trasę, łącznie z przejściami granicznymi oraz ze wskazaniem wszelkich punktów, gdzie towary będą przeładowywane z jednego środka transportu na inny, poza obszarem celnym Wspólnoty; w takich przypadkach oferent zobowiązuje się do podania na piśmie władzom i organom wskazanym oferentowi przez Komisję, przynajmniej z trzydniowym wyprzedzeniem, punktów i terminów, gdzie odbywa się przeładunek, jak również prawdopodobnych dat podstawowych operacji, w szczególności dokonania załadunku i przybycia do miejsca przeznaczenia;";
3) artykuł 5 ust. 1 lit. e) pkt 6 otrzymuje brzmienie:
"6) zobowiązanie oferenta do przedstawienia, w przypadku gdy jego oferta zostanie wybrana, oryginału polisy ubezpieczeniowej wykupionej na pokrycie wszelkiego ryzyka związanego z transportem;";
4) artykuł 5 ust. 1 lit. f) pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3) nazwę(-y) i adres(-y) firm produkujących ryż całkowicie bielony oraz wszystkich podwykonawców i spedytorów, z których będzie się korzystać w trakcie działań;";
5) w art. 5 ust. 1 lit. f) skreśla się pkt 4;
6) artykuł 5 ust. 1 lit. g) pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1) proponowaną ilość produktu wyrażoną w tonach (waga netto), uwzględniając koszt przetwarzania, pakowania, transportu oraz składowania do etapu dostarczenia określonego w ogłoszeniu o przetargu;";
7) artykuł 5 ust. 1 lit. g) pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3) nazwę(-y) i adres(-y) rzeźni uczestniczących w pozyskiwaniu produktów oraz wszystkich podwykonawców i spedytorów, z których będzie się korzystać w trakcie działań;";
8) w art. 5 ust. 1 lit. g) skreśla się pkt 4;
9) w art. 5 ust. 1 lit. i) wyrazy "zgodnie z załącznikiem III" zastępuje się wyrazami "zgodnie z załącznikiem IV";
10) w art. 5 ust. 1 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Zabezpieczenia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są wnoszone przez instytucje kredytowe zatwierdzone przez Państwa Członkowskie i umieszczone w wykazie sporządzonym przez Komisję(1) zgodnie z art. 3 ust. 7 oraz art. 10 ust. 2 dyrektywy Rady 77/780/EWG(2). Zabezpieczenie wniesione przez zatwierdzoną instytucję nieumieszczoną w wykazie jest dopuszczalne, jeżeli instytucja kredytowa wskazuje w dokumencie zabezpieczenia odniesienie do przyznającej takie zatwierdzenie decyzji Państwa Członkowskiego. Zabezpieczeniom muszą towarzyszyć szczegółowe dane dotyczące osoby lub osób upoważnionych do podpisania dokumentów finansowych, wraz z ich charakterem urzędowym i wzorami podpisów.";
11) w art. 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Oferty są ważne przez 15 dni po ostatecznym terminie składania ofert.";
12) w art. 6 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Agencja interwencyjna lub dane agencje, w terminie określonym w poprzednim akapicie, przekazuje Komisji, w odniesieniu do każdej partii, kompletne kopie dwóch najkorzystniejszych z otrzymanych ofert wraz z kopią zabezpieczenia i zobowiązania finansowego wspomnianego w art. 5 ust. 1 lit. h) i i) oraz wzory podpisów osób upoważnionych do wystawiania tych dokumentów.";
13) w art. 6 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Komisja niezwłocznie powiadamia wybranego oferenta o udzieleniu zamówienia oraz przesyła kopię tej decyzji agencji interwencyjnej lub agencjom, które otrzymały oferty.";
14) w art. 6 skreśla się ust. 5;
15) w art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku działań związanych z dostawami, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) lub b), wybrany oferent wnosi, w ciągu pięciu dni roboczych od otrzymania powiadomienia o udzieleniu zamówienia, zabezpieczenie dostawy w kwocie równej wywożonym ilościom, dla każdego ładunku lub dla każdego miejsca przeznaczenia, pomnożonym przez kwotę jednostkową określoną w ogłoszeniu o przetargu.
Wywóz produktów może się rozpocząć, kiedy agencja interwencyjna uzyskuje dowód wniesienia zabezpieczenia dostawy zgodnie z ust. 4.";
16) dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1.
W odniesieniu do działań związanych z dostawami dotyczących produkcji ryżu całkowicie bielonego oraz pozyskiwania wieprzowiny na rynku wspólnotowym wybrany oferent otrzymuje ryczałt w wysokości 0,45 EUR za tonę (netto) za dzień w odniesieniu do ryżu i 0,90 EUR za tonę (netto) za dzień w odniesieniu do wieprzowiny na pokrycie wszelkich kosztów (parkowanie, ubezpieczenie, ochrona, zabezpieczenia itd.) w przypadku, gdyby przewoźnik nie mógł odebrać towaru w ustalonym terminie z powodów od niego niezależnych.
2.
W odniesieniu do działań związanych z dostawami, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a), agencja interwencyjna wydaje świadectwo wywozowe, w ciągu trzech dni roboczych od zakończenia działań wywozowych w odniesieniu do całej ilości produktów składowanych w składzie wskazanym w rozporządzeniu regulującym daną dostawę.
Agencja interwencyjna jest zobowiązana do poniesienia kosztu spowodowanego późnym wystawieniem świadectwa, który to koszt zostaje ustalony przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie referencyjnej wymienionej w załączniku VII stosowanej w danym Państwie Członkowskim w ostatnim dniu składania ofert, dodać jeden i pół punktu procentowego.";
17) w art. 9 ust. 1 ostatni akapit otrzymuje brzmienie:
"W przypadku związanego z dostawą działania dotyczącego produkcji ryżu całkowicie bielonego lub pozyskiwania wieprzowiny na rynku wspólnotowym świadectwo wywozowe sporządzone zgodnie z załącznikiem V oraz sprawdzone i podpisane przez agencję kontrolującą zaświadcza zgodność produktu z zasadami ustanowionymi dla jego dostawy.";
18) artykuł 9 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W przypadku dostawy wołowiny/cielęciny oraz wieprzowiny agencja interwencyjna posiadająca produkt oraz wybrany oferent lub, gdzie stosowne, prowadzący skład na rachunek wybranego oferenta poddaje się wszelkim kontrolom na żądanie kraju odbioru, przeprowadzanym na obszarze celnym Wspólnoty przez agentów wyznaczonych przez kraj odbioru.";
19) artykuł 9 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Agencja upoważniona do kontroli pieczętuje środki transportu opuszczające obszar celny Wspólnoty podczas załadunku.
W przypadku przeładunku poza obszarem celnym Wspólnoty agencja wyznaczona przez Komisję sprawdza, czy pieczęcie na środkach transportu przybywających do miejsca przeładunku są nienaruszone, oraz pieczętuje nowe środki transportu, używane po przeładunku.";
20) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Wnioski o płatność za dokonanie dostawy składa się do agencji interwencyjnej, określonej w art. 4, w terminie dwóch miesięcy od końca okresu ustanowionego dla dostawy w ogłoszeniu o przetargu.
Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej, jeżeli brak zgodności z niniejszym przepisem, kwota płatności zostaje obniżona o 10 % za pierwszy miesiąc zwłoki oraz o 5 % za każdy kolejny miesiąc.
2.
Wnioski o płatność składane są wraz z następującymi dokumentami towarzyszącymi:
a) jeżeli stosuje się art. 2 ust. 1 lit. b):
- kopia dokumentów przewozowych,
- oryginał świadectwa odbioru wydany przez agencję kontrolującą wyznaczoną przez Komisję oraz podpisany przez przedstawiciela kraju odbioru podanego w Załączniku do rozporządzenia otwierającego przetarg na dostawę.
Dokument ten zostaje sporządzony zgodnie z załącznikiem I,
- świadectwo zgodności na etapie dostarczenia, określone w art. 9 ust. 7,
- zależnie od przypadku kopię pozwolenia na wywóz lub zgłoszenie wywozowe, jeżeli pozwolenie na wywóz nie jest wymagane według prawodawstwa wspólnej organizacji rynku;
b) jeżeli stosuje się art. 2 ust. 1 lit. a), oprócz dokumentów wskazanych w lit. a) powyżej, wraz z wnioskiem składa się dokument kontrolny, określony w art. 14 ust. 2.
3.
W przypadku dostaw, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) lub b), płatność z tytułu przetargu zostaje dokonana w odniesieniu do ilości podanej w świadectwie odbioru towaru wydanym przez agencję kontrolującą wyznaczoną przez Komisję oraz podpisanym przez przedstawiciela państwa odbioru, wskazanego w Załączniku do rozporządzenia otwierającego przetarg na dostawę.
Dokument ten zostaje sporządzony zgodnie z załącznikiem I.
4. W przypadku dostaw, określonych w art. 2 ust. 2, ilość przyznanego produktu objętego skupem interwencyjnym zostaje udostępniona wybranemu oferentowi po przedstawieniu dowodu wniesienia zabezpieczenia zgodnie z art. 7 ust. 2.
5. W przypadku dostaw, określonych w art. 2 ust. 3, płatność z tytułu przetargu na rzecz wybranego oferenta za pozyskanie produktu zostaje dokonana po przedstawieniu świadectwa wywozu, sporządzonego zgodnie z załącznikiem V, wydanego przez wyznaczonego przewoźnika oraz podpisanego przez agencję kontrolującą określoną w art. 9 ust. 1, po zakończeniu załadunku partii.
6.
Jeżeli na etapie dostarczenia odbiór towaru przez przedstawiciela kraju odbioru opóźnia się wskutek okoliczności niezależnych od wybranego oferenta, dodatkowe koszty poniesione przez tego ostatniego zostaną mu zwrócone przez kraj odbioru po zbadaniu dokumentów towarzyszących.
7.
W przypadku transportu ciężarowego na drogach Federacji Rosyjskiej oferent, na podstawie zobowiązania podjętego w wyniku jego oferty, przekazuje organom rosyjskim faktury za koszty ustalone zgodnie z dodatkiem technicznym do protokołu Ustaleń, określonego w art. 15.";
21) w art. 12 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) w przypadku dostaw, przewidzianych w art. 2 ust. 2 lub 3, przedstawiając świadectwo wywozu sporządzone zgodnie z załącznikiem V, wydane przez przewoźnika oraz podpisane przez agencję kontrolującą, wymienioną w art. 9 ust. 1.";
22) artykuł 12 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli zwłoka występuje podczas etapu ustanowionego dla dostawy, zabezpieczenie dostawy ulega przepadkowi w odniesieniu do tych ilości, które nie zostały odebrane w terminie lub dostarczone po terminie w wysokości do 0,75 EUR za 1 tonę za każdy dzień zwłoki.
Ze skutkiem od 11. dnia zwłoki kwota podlegająca przepadkowi wzrasta do 1,00 EUR za 1 tonę za każdy dodatkowy dzień.
Przepisy te stosuje się, jeżeli zwłokę w odbiorze lub dostawie można przypisać wybranemu oferentowi.";
23) artykuł 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W przypadku dostaw, przewidzianych w art. 2 ust. 1 lit. a) lub b), zabezpieczenie dostawy zostaje zwolnione zgodnie z warunkami ustanowionymi powyżej lub w ratach wynoszących 20 % za każdym razem, gdy przedstawiony jest dowód dostarczenia 20 % ilości partii.";
24) w art. 13 dodaje się następujący akapit:
"Zabezpieczenie płatności na rachunek zostaje zwolnione wówczas, gdy zostają spełnione warunki ustanowione dla płatności za saldo dostawy, w zastosowaniu art. 10.";
25) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
1.
Pozwolenia na wywóz, wydawane na wniosek i wystawiane w celu realizacji dostaw, w zastosowaniu, gdzie właściwe, prawodawstwa wspólnej organizacji rynku, zawierają w polu 20 następujący zapis:
"Rozporządzenie Rady (WE) nr 2802/98.
Nie kwalifikuje się do refundacji wywozowych.";
2.
Zgłoszenie wywozowe oraz dokument kontrolny wydane zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3002/92 wskazuje:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 111/1999 ustanawiające ogólne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej.
Nie kwalifikuje się do refundacji wywozowych.";
3.
Jeżeli wywóz produktu podlega przedstawieniu wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz, wniosek ten jest zaopatrzony w dowód potwierdzający, że wnioskodawca jest wybranym oferentem w odniesieniu do dostawy na mocy rozporządzenia (WE) nr 2802/98.
Dowód taki jest dostarczony w postaci odpisu decyzji o udzieleniu zamówienia, określonej w art. 6 ust. 3.
Pozwolenia na wywóz są wydawane tylko, jeżeli dostarczony zostaje dowód, że wniesiono zabezpieczenie dostawy zgodnie z art. 7.
Wniesienie tego zabezpieczenia uważa się za stanowiące wniesienie zabezpieczenia pozwolenia.
W drodze odstępstwa od tytułu III, sekcja 4, rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, zostaje ono zwolnione na warunkach ustanowionych w art. 12 ust. 2.";
26) załącznik II zostaje zastąpiony załącznikiem A do niniejszego rozporządzenia;
27) w załączniku IV ostatni akapit otrzymuje brzmienie:
"Nasza gwarancja zostanie wystawiona zgodnie z art. 7 oraz załącznikiem III do rozporządzenia (WE) nr 111/1999.";
28) załącznik B do niniejszego rozporządzenia zostaje dodany jako załącznik VII.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1128/1999
z dnia 28 maja 1999 r.
ustanawiające szczegółowe reguły stosowania kontyngentu taryfowego na cielęta ważące nie więcej niż 80 kilogramów pochodzące z niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich, w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2435/98 [2], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1926/96 z dnia 7 października 1996 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w układach o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem z Estonią, Łotwą i Litwą, w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [3], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając decyzję Rady 98/677/WE z dnia 18 maja 1998 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Litwy z drugiej strony, w celu uwzględnienia przyłączenia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wyniku negocjacji Rundy Urugwajskiej w sprawie Rolnictwa, w tym ulepszeń do istniejących przepisów preferencyjnych [4], w szczególności jej art. 2,
uwzględniając decyzję Rady 1999/86/WE dnia 18 maja 1998 r. w sprawie sfinalizowania Protokołu dostosowania handlowych aspektów Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Estonii z drugiej strony tak, by uwzględniały one przystąpienie Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wyniki negocjacji w sprawie Rolnictwa w Rundzie Urugwajskiej, wraz z usprawnieniami w istniejących uzgodnieniach preferencyjnych [5], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia (WE) nr 3066/95 i (WE) nr 1926/96 oraz decyzje 98/677/WE i 1999/86/WE przewidują otwarcie kontyngentu taryfowego na roczną ilość 178000 żywego bydła ważącego 80 kilogramów lub mniej pochodzącego z Węgier, Polski, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii, Bułgarii, Estonii, Łotwy i Litwy korzystającego z 80 % obniżki stawek należności celnych; istnieje konieczność wprowadzenia na zasadzie wieloletniej, dla okresów dwunastomiesięcznych rozpoczynających się dnia 1 lipca, zwanych dalej "rokiem przywozu", szczegółowych zasad stosowania; w tym celu należy zastosować roczne ustalenia określone w przeszłości dla tego kontyngentu.
(2) Doświadczenie wykazuje, że ograniczanie przywozu może prowadzić do przedstawiania wniosków dotyczących przywozu spekulacyjnego; aby zapewnić właściwe funkcjonowanie zaplanowanych środków, większa część dostępnych ilości powinna być zarezerwowana dla "tradycyjnych" importerów żywego bydła; w pewnych przypadkach błędy administracyjne popełnione przez właściwy organ krajowy mogą spowodować, że dostęp podmiotów gospodarczych do tej części kontyngentu będzie ograniczony; należy ustanowić przepis umożliwiający naprawienie wszelkich powstałych szkód.
(3) Aby nie wprowadzać zbyt rygorystycznych zasad do stosunków handlowych w tym sektorze, tym importerom, którzy są w stanie wykazać, że prowadzą rzeczywisty handel znaczną ilością zwierząt z państwami trzecimi, należy udostępnić drugi przydział; w związku z powyższym oraz mając na uwadze efektywne zarządzanie, zainteresowane podmioty gospodarcze muszą być zobligowane do wywozu i/lub przywozu przynajmniej 100 zwierząt w okresie 12 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu; partia licząca 100 zwierząt stanowi w zasadzie ilość typową; doświadczenie wykazało, że sprzedaż lub nabycie pojedynczej partii stanowi minimalne wymaganie, aby transakcja była uważana za rzeczywistą i wykonalną.
(4) Do celów weryfikacji tych kryteriów, wymaga się, by wszystkie wnioski pochodzące do tego samego podmiotu gospodarczego składane były w Państwie Członkowskim, w którym importer jest zarejestrowany do celów podatku VAT.
(5) Aby nie dopuścić do spekulacji, "tradycyjne" podmioty gospodarcze, które w dniu 1 czerwca przed danym rokiem przywozu nie zajmują się już działalnością w sektorze wołowiny i cielęciny, nie powinny mieć dostępu do kontyngentu.
(6) Należy ustanowić ze prawa przywozu są przyznawane po okresie rozpatrzenia i podlegają, w miarę potrzeby, stosowaniu jednolitej obniżki stawek procentowych.
(7) Aby przywóz przebiegał we właściwy sposób, wydawanie licencji powinno być rozłożone w czasie na cały rok przywozu.
(8) Przedmiotowy kontyngent powinien być zarządzany za pomocą pozwoleń na przywóz; w tym celu należy ustalić zasady składania wniosków oraz zakres informacji, które będą podawane we wnioskach i pozwoleniach, jeśli niezbędne, poprzez uzupełnianie niektórych przepisów określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe reguły stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 168/1999 [7], oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającym rozporządzeniu (EWG) nr 2377/80 [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2648/98 [9].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z wyjątkiem przywozu w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz 169000 młodych byków opasowych oraz 153000 żywego bydła ważącego 80-300 kilogramów, przywóz do Wspólnoty żywego bydła objętego kodami CN 01029005, 01029021, 01029029, 01029041 oraz 01029049 określony w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 [10], pochodzącego z państw wymienionych w załączniku I, podlega środkom zarządzania ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Pozwolenia na przywóz na mocy niniejszego rozporządzenia mogą być wydawane na zasadzie wieloletniej dla okresów od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca roku następnego (zwany dalej "rokiem przywozu"), dla poszczególnych lat przywozu jedynie dla 178000 zwierząt objętych kodem CN 01029005 pochodzących z państw wymienionych w załączniku I.
Kontyngent jest oznaczony numerem seryjnym 09.4598.
2.
Dla tej grupy zwierząt cłood wartości dodanej oraz cła specyficzne ustalone w ramach Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) są obniżone o 80 %.
3.
Roczna ilość określona w ust. 1 jest podzielona na dwie następujące części:
a) pierwsza część w wysokości równej 70 %, tj. 124600 sztuk, przeznaczona jest dla importerów ze Wspólnoty, którzy mogą przedstawić dowód, że dokonywali przywozu w ramach kontyngentu zwierząt oznaczonych numerem seryjnym 09.4598 przez okres 36 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przyjąć jako ilość referencyjną te prawa przywozu na poprzedzający rok przywozu, które z powodu błędu administracyjnego właściwego organu krajowego nie zostały przydzielone;
b) druga część w wysokości 30 %, tj. 53400 sztuk, przeznaczona jest dla importerów, którzy mogą przedstawić dowód, że dokonywali przywozu z państw trzecich, co najmniej 100 sztuk żywego bydła objętego kodem CN 010290 przez okres 12 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu, oprócz przywozu określonego w lit. a).
Podmioty gospodarcze muszą być zarejestrowane w Państwie Członkowskim do celów podatku VAT.
4.
124600 sztuk bydła ma być przyznane uprawnionym importerom na podstawie wniosków przy przywozie proporcjonalnie do ilości przywożonych przez nich zwierząt w rozumieniu ust. 3 lit. a) akapit pierwszy w okresie, wymienionym w tym punkcie oraz po potwierdzeniu zgodności z ust. 6.
5.
53400 sztuk bydła ma być przyznane uprawnionym podmiotom gospodarczym proporcjonalnie do ilości, o które się ubiegały w rozumieniu ust. 3 lit. b) oraz po potwierdzeniu zgodności z ust. 6.
6.
Dowód przywozu dostarczany jest wyłącznie w formie celnego dokumentu dopuszczenia do swobodnego obrotu, należycie ostemplowanego przez organy celne.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować kopie powyższych dokumentów, należycie poświadczone przez organ wystawiający, jeśli wnioskodawcy mogą udowodnić właściwym władzom, że nie byli w stanie uzyskać oryginału dokumentu.
Artykuł 3
1.
Podmioty gospodarcze, które dnia 1 czerwca roku poprzedzającego rok przywozu nie prowadzą już żadnej działalności w sektorze wołowiny i cielęciny, nie kwalifikują się do przydziału na mocy art. 2 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy.
2.
Jakiekolwiek przedsiębiorstwo utworzone poprzez łączenie się przedsiębiorstw, z których każde ma prawa na mocy art. 2 ust. 4, korzysta z tych samych praw, co przedsiębiorstwa, z których zostało one utworzone.
Artykuł 4
1.
Wnioski o prawa przywozu mogą być przedkładane tylko w tym Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany do celów podatku VAT.
2. Dla celów art. 2 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy podmioty gospodarcze przedstawiają wnioski o prawa przywozu do właściwych organów wraz z dowodem określonym w art. 2 ust. 6 najpóźniej do dnia 8 czerwca przed danym rokiem przywozu.
Po weryfikacji przedstawionych dokumentów, Państwa Członkowskie przekazują Komisji najpóźniej w terminie dziesięciu dni roboczych po upływie terminu złożenia wniosków, wykaz podmiotów gospodarczych, które spełniają warunki zatwierdzenia, zawierającą w szczególności ich nazwy, adresy oraz liczbę kwalifikujących się zwierząt przywożonych w okresie określonym w art. 2 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy.
3. Dla celów art. 2 ust. 3 lit. b) wnioski o prawa przywozu wraz z dowodem określonym w art. 2 ust. 6 muszą zostać wniesione do dnia 8 czerwca przed danym rokiem przywozu.
Każdy wnioskodawca może przedłożyć tylko jeden wniosek.
W razie, gdy ten sam wnioskodawca przedłoży więcej niż jeden wniosek, wszystkie wnioski przedłożone przez tę osobę zostaną odrzucone.
Wnioski nie mogą odnosić się do ilości większych niż dostępne ilości.
Po weryfikacji przedstawionych dokumentów, najpóźniej w terminie dziesięciu dni roboczych poprzedzających upływ terminu złożenia wniosków, Państwa Członkowskie przekazują Komisji listę wnioskodawców i wnioskowanych ilości.
4.
Wszelkie powiadomienia, w tym powiadomienia o braku wniosków, mają być sporządzone zgodnie ze wzorami formularzy zamieszczonymi w załączniku II i III do niniejszego rozporządzenia i przesłane faksem.
Artykuł 5
1.
Komisja decyduje, w jakim zakresie wnioski mogą być przyjmowane.
2.
W odniesieniu do wniosków na mocy art. 4 ust. 3, w przypadku, których zgłaszane ilości przekraczają dostępne ilości, Komisja obniża pułap zgłaszanych ilości w oparciu o ustalony procent.
Jeśli obniżenie, określone w poprzednim akapicie powoduje spadek ilości poniżej 100 sztuk na jeden wniosek, przyznanie odbywa się w drodze losowania partii 100 sztuk dokonanego przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Jeżeli pozostała ilość obejmuje mniej niż 100 sztuk, stanowi osobną partię.
Artykuł 6
1.
Przywóz ilości przyznanych zgodnie z art. 5 odbywa się za okazaniem jednego lub więcej niż jednego pozwolenia na przywóz.
2.
Wnioski o wydanie zezwolenia na przywóz mogą być składane tylko w tym Państwie Członkowskim, w którym został złożony wniosek o prawa przywozu.
3.
Po powiadomieniu przez Komisję o przyznanych ilościach, zgodnie z art. 5 ust. 1, pozwolenia mają być wydawane, na wniosek podmiotów gospodarczych, do dnia 31 grudnia roku przywozu maksymalnie dla 50 % przyznanych praw przywozu.
Pozwolenia na przywóz dla pozostałych ilości dla tego samego roku przywozu są wydawane od dnia 1 stycznia.
Liczba zwierząt, dla której wydane jest pozwolenie ma być wyrażona w jednostkach.
W miarę potrzeby liczby mają być zaokrąglone w górę lub w dół w zależności od przypadku.
4.
Wnioski o wydanie zezwolenia oraz pozwolenie muszą zawierać następujące wpisy:
a) w polu 8, wskazanie państw określonych w załączniku I; wydanie pozwolenia pociąga za sobą obowiązek przywozu z jednego lub więcej niż jednego państwa spośród wymienionych państw;
b) w polu 16, podpozycję CN 01029005;
c) w polu 20, numer seryjny 09.4598 oraz przynajmniej jeden z poniższych wpisów:
- Reglamento (CE) No. 1128/1999
- Forordning (EF) Nr. 1128/1999
- Verordnung (EG) Nr. 1128/1999
- Κανονισμός (EK) αριθ.
1128/1999
- Regulation (EC) No 1128/1999
- Règlement (CE) no 1128/1999
- Regolamento (CE) n. 1128/1999
- Verordening (EG) Nr. 1128/1999
- Regulamento (CE) n.o 1128/1999
- Asetus (EY) n:o 1128/1999
- Förordning (EG) nr. 1128/1999.
5.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są ważne przez 90 dni od dnia ich wydania w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Jednakże pozwolenia mogą być wydawane tylko z mocą obowiązującą od dnia 1 lipca roku przywozu i okres ich ważności wygasa najpóźniej do dnia 30 czerwca.
6.
Wydane pozwolenia są ważne na terytorium całej Wspólnoty.
7. Nie stosuje się w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Artykuł 7
Przywożone zwierzęta podlegają opłatom celnym określonym w art. 1 za wydaniem świadectw przewozowych 1 EUR wydanych przez kraj wywozu zgodnie z protokołem 4 załączonym do Układów Europejskich z państwami stowarzyszonymi Europy Środkowej oraz zgodnie z protokołem 3 załączonym do Układów Europejskich z państwami bałtyckimi lub za okazaniem deklaracji sporządzonej przez eksportera zgodnie z tymi protokołami.
Artykuł 8
Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 i rozporządzenia (WE) nr 1445/95 stosuje się z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1149/1999
z dnia 25 maja 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2728/94 ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Fundusz Gwarancyjny jest zasilany wpłatami z ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich, przez odsetki z zainwestowanych zasobów oraz kwoty uzyskane od dłużników będących w zwłoce, w przypadku gdy Fundusz już udzielił gwarancji.
(2) Doświadczenie z funkcjonowania Funduszu Gwarancyjnego wskazuje, że współczynnik w wysokości 9 % między zasobami Funduszu a gwarantowanymi zobowiązaniami spłaty kapitału, powiększonego o niespłacone należne odsetki byłby odpowiedni.
(3) Wpłaty do Funduszu Gwarancyjnego w wysokości 9 % kwoty każdej operacji wydają się być wystarczające do osiągnięcia kwoty docelowej.
(4) Fundusz Gwarancyjny osiągnął kwotę docelową dnia 31 grudnia 1997 r. i dlatego wskaźnik tworzenia rezerw powinien być poddany przeglądowi.
(5) Jeżeli Fundusz Gwarancyjny przekroczy kwotę docelową, nadwyżka jest wypłacana z powrotem do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.
(6) Komisja powinna przedstawić sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie dotyczące funkcjonowania Funduszu oraz uwzględnić możliwe zmiany ryzyka, na które Fundusz Gwarancyjny jest narażony w następstwie rozszerzenia Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2728/94 [4] zostaje odpowiednio zmienione.
(8) Traktaty nie przewidują żadnych uprawnień innych niż uprawnienia na podstawie art. 308 Traktatu WE i art. 203 Traktatu Euratom w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 2728/94 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Kwota docelowa wynosi 9 % łącznych wymagalnych zobowiązań kapitałowych Wspólnoty, wynikających z każdej operacji, powiększonych o niespłacone należne odsetki.".
2.
W art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Płatności, przewidziane w art. 2 tiret pierwsze, stanowią równowartość 9 % kapitałowej wartości operacji.".
3.
W art. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli w wyniku uruchomienia gwarancji następującym po niewykonaniu zobowiązaniu zasoby Funduszu spadną poniżej 75 % kwoty docelowej, wskaźnik tworzenia rezerw na nowe operacje zostaje podniesiony do 10 % do chwili ponownego osiągnięcia kwoty docelowej.".
4.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie całościowe sprawozdania dotyczące funkcjonowania Funduszu, zarówno w chwili zawarcia pierwszej umowy akcesyjnej z państwami ubiegającymi się o członkostwo, oraz przed dniem 31 grudnia 2006 r.
Komisja, w razie potrzeby, składa Radzie odpowiednie propozycje zmian parametrów Funduszu".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1167/1999
z dnia 3 czerwca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 831/97 ustanawiające normy handlowe mające zastosowanie do awokado
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1] Dz.U. L 297 z 21.11.1996, str. 1., ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 857/1999 [2] Dz.U. L 108 z 27.4.1999, str. 7., w szczególności jego art. 2 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 831/97 [3] Dz.U. L 119 z 8.5.1997, str. 13. ustanawia normy handlowe mające zastosowanie do awokado.
(2) Norma FFV-42 UN/ECE (Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych) dotycząca obrotu i handlowej kontroli jakości awokado będącego przedmiotem obrotu w międzynarodowym handlu między i do Państw Członkowskich UN/ECE, została zmieniona na ostatnich posiedzeniach Grupy Roboczej ECE ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości; art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustanawia obowiązek uwzględnienia norm UN/ECE zalecanych przez tę grupę roboczą kiedy przyjmowane są normy są w sprawie owoców i warzyw; wspólnotowa norma dla awokado powinna być odpowiednio ujednolicona z analogicznymi normami UN/ECE.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 831/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule II "PRZEPISY DOTYCZĄCE JAKOŚCI", pkt A "Wymogi minimalne" akapit drugi zdanie pierwsze po "muszą być" dodaje się "twarde w miejscu wysyłki, oraz";
2) w tytule V
"PRZEPISY DOTYCZĄCE PRZYGOTOWANIA DO SPRZEDAŻY"
, pkt A
"Jednolitość"
, akapit pierwszy otrzymuje brzmienie (włączając przypis
[1] Zmiana w wybarwieniu odmian o ciemnej skórze nie jest traktowana jako wada, ale w miejscu wysyłki wybarwienie owoców w każdym opakowaniu musi być jednolite.
):
"Zawartość każdego opakowania musi być jednolita i zawierać tylko awokado tego samego pochodzenia, tej samej odmiany, jakości, koloru [1] Zmiana w wybarwieniu odmian o ciemnej skórze nie jest traktowana jako wada, ale w miejscu wysyłki wybarwienie owoców w każdym opakowaniu musi być jednolite. i wielkości."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1168/1999
z dnia 3 czerwca 1999 r.
ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do śliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 857/1999 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Śliwki należą do produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia nr 2200/96, w odniesieniu do których muszą zostać przyjęte normy; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1591/87 z dnia 5 czerwca 1987 r., ustanawiające normy jakości kapusty, kapusty brukselskiej, selera naciowego, szpinaku i śliwek [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 888/97 [4], było wielokrotnie zmieniane i nie zapewnia już prawnej przejrzystości.
(2) W interesie przejrzystości, przepisy dotyczące śliwek należy oddzielić od innych, dotyczących pozostałych produktów na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1591/87; dane przepisy należy ponownie sporządzić oraz skreślić załącznik V do rozporządzenia (EWG) nr 1591/87 w sprawie śliwek; w tym celu, w interesie zachowania przejrzystości na rynku światowym, należy wziąć pod uwagę normy dla śliwek zalecane przez Grupę Roboczą ds. Standaryzacji Produktów Łatwo Psujących się oraz Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG/NZ).
(3) Skutkiem stosowania tych norm powinno być usunięcie z rynku produktów o niezadowalającej jakości, dostosowanie produkcji do wymagań konsumentów, ułatwienie stosunków handlowych opartych na uczciwej konkurencji, a przez to poprawa opłacalności produkcji.
(4) Normy stosuje się na wszystkich etapach obrotu handlowego; przewóz na duże odległości, składowanie przez pewien okres czasu i różne działania przeładunkowe, jakim poddawane są produkty, mogą powodować pogorszenie się ich stanu ze względu na biologiczny rozwój produktów lub ich skłonność do psucia się; takie pogarszanie się jakości należy uwzględniać przy stosowaniu norm na wszystkich etapach obrotu handlowego, następujących po jego wysyłce; ponieważ produkty klasy "Ekstra" wymagają szczególnie ostrożnego sortowania i pakowania, w ich przypadku należy uwzględniać jedynie ewentualną utratę świeżości i jędrności.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normy handlowe dla śliwek objętych kodem CN 08094005 są zgodne z normami wymienionymi w Załączniku.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże, na etapach następujących po wysyłce, produkty mogą wykazywać, w porównaniu z przepisami normy:
- niewielki ubytek świeżości i jędrności,
- dla produktów w klasach niższych niż "Ekstra", niewielkie pogorszenie spowodowane ich rozwojem i skłonnością do psucia się.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 1591/87 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule wyrazy "selera naciowego, szpinaku i śliwek" zastępuje się wyrazami "selera naciowego i szpinaku";
2) w art. 1 akapit pierwszy skreśla się tiret piąte;
3) skreśla się załącznik V.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) NR 1182/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 maja 1999 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi w celu zmniejszenia zakresu dostarczanych danych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 13 kwietnia 1999 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3330/91 [4], Wspólnota i Państwa Członkowskie sporządzały statystyki dotyczące wymiany towarowej między Państwami Członkowskimi (Intrastat) podczas okresu przejściowego rozpoczynającego się w dniu 1 stycznia 1993 r. i kończącego się w dniu przejścia na ujednolicony system opodatkowania w Państwie Członkowskim pochodzenia.
(2) Uproszczenie prawodawstwa dla rynku wewnętrznego, jak określono w inicjatywie SLIM, ma na celu zwiększenie konkurencyjności przedsiębiorstw i możliwości w zakresie tworzenia nowych miejsc pracy.
(3) Uproszczenie systemu Intrastat, wybrane jako projekt pilotażowy SLIM oraz konkretne wnioski przedstawione przez Grupę Roboczą SLIM–Intrastat w celu zmniejszenia obciążenia dostawców informacji statystycznych, określone w komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady, zostały uznane przez te instytucje.
(4) Ograniczanie informacji w sprawie deklaracji, przy równoczesnym utrzymaniu akceptowalnego poziomu informacji dla użytkowników, stanowi główny środek mający zmniejszyć obciążenie dostawców informacji statystycznych.
(5) Skreślenie środka transportu i warunków dostawy stanowi jeden z takich środków upraszczających; jednakże zgłaszanie kraju pochodzenia, regionu pochodzenia i/lub regionu przeznaczenia jest szczególnie korzystne dla wielu użytkowników i dlatego powinno być utrzymane.
(6) Ważne jest uproszczenie Nomenklatury Scalonej, aby była ona stosowana na jednolitych zasadach zarówno w odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego, jak i handlu zagranicznego, aby ułatwić stosowanie systemu w szczególności w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw; w tym kontekście wyniki dyskusji prowadzonych przez Komisję z udziałem Państw Członkowskich oraz organizacji do spraw przemysłu i handlu europejskiego w ramach inicjatywy SLIM powinny być uwzględnione, przy zachowaniu zasady jednolitej nomenklatury.
(7) Konieczne jest, aby niektóre Państwa Członkowskie wymagały zgłaszania warunków dostawy, planowanego środka transportu oraz procedury statystycznej; niektóre Państwa Członkowskie mogą życzyć sobie sprawozdań innych niż te, które są konieczne do informacji składających się na wspólnotowy system statystyczny; jednakże za pożądane uważa się określenie progów, poniżej których Państwa Członkowskie nie mogą nakazywać, aby takie dane statystyczne były określone zgodnie z art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 3330/91 w celu uniknięcia nierównomiernego obciążenia małych i średnich przedsiębiorstw.
(8) W celu spełnienia oczekiwań dostawców informacji statystycznych oraz uwzględniając odmienne struktury administracyjne Państw Członkowskich, krajowe organy administracyjne powinny uzyskać większą elastyczność w ustanawianiu terminów przesyłania deklaracji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3330/91 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Informacje statystyczne wymagane przez system Intrastat mają być zawarte w okresowych deklaracjach, które mają być przesyłane stronie odpowiedzialnej za dostarczanie informacji do właściwych urzędów krajowych, na warunkach, które Komisja ustanowi zgodnie z art. 30."
2.
W art. 23 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 skreśla się lit. f) i g);
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie mogą nakazać zamieszczanie następujących informacji dodatkowych w środku służącym do przekazywania danych statystycznych:
a) w Państwach Członkowskich odbioru, kraj pochodzenia; niemniej jednak ta informacja może być wymagana tylko w granicach prawa wspólnotowego;
b) w Państwie Członkowskim wysyłki, region pochodzenia; w Państwie Członkowskim odbioru, regionu przeznaczenia.";
c) ust. 3 otrzymuje oznaczenie ust. 4 i dodaje się nowy ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W przypadku dostawców informacji statystycznych, u których roczna wartość odbieranych lub wysłanych informacji jest niższa, niż progi określone przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną na mocy art. 30, nie przewiduje się nakazu dostarczania danych innych niż dane wymienione w ust. 1 i 2, które mają być dostarczone za pomocą środka służącego do przekazywania danych statystycznych.
Oprócz danych przewidzianych w ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą, wyłącznie w odniesieniu do dostawców informacji statystycznych, w przypadku, których roczna wartość wysłanych lub odebranych informacji była wyższa niż wyżej określone progi, nakazać dostarczenie następujących danych dodatkowych za pomocą środka służącego do przekazywania danych statystycznych:
a) warunków dostawy;
b) domniemanego środka transportu;
c) procedury statystycznej.";
d) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Komisja zapewni publikację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykazu danych wymaganych przez Państwa Członkowskie od dostawców informacji statystycznych, jak również progów określonych w ust. 3."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1215/1999
z dnia 10 czerwca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie nr 19/65/EWG w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych [1]
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 83,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W rozporządzeniu nr 19/65/EWG [5], Rada upoważniła Komisję, bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia Rady nr 17, pierwszego rozporządzenia wykonawczego dla art. 81 i art. 82 Traktatu [6] i zgodnie z art. 81 ust. 3 Traktatu, do przyjęcia rozporządzeń stwierdzających, iż art. 81 ust. 1 nie ma zastosowania do niektórych kategorii porozumień, w szczególności do kategorii porozumień, których stronami są tylko dwa przedsiębiorstwa i na mocy których jedna strona zobowiązuje się wobec drugiej dostarczać tylko niektóre produkty w celu odsprzedaży na określonej części obszaru wspólnego rynku, albo na mocy których jedna strona zobowiązuje się wobec drugiej zakupić tylko od tej drugiej strony niektóre produkty w celu odsprzedaży, albo na mocy których dwa przedsiębiorstwa podejmują wspólnie zobowiązania dotyczące wyłącznej dostawy i zakupu w celu odsprzedaży.
(2) Na mocy rozporządzenia nr 19/65/EWG, Komisja przyjęła w szczególności rozporządzenie (EWG) nr 1983/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o wyłączność dystrybucji [7], rozporządzenie (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o wyłączność zakupu [8] i rozporządzenie (EWG) nr 4087/88 z dnia 30 listopada 1988 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień franchisingu [9] (rozporządzenia wprowadzające wyłączenia).
(3) W dniu 22 stycznia 1997 r. Komisja opublikowała Zieloną Księgę w sprawie ograniczeń wertykalnych w polityce konkurencji WE, która wywołała szeroką debatę publiczną na temat stosowania art. 81 ust. 1 i art. 81 ust. 3 Traktatu do porozumień wertykalnych lub praktyk uzgodnionych.
(4) W odpowiedzi na Zielona Księgę Państwa Członkowskie, Parlament Europejski, Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Komitet Regionów i zainteresowane strony opowiedziały się ogólnie za reformą polityki konkurencji Wspólnoty dotyczącej porozumień wertykalnych; powinny zostać odpowiednio zrewidowane określone już rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych.
(5) Każda taka reforma musi spełniać dwa wymogi: zapewnienia skutecznej ochrony konkurencji i zapewnienia firmom właściwej pewności prawnej; osiąganie tych celów powinno uwzględnić potrzebę możliwie największego ułatwienia nadzoru administracyjnego i ram legislacyjnych; na takim samym poziomie siły rynkowej ograniczenia wertykalne są ogólnie uznawane za mniej szkodliwe dla konkurencji niż ograniczenia poziome.
(6) Wspomniane rozporządzenia wprowadzające wyłączenia nie ograniczają się do określenia kategorii porozumień, do których mają zastosowanie i do określenia ograniczeń lub klauzul, które nie mogą być zawarte w porozumieniach, ale wymieniają również klauzule wyłączone; takie podejście legislacyjne do stosunków umownych jest ogólnie postrzegane jako zbyt sztywne w kontekście gospodarczym, gdzie zachodzą gwałtowne zmiany struktur i technik dystrybucji.
(7) Wspomniane rozporządzenia wprowadzające wyłączenia obejmują jedynie te kategorie dwustronnych porozumień o wyłączność zawieranych w celu odsprzedaży, które dotyczą wyłącznej dystrybucji lub sprzedaży produktów albo dystrybucji i sprzedaży lub zawierają ograniczenia nałożone w związku z przyznaniem lub korzystaniem z praw własności przemysłowej; wyłączają one ze swojego zakresu między innymi porozumienia wertykalne między więcej niż dwoma przedsiębiorstwami, umowy dystrybucji selektywnej, umowy dotyczące usług i umowy dotyczące dostawy lub sprzedaży albo dostawy i sprzedaży produktów i usług mające na celu ich przetwarzanie lub włączanie; znacząca liczba porozumień wertykalnych nie może być w rezultacie zakwalifikowana do wyłączeń z mocy art. 81 ust. 3 Traktatu, dopóki nie zostanie indywidualnie rozpatrzona przez Komisję, co może zmniejszyć pewność prawną zainteresowanych przedsiębiorstwom i sprawić, że administracyjna kontrola stanie się niepotrzebnie uciążliwa.
(8) Debata, która nastąpiła po opublikowaniu Zielonej Księgi, zwróciła również uwagę na fakt, iż określając sposób stosowania art. 81 ust. 1 i art. 81 ust. 3, należy właściwie uwzględnić gospodarcze skutki porozumień wertykalnych; wszelkie kryteria gospodarcze ograniczające zakres wyłączeń grupowych z powodu antykonkurencyjnych skutków, jakie porozumienie może wywoływać, powinny uwzględniać udział w rynku relewantnym, brany pod uwagę przez zainteresowane przedsiębiorstwo.
(9) Komisja powinna zatem być upoważniona do zastępowania istniejącej legislacji, legislacją prostszą, bardziej elastyczną oraz lepiej ukierunkowaną, która może objąć wszystkie rodzaje porozumień wertykalnych; jeżeli zakres rozporządzeń wprowadzających wyłączenia, obejmujących takie porozumienia, ma być w ten sposób rozszerzony, powinny istnieć takie kryteria jak progi udziału w rynku, aby określić okoliczności, w których ze względu na możliwe skutki gospodarcze porozumień, rozporządzenie przestaje być stosowane; ustalenie takich progów udziału w rynku powinno uwzględniać pozycję danego przedsiębiorstwa na rynku; ze stosowania rozporządzenia, bez względu na udział w rynku danego przedsiębiorstwa, powinny być wyłączone niektóre poważne antykonkurencyjne ograniczenia wertykalne, jak minimalne lub stałe ceny odsprzedaży i niektóre rodzaje ochrony terytorialnej.
(10) Uprawnienia przyznane Komisji rozporządzeniem nr 19/65/EWG nie pozwalają jej na przeprowadzenie reformy obowiązujących obecnie reguł, która obejmowałaby wszystkie rodzaje porozumień wertykalnych; zakres art. 1 ust. 1 lit. a) i art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia powinien być zatem rozszerzony, aby objąć wszystkie porozumienia objęte art. 81 ust. 1 Traktatu, zawierane przez co najmniej dwa przedsiębiorstwa, z których każde działa zgodnie z celami porozumienia, na różnym szczeblu łańcucha produkcji lub dystrybucji i które odnoszą się do warunków, na jakich strony mogą kupować, sprzedawać lub odsprzedawać niektóre produkty lub usługi (porozumienia wertykalne), w tym porozumienia o wyłączność dystrybucji, porozumienia o wyłączność zakupu, porozumienia franchisingu i umowy sprzedaży selektywnej lub każda ich kombinacja i niektóre niewzajemne porozumienia wertykalne między konkurującymi przedsiębiorstwami, jak również porozumienia wertykalne między stowarzyszeniem małych i średnich detalistów i jego członkami lub między takim stowarzyszeniem a jego dostawcami.
(11) Rozporządzenia wprowadzające wyłączenia, o których mowa, upoważniają Komisję, zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 19/65/EWG, do pozbawienia przywileju stosowania tych rozporządzeń, jeżeli w konkretnym przypadku umowa lub sieć podobnych porozumień ma pewne skutki, które są niezgodne z warunkami ustalonymi w art. 81 ust. 3; w celu zapewnienia skutecznego nadzoru rynków i większej decentralizacji stosowania reguł konkurencji Wspólnoty właściwe jest zapewnienie, żeby — jeżeli skutki takiego porozumienia są odczuwane na terytorium Państwa Członkowskiego lub na jego części, która ma wszystkie cechy charakterystyczne rynku odrębnego — właściwe władze tego Państwa Członkowskiego mogły pozbawić przywileju wyłączenia grupowego na swoim terytorium i podjąć decyzję zmierzającą do wyeliminowania tych skutków; wyżej wymieniony art. 7 powinien być stosownie uzupełniony tak, żeby określał okoliczności, w których Państwa Członkowskie mogą pozbawić przywileju stosowania rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych.
(12) W celu zagwarantowania skutecznej kontroli skutków powstałych na danym rynku, wynikających z istnienia równoległej sieci podobnych porozumień, rozporządzenie w sprawie wyłączeń grupowych może ustalać warunki, pod którymi sieci takich porozumień mogą być wyłączone z zakresu jego stosowania w drodze rozporządzenia; takie warunki mogą być oparte na kryteriach takich jak poziom objęcia rynku tymi sieciami porozumień; Komisja będzie odpowiednio upoważniona do stwierdzenia w drodze rozporządzenia, że istotne na danym rynku porozumienia spełniają wspomniane warunki; w takim przypadku Komisja będzie musiała ustalić okres przejściowy nie krótszy niż sześć miesięcy, po upływie którego wyłączenie grupowe przestanie być stosowane do porozumień istotnych na tym rynku; rozporządzenie to, wprowadzające niestosowanie rozporządzenia o wyłączeniach grupowych do porozumień istotnych na danym rynku, ma na celu stosowanie art. 81 Traktatu w drodze indywidualnego rozpatrywania; Komisja zasięga opinii Komitetu Doradczego przed przyjęciem takiego rozporządzenia i, na wniosek Państwa Członkowskiego, również przed opublikowaniem projektu rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 19/65/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia nr 17 i zgodnie z art. 81 ust. 3 Traktatu, Komisja może uznać w drodze rozporządzenia, że art. 81 ust. 1 nie ma zastosowania do:
a) kategorii porozumień zawieranych przez co najmniej dwa przedsiębiorstwa, z których każde działa, zgodnie z celami porozumienia, na różnym szczeblu łańcucha produkcji lub dystrybucji, i które odnoszą się do warunków, na jakich strony mogą kupować, sprzedawać lub odsprzedawać niektóre produkty lub usługi;
b) kategorii porozumień, których stronami są tylko dwa przedsiębiorstwa i które obejmują ograniczenia nałożone w związku z nabywaniem i wykorzystywaniem praw własności przemysłowej, w szczególności w zakresie patentów, wzorów użytkowych, wzorów lub znaków towarowych lub w związku z prawami wynikającymi z umów przeniesienia — lub prawa do wykorzystania — metod wytwarzania lub wiedzy dotyczącej korzystania lub stosowania procesów przemysłowych";
b) w ust. 2 lit. b) skreśla się wyrazy "klauzule, które muszą być zawarte w porozumieniach, lub";
c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Ustęp 1 i 2 stosuje się odpowiednio do praktyk uzgodnionych".
2.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Rozporządzenie wydawane na podstawie z art. 1 może określać warunki, które mogą prowadzić do wyłączenia z zakresu jego stosowania niektórych równoległych sieci podobnych porozumień lub praktyk uzgodnionych funkcjonujących na danym rynku; Komisja może, jeżeli spełnione są te warunki, ustalić to w drodze rozporządzenia i wyznaczyć termin, z końcem którego rozporządzenie wydawane na podstawie art. 1 przestanie być stosowane w odniesieniu do danych przedsiębiorstw lub praktyk uzgodnionych na tym rynku; termin ten nie może być krótszy niż sześć miesięcy".
3.
W art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja zasięga opinii Komitetu Doradczego ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej:
a) w sprawie rozporządzenia wydawanego na podstawie art. 1 przed opublikowaniem projektu rozporządzenia i przed przyjęciem rozporządzenia;
b) w sprawie rozporządzenia wydawanego na podstawie art. 1a przed opublikowaniem projektu rozporządzenia, jeżeli wnosi o to Państwo Członkowskie i przed przyjęciem rozporządzenia".
4.
W art. 7 dotychczasowy ustęp staje się ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Jeżeli w jakimkolwiek konkretnym przypadku, porozumienia lub praktyki uzgodnione — do których ma zastosowanie rozporządzenie przyjęte zgodnie z art. 1 — mają pewne skutki, które są niezgodne z warunkami ustanowionymi w art. 81 ust. 3 Traktatu, na terytorium Państwa Członkowskiego lub na części jego terytorium, które posiada wszystkie cechy charakterystyczne rynku odrębnego, właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą z własnej inicjatywy albo na wniosek Komisji lub osób fizycznych albo prawnych mających uzasadniony interes, pozbawić przywileju stosowania takiego rozporządzenia".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie komisji (WE) NR 1218/1999
z dnia 14 czerwca 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 861/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub dodającej do niej jakikolwiek dodatkowy poddział, która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres 60 dni, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie środków dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można powoływać się przez okres 60 dni, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1225/1999
z dnia 27 maja 1999 r.
dotyczące definicji cech statystyk usług ubezpieczeniowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 410/98 [2], w szczególności jego art. 12 ppkt iii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 410/98 z 16 lutego 1998 zmieniające rozporządzenie (WE, Euratom) 58/97 w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw ustanowiło wspólne ramy dla tworzenia statystyk wspólnotowych dotyczących struktury, działalności, wyników i konkurencyjności wspólnotowego sektora ubezpieczeń.
(2) Konieczne jest wprowadzenie zbioru definicji cech statystyk usług ubezpieczeniowych.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Cechy określone w art. 4 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 definiuje Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
2.
W tych definicjach terminologia sprawozdań zakładów ubezpieczeń podana jest zgodnie z terminologią ustaloną w art. 6 (bilans), art. 34 (rachunek zysków i strat) i art. 63 (dodatek do sprawozdania finansowego) dyrektywy Rady 91/674/EWG [3] w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie stosują te definicje do cech z wykazu A wymienionego w załączniku 5 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 sekcja 4 pkt 3 na rok sprawozdawczy 1999 i kolejne lata oraz do cech z wykazu B wymienionego w załączniku 5 sekcja 4 pkt 4 do wymienionego rozporządzenia na rok sprawozdawczy 2003 i kolejne lata.
2.
Państwa Członkowskie stosują również te definicje do cech z wykazu A dla lat sprawozdawczych 1996, 1997 i 1998, w przypadku gdy jest to zgodne z obowiązującą praktyką krajową oraz do cech z wykazu B dla lat sprawozdawczych 2000, 2001 i 2002, w przypadku gdy jest to zgodne z obowiązującą praktyką krajową.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1226/1999
z dnia 28 maja 1999 r.
dotyczące odstępstw, które mają być przyznane w odniesieniu do statystyk usług ubezpieczeniowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 410/98 [2], w szczególności jego art. 12 lit. x),
a także mając na uwagę, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy dla prowadzenia statystyk dotyczących struktury, działalności, stanu i konkurencyjności wspólnotowego sektora ubezpieczeń.
(2) Niezbędne jest ustanowienie odstępstw dotyczących statystyk usług ubezpieczeniowych.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97, odstępstwa od charakterystyk z wykazu A załącznika 5 do rozporządzenia 58/97 określa szczegółowo Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1227/1999
z dnia 28 maja 1999 r.
dotyczące technicznego formatu przekazywania danych statystycznych dotyczących usług ubezpieczeniowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 410/98 [2], w szczególności art. 12 (viii), a także mając na uwadze co następuje:
(1) rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy dla tworzenia statystyk wspólnotowych dotyczących struktury, działalności, wyników i konkurencyjności wspólnotowego sektora ubezpieczeń;
(2) konieczne jest szczegółowe określenie technicznego formatu przekazu danych statystycznych dotyczących sektora usług ubezpieczeniowych;
(3) środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Format techniczny, określony w art. 9 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97, jest szczegółowo opisany w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zobowiązane są do zastosowania tego formatu do danych za 1996 r. i lata kolejne.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1228/1999
z dnia 28 maja 1999 r.
dotyczące serii danych, które należy przedstawić do celów statystyki usług ubezpieczeniowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 410/98 [2], w szczególności jego art. 12 ii), v) i vii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) rozporządzenie (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy dla tworzenia statystyk wspólnotowych dotyczących struktury, działalności, wyników i konkurencyjności wspólnotowego sektora ubezpieczeń;
(2) niezbędne jest szczegółowe określenie częstotliwości kompilacji wieloletnich statystyk usług ubezpieczeniowych; niezbędne jest wskazanie pierwszego roku referencyjnego kompilacji wyników określonych w załączniku 5 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/98; niezbędne jest określenie rozbicia wyników do celów tworzenia statystyk usług ubezpieczeniowych;
(3) środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Częstotliwość kompilacji wieloletnich charakterystyk, podziały wyników oraz pierwszy rok referencyjny objęty procesem kompilacji wyników, określony w art. 4, 8 i 9 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97, określone są w seriach danych zamieszczonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie tworzą niniejsze serie danych za 1999 r. i lata kolejne dla charakterystyk wykazu A, wyszczególnionych w załączniku 5 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/98, sekcja 4 ust. 3, a także dla danych dotyczących roku referencyjnego 2003 i lat kolejnych dla charakterystyk wykazu B, wyszczególnionych w załączniku 5 do wspomnianego rozporządzenia, sekcja 4 ust. 4.
2.
Państwa Członkowskie tworzą niniejsze serie dla charakterystyk wykazu A za lata referencyjne: 1996, 1997 i 1998, w przypadku gdy jest to zgodne z obowiązującą praktyką krajową, a także dla charakterystyk wykazu B za lata referencyjne: 2000, 2001 i 2002, w przypadku gdy jest to zgodne z obowiązującą praktyką krajową.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1245/1999
z dnia 16 czerwca 1999 r.
dotyczące zezwolenia na nowe dodatki paszowe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 866/1999 [2], w szczególności jej art. 9j i art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że można zezwolić na nowe dodatki lub zastosowania dodatków biorąc pod uwagę zmiany w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej.
(2) Nowy dodatek "natrolit-fonolit" należący do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty" został poddany testom na szeroką skalę w niektórych Państwach Członkowskich; z przeprowadzonych badań wynika, że można zezwolić na stosowanie niniejszego nowego dodatku.
(3) Inny nowy dodatek "klinoptylolit pochodzenia wulkanicznego" należący do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty" został w niektórych Państwach Członkowskich poddany testom, które zakończyły się powodzeniem; należy tymczasowo zezwolić na stosowanie tego nowego dodatku.
(4) Tymczasowe zezwolenie na nowe dodatki lub nowe zastosowania dodatków może zostać przyznane, jeśli na poziomie dozwolonym dla pasz nie mają szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt, lub na środowisko, ani nie szkodzą konsumentom, zmieniając cechy produktów pochodzenia zwierzęcego; jeśli jego obecność w paszach może być kontrolowana i można racjonalnie założyć w związku z dostępnymi wynikami, że wywiera korzystny wpływ na właściwości tych pasz lub produkcję zwierzęcą, gdy jest włączany do takich pasz.
(5) Tymczasowe zezwolenie na "natrolit-fonolit" straciło już ważność dnia 21 kwietnia 1999 r.; z tego względu do celów pewności prawnej należy przewidzieć działanie niniejszego rozporządzenia z mocą wsteczną.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie "natrolitu-fonolitu" należącego do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty", zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG, jako dodatku paszowego, E 566, na warunkach ustanowionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Można zezwolić na stosowanie "klinoptylolitu pochodzenia wulkanicznego" należącego do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty", zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG, jako dodatku paszowego, nr 3, na warunkach ustanowionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1247/1999
z dnia 16 czerwca 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na żywe bydło ważące od 80 do 300 kilogramów i pochodzące z niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2435/98 [2], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1926/96 z dnia 7 października 1996 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w układach o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem z Estonią, Łotwą i Litwą w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia (WE) nr 3066/95 i (WE) nr 1926/96 przewidują ustanawianie w każdym roku kontyngentu taryfowego na 153000 żywego bydła ważącego od 80 do 300 kilogramów i pochodzącego z Węgier, Polski, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii, Bułgarii, Estonii, Łotwy i Litwy oraz kwalifikującego się do 80 % obniżki stawek celnych; konieczne jest przyjęcie szczegółowych zasad stosowania, w wieloletnim wymiarze, okresów dwunastomiesięcznych rozpoczynających się dnia 1 lipca, zwanych dalej "rokiem przywozu"; w tym celu należy zastosować roczne ustalenia przewidziane w przeszłości dla tego kontyngentu.
(2) W celu zapobiegania spekulacji dostępna ilość powinna zostać udostępniona podmiotom gospodarczym, które są w stanie wykazać faktyczne zaangażowanie w handel na znaczną skalę z państwami trzecimi; przez wzgląd na to oraz w celu zapewnienia skutecznego zarządzania od zainteresowanych podmiotów gospodarczych powinno się wymagać dokonania wywozu i/lub przywozu minimum 50 zwierząt w okresie 12 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu; partia towaru licząca 50 zwierząt stanowi w zasadzie zwykły ładunek; doświadczenie wykazało, że sprzedaż lub zakup pojedynczej partii towaru jest minimalnym wymogiem, aby transakcja była uważana za rzeczywistą i wykonalną.
(3) Jeśli te kryteria mają być sprawdzone, wnioski muszą zostać przedstawione w Państwie Członkowskim, w którym importer jest wpisany do rejestru VAT.
(4) Dla zapewnienia prawidłowego przywozu wydawanie pozwoleń powinno być rozłożone w czasie na cały rok przywozu.
(5) Powinno się określić, że prawa do przywozu są przydzielane po okresie rozpatrzenia i, w miarę potrzeby, z zastosowaniem stałej obniżki stawek procentowych.
(6) Uzgodnienia powinny być zarządzane z wykorzystaniem pozwoleń na przywóz; w tym celu należy ustanowić zasady składania wniosków oraz informacji podawanych we wnioskach i w pozwoleniach, w miarę potrzeby uzupełniając niektóre przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1127/1999 [5] i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2648/98 [7].
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na mocy niniejszego rozporządzenia każdego roku można przywozić, w wieloletnim wymiarze dla okresów od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca roku następnego (zwanych dalej "rokiem przywozu"), 153000 żywego bydła objętego kodem CN 01029021, 01029029, 01029041 lub 01029049 i pochodzącego z państw trzecich wymienionych w załączniku II.
Ten kontyngent taryfowy ma numer seryjny 09.4537.
2.
Dla tej grupy zwierząt cło ad valorem oraz cła specyficzne ustalone w ramach Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) są obniżone o 80 %.
Artykuł 2
1.
Aby być uprawnionym do korzystania z kontyngentu przewidzianego w art. 1, wnioskodawcy muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi i muszą wykazać, zgodnie z wymogami właściwego organu zainteresowanego Państwa Członkowskiego, w czasie składania swoich wniosków, że przywozili i/lub wywozili przynajmniej 50 zwierząt objętych kodem CN 010290 w okresie 12 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu; wnioskodawcy muszą być wpisani do krajowego rejestru VAT.
2.
Dowód przywozu i wywozu dostarcza się wyłącznie w postaci dokumentu celnego o dopuszczeniu do swobodnego obrotu lub dokumentu wywozowego należycie podpisanego przez organ celny.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować kopie powyższych dokumentów należycie poświadczone przez organ wydający, gdy wnioskodawcy mogą udowodnić, zgodnie z wymogami właściwego urzędu, że nie są w stanie uzyskać oryginałów.
Artykuł 3
1.
Wnioski o prawa do przywozu mogą być przedstawiane tylko w tym Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany do celów VAT.
2.
Wnioski o prawa do przywozu:
- muszą obejmować co najmniej 50 zwierząt, oraz
- nie mogą obejmować więcej niż 10 % dostępnej ilości.
W przypadku gdy wnioski przekraczają tę ilość, nadwyżka nie jest brana pod uwagę.
3.
Wnioski o prawa do przywozu mogą być wnoszone tylko do dnia 30 czerwca przed danym rokiem przywozu.
4.
Każdy wnioskodawca może wnieść tylko jeden wniosek.
W przypadku gdy ten sam wnioskodawca wnosi więcej niż jeden wniosek, wszystkie wnioski wniesione przez tego wnioskodawcę są odrzucane.
5.
Po weryfikacji przedstawionych dokumentów Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, najpóźniej do 10 dnia roboczego po upływie terminu składania wniosków, listę wnioskodawców oraz wnioskowanych ilości.
W przypadkach gdy wnioski zostały faktycznie złożone, wszelkie powiadomienia, w tym powiadomienia "zerowe", są przekazywane faksem z wykorzystaniem wzoru formularza zamieszczonego w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
W możliwie krótkim terminie Komisja podejmuje decyzję, jaki procent ilości objętych wnioskami może zostać przywieziony.
2.
Jeśli ilości objęte wnioskami określonymi w art. 3 przekraczają dostępne ilości, Komisja ustala jednorazową obniżkę stawek procentowych do zastosowania dla wnioskowanych ilości.
Jeżeli zastosowanie obniżki przewidzianej w akapicie pierwszym spowoduje, że mniej niż 50 sztuk bydła przypadnie na jeden wniosek, dostępna ilość jest przyznawana przez zainteresowane Państwa Członkowskie w drodze losowania praw do przywozu, z których każde obejmuje 50 sztuk.
W przypadku gdy pozostała ilość wynosi mniej niż 50 sztuk, przyznaje się jednorazowe prawo do przywozu tej ilości.
Artykuł 5
1.
Przywóz przyznanych ilości odbywa się za okazaniem jednego lub więcej pozwoleń na przywóz.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz mogą być wnoszone tylko w tym Państwie Członkowskim, w którym został złożony wniosek o prawo do przywozu.
3.
Wnioski o pozwolenia na przywóz oraz pozwolenia muszą zawierać następujące informacje:
a) w polu 8 — jedno lub więcej państw wymienionych w załączniku II; wydanie pozwolenia pociąga za sobą obowiązek przywozu z jednego lub z kilku spośród wskazanych państw;
b) w polu 16 — jedną z następujących grup podpozycji Nomenklatury Scalonej w ramach tego samego tiret:
- 01029021; 01029029,
- 01029041; 01029049;
c) w polu 20, numer seryjny 09.4537 oraz przynajmniej jedną z poniższych informacji:
- Reglamento (CE) no 1247/1999
- Forordning (EF) nr. 1247/1999
- Verordnung (EG) Nr. 1247/1999
- Κανονισμός (EK) αριθ.
1247/1999
- Regulation (EC) No 1247/1999
- Règlement (CE) no 1247/1999
- Regolamento (CE) n. 1247/1999
- Verordening (EG) nr. 1247/1999
- Regulamento (CE) n.o 1247/1999
- Asetus (EY) N:o 1247/1999
- Förordning (EG) nr 1247/1999.
4.
Po powiadomieniu przez Komisję o przydziałach na mocy art. 4 ust. 1 pozwolenia są wydawane do dnia 31 grudnia danego roku przywozu na maksymalnie 50 % przydzielonych praw do przywozu.
Pozwolenia na przywóz na pozostałe ilości odnoszące się do tego samego roku przywozu są wydawane od dnia 1 stycznia.
5.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są ważne przez 90 dni od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Jednakże pozwolenia są nieważne po dniu 30 czerwca danego roku przywozu.
6.
Wydane pozwolenia są ważne na terytorium całej Wspólnoty.
7.
W art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 nie ma zastosowania.
W tym celu w polu "19" pozwolenia wpisuje się cyfrę "0" (zero).
Artykuł 6
Przywożone zwierzęta kwalifikują się do opłat celnych określonych w art. 1 za okazaniem albo świadectwa przewozowego EUR1 wydanego przez kraj wywozu zgodnie z protokołem 4 załączonym do Układów Europejskich z państwami stowarzyszonymi Europy Środkowej oraz zgodnie z protokołem 3 dołączonym do Układów Europejskich z państwami bałtyckimi albo za okazaniem deklaracji sporządzonej przez eksportera zgodnie z tymi protokołami.
Artykuł 7
Rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 i (WE) nr 1445/95 stosuje się z zastrzeżeniem niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999
z dnia 17 maja 1999 r.
ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
uwzględniając opinię Europejskiego Trybunału Obrachunkowego [5],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wspólna polityka rolna ma na celu realizację celów określonych w art. 33 Traktatu, uwzględniając sytuację rynkową.
(2) W celu zapewnienia większej równowagi rynkowej nowy system wsparcia został wprowadzony rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1765/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., ustanawiającym system wsparcia dla producentów pewnych roślin uprawnych [6].
(3) W następstwie reformy wspólnej polityki rolnej w 1992 r. nastąpiła szczególna poprawa równowagi rynków.
(4) Odłogowanie w ramach systemu wsparcia producentów pewnych roślin uprawnych wprowadzone w 1992 r. w uzupełnieniu do obniżania cen interwencyjnych, okazało się pomocne w kontroli produkcji, natomiast zwiększona konkurencyjność cenowa umożliwiła wykorzystanie znacznych dodatkowych ilości zbóż na rynku krajowym, głównie na potrzeby pasz dla zwierząt.
(5) Należy kontynuować wsparcie na podstawie systemu wprowadzonego w 1992 r., uwzględniając jednak przy tym rozwój rynków i doświadczenie nabyte w stosowaniu obecnego systemu.
(6) Państwa Członkowskie mogą, pod pewnymi warunkami, dopuszczać w ramach tego systemu do stosowania płatności obszarowych w odniesieniu do kiszonek z traw.
(7) Reforma systemu wsparcia musi uwzględniać międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty.
(8) Najlepszym sposobem osiągnięcia równowagi rynkowej jest zbliżanie wspólnotowych cen zbóż do cen rynku światowego i zapewnienie płatności obszarowych nie związanych z uprawianym produktem.
(9) Płatności obszarowe powinny być poddawane ponownemu przeglądowi, jeżeli warunki rynkowe różnią się od warunków aktualnie przewidywanych.
(10) Kwalifikujący się obszar powinien być ograniczony do obszarów roślin uprawnych lub obszarów odłogowanych finansowanych w przeszłości ze środków państwowych.
(11) Jeżeli suma obszarów, w odniesieniu do których zgłaszane są żądania płatności w ramach systemu, jest większa od obszaru bazowego, należy przewidzieć zmniejszenie kwalifikującego się obszaru przypadającego na jedno gospodarstwo w celu zapewnienia równowagi rynkowej.
(12) Państwa Członkowskie mogą stosować jeden lub kilka krajowych obszarów bazowych; właściwe wydaje się, żeby Państwa Członkowskie, które wybierają taką możliwość, były w stanie dokonać podziału każdego krajowego obszaru bazowego na składowe obszary bazowe; z chwilą przekroczenia krajowego obszaru bazowego dane Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość skoncentrowania środków w całości lub w części na tych powierzchniach, w stosunku do których odnotowano przekroczenie.
(13) Płatności obszarowe powinny odzwierciedlać specyficzne cechy strukturalne oddziaływujące na plony; opracowaniem planu regionalizacji opartego na obiektywnych kryteriach powinno zająć się Państwo Członkowskie; należy określić jednolite średnie plony w planach regionalizacyjnych; plany te powinny być dostosowane do średnich plonów każdego regionu uzyskanych w danym okresie, uwzględniając wszelkie różnice strukturalne między regionami produkcyjnymi; należy przewidzieć konkretną procedurę w celu zbadania tych planów na szczeblu wspólnotowym.
(14) Zróżnicowanie plonów pomiędzy gruntami nawadnianymi i nienawadnianymi może być dopuszczone pod warunkiem, że przyjęty zostanie inny obszar bazowy dla upraw nawadnianych i nie będzie zwiększenia łącznego obszaru bazowego.
(15) Kukurydza daje odmienne plony, które odróżniają ją od innych zbóż, i dlatego mogą uzasadniać inne jej traktowanie.
(16) W celu obliczenia płatności obszarowych podstawowa kwota na tonę powinna być pomnożona przez "średni plon zbóż" ustalony dla danego regionu; w przypadku ustalenia różnych plonów dla kukurydzy i innych zbóż należy ustanowić oddzielne obszary bazowe dla kukurydzy.
(17) Należy wyznaczyć jedną podstawową kwotę dla roślin uprawnych; podstawowe kwoty przypadające na tonę powinny być zwiększone przy uwzględnieniu kilkustopniowej obniżki ceny interwencyjnej zbóż; należy ustanowić szczególną pomoc dla upraw roślin białkowych w celu zachowania ich konkurencyjności w stosunku do zbóż.
(18) W przypadku ostatecznego obniżenia ceny interwencyjnej kwota podstawowa jest zwiększana przez zastosowanie tej samej stawki kompensacyjnej, jaka będzie stosowana w latach gospodarczych 2000/2001 i 2001/2002.
(19) Należy ustanowić specjalny system dla pszenicy twardej durum, aby zapewnić produkcję tej pszenicy na poziomie wystarczającym dla utrzymania dostaw dla przemysłu przetwórczego, utrzymując jednocześnie pełną kontrolę wydatków budżetowych; to założenie powinno być zrealizowane przez wprowadzenie dodatku ograniczonego dla każdego Państwa Członkowskiego do maksymalnej powierzchni pszenicy twardej durum; każde przekroczenie tych obszarów powinno prowadzić do zmian w złożonych wnioskach.
(20) W niektórych Państwach Członkowskich produkcja pszenicy twardej durum jest dobrze rozwinięta w regionach położonych poza tradycyjnymi strefami; pożądane jest zabezpieczenie pewnego poziomu produkcji w tych regionach poprzez przyznanie specjalnej pomocy.
(21) W celu skorzystania z płatności obszarowych producenci powinni wyłączać z uprawy z góry wyznaczoną w procentach część swoich gruntów uprawnych; nad wyłączonymi z uprawy gruntami powinna być sprawowana piecza, aby utrzymane zostały pewne minimalne standardy ochrony środowiska; obszary odłogowane powinny kwalifikować się również do wykorzystania dla celów niezwiązanych z produkcją żywności, pod warunkiem że istnieje możliwość zastosowania skutecznych systemów kontroli.
(22) W przypadku aktualnej sytuacji rynkowej wymagania dotyczące odłogowania powinny być obniżone dla okresu 2000–2006 o 10%; wartość ta powinna być ponownie rozpatrzona w celu uwzględnienia wielkości produkcji i rozwoju rynku.
(23) Obowiązek odłogowania powinien być stosownie rekompensowany; rekompensata powinna stanowić odpowiednik płatności obszarowych dla zbóż.
(24) Nie należy nakładać obowiązku odłogowania na małych producentów, których roszczenia dotyczące płatności obszarowych kształtują się poniżej pewnego poziomu; poziom ten należy ustalić.
(25) W przypadku dobrowolnego odłogowania producenci mogą otrzymać płatności z tytułu odłogowania za obszar dodatkowo wyłączony z uprawy; maksymalny limit obszarowy powinien być wyznaczony przez Państwa Członkowskie.
(26) Płatności obszarowe powinny być wypłacane raz w roku; obszary nieuprawiane bezpośrednio po wejściu w życie systemu ustanowionego w rozporządzeniu (EWG) nr 1765/92 nie powinny kwalifikować się do przyznania płatności; w celu uwzględnienia pewnych konkretnych sytuacji, w których to postanowienie jest niepotrzebnie zbyt restrykcyjne, powinny być dopuszczone pewne odstępstwa dla Państw Członkowskich.
(27) Konieczne jest ustalenie pewnych warunków w związku z występowaniem o płatności obszarowe oraz określenie terminu wypłaty dla producentów;
(28) Należy ustalić terminy płatności w celu zapewnienia równomiernego rozdziału sprzedaży roślin uprawnych w ciągu roku gospodarczego.
(29) Terminy siewu powinny być dostosowane do naturalnych warunków występujących na różnych obszarach produkcyjnych.
(30) Niezbędne jest zapewnienie tymczasowych zasad w celu wyeliminowania konkretnych płatności dla nasion oleistych w roku gospodarczym 2002/2003 i następnych latach; niektóre z aktualnych przepisów w tym sektorze muszą być utrzymane w mocy z uwagi na międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty.
(31) Wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie z powodu zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia powinny być finansowane przez Wspólnotę zgodnie z art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [7].
(32) Konieczne jest zapewnienie środków przejściowych i umożliwienie Komisji przyjęcia w razie potrzeby dodatkowych środków przejściowych.
(33) Dostosowania do systemu wsparcia roślin uprawnych powinny być wprowadzone począwszy od roku gospodarczego 2000/2001.
(34) W następstwie dostosowań do aktualnego systemu wsparcia i wcześniejszych zmian właściwe jest zastąpienie rozporządzenia (EWG) nr 1765/92 nowym rozporządzeniem ze wzglądu na przejrzystość,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się system płatności obszarowych dla producentów roślin uprawnych.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
- rok gospodarczy trwa od 1 lipca do 30 czerwca,
- "rośliny uprawne" oznaczają te wymienione w załączniku I.
3.
Państwa Członkowskie, w których kukurydza nie jest tradycyjną rośliną uprawną, mogą ustanowić, że kiszonka z trawy kwalifikuje się do płatności obszarowych z tytułu roślin uprawnych na tych samych warunkach, co warunki do roślin uprawnych.
ROZDZIAŁ I
Artykuł 2
1.
Wspólnotowi producenci roślin uprawnych mogą składać wnioski o przyznanie płatności obszarowych na warunkach ustalonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Płatność obszarową ustala się na hektar i jest ona zróżnicowana regionalnie.
Płatność obszarową przyznaje się dla obszaru przeznaczonego pod rośliny uprawne lub odłogowanego zgodnie z art. 6 i którego powierzchnia nie przekracza regionalnego obszaru bazowego.
Powierzchnię tę ustala się jako średnią liczbę hektarów w obrębie regionu przeznaczonego pod rośliny uprawne lub, w danym przypadku, odłogowanych zgodnie z systemem finansowania ze środków państwowych w latach 1989, 1990 i 1990.
Region, w tym znaczeniu, rozumie się jako Państwo Członkowskie lub region w obrębie Państwa Członkowskiego, zgodnie z wyborem danego Państwa Członkowskiego.
3.
Producenci występujący z wnioskiem o płatności obszarowe zobowiązani są do odłogowania części swoich gruntów i otrzymują z tego tytułu rekompensatę.
4.
Gdy suma obszarów, dla których producenci występują o płatności w ramach systemu roślin uprawnych, włączywszy odłogowanie przewidziane w ramach tego systemu, przekracza obszar bazowy, obszar kwalifikujący się do płatności obszarowych przypadający na rolnika zmniejsza się proporcjonalnie dla wszystkich płatności przyznawanych na mocy niniejszego rozporządzenia w danym regionie w ciągu tego samego roku gospodarczego.
Obszary, które nie są przedmiotem wniosku o płatności tytułem niniejszego rozporządzenia, ale wykorzystywane są do uzasadnienia wniosku o pomoc tytułem rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [8], są również brane pod uwagę przy obliczaniu obszarów, dla których wystąpiono o przyznanie płatności.
5.
Jeżeli Państwo Członkowskie ustanawia, że kiszonka z trawy kwalifikuje się do płatności obszarowych z tytułu roślin uprawnych, określa się oddzielny obszar bazowy.
Jeżeli w danym roku gospodarczym nie osiągnięto obszaru bazowego dla roślin uprawnych lub kiszonek z trawy, różnicę hektarów przydziela się dla tego samego roku gospodarczego do odpowiedniego obszaru bazowego.
6.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zdecydowało ustanowić jednen lub kilka krajowych obszarów bazowych, może ono dalej podzielić każdy krajowy obszar bazowy na składowe obszary bazowe zgodnie z obiektywnymi kryteriami, które mają być ustalone przez Państwo Członkowskie.
Dla celów stosowania niniejszego ustępu obszary bazowe "Secano" i "Regadio" uznaje się za krajowe obszary bazowe.
W przypadku przekroczenia wielkości krajowego obszaru bazowego dane Państwo Członkowskie może, zgodnie z obiektywnymi kryteriami, skoncentrować środki stosowane tytułem ust. 4, w całości lub w części, na składowych obszarach bazowych, w odniesieniu do których stwierdzono przekroczenie.
Państwa Członkowskie, które zdecydowały się skorzystać z możliwości przewidzianych w niniejszym ustępie, powiadamiają producentów i Komisję do 15 września o swoim wyborze oraz o szczegółowych zasadach ich stosowania.
Artykuł 3
1.
W celu ustalenia średnich plonów dla obliczania płatności obszarowej każde Państwo Członkowskie opracowuje plan regionalizacji ustalający właściwe obiektywne kryteria potrzebne do określenia wydzielonych regionów produkcyjnych w celu otrzymania w efekcie końcowym oddzielnych jednorodnych obszarów.
Mając to na względzie, Państwa Członkowskie, przy sporządzaniu swoich planów regionalizacji, biorą pod uwagę szczególne sytuacje.
Mogą one w szczególności dostosować średnie plony zgodnie z różnicami strukturalnymi występującymi między regionami produkcyjnymi.
2.
W swoich planach regionalizacyjnych Państwa Członkowskie mogą również stosować dla kukurydzy współczynnik plonów różny od współczynnika dla innych zbóż.
a) W przypadku gdy plon dla kukurydzy jest wyższy od tego dla innych zbóż, obszar bazowy, jak określono w art. 2 ust. 2, ustanawia się oddzielnie dla kukurydzy, obejmując jeden lub kilka regionów produkcji kukurydzy zgodnie z wyborem dokonanym przez Państwo Członkowskie.
W omawianych regionach Państwa Członkowskie mogą także ustanowić oddzielne obszary bazowe dla roślin uprawnych innych niż kukurydza.
W takich przypadkach, jeżeli nie zostanie osiągnięta wielkość obszaru bazowego dla kukurydzy w danym roku gospodarczym, różnicę hektarów przydziela się w tym samym roku gospodarczym do odpowiedniego obszaru bazowego przeznaczonego pod rośliny uprawne inne niż kukurydza.
b) Gdy plony kukurydzy są równe plonom innych zbóż lub mniejsze, zgodnie z lit. a) można również ustanowić oddzielny obszar bazowy dla kukurydzy.
W takich przypadkach oraz wówczas, gdy Państwa Członkowskie zdecydują się ustanowić obszar bazowy dla "innych niż kukurydza roślin uprawnych":
- jeżeli nie osiągnięto obszaru bazowego dla "kukurydzy" w danym roku gospodarczym, różnicę liczby hektarów przydziela się w tym samym roku gospodarczym do odpowiednich obszarów bazowych przeznaczonych pod inne uprawy roślinne niż kukurydza,
- jeżeli nie osiągnięto obszaru bazowego dla "innych roślin uprawnych niż kukurydza" w danym roku gospodarczym, różnicę liczby hektarów przydziela się w tym samym roku gospodarczym do odpowiednich obszarów bazowych przeznaczonych pod uprawę tej kukurydzy.
W przypadku przekroczenia obszarów bazowych stosuje się art. 2 ust. 4.
3.
Państwa Członkowskie mogą w swoich planach regionalizacyjnych ustanowić różne plony dla gruntów nawadnianych i nienawadnianych.
W takim przypadku Państwa Członkowskie ustanawiają oddzielny obszar bazowy dla powierzchni, na których uprawy są nawadniane.
Nawadniany obszar bazowy jest równy średniej powierzchni nawadnianej w okresie od 1989 do 1991 r. w celu uzyskania zbiorów roślin uprawnych, włączywszy przyrosty zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit czwarty zdanie ostatnie rozporządzenia (EWG) nr 1765/92. Jednakże w przypadku Portugalii nawadniany obszar bazowy zwiększa się stopniowo do 60000 ha na tych obszarach, na których stwierdzono, że inwestycje irygacyjne rozpoczęły się, po 1 sierpnia 1992 r. Przyrost ten może być dodany w części lub w całości do nawadnianego obszaru bazowego dla kukurydzy, jak określono w art. 3 ust. 2.
Ustanowienie nawadnianego obszaru bazowego nie może prowadzić do jakiegokolwiek przyrostu łącznej wielkości obszaru bazowego w danych Państwach Członkowskich.
W razie przekroczenia wielkości nawadnianego obszaru bazowego stosuje się art. 2 ust. 4.
Jeżeli w danym roku gospodarczym nie osiągnięto nawadnianego obszaru bazowego, różnicę liczby hektarów przydziela się w tym samym roku gospodarczym do odpowiednich nienawadnianych obszarów bazowych.
4.
Plan regionalizacyjny gwarantuje we wszystkich przypadkach, że przestrzegany jest średni plon danego Państwa Członkowskiego ustanowiony na okres i zgodnie z kryteriami określonymi w ust. 5.
5.
W odniesieniu do każdego regionu produkcyjnego Państwo Członkowskie podaje szczegółowe dane na temat powierzchni i plonów roślin uprawnych produkowanych w tym regionie w okresie pięcioletnim od 1986/1987 do 1990/1991 r.
Średnie plony zbóż oblicza się oddzielnie dla każdego regionu przez wyłączenie roku o największych i roku o najmniejszych plonach w tym okresie.
Jednakże obowiązek ten może być spełniony w przypadku:
- zbóż portugalskich przez udostępnienie danych dostarczonych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3653/90 z dnia 11 grudnia 1990 r., wprowadzającego środki przejściowe regulujące wspólną organizację rynku zbóż i ryżu w Portugalii [9],
- pięciu nowych landów niemieckich, dostarczając średni plon upraw stosowany w innych landach niemieckich,
- Włoch i Hiszpanii, określając średni plon referencyjny odpowiednio na poziomie 3,9 ton/hektar i 2,9 ton/hektar.
Jeżeli Państwo Członkowskie decyduje się potraktować:
- kukurydzę oddzielnie do innych zbóż, średni plon zbóż, który nie ulega zmianie, rozdziela się między kukurydzę i inne zboża,
- grunty nawadniane oddzielnie od gruntów nienawadnianych, odpowiedni średni plon, który nie ulega zmianie, rozdziela się między oba rodzaje gruntów.
6.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji swoje plany regionalizacyjne w terminie do dnia 1 sierpnia 1999 r. wraz ze wszystkimi niezbędnymi informacjami pomocniczymi.
Aby wywiązać się z tego obowiązku, mogą one powołać się na swój plan regionalizacyjny przesłany Komisji zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1765/92.
Komisja bada plany regionalizacyjne przedłożone przez Państwa Członkowskie i dopilnowuje, aby każdy plan był sporządzony na podstawie odpowiednich obiektywnych kryteriów i spójny z dostępnymi informacjami historycznymi.
Komisja może odrzucić plany, które nie są zgodne ze wspomnianymi wyżej kryteriami, w szczególności ze średnim plonem danego Państwa Członkowskiego.
W takim przypadku dane Państwo Członkowskie dostosowuje plany po konsultacji z Komisją.
Plan regionalizacyjny może być ponownie poddany przeglądowi przez dane Państwo Członkowskie na wniosek Komisji lub z inicjatywy Państwa Członkowskiego zgodnie z taką sama procedurą, jaka została przedstawiona w niniejszym artykule.
7.
W przypadku gdy, na mocy ust. 1, Państwo Członkowskie decyduje się utworzyć regiony produkcyjne, które nie pokrywają się z regionalnymi obszarami bazowymi, przekazuje Komisji łączne zestawienie wniosków o płatności i powiązane z nimi plony.
Jeżeli z tych danych wynika, że w Państwie Członkowskim średni plon, będący efektem planu regionalizacyjnego zastosowanego w 1993 r., lub w przypadku Austrii, Finlandii i Szwecji średni plon powiązany z planem regionalizacyjnym zastosowanym w 1995 r., lub w przypadku Włoch i Hiszpanii plon ustalony w art. 3 ust. 5, zostaje przekroczony, wszystkie płatności, jakie mają być wypłacone w tym Państwie Członkowskim za następny rok gospodarczy, zmniejsza się proporcjonalnie do odnotowanego przekroczenia.
Jednakże przepis ten nie ma zastosowania w przypadku, gdy ilość, której dotyczyły wnioski, wyrażona w tonach zbóż, nie przekracza ilości wynikającej z pomnożenia łącznych obszarów bazowych Państwa Członkowskiego przez wspomniany średni plon.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję co do upewnienia się, czy nastąpiło ewentualne przekroczenie średniego plonu dla każdego obszaru bazowego.
W takich przypadkach przepisy niniejszego ustępu mają zastosowanie w odniesieniu do płatności, jakie mają być wypłacone na każdym odnośnym obszarze bazowym.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla art. 10 płatność obszarową oblicza się przez pomnożenie podstawowej kwoty za tonę przez średni plon zboża określony w planie regionalizacyjnym dla danego regionu.
2.
Do obliczenia określonego w ust. 1 wykorzystuje się średni plon zbóż.
Jednakże w przypadku gdy kukurydzę traktuje się oddzielnie, plon "kukurydzy" wykorzystuje się dla kukurydzy, a plon "zbóż innych niż kukurydza" wykorzystuje się dla zbóż, oleistych i siemienia lnianego.
3.
Kwotę podstawową wyznacza się w sposób następujący:
dla roślin białkowych:
- 72,50 euro/tonę, począwszy od roku gospodarczego 2000/2001;
dla zbóż, kiszonki z trawy i odłogowanie:
- 58,67 euro/tonę na rok gospodarczy 2000/2001,
- 63,00 euro/tonę, począwszy od roku gospodarczego 2001/2002;
dla siemienia lnianego:
- 88,26 euro/tonę na rok gospodarczy 2000/2001,
- 75,63 euro/tonę na rok gospodarczy 2001/2002,
- 63,00 euro/tonę, począwszy od roku gospodarczego 2002/2003;
dla oleistych:
- 63,00 euro/tonę, począwszy od roku gospodarczego 2002/2003.
Kwotę 63,00 euro/tonę można zwiększyć, począwszy od roku gospodarczego 2002/2003, w związku z ostatnią obniżką ceny interwencyjnej na zboża przewidzianą w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
Ta podwyżka płatności obszarowych będzie dokonana w takiej samej proporcji w stosunku do obniżki ceny interwencyjnej, jak podwyżka w 2000/2001 i 2001/2002 r.
4.
W przypadku Finlandii i Szwecji na północ od 62 równoleżnika i na pewnych obszarach przyległych, na których występują podobne warunki klimatyczne, w sposób szczególny utrudniające działalność rolniczą, w odniesieniu do zbóż i oleistych stosowana jest kwota uzupełniająca płatności obszarowe w wysokości 19 euro/tonę pomnożona przez plon stosowany dla płatności obszarowych.
Artykuł 5
Dodatek do płatności obszarowych w wysokości 344,50 euro na hektar wypłaca się z tytułu powierzchni przeznaczonych pod pszenicę twardą durum w strefach produkcji tradycyjnej wymienionych w załączniku II, z zastrzeżeniem ograniczeń określonych w załączniku III.
W przypadku gdy w ciągu roku gospodarczego łączna suma powierzchni, z tytułu których złożono wnioski o płatności obszarowe, jest większa niż wspomniany wyżej limit, powierzchnię przypadającą na producenta, na którą wypłacony może być dodatek, obniża się proporcjonalnie.
Jednakże Państwa Członkowskie, z zastrzeżeniem limitów przypadających na każde Państwo Członkowskie, określonych w załączniku III, mogą rozdzielić powierzchnie podane w tym załączniku między strefy produkcyjne zgodnie z definicją z załącznika II lub, w razie potrzeby, regiony produkcyjne określone w art. 3 odpowiednio do zasięgu produkcji pszenicy twardej durum w okresie od 1993 do 1997 r.
W przypadku gdy łączna suma powierzchni w regionie, na które wystąpiono z wnioskami o dodatek do płatności obszarowych, przekracza odpowiedni limit regionalny w trakcie trwania roku gospodarczego, powierzchnię przypadającą na producenta w tym regionie produkcyjnym, z tytułu której może być wypłacony dpdatek, zmniejsza się proporcjonalnie.
Redukcji dokonuje się, gdy na terenie Państwa Członkowskiego powierzchnie w regionach, które nie osiągnęły swoich regionalnych limitów, zostały przeniesione do regionów, w których te limity zostały przekroczone.
W regionach, w których produkcja pszenicy twardej durum jest dobrze rozwinięta, innych niż wymienione w załączniku II, przyznaje się specjalną pomoc w wysokości 138,90 euro na hektar do limitu liczby hektarów ustanowionego w załączniku IV.
Artykuł 6
1.
Obowiązek odłogowania dla każdego producenta występującego z wnioskiem o płatności obszarowe określa się jako proporcję jego obszaru przeznaczonego pod rośliny uprawne i dla którego wystąpił z wnioskiem oraz odłogowanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Podstawowa stawka obowiązkowego odłogowania ustalona jest na poziomie 10 %, począwszy od roku gospodarczego 2000/2001 do roku gospodarczego 2006/2007.
2.
Państwa Członkowskie stosują odpowiednie środki środowiskowe dostosowane do konkretnej sytuacji gruntów odłogowanych.
3.
Odłogowane grunty mogą być wykorzystane do produkcji materiałów przeznaczonych we Wspólnocie do wyrobu produktów nieprzeznaczonych w pierwszej kolejności do konsumpcji dla ludzi lub zwierząt, pod warunkiem stosowania efektywnych systemów kontroli.
Państwa Członkowskie uprawnione są do wypłaty pomocy krajowej do wysokości 50 % kosztów powiązanych z wprowadzaniem upraw wieloletnich przewidzianych do produkcji biomasy na terenach odłogowanych.
4.
W przypadku gdy ustalone są różne plony dla gruntów nawadnianych i nienawadnianych, stosuje się płatność z tytułu odłogowania gruntów nienawadnianych.
W przypadku Portugalii, płatność ma uwzględniać pomoc przyznaną na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3653/90.
5.
Producentom może być przyznana płatność z tytułu odłogowania za grunty wyłączone dobrowolnie z uprawy poza odłogowaniem obowiązkowym.
Państwa Członkowskie umożliwiają rolnikom odłogowanie gruntów do wysokości 10 % powierzchni przeznaczonej pod rośliny uprawne, dla której złożono wniosek o przyznanie płatności i pozostawiono odłogiem na mocy niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą ustalać większe procentowe części powierzchni odłogowanych, uwzględniając konkretne sytuacje i zapewniając dostateczne wykorzystanie gruntów uprawnych.
6.
Płatność z tytułu odłogowania może być przyznana na zasadach płatności wieloletniej na okres do pięciu lat.
7.
Na producentach, którzy złożyli wnioski o płatność dla powierzchni nie większej niż powierzchnia, która byłaby potrzebna dla wyprodukowania 92 ton zbóż na podstawie plonów ustalonych dla ich regionów, nie ciąży obowiązek odłogowania.
W odniesieniu do tych producentów zastosowanie mają ust. 5 i 6.
8.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 obszary:
- odłogowane zgodnie z przepisami agrośrodowiskowymi (art. 22–24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [10]), które nie są przeznaczone do użytkowania rolniczego ani do żadnych celów dochodowych poza tymi, które są akceptowane w odniesieniu do innych gruntów odłogowanych na mocy niniejszego rozporządzenia,
- zalesione zgodnie z przepisami o zalesianiu (art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999),
w następstwie wniosku złożonego po dniu 28 czerwca 1995 r. mogą być liczone jako wyłączone z uprawy w celu obowiązku odłogowania określonego w ust. 1, do wysokości dowolnego limitu na gospodarstwo ustalonego przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
Limit taki ustala się tylko do wysokości niezbędnej do uniknięcia skierowania zbyt dużej kwoty dostępnego budżetu związanego z omawianym systemem na niewielką liczbę gospodarstw.
Jednakże w odniesieniu do tych obszarów płatność obszarowa określona w art. 4 nie jest przyznawana, a wsparcie przyznawane na podstawie art. 24 ust. 1 lub art. 31 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 (rozporządzenie o rozwoju obszarów wiejskich), ograniczone jest do kwoty najwyżej równej płatności obszarowej z tytułu odłogowania gruntów, określonej w art. 4 ust. 3.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu systemu przewidzianego w niniejszym ustępie w odniesieniu do nowego wnioskodawcy w dowolnym regionie, w którym występuje ciągle ryzyko znacznego przekroczenia regionalnego obszaru bazowego.
Artykuł 7
Wnioski o płatności nie mogą być składane w odniesieniu do gruntów, które w dniu 31 grudnia 1991 r. były wykorzystywane jako stałe pastwisko, trwałe plantacje lub były zadrzewione lub wykorzystywane dla celów nierolniczych.
Państwa Członkowskie mogą, na warunkach do ustalenia, odejść od tych przepisów w pewnych szczególnych okolicznościach, zwłaszcza w przypadku obszarów objętych programami restrukturyzacyjnymi lub obszarów objętych standardowym płodozmianem upraw wieloletnich w odniesieniu do roślin uprawnych wymienionych w załączniku I. W takich przypadkach podejmują działania w celu zapobieżenia znacznemu wzrostowi łącznego kwalifikującego się obszaru użytków rolnych.
Może to się wiązać zwłaszcza z uznaniem obszarów uprzednio uznanych za kwalifikujące się jako nie kwalifikujące się w ramach środka kompensacyjnego.
Państwa Członkowskie mogą również odstąpić od przepisów akapitu pierwszego w pewnych konkretnych okolicznościach powiązanych z taką czy inną formą interwencji publicznej, gdy interwencja taka prowadzi do uprawy roślin przez rolnika na gruntach poprzednio uznanych za niekwalifikujące się do dalszego prowadzenia jego działalności rolniczej, a wspomniana interwencja oznacza, że grunt początkowo kwalifikujący się przestaje się kwalifikować, co w efekcie prowadzi do niewielkiego wzrostu łącznej ilości kwalifikujących się gruntów.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą, w pewnych przypadkach nieujętych w poprzednich dwóch akapitach, odstąpić od przepisów akapitu pierwszego, jeżeli dostarczą dowód w planie przesłanym Komisji, że łączna suma gruntów kwalifikujących się nie uległa zmianie.
Artykuł 8
1.
Płatności dokonuje się między 16 listopada a 31 stycznia po żniwach.
Jednakże w przypadku, gdy znajduje zastosowanie art. 6 ust. 3, płatności obszarowe z tytułu gruntów wyłączonych z uprawy wypłaca się między 16 listopada a 31 marca.
2.
W celu zakwalifikowania się do przyznania płatności obszarowych producent najpóźniej do 31 maja poprzedzającego odpowiednie żniwa dokonuje wysiewu nasion, a najpóźniej do 15 maja składa wniosek.
3.
Państwa Członkowskie podejmują stosowne środki w celu przypomnienia wnioskodawcom o konieczności przestrzegania ustawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska.
Artykuł 9
Przepisy wykonawcze do niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [11], w szczególności zgodnie z zasadami:
- dotyczącymi ustanawiania obszarów bazowch i zarządzania nimi,
- dotyczącymi opracowywania planów regionalizacyjnych produkcji,
- dotyczącymi kiszonek z trawy,
- dotyczącymi przyznawania płatności obszarowych,
- dotyczącymi minimalnej powierzchni kwalifikującej się do otrzymania płatności; warunki takie uwzględniają zwłaszcza wymagania z zakresu monitoringu i wymaganej efektywności omawianego systemu,
- określającymi w odniesieniu do pszenicy twardej durum możliwość zakwalifikowania się do przyznania uzupełnienia do płatności obszarowej, określonego w art. 5, i wymogi kwalifikowania się do specjalnej pomocy określonej w tym artykule, a zwłaszcza określanie regionów, które mają być brane pod uwagę,
- dotyczącymi odłogowania gruntów, w szczególności odnoszącymi się do art. 6 ust. 3; warunki takie mogą obejmować uprawę produktów bez rekompensaty,
- dotyczącymi warunków stosowania art. 7; warunki te określają okoliczności, w jakich art. 7 może być uchylany, i obowiązek Państw Członkowskich przedstawiania Komisji przewidywanych środków do zatwierdzenia;
- dotyczącymi zgodności z Protokołem Ustaleń między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie niektórych nasion oleistych w ramach GATT, zatwierdzonym decyzją 93/355/EWG [12].
Zgodnie z tą samą procedurą Komisja może:
- uzależnić przyznanie płatności od stosowania konkretnych nasion, ziarna kwalifikowanego w przypadku pszenicy twardej durum, pewnych odmian w przypadku oleistych, pszenicy durum i siemienia lnianego, lub stworzyć Państwu Członkowskiemu możliwość uzależnienia płatności od takich warunków,
- umożliwić zmianę terminów z art. 8 ust. 2 w pewnych strefach, w których wyjątkowe warunki klimatyczne uniemożliwią stosowanie takich terminów,
- umożliwić Państwom Członkowskim, w zależności od sytuacji budżetowej, wydanie zezwolenia w drodze odstępstwa od art. 8 ust. 1 na dokonanie płatności obszarowych w pewnych regionach przed 16 listopada do wysokości 50 % płatności obszarowych oraz płatności z tytułu odłogowania gruntów w latach, w których wyjątkowe warunki klimatyczne spowodowały tak duży spadek plonów, że producenci stają wobec poważnych trudności finansowych.
ROZDZIAŁ II
Artykuł 10
1.
W odniesieniu do lat gospodarczych 2000/2001 i 2001/2002 płatności obszarowe dla nasion oleistych oblicza się poprzez pomnożenie następujących kwot przez średni plon zbóż, określone w planie regionalizacyjnym dla danego regionu:
- 81,74 euro/tonę w roku gospodarczym 2000/2001,
- 72,37 euro/tonę w roku gospodarczym 2001/2002.
Jednakże Państwa Członkowskie mają dalej możliwość ustalania płatności dla nasion oleistych na podstawie regionalnego plonu oleistych z wcześniejszych lat.
W takim przypadku plon mnoży się przez 1,95.
2.
W odniesieniu do lat gospodarczych 2000/2001 i 2001/2002 ustanawia się maksymalną powierzchnię gwarantowaną (MPG) dla płatności obszarowych z tytułu specjalnych upraw oleistych o wielkości 5482000 hektarów, zmniejszoną o wskaźnik obowiązkowego odłogowania gruntów, stosowany w danym roku gospodarczym, lub o 10%, jeżeli wskaźnik jest niższy niż 10%.
Jeżeli po zastosowaniu art. 2 maksymalna powierzchnia gwarantowana zostaje przekroczona, Komisja obniża kwoty podane w ust. 1 zgodnie z przepisami ust. 3 i 4.
3.
Jeżeli powierzchnia upraw oleistych określona już jako kwalifikująca się do płatności obszarowych z tytułu specjalnych upraw oleistych w dowolnym roku przekracza MPG, Komisja obniża, o 1% dla każdego punktu procentowego, o który została przekroczona MPG, podstawową kwotę dla tego roku.
W przypadku przekroczenia MPG o więcej niż progową wielkość procentową stosuje się specjalne zasady.
Do wysokości progowej wielkości procentowej obniżenie kwoty jest jednakowe dla wszystkich Państw Członkowskich.
Powyżej progowej wielkości procentowej w tych Państwach Członkowskich, w których przekroczone zostały indywidualne obszary bazowe ustalone w załączniku V, obowiązują odpowiednie dodatkowe obniżki, zmniejszone o wskaźnik podany w ust. 4.
Jednakże w przypadku Niemiec odpowiednia dodatkowa obniżka może być na wniosek tego państwa dostosowana w całości lub w części do regionalnego obszaru bazowego; w przypadku skorzystania z takiej możliwości Niemcy bezzwłocznie przesyłają Komisji dane użyte do obliczenia przewidywanych obniżek.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 Komisja określa wielkość i rozdział przewidywanych odpowiednich obniżek, w szczególności zapewnia, aby ważona średnia obniżka dla całej Wspólnoty była równa procentowej wielkości, o którą została przekroczona wielkość MPG.
4.
Progowa wielkość procentowa określona w ust. 3 powinna wynosić 0 %.
5.
Jeżeli płatność obszarowa z tytułu nasion oleistych zostaje zmniejszona zgodnie z przepisami ust. 3 i 4, Komisja obniża stosowne kwoty podstawowe na następny rok gospodarczy o taką samą wielkość procentową, o ile wielkość MPG nie została w tym roku przekroczona, w którym to przypadku Komisja może ustalić, że taka obniżka nie obowiązuje.
6.
Jeżeli MPG dla całej Wspólnoty jest przekroczona w roku gospodarczym 2000/2001, Komisja stosuje procentową obniżkę regionalnych kwot odniesienia zastosowanych w roku gospodarczym 1999/2000 w odniesieniu do stosownej kwoty podstawowej na rok 2000/2001, o taką samą wielkość procentową.
7.
Niezależnie od przepisów niniejszego artykułu, Państwa Członkowskie, w których występuje duże ryzyko znacznego przekroczenia Krajowego Obszaru Odniesienia, określonego w załączniku V, w następnym roku gospodarczym, mogą ograniczać obszar, z tytułu którego indywidualny producent może otrzymać płatność obszarową z tytułu nasion oleistych, przewidzianą w niniejszym artykule.
Limit taki oblicza się jako procent powierzchni uprawnej, Państwa Członkowskiego lub regionalnego obszaru bazowego, kwalifikującej się do płatności obszarowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu i ma zastosowanie do kwalifikującej się powierzchni uprawnej producenta.
Limit ten może być różnicowany w zależności od regionalnych obszarów bazowych lub części obszarów bazowych na podstawie obiektywnych kryteriów.
Państwa Członkowskie podają wielkość takiego limitu do wiadomości publicznej najpóźniej do 1 sierpnia roku gospodarczego poprzedzającego rok, w odniesieniu do którego wnioskuje się o płatność obszarową lub wcześniej, w przypadku Państwa Członkowskiego, w którym obsadzenia na dany rok gospodarczy mają miejsce przed 1 sierpnia.
8.
Redukcja wynikająca z przekroczenia MPG, zastosowana zgodnie z przepisami tego artykułu, nie może spowodować obniżenia kwot poniżej:
- 58,67 euro/tonę w roku gospodarczym 2000/2001,
- 63,00 euro/tonę w roku gospodarczym 2001/2002.
9.
Producenci nasion słonecznika dla przemysłu cukierniczego wysiewanych w celu uzyskania zbioru są wyłączeni z możliwości korzystania ze wsparcia przewidzianego na mocy niniejszego artykułu.
10.
W ciągu dwóch lat od zastosowania niniejszego artykułu Komisja przesyła Radzie sprawozdanie w sprawie sytuacji na rynku nasion oleistych.
W razie znacznego spadku potencjału produkcyjnego, jeżeli to konieczne, do sprawozdania dołączone będą właściwe wnioski.
Artykuł 11
Kwoty płatności obszarowych i płatności z tytułu odłogowania gruntów oraz procentowa powierzchnia gruntów przeznaczonych do odłogowania, określone w niniejszym rozporządzeniu, mogą ulec zmianie w związku z rozwojem sytuacji w produkcji, plonów i na rynkach, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 12
W przypadku potrzeby zastosowania szczególnych środków dla ułatwienia przejścia od obowiązującego systemu do systemu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu środki takie przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
Artykuł 13
Środki określone w niniejszym rozporządzeniu uznaje się za interwencję mającą na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999.
Artykuł 14
Rozporządzenie (EWG) Nr 1765/92 i rozporządzenie (EWG) nr 1872/94 tracą moc.
Artykuł 15
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku gospodarczego 2000/2001.
3.
Rozporządzenie (EWG) nr 1765/92 i rozporządzenie (EWG) nr 1872/94 obowiązują w dalszym ciągu w odniesieniu do lat gospodarczych 1998/1999 i 1999/2000.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1253/1999
z dnia 17 maja 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2731/75 ustalające normy jakościowe pszenicy zwykłej, żyta, jęczmienia, kukurydzy i pszenicy durum
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
uwzględniając opinię Europejskiego Trybunału Obrachunkowego [5],
(1) Po reformie wspólnej polityki rolnej przeprowadzonej w 1992 r. nastąpiła bardzo istotna poprawa równowagi na rynku.
(2) Odłogowanie gruntów w ramach systemu wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych, wprowadzonego w 1992 r. jako dodatek do obniżenia ceny interwencyjnej, pomogło utrzymać kontrolę produkcji, a większa konkurencyjność cenowa umożliwiła wykorzystanie znacznych dodatkowych ilości zbóż na rynku krajowym, głównie do produkcji pasz zwierzęcych.
(3) W związku z podwyżkami płatności obszarowych w ramach systemu wsparcia upraw roślinnych ustawionego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającym system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [6], w celu utrwalenia skutków reformy z 1992 r. należy wzmocnić konkurencyjność cenową, wprowadzając dalsze obniżki ceny interwencyjnej, obniżając ją dwuetapowo do poziomu siatki bezpieczeństwa; cena interwencyjna będzie w razie potrzeby podlegała ostatecznej obniżce, przede wszystkim w celu zapewnienia lepszej równowagi rynkowej.
(4) Przepisy dotyczące norm jakości nie są już praktycznie przydatne i w związku z tym powinny zostać zniesione.
(5) Z uwagi na fakt, iż cena skrobi pozyskiwanej ze źródeł innych niż zboża oraz ustalenia dotyczące rekompensat były zawsze regulowane w ramach wspólnej organizacji rynku zbóż, dostosowanie tych ustaleń powinno nastąpić po wprowadzeniu środków dotyczących zbóż, w wyniku czego cena minimalna ziemniaków przeznaczonych do przetworzenia na skrobię ziemniaczaną oraz płatności dla producentów takich ziemniaków powinny zostać dostosowane zgodnie z obniżką cen zbóż; płatność dla producentów jest ustalona na poziomie wyższym niż równoważne płatności z tytułu zbóż, uwzględniając fakt, że zmniejszeniu ulegają kwoty produkcyjne określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiającym system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [7].
(6) Kontyngenty taryfowe wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu lub wynikające z innego aktu Rady powinny być uruchamiane i zarządzane przez Komisję w oparciu o szczegółowe zasady.
(7) Uwzględniwszy wpływ ceny światowej na cenę na rynku wewnętrznym, należy objaśnić warunki stosowania przez Komisję niezbędnych środków mających na celu stabilizację rynku wewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1766/92 [8] wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się, nie naruszając środków przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającym system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [9].";
2) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Cenę interwencyjną zbóż podlegających interwencji ustala się na poziomie:
- 110,25 EUR/t w roku gospodarczym 2000/2001,
- 101,31 EUR/t w roku gospodarczym 2001/2002 i następnych latach.
Cena interwencyjna kukurydzy i ziarna sorgo w maju pozostaje ważna w miesiącach lipcu, sierpniu i wrześniu tego samego roku.
2.
Cena interwencyjna jest podwyższana co miesiąc w odniesieniu do części lub całego roku gospodarczego.
Kwoty miesięcznych podwyżek i ich liczba są ustalane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 ust. 2 Traktatu.
3.
Cena interwencyjna odnosi się do etapu sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do składu przed wyładunkiem.
Jest ważna we wszystkich ośrodkach interwencyjnych Wspólnoty wyznaczonych dla każdego zboża.
4.
Ceny ustalone w niniejszym rozporządzeniu mogą być zmieniane w związku z sytuacją w sektorze produkcji i na rynkach zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 ust. 2 Traktatu.
Sytuację na rynkach bierze się pod uwagę w szczególności przy podjęciu decyzji o ostatecznym obniżeniu ceny interwencyjnej, która ma obowiązywać od 2002/2003 r.";
3) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Cenę minimalną ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi ziemniaczanej ustala się na poziomie:
- 194,05 EUR/t na rok gospodarczy 2000/2001,
- 178,31 EUR/t począwszy od roku gospodarczego 2001/2002.
Cena ta odnosi się do ilości ziemniaków dostarczonych do zakładu, potrzebnych do wyprodukowania jednej tony skrobi.
Decyzja o dalszej obniżce ceny minimalnej, mającej obowiązywać począwszy od roku gospodarczego 2002/2003, jest podejmowana w odniesieniu do ostatecznej obniżki ceny interwencyjnej zboża.
2.
Ustanawia się system płatności dla producentów ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi ziemniaczanej.
Kwota płatności odnosi się do ilości ziemniaków potrzebnych do wyprodukowania jednej tony skrobi.
Ustala się ją na poziomie:
- 98,74 EUR/t na rok gospodarczy 2000/2001,
- 110,54 EUR/t począwszy od roku gospodarczego 2001/2002.
Kwota 110,54 EUR może ulegać zmniejszeniu, począwszy od roku gospodarczego 2002/2003, w związku z ostatecznym obniżeniem ceny interwencyjnej zboża.
Płatność wypłaca się wyłącznie z tytułu ilości ziemniaków objętych umową kontraktacyjną zawartą między producentem ziemniaków i producentem skrobi w ramach limitu kwoty przyznanego na takie przedsięwzięcie, określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [*] Dz.U. L 197 z 30.7.1994, str. 4. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1284/98 (Dz.U. L 178 z 23.6.1998, str. 3)..
3.
Cena minimalna oraz płatność są dostosowywane w zależności od zawartości skrobi w ziemniakach.
4.
Gdy wymaga tego sytuacja na rynku skrobi ziemniaczanej, Rada podejmie właściwe środki zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 ust. 2 Traktatu.
5.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.";
4) w art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kontyngenty taryfowe dla produktów wymienionych w art. 1, wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu lub z innego aktu Rady na mocy Traktatu, są otwierane i zarządzane zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi w ramach procedury określonej w art. 23.";
5) artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
W przypadku, gdy światowe notowania lub ceny jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 osiągają poziom, który zakłóca lub grozi zakłóceniem w dostawach na rynek Wspólnotowy oraz w przypadku gdy występuje prawdopodobieństwo przeciągania się i pogarszania takiej sytuacji, mogą zostać podjęte właściwe środki.
W szczególnie krytycznej sytuacji środki te takie mogą przybrać charakter środków ochronnych.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23."
Artykuł 2
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2731/75 z dnia 29 października 1975 r. ustalające normy jakościowe pszenicy zwykłej, żyta, jęczmienia, kukurydzy i pszenicy durum [11] niniejszym traci moc.
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się począwszy od roku gospodarczego 2000/2001.
3.
Rozporządzenie (EWG) nr 2731/75 stosuje się w dalszym ciągu w odniesieniu do lat gospodarczych 1998/1999 i 1999/2000.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999
z dnia 17 maja 1999 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [5],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Działaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych powinno towarzyszyć stworzenie wspólnej polityki rolnej w celu uwzględnienia wspólnej organizacji rynków rolnych, która może przyjmować różne formy w zależności od produktu.
(2) Celem wspólnej polityki rolnej jest osiągnięcie celów wyznaczonych w art. 33 Traktatu; w sektorze mięsa wołowego i cielęciny, aby ustabilizować rynki i zapewnić ludności wiejskiej odpowiedni poziom życia, należy uwzględnić środki regulujące rynek wewnętrzny, obejmujące w szczególności płatności bezpośrednie dla producentów wołowiny, pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania i program usług publicznych w zakresie składowania tych produktów.
(3) Aby wyrównać spożycie mięsa we Wspólnocie i zwiększyć spożycie mięsa wołowego oraz podnieść konkurencyjność tych produktów na rynkach międzynarodowych, poziom wsparcia dla rynku powinien być stopniowo redukowany; mając na względzie konsekwencje tego kroku dla producentów, poziom dofinansowania w ramach wspólnej organizacji rynku powinien zostać stosownie zmieniony i dostosowany; w tym celu właściwe jest stworzenie ogólnego programu płatności bezpośrednich dla producentów; kwoty takich płatności powinny być dostosowane do stopniowej redukcji subwencjonowania rynku.
(4) Biorąc pod uwagę różnorodność przedsiębiorstw hodowlanych, płatności bezpośrednie powinny obejmować specjalną premię dla producentów byków i wołów, premię za utrzymywanie stad krów mamek i premię za ubój dostępną dla wszystkich gatunków bydła, łącznie z krowami mlecznymi i cielętami; przyznanie premii nie powinno mieć wpływu na zwiększenie produkcji ogólnej; w tym celu liczba samców i krów mamek objętych specjalną premią dla producentów powinna zostać ograniczona poprzez zastosowanie, odpowiednio, pułapów regionalnych i indywidualnych oraz, w przypadku premii specjalnej dla producentów byków i wołów limitem pogłowia, który może być zmieniony przez Państwa Członkowskie w zależności od sytuacji w ich kraju; w przypadku premii za ubój, pułapy krajowe powinny zostać wyznaczone w oparciu o dotychczasową produkcję.
(5) Warunki hodowli wołów zwykle różnią się od warunków hodowli byków; dlatego też jest uzasadnione wyznaczenie innych premii specjalnych za hodowlę wołów i innych za hodowlę byków; niemniej jednak premia specjalna za hodowlę wołów powinna zostać podzielona na dwie płatności dla określonych grup wiekowych.
(6) Ubój zbyt dużej liczby wołów podczas sezonu uboju w Państwach Członkowskich, dla których tego rodzaju produkcja jest szczególnie ważna, może zakłócić stabilność rynku i w konsekwencji prowadzić do spadku cen rynkowych; aby zachęcić producentów do prowadzenia uboju wołów poza sezonem, "poza wypasem" należy wprowadzić, na określonych warunkach i obok premii specjalnej, dodatkową premię za zwierzęta przeznaczone na ubój poza sezonem w okresie pierwszych 23 tygodni roku.
(7) Aby zapewnić producentom większą swobodę, premią od krów mamek należałoby objąć jałówki spełniające takie same wymogi odnośnie do hodowli co krowy mamki; niemniej jednak liczba jałówek kwalifikujących się do takiej premii w stadach krów mamek powinna zostać ograniczona do normalnego współczynnika pokrycia; Państwa Członkowskie, w których ponad 60 % zwierząt kwalifikujących się do premii od krów mamek jest hodowanych na terenach górskich powinny mieć prawo do przyznawania odrębnych premii od krów mamek i jałówek oraz wyznaczyć dla tych ostatnich krajowy pułap premii w ramach wspomnianego wyżej współczynnika.
(8) Premia od krów mamek powinna w zasadzie być zastrzeżona dla producentów, którzy nie dostarczają mleka do mleczarni w ramach programu opłaty dodatkowej przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającym opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych [6]; dofinansowanie dochodów może okazać się potrzebne również w przypadku gospodarstw hodowlanych utrzymujących stada krów mlecznych i krów mamek; dlatego też premia od krów mamek powinna zostać przyznana również małym i średnim gospodarstwom hodowlanym mieszanym o łącznej dostarczanej ilości mleka nie większej niż 120000 kg; biorąc pod uwagę różnorodność struktur produkcyjnych we Wspólnocie, Państwa Członkowskie powinny mieć uprawnienia do zmiany lub uchylenia limitów ilościowych w oparciu o obiektywne kryteria.
(9) W przypadku premii od krów mamek, wydaje się właściwe utrzymanie pułapów indywidualnych dla producentów; niektóre uprawnienia do premii przyznane według pułapów indywidualnych nie były wykorzystywane w przeszłości; te niewykorzystane prawa mogły zachęcać do zwiększania produkcji i zwiększania wydatków, w szczególności w związku z objęciem jałówek premią od krów mamek; aby uniknąć takiej sytuacji łączna liczba uprawnień do premii od krów mamek dla każdego Państwa Członkowskiego powinna zostać wyznaczona w oparciu o dokonane wypłaty premii w latach referencyjnych, zwiększonej o pewien margines w celu utrzymania rezerwy krajowej; Państwa Członkowskie powinny podjąć konieczne środki w celu zapewnienia przestrzegania wyznaczonych pułapów krajowych; w razie konieczności powinny one dostosować indywidualne pułapy dla swoich producentów, bez żadnej rekompensaty z tego tytułu, w oparciu o pewne obiektywne kryteria; kryteria te powinny zapewnić przede wszystkim równe traktowanie wszystkich zainteresowanych producentów oraz ochronę prawnie uzasadnionych oczekiwań.
(10) Poziomy produkcji poszczególnych producentów mogą różnić się w związku ze zmianami zdolności produkcyjnej; stąd też zaleca się umożliwienie przekazywania uprawnień do premii od krów mamek w odniesieniu do indywidualnych pułapów innym producentom na pewnych warunkach, wspólnie z gospodarstwem hodowlanym lub bez zachowania powiązania między uprawnieniami do premii a obszarem gospodarstwa.
(11) Nowi producenci i producenci działający na rynku, których indywidualne pułapy nie nawiązują z różnych przyczyn do zmian w posiadanych stadach krów mamek nie powinni być pozbawiani praw do premii; dlatego też należałoby uwzględnić przepis dotyczący zarządzania rezerwami krajowymi, które mają być tworzone i zarządzane zgodnie z kryteriami Wspólnoty; z tej samej przyczyny właściwe wydaje się podporządkowanie transferu uprawnień do premii bez przekazania przedmiotowego gospodarstwa hodowlanego pewnym zasadom, zgodnie z którymi część przekazanych praw zostaje cofnięta bez prawa do żadnej rekompensaty z tego tytułu i przeznaczona na rezerwę krajową.
(12) Jest wskazane, by zezwolić Państwom Członkowskim na stworzenie powiązania między strefami lub miejscowościami objętymi szczególną ochroną a hodowlą krów mamek, w celu zapewnienia utrzymania takiej produkcji, w szczególności na obszarach gdzie nie ma innych alternatyw.
(13) Mając na uwadze tendencję intensyfikacji produkcji wołowiny i cielęciny, premie od hodowli zwierząt powinny zostać ograniczone w odniesieniu do możliwości danego gospodarstwa hodowlanego w zakresie zapewnienia pożywienia dla takiego bydła w oparciu o liczbę i gatunki hodowanych zwierząt; aby uniknąć nadmiernej intensyfikacji produkcji, przyznanie premii powinno być uzależnione od przestrzegania przepisów w zakresie maksymalnej liczebności stada w danym gospodarstwie; niemniej jednak należy tu wziąć pod uwagę sytuację drobnych producentów.
(14) Aby wzmocnić bodźce skłaniające producentów do rozszerzenia produkcji z zamiarem poprawy ich skuteczności w odniesieniu do celów ekologicznych, producenci, którzy przestrzegają przepisów określających liczebność stada w gospodarstwie powinni otrzymać dodatkowe premie; aby uniknąć poważnych zmian w globalnym poziomie świadczonej pomocy i zapewnić rozsądną kontrolę wydatków, należy w razie potrzeby zapewnić możliwość korekty dodatkowej premii.
(15) Warunki produkcji wołowiny i sytuacja finansowa producentów różni się znacząco dla poszczególnych obszarów produkcyjnych Wspólnoty; ujednolicony program dla całej Wspólnoty z jednakowymi kwotami płatności dla wszystkich producentów byłby zbyt sztywny biorąc pod uwagę te strukturalne i naturalne dysproporcje oraz wynikające z nich różne potrzeby; dlatego też wydaje się właściwe zapewnienie elastycznych ram dopłat przyznawanych przez Wspólnotę, które zostaną określone i zrealizowane przez Państwa Członkowskie w granicach wyznaczonych kwot globalnych oraz zgodnie z pewnymi wspólnymi kryteriami; kwoty globalne powinny zostać przyznane Państwom Członkowskim w oparciu o ich udział w produkcji wołowiny we Wspólnocie; wspólne kryteria zaś mają, między innymi, zapobiec sytuacji, w której dopłaty spowodują niekorzystne skutki oraz powinny uwzględniać wszystkie istotne wielostronne zobowiązania Wspólnoty; w szczególności ważne jest, by Państwa Członkowskie zostały zobowiązane do korzystania z przyznanych im kompetencji wyłącznie w oparciu o obiektywne kryteria, aby przywiązywały należną wagę do zasady równego traktowania oraz unikały zniekształceń koncepcji rynku i konkurencji; zaleca się zapewnienie możliwości różnych form dopłat; takie różne formy powinny stanowić dopłaty od pogłowia określonej kategorii bydła i płatności obszarowe.
(16) W przypadku dopłat od pogłowia wymagane są pewne limity ilościowe w celu zapewnienia kontroli poziomu produkcji; ponadto Państwa Członkowskie powinny stosować pewne wymogi odnośnie do maksymalnej dopuszczalnej liczebności stada hodowlanego.
(17) Dodatkowe płatności obszarowe powinny być przyznawane wyłącznie w odniesieniu do pastwisk stałych, które nie korzystają z innych środków pomocy ze Wspólnoty; płatności te powinny być stosowane w ramach limitów regionalnych stref podstawowych pastwisk, które powinny zostać wyznaczone przez Państwa Członkowskie w oparciu o dane z poprzednich okresów referencyjnych; maksymalna kwota płatności obszarowych, które to płatności mogą być przyznawane od hektara, łącznie z płatnościami obszarowymi realizowanymi w ramach wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych powinny być porównywalne ze średnią kwotą pomocy przyznawanej od hektara w ramach systemu pomocy dla producentów określonych upraw rolnych.
(18) Płatności bezpośrednie powinny być uzależnione od przestrzegania przez hodowców odnośnych zwierząt właściwych przepisów Wspólnoty w zakresie oznakowania i rejestracji bydła; aby osiągnąć żądany wpływ na gospodarkę płatności bezpośrednie, o których mowa muszą być przyznawane w ramach określonych limitów czasowych.
(19) Zgodnie z prawem Wspólnoty stosowanie niektórych substancji w produkcji wołowiny jest zabronione; za nieprzestrzeganie tych przepisów powinny być stosowane odpowiednie kary.
(20) W ramach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu ustaleń odnośnie do subsydiowania cen i dochodów producentów dotychczasowa interwencja państwa w formie skupu prowadzonego przez agencje interwencyjne i magazyny państwowe nie jest już dłużej niezbędna do zachowania równowagi rynkowej, lecz może wiązać się ze znacznymi nakładami; stąd też powinna ona zostać stopniowo wycofana; jednakże aby przyczynić się do ustabilizowania cen rynkowych wokół ceny podstawowej odzwierciedlającej żądany poziom wspierania rynku, należy zapewnić pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania; w tym celu Komisja powinna zostać uprawniona do podejmowania decyzji o przyznaniu pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania, jeżeli cena rynkowa spadnie poniżej 103 % ceny podstawowej; ponadto należy stworzyć program interwencji, tzw. "siatkę bezpieczeństwa", w celu wspierania rynku wołowiny i cielęciny w Państwach Członkowskich lub w tych regionach Państw Członkowskich, gdzie ceny rynkowe spadną do poziomu krytycznego; należy uwzględnić możliwość przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania oraz program interwencyjny, który zostanie wdrożony w oparciu o skalę ocen wyznaczoną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiającym wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [7].
(21) Utworzenie jednolitego wspólnotowego rynku wołowiny i cielęciny wiąże się z wprowadzeniem jednolitego systemu handlowego na granicach zewnętrznych Wspólnoty; system handlowy obejmujący należności przywozowe i refundacje wywozowe, oprócz instrumentów rynku wewnętrznego powinien ustabilizować rynek Wspólnoty; system handlowy powinien opierać się na przedsięwzięciach przyjętych w ramach Urugwajskiej Rundy wielostronnych negocjacji handlowych.
(22) W celu kontrolowania wielkości handlu wołowiną z państwami trzecimi, należy uwzględnić stworzenie systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz na określone produkty, które obejmowałyby złożenie zabezpieczenia gwarantującego realizację transakcji, na które pozwolenia takie są udzielane.
(23) Aby uniknąć lub zwalczyć niekorzystne skutki, jakie mógłby przynieść rynkowi Wspólnoty przywóz niektórych produktów rolnych, przywóz takich produktów powinien zostać uzależniony od zapłacenia dodatkowego cła przywozowego i spełnienia określonych warunków.
(24) Właściwe jest, w pewnych okolicznościach, udzielenie Komisji uprawnień do tworzenia kontyngentów celnych wynikających z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z Traktatem lub z innych dokumentów Rady.
(25) Przepisy odnośnie do przyznawania państwom trzecim refundacji wywozowych, w oparciu o różnicę między cenami Wspólnoty a cenami na rynku światowym oraz w ramach Porozumienia WTO o Rolnictwie [8], powinny służyć ochronie uczestnictwa Wspólnoty w międzynarodowym handlu wołowiną i cielęciną; refundacje te powinny być udzielane w ramach pewnych limitów ilościowych i wartościowych.
(26) Zgodność z limitami w kategoriach wartości powinna zostać zapewniona przy ustalaniu refundacji wywozowych poprzez prowadzenie monitoringu płatności dokonanych w ramach zasad nawiązujących do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej; system monitoringu można usprawnić poprzez obowiązkowe uprzednie ustalanie refundacji, zapewniając jednocześnie możliwość, w przypadku refundacji zróżnicowanych, zmiany wyznaczonego miejsca przeznaczenia w ramach obszaru geograficznego, którego dotyczy dana stawka refundacji; w przypadku zmiany miejsca przeznaczenia należy wypłacić refundację należną dla rzeczywistego miejsca przeznaczenia przy zastosowaniu górnego pułapu w kwocie mającej zastosowanie do wcześniej wyznaczonego miejsca przeznaczenia.
(27) Zapewnienie przestrzegania limitów ilościowych wymaga wprowadzenia wiarygodnego i efektywnego systemu monitoringu; w tym celu przyznawanie refundacji powinno być dokonywane w ramach dostępnych limitów, z uwzględnieniem szczególnej sytuacji każdego produktu; należy zezwolić na wyjątki od tej zasady jedynie w przypadku działań w ramach pomocy żywnościowej, które to działania są zwolnione z wszelkich limitów; monitoring ilości produktów wywożonych przy przyznaniu refundacji w latach gospodarczych, o których mowa w Porozumieniu WTO o rolnictwie należy prowadzić w oparciu o pozwolenia na wywóz wystawione w danym roku gospodarczym.
(28) Oprócz opisanego wyżej systemu oraz w zakresie niezbędnym do właściwego funkcjonowania, należy uwzględnić przepisy regulujące lub, jeśli będzie tego wymagała sytuacja na rynku, zabraniające stosowania procedury uszlachetniania czynnego.
(29) System celny umożliwia zwolnienie od wszelkich innych środków ochronnych na granicach zewnętrznych Wspólnoty; jednak mechanizm rynku wewnętrznego i cła mógłby, w wyjątkowych okolicznościach, okazać się wadliwy; w takich przypadkach, aby nie pozostawiać rynku Wspólnoty bez ochrony przed ewentualnymi zakłóceniami w jego funkcjonowaniu, Wspólnota powinna być w stanie niezwłocznie podjąć wszelkie konieczne środki; środki te powinny uwzględniać zobowiązania wynikające z odpowiednich porozumień WTO.
(30) Aby zapewnić właściwe stosowanie rozwiązań przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, Komisja powinna być dobrze poinformowana o zmianach cen na wspólnym rynku wołowiny i cielęciny; dlatego też należy uwzględnić stworzenie systemu rejestrującego ceny bydła i ich mięsa.
(31) Należy zapewnić środki, jakie należałoby podjąć na wypadek znaczącej podwyżki lub spadku cen zakłócających lub grożących zakłóceniem funkcjonowania rynku Wspólnoty; środki takie mogą obejmować również doraźny skup interwencyjny.
(32) Ograniczenia swobodnego przepływu towarów wynikające z zastosowania środków przewidzianych w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się chorób zwierząt mogłyby spowodować trudności na rynku jednego lub kilku Państw Członkowskich; należy zatem uwzględnić wprowadzenie szczególnych środków wspierania rynku w celu uzdrowienia takiej sytuacji.
(33) Stworzenie jednolitego rynku w oparciu o wspólne ceny mogłoby zostać zagrożone przyznaniem pewnych dotacji; dlatego też postanowienia Traktatu zezwalające na szacowanie dotacji przyznawanych przez Państwa Członkowskie i wprowadzające zakaz przyznawania dotacji, które byłyby w sprzeczności z polityką wspólnego rynku, powinny mieć zastosowanie do wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny.
(34) Konieczne jest, w miarę rozwoju wspólnego rynku wołowiny i cielęciny, aby Państwa Członkowskie informowały się wzajemnie w sprawach niezbędnych do zastosowania przepisów niniejszego rozporządzenia.
(35) Aby usprawnić wdrożenie proponowanych środków, należy opracować procedurę nawiązania ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego.
(36) Wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie w wyniku zobowiązań wynikających z zastosowania przepisów niniejszego rozporządzenia powinny być pokrywane przez Wspólnotę zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [9].
(37) Wspólna organizacja rynku wołowiny i cielęciny powinna równocześnie uwzględniać cele wyznaczone w art. 33 i 131 Traktatu.
(38) Koncepcja wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 805/68 [10] była kilkakrotnie zmieniana; ze względu na liczbę takich zmian, ich złożoność oraz fakt,że są opublikowane w różnych Dziennikach Urzędowych Wspólnot Europejskich, ich teksty są trudne do wykorzystania i brakuje im przejrzystości, która powinna stanowić podstawową cechę wszystkich przepisów prawnych; w tych okolicznościach należałoby połączyć je w nowe rozporządzenie, zaś wspomniane wyżej rozporządzenie (EWG) nr 805/68 powinno zostać uchylone; rozporządzenie Rady (EWG) nr 98/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. ustanawiające ogólne zasady zbytu mrożonej wołowiny i cielęciny przez agencje interwencyjne [11], rozporządzenie Rady (EWG) nr 989/68 z dnia 15 lipca 1968 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wołowiny i cielęciny [12] oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 1892/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie prowadzenia rejestru cen rynkowych w sektorze wołowiny i cielęciny [13], których podstawą prawną było rozporządzenie (EWG) nr 805/68 zostają zastąpione nowymi ustaleniami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu i w związku z powyższym powinny zostać uchylone.
(39) Przejście od ustaleń rozporządzenia (EWG) nr 805/68 do ustaleń zawartych w niniejszym rozporządzeniu mogłoby spowodować trudności, których nie przewidziano w niniejszym rozporządzeniu; aby poradzić sobie z taką sytuacją należy uwzględnić możliwość podjęcia przez Komisję koniecznych środków przejściowych; Komisja powinna zostać również upoważniona do rozwiązywania określonych problemów związanych z praktycznym zastosowaniem przepisów niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólna organizacja rynku mięsa wołowego i cielęcego obejmuje rynek wewnętrzny i handel z państwami trzecimi oraz następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
do _BAR_ Zwierzęta żywe z gatunku domowego, z wyjątkiem zwierząt hodowlanych czystej krwi _BAR_
0201 _BAR_ Mięso wołowe, świeże lub chłodzone _BAR_
0202 _BAR_ Mięso wołowe, mrożone _BAR_
02061095 _BAR_ Gruba skóra i cienka skóra, świeża lub chłodzona _BAR_
02062991 _BAR_ Gruba skóra i cienka skóra, mrożona _BAR_
021020 _BAR_ Mięso wołowe, solone, w solance, suszone lub wędzone _BAR_
02109041 _BAR_ Gruba skóra i cienka skóra, solona, w solance, suszona lub wędzona _BAR_
02109090 _BAR_ Jadalne mączki i posiłki z mięsa i odpadów mięsnych _BAR_
16025010 _BAR_ Pozostałe mięso przetworzone lub konserwowane lub odpady z mięsa, niegotowane; mieszanki gotowanego mięsa lub odpadów z niegotowanym mięsem lub odpadami mięsnymi _BAR_
16029061 _BAR_ Inne przetworzone lub konserwowane mięso zawierające mięso lub odpady z mięsa, niegotowane; mieszanki gotowanego mięsa lub odpadów z niegotowanym mięsem lub odpadami mięsnymi _BAR_
_BAR_ Żywe zwierzęta czystej rasy _BAR_
0206109102061099 _BAR_ Jadalne odpady z mięsa bydlęcego, z wyjątkiem grubej skóry i cienkiej skóry, świeże lub chłodzone, z wyjątkiem tych przeznaczonych do produkcji wyrobów farmaceutycznych _BAR_
020621000206229002062999 _BAR_ Jadalne odpady z mięsa wołowego, z wyjątkiem grubej skóry i cienkiej skóry, mrożone, z wyjątkiem tych przeznaczonych do produkcji wyrobów farmaceutycznych _BAR_
02109049 _BAR_ Jadalne odpady z mięsa wołowego, solone, w solance, suszone lub wędzone, z wyjątkiem grubej i cienkiej skóry _BAR_
ex15020090 _BAR_ Tłuszcz bydlęcy, surowy lub przetworzony, również sprasowany lub poekstrakcyjny _BAR_
16025031 do16025080 _BAR_ Pozostałe mięso przetworzone lub konserwowane lub odpady z mięsa wołowego, z wyjątkiem gotowanego mięsa lub odpadów oraz mieszanki gotowanego mięsa lub odpadów z niegotowanym mięsem lub odpadami mięsnymi _BAR_
16029069 _BAR_ Pozostałe mięso przetworzone lub konserwowane zawierające mięso lub odpady z mięsa wołowego, z wyjątkiem produktu niegotowanego oraz mieszanki gotowanego mięsa lub odpadów z niegotowanym mięsem lub odpadami mięsnymi _BAR_
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "bydło" oznacza żywe zwierzęta z gatunku bydła domowego sklasyfikowane według Nomenklatury Scalonej w pozycjach ex010210, 01029005 do 01029079;
b) "dorosłe bydło" oznacza bydło o masie powyżej 300 kg.
TYTUŁ I
RYNEK WEWNĘTRZNY
Artykuł 2
Aby zachęcić kupców i organizacje handlowe do działań w celu usprawnienia procesu dostosowania dostaw do wymogów rynku, w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 mogą zostać podjęte następujące środki wspólnotowe:
a) środki służące poprawie hodowli bydła;
b) środki promujące lepszą organizację produkcji, przetwarzania i wprowadzania na rynek;
c) środki służące poprawie jakości;
d) środki umożliwiające opracowanie krótko- i długoterminowych prognoz w oparciu o stosowane środki produkcji;
e) środki służące usprawnieniu rejestracji tendencji cenowych na rynku.
Ogólne zasady dotyczące tych środków są przyjmowane przez Radę zgodnie z procedurą określoną w art. 37 ust. 2 Traktatu.
ROZDZIAŁ I
PŁATNOŚCI BEZPOŚREDNIE
Artykuł 3
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "producent" oznacza indywidualnego rolnika, zarówno osobę fizyczną jak i prawną lub grupę osób fizycznych bądź prawnych, niezależnie od ich osobowości prawnej, zgodnie z prawem krajowym o takich grupach lub członkach takich grup, którego gospodarstwo jest zlokalizowane na obszarze Wspólnoty i który prowadzi hodowlę bydła;
b) "gospodarstwo" oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez producenta i znajdujące się na terytorium jednego Państwa Członkowskiego;
c) "region" oznaca Państwo Członkowskie lub określony region na obszarze Państwa Członkowskiego, w zależności od uznania danego Państwa Członkowskiego;
d) "byk" oznacza samca niepoddanego kastracji (z gatunku bydła hodowlanego);
e) "wół" oznacza wykastrowanego samca (z gatunku bydła hodowlanego);
f) "krowa mamka" oznacza krowę należącą do rasy mięsnej lub urodzoną z krzyżówki z rasą mięsną oraz należącą do stada przeznaczonego do hodowli cieląt na produkcję mięsa;
g) "jałówka" oznacza samicę bydła hodowlanego w wieku powyżej ośmiu miesięcy, która jeszcze się nie cieliła.
DZIAŁ 1
Premie
Sekcja 1
Premia specjalna
Artykuł 4
1.
Producentowi hodującemu bydło płci męskiej może być przyznana, po złożeniu stosownego wniosku, premia specjalna.
Premia jest przyznawana w formie rocznej premii w każdym roku kalendarzowym i dla każdego uprawnionego do jej otrzymania gospodarstwa w ramach pułapów regionalnych na nie więcej niż 90 zwierząt z każdej grupy wiekowej, o której mowa w ust. 2.
2.
Premia specjalna jest przyznawana nie częściej niż:
a) raz w życiu każdego byka w wieku powyżej dziewięciu miesięcy; lub
b) dwukrotnie w okresie życia każdego wołu:
- po raz pierwszy po osiągnięciu wieku dziewięciu miesięcy;
- po raz drugi po osiągnięciu wieku 21 miesięcy.
3.
Aby otrzymać premię specjalną:
a) każde zwierzę objęte wnioskiem jest trzymane przez producenta w celu przybrania na wadzę przez wyznaczony okres;
b) każde zwierzę do chwili uboju lub wywozu posiada wystawiony na siebie paszport, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i odnoszącego się do etykietowania wołowiny oraz produktów wołowych [14], zawierający wszystkie istotne informacje dotyczące statusu zwierzęcia, jeśli chodzi o uprawnienie do premii lub, w przypadku jego braku, równorzędny dokument administracyjny.
4.
Jeżeli w danym regionie łączna liczba byków w wieku powyżej dziewięciu miesięcy i wołów w wieku od dziewięciu do 20 miesięcy, w odniesieniu do których złożony został wniosek i które spełniają warunki dla przyznania premii specjalnej przekracza pułap wyznaczony dla danego regionu, o którym mowa w załączniku I, liczba wszystkich uprawnionych do premii zwierząt, zgodnie z ust. 2 lit. a) i b) u danego producenta w danym roku jest proporcjonalnie zmniejszana.
W rozumieniu niniejszego artykułu "pułap regionalny" oznacza liczbę zwierząt uprawnioną do korzystania z premii specjalnej w danym regionie i w danym roku kalendarzowym.
5.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 i 4, Państwo Członkowskie może:
- w oparciu o obiektywne kryteria przez siebie ustalone zmienić lub uchylić limit pogłowia wynoszący 90 zwierząt na każde gospodarstwo i grupę wiekową, oraz
- korzystając z tego prawa, zadecydować o zastosowaniu przepisów ust. 4 w sposób umożliwiający osiągnięcie poziomu redukcji wymaganego w celu dostosowania się do obowiązującego pułapu regionalnego, bez konieczności stosowania takich redukcji w odniesieniu do drobnych producentów, którzy w przedmiotowym roku nie złożyli wniosków o przyznanie premii specjalnej na większą od minimalnej liczbę zwierząt określoną dla danego Państwa Członkowskiego.
6.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o przyznaniu premii specjalnej w momencie uboju.
W takim przypadku kryterium wieku dla byków, o którym mowa w ust. 2 lit. a) jest zastępowane minimalną wagą tuszy w wysokości 185 kg.
Premia jest wypłacana lub przekazywana z powrotem producentom.
Zjednoczone Królestwo jest uprawnione do stosowania w Irlandii Północnej systemu przyznawania premii specjalnej różniącego się od systemu stosowanego w pozostałych częściach swojego terytorium.
7.
Kwotę premii wyznacza się w wysokości:
a) od byka:
- 160 EUR w roku kalendarzowym 2000,
- 185 EUR w roku kalendarzowym 2001,
- 210 EUR w roku kalendarzowym 2002 i w latach następnych;
b) od wołu i grupy wiekowej:
- 122 EUR w roku kalendarzowym 2000,
- 136 EUR w roku kalendarzowym 2001,
- 150 EUR w roku kalendarzowym 2002 i w latach następnych.
8.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Sekcja 2
Premia pozasezonowa
Artykuł 5
1.
Jeżeli w danym Państwie Członkowskim liczba wołów:
a) przeznaczonych do uboju w danym roku przekroczy 60 % łącznej liczby samców bydła przeznaczonych na ubój w takim roku; oraz
b) przeznaczonych na ubój w okresie od 1 września do 30 listopada w przedmiotowym roku przekroczy 35 % łącznej liczby wołów przeznaczonych na ubój w danym roku;
producenci mogą otrzymać, po złożeniu stosownego wniosku, dodatkową premię do premii specjalnej (tzw. premię pozasezonową).
Dla Irlandii lub Irlandii Północnej taka premia dodatkowa jest przyznawana w przypadku osiągnięcia obu określonych wyżej wskaźników.
Do celów stosowania przepisów niniejszego artykułu w Zjednoczonym Królestwie, Irlandia Północna traktowana jest jako odrębna jednostka.
2.
Kwotę premii, o której mowa powyżej wyznacza się w wysokości:
- 72,45 EUR za każde zwierzę zabite w okresie pierwszych 15 tygodni danego roku,
- 54,34 EUR za każde zwierzę zabite w 16-tym i 17-tym tygodniu danego roku,
- 36,23 EUR za każde zwierzę zabite w okresie od 18-ego do 21-ego tygodnia danego roku, oraz
- 18,11 EUR za każde zwierzę zabite w 22-im i 23-im tygodniu danego roku.
3.
Jeżeli wskaźnik, o którym mowa w ust. 1 lit. b) nie zostanie osiągnięty, mając na uwadze przedostatnie zdanie ust. 1, Państwa Członkowskie, których producenci otrzymali wcześniej tzw. premię pozasezonową, mogą zadecydować o przyznaniu tej premii w wysokości 60 % kwoty wyznaczonej w ust. 2.
W takim przypadku dane Państwo Członkowskie:
a) może zadecydować o przyznaniu tej premii jedynie za pierwsze dwa lub trzy okresy, o których mowa;
b) gwarantuje, że zastosowanie takiego rozwiązania nie zakłóci bilansu danego roku budżetowego poprzez dokonanie stosownej redukcji:
- kwoty premii specjalnej od wołów z drugiej grupy wiekowej przyznawanej w tym Państwie Członkowskim, i/lub
- dopłat dokonywanych zgodnie z przepisami sekcji 2,
oraz informuje Komisję o zastosowaniu działania obniżającego.
Do celów stosowania tego rozwiązania, przy obliczaniu wskaźnika, o którym mowa w ust. 1 lit. a) oraz w konsekwencji dla celów przyznawania premii, Irlandia i Irlandia Północna są traktowane jako jedna jednostka.
4.
Aby stwierdzić, czy wielkości procentowe, o których mowa w niniejszym artykule zostały przekroczone, uwzględnia się liczbę ubojów dokonanych w drugim roku poprzedzającym rok, w którym dokonano uboju zwierząt zakwalifikowanych do premii.
5.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Sekcja 3
Premia od krów mamek
Artykuł 6
1.
Producent hodujący w swoim gospodarstwie krowy mamki może uzyskać prawo, po złożeniu stosownego wniosku, do premii za trzymanie krów mamek (premia od krów mamek). Premia taka jest przyznawana w formie rocznej premii w każdym roku kalendarzowym i dla każdego uprawnionego do jej otrzymania producenta w ramach limitów pułapów indywidualnych.
2.
Premia od krów mamek jest przyznawana każdemu producentowi:
a) niedostarczającemu mleka ani przetworów mlecznych ze swojego gospodarstwa przez okres 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku.
Dostawy mleka lub przetworów mlecznych bezpośrednio z gospodarstwa do konsumenta nie wykluczają możliwości przyznania takiej premii;
b) dostawcom mleka lub przetworów mlecznych pod warunkiem, że indywidualna wielkość dostaw, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 nie przekracza 120000 kg.
Państwa Członkowskie mogą jednakże zadecydować, w oparciu o obiektywne kryteria przez siebie wyznaczone, o zmianie lub uchyleniu tego limitu ilościowego,
pod warunkiem, że producent taki utrzymuje, przez okres co najmniej sześciu kolejnych miesięcy od dnia złożenia wniosku, krowy mamki w liczbie stanowiącej przynajmniej 80 % oraz jałówki w liczbie stanowiącej przynajmniej 20 % liczby, określonej we wniosku o przyznanie premii.
Do celów określenia liczby zwierząt uprawnionych do premii zgodnie z lit. a) i b), decyzja czy zwierzęta te należy zaliczyć do stada krów mamek czy też do stada krów mlecznych jest podejmowana w oparciu o indywidualne wskazania beneficjenta, zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i produktów mlecznych [15] oraz średniej produkcji mleka.
3.
Uprawnienia producentów do premii ogranicza stosowanie pułapów indywidualnych zgodnie z definicją w art. 7.
4.
Kwotę premii za każde uprawnione do premii zwierzę wyznacza się w wysokości:
- 163 EUR w roku kalendarzowym 2000,
- 182 EUR w roku kalendarzowym 2001,
- 200 EUR w roku kalendarzowym 2002 i w latach następnych.
5.
Państwa Członkowskie mogą przyznać dodatkową krajową premię od krów mamek w wysokości maksymalnej 50 EUR za każde zwierzę pod warunkiem, że nie ma dyskryminacji między hodowcami danych Państw Członkowskich.
W przypadku gospodarstw znajdujących się w regionie, o którym mowa w art. 3 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące funduszy strukturalnych [16], pierwsza wypłata 24,15 EUR za każde zwierzę jest finansowana z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
W przypadku gospodarstw znajdujących się na terytorium Państwa Członkowskiego, jeżeli pogłowie bydła w takim Państwie Członkowskim obejmuje krowy mamki w liczbie stanowiącej co najmniej 30 % łącznej liczby krów, oraz jeżeli przynajmniej 30 % przeznaczonych na ubój samców należało do klas zgodności S i E, cała kwota premii dodatkowej jest pokrywana przez Sekcję Gwarancji EFOGR. Wszelkie szacunki dotyczące wielkości procentowych wyznacza się w oparciu o średnią z dwóch lat poprzedzających rok, za który przyznano premię.
6.
Do celów niniejszego artykułu w obliczeniach uwzględnia się jedynie jałówki z rasy mięsnej lub urodzone z krzyżówki z rasą mięsną i należące do stada przeznaczonego do hodowli cieląt na produkcję mięsa.
7.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu, w szczególności w odniesieniu do definicji terminu krowa mamka, o którym mowa w art. 3, są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43; zgodnie z tą samą procedurą Komisja wyznacza średnią produkcję mleka.
Artykuł 7
1.
Na dzień 1 stycznia 2000 r. indywidualny pułap dla każdego producenta jest równy liczbie wydanych uprawnień od krów mamek (uprawnienia do premii), które posiadał 31 grudnia 1999 r., zgodnie z właściwymi przepisami Wspólnoty oraz, jeśli dotyczy, skorygowany zgodnie z ust. 3.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zagwarantowania, że począwszy od 1 stycznia 2000 r. suma uprawnień do premii na ich terytorium nie przekroczy pułapu krajowego wyznaczonego w załączniku II oraz że zostaną stworzone rezerwy krajowe, o których mowa w art. 9.
3.
W przypadku kiedy dostosowanie, o którym mowa w ust. 2 wymaga obniżenia pułapów indywidualnych producentów, obniżenie jest przeprowadzane bez żadnej wypłaty wyrównawczej z tego tytułu w oparciu o obiektywne kryteria, obejmujące w szczególności:
- stopień, w jakim producenci wykorzystali przysługujące im pułapy indywidualne w ostatnich trzech branych pod uwagę latach przed rokiem 2000,
- realizację inwestycji lub wdrażanie programów rozszerzenia produkcji w sektorze mięsa wołowego i cielęciny,
- wyjątkowe okoliczności lub zastosowanie kar powodujących wstrzymanie wypłaty lub redukcję wypłaty premii w co najmniej jednym z powoływanych lat,
- dodatkowe wyjątkowe okoliczności powodujące, że płatności dokonywane w co najmniej jednym z powoływanych lat nie odpowiadały faktycznej sytuacji stwierdzonej w latach poprzednich.
4.
Uprawnienia do premii, które zostały cofnięte zgodnie z działaniami przewidzianymi w ust. 2 są uchylane.
5.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Artykuł 8
1.
Jeżeli producent sprzedaje lub w inny sposób przekazuje swoje gospodarstwo, może on również przekazać osobie przejmującej gospodarstwo wszystkie posiadane uprawnienia do premii za krowy mamki.
Może on również przekazać, w całości lub części, swoje prawa innym producentom, bez konieczności pozbywania się gospodarstwa.
W przypadku przekazania uprawnień do premii bez przekazania gospodarstwa, część przekazanych praw, nie więcej jednak niż 15 %, jest zwracana bez żadnej rekompensaty z tego tytułu do rezerwy krajowej Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się to gospodarstwo w celu redystrybucji za darmo.
2.
Państwa Członkowskie:
a) podejmują wszelkie niezbędne środki w celu uniknięcia przekazania uprawnień do premii poza obszary i regiony objęte szczególną ochroną, gdzie produkcja wołowiny i cielęciny jest szczególnie ważna dla gospodarki lokalnej;
b) mogą zezwolić na przekazanie uprawnień bez przeniesienia gospodarstwa bezpośrednio między producentami lub za pośrednictwem rezerwy krajowej.
3.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, przed upływem wyznaczonego terminu, na czasowe przekazanie praw do premii, z których producent nie zamierza chwilowo korzystać.
4.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Takie szczegółowe zasady mogą obejmować w szczególności:
- przepisy umożliwiające Państwom Członkowskim rozstrzyganie problemów związanych z przekazaniem praw do premii przez producentów, którzy nie są właścicielami ziemi, na której znajdują się ich gospodarstwa, oraz
- szczegółowe zasady dotyczące minimalnej liczby praw stanowiących przedmiot przeniesienia częściowego.
Artykuł 9
1.
Każde Państwo Członkowskie utrzymuje krajową rezerwę uprawnień do premii od krów mamek.
2. Każde uprawnienie do premii cofnięte zgodnie z art. 8 ust. 1 lub z innymi przepisami Wspólnoty jest dodawane do rezerwy krajowej, bez uszczerbku dla art. 7 ust. 4.
3.
Państwa Członkowskie korzystają ze swoich rezerw krajowych w celu przyznawania, w ramach posiadanych rezerw, uprawnień do premii nowym rolnikom, rolnikom młodym i innym uprzywilejowanym producentom.
4.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Takie szczegółowe zasady dotyczą w szczególności:
- środków stosowanych w przypadku, kiedy w danym Państwie Członkowskim nie jest wykorzystywana rezerwa krajowa,
- środków związanych z niewykorzystanymi prawami do premii, które nie zostały zwrócone do rezerwy krajowej.
Artykuł 10
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 3 Państwa Członkowskie, w których więcej niż 60 % krów mamek i jałówek jest hodowanych na terenach górskich w rozumieniu art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [17], może zadecydować o zarządzaniu premiami od krów mamek w odniesieniu do jałówek odrębnie od zarządzania premiami od krów mamek w ramach odrębnego pułapu krajowego wyznaczonego przez takie Państwo Członkowskie.
Taki odrębny pułap krajowy nie przekracza 20 % pułapu krajowego dla danego Państwa Członkowskiego określonego w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Ten ostatni jest redukowany o kwotę stanowiącą równowartość takiego odrębnego pułapu krajowego.
Jeżeli w Państwie Członkowskim korzystającym z uprawnienia, o którym mowa wyżej łączna liczba jałówek, w odniesieniu do których uprawnienie to jest wykonywane i spełniających warunki przyznawania premii za krowy mamki przekracza taki odrębny pułap krajowy, liczba jałówek uprawnionych do premii u każdego producenta w przedmiotowym roku jest proporcjonalnie zmniejszana.
2.
Do celów niniejszego artykułu w obliczeniach uwzględnia się jedynie jałówki rasy mięsnej lub urodzone z krzyżówki z rasą mięsną.
3.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Sekcja 4
Premia za ubój
Artykuł 11
1.
Producent hodujący w swoim gospodarstwie bydło może uzyskać prawo, po złożeniu stosownego wniosku, do premii za ubój.
Premia taka jest przyznawana w momencie uboju uprawnionych zwierząt lub ich wywozu do państwa trzeciego w ramach wyznaczonych pułapów krajowych.
Do premii za ubój kwalifikują się:
a) byki, woły, krowy i jałówki po ukończeniu ósmego miesiąca życia;
b) cielęta w wieku od jednego do siedmiu miesięcy i o masie poniżej 160kg,
pod warunkiem, że były hodowane przez producenta przez wyznaczony okres.
2.
Kwotę premii wyznacza się w wysokości:
a) za każde zakwalifikowane zwierzę zgodnie z ust. 1 lit. a):
- 27 EUR w roku kalendarzowym 2000,
- 53 EUR w roku kalendarzowym 2001,
- 80 EUR w roku kalendarzowym 2002 i w latach następnych;
b) za każde zakwalifikowane zwierzę zgodnie z ust. 1 lit. b):
- 17 EUR w roku kalendarzowym 2000,
- 33 EUR w roku kalendarzowym 2001,
- 50 EUR w roku kalendarzowym 2002 i w latach następnych.
3.
Pułapy krajowe, o których mowa w ust. 1 są wyznaczane dla każdego Państwa Członkowskiego i odrębnie dla obu grup zwierząt, zgodnie z lit. a) i b) tego ustępu.
Każdy pułap jest równy liczbie zwierząt z każdej z tych dwóch grup, które w roku 1995 zostały przeznaczone na ubój w danym Państwie Członkowskim, łącznie ze zwierzętami wywiezionymi do państw trzecich, zgodnie z danymi Eurostat lub innymi urzędowymi danymi statystycznymi za ten rok uznanymi przez Komisję.
4.
Jeżeli w danym Państwie Członkowskim łączna liczba zwierząt, w odniesieniu do których został złożony wniosek dotyczący jednej z dwóch grup określonych w ust. 1 lit. a) i b) spełniających warunki przyznawania premii za ubój przekracza pułap krajowy wyznaczony dla tej grupy, liczba wszystkich zwierząt uprawnionych do premii dla tej grupy od danego producenta w przedmiotowym roku kalendarzowym jest proporcjonalnie zmniejszana.
5.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Sekcja 5
Liczebność stada
Artykuł 12
1.
Łączna liczba zwierząt uprawnionych do premii specjalnej i premii od krów mamek jest ograniczona poprzez stosowanie przepisów w zakresie liczebności stada w gospodarstwie liczącym dwie sztuki duże (LU) na hektar i w danym roku kalendarzowym.
Liczebność stada, o której mowa powyżej jest wyrażona w LU na jednostkę powierzchni paszowej przeznaczonej dla hodowanych zwierząt.
Jednakże producent może zostać zwolniony z obowiązku przestrzegania zasady, jeżeli liczba zwierząt w jego gospodarstwie brana pod uwagę do celów obliczenia liczebności stada nie przekracza 15 LU.
2.
Do celów obliczania liczebności stada w gospodarstwie należy uwzględnić:
a) samce, krowy mamki i jałówki, owce i/lub kozy, w odniesieniu do których został złożony wniosek o przyznanie premii, jak również krowy mleczne potrzebne do produkcji łącznej ilości mleka wyznaczonej dla tego producenta.
Liczba zwierząt jest przeliczana na LU za pomocą tabeli przeliczeniowej znajdującej się w załączniku III;
b) obszar przeznaczony na pasze dla zwierząt, rozumiany jako ta część gospodarstwa, która jest przeznaczona przez cały rok kalendarzowy na hodowlę bydła, owiec i/lub kóz.
Obszar taki nie obejmuje:
- budynków, lasu, stawów, ścieżek,
- obszaru wykorzystywanego do innych upraw objętych wspólnotowym programem pomocy lub przeznaczonego na uprawy wieloletnie lub uprawy ogrodowe, z wyjątkiem pastwisk stałych, objętego płatnościami obszarowymi przyznawanymi zgodnie z art. 17 niniejszego rozporządzenia i art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999,
- obszaru uprawnionego do objęcia systemem pomocy dla producentów niektórych upraw rolniczych wykorzystywanego w programie pomocy na pasze suche lub zgodnie z krajowym lub wspólnotowym programem rezerw.
Obszar przeznaczony na pasze dla zwierząt obejmuje obszary we współużytkowaniu i obszary, na których stosowane są uprawy mieszane.
3.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Zasady te w szczególności dotyczą przepisów:
- odnoszących się do obszarów we współużytkowaniu oraz obszarów, na których stosowane są uprawy mieszane,
- umożliwiających zapobieganie niewłaściwemu stosowaniu zasad określania liczebności stada.
Sekcja 6
Premie rekompensacyjne
Artykuł 13
1.
Producenci otrzymujący premie specjalną i/lub premię od krów mamek mogą ubiegać się o premie rekompensacyjne.
2.
Premia rekompensacyjna wynosi 100 EUR od każdej udzielonej premii specjalnej i premii od krów mamek pod warunkiem, że w danym roku kalendarzowym liczebność stada w danym gospodarstwie hodowlanym jest mniejsza lub równa 1,4 LU na hektar.
Niemniej jednak Państwa Członkowskie mogą przyznać następujące premie rekompensacyjne:
a) w odniesieniu do roku kalendarzowego 2000 i 2001, w wysokości 33 EUR przy liczebności stada 1,6 LU na hektar lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 2,0 LU na hektar oraz w kwocie 66 EUR przy liczebności stada poniżej 1,6 LU na hektar;
b) w odniesieniu do roku kalendarzowego 2002 i lat następnych, w wysokości 40 EUR przy liczebności stada 1,4 LU na hektar lub wyższej, lecz nieprzekraczającej 1,8 LU na hektar oraz w wysokości 80 EUR przy liczebności stada poniżej 1,4 LU na hektar.
3.
Do celów stosowania przepisów zawartych w ust. 2:
a) w drodze odstępstwa od przepisów art. 12 ust. 2 lit. a), liczebność stada w gospodarstwie hodowlanym jest określana poprzez uwzględnienie samców, krów i jałówek znajdujących się w takim gospodarstwie w danym roku kalendarzowym, łącznie z owcami i/lub kozami, w odniesieniu do których zostały złożone wnioski o przyznanie premii w tym samym roku kalendarzowym.
Liczba zwierząt jest przeliczana na LU za pomocą tabeli przeliczeniowej znajdującej się w załączniku III;
b) bez uszczerbku dla art. 12 ust. 2 lit. b) tiret trzecie, obszary wykorzystywane do uprawy roślin zgodnie z definicją w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych upraw roślinnych [18], nie są traktowane jako "powierzchnia paszowa";
c) obszar przeznaczony na pasze dla zwierząt brany pod uwagę w celu obliczenia liczebności stada składa się w co najmniej 50 % z pastwisk.
Termin "pastwisko" jest definiowany przez Państwa Członkowskie.
Definicja taka obejmuje obowiązkowo kryterium stanowiące, że pastwisko to obszar użytków zielonych, który zgodnie z lokalnymi praktykami gospodarki rolnej jest przeznaczony do wypasu bydła i/lub owiec.
Definicja ta nie wyklucza jednak różnych form wykorzystania pastwiska w okresie tego samego roku (pastwisko, łąka przeznaczona na siano, silosowanie).
4.
Bez uszczerbku dla wymogów w zakresie liczebności stada wyznaczonych w ust. 2, producenci z Państw Członkowskich gdzie ponad 50 % produkcji mleka odbywa się na terenach górskich w rozumieniu art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, których gospodarstwa znajdują się na takich terenach, mogą otrzymać premie rekompensacyjne, o których mowa w ust. 2, od hodowanych krów mlecznych.
5.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 43 Komisja:
- przyjmuje szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu,
- w razie potrzeby dostosowuje kwoty określone w ust. 2, biorąc pod uwagę w szczególności liczbę zwierząt kwalifikujących się do premii w poprzednim roku kalendarzowym.
DZIAŁ 2
Płatności dodatkowe
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie przyznają producentom działającym na ich terytorium, w systemie rocznym, płatności dodatkowe w kwocie łącznej określonej w załączniku IV.
Płatności takie są przyznawane w oparciu o obiektywne kryteria obejmujące w szczególności struktury produkcyjne i warunki produkcji u takich producentów w sposób zapewniający równe traktowanie wszystkich producentów oraz niedopuszczający do zakłóceń rynku i konkurencji.
2.
Płatności dodatkowe są realizowane w formie dopłat od pogłowia (art. 15) i/lub płatności obszarowych (art. 17).
Artykuł 15
1.
Dopłaty od pogłowia są przyznawane w przypadku:
a) samców (z gatunków bydła hodowlanego);
b) krów mamek;
c) krów mlecznych;
d) jałówek.
2.
Dopłaty od pogłowia mogą być przyznawane jako kwoty dodatkowe od jednostki premii za ubój, zgodnie z art. 11, z wyjątkiem cieląt.
W innych przypadkach przyznanie dopłat od pogłowia jest uzależnione od:
a) spełnienia specjalnych warunków wyznaczonych w art. 16;
b) spełnienia szczegółowych wymogów w zakresie liczebności stada określonych przez Państwa Członkowskie.
3.
Szczegółowe wymogi w zakresie liczebności stada są określane:
- w oparciu o powierzchnię paszową, o której mowa w art. 12 ust. 2 lit. b), z wyjątkiem obszarów objętych płatnościami obszarowymi przyznawanymi zgodnie z art. 17,
- z uwzględnieniem w szczególności wpływu przedmiotowej produkcji gospodarstwa na środowisko naturalne, wrażliwości na zanieczyszczenia środowiska terenów wykorzystywanych w hodowli bydła, jak również środków stosowanych w celu zachowania lub poprawy stanu środowiska naturalnego tych obszarów.
Artykuł 16
1.
Dopłaty od pogłowia samców (z gatunków bydła hodowlanego) mogą być przyznawane w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do określonej liczby zwierząt w danym Państwie Członkowskim stanowiącej:
- pułap regionalny dla Państwa Członkowskiego określony w załączniku I, lub
- liczbę samców, w odniesieniu do których zostały przyznane w roku 1997 premie, lub
- średnią liczbę ubojów bydła płci męskiej w latach 1997, 1998 i 1999 wg danych Eurostatu za te lata lub innych publikowanych danych statystycznych uznanych przez Komisję.
Państwa Członkowskie mogą również ustalić limit pogłowia bydła płci męskiej w gospodarstwie, wyznaczany przez Państwo Członkowskie jako limit krajowy lub regionalny.
Dopłatami jest objęte wyłącznie bydło płci męskiej po przekroczeniu ósmego miesiąca życia.
Jeżeli dopłaty takie są realizowane w momencie uboju, Państwa Członkowskie mogą zadecydować o zastąpieniu tego warunku przez minimalną wymaganą masę 180 kg.
2. Dopłaty od pogłowia krów mamek i jałówek zakwalifikowanych do premii od krów mamek zgodnie z art. 6 ust. 4 i art. 10 mogą być przyznawane wyłącznie jako kwoty uzupełniające na jednostkę premii od krów mamek, zgodnie z art. 6 ust. 4.
3.
Dopłaty od pogłowia krów mlecznych mogą być przyznawane wyłącznie jako kwota na tonę łącznej wyznaczonej ilości mleka objętej premią dla danego gospodarstwa wyznaczonej zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
Artykuł 15 ust. 2 lit b) nie stosuje się.
4.
Dopłaty od pogłowia jałówek, z wyjątkiem dopłat, o których mowa w ust. 2 mogą być przyznawane danemu Państwu Członkowskiemu w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do liczby jałówek nie większej niż średnia liczba ubojów jałówek przeprowadzonych w latach 1997, 1998 i 1999, wg danych Eurostatu za te lata lub innych opublikowanych urzędowych danych statystycznych uznawanych przez Komisję.
Artykuł 17
1.
Płatności obszarowe są przyznawane w odniesieniu do każdego hektara pastwisk stałych:
a) będących do dyspozycji producenta w okresie danego roku kalendarzowego;
b) które nie są wykorzystywane w związku z przestrzeganiem szczegółowych wymagań w zakresie liczebności stada, o których mowa w art. 15 ust. 3; oraz
c) w przypadku których nie zostały złożone w tym samym roku wnioski o dopłaty w ramach systemu pomocy dla producentów niektórych upraw rolniczych, w ramach systemu pomocy dla pasz suchych i zgodnie ze wspólnotowymi programami pomocy dla innych upraw stałych lub ogrodowych.
2.
Obszar pastwisk stałych w regionie objętym systemem płatności obszarowych nie przekracza ustalonych regionalnych obszarów bazowych.
Powierzchnia regionalnych obszarów bazowych jest wyznaczana przez Państwa Członkowskie jako średnia liczba hektarów pastwisk stałych wykorzystywanych do hodowli bydła w latach 1995, 1996 i 1997.
3.
Maksymalna kwota płatności obszarowych na hektar jaka może zostać przyznana, łącznie z dopłatami przyznawanymi zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 nie przekracza:
- 210 EUR w roku kalendarzowym 2000,
- 280 EUR w roku kalendarzowym 2001,
- 350 EUR w roku kalendarzowym 2002 i latach następnych.
Artykuł 18
Do 1 stycznia 2000 r. Państwa Członkowskie dostarczają Komisji szczegółowych informacji o wewnętrznych ustaleniach odnośnie doprzyznawania płatności dodatkowych.
Wszelkie zmiany takich ustaleń są przekazywane Komisji nie później niż w okresie jednego miesiąca od ich przyjęcia.
Artykuł 19
Do 1 kwietnia 2004 r. Państwa Członkowskie składają Komisji szczegółowe raporty w sprawie wdrażania przepisów niniejszego działu.
Do 1 stycznia 2005 r. Komisja dokonuje oceny wdrażania przepisów niniejszego działu i przeprowadza kontrolę podziału funduszów Wspólnoty między Państwa Członkowskie, zgodnie z załącznikiem IV, uwzględniając w szczególności zmiany w zakresie udziału Państw Członkowskich w produkcji wołowiny.
W razie potrzeby Komisja przedstawia Radzie stosowne wnioski.
Artykuł 20
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego działu są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
DZIAŁ 3
Przepisy wspólne
Artykuł 21
Aby zostać objęte płatnościami bezpośrednimi na mocy przepisów niniejszego rozdziału, zwierzę musi zostać oznakowane i zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 820/97.
Artykuł 22
1.
Płatności bezpośrednie na mocy przepisów niniejszego rozdziału, z wyjątkiem premii pozasezonowej, są wypłacane niezwłocznie po przeprowadzeniu stosownych kontroli, lecz nie wcześniej niż przed 16 października roku kalendarzowego, w odniesieniu do którego został złożony wniosek o ich przyznanie.
2.
Z wyjątkiem uzasadnionych sytuacji wyjątkowych:
- płatności bezpośrednie na mocy przepisów niniejszego rozdziału są dokonywane nie później niż 30 czerwca w roku następującym po roku kalendarzowym, w odniesieniu do którego został złożony wniosek o ich przyznanie,
- premia pozasezonowa jest wypłacana niezwłocznie po przeprowadzeniu stosownych kontroli, lecz nie później niż 15 października roku kalendarzowego, w odniesieniu do którego został złożony wniosek o jej przyznanie.
Artykuł 23
1.
Jeżeli u zwierząt ze stada bydła należącego do producenta zostaną wykryte substancje zabronione na mocy przepisów dyrektywy Rady 96/22/WE [19] lub pozostałości substancji dopuszczonych na mocy wymienionej dyrektywy, lecz stosowanych nielegalnie są wykryte na podstawie dyrektywy Rady 96/23/WE [20], lub jeżeli w gospodarstwie producenta zostanie znaleziona substancja lub produkt, w jakiejkolwiek formie, na którego posiadanie producent taki nie ma stosownego zezwolenia lub substancja bądź produkt dopuszczony do stosowania na mocy dyrektywy Rady 96/22/WE lecz posiadany nielegalnie, w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło wykrycie, dany producent nie otrzymuje kwot przyznawanych na mocy przepisów niniejszego działu.
W przypadku powtarzającego się naruszania wspomnianych przepisów okres wyłączenia z udziału w przyznawaniu dotacji może zostać przedłużony, w zależności od szkodliwości popełnionego naruszenia, do okresu pięciu lat od roku, w którym zostało wykryte powtarzające się naruszenie przepisów, o których mowa powyżej.
2.
W przypadku utrudnień ze strony właściciela czy hodowcy zwierząt podczas prowadzenia kontroli oraz jeżeli pobierane są próbki niezbędne w celu realizacji krajowych programów kontroli na obecność pozostałości substancji, o których mowa powyżej lub jeżeli są prowadzone badania i kontrole przewidziane przez dyrektywę 96/23/WE, mają zastosowanie kary przewidziane w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego działu są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Artykuł 24
Kwoty płatności bezpośrednich określone w działach 1 i 2 mogą zostać zmienione w związku ze zmianami w procesie produkcji, wydajności i sytuacji na rynku; zmiany takie są wprowadzane zgodnie z procedurą określoną w artykule 37 ustęp 2 Traktatu.
Artykuł 25
Wydatki poniesione w związku z przyznawaniem płatności bezpośrednich przewidzianych w niniejszym rozdziale są uznawane za środki interwencyjne w rozumienia art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
ROZDZIAŁ 2
SKŁADOWANIE PRYWATNE I PAŃSTWOWE
Artykuł 26
1.
Od 1 lipca 2002 r. mogą być podejmowane decyzje o przyznawaniu dopłat do prywatnego składowania, jeżeli średnia cena rynkowa we Wspólnocie notowana w oparciu o wpólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych, o której mowa w rozporządzeniu (EWG) nr 1208/81 (dalej zwaną "skalą wspólnotową") wynosi i prawdopodobnie się utrzyma poniżej 103 % ceny podstawowej.
2.
Cena podstawowa tusz wołowych z grupy R3 wg skali wspólnotowej wynosi 2224 EUR/t.
3.
Pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania może zostać przyznana w odniesieniu do świeżego lub chłodzonego mięsa osobników dorosłych w formie tusz, półtusz, wyrównanych ćwiartek, przednich i tylnych ćwiartek, sklasyfikowanych zgodnie ze skalą wspólnotową.
4.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 37 ust. 2 Traktatu, może:
- zmienić wyznaczoną cenę podstawową, uwzględniając w szczególności potrzebę jej ustalenia na poziomie przyczyniającym się do ustabilizowania cen rynkowych, z zastrzeżeniem jednak, że nie prowadzi to do tworzenia nadwyżek strukturalnych we Wspólnocie,
- zmienić listę produktów w ust. 3, które mogą być składowane przez producentów prywatnych.
5.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43; zgodnie z procedurą Komisja decyduje o przyznawaniu pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania.
Artykuł 27
1.
Od 1 lipca 2002 r. możliwa jest interwencja państwa, jeżeli przez okres dwóch kolejnych tygodni średnia cena rynkowa w danym Państwie Członkowskim lub w danym regionie takiego państwa notowana w oparciu o skalę wspólnotową, o której mowa w rozporządzeniu (EWG) nr 1208/81, nie osiągnie 1560 EUR/t.
W takim przypadku jedna lub kilka z wyznaczonych kategorii, klas jakości lub grup jakości świeżego lub chłodzonego mięsa ujęta w pozycjach 02011000 i 01012020 do 02012050 Nomenklatury Scalonej i pochodzącego z terytorium Wspólnoty może zostać zakupiona przez agencje interwencyjne.
2.
Skupem prowadzonym na mocy przepisów ust. 1 objęte są jedynie oferty o cenie równej lub niższej niż średnia cena rynkowa notowana w danym Państwie Członkowskim lub w danym regionie takiego państwa podwyższonej o kwotę dodatkową wyznaczoną w oparciu o przyjęte obiektywne kryteria.
3.
Ceny skupu i ilości objęte skupem interwencyjnym są wyznaczane w drodze przetargu i mogą, w pewnych okolicznościach, zostać wyznaczone dla danego Państwa Członkowskiego lub danego regionu państwa w oparciu o notowane średnie ceny rynkowe.
Postępowanie przetargowe ma zapewnić wszystkim zainteresowanym równe szanse.
Jest ono przeprowadzane w oparciu o specyfikacje wyznaczone, w razie potrzeby, z uwzględnieniem struktur handlowych.
4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 43:
- wyznacza się produkty, kategorie produktów, klasy lub grupy jakości produktów objęte skupem interwencyjnym,
- wyznacza się ceny skupu oraz ilości objęte skupem,
- określa się kwotę dodatkową, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu,
- przyjmuje się szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu,
- przyjmuje się przepisy przejściowe niezbędne do wdrożenia niniejszych ustaleń.
Komisja decyduje o:
- otwarciu skupu, jeżeli przez okres dwóch kolejnych tygodni zostanie spełniony warunek, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu,
- zamknięciu skupu, jeżeli przez okres przynajmniej jednego tygodnia warunek, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu przestał być spełniany.
Artykuł 28
1.
Zbyt produktów zakupionych przez agencje interwencyjne zgodnie z przepisami art. 27 i art. 47 niniejszego rozporządzenia oraz art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 następuje w sposób niepowodujący żadnych zakłóceń w funkcjonowaniu rynku oraz w sposób zapewniający sprawiedliwy dostęp do towarów i równe traktowanie wszystkich nabywców.
2.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu, w szczególności w odniesieniu do cen sprzedaży, warunków wydania towarów ze składów oraz, jeśli dotyczy, przetwarzania produktów skupionych przez agencje interwencyjne są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
TYTUŁ II
HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 29
1.
Przywóz na terytorium Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) jest uzależniony od przedstawienia pozwolenia na przywóz.
Przywóz na terytorium Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b) oraz wywóz z terytorium Wspólnoty produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i lit. b) jest uzależniony od przedstawienia pozwolenia na przywóz lub na wywóz.
Pozwolenia takie są wystawiane przez Państwa Członkowskie każdemu ubiegającemu się o nie, niezależnie od jego siedziby na terytorium Wspólnoty oraz z zastrzeżeniem środków podejmowanych w związku z zastosowaniem przepisów art. 32 i 33.
Pozwolenia na przywóz i na wywóz obowiązują na terytorium całej Wspólnoty.
Pozwolenia takie są wystawiane pod warunkiem złożenia zabezpieczenia gwarantującego, że przedmiotowe produkty zostaną sprowadzone lub wywiezione w okresie obowiązywania takiego pozwolenia. Z wyjątkiem przypadków działania tzw. siły wyższej, zabezpieczenie takie przepada w całości lub części, jeżeli towary nie zostaną sprowadzone lub wywiezione, bądź też jeżeli tylko część towarów zostanie sprowadzona lub wywieziona w okresie obowiązywania pozwolenia.
2.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Zasady takie mogą dotyczyć w szczególności:
a) okresu ważności pozwolenia;
b) wykazu produktów, w odniesieniu do których wymagane są pozwolenia na przywóz lub na wywóz, zgodnie z ust. 1 akapit drugi.
Artykuł 30
O ile inne przepisy niniejszego rozporządzenia nie przewidują inaczej, do produktów wymienionych w art. 1 mają zastosowanie stawki Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 31
1.
Aby uniknąć lub zwalczyć niekorzystne dla rynku Wspólnoty skutki, jakie mogą wiązać się z przywozem niektórych produktów wymienionych w art. 1, przywóz jednego lub kilku takich produktów według stawki celnej określonej w art. 30 jest uzależniony od zapłacenia dodatkowego cła przywozowego, o ile zostały spełnione warunki wyznaczone w art. 5 Porozumienia o Rolnictwie zawartego zgodnie z art. 300 Traktatu w ramach Urugwajskiej Rundy wielostronnych negocjacji handlowych, chyba że przywóz takich towarów nie zakłóci funkcjonowania rynku Wspólnoty lub jeżeli skutki odbiegałyby znacznie od zakładanego celu.
2.
Ceny, poniżej których może zostać nałożone dodatkowe cło, stanowią kwoty przekazane Wspólnocie przez Światową Organizację Handlu.
Ilości, które muszą zostać przekroczone dla celu nałożenia dodatkowego cła przywozowego są określane przede wszystkim w oparciu o przywóz na terytorium Wspólnoty przez okres ostatnich trzech lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły lub mogą wystąpić niekorzystne dla rynku skutki, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Ceny importowe brane pod uwagę przy nakładaniu dodatkowych ceł przywozowych są określane w oparciu o ceny importowe cif (łącznie z kosztami transportu i ubezpieczenia) przedmiotowej przesyłki.
Ceny importowe cif są weryfikowane w tym celu w oparciu o ceny reprezentatywne produktu na rynku światowym lub na rynku przywozu Wspólnoty dla tego produktu.
4.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Zasady takie określają w szczególności:
a) produkty, dla których może zostać zastosowane dodatkowe cło przywozowe, zgodnie z postanowieniami art. 5 Porozumienia o Rolnictwie;
b) pozostałe kryteria konieczne w celu zapewnienia stosowania ust. 1 tego artykułu zgodnie z art. 5 Porozumienia o Rolnictwie.
Artykuł 32
1.
Kontyngenty na produkty wymienione w art. 1, wynikające z porozumień zawartych zgodnie z postanowieniami art. 300 Traktatu lub innego aktu prawnego przyjętego przez Radę są wyznaczane i zarządzane przez Komisję zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
W przypadku kontyngentów importowych w wysokości 50000 ton mrożonego mięsa z pozycji 02022030, 020230 i 02062991 wg Nomenklatury Scalonej i przeznaczonego do przetwarzania, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może zdecydować, by całość lub część kontyngentu stanowiły równorzędnej wartości ilości mięsa wysokiej jakości, przy zastosowaniu kursu wymiany 4,375.
2.
Zarządzanie kontyngentami odbywa się poprzez zastosowanie jednej z niżej wymienionych metod lub połączenie kilku z nich:
- metoda oparta na porządku chronologicznym, w jakim zostały złożone wnioski (zasada "pierwsze nadeszło, pierwsze rozpatrzone"),
- metoda dystrybucji proporcjonalnie do ilości wnioskowanych w momencie składania wniosków (korzystając z metody "jednoczesnego rozpatrywania"),
- metoda oparta na tradycyjnych wzorcach (stosowanie metody "stali importerzy/nowo przybyli").
Zezwala się na stosowanie innych właściwych metod.
Metody te nie mogą dopuścić do sytuacji, w której jakikolwiek z wnioskodawców byłby w jakikolwiek sposób dyskryminowany.
3.
Przyjęta metoda zarządzania kontyngentami, jeśli dotyczy, uwzględnia wymogi rynku Wspólnoty i potrzeby zabezpieczenia równowagi rynkowej, przy jednoczesnym stosowaniu metod, które mogły być stosowane w przeszłości do kontyngentów porównywalnych do tych, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem praw z tytułu porozumień zawartych w ramach negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
4.
Szczegółowe zasady, o których mowa w ust. 1, zapewniają, jeśli zajdzie taka konieczność, właściwy podział kontyngentów rocznych między kolejne miesiące roku oraz określają metodę zarządzania kontyngentami i, w razie potrzeby:
a) gwarancje obejmujące charakter, pochodzenie i źródło produktu; oraz
b) uznany dokument stosowany do weryfikacji gwarancji, o których mowa w lit. a); oraz
c) warunki wystawiania pozwoleń na przywóz i termin ich ważności.
Artykuł 33
1.
W zakresie niezbędnym do umożliwienia wywozu produktów wymienionych w art. 1 w ramach kontyngentów lub w oparciu o ceny osiągane przez te produkty na rynkach światowych i w ramach limitów wynikających z porozumień zawartych zgodnie z postanowieniami art. 300 Traktatu, różnica między tymi kontyngentami, cenami i cenami na rynkach Wspólnoty może zostać pokryta refundacjami wywozowymi.
2.
Metodą, która zostanie przyjęta do podziału ilości, jakie mogą zostać wywiezione z kraju z prawem do refundacji wywozowej jest metoda, która:
a) najbardziej odpowiada charakterowi produktu i sytuacji na przedmiotowym rynku, zezwalająca na najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów, uwzględniając sprawność i strukturę wywozu Wspólnoty przy równym traktowaniu wielkich i drobnych przedsiębiorców;
b) jest najmniej niewygodna z administracyjnego punktu widzenia dla przedsiębiorców, przy uwzględnieniu wymogów administracyjnych;
c) zapobiega jakiejkolwiek dyskryminacji któregokolwiek z zainteresowanych przedsiębiorców.
3.
Na całym terytorium Wspólnoty obowiązują takie same refundacje wywozowe.
Mogą one różnić się jedynie w zależności od miejsca przeznaczenia, jeżeli jest to podyktowane sytuacją na rynku światowym lub specyficznymi wymogami niektórych rynków.
Refundacje wywozowe są ustalane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43. Refundacje mogą być ustalane w szczególności:
a) w regularnych odstępach czasu;
b) dodatkowo i dla określonych ilości, w drodze zaproszenia do przetargu na produkty, w odniesieniu do których procedura taka wydaje się odpowiednia.
Z wyjątkiem sytuacji, w której organizuje się przetarg, wykaz produktów, w odniesieniu do których przyznawana jest refundacja wywozowa i kwota takiej refundacji jest ustalana przynajmniej raz na trzy miesiące.
Kwota refundacji może jednak utrzymywać się na tym samym poziomie przez okres dłuższy niż trzy miesiące i może, w razie konieczności, zostać skorygowana przez Komisję na prośbę Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisji również w czasie trwania takiego trzymiesięcznego okresu.
4.
Podczas ustalania refundacji wywozowych uwzględnia się następujące okoliczności:
a) sytuacja bieżąca i prognozy na przyszłość w odniesieniu do:
- cen i zapasów sektora produktów z wołowiny i cielęciny na rynku Wspólnoty;
- cen w sektorze produktów z wołowiny i cielęciny na rynku światowym;
b) cele wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny, które mają zapewnić równowagę i naturalny rozwój cen i handlu na tym rynku;
c) limity wynikające z porozumień zawartych zgodnie z postanowieniami art. 300 Traktatu;
d) potrzeba unikania zakłóceń w funkcjonowaniu rynku Wspólnoty;
e) aspekt gospodarczy proponowanego wywozu.
Należy też uwzględnić, w szczególności, potrzebę stworzenia równowagi między wykorzystaniem podstawowych produktów Wspólnoty w produkcji towarów przetworzonych wywożonych do państw trzecich i wykorzystania produktów pochodzących z tych państw, przyjętych do ustaleń dotyczących uszlachetniania produktów.
5.
Przy wyznaczaniu dla Wspólnoty cen, o których mowa w ust. 1 należy uwzględnić:
- ceny kształtujące się na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty,
- ceny kształtujące się przy wywozie.
Przy wyznaczaniu cen, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do handlu międzynarodowego należy uwzględnić:
- ceny kształtujące się na rynkach państw trzecich,
- najbardziej korzystne ceny w państwach trzecich miejsca przeznaczenia dla przywozu z państw trzecich,
- ceny producenta notowane w eksportujących państwach trzecich, z uwzględnieniem w razie potrzeby subsydiów przyznawanych przez te państwa,
- oferowane ceny franco granica Wspólnoty.
6.
Refundacje są przyznawane wyłącznie na wniosek i po przedstawieniu stosownego pozwolenia na wywóz.
7.
Refundacja stosowana do wywozu produktów wymienionych w art. 1 jest refundacją, która obowiązuje w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na wywóz, zaś w przypadku refundacji zróżnicowanej refundacją stosowaną w tym samym dniu:
a) dla miejsca przeznaczenia wskazanego na pozwoleniu na wywóz; lub
b) dla rzeczywistego miejsca przeznaczenia, jeżeli różni się ono od miejsca przeznaczenia wskazanego na pozwoleniu.
W takich przypadku kwota takiej refundacji nie może przekroczyć kwoty obowiązującej dla miejsca przeznaczenia wskazanego na pozwoleniu.
W celu uniemożliwienia niewłaściwego wykorzystania możliwości swobodnej interpretacji powyższego przepisu mogą zostać podjęte stosowne środki.
8.
Przepisy ust. 6 i 7 mogą zostać uchylone, zgodnie z procedurą określoną w art. 43, dla produktów wymienionych w art. 1, w odniesieniu do których przyznawane są refundacje w ramach pomocy żywnościowej.
9.
Refundacje są wypłacane po wykazaniu, że:
- produkty pochodzą z terytorium Wspólnoty,
- produkty zostały wywiezione z terytorium Wspólnoty, oraz
- w przypadku refundacji zróżnicowanych produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego została ustalona refundacja, bez uszczerbku dla ust. 3 lit. b).
Zezwala się na stosowanie wyjątków od tego przepisu, zgodnie z procedurą określoną w art. 43, pod warunkiem że zostaną określone wymogi zapewniające równorzędne gwarancje.
Ponadto wypłata refundacji wywozowej w odniesieniu do wywozu żywych zwierząt jest uzależniona od przestrzegania przepisów Wspólnoty dotyczących dobra zwierząt oraz, w szczególności, właściwego zabezpieczenia zwierząt podczas ich transportu.
10.
Bez uszczerbku dla ust. 9 tiret pierwsze, kiedy odstępstwo przyznane zgodnie z procedurą określoną w art. 43 nie ma zastosowania, nie przyznaje się żadnej refundacji w odniesieniu do produktów, które zostały sprowadzone z państw trzecich i są następnie wywożone ponownie do państw trzecich.
11.
Przestrzeganie limitów ilościowych wynikających z porozumień zawartych zgodnie z postanowieniami art. 300 Traktatu jest gwarantowane w oparciu o pozwolenia na wywóz wystawiane na ściśle oznaczony okres odniesienia przewidziany w takich licencjach i wyznaczony dla danych produktów.
Wygaśnięcie okresu odniesienia przestrzegania zobowiązań wynikających z wielostronnych negocjacji handlowych prowadzonych w ramach Rundy Urugwajskiej nie ma wpływu na ważność pozwoleń na wywóz.
12.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu, łącznie z przepisami odnośnie do redystrybucji wielkości objętych pozwoleniem na wywóz, które nie zostały przyznane lub wykorzystane, są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Dla przepisów ust. 9 akapit ostatni szczegółowe zasady stosowania mogą obejmować również warunki dotyczące, w szczególności, przywozu do państw trzecich.
Artykuł 34
1.
W zakresie niezbędnym do właściwego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji może, w wyjątkowych przypadkach, zakazać stosowania w całości lub części wewnętrznych lub zewnętrznych ustaleń dotyczących uszlachetniania produktów wymienionych w art. 1.
2.
Jednak, w drodze odstępstwa od ust. 1, jeżeli sytuacja, o której mowa w ust. 1 pojawi się wyjątkowo nagle i na rynku Wspólnoty wystąpią zakłócenia lub pojawi się prawdopodobieństwo wystąpienia takich zakłóceń w wyniku wewnętrznych lub zewnętrznych ustaleń dotyczących uszlachetniania produktów, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję o zastosowaniu koniecznych środków. Rada i Państwa Członkowskie są powiadamiane o podjęciu takich środków, które mogą być stosowane nie dłużej niż przez okres sześciu miesięcy i są stosowane ze skutkiem natychmiastowym.
W przypadku otrzymania przez Komisję wniosku od Państwa Członkowskiego, Komisja podejmuje decyzję w tej sprawie w terminie jednego tygodnia od otrzymania wniosku.
3.
Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji w sprawie środków do Rady w terminie jednego tygodnia od dnia ich ogłoszenia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zatwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję Komisji.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy Rada nie podejmuje żadnych działań, decyzja Komisji jest uznawana za uchyloną.
Artykuł 35
1.
Ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej i szczegółowe zasady jej stosowania mają zastosowanie do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem. Nomenklatura taryfowa wynikająca z zastosowania przepisów niniejszego rozporządzenia jest włączona do Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Jeśli nie przewidziano inaczej w niniejszym rozporządzeniu lub w przepisach przyjętych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w handlu z państwami trzecimi zakazuje się następujących praktyk:
- nakładania jakichkolwiek opłat mających skutek równoważny do opłat celnych,
- stosowania jakichkolwiek restrykcji ilościowych lub środków mających skutek równoważny.
Artykuł 36
1.
Jeżeli w związku z przywozem lub wywozem funkcjonowanie rynku Wspólnoty jakiegokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 zostanie poważnie zakłócone lub zaistnieje poważna groźba wystąpienia takich zakłóceń, które mogą przeszkodzić w realizacji celów wyznaczonych w art. 33 Traktatu, w handlu z państwami trzecimi stosuje się właściwe środki do momentu ustąpienia takich zakłóceń lub ich groźby.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania przepisów niniejszego ustępu i określa okoliczności i limity, w ramach których Państwa Członkowskie mogą podejmować stosowne środki ochronne.
2.
W przypadku zaistnienia sytuacji, o której mowa w ust. 1, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, decyduje o zastosowaniu koniecznych środków; Państwa Członkowskie są powiadamiane o podjęciu takich środków, które są stosowane ze skutkiem natychmiastowym.
W przypadku otrzymania przez Komisję wniosku od Państwa Członkowskiego o podjęcie takich środków, Komisja podejmuje decyzję w tej sprawie w terminie trzech dni roboczych od otrzymania wniosku.
3.
W terminie trzech dni roboczych od dnia ich ogłoszenia Państwo Członkowskie może odwołać się do Rady od decyzji dotyczącej środków wyznaczonych przez Komisję.
Rada niezwłocznie odbywa posiedzenie w tej sprawie.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, zmienia lub uchyla środek wyznaczony przez Komisję w terminie jednego miesiąca od dnia przekazania sprawy Radzie.
4.
Przepisy niniejszego artykułu mają zastosowanie do zobowiązań wynikających z porozumień zawartych zgodnie z postanowieniami art. 300 ust. 2 Traktatu.
TYTUŁ III
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 37
Państwa Członkowskie prowadzą rejestr cen bydła i mięsa w oparciu o zasady ustanowione przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Artykuł 38
1.
W przypadku znacznej podwyżki lub spadku cen notowanego na rynku Wspólnoty oraz jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że taka sytuacja będzie się utrzymywać, tym samym zakłócając lub grożąc zakłóceniem funkcjonowania rynku, mogą zostać podjęte konieczne środki zaradcze.
2.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Artykuł 39
W celu uwzględnienia ograniczeń wolnego obrotu towarowego, które mogą wiązać się z zastosowaniem środków służących walce z rozprzestrzenianiem się chorób zwierząt, mogą zostać podjęte, zgodnie z procedurą określoną w art. 43, wyjątkowe środki wspierania rynku narażonego na skutki wprowadzenia takich ograniczeń.
Środki takie mogą zostać zastosowane w takim stopniu i tak długo, jak będzie to niezbędne dla wspierania tego rynku.
Artykuł 40
Z zastrzeżeniem innych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 87, 88 i 89 Traktatu mają zastosowanie do produkcji i handlu produktami wymienionymi w art. 1.
Artykuł 41
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie nawzajem informacje niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia.
Rodzaj informacji, jakie mają być przekazywane przez strony jest wyznaczany zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Zgodnie z tą samą procedurą przyjmowane są zasady przekazywania takich informacji.
Artykuł 42
Powołuje się Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny (dalej zwany "Komitetem"), złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, na przewodniczącego którego powołuje się przedstawiciela Komisji.
Artykuł 43
1.
Zastosowanie się do procedury wyznaczonej w niniejszym artykule oznacza niezwłoczne przedstawienie sprawy Komitetowi przez jego przewodniczącego, z własnej inicjatywy lub na życzenie przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich.
2.
Przedstawiciel Komisji składa Komitetowi projekt środków, jakie mają zostać podjęte.
Komitet przedstawia swoją opinię odnośnie do projektu w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie, w zależności od pilności sprawy.
Opinia zostaje przyjęta większością wyznaczoną w art. 205 ust. 2 Traktatu dla decyzji, jakie Rada ma obowiązek podejmować na wniosek zgłoszony przez Komisję.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich wchodzących w skład Komitetu są liczone w sposób wyznaczony we wskazanym wyżej artykule Traktatu.
Przewodniczący nie ma prawa głosu.
3. a) Komisja podejmuje środki, które są stosowane ze skutkiem natychmiastowym,
b) jeżeli jednak przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku:
- Komisja może wstrzymać zastosowanie przyjętych przez siebie środków na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od daty powiadomienia Rady,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie wyznaczonym w poprzednim tiret.
Artykuł 44
Komitet może rozstrzygać w każdej innej sprawie przedstawionej mu przez przewodniczącego na jego wniosek lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 45
Do produktów wymienionych w art. 1 mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i przyjęte do niego przepisy wykonawcze.
Artykuł 46
Niniejsze rozporządzenie jest tak stosowane, aby brać równocześnie pod uwagę we właściwy sposób cele wymienione w art. 33 i 131 Traktatu.
TYTUŁ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 47
1.
Do dnia 30 czerwca 2002 r. produkty, o których mowa w ust. 2 w związku z art. 26 ust. 1, mogą być skupowane przez agencje interwencyjne, zgodnie z przepisami niniejszego artykułu, w celu uniknięcia znaczącego spadku cen lub osłabienia jego skutków.
2.
O ile zostaną spełnione warunki wyznaczone w ust. 3 niniejszego artykułu, agencje interwencyjne jednego lub kilku Państw Członkowskich lub regionu danego Państwa Członkowskiego mogą prowadzić skup jednej lub kilku kategorii mięsa świeżego lub chłodzonego z pozycji 02011000 i 02012020 do 02012050 Nomenklatury Scalonej pochodzącego z terytorium Wspólnoty w drodze przetargu organizowanego w celu zapewnienia właściwego wspierania rynku, z uwzględnieniem sezonowych zmian dotyczących uboju.
Skup taki nie może obejmować więcej niż 350000 ton mięsa rocznie dla całej Wspólnoty.
Rada może zmienić wyznaczoną powyżej ilość, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
3.
Dla każdej klasy lub grupy jakości, której skup ma być prowadzony może zostać otwarte postępowanie przetargowe zgodnie z ust. 8, pod warunkiem spełnienia przez dane Państwo Członkowskie lub region państwa następujących dwóch warunków przez okres kolejnych dwóch tygodni:
- średnia cena na rynku Wspólnoty notowana w oparciu o wspólnotową skalę dla tusz wołowych jest niższa od 84 % ceny interwencyjnej,
- średnia cena rynkowa notowana w oparciu o wspólnotową skalę w danym państwie lub Państwach Członkowskich lub ich regionach jest niższa od 80 % ceny interwencyjnej.
Cenę interwencyjną wyznacza się na:
- 3475 EUR za tonę w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2000 r.,
- 3242 EUR za tonę w okresie od 1 lipca 2000 r. do 30 czerwca 2001 r.,
- 3013 EUR za tonę w okresie od 1 lipca 2001 r. do 30 czerwca 2002 r.
4.
Organizacja przetargu na jedną lub więcej klas lub grupy jakości jest zawieszana w przypadku wystąpienia jednej z dwóch niżej opisanych sytuacji:
- jeżeli przez dwa kolejne tygodnie nie były spełnione jednocześnie obydwa warunki, o których mowa w ust. 3,
- jeżeli skup interwencyjny nie jest uzasadniony, biorąc pod uwagę kryteria wyznaczone w ust. 2.
5.
Skup interwencyjny jest również ogłaszany, jeżeli przez okres dwóch kolejnych tygodni średnia cena na rynku Wspólnoty młodych byczków poniżej drugiego roku życia lub byków notowana w oparciu o wspólnotową skalę tusz wołowych nie osiągnie 78 % ceny interwencyjnej oraz jeżeli w danym Państwie Członkowskim lub Państwach Członkowskich bądź ich regionach średnia cena rynkowa młodych byczków poniżej drugiego roku życia lub byków w oparciu o wspólnotową skalę tusz wołowych nie osiągnie 60 % ceny interwencyjnej.
W takiej sytuacji w danym państwie lub Państwach Członkowskich bądź ich regionach przeprowadza się skup danych kategorii bydła tam, gdzie cena jest niższa od wyznaczonego limitu.
Do celów takiego skupu, oraz bez uszczerbku dla ust. 6, przyjmuje się wszystkie oferty.
Ilość skupiona zgodnie z niniejszym ustępem nie jest brana pod uwagę do celów stosowania limitu skupu, o którym mowa w ust. 2.
6.
W ramach systemu skupu, o którym mowa w ust. 2 i 5 przyjmuje się jedynie oferty określające cenę równą lub niższą od średniej ceny rynkowej odnotowanej w danym Państwie Członkowskim lub jego regionie powiększonej o kwotę wyznaczoną w oparciu o obiektywne kryteria.
7.
Dla każdej klasy lub grupy jakości uprawnionej do objęcia skupem interwencyjnym ceny skupu i ilości objęte skupem są określane w drodze postępowania przetargowego i mogą, w szczególnych okolicznościach zostać wyznaczone dla każdego Państwa Członkowskiego lub dla każdego regionu tego państwa w oparciu o notowane średnie ceny rynkowe.
Postępowanie przetargowe powinno zagwarantować równe szanse przystąpienia do takiego przetargu wszystkim zainteresowanym.
Przetarg jest ogłaszany w oparciu o specyfikację określoną z uwzględnieniem, w razie potrzeby, struktur handlowych.
8.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 43:
- wyznacza się kategorie, klasy i grupy jakości produktów objętych skupem interwencyjnym,
- podejmuje się decyzję o otwarciu lub ponownym otwarciu postępowania przetargowego i jego zawieszeniu w okolicznościach, o których mowa w ust. 4 ostatnie tiret,
- wyznacza się ceny skupu i ilości objęte skupem,
- określa się kwotę dodawaną do ceny interwencyjnej, o której mowa w ust. 6,
- przyjmuje się procedury wdrażające niniejszy artykuł, a w szczególności procedury służące zapobieganiu dalszemu spadkowi cen rynkowych,
- przyjmuje się wszelkie przepisy przejściowe konieczne do wdrożenia tych ustaleń.
Komisja decyduje o:
- ogłoszeniu skupu interwencyjnego, zgodnie z ust. 5 i zawieszeniu go, w przypadku kiedy przestaje być spełniany jeden lub kilka z warunków określonych w tym ustępie;
- zawieszeniu skupu, zgodnie z ust. 4 tiret pierwsze.
Artykuł 48
1.
Do 30 czerwca 2002 r. może zostać podjęta decyzja o przyznaniu pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania zgodnie z art. 26 ust. 3.
2.
Szczegółowe zasady stosowania powyższego przepisu w odniesieniu do pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania oraz zasady przyznawania takiej pomocy są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43.
Artykuł 49
1. Tracą moc rozporządzenia (EWG) nr 805/68, 989/68, 98/69 i 1892/87.
2.
Każde odniesienie do rozporządzenia (EWG) nr 805/68 jest interpretowane jako odniesienie do niniejszego rozporządzenia i jest odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku V.
Artykuł 50
Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą określoną w art. 43:
- środki niezbędne do usprawnienia przejścia od ustaleń rozporządzenia (EWG) nr 805/68 do ustaleń niniejszego rozporządzenia,
- środki niezbędne w celu rozwiązania określonych problemów praktycznych.
Środki takie, o ile jest to odpowiednio uzasadnione, mogą odbiegać od niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 51
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999
z dnia 17 maja 1999 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [5],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych powinno towarzyszyć tworzenie wspólnej polityki rolnej, obejmującej w szczególności wspólną organizację rynków rolnych, która może przybierać różne formy w zależności od produktu.
(2) Zamiarem wspólnej polityki rolnej jest osiągnięcie celów określonych w art. 33 Traktatu; w sektorze mleka w celu stabilizacji rynków i zapewnienia godnego standardu życia społeczności rolniczej, konieczne jest, by agencje interwencyjne mogły, w oparciu o jednolity system cen, podjąć na rynku środki interwencyjne, włącznie ze skupem masła i odtłuszczonego mleka w proszku oraz przyznanie pomocy na prywatne składowanie tych produktów; środki takie powinny jednak być ujednolicone w taki sposób, by nie utrudniały swobodnego przepływu tych towarów wewnątrz Wspólnoty.
(3) Na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego dodatkową opłatę w sektorze mleka i przetworów mlecznych [6] wprowadzono system dodatkowej opłaty na rynku mleka i przetworów mlecznych w celu zmniejszenia nierównowagi pomiędzy podażą i popytem na rynku mleka i przetworów mlecznych i wynikających z tego nadwyżek strukturalnych; system ten będzie stosowany w ciągu ośmiu nowych kolejnych dwunastomiesięcznych okresów począwszy od 1 kwietnia 2000 r.
(4) W celu stymulacji spożycia mleka i przetworów mlecznych we Wspólnocie oraz poprawy konkurencyjności tych produktów na rynkach międzynarodowych należy zmniejszyć poziom wsparcia rynku w szczególności poprzez stopniową redukcję cen docelowych i cen interwencyjnych masła i odtłuszczonego mleka w proszku począwszy od 1 lipca 2005 r.
(5) Wdrożenie systemu interwencji obejmującego masło powinno utrzymać konkurencyjną pozycję masła na rynku i zapewnić możliwie najefektywniejsze składowanie; wymogi jakościowe, których należy przestrzegać w odniesieniu do masła, stanowią decydujący czynnik dla osiągnięcia tych celów; skup interwencyjny powinien mieć miejsce w takim stopniu, w jakim jest on konieczny dla utrzymania stabilności rynku w odniesieniu do rynkowej ceny na masło w Państwach Członkowskich i odbywać się w ramach procedury przetargowej.
(6) W przypadku pomocy na prywatne składowanie masła, właściwe jest uzależnienie jej przyznania od tego, czy masło zostało wyprodukowane ze śmietany i mleka pochodzenia wspólnotowego oraz od utrzymania krajowych stopni jakości jako warunku zakwalifikowania.
(7) W uzupełnieniu interwencji obejmującej masło i śmietankę niezbędne są inne wspólnotowe środki interwencyjne, umożliwiające jak najwyższy zysk uzyskiwany z białka mleka i wspierające ceny produktów o szczególnym znaczeniu dla ustalenia cen uzyskiwanych przez producenta za mleko; środki te powinny przybrać postać skupu odtłuszczonego mleka w proszku i przyznawania pomocy na prywatne składowanie tego produktu; zwykły skup interwencyjny odtłuszczonego mleka w proszku może jednak zostać zawieszony, gdy osiągnie się pewne ilości, i zastąpiony skupem w ramach procedury przetargowej.
(8) W celu uniknięcia nieporozumień pomiędzy podmiotami sprzedającymi w ramach publicznej interwencji i w imię właściwego administrowania funduszami Wspólnoty, należy ustalić minimalne wymagania dotyczące zawartości białka w odtłuszczonym mleku w proszku skupowanym w ramach interwencji; zawartość ta powinna być określona z uwzględnieniem bieżących standardów handlowych oraz w taki sposób, by nie mogła stanowić kryterium dla wykluczenia z interwencji.
(9) Aby przyczynić się do zrównoważenia rynku mleka i stabilizacji cen rynkowych mleka i przetworów mlecznych, należy przewidzieć dodatkowe środki zwiększające możliwość zbytu przetworów mlecznych; środki te powinny obejmować przyznawanie pomocy na prywatne składowanie niektórych rodzajów sera, a także przyznawanie pomocy na wprowadzanie do obrotu niektórych przetworów mlecznych z przeznaczeniem do szczególnego użytku.
(10) W celu stymulacji spożycia mleka przez młodzież należy przewidzieć, by Wspólnota pokryła część wydatków związanych z przyznawaniem pomocy na dostawy mleka dla uczniów w szkołach.
(11) W konsekwencji zmniejszonego wsparcia rynku w sektorze mleka należy wprowadzić środki wspierania dochodów producentów mleka; środki te powinny przybrać postać premii mlecznej, której poziom powinien zmieniać się równolegle ze stopniowym zmniejszaniem wsparcia rynku; poziom wspierania indywidualnych dochodów winien być obliczany na podstawie indywidualnych ilości referencyjnych danego producenta; w celu zapewnienia właściwego stosowania systemu, uwzględnienia wielostronnych zobowiązań Wspólnoty oraz dla celów kontroli budżetowej należy przewidzieć utrzymanie ogólnego wsparcia dochodów na poziomie całkowitych ilości referencyjnych Państw Członkowskich obowiązujących w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(12) Warunki produkcji mleka i sytuacja dochodowa producentów znacznie różnią się na różnych obszarach produkcji we Wspólnocie; stosowany w całej Wspólnocie system o jednolitych płatnościach premii mlecznej dla wszystkich producentów byłby zbyt sztywny, by mógł adekwatnie odpowiadać różnicom strukturalnym i naturalnym oraz wynikającym z nich różnym potrzebom; należy zatem przewidzieć elastyczne ramy dla dodatkowych płatności wspólnotowych, które określa Państwa Członkowskie w granicach określonych sum globalnych i zgodnie z pewnymi wspólnymi kryteriami; globalne sumy powinny być przyznawane Państwom Członkowskim na podstawie ich całkowitej ilości referencyjnej mleka; wspólne kryteria mają między innymi na celu zapobieganie sytuacjom, w których dodatkowe płatności wywoływałby dyskryminujące skutki oraz pełne uwzględnienie odpowiednich międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty; w szczególności zasadniczą sprawą jest zobowiązanie Państw Członkowskich do używania ich dyskrecjonalnych uprawnień wyłącznie na podstawie obiektywnych kryteriów w celu pełnego uwzględnienia pojęcia równego traktowania i w celu uniknięcia zakłóceń rynku i konkurencji; należy przewidzieć formy, jakie mogą przybrać płatności dodatkowe; powinny być to formy dodatków do premii i płatności obszarowych.
(13) Dodatki do premii powinny być przyznawane jako dodatki do sum premii mlecznej przyznawanej na tonę dostępnych premiowych ilości referencyjnych; jest również konieczne ograniczenie całkowitej sumy wsparcia, która może być przyznana rocznie na sumę premii.
(14) Dodatkowe płatności obszarowe powinny być przyznawane dla trwałych użytków zielonych, w odniesieniu do których nie korzysta się z innych wspólnotowych środków wspierania rynku; płatności obszarowe powinny być przyznawane w granicach regionalnych obszarów bazowych trwałych użytków zielonych, które powinny być określone przez Państwa Członkowskie zgodnie z historycznymi danymi referencyjnymi; maksymalna suma płatności obszarowych, która może być przyznana na hektar, włącznie z dodatkowymi płatnościami obszarowymi w ramach wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny, powinna być porównywalna ze średnim wsparciem na hektar w ramach systemu stosowanego wobec producentów niektórych roślin uprawnych.
(15) W celu uzyskania pożądanego oddziaływania ekonomicznego, płatności bezpośrednie muszą być przyznawane w pewnych granicach czasowych;
(16) Jeżeli podawanie somatotropiny bydlęcej krowom mlecznym ma być zabronione na mocy prawa Wspólnoty, Komisja powinna ustalić kary analogiczne do tych, które przewidziano w ramach wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w przypadku użycia niektórych substancji zabronionych w produkcji wołowiny.
(17) Stworzenie jednolitego rynku Wspólnoty dla mleka i przetworów mlecznych pociąga za sobą wprowadzenie jednolitego systemu handlowego na zewnętrznych granicach wspólnoty; system handlowy obejmujący opłaty przywozowe i refundacje wywozowe w uzupełnieniu środków interwencyjnych powinien w zasadzie stabilizować rynek Wspólnoty; system handlowy powinien być oparty na zobowiązaniach podjętych w ramach Rundy Urugwajskiej międzynarodowych negocjacji handlowych.
(18) W celu monitorowania natężenia handlu mlekiem i przetworami mlecznymi z państwami trzecimi należy przewidzieć wprowadzenie systemu zezwolenia na przywóz i wywóz niektórych produktów, które obejmuje składanie zabezpieczeń gwarantujących realizację transakcji, na które wydaje się takie zezwolenia.
(19) W celu zapobieżenia lub przeciwdziałania niekorzystnym skutkom dla rynku Wspólnoty, które mogłyby wyniknąć z przywozu niektórych produktów rolniczych, przywóz jednego lub większej liczby takich produktów powinien podlegać płatności dodatkowej opłaty przywozowej, jeśli spełnione są pewne warunki.
(20) Należy na pewnych warunkach nadać Komisji uprawnienia otwierania i administrowania kontyngentami taryfowymi wynikającymi z umów międzynarodowych, zawartych zgodnie z Traktatem lub z innych aktów prawnych przyjętych przez Radę; ponadto Komisja powinna mieć analogiczne uprawnienia w zakresie niektórych kontyngentów taryfowych otwartych przez państwa trzecie.
(21) Przepisy dotyczące przyznawania refundacji wywozowej w odniesieniu do wywozu do państw trzecich opartej na różnicy między cenami we Wspólnocie a cenami na rynku światowym i zgodnego z Porozumieniem WTO w sprawie Rolnictwa [7] powinny służyć ochronie udziału Wspólnoty w międzynarodowym handlu mlekiem i przetworami mlecznymi; refundacje te powinny podlegać ograniczeniom pod względem ilości i wartości.
(22) Przestrzeganie ograniczeń wartości powinno być zapewnione w czasie wyznaczania refundacji poprzez monitoring płatności zgodny z przepisami dotyczącymi Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji dla Rolnictwa; monitoring może być ułatwiony przez obowiązkowe wyznaczanie z góry refundacji, przy czym powinna być zachowana możliwość, w przypadku zróżnicowanych refundacji, zmiany określonego przeznaczenia w granicach strefy geograficznej, do której stosuje się jednolitą stawkę refundacji; w przypadku zmiany przeznaczenia refundacja stosowana do rzeczywistego przeznaczenia powinna zostać wypłacona przy zachowaniu górnej granicy pułapu stosowanej do tego przeznaczenia.
(23) Przestrzeganie ograniczeń ilościowych wymaga wprowadzenia rzetelnego i skutecznego systemu monitorowania; w tym celu przyznanie refundacji powinno być uzależnione od uzyskania zezwolenia na wywóz; refundacje winny być przyznawane w granicach dostępnych limitów, zależnych od sytuacji każdego z produktów, których to dotyczy; wyjątki od tej zasady winny być dozwolone jedynie w przypadku produktów przetworzonych nie wymienionych w załączniku II do Traktatu, do których nie stosują się ograniczenia ilościowe oraz w przypadku operacji podejmowanych w ramach pomocy żywnościowej, które są zwolnione z wszelkich ograniczeń; monitoring ilości towarów wywożonych objętych zwrotem podczas lat gospodarczych określonych w Porozumieniu WTO w sprawie Rolnictwa powinien być przeprowadzany na podstawie pozwoleń na wywóz wydawanych na każdy rok gospodarczy.
(24) W uzupełnieniu do opisanego wyżej systemu i w zakresie koniecznym do jego właściwego funkcjonowania należy przewidzieć regulację lub, jeśli wymaga tego sytuacja na rynku, zakaz wewnętrznego obrotu uszlachetniającego.
(25) Należy przewidzieć środki podejmowane w sytuacji, w której istotny wzrost lub spadek cen zakłóca lub zagraża zakłóceniem rynku Wspólnoty.
(26) System celny umożliwia rezygnację ze wszystkich innych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty; rynek wewnętrzny i mechanizm celny może jednak w wyjątkowych przypadkach okazać się zawodny; w takich przypadkach, aby nie pozostawić wspólnego rynku bez obrony przed zakłóceniami, które mogą z tego wynikać, Wspólnota powinna mieć możliwość niezwłocznego podjęcia koniecznych środków; środki te powinny być zgodne z obowiązkami wynikającymi z odpowiednich porozumień w ramach WTO.
(27) Ograniczenia swobodnego obrotu, które wynikają ze środków mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zwierzęcych, mogłyby spowodować trudności na rynku jednego lub większej liczby Państw Członkowskich; należy przewidzieć wprowadzenie wyjątkowych środków wspierania rynku w celu zaradzenia takim sytuacjom.
(28) Przyznawanie pewnych rodzajów pomocy zagroziłoby stworzeniu jednolitego rynku; postanowienia Traktatu, które pozwalają na ocenę pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie i zakaz tych rodzajów pomocy, które są niekompatybilne ze wspólnym rynkiem, powinny być zatem stosowane we wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych.
(29) Konieczne jest, aby w miarę rozwoju wspólnego rynku mleka i przetworów mlecznych Państwa Członkowskie i Komisja dostarczały sobie wzajemnie informacji niezbędnych do stosowania niniejszego rozporządzenia.
(30) W celu ułatwienia wdrażania proponowanych środków należy przewidzieć procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego.
(31) Wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie z tytułu obowiązków wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia winny być finansowane przez Wspólnotę zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [8].
(32) Wspólna organizacja rynku mleka i przetworów mlecznych powinna jednocześnie odpowiednio uwzględniać cele wymienione w art. 33 i art. 131 Traktatu.
(33) Wspólna organizacja rynku mleka i przetworów mlecznych ustanowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 804/68 z 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [9] ulegała kilkakrotnym zmianom; ze względu na liczbę, złożoność i ich rozproszenie w różnych Dziennikach Urzędowych odpowiednie akty prawne są trudne w użyciu, co powoduje brak przejrzystości, która powinna być zasadniczą cechą każdego prawodawstwa; w tej sytuacji powinny one zostać skonsolidowane w nowym rozporządzeniu, a wymienione wyżej rozporządzenie (EWG) nr 804/68 powinno zostać uchylone; zasadnicze przepisy rozporządzeń Rady (EWG) nr 986/68 [10], (EWG) nr 987/68 [11], (EWG) nr 508/71 [12], (EWG) nr 1422/78 [13], (EWG) nr 1723/81 [14], (EWG) nr 2990/82 [15], (EWG) nr 1842/83 [16], (EWG) nr 865/84 [17] i (EWG) nr 777/87 [18] zostały włączone do niniejszego rozporządzenia, a zatem powinny zostać uchylone.
(34) Przejście od ustaleń zawartych w rozporządzeniu (EWG) nr 804/68 do ustaleń zawartych w niniejszym rozporządzeniu mogłoby spowodować trudności, nie omawiane w niniejszym rozporządzeniu; aby zaradzić tej ewentualności, należy przewidzieć, by Komisja przyjęła konieczne środki przejściowe; należy również upoważnić Komisję do rozwiązywania poszczególnych problemów praktycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólna organizacja rynku mleka i przetworów mlecznych obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie towarów _BAR_
a)0401 _BAR_ Mleko i śmietana, niezagęszczane ani niezawierające dodatku cukru ani innego środka słodzącego _BAR_
b)0402 _BAR_ Mleko i śmietana, zagęszczane lub zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego _BAR_
c)0403 1011 do 39 _BAR_ Maślanka, mleko zsiadłe i śmietana kwaśna, jogurt, kefir i inne sfermentowane lub zakwaszone mleko i śmietana, zagęszczone albo niezagęszczone lub zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, niearomatyzowane i niezawierające dodatku owoców, orzechów lub kakao _BAR_
04039011 do 69 _BAR_
d)0404 _BAR_ Serwatka zagęszczona albo niezagęszczona lub zawierająca dodatek cukru lub innego środka słodzącego; produkty składające się ze składników naturalnego mleka, zawierające lub nie dodatek cukru lub innego środka słodzącego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone _BAR_
e)ex0405 _BAR_ Masło oraz inne tłuszcze i oleje otrzymywanie z mleka; mleczne produkty do smarowania o zawartości tłuszczu większej niż 75 %, ale niższej od 80 % _BAR_
f)0406 _BAR_ Sery i twarogi _BAR_
g)17021900 _BAR_ Laktoza i syrop laktozowy niezawierający dodatków aromatyzujących ani barwiących, zawierający w masie mniej niż 99 % laktozy wyrażonej jako laktoza bezwonna w przeliczeniu na sucha masę _BAR_
h)21069051 _BAR_ Syrop laktozowy zawierający dodatki aromatyzujące i barwiące _BAR_
i)ex2309 _BAR_ Preparaty typu karmy dla zwierząt: preparaty i pasze zawierające produkty, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie bezpośrednio lub na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2730/75, z wyjątkiem preparatów i produktów, do których stosuje się rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92. _BAR_
TYTUŁ I
RYNEK WEWNĘTRZNY
ROZDZIAŁ I
Ceny
Artykuł 2
Dla wszystkich produktów wymienionych w art. 1 rok mleczarski rozpoczyna się dnia 1 lipca i kończy się dnia 30 czerwca następnego roku.
Artykuł 3
1.
Cena docelowa we Wspólnocie dla mleka zawierającego 3,7 % tłuszczu, dostarczonego do mleczarni, wyrażona w euro na 100 kg zostaje ustalona w wysokości:
- 30,98 na okres od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.,
- 29,23 na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.,
- 27,47 na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.,
- 25,72 na okres od dnia 1 lipca 2007 r.
Za cenę docelową uważa się cenę, którą zamierza się uzyskać w całkowitej sprzedaży mleka producentów na rynku Wspólnoty i na rynkach zewnętrznych.
2.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 37 ust. 2 Traktatu, może zmienić cenę docelową.
Artykuł 4
1.
Ceny interwencyjne we Wspólnocie wyrażone w euro na 100 kg ustala się:
a) dla masła:
- 328,20 na okres od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.,
- 311,79 na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.,
- 295,38 na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.,
- 278,97 na okres od dnia 1 lipca 2007 r.;
b) dla odtłuszczonego mleka w proszku:
- 205,52 na okres od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.,
- 195,24 na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.,
- 184,97 na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.,
- 174,69 na okres od dnia 1 lipca 2007 r.
2.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 37 ust. 2 Traktatu, może zmienić ceny interwencyjne.
Artykuł 5
System cen jest ustalany bez uszczerbku dla wdrażania systemu opłat dodatkowych.
ROZDZIAŁ II
System interwencji
Artykuł 6
1.
Jeśli ceny rynkowe masła w jednym lub w większej liczbie Państw Członkowskich są na poziomie niższym niż 92 % ceny interwencyjnej w ciągu reprezentatywnego okresu, agencje interwencyjne przeprowadzają skup w zainteresowanym Państwie Członkowskim lub w zainteresowanych Państwach Członkowskich w ramach otwartego zaproszenia do przetargu na podstawie wyszczególnienia, które zostanie określone.
Cena interwencyjna wyznaczona przez Komisję nie jest niższa niż 90 % ceny interwencyjnej.
Jeśli ceny rynkowe w zainteresowanym Państwie Członkowskim lub w zainteresowanych Państwach Członkowskich są na poziomie równym lub wyższym niż 92 % ceny interwencyjnej w ciągu reprezentatywnego okresu, skup w ramach procedury przetargowej zostaje zawieszony.
2.
Na mocy ust. 1 agencje interwencyjne mogą skupować jedynie masło wyprodukowane bezpośrednio i wyłącznie z pasteryzowanej śmietany w zatwierdzonym przedsiębiorstwie we Wspólnocie i
a) spełniające następujące wymogi:
- minimalna w masie zawartość tłuszczu mlecznego 82 % i maksymalna zawartość w masie wody 16 %,
- okres upływający od daty produkcji do czasu skupu nieprzekraczający maksimum, które należy określić,
- warunki dotyczące minimalnej ilości i opakowania, które należy określić;
b) spełniające pewne wymogi, które należy określić, w szczególności w zakresie:
- konserwacji; agencje interwencyjne mogą ustalić dodatkowe wymogi,
- zawartości wolnych kwasów tłuszczowych,
- zawartość nadtlenku,
- standard mikrobiologiczny,
- cechy sensoryczne (wygląd, konsystencja, smak i zapach).
Krajowe klasy jakości, które należy określić, mogą być wskazane na opakowaniu masła spełniającego krajowe wymogi jakościowe.
Ryczałtowa stawka kosztów transportu zostanie zapłacona przez agencję interwencyjną na warunkach, które należy określić, jeśli masło dostarcza się do chłodni znajdującej się w odległości nie większej niż odległość, którą należy określić od miejsca, w którym masło było przechowywane.
3.
Pomoc na prywatne składowanie jest przyznawana na:
- śmietanę,
- masło niesolone wyprodukowane ze śmietany lub mleka w zatwierdzonym przedsiębiorstwie we Wspólnocie o minimalnej zawartości tłuszczu mlecznego w masie 82 % i maksymalnej zawartości wody w masie 16 %,
- masło solone wyprodukowane ze śmietany lub mleka w zatwierdzonym przedsiębiorstwie we Wspólnocie o minimalnej zawartości tłuszczu mlecznego w masie 80 %, maksymalnej zawartości wody w masie 16 % i maksymalnej zawartości soli w masie 2 %.
Masło jest klasyfikowane zgodnie z krajową klasyfikacją jakości, którą należy określić, i odpowiednio oznaczane.
Wielkość pomocy ustala się w świetle kosztów składowania i prawdopodobnych tendencji cen masła świeżego i masła z zapasów.
Jeśli w chwili wycofania ze składu następuje niekorzystna zmiana na rynku, której nie można było przewidzieć w chwili wprowadzania do składu, pomoc może zostać zwiększona.
Pomoc na prywatne składowanie jest uwarunkowana sporządzeniem umowy składu zawieranej zgodnie z przepisami, które należy ustanowić, przez agencję interwencyjną Państwa Członkowskiego, na którego terytorium składuje się śmietanę lub masło kwalifikujące się do uzyskania pomocy.
Jeśli wymaga tego sytuacja rynkowa, Komisja może podjąć decyzję o wprowadzeniu z powrotem na rynek części lub całości śmietany lub masła objętych umową na prywatne składowanie.
4.
Masło kupione przez agencję interwencyjną jest sprzedawane po pewnej cenie minimalnej i na warunkach, które należy ustalić tak, by uniknąć zakłóceń równowagi rynku i zapewnić nabywcom równe traktowanie i dostęp do masła objętego sprzedażą.
Jeśli masło wystawiane na sprzedaż jest przeznaczone na wywóz, specjalne warunki mogą zostać określone w celu zapewnienia, że produkt nie zmienia swojego przeznaczenia i uwzględnienia specjalnych wymogów takiej sprzedaży.
W stosunku do masła przechowywanego w publicznych składach, które nie może być sprzedane podczas roku mleczarskiego na normalnych warunkach, możliwe jest podjęcie specjalnych środków.
O ile rodzaj tych środków to uzasadnia mogą one być również zastosowane ze względu na utrzymanie możliwości zbytu produktów podlegających dotacjom wymienionym w ust. 3.
5.
Działania interwencyjne stosuje się w taki sposób, by:
- utrzymać konkurencyjną pozycję masła na rynku,
- w miarę możliwości zachować pierwotną jakość masła,
- zapewnić możliwie najbardziej racjonalne składowanie.
6.
Dla celów niniejszego artykułu:
- "mleko" oznacza mleko krowie wyprodukowane we Wspólnocie,
- "śmietana" oznacza śmietanę uzyskaną bezpośrednio i wyłącznie z mleka.
Artykuł 7
1.
Agencja interwencyjna wyznaczona przez każde Państwo Członkowskie na warunkach, które należy określić, skupuje po cenie interwencyjnej najwyższej jakości odtłuszczone mleko w proszku oferowane jej w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia, uzyskane w procesie rozpylania i suszenia i wyprodukowane w zatwierdzonym zakładzie we Wspólnocie bezpośrednio i wyłącznie z odtłuszczonego mleka, które:
- zawiera minimum 35,6 % białka w masie w odniesieniu do suchej masy beztłuszczowej,
- spełnia wymagania, które mają być ustalone, co do konserwacji,
- spełnia warunki, które mają być ustalone, co do minimalnej ilości i pakowania.
Jednakże, agencje interwencyjne będą także skupować mleko odtłuszczone w proszku, którego zawartość białka wynosi co najmniej 31,4 % a mniej niż 35,6 % w suchej masie beztłuszczowej, pod warunkiem że będą spełnione inne wymagania określone powyżej w ust. 1.
W tym przypadku, cena skupu będzie równa cenie interwencyjnej minus 1,75 % za każdy punkt procentowy, o który zawartość białka jest niższa od 35,6 %.
Ceną interwencyjną jest cena obowiązująca w dniu produkcji odtłuszczonego mleka w proszku, dostarczonego do składu wyznaczonego przez agencję interwencyjną.
Zryczałtowane stawki kosztów transportu będą ponoszone przez agencję interwencyjną na warunkach, jakie należy określić, jeśli odtłuszczone mleko w proszku będzie dostarczone do składu usytuowanego w odległości większej niż odległość, którą należy ustalić, od składu, w którym odtłuszczone mleko było przechowywane.
Odtłuszczone mleko w proszku może być przechowywane jedynie w składach spełniających warunki, które należy ustalić.
2.
Komisja może zawiesić skup odtłuszczonego mleka w proszku określony w ust. 1, z chwilą gdy ilości oferowane do skupu interwencyjnego w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia każdego roku przekroczą 109000 ton.
W takim przypadku, skup przez agencje interwencyjne może być prowadzony dalej w ramach otwartych przetargów na podstawie specyfikacji, którą należy ustalić.
3.
Pomoc na prywatne składowanie odtłuszczonego mleka w proszku najwyższej jakości, wyprodukowanego w zatwierdzonym przedsiębiorstwie Wspólnoty, bezpośrednio i wyłącznie z mleka odtłuszczonego, może być przyznana, w szczególności jeśli trendy cenowe i zapasy produktów wskazują na poważne zakłócenie równowagi na rynku, którego można uniknąć lub które można zredukować za pomocą składowania sezonowego.
Odtłuszczone mleko w proszku musi spełniać warunki, które należy określić, aby można je było zakwalifikować do otrzymania pomocy.
Pomoc będzie ustalana w świetle kosztów składowania i prawdopodobnego trendu cen dla odtłuszczonego mleka w proszku.
Pomoc dla prywatnego składowania będzie przedmiotem umowy na składowanie, zgodnie z przepisami, które mają być ustalone przez agencję interwencyjną Państwa Członkowskiego, na którego terytorium jest składowane odtłuszczone mleko w proszku kwalifikujące się do przyznania pomocy.
Kiedy będzie tego wymagać sytuacja na rynku, Komisja może zadecydować, o ponownym wprowadzeniu do obrotu części lub całości odtłuszczonego mleka w proszku objętego umowami na prywatne składowanie.
4.
Odtłuszczone mleko w proszku skupione przez agencję interwencyjną sprzedawane jest po cenie minimalnej i na warunkach, które mają być określone, tak aby uniknąć zakłócenia równowagi na rynku i aby zapewnić kupującym równe traktowanie i dostęp do odtłuszczonego mleka w proszku, które ma być sprzedane.
Kiedy odtłuszczone mleko w proszku na sprzedaż jest przeznaczone na wywóz, mogą być ustalone specjalne warunki w celu zapewnienia, że produkt nie zmienił swojego przeznaczenia i że spełnia specyficzne wymagania.
W odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku składowanego w składach publicznych, które nie może być rozdysponowane w ciągu roku mleczarskiego na normalnych warunkach, mogą być podjęte specjalne działania.
5.
W rozumieniu niniejszego artykułu, "mleko odtłuszczone" oznacza odtłuszczone mleko, uzyskane bezpośrednio i wyłącznie z mleka krowiego, produkowanego we Wspólnocie.
Artykuł 8
1.
Na warunkach, które mają być ustalone, pomoc jest przyznawana na prywatne składowanie:
a) przynajmniej dziewięciomiesięcznego sera Grana Padano;
b) przynajmniej piętnastomiesięcznego sera Parmiggiano Reggiano;
c) przynajmniej trzymiesięcznego sera Provolone;
jeśli sery te osiągną pewne standardy.
2.
Wysokość pomocy na prywatne składowanie ustalana jest biorąc pod uwagę koszty składowania i prawdopodobny trend cen rynkowych.
3.
Agencja interwencyjna wyznaczona przez Państwo Członkowskie, w którym wspomniane sery są produkowane i w którym są kwalifikowane do posiadania oznaczenia pochodzenia, wdraża środki podjęte zgodnie z zgodne z ust. 1.
Przyznanie pomocy na prywatne składowanie podlega umowie składu zawartej z agencją interwencyjną.
Umowa sporządzana jest na warunkach, które zostaną określone.
Kiedy wymaga tego sytuacja rynkowa, Komisja może zadecydować, że agencja interwencyjna ponownie sprzeda część lub całość składowanego sera.
Artykuł 9
1.
Pomoc na prywatne składowanie może być przyznana dla serów, które mogą być długo przechowywane, i serów, które są produkowane z mleka owczego i/lub koziego i wymagają przynajmniej sześciu miesięcy dojrzewania, jeśli rozwój cen i stan zapasów tych serów wskazują na poważną nierównowagę rynku, która może być zlikwidowana lub zredukowana przez składowanie sezonowe.
2.
Wysokość pomocy jest ustalana zależnie od kosztów składowania i równowagi, która ma być utrzymana między serami, na które pomoc jest przyznana, oraz innymi serami wchodzącymi na rynek.
3.
Jeśli sytuacja na rynku Wspólnoty tego wymaga, Komisja może zadecydować o ponownym umieszczeniu na rynku części lub całego zapasu serów objętych przez umowy na prywatne składowanie.
4.
Jeżeli w czasie wygasania umowy składu poziom cen rynkowych na sery znajdujące się w składzie jest wyższy od poziomu cen w momencie podpisywania umowy, może być podjęta decyzja o dostosowaniu wysokości przydzielonej pomocy.
Artykuł 10
Zgodnie z procedurą określoną w art. 42 przyjmuje się:
a) szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału i, w szczególności, zasady ustalające ceny rynkowe na masło;
b) wysokość pomocy na prywatne składowanie, o którym mowa w niniejszym rozdziale;
c) inne decyzje i działania, które mogą zostać podjęte przez Komisję w ramach niniejszego rozdziału.
ROZDZIAŁ III
Środki wprowadzania do obrotu
Artykuł 11
1.
Pomoc przyznawana jest dla mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonego na pasze, jeśli produkty te spełniają wymagane normy.
Do celów niniejszego artykułu, maślanka i maślanka w proszku uważane są za mleko odtłuszczone i mleko odtłuszczone w proszku.
2.
Wysokości pomocy są ustalane z uwzględnieniem następujących czynników:
- ceny interwencyjnej na odtłuszczone mleko w proszku,
- rozwoju sytuacji podaży mleka odtłuszczonego i odtłuszczonego mleka w proszku, i rozwoju ich zastosowania jako pasze,
- trendów cen cieląt,
- trendów cen rynkowych białek konkurencyjnych w porównaniu z białkami odtłuszczonego mleka w proszku.
Artykuł 12
1.
Na warunkach określonych zgodnie z ust. 2, pomoc jest przyznawana dla, produkowanego we Wspólnocie odtłuszczonego mleka, przerabianego na kazeinę i kazeiniany, jeśli takie mleko i kazeina lub kazeiniany z niego wyprodukowane odpowiadają określonym normom.
2.
Pomoc może być różna, zależnie od tego, czy odtłuszczone mleko jest przetwarzane na kazeinę lub kazeiniany i zależnie od jakości tych produktów.
Pomoc jest ustalana biorąc pod uwagę następujące czynniki:
- cenę interwencyjną na odtłuszczone mleko w proszku lub cenę rynkową na najwyższej jakości odtłuszczone mleko w proszku otrzymane w procesie natryskowym, jeśli ta cena przewyższa cenę interwencyjną,
- cenę rynkową na kazeinę i kazeiniany na rynku Wspólnoty i na rynku światowym.
Artykuł 13
1.
Jeśli powstaną nadwyżki przetworów mlecznych lub jeśli zaistnieje możliwość powstania takiej nadwyżki, Komisja może zdecydować, że pomoc będzie przyznana na zakup śmietany, masła i skoncentrowanego tłuszczu mlecznego po obniżonych cenach:
a) przez organizacje i instytucje no-profit;
b) przez siły zbrojne i jednostki o porównywalnym statusie w Państwach Członkowskich;
c) przez producentów wyrobów cukierniczych i lodów;
(d) przez producentów innych produktów spożywczych, które należy określić;
(e) do bezpośredniego spożycia skoncentrowanego tłuszczu mlecznego.
Artykuł 14
1.
Pomoc Wspólnoty przyznawana jest na dostarczanie uczniom w szkołach niektórych przetworzonych produktów mlecznych o kodach CN 0401, 0403, 040490 i 0406 lub 220290.
2.
Oprócz pomocy wspólnotowej Państwa Członkowskie mogą przyznać narodową pomoc na dostawy produktów wymienionych w ust. 1 dla uczniów w szkołach.
3.
W przypadku mleka pełnego, pomoc wspólnotowa jest równa 95 % ceny docelowej na mleko.
W przypadku innych przetworów mlecznych wysokość pomocy jest ustalana biorąc pod uwagę składniki mleka w produktach, których to dotyczy.
4.
Pomoc, o której mowa w ust. 1 jest przyznana na maksymalną ilość 0,25 litra ekwiwalentu mleka na jednego ucznia na jeden dzień.
Artykuł 15
Zgodnie z procedurą określoną w art. 42, są przyjęte:
a) szczegółowe zasady stosowania tego rozdziału i, w szczególności, warunki przyznawania pomocy, o której w nim mowa;
b) wysokość pomocy, o której mowa w tym rozdziale;
c) listy produktów, o których mowa w art. 13 lit. d) i art. 14 ust. 1;
(d) inne decyzje i działania, które mogą być przyjęte przez Komisję na mocy niniejszego rozdziału.
ROZDZIAŁ IV
Płatności bezpośrednie
Artykuł 16
1.
Producenci mogą korzystać z premii mlecznych.
Są one przyznawane na rok kalendarzowy, na gospodarstwo i na tonę indywidualnych referencyjnych ilości kwalifikujących się do przyznania premii i dostępnych w gospodarstwie.
2.
Wysokość premii za tonę indywidualnej referencyjnej ilości kwalifikującej się do przyznania premii jest następująca:
- 5,75 euro za rok kalendarzowy 2005,
- 11,49 euro za rok kalendarzowy 2006,
- 17,24 euro za rok kalendarzowy 2007 i późniejsze lata kalendarzowe.
3.
Indywidualne referencyjne ilości kwalifikujące się do przyznania premii są równe indywidualnym referencyjnym ilościom mleka dostępnego w gospodarstwie w dniu 31 marca roku kalendarzowego, którego to dotyczy, bez wpływu na redukcję, wynikającą ze stosowania akapitu drugiego.
Indywidualne referencyjne ilości, które są przedmiotem tymczasowego przekazania zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 w dniu 31 marca roku kalendarzowego, którego to dotyczy, są uważane za dostępne w tym roku kalendarzowym, w gospodarstwie beneficjenta.
Jeżeli dnia 31 marca danego roku kalendarzowego suma wszystkich indywidualnych referencyjnych ilości w Państwie Członkowskim przewyższa sumę właściwych całkowitych ilości danego państwa wyłożoną w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 na okres 12 miesięcy 1999/2000, Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, na podstawie obiektywnych kryteriów, podejmie niezbędne kroki, aby odpowiednio zmniejszyć całkowitą wielkość indywidualnych referencyjnych ilości kwalifikujących się do przyznania premii na jego terytorium na kalendarzowy rok, którego to dotyczy.
4.
Na potrzeby tego rozdziału, definicje "producent" i "gospodarstwo" określone w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 będą stosowane.
Artykuł 17
1.
Na bazie rocznej Państwa Członkowskie realizują dodatkowe płatności dla producentów działających na ich terytorium, sumując całkowite wielkości określone w załączniku I. Takie płatności są dokonane zgodnie z obiektywnymi kryteriami włączając, w szczególności, stosowne struktury i warunki produkcji, i w taki sposób, aby zagwarantować jednakowe traktowanie wszystkich producentów i aby uniknąć zakłóceń rynkowych i konkurencyjnych.
Ponadto, takie płatności nie są uzależnione od wahań cen rynkowych.
2.
Dodatkowe płatności mogą być dokonywane w formie dodatków do premii (art. 18) i/lub płatności od obszaru (art. 19).
Artykuł 18
1.
Dodatki do premii mogą być przyznane tylko jako dodatkowa kwota w stosunku do wielkości premii określonej w art. 16 ust. 2.
2.
Całkowita kwota premii mlecznej i dodatku do premii, który może być przyznany do kwoty premii na tonę indywidualnej referencyjnej ilości kwalifikującej się do przyznania premii, nie przekracza:
- 13,9 euro za tonę na rok kalendarzowy 2005,
- 27,8 euro za tonę na rok kalendarzowy 2006,
- 41,7 euro za tonę na rok kalendarzowy 2007 i lata następne.
Artykuł 19
1.
Płatności od obszaru będą przyznawane za hektar trwałych użytków zielonych:
a) które są dostępne dla producenta w czasie danego roku kalendarzowego;
b) które nie są wykorzystywane w celu spełniania specyficznych wymagań odnośnie liczby inwentarza na hektar określonych w art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z 17 maja 1999 r. (wspólna organizacja rynku wołowiny i cielęciny) [21]; i
c) w stosunku do których żadne płatności w ramach systemu wspomagania producentów pewnych upraw ornych, ani w ramach systemu pomocy dla suchej paszy, ani w ramach planów pomocy Wspólnoty dla innych stałych upraw ani żadnych upraw ogrodniczych nie są zatwierdzone na ten sam rok.
Powierzchnia trwałych użytków zielonych w regionie, dla którego płatności od obszaru mogą być przyznane, nie przekracza odpowiedniego regionalnego obszaru bazowego.
2.
Regionalny obszar bazowy jest ustalony przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
3.
Kwota maksymalnej płatności od obszaru za hektar, która może być przyznana, włączając płatności od obszaru zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, nie przekracza 350 euro na rok kalendarzowy 2005 i lata następne.
Artykuł 20
1.
Przed dniem 1 stycznia 2005, Państwa Członkowskie przekazują Komisji szczegółowe informacje dotyczące krajowych porozumień odnoszących się do przyznawania dodatkowych płatności.
Komisja jest poinformowana o każdej zmianie dotyczącej tych ustaleń nie później niż miesiąc po przyjęciu zmiany.
2.
Przed dniem 1 kwietnia 2007 r., Państwa Członkowskie przedkładają Komisji szczegółowe sprawozdania o wdrożeniu art. 17–19.
Przed dniem 1 stycznia 2008 r., Komisja oceni wdrożenie art. 17–19 i skontroluje rozdysponowywanie przez Wspólnotę funduszy pomiędzy Państwa Członkowskie, jak określono w załączniku I. Jeśli to konieczne, Komisja przedstawi odpowiednie wnioski Radzie.
Artykuł 21
Bezpośrednie płatności, o których mowa w niniejszym rozdziale, są dokonane po weryfikacji uprawnionych do płatności, między dniem 16 października roku kalendarzowego, którego to dotyczy, a dniem 30 czerwca roku następnego, wyłączając uzasadnione wyjątki.
Artykuł 22
Wysokości bezpośrednich płatności określonych w tym rozdziale mogą ulegać zmianom w świetle rozwoju produkcji, wydajności i rynków, zgodnie z procedurą określoną w art. 37 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 23
Tam, gdzie na podstawie prawa Wspólnoty, podawanie somatotropiny bydlęcej mlecznym krowom nie jest dozwolone lub gdzie dostępność tej substancji na farmach jest regulowana inaczej, zgodnie z procedurą określoną w art. 42, Komisja przyjmie środki, które są analogiczne do tych, o których mowa w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Artykuł 24
Szczegółowe zasady stosowania tego rozdziału określa Komisja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42.
Artykuł 25
Wydatki poniesione na przyznawanie bezpośrednich płatności zapewnionych w tym rozdziale mają być uważane za wydatki związane z działaniami interwencyjnymi zgodnie ze znaczeniem art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
TYTUŁ II
HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 26
1.
Przywóz do Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 wymaga przedstawienia zezwolenia na przywóz.
Wywóz ze Wspólnoty któregokolwiek z tych produktów może wymagać posiadania zezwolenia na wywóz.
2.
Zezwolenia wydawane są przez Państwa Członkowskie każdemu ubiegającemu się, bez względu na miejsce jego działalności we Wspólnocie i nie naruszając działań podjętych w celu stosowania art. 29, 30 i 31.
Zezwolenia na przywóz i wywóz są ważne w całej Wspólnocie.
Takie zezwolenia są wydane po złożeniu zapewnienia, że produkty będą przywożone lub wywożone podczas terminu ważności zezwolenia; z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabezpieczenie będzie utracone całkowicie lub częściowo, jeśli przywóz lub wywóz nie zostanie zrealizowany lub jeśli będzie zrealizowany tylko częściowo, w danym okresie.
3.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 42, Komisja określa:
a) listę produktów, dla których wymagane są zezwolenia na wywóz,
b) okres ważności zezwolenia,
c) inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 27
Jeżeli to rozporządzenie nie stanowi inaczej, stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej stosuje się w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1.
Artykuł 28
1.
W celu zapobieżenia lub przeciwdziałania niepomyślnym skutkom na rynku Wspólnoty, które mogą powstać w wyniku przywozu niektórych produktów wymienionych w art. 1, przywóz jednego lub kilku tych produktów przy stawce celnej, o której mowa w art. 27, podlega płatności dodatkowej należności przywozowej, jeśli warunki ustalone w art. 5 Porozumienia w sprawie Rolnictwa ustanowionych zgodnie z art. 300 Traktatu w ramach wielostronnych umów handlowych Rundy Urugwajskiej zostały spełnione, chyba że jest mało prawdopodobne, że przywóz nie jest w stanie zakłócić rynku Wspólnoty lub gdy skutki mogą być nieproporcjonalne do zamierzonego celu.
2.
Cenami spustowymi, poniżej których dodatkowa opłata celna może być nałożona, są ceny, które są przedstawione Światowej Organizacji Handlu przez Wspólnotę.
Objętości spustowe, których przekroczenie spowoduje nałożenie dodatkowych opłat celnych, będą ustalane szczególnie na podstawie przywozu do Wspólnoty w ciągu trzech lat poprzedzających rok, w którym niepomyślne skutki określone w ust. 1 powstaną lub mogą powstać.
3.
Ceny przywozowe, które będą uwzględniane przy nakładaniu dodatkowych opłat celnych, są określone na podstawie cif cen przywozowych obejmujących koszt, ubezpieczenie i fracht (cif) towaru, którego to dotyczy.
Ceny przywozowe cif są porównywane z cenami reprezentatywnymi towaru na rynku światowym lub wspólnotowym rynku przywozowym.
4.
Komisja przyjmie szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 42.
Takie zasady dotyczą w szczególności:
a) produktów, na które mają być nałożone dodatkowe należności przywozowe w ramach warunków art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa;
b) inne kryteria niezbędne do stosowania ust. 1 zgodnie z art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa.
Artykuł 29
1.
Kontyngenty taryfowe dla produktów wymienionych w art. 1 wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu lub z jakichkolwiek innych działań Rady są otwarte i zarządzane zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi zgodnie z procedurą określoną w art. 42.
2.
Kontyngenty mogą być zarządzane przez stosowanie jednej z następujących metod lub ich kombinacji:
- metoda oparta na chronologicznym porządku składania wniosków (przy zastosowaniu zasady "kto pierwszy ten lepszy"),
- metoda rozdysponowania proporcjonalnie do żądanych we wnioskach ilości (przy użyciu metody równoczesnego analizowania wniosków),
- metoda oparta na uzasadnianiu tradycyjnych obrotów handlowych (metoda tradycyjny importer/nowi wnioskodawcy).
Inne odpowiednie metody mogą być przyjęte.
Unikają one dyskryminacji któregokolwiek z zainteresowanych podmiotów.
3.
Przyjęta metoda zarządzania, gdzie jest to stosowne, uwzględnia wymagania podaży na rynku Wspólnoty i potrzebę ochrony równowagi tego rynku, dając jednocześnie możliwość stosowania metod, które mogły być stosowane wcześniej dla kontyngentów korespondujących z określonymi w ust. 1, nie naruszając praw będących wynikiem uzgodnień podjętych w ramach handlowych negocjacji Rundy Urugwajskiej.
4.
Szczegółowe zasady, o których mowa w ust. 1, przewidują roczne kontyngenty, odpowiednio rozłożone na cały rok, jeśli potrzeba, otwarte, oraz określają metodę ich przyznawania i, gdzie to jest odpowiednie, włączą przepisy dotyczące:
a) gwarancji obejmujących charakter, pochodzenie i źródło produktu;
b) uznania dokumentu używanego do weryfikacji gwarancji, o których mowa w lit. a); oraz
c) warunków, na których zezwolenia na przywóz są wydawane i okresu ważności tych pozwoleń.
Artykuł 30
1.
Kiedy umowa zawarta zgodnie z art. 300 Traktatu przewiduje całkowite lub częściowe zarządzanie kontyngentem taryfowym otwartym przez państwo trzecie dla produktów wymienionych w art. 1, metoda zarządzania, która będzie stosowana, i szczegółowe zasady odnoszące się do tej metody przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42.
2.
Kontyngenty mogą być zarządzane poprzez stosowanie jednej z następujących metod lub ich kombinacji:
- metoda oparta na chronologicznym porządku składania aplikacji (przy zastosowaniu zasady "kto pierwszy ten lepszy"),
- metoda rozdysponowania proporcjonalnie do żądanych we wnioskach ilości (przy użyciu metody równoczesnego analizowania wniosków),
- metoda oparta na uwzględnianiu tradycyjnych obrotów handlowych (metoda tradycyjny importer/nowi wnioskodawcy)
Inne odpowiednie metody mogą być przyjęte, w szczególności te, które gwarantują całkowite wykorzystanie możliwości dostępnych w ramach kontyngentu, którego to dotyczy.
Unikają one dyskryminacji któregokolwiek z podmiotów.
Artykuł 31
1.
W zakresie potrzebnym do umożliwienia wywozu bez dalszego przetwarzania produktów wymienionych w art. 1 lub wywozu w formie towarów wymienionych w załączniku II, jeśli są to produkty wymienione w art. 1 lit. a), b), c), d), e) oraz g), na podstawie cen tych produktów w handlu światowym i ograniczeń, które są efektem ustaleń zgodnych z art. 300 Traktatu, różnice pomiędzy tymi cenami i cenami we Wspólnocie mogą być pokryte przez refundacje wywozowe.
Refundacje wywozowe na produkty wymienione w art. 1 w formie towarów wymienionych w załączniku II nie mogą być wyższe niż te stosowane do tych produktów wywożonych bez ich dalszego przetwarzania.
2.
Metoda, która będzie przyjęta do rozdziału ilości, jakie mogą być wywożone z uwzględnieniem refundacji, jest:
a) najbardziej pasująca do natury produktu i sytuacji na rynku, dopuszczająca najbardziej efektywną możliwość stosowania dostępnych zasobów, przy wzięciu pod uwagę efektywności i struktury wywozu ze Wspólnoty bez dyskryminacji między dużymi czy małymi podmiotami;
b) jak najmniej skomplikowana pod względem administracyjnym dla podmiotów, biorąc pod uwagę wymagania administracyjne;
c) ochraniająca przed dyskryminacją podmiotów, których to dotyczy.
3.
Refundacje są takie same w całej Wspólnocie.
Mogą one być różne ze względu na przeznaczenie, kiedy sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków tego wymagają.
Refundacje są ustalane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 42.
Refundacje mogą być ustalane:
a) w regularnych odstępach czasu;
b) przez zaproszenie do przetargu na produkty, dla których ta procedura była ustalona w przeszłości.
Z wyjątkiem ustaleń na drodze przetargu, lista produktów, na które refundacja wywozowa jest przyznana i wysokość takiej refundacji jest ustalana przynajmniej raz na cztery tygodnie.
Jednakże wysokość refundacji może pozostać na tym samym poziomie dłużej niż cztery tygodnie i może, kiedy to konieczne, być ustalona w okresie interwencyjnym przez Komisję na żądanie Państwa Członkowskiego lub ze swojej inicjatywy.
Jednakże, dla produktów wymienionych w art. 1 i wywożonych w formie towarów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, refundacja może być ustalony zgodnie z innym harmonogramem określonym zgodnie z procedurą określoną w art. 16 rozporządzenia 3448/93 [22].
4.
Bierze się pod uwagę podczas ustalania refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 i wywożonych bez ich dalszego przetwarzania:
a) istniejącą sytuację i przyszłościowe trendy odnośnie do:
- ceny i podaży mleka i przetworów mlecznych na rynku Wspólnoty,
- ceny mleka i przetworów mlecznych na rynku światowym;
b) najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów Wspólnoty lub innych miejsc wywozu razem z kosztami wysyłki do kraju przeznaczenia, wykorzystując popyt na rynku Wspólnoty;
c) cele wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, które umożliwiają zrównoważoną sytuację i naturalny rozwój cen i handlu na tych rynkach;
d) ograniczenia będące wynikiem uzgodnień ustalonych zgodnie z art. 300 Traktatu;
e) znaczenie unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty;
f) aspekt ekonomiczny proponowanego wywozu.
Bierze się pod uwagę w szczególności potrzeby zachowania równowagi pomiędzy wykorzystaniem wspólnotowych podstawowych produktów rolnych przeznaczonych na wywóz do państw trzecich w postaci towarów przetworzonych, i wykorzystaniem produktów pochodzących z tych państw sprowadzonych celem ich przetworzenia wewnętrznego.
5.
Dla produktów, o których mowa w art. 1, i wywożonych jako takie:
a) ceny we Wspólnocie wymienione w ust. 1 ustalane są biorąc pod uwagę obecne ceny, które mają być najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu;
b) ceny na rynku światowym, o których mowa w ust. 1, ustalane są biorąc pod uwagę w szczególności:
- ceny na rynkach państw trzecich,
- najkorzystniejsze ceny w państwach trzecich docelowych dla przywozu z państwa trzeciego,
- ceny producenta odnotowane w eksportujących państwach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te państwa,
- ceny oferowane na bazie franco granica.
6.
Refundacje przyznawane są na produkty, o których mowa w ust. 1 i wywożone tylko na podstawie wniosku i złożenia odpowiedniego zezwolenia na wywóz.
7.
Refundacjami stosowanymi do wywozu produktów wymienionych w art. 1 i wywożonych jako takie są refundacje stosowane w dniu złożenia wniosku o zezwolenia i, w przypadku zróżnicowanych refundacji, stosowanych tego samego dnia dla:
a) miejsca przeznaczenia wskazanego w zezwoleniu lub w odpowiednim innym miejscu;
b) rzeczywistego miejsca przeznaczenia, jeśli różni się ono od wskazanego w zezwoleniu.
W takim przypadku, kwota stosowana nie może przewyższać kwoty dla miejsca przeznaczenia wskazanego w zezwoleniu.
Stosowne środki mogą być podjęte w celu ochrony przed nadużywaniem możliwości zapewnionych w niniejszym ustępie.
8.
Ustępy 6 i 7 mogą być stosowane do produktów wymienionych w art. 1 i wywożonych w formie towarów wymienionych w załączniku II zgodnie z procedurą określoną w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93.
9.
Ustępy 6 i 7 mogą być uchylone w przypadku produktów wymienionych w art. 1, na które refundacje wypłacane są w ramach operacji pomocy żywnościowej, zgodnie z procedurą określoną w art. 42.
10.
Refundacje są wypłacane pod warunkiem, że:
- produkty pochodzą ze Wspólnoty,
- produkty były wywożone ze Wspólnoty, i
- w przypadku zróżnicowanej refundacji, produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego refundacja została ustalona, nie naruszając ust. 7 lit. b).
Mogą zaistnieć wyjątki od tej zasady, zgodnie z procedurą określoną w art. 42, zakładając, że są określone warunki, które oferują równoważne gwarancje.
11.
Nie naruszając ust. 10, tiret pierwsze, z braku odstępstwa przyznanego zgodnie z procedurą określoną w art. 42, żadne refundacje wywozowe nie będą przyznane na produkty, które są przywożone z państw trzecich i powtórnie wywożone do państw trzecich.
12.
W odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 i wywożonych w formie towarów wymienionych w załączniku II do tego rozporządzenia ust. 10 i 11 stosuje się tylko do towarów o następujących kodach CN:
- 04052030 (produkty do smarowania o zawartości tłuszczu pomiędzy 60 i 75 %),
- 18069060 do 18069090 (niektóre produkty zawierające kakao),
- 1901 (niektóre mączne przetwory spożywcze itp.),
- 21069098 (niektóre przetwory spożywcze nie sprecyzowane gdzie indziej),
mające dużą zawartość produktu mlecznego.
13.
Stosowanie się do ograniczeń wynikających z uzgodnień ustalonych zgodnie z art. 300 Traktatu jest zapewnione na podstawie świadectw wywozowych wydanych na referencyjne okresy i stosowanych do produktów, których to dotyczy.
Odnośnie stosowania się do zobowiązań wynikających z Porozumienia WTO w sprawie Rolnictwa, koniec okresu referencyjnego nie ma wpływu na ważność pozwoleń na wywóz.
14.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włączając ustalenia o redystrybucji nie przydzielonych lub nie wykorzystanych ilości towarów wywożonych, są przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 42.
Jednakże, szczegółowe zasady stosowania ust. 8, 10, 11 i 12 dla produktów wymienionych w art. 1 i wywożonych w formie towarów wymienionych w załączniku II będą przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93.
Artykuł 32
1.
W stopniu niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, może w szczególnych przypadkach zabronić całkowicie lub częściowo stosowania ustaleń uszlachetniania czynnego produktów wymienionych w art. 1, które są przeznaczone do produkcji przetworów określonych w wymienionym artykule lub towarów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, jeśli sytuacja, o której mowa w ust. 1, powstanie w sposób niezwykle gwałtowny i spowoduje zakłócenia na rynku Wspólnoty lub prawdopodobne jest, że ustalenia uszlachetniania czynnego spowodują takie zakłócenia, Komisja, na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, decyduje o podjęciu niezbędnych środków; Rada i Państwo Członkowskie są informowane o tych środkach, które będą ważne nie dłużej niż sześć miesięcy i będą bezzwłocznie stosowane.
Jeśli Komisja otrzyma żądanie od Państwa Członkowskiego, podejmie decyzję w ciągu tygodnia od jej otrzymania.
3.
Środki podjęte przez Komisję mogą być przedstawione Radzie przez Państwo Członkowskie w ciągu tygodnia od dnia, w którym Państwo Członkowskie zostało o nich powiadomione.
Rada może potwierdzić, uzupełnić lub uchylić decyzję Komisji, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy, decyzję uważa się za uchyloną.
Artykuł 33
1.
Główne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej i specjalne zasady jej stosowania są stosowane do klasyfikacji taryf celnych produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nazewnictwo taryf celnych będące rezultatem stosowania tego rozporządzenia jest włączone do Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Jeśli inaczej nie określono w niniejszym rozporządzeniu lub przepisach przyjętych zgodnie z nim, jest zabronione w handlu z państwami trzecimi:
- pobieranie jakiejkolwiek opłaty o skutku równoważnym do cła,
- stosowanie jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 34
1.
Kiedy dla jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 cena franco granica wyraźnie przekracza poziom cen Wspólnoty i jeśli jest prawdopodobne, że sytuacja ta będzie trwać, zakłócając lub prowadząc do zakłóceń rynku Wspólnoty, środki przewidziane w ust. 5 mogą zostać podjęte.
2.
Znaczny wzrost w znaczeniu ust. 1 nastąpi wtedy, gdy cena franco granica przekroczy o 15 % cenę interwencyjną ustaloną dla produktów,o których mowa, lub w odniesieniu do produktów, dla których nie ma ceny interwencyjnej cenę będącą pochodną ceny interwencyjnej, która zostanie określona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42, biorąc pod uwagę naturę i skład produktu, którego to dotyczy.
3.
Sytuacja, w której cena franco granica wyraźnie przewyższa poziom cen, prawdopodobnie utrzyma się, kiedy istnieje brak równowagi między podażą i popytem i kiedy możliwe jest utrzymanie się tego braku równowagi w świetle trendów w produkcji oraz cen rynkowych.
4.
Rynek Wspólnoty jest zakłócony lub istnieje niebezpieczeństwo zakłóceń przez sytuację, o której mowa w niniejszym artykule, kiedy wysoki poziom cen w handlu międzynarodowym:
- przeszkadza w przywozie przetworów mlecznych do Wspólnoty, lub
- powoduje opuszczanie Wspólnoty przez przetwory mleczne,
co powoduje, że ochrona podaży nie jest dłużej zapewniona we Wspólnocie lub istnieje zagrożenie, że nie będzie mogła być dalej zapewniona.
5.
Jeżeli spełnione są warunki wymienione w ust. 1–4, decyzja o całkowitym lub częściowym zawieszeniu należności przywozowych i/lub pobieraniu opłat związanych z wywozem może być podjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 42.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, jeśli to konieczne, przyjmuje Komisja zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 35
1.
Jeśli, w wyniku przywozu lub wywozu, rynek Wspólnoty jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 jest zagrożony lub gdy istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia na rynku poważnych zakłóceń, które mogą przeszkodzić w osiągnięciu celów określonych w art. 33 Traktatu, do czasu, gdy przestaną one działać lub ustanie niebezpieczeństwo wystąpienia tych zakłóceń, stosowne działania mogą być stosowane w handlu z państwami trzecimi.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji, przyjmie ogólne zasady stosowania niniejszego ustępu i zdefiniuje przypadki i ograniczenia, w ramach których Państwa Członkowskie mogą podjąć środki ochronne.
2.
Jeśli zaistnieje sytuacja, o której mowa w ust. 1, Komisja na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zdecyduje o koniecznych środkach; Państwo Członkowskie jest powiadomione o tych działaniach, które są natychmiast zastosowane.
Jeśli Komisja otrzyma żądanie od Państwa Członkowskiego, podejmie decyzję w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania żądania.
3.
Środki podjęte przez Komisję mogą być przedstawione Radzie przez Państwo Członkowskie w ciągu trzech dni roboczych od dnia, w którym zostało ono poinformowane o tej decyzji.
Rada zbiera się niezwłocznie.
Rada może, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, zmienić lub uchylić środki, których to dotyczy, w ciągu miesiąca od dnia, w którym zostały jej one przedstawione.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się odnośnie zobowiązań wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
TYTUŁ III
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 36
Aby wziąć pod uwagę ograniczenia w swobodnym obrocie, które mogą wyniknąć ze stosowania środków podjętych dla zwalczenia rozprzestrzeniania się chorób u zwierząt, mogą zostać podjęte nadzwyczajne środki w celu wsparcia rynku dotkniętego tymi ograniczeniami, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42.
Działania te mogą być stosowane tylko tak długo, jak to jest konieczne dla wsparcia wspomnianego rynku.
Artykuł 37
Z zastrzeżeniem innych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 87, 88 i 89 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami wymienionymi w art. 1.
Artykuł 38
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 87 ust. 2 Traktatu pomoc, której wysokość jest ustalona na podstawie ceny lub ilości produktów wymienionych w art. 1, jest zabroniona.
2.
Krajowe środki pozwalające na wyrównanie cen produktów wymienionych w art. 1, są także zabronione.
Artykuł 39
Bez uszczerbku dla zastosowania art. 87, 88 i 89 Traktatu, Państwo Członkowskie może nałożyć promocyjną opłatę na swych producentów mleka w odniesieniu do sprzedawanych ilości mleka lub jego ekwiwalentu, aby sfinansować działania promujące spożycie mleka we Wspólnocie, rozwijanie rynku mleka i przetworów mlecznych i podnoszenie jakości mleka.
Artykuł 40
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje konieczne do realizacji niniejszego rozporządzenia.
Przepisy dotyczące kontaktowania się i rozsyłania takich informacji będą przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 42.
Artykuł 41
Ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych (zwany odtąd "Komitetem"), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i przewodniczącego – przedstawiciela Komisji.
Artykuł 42
1.
W przypadkach, gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawę do komitetu, z własnej inicjatywy albo na żądanie przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi propozycję działań, które mają być podjęte.
Komitet dostarczy swą opinię na temat w granicach czasowych ustalonych przez przewodniczącego, w zależności od pilności spraw do rozważenia.
Opinia zostanie przyjęta większością głosów określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, którą Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich zasiadających w komitecie są ważone zgodnie z wyżej wymienionym artykułem.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
Jednakże, jeśli te środki nie są zgodne z opinią komitetu, Komisja przedstawia je niezwłocznie Radzie.
W takim przypadku, Komisja może odroczyć zastosowanie środków, które przyjęła, maksymalnie o jeden miesiąc od daty takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 43
Komitet może rozważyć każdą inną sprawę, z którą zwróci się do niego przewodniczący, z własnej inicjatywy albo na żądanie przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 44
Niniejsze rozporządzenie stosuje się z jednoczesnym uwzględnieniem celów ustalonych w art. 33 i 131 Traktatu.
Artykuł 45
Rozporządzenie (WE) nr 1258/2000 oraz przepisy przyjęte w celu jego realizacji stosuje się do produktów wymienionych w art. 1.
TYTUŁ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 46
1. Rozporządzenia (EWG) nr 804/68, 986/68, 987/68, 508/71, 1422/78, 1723/81, 2990/82, 1842/83, 865/84 i 777/87 tracą moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 804/68 będą interpretowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku III.
Artykuł 47
Zgodnie z procedurą określoną w art. 42, Komisja ustali:
- środki wymagane do ułatwienia przejścia od ustaleń przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 804/68 do tych ustalonych w niniejszym rozporządzeniu,
- środki, wymagane do rozwiązania specyficznych praktycznych problemów.
Takie środki, o ile to uzasadnione mogą odstępować od pewnych części tego rozporządzenia.
Artykuł 48
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1256/1999
z dnia 17 maja 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 ustanawiające dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego3,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów4,
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającym dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych6 program tych dodatkowych opłat wyrównawczych, pierwotnie wprowadzony we wspomnianym sektorze, począwszy od dnia 2 kwietnia 1984 r., został przedłużony na siedem następnych dwunastomiesięcznych okresów; celem tego programu było zmniejszenie na rynku mleka i przetworów mlecznych braku równowagi między popytem i podażą oraz wynikających z tego nadwyżek strukturalnych; program jest nadal potrzebny w przyszłości w celu osiągnięcia lepszego zrównoważenia rynku; z tego powodu powinien być on w dalszym ciągu stosowany przez osiem kolejnych dwunastomiesięcznych okresów, rozpoczynających się od dnia 1 kwietnia 2000 r.
(2) Poziom podtrzymywania cen w sektorze mleka będzie stopniowo obniżany o łącznie 15 % na przestrzeni trzech lat gospodarczych, począwszy od dnia 1 lipca 2005 r.; wpływ tego środka na zużycie krajowe oraz wywóz mleka i przetworów mlecznych uzasadnia dobrze zbilansowany wzrost łącznej referencyjnej ilości mleka we Wspólnocie w następstwie odpowiednich obniżek cen, z jednej strony, wcześniejszego skierowania uwagi na niektóre problemy strukturalne, z drugiej strony.
(3) Indywidualną ilość referencyjną należy zdefiniować jako ilość będącą do dyspozycji, bez względu na inne ilości, które mogły być okresowo przeniesione, w dniu 31 maja 2000 r., w dniu zakończenia siedmiu dwunastomiesięcznych okresów stosowania programu opłat po jego przedłużeniu w 1992 r.
(4) Niewykorzystywanie ilości referencyjnych przez producentów może utrudniać prawidłowy rozwój produkcji mleka; dla uniknięcia takich sytuacji Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość decydowania, zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami prawa wspólnotowego, że w przypadkach znacznego niewykorzystania przez dłuższy okres niewykorzystane ilości referencyjne zostaną zwrócone do rezerwy krajowej w celu przydzielenia ich innym producentom.
(5) W celu zwiększenia, w ramach zdecentralizowanego zarządzania ilościami referencyjnymi, możliwości restrukturyzacji produkcji mleka lub poprawy stanu środowiska naturalnego Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do wprowadzania niektórych przepisów na odpowiednim szczeblu terytorialnym lub na obszarach odbioru mleka.
(6) Doświadczenia z programami dodatkowych opłat wyrównawczych wykazały, iż przenoszenie ilości referencyjnych przy wykorzystaniu legalnych rozwiązań, takich jak dzierżawy, które niekoniecznie prowadzą do stałego przydziału danych ilości referencyjnych osobie przejmującej, może stanowić dodatkowy element kosztów w produkcji mleka, utrudniający poprawę struktur produkcyjnych; w celu wzmocnienia oddziaływania ilości referencyjnych jako środka regulacji rynku mleka i przetworów mlecznych Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do przydzielania do rezerwy krajowej ilości referencyjnych, przeniesionych w drodze dzierżawy lub za pomocą podobnych środków prawnych w celu ich ponownego rozdzielenia na podstawie obiektywnych kryteriów pomiędzy aktywnych producentów, w szczególności tych, którzy wykorzystywali je wcześniej w pełni; Państwa Członkowskie powinny również mieć prawo do zorganizowania przenoszenia ilości referencyjnych w inny sposób niż na zasadzie indywidualnych transakcji między producentami; należy wyraźnie przewidzieć, szczególnie w celu odpowiedniego uwzględnienia istniejących obecnie uprawnień, że w przypadku korzystania z tych pozwoleń Państwa Członkowskie muszą podejmować niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z ogólnymi zasadami prawa Wspólnoty.
(7) Niektóre przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 stały się nieaktualne i w związku z tym powinny zostać skreślone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3950/92 wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Podczas ośmiu nowych kolejnych dwunastomiesięcznych okresów, rozpoczynających się od dnia 1 kwietnia 2000 r., dodatkowa opłata wyrównawcza podlega zapłacie przez producentów mleka krowiego od ilości mleka lub ekwiwalentu mleka dostarczonych nabywcy lub sprzedanych bezpośrednio do spożycia w ciągu dwunastomiesięcznego okresu, o którym mowa, przekraczających ilość, która ma być ustalona."
2.
Tabelę w art. 3 ust. 2 zastępuje się tabelą podaną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
3. W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Suma ilości podanych w Załączniku jest ustalana bez uszczerbku dla ich możliwych kontroli w świetle ogólnej sytuacji na rynku i poszczególnych warunków panujących w niektórych Państwach Członkowskich.
Ogólna ilość w odniesieniu do kontyngentu dla dostaw fińskich może wzrosnąć, w celu rekompensowania strat fińskim producentom "SLOM", maksymalnie do ilości 200 000 ton, które są przydzielane zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
Rezerwa ta musi być niezbywalna i musi być wykorzystywana wyłącznie w interesie tych producentów, których prawa do ponownego uruchomienia produkcji doznają uszczerbku w wyniku przystąpienia.
Decyzje w sprawie zwiększenia ilości ogólnej i warunków, na jakich przyznawane są indywidualne ilości referencyjne, określone w poprzednim akapicie, są podejmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 11."
4. W art. 3 skreśla się ust. 3.
5. Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Indywidualna ilość referencyjna dostępna dla gospodarstwa równa jest ilości dostępnej dnia 31 marca 2000 r.
Jest ona, w razie konieczności, dostosowana do każdego z okresów, którego dotyczy tak, żeby suma indywidualnych ilości referencyjnych tego samego typu nie przekraczała odpowiadających ogólnych ilości określonych w art. 3, biorąc pod uwagę wszelkie dokonane redukcje dla przydziału do krajowej rezerwy określone w art. 5.
2.
Indywidualne ilości referencyjne zwiększane są lub ustalane na odpowiednio uzasadniony wniosek producentów w celu uwzględniania zmian mających wpływ na ich dostawy i/lub sprzedaż bezpośrednią.
Zwiększenie lub ustalenie takiej ilości referencyjnej podlega odpowiedniej redukcji lub skreśleniu innej ilości referencyjnej, którą posiada producent.
Takie dostosowania nie mogą spowodować wzrostu sumy dostaw i bezpośredniej sprzedaży określonych w art. 3 dla danego Państwa Członkowskiego.
Tam, gdzie indywidualne ilości referencyjne podlegają definitywnej zmianie, ilości określone w art. 3 są dostosowywane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 11."
6. Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
W ramach ilości określonych w art. 3 Państwo Członkowskie może uzupełniać krajową rezerwę po generalnej redukcji wszystkich indywidualnych ilości referencyjnych, aby przyznać dodatkowe lub ściśle określone ilości producentom, określone zgodnie z obiektywnymi kryteriami uzgodnionymi z Komisją.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 1 ilości referencyjne przydzielane producentom, którzy nie wprowadzali do obrotu mleka lub innych przetworów mlecznych przez jeden z dwunastomiesięcznych okresów, przydzielone zostają do krajowej rezerwy i mogą być ponownie przydzielone zgodnie z akapitem pierwszym. Tam, gdzie producent podejmuje produkcję mleka lub innych przetworów mlecznych w ciągu okresu określonego przez Państwo Członkowskie, zostaje mu przyznana ilość referencyjna zgodnie z art. 4 ust. 1 nie później niż dnia 1 kwietnia po dniu złożenia jego wniosku.
Tam, gdzie w czasie co najmniej jednego z dwunastomiesięcznych okresów producent nie wykorzystuje, poprzez dostawy lub sprzedaż bezpośrednią, co najmniej 70 % dostępnej dla niego indywidualnej ilości referencyjnej, Państwa Członkowskie mogą, przy zachowaniu ogólnych zasad prawa wspólnotowego, podjąć decyzję:
- czy i na jakich warunkach niewykorzystana ilość referencyjna zostaje przeniesiona z powrotem do rezerwy krajowej.
Jednakże niewykorzystanych ilości referencyjnych nie przenosi się do rezerwy krajowej w przypadku działania siły wyższej oraz w odpowiednio uzasadnionych przypadkach wpływających na wydajność produkcji danych producentów, uznanych przez właściwe władze;
- na jakich warunkach ilość referencyjna jest ponownie przydzielana danym producentom."
7.
W art. 6 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Do dnia, którego datę ustala Państwa Członkowskie, a najpóźniej do dnia 31 marca Państwa Członkowskie powinny dopuścić, w odniesieniu do danego dwunastomiesięcznego okresu, tymczasowe przenoszenie indywidualnych ilości referencyjnych, których uprawnieni do nich producenci nie mają zamiaru wykorzystać."
8. W art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Ilości referencyjne do dyspozycji w gospodarstwie przenoszone są z gospodarstwem w przypadku sprzedaży, dzierżawy lub przeniesienia w drodze dziedziczenia na przejmujących je producentów, zgodnie ze szczegółowymi przepisami ustalonymi przez Państwa Członkowskie z uwzględnieniem obszarów wykorzystywanych do produkcji mleka lub innych obiektywnych kryteriów i, w razie konieczności, wszelkich umów pomiędzy stronami.
Każda część ilości referencyjnej, która nie jest przeniesiona z gospodarstwem, dodawana jest do rezerwy krajowej.
Jednakże jeżeli w związku z przenoszeniem ilości referencyjnych ich część jest zwracana do rezerwy krajowej, redukcja nie ma zastosowania, gdy ilości referencyjne są przenoszone z powrotem.
Te same przepisy stosuje się do innych przypadków przeniesienia z porównywalnymi skutkami prawnymi dla producentów.
Jednakże w przypadku przeniesienia gruntu na władze publiczne i/lub w celach użytkowania publicznego bądź jeśli przeniesienie jest przeprowadzane do celów nierolniczych, Państwa Członkowskie przewidują wykonywanie przepisów niezbędnych do ochrony prawnych interesów stron, w szczególności przepisów, w myśl których ustępujący producent jest w stanie kontynuować produkcję mleka, jeśli tego chce."
9. Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
W celu zakończenia procesu restrukturyzacji produkcji mleka lub w celu poprawy środowiska Państwa Członkowskie mogą wprowadzić jeden lub kilka następujących przepisów zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które ustalą, z uwzględnieniem uzasadnionych interesów stron:
a) przyznanie rekompensaty w jednej lub więcej rocznych ratach producentom, którzy zobowiązują się zaniechać definitywnie całej lub części produkcji mleka i umieszczenie tak uwolnionych ilości referencyjnych w rezerwie krajowej;
b) określenie na podstawie obiektywnych kryteriów warunków, na jakich producenci mogą uzyskać, w zamian za spłatę, na początku dwunastomiesięcznego okresu, ponowne przydzielenie przez właściwe władze lub organ wyznaczony przez te władze ilości referencyjnych uwolnionych definitywnie pod koniec poprzedniego dwunastomiesięcznego okresu przez innych producentów w zamian za rekompensatę w jednej lub więcej rocznych ratach, równą wspomnianej powyżej spłacie;
c) w przypadku gruntów przekazanych w celu poprawy środowiska zapewnienie przydziału ilości referencyjnej będącej do dyspozycji w gospodarstwie, którego to dotyczy, ustępującemu producentowi, jeśli zamierza on kontynuować produkcję mleka;
d) określenie, na podstawie obiektywnych kryteriów, regionów lub obszarów skupu, w których obrębie dozwolone jest, w celu poprawy struktury produkcji mleka, przeniesienie ilości referencyjnych bez przeniesienia odpowiednich gruntów;
e) na wniosek producenta do właściwych władz lub organu wyznaczonego przez te władze w celu poprawy struktury produkcji mleka na poziomie gospodarstwa pozwolenie na definitywne przeniesienie ilości referencyjnych bez przeniesienia odpowiednich gruntów lub odwrotnie bądź pozwolenie na ekstensyfikację produkcji.
Zasady zgodne z lit. a)-c) i e) mogą być wprowadzane na szczeblu krajowym albo na odpowiednim szczeblu terytorialnym lub na obszarach odbioru mleka."
10. Po art. 8 dodaje się art. 8a w brzmieniu:
"Artykuł 8a
Działając zgodnie z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, Państwa Członkowskie mogą podejmować następujące środki w celu zapewnienia, by przydział ilości referencyjnych miał miejsce wyłącznie dla aktywnych producentów mleka:
a) Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 ust. 1 akapit drugi, w przypadku gdy ilości referencyjne zostały przeniesione lub są przenoszone wraz z odpowiednim obszarem gruntu lub bez niego, poprzez dzierżawę terenów wiejskich lub za pośrednictwem innych środków o podobnych skutkach prawnych, Państwa Członkowskie mogą na podstawie obiektywnych kryteriów podjąć decyzję, czy lub na jakich warunkach całość lub część przekazywanej ilości referencyjnej zostaje przeniesiona do rezerwy krajowej.
Przepisu tego nie stosuje się w odniesieniu do tymczasowego przeniesienia na podstawie art. 6.
b) Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu przepisów art. 7 ust. 1 w sprawie przeniesienia ilości referencyjnych."
11.
Załącznik określony w załączniku II do niniejszego rozporządzenia dodaje się do rozporządzenia (EWG) nr 3950/92.
Artykuł 2
Jeżeli, dla ułatwienia wprowadzenia zmian przewidzianych w art. 1, niezbędne są środki przejściowe, przyjmuje się je zgodnie z procedurą określoną w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92.
Artykuł 3
Rada zobowiązuje się do przeprowadzenia w 2003 r. na podstawie sprawozdania Komisji średnioterminowego przeglądu w celu umożliwienia funkcjonowania po 2006 r. obecnych ustaleń dotyczących kontyngentu.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999
z dnia 17 maja 1999 r.
w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [5],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wspólna polityka rozwoju obszarów wiejskich powinna towarzyszyć innym instrumentom wspólnej polityki rolnej oraz je uzupełniać, a zatem uczestniczyć w osiąganiu celów polityki ustanowionych w art. 33 ust. 1 Traktatu.
(2) Zgodnie z art. 33 ust. 2 lit. a) Traktatu podczas wypracowywania wspólnej polityki rolnej oraz specjalnych metod służących jej realizacji należy brać pod uwagę szczególny charakter gospodarki rolnej, który wynika ze struktury społecznej rolnictwa oraz ze strukturalnej i naturalnej nierówności między różnymi regionami rolniczymi.
(3) Zgodnie z art. 159 Traktatu przy wdrażaniu wspólnej polityki należy brać pod uwagę cele wymienione w art. 158 i 160, dotyczące wspólnej polityki w dziedzinie spójności gospodarczej i społecznej oraz uczestniczyć w ich osiąganiu. Działania na rzecz rozwoju rolnictwa powinny zatem mieć wkład do tej polityki w regionach opóźnionych w rozwoju (Cel 1) oraz w regionach stojących w obliczu trudności strukturalnych (Cel 2), jak zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r., ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie Funduszy Strukturalnych [6].
(4) Działania zmierzające do wspierania rozwoju struktur rolnych zostały wprowadzone do wspólnej polityki rolnej już w 1972 r. Przez prawie dwie dekady podejmowano próby zintegrowania rolniczej polityki strukturalnej w szerszym kontekście społecznym i gospodarczym obszarów wiejskich. Reforma polityki z 1992 r. położyła nacisk na wymiar środowiskowy rolnictwa jako największego użytkownika ziemi.
(5) Polityka rolna jest aktualnie realizowana za pomocą wielu złożonych instrumentów.
(6) W najbliższych latach rolnictwo będzie musiało dostosować się do nowych realiów i dalszych zmian w zakresie ewolucji rynku, polityki rynkowej i zasad handlu, wymagań i preferencji konsumentów oraz kolejnego rozszerzenia Wspólnoty; zmiany te wpłyną nie tylko na rynki rolne, ale także ogólnie na lokalne gospodarki obszarów wiejskich; polityka rozwoju obszarów wiejskich powinna mieć na celu przywrócenie oraz podniesienie konkurencyjności obszarów wiejskich, a zatem powinna mieć też udział w utrzymaniu i tworzeniu nowych miejsc pracy na tych terenach.
(7) Powinno się zachęcać do tego rozwoju i wspierać go poprzez reorganizację i uproszczenie istniejących instrumentów rozwoju rolnictwa.
(8) Taka reorganizacja powinna brać pod uwagę doświadczenie zdobyte podczas stosowania istniejących instrumentów, a zatem powinna być oparta na tych instrumentach, którymi są instrumenty wdrażane w ramach obecnych celów priorytetowych promujących rozwój obszarów wiejskich poprzez przyspieszenie dostosowania struktur rolnych w ramach reformy wspólnej polityki rolnej oraz ułatwiających rozwój i dostosowanie struktur rolnych (Cele 5a i 5b), ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r., w sprawie zadań Funduszy Strukturalnych i ich skuteczności, oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi [7] oraz z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 4256/88 z dnia 19 grudnia 1988 r., ustanawiającym przepisy wykonawcze dla rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) Sekcja Orientacji [8], a także instrumenty wdrażane jako działania dodatkowe dla reformy wspólnej polityki rolnej z 1992 r., wprowadzone rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie metod produkcji rolnej zgodnych z wymaganiami ochrony środowiska i utrzymania obszarów wiejskich [9], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2079/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., ustanawiającym wspólnotowy program pomocy dla wcześniejszych emerytur w sektorze rolnym [10] oraz z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2080/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., ustanawiającym wspólnotowy program pomocy dla działań w zakresie leśnictwa w rolnictwie [11].
(9) Ramy zreformowanej polityki rozwoju wsi powinny objąć wszystkie obszary wiejskie Wspólnoty.
(10) Trzy istniejące działania towarzyszące, wprowadzone w 1992 r. przez reformę wspólnej polityki rolnej (rolno-środowiskowe, wcześniejsze emerytury i zalesianie), powinny zostać uzupełnione systemem dla obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania i obszarów podlegających ograniczeniom ekologicznym.
(11) Inne działania na rzecz rozwoju rolnictwa powinny tworzyć część programów zintegrowanego rozwoju dla regionów objętych Celem 1 oraz mogą stanowić część programów na rzecz regionów objętych Celem 2.
(12) Na obszarach wiejskich działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich powinny towarzyszyć polityce rynkowej i ją uzupełniać.
(13) Wsparcie rozwoju rolnictwa z EFOGR powinno opierać się na jednolitych ramach prawnych, ustanawiających działania nadające się do wsparcia, ich cele oraz kryteria uznania, iż spełniają warunki.
(14) Biorąc pod uwagę zróżnicowanie wspólnotowych obszarów wiejskich, polityka rozwoju powinna być zgodna z zasadą pomocniczości. Powinna ona zatem być tak dalece zdecentralizowana, jak to możliwe, a nacisk musi być położony na udział i podejście "oddolne"; kryteria kwalifikujące do wspierania rozwoju rolnictwa nie powinny wykraczać poza zakres konieczny dla osiągnięcia celów polityki rozwoju rolnictwa.
(15) Spójność z innymi instrumentami wspólnej polityki rolnej i innymi wspólnymi politykami wymaga jednakże, aby pewne podstawowe kryteria wsparcia zostały ustanowione na poziomie wspólnotowym; w szczególności powinno się unikać nieuzasadnionego zakłócania konkurencji, wynikającego z działań na rzecz rozwoju rolnictwa.
(16) W celu zapewnienia elastyczności i uproszczenia procedury prawnej Rada powinna przyznać Komisji wszystkie niezbędne uprawnienia wykonawcze zgodnie z art. 202 tiret trzecie Traktatu.
(17) Strukturę rolnictwa we Wspólnocie cechuje istnienie dużej ilości gospodarstw, którym brakuje warunków strukturalnych, aby zapewnić odpowiednie dochody i warunki życia rolnikom i ich rodzinom.
(18) Celem wspólnotowej pomocy inwestycyjnej jest zmodernizowanie gospodarstw rolnych i poprawa ich rentowności.
(19) Warunki wspólnotowe dotyczące uprawnienia do pomocy inwestycyjnej powinny być uproszczone zgodnie z istniejącymi warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 950/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolniczych [12].
(20) Przyznawanie szczególnych korzyści młodym rolnikom może ułatwić nie tylko założenie przez nich gospodarstw, ale także dostosowanie strukturalne ich gospodarstw po ich założeniu.
(21) Ewolucja i specjalizacja rolnictwa wymaga właściwego poziomu szkolenia ogólnego, technicznego i ekonomicznego dla osób zaangażowanych w działalność związaną z rolnictwem czy leśnictwem, szczególnie w zakresie nowego podejścia do zarządzania, produkcji i wprowadzania do obrotu.
(22) Szczególny wysiłek jest potrzebny dla kształcenia rolników i informowania ich o metodach prowadzenia gospodarki rolnej przyjaznych dla środowiska.
(23) Uwzględniając doświadczenie nabyte przy wykonywaniu rozporządzenia (EWG) nr 2079/92, powinno się zachęcać do wcześniejszego przechodzenia na emeryturę w rolnictwie w celu poprawy wydajności gospodarstw rolnych.
(24) Wsparcie dla obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania powinno przyczyniać się do ciągłości korzystania z użytków rolnych, zachowania terenów wiejskich, utrzymania i promowania trwałych systemów gospodarki rolnej.
(25) Klasyfikacja obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania powinna być dokonana na podstawie wspólnych kryteriów.
(26) Nie ma potrzeby nowego klasyfikowania obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania na poziomie wspólnotowym.
(27) W celu zapewnienia skuteczności systemu wsparcia i zapewnienia osiągnięcia celów tego systemu powinny zostać ustanowione warunki dotyczące uprawnienia do uzyskania dodatków wyrównawczych.
(28) W przypadkach ograniczeń w rolniczym użytkowaniu na obszarach z ograniczeniami ekologicznymi może być niezbędne udzielenie wsparcia rolnikom w celu rozwiązania szczególnych problemów wynikających z tych ograniczeń.
(29) W nadchodzących latach powinno się położyć nacisk na instrumenty rolno-środowiskowe dla wsparcia trwałego rozwoju obszarów wiejskich i w celu reakcji na rosnące społeczne zapotrzebowanie na usługi środowiskowe.
(30) Powinno się kontynuować, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2078/92, istniejące wsparcie rolno-środowiskowe dla ukierunkowanych działań środowiskowych, uwzględniając doświadczenie zdobyte przy wdrażaniu tego systemu, tak jak zostało to szczegółowo opisane w sprawozdaniu Komisji przygotowanym zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2078/92.
(31) Program pomocy rolno-środowiskowej powinien być kontynuowany w celu zachęcania rolników, by służyli społeczeństwu jako całości poprzez wprowadzanie lub kontynuowanie stosowania praktyk gospodarki rolnej zgodnych z rosnącą potrzebą ochrony i poprawy środowiska, zasobów naturalnych, gleby, różnorodności genetycznej i utrzymania stanu krajobrazu i obszarów wiejskich.
(32) Powinno się zachęcać do poprawy przetwarzania i obrotu produktami rolnymi poprzez wspieranie inwestycji w tym zakresie.
(33) Wsparcie takie może być w znacznym stopniu oparte na istniejących warunkach ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 951/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi [13].
(34) Należy zapewnić, aby takie inwestycje były rentowne i aby rolnicy mieli udział w korzyściach ekonomicznych z podjętego działania.
(35) Leśnictwo jest integralną częścią działań w zakresie rozwoju obszarów wiejskich i leśnictwa, dlatego powinno być zawarte w ramach systemu wsparcia rozwoju rolnictwa; wsparcie dla leśnictwa nie powinno zakłócać konkurencji i powinno być neutralne względem rynku.
(36) Działania związane z leśnictwem powinny być przyjęte w świetle przedsięwzięć Wspólnoty i Państw Członkowskich na poziomie międzynarodowym oraz powinny opierać się na planach zalesiania Państw Członkowskich; działania takie powinny uwzględniać także szczególne problemy związane ze zmianą klimatu.
(37) Działania dotyczące leśnictwa powinny być oparte na działaniach podejmowanych zgodnie z istniejącym systemem ustanowionym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1610/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającym przepisy wykonawcze dla rozporządzenia (EWG) nr 4256/88 w odniesieniu do systemu rozwoju i optymalnego wykorzystania terenów leśnych na obszarach rolnych we Wspólnocie [14], oraz rozporządzeniem Rady (EWG) nr 867/90 z dnia 29 maja 1990 r. dotyczącym poprawy warunków przetwarzania i obrotu produktami leśnymi [15].
(38) Zalesienie użytków rolnych jest szczególnie istotne z punktu widzenia użytkowania gleby i środowiska, a także jako wkład do rosnących dostaw niektórych produktów leśnych; wsparcie zalesiania na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2080/92 powinno być zatem kontynuowane, uwzględniając doświadczenie zdobyte podczas wdrażania tego systemu, tak jak opisane jest to szczegółowo w sprawozdaniu Komisji przedstawionym zgodnie z art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia.
(39) Dopłaty powinny być przyznawane na działania służące utrzymaniu i poprawie stabilności ekologicznej lasów na niektórych obszarach.
(40) Wsparcie powinno być przyznawane innym działaniom związanym z gospodarką rolną oraz ich konwersją; wykaz działań powinien zostać zdefiniowany na podstawie doświadczenia oraz z uwzględnieniem potrzeby rozwoju rolnictwa częściowo w oparciu o działalność niezwiązaną z rolnictwem i usługami, tak aby odwrócić trend pogarszania się warunków ekonomicznych i społecznych oraz wyludnienia się terenów wiejskich; powinny być wspierane działania w celu usunięcia nierówności i promowania równych szans dla kobiet i mężczyzn.
(41) Rośnie popyt konsumentów na produkty rolne i środki spożywcze produkowane metodami ekologicznymi; tworzy się zatem nowy rynek na produkty rolne; rolnictwo ekologiczne poprawia trwałość działań gospodarki rolnej i ma dlatego udział w ogólnych celach niniejszego rozporządzenia; szczególne działania wspierające rozwój rolnictwa mogą dotyczyć produkcji, przetwarzania i obrotu produktami rolnymi produkowanymi metodami ekologicznymi.
(42) Działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich uprawnione do wsparcia wspólnotowego powinny być dostosowane do prawa wspólnotowego, a także powinny być zgodne z innymi wspólnotowymi politykami oraz z innymi instrumentami wspólnej polityki rolnej.
(43) Ze wsparcia na mocy niniejszego rozporządzenia powinny zostać wyłączone niektóre działania uprawnione do wsparcia w ramach innych instrumentów wspólnej polityki rolnej, w szczególności te mieszczące się w zakresie systemu wsparcia wspólnej organizacji rynku, poza wyjątkami uzasadnionymi obiektywnymi kryteriami.
(44) W obliczu istniejącej pomocy grupom i zrzeszeniom producentów w kilku wspólnych organizacjach rynku nie ma już potrzeby udzielania szczególnego wsparcia grupom producentów w ramach rozwoju rolnictwa; dlatego system pomocy istniejący na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 952/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie grup i stowarzyszeń producentów [16] nie powinien być kontynuowany.
(45) Finansowanie wsparcia wspólnotowego dla działań towarzyszących, a także innych działań na rzecz rozwoju rolnictwa, na obszarach innych niż Cel 1, powinno pochodzić z Sekcji Gwarancji EFOGR; podstawowe zasady finansowe ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999 zostały odpowiednio dostosowane.
(46) Finansowanie wsparcia wspólnotowego dla działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich na obszarach objętych Celem 1 powinno nadal pochodzić z Sekcji Orientacji EFOGR, za wyjątkiem trzech istniejących działań towarzyszących oraz wsparcia dla obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania i obszarów z ograniczeniami ekologicznymi.
(47) W odniesieniu do wsparcia działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich objętych programowaniem Celu 1 i Celu 2 rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 powinno stosować się w szczególności do zintegrowanego programowania tych działań; jednakże zasady dotyczące finansowania powinny uwzględniać gwarancje finansowe w działaniach objętych Celem 2.
(48) Działania na rzecz rozwoju rolnictwa nieobjęte programowaniem w ramach Celu 1 lub Celu 2 powinny zostać objęte programowaniem rozwoju rolnictwa podlegającym szczególnym zasadom; poziom pomocy dla takich działań powinien być zróżnicowany zgodnie z ogólnymi zasadami ustalonymi w art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, uwzględniając w odpowiednim stopniu wymaganie społecznej i ekonomicznej spójności; odtąd poziom wsparcia powinien być zróżnicowany podobnie jak między obszarami Celu 1 i Celu 2 oraz innymi obszarami; poziomy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są najwyższymi poziomami pomocy wspólnotowej.
(49) Oprócz programów rozwoju rolnictwa Komisja powinna mieć możliwość zlecania przeprowadzania badań na temat rozwoju rolnictwa ze swojej własnej inicjatywy, bez względu na inicjatywę rozwoju rolnictwa przewidzianą w art. 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
(50) Powinny zostać ustalone właściwe zasady kontrolowania i oceny wsparcia rozwoju rolnictwa przy użyciu jasno zdefiniowanych wskaźników uzgodnionych i przyjętych przed rozpoczęciem wdrażania programu.
(51) Działania na rzecz rozwoju rolnictwa powinny być uprawnione do wsparcia ze strony Państwa Członkowskiego bez żadnego współfinansowania wspólnotowego; w obliczu znacznego wpływu gospodarczego takiej pomocy oraz w celu zapewnienia spójności ze środkami uprawnionymi do wsparcia wspólnotowego, a także dla uproszczenia procedur, powinny zostać ustalone szczegółowe zasady pomocy państwowej.
(52) Powinna istnieć możliwość przyjęcia zasad przejściowych w celu ułatwienia przejścia od istniejących systemów wsparcia do nowych systemów wsparcia rozwoju rolnictwa.
(53) Nowy system wsparcia przewidziany w niniejszym rozporządzeniu zastępuje istniejące systemy wsparcia, które zatem powinny zostać uchylone; w konsekwencji trzeba też będzie uchylić odstępstwa dotyczące obecnych systemów wsparcia dla regionów peryferyjnych oraz wysp Morza Egejskiego; nowe przepisy wprowadzające odpowiednią elastyczność, dostosowanie i odstępstwa, w celu uwzględnienia szczególnych potrzeb tych regionów, zostaną ustalone, gdy działania na rzecz rozwoju rolnictwa zostaną objęte programem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
ZAKRES I CELE
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie określa ramy wsparcia wspólnotowego dla trwałego rozwoju rolnictwa.
2.
Działania na rzecz rozwoju rolnictwa będą towarzyszyć innym instrumentom wspólnej polityki rolnej oraz je uzupełniać i mieć przez to udział w osiąganiu celów zapisanych w art. 33 Traktatu.
3.
Działania na rzecz rozwoju rolnictwa:
- są zintegrowane z działaniami promującymi rozwój i dostosowanie strukturalne regionów opóźnionych w rozwoju (Cel 1), oraz
- towarzyszą działaniom wspierającym gospodarcze i społeczne przekształcenie obszarów stojących w obliczu trudności strukturalnych (Cel 2)
w danych regionach, uwzględniając szczególne cele wsparcia wspólnotowego zgodnie z celami ustanowionymi w art. 158 i 160 Traktatu oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999 i zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich, związane z działalnością gospodarki rolnej i jej przekształceniem, może dotyczyć:
- poprawy struktur gospodarstw rolnych i struktur służących przetwarzaniu i wprowadzaniu do obrotu produktów rolnych,
- przekształcenia i reorientacji potencjału produkcji rolniczej, wprowadzenia nowych technologii i poprawy jakości produktów,
- zachęcania do prowadzenia produkcji innej niż produkcja żywności,
- trwałego rozwoju lasów,
- zróżnicowania działalności w celu wprowadzenia uzupełniających bądź alternatywnych form działalności,
- utrzymania i wzmocnienia żywych struktur społecznych na obszarach wiejskich,
- rozwoju działalności gospodarczej, utrzymania i tworzenia miejsc pracy w celu zapewnienia lepszego wykorzystania istniejącego potencjału,
- poprawy warunków pracy i życia,
- utrzymania i promocji niskonakładowych systemów gospodarki rolnej,
- zachowania i promocji wysokiej wartości przyrody oraz zrównoważonego rolnictwa respektującego wymagania w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego,
- zlikwidowania nierówności i promocji równych szans dla kobiet i mężczyzn, w szczególności poprzez wspieranie projektów zainicjowanych i wdrażanych przez kobiety.
Artykuł 3
Wsparcie jest udzielane działaniom na rzecz rozwoju rolnictwa, które zostały zdefiniowane w tytule II na warunkach w nim określonych.
TYTUŁ II
DZIAŁANIA NA RZECZ ROZWOJU ROLNICTWA
ROZDZIAŁ I
INWESTOWANIE W GOSPODARSTWA ROLNE
Artykuł 4
Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych służy wzrostowi dochodów z rolnictwa oraz poprawie warunków życia, pracy i produkcji.
Takie inwestycje służą realizacji co najmniej jednego z następujących celów:
- zmniejszenie kosztów produkcji,
- poprawa i przebazowanie produkcji,
- poprawa jakości,
- zachowanie i poprawa środowiska naturalnego, warunków higienicznych oraz warunków utrzymania zwierząt,
- wspieranie zróżnicowania działalności gospodarstwach rolnych.
Artykuł 5
Wsparcie inwestycji jest udzielane gospodarstwom rolnym:
- których rentowność można wykazać,
- które spełniają minimalne normy dotyczące środowiska, higieny i warunków utrzymania zwierząt, oraz
- kiedy rolnik posiada odpowiednią wiedzę i umiejętności zawodowe.
Artykuł 6
Wsparcie nie jest udzielane inwestycjom, które mają za cel wzrost produkcji, dla której nie można znaleźć żadnego normalnego rynku zbytu.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie ustalają całkowitą sumę inwestycji kwalifikujących się do wsparcia.
Całkowita kwota wsparcia, wyrażona w procentach wielkości kwalifikującej się inwestycji, jest ograniczona do maksymalnie 40 % lub 50 % na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania.
Jeśli inwestycje podejmowane są przez młodych rolników, określonych w rozdziale II, to wówczas wielkość wsparcia może osiągnąć najwyżej 45 % lub 55 % na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania.
ROZDZIAŁ II
PODEJMOWANIE DZIAŁALNOŚCI PRZEZ MŁODYCH ROLNIKÓW
Artykuł 8
1.
Pomoc młodym rolnikom w celu ułatwienia im podejmowania działalności w rolnictwie będzie przyznawana pod następującymi warunkami:
- rolnik ma mniej niż 40 lat,
- rolnik posiada odpowiednią wiedzę i umiejętności zawodowe,
- rolnik rozpoczyna prowadzenie gospodarstwa rolnego po raz pierwszy,
- w zakresie gospodarstwa:
i) można wykazać jego rentowność; oraz
ii) spełnione są minimalne normy dotyczące środowiska, higieny i warunków utrzymania zwierząt,
oraz
- rolnik ten jest kierownikiem gospodarstwa.
Szczególne warunki mogą zostać zastosowane w sytuacji, gdy młody rolnik nie jest wyłącznym kierownikiem gospodarstwa.
Warunki te muszą być jednak równoważne z tymi, które musi spełnić młody rolnik, który zaczyna prowadzić gospodarstwo i jest jego wyłącznym kierownikiem.
2.
Ustanowienie pomocy może obejmować:
- jednorazową premię do wysokości nie wyższej niż określona w Załączniku,
- dotację na spłatę pożyczki zaciągniętej w celu pokrycia kosztów, które pojawiły się w związku z rozpoczęciem prowadzenia gospodarstwa; skapitalizowana wartość dotacji na spłatę oprocentowania nie może przekraczać wartości premii.
ROZDZIAŁ III
SZKOLENIE
Artykuł 9
Wsparcie kształcenia zawodowego przyczynia się do zwiększenia wiedzy i umiejętności zawodowych rolników i innych osób zaangażowanych w działalność rolną lub leśną oraz ich przekwalifikowania.
Szkolenia są szczególnie nastawione na:
- przygotowanie rolników do jakościowej reorientacji produkcji, stosowania praktyk produkcji zgodnych z zasadami utrzymania i poprawy stanu krajobrazu, ochrony środowiska naturalnego, normami higieny i warunkami utrzymania zwierząt, a także do nabycia umiejętności potrzebnych im do zarządzania rentownym gospodarstwem, oraz
- przygotowanie właścicieli lasów i inne osoby zaangażowane w działalność leśną do stosowania praktyk zarządzania lasem, służących poprawie funkcji gospodarczych, ekologicznych i społecznych lasów.
ROZDZIAŁ IV
WCZEŚNIEJSZE EMERYTURY
Artykuł 10
1.
Wsparcie przechodzenia na wcześniejszą emeryturę w gospodarce rolnej przyczynia się do realizacji następujących celów:
- zapewnienia dochodu starszym rolnikom, którzy decydują się na zaprzestanie gospodarowania,
- zachęcenia do zastępowania takich starszych rolników przez rolników, którzy mogą poprawić, w miarę potrzeb, rentowność pozostawionych im gospodarstw rolnych,
- wydzielenia użytków rolnych dla produkcji nierolniczej, tam gdzie gospodarka rolna przy zachowaniu rentowności nie jest możliwa.
2.
Wsparcie przechodzenia na wcześniejszą emeryturę może obejmować również działania służące zapewnieniu dochodu pracownikom rolnym.
Artykuł 11
1.
Osoba przekazująca gospodarstwo:
- zaprzestaje całkowicie prowadzenia komercyjnej gospodarki rolnej; może ona jednak kontynuować niekomercyjną gospodarkę rolną i utrzymać użytkowanie budynków,
- ma nie mniej niż 55 lat, ale nie osiągnęła jeszcze normalnego wieku emerytalnego w momencie przekazywania gospodarstwa, oraz
- prowadziła gospodarstwo rolne przez 10 lat poprzedzających przekazanie gospodarstwa.
2.
Przejmujący gospodarstwo:
- zastępuje przekazującego gospodarstwo i staje się kierownikiem tego gospodarstwa lub przejmuje całość lub część przekazywanego gruntu.
Rentowność przekazywanego gospodarstwa musi ulec poprawie w czasie i zgodnie z warunkami, które zostaną określone, uwzględniając w szczególności wiedzę i umiejętności zawodowe przejmującego gospodarstwo, wielkość areałów, ilość pracy lub dochód, zależnie od regionu i rodzaju produkcji,
- posiada odpowiednią wiedzę i umiejętności zawodowe, oraz
- podejmuje się prowadzić działalność rolniczą w gospodarstwie przez co najmniej 5 lat.
3.
Robotnik rolny:
- zaprzestaje całkowicie pracy na roli,
- ma nie mniej niż 55 lat, ale nie jest jeszcze w normalnym wieku emerytalnym,
- poświęcił co najmniej połowę swego czasu pracy w ciągu poprzednich pięciu lat na pomoc rodzinie w prowadzeniu gospodarstwa lub na pracę jako robotnik rolny,
- pracował w gospodarstwie rolnym osoby przekazującej gospodarstwo przez okres równoważny co najmniej dwóm latom pracy w pełnym wymiarze czasu, w ciągu ostatnich czterech lat poprzedzających przejście na wcześniejszą emeryturę osoby przekazującej gospodarstwo, oraz
- objęty jest systemem zabezpieczenia społecznego.
4.
Przejmujący gospodarstwo, który nie jest rolnikiem, może być dowolną osobą lub organem, który przejmie całość lub część ziemi i będzie ją użytkował do celów nierolniczych, takich jak leśnictwo, tworzenie rezerwatów ekologicznych w sposób zgodny z zasadami ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego terenów wiejskich.
5.
Warunki określone w niniejszym artykule mają zastosowanie przez okres, w którym osoba przekazująca gospodarstwo otrzymuje wsparcie w postaci wcześniejszej emerytury.
Artykuł 12
1.
Najwyższe kwoty wsparcia ze strony Wspólnoty zostały ustanowione w Załączniku.
2.
Okres udzielania wsparcia w przejściu na wcześniejszą emeryturę nie przekracza 15 lat dla osoby przekazującej gospodarstwo i 10 lat dla robotnika rolnego.
Wsparcie takie jest udzielane osobom, które przekazały gospodarstwo rolne nie dłużej niż do ukończenia przez nie 75 lat i robotnikom rolnym nie dłużej niż do osiągnięcia przez nich normalnego wieku emerytalnego.
W przypadku gdy osoba, która przekazała gospodarstwo rolne, otrzymuje od Państwa Członkowskiego normalną emeryturę, wsparcie w postaci wcześniejszej emerytury zostaje przyznane jako dodatek, uwzględniwszy wysokość krajowej emerytury w tym państwie.
ROZDZIAŁ V
OBSZARY O MNIEJ KORZYSTNYCH WARUNKACH GOSPODAROWANIA I OBSZARY Z OGRANICZENIAMI EKOLOGICZNYMI
Artykuł 13
Wsparcie dla obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania i obszarów z ograniczeniami ekologicznymi będzie przyczyniać się do realizacji następujących celów.
a) Rekompensata dla obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania z przyczyn naturalnych:
- w celu zapewnienia korzystania z użytków rolnych i przyczynienia się przez to do utrzymania aktywnej gminy wiejskiej,
- w celu utrzymania terenów wiejskich,
- w celu utrzymania i wspierania systemów gospodarki rolnej, która w szczególności uwzględnia wymagania związane z ochroną środowiska.
b) Rekompensata dla obszarów podlegających ograniczeniom ekologicznym:
- w celu zapewnienia prowadzenia gospodarstwa rolnego w sposób uwzględniający wymagania w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego na obszarach z ograniczeniami ekologicznymi.
Artykuł 14
1.
Rolnicy na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania mogą uzyskać wsparcie w postaci dodatków wyrównawczych.
2.
Dodatki wyrównawcze są przyznawane na każdy hektar gruntów użytkowanych rolniczo przez rolników, którzy:
- prowadzą działalność rolniczą na minimalnym areale, który zostanie określony,
- podejmują się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego, oraz
- stosują dobrą praktykę gospodarki rolnej, zgodną z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności poprzez zrównoważoną gospodarkę rolną.
3.
Tam gdzie w zastosowaniu odpowiednich przepisów dyrektywy Rady 96/23/WE [17] zostaną wykryte w zwierzętach ze stada bydła należącego do producenta pozostałości substancji zakazanych przez dyrektywę 96/22/WE [18] lub pozostałości substancji, które ta dyrektywa dopuszcza, ale zastosowanych w sposób nieuprawniony, lub tam gdzie substancja lub produkt niedozwolone przez dyrektywę 96/22/WE lub też dozwolone przez tę dyrektywę, ale przechowywane w sposób nieuprawniony, zostaną znalezione w dowolnej formie w gospodarstwie producenta, wówczas producent nie otrzymuje dodatków wyrównawczych przez jeden rok kalendarzowy od momentu wykrycia substancji określonych powyżej.
W przypadku powtarzającego się naruszenia tych zasad rolnik może nie otrzymywać dodatków przez okres do pięciu lat od momentu, w którym zostało wykryte powtórne naruszenie, długość tego okresu jest uzależniona od tego, jak poważne jest to naruszenie.
W przypadku utrudnień ze strony właściciela zwierząt lub ich zarządcy podczas dokonywania inspekcji i pobierania próbek niezbędnych dla realizacji krajowych planów monitorowania pozostałości różnych substancji, a także podczas wykonywania kontroli zgodnie z dyrektywą 96/23/WE, stosuje się kary przewidziane w pierwszym akapicie.
Artykuł 15
1.
Dodatki wyrównawcze ustala się na poziomie, który:
- jest wystarczający dla skutecznego kompensowania istniejących utrudnień, oraz
- nie prowadzi do nadmiernej kompensacji.
2.
Dodatki wyrównawcze są należycie zróżnicowane, uwzględniając:
- sytuację i cele rozwoju poszczególnych regionów,
- dotkliwość każdej trwałej naturalnej przeszkody utrudniającej prowadzenie gospodarstwa rolnego,
- poszczególne problemy środowiskowe, które należy rozwiązać,
- rodzaj produkcji oraz, w miarę potrzeb, strukturę ekonomiczną gospodarstwa.
3.
Dodatki wyrównawcze zostają ustalone na poziomie między najwyższymi i najniższymi kwotami, które są przedstawione w Załączniku.
Dodatki wyrównawcze wyższe niż najwyższa kwota mogą być przyznane pod warunkiem, że średnia kwota wszystkich dodatków wyrównawczych przyznanych na poziomie programowania nie przekracza kwoty najwyższej.
Państwo Członkowskie może przedstawić łącznie kilka programów regionalnych w celu wyliczenia średniej kwoty.
Artykuł 16
1.
Płatności w celu zrekompensowania poniesionych kosztów lub utraconych dochodów mogą zostać przyznane rolnikom, którzy podlegają ograniczeniom przy prowadzeniu działalności rolnej na obszarach, na których istnieją ograniczenia ekologiczne w wyniku wprowadzenia ograniczeń na użytki rolne na podstawie wspólnotowych przepisów ochrony środowiska naturalnego, jeśli i w takim zakresie, w jakim płatności są niezbędne dla rozwiązania specyficznych problemów wynikających z powodu stosowania tych przepisów.
2.
Płatności ustala się na poziomie, który zapobiegnie nadmiernej kompensacji; jest to szczególnie istotne w przypadku płatności na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania.
3.
Maksymalne kwoty wsparcia wspólnotowego są ustanowione w Załączniku.
Artykuł 17
Obszary o mniej korzystnych warunkach gospodarowania to:
- tereny górskie (art. 18),
- inne obszary o mniej korzystnych warunkach gospodarowania (art. 19), oraz
- obszary podlegające specyficznym utrudnieniom (art. 20).
Artykuł 18
1.
Tereny górskie to takie, które charakteryzują się znacznymi ograniczeniami możliwości użytkowania ziemi i znacznym wzrostem kosztów pracy w związku z:
- istnieniem, z powodu wysokości, trudnych warunków klimatycznych, co skutkuje skróceniem okresu wegetacji,
- występowaniem, na niższych wysokościach, stromych pochyłości obejmujących większą część terenów uprawnych, uniemożliwiających użytkowanie normalnych maszyn lub wymagających bardzo drogiego specjalistycznego sprzętu, lub
- kombinacją dwóch powyższych czynników, gdzie każdy z tych czynników osobno jest mniej uciążliwy, ale istnienie obu równocześnie powoduje zwiększenie utrudnień.
2.
Obszary na północ od 62 równoleżnika i niektóre obszary sąsiadujące będą traktowane w taki sam sposób jak obszary górskie.
Artykuł 19
Obszary o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, którym grozi zaprzestanie użytkowania ziemi i gdzie konieczna jest ochrona terenów wiejskich, obejmą obszary rolnicze, które są jednorodne z punktu widzenia naturalnych warunków uprawy i których dotyczą wszystkie poniższe charakterystyki:
- obecność terenów o małej produktywności, trudnych w uprawie i z ograniczonym potencjałem produkcyjnym, który nie może być zwiększony, chyba że przy poniesieniu nadmiernych kosztów i które są odpowiednie przede wszystkim dla ekstensywnej hodowli zwierząt gospodarskich,
- produkcja, która wynika z małej produktywności środowiska naturalnego, jest znacznie niższa od przeciętnej w odniesieniu do głównych dokonań gospodarczych w rolnictwie,
- niska lub zmniejszająca się populacja zależna od działalności rolniczej; przyspieszenie wyludnienia zagroziłoby zaś stabilności funkcjonowania tego terenu i ciągłości zaludnienia.
Artykuł 20
Obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania mogą obejmować też inne obszary, na których istnieją pewne specyficzne utrudnienia, a na których działalność rolnicza powinna być kontynuowana; w miarę potrzeb i z zastrzeżeniem niektórych warunków, w celu zachowania lub poprawy stanu środowiska, utrzymania terenów wiejskich, zachowania potencjału turystycznego tych obszarów lub w celu ochrony linii brzegowej.
Artykuł 21
Całkowita wielkość obszarów określonych w art. 16 i 20 nie może przekraczać 10 % obszaru danego Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ VI
AGROŚRODOWISKO
Artykuł 22
Wsparcie metod produkcji rolniczej zaprojektowanych w celu ochrony środowiska i utrzymania terenów wiejskich (agrośrodowisko) przyczynia się do osiągania celów polityki Wspólnoty w odniesieniu do rolnictwa i środowiska.
Wsparcie takie promuje:
- sposoby użytkowania użytków rolnych zgodnych z zasadami ochrony i poprawy jakości środowiska, krajobrazu i jego elementów, zasobów naturalnych, gleby i różnorodności genetycznej,
- przyjazną dla środowiska ekstensyfikację rolnictwa i nisko intensywne systemy wypasania,
- zachowanie środowisk rolnych o wysokiej wartości przyrodniczej, które są zagrożone,
- utrzymanie krajobrazu i cech historycznych użytków rolnych,
- stosowanie planowania środowiskowego w praktyce rolniczej.
Artykuł 23
1.
Wsparcie jest przyznawane rolnikom, którzy zobowiążą się do stosowania praktyk agrośrodowiskowych przez okres co najmniej pięciu lat.
W miarę potrzeby, dla szczególnych rodzajów zobowiązań, określany jest dłuższy okres, uwzględniający ich skutki środowiskowe.
2.
Zobowiązania agrośrodowiskowe obejmują więcej niż tylko stosowanie zwyczajnej dobrej praktyki rolniczej.
Zobowiązania agrośrodowiskowe zapewniają usługi, których nie wspierają inne środki, takie jak wsparcie rynkowe lub dodatki wyrównawcze.
Artykuł 24
1.
Wsparcie w zakresie zobowiązań agrośrodowiskowych przydziela się corocznie i obliczane jest na podstawie:
- utraconych dochodów,
- dodatkowych kosztów wynikających z tego zobowiązania, oraz
- potrzeby zapewnienia zachęty finansowej.
Koszt znacznych niedochodowych prac niezbędnych dla wypełnienia zobowiązań może być także uwzględniony przy obliczaniu poziomu corocznego wsparcia.
2.
Maksymalne kwoty wsparcia Wspólnoty na rok zawarte są w Załączniku.
Kwoty te wyliczane są w oparciu o powierzchnię gospodarstwa, do której stosuje się zobowiązanie agrośrodowiskowe.
ROZDZIAŁ VII
POPRAWA PRZETWARZANIA I WPROWADZENIA DO OBROTU PRODUKTÓW ROLNYCH
Artykuł 25
1.
Wsparcie dla inwestycji ułatwia poprawę i racjonalizację przetwarzania i wprowadzenia do obrotu produktów rolnych i przez to przyczynia się do wzrostu konkurencyjności i wartości dodanej tych produktów.
2.
Wsparcie to przyczyni się do realizacji co najmniej jednego z poniższych celów:
- zorientowanie produkcji zgodnie z przewidywalnymi trendami rynkowymi lub zachęcenie rozwinięcia nowych rynków zbytu na produkty rolne,
- poprawa lub racjonalizacja kanałów wprowadzających do obrotu lub procedur przetwórczych,
- poprawa przedstawienia i przygotowania produktów albo zachęcenie do lepszego wykorzystania lub zlikwidowania produktów ubocznych lub odpadów,
- zastosowanie nowych technologii,
- uprzywilejowanie innowacyjnych inwestycji,
- poprawa i monitorowanie jakości,
- poprawa i monitorowanie warunków zdrowotnych,
- ochrona środowiska.
Artykuł 26
1.
Wsparcie jest udzielane osobom ostatecznie odpowiedzialnym za finansowanie inwestycji w przedsiębiorstwach:
- których rentowność można wykazać, oraz
- które spełniają minimalne normy dotyczące środowiska, higieny i warunków utrzymania zwierząt.
2.
Inwestycja musi służyć poprawie sytuacji w sektorze podstawowej produkcji rolnej, którego to dotyczy.
Musi też gwarantować producentom takich podstawowych produktów odpowiedni udział w wynikających z niej korzyściach gospodarczych.
3.
Muszą zostać wykazane wystarczające dowody potwierdzające, że można znaleźć normalny rynek zbytu dla tych produktów.
Artykuł 27
1.
Inwestycja dotyczy przetwarzania i obrotu produktami objętymi załącznikiem I do Traktatu, z wyłączeniem produktów rybnych.
2.
Inwestycje odpowiadają kryteriom selekcji ustalającym priorytety i wskazującym, jakie rodzaje inwestycji nie są uprawnione do wsparcia.
Artykuł 28
1.
Następujące rodzaje inwestycji są wyłączone ze wsparcia:
- inwestycje na poziomie handlu detalicznego,
- inwestycje w zakresie przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów pochodzących z państw trzecich.
2.
Całkowita kwota wsparcia, wyrażona jako procent wartości kwalifikującej się inwestycji, jest ograniczona do maksymalnie:
a) 50 % w regionach objętych Celem 1;
b) 40 % w innych regionach.
ROZDZIAŁ VIII
LEŚNICTWO
Artykuł 29
1.
Wsparcie dla leśnictwa przyczynia się do utrzymania i rozwoju gospodarczych, ekologicznych i społecznych funkcji lasów na terenach wiejskich.
2.
Wsparcie takie promuje w szczególności jeden lub więcej z poniższych celów:
- zrównoważona gospodarka leśna oraz rozwój leśnictwa,
- utrzymanie i poprawa stanu zasobów leśnych,
- powiększenie powierzchni obszarów leśnych.
3.
Wsparcie takie udzielane jest tylko lasom i obszarom znajdującym się w posiadaniu właścicieli prywatnych, ich stowarzyszeń, gmin lub stowarzyszeń gmin.
Ograniczenie to nie ma zastosowania w odniesieniu do działań przewidzianych w art. 30 ust. 1, tiret szóste.
4.
Wsparcie takie przyczynia się do realizacji przedsięwzięć podejmowanych przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie na poziomie międzynarodowym.
Opiera się ono na programach leśnych na poziomie krajowym lub niższym lub na innych równoważnych narzędziach, które powinny uwzględniać zobowiązania podjęte na Konferencjach Ministerialnych w sprawie ochrony lasów w Europie.
5.
Działania proponowane na podstawie niniejszego rozporządzenia na obszarach zaklasyfikowanych jako obszary o wysokim lub średnim ryzyku pożarów leśnych na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2158/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie ochrony lasów wspólnotowych przed pożarami [19], muszą stosować się do planów ochrony lasów przedstawionych przez Państwa Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2158/92.
Artykuł 30
1.
Wsparcie dla leśnictwa dotyczy jednego lub więcej z poniższych działań:
- zalesienie terenu niekwalifikującego się na mocy art. 31, pod warunkiem że takie zalesienie jest dostosowane do lokalnych warunków, także środowiskowych,
- inwestycje w lasach mające na celu znaczne zwiększenie ich wartości gospodarczej, ekologicznej i społecznej,
- inwestycje w celu poprawienia i racjonalizacji zbiorów, przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów leśnych; inwestycje związane z użyciem drewna jako surowca będą ograniczone do prac poprzedzających przetwórstwo przemysłowe,
- promocja nowych rynków zbytu dla zastosowania i wprowadzenia do obrotu produktów leśnych,
- zakładanie stowarzyszeń właścicieli lasów w celu pomocy ich członkom w prowadzeniu zrównoważonej i efektywnej gospodarki leśnej,
- przywracanie potencjału produkcji leśnej, zniszczonej przez klęski żywiołowe i pożary oraz wprowadzanie właściwych instrumentów zapobiegawczych.
2.
Przepisy ustanowione w rozdziałach I i VII, z wyjątkiem art. 7 akapit drugi stosuje się odpowiednio do inwestycji.
Artykuł 31
1.
Udziela się wsparcia na zalesianie użytków rolnych, pod warunkiem że takie zalesienie będzie dostosowane do lokalnych warunków, w tym także środowiskowych.
Wsparcie takie, oprócz kosztów sadzenia, może obejmować:
- roczną dopłatę do hektara zalesionej ziemi dla pokrycia kosztów utrzymania, przez okres do pięciu lat,
- roczną dopłatę do hektara w celu pokrycia utraty dochodu wynikającego z zalesienia, przez okres do 20 lat dla rolników lub ich zrzeszeń, którzy uprawiali tę ziemię przed jej zalesieniem lub dla każdej innej osoby prawa prywatnego.
2.
Wsparcie dla zalesiania terenów rolniczych, podejmowanego przez władze publiczne, pokrywa jedynie koszty założenia.
3.
Wsparcie dla zalesiania terenów rolniczych nie jest przyznawane:
- rolnikom korzystającym ze wsparcia w postaci wcześniejszej emerytury,
- w odniesieniu do sadzenia choinek świątecznych.
W przypadku szybko rosnących gatunków hodowanych w krótkim okresie, wsparcie w celu zalesiania jest udzielane jedynie w odniesieniu do kosztów sadzenia drzewek.
4.
Najwyższa kwota wsparcia wspólnotowego na rok w postaci rocznej premii przyznawanej dla pokrycia utraty przychodu zawarta jest w Załączniku.
Artykuł 32
1.
W celu:
- utrzymania i poprawy stabilności ekologicznej lasów, tam gdzie rola ochronna i ekologiczna tych lasów stanowi interes publiczny i gdzie koszty działań na rzecz utrzymania i odnowy lasów przekraczają dochód z leśnictwa,
- utrzymania pasów przeciwpożarowych poprzez działania rolnicze,
płatności dla poszczególnych środków będą przyznawane beneficjentom, pod warunkiem że w sposób trwały zostaną zapewnione wartości ochronne i ekologiczne lasów, a działania, które mają zostać zrealizowane, zostaną przewidziane w umowie zawierającej także specyfikację kosztów.
2.
Płatności są ustalane między maksymalnymi i minimalnymi kwotami wyszczególnionymi w Załączniku, przy uwzględnieniu rzeczywistych kosztów działań, jak wcześniej zastrzeżono to w umowie.
ROZDZIAŁ IX
WSPIERANIE DOSTOSOWANIA I ROZWOJU OBSZARÓW WIEJSKICH
Artykuł 33
Wsparcie zostaje udzielone na środki, które odnoszą się do działalności rolniczej i jej przekształcania oraz do działalności wiejskiej, której nie dotyczą inne środki określone w niniejszym tytule.
Środki takie dotyczą:
- melioracji gruntów,
- reparcelacji,
- tworzenia usług związanych z obsługą i prowadzeniem gospodarstwa rolnego,
- wprowadzania do obrotu produktów rolnych dobrej jakości,
- podstawowych usług na rzecz gospodarki i ludności wiejskiej,
- odbudowy i rozwoju obszarów wiejskich oraz ochrony i zachowania dziedzictwa wsi,
- zróżnicowania działalności rolniczych i działalności zbliżonych do rolniczych w celu zapewnienia wielozawodowości lub dochodów alternatywnych,
- gospodarki zasobami wodnymi wsi,
- rozwoju i poprawy infrastruktury związanej z rozwojem rolnictwa,
- zachęcania do prowadzenia działalności związanej z turystką i rzemiosłem,
- ochrony środowiska w powiązaniu z rolnictwem, leśnictwem i zachowaniem krajobrazu, a także z poprawy warunków utrzymania zwierząt,
- przywrócenia rolniczego potencjału produkcyjnego zniszczonego klęskami żywiołowymi oraz wprowadzenia odpowiednich instrumentów zapobiegawczych,
- techniki finansowej.
ROZDZIAŁ X
PRZEPISY WYKONAWCZE
Artykuł 34
Szczegółowe zasady stosowania tego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 50 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Zasady te mogą w szczególności definiować:
- warunki wsparcia inwestycji w gospodarstwach rolnych (art. 4–7), uwzględniając konieczne ograniczenia wynikające z zastosowania art. 6.
- okres i warunki poprawiania rentowności gospodarstwa rolnego oraz warunki użytkowania i przekazywania ziemi w przypadku wcześniejszej emerytury (art. 11 ust. 2),
- warunki przyznawania i obliczania dodatków wyrównawczych dla obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, uwzględniając przypadek komunalnego użytkowania gruntów rolnych (art. 14 i 15) oraz wypłat rekompenscyjnych na obszarach podlegających ograniczeniom ekologicznym (art. 16),
- zasady regulujące przyznawanie zobowiązań agrośrodowiskowych (art. 23 i 24),
- kryteria selekcji dla inwestycji mających na celu poprawę przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych (art. 27 ust. 2),
- zasady regulujące działania dotyczące leśnictwa (rozdział VIII).
Zgodnie z tą samą procedurą Komisja może odstąpić, w stosunku do najbardziej odległych regionów, od przepisów art. 28 ust. 1 tiret drugie, pod warunkiem że przetwarzane produkty są przeznaczone na rynek w tym regionie.
TYTUŁ III
ZASADY OGÓLNE, PRZEPISY ADMINISTRACYJNE I FINANSOWE
ROZDZIAŁ I
ZASADY OGÓLNE
Podrozdział I
Wsparcie z EFOGR
Artykuł 35
1.
Wsparcie Wspólnoty dotyczące wcześniejszych emerytur (art. 10–12) obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania i obszarów podlegających ograniczeniom ekologicznym (art. 13–21), agrośrodowiska (art. 22–24) i zalesiania (art. 31), finansowane jest z EFOGR Sekcji Gwarancji w całej Wspólnocie.
2.
Wsparcie Wspólnoty dla innych działań na rzecz rozwoju rolnictwa finansowane jest przez EFOGR:
- Sekcję Orientacji na obszarach objętych Celem 1,
- Sekcję Gwarancji na obszarach nieobjętych Celem 1.
3.
Wsparcie dla działań określonych w art. 33 tiret siódme i dziewiąte jest finansowane przez EFOGR na obszarach zakwalifikowanych jako obszary Celu 1 i 2 oraz obszary przejściowe, o ile finansowanie ich nie jest zapewnione przez Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR).
Artykuł 36
1.
W odniesieniu do wsparcia na rzecz rozwoju rolnictwa działania określone w art. 35 ust. 2:
- na obszarach objętych Celem 1 rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 stosuje się jako uzupełnione szczegółowymi zasadami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu,
- na obszarach objętych Celem 2 rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 stosuje się jako uzupełnione szczegółowymi zasadami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.
2.
W odniesieniu do wsparcia działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich finansowanych przez EFOGR Sekcję Gwarancji stosuje się szczegółowe zasady rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 [20] i przepisy przyjęte przy jego wykonywaniu, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.
Podrozdział II
Zgodność i spójność
Artykuł 37
1.
Wsparcie na rzecz rozwoju obszarów wiejskich przyznawane jest jedynie dla działań zgodnych z prawem wspólnotowym.
2.
Działania takie są zgodne z innymi politykami wspólnotowymi i przedsięwzięciami realizowanymi w ramach tych polityk.
W szczególności żadne działanie, które podlega zakresowi niniejszego rozporządzenia, nie jest uprawnione do wsparcia z innych systemów wsparcia wspólnotowego, jeżeli jest to niezgodne z warunkami szczegółowymi zawartymi w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Zapewnia się spójność z innymi wdrażanymi działaniami w ramach innych instrumentów wspólnej polityki rolnej, w szczególności między środkami na rzecz rozwoju rolnictwa z jednej strony a działaniami wdrażanymi w ramach organizacji wspólnego rynku oraz przedsięwzięciami na rzecz poprawy jakości w rolnictwie oraz zdrowia z drugiej strony, jak również między różnymi przedsięwzięciami wspierającymi rozwój rolnictwa.
Zatem żadne wsparcie w ramach niniejszego rozporządzenia nie może być przyznane na rzecz:
- działań podlegających zakresowi systemu wsparcia w ramach organizacji wspólnego rynku, poza wyjątkami, uzasadnionymi kryteriami celu, które mogą być określone zgodnie z art. 50,
- działań wspierających projekty badawcze w celu promowania produktów rolnych lub zwalczania chorób zwierząt.
4.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić dalsze lub bardziej restrykcyjne warunki przyznawania wsparcia Wspólnoty na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, pod warunkiem jednak, że warunki te będą zgodne z celami i wymaganiami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 38
1.
Płatności nie mogą być dokonywane w odniesieniu do tego samego działania na mocy niniejszego rozporządzenia oraz innego systemu wsparcia wspólnotowego.
2.
Wsparcie kilku działań na mocy niniejszego rozporządzenia może być połączone jedynie pod warunkiem, że działania te są ze sobą spójne i zgodne.
Jeżeli jest to konieczne, poziom wsparcia zostaje odpowiednio dostosowany.
Artykuł 39
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędna kroki dla zapewnienia zgodności i spójności środków wspierających rozwój rolnictwa zgodnie z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozdziale.
2.
Plany rozwoju wsi przedłożone przez Państwa Członkowskie zawierają ocenę zgodności i spójności wsparcia przewidzianych działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich oraz wskazanie jakie działania zostały podjęte w celu zapewnienia zgodności i spójności.
3.
W miarę potrzeby wsparcie działań podlega przeglądowi w celu zapewnienia zgodności i spójności.
ROZDZIAŁ II
PRZYGOTOWYWANIE PROGRAMÓW
Artykuł 40
1.
Działania na rzecz rozwoju rolnictwa finansowane przez Sekcję Orientacji EFOGR stanowią część programów dla regionów Celu 1 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1260/1999.
2. Działania na rzecz rozwoju rolnictwa inne niż te określone w art. 35 ust. 1 mogą tworzyć część programów dla regionów Celu 2 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1260/1999
3.
Inne działania na rzecz rozwoju rolnictwa, które nie tworzą części programów zgodnie z ust. 1 i 2, stanowią przedmiot programów rozwoju rolnictwa zgodnie z art. 41–44.
4.
Odnośnie do właściwych działań na rzecz rozwoju rolnictwa Państwa Członkowskie mogą przekazać do zatwierdzenia ogólne przepisy ramowe, które tworzą część programów zgodnie z ust. 1–3, tak dalece, jak jest to właściwe w celu utrzymania jednolitych warunków.
Artykuł 41
1.
Plany rozwoju wsi są opracowane na poziomie geograficznym uznanym za najbardziej właściwy.
Plany są przygotowywane przez właściwe władze wyznaczone i przedkładane Komisji przez Państwo Członkowskie po skonsultowaniu ich z właściwymi władzami i organizacjami na właściwym szczeblu terytorialnym.
2.
Działania na rzecz wsparcia rozwoju rolnictwa, które mają być podejmowane na jednym obszarze, są zintegrowane, w każdym przypadku, gdy będzie możliwe, w jeden plan.
Tam gdzie potrzebne będzie ustanowienie kilku planów, wskazane są związki między działaniami zawartymi w tych planach, a także zapewniona zostanie ich zgodność i spójność.
Artykuł 42
Plany rozwoju wsi obejmują okres siedmiu lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r.
Artykuł 43
1.
Plany rozwoju wsi zawierają:
- opis ilościowy obecnej sytuacji, pokazujący różnice, luki i potencjał rozwoju, zmobilizowane środki finansowe oraz główne wyniki działalności realizowanych w poprzednim okresie programowania w odniesieniu do dostępnych wyników oceny,
- opis proponowanej strategii, jej cele ilościowe, wybrane priorytety rozwoju wsi oraz objęty obszar geograficzny,
- ocenę pokazującą oczekiwane skutki ekonomiczne, środowiskowe i społeczne, a także wpływ na zatrudnienie,
- ogólne, indykatywne zestawienie finansowe przedstawiające przewidywane środki finansowe krajowe lub wspólnotowe, odpowiadające każdemu priorytetowi rozwoju wsi, przedłożone w kontekście planu, oraz tam, gdzie plan obejmuje tereny rolnicze objęte Celem 2, wyszczególniającym kwoty indykatywne dla działań na rzecz rozwoju rolnictwa na tych obszarach z tytułu przepisów art. 33,
- opis środków rozważanych w celu wykonania planów, w szczególności systemów wsparcia, w tym punkty niezbędne dla oceny zasad konkurencji,
- w miarę potrzeb informację o potrzebach działań obejmujących badania, projekty pokazowe, szkolenia lub pomoc techniczną, odnoszących się do przygotowania, wdrażania lub dostosowania danych działań,
- wyznaczanie właściwych władz i odpowiedzialnych organów,
- przepisy w celu zapewnienia skutecznego i właściwego wykonania planów, w tym monitorowania i oceny; definicję wskaźników ilościowych oceny; ustalenia dotyczące kontroli, sankcji i odpowiednie upowszechnianie,
- wyniki konsultacji i wyznaczenia stowarzyszonych władz i organów, jak również partnerów społecznych i ekonomicznych na właściwych szczeblach.
2.
W swoich planach, Państwa Członkowskie:
- przygotują dla swoich terytoriów środki agrośrodowiskowe, zgodnie ze swoimi specyficznymi potrzebami,
- zapewnią istnienie koniecznej równowagi między różnymi działaniami na rzecz wspierania.
Artykuł 44
1.
Plany rozwoju wsi przedkładane są nie później niż sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Komisja ocenia zaproponowane plany, aby ustalić, czy są one zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
Na podstawie tych planów Komisja przyjmie programy rozwoju wsi zgodnie z procedurą określoną w art. 50 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 w ciągu sześciu miesięcy od przekazania planów.
ROZDZIAŁ III
DZIAŁANIA DODATKOWE ORAZ INICJATYWY WSPÓLNOTOWE
Artykuł 45
1. Na podstawie art. 21 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 50 ust. 2 tego rozporządzenia, może rozszerzyć zakres wsparcia z Sekcji Orientacji EFOGR poza ten przewidziany w art. 35 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, oraz zakres finansowania środków, uprawnionych na podstawie rozporządzeń Rady nr 1783/1999/WE [21], nr 1784/1999/WE [22] oraz nr 1263/1999/WE [23], mając na celu wykonanie wszystkich działań na rzecz rozwoju wsi w ramach inicjatywy wspólnotowej.
2.
Z inicjatywy Komisji, EFOGR Sekcja Gwarancji może sfinansować badania związane z programowaniem rozwoju wsi.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 46
1.
Wsparcie wspólnotowe na rzecz rozwoju obszarów wiejskich z Sekcji Gwarancji EFUGR stanowi przedmiot planowania finansowego i księgowości w ujęciu rocznym.
Planowanie finansowe stanowi część programowania rozwoju obszarów wiejskich (art. 40 ust. 3) lub programowania związanego z Celem 2.
2.
Komisja dokonuje wstępnego przydziału Państwom Członkowskim, w podziale rocznym i stosując kryteria celu, które uwzględniają szczegółową sytuację oraz potrzeby, a także wysiłki, które mają być podjęte, w szczególności na rzecz środowiska, tworzenia miejsc pracy i zachowania krajobrazu.
3.
Wstępny przydział jest dostosowany na podstawie rzeczywistych wydatków oraz zweryfikowanych prognoz wydatków przedkładanych przez Państwa Członkowskie, uwzględniając cele programu oraz uwzględnia także dostępne środki finansowe, a także będzie zgodny z intensywnością pomocy terenom wiejskim objętym Celem 2.
Artykuł 47
1.
Przepisy finansowe ustanowione w art. 31, 32 (z wyjątkiem ust. 1 akapit piąty tego artykułu), 34, 38 i 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 nie mają zastosowania do wsparcia działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich w odniesieniu do Celu 2.
Komisja podejmuje konieczne działania w celu zapewnienia skutecznego i spójnego wykonywania tych środków, które osiągają przynajmniej takie same normy, jak te ustanowione w przepisach określonych w pierwszym akapicie, w tym zasadę jednej władzy zarządzającej.
2.
W przypadku przedsięwzięć objętych programowaniem rozwoju rolnictwa Wspólnota uczestniczy w finansowaniu, w zastosowaniu zasad ustalonych w art. 29 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- wkład Wspólnoty nie przekracza 50 % całkowitych uprawnionych kosztów i, w zasadzie, jest równy przynajmniej 25 % uprawnionych wydatków publicznych na obszarach nie objętych Celem 1 i Celem 2,
- dla inwestycji dochodowych stosuje się wielkości zawarte w art. 29 ust. 4 lit. a) ppkt ii) oraz iii), a także lit. b) ppkt ii) oraz iii) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999. Gospodarstwa rolne i leśne oraz przedsiębiorstwa zaangażowane w przetwarzanie i wprowadzanie do obrotu produktów rolnych i leśnych są w tym zakresie przedsiębiorstwami w rozumieniu art. 29 ust. 4 lit. b) ppkt iii),
- wkład Wspólnoty w programowanie działań ustanowionych w art. 22–24 niniejszego rozporządzenia stanowi 75 % na obszarach objętych Celem 1 oraz 50 % na innych obszarach.
Do takich płatności stosuje się art. 32 ust. 1 akapit piąty rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
3.
Wypłaty pomocy finansowej z Sekcji Gwarancji EFOGR mogą mieć formę zaliczek na wdrażanie programów lub wypłat na pokrycie rzeczywiście poniesionych wydatków.
ROZDZIAŁ V
MONITOROWANIE I OCENA
Artykuł 48
1.
Komisja i Państwa Członkowskie zapewniają skuteczne monitorowanie wykonywania programów rozwoju wsi.
2.
Takie monitorowanie przeprowadzane jest poprzez wspólnie uzgodnione procedury.
Monitorowanie przeprowadzane jest przez odniesienie do szczególnych wskaźników rzeczowych i finansowych wcześniej uzgodnionych i ustalonych.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji roczne sprawozdania okresowe.
3.
W miarę potrzeb ustanawia się komitety monitorujące.
Artykuł 49
1.
Oszacowanie przedsięwzięć objętych programami rozwoju obszarów wiejskich jest wykonywane na podstawie zasad ustalonych w art. 40–43 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
2.
Sekcja Gwarancji EFOGR może, w ramach środków finansowych przeznaczonych na programy, uczestniczyć w finansowaniu oceniania rozwoju rolnictwa w Państwach Członkowskich.
Sekcja Gwarancji EFOGR może także z inicjatywy Komisji finansować oceny na poziomie wspólnotowym.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY WYKONAWCZE
Artykuł 50
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 50 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Zasady te mogą w szczególności określać szczegóły:
- przedstawiania planów rozwoju wsi (art. 41–44),
- przeglądu dokumentów programowania rozwoju wsi,
- planowania finansowego, w szczególności dla zapewnienia dyscypliny budżetowej (art. 46) i udziału w finansowaniu (art. 47 ust. 2),
- monitorowania i oceny (art. 48–49),
- sposobów zapewniania spójności między działaniami na rzecz rozwoju rolnictwa a działaniami wspierającymi wprowadzonymi przez organizacje rynku (art. 37).
TYTUŁ IV
POMOC PAŃSTWA
Artykuł 51
1.
Z zastrzeżeniem innych przepisów przewidzianych w niniejszym tytule, dla pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie na działania wspierające rozwój rolnictwa stosuje się art. 87–89 Traktatu.
Jednakże art. 87–89 Traktatu nie mają zastosowania do wkładów finansowych dostarczonych przez Państwa Członkowskie na działania objęte wsparciem wspólnotowym w zakresie art. 36 Traktatu, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
Pomoc dla inwestycji w gospodarstwach rolnych przekraczająca wielkości procentowe, określone w art. 7, jest zakazana.
Zakaz ten nie ma zastosowania do pomocy inwestycjom odnoszących się do:
- inwestycji podejmowanych w przeważającym stopniu w interesie publicznym, odnoszącym się do zachowania tradycyjnego krajobrazu ukształtowanego przez działalność rolniczą i leśną lub przeniesienia zabudowań gospodarskich,
- ochrony i poprawy stanu środowiska,
- poprawy warunków higieny w gospodarstwach hodowlanych oraz poprawy warunków utrzymania zwierząt.
3.
Pomoc państwowa przyznana rolnikom w celu zrekompensowania naturalnych utrudnień na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania zakazana jest, jeśli nie spełnia warunków ustanowionych w art. 14 i 15.
4.
Pomoc państwowa w celu wsparcia rolników, którzy podejmują zobowiązania agrośrodowiskowe niespełniające warunków ustanowionych w art. 22–24, jest zakazana.
Jednakże dodatkowa pomoc, przekraczająca najwyższe stawki ustalone zgodnie z art. 24 ust. 2, może być przyznana, jeśli jest to uzasadnione stosownie do ust. 1 niniejszego artykułu.
W odpowiednio uzasadnionych, wyjątkowych przypadkach, może być udzielone odstępstwo w odniesieniu do minimalnego czasu trwania tych zobowiązań, jak ustanowiono w art. 23 ust. 1.
Artykuł 52
W zakresie art. 36 Traktatu pomoc państwowa, która ma na celu dostarczenie dodatkowych środków finansowych na rzecz rozwoju rolnictwa, którym zostało przyznane wsparcie wspólnotowe, jest podawana do wiadomości przez Państwa Członkowskie i zatwierdzana przez Komisję zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, jako część programowania, określonego w art. 40.
Artykuł 88 ust. 3 zdanie pierwsze nie ma zastosowania do pomocy tak ogłoszonej.
TYTUŁ V
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 53
1. Jeżeli szczególne środki są konieczne w celu ułatwienia przejścia od obowiązującego systemu do systemu ustanowionego niniejszym rozporządzeniem, środki takie są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurami zawartymi w art. 50 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
2.
Środki takie są w szczególności przyjmowane w celu zintegrowania istniejących działań wsparcia wspólnotowego, przyjętych przez Komisję na okres kończący się po dniu 1 stycznia 2000 r. lub bez żadnego ograniczenia czasowego, w ramach wsparcia na rzecz rozwoju rolnictwa przewidzianego niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 54
1.
Artykuł 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [24] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1.
Rozporządzenie w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej stosuje się do rynku produktów określonych w art. 1 ust. 1 od daty wdrożenia zawartych tu przepisów.
2.
Pomoc określona w art. 8 jest przedmiotem częściowego finansowania przez Wspólnotę.
3.
Państwa Członkowskie wypłacają producentom pomoc określoną w art. 12 między dniem 16 października a dniem 31 grudnia roku gospodarczego, w odniesieniu do którego wystąpiono o pomoc.
4.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20, przyjmuje przepisy dla stosowania niniejszego artykułu."
2.
Artykuł 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [25] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Przez pięć kolejnych lat od daty uznania Państwa Członkowskie przyznają uznanym organizacjom producentów pomoc w celu zachęcenia ich tworzenia i wspierania w ich działalności administracyjnej.
2.
Pomoc taka:
- w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku stanowi odpowiednio 5 %, 5 %, 4 %, 3 % i 2 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu pod auspicjami organizacji producentów,
- nie przekracza rzeczywistych kosztów utworzenia i działalności administracyjnej danej organizacji,
- wypłacana jest w ratach rocznych przez najwyżej siedem kolejnych lat od daty uznania.
Wartość produkcji w każdym roku jest określana na podstawie:
- rocznej wielkości rzeczywistego wprowadzenia do obrotu,
- średniej uzyskanej przez producenta.
3.
Organizacje producentów wywodzące się z organizacji, których działalność jest już w dużym stopniu zgodna z warunkami stawianymi przez niniejsze rozporządzenie, są uprawnione do pomocy w ramach niniejszego artykułu tylko wówczas, jeśli powstały one z połączenia w celu bardziej skutecznego osiągania celów określonych w art. 5.
Jednakże w takim przypadku pomoc jest udzielona jedynie w odniesieniu do kosztów stworzenia organizacji (wydatki poniesione w związku z pracami przygotowawczymi i sporządzeniem podstawowego aktu założycielskiego i umowy spółki).
4.
Pomoc określona w niniejszym artykule zgłaszana jest Komisji w sprawozdaniu Państw Członkowskich na zakończenie każdego roku finansowego."
3.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [26] wprowadza się następujące zmiany:
a) artykuł 15 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
W tych regionach Wspólnoty, gdzie stopień zorganizowania producentów jest szczególnie niski, Państwa Członkowskie mogą być upoważnione, w przypadku właściwie umotywowanych wniosków, do wypłacenia organizacjom producentów krajowej pomocy finansowej równej połowie wkładu producentów.
Pomoc ta jest dodatkowa w stosunku do funduszu operacyjnego.
W przypadku Państw Członkowskich, w których organizacje producentów sprzedają mniej niż 15 % produkcji owoców i warzyw i których produkcja owoców i warzyw stanowi przynajmniej 15 % ich całkowitej produkcji rolnej, pomoc określona w akapicie pierwszym może być częściowo zwrócona przez Wspólnotę na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego;"
b) artykuł 52 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 52
1. Wydatki związane z wypłatą rekompensaty wycofanej przez Wspólnotę oraz z finansowaniem przez Wspólnotę funduszu operacyjnego, szczególnych działań określonych w art. 17 i art. 53, 54 i 55, oraz kontroli ekspertów Państw Członkowskich udostępnianych Komisji z zastosowaniem art. 40 ust. 1, uważa się za interwencję w stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 [27].
2. Wydatki związane z pomocą przyznaną przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 14 oraz z art. 15 ust. 6 akapit drugi uważa się za interwencję w celu ustabilizowania rynków rolnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1257/1999. Są one uprawnione do częściowego finansowania przez Wspólnotę.
3.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46, przyjmuje zasady stosowania ust. 2 niniejszego artykułu.
4.
Przepisy tytułu VI stosuje się bez uszczerbku dla wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz uchylającego dyrektywę 77/435/EWG [28]."
Artykuł 55
1.
Następujące rozporządzenia tracą moc:
- rozporządzenie (EWG) nr 4256/88,
- rozporządzenia (WE) nr 950/97, (WE) nr 951/97, (WE) nr 952/97 oraz rozporządzenie (EWG) nr 867/90,
- rozporządzenia (EWG) nr 2078/92, (EWG) nr 2079/92, (EWG) nr 2080/92,
- rozporządzenie (EWG) nr 1610/89.
2.
Niniejszym uchyla się następujące przepisy:
- art. 21 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 [29],
- art. 32 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92 [30],
- art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 [31],
- art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 [32].
3.
Rozporządzenia i przepisy uchylone w ust. 1 i 2 są nadal stosowane do działań zatwierdzonych przez Komisję w ramach tych rozporządzeń przed dniem 1 stycznia 2000 r.
4. Dyrektywy Rady i Komisji przyjmujące wykazy obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania lub zmieniające takie wykazy zgodnie z art. 21 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 950/97, pozostają w mocy, chyba że zostaną dalej zmienione w ramach programów.
Artykuł 56
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do wsparcia wspólnotowego od dnia 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99
z dnia 17 maja 1999 r.
w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [4],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Na podstawie rozporządzenia nr 25 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5] Rada ustanowiła Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zwany dalej "Funduszem", który stanowi część budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich; rozporządzenie to ustanowiło zasady, które powinny stosować się do finansowania wspólnej polityki rolnej.
(2) Na etapie jednolitego rynku i w świetle tego, że systemy cen są ujednolicone, a polityka rolna jest polityką wspólnotową, jej konsekwencje finansowe spadają na Wspólnotę; zgodnie z tą zasadą, jak stanowi art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 25, refundacje przy wywozie do państw trzecich, interwencja mająca na celu ustabilizowanie rynków rolnych, środki w zakresie rozwoju obszarów wiejskich, specjalne środki weterynaryjne ustanowione decyzją Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [6], środki przeznaczone do gromadzenia informacji na temat wspólnej polityki rolnej i niektóre działania oceniające powinny być finansowane z Sekcji Gwarancji Funduszu dla osiągnięcia celów określonych w art. 33 ust. 1 Traktatu.
(3) Sekcja Orientacji Funduszu powinna finansować wydatki na niektóre środki w zakresie rozwoju obszarów wiejskich w regionach, które pozostają opóźnione pod względem rozwoju, a także na wspólnotową inicjatywę w zakresie rozwoju obszarów wiejskich.
(4) Komisja odpowiada za zarządzanie Funduszem, a w ramach komitetu Funduszu jest zapewniona ścisła współpraca między Państwami Członkowskimi a Komisją.
(5) Odpowiedzialność za kontrolę wydatków Sekcji Gwarancji Funduszu spoczywa przede wszystkim na Państwach Członkowskich, które wyznaczają władze i organy uprawnione do realizacji wydatków; Państwa Członkowskie są obowiązane do wykonania tych zadań w sposób pełny i skuteczny; Komisja, odpowiadając za wykonanie budżetu Wspólnoty, ma obowiązek weryfikacji warunków realizacji płatności i kontroli; Komisja może finansować wyłącznie wydatki, w przypadku których warunki realizacji udzielają koniecznych gwarancji w zakresie zgodności z zasadami wspólnotowymi; w ramach zdecentralizowanego systemu zarządzania wydatkami wspólnotowymi sprawą o zasadniczym znaczeniu jest uprawnienie i umożliwienie Komisji, jako instytucji odpowiedzialnej za finansowanie, przeprowadzania wszelkich kontroli zarządzania wydatkami, jakie uzna ona za niezbędne, a także pełna i skuteczna przejrzystość i wzajemna pomoc między Państwami Członkowskimi a Komisją.
(6) Podczas rozliczania rachunków Komisja ma możliwość określenia w rozsądnym terminie sumy wydatków, jakie mają być zapisane do Sekcji Gwarancji w ogólnym rozliczeniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje wystarczająca gwarancja, że krajowe kontrole są odpowiednie i przejrzyste i że agencje płatnicze sprawdzają legalność i prawidłowość wniosków o płatność, które realizują; należy zatem umożliwić akredytację agencji płatniczych przez Państwa Członkowskie; w celu zapewnienia spójności standardów wymaganych do akredytacji w Państwach Członkowskich Komisja udziela wytycznych co do kryteriów, jakie należy zastosować; w tym celu należy przewidzieć, że tylko wydatki realizowane przez agencje płatnicze akredytowane przez Państwa Członkowskie powinny być finansowane; ponadto w celu zapewnienia przejrzystości kontroli krajowych, szczególnie w zakresie procedur dopuszczania, zatwierdzania i płatności, liczba władz i organów upoważnionych do wykonania tych zadań powinna, jeżeli to stosowne, być ograniczona z uwzględnieniem rozwiązań konstytucyjnych w każdym Państwie Członkowskim.
(7) Zdecentralizowane zarządzanie funduszami wspólnotowymi, szczególnie w następstwie reformy wspólnej polityki rolnej, prowadzi do wyznaczenia kilku agencji płatniczych; zatem w przypadkach, w których Państwo Członkowskie akredytuje więcej niż jedną agencję płatniczą, jest ono obowiązane wyznaczyć jeden organ kontaktowy w celu zapewnienia spójności zarządzania funduszami, umożliwienia łączności między Komisją a różnymi akredytowanymi agencjami płatniczymi oraz zapewnienia szybkiego dostępu do wymaganych przez Komisję informacji dotyczących działania wielu agencji płatniczych.
(8) Środki finansowe powinny być uruchamiane przez Państwa Członkowskie zgodnie z potrzebami agencji realizujących wydatki, podczas gdy Komisja wypłaca zaliczki w oparciu o zaksięgowanie wydatków dokonanych przez te agencje; w ramach środków w zakresie rozwoju obszarów wiejskich należy przewidzieć rzeczywiste wypłacanie zaliczek na wdrażanie programu; wypłaty tych zaliczek należy traktować zgodnie z mechanizmami finansowymi ustanowionymi dla zaliczek na podstawie wydatków dokonanych w okresie referencyjnym.
(9) Należy podjąć dwa rodzaje decyzji: jedną dotyczącą rozliczenia Sekcji Gwarancji Funduszu i drugą określającą konsekwencje, łącznie z korektą finansową, jakie należy wyciągnąć z wyników kontroli zgodności wydatków z zasadami wspólnotowymi.
(10) Kontrola zgodności i wypływające z niej decyzje o rozliczeniu nie będą już zatem związane z wykonaniem budżetu w danym roku budżetowym; należy określić maksymalny okres, do którego można zastosować konsekwencje wyciągane z kontroli zgodności; jednakże wieloletni charakter środków w zakresie rozwoju obszarów wiejskich nie pozwala na stosowanie takiego okresu maksymalnego.
(11) Należy podjąć środki zapobiegające wszelkim nieprawidłowościom i określające sposób postępowania wobec tych nieprawidłowości, a także zapewniające odzyskanie sum straconych w wyniku tych nieprawidłowości lub zaniedbań; należy określić odpowiedzialność finansową za te nieprawidłowości lub zaniedbania.
(12) Należy poddać wydatki wspólnotowe ścisłemu nadzorowi; poza nadzorem prowadzonym przez Państwa Członkowskie z ich własnej inicjatywy, który pozostaje zasadniczy, należy przewidzieć weryfikację dokonywaną przez urzędników Komisji, której w tym celu należy zapewnić prawo do korzystania z pomocy Państw Członkowskich.
(13) Technologia informatyczna powinna być wykorzystywana tak dalece, jak to możliwe w zakresie sporządzania informacji przesyłanych Komisji; podczas prowadzenia kontroli Komisja ma pełny dostęp do informacji o wydatkach zawartych w dokumentach i plikach elektronicznych.
(14) Zakres finansowania przez Wspólnotę powoduje konieczność regularnego informowania Parlamentu Europejskiego i Rady na drodze sprawozdań finansowych.
(15) W celu uproszczenia zarządzania finansami pożądane jest, aby zbliżyć okres finansowania Funduszu do roku budżetowego określonego w art. 272 ust. 1 Traktatu; przeprowadzenie tej operacji wymaga uzyskania jasnego obrazu środków finansowych pozostających do dyspozycji pod koniec danego roku budżetowego; dlatego należy przewidzieć odpowiednie uprawnienia dla Komisji w celu dostosowania okresu finansowego Funduszu w przypadkach, gdy pozostające do dyspozycji środki finansowe są wystarczające.
(16) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [7] zostało kilkakrotnie w zasadniczy sposób zmienione; obecnie, gdy wprowadzane są nowe zmiany do wspomnianego rozporządzenia, pożądana jest, w celu wyjaśnienia sytuacji, zmiana wspomnianych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (zwany dalej "Funduszem") stanowi część budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Obejmuje on dwie sekcje:
- Sekcję Gwarancji,
- Sekcję Orientacji.
2.
Sekcja Gwarancji finansuje:
a) refundacje przy wywozie do państw trzecich;
b) interwencję mającą na celu ustabilizowanie rynków rolnych;
c) środki w zakresie rozwoju obszarów wiejskich nieobjęte programami celu 1 z wyjątkiem wspólnotowej inicjatywy na rzecz rozwoju obszarów wiejskich;
d) finansowy wkład Wspólnoty do specjalnych środków weterynaryjnych, kontroli w dziedzinie weterynarii i programów zwalczania i monitorowania chorób zwierzęcych (środki weterynaryjne) oraz środków ochrony zdrowia roślin;
e) środki przeznaczone do udzielania informacji na temat wspólnej polityki rolnej i niektóre działania oceniające dotyczące środków finansowanych z Sekcji Gwarancji Funduszu.
3.
Sekcja Orientacji finansuje środki w zakresie rozwoju obszarów wiejskich, które nie są objęte ust. 2 lit. c).
4.
Wydatki odnoszące się do kosztów administracyjnych i kadrowych ponoszonych przez Państwa Członkowskie i przez otrzymujących pomoc z Funduszu nie są pokrywane przez Fundusz.
Artykuł 2
1.
Refundacje przy wywozie do państw trzecich przyznawane zgodnie z zasadami wspólnotowymi w ramach wspólnej organizacji rynków rolnych finansowane są na mocy art. 1 ust. 2 lit. a).
2.
Interwencja mająca na celu ustabilizowanie rynków rolnych, podejmowana zgodnie z zasadami wspólnotowymi w ramach wspólnej organizacji rynków rolnych, finansowana jest na mocy art. 1 ust. 2 lit. b).
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustala, w miarę konieczności, procedurę finansowania środków określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 3
1.
Środki w zakresie rozwoju obszarów wiejskich nieobjęte programami celu 1 podejmowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi finansowane są na mocy art. 1 ust. 2 lit. c).
2.
Środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin podejmowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi finansowane są na mocy art. 1 ust. 2 lit. d).
3.
Środki informacyjne i działania oceniające podejmowane zgodnie z zasadami Wspólnoty finansowane są na podstawie art. 1 ust. 2 lit. e).
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Artykuł 4
1.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji:
a) szczegółowe dane dotyczące władz lub organów, które akredytowało w celu realizacji wydatków określonych w art. 2 i 3, zwanych dalej "agencjami płatniczymi",
b) jeżeli akredytowało więcej niż jedną agencję płatniczą, szczegółowe dane dotyczące urzędu lub organu, którego zadaniem jest po pierwsze gromadzenie informacji do dostarczenia Komisji i ich przesłanie do Komisji, a po drugie promowanie zharmonizowanego stosowania zasad wspólnotowych, zwanego dalej "organem koordynującym".
2.
Agencje płatnicze są władzami i organami Państw Członkowskich, które w odniesieniu do płatności w dziedzinach, za które są odpowiedzialne, dają wystarczające gwarancje, że:
a) dopuszczalność wniosków i ich zgodność z zasadami wspólnotowymi są kontrolowane przed udzieleniem zezwolenia na płatność;
b) dokonane płatności są poprawnie i w pełni zarejestrowane w księgach rachunkowych; i
c) niezbędne dokumenty są przedłożone w terminie i w formie ustanowionej w zasadach wspólnotowych.
3.
Agencje płatnicze są obowiązane przechowywać dokumenty potwierdzające dokonane płatności i dokumenty dotyczące przeprowadzenia kontroli administracyjnych i fizycznych.
Jeśli odnośne dokumenty znajdują się w posiadaniu organów odpowiedzialnych za upoważnianie do realizacji wydatków, organy te są obowiązane przesyłać do agencji płatniczej raporty o liczbie przeprowadzonych kontroli, ich zakresie i środkach podjętych w świetle ich wyników.
4.
Tylko wydatki dokonane przez akredytowane agencje płatnicze mogą być przedmiotem finansowania przez Wspólnotę.
5.
Każde Państwo Członkowskie, uwzględniając swoje struktury konstytucyjne i instytucjonalne, ogranicza liczbę akredytowanych agencji płatniczych do minimum niezbędnego w celu realizacji wydatków określonych w art. 2 i 3 w zadowalających warunkach administracyjnych i rachunkowych.
6.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji następujące dane dotyczące agencji płatniczych:
a) ich nazwę i statut;
b) warunki kontroli administracyjnej, rachunkowej i wewnętrznej, na których dokonuje się płatności w odniesieniu do wdrażania zasad wspólnotowych w ramach wspólnej polityki rolnej;
c) akt akredytacji.
Komisja jest niezwłocznie informowana o wszelkich zmianach w tych danych.
7.
Jeżeli jeden lub więcej warunków akredytacji nie jest spełniony lub przestaje być spełniony przez akredytowaną agencję płatniczą, akredytacja zostaje wycofana, chyba że agencja płatnicza dokona niezbędnego dostosowania w terminie, który wyznacza się w zależności od wagi problemu.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia o tym Komisję.
8.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Artykuł 5
1.
Środki finansowe wymagane do pokrycia wydatków określonych w art. 2 i 3 są udostępnianie Państwom Członkowskim przez Komisję w drodze zaliczki na podstawie wydatków dokonanych w okresie referencyjnym.
Wypłata zaliczki na wdrażanie programów w ramach środków w zakresie rozwoju obszarów wiejskich określonych w art. 3 ust. 1 może być przyznana przez Komisję na podstawie akceptacji danego programu i jest uważana za wydatek dokonany pierwszego dnia miesiąca następującego po decyzji o jej przyznaniu.
2.
Do czasu wypłaty zaliczek na podstawie dokonanych wydatków środki finansowe niezbędne do pokrycia tych wydatków są uruchamiane przez Państwo Członkowskie zgodnie z potrzebami agencji płatniczych akredytowanych przez nie.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji w regularnych odstępach czasu następujące informacje dotyczące akredytowanych agencji płatniczych i organów koordynujących, odnoszące się do transakcji finansowanych przez Sekcję Gwarancji Funduszu:
a) wykazy wydatków i szacunki potrzeb finansowych;
b) roczne sprawozdania finansowe wraz z informacjami wymaganymi do rozliczenia i aprobaty w stosunku do kompletności, dokładności i prawdziwości przekazanych ksiąg.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące aprobaty określonej w ust. 1 lit. b), przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Artykuł 7
1.
Komisja po konsultacji z Komitetem Funduszu podejmuje decyzje wymienione w ust. 2, 3 i 4.
2.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie comiesięcznych zaliczek na podstawie wydatków dokonanych przez akredytowane agencje płatnicze.
Wydatki za październik przypadają na październik, jeśli dokonuje się ich w dniach 1–15 października, i na listopad, jeśli dokonuje się ich w dniach 16–31 października.
Zaliczki są wypłacane Państwom Członkowskim nie później niż trzeciego dnia roboczego drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wydatków.
Dodatkowe zaliczki mogą być wypłacone, przy czym Komitet Funduszu jest o tym informowany podczas następnej konsultacji.
3.
Komisja rozlicza rachunki agencji płatniczych przed dniem 30 kwietnia roku następującego po danym roku budżetowym na podstawie informacji określonych w art. 6 ust. 1 lit. b).
Decyzja w sprawie rozliczenia rachunków dotyczy kompletności, dokładności i prawdziwości przedłożonych ksiąg rachunkowych.
Decyzja ta nie ma wpływu na podjęcie późniejszej decyzji na podstawie ust. 4.
4.
Komisja podejmuje decyzję o wykluczeniu wydatków z finansowania wspólnotowego określonego w art. 2 i 3, jeśli stwierdzi, że wydatki te nie zostały dokonane zgodnie z przepisami Wspólnoty.
Przed podjęciem decyzji o odmowie finansowania, wyniki kontroli przeprowadzonych przez Komisję i odpowiedzi zainteresowanego Państwa Członkowskiego są przedmiotem pisemnej notyfikacji, po której obydwie strony dołożą starań w celu osiągnięcia porozumienia co do działań, jakie należy podjąć.
W przypadku gdy porozumienie nie zostało osiągnięte, Państwo Członkowskie może zwrócić się o rozpoczęcie procedury mediacyjnej pomiędzy odpowiednimi stanowiskami w okresie czterech miesięcy; jej wyniki przedstawia się w sprawozdaniu wysyłanym do Komisji i rozpatrywanym przez nią przed podjęciem decyzji o odmowie finansowania.
Komisja dokonuje oszacowania kwot, które mają być wykluczone z uwzględnieniem w szczególności stwierdzonego stopnia niezgodności.
Komisja uwzględnia naturę i wagę naruszenia przepisów oraz stratę finansową poniesioną przez Wspólnotę.
Odmowa finansowania nie może dotyczyć:
a) wydatków określonych w art. 2, dokonanych wcześniej niż 24 miesiące przed pisemnym zawiadomieniem zainteresowanego Państwa Członkowskiego przez Komisję o wynikach kontroli;
b) wydatków na środki lub działania określone w art. 3, w stosunku do których ostateczna płatność została zrealizowana wcześniej niż 24 miesiące przed pisemnym zawiadomieniem zainteresowanego Państwa Członkowskiego przez Komisję o wynikach kontroli.
Jednakże piątego akapitu nie stosuje się do konsekwencji finansowych:
a) nieprawidłowości określonych w art. 8 ust. 2;
b) dotyczących pomocy krajowej lub wykroczeń, w stosunku do których zastosowano procedurę określoną w art. 88 i 226 Traktatu.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Zasady te dotyczą w szczególności postępowania w sprawie płatności zaliczek określonych w art. 5 ust. 1 akapit drugi zgodnie z ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu oraz procedurami decyzyjnymi określonymi we wspomnianych ust. 2, 3 i 4.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi prawa krajowego, podejmują środki niezbędne do:
a) upewnienia się, że transakcje finansowane przez Fundusz są rzeczywiście przeprowadzane i dokonywane w poprawny sposób;
b) zapobiegania nieprawidłowościom i postępowania z nimi;
c) odzyskiwania kwot straconych wskutek nieprawidłowości lub zaniedbań.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych w tym celu, w szczególności o stanie procedur administracyjnych i sądowych.
2.
W przypadku braku całkowitego odzyskania, skutki finansowe nieprawidłowości lub zaniedbań ponosi Wspólnota z wyjątkiem konsekwencji nieprawidłowości lub zaniedbań, które mogą obciążać władze administracyjne lub inne organy Państw Członkowskich.
Odzyskane sumy wypłacane są agencjom płatniczym i odejmowane przez nie od wydatków finansowanych przez Fundusz.
Odsetki od sum odzyskanych lub wpłaconych z opóźnieniem wpłaca się do Funduszu.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustala ogólne zasady w celu stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie udostępniają Komisji wszystkie informacje niezbędne do właściwego funkcjonowania Funduszu i podejmują wszelkie stosowne środki w celu ułatwienia nadzoru, który Komisja może uznać za konieczny do podjęcia w ramach zarządzania finansowaniem przez Wspólnotę, łącznie z kontrolami na miejscu.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, które zostały przyjęte w celu zastosowania aktów prawnych Wspólnoty dotyczących wspólnej polityki rolnej w taki stopniu, w jakim akty te mają konsekwencje finansowe dla Funduszu.
2.
Bez uszczerbku dla nadzoru przeprowadzanego przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi prawa krajowego, a także bez uszczerbku dla postanowień art. 248 Traktatu lub kontroli realizowanych na podstawie art. 279 lit. c) Traktatu upoważnieni przedstawiciele wyznaczeni przez Komisję do przeprowadzenia kontroli na miejscu winni mieć dostęp do ksiąg i wszystkich innych dokumentów związanych z wydatkami finansowanymi przez Fundusz, łącznie z informacjami sporządzonymi lub przechowywanymi w postaci elektronicznej.
Mogą oni w szczególności skontrolować:
a) czy praktyki administracyjne są zgodne z zasadami wspólnotowymi;
b) czy wymagane dokumenty towarzyszące istnieją i czy pokrywają się z transakcjami finansowanymi przez Fundusz;
c) warunki, w jakich są przeprowadzane i kontrolowane transakcje finansowane przez Fundusz.
Komisja przed przeprowadzeniem kontroli przekazuje właściwe zawiadomienie zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu lub Państwu Członkowskiemu, na którego terytorium kontrola ma się odbyć.
Urzędnicy zainteresowanego Państwa Członkowskiego mogą brać udział w kontroli.
Na wniosek Komisji i za zgodą Państwa Członkowskiego kontrole lub dochodzenia dotyczące transakcji określonych w niniejszym rozporządzeniu są prowadzone przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego.
Urzędnicy Komisji mogą również w nich uczestniczyć.
Aby weryfikacja była bardziej skuteczna, Komisja za zgodą zainteresowanych Państw Członkowskich może zorganizować udział władz administracyjnych tych państw w niektórych kontrolach lub dochodzeniach.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustala w miarę konieczności ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 10
Przed dniem 1 lipca każdego roku Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie finansowe w sprawie administrowania Funduszem podczas poprzedniego roku budżetowego i w szczególności na temat stanu jego zasobów finansowych oraz natury jego wydatków i warunków uzyskiwania finansowania wspólnotowego.
Artykuł 11
Komitet Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (zwany dalej "Komitetem Funduszu") wspiera Komisję w zarządzaniu Funduszem zgodnie z art. 12–15.
Artykuł 12
Komitet Funduszu składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
Każde Państwo Członkowskie jest reprezentowane w Komitecie Funduszu przez nie więcej niż pięciu urzędników.
Przewodniczącym Komitetu Funduszu jest przedstawiciel Komisji.
Artykuł 13
1.
W przypadku konieczności zastosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule sprawa zostaje przedłożona Komitetowi Funduszu przez przewodniczącego z jego inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które mają zostać przyjęte.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który jego przewodniczący może wyznaczyć w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada obowiązana jest przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja podejmuje środki, które stosuje się natychmiast.
b) Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią wydaną przez Komitet Funduszu, Komisja niezwłocznie informuje o nich Radę.
W tym przypadku:
- Komisja może opóźnić zastosowanie przyjętych przez nią środków na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od daty przekazania takiej informacji;
- Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w poprzednim tiret.
Artykuł 14
1.
Konsultacje z Komitetem Funduszu przeprowadza się:
a) w przypadkach kiedy takie konsultacje są przewidziane przepisami;
b) w celu oceny środków Funduszu, jakie mają być włączone do szacunków Komisji odnośnie do przyszłego roku budżetowego i, w razie konieczności, do dodatkowych szacunków;
c) w sprawie projektów sprawozdań do przedłożenia Radzie.
2.
Komitet Funduszu może zbadać jakąkolwiek inną sprawę przedłożoną mu przez jego przewodniczącego z jego inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Jest on regularnie informowany o działalności Funduszu.
Artykuł 15
Komitet Funduszu zwołuje przewodniczący.
Obsługę Sekretariatu Komitetu Funduszu zapewnia Komisja.
Komitet Funduszu ustala swój regulamin.
Artykuł 16
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 729/70 traci moc.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji określoną w Załączniku.
Artykuł 17
Artykuł 15 akapit trzeci i art. 40 decyzji 90/424/EWG skreśla się.
Artykuł 18
Środki niezbędne do ułatwienia przejścia od rozwiązań przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 729/70 do rozwiązań ustanowionych niniejszym rozporządzeniem przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Artykuł 19
Komisja może skreślić art. 7 ust. 2 akapit drugi, tiret pierwsze zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13, jeśli środki budżetowe przydzielone Sekcji Gwarancji Funduszu, które są dostępne na koniec danego roku budżetowego pozwoliłyby Funduszowi na finansowanie dodatkowych wydatków wynikających z tego skreślenia w tym roku budżetowym.
Jeśli Komisja korzysta z tego prawa, może zgodnie z tą samą procedurą odłożyć do dnia 1 listopada początkową datę tych płatności dla środków, których realizacja zaczyna się pomiędzy dniem 16 a 31 października włącznie.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1259/1999
z dnia 17 maja 1999 r.
ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 37;
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [5],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Należy ustalić pewne wspólne warunki dla płatności bezpośrednich w zakresie różnych programów wsparcia do dochodu w ramach wspólnej polityki rolnej.
(2) Płatności przewidywane w ramach wspólnotowych systemów wsparcia powinny być realizowane w całości na rzecz beneficjenta przez właściwe władze krajowe, z zastrzeżeniem ewentualnych redukcji wyraźnie przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
(3) Mając na względzie pełniejszą integrację problematyki ochrony środowiska z organizacjami wspólnego rynku, Państwa Członkowskie powinny przyjąć odpowiednie środki w zakresie ochrony środowiska dotyczące użytków rolnych i produkcji rolnej objętej płatnościami bezpośrednimi; Państwa Członkowskie decydują o konsekwencjach w przypadku nieprzestrzegania wymogów ochrony środowiska; Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do zmniejszania lub nawet zlikwidowania korzyści przypadających w ramach systemów wsparcia, jeśli te wymogi ochrony środowiska nie są przestrzegane; takie środki powinny zostać podjęte przez Państwa Członkowskie niezależnie od możliwości udzielania pomocy w zamian za opcjonalne zobowiązania agrośrodowiskowe.
(4) W celu ustabilizowania sytuacji w zakresie zatrudnienia w rolnictwie i uwzględnienia ogólnej sytuacji ekonomicznej gospodarstw oraz wsparcia Wspólnoty dla tych gospodarstw, a tym samym przyczynienia się do osiągnięcia godziwego poziomu życia społeczności wiejskiej, włączając w to wszystkie osoby zatrudnione w rolnictwie, Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do zmniejszenia płatności bezpośrednich dla rolników w przypadkach, gdy wielkość siły roboczej zatrudnionej w tych gospodarstwach nie osiąga ustalonego limitu i/lub gdy ogólny stan gospodarstw i/lub łączne kwoty płatności przekraczają limity, o których decydują Państwa Członkowskie; w celu utrzymania zwłaszcza wydajności rolnej, takie redukcje nie powinny jednak przekraczać 20 % łącznej kwoty płatności.
(5) Szczegółowe zasady zmniejszania płatności powinny zostać określone przez Państwa Członkowskie w oparciu o obiektywne kryteria; Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do wykorzystania środków finansowych uzyskanych w wyniku zmniejszenia płatności na niektóre dodatkowe środki w zakresie pomocy na rozwój obszarów wiejskich, przewidzianej w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie pomocy na rozwój obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [6].
(6) Wspólne systemy wsparcia należy przystosować do zmian na rynku, jeśli jest to konieczne, w krótkim okresie czasu; beneficjenci nie mogą zatem liczyć na niezmienne warunki wsparcia i muszą być przygotowani na ewentualny przegląd systemów w świetle zmian zachodzących na rynku.
(7) Systemy wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej zapewniają bezpośrednie wsparcie do dochodu, w szczególności w celu zapewnienia godziwego poziomu życia społeczności wiejskiej; ten cel jest ściśle związany z utrzymaniemobszarów wiejskich; aby uniknąć niewłaściwego przydziału funduszów wspólnotowych, nie należy przyznawać żadnych płatności wsparcia tym rolnikom, którzy, jak to zostało stwierdzone, sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, w celu osiągnięcia korzyści niezgodnych z celami systemów wsparcia.
(8) Ze względu na znaczący wpływ płatności bezpośrednich na sytuację budżetową oraz w celu lepszej oceny ich skutków systemy wspólnotowe muszą zostać poddane właściwej ocenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do płatności przyznawanych bezpośrednio rolnikom na podstawie systemów wsparcia w zakresie wspólnej polityki rolnej, które są finansowane w całości lub częściowo przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), z wyjątkiem tych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999.
Te systemy wsparcia są wyszczególnione w Załączniku.
Artykuł 2
Płatność w pełnej wysokości
Płatności na rzecz beneficjentów w ramach systemów wsparcia są realizowane w pełnej wysokości.
Artykuł 3
Wymogi ochrony środowiska
1.
Jeśli chodzi o działalność rolniczą, objętą zakresem niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie podejmują takie środki w zakresie ochrony środowiska, jakie uważają za właściwe, biorąc pod uwagę sytuację wykorzystywanych gruntów rolnych lub danej produkcji, i jakie odzwierciedlają potencjalny wpływ na środowisko.
Środki te mogą obejmować:
- wsparcie w zamian za zobowiązania agrośrodowiskowe,
- ogólne, obligatoryjne wymogi ochrony środowiska,
- szczególne wymogi ochrony środowiska, które warunkują przyznanie płatności bezpośrednich.
2.
Państwa Członkowskie decydują o karach, które są odpowiednie i proporcjonalne do powagi skutków ekologicznych w przypadku nieprzestrzegania wymogów ochrony środowiska określonych w ust. 1.
Mogą one ustalić redukcję lub, jeśli to właściwe, likwidację korzyści związanych z danymi systemami wsparcia w przypadku, gdy te wymogi ochrony środowiska nie są przestrzegane.
Artykuł 4
Różnicowanie
1.
Państwa Członkowskie mogą decydować o zmniejszeniu kwot płatności, które, z pominięciem niniejszego ustępu, są przyznawane rolnikom na dany rok kalendarzowy, gdy:
- siła robocza zatrudniona w ich gospodarstwach w trakcie danego roku kalendarzowego, wyrażona w rocznych jednostkach pracy, nie osiąga limitów określanych przez Państwa Członkowskie, i/lub
- ogólny stan ich gospodarstw w trakcie danego roku kalendarzowego, wyrażony w formie przeciętnej marży handlowej, odpowiadającej przeciętnej sytuacji danego regionu lub mniejszej jednostki geograficznej, przekracza limity, o których decydują Państwa Członkowskie, i/lub
- łączne kwoty płatności przyznanych w ramach systemów wsparcia w zależności od roku kalendarzowego przekraczają limity, o których decydują Państwa Członkowskie.
"Roczna jednostka pracy" oznacza przeciętny krajowy lub regionalny roczny czas pracy dorosłych robotników rolnych, zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin w trakcie całego roku kalendarzowego.
"Przeciętna marża handlowa" oznacza różnicę między przeciętną wartością produkcji i przeciętną kwotą niektórych szczególnych kosztów.
2.
Zmniejszenie wielkości wsparcia dla rolnika na dany rok kalendarzowy, wynikające z zastosowania środków określonych w ust. 1, nie może przekroczyć 20 % łącznej kwoty płatności, które, z pominięciem ust. 1, są przyznawane rolnikowi na dany rok kalendarzowy.
Artykuł 5
Przepisy wspólne
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki, o których mowa w art. 3 i 4, w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników i uniknąć zakłóceń rynku i konkurencji.
2.
Różnica między kwotami, które, z pominięciem art. 3 i art. 4, są wypłacane rolnikom w Państwach Członkowskich na dany rok kalendarzowy, i kwotami wyliczonymi przy zastosowaniu przepisów tych artykułów, zostanie udostępniona zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu w terminach ustalonych zgodnie z procedurą określoną w art. 11 jako dodatkowe wsparcie wspólnotowe dla środków podejmowanych na podstawie art. 10–12 (wcześniejsze emerytury), art. 13–21 (obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania i obszary ograniczonego gospodarowania za względu na ochronę środowiska), art. 22–24 (programy agrośrodowiskowe) i art. 31 (zalesianie) rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
Artykuł 6
Przegląd
Systemy wsparcia są stosowane z zastrzeżeniem możliwości dokonania ich przeglądu w każdej chwili, w zależności od zmian zachodzących na rynku.
Artykuł 7
Ograniczenia płatności
Niezależnie od jakichkolwiek szczególnych przepisów w indywidualnych systemach wsparcia nie zostaną przyznane żadne płatności beneficjentom, w wypadku których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, w celu osiągnięcia korzyści niezgodnych z celami systemów wsparcia.
Artykuł 8
Ocena
W celu określenia ich skuteczności płatności w ramach systemów wsparcia są przedmiotem oceny, mającej na celu oszacowanie ich wpływu w odniesieniu do celów, dla jakich zostały przyznane, oraz analizę ich wpływu na stosowne rynki.
Artykuł 9
Przekazywanie informacji Komisji
Państwa Członkowskie szczegółowo poinformują Komisję o podjętych środkach niezbędnych do wdrożenia niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "rolnik" oznacza indywidualnego producenta rolnego, osobę fizyczną lub prawną lub grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny przyznany tej grupie i jej członkom na mocy prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty;
b) "gospodarstwo" oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego;
c) płatności przyznane na dany rok kalendarzowy powinny zawierać płatności przyznane na inne okresy rozpoczynające się w danym roku kalendarzowym.
Artykuł 11
Szczegółowe zasady
Zgodnie z procedurą określoną w art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego system wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych [7], procedurą określoną w art. 43 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [8] lub, jeśli jest to właściwe, odpowiednich artykułów innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych, Komisja przyjmuje:
- jeżeli jest to właściwe, szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności łącznie ze środkami niezbędnymi do tego, abyuniknąć obchodzenia art. 3 i 4, jak również środkami dotyczącymi art. 7, - oraz
zmiany do Załącznika, które mogą okazać się konieczne biorąc pod uwagę kryteria ustalone w art. 1.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999
z dnia 21 czerwca 1999 r.
ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 161,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 158 Traktatu stanowi, że w celu umocnienia spójności gospodarczej i społecznej Wspólnota zmierza do zmniejszenia dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów oraz zacofania regionów mających najmniej korzystne warunki lub wysp, w tym obszarów wiejskich; przepis art. 159 przewiduje wspieranie tych działań za pośrednictwem funduszy strukturalnych, Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) oraz innych istniejących instrumentów finansowych.
(2) Artykuł 19 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r., w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi [5], wymaga od Rady, aby ponownie dokonała jego analizy na podstawie propozycji Komisji przed dniem 31 grudnia 1999 r.; w celu poprawy przejrzystości prawodawstwa wspólnotowego zaleca się umieszczenie wszystkich przepisów dotyczących funduszy strukturalnych w ramach jednego rozporządzenia oraz uchylenie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi [6].
(3) Zgodnie z art. 5 protokołu 6 w sprawie przepisów szczególnych dotyczących Celu 6 w ramach funduszy strukturalnych w Finlandii oraz Szwecji, dołączonego do Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii oraz Szwecji, postanowienia tego protokołu powinny zostać poddane ponownej analizie przed końcem 1999 r., równocześnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2052/88.
(4) W celu zwiększenia koncentracji i uproszczenia działań funduszy strukturalnych liczba celów priorytetowych powinna zostać zmniejszona w porównaniu z rozporządzeniem (EWG) nr 2052/88; cele te powinny zostać ponownie określone jako wspierające rozwój i dostosowanie strukturalne regionów opóźnionych w rozwoju, przekształcenia ekonomiczne i społeczne oraz zmianę profilu polityki społecznej na obszarach stojących w obliczu trudności strukturalnych oraz dostosowujące i modernizujące polityki i systemy edukacyjne, szkoleniowe i zatrudnienia.
(5) W swoich wysiłkach zmierzających do umocnienia spójności gospodarczej i społecznej Wspólnota także stara się wspierać harmonijny, zrównoważony i trwały rozwój działalności gospodarczej, wysoki poziom zatrudnienia, równość traktowania kobiet i mężczyzn oraz wysoki poziom ochrony i poprawy stanu środowiska; wysiłki te w szczególności powinny włączać w proces przygotowywania i realizacji działań funduszy strukturalnych wymogi ochrony środowiska naturalnego, a także powinny pomagać w eliminowaniu nierówności i wspieraniu równości mężczyzn i kobiet; działania funduszy mogą także przyczyniać się do zwalczania wszelkich form dyskryminacji na tle rasowym, etnicznym, niepełnosprawności lub wieku, w szczególności za pomocą oceny potrzeb, zachęt finansowych oraz poszerzonego partnerstwa.
(6) Rozwój kulturalny, jakość środowiska naturalnego i stworzonego przez człowieka, jakościowy i kulturowy wymiar życia, a także rozwój turystyki przyczyniają się do gospodarczego i społecznego wzrostu atrakcyjności regionów, o tyle, o ile zachęcają one do tworzenia zrównoważonego zatrudnienia.
(7) Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyczynia się przede wszystkim do osiągnięcia celu polegającego na wspieraniu rozwoju i dostosowania strukturalnego regionów opóźnionych w rozwoju oraz gospodarczego i społecznego przekształcenia obszarów stojących w obliczu trudności strukturalnych.
(8) Zadania Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) powinny być dostosowane w celu uwzględnienia i wykonania Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia.
(9) Strukturalne aspekty wspólnej polityki rybołówstwa zostały zintegrowane jako pełnoprawna polityka strukturalna zgodnie z zasadami regulującymi fundusze strukturalne od 1993 r.; wdrażanie poprzez Instrument Finansowy Orientacji Rybołówstwa (IFOR) w ramach funduszy strukturalnych powinno być kontynuowane; pomoc z IFOR w ramach Celu 1 stanowi część programowania tego Celu, natomiast pomoc poza Celem 1 jest przedmiotem pojedynczego programu w każdym zainteresowanym Państwie Członkowskim.
(10) Wspólnota podjęła reformę wspólnej polityki rolnej, która zawiera środki strukturalne i towarzyszące, służące rozwojowi obszarów wiejskich; w tym kontekście Sekcja Orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) powinna w dalszym ciągu przyczyniać się do osiągania celu priorytetowego polegającego na rozwoju i strukturalnym dostosowaniu regionów opóźnionych w rozwoju poprzez poprawę efektywności struktur produkcji, przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi i leśnymi oraz rozwijanie potencjału lokalnego na obszarach wiejskich; Sekcja Gwarancji EFOGR przyczynia się do osiągnięcia celu priorytetowego polegającego na gospodarczej i społecznej konwersji obszarów stojących w obliczu trudności strukturalnych, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [7].
(11) Szczególne zasady mające zastosowanie do każdego z funduszy mają zostać wymienione w decyzjach wykonawczych, przyjętych na podstawie art. 37, 148 i 162 Traktatu.
(12) Kryteria wyznaczania regionów i obszarów kwalifikujących się powinny zostać sprecyzowane; w tym celu właściwe jest, aby identyfikacja regionów i obszarów priorytetowych na poziomie Wspólnoty oparta była na wspólnym systemie klasyfikacji regionów, zwanym "Nomenklaturą Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NTS)", ustanowionym przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich we współpracy z krajowymi instytutami statystycznymi.
(13) Regiony opóźnione w rozwoju powinny być określone jako te, w których produkt krajowy brutto (PKB) na mieszkańca jest niższy od 75 % średniej wspólnotowej; dla zapewnienia efektywnej koncentracji pomocy, Komisja powinna ściśle stosować to kryterium, korzystając z obiektywnych danych statystycznych; regiony peryferyjne oraz obszary o bardzo niskiej gęstości zaludnienia objęte Celem 6, określonym w protokole 6 dołączonym do Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji na okres 1995-1999 r., również powinny zostać objęte Celem 1 na podstawie niniejszego rozporządzenia.
(14) Obszary przechodzące konwersję gospodarczą i społeczną powinny być określone jako te, które obejmują obszary przechodzące zmiany społeczno-gospodarcze w sektorze przemysłowym i usługowym, upadające obszary wiejskie, obszary miejskie znajdujące się w trudnej sytuacji oraz obszary zależne od rybołówstwa objęte kryzysem; pomoc ta jest właściwie skoncentrowana na najpoważniej dotkniętych obszarach Wspólnoty; obszary te powinny zostać wyznaczone przez Komisję, działającą w oparciu o propozycje Państw Członkowskich i w ścisłej współpracy z nimi.
(15) W celu zapewnienia wspólnotowego charakteru działania funduszy obszary przechodzące zmiany społeczno-gospodarcze w sektorze przemysłowym i upadające obszary wiejskie w możliwie najszerszym stopniu powinny zostać wyznaczone w oparciu o obiektywne wskaźniki, stosowane na poziomie Wspólnoty; ludność objęta przez ten cel priorytetowy, biorąc Wspólnotę jako całość, powinna objąć około 10 % ludności Wspólnoty w przypadku obszarów przemysłowych, 5 % w przypadku obszarów wiejskich, 2 % w przypadku obszarów miejskich i 1 % w przypadku obszarów rybołówstwa; dla zagwarantowania sprawiedliwego udziału każdego Państwa Członkowskiego w kompleksowych wysiłkach zmierzających do koncentracji, maksymalna możliwa redukcja populacji objętej Celem 2 w 2006 r., określonym w niniejszym rozporządzeniu, nie może przekraczać jednej trzeciej w porównaniu z populacją objętą Celem 2 i 5b w roku 1999, określonym w rozporządzeniu (EWG) nr 2052/88.
(16) W celu wydajnego programowania regiony opóźnione w rozwoju, których PKB na mieszkańca jest niższy od 75 % średniej Wspólnoty, powinny być takie same jak obszary wspomagane przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu, przy uwzględnieniu wszelkich szczególnych środków przyjętych na podstawie art. 299 ust. 2 Traktatu na korzyść regionów peryferyjnych (francuskie departamenty zamorskie, Azory, Madera, Wyspy Kanaryjskie); podobnie obszary przechodzące zmiany gospodarcze i społeczne powinny w dużym stopniu odpowiadać obszarom wspomaganym przez Państwa Członkowskie na podstawie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu; celem Wspólnoty jest wzrost spójności na zakończenie okresu 2000-2006 r. w odniesieniu do ich obecnej sytuacji poprzez odpowiednie wysiłki Państw Członkowskich.
(17) Cel dostosowania i modernizacji polityk i systemów edukacji, szkolenia i zatrudnienia stwarza warunki do pomocy finansowej w regionach i obszarach nieobjętych Celem 1; Cel 3 powinien także stanowić punkt odniesienia do zapewnienia spójności ze wszystkimi działaniami związanymi z zasobami ludzkimi w danym Państwie Członkowskim.
(18) Wsparcie Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) w ramach Celu 2 powinno przybierać formę regionalnych i lokalnych działań, odnoszących się do szczególnej sytuacji w każdym z obszarów objętych Celem 2 i koordynowanych z interwencjami innych funduszy strukturalnych; każdy wkład EFS w jednolity dokument programowy dla Celu 2 musi mieć wystarczającą wielkość, uzasadniającą jego osobne zarządzanie, dlatego nie powinien być niższy niż 5 % całkowitego wkładu funduszy strukturalnych.
(19) Regiony objęte celem priorytetowym w 1999 r., które już nie spełniają kryteriów kwalifikujących, powinny otrzymywać stopniowo malejące wsparcie przejściowe; wsparcie to w 2000 r. powinno być niższe niż w 1999 r.
(20) Powinny istnieć przepisy w sprawie alokacji poszczególnych części dostępnych zasobów; zasoby te powinny być rozdzielane corocznie i powinny być skoncentrowane w regionach opóźnionych w rozwoju, w tym również w regionach otrzymujących wsparcie przejściowe.
(21) Całkowite roczne wpływy Państwa Członkowskiego z funduszy strukturalnych na podstawie niniejszego rozporządzenia — włącznie z pomocą otrzymywaną z Funduszu Spójności — powinny być ograniczone w ramach ogólnego pułapu w zależności od krajowej zdolności absorpcji.
(22) Komisja w oparciu o właściwe, obiektywne kryteria powinna dokonywać indykatywnego podziału środków w ramach zobowiązań dla każdego celu priorytetowego; 4 % środków przydzielonych w ten sposób Państwu Członkowskiemu powinno być przydzielonych przez Komisję w połowie wyznaczonego okresu; w uznaniu szczególnych wysiłków dla procesu pokojowego w Irlandii Północnej, program PEACE powinien być kontynuowany do 2004 r.; dla szwedzkich regionów NUTS -II, nieobjętych wykazem, określonym w art. 3 ust. 2, i spełniających kryteria ustanowione w art. 2 protokołu 6 do Aktu Przystąpienia Austrii, Szwecji i Finlandii, powinien zostać ustanowiony specjalny program pomocowy na okres 2000-2006 r.
(23) 5,35 % przydziału wszystkich dostępnych zobowiązań powinno być przeznaczone na inicjatywy wspólnotowe, a 0,65 % na działania innowacyjne i pomoc techniczną.
(24) Przyznane środki dostępne dla funduszy strukturalnych powinny być do celów programowania indeksowane na podstawie stawki ryczałtowej, a jeśli zajdzie taka potrzeba, przed dniem 31 grudnia 2003 r. powinno być dokonane techniczne dostosowanie do tej indeksacji.
(25) Na podstawie głównych zasad reformy funduszy strukturalnych z 1988 r. należy kontynuować zarządzanie funduszami do 2006 r.; jednakże zebrane dowiadczenie wskazuje na potrzebę zmian, które uproszczą i uczynią te zasady bardziej przejrzystymi; w szczególności skuteczność powinna być uznana za zasadę fundamentalną.
(26) Jeżeli działania funduszy strukturalnych mają być skuteczne i przejrzyste, obowiązki Państw Członkowskich i Komisji powinny być precyzyjnie określone; obowiązki te powinny być wyszczególnione dla każdego etapu programowania, monitorowania, oceny i nadzoru; zgodnie z zasadą pomocniczości i zastrzeżeniem kompetencji Komisji, wykonywanie i monitorowanie pomocy powinno być przede wszystkim zadaniem Państw Członkowskich.
(27) Działania Wspólnoty powinny być komplementarne lub powinny stanowić wkład do działań Państw Członkowskich; w celu zagwarantowania znaczącej wartości dodanej należałoby wzmocnić partnerstwo; dotyczy to organów regionalnych i lokalnych, innych właściwych organów, w tym organów odpowiedzialnych za środowisko i wspieranie równości kobiet i mężczyzn, partnerów gospodarczych i społecznych oraz innych właściwych organów; w proces przygotowania, monitorowania i oceny pomocy zostaną włączeni odpowiedni partnerzy.
(28) Proces programowania powinien zostać określony od pierwotnej koncepcji do bezpośredniego beneficjenta i wspomagany w Państwach Członkowskich poprzez szerokie, indykatywne wytyczne, dotyczące odpowiednich i uzgodnionych polityk Wspólnoty w nawiązaniu do funduszy strukturalnych, przygotowane przez Komisję.
(29) Programowanie powinno zapewnić wzajemną koordynację funduszy strukturalnych oraz koordynację z innymi dostępnymi instrumentami finansowymi i EBI; niniejsza koordynacja dotyczy także łączenia subwencji i pożyczek.
(30) Działania funduszy i działania przez nie finansowane muszą być zgodne z innymi politykami Wspólnoty i prawodawstwem wspólnotowym oraz muszą zostać ustanowione przepisy szczególne w tym obszarze działania mające na celu rozpowszechnianie i wykorzystywanie rezultatów badań i rozwoju technologii, prowadzonych w kontekście funduszy strukturalnych, muszą gwarantować ochronę praw odnoszącą się do nabywania i wykorzystywania wiedzy i muszą być prowadzone zgodnie ze wspólnotowymi regułami konkurencji.
(31) Powinny zostać określone prostsze kryteria i szczegółowe zasady weryfikacji i wprowadzania w życie zasady dodatkowości.
(32) System programowania powinien zostać uproszczony poprzez ustanowienie jednolitego, siedmioletniego okresu planowania; w tym celu formy i liczba programów pomocy powinny zostać ograniczone i zwyczajowo powinny składać się z jednolitej, zintegrowanej pomocy dla każdego regionu, poprzez uznanie jednolitych dokumentów programowych za normę do celów priorytetowych oraz poprzez włączenie głównych projektów i dotacji globalnych do innych form pomocy.
(33) W celu wzmocnienia podejścia zintegrowanego do rozwoju, w poszanowaniu szczególnych cech danego regionu, powinny zostać podjęte kroki mające na celu zapewnienie spójności między działaniami różnych funduszy a politykami Wspólnoty, strategią na rzecz zatrudnienia, politykami społecznymi i gospodarczymi Państw Członkowskich oraz politykami regionalnymi Państw Członkowskich.
(34) W celu przyspieszenia i uproszczenia procedur programowania zakres odpowiedzialności Komisji powinien być oddzielony od odpowiedzialności Państw Członkowskich; zatem Komisja, działając w oparciu o propozycję Państw Członkowskich, powinna przyjąć regulacje w zakresie strategii i priorytetów rozwoju, które będą wpływać na planowanie, jak również na wielkość wkładu finansowego Wspólnoty i powiązane z nimi rozwiązania o charakterze wykonawczym, podczas gdy Państwa Członkowskie mają podjąć decyzję w sprawie ich stosowania; powinna być także sprecyzowana treść różnych form pomocy.
(35) Takie zdecentralizowane wykonywanie działań funduszy strukturalnych przez Państwa Członkowskie powinno zapewniać wystarczające gwarancje co do szczegółów i jakości wykonywania, wyników działania i ich oceny oraz należytego zarządzania finansami i jego nadzoru.
(36) Komisja, w porozumieniu z EBI, gdzie sytuacja tego wymaga, powinna zatwierdzać duże projekty inwestycyjne, których rozmiar finansowy przekracza określoną sumę w celu oceny ich oddziaływania i proponowane wykorzystanie środków własnych Wspólnoty.
(37) Powinny istnieć przepisy w zakresie operacji pozostających w interesie Wspólnoty, prowadzonych z inicjatywy Komisji w celu uzupełnienia działań wykonywanych na podstawie celów priorytetowych.
(38) Inicjatywy wspólnotowe powinny być skoncentrowane na wspieraniu współpracy przygranicznej, ponadnarodowej i międzyregionalnej (Interreg), gospodarczej i społecznej rewitalizacji miast i przedmieść dotkniętych kryzysem (URBAN), w obu przypadkach przeznaczonych do sfinansowania z EFRR, rozwoju obszarów wiejskich (Leader), przeznaczonych do sfinansowania z Sekcji Orientacji EFOGR oraz rozwoju zasobów ludzkich w kontekście równości szans (EQUAL), przeznaczonych do sfinansowania z EFS; wspieranie współpracy przygranicznej — w szczególności w perspektywie rozszerzenia, współpracy ponadnarodowej i międzyregionalnej — nabiera w tym kontekście szczególnego znaczenia; niezbędne jest wzmocnienie koordynacji współpracy przygranicznej, ponadnarodowej i międzyregionalnej z działaniami ustanowionymi w kontekście rozporządzenia Rady (EWG) nr 3906/89 [8], rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 1279/96 [9] i rozporządzenia Rady (WE) nr 1488/96 [10], przy uwzględnieniu rozszerzenia Unii Europejskiej i partnerstwa EUR-śródziemnomorskiego ; w ramach programu EQUAL należy poświęcić właściwą uwagę społecznej i zawodowej integracji osób ubiegających się o azyl.
(39) Fundusze strukturalne powinny wspierać badania, projekty pilotażowe i wymianę doświadczeń w celu wspierania innowacyjnego podejścia i praktyk poprzez proste i przejrzyste wykonywanie.
(40) W celu wzmocnienia efektu dźwigni środków własnych Wspólnoty poprzez możliwie najlepsze wykorzystanie prywatnych źródeł finansowania i dla lepszego uwzględniania dochodowości projektów formy pomocy dostępne z funduszy strukturalnych powinny być różnorodne, a wielkość pomocy zróżnicowana, w celu wspierania interesu Wspólnoty, zachęcania do wykorzystania szerokiego zakresu środków finansowych i ograniczenia udziału funduszy poprzez zachęcanie do korzystania z odpowiednich form pomocy; w tym celu powinny zostać ustalone zredukowane wielkości interwencji w przypadku inwestycji w przedsiębiorstwach oraz projektów infrastrukturalnych generujących znaczny dochód; do celów niniejszego rozporządzenia przyjęto, że znaczny dochód netto powinien być tymczasowo określony jako dochód przekraczający przynajmniej 25 % kosztu całkowitego danej inwestycji.
(41) Zgodnie z zasadą pomocniczości zasady dotyczące wydatków kwalifikujących się powinny istnieć w formie odpowiednich przepisów krajowych, w przypadku braku reguł wspólnotowych, aczkolwiek mogą one zostać ustanowione przez Komisję w przypadku, gdy są one niezbędne w celu jednolitego i sprawiedliwego wykonania funduszy strukturalnych na obszarze Wspólnoty; powinny zostać określone początkowe i końcowe daty kwalifikacji wydatków oraz należy założyć, że projekty inwestycyjne nie mogą podlegać znacznym modyfikacjom; zważywszy, że w celu zapewnienia efektywności i długotrwałego oddziaływania pomocy ze strony funduszy całość lub część pomocy z funduszu powinna pozostać przypisana do działania jedynie w przypadku, gdy jej charakter lub warunki wykonywania nie podlegają znacznym modyfikacjom, które mogłyby spowodować odejście wspieranej operacji od jej pierwotnych celów.
(42) Zasady i procedury dokonywania zobowiązań i płatności powinny zostać uproszczone; w tym celu zobowiązania budżetowe powinny być dokonywane raz w roku zgodnie z wieloletnią perspektywą finansową oraz finansowym planem pomocy, natomiast płatności powinny być dokonywane w formie zaliczki, po której następuje zwrot faktycznie poniesionych wydatków; zgodnie z ustalonym orzecznictwem wszelkie procenty od płatności zaliczkowych powinny być traktowane jako zasoby danego Państwa Członkowskiego, a w celu wzmocnienia oddziaływania funduszy powinny być przeznaczone na ten sam cel, na który była przeznaczona zaliczka.
(43) Należyte zarządzanie finansami powinno być zapewnione poprzez wymóg, że wydatki mają być należycie uzasadnione i poświadczone, a także poprzez powiązanie płatności ze zgodnością z zasadniczymi obowiązkami w zakresie monitorowania programowania, kontroli finansowej oraz stosowania prawa wspólnotowego.
(44) W celu zapewnienia właściwego zarządzania środkami własnymi Wspólnot należy ulepszyć prognozowanie i wykonywanie wydatków; zważywszy, że w tym celu Państwa Członkowskie powinny regularnie przesyłać Komisji swoje prognozy wykorzystania środków własnych Wspólnoty, a wszelkie opóźnienia w realizacji finansowej powinny spowodować spłatę zaliczek i automatyczne anulowanie zobowiązań.
(45) W okresie przejściowym od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. wszelkie odniesienia do euro powinny być zasadniczo traktowane jako odniesienia do euro jako jednostki pieniężnej, jak określono w art. 2 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [11].
(46) Jednym ze sposobów zapewnienia skuteczności działań funduszy strukturalnych jest skuteczne monitorowanie; monitorowanie powinno zostać udoskonalone, a obowiązki w tym zakresie lepiej określone; należy w szczególności funkcje zarządzania oddzielić od funkcji monitorowania.
(47) Dla każdej formy pomocy powinien istnieć jeden organ zarządzający z określonymi obowiązkami; obowiązki te powinny przede wszystkim obejmować zbieranie danych o wynikach i ich przekazywanie Komisji, zapewnienie należytej realizacji finansowej, organizowanie ocen i wypełnianie zobowiązań dotyczących reklamy i prawa wspólnotowego; odpowiednio powinny istnieć przepisy w celu odbywania regularnych spotkań między Komisją i organem zarządzającym w celu monitorowania pomocy.
(48) Należy ustalić, że komitety monitorowania są instytucjami mianowanymi przez Państwo Członkowskie, odpowiedzialnymi za nadzorowanie pomocy, kontrolowanie zarządzania pomocą przez organ zarządzający, zapewnienie zgodności z własnymi wytycznymi i przepisami wykonawczymi oraz dokonywanie przeglądu ocen.
(49) Wskaźniki i roczne sprawozdania z wykonania są istotne dla monitorowania i powinny być lepiej określone, tak aby w wiarygodny sposób odzwierciedlać postęp programów pomocy i jakość programowania.
(50) W celu zagwarantowania skutecznego i prawidłowego wykonania, zobowiązania Państw Członkowskich powinny zostać ustanowione w odniesieniu do systemów zarządzania i nadzoru, poświadczania wydatków, a także zapobiegania, wykrywania i korygowania nieprawidłowości, a także naruszeń prawa wspólnotowego.
(51) Bez uszczerbku dla obowiązków Komisji odnośnie do kontroli finansowej współpraca między Państwami Członkowskimi a Komisją w tym zakresie powinna zostać ulepszona, w szczególności poprzez przepis o regularnych konsultacjach Państw Członkowskich i Komisji, służących omówieniu działań podjętych przez Państwa Członkowskie i zezwoleniu Komisji na interwencje w sprawie podjęcia środków naprawczych, w miarę potrzeby.
(52) Odpowiedzialność Państw Członkowskich za ściganie i naprawianie nieprawidłowości i naruszeń, jak również Komisji, w sytuacji gdy Państwa Członkowskie nie spełniają swych zobowiązań, powinna zostać sprecyzowana.
(53) Skuteczność i oddziaływanie działań funduszy strukturalnych powinny zależeć także od lepszej i bardziej dokładnej oceny; powinna zostać ustanowiona odpowiedzialność Państw Członkowskich i Komisji w tym zakresie, jak również rozwiązania gwarantujące wiarygodność oceny.
(54) Programy pomocowe powinny być oceniane w związku z ich przygotowaniem, oceną w połowie okresu oraz oszacowania ich oddziaływania, a proces oceny powinien zostać włączony do kontroli pomocy; w tym celu powinny zostać określone cele i treść każdego etapu oceny, a ocena sytuacji w odniesieniu do sytuacji społecznej i gospodarczej, środowiska i równości kobiet i mężczyzn powinna zostać poprawiona.
(55) Ocena w połowie okresu i zachowanie części pierwotnych środków przyznanych jako rezerwy powinna umożliwiać dodatkowe kwoty finansowe rozdzielane w każdym Państwie Członkowskim w oparciu o dotychczasowe rezultaty wykonania; tego typu podział powinien być oparty na prostych, obiektywnych i przejrzystych kryteriach, które odzwierciedlają skuteczność i jakość zarządzania i realizacji finansowej.
(56) Co trzy lata należy przedstawić sprawozdanie o postępach osiągniętych w zakresie spójności gospodarczej i społecznej, które powinno zawierać analizę sytuacji regionów Wspólnoty oraz ich rozwoju gospodarczego i społecznego.
(57) W interesie dobrze funkcjonującego partnerstwa i właściwego wsparcia pomocy wspólnotowej powinna być przekazywana jak najszersza informacja i reklama na jej temat; władze odpowiedzialne za zarządzanie pomocą powinny być odpowiedzialne za ten aspekt, jak również za powiadamianie Komisji o podjętych środkach.
(58) Powinny zostać ustanowione zasady funkcjonowania komitetów powołanych w celu wspomagania Komisji przy wykonywaniu niniejszego rozporządzenia.
(59) Powinny zostać ustanowione szczegółowe przepisy przejściowe, które umożliwią przygotowanie nowego ustalania planów niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, które zagwarantują, że pomoc dla Państw Członkowskich nie będzie przerwana w trakcie przygotowywania regionalnych planów rozwoju i programów pomocy zgodnie z nowym systemem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
ZASADY OGÓLNE
ROZDZIAŁ I
CELE I ZADANIA
Artykuł 1
Cele
Działania Wspólnoty za pośrednictwem funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcji Gwarancji, Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) i innych istniejących instrumentów finansowych wspierają osiągnięcie ogólnych celów wymienionych w art. 158 i 160 Traktatu.
Fundusze strukturalne, EBI oraz inne istniejące instrumenty finansowe przyczyniają się we właściwy sposób do osiągnięcia następujących trzech celów priorytetowych:
1) wspierania rozwoju i dostosowania strukturalnego regionów opóźnionych w rozwoju, zwanego dalej "Celem 1";
2) wspierania gospodarczej i społecznej konwersji obszarów stojących w obliczu problemów strukturalnych, zwanego dalej "Celem 2";
3) wspierania dostosowania i modernizacji polityk i systemów kształcenia, szkolenia i zatrudnienia, zwanego dalej "Celem 3".
W ramach tego celu dostarczana pomoc finansowa w regionach nieobjętych Celem 1 stanowi strategiczny układ odniesienia dla wszelkich środków wspierających zasoby ludzkie na terytorium kraju, z zastrzeżeniem dla szczególnych cech każdego regionu.
Przy realizacji tych celów Wspólnota przyczynia się do harmonijnego i zrównoważonego rozwoju działalności gospodarczej, rozwoju zatrudnienia i zasobów ludzkich, ochrony i poprawy stanu środowiska oraz zniesienia nierówności i wspierania równości kobiet i mężczyzn.
Artykuł 2
Środki i zadania
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia "fundusze strukturalne" oznaczają Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejski Fundusz Społeczny (EFS), Europejski Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) — Sekcja Orientacji oraz Instrument Finansowy Orientacji Rybołówstwa (IFOR), zwane dalej "Funduszami".
2.
Zgodnie z art. 33, 146 i 160 Traktatu Fundusze przyczyniają się, każdy zgodnie ze szczegółowymi postanowieniami dotyczącymi ich działania, do osiągnięcia Celów 1, 2 i 3:
Cel 1 : EFRR, EFS, Sekcja Orientacji EFOGR i IFOR;
Cel 2 : EFRR i EFS;
Cel 3 : EFS.
3.
IFOR wnosi wkład do działań strukturalnych w sektorze rybołówstwa poza regionami Celu 1 zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1263/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa [12].
Sekcja Gwarancji EFOGR przyczynia się do osiągnięcia Celu 2 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999.
4.
Fundusze przyczyniają się do finansowania inicjatyw wspólnotowych oraz wspierania środków innowacyjnych i pomocy technicznej.
Środki pomocy technicznej prowadzone są w ramach programowania określonego w art. 13-27 lub z inicjatywy Komisji na mocy art. 23.
5.
Inne źródła budżetu Wspólnoty, które mogą zostać wykorzystane dla osiągnięcia celów określonych w art. 1, to w szczególności przeznaczone na inne środki strukturalne oraz Fundusz Spójności.
Komisja i Państwa Członkowskie zapewniają, że działania funduszy są zgodne z innymi politykami Wspólnoty, w szczególności w obszarach zatrudnienia, równości kobiet i mężczyzn, polityki socjalnej i szkolenia zawodowego, wspólnej polityki rolnej, transportu, energii i sieci transeuropejskich, jak również włączenia wymogów ochrony środowiska naturalnego przy określaniu i wykonywaniu działań funduszy.
6.
EBI współpracuje przy osiąganiu celów określonych w art. 1, zgodnie z procedurami ustanowionymi w jego statucie.
Inne istniejące instrumenty finansowe, które mogą przyczyniać się, każdy zgodnie ze szczegółowymi przepisami decydującymi o ich funkcjonowaniu, do osiągnięcia celów, określonych w art. 1, obejmują Europejski Fundusz Inwestycyjny oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom) (pożyczki, gwarancje), zwane "innymi instrumentami finansowymi".
ROZDZIAŁ II
GEOGRAFICZNY ZASIĘG CELÓW PRIORYTETOWYCH
Artykuł 3
Cel 1
1.
Regionami objętymi Celem 1 są regiony określone na poziomie II Nomenklatury Jednostek Terytorialnych do celów Statystycznych (NUTS poziom II), których PKB na mieszkańca, mierzony parytetem siły nabywczej i obliczony na podstawie danych Wspólnoty za ostatnie trzy lata, dostępnych z dnia 26 marca 1999 r., jest niższy od 75 % średniej wspólnotowej.
Regiony peryferyjne (francuskie departamenty zamorskie, Azory, Wyspy Kanaryjskie i Madera), które wszystkie znajdują się poniżej progu 75 %, jak również obszary kwalifikujące się do Celu 6 na okres 1995-1999 r. zgodnie z protokołem 6 Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, są również objęte tym Celem.
2. Komisja sporządza wykaz regionów objętych Celem 1 w ścisłym zastosowaniu ust. 1 akapit pierwszy, bez uszczerbku dla art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 4 akapit drugi.
Wykaz ten jest ważny przez siedem lat, od dnia 1 stycznia 2000 r.
Artykuł 4
Cel 2
1.
Regiony objęte Celem 2 to regiony objęte problemami strukturalnymi, których społeczno-gospodarcza konwersja ma być wspierana zgodnie z art. 1 ust. 2 i których zaludnienie lub obszar jest wystarczająco duże.
Zawierają one w szczególności obszary przechodzące zmiany społeczno-gospodarcze w sektorze przemysłowym i usługowym, upadające obszary wiejskie, obszary miejskie znajdujące się w trudnej sytuacji oraz objęte kryzysem obszary zależne od rybołówstwa.
2.
Komisja i Państwa Członkowskie starają się zapewnić skoncentrowanie pomocy w obszarach najpoważniej dotkniętych i na najbardziej właściwym poziomie geograficznym.
Zaludnienie na obszarach określonych w ust. 1 nie może przekraczać 18 % całkowitego zaludnienia Wspólnoty.
Odpowiednio Komisja określa pułap ludnościowy w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego na podstawie następujących czynników:
a) całkowite zaludnienie w obszarach NUTS III w każdym z Państw Członkowskich, spełniających kryteria, określone w ust. 5 i 6;
b) dotkliwości problemów strukturalnych na poziomie krajowym w każdym Państwie Członkowskim w porównaniu z innymi zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
Powyższa dotkliwość problemów jest określana na podstawie całkowitego bezrobocia i długotrwałego bezrobocia poza regionami kwalifikującymi się do Celu 1;
c) konieczność zapewnienia sprawiedliwego udziału każdego Państwa Członkowskiego w wysiłku związanym z koncentracją, określoną w niniejszej literze; maksymalne zmniejszenie zaludnienia objętego przez Cel 2 nie powinno przekraczać jednej trzeciej w porównaniu z liczbą ludności objętą przez Cele 2 oraz 5b w 1999 r., określone w rozporządzeniu (EWG) nr 2052/88.
Komisja dostarcza Państwom Członkowskim wszelkich dostępnych informacji na temat kryteriów określonych w ust. 5 i 6.
3.
W zależności od pułapów, określonych w ust. 2, Państwa Członkowskie zaproponują Komisji wykaz znaczących obszarów reprezentujących:
a) regiony na poziomie NUTS III lub obszary najsilniej dotknięte w obrębie tych regionów, które spełniają kryteria wymienione w ust. 5 lub w ust. 6;
b) obszary spełniające kryteria, określone w ust. 7, lub kryteria, określone w ust. 8, lub szczególne kryteria Państw Członkowskich, określonych w ust. 9.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji statystyki i inne informacje na najbardziej odpowiednim poziomie geograficznym, których to informacji Komisja potrzebuje do oceny tych propozycji.
4.
Na podstawie informacji, określonych w ust. 3, Komisja, w ścisłej współpracy z danym Państwem Członkowskim, opracowuje wykaz obszarów objętych Celem 2, w poszanowaniu priorytetów krajowych, bez uszczerbku dla art. 6 ust. 2.
Obszary spełniające kryteria wymienione w art. 5 i 6 muszą zawierać co najmniej 50 % ludności objętej Celem 2 w każdym Państwie Członkowskim, z wyjątkami należycie usprawiedliwionymi przez obiektywne okoliczności.
5.
Obszary przechodzące zmiany społeczno-gospodarcze, określone w ust. 1, muszą odpowiadać lub należeć do jednostki terytorialnej na poziomie NUTS III i spełniać następujące warunki:
a) średnia stopa bezrobocia przez ostatnie trzy lata wyższa od średniej wspólnotowej;
b) procentowy udział zatrudnionych w przemyśle w ogólnym zatrudnieniu równy lub wyższy od średniej dla Wspólnoty w każdym roku odniesienia, począwszy od 1985 r.;
c) zauważalny spadek zatrudnienia w przemyśle w porównaniu z rokiem odniesienia, wybranym zgodnie z lit. b).
6.
Obszary wiejskie, określone w ust. 1, muszą odpowiadać lub należeć do jednostki terytorialnej na poziomie NUTS III i spełniać następujące warunki:
a) albo gęstość zaludnienia mniejsza niż 100 osób na km, albo procentowy udział zatrudnienia w rolnictwie równy lub wyższy niż dwukrotna wartość średniej Wspólnoty w każdym roku, począwszy od 1985 r.;
b) albo średnia stopa bezrobocia w ciągu ostatnich trzech lat wyższa od średniej Wspólnoty, albo zmniejszanie się zaludnienia od 1985 r.
7.
Obszary miejskie, określone w ust. 1 oznaczają gęsto zaludnione obszary, które spełniają przynajmniej jedno z poniższych kryteriów:
a) stopa długotrwałego bezrobocia wyższa od średniej wspólnotowej;
b) wysoki poziom ubóstwa, w tym niepewne warunki mieszkaniowe;
c) szczególnie zanieczyszczone środowisko;
d) wysoki poziom przestępczości i wykroczeń;
e) niski poziom edukacji ludności.
8.
Obszary zależne od rybołówstwa, określone w ust. 1 powinny oznaczać pasy nadbrzeżne, w których udział zatrudnienia w sektorze rybołówstwa jako procent ogólnego zatrudnienia jest znaczny, i które stoją w obliczu strukturalnych problemów społeczno — gospodarczych związanych z restrukturyzacją sektora rybołówstwa, który spowoduje znaczące ograniczenie miejsc pracy w tym sektorze.
9.
Pomoc wspólnotowa może zostać rozciągnięta na obszary, których liczba ludności lub powierzchnia są znaczące i które kwalifikują się do jednej z poniższych kategorii:
a) obszary spełniające kryteria określone w ust. 5, które sąsiadują z obszarem przemysłowym, obszary spełniające kryteria określone w ust. 6, które sąsiadują z obszarem wiejskim, obszary spełniające kryteria określone w ust. 5 lub 6, które sąsiadują z regionem objętym Celem 1;
b) obszary wiejskie z problemami społeczno-gospodarczymi wynikającymi albo ze starzenia się, albo zmniejszania się liczby ludności zawodowo czynnej w rolnictwie;
c) obszary stojące w obliczu lub zagrożone poważnymi problemami strukturalnymi wskutek istotnych, sprawdzalnych okoliczności lub wysokim poziomem bezrobocia wynikającym z trwającej lub planowanej restrukturyzacji jednej lub więcej gałęzi w sektorze rolnym, przemysłowym lub usługowym.
10.
Każdy obszar może kwalifikować się do wsparcia tylko w ramach jednego z Celów: 1 lub 2.
11.
Wykaz obszarów jest ważny przez siedem lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r.
W przypadku gdy w regionie występuje poważny kryzys, Komisja, działając w oparciu o propozycję Państwa Członkowskiego, może zmienić wykaz obszarów w 2003 r., zgodnie z ust. 1-10, bez zwiększania proporcji zaludnienia w ramach każdego regionu, określonego w art. 13 ust. 2.
Artykuł 5
Cel 3
Obszary uprawnione do finansowania w ramach Celu 3 nie są objęte Celem 1.
Artykuł 6
Wsparcie przejściowe
1. Nie naruszając przepisów art. 3, regiony objęte Celem 1 w 1999 r., zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2052/88, które nie są określone w art. 3 ust. 1 akapit drugi oraz ust. 2 niniejszego rozporządzenia, korzystają na zasadach przejściowych ze wsparcia z funduszy w ramach Celu 1 w okresie przejściowym od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
W momencie przyjęcia wykazu, określonego w art. 3 ust. 2, Komisja opracowuje, zgodnie z art. 4 ust. 5 oraz 6, wykaz obszarów na poziomie NUTS III, należących do tych regionów, które otrzymują wsparcie z funduszy w ramach Celu 1 na zasadach przejściowych w 2006 r.
Jednakże w ramach limitu liczby ludności zamieszkującej obszary określone w akapicie drugim i zgodnie z przepisami art. 4 ust. 4 akapit drugi Komisja może, po otrzymaniu propozycji od Państwa Członkowskiego, zastąpić te obszary obszarami na poziomie równym lub niższym od poziomu NUTS III, należącymi do tych regionów, które spełniają kryteria art. 4 ust. 5-9.
Obszary regionów, niezamieszczone w wykazie określonym w akapicie drugim i trzecim, powinny nadal otrzymywać wsparcie w roku 2006 wyłącznie z EFS, IFOR oraz Sekcji Orientacji EFOGR, w ramach tej samej formy pomocy.
2. Nie naruszając przepisów art. 4, regiony objęte Celem 2 i 5 lit. b) w 1999 r. zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2052/88, które nie są ujęte w wykazie na liście, określonym w art. 4 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, otrzymują przejściowe wsparcie w ramach Celu 2 z EFRR od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia na zasadzie przejściowej.
Obszary te otrzymują wsparcie od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. z EFS w ramach Celu 3 na tej samej podstawie co obszary Celu 3, z Sekcji Gwarancji EFOGR w ramach wsparcia dla rozwoju obszarów wiejskich oraz z IFOR w ramach środków strukturalnych w sektorze rybołówstwa poza Celem 1.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 7
Zasoby i koncentracja
1.
Środki dostępne na zobowiązania z funduszy na okres 2000-2006 r. mają wartość 195 miliardów EUR w cenach z 1999 r.
Podział roczny tych środków jest przedstawiony w Załączniku.
2.
Podział środków budżetowych na poszczególne cele umożliwia osiągnięcie znacznej koncentracji w regionach objętych Celem 1.
69,7 % funduszy strukturalnych zostanie umieszczonych w Celu 1, w tym 4,3 % na wsparcie przejściowe (całkowita suma wynosi 135,9 miliarda EUR).
11,5 % funduszy strukturalnych zostanie umieszczonych w Celu 2, w tym 1,4 % na wsparcie przejściowe (całkowita suma wynosi 22,5 miliarda EUR).
12,3 % funduszy strukturalnych zostanie umieszczonych w Celu 3 (całkowita suma wynosi 24,05 miliarda EUR).
Wielkości podane do Celów 1, 2 i 3 nie dotyczą środków finansowych, określonych w ust. 6, ani finansowania przeznaczonego na IFOR poza Celem 1.
3.
Przy zastosowaniu wyraźnych procedur Komisja dokonuje indykatywnego podziału, według Państwa Członkowskiego, przydziału środków dostępnych na programowanie określone w art. 13-19, w pełni uwzględniając, do Celów 1 i 2, jedno lub kilka obiektywnych kryteriów, podobnych do tych zawartych w rozporządzeniu (EWG) nr 2052/88, którymi są: ludność uprawniona do świadczeń, koniunktura regionu, koniunktura kraju oraz względna dotkliwość problemów strukturalnych, szczególnie poziom bezrobocia.
Do Celu 3 podział według Państwa Członkowskiego jest zasadniczo oparty na ludności uprawnionej do świadczeń, sytuacji w zakresie zatrudnienia oraz dotkliwości problemów, takich jak wykluczenie społeczne, poziom edukacji i kształcenia oraz udział kobiet w rynku pracy.
Do Celów 1 i 2 podział ten rozróżnia przydział środków przyznanych dla regionów i obszarów korzystających ze wsparcia przejściowego.
Przydziały te ustalono zgodnie z kryteriami, określonymi w akapicie pierwszym.
Roczny podział tych przyznanych środków będzie się zmniejszał od dnia 1 stycznia 2000 r. i będzie niższy w 2000 r. niż w 1999 r.
Profil wsparcia przejściowego może być dostosowany do szczególnych potrzeb indywidualnych regionów, w uzgodnieniu z Komisją, pod warunkiem że przydziały finansowe dla każdego regionu są przestrzegane.
Przy zastosowaniu wyraźnych procedur Komisja dokona indykatywnego podziału, według Państwa Członkowskiego, przydziału środków na zobowiązania na działania strukturalne w sektorze rybołówstwa poza regionami objętymi Celem 1, określonym w art. 2 ust. 3 akapit pierwszy.
4.
W ramach Celu 1 został ustanowiony na lata 2000-2004 program PEACE, wspierający proces pokojowy w Irlandii Północnej i służący Irlandii Północnej oraz obszarom granicznym Irlandii.
W ramach Celu 1 został ustanowiony na okres 2000-2006 r. specjalny program wsparcia dla tych szwedzkich regionów na poziomie NUTS II, które nie są zawarte na wykazie, określonym w art. 3 ust. 2, i które spełniają kryteria ustanowione w art. 2 protokołu 6 Aktu Przystąpienia Austrii, Szwecji i Finlandii.
5.
4 % przydziału środków przewidzianych w każdym podziale krajowym, określonym w ust. 3, jest przeznaczane zgodnie z art. 44.
6.
Na okres, określony w ust. 1, 5,35 % przydziału środków z funduszy strukturalnych, określonych w ust. 1, jest przeznaczonych na finansowanie inicjatyw wspólnotowych.
0,65 % środków przyznanych, określonych w ust. 1, przeznaczono na finansowanie innowacyjnych środków i pomocy technicznej, zgodnie z art. 22 i 23.
7.
Do celów ich programowania i późniejszego włączenia do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich sumy określone w ust. 1 są indeksowane w wysokości 2 % rocznie, od dnia 1 stycznia 2000 r.
Dokonany zostanie przegląd indeksacji przydziałów za okres 2004-2006, w razie potrzeby najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r., w celu jej dostosowania technicznego przez Komisję na podstawie ostatnich dostępnych informacji gospodarczych.
Różnica odnosząca się do wstępnego programowania zostanie ponownie przydzielona i włączona do sumy, określonej w ust. 5.
8.
Całkowite roczne wpływy w każdym Państwie Członkowskim z funduszy strukturalnych na mocy niniejszego rozporządzenia — w połączeniu z pomocą otrzymaną z Funduszu Spójności — nie powinny przekroczyć 4 % krajowego PKB.
ROZDZIAŁ IV
ORGANIZACJA
Artykuł 8
Komplementarność i partnerstwo
1.
Działania Wspólnoty uzupełniają lub wspierają korespondujące z nimi działania krajowe.
Przygotowane są w ramach ścisłych uzgodnień, zwanych dalej "partnerstwem", między Komisją a Państwem Członkowskim, oraz z organami i instytucjami wyznaczonymi przez Państwo Członkowskie w ramach przepisów krajowych i aktualnych praktyk, mianowicie:
- organami regionalnymi i lokalnymi oraz innymi właściwymi organami publicznymi,
- partnerami ekonomicznymi i społecznymi,
- innymi odpowiednimi, kompetentnymi instytucjami w tych ramach.
Partnerstwo jest prowadzone przy pełnej zgodności z odpowiednimi uprawnieniami instytucjonalnymi, prawnymi i finansowymi każdego z partnerów, określonych w akapicie pierwszym.
Przy wyznaczaniu najbardziej reprezentacyjnego partnerstwa na szczeblu krajowym, regionalnym, lokalnym lub innym Państwo Członkowskie tworzy szerokie i efektywne stowarzyszenie wszystkichistotnych podmiotów według krajowych przepisów i praktyk, biorąc pod uwagę potrzebę wspierania równości traktowania kobiet i mężczyzn oraz trwały rozwój poprzez integrację wymogów ochrony i poprawy środowiska.
Wszystkie wyznaczone strony, zwane dalej "partnerami", są partnerami dążącymi do wspólnego celu.
2.
Partnerstwo obejmuje przygotowanie, finansowanie, monitorowanie i ocenę pomocy.
Państwa Członkowskie zapewniają stowarzyszenie ważnych partnerów na różnych etapach programowania, biorąc pod uwagę termin każdego etapu.
3.
Zgodnie z zasadą pomocniczości wykonywanie pomocy jest zadaniem Państwa Członkowskiego na właściwym poziomie terytorialnym, zgodnie ze szczególnymi porozumieniami każdego Państwa Członkowskiego i zastrzeżeniem kompetencji Komisji, zwłaszcza w zakresie wykonania ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.
4.
Państwa Członkowskie współpracują z Komisją w celu zapewnienia, aby środki były wykorzystywane zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami.
5.
Każdego roku Komisja zasięga opinii organizacji szczebla europejskiego, reprezentujących partnerów społecznych, o polityce strukturalnej Wspólnoty.
Artykuł 9
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "programowanie": oznacza proces organizowania, podejmowania decyzji i finansowania, prowadzony w kilku etapach w celu wykonania, na bazie wieloletniej współpracy, wspólnych działań Wspólnoty i Państw Członkowskich dla osiągnięcia Celów, określonych art. 1;
b) "plan rozwoju" (zwany dalej "planem"): oznacza przygotowaną przez Państwo Członkowskie analizę sytuacji w świetle celów, określonych w art. 1, jak również potrzeb priorytetowych służących osiągnięciu tych celów, wraz ze strategią, planowanymi działaniami priorytetowymi, ich szczegółowymi celami i odpowiadającymi im indykatywnymi zasobami finansowymi;
c) "ramy odniesienia polityk Celu 3": oznaczają dokument, który wyznacza kontekst dla pomocy dotyczącej zatrudnienia i rozwoju zasobów ludzkich na terytorium każdego Państwa Członkowskiego i który identyfikuje relacje z priorytetami wymienionymi w Krajowym Planie Działania na rzecz Zatrudnienia;
d) Wspólnotowe Ramy Wsparcia:oznaczają dokument zatwierdzony przez Komisję, w porozumieniu z zainteresowanym Państwem Członkowskim, po dokonaniu oceny planu przedłożonego przez Państwo Członkowskie i zawierającego strategię i priorytety działań funduszy i Państwa Członkowskiego, ich cele szczegółowe, wielkość wkładu funduszy i innych środków finansowych.
Dokument ten jest podzielony na priorytety i wykonywany za pomocą jednego lub kilku programów operacyjnych;
e) "pomoc": oznacza formy pomocy dostarczanej przez fundusze, tj.:
i) programy operacyjne lub jednolite dokumenty programowe;
ii) programy inicjatyw wspólnotowych;
iii) wsparcie dla pomocy technicznej i środków innowacyjnych;
f) "program operacyjny": oznacza dokument zatwierdzony przez Komisję, w celu wykonania Wspólnotowych Ram Wsparcia i składający się z jednolitego zestawienia priorytetów, zawierającego środki wieloletnie, które mogą być wykonywane poprzez jeden lub kilka funduszy, jeden lub kilka innych istniejących instrumentów finansowych oraz EBI.
Zintegrowany program operacyjny oznacza program operacyjny finansowany przez więcej niż jeden fundusz;
g) "jednolity dokument programowy": oznacza jednolity dokument zatwierdzony przez Komisję i zawierający tę samą informację, która jest zawarta we Wspólnotowych Ramach Wsparcia i programie operacyjnym;
h) "priorytet": oznacza jeden z priorytetów strategii, przyjętych we Wspólnotowych Ramach Wsparcia Wspólnoty lub w pomocy; priorytetowi jest przyporządkowany wkład finansowy z funduszy, innych instrumentów finansowych oraz odpowiednich środków finansowych Państwa Członkowskiego, jak również zestaw sprecyzowanych celów;
i) "dotacja globalna": oznacza tę część pomocy, której wykonanie i zarządzanie może zostać powierzone jednemu lub kilku pośrednikom, zgodnie z art. 27 ust. 1, w tym organom lokalnym, instytucjomrozwoju regionalnego lub organizacjom pozarządowym, i która jest wykorzystywana zasadniczo do wspierania inicjatyw dotyczących rozwoju lokalnego.
Decyzja w sprawie zastosowania dotacji globalnej zostanie podjęta przez Państwo Członkowskie w porozumieniu z Komisją lub przez organ zarządzający w porozumieniu z Państwem Członkowskim.
W przypadku inicjatyw wspólnotowych i innowacyjnych środków Komisja może podjąć decyzję w sprawie zastosowania dotacji globalnej dla całości lub części pomocy.
W przypadku inicjatyw wspólnotowych taka decyzja może zostać podjęta wyłącznie po wcześniejszym porozumieniu z zainteresowanym Państwem Członkowskim.
j) "środek": oznacza sposoby, za pomocą których priorytet jest wykonywany w okresie kilku lat, co pozwala na finansowanie operacji.
Każdy system pomocy na podstawie art. 87 Traktatu lub każda pomoc przyznana przez instytucje wyznaczone przez Państwa Członkowskie, lub każda grupa programów pomocy lub dotacji pomocowych tego typu lub jakiekolwiek ich połączenie, które mają ten sam cel, są określane jako środek;
k) "działanie": oznacza projekt lub czynność podejmowaną przez bezpośrednich beneficjentów pomocy;
l) "bezpośredni beneficjenci": oznaczają instytucje oraz firmy publiczne i prywatne odpowiedzialne za zlecanie działań.
W przypadku systemów pomocy na podstawie art. 87 Traktatu i w przypadku pomocy przyznanej przez instytucje wyznaczone przez Państwa Członkowskie beneficjentami końcowymi są instytucje, które przyznają pomoc;
m) "uzupełnienie programu": oznacza dokument wprowadzający strategię i priorytety, a także zawierający szczegółowe elementy na poziomie środków, określone w art. 18 ust. 3, przygotowany przez Państwo Członkowskie lub instytucję zarządzającą, i w razie potrzeby korygowany zgodnie z art. 34 ust. 3. Jest ono przekazywane Komisji jako informacja;
n) "organ zarządzający": oznacza organ lub instytucję publiczną lub prywatną, wyznaczoną przez Państwo Członkowskie na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym, lub też Państwo Członkowskie, o ile samo sprawuje funkcję zarządzania pomocą do celów niniejszego rozporządzenia.
Jeżeli Państwo Członkowskie wyznacza organ zarządzający inny niż ono samo, to powinno ustalić wszelkie uwarunkowania swych relacji z organem zarządzającym oraz relacji organu zarządzającego z Komisją.
Jeżeli taka będzie decyzja Państwa Członkowskiego, organ zarządzający może być jednocześnie tą samą instytucją co organ wypłacający dla danej pomocy;
o) "organ wypłacający": oznacza jeden lub kilka organów lub instytucji krajowych, regionalnych lub lokalnych, wyznaczonych przez Państwo Członkowskie do celów sporządzania i składania wniosków o płatności oraz otrzymywania płatności z Komisji.
Państwo Członkowskie ustala wszelkie uwarunkowania swych relacji z organem wypłacającym oraz relacji organu wypłacającego z Komisją.
Artykuł 10
Koordynacja
1.
Koordynacja między różnymi funduszami jest prowadzona w szczególności poprzez:
a) plany, Wspólnotowe Ramy Wsparcia, programy operacyjne i jednolite dokumenty programowe (zgodnie z definicją w art. 9), włączając w odpowiednich sytuacjach ramy odniesienia zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. c);
b) monitorowanie i ocenę pomocy w ramach Celu;
c) wytyczne, określone w ust. 3.
2.
Komisja oraz Państwo Członkowskie w sposób zgodny z zasadą partnerstwa zapewniają koordynację pomocy z różnych funduszy pomiędzy funduszami oraz z pomocą pochodzącą z EBI i innych istniejących instrumentów finansowych.
W celu maksymalizacji stymulującego wpływu zaangażowanych zasobów budżetowych, przy zastosowaniu właściwych instrumentów finansowych, pomoc wspólnotowa dostarczana w formie dotacji może zostać we właściwy sposób połączona z pożyczkami i gwarancjami.
Powiązanie to może zostać ustalone w porozumieniu z EBI w trakcie przygotowywania Wspólnotowych Ram Wsparcia lub jednolitego dokumentu programowego.
Może ono uwzględniać równowagę w proponowanym planie finansowym, udział funduszy oraz zamierzone cele rozwoju.
3.
Nie później niż miesiąc od czasu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, a później, przed oceną w połowie okresu określonego w art. 42, oraz w dowolnym momencie po konsultacji ze wszystkimi Państwami Członkowskimi, Komisja publikuje szerokie, indykatywne wytyczne w sprawie odpowiednich i uzgodnionych polityk Wspólnoty w odniesieniu do celów, określonych w art. 1 w celu pomocy właściwym organom krajowym i regionalnym przy przygotowaniu planów rozwoju oraz przeprowadzenia rewizji pomocy.
Wytyczne te zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Dodatkowość
1.
W celu osiągnięcia faktycznego oddziaływania gospodarczego środki przyznane z funduszy nie mogą zastępować publicznych lub innych, równoważnych wydatków strukturalnych Państwa Członkowskiego.
2.
W tym celu Komisja i zainteresowane Państwo Członkowskie ustalają poziom publicznych lub równoważnych wydatków strukturalnych, które Państwo Członkowskie ma utrzymać w grupie regionów objętych Celem 1 w okresie programowania.
Wspólnie do Celów 2 i 3 Komisja i zainteresowane Państwo Członkowskie ustalają poziom wydatków na aktywną politykę rynku pracy, a w uzasadnionych sytuacjach inne działania służące osiągnięciu tych dwóch Celów, które Państwo Członkowskie ma utrzymać na poziomie krajowym w okresie programowania.
Takie wydatki są ustalone przez Państwo Członkowskie i Komisję, zgodnie z przepisami akapitu czwartego, przed wydaniem przez Komisję decyzji zatwierdzającej Wspólnotowe Ramy Wsparcia lub jednolite dokumenty programowe odnoszące się do zainteresowanego Państwa Członkowskiego, i są one zintegrowane z tymi dokumentami.
Co do zasady poziom wydatków, określony w akapicie pierwszym i drugim, jest co najmniej równy kwocie średnich rocznych wydatków według zachowanych wartości rzeczywistych, osiągniętych w poprzednim okresie programowania i ustalany jest w świetle ogólnych warunków makroekonomicznych, w jakich odbywa się finansowanie, chociaż pod uwagę są brane niektóre szczególne uwarunkowania ekonomiczne, mianowicie prywatyzacja, wyjątkowy poziom publicznych lub równoważnych wydatków strukturalnych, dokonywanych przez Państwo Członkowskie w poprzednim okresie programowania, oraz krajowa koniunktura gospodarcza.
Bierze się także pod uwagę zmniejszenie wydatków z funduszy strukturalnych w porównaniu z okresem 1994-1999 r.
3.
Dodatkowość jest sprawdzana na poziomie terytorialnym wymienionym w ust. 2 w trzech punktach okresu programowania:
a) sprawdzenie ex-ante, opisane w ust. 2 akapit trzeci, służące stworzeniu ram odniesienia dla całego okresu programowania;
b) sprawdzenie w połowie okresu, prowadzone nie później niż trzy lata po zatwierdzeniu przez Komisję Wspólnotowych Ram Wsparcia lub jednolitych dokumentów programowych i co do zasady nie później niż dnia 31 grudnia 2003 r. Po jego przeprowadzeniu Komisja i Państwo Członkowskie mogą zgodzić się na weryfikację poziomu wydatków strukturalnych, który ma zostać osiągnięty, jeżeli w wyniku rozwoju sytuacji gospodarczej w Państwie Członkowskim przychody publiczne lub zatrudnienie różnią się znacznie od zakładanego w momencie przeprowadzenia sprawdzenia ex-ante;
c) sprawdzenie do dnia 31 grudnia 2005 r.
W tym celu Państwo Członkowskie przedstawia Komisji właściwe informacje w czasie dostarczania planów i w trakcie dokonywania sprawdzenia połówkowego oraz sprawdzenia przed dniem 31 grudnia 2005 r.
W miarę potrzeby wykorzystuje się metody szacowania statystycznego.
Niezależnie od sprawdzania w każdym momencie okresu programowania Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o wszelkich wydarzeniach, które mogłyby kwestionować zdolność Państwa Członkowskiego do utrzymania poziomu wydatków, określonych w ust. 2.
Artykuł 12
Zgodność
Działania finansowane przez fundusze lub otrzymujące wsparcie z EBI lub z innego instrumentu finansowego są zgodne z postanowieniami Traktatu, z instrumentami przyjętymi w ramach Traktatu oraz z politykami i działaniami Wspólnoty, włączając w to reguły konkurencji, udzielanie zamówień publicznych, ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego, zniesienia nierówności i wspierania równości kobiet i mężczyzn.
TYTUŁ II
PROGRAMOWANIE
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE CELÓW 1, 2 i 3
Artykuł 13
Zakres geograficzny
1. Plany przedstawiane w ramach Celu 1 są sporządzane na poziomie geograficznym uznanym przez zainteresowane Państwo Członkowskie za najbardziej właściwy, co do zasady obejmuje on pojedynczy region wymieniony w NUTS poziom II. Jednakże Państwa Członkowskie mogą przedłożyć ogólny plan rozwoju obejmujący kilka lub wszystkie regiony włączone do wykazu, określonego w art. 3 ust. 2, w art. 6 ust. 1 oraz w art. 7 ust. 4, pod warunkiem że taki plan zawiera cechy wymienione w art. 16.
2. Plany przedstawiane w ramach Celu 2 są przygotowane na poziomie geograficznym, uznanym przez Państwo Członkowskie za najbardziej właściwy, ale co do zasady obejmują one wszystkie obszary pojedynczego regionu NUTS poziom II, włączone do wykazu, określonego w art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 2. Jednakże Państwa Członkowskie mogą przedłożyć plan obejmujący niektóre lub wszystkie ze swych regionów włączonych do listy, określo nym w art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 2, pod warunkiem że taki plan zawiera cechy wymienione w art. 16. Jeżeli plany obejmują regiony inne niż te kwalifikujące się w ramach Celu 2, powinny one odróżniać działania w regionach lub obszarach objętych przez Cel 2 i poza nimi.
3.
Plany przedstawiane w ramach Celu 3 obejmują terytorium Państwa Członkowskiego w odniesieniu do pomocy poza regionami objętymi Celem 1 i biorąc pod uwagę ogólne potrzeby obszarów stojących w obliczu strukturalnych problemów konwersji społeczno-ekonomicznej, stanowią dla całego terytorium kraju ramy odniesienia dla rozwoju zasobów ludzkich.
Artykuł 14
Czas trwania i weryfikacja
1.
Każdy plan, Wspólnotowe Ramy Wsparcia, program operacyjny i jednolity dokument programowy obejmuje okres siedmiu lat, bez uszczerbku dla art. 6 i art. 7 ust. 4 akapit pierwszy.
Okres programowania rozpoczyna się z dniem 1 stycznia 2000 r.
2.
Wspólnotowe Ramy Wsparcia, programy operacyjne i jednolite dokumenty programowe są ponownie badane i w razie potrzeby dostosowane z inicjatywy Państwa Członkowskiego lub Komisji w porozumieniu z Państwem Członkowskim zgodnie z niniejszym tytułem, po przeprowadzeniu w połowie okresu programowania oceny, określonym w art. 42, i przyznaniu specjalnej rezerwy, określonej w art. 44.
Mogą być one również weryfikowane w przypadku znaczących zmian sytuacji społeczno-gospodarczej i na rynku pracy.
Artykuł 15
Przygotowanie i zatwierdzenie
1.
W odniesieniu do Celów 1, 2 i 3 Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji plan.
Plan ten zostaje przygotowany przez właściwe organy wyznaczone przez Państwo Członkowskie na szczeblu krajowym, regionalnym lub innym.
W przypadkach gdy pomoc ma przybrać formę jednolitego dokumentu programowego, plan jest traktowany jako ramowy jednolity dokument programowy.
W odniesieniu do Celu 1 dla wszystkich regionów objętych Celem 1 zastosowane są Wspólnotowe Ramy Wsparcia; jednakże tam, gdzie przydział ze strony Wspólnoty jest mniejszy lub nie przekracza istotnie 1000 milionów EUR, Państwa Członkowskie co do zasady przedkładają projekt jednolitego dokumentu programowego.
W odniesieniu do Celów 2 i 3 co do zasady stosuje się jednolite dokumenty programowe; jednakże Państwo Członkowskie może zdecydować się na sporządzenie Wspólnotowych Ram Wsparcia.
2.
Plany przedstawiane są Komisji przez Państwo Członkowskie po konsultacji z partnerami, którzy wyrażają swoją opinię w wyznaczonym okresie, zgodnie z nieprzekraczalnym terminem wyznaczonym w akapicie drugim.
O ile nie zostanie to inaczej uzgodnione z zainteresowanym Państwem Członkowskim, plany przedkłada się nie później niż cztery miesiące po określeniu wykazu regionów kwalifikujących się, określonych w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 4.
3. Komisja ocenia te plany pod kątem ich zgodności z celami niniejszego rozporządzenia, biorąc pod uwagę ramy odniesienia, określone w art. 9 ust. 1 lit. c), inne polityki Wspólnoty oraz art. 41 ust. 2.
Komisja ocenia także każdy przedkładany w ramach Celu 3 zaproponowany plan w świetle spójności środków z narodowym planem realizacji Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia, zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. b), uwzględniając sposób i stopień, z jakim brane są pod uwagę potrzeby obszarów stojących w obliczu konwersji społeczno-ekonomicznej.
4.
W przypadkach określonych w ust. 1 Komisja opracowuje Wspólnotowe Ramy Wsparcia w porozumieniu z zainteresowanym Państwem Członkowskim i w oparciu o procedury ustanowione w art. 48-51.
EBI może być zaangażowany w przygotowanie Wspólnotowych Ram Wsparcia.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie wkładu z funduszy nie później niż w okresie pięciu miesięcy od otrzymania właściwego planu lub planów, pod warunkiem że zawierają one wszystkie cechy wymienione w art. 16.
Komisja ocenia proponowane programy operacyjne przedłożone przez Państwo Członkowskie pod kątem ich zgodności z celami odpowiadającymi Wspólnotowym Ramom Wsparcia i innymi politykami Wspólnoty. Komisja przyjmuje decyzję w sprawie wielkości wkładu funduszy, zgodnie z art. 28 ust. 1, i w porozumieniu z zainteresowanym Państwem Członkowskim, pod warunkiem że propozycje zawierają wszystkie cechy wymienione w art. 18 ust. 2.
W celu przyspieszenia analizy wniosków i wykonywania programów Państwa Członkowskie mogą przedłożyć w tym samym czasie wraz z planami projekty programów operacyjnych. Przy podejmowaniu decyzji w sprawie Wspólnotowych Ram Wsparcia Komisja również zatwierdza, zgodnie z art. 28 ust. 1, programy operacyjne przedłożone wraz z planami, pod warunkiem że zawierają one wszystkie cechy wymienione w art. 18 ust. 2.
5.
Przy zastosowaniu ust. 1 na podstawie planów Komisja podejmuje decyzję w sprawie jednolitych dokumentów programowych, w porozumieniu z zainteresowanym Państwem Członkowskim i w oparciu o procedury ustanowione w art. 48-51.
EBI może być zaangażowany w przygotowanie jednolitych dokumentów programowych.
Komisja podejmuje jedną decyzję w sprawie jednolitego dokumentu programowego i wielkości wkładu funduszy na podstawie art. 28 ust. 1 nie później niż w okresie pięciu miesięcy od otrzymania właściwego planu, pod warunkiem że zawiera on wszystkie cechy wymienione w art. 19 ust. 3.
6.
Państwo Członkowskie lub organ zarządzający przyjmuje uzupełnienie programu określone w art. 9 lit. m), po porozumieniu z komitetem monitorującym, w sytuacji gdy uzupełnienie programu jest przygotowywane po decyzji Komisji w sprawie wielkości wkładu funduszy lub po konsultacji z odpowiednimi partnerami, w sytuacji gdy jest ono przygotowywane przed decyzją w sprawie wkładu funduszy.
W tym ostatnim przypadku komitet monitorujący powinien albo potwierdzić uzupełnienie programu albo zażądać dostosowania zgodnie z art. 34 ust. 3.
Państwo Członkowskie przesyła Komisji, w terminie trzech miesięcy od decyzji Komisji zatwierdzającej program operacyjny lub jednolity dokument programowy, uzupełnienie programu w formie jednolitego dokumentu do celów informacyjnych.
7.
Decyzje Komisji w sprawie Wspólnotowych Ram Wsparcia lub jednolitego dokumentu programowego zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Na żądanie Parlamentu Europejskiego Komisja przekaże Parlamentowi do celów informacyjnych powyższe decyzje wraz z zatwierdzonymi Wspólnotowymi Ramami Wsparcia oraz jednolitymi dokumentami programowymi.
ROZDZIAŁ II
TREŚĆ PROGRAMOWANIA DO CELÓW 1, 2 ORAZ 3
Artykuł 16
Plany
1.
Plany przedkładane w ramach Celów 1, 2 oraz 3 są oparte na właściwych priorytetach krajowych i regionalnych, uwzględniają także indykatywne wytyczne, określone w art. 10 ust. 3, zawierają:
a) opis, policzalny tam, gdzie możliwa jest kwantyfikacja, bieżącej sytuacji, albo w odniesieniu do różnic, luk i potencjału rozwojowego w regionach objętych Celem 1 albo w kategoriach konwersji w obszarach objętych Celem 2 albo w kategoriachrozwoju zasobów ludzkich i polityki zatrudnienia w Państwie Członkowskim i obszarach objętych Celem 3; dodatkowo opis rozlokowanych środków finansowych i głównych wyników działalności podjętych w poprzednim okresie programowania w odniesieniu do dostępnych wyników oceny;
b) opis właściwej strategii służącej osiągnięciu celów, określonych w art. 1, oraz priorytetów wybranych dla stałego rozwoju oraz przekształcania regionów i obszarów, w tym obszarów wiejskich, oraz związany z tym rozwój zasobów ludzkich oraz przystosowanie i modernizacja polityk, systemów edukacyjnych, szkoleniowych i zatrudnienia.
Dodatkowo do innych pozycji wymienionych w niniejszym punkcie Państwa Członkowskie demonstrują w każdym planie dla Celu 3, że planowane priorytety są zgodne z aktualnym narodowym planem zatrudnienia poprzez odniesienie do opisu głównych celów strategii i głównych metod ich osiągnięcia.
Podobnie Państwa Członkowskie demonstrują, że działania przewidziane w każdym planie Celu 2, dotyczące zasobów ludzkich i zatrudnienia, które mają być wspomagane przez EFS, są zintegrowane ze strategią konwersji, skoordynowane z innymi funduszami i są zgodne z oceną ex-ante dotyczącą zasobów ludzkich i zatrudnienia, określoną w art. 41 ust. 2.
Jeżeli te potrzeby nie przekraczają wielkością istotnych kwot Celu 2, są one objęte przez Cel 3;
c) wskazanie planowanego wykorzystania i formy finansowego wkładu z funduszy i, we właściwych przypadkach, z EBI oraz innych instrumentów finansowych, w tym do celów informacyjnych całkowita kwota z EFOGR Sekcja Gwarancji przeznaczona na środki, określone w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999; planowane zapotrzebowanie na pomoc techniczną; wskazania dotyczące dodatkowości zgodnie z art. 11 ust. 2, w przypadku Celu 1, przybiera formę indykatywnej, kompleksowej tabeli finansowej, sumującej publiczne lub podobne i, we właściwych sytuacjach, szacunkowe środki prywatne i strukturalne środki Wspólnoty odpowiadające każdemu z priorytetów zaproponowanych w planie.
W każdym przypadku plany powinny odróżniać środki finansowe przeznaczone dla obszarów otrzymujących pomoc przejściową od przeznaczonych dla innych obszarów objętych Celem 1 lub 2.
W przypadku pomocy z EFS w ramach Celu 2 lub 3 procentowy udział może być wyższy dla Celu 2 niż dla innych.
W przypadku Celu 3 plan finansowania pokazuje koncentrację planowanych środków przyznanych dla obszarów stojących w obliczu strukturalnych problemów konwersji gospodarczej i społecznej;
d) zestawienie uzgodnień podjętych w celu konsultowania opinii partnerów.
2.
Dla regionów objętych Celem 1 plany zawierają wszystkie właściwe środki służące konwersji gospodarczej i społecznej, rozwojowi zasobów ludzkich, uwzględniając ramy odniesienia, określone w art. 9 ust. 1 lit. c), rozwój obszarów wiejskich i struktur rybołówstwa.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie jest w całości objęte Celem 1, plan obejmuje punkty wymienione w ust. 1 lit. b) akapit drugi.
3.
Państwa Członkowskie powinny wskazać dane szczegółowe dotyczące każdego funduszu, w tym kwotę wymaganego wkładu finansowego oraz zarys planowanych programów operacyjnych, ze szczególnym odniesieniem do ich szczególnych celów i planowanych głównych rodzajów działań.
Artykuł 17
Wspólnotowe Ramy Wsparcia
1.
Wspólnotowe Ramy Wsparcia umożliwiają koordynację całej strukturalnej pomocy Wspólnoty w danych regionach, w tym, zgodnie z art. 1 ust. 3, pomoc w rozwoju zasobów ludzkich.
2.
Każde Wspólnotowe Ramy Wsparcia zawierają:
a) deklarację strategii i priorytetów dla wspólnej akcji Wspólnoty i działań krajowych; ich szczegółowe cele, policzalne, tam gdzie możliwa jest kwantyfikacja; ocenę przewidywanego oddziaływania zgodnie z art. 41 ust. 2; wskazanie, w jaki sposób strategia i priorytety uwzględniają indykatywne wytyczne, określone w art. 10 ust. 3, polityki gospodarcze, strategię rozwoju zatrudnienia poprzez doskonalenie zachowań dostosowawczych i umiejętności ludzi oraz, w miarę potrzeb, polityki regionalne zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
b) wskazanie charakteru i czasu trwania programów operacyjnych, co do których nie podjęto decyzji w tym samym czasie co wobec Wspólnotowych Ram Wsparcia, w tym ich szczególnych celów i wybranych priorytetów;
c) indykatywny plan finansowy określający, zgodnie z art. 28 i 29, dla każdego priorytetu i roku, finansową alokację przewidywaną jako wkład każdego funduszu i, we właściwych sytuacjach EBI, innych instrumentów finansowych — w tym dla informacji — całkowitą kwotę z EFOGR — Sekcja Gwarancji na środki, określone w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 — o ile przyczyniają się bezpośrednio do danego planu finansowego, jak również całkowitej wielkości kwalifikujących się środków publicznych i szacowanych prywatnych środków finansowania odnoszących się do wkładu każdego z funduszy.
W przypadku Celu 3 plan finansowania pokazuje koncentrację środków przyznanych planowanych dla obszarów stojących w obliczu strukturalnych problemów konwersji gospodarczej i społecznej.
Plan finansowania odróżnia finansowanie planowane dla regionów otrzymujących pomoc przejściową.
Całkowity wkład funduszy planowany na każdy rok dla każdej ze Wspólnotowych Ram Wsparcia jest zgodny z użyteczną perspektywą finansową, biorącą pod uwagę degresję, określoną w art. 7 ust. 3 akapit trzeci;
d) przepisy dotyczące wykonania Wspólnotowych Ram Wsparcia, w tym:
- wyznaczenie przez Państwo Członkowskie organu zarządzającego w rozumieniu art. 9 lit. n), odpowiedzialnego za zarządzanie Wspólnotowymi Ramami Wsparcia, zgodnie z art. 34,
- uzgodnienia dotyczące zaangażowania partnerów w prace komitetów monitorujących, opisanych w art. 35;
e) w miarę potrzeb informacje o środkach przyznanych, potrzebnych na przygotowanie, monitorowanie i ocenę pomocy.
Zgodnie z art. 11 Wspólnotowe Ramy Wsparcia zawierają sprawdzenie ex-ante przestrzegania zasady dodatkowości oraz właściwą informację dotyczącą przejrzystości przepływów finansowych, w szczególności z danego Państwa Członkowskiego do regionów-beneficjentów.
Artykuł 18
Programy operacyjne
1.
Pomoc objęta Wspólnotowymi Ramami Wsparcia jest co do zasady dostarczana w formie zintegrowanego programu operacyjnego przez region, zgodnie z jego definicją w art. 9.
2.
Każdy program operacyjny zawiera:
a) priorytety programu, ich spójność z odpowiednimi Wspólnotowymi Ramami Wsparcia, ich szczególnymi celami, policzalnymi tam, gdzie możliwa jest kwantyfikacja, oraz ocenę przewidywanego oddziaływania, zgodnie z art. 41 ust. 2;
b) skrócony opis działań, za pomocą których mają być wdrażane priorytety wraz z informacją niezbędną do sprawdzenia zgodności z programami pomocy stosownie do art. 87 Traktatu; w miarę potrzeb charakter działań niezbędnych do przygotowania, monitorowania i oceny programu operacyjnego;
c) indykatywny plan finansowania określający dla każdego priorytetu i każdego roku, zgodnie z art. 28 i 29, finansową alokację przewidywaną jako wkład każdego funduszu i w odpowiednim przypadku EBI, innych instrumentów finansowych — w tym do celów informacji całkowitą kwotę z EFOGR Sekcji Gwarancji na środki, określone w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 — o ile są one bezpośrednio związane z danym planem finansowym, jak również całkowitą wielkość kwalifikujących się środków publicznych i szacowanych środków prywatnych odnoszących się do wkładu każdego funduszu.
Plan finansowania odróżnia w ramach całego wkładu różnych funduszy konsolidacja długu planowana dla regionów otrzymujących pomoc przejściową.
Całkowity wkład funduszy planowany na każdy rok jest zgodny z użyteczną perspektywą finansową, biorąc pod uwagę degresję, określoną w art. 7 ust. 3 akapit trzeci;
d) przepisy dotyczące wykonywania programu operacyjnego, w tym:
i) wyznaczenie przez Państwo Członkowskie organu zarządzającego w rozumieniu art. 9 lit n), odpowiedzialnego za zarządzanie programem operacyjnym zgodnie z art. 34,
ii) opis uzgodnień dotyczących zarządzania programem operacyjnym;
iii) opis systemów monitorowania i oceny, w tym rolę komitetu monitorującego;
iv) określenie procedur dotyczących uruchomienia i obiegu przepływów finansowych dla zapewnienia ich przejrzystości;
v) opis przepisów szczególnych i procedur służących kontroli programu operacyjnego.
3.
Uzupełnienie programu zawiera:
a) środki wykonania odpowiednich priorytetów programu operacyjnego; ocenę ex-ante, zgodnie z art. 41 ust. 3, opisu policzalnego, tam gdzie możliwa jest kwantyfikacja; właściwe wskaźniki monitorowania zgodnie z art. 36;
b) określenie rodzajów bezpośrednich beneficjentów środków;
c) plan finansowania określający dla każdego środka, zgodnie z art. 28 i 29, całkowity budżet jako wkład danego funduszu i w odpowiednim przypadku EBI, inne istniejące instrumenty finansowe, jak również kwotę kwalifikujących się środków publicznych i szacowanych prywatnych środków finansowych odnoszących się do wkładu funduszy; procentowy wkład funduszu w środki ustalono zgodnie z art. 29 i całkowitą wielkością środków wspólnotowych przeznaczonych dla danego priorytetu.
Plan finansowania odróżnia finansowanie planowane dla regionów otrzymujących wsparcie przejściowe.
Do planu finansowania dołącza się opis rozwiązań odnośnie do współfinansowania środków, przy uwzględnieniu systemów instytucjonalnych, prawnych i finansowych zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
d) środki przeznaczone do reklamy programu operacyjnego, zgodnie z art. 46;
e) opis rozwiązań uzgodnionych między Komisją a zainteresowanym Państwem Członkowskim, dotyczących skomputeryzowanej, o ile jest to możliwe, wymiany danych niezbędnych do wypełnienia wymogów zarządzania, monitorowania i oceny, określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 19
Jednolite dokumenty programowe
1. Pomoc w ramach Celów 2 i 3, jak również w ramach Celu 1 zgodnie z art. 15 ust. 1, co do zasady ma formę jednolitych dokumentów programowych. W przypadku Celów 2 i 3 stosuje się art. 15 ust. 1 lit. c).
2.
Jednolity dokument programowy dla Celu 1 zawiera wszelkie odnośne środki służące konwersji gospodarczej i społecznej, rozwojowi zatrudnienia poprzez doskonalenie zachowań dostosowawczych i umiejętności ludzi, uwzględniając ramy odniesienia, określone w art. 9 ust. 1 lit. c), jak również rozwojowi obszarów wiejskich i struktur rybołówstwa.
Jednolity dokument programowy dla Celu 2 umożliwia koordynację całej pomocy strukturalnej Wspólnoty, w tym, zgodnie z art. 41 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, koordynację środków związanych z rozwojem obszarów wiejskich na podstawie art. 33 niniejszego rozporządzenia, z wyłączeniem pomocy służącej rozwojowi zasobów ludzkich, przyznanej w ramach Celu 3 we wszystkich obszarach objętych Celem 2.
Jednolity dokument programowy dla Celu 3 umożliwia koordynację całej pomocy strukturalnej Wspólnoty służącej rozwojowi zasobów ludzkich w obszarach określonych w art. 5, z wyłączeniem pomocy w tym obszarze, udzielonej w ramach Celu 2.
3.
Każdy jednolity dokument programowy zawiera następujące elementy:
a) deklarację strategii i priorytetów dla wspólnych działań Wspólnoty i krajowych; ich szczególne cele, policzalne tam, gdzie możliwa jest kwantyfikacja; ocenę przewidywanego oddziaływania, w tym oddziaływania na stan środowiska, zgodnie z art. 41 ust. 2; wskazanie, w jaki sposób strategia i priorytety uwzględniły indykatywne wytyczne, określone w art. 10 ust. 3, polityki gospodarcze, strategię rozwoju zatrudnienia poprzez doskonalenie zachowań dostosowawczych i umiejętności ludzi oraz w odpowiednichsytuacjach, polityki regionalne zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
b) skrócony opis środków, planowanych przy wdrażaniu priorytetów wraz z informacją niezbędną do sprawdzenia zgodności z systemami pomocy na podstawie art. 87 Traktatu; w miarę potrzeb charakter środków niezbędnych do przygotowania, monitorowania i oceny jednolitego dokumentu programowego;
c) indykatywny plan finansowania określający, zgodnie z art. 28 i 29, dla każdego priorytetu i roku, finansową alokację przewidywaną jako wkład każdego funduszu, w odpowiednim przypadku EBI i innych instrumentów finansowych — w tym do celów informacyjnych całkowitą kwotę z EFOGR — Sekcji Gwarancji na środki, określone w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 — na tyle, na ile są one bezpośrednio związane z planem finansowym, jak również całkowitą wielkością kwalifikujących się środków publicznych i szacowanych prywatnych środków finansowych odnoszących się do wkładu każdego funduszu.
Plan finansowania odróżnia finansowanie planowane dla regionów otrzymujących wsparcie przejściowe.
Całkowity wkład funduszy planowany na każdy rok jest zgodny z użyteczną perspektywą finansową, biorąc pod uwagę degresję, określoną w art. 7 ust. 3 akapit trzeci.
W przypadku Celu 3 plan finansowania pokazuje koncentrację środków przyznanych dla obszarów stojących w obliczu strukturalnych problemów konwersji gospodarczej i społecznej;
d) przepisy dotyczące wykonania jednolitego dokumentu programowego zawierają:
i) wyznaczenie przez Państwo Członkowskie organu zarządzającego w rozumieniu art. 9, odpowiedzialnego za zarządzanie jednolitym dokumentem programowym, zgodnie z art. 34;
ii) opis uzgodnień dotyczących zarządzania jednolitym dokumentem programowym;
iii) opis systemów monitorowania i oceny, w tym roli komitetu monitorującego;
iv) określenie procedur dotyczących uruchomienia i obiegu finansowania dla zapewnienia przejrzystości przepływów;
v) opis przepisów szczególnych i procedur służących kontroli jednolitego dokumentu programowego;
e) w miarę potrzeb informacje o środkach potrzebnych do przygotowania, monitorowania i oceny pomocy.
Zgodnie z art. 11 jednolity dokument programowy zawiera sprawdzenie ex-ante przestrzegania zasady dodatkowości dla właściwego celu lub celów uzgodnionych między Państwem Członkowskim a Komisją oraz odpowiednią informację dotyczącą przejrzystości przepływów finansowych, w szczególności z zainteresowanego Państwa Członkowskiego do regionów-beneficjentów.
4. Każdy jednolity dokument programowy zawiera dodatkowo uzupełnienie programu, określone w art. 9 lit. m), i opisane w art. 18 ust. 3.
ROZDZIAŁ III
INICJATYWY WSPÓLNOTOWE
Artykuł 20
Treść
1.
Inicjatywy wspólnotowe obejmują następujące obszary:
a) współpracę przygraniczną, ponadnarodową i międzyregionalną, służącą wzmocnieniu harmonijnego, zrównoważonego i trwałego rozwoju całego obszaru Wspólnoty ("Interreg");
b) gospodarczą i społeczną regenerację miast i obszarów miejskich znajdujących się w kryzysie w celu promowania zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich ("URBAN");
c) rozwój obszarów wiejskich ("Leader");
d) współpracę ponadnarodową wspierającą nowe środki zwalczania wszelkich form dyskryminacji i nierówności na rynku pracy ("EQUAL").
2.
Przynajmniej 2,5 % funduszy strukturalnych z przydziału środków na zobowiązania, określone w art. 7 ust. 1, przeznaczone są naprogram Interreg, w ramach którego właściwa uwaga poświęcona jest na działania transgraniczne, w szczególności w perspektywie rozszerzenia, oraz na Państwa Członkowskie posiadające długie granice z krajami kandydującymi, jak również na poprawioną koordynację z programami PHARE, TACIS i MEDA.
Odpowiednia uwaga również zwrócona jest na współpracę z regionami peryferyjnymi.
Zwraca się należytą uwagę na społeczną i zawodową integrację osób ubiegających się o azyl w ramach programu EQUAL.
3.
Programy zatwierdzone w ramach inicjatyw wspólnotowych mogą obejmować inne obszary niż te określone w art. 3 i 4.
Artykuł 21
Przygotowanie, zatwierdzenie i wykonanie
1.
Zgodnie z procedurami, określonymi w art. 48-51 i po powiadomieniu o nich Parlamentu Europejskiego Komisja formułuje wytyczne opisujące dla każdej inicjatywy cele, zakres i odpowiedni sposób realizacji.
Wytyczne te publikowane są w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2. Każdy obszar, określony w art. 20 ust. 1, finansowany jest przez jeden fundusz: obszar określony w ust. 1 lit. a) i b) z ERDF, obszar określony w ust. 1 lit. c) z Sekcji Orientacji EFOGR, a obszar określony w ust. 1 lit. d) z EFS. Decyzja w sprawie udziału funduszu może wzmocnić zakres każdego funduszu, określony w rozporządzeniach dotyczących poszczególnych funduszy, jednakże bez poszerzania tego zakresu, tak aby objąć wszystkie środki wymagane do wykonania danego programu inicjatywy wspólnotowej.
3.
Na podstawie propozycji przygotowanych zgodnie z wytycznymi, określonymi w ust. 1 oraz z art. 41 ust. 2 i przedłożonych przez Państwo Członkowskie, Komisja podejmuje decyzję w sprawie programów inicjatywy wspólnotowej zgodnie z art. 28.
4.
Programy inicjatywy wspólnotowej zostają ponownie sprawdzone po ocenie przeprowadzonej w połowie okresu programowania, określonym w art. 42, i zmienione w razie potrzeby na żądanie zainteresowanego (zainteresowanych) Państwa (Państw) Członkowskiego (Członkowskich) lub Komisji w porozumieniu z tym(-i) Państwem (Państwami) Członkowskim (Członkowskimi).
5.
Programy inicjatywy wspólnotowej powinny obejmować okres siedmiu lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r.
ROZDZIAŁ IV
DZIAŁANIA INNOWACYJNE I POMOC TECHNICZNA
Artykuł 22
Działania innowacyjne
1.
Z inicjatywy Komisji i po konsultacjach z komitetami, określonymi w art. od 48-51 w sprawie wytycznych dla różnych rodzajów działań innowacyjnych, przy uwzględnieniu granicznego poziomu 0,40 % rocznych środków finansowania, fundusze mogą finansować działania innowacyjne na szczeblu Wspólnoty.
Obejmują one badania, projekty pilotażowe oraz wymianę doświadczeń.
Takie działania innowacyjne przyczyniają się do przygotowania innowacyjnych metod i praktyk, służących poprawie jakości pomocy w ramach Celów 1, 2 i 3.
Są one wykonywane w sposób prosty i przejrzysty oraz zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami.
2.
Każdy obszar działania projektów pilotażowych jest finansowany tylko z jednego funduszu.
Decyzja w sprawie udziału funduszu może wzmocnić zakres każdego funduszu, określony w rozporządzeniach dotyczących poszczególnych funduszy, jednakże bez poszerzania tego zakresu, tak aby objąć wszystkie działania niezbędne dla realizacji danego projektu pilotażowego.
Artykuł 23
Pomoc techniczna
Z inicjatywy lub w imieniu Komisji i po konsultacjach z komitetami, określonych w art. 48-51 w sprawie różnych rodzajów działań, przy uwzględnieniu maksymalnej granicy 0,25 % rocznych alokacji, fundusze mogą finansować środki przygotowawcze, monitorowanie, środki oceniające i kontrolne, niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia.
Obejmują one:
a) badania, w tym badania natury ogólnej, dotyczące działania funduszy;
b) środki pomocy technicznej, wymiany doświadczeń i informacji skierowanych do partnerów, bezpośrednich beneficjentów pomocy z funduszy oraz ogółu społeczeństwa;
c) instalację, funkcjonowanie i wzajemne połączenie skomputeryzowanych systemów zarządzania, monitorowania i oceny;
d) poprawę metod oceny i wymianę informacji w tym zakresie.
Artykuł 24
Działania innowacyjne i pomoc techniczna
1.
Wykorzystując informacje dotyczące działań innowacyjnych, pochodzące z zainteresowanych Państw Członkowskich, Komisja ocenia wnioski o środki z funduszy wynikające z art. 22 i 23, na podstawie następujących szczegółów:
a) opisu proponowanej pomocy, jej zakresu, w tym zakresu geograficznego, oraz szczególnych celów;
b) instytucji odpowiedzialnych za realizację pomocy oraz beneficjentów;
c) harmonogramu i planu finansowania, w tym wkładów z innych źródeł finansowych Wspólnoty;
d) przepisów mających na celu zapewnienie skutecznego i właściwego wykonywania;
e) wszelkich innych informacji koniecznych do sprawdzenia zgodności z politykami wspólnotowymi oraz wytycznymi, określonymi w art. 10 ust. 3.
Komisja zatwierdza środki z funduszy w momencie, gdy informacja ta pozwala Komisji na ocenę wniosku.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie zostają niezwłocznie powiadomione przez Komisję o zatwierdzeniu wniosku.
3.
Finansowa odpowiedzialność Państw Członkowskich w rozumieniu niniejszego rozporządzenia nie obejmuje działań innowacyjnych, określonych w art. 22, lub działań związanych z pomocą techniczną, określonych w art. 23, bez uszczerbku dla ich zobowiązań wynikających z uregulowań instytucjonalnych, charakterystycznych dla każdego Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ V
GŁÓWNE PROJEKTY
Artykuł 25
Definicja
Jako część każdej pomocy fundusze mogą finansować wydatki dotyczące głównych projektów, tj. takich, które:
a) obejmują ekonomicznie niepodzielną serię prac, spełniających ściśle określoną funkcję techniczną i posiadających jasno określone cele;
b) których koszt całkowity służący do określenia wkładu funduszy przekracza 50 milionów EUR.
Artykuł 26
Zatwierdzenie i wykonywanie
1.
Podczas realizacji pomocy, w przypadku gdy Państwo Członkowskie lub organ zarządzający zakłada, że fundusze będą współfinansować duży projekt, powiadamiają Komisję i dostarczają następujące informacje:
a) instytucję, która będzie odpowiedzialna za wykonywanie;
b) charakter inwestycji i jej opis, wielkość finansową oraz położenie;
c) harmonogram wykonywania projektu;
d) analizę kosztów i korzyści, w tym kosztów i korzyści finansowych, ocenę ryzyka oraz informację na temat ekonomicznej żywotności projektu;
e) plus:
- w przypadku inwestycji infrastrukturalnych: analizę kosztów i społeczno-gospodarczych korzyści projektu, w tym wskazanie oczekiwanego wskaźnika wykorzystania, przewidywane oddziaływanie na rozwój lub konwersję danego regionu oraz stosowanie reguł wspólnotowych dotyczących zamówień publicznych,
- w przypadku inwestycji w przedsiębiorstwa produkcyjne: analizę perspektyw rynkowych w danym sektorze oraz oczekiwany zwrot z projektu,
f) na ile to możliwe, bezpośrednie i pośrednie oddziaływanie na sytuację w zatrudnieniu we Wspólnocie;
g) informacje pozwalające na ocenę wpływu na środowisko naturalne oraz realizację zasady ostrożności, jak również zasad działania zapobiegawczego, o priorytetowym usuwaniu szkód środowiskowych u źródła i płaceniu przez zanieczyszczającego, oraz zgodności z regułami wspólnotowymi dotyczącymi środowiska;
h) informacje niezbędne do oceny zgodności z zasadami konkurencji, między innymi z zasadami dotyczącymi pomocy państwa;
i) wskazanie wpływu wkładu funduszy na wykonanie projektu;
j) plan finansowania i całkowite środki finansowe oczekiwane jako wkład funduszy i innych wspólnotowych źródeł finansowych.
2.
Komisja ocenia projekt, konsultując się z EBI w razie potrzeby, w świetle następujących czynników:
a) rodzaju planowanej inwestycji i, w danych przypadkach, spodziewanego przychodu;
b) wyników analizy kosztów i korzyści;
c) wyniku oceny wpływu na środowisko;
d) spójności z priorytetami właściwej pomocy;
e) zgodności z innymi politykami Wspólnoty;
f) spodziewanych korzyści gospodarczych i społecznych, zwłaszcza w kategoriach zatrudnienia, uwzględniając ulokowane środki finansowe;
g) koordynacji instrumentów finansowych oraz połączenia pomocy i pożyczek, określonych w art. 10 ust. 2.
3.
W terminie dwóch miesięcy od otrzymania informacji określonych w ust. 1 lub w terminie trzech miesięcy, jeżeli konieczne są konsultacje z EBI, Komisja podejmuje decyzję potwierdzającą lub zmieniającą poziom pomocy wspólnotowej.
Jeżeli Komisja uzna, że projekt nie uzasadnia wkładu funduszy albo w części, albo w całości, może podjąć decyzję o wycofaniu części lub całości wkładu, uzasadniając powody tej decyzji.
ROZDZIAŁ VI
DOTACJE GLOBALNE
Artykuł 27
Dotacje globalne
1.
Jeżeli zgodnie z art. 9 lit. i) wykonywanie lub zarządzanie częścią pomocy zostało powierzone pośrednikom, pośrednicy tacy muszą dostarczyć gwarancji wypłacalności oraz potwierdzenie kompetencji i doświadczenia w zakresie zarządzania administracyjnego i finansowego.
Normalnie pośrednicy muszą mieć siedzibę lub być reprezentowani w danym regionie lub regionach, ale w ograniczonych i uzasadnionych przypadkach mogą oni mieć siedzibę poza tym regionem.
Muszą oni posiadać kilkuletnie doświadczenie w danej dziedzinie, działać w interesie publicznym i stosownie uwzględniać interesy społeczno-gospodarcze, na które bezpośrednio wpływa wykonywanie planowanych działań.
2. Wybór dotacji globalnej jest zawarty we właściwej decyzji w sprawie wkładu funduszy jako szczególne przepisy wykonawcze, określone w art. 18 ust. 2 lit. d) i art. 19 ust. 3 lit. d). Procedury wykorzystania dotacji globalnych są przedmiotem porozumienia między Państwem Członkowskim lub instytucją zarządzającą a zainteresowaną instytucją pośredniczącą.
W przypadku programów inicjatyw wspólnotowych i działań innowacyjnych procedury wykorzystania dotacji globalnych są przedmiotem porozumienia między Komisją a zainteresowaną instytucją pośredniczącą.
W przypadku programów inicjatyw wspólnotowych powyższe procedury muszą być także uzgodnione z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
Uzupełnienie programu, określonego w art. 18, nie wiąże się z tą częścią pomocy odnoszącą się do dotacji globalnej.
3.
Procedury wykorzystania dotacji globalnej wymieniają w szczególności:
a) środki, które mają zostać wprowadzone;
b) kryteria wyboru beneficjentów;
c) warunki i stopę pomocy z funduszy, w tym wykorzystanie przyrastającego oprocentowania;
d) ustalenia dotyczące monitorowania, oceny i zagwarantowania kontroli finansowej dotacji globalnej;
e) w odpowiednich sytuacjach wykorzystanie gwarancji bankowej, w tym przypadku Komisja musi być o tym powiadomiona.
TYTUŁ III
WKŁAD I ZARZĄDZANIE FINANSAMI PRZEZ FUNDUSZE
ROZDZIAŁ I
WKŁADY FINANSOWE FUNDUSZY
Artykuł 28
Decyzja w sprawie wkładu z funduszy
1.
Pod warunkiem wypełnienia wszystkich wymogów niniejszego rozporządzenia Komisja przyjmie w jednej decyzji wkłady ze wszystkich funduszy w terminie pięciu miesięcy od otrzymania wniosku o przyznanie pomocy.
W decyzji są wyraźnie wymienione regiony i obszary otrzymujące wsparcie przejściowe, gdzie sytuacja tego wymaga.
Maksymalny wkład z funduszy jest ustalony dla każdego priorytetu pomocy.
W danym okresie środek nie może jednocześnie otrzymywać finansowego wkładu z więcej niż jednego funduszu.
Środek lub działanie mogą w tym samym czasie korzystać z wkładu z funduszu strukturalnego jedynie w ramach jednego z celów, określonego w art. 1.
Żadne działanie nie może korzystać równocześnie ze współfinansowania z funduszu w ramach Celu 1, 2 lub 3 i jednocześnie w ramach inicjatywy wspólnotowej.
Żadne działanie nie może korzystać równocześnie ze współfinansowania z funduszu w ramach inicjatywy wspólnotowej i jednocześnie w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR.
2.
Wkład funduszy w programy operacyjne, podejmowane celem wykonania Wspólnotowych Ram Wsparcia, jest spójny z planem finansowym ustanowionym w odpowiednich Wspólnotowych Ramach Wsparcia, określonych art. 17 ust. 2 lit. c).
3.
Przy wykonywaniu środków wkład funduszy zasadniczo przyjmuje formę bezzwrotnej pomocy bezpośredniej (zwanej dalej "pomoc bezpośrednia"), jak również innych form, takich jak pomoc zwrotna, dotacja na spłatę oprocentowania, gwarancje, udział w kapitale podwyższonego ryzyka lub inne formy finansowe.
Pomoc zwrócona organowi zarządzającemu lub innej instytucji publicznej udzielona na nowo na ten sam cel.
Artykuł 29
Zróżnicowanie stawek wkładu finansowego
1.
Wkład funduszy jest zróżnicowany w świetle następujących czynników:
a) wagi szczególnych problemów, zwłaszcza o charakterze regionalnym lub społecznym, które mają być opanowane poprzez pomoc;
b) finansowej zdolności danego Państwa Członkowskiego, przy uwzględnieniu w szczególności jego względnej zamożności i potrzeby uniknięcia nadmiernego wzrostu wydatków budżetowych;
c) w ramach celów funduszy określonych w art. 1, wagi przywiązywanej do pomocy i priorytetów z punktu widzenia Komisji, w kontekście eliminowania nierówności i wspierania równości kobiet i mężczyzn, ochrony i poprawy stanu środowiska, głównie poprzez stosowanie zasady ostrożności, zasady działań zapobiegawczych i zasady "zanieczyszczający płaci";
d) wagi przywiązywanej do pomocy i priorytetów z regionalnego i krajowego punktu widzenia;
e) szczegółowej charakterystyki rodzaju pomocy i danego priorytetu, służącej uwzględnieniu potrzeb zidentyfikowanych przez ocenę ex-ante, w szczególności w odniesieniu do zasobów ludzkich i zatrudnienia;
f) optymalnego wykorzystania środków finansowych w planach finansowych, przy uwzględnieniu łączenia środków publicznych i prywatnych, stosowania właściwych instrumentów finansowych zgodnie z art. 10 ust. 2 oraz wybór form finansowania, określonych w art. 28 ust. 3.
W przypadku gdy wkład finansowy z EFS jest zróżnicowany zgodnie z art. 16 ust. 1, dokonuje się go przy uwzględnieniu potrzeb określonych w drodze oceny ex-ante, zwłaszcza w dziedzinie zasobów ludzkich i zatrudnienia.
2.
Wkład z funduszy zostaje obliczony w odniesieniu albo do całkowitego kosztu dopuszczalnego, albo całkowitego, publicznego lub pokrewnego kwalifikującego się wydatku (krajowego, regionalnego lub lokalnego i wspólnotowego) w ramach każdej pomocy.
3.
Wkład funduszy jest ograniczony następującymi pułapami:
a) maksymalnie 75 % całkowitych kosztów dopuszczalnych oraz, co do zasady, co najmniej 50 % kwalifikujących się wydatków publicznych w przypadku środków podejmowanych w regionach objętych Celem 1.
W przypadku gdy regiony znajdują się w Państwie Członkowskim objętym Funduszem Spójności, wkład Wspólnoty może wzrosnąć, w wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, maksymalnie do 80 % całkowitych kosztów dopuszczalnych oraz maksymalnie do 85 % całkowitych kosztów dopuszczalnych, w odniesieniu do odosobnionych wysp greckich, które znajdują się w niekorzystnej sytuacji z powodu ich odległego położenia;
b) maksymalnie 50 % całkowitego kosztu dopuszczalnego i, co do zasady, co najmniej 25 % kwalifikujących się wydatków publicznych w przypadku środków realizowanych w obszarach objętych Celem 2 lub 3.
W przypadku inwestycji w firmach wkład Funduszy jest dostosowany do pułapów dotyczących wielkości pomocy i łączenia pomocy, określonych w obszarze pomocy państwa.
4.
W przypadku gdy w ramach danej pomocy finansowane są inwestycje generujące dochód, wkład funduszy dla tych inwestycji jest ustalony w świetle ich wewnętrznej charakterystyki, w tym wielkości samofinansowania, która jest oczekiwana dla danej klasy inwestycji w świetle warunków makroekonomicznych, w jakich mają być realizowane inwestycje, i bez zwiększania wydatków z budżetu krajowego jako rezultat wkładu funduszy.
W każdym przypadku wkład funduszy jest ograniczony następującymi pułapami:
a) w przypadku inwestycji infrastrukturalnych, generujących znaczący dochód netto, wkład nie może przekroczyć:
i) 40 % całkowitego kosztu dopuszczalnego w regionach objętych Celem 1, który może zostać zwiększony o nie więcej niż dodatkowych 10 % w Państwach Członkowskich objętych Funduszem Spójności;
ii) 25 % całkowitego kosztu dopuszczalnego w obszarach objętych Celem 2;
iii) powyższe stawki mogą zostać zwiększone przez kwoty dla form finansowania innych niż pomoc bezpośrednia, pod warunkiem że wzrost ten nie przekracza 10 % całkowitego kosztu dopuszczalnego;
b) w przypadku inwestycji w firmach wkład nie może przekroczyć:
i) 35 % całkowitego kosztu dopuszczalnego w regionach objętych Celem 1;
ii) 15 % całkowitego kosztu dopuszczalnego w obszarach objętych Celem 2;
iii) w przypadku inwestycji w małych i średnich przedsiębiorstwach wielkości te mogą zostać zwiększone przez kwoty dla form innych niż pomoc bezpośrednia, pod warunkiem że wzrost ten nie przekracza 10 % całkowitego kosztu dopuszczalnego.
5. Odniesienia w ust. 3 i 4 do regionów i obszarów objętych Celem 1 i 2 są także interpretowane jako odniesienia do regionów lub obszarów otrzymujących z jednej strony pomoc przejściową na podstawie art. 6 ust. 1 i pomoc na podstawie art. 7 ust. 4, a z drugiej strony na podstawie art. 6 ust. 2.
6.
Środki przeprowadzane z inicjatywy Komisji, określone w art. 22 i 23, mogą być finansowane w 100 % kosztu całkowitego.
Środki przeprowadzane w imieniu Komisji, określone w art. 23, są finansowane w 100 % kosztu całkowitego.
7.
Stawki podane w niniejszym artykule stosowane są do środków pomocy technicznej w ramach programowania oraz do inicjatyw wspólnotowych.
Artykuł 30
Kwalifikacje
1.
Wydatki dotyczące działań kwalifikują się do współfinansowania z funduszy, jedynie wówczas, gdy te operacje tworzą część danej pomocy.
2.
Wydatki nie mogą zostać uznane za kwalifikujące się do wkładu z funduszy, jeżeli zostały one opłacone przez bezpośredniego beneficjenta przed dniem, w którym wniosek o przyznanie pomocy został doręczony Komisji.
Data ta stanowi punkt wyjścia do kwalifikowania wydatków.
Ostateczny termin kwalifikowania wydatków jest ustanawiany w decyzji przyznającej wkład z funduszy.
Odnosi się do wypłat dokonanych przez bezpośrednich beneficjentów.
Może on być przedłużony przez Komisję na należycie uzasadniony wniosek Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 14 i 15.
3.
Właściwe przepisy krajowe stosuje się do wydatków kwalifikujących się, chyba że Komisja ustali wspólne reguły kwalifikowania się wydatków, zgodnie z procedurą określoną w art. 53 ust. 2.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że działanie zachowuje wkład z funduszy, jedynie wówczas, gdy to działanie, w okresie pięciu lat od daty decyzji właściwych organów krajowych lub instytucji zarządzającej w sprawie wkładu funduszy, nie podlega znacznym modyfikacjom:
a) wpływającym na jej charakter lub warunki jej wykonania lub przyznające firmie lub instytucji publicznej nienależne korzyści; oraz
b) wynikającym albo ze zmiany charakteru własności danej pozycji infrastruktury, albo zaprzestania lub zmiany lokalizacji działalności produkcyjnej.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich takich modyfikacjach. Jeżeli nastąpi taka modyfikacja, stosuje się art. 39.
ROZDZIAŁ II
ZARZĄDZANIE FINANSAMI
Artykuł 31
Zobowiązania budżetowe
1.
Zobowiązania budżetowe Wspólnoty dokonywane są na podstawie decyzji przyznającej wkład z funduszy.
2.
Zobowiązania dotyczące pomocy, która ma być przeprowadzana w okresie dwóch lub więcej lat, są zasadniczo dokonywane corocznie.
Pierwsze zobowiązanie dokonuje się po wydaniu przez Komisję decyzji zatwierdzającej pomoc.
Kolejne zobowiązania co do zasady dokonywane są do dnia 30 kwietnia każdego roku.
Komisja automatycznie anuluje każdą część zobowiązania, która nie została uregulowana w drodze wpłaty na rachunek lub dla której Komisja nie otrzymała wniosku o płatność, określonego w art. 32 ust. 3, do końca drugiego roku po roku dokonania zobowiązania lub, gdzie sytuacja tego wymaga i dla właściwych kwot, po terminie późniejszej decyzji Komisji wymaganej dla zatwierdzenia środka lub działania, albo po upłynięciu nieprzekraczalnego terminu przekazania końcowego sprawozdania, określonego w art. 37 ust. 1; wkład z funduszy dla tej pomocy zostanie obniżony o tę kwotę.
Okres automatycznego anulowania, określony w akapicie drugim, zostaje wstrzymany w odniesieniu do części zobowiązań odpowiadających działaniom, które w wymienionym terminie anulowania są przedmiotem procedury sądowej lub odwołania administracyjnego ze skutkiem zawieszającym, pod warunkiem że Komisja otrzyma wcześniej uzasadnioną informację z danego Państwa Członkowskiego, a informacja jest wydana przez Komisję.
W każdym przypadku, gdy istnieje ryzyko zastosowania automatycznego anulowania zobowiązań, określonego w akapicie drugim, Komisja w odpowiednim czasie poinformuje o tym Państwo Członkowskie i organ wypłacający.
Jeżeli niniejsze rozporządzenie wejdzie w życie po dniu 1 stycznia 2000 r., okres automatycznego anulowania zobowiązań, określonych w akapicie drugim, zostanie przedłużony w przypadku pierwszego zobowiązania o liczbę miesięcy, jakie upłyną między dniem 1 stycznia 2000 r. a datą decyzji w sprawie wkładów z funduszy, określoną w art. 28.
3.
W przypadku pomocy, która ma być przeprowadzona w okresie krótszym niż dwa lata, zobowiązanie co do całkowitej kwoty wkładu zfunduszy dokonuje się w momencie przyjęcia przez Komisję decyzji w sprawie przyznania środków z funduszy.
Artykuł 32
Płatności
1.
Płatność wkładów z funduszy dokonana przez Komisję organowi wypłacającemu, określonemu w art. 9 lit. o), zgodnie z odpowiednim zobowiązaniem budżetowym.
Płatności są księgowane w ramach najwcześniej otwartych zobowiązań, na podstawie art. 31.
Płatności mogą przybrać formę płatności na rachunek, płatności tymczasowej lub płatności salda końcowego.
Płatności okresowe i płatności salda końcowego dotyczą wydatków faktycznie poniesionych, które muszą być powiązane z płatnościami dokonanymi przez bezpośrednich beneficjentów, potwierdzonych przez pokwitowane faktury lub dokumenty rachunkowe o takiej samej wartości dowodowej.
W zależności od dostępnych środków finansowych Komisja dokonuje płatności tymczasowych nie później niż dwa miesiące po otrzymaniu akceptowalnego wniosku o płatność, opisanego w ust. 3.
Organ wypłacający zapewnia, że bezpośredni beneficjenci otrzymają płatność z funduszy możliwie jak najszybciej i w pełnej wysokości.
Nie mają miejsca żadne potrącenia, wstrzymania lub późniejsze szczególne opłaty, które mogłyby obniżyć powyższe kwoty.
2.
Po dokonaniu pierwszego zobowiązania Komisja dokonuje wpłaty na rachunek rzecz organu wypłacającego.
Powyższa wpłata na rachunek wynosi 7 % wkładu z funduszy dla danej pomocy.
Zasadniczo może ona zostać dzielona dalej na dwa lata budżetowe, w zależności od dostępności środków budżetowych.
Przez cały okres trwania pomocy organ wypłacający wykorzystuje wpłatę na rachunek na pokrycie z wkładu Wspólnoty wydatków dotyczących tej pomocy.
Całość lub część wpłaty na rachunek, w zależności od postępu w zakresie wykonania pomocy, jest zwracana Komisji przez organ wypłacający w sytuacji, gdy w okresie 18 miesięcy od decyzji w sprawie przyznania środków z funduszy do Komisji nie zostanie przesłany żaden wniosek o płatność.
Jeżeli wpłata na rachunek jest oprocentowana, zostanie on alokowany przez organ wypłacający w określoną formę pomocy.
3.
Płatności okresowe dokonywane są przez Komisję w celu zwrotu wydatków faktycznie opłacanych przez fundusze jako potwierdzonych przez organ wypłacający.
Płatności takie dokonywane są na szczeblu każdej pomocy i obliczane na szczeblu działań zawartych w planie finansowania uzupełnienia programu.
Podlega on następującym warunkom:
a) uzupełnienie programu, zawierające informacje wymienione w art. 18 ust. 3, zostało przedstawione Komisji;
b) ostatnie sprawozdanie na temat wykonania, zawierające informacje wymienione w art. 37, zostało przekazane Komisji;
c) ocena pomocy w połowie okresu programowania, określona w art. 42, po jej przygotowaniu została przekazana Komisji;
d) decyzje podjęte przez instytucję zarządzającą i komitet monitorujący są zgodne z całkowitą wielkością wkładu z funduszy, przyznaną dla określonych priorytetów;
e) wszelkie rekomendacje, określone w art. 34 ust. 2, zostały uwzględnione w określonym okresie lub powody, dla których nie podjęto żadnych działań, zostały podane przez Państwo Członkowskie, w sytuacji gdy rekomendacje te mają wyeliminować poważne wady w systemie monitorowania lub zarządzania, które utrudniają właściwe zarządzanie finansami pomocy; wszystkie wnioski o podjęcie środków naprawczych, określonych w art. 38 ust. 4, zostały uwzględnione, jeżeli wniosek odnosi się do danego środka lub środków;
f) nie podjęto decyzji o zawieszeniu płatności, na mocy art. 39 ust. 2 akapit pierwszy, a Komisja nie podjęła decyzji w sprawie rozpoczęcia procedury naruszenia w rozumieniu art. 226 Traktatu, dotyczącej działań, które są objęte danym wnioskiem.
Państwo Członkowskie oraz organ wypłacający zostaną niezwłocznie powiadomione przez Komisję, jeśli nie został spełniony jeden z powyższych warunków, co powoduje, że wniosek o płatność nie może zostać zaakceptowany. Państwo Członkowskie i organ wypłacający podejmą niezbędne kroki w celu zaradzenia zaistniałej sytuacji.
Państwa Członkowskie zapewniają, o ile jest to możliwe, aby wnioski o płatności okresowe były składane Komisji w trzech transzach rocznie, przy czym ostatnia z nich była składana nie później niż dnia 31 października.
We wnioskach o płatności tymczasowe oddziela się, dla każdego priorytetu, wydatki poniesione w regionach oraz obszarach otrzymujących pomoc przejściową.
Łączna ilość płatności, określonych w ust. 2 i w niniejszym, które są dokonywane w odniesieniu do danej pomocy, nie przekracza 95 % wkładu z funduszy dla tej pomocy.
4.
Ostatnia rata pomocy zostanie wypłacona, jeśli:
a) organ płatniczy przedstawi Komisji w okresie sześciu miesięcy od nieprzekraczalnego terminu płatności, ustanowionego w decyzji przyznającej środki z funduszy, potwierdzoną deklarację rzeczywiście poniesionych wydatków;
b) sprawozdanie końcowe z wykonania zostanie przedstawione Komisji i przez nią zatwierdzone;
c) Państwo Członkowskie przekazuje Komisji deklarację, określoną w art. 38 ust. 1 lit. f).
5.
Końcowa płatność ostatniej nie może już zostać skorygowana na prośbę Państwa Członkowskiego, jeśli organ wypłacający nie przedstawił Komisji wniosku w okresie dziewięciu miesięcy od daty transferu ostatniej raty.
6.
Państwa Członkowskie wyznaczają organy upoważnione do wydawania certyfikatów i deklaracji określonych w ust. 3 i 4.
7.
Nie później niż do dnia 30 kwietnia każdego roku Państwa Członkowskie składają Komisji uaktualnione prognozy wniosków o płatności na bieżący rok i prognozę na rok następny.
8.
Komisja przedstawia właściwe procedury płatności, spójne z celami niniejszych przepisów, dla środków innowacyjnych, określonych w art. 22 oraz środków określonych w art. 23, jak również powiadamia komitety określone w art. 48-51.
Artykuł 33
Zastosowanie euro
Decyzje Komisji, zobowiązania oraz płatności są określane i dokonywane w euro, zgodnie z ustaleniami, które zostaną przygotowane przez Komisję w ramach procedury określonej w art. 53 ust. 2.
TYTUŁ IV
SKUTECZNOŚĆ POMOCY Z FUNDUSZY
ROZDZIAŁ I
MONITOROWANIE
Artykuł 34
Zarządzanie przez organ zarządzający
1. Bez uszczerbku dla art. 8 ust. 3 organ zarządzający, określony w art. 9 lit. n), jest odpowiedzialny za skuteczność i poprawność zarządzania i wykonywania, w szczególności za:
a) ustanowienie systemu zbierania wiarygodnych informacji finansowych i statystycznych dotyczących wykonania w celu sporządzenia wskaźników monitoringu, określonych w art. 36, oraz za ocenę zgodności z art. 42 i 43; a także za przekazanie tych danych zgodnie z rozwiązaniami uzgodnionymi między Państwem Członkowskim i Komisją, przy wykorzystaniu w miarę możliwości systemów komputerowych, umożliwiających wymianę z Komisją danych, określonych w art. 18 ust. 3 lit. e);
b) dostosowanie, zgodnie z ust. 3, i wykonanie uzupełnienia programu w rozumieniu art. 18 ust. 3, z zastrzeżeniem postanowień art. 35;
c) sporządzenie i przekazanie Komisji, po zatwierdzeniu przez komitet monitorujący, rocznego sprawozdania z wykonania;
d) organizowanie, we współpracy z Komisją i Państwem Członkowskim, oceny w połowie okresu programowania, określonego w art. 42;
e) zapewnienie, że instytucje biorące udział w zarządzaniu i wykonywaniu pomocy zachowują albo oddzielny system rachunkowości, albo odpowiedni kod księgowy dla wszystkich transakcji dotyczących pomocy;
f) zapewnienie prawidłowości operacji finansowanych w ramach pomocy, wszczególności poprzez wykonanie wewnętrznych środków kontroli zgodnych z zasadami prawidłowej gospodarki finansowej i prowadzonych w odpowiedzi na poczynione uwagi lub wnioski o podjęcie środków naprawczych, przyjętych na podstawie art. 38 ust. 4, akapit pierwszy lub zaleceń dotyczących dostosowania, dokonanych w ramach ust. 2 niniejszego artykułu, zgodnie z przepisami tych artykułów;
g) zapewnienie zgodności z politykami Wspólnoty, przewidzianej w art. 12; w kontekście stosowania wspólnotowych zasad udzielania zamówień publicznych, zawiadomienia przesyłane w celu publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wymieniają te projekty, o których wkład z funduszy się ubiegają lub którym przyznano taki wkład;
h) zgodność z wymogami dotyczącymi informacji i reklamy, określonymi w art. 46.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia przy wypełnianiu swych zadań organ zarządzający działa zgodnie z systemami instytucjonalnymi, prawnymi i finansowymi danego Państwa Członkowskiego.
2.
Każdego roku, w momencie przedłożenia rocznego sprawozdania z wykonania, określonym w art. 37, Komisja i organ zarządzający dokonują przeglądu głównych wyników z poprzedniego roku, zgodnie z rozwiązaniami, które zostaną określone w drodze porozumienia między Państwem Członkowskim a danym organem zarządzającym.
Po dokonaniu tego przeglądu Komisja może przedstawić uwagi Państwu Członkowskiemu i organowi zarządzającemu.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o działaniach podjętych w sprawie tych uwag.
Jeśli we właściwie umotywowanych przypadkach Komisja uzna podjęte działania za niewystarczające, może przedstawić Państwu Członkowskiemu oraz organowi zarządzającemu zalecenia w sprawie dostosowania zmierzającego do poprawy skuteczności monitorowania lub ustaleń dotyczących zarządzania pomocą, wraz z uzasadnieniem tych zaleceń.
Po otrzymaniu takich zaleceń organ zarządzający przedstawia następnie kroki podjęte w celu poprawy monitorowania lub rozwiązań dotyczących zarządzania albo uzasadnia fakt powstrzymania się od takich kroków.
3.
Organ zarządzający, na żądanie Komitetu monitorującego lub z własnej inicjatywy, dostosowuje uzupełnienie programu, bez zmiany całkowitej wielkości środków przyznanych danemu priorytetowi z funduszy ani ich celów.
Po zatwierdzeniu przez komitet monitorujący w terminie miesiąca powiadamia on Komisję o dokonanym dostosowaniu.
Komisja podejmuje decyzję o wszelkich zmianach w elementach zawartych w decyzji w sprawie wkładu funduszy, w uzgodnieniu z danym Państwem Członkowskim, w terminie czterech miesięcy od dostarczenia zatwierdzenia komitetu monitorującego.
Artykuł 35
Komitety monitorujące
1.
Każde Wspólnotowe Ramy Wsparcia lub jednolity dokument programowy i każdy program operacyjny jest nadzorowany przez komitet monitorujący.
Komitety monitorujące zostają ustanowione przez Państwo Członkowskie, w porozumieniu z organem zarządzającym, po konsultacjach z partnerami.
Partnerzy wspierają równy udział kobiet i mężczyzn.
Komitety monitorujące ustanawia się w okresie nie dłuższym niż trzy miesiące od decyzji w sprawie wkładu funduszy.
Komitety monitorujące działają w ramach kompetencji i jurysdykcji Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji i w miarę potrzeb EBI uczestniczy w pracach komitetu monitorującego w charakterze doradczym.
Komitet monitorujący opracowuje własny regulamin w ramach instytucjonalnego, prawnego i finansowego systemu danego Państwa Członkowskiego i uzgadnia go z organem zarządzającym.
Zasadniczo na czele komitetu monitorującego stoi przedstawiciel Państwa Członkowskiego lub organu zarządzającego.
3.
Komitet monitorujący gwarantuje skuteczność i jakość wykonania pomocy.
W tym celu:
a) na podstawie art. 15 potwierdza lub dostosowuje uzupełnienie programu wraz ze wskaźnikami rzeczowymi i finansowymi, które mają zostać wykorzystane do monitorowania pomocy.
Uzupełnienie musi zostać zatwierdzone przez komitet, zanim mogłyby zostać dokonywane dalsze dostosowania;
b) rozpatruje i zatwierdza kryteria wyboru operacji finansowanych w ramach każdego działania w ciągu sześciu miesięcy od zatwierdzenia pomocy;
c) okresowo bada postęp w zakresie osiągnięcia szczegółowych celów pomocy;
d) bada rezultaty wykonania, w szczególności osiągnięcia celów wyznaczonych dla różnych działań oraz ocenę prowadzonej w połowie okresu programowania, określonych w art. 42;
e) rozpatruje i zatwierdza roczne i końcowe sprawozdania z wykonania, przed ich wysłaniem do Komisji;
f) rozpatruje i zatwierdza wszelkie propozycje zmiany treści decyzji Komisji w sprawie wkładu funduszy;
g) może zgłaszać organowi zarządzającemu propozycje każdego dostosowania lub przeglądu pomocy, które umożliwią osiągnięcie celów, określonych w art. 1, lub poprawią zarządzanie finansami.
Każde dostosowanie do pomocy dokonywane jest zgodnie z art. 34 ust. 3.
Artykuł 36
Wskaźniki monitoringu
1.
Organ zarządzający i komitet monitorujący prowadzą monitorowanie poprzez odniesienie do wskaźników rzeczowych i finansowych, wymienionych w programie operacyjnym, jednolitym dokumencie programowym lub uzupełnieniu programu.
Przy przygotowaniu wskaźników biorą one pod uwagę indykatywną metodologię oraz listę przykładowych wskaźników opublikowanych przez Komisję, jak również kategoryzację obszarów interwencji, która zostanie zaproponowana przez Komisję po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Wskaźniki te odnoszą się do szczególnego charakteru danej pomocy, jej celów oraz społeczno-gospodarczej, strukturalnej i środowiskowej sytuacji danego Państwa Członkowskiego i jego regionów, a w miarę potrzeby uwzględniają istnienie regionów lub obszarów otrzymujących pomoc przejściową.
Wskaźniki te obejmują w szczególności te wykorzystywane do alokacji rezerw, określonych w art. 44.
2.
Dla danej pomocy wskaźniki te pokazują:
a) szczegółowe cele, policzalne tam, gdzie możliwa jest kwantyfikacja, dla środków i priorytetów oraz ich wzajemną spójność;
b) osiągnięty etap pomocy w kategoriach fizycznego wykonania, rezultatów i, jak szybko to będzie możliwe, oddziaływania na właściwym poziomie (priorytetu lub środka);
c) postęp planu finansowania.
W przypadku gdy pozwala na to charakter pomocy, statystyka zostaje przedstawiona w podziale według płci oraz wielkości przedsiębiorstw otrzymujących pomoc.
3.
Wskaźniki finansowe i wskaźniki postępu są tak skonstruowane, aby informacja wymieniona w ust. 2 lit. a), b) i c) mogła być zidentyfikowana oddzielnie dla dużych projektów.
Artykuł 37
Roczne i końcowe sprawozdania z wykonania
1.
Dla pomocy wieloletniej organ zarządzający w terminie sześciu miesięcy od zakończenia każdego pełnego roku kalendarzowego przedkłada Komisji roczne sprawozdanie z wykonania, przewidziane w art. 34 ust. 1 lit. c).
Sprawozdanie końcowe jest przedstawiane Komisji najpóźniej sześć miesięcy po ostatecznym terminie kwalifikowania wydatków.
Dla każdej pomocy wykonanie w okresie krótszym niż dwa lata, organ zarządzający przedstawia jedynie sprawozdanie końcowe.
Zostaje ono przedstawione w terminie sześciu miesięcy od ostatniej płatności dokonanej przez organ wypłacający.
Sprawozdanie zostanie sprawdzone i zatwierdzone przez komitet monitorujący przed jego wysłaniem do Komisji.
Po otrzymaniu przez Komisję rocznego sprawozdania z wykonania w ciągu dwóch miesięcy wskazuje ona, czy uznaje sprawozdanie za niedostateczne, podając uzasadnienie; w przeciwnym razie sprawozdanie uważa się za przyjęte.
W przypadku sprawozdania końcowego odpowiada w ciągu pięciu miesięcy od otrzymania sprawozdania.
2.
Wszystkie sprawozdania roczne i końcowe zawierają następujące informacje:
a) wszelkie zmiany warunków ogólnych przydatnych przy wykonaniu pomocy, w szczególności zmiany głównych trendów społeczno-gospodarczych, polityk krajowych, regionalnych lub sektorowych lub ram odniesienia, określonych w art. 9 lit. c), a w określonych sytuacjach ich implikacji dla wzajemnej spójności pomocy z różnych funduszy i spójności między pomocą z funduszu a pomocą z innych instrumentów finansowych;
b) postęp w wykonywaniu priorytetów i środków dla każdego funduszu w nawiązaniu do ich szczegółowych celów wraz z kwantyfikacją, w każdym przypadku, w którym podlegają one kwantyfikacji, fizycznych wskaźników rezultatów i oddziaływania, określonych w art. 36 na właściwym poziomie (priorytetu lub środka);
c) finansowe wykonanie pomocy, sumujące dla każdego środka całkowite wydatki rzeczywiście wypłacone przez organ wypłacający i wykaz całkowitych płatności otrzymanych z Komisji, jak również kwantyfikujące wskaźniki finansowe, określone w art. 36 ust. 2 lit. c); finansowe wykonanie w obszarach otrzymujących pomoc przejściową zostaje przedstawione oddzielnie w odniesieniu do każdego priorytetu; finansowe wykonanie Sekcji Gwarancji EFOGR dla środków określonych w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 zostanie przedstawione na szczeblu całkowitej wielkości finansowego wykonania;
d) kroki podjęte przez organ zarządzający i komitet monitorujący dla zagwarantowania jakości i skuteczności wykonania, w szczególności:
i) monitorowanie, kontrolę finansową i ocenę środków, w tym uzgodnienia dotyczące zbierania danych;
ii) streszczenie znaczących problemów napotkanych w trakcie zarządzania pomocą i wszelkich podjętych środków, w tym działań odnoszących się do zaleceń w sprawie dostosowania dokonanych na podstawie art. 34 ust. 2 lub wniosków o podjęcie środków naprawczych na podstawie art. 38 ust. 4;
iii) wykorzystanie pomocy technicznej;
iv) środki podjęte w celu zapewnienia reklamy pomocy zgodnie z art. 46;
e) kroki podjęte dla zagwarantowania zgodności z politykami Wspólnoty, przewidzianej w art. 12, oraz zapewnienia koordynacji całej pomocy strukturalnej Wspólnoty, określonej w art. 17 ust. 1 i art. 19 ust. 2 akapit drugi;
f) w danym przypadku oddzielna sekcja poświęcona postępowi i finansowaniu dużych projektów i dotacji globalnych.
ROZDZIAŁ II
KONTROLA FINANSOWA
Artykuł 38
Przepisy ogólne
1.
Bez uszczerbku dla odpowiedzialności Komisji za wykonanie ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich Państwa Członkowskie biorą w pierwszej instancji odpowiedzialność za finansową kontrolę pomocy.
W tym celu podjęte środki obejmują:
a) sprawdzenie zarządzania i uzgodnień dotyczących kontroli zostały ustanowione i są wykonywane w sposób zapewniający efektywne i prawidłowe wykorzystanie funduszy Wspólnoty;
b) dostarczenie Komisji opisu tych rozwiązań;
c) zapewnienie, że pomoc jest zarządzana zgodnie ze wszystkimi stosowanymi regułami wspólnotowymi, a środki postawione do ich dyspozycji są wykorzystywane zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami;
d) poświadczenie, że deklaracje wydatków przedstawione Komisji są właściwe, oraz zapewnienie, że wynikają one z systemów rachunkowości opartych na sprawdzalnych dokumentach uzupełniających;
e) zapobieganie, wykrywanie i poprawianie nieprawidłowości, informowanie o nich Komisji zgodnie z przepisami oraz informowanie Komisji o postępie postępowań administracyjnych i procedur sądowych;
f) przedstawienie Komisji, po zakończeniu danej pomocy, deklaracji przygotowanej przez osobę lub departament, posiadający funkcje niezależne od wyznaczonego organu zarządzającego.
Deklaracja ta zawiera streszczenie wniosków z kontroli prowadzonych w poprzednich latach, jak również ocenę ważności wniosku o płatność salda końcowego oraz legalności i prawidłowości transakcji objętych końcowym poświadczeniem wydatków.
Jeżeli Państwa Członkowskie uznają to za konieczne, mogą dołączyć własną opinię do wyżej wymienionego poświadczenia;
g) współpraca z Komisją w celu zapewnienia, że fundusze Wspólnoty są wykorzystywane zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami;
h) windykacja kwot utraconych w wyniku stwierdzonych nieprawidłowości wraz z naliczeniem, gdzie sytuacja tego wymaga, odsetek za zwłokę.
2.
Komisja w ramach odpowiedzialności za wykonanie ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich zapewnia, że Państwa Członkowskie mają sprawnie funkcjonujące systemy zarządzania i kontroli, tak że wspólnotowe fundusze wykorzystywane są skutecznie i prawidłowo.
W tym celu, bez uszczerbku dla kontroli prowadzonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, urzędnicy Komisji lub pracownicy mogą, zgodnie z ustaleniami uzgodnionymi z Państwem Członkowskim w ramach współpracy opisanej w ust. 3, prowadzić kontrole na miejscu, w tym kontrole wyrywkowe, w zakresie operacji finansowanych przez fundusze oraz systemów zarządzania i kontroli, przy czym konieczne jest zawiadomienie o kontroli przynajmniej na jeden dzień roboczy przed jej rozpoczęciem.
Komisja powiadamia dane Państwo Członkowskie, mając na uwadze otrzymanie wszelkiej niezbędnej pomocy.
Urzędnicy lub pracownicy danego Państwa Członkowskiego mogą brać udział w takich kontrolach.
Komisja może zażądać od danego Państwa Członkowskiego przeprowadzenia kontroli na miejscu w celu sprawdzenia prawidłowości jednej lub więcej transakcji.
Urzędnicy lub pracownicy Komisji mogą brać udział w takich kontrolach.
3.
Komisja i Państwa Członkowskie na podstawie dwustronnych ustaleń administracyjnych współpracują w zakresie koordynowania planów, metod i wykonania kontroli, tak aby maksymalizować użyteczność prowadzonych kontroli.
Niezwłocznie wymieniają wyniki przeprowadzonych kontroli.
Przynajmniej raz w roku, a w każdym razie przed rocznym przeglądem, przewidzianym w art. 34 ust. 2, następujące elementy zostaną zbadane i ocenione:
a) wyniki kontroli przeprowadzanych przez Państwo Członkowskie i Komisję;
b) wszelkie uwagi zgłoszone przez inne krajowe lub wspólnotowe organy lub instytucje kontrolne;
c) finansowe oddziaływanie stwierdzonych nieprawidłowości, kroków już podjętych lub wymaganych w zakresie ich poprawienia i, w miarę potrzeby, dostosowania systemów zarządzania i kontroli.
4.
Po przeprowadzeniu badania i oceny i z zastrzeżeniem dla środków, które mają być podjęte niezwłocznie przez Państwo Członkowskie w ramach niniejszego artykułu i art. 39, Komisja może sformułować uwagi, szczególnie w zakresie finansowego oddziaływania stwierdzonych nieprawidłowości.
Uwagi te są adresowane do Państwa Członkowskiego i organu zarządzającego daną pomocą.
Do uwag mogą być dołączone, w danym przypadku, wnioski o podjęcie działań naprawczych w celu usunięcia błędów powstałych w wyniku ograniczeń w zakresie zarządzania oraz skorygowania tych nieprawidłowości, które nie zostały jeszcze skorygowane.
Państwo Członkowskie ma możliwość ustosunkowania się do tych uwag.
W przypadku gdy w wyniku lub przy braku opinii Państwa Członkowskiego odnoszących się do wyżej wymienionych uwag Komisja przyjmuje wnioski, Państwo Członkowskie w nieprzekraczalnym terminie podejmuje konieczne kroki, zgodne z wymogami Komisji, i powiadamia Komisję o swoich działaniach.
5.
Bez uszczerbku dla niniejszego artykułu Komisja, po odpowiednim sprawdzeniu, może zawiesić całość lub część płatności okresowej, jeżeli stwierdzi, że dany wydatek wiąże się z poważną nieprawidłowością, która nie została skorygowana, i konieczne jest natychmiastowe działanie.
Komisja powiadamia dane Państwo Członkowskie o podjętym działaniu i jego przyczynach.
Jeśli po upływie pięciu miesięcy powód zawieszenia płatności nie został usunięty lub Państwo Członkowskie nie powiadomiło Komisji o środkach podjętych w celu skorygowania poważnej nieprawidłowości, mają zastosowanie przepisy ustanowione na mocy art. 39.
6.
W okresie trzech lat, o ile nie zostanie to inaczej postanowione w dwustronnych uregulowaniach administracyjnych, od wypłaty przez Komisję ostatniej raty dla danej pomocy, odpowiedzialne organy zachowają w imieniu Komisji wszystkie dokumenty towarzyszące (albo oryginały, albo wersje poświadczające będą w zgodności zgodne z oryginałami na powszechnie akceptowanych nośnikach danych), dotyczące wydatków i kontroli związanych z daną pomocą.
Termin ten zostanie zawieszony w przypadku postępowania prawnego lub na należycie uzasadniony wniosek Komisji.
Artykuł 39
Korekty finansowe
1.
Państwa Członkowskie w pierwszej instancji biorą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodó wwszelkich zasadniczych zmian wpływających na charakter lub warunki wykonania lub nadzorowania pomocy i dokonując wymaganych korekt finansowych.
Państwo Członkowskie dokonuje wymaganych korekt finansowych w związku z indywidualnymi lub systemowymi nieprawidłowościami.
Korekty dokonywane przez Państwo Członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu Wspólnoty.
Uwolnione w ten sposób fundusze wspólnotowe mogą zostać ponownie wykorzystane przez Państwo Członkowskie na daną pomoc zgodnie z rozwiązaniami, które zostaną określone na podstawie art. 53 ust. 2.
2.
Jeśli po dokonaniu niezbędnych weryfikacji Komisja stwierdza, że:
a) Państwo Członkowskie nie spełniło swych zobowiązań w ramach art. 1; lub
b) całość lub część działań nie usprawiedliwia ani części, ani całości wkładu z funduszy; lub
c) istnieją poważne wady systemów zarządzania lub kontroli, które mogłyby prowadzić do nieprawidłowości systemowych;
Komisja zawiesza dane płatności okresowe i po przedstawieniu powodów tej decyzji domaga się od Państwa Członkowskiego przedstawienia uwag i, w miarę potrzeb, dokonania korekt w określonym czasie.
Jeżeli Państwo Członkowskie zgłasza zastrzeżenia do uwag poczynionych przez Komisję, zostaje zaproszone przez Komisję na spotkanie, w trakcie którego obie strony w ramach współpracy opartej na partnerstwie dokładają starań dla osiągnięcia porozumienia w sprawie tych uwag i wniosków z nich wyciągniętych.
3.
Na zakończenie okresu wyznaczonego przez Komisję, jeżeli nie zostało osiągnięte porozumienie, a Państwo Członkowskie nie dokonało korekt, biorąc pod uwagę uwagi dokonane przez Państwo Członkowskie, Komisja może w ciągu trzech miesięcy podjąć decyzję o:
a) obniżeniu wpłaty na rachunek określony w art. 32 ust. 2; lub
b) dokonaniu wymaganych korekt finansowych poprzez anulowanie całości lub części wkładu funduszy dla danej pomocy.
Przy podejmowaniu decyzji o wielkości korekty Komisja bierze pod uwagę, zgodnie z zasadą proporcjonalności, rodzaj nieprawidłowości lub zmiany, jak również zakres i następstwa finan sowe wad stwierdzonych w systemach zarządzania lub kontroli Państw Członkowskich.
Przy braku decyzji zgodnie z lit. a) lub b) płatności okresowe zostają niezwłocznie odwieszone.
4.
Każda suma otrzymana niesłusznie, którą należy odzyskać, jest zwracana Komisji wraz z odsetkami za zwłokę.
5.
Niniejszy artykuł jest stosowany bez uszczerbku dla art. 32.
ROZDZIAŁ III
OCENA
Artykuł 40
Przepisy ogólne
1.
W celu ustalenia jej skuteczności strukturalna pomoc Wspólnoty jest przedmiotem oceny ex-ante, oceny w połowie okresu programowania oraz oceny ex-post, które mają na celu oszacowanie jej oddziaływania w odniesieniu do celów określonych w art. 1 oraz analizę jej wpływu na szczególne problemy strukturalne.
2.
Skuteczność operacji funduszy jest mierzona według następujących kryteriów:
a) ich ogólne oddziaływanie na cele określone w art. 158 Traktatu, a w szczególności na wzmocnienie spójności gospodarczej i społecznej Wspólnoty;
b) oddziaływanie priorytetów zaproponowanych w planach rozwoju i priorytetów włączonych do każdej ze Wspólnotowych Ram Wsparcia Wspólnoty i każdego przypadku pomocy.
3.
Właściwe organy Państw Członkowskich oraz Komisja zgromadzą zasoby i zbiorą dane wymagane w celu zapewnienia, że ocena może zostać przeprowadzona w najbardziej efektywny sposób.
W związku z tym ocena wykorzystuje różne informacje, które przynoszą rozwiązania w zakresie monitorowania, uzupełniane w miarę potrzeby przez zebranie informacji służących poprawie jej przydatności.
Z inicjatywy Państw Członkowskich lub Komisji, po poinformowaniu danego Państwa Członkowskiego, mogą zostać uruchomioneuzupełniające oceny, w tym dotyczące kwestii szczegółowych, służące identyfikacji przenaszalnych doświadczeń.
4.
Wyniki oceny zostają udostępnione opinii publicznej.
Jeśli chodzi o wyniki oceny przewidziane w art. 42, wymagana jest zgoda komitetu monitorującego, zgodnie z uregulowaniami instytucjonalnymi każdego Państwa Członkowskiego.
5.
Procedury oceny są ustanawiane we Wspólnotowych Ramach Wsparcia i formach pomocy.
Artykuł 41
Ocena ex-ante
1.
Celem oceny ex-ante jest dostarczenie podstaw do przygotowania planów rozwoju, pomocy oraz uzupełnienia programu, których częścią jest ocena.
Ocena ex-ante jest obowiązkiem organów odpowiedzialnych za przygotowanie planów, pomocy i uzupełnienia programu.
2.
W celu przygotowania planów i pomocy ocena ex-ante obejmuje analizę silnych i słabych stron danego Państwa Członkowskiego, regionu lub sektora, jak również ich potencjału.
W świetle kryteriów określonych w art. 40 ust. 2 lit. a) ocena szacuje spójność strategii i wybranych celów ze szczególnymi cechami danych regionów lub obszarów, w tym z trendami demograficznymi oraz oczekiwany wpływ planowanych priorytetów działań, określając ilościowo, o ile jest to możliwe, ich szczegółowe cele w relacji do sytuacji wyjściowej.
Ocena ex-ante uwzględnia między innymi sytuację w kategoriach konkurencyjności i innowacyjności, małych i średnich przedsiębiorstw, zatrudnienia i rynku pracy z uwzględnieniem Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia, środowiska oraz równości kobiet i mężczyzn, i obejmuje w szczególności:
a) ocenę ex-ante sytuacji społecznej i gospodarczej, głównie trendy na krajowym rynku pracy, w tym regiony napotykające szczególne problemy w zakresie zatrudnienia oraz ocenę kompleksowej strategii w obszarze rozwoju zasobów ludzkich i sposobu, w jaki ta strategia jest połączona z narodową strategią zatrudnienia, określoną w krajowych planach działań;
b) ocenę ex-ante sytuacji środowiskowej danego regionu, w szczególności tych sektorów środowiskowych, które prawdopodobnie w znaczący sposób zostaną objęte pomocą; ustalenia dotyczące włączenia wymiaru środowiskowego do pomocy oraz ich zgodność z istniejącymi krótko- i długoterminowymi celami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi (np. planami zarządzania środowiskiem); ustalenia dotyczące zapewnienia zgodności z regułami wspólnotowymi w zakresie środowiska.
Ocena ex-ante daje opis, w miarę możliwości policzalny, aktualnej sytuacji środowiskowej i ocenę przewidywanego oddziaływania strategii oraz pomocy na sytuację środowiskową;
c) ocenę ex-ante sytuacji w zakresie równości kobiet i mężczyzn w zakresie ich szans na rynku pracy i równego traktowania w pracy, włączając szczególne ograniczenia każdej grupy; prognozę przewidywanego oddziaływania strategii i pomocy, zwłaszcza oddziaływania na integrację kobiet i mężczyzn na rynku pracy, edukację i kształcenie zawodowe, zakładanie przedsiębiorstw przez kobiety oraz pogodzenie życia rodzinnego z aktywnością zawodową.
Ocena ex-ante weryfikuje przydatność proponowanych rozwiązań w zakresie wykonania i monitorowania przepisów, spójność z politykami Wspólnoty oraz sposób uwzględnienia indykatywnych wytycznych, określonych w art. 10 ust. 3.
Bierze się pod uwagę wyniki ocen z poprzednich okresów programowania.
3.
Ocena środków zawartych w uzupełnieniu programu wykazuje ich spójność z celami odpowiednich priorytetów, skwantyfikuje, w miarę możliwości, szczegółowe cele priorytetów oraz zweryfikuje przydatność kryteriów selekcji, na podstawie art. 35 ust. 3 lit. b).
Artykuł 42
Ocena w połowie okresu programowania
1.
Ocena prowadzona w połowie okresu programowania bada, w świetle oceny ex-ante, wstępne wyniki pomocy, ich przydatność oraz stopień osiągnięcia celów.
Ocenia także wykorzystanie środków finansowych oraz działania monitorowania i wykonania.
2.
Organ zarządzający, we współpracy z Komisją i Państwem Członkowskim, jest odpowiedzialny za przeprowadzenie oceny w połowie okresu programowania.
Obejmuje ona każde Wspólnotowe Ramy Wsparcia i każdą pomoc.
Przeprowadzana jest przez niezależną osobę oceniającą, przedłożona komitetowi monitorującemu Wspólnotowych Ram Wsparcia lub danej pomocy zgodnie z art. 35 ust. 3, a następnie przesłana Komisji, zazwyczaj trzy lata po przyjęciu Wspólnotowych Ram Wsparcia lub pomocy i nie później niż dnia 31 grudnia 2003 r., mając na względzie weryfikację, określoną w art. 14 ust. 2.
3.
Komisja bada przydatność i jakość oceny na podstawie kryteriów wcześniej określonych wspólnie przez Komisję i Państwo Członkowskie, mając na uwadze dokonanie przeglądu pomocy oraz alokowanie rezerw, określonych w art. 44.
4.
W ramach kontynuacji oceny w połowie okresu programowania jest ona uaktualniana i zakończona nie później niż dnia 31 grudnia 2005 r. w celu przygotowania kolejnych operacji pomocy.
Artykuł 43
Ocena ex-post
1.
Na podstawie już dostępnych wyników oceny ocena ex-post obejmuje wykorzystanie środków, skuteczność i wydajność pomocy oraz jej oddziaływanie, formułuje wnioski dotyczące polityki w zakresie spójności gospodarczej i społecznej.
Ocena obejmuje czynniki przyczyniające się do sukcesu lub niepowodzenia wykonania, jak również osiągnięcia i rezultaty, włączając ich trwałość.
2.
Komisja, we współpracy z Państwem Członkowskim i organem zarządzającym, jest odpowiedzialna za ocenę ex-post.
Obejmuje ona pomoc i zostaje przeprowadzona przez niezależnych ekspertów.
Ocena zostaje zakończona nie później niż trzy lata po zakończeniu okresu programowania.
ROZDZIAŁ IV
REZERWA WYKONAWCZA
Artykuł 44
Przyznanie rezerwy wykonawczej
1.
Każde Państwo Członkowskie w ścisłych uzgodnieniach z Komisją ocenia w ramach każdego celu i nie później niż do dnia 31 grudnia 2003 r. wykonanie każdego programu operacyjnego lub jednolitego dokumentu programowego na podstawie ograniczonej liczby wskaźników monitorowania, odzwierciedlających skuteczność, zarządzanie i finansowe wykonanie i mierzących rezultaty osiągnięte w połowie okresu w nawiązaniu do ich szczegółowych celów początkowych.
Wskaźniki określane są przez Państwo Członkowskie w ścisłych uzgodnieniach z Komisją, przy uwzględnieniu wszystkich lub części indykatywnego wykazu wskaźników zaproponowanego przez Komisję.
Będą one skwantyfikowane w istniejących, różnych rocznych sprawozdaniach z wykonania, jak również w sprawozdaniu z oceny w połowie okresu.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za ich stosowanie.
2.
W połowie okresu i nie później niż do dnia 31 marca 2004 r. Komisja, w ścisłych uzgodnieniach z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, w ramach każdego celu, na podstawie propozycji Państw Członkowskich, uwzględniając ich specyficzne cechy instytucjonalne oraz programowanie, przydziela środki na zobowiązania, określone w art. 7 ust. 5 na programy operacyjne lub jednolite dokumenty programowe lub ich priorytety, które zostały uznane za udane.
Programy operacyjne lub jednolite dokumenty programowe przyjmuje się zgodnie z art. 14 i 15.
TYTUŁ V
SPRAWOZDANIA I REKLAMA
Artykuł 45
Sprawozdania
1.
Na podstawie art. 159 Traktatu Komisja w trzyletnich odstępach przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów sprawozdanie w sprawie postępów w urzeczywistnianiu spójności gospodarczej i społecznej oraz wkładu funduszy, Funduszu Spójności, EBI i innych instrumentów finansowych w tym zakresie.
Sprawozdanie to w szczególności zawiera przegląd:
a) postępu w osiągnięciu spójności gospodarczej i społecznej, w tym sytuacji społeczno-gospodarczej regionów i wszelkich zaobserwowanych zmian, jak również analizę bezpośrednich przepływów inwestycyjnych i ich oddziaływania na wspólnotową sytuację w zakresie zatrudnienia;
b) roli funduszy, Funduszu Spójności, EBI oraz innych instrumentów finansowych, jak również oddziaływania innych wspólnotowych i krajowych polityk w realizacji tego procesu;
c) wszelkich propozycji dotyczących środków wspólnotowych i polityk, które muszą zostać przyjęte w celu wzmocnienia spójności gospodarczej i społecznej.
2.
Przed dniem 1 listopada każdego roku Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszego rozporządzenia w trakcie poprzedniego roku.
Sprawozdanie to w szczególności zawiera przegląd:
a) działań każdego funduszu, wykorzystania ich zasobów finansowych oraz koncentracji pomocy, wykorzystania innych instrumentów finansowych, za które Komisja odpowiada, oraz koncentracji ich zasobów; przegląd ten zawiera:
- rozdział roczny według Państw Członkowskich środków przyznanych i wypłaconych w odniesieniu do każdego funduszu, włączając w to inicjatywy wspólnotowe,
- roczną ocenę działań innowacyjnych i pomocy technicznej;
b) wzajemnej koordynacji pomocy z funduszy oraz koordynacji z pomocą przyznaną przez EBI i inne istniejące instrumenty finansowe;
c) po uzyskaniu dostępności, wyników ocen, określonych w art. 42 — wskazując wszelkie dostosowania do pomocy — oraz art. 43, jak również ocenę spójności działań podjętych przez fundusze z politykami Wspólnoty, określonych w art. 12;
d) wykaz głównych projektów z wkładem funduszy;
e) wyników kontroli przeprowadzanych przez Komisję zgodnie z art. 38 ust. 2 oraz wniosków z nich płynących, w tym wskazania stwierdzonych nieprawidłowości wraz z kwotami wchodzącymi w grę i korekt finansowych dokonanych zgodnie z art. 39 ust. 2;
f) informacji o opiniach komitetów, dostarczonych zgodnie z art. 48-51.
Artykuł 46
Informacja i reklama
1.
Do celów konsultacji, określonych w art. 15 ust. 1, Państwa Członkowskie zapewniają reklamę planów rozwoju.
2.
Bez uszczerbku dla art. 23 ust. 1 organ zarządzający jest odpowiedzialny za zapewnienie reklamy pakietu, a w szczególności za informowanie:
a) potencjalnych bezpośrednich beneficjentów, organy handlowe i zawodowe, partnerów ekonomicznych i społecznych, instytucje wspierające równość między kobietami a mężczyznami oraz właściwe organizacje pozarządowe o możliwościach stwarzanych przez pomoc;
b) ogółu społeczeństwa o roli Wspólnoty w danej pomocy i jej rezultatach.
3.
Państwa Członkowskie zasięgają opinii Komisji i zgodnie z art. 37 ust. 2 informują ją każdego roku o inicjatywach podejmowanych w celach określonych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
TYTUŁ VI
KOMITETY
Artykuł 47
Przepisy ogólne
1.
Przy wykonywaniu niniejszego rozporządzenia Komisja jest wspomagana przez cztery komitety:
a) Komitet ds. Rozwoju i Rekonwersji Regionów;
b) Komitet powołany na mocy art. 147 Traktatu;
c) Komitet ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi;
d) Komitet ds. Struktur Rybołówstwa i Akwakultury.
2.
W przypadku gdy komitety wymienione w ust. 1 lit. a), c) i d) pełnią funkcje komitetów konsultacyjnych na podstawie art. 48, 50 i 51, stosuje się następującą procedurę:
- przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które mają być podjęte,
- Komitet wydaje swoją opinię na temat tego projektu w terminie, jaki przewodniczący może określić w związku z pilnością rozważanej kwestii, w razie potrzeby odwołując się do głosowania,
- opinie komitetu zostają wprowadzone do protokołu; każde Państwo Członkowskie ponadto ma prawo do poproszenia o włączenie swego stanowiska do protokołu,
- Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu w jak najszerszym zakresie oraz powiadamia Komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
3.
W przypadku gdy komitety wymienione w ust. 1 litery a), c) i d) pełnią funkcje komitetów zarządzających na podstawie art. 48, 50 i 51, stosuje się następującą procedurę:
- przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte,
- komitet przedstawia swoją opinię w sprawie tego projektu w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności rozpatrywanej sprawy.
Opinia zostaje przedstawiona przez większość przewidzianą w art. 205 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada musi przyjąć na wniosek Komisji.
Jeżeli sprawa podlega głosowaniu w ramach komitetu, głosy reprezentantów Państw Członkowskich są ważone zgodnie z wyżej wymienionym artykułem.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu,
- Komisja przyjmuje środki, które stosuje się natychmiast.
Jednakże jeśli nie są one zgodne z opinią dostarczoną przez komitet, jest ona przekazana niezwłocznie przez Komisję Radzie.
W takim przypadku:
- Komisja może odłożyć na później stosowanie środków przez nią podjętych o okres nieprzekraczający jednego miesiąca, licząc od daty przekazania informacji,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w poprzednim subtiret.
4.
Komisja przedstawia komitetom sprawozdania, określone w art. 45.
Komisja może oczekiwać opinii Komitetu w sprawachdotyczących pomocy w ramach funduszy, innej niż pomoc określona w niniejszym tytule.
Obejmuje to sprawy, którymi zasadniczo zajmują się inne komitety.
5.
Każda opinia komitetu zostaje przekazana innym komitetom, określonym w niniejszym tytule.
6.
Każdy komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
7.
Parlament Europejski jest regularnie powiadamiany o pracy komitetów.
Artykuł 48
Komitet ds. Rozwoju i Rekonwersji Regionów
1.
Komitet ds. Rozwoju i Rekonwersji Regionów, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i kierowany przez przedstawiciela Komisji, jest niniejszymustanowiony pod auspicjami Komisji.
EBI mianuje przedstawiciela bez prawa głosu.
2.
Komitet działa jako komitet zarządzający zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 47 ust. 3, gdy zajmuje się:
a) przepisami wykonawczymi, określonymi w art. 53 ust. 2.
Inne Komitety są konsultowane w ramach ich kompetencji konsultacyjnych w sprawie wyżej wymienionych przepisów wykonawczych, o tyle, o ile sprawa ta ich dotyczy;
b) przepisy wykonawcze, określone w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1261/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) [13];
c) wytycznymi dotyczącymi inicjatyw wspólnotowych, określonych w art. 20 ust. 1 lit. a) (Interreg) i art. 20 ust. 1 lit. b) ("Urban");
d) wytycznymi dla różnych rodzajów środków innowacyjnych, przewidzianych w stosowaniu art. 22 w przypadku pomocy z EFRR.
3.
Komitet działa jako komitet konsultacyjny zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 47 ust. 2, jeśli omawiane są następujące sprawy:
a) ustalenie i weryfikacja wykazu obszarów kwalifikujących się w ramach Celu 2;
b) Wspólnotowe Ramy Wsparcia i informacje zawarte w jednolitych dokumentach programowych w ramach Celów 1 i 2;
c) rodzaje działań pomocy technicznej zgodnie z art. 23 w przypadku wsparcia z EFRR;
d) wszelkie inne pytania dotyczące art. 20-22.
Artykuł 49
Komitet powołany na mocy art. 147 Traktatu
1.
Komitet powołany na mocy art. 147 Traktatu składa się z dwóch przedstawicieli rządu, dwóch przedstawicieli organizacji pracowniczych i dwóch przedstawicieli organizacji pracodawców z każdego Państwa Członkowskiego.
Członek Komisji odpowiedzialny za przewodniczenie komitetowi może przekazać to zadanie wysokiemu urzędnikowi Komisji.
W stosunku do każdego Państwa Członkowskiego zostaje wyznaczony zastępca dla każdej kategorii przedstawiciela wymienionego w pierwszym ustępie.
W przypadku nieobecności jednego lub obu członków zastępca jest automatycznie uprawniony do uczestnictwa w obradach.
Członkowie i zastępcy są mianowani przez Radę, działającą na wniosek Komisji, na okres trzech lat.
Mogą oni zostać ponownie mianowani.
W zakresie składu komitetu Rada dąży do zapewnienia właściwej reprezentacji różnych zainteresowanych grup.
W przypadku punktów obrad mających na niego wpływ EBI mianuje przedstawiciela bez prawa głosu.
2.
Komitet:
a) wydaje opinie na temat projektów decyzji Komisji dotyczących jednolitych dokumentów programujących i Wspólnotowych Ram Wsparcia w ramach Celu 3, jak również Wspólnotowych Ram Wsparcia i informacji zawartych w jednolitych dokumentach programowych w ramach Celów 1 i 2 w przypadku pomocy z EFS;
b) wydaje opinie o przepisach wykonawczych, przewidzianych w art. 53 ust. 2;
c) jest konsultowany w sprawie przepisów wykonawczych, określonych w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1262/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) [14];
d) wydaje opinię na temat projektu wytycznych Komisji dotyczących inicjatywy wspólnotowej, określonej w art. 20 ust. 1 lit. d) ("EQUAL") oraz dla różnych rodzajów działań innowacyjnych w kontekście art. 22 w przypadku pomocy z EFS.
Komisja może również skierować do Komitetu inne pytania w rozumieniu art. 20–22;
e) jest konsultowany w zakresie rodzajów działań pomocy technicznej, zgodnie z art. 23 w przypadku pomocy z EFS.
3.
Dla ich przyjęcia opinie komitetu wymagają absolutnej większości ważnych, oddanych głosów.
Komisja informuje komitet o sposobie, w jaki uwzględnia ona jego opinie.
Artykuł 50
Komitet ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi
1.
Komitet ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, a któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji, zostaje niniejszym ustanowiony pod auspicjami Komisji.
EBI mianuje przedstawiciela bez prawa głosu.
2.
Komitet działa jako komitet zarządzający zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 47 ust. 3, jeśli omawiane są następujące sprawy:
a) przepisy wykonawcze oraz przepisy przejściowe, określone w art. 34, 50 i 53 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999;
b) wytyczne dotyczące inicjatywy wspólnotowej, określone w art. 20 ust. 1 lit. c) ("Leader").
3.
Komitet działa jako komitet konsultacyjny zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 47 ust. 2, jeśli omawiane są następujące sprawy:
a) ustalenie i weryfikacja wykazu obszarów kwalifikujących się w ramach Celu 2;
b) elementy interwencji dotyczące struktur agrarnych i rozwoju wsi, zawarte w projekcie decyzji komisji dotyczącej Wspólnotowych Ram Wsparcia i informacji zawartych w jednolitych dokumentach programowych dla regionów w ramach Celów 1 i 2;
c) przepisy wykonawcze, określone w art. 53 ust. 2;
d) rodzaje działań pomocy technicznej zgodnie z art. 23 w przypadku wsparcia z EFOGR;
e) wszelkie inne zagadnienia dotyczące art. 20-22.
Artykuł 51
Komitet ds. Struktur Rybołówstwa i Akwakultury
1.
Komitet ds. Struktur Rybołówstwa i Akwakultury, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i kierowany przez przedstawiciela Komisji, zostaje niniejszym ustanowiony pod auspicjami Komisji.
EBI mianuje przedstawiciela bez prawa głosu.
2.
Komitet działa jako komitet zarządzający zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 47 ust. 3, jeśli omawiane są następujące sprawy:
a) przepisy wykonawcze, określone w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1263/1999;
b) wytyczne dotyczące różnych typów środków innowacyjnych przewidzianych przy stosowaniu art. 22 w przypadku wsparcia z IFOR.
3.
Komitet działa jako komitet konsultacyjny zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 47 ust. 2, jeśli omawiane są następujące sprawy:
a) ustalenie i weryfikacja wykazu obszarów kwalifikujących się w ramach Celu 2;
b) elementy interwencji dotyczące struktur rybołówstwa, zawarte w projekcie decyzji Komisji odnoszącej się do Wspólnotowych Ram Wsparcia i informacji zawartych w jednolitych dokumentach programowych dla regionów w ramach Celu 1;
c) przepisy wykonawcze przewidziane w art. 53 ust. 2;
d) rodzaje działań pomocy technicznej zgodnie z art. 23 w przypadku wsparcia z IFOR;
e) wszelkie inne zagadnienia dotyczące art. 22.
TYTUŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 52
Przepisy przejściowe
1.
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kontynuację lub modyfikację, w tym całkowite lub częściowe anulowanie, pomocy zatwierdzonej przez Radę lub Komisję na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 2052/88 i (EWG) nr 4253/88 lub jakiejkolwiek innego prawodawstwa, które miało zastosowanie do tej pomocy w dniu 31 grudnia 1999 r.
2.
Wnioski o wkład z funduszy działań, przedstawiane zgodnie z rozporządzeniami (EWG) nr 2052/88 i (EWG) nr 4253/88, są rozpatrywane i zatwierdzane przez Komisję na podstawie tych rozporządzeń nie później niż do dnia 31 grudnia 1999 r.
3.
Przy sporządzaniu Wspólnotowych Ram Wsparcia oraz pomocy Komisja bierze pod uwagę wszelkie środki już zatwierdzone przez Radę lub Komisję przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i mające finansowe skutki w trakcie okresu, który obejmują te podstawy wsparcia i pomoc.
Środki te nie podlegają zgodności z art. 30 ust. 2.
4.
Bez względu na datę określoną w art. 30 ust. 2 wydatki rzeczywiście zapłacone, względem których Komisja otrzymała wniosek o przyznanie pomocy między dniem 1 stycznia a dniem 30 kwietnia 2000 r. i które spełniają wszystkie warunki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, mogą być traktowane jako kwalifikujące się do wkładu z funduszy od dnia 1 stycznia 2000 r.
5.
Częściowe sumy zarezerwowane dla działań lub programów zatwierdzonych przez Komisję przed dniem 1 stycznia 1994 r., ale względem których żadne wnioski o płatność końcową nie wpłynęły do dnia 31 marca 2001 r., powinny zostać automatycznie anulowane nie później niż do dnia 30 września 2001 r., powodując zwrot kwot nienależnie wypłaconych, z zastrzeżeniem czynności lub programów, które zostały zawieszone z powodu postępowań prawnych.
Częściowe sumy zarezerwowane dla działań lub programów zatwierdzonych przez Komisję między dniem 1 stycznia 1994 r. a dniem 31 grudnia 1999 r., ale względem których żadne wnioski o płatność końcową nie wpłynęły do dnia 31 marca 2003 r., zostają automatycznie anulowane nie później niż do dnia 30 września 2003 r., powodując zwrot kwot nienależnie wypłaconych, z zastrzeżeniem czynności lub programów, które zostały zawieszone z powodu postępowań prawnych.
Artykuł 53
Wykonywanie
1.
Komisja jest odpowiedzialna za wykonanie niniejszego rozporządzenia.
2.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania art. 30, 33, 38, 39 i 46, zgodnie z art. 48 ust. 2 lit. a).
Zgodnie z tą samą procedurą i jeśli okaże się to niezbędne w nieprzewidzianych okolicznościach, zostaną przyjęte inne przepisy wykonawcze niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 54
Uchylenie
Rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 i (EWG) nr 4253/88 tracą moc od dnia 1 stycznia 2000 r., bez uszczerbku dla art. 52 ust. 1.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 55
Klauzula rewizyjna
Rada dokona rewizji niniejszego rozporządzenia na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r.
Rada działa na wniosek zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 161 Traktatu.
Artykuł 56
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 28, 31 i 32 stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1263/1999
z dnia 21 czerwca 1999 r.
w sprawie Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wspólna polityka rybołówstwa wspiera realizację ogólnych celów art. 33 Traktatu; w szczególności rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [4] przyczynia się do osiągnięcia równowagi między ochroną i zarządzaniem zasobami z jednej strony, a połowami oraz stabilnym i racjonalnym wykorzystaniem tych zasobów z drugiej.
(2) Środki strukturalne w zakresie rybołówstwa i akwakultury powinny przyczyniać się do osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa oraz celów art. 100 Traktatu.
(3) Włączenie takich środków strukturalnych w ramy działań funduszy strukturalnych w 1993 r. poprawiło synergię działań wspólnotowych oraz umożliwiło wniesienie spójnego wkładu do procesu wzmacniania spójności gospodarczej i społecznej.
(4) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [5] wprowadza całościowy przegląd mechanizmów funkcjonowania w zakresie polityki strukturalnej, wchodzących w życie w dniu 1 stycznia 2000 r.; takie działania strukturalne będą częścią środków i zadań określonych w art. 2 wspomnianego rozporządzenia; dlatego też rozporządzenie Rady (EWG) nr 2080/1993 z 20 czerwca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2052/1988 w odniesieniu do Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa [6] powinno zostać uchylone i zastąpione przez nowe rozporządzenie, przewidujące w szczególności ustalenia konieczne w celu uniknięcia jakichkolwiek zakłóceń w okresie przejściowym w zakresie środków strukturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Środki strukturalne wykonywane z wykorzystaniem wspólnotowej pomocy finansowej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w sektorze rybołówstwa oraz akwakultury oraz przetwórstwo i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzących z tego sektora (zwanego dalej "sektorem") wspierają realizację ogólnych celów zawartych w art. 33 i 100 Traktatu oraz celów wyznaczonych w rozporządzeniach, (EWG) nr 3760/1992 oraz (WE) nr 1260/1999.
2.
Środki określone w ust. 1 mają na celu:
a) przyczynianie się do osiągnięcia trwałej równowagi między zasobami połowowymi a ich eksploatacją;
b) wzmocnienie konkurencyjności struktur oraz rozwój ekonomicznie stabilnych przedsiębiorstw w sektorze;
c) poprawę zaopatrzenia rynku oraz wzrost wartości produktów rybołówstwa i akwakultury;
d) przyczynianie się do ożywienia gospodarczego obszarów uzależnionych od rybołówstwa i akwakultury.
3.
Wspólnotowa pomoc finansowa może zostać przyznana na realizację środków wspierających jedno lub więcej z zadań, określonych w ust. 2, w zgodzie z art. 2.
4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 4, Rada ustanowi zakres interwencji w działaniach strukturalnych określonych w ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 2
1.
Instrument Finansowy Orientacji Rybołówstwa otrzymuje niniejszym nazwę "FIFG".
2.
Środki wykonywane z pomocą FIFG w zakresie Celu 1 funduszy strukturalnych stanowią część programowania tego Celu.
Środki wykonywane z pomocą FIFG poza celem 1 podlegają jednolitemu dokumentowi programowemu w każdym zainteresowanym Państwie Członkowskim.
3.
Środki określone w ust. 2, obejmują wszystkie środki strukturalne w sektorze w następujących dziedzinach:
- odnowienie floty oraz modernizacja jednostek połowowych,
- dostosowanie nakładu połowowego do zasobów,
- wspólne przedsiębiorstwa,
- rybołówstwo przybrzeżne,
- środki społeczno-ekonomiczne,
- ochrona zasobów połowowych na wodach przybrzeżnych,
- akwakultura,
- rybacka infrastruktura portowa,
- przetwórstwo i wprowadzanie do obrotu produktów rybołówstwa i kultur wodnych,
- środki w celu znajdywania i promowania nowych rynków zbytu,
- działania organizacji rynku rybnego,
- tymczasowe zaprzestanie wykonywania działalności i inne rekompensaty finansowe,
- działania innowacyjne i pomoc techniczna.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4, Rada może przyjąć ten wykaz środków.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią na szczeblu krajowym, że interwencje w zakresie restrukturyzacji floty w ramach FIFG będą zbieżne z ich zobowiązaniami w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności w ramach wieloletnich programów zarządzania połowami.
5.
Dodatkowo, oraz w zgodzie z art. 22–23 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, FIFG uczestniczy w:
a) działaniach innowacyjnych obejmujących w szczególności operacje wielostronne oraz tworzenie sieci operatorów w sektorze i na obszarach uzależnionych od rybołówstwa i akwakultury;
b) stosowaniu środków pomocy technicznej.
Zgodnie z art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, zakres projektów pilotażowych objętych niniejszym akapitem lit. a), zostaje rozszerzony decyzją o udziałach funduszy w środkach, które mogą być finansowane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1261/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie Funduszu Rozwoju Regionalnego [7], rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1262/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego [8] oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [9], w celu wykonania wszystkich środków przewidzianych w działaniach innowacyjnych, których dotyczą.
Artykuł 3
Udział finansowy przyznany dla każdego pojedynczego działania w ramach środków określonych w art. 1 ust. 3 nie może przekroczyć maksymalnej kwoty, która zostanie ustalona zgodnie z procedurą, określoną w art. 4.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla przepisów art. 5, Rada, działając na podstawie wniosku Komisji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 Traktatu, przyjmie, nie później niż do dnia 31 grudnia 1999 r., szczegółowe zasady i warunki wspólnotowego udziału finansowego w środkach strukturalnych określonych w art. 2.
Artykuł 5
1.
Rozporządzenia Rady (EWG) nr 4028/86 [10] oraz 4042/89 [11] powinny nadal mieć zastosowanie w odniesieniu do wniosków o pomoc złożonych do Komisji przed dniem 1 stycznia 1994 r.
2.
Części kwot przydzielonych przez Komisję jako pomoc dla projektów między 1 stycznia 1989 r. i 31 grudnia 1993 r. zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 4028/86, w odniesieniu do których nie został złożony do Komisji żaden końcowy wniosek o wypłatę przez ostatnich sześć lat i trzy miesiące po dacie przyznania pomocy, zostaną automatycznie zwolnione przez Komisję za ostatnie sześć lat i dziewięć miesięcy po dacie przyznania pomocy, stanowiąc przesłankę zwrotu kwot bezzasadnie wypłaconych, bez uszczerbku dla projektów, które zostały zawieszone na podstawie prawa.
Artykuł 6
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 2080/93 z dniem 1 stycznia 2000 r. traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia będą traktowane jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Przepisy przejściowe określone w art. 52 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stosuje się mutatis mutandis do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1264/1999
z dnia 21 czerwca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1164/1994 ustanawiające Fundusz Spójności
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 161 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
(1) Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1164/94 [5], Rada ma ponownie zbadać niniejsze rozporządzenie przed dniem 31 grudnia 1999 r.
(2) Podstawowe zasady funkcjonowania Funduszu Spójności, ustanowione w 1994 r., powinny nadal regulować działalność Funduszu do 2006 r., pomimo że doświadczenie pokazało potrzebę usprawnień.
(3) Pomimo że jedna waluta, euro, będzie miała wpływ na makroekonomiczną sytuację Wspólnoty, nie wyeliminuje to potrzeby kwalifikowania krajów beneficjentów na podstawie produktu narodowego brutto.
(4) Wszystkie Państwa Członkowskie uczestniczące w euro mają przedstawić Radzie program stabilizacyjny, określający w szczególności, swoje cele średniookresowe w zakresie osiągnięcia stanu bliskiego pełnej równowagi lub nadwyżki budżetowej.
(5) W drodze decyzji nr 1692/96/WE [6] Parlament Europejski i Rada przyjęły wytyczne Wspólnoty dla rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej.
(6) W okresie przejściowym (od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.), wszelkie odniesienia do euro powinny być w zwykłych przypadkach czytane również jako odniesienia do euro jako jednostki monetarnej, zgodnie art. 2 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [7].
(7) Wobec stałego postępu osiąganego na drodze uzyskania pełnej konwergencji oraz biorąc pod uwagę nowy kontekst makroekonomiczny, w którym działa obecnie Fundusz Spójności, ogólny przydział pomocy Państw Członkowskich uczestniczących w euro zostanie dostosowany z uwzględnieniem osiągniętej w poprzednim okresie poprawy koniunktury gospodarki krajowej.
(8) Procedury wzmocnienia kontroli wykonania pozycji budżetowych oraz kontrola i koordynacja polityk gospodarczych zostały określone w rozporządzeniu (WE) nr 1466/97 [8].
(9) Wstępne i ostateczne pozycje dla zapotrzebowania na pożyczki w sektorze publicznym produktu krajowego brutto oraz produktu narodowego brutto muszą zostać zgromadzone zgodnie z zasadami Europejskiego systemu zintegrowanych rachunkowości gospodarczych ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 2223/96 [9].
(10) Rezolucja w sprawie Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu [10] przyjęta podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Amsterdamie w dniu 17 czerwca 1997 r. wyznacza role Państw Członkowskich, Komisji i Rady.
(11) Przy zachowaniu zasady wysokiego poziomu pomocy Komisja powinna wspierać poszukiwania innych źródeł finansowania, w szczególności większe wysiłki Państw Członkowskich zmierzające do szerszego wykorzystania prywatnych źródeł finansowania dla maksymalizacji efektu dźwigni zasobów funduszy; poziomy pomocy powinny zostać zróżnicowane w celu poprawy efektu dźwigni zasobów Funduszu oraz w celu lepszego uwzględnienia stopy zwrotu projektów; zastosowanie zasady "zanieczyszczający płaci", ustanowionej w art. 174 Traktatu musi być zgodna z działaniami finansowanymi przez Fundusz.
(12) Należy wyraźnie określić odpowiedzialność Państwa Członkowskiego za zadania kontroli finansowej.
(13) Należy wprowadzić przepis zapewniający ciągłość finansowania dla działań na etapie realizacji oraz ich dostosowania do nowych wymogów rozporządzeń.
(14) Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 powinno zostać odpowiednio zmienione,
w odniesieniu do kryterium kryteriów konwergencji, przepisy dotyczące obecnych warunków makroekonomicznych będą miały nadal zastosowanie; w zgodnie z powyższym, żadne nowe projekty ani nowe etapy projektu nie są finansowane przez Fundusz w Państwie Członkowskim w przypadku gdy Rada, działając większością kwalifikowaną na zlecenie Komisji, uzna, że to Państwo Członkowskie nie przestrzega Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu.
przepisy przyspieszające i wyjaśniające procedury nadmiernego deficytu, mające na celu zapobieganie powsta waniu nadmiernych ogólnych deficytów publicznych, a w przypadku ich powstania, wywołanie ich natychmiastowej korekty zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/97. [*] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 6.
całkowity roczny wpływ z Funduszu Spójności w którymkolwiek z Państw Członkowskich na podstawie niniejszego rozporządzenia, w połączeniu z pomocą zapewnioną w ramach funduszy strukturalnych, powinien być ograniczony w ramach ogólnego górnego limitu zależnego od krajowych zdolności absorpcji
należy wprowadzić formę uzależnienia przyznania pomocy finansowej w związku z wypełnieniem warunków konwergencji ekonomicznej, o których mowa w art. 104 Traktatu oraz z potrzebą zdrowego zarządzania deficytem publicznym; w tym kontekście, należy również ocenić przestrzeganie zobowiązań wynikających z Traktatu, z należytym uwzględnieniem wytycznych przyjętych w rezolucji Rady Europejskiej z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu, a pojęcie nadmiernego deficytu należy interpretować w świetle tej rezolucji; dla każdego biorącego udział Państwa Członkowskiego należy ocenić uwarunkowania makroekonomiczne z uwzględnieniem zakresu odpowiedzialności każdego Państwa Członkowskiego w zakresie stabilności euro; [*] Dz.U. C 236 z 2.8.1997, str. 1.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1164/94 wprowadza się następujące zmiany:
1. a) w preambule po akapicie 6 dodaje się akapit w brzmieniu:
"w odniesieniu do kryterium kryteriów konwergencji, przepisy dotyczące obecnych warunków makroekonomicznych będą miały nadal zastosowanie; w zgodnie z powyższym, żadne nowe projekty ani nowe etapy projektu nie są finansowane przez Fundusz w Państwie Członkowskim w przypadku gdy Rada, działając większością kwalifikowaną na zlecenie Komisji, uzna, że to Państwo Członkowskie nie przestrzega Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu.";
b) w preambule, po nowym akapicie 7dodaje się akapit w brzmieniu:
"przepisy przyspieszające i wyjaśniające procedury nadmiernego deficytu, mające na celu zapobieganie powsta waniu nadmiernych ogólnych deficytów publicznych, a w przypadku ich powstania, wywołanie ich natychmiastowej korekty zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/97. [*] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 6.";
c) w preambule po dotychczasowym akapicie 20 dodaje się akapit w brzmieniu:
"całkowity roczny wpływ z Funduszu Spójności w którymkolwiek z Państw Członkowskich na podstawie niniejszego rozporządzenia, w połączeniu z pomocą zapewnioną w ramach funduszy strukturalnych, powinien być ograniczony w ramach ogólnego górnego limitu zależnego od krajowych zdolności absorpcji";
d) w preambule dotychczasowy akapit 21 otrzymuje oznaczenie akapit 24 oraz otrzymuje brzmienie:
"należy wprowadzić formę uzależnienia przyznania pomocy finansowej w związku z wypełnieniem warunków konwergencji ekonomicznej, o których mowa w art. 104 Traktatu oraz z potrzebą zdrowego zarządzania deficytem publicznym; w tym kontekście, należy również ocenić przestrzeganie zobowiązań wynikających z Traktatu, z należytym uwzględnieniem wytycznych przyjętych w rezolucji Rady Europejskiej z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu, a pojęcie nadmiernego deficytu należy interpretować w świetle tej rezolucji; dla każdego biorącego udział Państwa Członkowskiego należy ocenić uwarunkowania makroekonomiczne z uwzględnieniem zakresu odpowiedzialności każdego Państwa Członkowskiego w zakresie stabilności euro; [*] Dz.U. C 236 z 2.8.1997, str. 1."
2.
W art. 2 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4. Państwa Członkowskie będące beneficjentami, aby kwalifikować się do pomocy w ramach Funduszu od dnia 1 stycznia 2000 r., muszą wcześniej wprowadzić program przewidziany w art. 3 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97. [*] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 2.
Cztery Państwa Członkowskie spełniające kryterium PNB, określone w ust. 1, to Hiszpania, Grecja, Portugalia i Irlandia.
Ocena w połowie okresu, przewidziana w ust. 3, przeprowadzana jest przed zakończeniem 2003 r. na podstawie PNB per capita obliczonego na podstawie danych Wspólnoty za okres 2000–2002."
3.
W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1
i) w tiret pierwszym, skreśla się wyraz "Piąty";
ii) tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— projektów infrastruktury transportowej stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, popieranych przez Państwa Członkowskie, które są określone w ramach wytycznych przyjętych w decyzji nr 1692/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej. [*] Dz.U. L 228 z 9.9.1996, str. 1.";
b) w ust. 2 tiret drugie wprowadza się następujące zmiany:
i) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"środki wsparcia technicznego, w tym z kampanie reklamowe i informacyjne, w szczególności:";
ii) w lit. b), po wyrazie "monitorowania" dodaje się wyraz "nadzoru".
4.
W art. 4 dodaje się akapit trzeci, czwarty i piąty w brzmieniu:
"Od dnia 1 stycznia 2000 r. ogół zasobów finansowych przeznaczonych na zobowiązania w okresie od 2000 r. do 2006 r. powinien wynieść 18 miliardów EUR według cen z 1999 r.
w 2000 r. : 2,615 miliardów EUR,
w 2001 r. : 2,615 miliardów EUR,
w 2002 r. : 2,615 miliardów EUR,
w 2003 r. : 2,615 miliardów EUR,
w 2004 r. : 2,515 miliardów EUR,
w 2005 r. : 2,515 miliardów EUR,
w 2006 r. : 2,510 miliardów EUR.
W przypadku gdy jakieś Państwo Członkowskie przestanie się kwalifikować, zasoby Funduszu Spójności zostaną odpowiednio zmniejszone."
5.
Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Indykatywny podział
Indykatywny podział ogółu zasobów Funduszu określany jest na podstawie precyzyjnych i obiektywnych kryteriów, przede wszystkim zaludnienia, PNB per capita z uwzględnieniem poprawy krajowego dobrobytu osiągniętego w poprzednim okresie, oraz powierzchnię kraju; bierze on również pod uwagę inne czynniki społeczno-gospodarcze takie jak braki w infrastrukturze transportowej.
Indykatywny podział ogółu zasobów wynikający z zastosowania powyższych kryteriów jest określony w załączniku I.
Całkowite roczne wpływy gotówkowe z Funduszu Spójności na podstawie niniejszego rozporządzenia, w połączeniu z pomocą zapewnioną w ramach funduszy strukturalnych, nie powinny przekroczyć 4 % PKB danego kraju."
6.
Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Pomoc warunkowa
1.
Żadne nowe projekty, a w przypadku ważnych projektów, żadne nowe etapy projektu nie będą finansowane przez Fundusz w Państwie Członkowskim w przypadku gdy Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na zalecenie Komisji, stwierdzi, że brane pod uwagę Państwo Członkowskie, przy zastosowaniu przepisów niniejszego rozporządzenia, nie wykonało programu, określonego w art. 2 ust. 4, w sposób pozwalający na uniknięcie nadmiernego deficytu publicznego.
Zawieszenie finansowania następuje, gdy Rada, stanowiąc na takich samych zasadach stwierdza, że dane Państwo Członkowskie podjęło środki w celu wykonania programu w sposób pozwalający uniknąć nadmiernego deficytu publicznego.
2.
Wyjątkowo w przypadku projektów bezpośrednio wpływających na więcej niż jedno Państwo Członkowskie Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na zalecenie Komisji, może podjąć decyzję o odroczeniu zawieszenia finansowania."
7.
W art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże od dnia 1 stycznia 2000 r. stopa ta może zostać zmniejszona, przy uwzględnieniu, we współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, szacowanego dochodu uzyskanego przez projekty oraz każdego zastosowania zasady zanieczyszczający płaci.";
ii) dodaje się akapit w brzmieniu:
"W tym celu Komisja wspiera wysiłki Państw Członkowskich beneficjentów, zmierzające do maksymalizacji efektu dźwigni zasobów Funduszu zachęcając do szerszego wykorzystania prywatnych źródeł finansowania.";
b) w ust. 2, skreśla się wyrazy "kwota wydatków, na których oparte jest obliczenie".
8.
W art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3, "ecu" zastępuje się "euro";
b) w ust. 4 wiersz ósmy przed wyrazem "wpływu" skreśla się wyraz "możliwego";
c) w ust. 5 tiret trzecie po wyrazach "w zakresie środowiska naturalnego" dodaje się wyrazy "łącznie z zasadą zanieczyszczający płaci".
9.
W art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
w ust. 5, "ecu" zastępuje się "euro".
10.
W art. 12 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla odpowiedzialności Komisji za realizację budżetu Wspólnoty, Państwa Członkowskie przyjmują odpowiedzialność przede wszystkim za kontrolę finansową projektów.
W tym celu, podejmowane przez nie środki obejmują:
a) sprawdzenie, że zarządzanie i mechanizmy kontroli zostały ustanowione i wykonane w taki sposób, że zapewniają skuteczne i poprawne wykorzystanie funduszy Wspólnoty;
b) dostarczenie Komisji opisu takich ustaleń;
c) zapewnienie zarządzania projektami zgodnie ze wszelkimi stosowanymi regułami Wspólnoty oraz wykorzystania powierzonych im funduszy zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami;
d) potwierdzenie prawidłowości deklaracji wydatków przedstawianych Komisji oraz zagwarantowanie, że są one wynikiem systemów księgowych opartych na dokumentacji towarzyszącej łatwej do sprawdzenia;
e) zapobieganie i wykrywanie nieprawidłowości, powiadamianie o nich Komisji, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz bieżące informowanie Komisji o postępie w realizacji procedur administracyjnych i prawnych.
W tym kontekście Państwa Członkowskie oraz Komisja podejmują kroki niezbędne do zapewnienia, że wymieniane informacje pozostają poufne;
f) na etapie zamykania każdego projektu, fazy projektu lub grupy projektów przedstawianie Komisji deklaracji sporządzonej przez osobę lub departament o funkcji niezależnej wobec wyznaczonych organów.
Deklaracja taka podsumuje wnioski z kontroli przeprowadzonych w latach ubiegłych oraz ocenę skuteczności prawnej wniosku o wypłatę końcowej raty oraz legalności i poprawności wydatków ujętych w zaświadczeniu końcowym.
Państwa Członkowskie mogą do takiej deklaracji dołączyć swoją własną opinię, o ile uznają to za konieczne;
g) współpracę z Komisją w celu zapewnienia, że fundusze Wspólnoty wykorzystywane są zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami;
h) odzyskanie każdej kwoty utraconej w wyniku wykrytych nieprawidłowości oraz, tam gdzie jest to właściwe, naliczenie odsetek od opóźnionych płatności.
2.
W ramach odpowiedzialności za wykonanie budżetu Wspólnoty Komisja zapewnia, że Państwa Członkowskie posiadają sprawnie funkcjonujące systemy zarządzania i kontroli, pozwalające na skuteczne i poprawne wykorzystanie funduszy Wspólnoty.
W tym celu, bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, urzędnicy lub służby Komisji mogą, na mocy ustaleń zawartych z Państwami Członkowskimi w ramach współpracy opisanej w art. G ust. 1 załącznika II, przeprowadzać kontrole na miejscu, w tym kontrole wyrywkowe, w zakresie projektów finansowanych przez Fundusz oraz w zakresie systemów zarządzania i kontroli, z powiadomieniem obejmującym co najmniej jeden dzień roboczy.
Komisja powiadamia zainteresowane Państwo Członkowskie w celu uzyskania wszelkiej możliwej pomocy.
Urzędnicy lub służby zainteresowanego Państwa Członkowskiego mogą brać udział w takich kontrolach.
Komisja może wymagać od zainteresowanego Państwa Członkowskiego przeprowadzenia kontroli w terenie w celu weryfikacji prawidłowości jednej lub więcej transakcji.
Urzędnicy lub służby Komisji mogą brać udział w takich kontrolach.";
b) skreśla się ust. 4, a ust. 5 otrzymuje oznaczenie ust. 4.
11.
W art. 16 ust. 1, wyrazy "przed końcem 1999 r." zastępuje się "najpóźniej dnia 31 grudnia 2006 r.".
12.
Załącznik I otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1265/1999
z dnia 21 czerwca 1999 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 ustanawiającego Fundusz Spójności
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności [1], w szczególności jego załącznik II art. K,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [5],
a także mając na uwadze co następuje: (1) W celu zwiększenia skuteczności funduszu koncepcje "projektu", "grupy projektów" oraz "etapów projektu", jak też kryteria grupowania powinny zostać zdefiniowane.
(2) System zarządzania finansami powinien zostać uproszczony, zachowując jednocześnie związek z rzeczywistym wdrażaniem operacji.
(3) W okresie przejściowym (od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.) wszelkie odniesienia do euro powinny być czytane również jako odniesienia do euro jako jednostki monetarnej, zgodnie z art. 2 zdanie drugie rozporządzenia Rady nr 974/98/WE z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [6].
(4) Docelowym uproszczeniom powinny towarzyszyć usprawnione kontrole ponoszonych wydatków, przy szerszym zakresie odpowiedzialności Państwa Członkowskiego za zapewnienie rzetelnego zarządzania finansami.
(5) Komisja oraz Państwa Członkowskie powinny dążyć do poprawy współpracy w zakresie kontroli projektów, która to współpraca będzie systematyczna.
(6) W przypadku wykrycia nieprawidłowości powinien funkcjonować system korygowania finansów, mający na celu ochronę interesów finansowych Wspólnoty.
(7) Należy odpowiednio zmienić załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł A otrzymuje brzmienie:
"Artykuł A
Określenie projektów, etapów lub grup projektów
1.
Komisja może, w porozumieniu z Państwem Członkowskim będącym beneficjentem, zgrupować razem projekty oraz określić technicznie i finansowo oddzielne etapy projektu do celów otrzymywanej pomocy.
2.
Do celu niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie następujące definicje:
a) "projektem" jest ekonomicznie niepodzielna całość prac spełniających precyzyjnie określoną funkcję techniczną oraz posiadających wyraźnie określone cele, na podstawie których można ocenić, czy projekt spełnia kryterium określone w art. 10 ust. 5 tiret pierwsze;
b) "technicznie i finansowo niezależnym etapem" jest etap, który może zostać określony jako operacyjny.
3.
Etap może również obejmować badania wstępne, techniczne i dotyczące wykonalności, niezbędne dla realizacji projektu.
4.
W celu zachowania zgodności z kryterium ustalonym w art. 1 ust. 3 tiret trzecie można grupować projekty spełniające poniższe trzy warunki:
a) muszą być ulokowane na tym samym obszarze lub usytuowane w tym samym korytarzu transportowym;
b) muszą być realizowane w ramach ogólnego planu utworzonego dla tego obszaru lub dla tego korytarza transportowego i mieć wyraźnie określone cele, zgodnie z art. 1 ust. 3;
c) muszą być nadzorowane przez organ odpowiedzialny za koordynowanie i monitorowanie grupy projektów w przypadkach, gdy projekty są realizowane przez różne właściwe władze."
2.
W art. B ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie będące beneficjentami dostarczają wszelkich niezbędnych informacji, określonych w art. 10 ust. 4, łącznie z wynikami badań dotyczących wykonalności oraz ocen ex ante.
W celu uczynienia takiej oceny możliwie najbardziej skuteczną Państwa Członkowskie dostarczają także wyniki oceny wpływu na środowisko zgodne z legislacją wspólnotową oraz zapewniają ich spójność z ogólną strategią w dziedzinie środowiska lub transportu na poziomie jednostki administracyjnej albo na poziomie sektora oraz, gdzie właściwe:
- wskazanie możliwych alternatyw, które nie zostały wybrane,
- powiązania między projektami leżącymi we wspólnym interesie, ulokowanymi wzdłuż tego samego korytarza transportowego."
3.
W art. C wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) litera a) akapit drugi zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Zobowiązania dotyczące kolejnych rocznych rat są oparte na wstępnym lub poprawionym planie finansowania projektu i będą podejmowane na początku każdego roku budżetowego i, w ogólności, najpóźniej dnia 30 kwietnia każdego roku, na podstawie prognoz wydatków dla danego projektu na dany rok.";
ii) litera b) otrzymuje brzmienie:
"b) na rzecz projektów realizowanych w okresie krótszym niż dwa lata lub gdy pomoc wspólnotowa jest mniejsza niż 50 mln EUR, początkowe zobowiązanie w wysokości 80 % pomocy finansowej może zostać podjęte w momencie przyjęcia przez Komisję decyzji o przyznaniu pomocy Wspólnoty.
Saldo środków zostanie przyznane w zależności od realizacji projektu";
b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Z wyjątkiem uzasadnionych przypadków pomoc przyznana na projekt, grupę projektów lub etap projektu zostanie unieważniona, gdy nie rozpoczęto prac w terminie dwóch lat od daty oczekiwanego rozpoczęcia robót, przewidzianej w decyzji o przyznaniu pomocy lub od daty jej zatwierdzenia, jeśli jest ona późniejsza.
W każdym przypadku Komisja we właściwym czasie informuje Państwa Członkowskie oraz wyznaczone władze o wystąpieniu ryzyka unieważnienia."
4.
W art. D wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Płatności mogą przybrać formę płatności na rachunek, płatności przejściowych lub wypłat salda końcowego.
Płatności przejściowe oraz wypłaty salda końcowego odnoszą się do wydatków rzeczywiście wypłaconych, które muszą być poparte potwierdzonymi fakturami lub dokumentami księgowymi o równoważnej wartości dowodowej."
b) ustępy 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Płatności należy realizować w następujący sposób:
a) Jednorazowa płatność na rachunek w wysokości 20 % pomocy funduszu jest realizowana, jak zdecydowano początkowo, w momencie przyjęcia decyzji Wspólnoty o przyznaniu pomocy oraz, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków, po podpisaniu umów w związku z zamówieniami publicznymi.
Całość lub część środków przekazanych za pomocą płatności na rachunek zostanie zwrócona przez wyznaczone władze lub instytucje, określone w ust. 1, jeżeli żaden wniosek o wypłatę nie zostanie wysłany Komisji w ciągu 12 miesięcy od daty dokonania płatności na rachunek;
b) Płatności przejściowe mogą być wypłacane, pod warunkiem że projekt pomyślnie zmierza do zakończenia, a zwrot wydatków potwierdzonych i w rzeczywistości wypłaconych następuje z zastrzeżeniem następujących warunków:
- Państwo Członkowskie przedstawiło wniosek opisujący postęp w realizacji projektu mierzony wskaźnikami fizycznymi i finansowymi oraz jego zgodnością z decyzją o przyznaniu pomocy, gdzie stosowne, łącznie z wszelkimi specyficznymi warunkami przypisanymi takiej pomocy,
- uwzględniono obserwacje i zalecenia krajowych i/lub wspólnotowych jednostek kontrolnych, w szczególności w odniesieniu do korekty wszelkich zaobserwowanych lub domniemanych nieprawidłowości,
- wskazano główne problemy natury technicznej, finansowej i prawnej, które powstały, oraz środki podjęte dla zaradzenia im,
- zanalizowano wszelkie odstępstwa od pierwotnego planu finansowania,
- opisano kroki podjęte dla nagłośnienia projektu.
Państwa Członkowskie są bezzwłocznie informowane przez Komisję o niespełnieniu jednego ze wspomnianych wyżej warunków;
c) ogólna kwota wypłat dokonanych na podstawie lit. a) i b) nie może przekroczyć 80 % całkowitej przyznanej pomocy.
Procent ten można podnieść do 90 % w przypadku istotnych projektów, wobec których podjęto zobowiązania w postaci rat rocznych oraz w uzasadnionych przypadkach;
d) końcowe saldo pomocy Wspólnoty wyliczone na podstawie zatwierdzonych i rzeczywiście poniesionych wydatków zostanie wypłacone, o ile:
- projekt, etap projektu lub grupa projektów zostały zrealizowane zgodnie ze swoimi celami,
- wyznaczone władze lub instytucje, określone w ust. 1, przedłożą Komisji wniosek o wypłatę w ciągu sześciu miesięcy od terminu zakończenia prac oraz w odniesieniu do wydatków określonych w decyzji o przyznaniu pomocy na projekt, etap projektu lub grupę projektów,
- sprawozdanie końcowe, określone w art. F ust. 4, zostało przedłożone Komisji,
- Państwo Członkowskie potwierdzi Komisji, że informacje zawarte we wniosku o wypłatę oraz w raporcie są poprawne,
- Państwo Członkowskie przedkłada Komisji sprawozdanie, określone w art. 12 ust. 1,
- wszelkie środki informacyjne oraz reklama określone przez Komisję na podstawie art. 14 ust. 3 zostały wprowadzone.
3.
Jeżeli sprawozdanie końcowe, określone w ust. 2, nie zostanie przekazane Komisji w terminie 18 miesięcy od ostatecznej daty zakończenia prac i wykonania płatności, zgodnie z decyzją o przyznaniu pomocy, część pomocy odpowiadająca pozostałemu saldu projektu jest unieważniona."
c) w ust. 4 skreśla się wyrazy oraz w ust. 2 lit. d).
d) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4a.
Państwa Członkowskie zapewnią, że wnioski o wypłatę są przedkładane Komisji, co do zasady: trzy razy do roku, najpóźniej do dnia 1 marca, 1 lipca i 1 listopada.";
e) w ust. 5 po wyrazach o wypłatę dodaje się: o ile dostępne są środki budżetowe.
f) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"7.
Komisja ustala wspólne zasady regulujące kwalifikację wydatków."
5.
W art. E wprowadza się następujące zmiany:
a) w tytule i w ust. 1–4 wyraz "ecu" zastępuje się wyrazem "euro";
b) w ust. 1 i 3 skreśla się wyrazy "lub w walucie krajowej";
c) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5.
Dla Państw Członkowskich niebędących w obszarze euro kurs przeliczeniowy jest kursem wykorzystywanym w księgowości finansowej Komisji."
6.
W art. F wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Sprawozdanie takie obejmuje:
a) opis wykonanych prac, z załączonymi wskaźnikami fizycznymi, wydatki sklasyfikowane według kategorii prac oraz wszelkich środków podjętych na podstawie klauzul szczególnych zawartych w decyzji o przyznaniu pomocy;
b) informacje o wszelkich środkach reklamowych;
c) świadectwo zgodności prac z decyzją o przyznaniu pomocy;
d) wstępną ocenę prawdopodobieństwa osiągnięcia spodziewanych wyników, wskazanych w art. 13 ust. 4, zawierającym w szczególności:
- rzeczywistą datę początkową projektu,
- sposób zarządzania projektem po jego zakończeniu,
- potwierdzenie, gdzie stosowne, prognoz finansowych, w szczególności w zakresie kosztów operacyjnych i spodziewanych przychodów,
- potwierdzenie prognoz społeczno-gospodarczych, w szczególności spodziewanych kosztów i korzyści,
- wskazanie podjętych środków ochrony środowiska oraz ich kosztów, łącznie z wypełnieniem zasady truciciel płaci"
b) w ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Decyzja o przyznaniu pomocy obejmuje stosowne ustalenia w zakresie wprowadzania modyfikacji, różnicowania ich pod względem ich charakteru i ważności.".
7.
Artykuł G otrzymuje brzmienie:
Artykuł G
Kontrola
Dotychczasowy ust. 1 zostaje przeniesiony do art. 12 ust. 2 akapit drugi.
Nowy ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja i Państwa Członkowskie współpracują, na podstawie dwustronnych ustaleń administracyjnych, w celu koordynacji planów, metod i wykonywania kontroli w celu maksymalizacji ich przydatności.
Bezzwłocznie wymieniają między sobą wyniki przeprowadzonych kontroli.
Co najmniej raz do roku przeprowadza się analizę i ocenia:
a) wyniki kontroli przeprowadzonych przez Państwo Członkowskie i Komisję;
b) wszelkie uwagi zgłoszone przez inne organy lub instytucje kontroli krajowej lub Wspólnoty;
c) finansowy wpływ stwierdzonych nieprawidłowości, środki dotąd podjęte lub nadal wymagane dla ich korekty oraz, w miarę potrzeby, dostosowanie systemów zarządzania i kontroli.
Po dokonaniu takiej analizy i oceny oraz bez uszczerbku dla środków, które mają być podjęte niezwłocznie przez Państwo Członkowskie na mocy art. H, Komisja może sformułować uwagi, w szczególności dotyczące wpływu finansowego każdej wykrytej nieprawidłowości.
Takie uwagi są skierowane do Państwa Członkowskiego oraz wyznaczonej jednostki dla danego projektu.
Do uwag dołącza się, w miarę potrzeby, żądanie podjęcia środków korygujących, w celu zaradzenia wykrytym brakom w zarządzaniu oraz korekty nieprawidłowości, które nie zostały dotąd usunięte.
Państwo Członkowskie ma możliwość zgłoszenia uwag do takich uwag Komisji.
Gdy w wyniku lub w braku uwag Państwa Członkowskiego Komisja przyjmuje wnioski końcowe, Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne kroki w określonych terminach przewidzianych na spełnienie żądania Komisji oraz informuje Komisję o swoich działaniach.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego artykułu Komisja może zawiesić w całości lub w części płatność przejściową, o ile stwierdzi, że wydatki, których ona dotyczy, są związane z poważną nieprawidłowością.
Komisja informuje zainteresowane Państwo Członkowskie o podjętych działaniach oraz powodach ich podjęcia.
3.
Na okres trzech lat, o ile dwustronne ustalenia administracyjne nie stanowią inaczej, od wypłaty przez Komisję końcowego salda w ramach projektu upoważniony organ oraz właściwe władze przechowują wszystkie dokumenty towarzyszące w sposób zapewniający Komisji stały dostęp (zarówno oryginały, jak i kopie poświadczające zgodność z oryginałem na ogólnie przyjętych nośnikach danych) odnośnie do wydatków i kontroli danego projektu.
Termin ten zostaje przerwany w przypadku postępowań sądowych lub też na właściwie uzasadniony wniosek Komisji.".
8.
W art. H wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł zastępuje się tytułem:
"Korekty finansowe";
b) ustępy 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"1.
Jeżeli, po zakończeniu niezbędnych weryfikacji, Komisja stwierdza, że:
a) realizacja projektu nie uzasadnia części lub całości pomocy na niego przyznanej, łącznie z niespełnieniem jednego z warunków zawartych w decyzji o przyznaniu pomocy, w szczególności każdą istotną zmianę naruszającą charakter lub warunki wprowadzania działań, o stosowanie których nie wystąpiono do Komisji; lub
b) występuje nieprawidłowość w zakresie pomocy funduszu, a zainteresowane Państwo Członkowskie nie podjęło niezbędnych środków korygujących,
Komisja zawiesza pomoc w odniesieniu do danego projektu oraz, podając swoje powody, żąda od Państwa Członkowskiego zgłoszenia uwag w określonym terminie.
Jeżeli Państwo Członkowskie zgłasza zastrzeżenia do uwag Komisji, zostaje wezwane przez Komisję na przesłuchanie, podczas którego obie strony podejmują wysiłki zmierzające do osiągnięcia Porozumienia co do spostrzeżeń oraz wniosków, które należy z nich wyprowadzić.";
c) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Z końcem terminu ustalonego przez Komisję, z zastrzeżeniem właściwej procedury, jeżeli porozumienie nie zostało osiągnięte w terminie trzech miesięcy, biorąc pod uwagę wszelkie uwagi zgłoszone przez Państwo Członkowskie, Komisja podejmuje decyzję o:
a) zmniejszeniu płatności na rachunek, określonych w art. D ust. 2; lub
b) wprowadzeniu wymaganych korekt finansowych, co oznacza unieważnienie całości lub części pomocy przyznanej na projekt.
Decyzje takie muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności.
Komisja, podejmując decyzję o wysokości kwoty korekty, bierze pod uwagę rodzaj nieprawidłowości lub zmiany oraz zakres potencjalnego wpływu finansowego wszelkich braków w systemach zarządzania lub kontroli.
Każde zmniejszenie lub unieważnienie stanowi podstawę zwrotu nienależnie wypłaconych sum.";
d) w ust. 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Każda suma otrzymana nienależnie i przeznaczona do zwrotu jest wypłacana do Komisji.
Odsetki na rachunku z tytułu przeterminowanych płatności są potrącane zgodnie z przepisami przyjętymi przez Komisję.";
e) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Komisja określa szczegółowe zasady wykonania ust. 1–3 oraz informuje o nich Państwa Członkowskie i Parlament Europejski."
9.
W art. J akapit drugi dodaje się zdania w brzmieniu:
"4.
Na takim spotkaniu Komisja informuje Państwa Członkowskie w szczególności o stosownych przedmiotach sprawozdania rocznego oraz o podjętych działaniach i decyzjach.
Komisja przesyła Państwom Członkowskim we właściwym czasie przed przeprowadzeniem spotkania stosowne dokumenty.".
10.
W Załączniku do załącznika II wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 2 otrzymuje brzmienie:
b) punkt 4 kończy się wyrazami "… w art. 6". Artykuł 2 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1266/1999
z dnia 21 czerwca 1999 r.
w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze co następuje: (1) Rada Europejska na szczycie w Luksemburgu, zaleciła znaczne zwiększenie pomocy przedakcesyjnej, tak aby oprócz programu Phare dotyczyła ona także pomocy dla rolnictwa oraz środków strukturalnych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 622/98 z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej, w szczególności w sprawie ustanowienia Partnerstwa dla Członkostwa [3], stanowi, że partnerstwo to ma obejmować jednolite ramy dla obszarów priorytetowych oraz wszelkie dostępne środki dla pomocy przedakcesyjnej.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1268/1999 [4] ustanowiło instrument wspierania rolnictwa do zastosowania głównie w takich dziedzinach, jak modernizacja struktury gospodarstw rolnych, poprawa struktur przetwórstwa i dystrybucji, rozwój inspekcji oraz rozwój obszarów wiejskich.
(4) Instrument strukturalny, utworzony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1267/99 [5], ma służyć finansowaniu infrastruktury w dziedzinach transportu i ochrony środowiska.
(5) Program Phare, utworzony na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 [6], będzie w przyszłości koncentrować się na zasadniczych priorytetach związanych z przejmowaniem acquis communautaire, to jest na budowaniu zdolności administracyjnych i instytucjonalnych państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej oraz finansowaniu inwestycji mających na celu pomoc tym państwom w jak najszybszym osiągnięciu zgodności z prawem wspólnotowym.
(6) Istotne jest zapewnienie, że działania wspólnotowe w ramach trzech instrumentów przedakcesyjnych osiągną maksymalne oddziaływanie gospodarcze.
(7) Ustęp 17 wniosków Rady Europejskiej ze szczytu w Luksemburgu w dniach 12 i 13 grudnia 1997 r. stanowi, że wsparcie finansowe dla krajów włączonych w proces poszerzania Unii Europejskiej, w zakresie przyznawania pomocy, będzie się opierać na zasadzie równego traktowania, niezależnie od terminu przystąpienia, ze szczególnym uwzględnieniem krajów o największych potrzebach.
(8) Powyższe instrumenty powinny pozostać odmienne, musi natomiast istnieć koordynacja między podejmowanymi w ich ramach działaniami jak i działaniami finansowanymi przez Europejski Bank Inwestycyjny, Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju oraz inne wspólnotowe instrumenty finansowe i międzynarodowe instytucje finansowe.
(9) Konieczne jest zapewnienie wzajemnego przekazywania informacji i współpracy między Komisją a państwami ubiegającymi się o członkostwo w zakresie kontroli na miejscu i weryfikacji w celu zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych oraz dla zwalczania nadużyć finansowych i innych nieprawidłowości.
(10) Zarządzanie pomocą przedakcesyjną powinno stopniowo ulegać decentralizacji w samych państwach ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej, przy uwzględnieniu ich zdolności w zakresie zarządzania i kontroli finansowej, tak aby państwa te mogły bardziej angażować się w proces pomocy przedakcesyjnej.
(11) Komisja powinna przekazywać regularne sprawozdania na temat pomocy przedakcesyjnej dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Koordynacja oraz spójność między pomocą przyznawaną w ramach strategii przedakcesyjnej za pomocą instrumentu wspierania rolnictwa i rozwoju terenów wiejskich (dalej nazywanym "instrumentem wspierania rolnictwa"), instrumentu strukturalnego i Phare jest zapewniana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 2
Środki mające na celu wspieranie rolnictwa oraz rozwój obszarów wiejskich określone w art. 2 instrumentów wspierania rolnictwa ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 są finansowane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Projekty inwestycyjne w określonych poniżej dziedzinach są finansowane z pomocy przedakcesyjnej instrumentu strukturalnego, utworzonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1267/1999 i zgodnie z jego przepisami:
- środki w zakresie ochrony środowiska pozwalające państwom beneficjentom osiągnąć zgodność z wymaganiami wspólnotowego prawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska i z celami Partnerstwa dla Członkostwa,
- środki związane z infrastrukturą transportową służące wspieraniu trwałej mobilności, w szczególności te środki, które są projektami będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania na podstawie kryteriów decyzji Rady 1692/96/WE [7], oraz środki pozwalające państwom beneficjentom osiągnąć zgodność z celami Partnerstwa dla Członkostwa; obejmuje to wzajemne połączenia i współdziałanie sieci krajowych, jak również transeuropejskich sieci oraz dostęp do takich sieci.
Artykuł 4
1.
Finansowanie w ramach programu Phare odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3906/89.
2.
Rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 zmienia się dodając w art. 3 nowy ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W przypadku państw ubiegających się o członkostwo, które ustanowiły z Unią Europejską partnerstwo dla członkostwa, finansowanie w ramach programu Phare koncentruje się na głównych priorytetach związanych z przyjęciem acquis communautaire, to znaczy na budowaniu zdolności administracyjnych i instytucjonalnych państw ubiegających się o członkostwo oraz inwestycjach, z wyjątkiem tych rodzajów inwestycji, które są finansowane zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 1267/1999 [8] i (WE) nr 1268/1999 [9].
Finansowanie z programu Phare może zostać również wykorzystane na finansowanie tych środków w dziedzinie ochrony środowiska, transportu oraz rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich, które stanowią dodatkową, ale niezbędną część zintegrowanych programów odbudowy przemysłu lub rozwoju regionalnego."
.
Artykuł 5
Pomoc na realizację projektów lub środków finansowanych w ramach pomocy przedakcesyjnej może zostać przyznana tylko z jednego instrumentu określonego w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 6
Finansowanie projektów lub środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu pozostaje bez uszczerbku dla zgodności ze zobowiązaniami zawartymi w Układzie Europejskim, jak przywołano w rozporządzeniu (WE) nr 622/98 z dnia 16 marca 1998 r. oraz z warunkami określonymi w Partnerstwie dla Członkostwa, pozostaje ono bez uszczerbku również dla odpowiednich przepisów rozporządzeń (EWG) nr 3906/89, (WE) 1267/1999, (WE) 1268/1999, oraz niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Państwa beneficjenci wnoszą wkład w finansowanie inwestycji.
Artykuł 8
Działania lub środki finansowane w ramach trzech instrumentów określonych w art. 2, 3 i 4, są uzgadniane zgodnie z przepisami ustanowionymi w odpowiednich rozporządzeniach dotyczących tych instrumentów.
Artykuł 9
1.
Komisja jest odpowiedzialna za koordynowanie działań w ramach tych trzech instrumentów, w szczególności za ustanowienie wytycznych odnośnie do pomocy przedakcesyjnej dla każdego kraju.
W tym celu Komisja jest wspierana przez komitet powołany na mocy art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3906/89.
2.
Komisja informuje komitet określony w ust. 1, o indykatywnych alokacjach finansowych dla każdego kraju i dla każdego z instrumentów przedakcesyjnych, jak też o działaniach, które podjęła na mocy art. 10, oraz o decyzjach podjętych na mocy art. 12.
Trybunał Obrachunkowy jest powiadamiany o tych decyzjach.
Artykuł 10
Komisja zapewnia koordynację i spójność między działaniami podejmowanymi na mocy niniejszego rozporządzenia w ramach budżetu Wspólnoty, działaniami finansowanymi przez Europejski Bank Inwestycyjny lub inne instrumenty finansowe Wspólnoty, oraz działaniami finansowanymi przez międzynarodowe instytucje finansowe.
Artykuł 11
1.
Komisja realizuje pomoc Wspólnoty zgodnie z zasadami przejrzystości oraz z Zasadami Finansowymi mającymi zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 114.
2.
Pomoc przedakcesyjna obejmuje również wydatki związane z monitoringiem, inspekcją i oceną działań.
3.
Decyzje finansowe oraz wynikające z nich umowy lub instrumenty wykonawcze przewidują wyraźnie inspekcję dokonywaną przez Komisję i Trybunał Obrachunkowy na miejscu, jeśli jest to konieczne.
Artykuł 12
1.
Wybór projektu, przetargi i zawieranie umów przez państwa ubiegające się o członkostwo są przedmiotem uprzedniego zatwierdzenia przez Komisję.
2.
Jednakże Komisja może, na zasadzie indywidualnej analizy krajowej i sektorowej zdolności zarządzania programem/projektem, procedur i struktur kontroli finansowej dotyczącej finansów publicznych, odstąpić od uprzednio zatwierdzonego wymogu, określonego w ust. 1 i powierzyć zarządzanie pomocą w sposób zdecentralizowany agencjom wdrążającym w państwach ubiegających się o członkostwo.
Odstępstwo takie zależeć będzie od:
- minimalnych kryteriów dotyczących oceny zdolności agencji wdrażających w państwach ubiegających się o członkostwo do zarządzania pomocą oraz minimalnych warunków stawianych takim agencjom określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
- oraz od szczególnych postanowień dotyczących między innymi zaproszenia do składania ofert, szczegółowej kontroli i oceny ofert, udzielania umów oraz wdrażania dyrektyw wspólnotowych dotyczących zamówień publicznych, które są ustanawiane w porozumieniach finansowych z każdym państwem beneficjentem.
3.
Komisja przyjmuje zasady dotyczące inspekcji i oceny.
Artykuł 13
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie roczne sprawozdanie dotyczące całościowej pomocy przedakcesyjnej dla każdego kraju.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1267/1999
z dnia 21 czerwca 1999 r.
ustanawiające Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Konkluzje Rady Europejskiej ze szczytu w Luksemburgu w dniach 12 i 13 grudnia 1997 r. przewidują wzmocnioną strategię przedakcesyjną dla państw Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo oraz specjalną strategię przedakcesyjną dla Cypru.
(2) Konkluzje Rady Europejskiej ze szczytu w Luxemburgu w dniach 12 i 13 grudnia 1997 r. stanowią, iż pomoc przewidziana w niniejszym rozporządzeniu zostanie przyznana dziesięciu państwom Europy Środkowej i Wschodniej ubiegającym się o członkostwo.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 622/98 z dnia 16 marca 1998 r. dotyczące pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej, w szczególności ustanowienia partnerstwa dla członkostwa [5], zakłada, że partnerstwo to będzie zawierać jednolite ramy dla obszarów priorytetowych oraz wszelkie dostępne środki dla pomocy przedakcesyjnej.
(4) Strategia przedakcesyjna zawiera postanowienie o Instrumencie Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej, zwanym dalej ISPA, którego celem będzie dostosowanie państw ubiegających się o członkostwo do wspólnotowych standardów w zakresie infrastruktury oraz dostarczanie wkładu finansowego w środki w zakresie ochrony środowiska i transportu.
(5) Pomoc ze strony Wspólnoty w ramach ISPA, wraz z pomocą ze strony Wspólnoty w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej [6], oraz pomoc ze strony Wspólnoty w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [7] będzie koordynowana w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1266/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej i zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [8] oraz będzie przedmiotem przepisów warunkowych rozporządzenia (WE) nr 622/98 oraz indywidualnych decyzji w sprawie Partnerstwa dla Członkostwa.
(6) Celem powinna być równowaga między finansowaniem środków w zakresie infrastruktury transportowej a finansowaniem środków w zakresie ochrony środowiska, uwzględniając szczególną sytuację w krajach beneficjentach.
(7) Pomoc Wspólnoty w ramach ISPA powinna ułatwić wdrażanie acquis communautaire w dziedzinie ochrony środowiska przez kraje ubiegające się o członkostwo oraz powinna wnieść wkład w trwały rozwój w tych krajach.
(8) Decyzja nr 1692/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej [9] opisuje kryteria dla projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, które powinny zostać wykorzystane, gdzie stosowne, celem dokonania wyboru środków kwalifikujących się na mocy niniejszego rozporządzenia.
(9) Ocena Potrzeb Infrastruktury Transportowej (TINA), podjęta przez Radę, powinna ułatwić proces wyboru środków priorytetowych dla rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej w okresie przedakcesyjnym.
(10) Należy ustanowić przepisy, aby Komisja mogła dokonać indykatywnego przydziału wszystkich dostępnych środków Wspólnoty w ramach ISPA między państwa ubiegające się o członkostwo, co ułatwi przygotowanie środków.
(11) Ustęp 17 konkluzji Rady Europejskiej ze szczytu w Luksemburgu w dniach 12 i 13 grudnia 1997 r. stanowi, że wsparcie finansowe dla krajów zaangażowanych w proces rozszerzenia będzie oparte, w zakresie przyznawania pomocy, na zasadzie równego traktowania, niezależnie od daty przystąpienia do Unii, ze szczególnym uwzględnieniem krajów o największych potrzebach;
(12) Stopa pomocy ze strony Wspólnoty w ramach ISPA powinna zostać ustanowiona w celu wzmocnienia efektu dźwigni środków finansowych, wspierania współfinansowania i korzystania z prywatnych źródeł finansowych, powinna również brać pod uwagę zdolność wytwarzania znacznych przychodów netto.
(13) W odniesieniu do pomocy Wspólnoty zapewniona musi zostać maksymalna przejrzystość realizacji pomocy finansowej, muszą także zostać zastosowane surowe środki kontroli przy wykorzystywaniu środków.
(14) Dla właściwego zarządzania pomocą Wspólnoty przyznaną w ramach ISPA, należy wprowadzić przepis ustanawiający skuteczne metody szacowania, monitoringu, oceny oraz kontroli działań, określające zasady dotyczące oceny, definiujące charakter monitoringu oraz jego zasady, ustanawiające działania, które zostaną podjęte w przypadku nieprawidłowości lub błędów w zakresie zgodności z jednym z warunków ustanowionych w momencie przyznania pomocy w ramach ISP.
(15) W okresie przejściowym od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. każde odniesienie do EUR powinno być zasadniczo traktowane jako odniesienie do EUR jako jednostki monetarnej, w rozumieniu art. 2 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia EUR [10].
(16) Do celu wykonania niniejszego rozporządzenia, Komisja powinna być wspomagana przez komitet zarządzający.
(17) Wdrożenie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu pomoże osiągnąć cele Wspólnoty; w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia Traktat nie przewiduje innych uprawnień, niż określone w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicja i cel
1.
Ustanawia się Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej, zwany dalej "ISPA".
ISPA zapewnia pomoc wnoszącą wkład w przygotowanie do członkostwa w Unii Europejskiej następujących państw: Bułgarii, Estonii, Litwy, Łotwy, Polski, Republiki Czeskiej, Rumunii, Słowacji, Słowenii oraz Węgier zwanych dalej "krajami beneficjentami", w obszarze spójności gospodarczej i społecznej dotyczącej polityki ochrony środowiska i polityki transportowej, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
Pomoc Wspólnoty przyznana w ramach ISPA powinna wnosić wkład w cele określone w Partnerstwie dla Członkostwa dla każdego kraju beneficjenta oraz w krajowe programy poprawy stanu środowiska i sieci infrastruktury transportowej.
Artykuł 2
Kwalifikujące się środki
1.
Pomoc Wspólnoty finansowana w ramach ISPA obejmuje projekty, fazy projektów, które są niezależne technicznie i finansowo, grupy projektów lub plany projektów w dziedzinie ochrony środowiska lub transportu, zwane dalej "środkami".
Faza projektu może również obejmować studia wstępne, studia wykonalności oraz studia techniczne, niezbędne dla zrealizowania projektu.
2.
Wspólnota zapewnia pomoc w ramach ISPA w świetle celów wspomnianych w art. 1 dla:
a) środków w zakresie ochrony środowiska umożliwiających krajom beneficjentom dostosowanie się do wymagań wspólnotowego prawa ochrony środowiska oraz do celów Partnerstwa dla Członkostwa;
b) środków w zakresie infrastruktury transportowej wspierających trwałą mobilność, w szczególności środków stanowiących projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w oparciu o kryteria decyzji nr 1692/96/WE, oraz tych, które umożliwiają krajom beneficjentom dostosowanie się do celów Partnerstwa dla Członkostwa; obejmuje to połączenia wzajemne i interoperacyjność sieci krajowych z transeuropejskimi oraz dostęp do tych sieci.
Środki powinny mieć wystarczającą skalę pozwalającą na wywieranie znaczącego wpływu w dziedzinie ochrony środowiska lub dla poprawy sieci infrastruktury transportowej.
Całkowity koszt każdego środka powinien zasadniczo wynosić nie mniej niż 5 mln EUR.
W odpowiednio uzasadnionych przypadkach oraz biorąc pod uwagę szczególne warunki, całkowity koszt środka może być mniejszy od 5 mln EUR.
3.
Powinna zostać zachowana równowaga między środkami w obszarze ochrony środowiska a środkami związanymi z infrastrukturą transportową.
4.
Wsparcie może zostać również przyznane na:
a) studia wstępne związane z kwalifikującymi się środkami, obejmujące studia niezbędne dla wdrażania środków; oraz
b) środki wsparcia technicznego, obejmujące działania informacyjne i reklamowe, w szczególności:
i) przedsięwzięcia horyzontalne, takie jak studia porównawcze dla oceny wpływu pomocy Wspólnoty;
ii) środki i studia, które wnoszą wkład w oszacowanie, monitoring, ocenę oraz kontrolę projektów oraz we wzmacnianie i zapewnianie koordynacji i spójności projektów z Partnerstwem dla Członkostwa; oraz
iii) środki i studia zapewniające skuteczne zarządzanie i wdrażanie projektów oraz służące dokonywaniu niezbędnych dostosowań.
Artykuł 3
Środki finansowe
Pomoc Wspólnoty w ramach ISPA jest przyznawana w okresie 2000–2006 r.
Roczne środki są zatwierdzane przez organ budżetowy w ramach limitów wyznaczonych przez perspektywy finansowe.
Artykuł 4
Indykatywny przydział
Indykatywny przydział całkowitej pomocy Wspólnoty w ramach ISPA między kraje beneficjentów jest dokonywany przez Komisję, która działa zgodnie z procedurą określoną w art. 14, na podstawie: liczby mieszkańców, produktu krajowego brutto na mieszkańca według parytetu siły nabywczej oraz powierzchni kraju.
Przydział ten może zostać zmieniony aby uwzględnić dokonania każdego z krajów beneficjentów w latach poprzednich w zakresie wdrażania środków ISPA.
Powinny zostać wzięte pod uwagę również faktyczne braki krajów w zakresie ochrony środowiska oraz infrastruktury transportowej.
Artykuł 5
Spójność z polityką Wspólnoty
1.
Środki finansowane przez Wspólnotę w ramach ISPA są zgodne z przepisami Układu Europejskiego, w tym z przepisami wykonawczymi dla stosowania przepisów w sprawie pomocy państwa; środki te wnoszą wkład w realizację polityki Wspólnoty, w szczególności związanej z ochroną i poprawą stanu środowiska, oraz z sieciami transportowymi i transeuropejskimi.
2.
Komisja zapewnia koordynację i spójność między środkami podejmowanymi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem a środkami podejmowanymi z wkładów pochodzących z budżetu Wspólnoty, w szczególności z wkładów z inicjatyw wspólnotowych dotyczących ponadnarodowej i międzyregionalnej współpracy transgranicznej, z wkładów z operacji Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI), łącznie poprzez jej instrument przedakcesyjny, jak również z innych instrumentów finansowych Wspólnoty. Komisja informuje o powyższym komitet ustanowiony na mocy art. 14.
3.
Komisja dąży do koordynacji i spójności między środkami podejmowanymi w krajach beneficjentach na mocy niniejszego rozporządzenia i środkami Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBRD), Banku Światowego oraz innych analogicznych instytucji finansowych. O powyższym Komisja informuje komitet ustanowiony na mocy art. 14.
Artykuł 6
Formy i stopa pomocy
1.
Wsparcie Wspólnoty w ramach ISPA może mieć formę bezzwrotnej pomocy bezpośredniej, pomocy zwrotnej lub innej formy pomocy.
Środki pomocowe zwracane organowi zarządzającemu lub innej instytucji publicznej są ponownie wykorzystywane na ten sam cel.
2.
Wielkość pomocy Wspólnoty przyznawanej w ramach ISPA może wynosić do 75 % wydatków publicznych lub równoważnych, w tym wydatków ponoszonych przez organy, których działania są podejmowane w administracyjnych lub prawnych ramach, na mocy których organy te uważa się za odpowiednik organów publicznych.
Komisja może zdecydować, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14, o zwiększeniu stopy pomocy do 85 %, szczególnie w sytuacji gdy Komisja uzna, że stopa wyższa niż 75 % jest wymagana dla realizacji projektów niezbędnych dla osiągnięcia ogólnych celów ISPA.
Z wyjątkiem pomocy zwrotnej lub w sytuacji, gdy występuje istotny interes wspólnotowy, wielkość pomocy może zostać zmniejszona z uwagi na:
a) dostępność współfinansowania;
b) zdolność środka do generowania trwałych przychodów;
c) odpowiednie zastosowanie zasady "zanieczyszczający płaci".
3.
Zgodnie z ust. 2 lit. b) przedsięwzięcia generujące przychody to:
a) infrastruktura, której użytkowanie związane jest z opłatami pokrywanymi przez użytkowników;
b) inwestycje produktywne w sektorze ochrony środowiska.
4.
Studia wstępne oraz środki wsparcia technicznego mogą być wyjątkowo finansowane w wysokości 100 % kosztów całkowitych.
Na mocy niniejszego ustępu całkowite wydatki ponoszone z inicjatywy Komisji oraz w imieniu Komisji, nie mogą przekroczyć 2 % całkowitego przydziału w ramach ISPA.
Artykuł 7
Ocena i zatwierdzanie środków
1.
Komisja podejmuje decyzje w sprawie środków finansowanych w ramach ISPA, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 14.
2.
Kraje beneficjenci przedkładają wnioski o przyznanie pomocy do Komisji.
Jednakże na mocy art. 2 ust. 4, Komisja może przyznać pomoc z własnej inicjatywy tam, gdzie przeważają interesy Wspólnoty.
3.
Wnioski zawierają:
a) informacje określone w załączniku I;
b) wszelkie istotne informacje potwierdzające, że środki są zgodne z niniejszym rozporządzeniem i kryteriami określonymi w załączniku II, w szczególności, że średniookresowe korzyści gospodarcze i społeczne są proporcjonalne do wykorzystanych środków.
4.
Po otrzymaniu wniosku o przyznanie pomocy, a przed zatwierdzeniem środka, Komisja dokonuje szczegółowej oceny w celu stwierdzenia zgodności środka z kryteriami określonymi w załączniku II.
5.
Decyzje Komisji zatwierdzające środki określają kwotę pomocy finansowej oraz ustanawiają plan finansowania wraz z zasadami i warunkami niezbędnymi dla wdrożenia środków.
6.
Połączona pomoc w ramach ISPA i inne formy pomocy Wspólnoty dla środka nie może przekroczyć 90 % całkowitych wydatków związanych z tym środkiem.
7.
Komisja przyjmuje wspólne zasady regulujące kwalifikację kosztów zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14.
Artykuł 8
Zatwierdzenie wypłat i płatności
1.
Komisja realizuje wydatki w ramach ISPA zgodnie z rozporządzeniem finansowym, mającym zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich, w oparciu o memorandum finansowe, które zostanie sporządzone przez Komisję i kraj beneficjenta.
Jednakże coroczne zatwierdzenia wydatków budżetowych dotyczące przyznanej pomocy są przeprowadzane zgodnie z jednym z dwóch przedstawionych poniżej sposobów:
a) Zatwierdzenia wypłat w odniesieniu do środków określonych w art. 2 ust. 2 przeprowadzanych w okresie dwóch lub więcej lat są, z reguły, z zastrzeżeniem lit. b), dokonywane w rocznych ratach.
Zatwierdzenia wypłat w odniesieniu do pierwszej rocznej raty są przeprowadzane gdy zostaje sporządzone memorandum finansowe.
Zatwierdzenia w odniesieniu do kolejnych rocznych rat opierają się na wstępnym lub skorygowanym planie finansowym środka i z reguły są dokonywane na początku każdego roku budżetowego i nie później niż do dnia 1 kwietnia danego roku, zgodnie z prognozą wydatków na ten rok budżetowy;
b) w przypadku środków o okresie trwania krótszym niż dwa lata, lub w przypadku których pomoc Wspólnoty nie przekracza 20 mln EUR, pierwsze zatwierdzenie w wysokości do 80 % przyznanej pomocy może zostać przeprowadzone gdy zostanie sporządzone memorandum finansowe.
Pozostała wypłata zostanie dokonana w zależności od wdrożenia środka.
2.
Z wyjątkiem odpowiednio uzasadnionych przypadków, pomoc przyznana na środek, w którym zasadnicze prace nie rozpoczęły się w okresie umownym, zostaje anulowana.
3.
Wypłaty pomocy finansowej na rzecz środków mogą mieć formę zaliczek, płatności pośrednich lub wypłaty sald w odniesieniu do wydatków potwierdzonych lub faktycznie zapłaconych.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady dokonywania płatności, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14.
4.
Szczegóły dotyczące mechanizmu dokonywania płatności na środki są ustanowione w memorandum finansowym zawartym z każdym krajem beneficjentem.
Artykuł 9
Zarządzanie i kontrola
1.
Komisja wymaga, aby kraje beneficjenci:
a) ustanowiły od dnia 1 stycznia 2000 r. i nie później niż do dnia 1 stycznia 2002 r. systemy zarządzania i kontroli, które zapewnią:
i) właściwą realizację pomocy przyznanej na mocy niniejszego rozporządzenia, zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami,
ii) rozdzielenie funkcji zarządzania i kontroli,
iii) że przedstawione Komisji deklaracje wydatków są dokładne i wynikają z systemu rachunkowości opartego na dokumentach uzupełniających, które mogą być weryfikowane;
b) dokonywały regularnej weryfikacji tego, czy środki finansowane przez Wspólnotę są właściwie realizowane;
c) zapobiegały nieprawidłowościom i je zwalczały;
d) odzyskiwały kwoty utracone w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbania.
2.
Bez uszczerbku dla kontroli prowadzonych przez kraje beneficjentów, Komisja i Trybunał Obrachunkowy mogą, wykorzystując własny personel lub należycie upoważnionych przedstawicieli, prowadzić na miejscu techniczne i finansowe audyty, w tym kontrole wyrywkowe i audyty końcowe.
3.
Szczegółowe przepisy wykonawcze zasad ustanowionych w ust. 1 i 2 są zawarte w memorandum finansowym wraz z uzgodnieniami dotyczącymi współpracy i koordynacji programowania i metodologii kontroli między Komisją i krajem beneficjentem.
Komisja informuje Komitet ustanowiony na mocy art. 14 o tych uzgodnieniach..
4.
Memorandum finansowe zawiera także przepisy dotyczące obniżenia, zawieszenia lub anulowania pomocy, jeśli wdrażanie środka nie uzasadnia bądź to części, bądź całości przyznanej pomocy.
5.
W wykonaniu niniejszego rozporządzenia Komisja zapewnia przestrzeganie zasad należytego zarządzania finansami, ze szczególnym uwzględnieniem elementów zawartych w załączniku III.
Artykuł 10
Stosowanie EUR
1.
Kwoty przedstawione we wnioskach o przyznanie pomocy i w odpowiednich planach finansowania są wyrażane w euro.
2.
Kwoty przyznane w ramach pomocy i plany finansowania zatwierdzone przez Komisję są wyrażane w euro.
3.
Deklaracje wydatków na poparcie odpowiednich wniosków o wypłatę są wyrażane w euro.
4.
Wypłaty pomocy finansowej przez Komisję są dokonywane w EUR na rzecz organu wyznaczonego przez kraj beneficjenta do przyjmowania takich wypłat.
Artykuł 11
Monitoring i ocena ex-post
Kraje beneficjenci i Komisja zapewniają, że wdrażanie środków na mocy niniejszego rozporządzenia jest monitorowane i oceniane zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku IV.
Artykuł 12
Sprawozdanie roczne
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów roczne sprawozdanie w sprawie pomocy Wspólnoty przyznawanej w ramach ISPA.
Roczne sprawozdanie zawiera informacje określone w załączniku V.
Parlament Europejski wydaje opinię w sprawie sprawozdania w terminie trzech miesięcy.
Komisja informuje o sposobie, w jaki opinia ta została uwzględniona.
Komisja zapewnia, że kraje beneficjenci są regularnie informowani o działaniach ISPA.
Artykuł 13
Informacja i reklama
1.
Kraje beneficjenci odpowiedzialne za wdrażanie środków, którym przyznano pomoc finansową w ramach ISPA zapewniają właściwą reklamę środków w celu:
a) uświadamiania ogółowi społeczeństwa roli, jaką odgrywa Wspólnota w odniesieniu do środków;
b) uświadamiania potencjalnym beneficjentom i organizacjom zawodowym możliwości, jakie dają środki.
Kraje beneficjenci zapewniają w szczególności ustawienie dobrze widocznych tablic zawierających logo Wspólnoty, informujących o tym, że środki są współfinansowane przez Wspólnotę; kraje beneficjenci zapewniają odpowiednie uczestnictwo przedstawicieli instytucji wspólnotowych w najważniejszych wydarzeniach publicznych związanych z pomocą przyznawaną przez Wspólnotę w ramach ISPA.
Kraje beneficjenci corocznie informują Komisję o inicjatywach podejmowanych na mocy niniejszego ustępu.
2.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady w sprawie informacji i reklamy, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14.
Komisja informuje o tych zasadach Parlament Europejski oraz publikuje powyższe zasady w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet zarządzający składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji, zwany dalej "komitetem".
Europejski Bank Inwestycyjny mianuje przedstawiciela bez prawa głosu.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje swą opinię w sprawie projektu w terminie, który może zostać ustalony przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy.
Opinia zostaje wydana przez większość ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada musi przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób przedstawiony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie wdrażane.
b) Jeżeli jednak środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja zawiadamia o tym natychmiast Radę.
W tym przypadku:
- Komisja odracza stosowanie zaakceptowanych przez nią środków na okres, który zostaje ustanowiony w każdym akcie przyjętym przez Radę, który jednakże w żadnym wypadku nie może przekraczać trzech miesięcy od daty zawiadomienia,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w okresie, określonym w tiret poprzednim.
4.
Komitet może zbadać każdą kwestię związaną z wykonaniem niniejszego rozporządzenia, która jest przekazywana Komitetowi przez jego przewodniczącego, również na prośbę przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
5.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 15
Ponowne rozdzielenie środków
Po przystąpieniu do Unii Europejskiej dany kraj traci prawo do wsparcia na mocy niniejszego rozporządzenia.
Środki, które pozostaną do dyspozycji w wyniku przystąpienia kraju ubiegającego się o członkostwo w Unii Europejskiej, zostają przyznane innym krajom ubiegającym się o członkostwo, wymienionym w art. 1 ust. 1.
Ponowne rozdzielenie środków opiera się na potrzebach krajów ubiegających się o członkostwo, ich zdolności do przyjęcia pomocy, jak również kryteria ustanowione w art. 4.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów sprawie wniosku Komisji, podejmuje decyzję, która nakreśli ogólny sposób podejścia do ponownego rozdzielenia środków.
W świetle decyzji Rady określonej w ust. 2, Komisja podejmuje decyzję w sprawie ponownego rozdzielenia dostępnych środków między innych beneficjentów zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14.
Artykuł 16
Przepisy końcowe i przejściowe
Rada, działając na wniosek Komisji, rozpatruje ponownie niniejsze rozporządzenie do dnia 31 grudnia 2006 r. Komisja działa na wniosek i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 308 Traktatu
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999
z dnia 21 czerwca 1999 r.
w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Konkluzje Rady Europejskiej z dnia 12 i 13 grudnia 1997 r. przewidują wzmocnienie strategii przedakcesyjnej dla państw Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo oraz specjalną strategię przedakcesyjną dla Cypru.
(2) Konkluzje Rady Europejskiej przewidują, że pomoc przewidziana w niniejszym rozporządzeniu będzie przyznana obecnie dziesięciu państwom Europy Środkowej i Wschodniej ubiegającym się o członkostwo.
(3) Wspólnota podjęła decyzję o zapewnieniu specjalnego wsparcia w formie pomocy przedakcesyjnej dla państw ubiegających się o członkostwo w celu przeprowadzenia działań wspomagających obecny proces reform gospodarczo-społecznych w tych państwach oraz przygotowania i ułatwienia integracji gospodarczej tych państw z gospodarką Wspólnoty.
(4) Wspólnotowe środki pomocowe na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej, ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym wraz z pomocą Wspólnoty na mocy rozporządzenia Rady 1267/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej [5], powinny być koordynowane w ramach rozporządzenia Rady 1266/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej i zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [6] i podlegać warunkowym przepisom rozporządzenia Rady (WE) nr 622/98 z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej, w szczególności w sprawie ustanowienia Partnerstwa dla Członkostwa [7].
(5) Ustęp 17 konkluzji Rady Europejskiej ze szczytu w Luksemburgu w dniach 12 i 13 grudnia 1997 r. przewiduje, że wsparcie finansowe dla państw zaangażowanych w proces rozszerzenia będzie oparte, w zakresie przyznawania pomocy, na zasadzie równego traktowania, niezależnie od daty przystąpienia do Unii, ze szczególnym uwzględnieniem krajów o największych potrzebach.
(6) Pomoc przedakcesyjna Wspólnoty musi być skierowana w szczególności na rozwiązanie priorytetowych problemów związanych z dostosowaniem gospodarek państw ubiegających się o członkostwo i ułatwieniem wdrażania przez te państwa acquis communautaire, skupiając się w szczególności na wspólnej polityce rolnej (WPR).
(7) Pomoc przedakcesyjna dla rolnictwa powinna być zgodna z priorytetami zreformowanej WPR; pomoc taka powinna być przyznawana w priorytetowych dziedzinach, określonych dla każdego kraju, takich jak poprawa struktur przetwórstwa produktów rolnych i rybołówstwa, dystrybucja, kontrola jakości żywności, jak również kontrola weterynaryjna i kontrola zdrowia roślin oraz tworzenie grup producentów; powinno być również możliwe finansowanie zintegrowanych projektów rozwoju obszarów wiejskich mających na celu wspieranie inicjatyw lokalnych i środków agroekologicznych, poprawa wydajności gospodarstw, dostosowanie infrastruktury, jak również środki, które przyspieszą przekształcenia strukturalne.
(8) Wsparcie Wspólnoty w sektorze rolnym będzie realizowane w formie wieloletnich programów ustanowionych zgodnie z wytycznymi i zasadami programów operacyjnych stosowanych w ramach polityki strukturalnej w celu ułatwienia w państwach ubiegających się o członkostwo wdrażania obowiązujących zasad i procedur.
(9) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [8], pomoc może zostać przyznana w danym okresie na środek tylko z jednego instrumentu finansowego Wspólnoty, podlegając własnym zasadom w sprawie przyznania pomocy w przypadku Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI).
(10) Fundusze Wspólnoty nie powinny zastępować funduszy dostępnych w każdym z państw ubiegających się o członkostwo, a pomoc Wspólnoty stanowi wkład finansowy w zakończenie projektów.
(11) Pomoc przedakcesyjna w sektorze rolnym musi zostać przyznana w formie wkładu finansowego oraz musi być przedmiotem szczegółowych zasad finansowych ustanowionych rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [9].
(12) Przydział środków finansowych dla państw ubiegających się o członkostwo ustalany przez organ budżetowy w preambule niniejszego instrumentu powinien w pełni uwzględniać sytuację w danym państwie określaną na podstawie produktu krajowego brutto, liczby czynnej zawodowo ludności rolniczej, wykorzystywanych użytków rolnych oraz, jeśli jest to niezbędne, szczególnych warunków terytorialnych.
(13) Państwa ubiegające się o członkostwo powinny przedłożyć swoje plany możliwie szybko w celu uniknięcia opóźnienia wdrożenia środków przedakcesyjnych od dnia 1 stycznia 2000 r.
(14) Opracowanie tych programów, ich wdrażanie oraz mechanizmy oceny powinny być zgodne z określonymi zasadami funduszu strukturalnego i w ten sposób ułatwiać transfer acquis communautaire.
(15) Przed przyznaniem środków wspólnotowych należy przeprowadzić szczegółową ocenę ex-ante w celu zapewnienia zgodności programu z rzeczywistymi potrzebami, umożliwienia elastyczności we wdrażaniu programów Wspólnoty oraz uwzględnienia odpowiednich informacji oraz pierwszych rezultatów środków, a także w celu wzmocnienia monitoringu i oceny ex-post, a tym samym zapewnienia skuteczności oczekiwanego wpływu.
(16) Należy ustanowić przepisy dla zapewnienia, by komitet monitorujący wspierał Komisję w sprawie kontynuowania każdego programu.
(17) Niezbędne decyzje powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 50 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, a w przypadku szczegółowych kwestii finansowych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
(18) Sprawozdania w sprawie postępów w realizacji pomocy przedakcesyjnej w rolnictwie należy przedkładać Parlamentowi, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
(19) W okresie przejściowym (od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.) wszelkie odniesienia do euro powinny być zasadniczo traktowane jako odniesienia do euro jako jednostki walutowej, zgodnie z art. 2 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [10].
(20) Wdrażanie tych środków pomoże w osiągnięciu celów Wspólnoty; dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia Traktat nie przewiduje innych kompetencji niż ustanowione w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
CELE I TYPY ŚRODKÓW
Artykuł 1
Cele
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ramy dla pomocy Wspólnoty na rzecz trwałego rolnictwa oraz trwałego rozwoju obszarów wiejskich w okresie przedakcesyjnym dla następujących państw ubiegających się o członkostwo: Bułgarii, Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Polski, Rumunii, Słowacji i Słowenii.
2.
Wsparcie Wspólnoty jest zgodne z warunkami ustanowionymi w ramach partnerstwa dla członkostwa i dotyczy w szczególności:
a) wkładu we wdrażanie acquis communautaire w zakresie wspólnej polityki rolnej i innych polityk z nią związanych;
b) rozwiązywania priorytetowych i szczególnych problemów w celu stałego dostosowania sektora rolnego i obszarów wiejskich w państwach ubiegających się o członkostwo.
Artykuł 2
Środki
Zgodnie z priorytetami określonymi przez państwa ubiegające się o członkostwo oraz jak określono w art. 4 ust. 3, wsparcie dla rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich odnosi się do jednego lub większej liczby poniższych środków, które są zgodne z odpowiednimi przepisami acquis communautaire:
- inwestycje w gospodarstwach rolnych,
- poprawa przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi i rybołówstwa,
- poprawa struktur kontroli jakości, kontroli weterynaryjnej i kontroli zdrowia roślin, na rzecz jakości środków spożywczych i dla ochrony konsumenta,
- metody produkcji rolnej służące ochronie środowiska oraz utrzymaniu obszarów wiejskich,
- rozwój i różnicowanie działalności gospodarczej w celu zapewnienia wielokierunkowej działalności i alternatywnych dochodów,
- wprowadzenie systemu zastępstw w gospodarstwach rolnych oraz systemu usług w zakresie zarządzania gospodarstwami,
- tworzenie grup producentów,
- odnawianie i rozwój wsi oraz ochrona i zachowanie dziedzictwa kulturowego obszarów wiejskich,
- poprawa jakości gruntów oraz scalanie gruntów,
- tworzenie i uaktualnianiem systemu rejestru gruntów,
- poprawa szkolenia zawodowego,
- rozwój i poprawa infrastruktury na obszarach wiejskich,
- zarządzaniem zasobami wodnymi w rolnictwie,
- gospodarka leśna, wraz z zalesianiem terenów rolniczych, inwestycjami w prywatnych gospodarstwach leśnych oraz przetwórstwem i obrotem produktami leśnymi,
- pomoc techniczna na rzecz środków objętych niniejszym rozporządzeniem, wraz z badaniami wspierającymi przygotowywanie i monitoring programu oraz kampanie informacyjne i reklamowe.
TYTUŁ II
WSPARCIE
Artykuł 3
Komplementarność i pomoc techniczna
1.
Działania Wspólnoty uzupełniają odpowiednie działania krajowe lub wnoszą do nich wkład.
Są one ustanawiane w ścisłej współpracy między Komisją, państwem ubiegającym się o członkostwo, właściwymi organami oraz partnerami gospodarczymi i społecznymi na odpowiednim szczeblu.
Współpraca ta obejmuje przygotowanie, wdrożenie wraz z finansowaniem i oceną, monitoring oraz oszacowanie środków.
2.
W ramach pomocy technicznej Komisja podejmuje inicjatywy i środki w celu zapewnienia, że środki Wspólnoty będą służyły wspieraniu celów priorytetowych, określonych w art. 1, oraz będą wnosiły wartość dodaną do inicjatyw krajowych.
Artykuł 4
Programowanie
1.
Środki pomocowe na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich podlegają planowi sporządzonemu na najbardziej odpowiednim poziomie geograficznym.
Plan jest przygotowywany przez właściwe organy wyznaczone przez państwo ubiegające się o członkostwo oraz jest przedkładany Komisji po konsultacji z właściwymi organami i organizacjami na odpowiednim szczeblu.
2.
Plan obejmuje okres do siedmiu lat, począwszy od 2000 r. i z zastrzeżeniem zastosowania art. 1 ust. 2 zawiera:
- ilościowy opis obecnej sytuacji wskazujący na różnice, braki i potencjał rozwojowy, główne rezultaty wcześniejszych działań podejmowanych przy pomocy Wspólnoty, wykorzystane środki finansowe oraz dostępne wyniki oceny działań,
- opis proponowanej strategii, jej określone ilościowo cele, wybrane priorytety i zasięg geograficzny,
- uprzednią ocenę obrazującą przewidywany wpływ gospodarczy, społeczny oraz na środowisko wraz z wpływem programu na zatrudnienie,
- indykatywną ogólną tabelę finansową podsumowującą środki finansowe krajowe, wspólnotowe i, w odpowiednim przypadku, prywatne, przewidziane i odpowiadające każdemu z priorytetów rozwoju obszarów wiejskich przyjętych w kontekście planu, włącznie, jeśli jest to konieczne, ze środkami finansowanymi przez EBI i inne międzynarodowe instrumenty finansowe,
- indykatywny profil finansowy na każdy rok objęty okresem programowania dla każdego środka wnoszącego wkład w program,
- w odpowiednim przypadku, informacje w sprawie potrzeb związanych z badaniami, szkoleniem i działaniami dotyczącymi pomocy technicznej przy przygotowaniu, wdrożeniu lub przystosowaniu danych środków,
- nazwy właściwych organów i jednostek odpowiedzialnych za wykonanie programu, wraz z agencją płatniczą,
- określenie "beneficjenci końcowi", którymi mogą być organizacje, przedsiębiorstwa publiczne lub prywatne odpowiedzialne za prowadzenie odpowiednich działań.
W przypadkach gdy pomoc publiczna jest przyznawana przez inne organy, którym zostało to powierzone przez państwa ubiegające się o członkostwo, beneficjentami końcowymi będą instytucje decydujące o przyznaniu pomocy publicznej,
- opis środków projektowanych w celu wdrożenia planów, w szczególności systemy pomocy, wraz z elementami koniecznymi dla oceny reguł konkurencji,
- przepisy zapewniające prawidłowe wdrożenie programu wraz z monitoringiem i oceną oraz definicją ilościowych wskaźników dla oceny oraz uzgodnień dla kontroli i kar,
- wyniki konsultacji i przepisy przyjęte w celu włączenia właściwych organów i jednostek, jak również odpowiednich partnerów gospodarczych, społecznych oraz partnerów związanych z ochroną środowiska.
3.
W swoich planach państwa ubiegające się o członkostwo zapewniają, że udziela się pierwszeństwa środkom mającym na celu poprawę efektywności rynku, standardów jakościowych i zdrowotnych oraz środków mających na celu stworzenie nowych miejsc pracy na obszarach wiejskich, zgodnie z przepisami o ochronie środowiska.
4.
Jeśli nie ustalono inaczej z państwem ubiegającym się o członkostwo, plan zostaje przedłożony nie później niż sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
5.
Na podstawie planu każdego z państw ubiegających się o członkostwo Komisja zatwierdza Program Rozwoju Rolnictwa i Obszarów Wiejskich, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 50 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 w okresie sześciu miesięcy od złożenia planu, pod warunkiem że dostępne są wszystkie niezbędne informacje.
W szczególności Komisja ocenia proponowany plan, aby ustalić, czy jest on zgodny z niniejszym rozporządzeniem.
6.
Jeśli jest to konieczne, program może zostać poddany przeglądowi i zmieniony w następstwie:
- rozwoju społeczno-gospodarczego, nowych istotnych informacji oraz wyników pochodzących z wdrożenia danych działań łącznie z wynikami monitoringu i oceny oraz w następstwie potrzeby dostosowania dostępnych kwot pomocy,
- działań podejmowanych w ramach Partnerstwa dla Członkostwa i krajowego programu wdrożenia acquis communautaire,
- ponownego podziału środków ustanowionych w art. 15.
Artykuł 5
Ocena ex-ante, monitoring i ocena
1.
Aby ocenić efektywność środków, wsparcie dla środków objętych niniejszym programem jest przedmiotem uprzedniej i średniookresowej oceny, stałego monitoringu i oceny ex-post, przygotowanych dla oceny zgodności rezultatów i wpływu w odniesieniu do zdefiniowanych celów.
2.
Komisja oraz państwo ubiegające się o członkostwo monitorują wdrażanie programu.
Taki monitoring prowadzony jest według wspólnie uzgodnionych procedur.
Monitoring prowadzony jest poprzez odniesienie do szczególnych fizycznych, środowiskowych i finansowych wskaźników uzgodnionych i ustanowionych wcześniej.
Państwa ubiegające się o członkostwo przedkładają Komisji roczne sprawozdania okresowe, nie później niż do końca pierwszych sześciu miesięcy każdego roku. Sprawozdanie zawiera przynajmniej informacje określone w art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
3.
Zgodnie z art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 dla każdego programu rozwoju obszarów wiejskich ustanowiony zostaje komitet monitorujący.
Artykuł 6
Zgodność
Środki, którym przyznano wsparcie Wspólnoty, są zgodne z zobowiązaniami przyjętymi w Partnerstwie dla Członkostwa oraz są zgodne z krajowym programem wdrażania acquis communautaire.
Środki finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia są zgodne z postanowieniami Układów Europejskich, włącznie z przepisami wykonawczymi do tych Układów w odniesieniu do pomocy państwa.
Środki finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia są zgodne z celami WPR, w szczególności z celami odnoszącymi się do organizacji na wspólnym rynku oraz z celami środków strukturalnych Wspólnoty.
Nie powodują one zakłóceń handlowych.
TYTUŁ III
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 7
Środki
1.
Pomoc Wspólnoty w ramach niniejszego rozporządzenia przyznawana jest w okresie od 2000 do 2006 r.
Roczne środki są zatwierdzane przez organy budżetowe w ramach perspektywy finansowej.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty w wykonanie programu rozwoju obszarów wiejskich jest przyznawany w formie zaliczek, współfinansowania oraz finansowania zgodnie z zasadami określonymi w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Wypłaty pomocy finansowej mogą być w formie zaliczek na wdrożenie programu oraz w formie płatności w oparciu o poniesione wydatki.
3.
Przydział środków finansowych dla każdego państwa ubiegającego się o członkostwo z tytułu pomocy przedakcesyjnej w ramach niniejszego instrumentu, opiera się na następujących obiektywnych kryteriach:
- liczba ludności rolniczej,
- powierzchnia użytków rolnych,
- produkt krajowy brutto (PKB) na mieszkańca, parytetu według siły nabywczej,
- szczególna sytuacja terytorialna.
4.
Dla okresu określonego w art. 4 ust. 2, do 2 % rocznego przydziału funduszy może zostać przeznaczone na finansowanie środków podjętych z inicjatywy Komisji na badania wstępne, wymianę wizyt oraz oceny i kontrole.
Artykuł 8
Wysokość wkładu Wspólnoty
1.
Wkład Wspólnoty może stanowić do 75 % całkowitej sumy kwalifikujących się wydatków publicznych.
W odniesieniu do środków określonych w art. 2 tiret ostatnie i art. 7 ust. 4 wkład Wspólnoty w finansowanie może wynosić do 100 % całkowitych dopuszczalnych kosztów.
2.
W odniesieniu do inwestycji dającej przychody, pomoc publiczna może wynieść do 50 % całkowitych dopuszczalnych kosztów, z czego wkład Wspólnoty może wynieść do 75 %.
W każdym przypadku wkład Wspólnoty jest zgodny z pułapami wysokości pomocy i kumulacji ustanowionymi dla pomocy państwa.
3.
Wsparcie finansowe i płatności są wyrażane w euro.
Artykuł 9
Kontrola finansowa
1.
Wsparcie finansowe jest zgodne z zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 1258/1999.
Komisja realizuje wydatki na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie z rozporządzeniem finansowym stosowanym do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich na podstawie memorandum finansowego sporządzanego przez Komisję i państwa ubiegające się o członkostwo.
2.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 12, Komisja przyjmuje metody zarządzania programem, przepisy dotyczące monitoringu i kontroli jego realizacji, systemy zapobiegania i kontroli nieprawidłowości oraz procedury odzyskiwania kwot wypłaconych nienależnie.
Środki te przyjmuje się jako warunek wstępny zatwierdzenia programu określonego w art. 4 ust. 5.
3.
Bez uszczerbku dla kontroli prowadzonych przez kraje beneficjentów, Komisja i Trybunał Obrachunkowy mogą, poprzez swoich własnych lub należycie upoważnionych przedstawicieli, przeprowadzić kontrolę techniczną na miejscu lub audyty finansowe, włącznie z kontrolami wyrywkowymi oraz audytami końcowymi.
Artykuł 10
Zmniejszenie, zawieszenie i anulowanie pomocy
1.
Jeśli wdrożenie danego środka nie wydaje się uzasadniać żadnej części przyznanych środków finansowych, Komisja przeprowadza odpowiednie badanie danego przypadku, w szczególności żąda od państwa ubiegającego się o członkostwo lub organów wyznaczonych przez nie do wdrożenia środka przedstawienie uwag w określonym terminie.
2.
W następstwie tego badania Komisja może obniżyć lub zawiesić pomoc na dany środek, jeżeli badanie potwierdza istnienie nieprawidłowości lub istotnej zmiany wpływającej na charakter lub warunki wdrożenia środka oraz który nie został zatwierdzony przez Komisję.
3.
Wszelkie kwoty odzyskane w wyniku nadpłaty przekazywane są Komisji.
Kwoty, które nie zostały przekazane, podlegają oprocentowaniu z tytułu zaległości zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego.
Artykuł 11
Komisja przyznaje dostępne środki państwom ubiegającym się o członkostwo na wykonanie przepisów art. 7 ust. 2.
W ciągu trzech miesięcy od przyjęcia niniejszego rozporządzenia Komisja przekazuje swoje decyzje w sprawie indykatywnego przydziału finansowego na okres siedmiu lat każdemu z państw ubiegających się o członkostwo.
TYTUŁ IV
PRZEPISY WYKONAWCZE
Artykuł 12
1. Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 50 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
2.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady finansowe zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
Dotyczą one w szczególności odpowiednich przepisów zapewniających zgodność z dyscypliną budżetową.
TYTUŁ V
POZOSTAŁE PRZEPISY
Artykuł 13
Sprawozdania
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów roczne sprawozdanie w sprawie wsparcia Wspólnoty przyznanego na mocy niniejszego rozporządzenia.
W takich sprawozdaniach Komisja nakreśla w szczególności postępy poczynione w osiąganiu celów określonych w art. 1.
TYTUŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 14
Informacja i reklama
1.
Programy określone w art. 4 ust. 5 są przedmiotem odpowiedniej reklamy w państwach ubiegających się o członkostwo.
2.
Reklama obejmuje w szczególności:
- informowanie potencjalnych beneficjentów i organizacji zawodowych o dostępnej pomocy,
- informowanie ogółu społeczeństwa o roli Wspólnoty w odniesieniu do pomocy.
Rozważane propozycje oraz przyjęte w tym celu środki przedstawiane są Komisji.
Artykuł 15
Z chwilą przystąpienia do Unii Europejskiej, na mocy niniejszego rozporządzenia, państwa ubiegające się o członkostwo tracą uprawnienia do pomocy. Środki finansowe uwolnione wraz z przystąpieniem do Unii Europejskiej poszczególnych państw przyznaje się pozostałym państwom ubiegającym się o członkostwo wymienionym w art. 1 ust. 1. Ponowny podział środków opiera się na potrzebach państw ubiegających się o członkostwo oraz na ich zdolności do wykorzystania środków i kryteriach ustanowionych w art. 7 ust. 3.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji, podejmuje decyzję w sprawie ogólnych założeń ponownego podziału środków.
W świetle decyzji Rady określonej w akapicie drugim, Komisja podejmuje decyzję o ponownym podziale dostępnych środków między pozostałych beneficjentów zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 ust. 1.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1273/1999
z dnia 17 czerwca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2366/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek w latach gospodarczych 1998/99, 1999/2000 i 2000/01
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1638/98 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 11,
uwzględniając w szczególności art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1638/98,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1639/98 [4], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2366/98 [5] stanowi, że deklaracje zgodne z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3061/84 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2455/97 [7], mają w ciągu lat gospodarczych 1999/2000 i 2000/01 zostać zastąpione pełnymi deklaracjami upraw; należy zezwolić na przeniesienie tego zastąpienia.
(2) Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2366/98 odnosi się do programu zatwierdzonego zgodnie z art. 4; należy wyjaśnić, że odniesienie to dotyczy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1638/98, ustalającego warunki dopuszczenia do pomocy po dniu 31 października 2001 r. w stosunku do dodatkowych drzew oliwnych nasadzonych po dniu 1 maja 1998 r.
(3) Do celów ustalania plonów oliwek i uzysku oliwy, określonych w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, niniejsze rozporządzenie ustala na dzień 31 maja nieprzekraczalny termin przekazywania stosownych informacji w podziale według jednorodnych obszarów produkcji; należy, zatem dostosować art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2366/98.
(4) Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 2366/98 stanowi, że miesięczne deklaracje w odniesieniu do ewidencji towarowej w olejarniach należy, w terminie do dziesiątego dnia miesiąca następującego po danym miesiącu, przesyłać do właściwej agencji i, jeśli jest to stosowne, również do agencji odpowiedzialnej za kontrole; z przyczyn praktycznych i administracyjnych, istniejących w niektórych Państwach Członkowskich, termin ten należy przedłużyć o jeden dzień.
(5) Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2366/98 ustanawia, że ilości uzyskanych wytłoczyn z oliwek, ustalane na podstawie stawki ryczałtowej, należy wpisywać do ewidencji towarowej każdego dnia; należy ustanowić przepis, że wspomniany wpis w ewidencji ma być dokonywany według ciężaru.
(6) W art. 9 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2366/98 należy zmienić nieodpowiednio stosowaną terminologię.
(7) Rada zmodyfikowała wspólną organizację rynku oliwy z oliwek na okres przejściowy do roku gospodarczego 2000/01 włącznie; Komisja musi posiadać maksymalną ilość wiarygodnych danych statystycznych w odniesieniu do produkcji i przedłożyć Radzie przed 2001 r. propozycję wspólnej organizacji rynku sektora olejów i tłuszczów, która będzie stosowana od 1 listopada 2001 r.; w tym celu niezbędne jest posiadanie danych w odniesieniu do plonów oliwek i uzysku oliwy z oliwek w producenckich Państwach Członkowskich; w celu uzyskiwania możliwie najbardziej dokładnych informacji, bezpośrednio porównywalnych w odniesieniu do wszystkich zainteresowanych Państw Członkowskich, od roku gospodarczego 1999/2000 powinna zostać wprowadzona metoda oceny tych plonów umożliwiająca dokonywanie takich porównań; w celu uzyskiwania możliwie najbardziej reprezentatywnych wyników, powinny zostać ustalone szczegóły tej metody i obszary regionalne, do których ma ona zastosowanie.
(8) Zgodnie z przepisami art. 31 rozporządzenia (WE) nr 2366/98, od roku gospodarczego 1999/2000 prace nad metodą oceny plonów muszą zostać zintegrowane w ramach programu pracy agencji kontrolujących, przewidzianego w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 2366/98.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2366/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 2 przed wyrazami "podczas lat gospodarczych 1999/2000 i 2000/01" wprowadza się wyrazy "nie później niż";
2) w art. 5 ust. 2 akapit drugi tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— planowane posadzenie wymaga dodatkowych drzew oliwnych objętych programem zatwierdzonym zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 i z tego względu kwalifikuje się do przyznania pomocy po dniu 31 października 2001 r.";
3) w art. 6 ust. 3, skreśla się wyrazy "najpóźniej przed dniem 1 sierpnia 1999 r.";
4) w art. 8 lit b) tiret drugie, wyrazy "przed 10-tym dniem" zastępuje się wyrazami "nie później niż 10. dnia";
5) w art. 9 ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) ilości uzyskanych wytłoczyn z oliwek, ustalonych poprzez ważenie lub na podstawie stawki ryczałtowej.";
6) w art. 9 ust. 2 lit. a) wyraz "tłoczonej" zastępuje się wyrazem "uzyskanej".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 2366/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Do celów ustalania plonów oliwek i uzysku oliwy z oliwek, określonych w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, Państwa Członkowskie produkujące tę oliwę dostarczają Komisji, nie później niż w dniu 31 maja danego roku gospodarczego następujące informacje:
a) w odniesieniu do każdego z jednorodnych obszarów, określonych w ust. 3, zgodnie z metodą wskazaną w tym ustępie:
- średnie plony oliwek w kilogramach na jedno drzewo oliwne uzyskanych z przeznaczeniem na produkcję oliwy;
- elementy, które pozwalają na ocenę podziału próbki monitorowanej do celów oszacowania plonów oliwek według obszarów regionalnych;
b) w odniesieniu do każdego z obszarów regionalnych, określonych w ust. 2, zgodnie z metodą wskazaną w tym ustępie:
- średnie plony oliwek w kilogramach na jedno drzewo oliwne uzyskanych z przeznaczeniem na produkcję oliwy oraz dokładność dokonanego szacunku,
- średni procent drzew, z których zebrane zostały oliwki przeznaczone do produkcji oliwy, w odniesieniu do całkowitej liczby drzew zgłoszonych, oraz dokładność dokonanego szacunku;
- średni uzysk wszystkich rodzajów oliw z pierwszego tłoczenia z jednego kilograma oliwek oraz średnie udziały procentowe oliwy z pierwszego tłoczenia typu lampante, zwykłej oliwy z pierwszego tłoczenia, oliwy z pierwszego tłoczenia i oliwy z pierwszego tłoczenia extra, zgodnie z ust. 4;
c) w odniesieniu do każdego z zainteresowanych Państw Członkowskich, ocena oparta o wyniki, określone w lit. a) i b):
- plonów oliwek i uzysku oliwy na jedno drzewo oliwne,
- procentowy udział i liczba drzew, z których uzyskano oliwki,
- procentowy udział i uzysk oliwy z pierwszego tłoczenia typu lampante, zwykłej oliwy z pierwszego tłoczenia, oliwy z pierwszego tłoczenia i oliwy z pierwszego tłoczenia extra.
2.
Obszary regionalne określone są w załączniku.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 28, w każdym obszarze regionalnym monitorowana jest próba o wielkości 100 gospodarstw w celu kontroli deklaracji upraw i odnotowania:
- całkowitej ilości drzew oliwnych, z których uzyskano oliwki do produkcji oliwy,
- ilości oliwek dostarczanych do zakładów przetwórczych.
Dane są odnotowywane na miejscu i we właściwym czasie.
Jeżeli gospodarstwo dokonuje kilku dostaw, przynajmniej jedna z tych dostaw powinna zostać skontrolowana na miejscu.
Należy wprowadzić system kontroli jakości danych.
Dane niewiarygodne należy wyłączać z obliczeń.
Próbę gospodarstw w celu monitorowania należy wybierać losowo spośród wszystkich gospodarstw rolnych, które złożyły wnioski o pomoc w jednym z dwóch lat gospodarczych poprzedzających rok, w którym mają zostać oszacowane plony.
Gospodarstwa należy uporządkować według:
- jednorodnych obszarów, określonych w ust. 3,
- wielkości,
- innych możliwych kryteriów uznanych za niezbędne przez Państwo Członkowskie.
Przygotowanie i losowanie prób na poziomie krajowym powinno odbywać się w obecności ekspertów z kilku organów krajowych oraz, jeżeli jest to stosowne, z Komisji.
Do celów przyznania pomocy, plantatorzy oliwek są zobowiązani do współpracy podczas szacowania plonów.
3.
Jednorodne obszary określane są przez Państwa Członkowskie, z uwzględnieniem w szczególności:
- lokalizacji geograficznej i charakterystyki agronomicznej terenu,
- dominujących odmian i wieku drzew oliwnych oraz najpopularniejszego sposobu przycinania drzew,
- potrzeby ograniczania liczby obszarów, które pozostają stałe i nie wykraczają poza granice obszaru regionalnego.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przed dniem 1 stycznia danego roku gospodarczego, wykaz i opis ustalonych jednorodnych obszarów lub wszelkie, odpowiednio uzasadnione, zmiany w stosunku do wykazu ustalonego poprzednio.
W ramach każdego jednorodnego obszaru Państwa Członkowskie ustalają plan pobierania próbek oraz metodę umożliwiającą ekspertom szacowanie przeciętnego plonu oliwek z jednego drzewa oliwnego przeznaczonych do produkcji oliwy.
Jeżeli łączne średnie plony szacowane przez ekspertów w odniesieniu do obszarów jednorodnych nie zgadzają się na szczeblu regionalnym z przedziałem ufności dla średniego plonu opartego na monitorowaniu gospodarstw, określonych w ust. 2, szacowania ekspertów powinny zostać odpowiednio dostosowane.
4.
Średni uzysk wszystkich rodzajów oliwy z pierwszego tłoczenia z jednego kilograma oliwek oraz procentowy udział różnych kategorii oliwy z pierwszego tłoczenia powinny być ustalone na podstawie wyników dostarczonych w odniesieniu do danego roku gospodarczego przez zatwierdzone olejarnie podlegające pogłębionym kontrolom na podstawie przepisów art. 30 ust. 1 akapit pierwszy.
Wyniki dla każdego obszaru regionalnego oblicza się na podstawie łącznych danych dla skontrolowanych olejarni, uwzględniając przetworzone przez te olejarnie ilości oliwek z danego obszaru.
5.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 1 stycznia danego roku gospodarczego, na podstawie szacunków ekspertów oraz informacji dotyczących poprzednich lat gospodarczych o wstępnych szacunkach plonów oliwek i uzysku oliwy w każdym obszarze regionalnym.";
2) załącznik do niniejszego rozporządzenia załącza się do rozporządzenia (WE) nr 2366/98.
Artykuł 3
W art. 31 rozporządzenia (WE) nr 2366/98, akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli agencji powierza się zadanie przeprowadzania kontroli przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, dokonuje ona szacunku plonów oliwek i uzysku oliwy według obszarów regionalnych, określonych w art. 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 27/85."
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1308/1999
z dnia 15 czerwca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2377/90 ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od czasu przyjęcia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 [4] sytuacja w zakresie regulacji prawnych dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych radykalnie się zmieniła, szczególnie po wejściu w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury zatwierdzania i nadzoru produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi i do celów weterynaryjnych oraz ustanawiającego Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [5] oraz zmian wprowadzonych dyrektywą 93/40/EWG [6] do dyrektywy Rady 81/851/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich odnoszących się do weterynaryjnych produktów leczniczych [7] oraz do dyrektywy Rady 81/852/EWG z dnia 28 września 1981 r. Państw Członkowskich odnoszących się do norm analitycznych, farmakologiczno-toksykologicznych i klinicznych oraz Protokołów związanych z badaniem weterynaryjnych produktów leczniczych [8].
(2) Od tego czasu Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych podlega Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych; do kompetencji Agencji należy wydawanie, za pośrednictwem tego Komitetu, opinii w sprawie maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95 z dnia 10 lutego 1995 r. w sprawie opłat na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych [9] określa opłaty na rzecz Agencji za rozpatrywanie wniosków o wprowadzenie, zmianę i przedłużenie okresu obowiązywania maksymalnych limitów pozostałości.
(4) W związku z powyższym niezbędna jest zmiana rozporządzenia (EWG) nr 2377/90, w wyniku której Agencji zostaną powierzone zadania związane z rozpatrywaniem wniosków o wprowadzenie, zmianę i przedłużenie obowiązywania maksymalnych limitów pozostałości oraz dostosowany zostanie tryb podejmowania decyzji w sprawie zatwierdzania i nadzoru produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi i do celów weterynaryjnych do trybu określonego w rozporządzeniu (EWG) nr 2309/93.
(5) Umowa o stosowaniu środków sanitarnych i fitosanitarnych, będąca efektem wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej, zatwierdzona w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r., dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) [10], w sposób przejrzysty określa obowiązki w zakresie środków zdrowotnych; wobec powyższego przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dostosować w taki sposób, aby Wspólnota mogła wypełnić swoje zobowiązania wynikające ze wspomnianej Umowy.
(6) Należy również skorygować niektóre istotne błędy w rozporządzeniu (EWG) nr 2377/90,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2377/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuły 6 i 7 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 6
1.
W celu umieszczenia w załącznikach I, II lub III substancji farmakologicznie czynnej przeznaczonej do wykorzystania w weterynaryjnych produktach leczniczych podawanych zwierzętom służącym do produkcji żywności wniosek w sprawie ustalenia maksymalnego limitu pozostałości tej substancji należy przedłożyć Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych powołanej na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 [11], zwanej dalej "Agencją";.
Wniosek powinien zawierać informacje i dane szczegółowe określone w załączniku V do niniejszego rozporządzenia oraz musi być zgodny z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 81/852/EWG.
2.
Do wniosku należy dołączyć opłatę na rzecz Agencji.
Artykuł 7
1.
Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, określony w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 2309/93 (zwany dalej "Komitetem";) jest odpowiedzialny za sformułowanie opinii Agencji w sprawie klasyfikacji substancji wyszczególnionych w załącznikach I, II, III lub IV do niniejszego rozporządzenia.
2.
Artykuły 52 i 53 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 stosuje się do celów niniejszego rozporządzenia.
3.
Agencja zapewni, aby Komitet wydał opinię w ciągu 120 dni po otrzymaniu ważnego wniosku.
Jeżeli informacje dostarczone przez wnioskodawcę nie są wystarczające do wydania opinii, Komitet może zażądać od niego przedstawienia dodatkowych danych w wyznaczonym okresie czasu.
Ostateczny termin wydania opinii w takim przypadku zostanie określony po otrzymaniu dodatkowych informacji.
4.
Agencja przekaże swoją opinię wnioskodawcy.
W ciągu 15 dni od jej otrzymania wnioskodawca może pisemnie poinformować Agencję o zamiarze wniesienia odwołania.
W takim przypadku przesyła on Agencji szczegółowe uzasadnienie odwołania w ciągu 60 dni od otrzymania opinii.
W ciągu 60 dni od otrzymania uzasadnienia odwołania Komitet rozstrzygnie, czy opinia powinna zostać poddana rewizji, a wniosek wydany w sprawie rozpatrzenia odwołania zostanie dołączony do sprawozdania określonego w ust. 5.
5.
Agencja przekaże Komisji i wnioskodawcy ostateczną opinię Komitetu w ciągu 30 dni od jej wydania.
Do opinii zostanie dołączone sprawozdanie zawierające ocenę bezpieczeństwa substancji dokonaną przez Komitet wraz z uzasadnieniem wniosków końcowych.
6.
Komisja opracuje projekt środków z uwzględnieniem prawodawstwa wspólnotowego i rozpocznie procedurę przewidzianą w art. 8.
Komitet określony w art. 8 dostosuje swój regulamin w celu uwzględnienia zadań przyznanych mu na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia.";
2) w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku gdy ma być zastosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedkłada kwestię Stałemu Komitetowi ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, zwanemu dalej "Stałym Komitetem";, z własnej inicjatywy albo na wniosek Państwa Członkowskiego.";
3) w art. 8 ust. 2 i 3 wyraz "Komitet" zastępuje się wyrazami "Stały Komitet";
4) w art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Komisja, tak szybko jak to jest możliwe, bada uzasadnienie danego Państwa Członkowskiego i, po konsultacji z Komitetem ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych przedstawia niezwłocznie swoją opinię oraz podejmuje właściwe środki; osoba odpowiedzialna za sprzedaż może być poproszona o przedstawienie Komitetowi pisemnych lub ustnych wyjaśnień";
5) w art. 10 wyrazy "Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Weterynaryjnych Produktów Leczniczych" oraz wyraz "Komitet" zastępuje się wyrazami "Stały Komitet";
6) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Tak szybko jak to jest możliwe po zmianie załączników I, II, III lub IV Komisja publikuje podsumowanie dotyczące oceny bezpieczeństwa substancji badanych przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych.
Utajnianie zastrzeżonych danych jest respektowane. Agencja poinformuje uprawnione organy oraz Komisję o metodach identyfikacji substancji farmakologicznie czynnych, dla których maksymalne limity pozostałości zostały określone w załącznikach I i III";
7) w art. 14 ustęp drugi, tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— do dnia 1 stycznia 1998 r. w przypadku pirazolinonów (w tym także pirazolidynodionów i fenylobutazonów), nitroimidazoli i kwasu arsanilowego oraz".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1324/1999
z dnia 23 czerwca 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.
[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 861/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1334/1999
z dnia 21 czerwca 1999 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tlenku magnezu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) W czerwcu 1993 r., na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1473/93 [2] w sprawie przywozu kaustycznego kalcynowanego tlenku magnezu (zwanego dalej "CCM") pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, nałożone zostały ostateczne środki antydumpingowe.
Środki te miały postać cła zmiennego, co oznacza, że nałożono cło na przywóz poniżej minimalnej ceny importowej określonej w rozporządzeniu będącym przedmiotem badania.
Minimalna cena importowa wyznaczona została na podstawie określonej wartości normalnej.
2.
Wniosek o przeprowadzenie postępowania przeglądowego
(2) Po opublikowaniu powiadomienia o bliskim wygaśnięciu środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu CCM pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej [3] w marcu 1998 r. do Komisji wpłynął wniosek o przeprowadzenie postępowania przeglądowego na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym").
(3) Wniosek złożony został przez Eurométaux w imieniu producentów wspólnotowych, których łączna produkcja danego produktu stanowi całość produkcji wspólnotowej.
(4) Wniosek oparto na takiej podstawie, że wygaśnięcie środków mogłoby spowodować ponowne powstanie dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Stwierdziwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczającego dowody, aby wszcząć postępowanie przeglądowe, Komisja rozpoczęła badanie, publikując zawiadomienie o wszczęciu postępowania [4], stosownie do art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
3.
Postępowanie
(5) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania przeglądowego składających skargę producentów wspólnotowych, eksporterów i producentów z kraju wywozu i znanych importerów zainteresowanych, jak również ich stowarzyszenia przedstawicielskie oraz przedstawicieli kraju wywozu.
Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich wymienionych stron, jak również do tych, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przeglądowego.
Ponadto producenci prowadzący działalność gospodarczą w Indiach, które zostały wybrane jako kraj analogiczny, otrzymali stosowne informacje i kwestionariusze.
Komisja umożliwiła również stronom, których sprawa dotyczyła bezpośrednio, przekazanie uwag w formie pisemnej oraz zwrócenie się o możliwość przesłuchania.
(6) Wszyscy producenci wspólnotowi udzielili odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
Otrzymano również odpowiedzi od trzech eksporterów chińskich (tj. Liaoning Metals & Minerals Import & Export Corp., Citic Trading Co.
Ltd oraz Liaoning Foreign Trade Corp., zwanych dalej "eksporterami chińskimi"), jednego powiązanego importera i jednego powiązanego pośrednika.
Stopień współpracy sięga, według danych Eurostatu, ponad 87 % całego przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej.
Trzech niepowiązanych importerów, tj. Frank & Schulte Benelux z Niderlandów, Timab Industries SA z Francji i GBC Ltd ze Zjednoczonego Królestwa również udzieliło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i przekazało swoje opinie na piśmie.
Żadnej odpowiedzi nie udzielili użytkownicy przedmiotowego produktu, z wyjątkiem firmy Timab Industries, która sama zajmuje się jego przywozem.
(7) Służby Komisji poszukiwały i sprawdzały wszystkie informacje, które uznały za niezbędne do stwierdzenia, czy dumping i szkoda będą nadal występowały, lub ponownie zaistnieją oraz oceny interesu wspólnotowego.
Badania przeprowadzono w lokalach następujących spółek:
a) Producenci wspólnotowi:
- Grecian Magnesite SA, Ateny, Grecja,
- Magnesitas Navarras, Pampeluna, Hiszpania,
- Magnesitas de Rubian, Sarria (Lugo), Hiszpania,
- Styromag GmbH, St. Katharein an der Laming, Austria;
b) Producenci z kraju analogicznego:
- Tamil Nadu Magnesite Ltd, Salem, Indie;
c) Niepowiązani importerzy wspólnotowi:
- Frank & Schulte Benelux, Capelle a/d IJssel, Niderlandy,
- Timab Industries SA, Saint-Malo, Francja (również użytkownik przedmiotowego produktu),
- GBC Ltd, Ewell (Surrey), Zjednoczone Królestwo;
d) Importerzy i pośrednicy powiązani:
- Citic Germany GmbH, Bad Homburg, Niemcy,
- Lutz Mineralien GmbH, Schifferstadt, Niemcy.
(8) Badanie dotyczące praktyk dumpingowych obejmowało okres od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1998 r. (zwany dalej "badanym okresem").
Badanie sytuacji przemysłu wspólnotowego obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1994 r. do końca badanego okresu (zwany dalej "przedmiotowym okresem").
B. PRODUKT ROZWAŻANY I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozważany
(9) Produkt, którego dotyczy niniejsze postępowanie, jest postacią tlenku magnezu, a mianowicie naturalnym kaustycznym kalcynowanym magnezytem (CCM), który otrzymywany jest z naturalnego węglanu magnezu lub magnezytu.
W celu wytworzenia CCM magnezyt musi zostać wydobyty, rozkruszony, posortowany, a następnie wyprażony w piecu w temperaturze od 700 °C do 1000 °C. Wynikiem jest CCM o różnej zawartości tlenku magnezu (MgO) i różnych klasach.
Główne zanieczyszczenia CCM to SiO2, Fe2O3, Al2O3, CaO i B2O3 (tlenek krzemu, tlenek żelaza, tlenek glinu, tlenek wapnia, i tlenek boru).
CCM jest głównie używany w rolnictwie do żywienia zwierząt lub jako nawóz sztuczny, a także ma zastosowanie w budownictwie do podłóg i płyt izolacyjnych, jak również w przemyśle do produkcji pulpy, papieru i materiału ściernego.
(10) Ponadto CCM nie jest jednorodny pod względem chemicznym.
Jednakże nie znaleziono jasnych linii podziału umożliwiających zaklasyfikowanie różnych typów CCM jako odrębnych produktów.
Granica między różnymi kategoriami zaciera się, z uwagi na pokrywanie się ich zastosowania, ponieważ użytkownicy posługują się dla tych samych celów magnezytem z różnych źródeł zaopatrzenia i o różnych klasach.
(11) Mimo że CCM pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej, sprzedawany na rynku wspólnotowym, różni się zawartością MgO, ogólnie nie wynika stąd żadna znacząca różnica pod względem podstawowej charakterystyki fizycznej, wymiennego stosowania, postrzegania i obrotu przedmiotowym produktem.
Podobnie jak w czasie poprzedniego badania, wszystkie klasy i typy CCM powinny więc zostać uznane do celów niniejszego badania za jeden produkt.
2.
Produkt podobny
(12) Okazało się, że nie ma żadnych zasadniczych różnic między charakterystyką fizyczną i chemiczną oraz w zastosowaniu CCM wywożonego do Wspólnoty a produktem wytwarzanym i sprzedawanym na rynku wewnętrznym kraju analogicznego.
Ponadto nie ma żadnej różnicy między przedmiotowym produktem a produktem wytwarzanym i sprzedawanym na rynku wspólnotowym przez przemysł wspólnotowy składający skargę.
Pod tym względem badania potwierdziły wniosek sformułowany w czasie poprzedniego badania, że użytkownicy mogą przetwarzać produkt przywozowy i produkt wytwarzany we Wspólnocie nie wprowadzając zmian do procesu produkcji.
(13) Niektórzy importerzy niepowiązani stwierdzili, że CCM z Chińskiej Republiki Ludowej nie jest taki jak CCM wytwarzany i sprzedawany przez przemysł wspólnotowy.
Twierdzili, że nie mogą one być uznane za podobne, ponieważ surowiec (MgCO3) jest łatwo dostępny w Chińskiej Republice Ludowej, gdzie występują duże złoża, podczas gdy we Wspólnocie musi on być wydobywany z wąskich żył.
Ponadto zawartość MgO w magnezycie chińskim jest naturalnie wyższa.
(14) Nawet jeżeli sposób wydobycia, zawartość magnezytu w złożu i proces wytwarzania może w skali światowej różnić się w zależności od producenta, różnice te nie mają dużego wpływu na produkt końcowy, a ich charakter nie potwierdza opinii niektórych importerów niepowiązanych, zgodnie z którą produkcja CCM w Chińskiej Republice Ludowej jest wyjątkowa odnośnie do metod i stosowanych procesów, jak również charakterystyki chemicznej i fizycznej magnezytu.
Potwierdza to fakt, że zarówno producenci wspólnotowi, jak i eksporterzy chińscy mają pewną liczbę wspólnych odbiorców.
(15) W konsekwencji, z jednej strony CCM wywożony do Wspólnoty, a z drugiej strony produkt wytwarzany i sprzedawany przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym oraz produkt wytwarzany i sprzedawany na rynku wewnętrznym kraju analogicznego, mogą być stosowane wymiennie i muszą być uznane za jeden produkt podobny w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
1.
Uwagi wstępne
(16) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, badanie określiło, czy istnieją podstawy do stwierdzenia, że istnieje prawdopodobieństwo dalszego występowania lub ponownego zaistnienia dumpingu, w przypadku braku środków.
2.
Kraj analogiczny
(17) W celu określenia wartości normalnej uwzględniono fakt, iż w ramach niniejszego postępowania wartość normalna dla przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej musiała być oparta na danych z państwa trzeciego o gospodarce rynkowej.
Pod tym względem w zawiadomieniu o wszczęcia niniejszego postępowania przeglądowego uznano Turcję za państwo trzecie o gospodarce rynkowej odpowiednie do określenia wartości normalnej.
Jednakże pewna liczba importerów stwierdziła, że wybór Turcji nie był odpowiedni z uwagi na trudniejszy niż w Chińskiej Republice Ludowej dostęp do surowców.
Zatem z tego względu, że tureckie kopalnie nie mają tak samo korzystnych warunków naturalnych, jak kopalnie w Chińskiej Republice Ludowej, koszty wydobycia i przetworzenia w Turcji są wyższe niż w kopalniach chińskich.
Jeden z importerów zaproponował Słowację, gdzie warunki naturalne uważano za porównywalne do warunków w Chińskiej Republice Ludowej.
Inni proponowali, aby wartość normalna określana była na podstawie krajowych cen sprzedaży kamienia wapiennego lub dolomitu w Niemczech, które to surowce wydobywane są i przetwarzane w ten sam sposób jak CCM w Chińskiej Republice Ludowej i mają podobne zastosowanie.
(18) Wobec uwag importerów w sprawie wyboru Turcji jako kraju analogicznego, zabiegano o współpracę nie tylko w tym kraju, ale również w innych krajach, w których, jak wiadomo, CCM jest produkowane w wystarczającej ilości.
W szczególności wnioski o współpracę skierowane zostały do trzech znanych producentów z Turcji, dwóch z Brazylii, jednego ze Słowacji i dwóch z Indii.
Z Brazylii nie otrzymano żadnej odpowiedzi, natomiast producent słowacki stwierdził, że nie jest w stanie dostarczyć wymaganych informacji dotyczących badanego okresu.
Jedyny turecki producent CCM skłonny do współpracy wskazał wielkość sprzedaży krajowej, która nie mogła być uznana za miarodajną w odniesieniu do wywozu chińskiego do Wspólnoty, podczas gdy inny producent turecki wytworzył jedynie inną formę MgO, a mianowicie magnezyt palony.
Wreszcie, jeden z producentów indyjskich zgodził się dostarczyć informacje, o które proszono w kwestionariuszu.
(19) W odniesieniu do propozycji, by posłużyć się krajowymi cenami sprzedaży kamienia wapiennego lub dolomitu w Niemczech należy zaznaczyć, że kamień wapienny i dolomit nie mogą być uważane za podobne do CCM, ponieważ mają inną charakterystykę chemiczną.
(20) Okazało się, że sprzedaż krajowa producenta indyjskiego, który podjął współpracę, stanowi znacznie ponad 5 % ogółu przywozu wspólnotowego z Chińskiej Republiki Ludowej w badanym okresie.
Rynek indyjski CCM okazał się rynkiem konkurencyjnym, na którym działa co najmniej pięciu krajowych producentów CCM.
Magnezyt, surowiec używany do produkcji CCM, jest tam łatwo dostępny w dużych ilościach w kopalniach odkrywkowych położonych blisko fabryk.
Proces wydobycia i produkcji producenta indyjskiego jest bardzo podobny do procesu stosowanego przez producentów chińskich.
(21) Eksporterzy chińscy stwierdzili, że wybór Turcji jako kraju analogicznego powinien zostać podtrzymany, mimo że jej wybór nie był całkowicie odpowiedni, ponieważ wartość normalna określona w Indiach nie będzie miała żadnego związku z ceną obliczoną w Turcji w czasie poprzedniego badania.
Jednakże jak już wspomniano, sprzedaż w Turcji była za niska, aby mogła być uznana za miarodajną i jedynym wyjściem był wybór innego kraju analogicznego.
(22) Eksporterzy chińscy stwierdzili, że producent indyjski, który podjął współpracę, jest w całości państwowy i dlatego ceny CCM w Indiach są cenami kontrolowanymi przez rząd.
Rzeczywiście prawdą jest, że spółka, o której mowa, jest państwowa.
Jednakże działa ona w gospodarce rynkowej i w zakresie sprzedaży krajowej musi sprostać konkurencji ze strony pewnej liczby firm, które nie są własnością indyjskiego skarbu państwa.
Nie stwierdzono, by własność państwowa spowodowała jakiekolwiek zniekształcenia w zakresie ponoszonych kosztów lub stosowanych cen.
(23) Wobec powyższego Komisja uznaje, że Indie są właściwym krajem analogicznym dla ustalenia wartości normalnej.
3.
Wartość normalna
(24) W odniesieniu do jedynej klasy CCM produkowanej i sprzedawanej w Indiach, wartość normalna określona została na podstawie cen zapłaconych przez lub należnych od odbiorców niezależnych na rynku krajowym z tytułu sprzedaży produktu podobnego, której wielkość okazała się wystarczająca i dokonana w zwykłym obrocie handlowym.
W odniesieniu do innych klas, nieprodukowanych przez spółkę, która podjęła współpracę, wartość normalna określona została poprzez zastosowanie współczynnika korekty do wartości normalnej określonej na podstawie klasy wytworzonej przez spółkę, która podjęła współpracę.
Z tego względu, że większa zawartość MgO odpowiada wyższej jakości, a więc produktowi bardziej wartościowemu, uznano za uzasadnione określenie wysokości korekty w bezpośrednim stosunku do zawartości MgO dla różnych klas wywożonych z Chińskiej Republiki Ludowej.
4.
Cena eksportowa
(25) Wywóz CCM do Wspólnoty przez eksporterów chińskich, którzy podjęli współpracę, stanowił około 87 % ogółu przywozu przedmiotowego produktu z Chińskiej Republiki Ludowej, jak oszacowano na podstawie odpowiedzi udzielonych na pytania zawarte w kwestionariuszu i danych Eurostatu w odniesieniu do kodu CN 25199090 (pozycja Taric 10/80), pod którym sklasyfikowany jest przywóz produktu objętego badaniem.
(26) W odniesieniu do dwóch współpracujących eksporterów, których cała sprzedaż do Wspólnoty dokonana została na rzecz importerów niepowiązanych, cena eksportowa określona została na podstawie ceny rzeczywiście zapłaconej lub należnej za produkt sprzedany na wywóz importerom niepowiązanym.
(27) W przypadku eksportera, który dokonał całej sprzedaży do Wspólnoty na rzecz powiązanego z nim importera ze Wspólnoty, który z kolei odsprzedał przedmiotowy produkt powiązanej firmie handlowej, cena eksportowa określona została poprzez odliczenie od ceny, po której produkt został odsprzedany pierwszemu niezależnemu odbiorcy, wszystkich kosztów poniesionych między przywozem i odsprzedażą produktu przez zarówno powiązanego importera, jak i powiązanej firmy handlowej, podobnie jak rozsądnej kwoty zysku w celu ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Kwota zysku obliczona została w oparciu średni zysk osiągany przez współpracujących importerów niezależnych, tj. 9 % od obrotu powiązanej firmy handlowej.
5.
Porównanie
(28) Średnia ważona wartość normalna dla danej klasy porównana została ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniej klasy CCM na warunkach fob port kraju produkującego, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(29) W celu zapewnienia właściwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej, uwzględniono różnice czynników, które, jak stwierdzono i dowiedziono, mają wpływ na porównanie cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Pod tym względem dokonano korekty w odniesieniu do frachtu lądowego i morskiego, kosztów ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych oraz kosztów kredytu.
Ponadto, z tego względu, że producenci z Chińskiej Republiki Ludowej mają łatwiejszy dostęp do surowca, Komisja uznała, że powinno się wprowadzić dodatkową korektę w celu uwzględnienia niższych kosztów wydobycia rudy żelaza, wynikających z korzystniejszego współczynnika uzysku kruszcu w Chińskiej Republice Ludowej niż w Indiach.
W konsekwencji, po tym jak stwierdzono, że współczynnik uzysku kruszcu w Indiach jest podobny jak w Turcji wykorzystywanej jako kraj odniesienia w czasie poprzedniego badania, przy braku innych nowych ustaleń przedłożonych przez zainteresowane strony, zadecydowano się zastosować te same korekty wartości normalnej jak te, o które wnosiła strona chińska w czasie poprzedniego badania, czyli redukcja wynosząca 20 % kosztów wydobycia ustalonych dla Indii.
(30) Wreszcie, uzasadniony okazał się przedłożony przez eksporterów chińskich wniosek o dokonanie korekty z tytułu różnic w poziomie obrotu handlowego, ale jej dokładne określenie nie zostało uznano za niezbędne z uwagi na postępowanie przeglądowe w związku z wygaśnięciem działania środka i z uwagi na to, że nadal istniałby znaczny margines dumpingu, jeżeliby dokonano tej korekty.
6.
Margines dumpingu
(31) Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej dowiodło istnienia dumpingu, którego margines równy jest kwocie, o którą wartość normalna, tak ustalona, przekracza cenę dla wywozu do Wspólnoty.
Ustalony margines dumpingu, obliczony procentowo od ceny importowej cif do granicy wspólnotowej, jest istotny.
D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO ZAISTNIENIA LUB DALSZEGO WYSTĘPOWANIA DUMPINGU
(32) Poza analizą istnienia dumpingu w badanym okresie, zbadano prawdopodobieństwo dalszego występowania dumpingu w przypadku usunięcia danych środków.
Na podstawie informacji przekazanych przez eksporterów, uznano za prawdopodobne, że wywóz chiński CCM nadal dokonywany będzie po cenach równych lub nawet niższych od cen ustalonych podczas badanego okresu.
Założenie to potwierdza fakt, że urzędowe statystyki Stanów Zjednoczonych wykazały, iż chińskie ceny na warunkach fob przy wywozie do tego kraju, który jest jednym z głównych odbiorców CCM z Chińskiej Republiki Ludowej, są średnio znacznie niższe od odpowiednich cen stosowanych w odniesieniu do chińskiego wywozu do Wspólnoty w badanym okresie.
(33) Na podstawie ustaleń, że wywóz CCM pochodzącego z Chin dokonywany był w oparciu o ceny dumpingowe w badanym okresie i że zgodnie z informacjami przekazanymi przez eksporterów przewiduje się lekki spadek cen chińskich przy wywozie do Wspólnoty i uwzględniając politykę cenową stosowaną przez Chiny w odniesieniu do państw trzecich, w których nie obowiązują środki antydumpingowe, stwierdza się, że dumping będzie prawdopodobnie w dalszym ciągu występować, jeżeli obowiązujące środki zostaną uchylone.
(34) Ponadto przywołana poniżej likwidacja systemu pozwoleń wywozowych spowodowałaby prawdopodobnie spadek chińskich cen eksportowych do około 75 EUR. Prowadziłoby to do dalszego wzrostu dumpingu.
E. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(35) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wyrażenie "przemysł wspólnotowy" interpretowane jest jako odnoszące się do wszystkich producentów wspólnotowych produktu podobnego lub tych spośród nich, których łączna produkcja stanowi znaczny odsetek ogólnej produkcji wspólnotowej tego produktu w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Badanie potwierdziło, że producenci wspólnotowi, którzy złożyli wniosek, stanowią całość produkcji wspólnotowej CCM. Zatem stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
F. ANALIZA SYTUACJI NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM CCM
(36) Po pierwsze, należy zauważyć, że większość szczegółowych danych dotyczących przemysłu wspólnotowego w przedmiotowym okresie obliczona została na podstawie danych trzech producentów wspólnotowych, tj. Grecian Magnesite, Magnesitas Navarras oraz Magnesitas de Rubián.
Czwarty producent wspólnotowy, Styromag, został powołany jako spółka niezależna w 1996 r. w wyniku upadłości spółki Magindag w 1994 r., która również była producentem CCM.
Z tego względu, że informacje na temat Styromag dostępne były zaledwie od 1996 r., oraz w celu przedstawienia spójnego obrazu sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego, Komisja uznała za niewłaściwe uwzględnienie informacji dotyczących Styromag do celów analizy sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego.
Natomiast dane od firmy Styromag wzięto pod uwagę przy obliczaniu ogólnej konsumpcji wspólnotowej, jak również przy analizie zaniżania ceny dotyczącego badanego okresu.
Należy również zaznaczyć, że przedstawiona poniżej analiza sytuacji przemysłu wspólnotowego nie różniłaby się, gdyby do analizy włączono ekstrapolowane dane dotyczące firmy Styromag za lata 1994–1995.
1.
Konsumpcja na rynku wspólnotowym
(37) Ogólna konsumpcja CCM w badanym okresie obliczona została na podstawie:
- wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym,
- przywozu CCM do Wspólnoty z Chińskiej Republiki Ludowej, oraz
- przywozu CCM do Wspólnoty ze wszystkich pozostałych państw trzecich.
(38) Na tej podstawie konsumpcja wzrosła z 328000 t w 1994 r. do 35 6000 t w badanym okresie, co stanowi ilość zbliżoną do określonej w poprzednio badanym okresie (368000 t).
Lata 1994–1996 charakteryzowały się stałym wzrostem konsumpcji aż do 422000 t w 1996 r.
Konsumpcja we Wspólnocie była stymulowana wpływem warunków pogodowych na popyt na CCM o niższych klasach, głównie stosowaną w rolnictwie, jak również potencjalnym wzrostem pewnej liczby nowych rynków przemysłowych.
Po osiągnięciu poziomu maksymalnego, popyt spadł o 18 % w 1997 r., ale częściowo wrócił do wcześniejszego poziomu w badanym okresie.
(39) Wreszcie należy zaznaczyć, że wspólnotowa konsumpcja CCM używanego dla dwóch zastosowań dzieli się mniej więcej po równo, ponieważ około 50 % konsumpcji wykorzystywane jest do celów rolniczych, a pozostała część przeznaczona jest do użytku przemysłowego.
2.
Przywóz z danego kraju
a) Wielkość przywozu, udział przywozu i udział w rynku przedmiotowego przywozu w przedmiotowym okresie
(40) Wielkość przywozu CCM pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej wzrosła z 86089 t w 1994 r. do 110592 t w badanym okresie, co stanowi wzrost o około 28 % w przedmiotowym okresie.
Wielkość przywozu w badanym okresie zbliża się do poziomu notowanego we wcześniej badanym okresie w początkowym postępowaniu (120000 t).
(41) Udział CCM przywożonego z Chińskiej Republiki Ludowej w wielkości całego przywozu do Wspólnoty wahał się od 77 % do 82 % w badanym okresie.
Najwyższy udział przywozu został osiągnięty w 1996 r., w którym popyt był najwyższy.
Jednakże należy zauważyć, że w poprzednim badanym okresie udział przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej wynosił zaledwie około 54 %.
(42) Udział przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej w rynku wspólnotowym wzrósł z 26,3 % do 31 % między 1994 r. a badanym okresem.
Stanowi to ogólny wzrost o 4,7 punktów procentowych w przedmiotowym okresie. W 1996 r., w którym popyt był szczególnie wysoki, chiński udział w rynku wynosił 36,4 %.
W poprzednim badaniu udział przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej w rynku sięgał 32 % w badanym okresie.
b) Zmiany cen przedmiotowego przywozu i polityka cenowa dotycząca przywozu przedmiotowego produktu
i) Zmiany cen przedmiotowego przywozu
(43) Według danych Eurostatu, średnie chińskie ceny cif we Wspólnocie znacznie wzrosły w latach 1994–1995, a następnie stale spadały.
Średnie ceny sprzedaży przedmiotowego przywozu wzrosły więc o około 14 % w przedmiotowym okresie.
(44) Stwierdzono, że chiński system pozwoleń wywozowych, który rzekomo został ustanowiony po wprowadzeniu ceł antydumpingowych, stopniowo ograniczył podaż chińskiego CCM we Wspólnocie i w ten sposób doprowadził do wzrostu chińskich cen sprzedaży we Wspólnocie.
Jednakże, jak wskazano powyżej, wielkość przywozu z Chin wzrosła o 28 % w przedmiotowym okresie i nawet mimo że chińskie ceny przy wywozie do Wspólnoty wzrastały po wprowadzeniu środków w latach 1993–1995, to od tego momentu stale spadały.
ii) Polityka cenowa eksporterów
(45) W celu określenia polityki cenowej eksporterów w odniesieniu do polityki cenowej producentów wspólnotowych, przeanalizowano zarówno ceny eksporterów, jak i ceny przemysłu wspólnotowego w badanym okresie.
W analizie tej posłużono się sprzedażą przemysłu wspólnotowego, sprzedażą współpracujących eksporterów chińskich wobec niepowiązanych importerów ze Wspólnoty i odsprzedażą przez importerów powiązanych na rzecz odbiorców niepowiązanych, które to transakcje uważane były za odbywające się na tym samym poziomie obrotu handlowego.
Do celów tej analizy produkt podzielono na dwie kategorie w zależności od jego wykorzystania w rolnictwie lub przemyśle.
Na tej podstawie ceny sprzedaży CCM wytwarzanego i sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy porównane zostały z cenami sprzedaży chińskiego CCM wykorzystywanego do tego samego celu.
(46) Należy zauważyć, że współpracujący eksporterzy chińscy sprzedali znaczną część wywozu do Wspólnoty za pośrednictwem klientów mających siedzibę poza Wspólnotą na warunkach fob granica chińska.
W konsekwencji musiano dokonać korekty, aby cena osiągnęła poziom ceny cif na granicy Wspólnoty, na podstawie informacji współpracujących importerów i eksporterów.
(47) Średnie ważone ceny cif przedmiotowego przywozu porównano z cenami producentów wspólnotowych, skorygowanymi w celu uwzględnienia różnic warunków dostawy, w odniesieniu do rynków, na których obie strony dokonywały sprzedaży, ponieważ jedynie na takich rynkach można przeprowadzić istotne porównanie.
Badanie pozwoliło stwierdzić, że całkowite średnie ceny sprzedaży stosowane przez eksporterów chińskich w odniesieniu do obydwu kategorii były niższe od cen przemysłu wspólnotowego.
W szczególności stwierdzono, że w wartościach względnych średnia różnica między cenami wywozu chińskiego a cenami przemysłu wspólnotowego jest większa w odniesieniu do CCM używanego w sektorze przemysłowym niż CCM używanego w sektorze rolnym.
(48) Wreszcie, analiza odpowiedzi udzielonych na pytania zamieszczone w kwestionariuszu przez współpracujących importerów, wykazała, że w odniesieniu do znacznej części sprzedaży CCM używanego do celów rolniczych, cena sprzedaży na warunkach cif, stosowana przez eksporterów, odpowiada dokładnie cenie minimalnej 112 ECU za tonę, co pozwala sądzić, że na ceny te miały wpływ obecnie obowiązujące środki antydumpingowe.
(49) Mimo że ceny stosowane przez eksporterów nie odzwierciedlają faktu, że chiński CCM jest czystszy niż CCM wytwarzany przez przemysł wspólnotowy, Komisja nie uznała za konieczne zastosowanie współczynnika korekty.
O korektę taką wnosił przemysł wspólnotowy.
3.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
a) Produkcja
(50) Porównując sytuację na początku i pod koniec przedmiotowego okresu, łączna produkcja CCM miała stosunkowo stabilny poziom od 1994 r. do badanego okresu.
Produkcja wzrosła o 6 % od około 207000 t do 219000 t w wyżej wymienionym okresie.
b) Moce produkcyjne
(51) Moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego wzrosły od 265000 t w 1994 r. do 280000 t w badanym okresie; stanowi to wzrost o około 6 % w przedmiotowym okresie.
c) Stopień wykorzystania mocy produkcyjnych
(52) Stopień wykorzystania mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego był praktycznie taki sam w 1994 r. i w badanym okresie (78 %).
Jednakże wykorzystanie mocy produkcyjnych wzrosło odpowiednio o 89 % i 88 % w 1995 r. i 1996 r.
Było to wynikiem oczekiwań silnego wzrostu sprzedaży w tym okresie, który, w szczególności w 1996 r., nie miał miejsca.
Od tego momentu wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego ciągle spadało.
d) Wielkość sprzedaży
(53) Ogólna wielkość sprzedaży producentów wspólnotowych wzrosła od około 209000 t w 1994 r. do niemal 211000 t w badanym okresie.
Wielkość sprzedaży znacznie wzrosła w latach 1994–1995, ale od tego czasu stale spada.
e) Udział w rynku
(54) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku wspólnotowym spadł z 63 % w 1994 r. do 58 % w badanym okresie.
Stanowi to spadek o 5 punktów procentowych w przedmiotowym okresie.
W 1996 r., tj. w roku, w którym popyt był szczególnie wysoki, udział przemysłu wspólnotowego w rynku spadł do 50 %.
Mimo że w następnym roku przemysł wspólnotowy odrobił stracone punkty procentowe, jego udział znowu wykazuje tendencję zniżkową od 1997 r.
f) Rozwój cen
(55) Badanie wykazało, że średnia cena sprzedaży CCM przez producentów wspólnotowych wzrosła o 7 % od 1994 r. do badanego okresu.
Ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego osiągnęły maksymalny poziom w 1996 r. ze względu na wysoki popyt w tym roku.
Podczas gdy ceny CCM stosowanego w rolnictwie wzrosły o 13 % w przedmiotowym okresie, ceny sprzedaży CCM stosowanego do celów przemysłowych wzrosły o 6 %.
Jednakże podczas gdy ceny CCM stosowanego w rolnictwie wykazały relatywnie stabilny rozwój po osiągnięciu poziomu maksymalnego w 1996 r., ceny CCM stosowanego do celów przemysłowych spadły o 5 %.
g) Rentowność
(56) Do celów analizy rentowności uwzględniono sprzedaż niektórych produktów ubocznych pochodzących z wytwarzania CCM przez przemysł wspólnotowy, czego wynikiem było obniżenie kosztów właściwych dla CCM i wzrost zysków związanych z CCM.
Jednakże przemysł wspólnotowy stwierdził, że sprzedaż ta ma charakter tymczasowy i może natychmiast zostać zakończona.
Komisja stwierdziła, że z uwagi na znaczną wielkość sprzedaży produktów ubocznych zarówno w ujęciu wartościowym, jak i ilościowym, które były na rynku w dłuższym okresie, należało je uwzględnić w analizie rentowności CCM ze skutkiem polegającym na wzroście rentowności w odniesieniu do sprzedaży CCM.
(57) Na tej podstawie rentowność przemysłu wspólnotowego, wyrażona jako odsetek sprzedaży netto, wzrosła w przedmiotowym okresie od średnich ważonych strat w wysokości 4 % w1994 r. do zysku wynoszącego 5,2 % w badanym okresie.
Zysk przemysłu wspólnotowego jako całości wzrósł więc o 9,2 punktu procentowego w przedmiotowym okresie.
Jednakże przemysł wspólnotowy szacuje, że dla utrzymania działalności niezbędna jest roczna stopa zysku na poziomie 10 %.
h) Zatrudnienie
(58) Zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym spadło o 6,7 % w przedmiotowym okresie.
i) Zapasy
(59) Bilans zamknięcia zapasów producentów wspólnotowych wzrósł z 24788 t w 1994 r. do 34240 t w badanym okresie, co stanowi wzrost o około 38 % w przedmiotowym okresie.
Bilans zamknięcia zapasów stale rósł w latach 1994–1997, a spadł w badanym okresie.
j) Inwestycje
(60) Ogólne inwestycje przemysłu wspólnotowego wzrosły o około 23 % od 1994 r. do badanego okresu.
Przemysł wspólnotowy poniósł duże nakłady na inwestycje przede wszystkim w latach 1995–1996.
Inwestycje dotyczyły głównie ulepszenia i dalszej racjonalizacji procesu wytwarzania, w celu ograniczenia kosztów.
Część przemysłu wspólnotowego zainstalowała nowoczesne filtry w piecach w celu redukcji zanieczyszczeń.
k) Działalność wywozowa przemysłu wspólnotowego
(61) Wywóz CCM przez przemysł wspólnotowy do państw trzecich cechował się względnie stabilnym rozwojem.
Wywóz roczny w przedmiotowym okresie wahał się od 8000 do 11000 t.
l) Wniosek
(62) Po nałożeniu zmiennego cła antydumpingowego w 1993 r., sytuacja przemysłu wspólnotowego w przedmiotowym okresie poprawiła się.
Czynniki ekonomiczne, takie jak produkcja, moce produkcyjne, średnie ceny sprzedaży za tonę, rentowność i inwestycje wykazywały rozwój.
Zarówno produkcja, jak i moce produkcyjne wzrosły o około 6 % w przedmiotowym okresie, podczas gdy średnie ceny sprzedaży równocześnie wzrosły o około 7 %.
Po dwuletnim okresie strat przemysł wspólnotowy odnotowuje znowu od 1996 r. zyski ze sprzedaży.
Prawdopodobnie było to wynikiem redukcji personelu oraz nakładów inwestycyjnych dokonanych w poprzednim roku w celu racjonalizacji produkcji.
Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego i stopień wykorzystania jego mocy osiągnęły w badanym okresie taki sam poziom jak w 1994 r.
Jednakże analiza przeprowadzona powyżej wykazuje również, że nie dotyczy to wszystkich wskaźników, ponieważ w szczególności od 1996 r. odnotowano tendencję zniżkową.
(63) Rzeczywiście stopień wykorzystania mocy produkcyjnych, udział w rynku, poziom zatrudnienia i bilans końcowy zapasów nie rozwijały się w korzystny sposób.
W tym okresie udział przemysłu wspólnotowego w rynku wspólnotowym zmniejszył się o około 5 punktów procentowych.
Przemysł wspólnotowy ograniczył w badanym okresie zatrudnienie o 6,7 % w porównaniu z 1994 r.
Bilans końcowy zapasów przemysłu wspólnotowego nieustannie wzrastał w latach 1994–1997, ogólny wzrost odnotowany w przedmiotowym okresie wyniósł 38 %.
Ponadto poziom wykorzystania mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego zmniejszał się stale od 1995 r. i nawet w 1996 r., gdy popyt był wysoki, nie przekroczył 88 %.
(64) Badanie wykazało, że mimo iż sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa pod pewnymi względami poprawie, niektóre inne czynniki ekonomiczne nie rozwinęły się równie korzystnie.
Sytuację tę należy rozpatrywać łącznie z niskimi cenami przywozu z Chin, bliskimi cenom minimalnym, które wywierały presję cenową na przemysł wspólnotowy.
Uniemożliwiło to przemysłowi wspólnotowemu pełne odrobienie strat, jakie poniósł w wyniku stosowanych wcześniej praktyk dumpingowych.
(65) Stwierdzono również, że mimo utrzymywania się przywozu z przedmiotowego kraju poprawiła się sytuacja przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym.
W tym względzie należy zauważyć, że mimo iż środki antydumpingowe przyczyniły się do poprawy sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego, ich wpływ został osłabiony, jak wykazano powyżej.
Argument ten potwierdza fakt, iż przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej wzrósł o 28 % w przedmiotowym okresie, a jego udział w rynku zyskał równocześnie 4,7 punktów procentowych.
4.
Wielkość przywozu z pozostałych państw trzecich i ceny importowe
a) Wielkość przywozu
(66) Wielkość przywozu CCM z pozostałych państw trzecich wzrosła w przedmiotowym okresie od około 25000 t w 1994 r. do około 26000 t w badanym okresie.
Stanowi to wzrost o około 4 %.
Dzięki wyżej wspomnianemu wysokiemu popytowi na CCM w 1996 r., przywóz z pozostałych państw trzecich osiągnął w 1996 r. poziom maksymalny 33000 t.
(67) Udział przywozu z pozostałych państw trzecich w rynku wynosił 8 % w latach 1994–1996 i spadł o jeden punkt procentowy w 1997 r.
Udział tych krajów w rynku utrzymywał się w przedmiotowym okresie na stosunkowo stabilnym poziomie.
b) Ceny sprzedaży dla przywozu z państw trzecich
(68) Zgodnie z danymi Eurostatu średnia cena sprzedaży dla przywozu z państw trzecich wzrosła w przedmiotowym okresie o 43 %.
5.
Wniosek
(69) W stosunku do poprzedniego badania konsumpcja wspólnotowa wykazywała stosunkowo stabilny rozwój.
Stwierdzono, że popyt we Wspólnocie w latach 1995–1996 szybko wzrastał, przekraczając moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego. Doprowadziło to do nieuniknionego wzrostu przywozu chińskiego CCM.
Należy jednak zauważyć, że poziom wykorzystania mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego wynosił w 1995 r. około 89 % i od tego momentu stale spadał.
Można więc wnosić, że konsumpcja wspólnotowa nie miała dużego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego w przedmiotowym okresie.
(70) Ponadto wydaje się, że raczej wzrost wielkości przywozu z Chin w większej mierze tłumaczyć można spadkiem chińskich cen importowych od 1995 r.
W każdym razie popyt nie wzrósł szczególnie znacząco do badanego okresu, co mogłoby tłumaczyć stwierdzony w czasie badania wzrost przywozu chińskiego CCM i jego udziału w rynku.
(71) Przemysł wspólnotowy podjął znaczne wysiłki w celu poprawy konkurencyjności w stosunku do głównych konkurentów z Chin i pozostałych państw trzecich.
Wysiłki te znajdują szczególny wyraz w rozmiarze inwestycji zrealizowanych w przedmiotowym okresie.
W latach 1994–1997 przemysł wspólnotowy zainwestował znaczne sumy w modernizację i racjonalizację urządzeń produkcyjnych.
Jednakże z uwagi na utrzymywanie się przywozu towarów po cenach dumpingowych z Chińskiej Republiki Ludowej wysiłki te nie przyniosły oczekiwanych rezultatów.
Przemysł wspólnotowy nadal znajdował się w niekorzystnej sytuacji.
G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
1.
Analiza sytuacji przedmiotowego kraju wywozu
a) Chiński system pozwoleń
(72) W kwietniu 1994 r. Ministerstwo Handlu Zagranicznego i Współpracy Gospodarczej oraz Chińska Izba Handlowa Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Chemikaliów wprowadziły system pozwoleń na wywóz dla całego wywozu niektórych minerałów, który zasadniczo jest taki sam, jak system kontyngentów eksportowych.
Wszystkie rodzaje magnezji, w tym kaustyczny kalcynowany magnezyt palony, są od tego czasu objęte tym systemem pozwoleń.
W 1998 r. opłata licencyjna wynosiła około 37 ECU za tonę CCM.
Oznacza to, że o ile respektowana jest cena minimalna wynosząca 112 ECU za tonę, to rzeczywista cena sprzedaży bez opłaty licencyjnej wynosi około 75 ECU za tonę.
(73) Ponadto w opinii Eurometaux prowincja Liaoning, w której działa większość producentów, wprowadziła w 1995 r. inny podatek lokalny, który wynosił w 1997 r. około 15 ECU za tonę.
Stwierdzono, że ten system pozwoleń nie wystarcza do zmniejszenia ryzyka ponownego zaistnienia dumpingu powodującego szkodę.
(74) Eurometaux stwierdził, że chiński system pozwoleń stosowany w odniesieniu do magnezytu może zostać niedługo zniesiony i wyraził obawę, że w rezultacie tego zniesienia wzrośnie wielkość chińskiego wywozu magnezytu, a jego ceny znacząco spadną w przypadku zniesienia obowiązujących środków antydumpingowych.
(75) Eksporterzy stwierdzili, że system pozwoleń uczynił wywóz magnezytu z Chińskiej Republiki Ludowej bardziej stabilnym i wiarygodnym i że nie ma żadnego powodu, by sądzić, że niedługo może on zostać zniesiony.
Zaznaczyli również, że w przypadku uchylenia środków antydumpingowych i zniesienia systemu pozwoleń na pewno nie obniżą swoich cen na tak stabilnym rynku, jak rynek Wspólnoty Europejskiej i nie zrezygnują nagle z wyższych zysków.
(76) W kontekście przywołanych powyżej argumentów i z uwagi na charakter opisanego powyżej systemu, którym zarządza autonomicznie rząd kraju wywozu, należy zaznaczyć, że stosowanie lub zniesienie systemu pozwoleń na wywóz nie może mieć jakiegokolwiek wpływu na decyzję instytucji wspólnotowych o przedłużeniu lub nieprzedłużeniu obowiązujących środków antydumpingowych.
Jednakże analiza tego systemu wykazała jedynie, że istnieje możliwość, by eksporterzy chińscy sprzedawali CCM po bardzo niskich cenach.
b) Wywóz chiński do państw trzecich
(77) Na podstawie amerykańskiej statystyki handlowej, Komisja przeanalizowała chiński wywóz CCM do Stanów Zjednoczonych.
Przywóz ten stanowił 67 % ogółu przywozu CCM do Stanów Zjednoczonych w 1997 r. i 63 % przywozu do sierpnia 1998 r.
(78) Ogólna wielkość wywozu chińskiego do Stanów Zjednoczonych wzrosła z 72477 t w 1994 r. do 89440 t w 1997 r.
Stanowi to wzrost o 23 %. W 1995 r. wywóz chiński do Stanów Zjednoczonych osiągnął absolutny rekord (ponad 96000 t), czyli wielkość mniej więcej równą chińskiemu wywozowi do Wspólnoty, ale tendencja ta uległa odwróceniu w 1996 r.
(79) Mimo że chińskie ceny sprzedaży na warunkach cif do Stanów Zjednoczonych wzrosły o 80 % w latach 1994–1995, wychodząc z bardzo niskiego poziomu, to od tego czasu spadły i utrzymują się na poziomie znacznie poniżej unijnej ceny minimalnej wynoszącej 112 ECU za tonę, nałożonej w 1993 r.
(80) Porównanie cen wszystkich typów CCM w oparciu o dane Eurostatu wykazało, że średnia chińska cena sprzedaży na rynek wspólnotowy jest wyższa o około jedną trzecią od średniej ceny sprzedaży na rynku amerykańskim.
Zatem nie ma żadnego powodu, aby sądzić, że przy braku środków ceny chińskie nie spadłyby do poziomu porównywalnego z cenami przywozu do Stanów Zjednoczonych, tym bardziej, że ceny przywozu do Wspólnoty okazały się częściowo bardzo zbliżone, a nawet równe cenie minimalnej, co oznacza, że ich poziom tłumaczy się tylko istnieniem ceny minimalnej.
c) Produkcja, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy i zapasy
(81) Komisja przesłała kwestionariusze do ośmiu producentów i przedsiębiorstw handlowych, między innymi w celu ustalenia poziomu produkcji, mocy produkcyjnych, wykorzystania mocy produkcyjnych i zapasów.
Jednakże Komisji nie udało się ustalić poziomu produkcji producentów chińskich ani dokonać dokładnej oceny mocy produkcyjnych, wykorzystania mocy i zapasów, ponieważ trzy z czterech spółek, które podjęły współpracę są wyłącznie przedsiębiorstwami handlowymi, a tylko jedna z nich sama wytwarza CCM.
Pozostali producenci nie podjęli współpracy.
Z tego względu, że uniemożliwiło to dokonanie miarodajnej analizy chińskiej produkcji CCM, a oficjalne dane statystyczne są niedostępne, Komisja musiała wykorzystać dostępne informacje, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(82) W konsekwencji zadecydowano, że użyte zostaną informacje zawarte we wniosku o przeprowadzenie postępowania przeglądowego pochodzące od przemysłu i z badań rynku.
Na tej podstawie, produkcja w ostatnich kilku latach może być szacowana na około 600000 t rocznie, z czego zaledwie 200000 t przeznaczonych było na wewnętrzny rynek chiński.
(83) Podobnie musiano posłużyć się informacjami zawartymi we wniosku o przeprowadzenie postępowania przeglądowego w celu ustalenia mocy produkcyjnych, poziomu ich wykorzystania i zapasów.
Zgodnie z tymi samymi źródłami, moce produkcyjne producentów chińskich wyniosły ponad 700000 t rocznie.
W odniesieniu do poziomu wykorzystania mocy, producenci chińscy posiadają znaczne nadwyżki mocy.
Chińskie zapasy CCM wyniosły około 500000 t.
2.
Wniosek dotyczący ponownego zaistnienia dumpingu powodującego szkodę
(84) Chińskie ceny przy wywozie na inny znaczący rynek CCM, tj. do Stanów Zjednoczonych, dla którego również obowiązuje system pozwoleń na wywóz, były bardzo niskie od 1994 r. do połowy 1998 r.
Mimo że ceny te wzrosły o około 70 % w latach 1994–1997, wychodząc z bardzo niskiego poziomu, pozostały jednak znacznie poniżej unijnej ceny minimalnej narzuconej w 1993 r. i rzeczywistych chińskich cen eksportowych stosowanych wobec Wspólnoty.
(85) Ponadto z uwagi na charakter chińskiego systemu pozwoleń, którego zniesienie umożliwiłoby spadek chińskich cen sprzedaży na warunkach cif o 37 EUR za tonę, olbrzymie rezerwy surowca i duże chińskie nadwyżki mocy produkcyjnych wykazują, że istnieje znaczne ryzyko ponownego podjęcie przez chińskich eksporterów przywozu powodującego szkodę.
W konsekwencji stwierdzono, że przy braku środków istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu, a więc z tego względu należy podtrzymać działanie obowiązujących środków.
H. INTERES WSPÓLNOTOWY
1.
Wprowadzenie
(86) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego, zbadano, czy przedłużenie działania obowiązujących środków antydumpingowych jest sprzeczne z całościowym interesem wspólnotowym.
Określenie interesu wspólnotowego odbyło się w oparciu o ocenę różnych interesów, takich jak interesy przemysłu wspólnotowego, importerów, handlowców i użytkowników przedmiotowego produktu.
W celu dokonania oceny prawdopodobnego wpływu przedłużenia działania obowiązujących środków, służby Komisji zwróciły się o informacje do wszystkich wymienionych wyżej zainteresowanych stron.
(87) Należy przypomnieć, że w czasie poprzedniego postępowania uznano, iż przyjęcie środków nie stało w sprzeczności z interesem wspólnotowym.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że obecne postępowanie jest postępowaniem przeglądowym, a zatem stanowi analizę sytuacji, w której środki antydumpingowe już obowiązują.
W konsekwencji, termin i charakter niniejszego postępowania pozwoliły na ocenę wszelkiego negatywnego wpływu nałożonych środków antydumpingowych na zainteresowane strony.
(88) Komisja przesłała kwestionariusz dwudziestu czterem importerom, spośród których pełną współpracę podjęło trzech importerów niepowiązanych i jeden importer powiązany.
Ponadto skierowała kwestionariusz do dwóch organizacji użytkowników, tj. CEFIC i Emfema.
Nie udzieliły one jednak odpowiedzi.
(89) Na tej podstawie zbadano, czy mimo ustaleń odnoszących się odpowiednio do dumpingu, szkody i dalszego występowania lub ponownego zaistnienia dumpingu powodującego szkodę, istnieją przekonywujące powody uzasadniające twierdzenie, że w interesie wspólnotowym nie leży utrzymywanie działania obowiązujących środków w danej sprawie.
2.
Interesy przemysłu wspólnotowego
(90) Wyniki badania pozwoliły stwierdzić, że jeżeli obowiązujące środki nie zostaną przedłużone, sytuacja przemysłu wspólnotowego będzie niepewna, a nawet może ulec pogorszeniu.
(91) Przemysł wspólnotowy ponosi straty w wyniku przywozu CCM po niskich dumpingowych cenach z Chińskiej Republiki Ludowej.
Jak wykazano powyżej, cel środków antydumpingowych będących przedmiotem postępowania przeglądowego, tj. przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku wspólnotowym między producentami wspólnotowymi i odpowiadającymi im eksporterami z państw trzecich nie został w pełni osiągnięty.
(92) W ostatnich latach przemysł wspólnotowy podjął znaczne wysiłki w celu poprawy wydajności, obniżenia kosztów produkcji i zwiększenia swej konkurencyjnym na tym rynku wrażliwym na cenę.
Podjęto wysiłki mające na celu racjonalizację, przeprowadzono inwestycje, a koszty sprzedaży, wydatki administracyjne i inne ogólne koszty przemysłu wspólnotowego spadły w przedmiotowym okresie.
Ponadto jeden wspólnotowy producent z Grecji, który uczestniczył w poprzednim postępowaniu, ogłosił upadłość, spółka dominująca (Magindag) wspólnotowego producenta z Austrii (Styromag) uczestniczącego dopiero w tym postępowaniu również ogłosiła upadłość w 1994 r., a Styromag musiał zostać poddany całkowitej restrukturyzacji.
Przemysł wspólnotowy nie był w stanie osiągnąć rozsądnych zysków w przedmiotowym okresie.
(93) Uwzględniając charakter trudności ekonomicznych doświadczanych przez przemysł wspólnotowy, w szczególności fakt, że nie był on w stanie wydobyć się ze szkodliwej sytuacji spowodowanej przywozem towarów po cenach dumpingowych, służby Komisji uznały, że, przy braku interwencji, sytuacja przemysłu wspólnotowego prawdopodobnie nadal będzie się pogarszać z uwagi na poziom strat, które poniósł w dłuższym okresie.
Mogłoby to doprowadzić do znacznej redukcji zatrudnienia.
W trakcie tego badania stwierdzono, że przemysł wspólnotowy jest rentowny, ale pozostaje w niepewnej sytuacji i jest wysoce prawdopodobne, że jeżeli nie zostanie przedłużone działanie obowiązujących środków antydumpingowych pozwalających skorygować wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych, sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego ulegnie pogorszeniu.
W ten sposób, zagrożone może zostać samo istnienie przemysłu wspólnotowego, podobnie jak znaczna ilość miejsc pracy.
(94) Ponadto stałe wysiłki na rzecz restrukturyzacji podejmowane przez przemysł wspólnotowy wykazują, że nie jest on gotowy odejść od tego segmentu produkcji.
Podtrzymanie środków antydumpingowych byłoby zatem w interesie przemysłu wspólnotowego.
3.
Interesy eksporterów i pośredników
(95) Z jednej strony niektórzy importerzy i handlowcy sprzeciwiają się przedłużeniu środków antydumpingowych stwierdzając, że stała cena minimalna zakłóca handel międzynarodowy i sztucznie zawyża cenę importową przedmiotowego produktu.
Stwierdzili, że przemysł wspólnotowy stale obniżał ceny w przedmiotowym okresie, podczas gdy producenci chińscy nie byli w stanie konkurować z przemysłem wspólnotowym, gdyż musieli przestrzegać cen minimalnych.
Należy jednak zauważyć, że importerzy nie mogli dostarczyć żadnego materiału dowodowego na poparcie tego twierdzenia.
Wręcz przeciwnie, postępowanie wykazało, że ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosły o około 7 % w przedmiotowym okresie, a jednocześnie udział chińskich producentów w rynku wspólnotowym wzrósł o około 5 %.
(96) Z drugiej strony niektórzy inni importerzy i jeden użytkownik – importer stwierdzili, że środki antydumpingowe doprowadziły do pewnej stabilności cen na wspólnotowym rynku CCM.
Ponadto, cena minimalna pozwoliła przemysłowi wspólnotowemu utrzymać produkcję, a dzięki temu utrzymać konkurencję między producentami chińskimi i wspólnotowymi.
(97) Stwierdzono więc, że nałożenie środków antydumpingowych nie miało negatywnego wpływu na koszty ponoszone przez importerów przedmiotowego produktu.
Jest prawdopodobne, że przedłużenie środków nie spowoduje pogorszenia się ich sytuacji w zakresie kosztów w przyszłości.
4.
Interesy użytkowników
(98) Żaden użytkownik wspólnotowy nie odpowiedział na kwestionariusz przesłany przez służby Komisji w czasie obecnego postępowania ani nie przekazał materiału dowodowego dotyczącego wpływu obowiązujących środków na koszty produkcji.
Z uwagi na to, że użytkownicy nie przekazali uzasadnionych informacji dotyczących wpływu obowiązujących środków na strukturę kosztów produkcji przy użyciu CCM, nie dokonano dalszej analizy.
Jednakże z tego względu, że użytkownicy nie udzielili odpowiedzi, można przypuszczać, że środki antydumpingowe nie miały negatywnego wpływu na strukturę ich kosztów.
(99) W każdym razie konsekwencją obowiązujących środków antydumpingowych nie jest zamknięcie rynku wspólnotowego dla przywozu, ale raczej zaradzenie nieuczciwym praktykom handlowym i eliminacja zakłóceń powodowanych przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.
W tym konkretnym przypadku wydaje się, że środki nie przeszkodziły przywozowi z przedmiotowego kraju w dostępie do rynku wspólnotowego.
Jak wspomniano powyżej, przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej wzrósł znacznie, o 28 %, w przedmiotowym okresie.
(100) Ponadto stwierdzono, że z uwagi na fakt, iż przemysł wspólnotowy posiada znaczny udział w rynku, jest zyskowny i zainwestował znaczne sumy w poprawę swojej konkurencyjności oraz ze względu na obecność innych dostawców umiejscowionych poza Wspólnotą, ryzyko ogólnego niedoboru produktu jest bardzo ograniczone.
(101) Z tego względu, że środki obowiązują od pewnego czasu i zostaną utrzymane na tym samym poziomie, można wnioskować, że nie powinno to spowodować pogorszenia sytuacji użytkowników.
5.
Konsekwencje dla konkurencji na rynku wspólnotowym
(102) W odniesieniu do konkurencyjnego otoczenia na rynku wspólnotowym, proponowane poniżej środki nie zamykają rynku wspólnotowego dla eksporterów podlegających postępowaniu przeglądowemu, dlatego też otoczenie to zezwoli na dalszą obecność tych eksporterów na rynku.
Należy przypomnieć, że importerzy i użytkownicy zawsze korzystali z obecności pewnej liczby konkurentów na tym rynku.
Przemysł wspólnotowy, nawet wykorzystując w pełni swoje moce produkcyjne, mógł zaspokoić jedynie około 80 % popytu na rynku wspólnotowym.
Przywóz z państw trzecich będzie więc zawsze konieczny.
W konsekwencji, nawet gdyby działanie obowiązujących środków antydumpingowych zostało przedłużone, eksporterzy z przedmiotowego kraju nadal byliby w stanie wywozić do Wspólnoty po uczciwych cenach.
6.
Wniosek dotyczący interesu wspólnotowego
(103) Na podstawie dostępnych informacji i po zbadaniu różnych interesów, służby Komisji stwierdzają z jednej strony, że przedłużenie działania środków antydumpingowych prawdopodobnie doprowadzi do stabilnych cen CCM na rynku wspólnotowym, które, w czasie działania obowiązujących środków, wydają się nie mieć żadnego negatywnego wpływu na sytuację ekonomiczną użytkowników i importerów.
Jednakże z drugiej strony uznały one, że brak właściwej ochrony przemysłu wspólnotowego przed przywozem towarów po cenach dumpingowych mógłby nie tylko pogłębić jeszcze jego trudności, ale nawet doprowadzić do zniknięcia tego przemysłu.
Korzyść dla użytkowników w postaci spadku cen, wynikająca z nienałożenia środków antydumpingowych, nie rekompensuje zysków płynących z eliminacji skutków zakłóceń wymiany handlowej powodowanych przywozem towarów po cenach dumpingowych.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(104) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o głównych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić utrzymanie obowiązujących środków.
Określono termin, w którym mogły one zgłosić protest dotyczący ustaleń.
Uwagi stron zostały rozważone a w miarę potrzeby odpowiednio zmodyfikowano zebrane informacje.
(105) W kontekście poprzedzających stwierdzeń, stosownie do art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, należy utrzymać działanie środków antydumpingowych w postaci cła zmiennego związanego z minimalną ceną importową wynoszącej 112 ECU za tonę, w odniesieniu do przywozu CCM pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, które to środki zostały nałożone na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1473/93, ale należy wyrazić je w euro, nowej walucie europejskiej. Nowa cena minimalna wynosi więc 112 EUR za tonę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nakłada się niniejszym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tlenku magnezu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, oznaczonego kodem CN ex25199090 (kod Taric: 25199090*10).
2.
Wysokość cła jest równa różnicy między kwotą 112 EUR za tonę a ceną netto na granicy Wspólnoty, przed odprawą celną, jeżeli ta druga kwota jest niższa.
3.
Jeżeli nie określono inaczej, mają zastosowanie przepisy obowiązujące w zakresie ceł i innych praktyk celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1373/1999
z dnia 25 czerwca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 w sektorze surowca tytoniowego i ustalające progi gwarantowane ilości, które mogą być przenoszone do innej grupy odmian ze zbioru z 1999 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 660/1999 [2], w szczególności jego art. 7 i art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt C załącznika V do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 731/1999 [4], wyłącza ze zmiennej premii partie sprzedane za cenę między ceną minimalną a ceną minimalną plus 40 % dla każdej grupy odmian uprawianej przez grupy producentów.
(2) Zwrócono uwagę Komisji na fakt, że istnieje tytoń o bardzo niskiej wartości handlowej, który nie będzie uprawniony do zmiennej części premii, ustanowionych w pkt C załącznika V do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98; ze względu na tę niską wartość handlową powinno być możliwe wyłączenie z uprawnienia do zmiennej premii innych kategorii tytoniu słabej jakości o cenie rynkowej powyżej ceny minimalnej plus 40 %; wyżej wymieniony pkt C załącznika V powinien zostać zmieniony, aby umożliwić każdemu Państwu Członkowskiemu, w zakresie zbiorów 1999 r., podniesienie progu, przy jakim tytoń jest wyłączony ze zmiennej premii w celu lepszego sprostania wymogom poprawy jakości tytoniu w każdym Państwie Członkowskim.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 wprowadził kwoty produkcyjne dla różnych grup odmian tytoniu; kwoty indywidualne zostały podzielone między producentów na podstawie progów gwarantowanych na 1999 r. ustalonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 660/1999; na podstawie art. 9 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 Komisja może upoważnić Państwa Członkowskie do przeniesienia części swoich przydziałów progów gwarantowanych na inne grupy odmian; przeniesienia takie nie powodują zwiększenia dodatkowych kosztów dla EFOGR i nie pociągają za sobą żadnego zwiększenia przydziałów całkowitych progów gwarantowanych dla Państw Członkowskich.
(4) Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane przed ostatecznym terminem zawarcia umów o uprawę, ustanowionym w art. 55 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2848/98.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla zbioru za 1999 r.
Państwa Członkowskie są upoważnione zgodnie z art. 22 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2848/98, do przenoszenia progów gwarantowanych ilości ustanowionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia z jednej grupy odmian do drugiej.
Artykuł 2
W załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 2848/98 pkt C dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednak dla zbioru za 1999 r. każde Państwo Członkowskie może, przed dniem30 lipca, ustalić prowizję wyższą od 40 % jako stawkę podwyższenia ceny minimalnej."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1399/1999
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie i rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 51 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1], sporządzony po wysłuchaniu Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stosowne jest wprowadzenie określonych zmian w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [4] oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [5], w związku ze zmianami przepisów w zakresie zabezpieczenia społecznego w Państwach Członkowskich.
(2) Ponieważ stosowanie rozdziału 8 do rent sierocych stwarza problemy administracyjne i interpretacyjne, dlatego w interesie otrzymujących to świadczenie jest, aby renty te były obliczane zgodnie z przepisami tytułu III rozdział 3 zamiast zgodnie z rozdziałem 8.
(3) Obliczanie rent sierocych zgodnie z rozdziałem 3 nie narusza obowiązku wypłacenia zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości różnic z tytułu pozostałych świadczeń zgodnie z rozdziałem 8.
(4) Właściwa wydaje się zmiana sekcji "L. PORTUGALIA" załącznika IIa w celu uwzględnienia zmiany w portugalskim ustawodawstwie.
(5) W załączniku VI sekcja "G. IRLANDIA" i sekcja "O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO" należy dodać nowe punkty w celu uwzględnienia specyfiki zasad pierwszeństwa przy zbiegu praw do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, nabytych na podstawie działalności zawodowej, prowadzonej na terytorium jednego z tych dwóch Państw Członkowskich.
(6) Przepisy załączników rozporządzenia (EWG) nr 547/72 nie mają bezpośredniego wpływu na ustalanie indywidualnych uprawnień.
(7) Należy przewidzieć możliwość zmiany wszystkich załączników do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 mocą rozporządzenia Komisji, na wniosek zainteresowanego Państwa lub Państw Członkowskich lub ich właściwych władz oraz po wysłuchaniu opinii Komisji Administracyjnej, ponieważ celem zmiany załączników jest jedynie włączenie do instrumentu Wspólnoty decyzji podjętych przez zainteresowane Państwa Członkowskie lub ich właściwe władze.
(8) W załączniku 5 do rozporządzenia (EWG) nr 547/72 należy zmienić sekcję "43.
HISZPANIA—WŁOCHY".
(9) W następstwie reorganizacji administracyjnej we Francji, dotyczącej badania wniosków o przedłużenie mianowania lub specjalne mianowanie należy dostosować sekcję "E. FRANCJA" załącznika 10 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
(10) Aby osiągnąć cel swobodnego przepływu pracowników, niezbędna i stosowna jest w dziedzinie zabezpieczenia społecznego zmiana przepisów w celu koordynacji krajowych systemów zabezpieczenia społecznego poszczególnych Państw Członkowskich poprzez bezpośrednio i bezwzględnie obowiązujący w każdym z Państw Członkowskich wspólnotowy instrument prawny.
(11) Jest to zgodne z postanowieniami art. 3b ust. 3 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 44 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Niniejszy rozdział nie dotyczy wzrostów lub dodatków do rent na dzieci lub rent sierocych, które są przyznawane zgodnie z przepisami rozdziału 8."
2) W art. 78 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Świadczeniami w znaczeniu niniejszego artykułu są zasiłki rodzinne i w odpowiednim przypadku uzupełniające lub specjalne zasiłki dla sierot."
3) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 78a
Renty sieroce, z wyjątkiem rent przyznanych na podstawie systemów ubezpieczeń z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych są traktowane jako "świadczenia" w zakresie art. 78 ust. 1, jeżeli zmarły w jakimkolwiek czasie podlegał systemowi, zgodnie z którym udziela się wyłącznie zasiłków rodzinnych lub dodatkowych lub specjalnych zasiłków dla sierot.
Te systemy są wymienione w załączniku VIII."
4) W art. 79 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 oraz 3 liczby "77 i 78" zastępuje się liczbami "77, 78 i 78a";
b) w ust. 2 wyrazy "art. 77 lub art. 78" zastępuje się wyrazami "zgodnie z art. 77, 78 lub 78a".
5) W art. 79a wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wyrazy "Artykuł 78" zastępuje się wyrazami "Artykuł 78a";
b) w ust. 2 po wyrazach "rozdział 8" dodaje się wyrazy "o ile art. 44 ust. 3 nie przewiduje inaczej".
6) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 95e
Przepisy przejściowe w celu stosowania rozporządzenia (WE) nr 1399/1999 [6]
1.
Rozporządzenia (WE) nr 1399/1999 jest stosowane do praw sierot, których jedno z rodziców, po którym są uprawnione, zmarło po dniu 1 września 1999 r.
2.
Wszystkie okresy ubezpieczenia lub zamieszkania, spełnione zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego przed dniem 1 września 1999 r. uwzględnia się w celu określenia praw nabytych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1399/1999.
3.
Prawa sierot, których jedno z rodziców, po którym nabyły uprawnienia, zmarło przed dniem 1 września 1999 r., mogą zostać zweryfikowane na podstawie ich wniosku zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1399/1999.
4.
Jeżeli wniosek określony w ust. 3 jest złożony w okresie dwóch lat po dniu 1 września 1999 r., wówczas nabycie praw następuje na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1399/1999 od tej daty, przy czym nie można stosować wobec danej osoby przepisów dotyczących przedawnienia i wygaśnięcia Państwa Członkowskiego.
5.
Jeżeli wniosek określony w ust. 3 jest złożony dopiero po upływie dwóch lat po dniu 1 września 1999 r., wówczas nabycie praw, które nie uległy przedawnieniu lub wygaśnięciu, następuje w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ewentualnych bardziej korzystnych przepisów ustawodawstwa Państwa Członkowskiego."
7) W załączniku I część I sekcja
"C. NIEMCY"
podsekcja a) dodaje się uzupełnienie w brzmieniu:
"lub urzędnik służby cywilnej otrzymuje uposażenie wynikające z jego statusu służbowego urzędnika służby cywilnej, co najmniej w takiej wysokości, która w przypadku pracownika najemnego zobowiązywałaby do obowiązkowego ubezpieczenia na wypadek bezrobocia".
8) W załączniku IIa sekcja
"L. PORTUGALIA"
otrzymuje brzmienie:
"L. PORTUGALIA
a) nieskładkowe zasiłki rodzinne na dzieci i młodzież i związany z tym dodatek z tytułu niepełnosprawności (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r., zmieniony dekretem z mocą ustawy nr 133-C/97 z dnia 30 maja 1997 r.);
b) nieskładkowy specjalny zasiłek z tytułu uczęszczania do specjalnej instytucji edukacyjnej (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r., zmieniony dekretem z mocą ustawy nr 133-C/97 z dnia 30 maja 1997 r.);
c) nieskładkowa renta sieroca (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r., zmieniony dekretem z mocą ustawy nr 133-C/97 z dnia 30 maja 1997 r.);
d) nieskładkowe emerytury i renty z tytułu inwalidztwa (dekret z mocą ustawy nr 464/80 z dnia 13 października 1980 r.);
e) nieskładkowy zasiłek na opiekę świadczoną przez osobę trzecią (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r., zmieniony dekretem z mocą ustawy nr 133-C/97 z dnia 30 maja 1997 r.);
f) nieskładkowe emerytury lub renty wdowie (dekret wykonawczy nr 52/81 z dnia 11 listopada 1981 r.)".
9) W załączniku III wprowadza się następujące zmiany:
a) w części A nr 37 otrzymuje brzmienie:
"art. 4 umowy o zabezpieczeniu społecznym z dnia 28 kwietnia 1997 r.";
b) w części B nr 37 otrzymuje brzmienie:
"art. 4 umowy o zabezpieczeniu społecznym z dnia 28 kwietnia 1997 r.".
10) W załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:
a) w części D rubryka 1 lit. g) dodaje się tekst w brzmieniu:
"i dodatkowej kwoty renty na dziecko zgodnie z ustawą o emeryturach i rentach dla osób pozostałych przy życiu po zmarłym z dnia 17 stycznia 1969 r.";
b) w części D rubryka 3 dodaje się, co następuje:
"Umowa o zabezpieczeniu społecznym między Republiką Federalną Niemiec i Finlandią z dnia 28 kwietnia 1997 r.".
11) W załączniku VI wprowadza się następujące zmiany:
a) w sekcji "C. NIEMCY" pkt 3 skreśla się wyrazy "z wyjątkiem emerytowanych członków";
b) w sekcji
"D. HISZPANIA"
akapit drugi pkt 9 otrzymuje brzmienie:
"Sin embargo, el Régimen Especial de Estudiantes español ("Seguro Escolar";) se aplicará a aquellos estudiantes que sean nacionales de otros Estados mimbros y estén estudiando en España, en las mismas condiciones que los estudiantes de nacionalidad española (dotyczy tylko wersji hiszpańskiej)";
c) w sekcji
"G. IRLANDIA"
dodaje się punkt w brzmieniu:
"11) Uprawnienia do dodatków rodzinnych wyłącznie na podstawie irlandzkiego ustawodawstwa zostają zawieszone, jeżeli w tym samym okresie ten sam członek rodziny korzysta ze świadczeń rodzinnych jedynie na podstawie ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa lub na podstawie art. 73, 74, 77, 78 lub 78a rozporządzenia.";
d) w sekcji
"J. NIDERLANDY"
dodaje się punkt w brzmieniu:
"7) Zastosowanie tytułu II rozporządzenia wobec
(dyrektor zarządzający/większościowy wspólnik) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością:
osoby, które prowadzą działalność na własny rachunek i mają w Niderlandach wobec spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "istotny interes"; w rozumieniu niderlandzkiego ustawodawstwa (tzn. co najmniej 50 % prawa do głosowania) uznawane są do celów przepisów tytułu II rozporządzenia za osoby zatrudnione.";
e) w sekcji
"O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO"
dodaje się punkt w brzmieniu:
"21) Uprawnienia do kredytów rodzinnych wyłącznie na podstawie ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa zostają zawieszone, jeżeli w tym samym okresie ten sam członek rodziny korzysta ze świadczeń rodzinnych jedynie na podstawie ustawodawstwa Irlandii lub na podstawie art. 73, 74, 77, 78 lub 78a rozporządzenia.".
12) W załączniku VII skreśla się pkt 9.
13) Dodaje się nowy załącznik VIII zatytułowany "SYSTEMY, KTÓRE PRZEWIDUJĄ JEDYNIE ZASIŁKI RODZINNE LUB UZUPEŁNIAJĄCE, LUB SPECJALNE ZASIŁKI DLA SIEROT", którego treść jest dołączona do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 574/72 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 120 tytuł otrzymuje brzmienie:
"Personas que estudian o cursan formación profesional (dotyczy tylko wersji hiszpańskiej)".
2) Artykuł 122 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 122
Szczególne przepisy dotyczące zmian załączników
Załączniki do rozporządzenia wykonawczego mogą być zmienione na wniosek zainteresowanego państwa lub zainteresowanych Państw Członkowskich albo ich właściwych organów oraz po wydaniu jednomyślnej opinii przez Komisję Administracyjną.".
3) W załączniku 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w sekcji "B. DANIA":
i) punkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1) Choroba i macierzyństwo
a) Świadczenia rzeczowe:
1) Na zasadach ogólnych:
Właściwa amtskommune (administracja powiatowa).
W gminach København i Frederiksberg: administracja gminna.
W przypadku leczenia szpitalnego w obu tych gminach: Hovedstadens Sygehusfællesskab (Kopenhaski Związek Szpitali).
2) Dla wnioskujących o emerytury lub renty oraz emerytów lub rencistów i członków ich rodzin zamieszkujących w innym Państwie Członkowskim, patrz tytuł III rozdział I sekcje 4 i 5 rozporządzenia, jak również art. 28-30 rozporządzenia wykonawczego:
Den Sociale Sikringsstyrelse (Administracja Zabezpieczenia Społecznego), København;
b) Świadczenia pieniężne:
Administracja gminy, w której zamieszkuje beneficjent.
W gminach København, Odense, Åborg und Århus: Magistraten (administracja gminna);";
ii) punkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5) Świadczenia z tytułu śmierci
a) Ubezpieczeni zamieszkujący w Danii:
Administracja gminy, w której zamieszkuje uprawniony. W gminach København, Odense, Åborg und Århus: Magistraten (administracja gminna);
b) Beneficjenci zamieszkujący w innym Państwie Członkowskim (patrz tytuł III rozdział 5 rozporządzenia, jak również art. 78 i 79 rozporządzenia wykonawczego) :
Ministry of Health, København";
b) W sekcji "C. NIEMCY" wprowadza się następujące zmiany:
i) W pkt 2 lit. a) ppkt i) akapit drugi tiret pierwsze tekst po
"w przypadku gdy ostatnia składka została wpłacona"
zastępuje się dwoma tiret w brzmieniu:
"Landesversicherungsanstalt für das Saarland (Krajowy Zakład Ubezpieczeń Saary), Saarbrücken oraz, gdy zainteresowane osoby mają miejsce zamieszkania we Francji, Włoszech lub Luksemburgu, albo gdy są obywatelami Francji, Włoch i Luksemburga i mają miejsce zamieszkania na terytorium państwa niebędącego członkiem Wspólnoty: _BAR_ Landesversicherungsanstalt für das Saarland (Krajowy Zakład Ubezpieczeń Saary), Saarbrücken _BAR_
Bahnversicherungsanstalt (Kolejowy Zakład Ubezpieczeń), Frankfurt nad Menem: _BAR_ Bahnversicherungsanstalt (Kolejowy Zakład Ubezpieczeń), Frankfurt nad Menem:" _BAR_
ii) w pkt 2 lit. b) tiret pierwsze skreśla się wyrazy "poza Saarą";
iii) w pkt 2 lit. b) ppkt i) akapit drugi po wyrazach "położonej na obszarze Saary" skreśla się dwukropek i dodaje tekst w brzmieniu: "w przypadku gdy ostatnia składka została wpłacona według ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego do francuskiej, włoskiej lub luksemburskiej instytucji ubezpieczeń emerytalno-rentowych:".
4) W załączniku 4 sekcja
"H. WŁOCHY"
dodaje się punkt w brzmieniu:
"3a Inwalidztwo, starość, osoby pozostające przy życiu, systemy specjalne dla urzędników służby cywilnej i osób traktowanych na równi z nimi. _BAR_ Istituto Nazionale di Previdenza per i Dipendenti delle Amministrazioni Pubbliche (INPDAP) (Krajowy Instytut Opieki Społecznej dla Urzędników Państwowych), Rzym". _BAR_
5) W załączniku 5 w pozycji
"43.
HISZPANIA—WŁOCHY"
wyraz
"brak"
otrzymuje brzmienie:
"Umowa o nowej procedurze w celu polepszenia i uproszczenia zwrotu wydatków na opiekę zdrowotną z dnia 21 listopada 1997 r. dotycząca art. 36 ust. 3 rozporządzenia (zwrot wydatków na świadczenia rzeczowe z ubezpieczeń na wypadek choroby i macierzyństwa) oraz art. 93, 94, 95, 100 i 102 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego (procedura zwrotu świadczeń z ubezpieczeń na wypadek choroby i macierzyństwa) oraz zaległych wierzytelności).".
6) W załączniku 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) w sekcji
"D. HISZPANIA"
tekst otrzymuje brzmienie:
"D. HISZPANIA: Banco Santander, Madrid";
b) w sekcji
"M. FINLANDIA"
bieżący tekst otrzymuje brzmienie:
"M. FINLANDIA: Leonia Pankki Oyj, Helsinki/Leonia Bank Abp, Helsingfors".
7) W załączniku 10 sekcja
"E. FRANCJA"
pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5) Do celów stosowania art. 14 ust. 1 lit. b), art. 14a ust. 1 lit. b) oraz art. 17 rozporządzenia:
Centre de sécurité sociale des travailleurs migrants (Centrum Ubezpieczeń Społecznych Pracowników Migrujących), Paryż."
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1999 r.
2.
Artykuł 1 pkt 12 stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1405/1999
z dnia 24 czerwca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion oraz ustalające wysokość pomocy przyznawanej w sektorze nasion w latach gospodarczych 2000/2001 i 2001/2002
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3 i 4,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 wymienia odmiany japonica i indica gatunku Oryza sativa L. wśród produktów, dla których przyznawana jest pomoc produkcyjna w odniesieniu do elitarnego i kwalifikowanego materiału siewnego; różnica między dwoma odmianami ma charakter genetyczny i wymaga przeprowadzania naukowej analizy żywności; analizy takie są skomplikowane i nie jest łatwo zidentyfikować niektóre gatunki, jakie pojawiły się na rynku jako odmiana indica lub japonica na podstawie ich charakterystyki genetycznej; wymieniony Załącznik powinien zostać odpowiednio zmieniony, aby możliwe było rozróżnienie między odmianami gatunku Oryza sativa L. wyłącznie na podstawie kryteriów morfologicznych.
(2) Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 wymienia Cannabis sativa L. (jednopienne) wśród produktów, dla których przysługuje pomoc produkcyjna w odniesieniu do elitarnego i kwalifikowanego materiału siewnego; niektóre dwupienne odmiany Cannabis sativa L. są obecnie porównywalne z odmianami jednopiennymi zawartość zakresie zawartości tetrahydrokanabinolu (THC); w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 619/71 z dnia 22 marca 1971 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy dla lnu i konopi [5] Rada zastrzega, że pomoc produkcyjna przysługuje wyłącznie w przypadku konopi zbieranych po uformowaniu się nasion i wyrosłych z kwalifikowanego materiału siewnego odmian znajdujących się w wykazie, który zostanie sporządzony zgodnie z procedurą przedstawioną w art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1308/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi [6]; do celów przyznawania pomocy produkcyjnej dla konopi w latach gospodarczych 1998/1999, 1999/2000 oraz 2000/2001 Rada określiła, że wyłącznie odmiany, w których stwierdzono zawartość THC nie mniejszą niż 0,3 % oraz, w kolejnych latach gospodarczych, nie mniejszą niż 0,2 % mają znaleźć się na wspomnianej liście; należy dokonać stosownych zmian w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 w odniesieniu do odmian Cannabis sativa L. z zawartością THC nieprzekraczającą 0,3 % w roku gospodarczym 2000/2001 i 0,2 % w latach kolejnych, a odmiany te powinny być ustalone według procedury określonej w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71.
(3) Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 odnosi się do późnych lub średnio późnych, nowych i innych odmian Lolium perenne L. o wysokiej trwałości oraz odmian o niskiej trwałości, średnio późnych, średnio wczesnych lub wczesnych; ceny tych odmian na rynkach zewnętrznych nie usprawiedliwiają już wspomnianego rozróżnienia, a zatem należy wprowadzić zmiany do Załącznika tak, aby traktować odmiany Lolium perenne L. bez rozróżniania odmian; jednakże należy utrzymać to rozróżnienie jako przejściowe w latach gospodarczych 2000/2001 i 2001/2002 w odniesieniu do ustalania pomocy stosowanej we Wspólnocie i różnic we wspomnianej pomocy.
(4) Zaistniała obecnie i przyszła sytuacja na rynku Wspólnoty, nie gwarantuje producentom odpowiedniego zwrotu z nasion wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2358/71, które zostaną sprzedane w latach gospodarczych 2000/2001 i 2001/2002; część kosztów produkcji powinna zostać zrównoważona przez pomoc.
(5) Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 stanowi, że podczas ustalania pomocy należy wziąć pod uwagę z jednej strony, konieczność zapewnienia równowagi między produkcją we Wspólnocie, a rynkami zbytu tej produkcji oraz, z drugiej strony, ceny takich produktów na rynkach zewnętrznych.
(6) Stosowanie tych kryteriów skutkuje ustaleniem pomocy udzielanej w latach gospodarczych 2000/2001 oraz 2001/2002 na poziomach przedstawionych w załączniku II,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6.
Odmiany Cannabis sativa L., w odniesieniu do których przysługuje pomoc przewidziana w niniejszym artykule, są określane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11."
Artykuł 2
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Dla lat gospodarczych 2000/2001 i 2001/2002, pomoc przyznana w sektorze nasion w sposób przewidziany w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 kształtuje się według zasad określonych w załączniku II.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1410/99
z dnia 29 czerwca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie 2808/98/WE ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla EUR w rolnictwie oraz zmieniające definicje niektórych terminów operacyjnych przewidzianych w rozporządzeniach 3889/87/EWG, 3886/92/EWG, 1793/93/EWG, 2700/93/EWG i 293/98/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady 2799/98/WE z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące EUR [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2 i art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji 3516/93/WE z dnia 20 grudnia 1993 r. ustanawiające terminy operacyjne dla kursów przeliczeniowych, które maja być stosowane do obliczania niektórych kwot przewidzianych w mechanizmach wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [2], określa terminy operacyjne dla rybołówstwa; w celu przejrzystości i jasności, należy skreślić odniesienie do produktów rybołówstwa w definicji terminów operacyjnych w rozporządzeniu Komisji 2808/98/WE z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla EUR w rolnictwie [3].
(2) Artykuł 4 rozporządzenia nr 2808/98/WE określa terminy operacyjne dla kursu walutowego w odniesieniu do pomocy na hektar uprawy i kwot o charakterze strukturalnym i środowiskowym; rozporządzenie Komisji nr 3889/87/EWG z dnia 22 grudnia 1987 r. ustalające szczegółowe zasady stosowania specjalnych środków w odniesieniu do określonych regionów produkcji chmielu [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem 718/93/EWG [5], definiuje termin operacyjny dla kursu walutowego obowiązującego przy wypłatach pomocy specjalnej; art. 53 rozporządzenia Komisji 3886/92/EWG z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu premii przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 805/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1244/82 oraz (EWG) nr 714/89 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem 2604/98/WE [7], ustanawia terminy operacyjne dla kursu walutowego stosowanego do premii w sektorze wołowiny i cielęciny; rozporządzenie Komisji 1793/93/EWG z dnia 30 czerwca 1993 r. dotyczące terminu operacyjnego dla rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanego w sektorze chmielu [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem 2404/97/WE [9], definiuje termin operacyjny dla kursu przeliczeniowego stosowanego w sektorze chmielu; art. 6 rozporządzenia Komisji 2700/93/EWG z dnia 30 września 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania premii w odniesieniu do producentów mięsa baraniego i koziego [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem 1526/96/WE [11], określa terminy operacyjne dla kursów wymiany stosowanych do premii w sektorze baraniny; art. 12 rozporządzenia Komisji 293/98/WE z dnia 4 lutego 1998 r. określającego terminy operacyjne mające zastosowanie do produktów w sektorze owoców i warzyw, do przetworzonych produktów owocowych i warzywnych oraz częściowo do żywych roślin i produktów upraw kwiatowych, a także do niektórych produktów wyszczególnionych w załączniku II do Traktatu WE oraz uchylającego rozporządzenie 1445/93/WE [12], ostatnio zmienionego rozporządzeniem 999/1999/WE [13], określa termin operacyjny dla kursu walutowego stosowanego do pomocy w celu poprawy jakości i wprowadzania do obrotu orzechów i chleba świętojańskiego.
(3) Kurs walutowy w dniu, od którego biegnie termin operacyjny dla pomocy, premii i kwot wymienionych w art. 5 rozporządzenia 2799/98/WE jest zdefiniowany jako kurs w danym dniu; kurs obowiązujący w dniu terminu operacyjnego powinien zostać poprawiony w celu zapewnienia, by wymieniona pomoc, premie i kwoty z zasady nie podlegały ostrym wahaniom w chwili przeliczania na walutę krajową z powodu kursu wymiany obowiązującego w jednym dniu; w tym celu najlepszym rozwiązaniem wydaje się średnia kursów wymiany obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego termin operacyjny, obliczaną pro rata temporis.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W rozporządzeniu 2808/98/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 3 ust. 1 tiret czwarte wyrazy "w sektorze owoców i warzyw lub w sektorze produktów rybołówstwa" zastępuje się wyrazami "w sektorze owocowo-warzywnym";
b) w art. 4 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Do celów stosowania niniejszego artykułu kurs walutowy, który należy stosować, jest średnią kursów walutowych obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego datę terminu operacyjnego, obliczaną pro rata temporis.".
2.
W art. 5 rozporządzenia 3889/87/EWG ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Kurs walutowy, który należy stosować do wypłat pomocy specjalnej w walucie krajowej jest średnią kursów wymiany obowiązujących w miesiącu poprzedzającym dzień 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym zakończono plan przeliczania, obliczoną pro rata temporis.
Kurs wymiany, który należy stosować do wypłat zaliczek na pomoc specjalną w walucie krajowej jest średnią kursów wymiany obowiązujących w miesiącu poprzedzającym dzień 1 stycznia roku, w którym Komisja podjęła decyzję zatwierdzającą dany program, obliczoną pro rata temporis."
3.
Artykuł 53 rozporządzenia 3886/92/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 53
Przeliczanie na walutę krajową
Do przeliczenia kwot premii na walutę krajową stosuje się:
a) - w przypadku premii z tytułu przetwarzania i wczesnego wprowadzania na rynek – kurs wymiany obowiązujący pierwszego dnia roboczego miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym dokonano uboju zwierzęcia,
- w przypadku premii pozasezonowej – średnią kursów wymiany obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego dzień 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym dokonano uboju zwierzęcia, obliczoną pro rata temporis.
b) w przypadku pozostałych premii i kwoty dodatkowej – średnią kursów wymiany obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego dzień 1 stycznia roku kalendarzowego, odnośnie do którego przyznano premię lub kwotę dodatkową, obliczoną pro rata temporis."
4.
Artykuł 1 rozporządzenia 1793/93/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Kursem wymiany, który należy stosować do pomocy przewidzianej w art. 12 rozporządzenia 1696/71/EWG, jest średnią kursów wymiany obowiązujących w miesiącu poprzedzającym dzień 1 lipca danego roku zbiorów, obliczoną pro rata temporis."
5.
Artykuł 6 rozporządzenia 2700/93/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Kurs przeliczeniowy
1. Kurs przeliczeniowy, który należy zastosować do kwoty zaliczki określonej w art. 5 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia 2467/98/WE, jest średnią kursów walutowych obowiązujących w miesiącu poprzedzającym pierwszy dzień roku gospodarczego, w odniesieniu do którego przyznano premię, obliczoną pro rata temporis.
2.
Kurs przeliczeniowy, który należy zastosować:
- do kwoty premii i do pozostałej części premii określonej w art. 5 ust. 6 akapit czwarty rozporządzenia 2467/98/WE,
- do kwoty premii i do pozostałej części premii określonej powyżej w przypadku gdy płatność zostaje przeniesiona na następny rok gospodarczy,
i
- do kwoty potrącenia określonego w art. 4 rozporządzenia 3493/90/EWG,
jest średnią kursów walutowych obowiązujących w miesiącu poprzedzającym pierwszy dzień roku gospodarczego, w odniesieniu do którego przyznano premię, obliczoną pro rata temporis."
6.
Artykuł 12 rozporządzenia nr 293/98 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
(Orzechy i chleb świętojański)
Kurs walutowy obowiązujący przy przeliczaniu na walutę krajową maksymalnej pomocy na hektar udzielanej w celu poprawy jakości i wprowadzania do obrotu orzechów i chleba świętojańskiego, ustalonej w art. 2 rozporządzenia 790/89/EWG, jest średnią kursów walutowych obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego dzień 1 stycznia rocznego okresu odniesienia, w rozumieniu art. 19 rozporządzenia 2159/89/EWG, obliczoną pro rata temporis."
Artykuł 2
Średni kurs wymiany wymieniony w art. 1 ust. 2, 3, 4, 5, i 6 jest ustalany przez Komisję w ciągu miesiąca następującego po dacie terminu operacyjnego.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1411/99
z dnia 29 czerwca 1999 r.
dotyczące zezwolenia na nowe dodatki oraz nowe zastosowania dodatków paszowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1245/1999 [2], w szczególności jej art. 9j i 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że można zezwolić na nowe dodatki lub nowe zastosowania dodatków uwzględniając postęp w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej.
(2) Dyrektywa Rady 93/113/WE z dnia 14 grudnia 1993 r. dotycząca stosowania i obrotu enzymami, mikroorganizmami i ich preparatami w żywieniu zwierząt [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/40/WE [4], w drodze odstępstwa od dyrektywy 70/524/EWG, zezwoliła Państwom Członkowskim na dopuszczenie, przejściowo, stosowania i wprowadzania do obrotu enzymów, mikroorganizmów oraz ich preparatów.
(3) Badanie dokumentacji przedłożonej przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 dyrektywy 93/113/WE wskazuje, że można zezwolić przejściowo na pewną liczbę preparatów należących do grup enzymów i mikroorganizmów.
(4) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do nieszkodliwości tych preparatów.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparaty należące do grupy "enzymów" i wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia mogą być zatwierdzone, zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG, jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt, na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 2
Preparaty należące do grupy "mikroorganizmów" i wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia mogą być zatwierdzone, zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG, jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt, na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1420/1999
z dnia 29 kwietnia 1999 r.
ustanawiające wspólne zasady i procedury stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów nienależących do OECD
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 1 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [4] wyłącza z zakresu zastosowania tego rozporządzenia wysyłki odpadów przeznaczonych tylko do odzysku i wymienionych w załączniku II do tego rozporządzenia, z wyjątkiem przypadków przewidzianych między innymi w art. 17 ust. 1–3.
(2) Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 Komisja notyfikowała każdemu krajowi, do którego nie stosuje się decyzja Rady OECD z dnia 30 marca 1992 r. w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku, wykaz odpadów określonych w załączniku II do tego rozporządzenia i zwróciła się o potwierdzenie, że takie odpady nie podlegają procedurom kontroli w kraju przeznaczenia, lub o wskazanie, które z rodzajów odpadów powinny podlegać takim procedurom kontrolnym, mającym zastosowanie do odpadów wymienionych w załączniku III lub IV do tego rozporządzenia lub procedurze ustanowionej w art. 15 tego rozporządzenia.
(3) Niektóre kraje poinformowały, że takie odpady powinny podlegać tej lub innej procedurze kontroli, a w dniu 20 lipca 1994 r.
Komisja na mocy art. 17 ust. 3 tego rozporządzenia, przyjęła decyzję 94/575/WE [5] celem ustalenia właściwych procedur kontroli.
(4) Artykuł 17 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 259/93 przewiduje, że jeśli takie potwierdzenie nie zostanie otrzymane, Komisja przedstawia Radzie odpowiednie wnioski; z tego względu konieczne jest ustanowienie systemu obejmującego całą Wspólnotę regulującego handel takimi odpadami ze Wspólnoty, ustanawiając właściwe wspólne zasady i procedury odnoszące się do wywozu takich odpadów.
(5) W przypadku krajów, które odpowiedziały, że nie chcą otrzymywać niektórych lub wszystkich rodzajów odpadów wymienionych w załączniku II do wymienionego rozporządzenia, trzeba uszanować ich wolę i z tego względu nie wolno wywozić tych rodzajów odpadów do tych krajów.
(6) W przypadku krajów, które nie udzieliły odpowiedzi, nie można przyjąć, że milczenie oznacza zgodę i dlatego też należy przyjąć podobne ramy regulacyjne, by kraje te mogły dokonać oceny takich wysyłek na podstawie poszczególnych przypadków.
(7) W przypadku krajów, które odpowiedziały, że nie chcą otrzymywać niektórych lub wszystkich rodzajów odpadów wymienionych w załączniku II lub które nie odpowiedziały, możliwe jest, że zmienią swoje stanowisko lub przekażą je w przyszłości i z tego względu musi istnieć w ramach procedury komitologicznej mechanizm umożliwiający zmianę niniejszego rozporządzenia.
(8) Komisja możliwie najszybciej, a najpóźniej do dnia 1 lipca 1998 r., dokona przeglądu i uzupełnienia załącznika V do rozporządzenia (EWG) nr 259/93, w pełni uwzględniając odpady występujące w wykazie odpadów przyjętym zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [6], i każdym wykazie odpadów określonych jako niebezpieczne do celów Konwencji bazylejskiej oraz dostosuje odpowiednio rozporządzenie (EWG) nr 259/93.
(9) Komisja regularnie dostarcza krajom objętym niniejszym rozporządzeniem informacje o zmianach w treści załączników A i B.
(10) W odniesieniu do wysyłek odpadów do krajów AKP, art. 39 Czwartej Konwencji AKP-WE zakazuje wywozu wszystkich odpadów wymienionych w załącznikach I i II Konwencji bazylejskiej; ponadto niektóre z tych odpadów zostały wymienione w załączniku II rozporządzenia (EWG) nr 259/93; w takich okolicznościach oraz by uszanować międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty, należy zakazać wysyłania takich odpadów do krajów AKP.
(11) Należy jasno stwierdzić, że takie odpady są wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia.
(12) Uzgodnienia objęte niniejszym rozporządzeniem podlegają okresowemu przeglądowi ze strony Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wywóz odpadów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 i wymienionych w załączniku A do niniejszego rozporządzenia do krajów wymienionych we wspomnianym załączniku A jest zakazany.
Artykuł 2
Procedura kontroli ustanowiona w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 ma zastosowanie do wywozu do krajów wymienionych w załączniku B do niniejszego rozporządzenia odnośnie do kategorii odpadów przeznaczonych tylko do odzysku i wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 259/93.
Artykuł 3
1.
Na wniosek kraju przeznaczenia do procedury kontroli mającej zastosowanie do kraju objętego niniejszym rozporządzeniem wprowadza się zmiany zgodnie z niniejszym artykułem.
2.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [7], i we współpracy z zainteresowanym państwem, ustala, która z procedur kontroli ma zastosowanie, to jest:
i) procedura mająca zastosowanie do odpadów wymienionych w załącznikach III lub IV do rozporządzenia (EWG) nr 259/93, lub
ii) procedura ustanowiona w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 259/93, lub
iii) żadna z powyższych procedur określonych w i) oraz ii).
3.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o zmianie stanowiska kraju przeznaczenia w ciągu 21 dni od otrzymania wniosku tego kraju i przedstawia komitetowi ustanowionemu na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG swoją proponowaną decyzję możliwie najszybciej w ciągu trzech miesięcy od otrzymania wniosku.
4.
Ponadto, w przypadku gdy dojdzie do wyjątkowej zmiany okoliczności, na przykład wojny, katastrofy naturalnej lub embarga handlowego nałożonego przez Organizację Narodów Zjednoczonych, która będzie mieć wpływ na procedurę kontroli stosowaną na mocy niniejszego rozporządzenia, procedura kontroli może być zmieniona.
Komisja ustala, po konsultacji z krajem przeznaczenia, w stosownym przypadku, oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, która z procedur określonych w ust. 2 niniejszego artykułu ma zastosowanie.
5.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, dokonuje regularnego przeglądu załączników A i B niniejszego rozporządzenia w celu doprowadzenia do ich zgodności ze zmianami wprowadzonymi do załączników rozporządzenia (EWG) nr 259/93.
Artykuł 4
Procedury kontroli ustanowione niniejszym rozporządzeniem podlegają okresowemu przeglądowi dokonywanemu przez Komisję, po raz pierwszy nie później niż w ciągu dziewięciu miesięcy od jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym, przy uwzględnieniu uzyskanych doświadczeń.
Jeśli wyniki przeglądu wskażą, że występuje taka potrzeba, Komisja może bez uszczerbku dla przepisów art. 3 przedstawić Radzie nowe wnioski.
Artykuł 5
Komisja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG dokonuje, możliwie najszybciej, przeglądu i wprowadza zmiany do niniejszego rozporządzenia w celu doprowadzenia do jego zgodności z rozporządzeniem (EWG) nr 259/93.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziewięćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/1999
z dnia 30 czerwca 1999 r.
zmieniające, w odniesieniu do działań w zakresie pomocy żywnościowej, rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zboża i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1253/1999 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2072/98 [4], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) 444/98 [6], z uwagi na ryzyko towarzyszące wydawaniu pozwoleń na znaczne ilości, przewiduje okres na przeprowadzenie kontroli przed wydaniem pozwoleń na wywóz wszystkich zbóż, w tym także ryżu oraz większości produktów przetworzonych; utrzymanie tego mechanizmu nie jest uzasadnione w odniesieniu do wywozu produktów w celach niehandlowych, z przeznaczeniem na wspólnotową i krajową pomoc żywnościową lub do niektórych dostaw realizowanych przez organizacje pomocy humanitarnej; z tego względu art. 7 powinien zostać zmieniony i należy wprowadzić przepis nadający tym zmianom natychmiastową skuteczność.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 ust. 3 akapit ostatni rozporządzenia (WE) nr 1162/95 otrzymuje brzmienie:
"Pierwszego akapitu nie stosuje się do pozwoleń wydawanych w związku z zaproszeniem do przetargu lub w odniesieniu do pozwoleń określonych w art. 14a rozporządzenia (WE) 3719/88 wydawanych do celów działań związanych z udzielaniem pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia w Sprawie Rolnictwa zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
Okres przewidziany na dokonanie kontroli nie ma zastosowania w przypadku wydawania pozwoleń na wywóz, jeżeli wniosek o ich przyznanie został przedłożony przez organizację humanitarną i dotyczy ilości nieprzekraczających 20 ton oraz jeżeli nie towarzyszy mu wniosek o przyznanie refundacji." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1447/1999
z dnia 24 czerwca 1999 r.
ustanawiające wykaz rodzajów zachowań, które poważnie naruszają zasady wspólnej polityki rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 31 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [3] Rada, stanowiąc na podstawie art. 37 Traktatu, może sporządzić wykaz rodzajów zachowań, które poważnie naruszają zasady wspólnej polityki rybołówstwa.
(2) W celu poprawienia przejrzystości wspólnej polityki rybołówstwa Państwa Członkowskie muszą dostarczyć Komisji informacje o przypadkach wystąpienia takich zachowań oraz o działaniach podjętych przez Państwa Członkowskie.
(3) Artykuł 37 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 zapewnia ochronę niektórych danych osobowych w ramach systemu kontroli mającego zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa.
(4) Wspomniany wyżej wykaz musi być zgodny z podobnymi przepisami przyjętymi przez organizacje międzynarodowe w dziedzinie rybołówstwa.
(5) W odniesieniu do niektórych środków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu właściwe jest przyjęcie szczegółowych zasad ich stosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rodzaje zachowań, które poważnie naruszają przepisy wspólnej polityki rybołówstwa określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, są wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie regularnie notyfikują Komisji przypadki wystąpienia zachowań określonych w art. 1, które zostały odkryte, i dostarczają jej wszelkich informacji dotyczących działań podjętych przez organy administracyjne i/lub sądowe.
2.
Informacje otrzymane na mocy ust. 1 Komisja udostępnia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Doradczemu ds. Rybołówstwa.
3.
Informacje notyfikowane na mocy ust. 1 i udostępnione na mocy ust. 2 są traktowane zgodnie z postanowieniami art. 37 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są ustanawiane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 36 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1448/1999
z dnia 24 czerwca 1999 r.
wprowadzające środki przejściowe w celu zarządzania niektórymi połowami na Morzu Śródziemnym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1626/94
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1626/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym [1], w szczególności jego art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1626/94 określa niektóre środki techniczne ochrony, które były przedmiotem warunków stanowiących odstępstwo do dnia 31 grudnia 1998 r.
(2) Wymienione wyżej artykuły przewidują, że Rada może zmienić datę zakończenia okresu stosowania odstępstw na wniosek Komisji, w świetle danych naukowych wykazujących, że ich stosowanie nie ma negatywnego wpływu na zasoby.
(3) Zgodnie z wystąpieniami niektórych Państw Członkowskich zakończenie okresu stosowania odstępstwa powoduje zakłócenie działalności połowowej wielu rybaków śródziemnomorskich, którzy w dużym stopniu utrzymują się dzięki możliwości podejmowania połowów w warunkach stanowiących odstępstwo.
(4) Wstępne dane naukowe przedstawione przez wymienione Państwa Członkowskie sugerują, że kontynuowanie stosowania tego odstępstwa ma niewielkie skutki dla zasobów; jest jednakże pożądane posiadanie najbardziej aktualnych i kompletnych informacji, analizowanych przez Komitet Naukowo-Techniczny i Gospodarczy Rybołówstwa, zanim zostanie podjęta ostateczna decyzja.
(5) W związku z tym właściwe jest pozwolenie na czasową kontynuację tej działalności połowowej, do czasu, kiedy Rada będzie w stanie uchwalić rozwiązanie ostateczne tego problemu, oparte na pewnych podstawach naukowych.
(6) W celu stworzenia tych pewnych podstaw naukowych należy zebrać szczegółowe informacje na temat przewidywanego wpływu danej działalności połowowej na zasoby,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1626/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 datę 31 grudnia 1998 r. zastępuje się datą 31 maja 2000 r.;
2) w art. 6 ust. 1 datę 31 grudnia 1998 r. zastępuje się datą 31 maja 2000 r.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie zbiorą i udostępnią Komisji przed dniem 1 lutego 2000 r. wszystkie możliwe informacje naukowe na temat skutków poddawania zasobów połowom prowadzonym w okolicznościach określonych w art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1626/94. Informacje te powinny obejmować charakterystykę floty, szczegóły techniczne używanego sprzętu i prawdopodobny wpływ połowów na dynamikę populacji fauny i flory.
2.
Na podstawie wszystkich istotnych informacji naukowych Komisja przedstawi Radzie przed dniem 16 kwietnia 2000 r. propozycję ustalającą, czy połowy określone w ust. 1 mogą być kontynuowane i jakie warunki techniczne powinny je regulować.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną wyda decyzję dotyczącą tego wniosku, najpóźniej do dnia 31 maja 2000 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1452/1999
z dnia 1 lipca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1964/82 ustanawiające warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych rodzajów wołowiny bez kości
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1633/98 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1964/82 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2469/97 [4], ustanawia warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych kawałków mięsa bez kości z tylnych ćwierci dorosłego bydła płci męskiej.
(2) Przyznanie specjalnej refundacji uzależnione jest od spełnienia wymogu wywiezienia całej ilości mięsa uzyskanego po trybowaniu ćwierci, z wyjątkiem przypadku siły wyższej i bez uszczerbku dla wymagań art. 6 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia.
(3) Należy rozszerzyć zakres okoliczności, w których wymóg wywiezienia całej ilości mięsa może nie być w pełni spełniony bez utraty uprawnienia do refundacji; jednakże taka możliwość powinna mieć ściśle określony zakres i podlegać ograniczeniom, aby zapobiec nadużyciom.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1. Z wyjątkiem sytuacji będących następstwem działania siły wyższej przyznanie specjalnej refundacji jest uzależnione od wywozu całkowitej ilości mięsa uzyskanego w wyniku odłączania mięsa od kości, objętego nadzorem określonym w art. 2 ust. 3 i wskazanego w zaświadczeniu(-ach), określonym(-ych) w art. 4 ust. 1.
Jednakże podmiot gospodarczy może sprzedać we Wspólnocie polędwicę, także z mięśniem lędźwiowym mniejszym, kośćmi, dużymi ścięgnami, chrząstkami, kawałkami tłuszczu i innymi okrawkami pozostałymi po odłączeniu mięsa od kości. Jeżeli podmiot gospodarczy zamierza sprzedać polędwicę we Wspólnocie, wskazuje to w deklaracji określonej w art. 2 ust. 1. Ponadto w polu 4 zaświadczenia określonego w art. 4 ust. 1 wpisuje się wyrażenie "bez polędwicy".
2. Jeżeli waga wywiezionego mięsa jest mniejsza od podanej w polu 6 zaświadczenia określonego w art. 4 ust. 1, lecz różnica nie przekracza 10 % podanej wagi, kwota specjalnej refundacji jest zmniejszana o pięciokrotną procentową różnicę w stosunku do ustalonej wagi.
3. Jeżeli różnica w wadze przekracza 10 %, specjalna refundacja wywozowa jest równa refundacji dla produktów oznaczonych kodem CN 020130009150, obowiązującej w dniu podanym w polu 21 pozwolenia na wywóz, na podstawie którego zostały dokonane formalności na mocy art. 3 ust. 1 lub art. 26 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
4.
Kara ustanowiona w art. 11 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 nie ma zastosowania do przypadków określonych w ust. 2 i 3." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1453/1999
z dnia 1 lipca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2692/89 ustanawiające szczegółowe zasady wywozu ryżu do Réunion, w odniesieniu do okresu ważności dokumentów subwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2072/98 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 13 ust. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2692/89 [3] stanowi, że dokumenty subwencyjne zachowują ważność od dnia wystawienia, określonego w art. 21 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1127/1999 [5], do końca drugiego miesiąca następującego po tej dacie;
(2) Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1162/95 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/98 [7], stanowi, że pozwolenia na wywóz zachowują ważność od dnia ich wydania, zgodnie z zasadami określonymi w art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 do końca czwartego miesiąca następującego po tej dacie; okres ważności tych dwóch dokumentów powinien być dostosowany poprzez wydłużenie do czterech miesięcy terminu obowiązywania dokumentów subwencyjnych w odniesieniu do wywozu do Réunion;
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 13 ust. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2692/89 otrzymuje brzmienie:
"8.
Dokumenty subwencyjne zachowują ważność od dnia wydania zgodnie z zasadą określoną w art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, do końca czwartego miesiąca następującego po tej dacie."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1455/99
z dnia 1 lipca 1999 r.
ustanawiające normę handlową dla papryki słodkiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności art. 2 ust. 2,
a takze mając na uwadze, co następuje:
(1) Papryka słodka należy do produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których muszą zostać przyjęte normy; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 79/88 z dnia 13 stycznia 1988 r. ustanawiające normy jakości dla sałaty, cykorii kędzierzawej, cykorii szerokolistnej oraz papryki słodkiej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 888/97 [4], było wielokrotnie zmieniane i nie zapewnia już przejrzystości prawnej.
(2) Dla większej jasności przepisy dotyczące papryki słodkiej należy oddzielić od przepisów dotyczących innych produktów objętych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 79/88; dlatego też należy przedmiotowe przepisy przepracować i uchylić załącznik II do rozporządzenia (EWG) 79/88 w sprawie papryki słodkiej; w tym celu z uwagi na potrzebę przejrzystości na rynku światowym należy uwzględnić normę dla papryki słodkiej zalecaną przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (NZ/EKG).
(3) Rezultatem stosowania tych norm musi być wyeliminowanie z rynku produktów o niezadowalającej jakości, przygotowanie produkcji do zaspokajania wymagań konsumentów i ułatwienie stosunków handlowych na podstawie uczciwej konkurencji, a przez to wspieranie wzrostu zyskowności produkcji.
(4) Normy stosuje się na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu; transport na dużą odległość, składowanie przez pewien okres czasu lub różne działania związane z przenoszeniem, którym poddawane są produkty, mogą spowodować pogorszenie się ich jakości ze względu na rozwój biologiczny produktów lub ich tendencję do psucia; dlatego też należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia takiego pogorszenia podczas stosowania norm na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu po wysłaniu.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normy jakości dla papryki słodkiej objętej kodem CN 07096010 są zgodne z normami wymienionymi w Załączniku.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2200/96.
Jednakże na etapach, które następują po wysyłce, produkty mogą, w porównaniu z wymaganiami określonych norm, wykazywać nieznaczne obniżenie świeżości i turgoru oraz niewielkie pogorszenie jakości w związku z zachodzącymi w nich procesami biologicznego rozwoju i ich skłonnością do psucia się.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 79/88 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule wyrazy "cykorii kędzierzawej, cykorii szerokolistnej oraz papryki słodkiej" zastępuje się wyrazami "cykorii kędzierzawej i cykorii szerokolistnej";
2) artykuł 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Normy jakościowe dla sałaty, cykorii kędzierzawej i cykorii szerokolistnej, objętych podpozycjami 070511, ex070519 i 07052900 Nomenklatury Scalonej są zgodne z wymienionymi w Załączniku."
3) skreśla się załącznik II.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1459/1999
z dnia 24 czerwca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/98 w sprawie zachowania zasobów rybnych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 47 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów rybnych poprzez techniczne środki dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich [4] stanowi, iż najpóźniej w rok od daty wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia Rada zobowiązana jest podjąć na podstawie propozycji Komisji decyzję w zakresie ustanowienia przepisów dotyczących korzystania z kombinacji wielkości oka sieci, które zostaną zastosowane w dniu wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia.
(2) W celu zapewnienia skutecznej kontroli, monitorowania i wprowadzania w życie powyższych przepisów dotyczących korzystania z kombinacji wielkości oka sieci oraz dotyczących połowów rybackich obejmujących zasięgiem więcej niż jeden region lub obszar geograficzny zakres obowiązkowego prowadzenia dziennika okrętowego należy rozszerzyć o te statki rybackie, które dotychczas były od tego zwolnione.
(3) Należy zatem zweryfikować art. 4 i 15 rozporządzenia (WE) nr 850/98.
(4) W związku z tym musi zostać zmienione rozporządzenie (WE) nr 850/98,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 850/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Dla każdego z regionów lub obszarów geograficznych wymienionych w załącznikach I–V, oraz w zależności od przypadku, w którym jest to odpowiednie w danym okresie czasu, gatunki docelowe dla każdego zakresu wielkości oka sieci są zgodne z określeniem podanym w stosownym załączniku.
2. a) Zakazane jest używanie podczas połowów rybackich jakichkolwiek zestawów sieci ciągnionych posiadających więcej niż jeden zakres wielkości oka:
- na całym obszarze regionów 1 i 2, z wyjątkiem cieśnin Skagerrak i Kattegat, oraz w przypadku gdy jest to odpowiednie w danym okresie czasu, chyba że zastosowane wielkości oka takich sieci są zgodne z nie więcej niż jedną spośród dozwolonych kombinacji zakresów wielkości oka ustalonych w załączniku VIII, oraz
- na obszarze regionu 3, z wyjątkiem działu IXa Międzynarodowej Konwencji w sprawie gatunków zagrożonych wyginięciem (ICES) na wschód od 7o 23′ 48" długości geograficznej zachodniej, chyba że zastosowane wielkości oka takich sieci są zgodne z nie więcej niż jedną spośród dozwolonych kombinacji zakresów wielkości oka ustalonych w załączniku IX.
b) Na obszarze każdego z regionów lub obszarów geograficznych wymienionych w załącznikach III, IV i V, oraz w przypadku gdy jest to odpowiednie w danym okresie czasu, dozwolone jest używanie podczas połowów rybackich dowolnych kombinacji sieci ciągnionych o zakresach wielkości oka określonych w stosownym załączniku.
c) Kapitanowie statków rybackich, którzy podczas połowu rybackiego nie będą prowadzili dziennika okrętowego zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, nie będą mogli użyć podczas tego rejsu na wodach rybołówstwa Wspólnoty żadnej kombinacji sieci ciągnionych o więcej niż jednym zakresie wielkości oka.
Wymóg ten nie ma zastosowania do połowów rybackich odbywających się na wodach rybołówstwa Wspólnoty w regionach 4, 5 i 6.
d) Podczas każdego rejsu rybackiego statki mogą przewozić na pokładzie dowolny zestaw sieci ciągnionych o więcej niż jednym zakresie wielkości oka, niezgodny z warunkami ustalonymi w lit. a) lub b), pod warunkiem że wszystkie sieci będą związane i zapakowane zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93. Każda sieć ciągniona, która nie jest związana i zapakowana zgodnie z wyżej wymienionymi postanowieniami, zostanie uznana za użytkowaną.
e) W każdym przypadku gdy więcej niż jedna sieć jest ciągnięta równocześnie przez jeden lub więcej niż jeden statek rybacki, każda z nich musi mieć ten sam zakres wielkości oka.
f) Używanie sieci ciągnionych o wielkości oka:
- mniejszej niż 16 mm jest zakazane w regionie 3, z wyjątkiem działu IXa konwencji ICES na wschód od 7o 23′ 48" długości geograficznej zachodniej,
- mniejszej niż 40 mm jest zakazane na obszarze działu IXa konwencji ICES na wschód od 7o 23′ 48" długości geograficznej zachodniej,
- mniejszej niż 20 mm jest zakazane w regionach 4 i 5,
- mniejszej niż 45 mm jest zakazane w regionie 6.
3.
Kapitanowie statków rybackich, którzy nie prowadzą dziennika okrętowego zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, podczas żadnego połowu rybackiego nie będą mogli prowadzić połowów na terenie więcej niż jednego z regionów lub obszarów geograficznych wymienionych w załącznikach I–V. Wymóg ten nie dotyczy statków, które podczas rejsu rybackiego używają wyłącznie sieci ciągnionych o wielkości oka równej lub większej niż 100 mm.
4. a) W przypadku każdego połowu rybackiego, w którego czasie używana jest dowolna kombinacja sieci ciągnionych o więcej niż jednym zakresie wielkości oka, rozładunek jest zakazany za każdym razem, gdy:
i) połowy prowadzone są w regionach 1 i 2, z wyjątkiem cieśnin Skagerrak i Kattegat, oraz każda z używanych sieci ma wielkość oka równą lub większą niż 100 mm, chyba że procentowy skład odłowu zatrzymanego na pokładzie jest zgodny ze stosownymi warunkami ustalonymi w załączniku X(A); lub
ii) połowy prowadzone są w cieśninach Skagerrak i Kattegat oraz każda z używanych sieci ma wielkość oka równą lub większą niż 90 mm, chyba że procentowy skład odłowu zatrzymanego na pokładzie jest zgodny ze stosownymi warunkami ustanowionymi w załączniku X(B); lub
iii) połowy prowadzone są w regionie 3, z wyłączeniem działu IXa konwencji ICES, na wschód od 7o 23′ 48" długości geograficznej zachodniej, oraz każda z używanych sieci ma wielkość oka równą lub większą niż 70 mm, chyba że procentowy skład odłowu zatrzymanego na pokładzie jest zgodny ze stosownymi warunkami ustalonymi w załączniku XI(A); lub
iv) połowy prowadzone są w dziale IXa konwencji ICES, na wschód od 7o 23′ 48" długości geograficznej zachodniej, oraz każda z używanych sieci ma wielkość oka równą lub większą niż 55 mm, chyba że procentowy skład odłowu zatrzymanego na pokładzie jest zgodny ze stosownymi warunkami ustalonymi w załączniku XI(B).
b) W przeciwnym wypadku procentowy skład odłowów zebranych przy użyciu sieci o każdym z zakresów wielkości oka wewnątrz każdego z obszarów wymienionych w załącznikach I–V i zatrzymanych na pokładzie jest zgodny z odpowiednimi warunkami ustanowionymi w stosownym załączniku.
5. a) Procentowy udział gatunków docelowych i innych zostanie określony poprzez zsumowanie wszystkich ilości gatunków docelowych i innych, zatrzymanych na pokładzie lub przeładowanych na inny statek, zgodnie z treścią załączników I–V.
b) Jednakże szczegółowe zasady dotyczące uzyskania procentowej zawartości gatunków docelowych oraz innych gatunków zatrzymanych na pokładzie, gdy zostały one odłowione przy użyciu jednej lub więcej sieci ciągnionych równocześnie przez więcej niż jeden statek rybacki zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 48.
6.
Do dnia 31 maja 2001 r. Państwa Członkowskie przedstawią Komisji sprawozdania dotyczące wprowadzenia w życie warunków ustanowionych w niniejszym artykule, art. 15 oraz stosownych załącznikach.
Na podstawie przedmiotowych sprawozdań Komisja przedłoży odpowiednie propozycje.
Rada podejmie na podstawie tych propozycji decyzję do dnia 31 października 2001 r."
2) Artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
Zakazuje się rozładunku złowionych organizmów morskich w ilościach przekraczających dopuszczalny udział procentowy określony w załącznikach I–VII, X i XI, nadmiar odłowu należy każdorazowo wypuszczać z powrotem do morza przed rozładunkiem.
2.
Za każdym razem podczas trwania połowu rybackiego, ale po zakończeniu sortowania połowu, procentowy udział gatunków docelowych zgodnie z definicją w załącznikach I–VII, zatrzymanych na pokładzie powinien wynosić co najmniej połowę minimalnego udziału procentowego gatunków docelowych, określonego w wyżej wymienionych załącznikach.
3.
Kapitanowie statków rybackich, od których wymagane jest prowadzenie dziennika okrętowego, zobowiązani są dopilnować, aby po upływie pierwszych 24 godzin połowu rybackiego spełnione zostały warunki dotyczące minimalnego udziału procentowego gatunków docelowych zgodnie z definicją w załącznikach I–VII, X i XI w czasie każdego uzupełnienia dziennika okrętowego, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
4.
W każdym przypadku podczas trwania połowu rybackiego statek ponownie wpływa do regionów lub obszarów geograficznych wymienionych w załącznikach I–V i należy w ciągu dwóch godzin spełnić warunki dotyczące minimalnego udziału procentowego gatunków docelowych zgodnie z definicją w załącznikach I–VII, X i XI, złowionych i zatrzymanych na pokładzie w regionie lub na obszarze geograficznym, gdzie poprzednio prowadzono połowy."
3) Załącznik X otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1467/1999
z dnia 5 lipca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1858/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do systemu pomocy w celu wyrównania strat dochodu z wprowadzania do obrotu w sektorze bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 12 i 14,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [3], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1858/93 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1062/1999 [5], ustanawia szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy wyrównawczej w odniesieniu do strat dochodu z wprowadzania do obrotu bananów.
(2) Średni dochód z produkcji ustalony jest na podstawie średnich cen na etapie dostawy w pierwszym porcie rozładunku w pozostałych częściach Wspólnoty minus średnie koszty transportu i dostawy FOB; doświadczenie wykazało, że w praktyce średnie koszty odjęte od średniej wartości bananów na etapie dostawy w pierwszym porcie rozładunku (towary nierozładowane) pozostają jak dotąd względnie stabilne; w zachodzącym przypadku można znacznie uprościć zarządzanie tym systemem, przewidując odjęcie kwoty zryczałtowanej, spełniającej kryteria ustanowione w przepisach; średni dochód z produkcji bananów produkowanych i wprowadzanych do obrotu w regionie produkcyjnym, jak określa art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, musi być ustalony oddzielnie na podstawie cen sprzedaży na rynkach lokalnych minus zryczałtowana kwota za koszty spedycji do danych rynków.
(3) Takie zryczałtowane kwoty muszą być przejrzane w celu zapewnienia, że nadążają za kosztami rzeczywistymi, w szczególności kosztami spedycji.
(4) Doświadczenie wykazało, że należy przedłużyć terminy, do których podmioty gospodarcze mają złożyć do właściwych władz Państw Członkowskich wnioski o zaliczki, aby dać podmiotom gospodarczym dosyć czasu na przygotowanie ich wniosków.
(5) Do celów obliczenia pomocy wyrównawczej uzasadnione jest rozbicie wszystkich przysyłanych do Komisji informacji w sprawie wprowadzania do obrotu bananów na informacje dotyczące bananów wysyłanych do Wspólnoty poza ich regionem produkcyjnym i dotyczące bananów umieszczonych na rynku w regionie produkcyjnym, określonym w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 404/93.
(6) Należy przyjąć definicję terminu operacyjnego w odniesieniu do pomocy, do celów wypłaty zaliczek i wypłaty salda pomocy.
(7) W celu znacznego uproszczenia zarządzania tymi ustaleniami niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane podczas 1999 r.; objęcie niektórych kosztów, w szczególności kosztów spedycji i transportu, zastosowaniem kwot zryczałtowanych, opiera się bezpośrednio na informacjach otrzymanych od Państw Członkowskich podczas obrotu odnośnymi produktami.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1858/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1. Średni dochód z produkcji dla bananów produkowanych i wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie, określonych w art. 12 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, zostaje obliczony na podstawie pobrania z pakowalni.
2.
W przypadku bananów wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie poza regionem produkcyjnym, jak określa art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, średni dochód z produkcji jest określany na każdy rok na podstawie średnich cen bananów z regionów produkcyjnych na etapie dostawy w pierwszym porcie rozładunku (towary nierozładowane) minus zryczałtowana kwota 18,7 EUR/100 kg wagi netto, odpowiadająca średnim kosztom transportu i dostawy FOB.
W przypadku bananów produkowanych i wprowadzanych do obrotu w regionie produkcyjnym, jak określa art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, średni dochód z produkcji jest określany na podstawie średnich cen sprzedaży na lokalnych rynkach minus zryczałtowana kwota 0,29 EUR/100 kg wagi netto, odpowiadająca kosztom spedycji do danych rynków.
3.
Zryczałtowane kwoty, określone w ust. 2, zostaną przejrzane, jeżeli średnie koszty transportu, dostawy FOB lub spedycji ulegają znacznym zmianom.".
2) W art. 5 skreśla się akapit drugi.
3) W art. 7 ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) w przypadku zaliczek, najpóźniej do dnia 30 marca, 30 maja, 30 lipca, 30 września i 30 listopada, dla bananów wprowadzanych do obrotu podczas dwumiesięcznego okresu poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku".
4) W art. 7 ust. 3 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— ilości bananów produkowanych i wprowadzanych do obrotu w okresie, o którym mowa. Ilości takie są w rozbiciu na banany określone w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy i na określone w akapicie drugim tego ustępu. Wnioski o saldo dotyczą łącznej ilości wprowadzanej do obrotu w danym roku, w takim samym rozbiciu.".
5) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję pod koniec każdego okresu wyznaczonego na wypłatę zaliczek o ilościach wprowadzonych do obrotu, dla których złożone były wnioski o wypłatę.
Ilości te są w rozbiciu jak podano w art. 7 ust. 3 tiret trzecie.
2.
W ciągu 20 dni od końca okresu składania wniosków o wypłatę salda, określonego w art. 7 ust. 2 lit. b), przesyłają do Komisji za każdy okres dwumiesięczny:
- w przypadku bananów określonych w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy dane ilości, średnie ceny sprzedaży bananów zielonych i średnie ceny na etapie dostawy w pierwszym porcie rozładunku (towary nierozładowane),
- w przypadku bananów określonych w art. 3 ust. 2 akapit drugi dane ilości i średnie ceny sprzedaży na rynkach lokalnych".
6) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Właściwe władze krajowe po sprawdzeniu wniosków o przyznanie pomocy i dokumentów uzupełniających wypłacają kwotę zaliczki lub salda pomocy, zależnie od przypadku, w ciągu dwóch miesięcy od miesiąca, w którym złożony został wniosek.
2.
Zaliczki i saldo pomocy zostaną wypłacone beneficjentom w całości.".
7) Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Dla wniosków systemu pomocy wyrównawczej terminem operacyjnym w odniesieniu do wymiany walut w przypadku wypłaty zaliczek jest pierwszy dzień dwumiesięcznego danego okresu obrotu, określony w art. 7 ust. 2, a w przypadku wypłaty salda pomocy – dzień 31 grudnia roku, w odniesieniu do którego ustalana jest dana pomoc".
8) W art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku gdy została już wypłacona nienależna pomoc w odniesieniu do bananów, których nie wprowadzono do obrotu zgodnie z art. 1, właściwe władze odzyskają wypłacone kwoty powiększone o odsetki naliczane od daty wypłaty pomocy do momentu efektywnego jej odzyskania.
Stopa procentowa stosowana przez Państwa Członkowskie producentów, z wyjątkiem Grecji, jest taka, jak ustalona przez Europejski Bank Centralny i opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Stopa procentowa stosowana przez Grecję jest taka, jak obowiązująca dla podobnych działań odzyskania na mocy prawa krajowego.
Stopa ta nie może być niższa niż stopa przychodu z trzymiesięcznych obligacji Skarbu Państwa, stosowana w dniu wypłaty, plus jeden punkt procentowy.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że nie będą pobierać odsetek, jeżeli wynoszą one 20 EUR lub mniej".
9) Artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
Na wniosek, Państwa Członkowskie-producenci informują Komisję o:
- rozwoju produkcji wspólnotowej i obrocie,
- rozwoju rzeczywistych kosztów transportu i dostawy FOB,
- sytuacji dotyczącej ilości dostępnych w dojrzewalniach,
- rozwoju cen bananów ze Wspólnoty na różnych etapach łańcucha produkcyjnego aż do etapów sprzedaży hurtowej i detalicznej oraz bananów pochodzących z państw trzecich od etapu CIF do etapu sprzedaży detalicznej".
10) Dodaje się art. 13a w brzmieniu:
"Artykuł 13a
Jeśli podczas danego okresu dwumiesięcznego banany ze Wspólnoty są wprowadzane do obrotu w regionie produkcyjnym po cenach znacznie poniżej średniej ceny bananów wprowadzanych do obrotu w tym regionie produkcyjnym w tym samym okresie, Państwa Członkowskie zaostrzają kontrole zgodności z normami jakości przewidzianymi w rozporządzaniu Komisji (WE) nr 2898/95 [6].".
11) Załącznik skreśla się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzanie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1471/1999
z dnia 5 lipca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 347/96 ustanawiające system szybkiego powiadamiania o dopuszczeniu łososia do swobodnego obrotu we Wspólnocie Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3318/94 [2], w szczególności jego art. 30,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 347/96 [3] Komisja ustanowiła system szybkiego powiadamiania o warunkach przywozu łososia z uwagi na zakłócenia na rynku oraz nałożenie tymczasowej ceny minimalnej.
(2) W wyniku zakończenia kontroli antydumpingowych i antysubsydyjnych, rozporządzenie Rady (WE) nr 772/1999 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1003/1999 [5], nakłada na przywóz hodowlanego łososia atlantyckiego pochodzącego z Norwegii ostateczne cła antydumpingowe i wyrównawcze oraz efektywną minimalną cenę dla każdej postaci łososia; powyższe cła nie maja zastosowania w przypadku dzikiego łososia atlantyckiego objętego tymi samymi kodami CN.
(3) Wyżej wymienione cła nie mają zastosowania w przypadku przywozu hodowlanego łososia atlantyckiego wywożonego przez przedsiębiorstwa wymienione w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 772/1999, które zostały zwolnione z cła w wyniku tego, iż zaproponowały zobowiązania cenowe przyjęte przez Komisję na mocy decyzji 97/634/WE [6], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 929/1999 [7].
(4) Celem poprawy użyteczności informacji przekazywanych za pośrednictwem systemu szybkiego powiadamiania oraz umożliwienia kontroli nad podjętymi zobowiązaniami oraz nad cłami antydumpingowymi i antysubsydyjnymi informacje odnoszące się do przywozu łososia należy dalej wyróżnić w podziale według rodzaju i formy ryby oraz w przypadku Norwegii według eksportującego przedsiębiorstwa, w drodze wprowadzenia zmian do rozporządzenia (WE) nr 347/96.
(5) Wykaz przedsiębiorstw był wielokrotnie zmieniany w wyniku naruszeń, wycofywania się czy też akceptacji nowych przedsiębiorstw; spodziewane jest, że podobne zmiany pojawią się również w przyszłości.
(6) Obecnie istnieje technologia pozwalająca na wysłanie komputerowo generowanych danych za pośrednictwem poczty elektronicznej, a zatem należy ostatecznie wprowadzić formę transmisji danych oraz określić format wiadomości; w tym celu należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 347/96.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 347/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 dodaje się zdanie trzecie w brzmieniu:
"W odniesieniu do wykazu norweskich przedsiębiorstw korzystających ze zobowiązań na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 772/1999 [8], dodatkowe informacje dotyczące dopuszczanych towarów należy przekazywać w postaci kodu TARIC lub dodatkowego kodu TARIC, jak określono w Załączniku, podając rodzaje przywozów w podziale według formy łososia, oddzielnie dla każdego przedsiębiorstwa ze zobowiązaniem."
2) w art. 1 ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Powiadomienie przesyła się Komisji za pośrednictwem poczty elektronicznej w postaci przedstawionej w załączniku II.";
3) Załączniki zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1488/1999
z dnia 7 lipca 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1372/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek inny poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999
z dnia 17 maja 1999 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności zaś jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
(1) Działaniom i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych powinno towarzyszyć wprowadzenie wspólnej polityki rolnej, która dotyczyłaby w szczególności wspólnej organizacji rynków rolnych i która, w zależności od produktu, mogłaby przyjąć różne formy.
(2) Celem wspólnej polityki rolnej jest osiągnięcie celów określonych w art. 33 Traktatu, a w szczególności osiągnięcie tych celów w sektorze wina w sposób, który pozwoli na stabilizację tego rynku i zapewni społeczności rolniczej, której to dotyczy, godziwy poziom życia; wyżej wspomniane cele mogą być osiągnięte w drodze dostosowania zasobów do potrzeb, a w szczególności poprzez dążenie do umocnienia polityki dostosowania upraw winorośli i polityki dotyczącej jakości.
(3) Istniejący plan wspólnej organizacji rynku wina został ustalony rozporządzeniem (EWG) nr 822/87 [5] z ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1627/98 [6]; w świetle doświadczeń, stosowne byłoby zastąpienie tego planu i odniesienie się do obecnie panującej sytuacji na rynku wina, której przykładem może być fakt, że podczas gdy strukturalne nadwyżki nie są tak częste, to nadwyżki wieloletnie są ciągle możliwe, w szczególności te wynikające z właściwego dla tego sektora potencjału dramatycznej fluktuacji produkcji pomiędzy kolejnymi zbiorami.
(4) W wyniku wdrożenia w 1995 r., porozumień Rundy Urugwajskiej powstał bardziej otwarty rynek Wspólnoty, na którym tradycyjne środki interwencyjne utraciły już w znacznej mierze swój potencjalny wpływ oraz zmniejszył się zakres subsydiowania wywozu, co oznacza, że producenci Wspólnoty muszą zwiększyć swoją konkurencyjność; większa część wywozu jest prowadzona bez subsydiów.
(5) Najbardziej istotnym problemem rynku, któremu musi stawić czoło część sektora wina Wspólnoty, jest ograniczona zdolność tej części sektora do dostosowania się do zmian związanych z konkurencyjnością, zarówno na rynku wewnętrznym, jak i zewnętrznym; zważywszy, że istniejąca wspólna organizacja rynku nie zaoferowała dotychczas żadnych rozwiązań dla obszarów upraw winorośli, których produkcja nie jest w stanie znaleźć rentownego rynku; zbyt mała elastyczność tych obszarów w odniesieniu do zdobywania rynków zbytu w znacznym stopniu zmniejszyła zakres ich rozwoju.
(6) W 1994 r. Komisja przedstawiła propozycję reformy wspólnej organizacji rynku wina, która jednakże nie została przyjęta; sytuacja na rynku zmieniła się w znacznym stopniu od czasu, gdy propozycja ta została przedstawiona.
(7) W związku z powyższym, powinna zostać wprowadzona reforma wspólnej organizacji rynku wina, która gwarantowałaby elastyczność niezbędną do dostosowania się do wszelkich zmian i która miałaby następujące cele: utrzymywanie równowagi pomiędzy popytem a podażą na rynku Wspólnoty; umożliwienie sektorowi stania się bardziej konkurencyjnym w dłuższym okresie czasu; wyeliminowanie dostępności do środków interwencyjnych, które są sztucznym ujściem dla nadwyżek produkcji; wspomaganie rynku wina, czego skutkiem byłoby umożliwienie kontynuacji dostaw destylatów winnych do tych części sektora alkoholu pitnego, w których ten alkohol jest tradycyjnie wykorzystywany; dostosowanie się do różnorodności regionalnej; oraz sformalizowanie potencjalnej roli organizacji producentów oraz organizacji sektorowych.
(8) Rozporządzenie (EWG) nr 822/82 było uzupełnione i wdrożone rozporządzeniem (EWG) nr 346/79 [7], (EWG) nr 351/79 [8] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EEC) nr 1029/91 [9], (EWG) nr 460/79 [10] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3805/85 [11], (EWG) 465/80 [12] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1597/83 [13], (EWG) nr 457/80 [14], (EWG) 458/80 [15] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 596/91 [16], (EWG) nr 1873/84 [17] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2612/9718, (EWG) nr 895/85 [18] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [19], (EWG) nr 823/87 [20] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1426/96 [21], (EWG) 1442/88 [22] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 859/199 [23], (EWG) nr 3877/88 [24], (EWG) nr 4252/88 [25] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1629/98 [26], (EWG) nr 2046/89 [27] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2468/96 [28], (EWG) nr 2048/89 [29], (EWG) nr 2389/89 [30] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2088/97 [31], (EWG) nr 2390/89 [32] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2611/97 [33], (EWG) nr 2391/89 [34], (EWG) nr 2392/89 [35] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1427/96 [36], (EWG) nr 3677/89 [37] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2796/94 [38], (EWG) nr 3895/91 [39], (EWG) nr 2332/92 [40] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) numer 1692/98 i (EWG) nr 2333/92 [41] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1429/96 [42]; do wszystkich tych rozporządzeń wielokrotnie były wnoszone istotne zmiany; w związku z planowanym wniesieniem dalszych zmian, wszystkie rozporządzenia powinny być na nowo przeredagowane w pojedynczy tekst, co pozwoli na uzyskanie przejrzystości problemów, których te rozporządzenia dotyczą.
(9) Rozporządzenie (EWG) nr 822/87 stworzyło warunki dla Rady do określenia generalnych zasad jego zastosowania; to z kolei stworzyło kompleksową strukturę warstwową przepisów; wymienione powyżej rozporządzenia zawierały wiele technicznych szczegółów, które wymagały częstych zmian; niniejsze rozporządzenie powinno zatem zawierać niezbędną informację dotyczącą metody jego stosowania; Rada powinna powierzyć Komisji, zgodnie z art. 211 Traktatu, wszystkie konieczne uprawnienia wykonawcze.
(10) Zasady rządzące wspólną organizacją rynku wina są bardzo złożone; w niektórych przypadkach nie biorą one pod uwagę różnorodności regionalnej; zasady te powinny być w jak największym stopniu uproszczone a polityka rozwinięta i wdrożona tak, aby była jak najbliższa producentowi działającemu w strukturze Wspólnoty.
(11) Aby skapitalizować i skonsolidować ulepszoną równowagę rynku oraz zrównoważyć podaż na popyt różnego rodzaju produktów, potrzebna jest struktura środków zarządzania potencjałem upraw winorośli, włączywszy ograniczenie sadzenia średnioterminowego, premie za trwałe zaniechanie upraw winorośli oraz wsparcie restrukturyzacji i przekształcenie winnic.
(12) Środki strukturalne nieodnoszące się bezpośrednio do produkcji wina powinny wchodzić w zakres rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r., w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [43]; środki promocyjne są wkładem przyczyniającym się do coraz bardziej konkurencyjnego działania sektora, w szczególności na rynkach państw trzecich promocja wina produkowanego w państwach Wspólnoty powinna być stymulowana; aby zagwarantować zgodność z generalną polityką promocyjną Wspólnoty, środki dotyczące sektora wina powinny wchodzić w zakres zasad horyzontalnych dotyczących tego problemu; w tym celu Komisja złożyła wniosek rozporządzenia dotyczącego działań odnoszących się do promowania i dostarczania w państwach trzecich informacji na temat produktów rolnych [44].
(13) Równowaga na rynku uległa poprawie, aczkolwiek w sposób relatywnie powolny i trudny; zważywszy, że funkcjonujące ograniczenia dotyczące sadzenia pokazały, że są ważnym składnikiem dla osiągnięcia równowagi; zważywszy, że w świetle doświadczeń nie wydaje się możliwe użycie innych środków, aby odnieść korzyści z i skonsolidować udoskonaloną równowagę rynku; wydaje się być konieczną, zgodnie z interesem ogólnym, kontrola wykorzystywania w taki właśnie sposób nieruchomości należącej do producenta.
(14) Obecnie funkcjonujące ograniczenia dotyczące sadzenia powinny zatem być utrzymane w mocy przez okres ograniczony do okresu średnioterminowego, co pozwoli na wejście w życie pełnego zakresu działań, tak więc sadzenie winorośli przeznaczonych do produkcji wina powinno być zakazane do dnia 31 lipca 2010 r., z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia.
(15) Z naszych doświadczeń wynika, iż obecnie funkcjonujące pozwolenie na nowe obsadzanie obszarów przeznaczonych na szkółki, konsolidację gruntów i obowiązkowy zakup, a także na eksperymenty związane z uprawą winorośli, nie wprowadza zakłóceń na rynku wina, a zatem może być kontynuowane pod warunkiem, że prowadzone będą stosowne kontrole; z tych samych powodów, powinno być możliwe sadzenie winorośli, z których wyprodukowane wino przeznaczone będzie w całości na potrzeby rodziny plantatora.
(16) Obecnie funkcjonujące pozwolenie na nowe sadzenie, którego celem jest produkcja w określonych regionach wina gatunkowego (wino gatunkowe psr) oraz wina stołowego, określonego poprzez odniesienie się do oznaczeń geograficznych, okazało się pożytecznym składnikiem kierunku postępowania odnoszącego się do jakości, którego celem jest większe zrównoważenie popytu i podaży; jednakże, raz rezerwa systemu praw do sadzenia zacznie w pełni funkcjonować, ten drugi system powinien w pełni spełnić to zadanie obecnie funkcjonujące pozwolenie powinno zatem być kontynuowane (przedmiot koniecznych kontroli) przez okres przejściowy, to znaczy do 31 lipca 2003 r., przed upływem którego system rezerwy powinien w pełni funkcjonować.
(17) Obecnie funkcjonujące pozwolenie na ponowne sadzenie winorośli pozwala na odnowę wyeksploatowanych winnic; w związku z tym, obecnie funkcjonujący system powinien być utrzymany w mocy, jednakże utrzymanie tego systemu powinno być poddane koniecznym kontrolom; celem zapewnienia większej elastyczności system ten także powinien umożliwić prowadzone pod kontrolą nabywanie i wykorzystywanie prawa ponownego sadzenia przed związanym z nim wykarczowaniem; zważywszy, że prawo do ponownego sadzenia nabyte w ramach poprzednich przepisów krajowych czy przepisów Wspólnoty powinno być respektowane; co więcej, możliwe powinno być przeniesienie, pod ścisłą kontrolą, prawa ponownego sadzenia na inne gospodarstwo, pod warunkiem, że prawo to jest przenoszone w poszukiwaniu lepszej jakości produkcji lub z powodu obaw, że obszary, których to dotyczy, są przeznaczone na szkółki szczepów lub jest to związane z przeniesieniem części gospodarstwa; zważywszy, że aby zagwarantować bezproblemowe zarządzanie wspólną organizacją rynku, przeniesienie praw powinno być prowadzone w ramach tego samego Państwa Członkowskiego.
(18) W celu podniesienia jakości zarządzania potencjałem upraw winorośli oraz w celu promocji efektywnego wykorzystania praw do sadzenia, a co za tym idzie dalszego złagodzenia efektów ograniczeń odnoszących się do sadzenia, powinien zostać stworzony krajowy lub regionalny system rezerw.
(19) Państwom Członkowskim powinna być przyznana duża swoboda działania w zarządzaniu tymi rezerwami, która, jednakże, będzie przedmiotem niezbędnych kontroli, lecz która pozwoli tym państwom na lepsze zrównoważenie z lokalnymi potrzebami wykorzystania prawa sadzenia tych rezerw; uwzględnione powinny być możliwości nabywania praw do sadzenia, do finansowania rezerwy i do sprzedaży praw sadzenia z rezerwy; zważywszy, że w tym aspekcie Państwa Członkowskie powinny posiadać prawo do niestosowania systemu rezerw pod warunkiem, że mogą one udowodnić, że na ich terytorium istnieje już efektywny system zarządzania prawami sadzenia.
(20) Przyznawanie określonych przywilejów młodym producentom wina może ułatwić im nie tylko znalezienie się na rynku producentów wina, lecz także strukturalne dostosowanie ich gospodarstw tuż po ich założeniu; w związku z tym, tacy producenci powinni klasyfikować się do uzyskania prawa nieodpłatnego korzystania z rezerwy.
(21) Aby zagwarantować, że zasoby są wykorzystywane w jak najbardziej efektywny sposób oraz ich wykorzystanie ma na celu uzyskanie lepszej równowagi pomiędzy popytem i podażą, prawa sadzenia powinny być wykorzystywane w rozsądnym okresie czasu przez tych, którzy nabyli takie prawa lub jeśli ich nie wykorzystali, prawa te powinny być przydzielone do rezerwy lub zwrócone do rezerwy; z tych samych powodów prawa przydzielone do rezerwy powinny być przyznane w rozsądnym okresie czasu.
(22) W świetle ulepszonej równowagi rynku oraz rozwijającego się rynku światowego być może istnieje usprawiedliwienie dla rozszerzenia praw do sadzenia, które byłyby przydzielane Państwom Członkowskim, których to dotyczy oraz częściowo do rezerwy Wspólnoty, która z kolei będzie je rozdzielała w zależności od dodatkowego popytu; takie zwiększenie praw do sadzenia powinno być zredukowane w stopniu do jakiego nowe prawa sadzenia zostały zatwierdzone dla win gatunkowych psr oraz win stołowych określonych oznaczeniem geograficznym.
(23) Niezależnie od istniejących obecnie ograniczeń dotyczących sadzenia, niektóre obszary zostały obsadzone winoroślą z naruszeniem tych ograniczeń; trudne do egzekwowania okazały się obecnie funkcjonujące sankcje, których celem jest zagwarantowanie, że produkty pochodzące z tych obszarów nie wprowadzą zakłóceń na rynku wina; obszary obsadzone niezgodnie z prawem powinny być zatem wykarczowane; zważywszy, że ten wymóg powinien być narzucony w odniesieniu do nielegalnego sadzenia, które miało miejsce po opublikowaniu propozycji niniejszego rozporządzenia, od którego to czasu producenci powinni być świadomi propozycji przedstawiającej taki wymóg.
(24) Bez uszczerbku dla zastosowania istniejących środków krajowych, z powodów prawnych nie jest możliwe narzucenie na poziomie Wspólnoty wymogu karczowania na obszarach, które zostały obsadzone z naruszeniem ograniczeń, zanim propozycja niniejszego rozporządzenia została opublikowana; dla lepszej kontroli potencjału uprawy wina w określonym okresie czasu Państwa Członkowskie powinny zatem mieć możliwość uregulowania sytuacji tych obszarów, co byłoby przedmiotem niezbędnych kontroli; jeśli chodzi o uregulowanie tej sytuacji inny sposób traktowania może być określony, który uzależniony będzie od szczegółowej informacji o sadzeniu, którego to dotyczy szczególnie, gdy takie sadzenie może prowadzić do wzrostu produkcji; w przypadku pojawienia się takiego ryzyka producenci mogą podlegać odpowiednim karom administracyjnym.
(25) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wzięcia pod uwagę lokalnych warunków i, w związku z tym, kiedy to konieczne, mieć możliwość narzucenia bardziej surowych przepisów w odniesieniu do nowego sadzenia, ponownego sadzenia i szczepienia.
(26) Istnieją obszary uprawy winorośli, których produkcja nie jest dostosowana do zapotrzebowania rynku; aby spowodować lepsze dostosowanie produkcji w całym sektorze, popierane powinno być stałe zaniechanie uprawy winorośli na tych obszarach; w związku z takim zaniechaniem, powinny być wypłacane premie; zarządzanie takimi premiami powinno pozostać, w ramach planu Wspólnoty, w rękach Państw Członkowskich i być przedmiotem niezbędnych kontroli, których celem będzie przyznanie premii regionom, o których mowa; szczególnie Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość określenia regionów, którym zostaną przyznane premie oraz określenia wysokości tych premii przy wzięciu pod uwagę obiektywnych kryteriów i w ramach pułapu odnoszącego się do wszystkich obszarów.
(27) Produkcja tych Państw Członkowskich, w których roczna produkcja nie przekracza 25000 hektolitrów, nie ma znaczącego wpływu na równowagę rynku wina; te Państwa Członkowskie powinny być wyłączone z ograniczeń odnoszących się do sadzenia i nie powinny mieć dostępu do premii wypłacanych za stałe zaniechanie uprawy winorośli.
(28) Istnieją inne obszary uprawy winorośli, gdzie produkcja nie jest dostosowana do popytu, lecz na których produkcja mogłaby być bardziej dostosowana po restrukturyzacji winnic, która odbyłaby się w drodze konwersji odmian, przeniesienia winnic lub podniesienia jakości zarządzania winnicami; w związku z tym powinna być tym obszarom udzielona pomoc, która byłaby przedmiotem niezbędnych kontroli.
(29) Aby zagwarantować, że taka restrukturyzacja i konwersja są prowadzone w sposób kontrolowany, restrukturyzacja i konwersja powinny być planowane; plany dotyczące restrukturyzacji i konwersji powinny być tworzone na poziomie jak najbliższym producenta, co zagwarantuje, że regionalna różnorodność jest wzięta pod uwagę; aby zagwarantować, że plany te są zgodne z przepisami Wspólnoty, Państwa Członkowskie powinny pozostać odpowiedzialne za te plany.
(30) Restrukturyzacja i konwersja mają dwa podstawowe oddziaływania finansowe na producenta, to znaczy na utratę dochodów podczas okresu konwersji oraz na koszt związany z wdrożeniem tych działań; pomoc powinna pokryć te obydwa oddziaływania; w procesie restrukturyzacji jest miejsce na dodatkowe środki krajowe w ramach określonych ograniczeń.
(31) Dla celów lepszego zarządzania potencjałem uprawy winorośli wskazane jest, aby inwentarz potencjału został sporządzony na poziomie Państw Członkowskich lub na poziomie regionalnym; aby zachęcić Państwa Członkowskie do sporządzenia takiego inwentarza dostęp do regulowania nielegalnie obsadzonymi obszarami, zwiększenie praw do sadzenia oraz pomoc na restrukturyzację i konwersję powinna być ograniczona do tych państw, które sporządziły inwentarz potencjału; w przypadku regionalnego inwentarza, regiony, które taki inwentarz sporządziły nie powinny być wyłączone z możliwości korzystania z działań odnoszących się do restrukturyzacji i konwersji, ponieważ inne regiony nie sporządziły inwentarza potencjału; jednakże, wszystkie regionalne inwentarze muszą być sporządzone przed dniem 31 grudnia 2001 r.
(32) Zważywszy, że klasyfikacja odmian winorośli do produkcji wina jest zadaniem, które najlepiej jest prowadzić w sposób jak najbliższy producenta, Państwa Członkowskie powinny zatem przejąć to zadanie od Wspólnoty.
(33) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2392/86, z dnia 24 lipca 1986 r. ustanawiające wspólnotowy rejestr winnic [45] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) numer 1631/98 [46] powinno pozostać utrzymane w mocy, co umożliwi Państwom Członkowskim, które są w dalszym ciągu w trakcie zestawiania rejestru, aby zakończyły to zadanie; jednakże, powinny zostać opracowane przepisy odnoszące się do wnoszenia kolejnych zmian lub do uchylenia tego rozporządzenia.
(34) W celu utrzymania równowagi rynku powinny zostać opracowane przepisy odnoszące się do pomocy na prywatne składowanie wina stołowego i gatunków moszczu gronowego; działanie takie powinno być elastyczne i łatwo dostosowujące się do ruchów rynku; powinno być zatem możliwe wygaśnięcie jego stosowania za krótkoterminowym wypowiedzeniem.
(35) W celu wyeliminowania dostępności interwencji jako sztucznego ujścia dla nadwyżek, produkcji powinny zostać wprowadzone zmiany do systemu destylacji; w związku powyższym powinny być stosowane następujące formy destylacji: obowiązkowa destylacja produktów ubocznych powstałych w wyniku produkcji wina, obowiązkowa destylacja wina wyprodukowanego z winogron niesklasyfikowanych wyłącznie jako odmiana winorośli właściwej, działanie odnoszące się do destylacji celem wsparcia rynku wina poprzez promocję ciągłości dostaw destylatów winnych w częściach sektora alkoholu pitnego, który tradycyjnie używa tego alkoholu oraz środki kryzysowe odnoszące się do destylacji; inne formy destylacji powinny być tak elastyczne, jak tylko jest to możliwe, aby mogły odpowiedzieć na potrzeby rynku i specyficzne warunki regionalne.
(36) Z uwagi na niską jakość wina otrzymywanego przy nadmiernym tłoczeniu praktyka ta powinna być zabroniona i specjalne przepisy opracowane celem uniemożliwienia stosowania tej praktyki w obowiązkowej destylacji wytłoków gronowych i osadu drożdżowego winiarskiego; jednakże odstępstwa od tego zobowiązania mogą być przewidziane celem wzięcia pod uwagę warunków produkcji w określonych regionach upraw winorośli; dodatkowo, ponieważ produkcja i struktury rynku w strefach A uprawy winorośli i w niemieckiej części strefy B uprawy winorośli są w stanie zagwarantować, że cele działania są osiągnięte, producenci działający w tych regionach nie powinni być zobowiązani do destylacji produktów ubocznych produkcji wina, ale do usunięcia tych produktów ubocznych, które prowadzone byłoby pod stosowną kontrolą.
(37) Produkcja wina otrzymanego z winogron niesklasyfikowanych jako odmiana winorośli właściwej powinna być skierowana najpierw do tradycyjnego wykorzystania w sektorze spirytusowym i na innych tradycyjnych rynkach zbytu; powinny zostać opracowane przepisy odnoszące się do obowiązkowej destylacji takiego wina wyprodukowanego powyżej zwykłych ilości i kierowania go do wykorzystania w sposób przedstawiony powyżej.
(38) Niektóre części sektora alkoholu pitnego są ważnym tradycyjnym rynkiem zbytu dla destylatów winnych i innych produktów winopochodnych; w związku z tym, pomoc Wspólnoty na destylację wina stołowego i wina nadającego się do produkcji wina stołowego, które będzie dostarczone na ten rynek powinna być wypłacana w formie pomocy podstawowej wypłacanej na destylację tego wina i pomocy dodatkowej na składowanie powstałego w wyniku tej destylacji destylatu.
(39) Aby zająć się wyjątkowymi przypadkami zakłóceń występujących na rynku wina i poważnymi problemami związanymi z jakością, powinien zostać stworzony kryzysowy środek działania odnoszący się do destylacji; poziom i forma pomocy biorące pod uwagę specyficzne sytuacje włączywszy przypadki, kiedy zauważalny spadek ceny rynkowej dla danego gatunku wina jest odnotowany, powinny być określone przez Komisję; środek działania powinien być działaniem dobrowolnym dla producentów; jeśli zostanie zastosowany ten środek działania przez kolejne trzy lata w odniesieniu do określonego gatunku wina (na określonym obszarze), to Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, dołączając do niego, jeśli to stosowne, swoje wnioski.
(40) Rozporządzanie alkoholem otrzymanym na drodze destylacji powinno być prowadzone w sposób pozwalający na uzyskanie większej przejrzystości i na kontrolę oraz tak, aby uniknąć zakłóceń na tradycyjnych rynkach alkoholu.
(41) Z powodu różnych praktyk enologicznych, na które zezwala niniejsze rozporządzenie, zwiększenie naturalnego stężenia alkoholu na objętość nie jest prowadzone w ramach tych samych warunków ekonomicznych przez wszystkich producentów działających na obszarze Wspólnoty; celem wyeliminowania takiej dyskryminacji producentów powinno się ich zachęcać do stosowania produktów winorośli celem wzbogacenia wina, a co za tym idzie powiększenia rynków zbytu i uniknięcia nadwyżek produktu; aby osiągnąć ten cel, ceny różnych produktów służących do wzbogacania powinny być wyrównane; może to być osiągnięte poprzez stosowanie systemu pomocy przydzielanej dla zagęszczonego moszczu gronowego i dla rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego pochodzących z określonych regionów i wykorzystanych do wzbogacenia wina.
(42) Aby osiągnąć bardziej ustabilizowaną równowagę pomiędzy produkcją i użyciem produktu, konieczne jest podniesienie użyteczności produktów winorośli; wydaje się usprawiedliwione stosowanie działań interwencyjnych zanim wino stołowe, którego to dotyczy jest wyprodukowane, poprzez zachęcanie do wykorzystania moszczu gronowego dla celów innych niż produkcja wina przy użyciu środków pomocy, aby zagwarantować, że produkty winiarskie Wspólnoty mogą utrzymać ich tradycyjne rynki zbytu; środek działania powinien być zastosowany w takim stopniu, aby uniknąć zakłóceń konkurencyjności, biorąc pod uwagę metody produkcji.
(43) Producenci, którzy nie wypełnili swoich zobowiązań w ramach obowiązkowej destylacji, nie będą mieli prawa korzystać z żadnych środków interwencyjnych.
(44) Ustalone powinny być przepisy dotyczące środków, które miałyby być stosowane w przypadku wystąpienia wysokich cen na rynku Wspólnoty.
(45) Biorąc pod uwagę specyficzne cechy rynku wina, prawdopodobne jest, że tworzenie organizacji producentów może przyczynić się do osiągnięcia celów wspólnej organizacji rynku; Państwa Członkowskie mogą uznać takie organizacje, organizacje te powinny być zakładane dobrowolnie, powinny też udowodnić swoją użyteczność poprzez zakres i efektywność usług oferowanych przez nie swoim członkom.
(46) Celem poprawy działania rynku wina gatunkowego psr i wina stołowego z geograficznym oznaczeniem, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wdrożenia decyzji podjętych przez organizacje sektorowe; zakres takich decyzji powinien wykluczyć określone jednomyślne praktyki; zważywszy, że Komisja powinna zagwarantować, że takie decyzje są zgodne z przepisami Wspólnoty; organizacje sektorowe powinny wykonywać określone zadania biorąc pod uwagę interes konsumenta.
(47) Z uwagi na zdrowie konsumenta oraz w dążeniu do uzyskania jak najlepszej jakości, praktyki i procesy enologiczne, które stałyby się jedynymi dozwolonymi do stosowania przy wyrobie produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, powinny zostać określone na poziomie Wspólnoty; zważywszy, że z tego samego powodu tylko odmiany winorośli właściwej powinny być używane do produkcji wina przeznaczonego do spożycia przez ludzi.
(48) Z uwagi na fakt, że warunki produkcji na określonej glebie, obszarze, czy w określonym klimacie są różne na obszarach uprawy winorośli położonych na terytorium Wspólnoty, ważne jest, aby te różnice były wzięte pod uwagę przy ustalaniu dozwolonych praktyk i procesów enologicznych; celem uproszczenia i ułatwienia zmian opartych na doświadczeniu i postępie technologicznym, niektóre techniczne ograniczenia i warunki związane z tymi procesami i praktykami powinny być określone w szczegółowych przepisach wdrożeniowych; zważywszy, że w związku z ich znaczeniem dla zdrowia ludzkiego ograniczenia dotyczące poziomu dwutlenku siarki, kwasu sorbowego i sorbinianu potasu powinny być określone w niniejszym rozporządzeniu.
(49) Powinny być ustalone przepisy dotyczące dozwolonych metod analiz prowadzonych w sektorze wina.
(50) Określenie, oznaczenie, opis, nazwa i prezentacja produktów objętych niniejszym rozporządzeniem mogą mieć znaczny wpływ na ich zbywalność; niniejsze rozporządzenie powinno zatem określić przepisy dotyczące opisu, nazwy i prezentacji, które brałyby pod uwagę prawnie uzasadnione interesy konsumentów i producentów oraz promowałyby bezproblemowe środki rynku wewnętrznego oraz wyrobu produktów gatunkowych; w oparciu o przepisy Wspólnoty lub w oparciu o przepisy odnoszące się do zapobiegania oszukańczym praktykom, podstawowe zasady przepisów, o których mowa powyżej, powinny określić jako obowiązkowe stosowanie niektórych określeń po to, aby można było łatwo zidentyfikować produkt i dostarczyć konsumentom określonych, ważnych informacji, przy czym stosowanie pozostałej informacji byłoby nieobowiązujące.
(51) Przepisy dotyczące w szczególności oznaczenia produktów powinny zawierać przepisy dotyczące zapobiegania oszukańczym praktykom, informację o karach, jakie będą stosowane na poziomie Wspólnoty w przypadku niewłaściwego etykietowania, użycia języków, w szczególności, gdy wchodzą w grę inne alfabety, oraz użycia nazw firmowych towarów, w szczególności, gdy te mogłyby wprowadzić w błąd konsumentów.
(52) Z uwagi na różnice występujące pomiędzy produktami objętymi niniejszym rozporządzeniem oraz różnice pomiędzy rynkami tych produktów, a także oczekiwaniami konsumentów i tradycyjnymi praktykami, przepisy powinny być zróżnicowane odpowiednio do produktów, których to dotyczy i stosownie do ich pochodzenia szczególnie, jeśli chodzi o wino musujące.
(53) Przepisy powinny także odnosić się do etykietowania produktów na przywożonych, szczególnie celem wyjaśnienia ich pochodzenia oraz aby uniknąć mylenia ich z produktami pochodzącymi ze Wspólnoty.
(54) Prawo do używania geograficznych oznaczeń oraz innych tradycyjnych terminów jest bardzo cenne; stosowne przepisy powinny zatem zarządzać tym prawem i stworzyć system chroniący te terminy; celem promocji uczciwej konkurencji oraz aby nie wprowadzać w błąd konsumentów ochrona ta, być może, powinna dotyczyć produktów nieobjętych niniejszym rozporządzeniem, włączywszy te, które nie zostały wymienione w załączniku I Traktatu.
(55) Mając na uwadze interes konsumentów oraz chęć doprowadzenia do równoważnego traktowania win gatunkowych psr w państwach trzecich, powinny zostać ustalone przepisy, które dokonanie wzajemnych uzgodnień w przypadkach, gdy przywożone wino jest przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi i posiada geograficzne oznaczenia, sprzedawane na terytorium Wspólnoty może korzystać z tych umów o ochronie i kontroli.
(56) Aby wziąć pod uwagę zobowiązania wynikające w szczególności z art. 23 i 24 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, które jest integralną częścią Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu zatwierdzonej decyzją numer 94/800/WE [47], powinny zostać ustalone przepisy dla stron, których to dotyczy, których celem będzie, w ramach określonych warunków, zapobieganie niezgodnemu z prawem używania oznaczeń geograficznych chronionych przez państwo trzecie, który jest członkiem Światowej Organizacji Handlu.
(57) Rozwój polityki zachęcania do produkcji w rolnictwie wyrobów gatunkowych, a szczególnie w odniesieniu do produkcji wina przyczyni się do poprawienia warunków na rynku, czego wynikiem będzie zwiększenie rynków zbytu; przyjęcie dodatkowych wspólnych przepisów, które odniosą się do produkcji i kontroli win gatunkowych psr leży w ramach tej polityki i może przyczynić się do osiągnięcia tych celów.
(58) Celem utrzymania minimalnego standardu jakości dla win gatunkowych psr oraz celem uniknięcia niekontrolowanego wzrostu produkcji tego wina, a także zharmonizowania przepisów Państw Członkowskich oraz ustalenia warunków uczciwej konkurencji na terytorium Wspólnoty, powinien zostać przyjęty plan przepisów Wspólnoty, zarządzający produkcją i kontrolą win gatunkowych psr, z którym określone przepisy Państw Członkowskich będą musiały być zgodne.
(59) Biorąc pod uwagę tradycyjne warunki produkcji, charakter i zakres czynników, które umożliwiają rozróżnienie każdego wina gatunkowego psr, wszystkie te elementy muszą być wymienione i określone; zważywszy, że powinien być zrobiony wspólny krok w kierunku zharmonizowania wymogów odnoszących się do jakości; tymi czynnikami powinny być: wytyczenie obszaru produkcji, określenie odmian winorośli, metod uprawy, metod produkcji wina, minimalnego stężenia alkoholu przez objętość, wydajności przez hektar oraz analiz i ocen charakterystyk organoleptycznych; ze względu na szczególne cechy tych produktów, szczegółowe przepisy powinny być określone dla gatunkowych win likierowych psr oraz gatunkowych win musujących psr.
(60) Doświadczenie pokazuje konieczność stworzenia dokładnych zasad odnoszących się do przeklasyfikowania wina gatunkowego psr na wino stołowe oraz odnoszących się do określenia sytuacji, w których producent będzie miał prawo nie życzyć sobie, aby produkt wydający się podczas zbioru czy podczas deklaracji produkcji jako produkt nadający się do wina gatunkowego psr był klasyfikowany jako wino gatunkowe psr.
(61) Aby chronić szczególne charakterystyki wina gatunkowego psr, Państwa Członkowskie zgodnie ze sprawiedliwymi i tradycyjnymi praktykami, powinny mieć możliwość stosowania dodatkowych lub bardziej surowych przepisów zarządzających produkcją i przemieszczaniem wina gatunkowego psr.
(62) Tworzenie wspólnego rynku wina Wspólnoty pociąga za sobą wprowadzenie wspólnego systemu handlowego na zewnętrznych granicach Wspólnoty; system handlowy, włączywszy należności celne przywozowe i refundacje wywozowe dodatkowo do zewnętrznych środków rynkowych, powinien, w zasadzie, stabilizować rynek Wspólnoty; system handlowy powinien być oparty na zobowiązaniach przyjętych na mocy wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej.
(63) Aby monitorować rozmiar handlu winem z państwami trzecimi powinny zostać ustalone przepisy dotyczące systemu pozwoleń na wywóz i przywóz dla niektórych produktów, które powinny obejmować wnoszenie zabezpieczenia gwarantującego, że transakcje dla których zostały wydanie pozwolenia rzeczywiście doszły do skutku.
(64) Aby chronić lub przeciwdziałać wystąpieniu na rynku Wspólnoty niekorzystnych sytuacji, które mogłyby powstać w wyniku przywozu niektórych produktów rolnych, przywóz jednego lub więcej takich produktów powinien być przedmiotem opłacenia dodatkowej a należności celnej przywozowej, jeśli określone warunki są spełnione.
(65) Stosowne jest w ramach określonych warunków przyznanie Komisji uprawanień upoważniających ją do otwarcia i zarządzania kontyngentami taryfowymi wynikającymi z porozumień międzynarodowych zawartych zgodnie z Traktatem lub wynikających z innych aktów Rady.
(66) Przepisy odnoszące się do przyznania refundacji wywozowej dla wywozu do państw trzecich, opartej na różnicy pomiędzy cenami Wspólnoty a cenami rynku światowego wchodzącej w zakres Porozumienia WTO w sprawie Rolnictwa [48] powinny służyć ochronie udziału Wspólnoty w międzynarodowym handlu winem; te refundacje wywozowe powinny być przedmiotem ograniczeń w sensie ilości i wartości.
(67) Zgodność z ograniczeniami wartości, kiedy refundacje wywozowe są określane, powinna być zagwarantowana przez monitoring płatności w ramach przepisów odnoszących się do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej; monitoring może być ułatwiony poprzez zastosowanie obowiązkowego określenia z góry wysokości refundacji, co równocześnie pozwalałoby na, w przypadku zróżnicowanych refundacji, możliwość zmiany określonego miejsca przeznaczenia w ramach obszaru geograficznego, do którego stosuje się jednolita stawka refundacji wywozowej; w przypadku zmiany miejsca przeznaczenia refundacja odpowiednia do rzeczywistego miejsca przeznaczenia powinna być wypłacona, przy wzięciu pod uwagę pułapu odnoszącego się do z góry określonego miejsca przeznaczenia.
(68) Gwarantowanie zgodności z ograniczeniami ilościowymi wymaga wprowadzenia wiarygodnego i efektywnego systemu monitoringu; zważywszy, że w związku z tym przyznawanie refundacji wywozowych powinno być przedmiotem posiadania pozwolenia na wywóz; refundacje wywozowe powinny być przyznawane w ramach dostępnych ograniczeń w zależności od szczególnej sytuacji każdego produktu, którego to dotyczy; zgoda na zrobienie wyjątku od tej zasady powinna być udzielana w przypadku działań związanych z humanitarną pomocą żywnościową, która jest wyłączona z wszelkich ograniczeń; monitoring ilości wywożonych objętych refundacjami wywozowymi, podczas lat gospodarczych określonych w Porozumieniu WTO w sprawie Rolnictwa, powinien być prowadzony w oparciu o pozwolenia na wywóz wydawane na każdy rok gospodarczy.
(69) Dodatkowo do systemu przedstawionego powyżej oraz w zakresie koniecznym do jego poprawnego działania, powinny zostać ustalone przepisy dotyczące regulacji lub kiedy sytuacja panująca na rynku tego wymaga, zakazujące stosowania ustaleń uszlachetniania czynnego.
(70) System opłat celnych umożliwia uwolnienie się od wszystkich działań ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty; jednakże rynek wewnętrzny oraz mechanizm celny mogłyby w wyjątkowych okolicznościach okazać się wadliwymi; w takich przypadkach, aby nie pozostawić rynku Wspólnoty bez ochrony przeciwko zakłóceniom, które mogą powstać na nim, Wspólnota powinna mieć możliwość natychmiastowego podjęcia wszelkich działań; działania te powinny być zgodne ze zobowiązaniami wynikającymi ze stosownych porozumień w ramach WTO.
(71) Produkty przywożone z państw trzecich powinny być przedmiotem przepisów dotyczących specyfikacji niektórych produktów, które gwarantują środek równowagi z definicjami Wspólnoty dotyczącymi wina; powinny być one zgodne ze wszystkimi przepisami określonymi w kraju ich pochodzenia i w stosownych okolicznościach powinien towarzyszyć im raport analizy.
(72) Powinno być postanowione, że wszystkie produkty objęte niniejszym rozporządzeniem w czasie ich obrotu na terytorium Wspólnoty powinny być zaopatrzone w dokument towarzyszący.
(73) Tworzenie jednolitego rynku byłoby zagrożone poprzez przyznawanie niektórych środków pomocowych; zważywszy, że postanowienia Traktatu zezwalające na ocenę środków pomocowych przyznanych przez Państwa Członkowskie oraz zakaz przyznawania tych, które nie są zgodne ze wspólnym rynkiem, powinny być zastosowane w organizacji wspólnego rynku wina; zważywszy, że przepisy dotyczące premii za stałe zaniechanie uprawy winorośli nie powinny wykluczać przyznania pomocy krajowej za to samo zaniechanie.
(74) W związku ze złożonością przepisów dotyczących sektora wina, władze Państw Członkowskich powinny być odpowiedzialne za zagwarantowanie zgodności tych przepisów; Komisja, poprzez własnych inspektorów współpracujących z władzami Państw Członkowskich, powinna mieć możliwość monitorowania i gwarantowania tej zgodności.
(75) Konieczne jest, w związku z rozwojem wspólnego rynku wina, aby Państwa Członkowskie i Komisja przekazywały sobie nawzajem informacje konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia; producenci produkujący wino z winogron, moszczu gronowego i wina powinni, w związku z wagą tej informacji, złożyć deklaracje dotyczące zbioru; Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość uzyskania od producentów dalszej informacji; dla oceny zebranych danych Komisja powinna mieć możliwość wykorzystania pomocy z zewnątrz.
(76) Aby ułatwić wdrożenie proponowanych środków działania, powinna zostać określona procedura ustanawiająca bliską współpracę, w ramach komitetu zarządzającego pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją.
(77) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 dotyczącym finansowania wspólnej polityki rolnej, wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie w wyniku zobowiązań powstałych w związku zastosowaniem niniejszego rozporządzenia powinny być finansowane przez Wspólnotę [49].
(78) Wspólna organizacja rynku wina powinna wziąć także pod uwagę cele określone w art. 33 i 131 Traktatu.
(79) Wspólna organizacja rynku wina powinna być także zastosowana w świetle porozumień zawartych w ramach art. 300 ust. 2 Traktatu, w szczególności tych, stanowiących część umowy ustanawiającej Światową Organizację Handlu, a głównie tych dotyczących barier technicznych w handlu [50].
(80) Zmiana z porozumień określonych rozporządzeniem (WE) nr 822/87 oraz przepisów innych rozporządzeń dotyczących sektora wina na te, określone w niniejszym rozporządzeniu, może spowodować problemy, które nie zostały omówione w niniejszym rozporządzeniu; aby poradzić sobie z taką ewentualnością, powinny zostać ustalone przepisy, które umożliwią Komisji przyjęcie koniecznych działań przejściowych; Komisja powinna być upoważniona do rozwiązywania specyficznych, praktycznych problemów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Zakres
Artykuł 1
1.
Wspólna organizacja rynku wina obejmować będzie przepisy regulujące potencjał produkcji wina, mechanizmy rynkowe, organizacje producentów i organizacje sektorowe, procesy i doświadczenia enologiczne, opis, oznaczanie, prezentację i ochronę gatunkowych win psr oraz handel z państwami trzecimi.
2.
Wspólna organizacja rynku wina będzie odnosiła się do następujących produktów:
Kod CN _BAR_ Opis _BAR_
_BAR_ Sok z winogron (włączywszy moszcz gronowy) _BAR_
22043092 _BAR_ Inne moszcze gronowe, inne niż te w fermentacji lub z fermentacją wstrzymaną w inny sposób niż przez dodanie alkoholu _BAR_
22043094 _BAR_
22043096 _BAR_
22043098 _BAR_
_BAR_ Wino ze świeżych owoców, włączywszy wino wzmocnione; moszcz gronowy inny niż ten podlegający tytułowi 2009, wyłączywszy inne moszcze gronowe podlegające podtytułom 22043092, 22043094, 22043096 i 22043098 _BAR_
_BAR_ Świeże winogrona, inne niż winogrona stołowe _BAR_
08061095 _BAR_
08061097 _BAR_
22090011 _BAR_ Ocet winny _BAR_
22090019 _BAR_
_BAR_ Piquette _BAR_
23070011 _BAR_ Osad drożdżowy winiarski _BAR_
23070019 _BAR_
23089011 _BAR_ Wytłoki gronowe _BAR_
23089019 _BAR_
3.
Definicje terminów produktów stosowane w niniejszym rozporządzeniu są szczegółowo przedstawione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, nazwy odnoszące się do stężenia alkoholu są szczegółowo omówione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, a strefy upraw winorośli w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Szczegółowe zasady dotyczące wdrożenia tych załączników mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 75 niniejszego rozporządzenia.
4.
Rok produkcji wina dla produktów objętych niniejszym rozporządzeniem (zwany dalej rokiem winnym) rozpoczyna się 1 sierpnia każdego roku i kończy w dniu 31 lipca roku następnego.
TYTUŁ II
POTENCJAŁ PRODUKCJI
ROZDZIAŁ I
SADZENIE WINOROŚLI
Artykuł 2
1.
Do dnia 31 lipca 2010 r. zabronione będzie sadzenie winorośli z gatunku odmian winorośli właściwej sklasyfikowanej zgodnie z art. 19 ust. 1, chyba że sadzenie jest prowadzone zgodnie z:
a) z nowym prawem do sadzenia, o którym mowa w art. 3;
b) z prawem do ponownego sadzenia, o którym mowa w art. 4; lub
c) prawem do sadzenia przyznawanym z rezerwy, w przypadku stosowania art. 5 ust. 8, jak to omówiono w art. 5 i art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Do tego czasu będzie także zabronione szczepienie odmian winorośli właściwej z innymi odmianami niż tymi, należącymi do odmiany winorośli właściwej.
2.
Winogrona pochodzące z obszarów, gdzie:
a) winorośl była posadzona przed dniem 1 września 1998 r.; i
b) których produkcja, zgodnie z art. 6 ust. 3 lub 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 mogłaby być rozporządzana przez destylację,
nie mogą być użyte do produkcji wina, które ma być wprowadzone na rynek.
Produkt wyprodukowany z takich winogron może być włączony do obiegu tylko w celu destylacji.
Produkty te jednakże nie mogą być użyte w preparowaniu alkoholu mającego 80 % (osiemdziesięcioprocentowe) lub niższe rzeczywiste stężenie alkoholu.
3.
Jeśli Państwo Członkowskie sporządziło inwentarz potencjału produkcji wina zgodnie z art. 16, to może ono odstąpić od ust. 2 niniejszego artykułu.
Prawo do odstąpienia będzie także przyznawane do dnia 31 lipca 2002 r. i będzie obejmowało udzielenie zgody dla obszarów zainteresowanych produkcją wina, które będzie wprowadzone na rynek.
Prawo do odstąpienia od ust. 2 niniejszego artykułu będzie przyznawane:
a) w przypadku, gdy producent poprzednio wykarczował inne winorośle na równoważnym w sensie czystych zbiorów obszarze, z wyjątkiem przypadków, kiedy producent, którego to dotyczy, otrzymał premię wypłacaną w ramach przepisów prawnych Wspólnoty lub krajowych przepisów prawnych za wykarczowanie obszaru, którego to dotyczy; i/lub
b) poprzez udzielenie zgody na wykorzystanie prawa do ponownego sadzenia, w przypadku, gdy producent otrzymał takie prawo w terminie, który zostanie określony i dokonał tego przed obsadzeniem obszaru, którego to dotyczy; w tym celu, w ramach art. 6 ust. 1 Państwa Członkowskie mogą także wykorzystać nowo stworzone prawo do sadzenia; i/lub
c) w przypadku, gdy Państwo Członkowskie może udowodnić (przedstawiony dowód musi satysfakcjonować Komisję), że nie rościło sobie praw do ponownego sadzenia, które w dalszym ciągu byłyby ważne, jeśli ubiegałoby się o nie; takie prawa mogą być wykorzystane i przeniesione na producentów na obszary równoważne, w sensie czystego zbioru; i/lub
d) w przypadku, gdy producent, którego to dotyczy, przedsięwziął w okresie trzech lat wykarczowanie obszaru równoważnego, w sensie czystego zbioru, pod warunkiem, że obszar ten został zarejestrowany w Rejestrze Winnic Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
4.
W przypadku, gdy stosowany jest ust. 3 lit. a) lub c) Państwa Członkowskie nałożą stosowne kary administracyjne na producentów, których to dotyczy.
5.
Ust.
3 lit. c) może być wykorzystany tylko dla obszaru nie większego niż 1,2 % limitu obszaru obsadzonego winoroślą.
6.
Ust.
3 lit. b) jest stosowany:
a) w przypadku, gdy producent uzyska zezwolenie na skorzystanie z rezerwy, zezwolenie takie można uzyskać tylko w ramach art. 5 ust. 3 lit. b) i producent będzie musiał zapłacić 150 % ceny zazwyczaj pobieranej przez Państwo Członkowskie w ramach stosownych przepisów; lub
b) w przypadku, gdy producent kupi prawo do ponownego sadzenia, będzie ono obejmowało obszar, którego to dotyczy plus 50 %, z czego druga wymieniona kwota zostanie przekazana do rezerwy lub rezerw zgodnie z art. 5 lub dodana do kwoty nowopowstałych w art. 6 ust. 1 praw do sadzenia, w przypadku, gdy stosowany jest art. 5 ust. 8.
7.
Obszary obsadzone winoroślą będącą odmianą winorośli właściwej sklasyfikowanej zgodnie z art. 19 ust. 1 były:
a) obsadzane od dnia 1 września 1998 r., których produkcja zgodnie z art. 6 ust. 3 lub 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 może być zbyta wyłącznie do destylacji; lub
b) obsadzane przy naruszeniu zakazu sadzenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu,
zostaną wykarczowane.
Kosztem wykarczowania zostanie obciążony producent, którego to dotyczy.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie kroki celem zagwarantowania, że ten ustęp jest stosowany.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie mogą przyznać producentom nowe prawa sadzenia w odniesieniu do obszarów:
a) przeznaczonych do nowego obsadzania, które będzie prowadzone w ramach działań związanych z konsolidacją gruntów lub działań związanych z obowiązkowym zakupem, prowadzonym w interesie publicznym, przyjętym w ramach krajowego ustawodawstwa;
b) przeznaczone do eksperymentalnej uprawy winorośli; lub
c) przeznaczone na szkółki szczepów.
Państwa Członkowskie mogą przyznać nowe prawa sadzenia także dla obszarów, z których wino lub jego produkty są przeznaczone wyłącznie do spożycia przez rodzinę producenta.
2.
Państwa Członkowskie mogą także przyznać nowe prawa sadzenia, nie później niż do 31 lipca 2003 r. obszarom, na których produkuje się wino gatunkowe psr lub wino stołowe opisane przy użyciu oznaczenia geograficznego, na których ogólnie uznano, że dzięki jej jakości produkcja wina, o którym mowa, jest znacznie niższa niż popyt na wino, o którym mowa.
3.
Nowe prawa sadzenia będą wykorzystane przez producenta, któremu zostały przyznane w odniesieniu do obszarów i dla celów, dla których zostały one przyznane.
4.
Nowe prawa sadzenia będą stosowane przez upływem drugiego roku winnego, po roku w którym zostały one przyznane.
Nowe prawa sadzenia inne niż te, o których mowa w ust. 1 niewykorzystane w tym okresie zostaną przydzielone do rezerwy, zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a).
5.
Nowe prawa sadzenia inne niż te, o których mowa w ust. 1 mogą być tylko przyznane producentom w granicach ilości określonej w art. 6 ust. 1.
Tak więc:
a) przed przydzieleniem do rezerwy nowo stworzonych praw do sadzenia, o których mowa w art. 6, Państwa Członkowskie zagwarantują, że przyznanie nowych praw sadzenie nie przyczynia się do redukcji rozmiaru nowo stworzonych w art. 6 ust. 1 praw do sadzenia do wartości mniejszej niż zero; oraz
b) raz Państwo Członkowskie przydzieliło do rezerwy nowo stworzone prawa sadzenia, o których mowa w art. 6 lub do rezerw, późniejsze przydzielania nowych praw do sadzenia będzie oznaczało, że prawo do sadzenia korespondujące z równoważnym obszarem w sensie czystego plonu przydzielone do rezerwy lub rezerw dotyczących regionów, o których mowa zostanie zniesione. Jeśli wystarczające prawa sadzenia nie będą dostępne z rezerwy lub rezerw, których to dotyczy, przydzielenie nowych praw do sadzenia nie może mieć miejsca.
Artykuł 4
1.
Prawa ponownego sadzenia są:
a) prawa ponownego sadzenia są przyznawane w ramach ust. 2; lub
b) podobne prawa nabyte w ramach wcześniejszych praw krajowych lub praw Wspólnoty.
2.
Państwa Członkowskie będą przyznawały prawa ponownego sadzenia tym producentom, którzy wykarczowali obszar, na którym rosła winorośl.
Państwa Członkowskie mogą przyznać prawa ponownego sadzenia tym producentom, którzy zobowiązali się do wykarczowania obszaru, na którym rośnie winorośl, przed upływem trzeciego roku po roku, w którym winorośl była sadzona.
Prawa ponownego sadzenia będą przyznane dla obszaru równoważnego w sensie czystych plonów obszarowi, z którego winorośl została wykarczowana lub ma być wykarczowana.
3.
Prawa ponownego sadzenia będą wykorzystywane w gospodarstwie, któremu zostały przydzielone.
Państwa Członkowskie mogą dalej ustalić, że takie prawa ponownego sadzenia mogą być wykorzystane tylko na obszarze, na którym winorośl została już wykarczowana.
4.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 3, prawa ponownego sadzenia mogą być przeniesione w części lub w pełni na inne gospodarstwo tego samego Państwa Członkowskiego jeśli:
a) część gospodarstwa, którego to dotyczy jest przeniesiona do tego drugiego gospodarstwa.
W takim przypadku, prawo może być wykorzystane na obszarze drugiego gospodarstwa na obszarze nie większym niż obszar przeniesiony; lub
b) obszary drugiego gospodarstwa są przeznaczone na:
i) produkcję wina gatunkowego psr lub wina stołowego opisanego przy użyciu oznaczenia geograficznego lub
ii) szkółki szczepów.
Prawa ponownego sadzenia mogą być wykorzystane w odniesieniu do obszarów i do celów, dla których zostały przyznane.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że stosowanie tych odstępstw nie będzie prowadziło do ogólnego wzrostu potencjału produkcyjnego na ich terytorium w szczególności, kiedy przekazane są prawa z obszarów nienawodnionych na obszary nawodnione.
5.
Prawa ponownego sadzenia nabyte w ramach niniejszego rozporządzenia zostaną wykorzystane przed końcem piątego roku winnego, po zakończeniu roku winnego, w którym wykarczowano winorośl.
Poprzez wyjątek okres ten może być przedłużony przez dane Państwo Członkowskie do ośmiu lat winnych.
Prawa ponownego sadzenia niewykorzystane w tym okresie zostaną przydzielone do rezerwy zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a).
Artykuł 5
1.
Aby podnieść jakość zarządzania potencjałem produkcji na poziomie regionalnym i krajowym, Państwa Członkowskie stworzą krajową rezerwę i/lub regionalne rezerwy praw do sadzenia.
2.
Rezerwie lub rezerwom przydziela się, co następuje:
a) nowe prawa sadzenia, prawa ponownego sadzenia oraz przydzielone z rezerwy prawa sadzenia, które nie zostały wykorzystane w okresach czasu określonych w art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 5 i ust. 6 niniejszego artykułu;
b) prawa ponownego sadzenia przydzielone do rezerwy przez producentów, którzy uzyskali takie prawa, kiedy to konieczne w zamian za wypłatę z krajowych funduszów, kwota, na temat której oraz wszystkie stosowane szczegóły, które zostaną określone przez Państwa Członkowskie przy wzięciu przez nie pod uwagę prawnie uzasadnionego interesu stron;
c) nowo stworzone prawa sadzenia, o czym mowa w art. 6.
3.
Państwa Członkowskie mogą przyznać prawa przydzielone do rezerwy:
a) bez dokonania wpłaty producentom. którzy nie przekroczyli czterdziestego roku życia, którzy posiadają stosowne umiejętności zawodowe, którzy po raz pierwszy zakładają gospodarstwo produkujące wino i którzy są głowami gospodarstwa; lub
b) w zamian za wpłatę do krajowego i, jeśli to stosowne, regionalnego funduszu, producentom, którzy zamierzają wykorzystać prawo do sadzenia winorośli, a których produkcja ma zapewniony zbyt.
Państwa Członkowskie określą kryteria określania kwoty wpłat, które mogą się różnić w zależności od planowanego końcowego produktu winnicy, której to dotyczy.
4.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że lokalizacja dla której przydzielane są pochodzące z rezerw prawa sadzenia oraz sadzone odmiany i technika uprawy gwarantują, że powstała w ich wyniku produkcja jest dostosowana do zapotrzebowania rynku i, że zbiory, o których mowa, są średnimi zbiorami typowymi dla regionu, któremu te prawa zostały szczególnie przyznane w przypadku, gdy prawa sadzenia biorą swój początek z regionów nienawodnionych są wykorzystywane na regionach nawodnionych.
5.
Prawa sadzenia przydzielone do rezerwy mogą być przyznane z tej rezerwy nie później niż do końca piątego roku winnego, następującego po roku, w którym prawa te zostały przydzielone do rezerwy.
Prawa sadzenia nieprzyznane do tego czasu będą anulowane.
6.
Prawa sadzenia przyznane z rezerwy będą wykorzystane przed upływem drugiego roku winnego, następującego po roku, w którym zostały one przyznane.
Prawa sadzenia przyznane z rezerwy, niewykorzystane w tym terminie, zostaną przeniesione do rezerwy w ramach ust. 2 lit. a).
7.
W czasie tworzenia regionalnej rezerwy, Państwo Członkowskie może określić przepisy zezwalające na przenoszenie tych praw pomiędzy regionalnymi rezerwami.
Jeśli regionalne i krajowe rezerwy współistnieją w tym samym państwie członkowskim, przeniesienia pomiędzy takimi rezerwami także mogą być dozwolone.
Przeniesienia, o których mowa w niniejszym ustępie mogą stać się przedmiotem współczynnika redukcji.
8.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1–7, właściwe władze danego Państwa Członkowskiego mogą zdecydować się na niewdrażanie systemu rezerw w przypadku, gdy dane Państwo Członkowskie może udowodnić, że na jego całym terytorium działa efektywny system zarządzania prawem do sadzenia.
System ten może, jeśli to konieczne uchylać odpowiednie przepisy niniejszego rozdziału.
Jeśli Państwo Członkowskie posiada taki system, prawa ponownego sadzenia, o których mowa w pierwszym zdaniu art. 4 ust. 5, będą przedłużone o 5 lat winnych.
Drugie zdanie art. 4 ust. 5 pozostaje w mocy.
Artykuł 6
1.
Nowopowstałe prawa sadzenia, włączywszy nowo powstałe prawa sadzenia przyznane przez Państwo Członkowskie w ramach art. 3 ust. 2 będą przydzielane w następującym wymiarze:
a)Niemcy: _BAR_ 1534 ha _BAR_
Grecja: _BAR_ 1098 ha _BAR_
Hiszpania: _BAR_ 17355 ha _BAR_
Francja: _BAR_ 13565 ha _BAR_
Włochy: _BAR_ 12933 ha _BAR_
Luksemburg: _BAR_ 18 ha _BAR_
Austria: _BAR_ 737 ha _BAR_
Portugalia: _BAR_ 3760 ha _BAR_
b)Rezerwa Wspólnoty: _BAR_ 17000 ha _BAR_
2.
Nowo powstałe prawa sadzenia mogą być przydzielone do rezerwy lub wykorzystane w ramach art. 2 ust. 3 lit. b) w przypadku, gdy Państwo Członkowskie sporządziło inwentarz potencjału produkcji, zgodnie z art. 16.
3.
Przydzielenie do rezerwy nowopowstałych praw do sadzenia, o których mowa w ust. 1, lub wykorzystanie tych praw w ramach art. 2 ust. 3 lit. b) może być przeprowadzone tylko jeden raz.
Artykuł 7
1.
Następujące definicje mają zastosowanie w niniejszym rozdziale:
a) "karczowanie" znaczy całkowite wyeliminowanie wszystkich winorośli z kawałka ziemi, ma którym te winorośle zostały posadzone;
b) "sadzenie" oznacza definitywne zaprowadzenie sadzonek winorośli lub ich części, szczepionych lub nie, z zamiarem produkowania winogron lub założenia szkółki szczepionek;
c) "prawo do sadzenia" oznacza prawo do sadzenia winorośli w ramach nowego prawa sadzenia, prawo do ponownego sadzenia, prawo do sadzenia przyznane z rezerwy lub nowopowstałe prawo do sadzenia zgodnie z warunkami określonymi w art. 3, 4, 5 i 6;
d) "prawo do ponownego sadzenia" oznacza prawo do sadzenia winorośli na obszarze równoważnym, w sensie czystego zbioru, obszarowi, na którym winorośle zostały wykarczowane lub, na którym winorośle zostaną wykarczowane zgodnie z warunkami określonymi w art. 4 i art. 5 ust. 8;
e) "dalsze szczepienie" oznacza szczepienie winorośli, które już były poddane szczepieniu.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te mogą, w szczególności, obejmować:
- przepisy regulujące destylacją produktów, o których mowa w art. 2 ust. 7,
- przepisy odnoszące się do uniknięcia nadmiernych opłat administracyjnych przy stosowaniu przepisów niniejszego rozdziału,
- rozpoznanie, o którym mowa w art. 3 ust. 2,
- koegzystencję winorośli, zgodnie z art. 4 ust. 2,
- zastosowanie współczynnika redukcji, o którym mowa w art. 5 ust. 7,
- działanie rezerwy Wspólnoty, o której mowa w art. 6 ust. 1.
W szczególności przepisy mogą zapewniać w okresie do 31 grudnia 2003 r. przydzielenie z rezerwy Wspólnoty nowopowstałych praw do sadzenia Państwu Członkowskiemu, które wykorzysta te prawa w regionach, gdzie taka potrzeba istnieje i która może być zaspokojona poprzez przyznanie nowo powstałych praw do sadzenia,
- przepisy gwarantujące, że nowe prawa sadzenia, przyznane zgodnie z art. 3 ust. 1, są sprzeczne z zakazem dotyczącym nowego sadzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1.
3.
Do dnia 31 grudnia 2003 r. i w trzyletnich odstępach czasu od dnia 31 grudnia 2003 r., Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczący funkcjonowania niniejszego rozdziału.
Do sprawozdania mogą być dołączone, jeśli to stosowne, propozycje przyznania dalszych nowopowstałych praw do sadzenia.
ROZDZIAŁ II
PREMIE ZA ZANIECHANIE UPRAWY WINOROŚLI
Artykuł 8
1.
Premia może być przyznana w zamian za permanentne zaniechanie uprawy winorośli na danym obszarze.
Premia może być przyznana, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału, producentom z obszarów, na których celem uprawy winorośli jest produkcja winogron na wino.
Obszar, którego to dotyczy, musi mieć co najmniej 10 akrów.
2.
Państwa Członkowskie mogą też określić obszary, dla których premia będzie przyznawana.
Państwa Członkowskie mogą podporządkować określenie obszarów stosownym warunkom, włączywszy te, których celem jest zagwarantowanie równowagi pomiędzy produkcją a ekologią w regionach, o których mowa.
3.
Przyznanie premii spowoduje, że producent straci wszelkie prawa ponownego sadzenia w odniesieniu do obszarów, za które premia została wypłacona.
4.
Państwa Członkowskie określą wysokość premii za jeden hektar biorąc pod uwagę:
a) wydajność rolną lub zdolność produkcyjną gospodarstw;,
b) metodę stosowaną w produkcji;
c) obszar, którego premia ma dotyczyć w porównaniu z całkowitym obszarem gospodarstwa;
d) produkowany przez gospodarstwo gatunek wina;
e) istnienie współdziałającej uprawy.
5.
Wysokość wypłacanej premii nie może być wyższa od wysokości premii określonej przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 9
Do otrzymania premii nie będą kwalifikowały się:
a) obszary uprawy winorośli, dla których naruszenie przepisów wspólnotowych lub przepisów krajowych odnoszące się do sadzenia zostało zarejestrowane w okresie, który zostanie określony, a który nie może być dłuższy niż 10 lat winnych;
b) obszary uprawy winorośli, które nie są już pielęgnowane;
c) obszary uprawy winorośli, które zostały posadzone w terminie, który zostanie określony, a który nie może przekroczyć liczby lat winnych;
d) obszary uprawy winorośli, których restrukturyzacja i przekształcenie zostały sfinansowane w terminie, który zostanie określony i który nie może przekroczyć liczby lat winnych;
Artykuł 10
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te, w szczególności, mogą obejmować:
a) daty składania wniosków oraz wykarczowania;
b) warunki przyznania płatności;
c) maksymalna wysokość premii, o których mowa w art. 8 ust. 5;
d) okoliczności odnoszące się do środowiska naturalnego;
e) określenie okresów czasu, o których mowa w art. 9.
ROZDZIAŁ III
RESTRUKTURYZACJA I PRZEKSZTAŁCANIE
Artykuł 11
1.
Niniejszym, przyjęty zostaje system restrukturyzacji i przekształcania winnic.
2.
Celem tego systemu jest dostosowanie produkcji do zapotrzebowania rynku.
3.
System będzie obejmował jedno lub więcej z poniżej wymienionych środków:
a) różnorodne przekształcenie, włączywszy przekształcenie w drodze przeszczepiania;
b) przeniesienie winnicy;
c) poprawa zarządzania winnicą i stosowanymi technikami odnoszącymi się do przedmiotu systemu.
System nie będzie obejmował zwykłego odświeżenia winnic, których naturalne życie ma się ku końcowi.
4.
Dostęp do systemu będą miały tylko te regiony danego Państwa Członkowskiego, w odniesieniu do których Państwo Członkowskie sporządziło inwentarz potencjału produkcyjnego zgodnie z art. 16.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie będą odpowiedzialne za plany restrukturyzacji i przekształcenia włączywszy tam, gdzie to stosowne, zatwierdzenie tych planów.
Plany powinny być zgodne z przepisami określonymi w niniejszym rozdziale oraz z przepisami wykonawczymi.
Artykuł 13
1.
Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie będzie przyznawana tylko w odniesieniu do planów, które zostały przygotowane i tam, gdzie to konieczne i zatwierdzone przez Państwo Członkowskie.
Pomoc przyjmie następujące formy:
a) odszkodowania dla producentów za utratę dochodów spowodowaną wdrożeniem planu; oraz
b) pokrycie kosztów restrukturyzacji i przekształcenia.
2.
Odszkodowania dla producentów za utratę dochodów mogą przybrać jedną z następujących form:
a) niezależnie od przepisów rozdziału I niniejszego tytułu udzielenie zgody na współistnienie starych i nowych winorośli przez określony okres czasu, który nie może być dłuższy niż 3 lata; lub
b) odszkodowanie finansowe, które będzie finansowane przez Wspólnotę.
3.
Pokrycie przez Wspólnotę kosztów restrukturyzacji i przekształcenia nie może przekroczyć 50 % tych kosztów.
Jednakże, w regionach klasyfikowanych jako Cel 1 zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. określającego ogólne przepisy dotyczące Funduszy Strukturalnych [51], pokrycie kosztów restrukturyzacji i przekształcenia przez Wspólnotę nie może przekroczyć 75 % tych kosztów.
Bez uszczerbku dla zastosowanie art. 14 ust. 4, Państwa Członkowskie nie muszą pokrywać kosztów w obydwu wspomnianych powyżej przypadkach.
Artykuł 14
1.
Komisja, raz w roku, dokona wstępnych przydziałów dla Państw Członkowskich na podstawie obiektywnego kryterium przy wzięciu pod uwagę szczególnej sytuacji i potrzeb, będą to starania, które zostaną przedsięwzięte w świetle celów stojących przed planem.
2.
Wstępne przydziały będą dostosowane do rzeczywistych wydatków oraz na podstawie prognozy wydatków przedstawionej przez Państwo Członkowskie, które weźmie pod uwagę cel planu oraz dostępne fundusze.
3.
Przy przydziale finansowym dla danego Państwa Członkowskiego zostanie wzięta pod uwagę proporcjonalna część winnic Wspólnoty jaka jest położona w Państwie Członkowskim, którego to dotyczy.
4.
W przypadku przydziału finansowego dla Państwa Członkowskiego odnoszącego się do pewnej ilości hektarów, to dane Państwo Członkowskie może wykorzystać ten przydział dla większej ilości hektarów.
W tym kontekście Państwo Członkowskie może wykorzystać fundusze krajowe celem podwyższenia zredukowanej kwoty dla każdego hektara do wysokości oryginalnego pułapu na jeden hektar kwoty pochodzącej z przydziału Finansowego Wspólnoty.
Artykuł 15
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te w szczególności mogą obejmować:
a) minimalną powierzchnię winnicy, której to dotyczy;
b) przepisy regulujące wykorzystanie prawa ponownego sadzenia wynikające z wdrożenia planów;
c) przepisy, których celem jest zapobieżenie wzrostowi potencjału produkcyjnego powstającego wskutek zastosowania niniejszego rozdziału;
d) maksymalna wysokość kwoty pomocy udzielanej na jeden hektar.
ROZDZIAŁ IV
INFORMACJA I PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 16
1.
Inwentarz potencjału produkcji będzie zawierał następujące informacje:
a) obszary na terytorium Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, na których rośnie winorośl sklasyfikowana zgodnie z art. 19 ust. 1 jako odmiana do produkcji wina;
b) odmiany, których to dotyczy;
c) całkowity zasób istniejących praw do sadzenia;
d) wszystkie dodatkowe przepisy krajowe i regionalne przyjęte zgodnie z niniejszym tytułem.
2.
Państwo Członkowskie może ustalić, że inwentarz zostanie sporządzony w oparciu o regiony.
Jednakże w takim przypadku, wszystkie regionalne inwentarze muszą być sporządzone do dnia 31 grudnia 2001 r.
Zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia zaniechanie sporządzenia przez region inwentarza nie uniemożliwia stosowania niniejszego tytułu w innych regionach tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 17
1.
Komisja może dokonywać oceny:
a) produkcji produktów sektora wina;
b) przemysłowego wykorzystania tych produktów;
c) trendów konsumpcyjnych odnoszących się do wina oraz innych produktów sektora wina, które nadają się do spożycia bez dalszego przetwarzania;
d) każdy inny czynnik, który musi być znany celem efektywnego zarządzania rynkiem lub też system dostosowania podaży.
2.
Podczas przygotowywania tej oceny Komisja może skorzystać z pomocy z zewnątrz.
3.
Komisja sfinansuje niezależne badanie na temat wykorzystania specyficznych odmian.
Na podstawie tego badania, do dnia 31 grudnia 2003 r., Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, do którego zostaną dołączone, jeśli to stosowne, propozycje.
Artykuł 18
1.
Producenci winogron przeznaczonych na produkcję wina oraz producenci moszczu i wina podadzą każdego roku informację dotyczącą ilości wyprodukowanej od ostatniego zbioru.
Państwa Członkowskie mogą także zażądać od handlowców zajmującym się handlem winogronami przeznaczonymi do wyrobu wina, aby podali każdego roku sprzedaną od ostatniego zbioru ilość.
2.
Producenci moszczu i wina oraz handlowcy inni niż kupcy detaliczni, podadzą każdego roku informację dotyczącą posiadanych przez nich zapasów moszczu i wina, niezależnie od tego, czy pochodzą one z ostatnich zbiorów, czy też ze zbiorów lat poprzednich.
Posiadane przez handlowców zapasy moszczu i wina na przywożonych z państw trzecich muszą być podane oddzielnie.
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie sklasyfikują odmiany winorośli służące do produkcji wina.
Wszystkie sklasyfikowane odmiany muszą należeć do gatunków Vitis vinifera lub pochodzić z krzyżówki tych gatunków i innymi gatunkami Vitis.
Następujące odmiany nie mogą być włączone do klasyfikacji:
- Noah,
- Othello,
- Isabelle,
- Jacquez,
- Clinton,
- Herbemont.
2.
W sporządzonej przez nie klasyfikacji Państwa Członkowskie wskażą odmiany odpowiednie do produkcji wina gatunkowego psr produkowanego na ich terytorium.
Odmiany te będą należały do gatunku Vitis vinifera.
3.
Tylko te odmiany winorośli, które zostały zamieszczone w klasyfikacji będą mogły być sadzone, przesadzane lub szczepione w celu produkcji wina na obszarze Wspólnoty.
Ograniczenia te nie odnoszą się do winorośli wykorzystywanych do badań i eksperymentów naukowych.
4.
Obszary, na których rosą odmiany winorośli, z których będzie produkowane wino, które nie są zamieszczone w klasyfikacji, zostaną wykarczowane, chyba, że wyprodukowane z nich wino jest przeznaczone wyłącznie do spożycia przez rodzinę producenta.
Państwa Członkowskie podejmą stosowne działania, których celem będzie monitorowanie tych wyjątków.
5.
W przypadku, gdy odmiany są skreślone z klasyfikacji wykarczowanie nastąpi w ciągu 15 lat od czasu skreślenia odmiany z klasyfikacji.
Artykuł 20
Przepisy regulujące rejestr winnic Wspólnoty będą przepisami, które zostały określone w rozporządzeniu (EWG) nr 2392/86.
Artykuł 21
Rozdziały I i II niniejszego tytułu nie będą stosowane w Państwach Członkowskich, gdzie produkcja wina w jednym roku winnym nie przekracza 25000 hektolitrów.
Produkcja ta będzie obliczana na podstawie średniej produkcji podczas ostatnich 5 lat winnych.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie mogą przyjąć bardziej restrykcyjne przepisy krajowe w odniesieniu do nowego sadzenia lub ponownego sadzenia winorośli lub też w odniesieniu do szczepienia winorośli.
Państwa Członkowskie mogą też żądać, aby informacje określone w niniejszym tytule były wspomagane przez dodatkowe informacje konieczne do monitorowania i rozwoju potencjału produkcji.
Artykuł 23
1.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te, w szczególności, mogą obejmować:
a) format i stopień szczegółów dotyczących informacji wymaganej celem sporządzenia inwentarza, o którym mowa w art. 16;
b) zarządzanie klasyfikacją odmian winorośli, o których mowa w art. 19;
c) przeznaczenie produktów pochodzących z odmian winorośli, które nie zostały zamieszczone w klasyfikacji.
2.
Przepisy dotyczące dokumentu towarzyszącego materiałom do rozmnażania wegetatywnego winorośli oraz szczegółowe zasady jego zastosowania włączywszy te, dotyczące kontroli, mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
3.
Rozporządzenie (EWG) nr 2392/86 może być zmienione lub uchylone zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 75 zostanie podjęta decyzja, czy Państwo Członkowskie sporządziło inwentarz, o którym mowa w art. 16 oraz, czy ta decyzja powinna być cofnięta w stosownych okolicznościach, włączywszy te, gdy Państwo Członkowskie nie dokonało niezbędnej aktualizacji inwentarza.
TYTUŁ III
MECHANIZMY RYNKOWE
ROZDZIAŁ I
POMOC NA PRYWATNE SKŁADOWANIE
Artykuł 24
1.
Producentom będzie udzielona pomoc na prywatne składowanie:
a) wina stołowego;
b) moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego.
2.
Pomoc dla długoterminowych umów składu będzie przyznawana, z zastrzeżeniem rozstrzygnięć z agencjami interwencyjnymi, pomiędzy 16 grudnia a 15 lutego następnego roku na warunkach, które zostaną określone.
3.
Długoterminowe umowy składu będą zawarte na okres, który kończy się:
a) najwcześniej w dniu 1 września następującym po dniu zawarcia umowy dla win stołowych, dla moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego moszczu gronowego w dniu 1 sierpnia następującym po dniu zawarcia umowy;
b) najpóźniej w dniu 30 listopada następującym po dacie zawarcia umowy.
Artykuł 25
1.
Zawarcie umów składu będzie podporządkowane warunkom odnoszącym się w szczególności do jakości produktów, których to dotyczy.
2.
Dla win stołowych umowy składu mają zawierać przepisy odnoszące się do zakończenia wypłacania środków pomocowych oraz odpowiednich obowiązków producenta w odniesieniu do całości lub części składowanych ilości, jeśli cena rynkowa gatunku wina, którego to dotyczy, wzrośnie powyżej poziomu, który zostanie określony.
3.
Kwota pomocy na prywatne składowanie może pokrywać tylko techniczne koszty składowania oraz procenty podlegające zapłacie. Koszty te zostaną określone na poziomie stawki standardowej.
4.
Dla zagęszczonego moszczu gronowego kwota ta może być dostosowana poprzez współczynnik odpowiadający stopniowi zagęszczenia.
Artykuł 26
1.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
W szczególności zasady mogą ustalać, co następuje:
- określenie poziomu, stawki i współczynnika, o których mowa w art. 25,
- że długoterminowe umowy składu wina stołowego mogą być zawierane tylko dla specyficznych gatunków wina,
- że moszcze gronowe, które są przedmiotem długoterminowej umowy składu mogą być w okresie trwania tej umowy w całości lub częściowo zmienione na zagęszczony moszcz gronowy lub rektyfikowany zagęszczony moszcz gronowy,
- że przepisy odnoszące się do stosowania przepisów dotyczących zakończenia wypłat środków pomocowych, o których mowa w art. 25 ust. 2,
- że moszcze gronowe i zagęszczone moszcze gronowe przeznaczone do produkcji soku winogronowego nie mogą być przedmiotem długoterminowej umowy składu,
- efektywny czas trwania umów.
2.
W ramach procedury określonej w art. 75 może zostać ustalone, co następuje:
- że plan prywatnej pomocy na składowanie nie będzie stosowany w przypadku, gdy z sytuacji rynkowej jasno wynika, że stosowanie tego planu nie może być w żaden sposób usprawiedliwione,
- że zawieranie dalszych długoterminowych umów składu może być zawieszone w każdej chwili jeśli jest to usprawiedliwione przez sytuację panująca na rynku, a w szczególności tempo w jakim umowy zostały zawarte.
ROZDZIAŁ II
DESTYLACJA
Artykuł 27
1.
Zakazane jest nadmierne tłoczenie zmiażdżonych winogron lub całych winogron oraz tłoczenie osadu drożdżowego winiarskiego.
Zakazana jest ponowna fermentacja wytłoków gronowych dla celów innych, niż destylacja.
2.
Filtrowanie i odwirowywanie osadu drożdżowego winiarskiego nie będzie traktowane jako tłoczenie, gdy:
a) uzyskany produkt jest solidnej jakości i posiada dobrą jakość handlową,
b) osad drożdżowy winiarski nie został zredukowany do suchej masy.
3.
Każda osoba prawna i każda osoba fizyczna lub grupa osób, za wyjątkiem osoby lub osób, o których mowa w ust. 7, po wyprodukowaniu wina będzie zobowiązana dostarczyć do destylacji wszystkie produkty uboczne pochodzące z produkcji wina, której to dotyczy.
4.
Zawartość alkoholu w produktach ubocznych musi być równa co najmniej 10 % w stosunku do zawartości alkoholu w wyprodukowanym winie jeśli wino, którego to dotyczy, zostało wyprodukowane z winogron.
Odstąpienie od tej reguły, z uzasadnionych przyczyn technicznych, jest możliwe, jeśli wino zostało wyprodukowane w drodze fermentacji winiarskiej moszczu gronowego, częściowo sfermentowanego moszczu gronowego lub młodych fermentujących win, jednakże zawartość alkoholu nie może być niższa niż 5 %.
Jeśli stosowny procent nie zostanie uzyskany, osoby, które są przedmiotem tego zobowiązania dostarczą określoną ilość wina pochodzącą z własnej produkcji, co zagwarantuje, że wymagane stężenie alkoholu w produktach ubocznych będzie możliwe do osiągnięcia.
Odstąpienie od ust. 3 oraz akapitu pierwszego niniejszego ustępu będzie możliwe dla kategorii producentów, która zostanie określona, dla niektórych obszarów produkcyjnych i dla win, które są przedmiotem destylacji, o której mowa w art. 28.
5.
Obowiązek dostarczenia określony w ust. 3 może być zastąpiony przez dostarczenie wina do producenta octu winnego.
6.
Każda osoba fizyczna oraz każda osoba prawna lub też grupa osób, za wyjątkiem osób lub grup osób, o których mowa w ust. 7, w których posiadaniu znajdują się produkty uboczne powstałe w wyniku każdego, innego niż winifikacja, procesu przetwarzania winogron, będą zobowiązane dostarczyć do destylacji produkty uboczne, o których mowa.
7.
Każda osoba fizyczna oraz każda osoba prawna lub też grupa osób, które zajmują się przetwórstwem winogron zebranych w strefie A upraw winorośli lub niemieckiej strefie B upraw winorośli oraz na obszarach położonych w Austrii, na których zostały posadzone winorośle, będą zobowiązane do wycofania produktów ubocznych powstałych w wyniku tego przetwórstwa pod kontrola, której warunki zostaną określone.
8.
Osoby, które są przedmiotem zobowiązań, o których mowa w ust. 3 lub tych, o których mowa w ust. 6 mogą być od nich zwolnione poprzez wycofanie produktów ubocznych winifikacji pod kontrolą oraz z zastrzeżeniem warunków, które zostaną określone.
9.
Cena skupu wytłoków gronowych, osadu drożdżowego winiarskiego oraz wina dostarczonego do destylacji w ramach niniejszego artykułu będzie wynosiła 0,995 EUR na % vol/h.
10.
Cena płacona przez gorzelnika nie może być niższa niż cena skupu.
11.
Gorzelnik może:
a) otrzymać pomoc w odniesieniu do produktu, który ma być destylowany, pod warunkiem, że produkt uzyskany w drodze destylacji ma co najmniej 52 % stężenie alkoholu; lub
b) dostarczyć produkt otrzymany w drodze destylacji do agencji interwencyjnej, pod warunkiem, że produkt ten ma co najmniej 92 % stężenie alkoholu.
Jeśli wino zostało przetworzone na wino wzmocnione do destylacji przed dostarczeniem go do gorzelnika, pomoc, o której mowa w punkcie a) będzie wypłacona producentowi wina wzmocnionego, a produkt powstały w wyniku destylacji nie może być dostarczony do agencji interwencyjnej.
12.
Może zostać podjęta decyzja, że dostarczenie alkoholu do agencji interwencyjnej może być zastąpione przez dostarczenie alkoholu do operatora, który złożył ofertę w ramach sprzedaży organizowanej na rozporządzanie produktami powstałymi w wyniku destylacji i która to oferta została przyjęta w ramach procedury, o której mowa w art. 31 ust. 1.
13.
Ust. od 1 do 13 nie dotyczą soku winogronowego lub zagęszczonego soku winogronowego, lub moszczu gronowego czy też zagęszczonego moszczu gronowego przeznaczonego do produkcji soku winogronowego.
Artykuł 28
1.
W przypadku gdy wino jest produkowane z odmiany winogron wymienionych w klasyfikacji dla tych samych jednostek administracyjnych, zarówno jako gatunek winorośli oraz gatunek do stosowania w innych celach, to ilość wina wyprodukowana powyżej ilości zwykle produkowanej, która nie jest wywożona podczas roku winnego, którego to dotyczy, zostanie poddana destylacji w terminie, który zostanie określony.
Z wyjątkiem zastosowania odstępstwa, wino wyprodukowane w nadmiarze nie może być dostarczone do innego miejsca poza gorzelnią.
2.
Ilość wina zwykle produkowana będzie określona na podstawie:
a) ilości wina zwykle produkowanej w okresie odniesienia, który zostanie określony;
b) ilości wina oddanej do tradycyjnego wykorzystania.
3.
Cena skupu wina dostarczonego do destylacji w ramach niniejszego artykułu będzie wynosiła 1,34 EUR na % vol.; cena może być zróżnicowana w danym roku winnym, pod warunkiem, że średnia roczna pozostanie na określonej wysokości 1,34 EUR na % vol.
4.
Cena płacona przez gorzelnika nie może być niższa od ceny skupu.
5.
Gorzelnik może:
a) otrzymać pomoc w odniesieniu do produktu, który ma być destylowany, pod warunkiem że produkt uzyskany w drodze destylacji ma co najmniej 52 % stężenie alkoholu; lub
b) dostarczyć produkt otrzymany w drodze destylacji do agencji interwencyjnej, pod warunkiem, że produkt ten ma co najmniej 92 % stężenie alkoholu.
Jeśli wino zostało przetworzone na wino wzmocnione do destylacji przed dostarczeniem go do gorzelnika, pomoc, o której mowa w punkcie a) będzie wypłacona producentowi wina wzmocnionego, a produkt powstały w wyniku destylacji nie może być dostarczony do agencji interwencyjnej.
6.
Może zostać podjęta decyzja, że dostarczenie alkoholu do agencji interwencyjnej może być zastąpione przez dostarczenie alkoholu do operatora, który złożył ofertę w ramach sprzedaży organizowanej na rozporządzenie produktami powstałymi w wyniku destylacji i która to oferta została przyjęta w ramach procedury, o której mowa w art. 31 ust. 1.
7.
Niniejszy artykuł stosuje się nie naruszając art. 1 ust. 2.
Artykuł 29
1.
Celem wspomagania rynku wina i w konsekwencji ułatwienia kontynuacji dostaw destylatu wina do tych części sektora alkoholu pitnego, gdzie użytkowanie takiego alkoholu jest tradycją, Wspólnota może udzielić pomocy na destylację wina stołowego oraz win, które są odpowiednie do produkcji win stołowych.
2.
Pomoc wypłacana gorzelnikom przybierze formę pomocy podstawowej i pomocy dodatkowej.
3.
Pomoc podstawowa będzie wypłacana na podstawie destylowanej ilości wina stołowego i wina odpowiedniego do produkcji wina stołowego.
4.
Pomoc podstawowa zostanie wdrożona na podstawie systemu umów zawartych pomiędzy gorzelnikami a producentami wina.
Minimalna cena, która będzie płacona przez gorzelnika zostanie określona; cena ta może być różna w ciągu danego roku winnego, pod warunkiem, że średnia cena za ten rok nie będzie niższa niż 2,488 na % vol.
5.
Wysokość pomocy podstawowej będzie odzwierciedlała:
a) potrzebę średniej ceny minimalnej, która ma być płacona przez producenta w danym roku winnym, aby uwzględnić poziom, o którym mowa w ust. 4;
b) zapotrzebowanie na utrzymanie dostaw o konkurencyjnych cenach do tradycyjnych rynków zbytu sektora alkoholu pitnego.
6.
Pomoc dodatkowa przybierze formę płatności, która będzie pokrywała uzasadnione koszty składowania powstałego produktu.
Jej zadaniem będzie ułatwienie działań prowadzonych przez system pomocy podstawowej.
Artykuł 30
1.
W przypadku powstania na rynku zakłóceń spowodowanych poważnymi nadwyżkami i/lub problemami dotyczącymi jakości, wprowadzona może zostać destylacja w sytuacji kryzysowej.
2.
Celem tego środka działania będzie wyeliminowanie specyficznych "gniazd" nadwyżek:
a) wyeliminowanie specyficznych "gniazd" nadwyżek;
b) zagwarantowanie kontynuacji dostaw od jednego zbioru do kolejnego zbioru.
3.
Działanie to będzie działaniem dobrowolnym ze strony producentów.
4.
Działanie to może być ograniczone do niektórych gatunków wina lub niektórych obszarów produkcji.
Może być ono stosowane do wina gatunkowego psr tylko na żądanie Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
5.
Kryterium wdrożenia tego środka może być dający się udowodnić, trwający od jakiegoś czasu spadek cen rynkowych danego gatunku wina lub win pochodzących z niektórych obszarów produkujących wino.
6.
Jeśli Wspólnota będzie stosowała ten środek przez kolejne trzy lata, dla określonego gatunku wina (na określonym obszarze), Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym przedstawia informację dotyczącą trwałego kryzysu dołączając do niego, jeśli to stosowne, swoje wnioski.
Artykuł 31
1.
Alkohol przejęty przez agencję interwencyjną zostanie sprzedany na aukcji publicznej lub w drodze przetargu.
Sprzedając alkohol, o którym mowa, stosowne władze będą starały się, aby sprzedażą tą nie zostały dotknięte rynki zbytu alkoholu tradycyjnie uzależnione od istnienia takiego zbytu.
Alkohol, o którym mowa, nie może być sprzedany sektorowi alkoholu przeznaczonego do użytku spożywczego.
2.
Jednakże, może zostać podjęta decyzja, że jeśli dostawa do sektora, w którym wykorzystanie alkoholu wina jest obowiązkowe nie jest zagwarantowana przez środki działania przedstawione w art. 27, 28 i 29, to alkohol ten może być sprzedany temu sektorowi.
Artykuł 32
1.
Dla wina wyprodukowanego przez producentów, którzy podnieśli zawartość alkoholu w winie poprzez dodanie sacharozy lub skorzystali z pomocy, o której mowa w art. 34, cena skupu określona dla każdej destylacji z wyjątkiem tej, o której mowa w art. 27, zostanie zredukowana na każdym z obszarów uprawy winorośli o podobną jednolitą stawkę obliczoną na podstawie kwoty udzielonej pomocy, o której mowa w art. 34 i podwyższenia zawartości alkoholu ustalonej dla obszaru uprawy winorośli, którego to dotyczy.
2.
Na żądanie producenta, którego to dotyczy, redukcja ceny skupu zostanie stosowana tylko dla takiej samej ilości wina, która była przedmiotem podniesienia zawartości alkoholu, o którym mowa w ust. 1.
Artykuł 33
1.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te w szczególności mogą obejmować:
a) odstępstwa, o których mowa w niniejszym rozdziale;
b) w odniesieniu do art. 27 i 28 warunki, w jakich destylacja ma być przeprowadzana, oszacowanie ilości alkoholu zawartego w produkowanym winie, warunki w ramach których produkty mogą być dostarczane do agencji interwencyjnej oraz ceny skupu produktów destylacji, które mogą być przejęte przez agencje interwencyjne lub kryteria określania tych cen;
c) minimalne standardy, które muszą być spełnione przez wytłoki gronowe i osad drożdżowy winiarski;
d) warunki w jakich prowadzone może być wycofywanie się pod kontrolą, o czym mowa w artykule 27 ust. 7;
e) ilość wina zwykle produkowana, jak wspomniano w art. 28 ust. 2;
f) szczegółowe mechanizmy stosowania środka działania, o którym mowa w art. 30, włączywszy produkty objęte tym środkiem oraz przepływ produktów powstałych w wyniku destylacji, przy szczególnym wzięciu pod uwagę wszelkich starań, których celem będzie uniknięcie powstania zakłóceń na rynku napojów alkoholowych i spirytusowych;
g) przepisy dotyczące modulacji ceny skupu, o której mowa w art. 28 ust. 3;
h) określenie ceny minimalnej, o której mowa w art. 29 ust. 4.
2.
Kwota pomocy, o której mowa w art. 27 i 28, która umożliwi rozdysponowanie uzyskanych produktów, kwota pomocy, o której mowa w art. 29 oraz przepisy określające okoliczności, które mogą prowadzić do wprowadzenia środków działań, o których mowa w art. 30 oraz poziom i forma pomocy finansowej udzielonej dla tego środka działania przez Wspólnotę zostaną określone zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
ROZDZIAŁ III
POMOC DO SPECJALNEGO WYKORZYSTANIA
Artykuł 34
1.
Niniejszym zostaje ustanowiona pomoc na wykorzystanie wyprodukowanych na terytorium Wspólnoty:
a) zagęszczonego moszczu gronowego;
b) rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego,
jeśli są one wykorzystywane do podniesienia zawartości alkoholu w produktach wina, na podstawie upoważnienia na podniesienie zawartości alkoholu w winie, w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.
2.
Przyznanie pomocy może być ograniczone do produktów pochodzących ze strefy C uprawy winorośli, jeśli struktura handlu wina produkowanego z moszczu i ich połączenie nie może być zagwarantowana bez wprowadzenia tego środka.
3.
Kwota pomocy zostanie określona w euro na % vol. potencjalnego stężenia alkoholu i na hektolitr zagęszczonego moszczu gronowego lub rektyfikowanego moszczu gronowego przy równoczesnym wzięciu pod uwagę różnicy pomiędzy kosztem wzbogacenia przy użyciu tych produktów i przy użyciu sacharozy.
Artykuł 35
1.
Niniejszym zostaje ustanowiona pomoc na wykorzystanie wyprodukowanych na terytorium Wspólnoty:
a) moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego produkowanych w celu wyrobu soku winogronowego lub wyrobu z tego soku winogronowego innych produktów spożywczych,
b) moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego produkowanych w strefie C uprawy winorośli w celu wyrobu w Wielkiej Brytanii i Irlandii produktów objętych kodem CN 220600, w odniesieniu do których zgodnie z punktem C, ust. 2, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia, stosowanie złożonej nazwy zawierającej słowo "wino" może być dozwolone przez te Państwa Członkowskie;
c) zagęszczony moszcz gronowy produkowany jako główny składnik grupy produktów sprzedawanych w Wielkiej Brytanii i Irlandii, opatrzonych w instrukcje dla konsumenta informujące jak otrzymać z tych produktów napój imitujący wino (wino domowe).
2.
Drogą odstępstwa od ust. 1 lit. b), tam gdzie ograniczenia geograficzne odnoszące się do produkcji moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego, o których mowa w punkcie b, ust. 1, mają wpływ na zakłócenia w konkurencyjności, może zostać podjęta decyzja rozszerzenia pomocy udzielanej na produkcję moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego produkowanego w regionach Wspólnoty innych niż strefa C III.
3.
Pomoc, o której mowa w ust. 1 będzie ograniczona do wykorzystania produktów pochodzących z odmian winorośli, które są wyłącznie klasyfikowane jako winorośl właściwa lub jako obydwie: odmiana winorośli właściwej i odmiana do użycia dla innych celów, pomoc może być w równym stopniu przydzielana dla winogron tych samych odmian pochodzących ze Wspólnoty.
4.
Kwota pomocy musi być określona tak, aby koszt dostaw moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego pochodzących ze Wspólnoty pozwalał na utrzymanie tradycyjnych rynków zbytu.
5.
Część pomocy ustanowionej w ust. 1 lit. a) będzie zarezerwowana na organizowanie kampanii promujących spożycie soku winogronowego.
Pomoc może, dla celów zorganizowania takich kampanii, zostać określona na wyższym poziomie niż ten wynikający ze stosowania ust. 4.
Artykuł 36
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te, w szczególności, będą obejmowały:
a) warunki przyznawania pomocy, o której mowa w art. 34 ust. 1;
b) środki konieczne do zagwarantowania kontroli stosowania produktów, o których mowa w art. 35 ust. 1;
c) kwotę pomocy, o której mowa w art. 34 i 35, która zostanie określona przed rozpoczęciem się każdego roku winnego;
d) decyzję, o której mowa w art. 35 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 37
Producenci, którzy są przedmiotem zobowiązań, o których mowa w art. 27 i 28, będą uprawnieni do korzystania z działań interwencyjnych w ramach niniejszego tytułu, pod warunkiem, że przestrzegali tych zobowiązań w okresie referencyjnym, który zostanie określony.
Okres ten oraz szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Artykuł 38
1.
W przypadku, gdy zostaną odnotowane na rynku Wspólnoty nadmiernie wysokie ceny dla danego gatunku wina i występuje prawdopodobieństwo kontynuacji tej sytuacji, a co za tym idzie zakłócenia rynku, Komisja może podjąć niezbędne środki.
2.
Do stopnia koniecznego do wspomożenia rynku win stołowych, środki interwencyjne mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 75 w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b), innych niż wina stołowe.
TYTUŁ IV
ORGANIZACJE PRODUCENTÓW I ORGANIZACJE SEKTOROWE
ROZDZIAŁ I
ORGANIZACJE PRODUCENTÓW
Artykuł 39
1.
"Organizacjami producentów", jeśli uznane w ramach niniejszego rozporządzenia, są wszystkie osoby prawne:
a) które powstały z własnej inicjatywy producentów, wytwarzających produkty objęte niniejszym rozporządzeniem;
b) których celem jest:
i) zagwarantowanie, że produkcja jest planowana i dostosowana do popytu, w szczególności, jeśli chodzi o ilość i jakość;
ii) promowanie skoncentrowania zapasów i umieszczenie na rynku produktów wytwarzanych przez producentów należących do tej organizacji;
iii) redukcja kosztów produkcji i stabilizacja cen producenta;
iv) promowanie stosowania przyjaznych środowisku praktyk uprawy, technik produkcji i praktyk zarządzania odpadami, których celem, w szczególności, jest ochrona jakości wody, gleby i krajobrazów oraz zachowanie i/lub popieranie różnorodności biologicznej.
2.
Organizacje producentów uznane w ramach niniejszego rozporządzenia, będą musiały nałożyć stosowne kary na ich członków za naruszenie obowiązków nałożonych w ramach przepisów stowarzyszenia.
3.
Państwa Członkowskie mogą uznać jako organizacje producentów, w ramach niniejszego rozporządzenia, wszystkie grupy producentów starające się o ich uznanie, pod warunkiem, że:
a) spełniają one wymogi określone w ust. 1 i 2 i dostarczyły stosownego dowodu, że w ich skład wchodzi minimalna grupa członków i że w rękach tych członków znajduje się minimalna ilość nadającej się do sprzedaży rynkowej produkcji:
b) istnieje wystarczający dowód, że mogą one prowadzić swoją działalność właściwie, zarówno jeśli chodzi o czas, jak i efektywność;
c) w sposób efektywny umożliwiają ich członkom uzyskanie pomocy technicznej odnoszącej się do stosowania przyjaznych środowisku metod uprawy.
Artykuł 40
1.
Państwa Członkowskie:
a) w ciągu trzech miesięcy od złożenia przez organizację producentów podania i wszystkich wspomagających dokumentów, podejmą decyzję o uznaniu organizacji producentów;
b) będą prowadziły w regularnych odstępach czasu kontrole, aby upewnić się, że organizacja producentów spełnia warunki, które były konieczne do jej uznania i nałożą, w przypadku niespełniania tych warunków, kary na te organizacje lub, jeśli to konieczne, cofną uznanie danej organizacji;
c) w ciągu dwóch miesięcy powiadomią Komisję o każdej decyzji odnoszącej się do uznania organizacji lub wycofania tego uznania.
2.
Komisja sprawdzi, czy art. 39 i ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu są przestrzegane przez organizacje.
Odbędzie się to w drodze kontroli. W świetle tych kontroli Komisja, tam gdzie to stosowne, zawiadomi Państwo Członkowskie o wycofaniu uznania.
ROZDZIAŁ II
ORGANIZACJE SEKTOROWE
Artykuł 41
1.
W celu poprawienia operacji rynku wina gatunkowego psr i wina stołowego opisanego przy użyciu oznaczeń geograficznych, produkujące Państwo Członkowskie, szczególnie przy wdrażaniu decyzji podjętych przez organizacje sektorowe, może określić zasady sprzedaży, których celem będzie regulowanie dostaw pierwszej sprzedaży, zakładając że takie zasady odnoszą się do zatrzymania i/lub stopniowego wypuszczania na rynek produktu, z wykluczeniem innej zgodnie ustalonej praktyki takiej, jak:
- określanie ceny nawet w celu poradnictwa czy na drodze rekomendacji,
- czynienie niedostępną znacznej proporcji wina, które normalnie byłoby ogólnie dostępne, każde nietypowe działanie, którego celem jest ograniczenie zaopatrzenia,
- odmówienie wydania krajowego zaświadczenia i/lub zaświadczenia Wspólnoty, które jest konieczne do obrotu i sprzedaży produktów wina, gdzie sprzedaż prowadzona jest zgodnie z tymi przepisami.
2.
Przepisy, o których mowa w ust. 1 muszą być przekazane operatorom poprzez obwieszczenie ich w urzędowych publikacjach Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
3.
Każdego roku Państwa Członkowskie, które korzystały z możliwości oferowanych w ust. 1 przekażą Komisji decyzje podjęte poprzedniego roku z tytułu tych możliwości.
Komisja zbada, czy decyzje były zgodne w prawem Wspólnoty, w szczególności zasady dotyczące wolnego przepływu (art. 28 do 31 Traktatu) i konkurencji (art. 81 do 86 Traktatu) oraz zasadę niedyskryminacji (art. 34 ust. 3 Traktatu).
4.
Organizacje, o których mowa w ust. 1 przeprowadzą kilka z poniżej wymienionych działań w jednym lub na większej liczbie regionów Wspólnoty, biorąc pod uwagę interesy konsumentów:
i) podniesienie poziomu wiedzy i przejrzystości produkcji oraz rynku;
ii) udzielenie pomocy, której celem będzie lepsze skoordynowanie sposobu w jaki produkty są umieszczane na rynku, w szczególności na poszukiwania i badania rynku;
iii) przygotowanie standardowych formularzy umów zgodnych z przepisami Wspólnoty;
iv) pełniejsze wykorzystanie potencjału produkcji;
v) dostarczenie informacji i prowadzenie badań niezbędnych do dostosowania produkcji do produktów bardziej odpowiadających wymogom rynku oraz gustom i oczekiwaniom konsumentów, w szczególności w odniesieniu do jakości produktu i ochrony środowiska;
vi) poszukiwanie dróg ograniczenia spożycia zdrowych produktów oraz innych wkładów oraz zagwarantowanie jakości produktu oraz konserwacji gleby i wody;
vii) rozwijanie metod i instrumentów służących do podniesienia jakości produktów na wszystkich etapach produkcji, winifikacji i wprowadzania do obrotu;
viii) wykorzystanie potencjału gospodarstw organicznych i ich ochrona, a także nazw pochodzenia, etykiet co do jakości i oznaczeń geograficznych;
ix) promowanie w szczególności zintegrowanej produkcji lub innych przyjaznych środowisku naturalnemu metod produkcji.
TYTUŁ V
PRAKTYKI I PROCESY ENOLOGICZNE, OPIS, OZNACZENIE, PREZENTACJA I OCHRONA
ROZDZIAŁ I
PRAKTYKI I PROCESY ENOLOGICZNE
Artykuł 42
1.
Usankcjonowane praktyki i procesy enologiczne Wspólnoty są ustalone dla produkcji produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, innych niż sok winogronowy, moszcz gronowy i zagęszczony moszcz gronowy, przeznaczonych na produkcję soku winogronowego.
2.
Usankcjonowane praktyki i procesy enologiczne mogą być stosowane tylko dla celów gwarantujących właściwą winifikację, odpowiednią konserwację lub właściwe rafinowanie produktu.
3.
Usankcjonowane praktyki i procesy enologiczne będą wykluczały dodawanie wody, poza przypadkami, gdy jest to wymagane przez specyficzną konieczność techniczną, będą także wykluczały dodawanie alkoholu, poza świeżym moszczem gronowym ze wstrzymaną przez dodanie alkoholu fermentacją, wina likierowe, wina musujące, wina wzmocnione do destylacji oraz w warunkach, które zostaną określone, półmusujące wina.
4.
Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do praktyk i procesów enologicznych, narzucić bardziej surowe warunki celem zachowania istotnych charakterystyk win gatunkowych psr, win stołowych, które są określone w drodze oznaczenia geograficznego i są produkowane na ich terytorium, win musujących oraz win likierowych.
Państwa Członkowskie przekażą informację dotyczącą tych warunków Komisji, która z kolei przekaże ją pozostałym Państwom Członkowskim.
5.
Poza przypadkami, gdzie zadecydowano inaczej, jedynie odmiany winogron należące do odmian winorośli właściwej, wymienione w klasyfikacji stworzonej zgodnie z art. 19 lub otrzymane z nich produkty, mogą być wykorzystywane w państwach Wspólnoty do produkcji:
a) moszczu gronowego z zahamowaną poprzez dodanie alkoholu fermentacją;
b) zagęszczonego moszczu gronowego;
c) rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego;
d) wina odpowiedniego do produkcji wina stołowego;
e) wina stołowego;
f) wina gatunkowego psr;
g) wina likierowego;
h) moszczu gronowego w fermentacji, uzyskiwanego z winogron suszonych;
i) wina produkowanego z przejrzałych winogron.
6.
W wyniku połączenia wina nadającego się do produkowania białego wina stołowego lub białego wina stołowego z winien nadającym się do uzyskania czerwonego wina stołowego lub z czerwonym winem stołowym, można nie otrzymać wina stołowego.
Jednakże niniejsze zastrzeżenie nie będzie uniemożliwiało w niektórych przypadkach, które zostaną określone, połączenia, o którym mowa w pierwszym punkcie, zakładając że produkt powstały w jego wyniku posiada charakterystyki czerwonego wina stołowego.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, takie łączenie będzie dozwolone na obszarach, gdzie ta praktyka jest tradycyjnie stosowana, zgodnie ze szczegółowymi przepisami, które zostaną określone do dnia 31 lipca 2005 r.
Artykuł 43
1.
Usankcjonowane praktyki i procesy enologiczne są określone w załączniku IV i załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
2.
W szczególności:
- usankcjonowane praktyki i procesy enologiczne odnoszące się do wzbogacenia, zakwaszenia, odkwaszenia i słodzenia oraz przepisy odnoszące się do zawartości dwutlenku siarki i maksymalnej zawartości kwasu lotnego są określone w załączniku V do niniejszego rozporządzenia, punkty A do G,
- usankcjonowane praktyki i procesy oraz przepisy dotyczące produkcji wina musującego oraz jakościowego wina musującego są określone w punktach H i I, załącznik V do niniejszego rozporządzenia,
- usankcjonowane praktyki i procesy enologiczne oraz przepisy dotyczące produkcji wina likierowego są określone w punkcie J, załącznik V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 44
1.
Z produktów objętych kodami CN 220410, 220421 i 220429, jedynie wina likierowe, wina musujące, gazowane wina musujące, wina półmusujące, gazowane wina półmusujące, wina gatunkowe psr, wina stołowe oraz tam, gdzie to stosowne, nie naruszając art. 45, wina przywożone legalnie mogą w państwach Wspólnoty być oferowane lub dostarczane do bezpośredniego spożycia przez ludzi.
2.
Z wyjątkiem wina butelkowanego, w odniesieniu do którego istnieje dowód, że butelkowanie nastąpiło przed dniem 1 września 1971 r., wino inne niż wino gatunkowe psr otrzymane z odmian wina, o których mowa w art. 42 ust. 5, lecz niekorespondujące do definicji zawartych w punktach od 12 do 18 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, może być używane do spożycia tylko przez rodziny indywidualnych producentów wina oraz do produkcji octu winnego lub do destylacji.
3.
W latach, kiedy warunki atmosferyczne nie były sprzyjające, może zostać podjęta decyzja, że produkty otrzymane ze strefy A i B uprawy winorośli, które nie mają minimalnego naturalnego stężenia alkoholu przez objętość, określonego dla stref uprawy winorośli, o których mowa, mogą być użyte w państwach Wspólnoty do produkcji wina musującego i gazowanego wina musującego pod warunkiem, że wina te posiadają rzeczywiste stężenie alkoholu przez objętość nie niższe niż 8,5 % vol. lub mogą być użyte do produkcji gazowanych półmusujących win.
W tym przypadku zostaną one wzbogacone, co podlega ograniczeniom, o których mowa w ust. 5, punkt D, załącznika V do niniejszego rozporządzenia.
4.
Bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych przepisów, które Państwa Członkowskie przyjmą w odniesieniu do produkcji na ich terytorium produktów nieobjętych kodami CN 220410, 220421 i 220429, świeży moszcz gronowy z fermentacją wstrzymaną poprzez dodanie alkoholu może być używany tylko do wytwarzania tych produktów.
5.
Sok winogronowy oraz koncentrat soku winogronowego pochodzące z państw Wspólnoty nie mogą być przetwarzane na wino lub dodane do wina.
Produkty te zostaną poddane kontroli w odniesieniu do ich wykorzystania.
Nie mogą też być poddawane fermentacji alkoholowej na terytorium Wspólnoty.
6.
Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do produktów przeznaczonych na produkcję w Wielkiej Brytanii i Irlandii produktów objętych kodem CN 220600, dla których, zgodnie z punktem C, ust. 2, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie mogą wydać zezwolenie na wykorzystanie złożonej nazwy zawierającej słowo "wino".
7.
Wino nadające się do produkcji wina stołowego, które nie zawiera minimalnego dla wina stołowego rzeczywistego stężenia alkoholu na objętość, nie może być włączone do obiegu poza przeznaczeniem go na produkcję wina musującego, produkcję octu winnego, destylację oraz wykorzystanie w przemyśle.
Wzbogacenie takiego wina i jego połączenie z winem stołowym w celu podniesienia rzeczywistego stężenia alkoholu na objętość do poziomu określonego dla wina stołowego może być przeprowadzone w gospodarstwie producenta lub w jego imieniu.
8.
Z wyjątkiem alkoholu, spirytusu i piquette, ani wino, ani inne napoje przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi nie mogą być produkowane z osadu drożdżowego winiarskiego czy z wytłoków gronowych.
9.
Piquette, którego produkcja jest usankcjonowana przez Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, może być użyte tylko do destylacji lub spożycia przez rodzinę danego hodowcy winorośli.
10.
Wino wzmocnione do destylacji może być wykorzystane wyłącznie do destylacji.
11.
Moszcz gronowy w fermentacji, uzyskany z winogron suszonych oraz wino z przejrzałych winogron mogą być wprowadzone na rynek tylko celem produkcji win likierowych, tylko na obszarach uprawy winorośli, gdzie takie wykorzystanie moszczu gronowego w fermentacji oraz wina z przejrzałych winogron było tradycyjnie stosowane w dniu 1 stycznia 1985 r.
12.
Świeże winogrona, moszcz gronowy, moszcz gronowy w fermentacji, zagęszczony moszcz gronowy, rektyfikowany zagęszczony moszcz gronowy, moszcz gronowy ze wstrzymaną poprzez dodanie alkoholu fermentacją, sok winogronowy i koncentrat soku winogronowego pochodzące z państw trzecich nie mogą być przetwarzane na wino lub dodawane do wina na obszarze Wspólnoty.
13.
Produkty, o których mowa w ust. 12 nie mogą być poddawane procesowi fermentacji alkoholowej na obszarze Wspólnoty.
Ten przepis nie dotyczy produktów przeznaczonych w Wielkiej Brytanii i Irlandii do wytwarzania produktów objętych kodem CN 220600, dla których, zgodnie z punktem C, ust. 2, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia, Państwo Członkowskie może wyrazić zgodę na stosowanie złożonej nazwy zawierającej słowo "wino".
14.
Połączenie wina pochodzącego z kraju trzeciego z winem pochodzącym ze Wspólnoty oraz połączenie na terytorium Wspólnoty win pochodzących z państw trzecich jest zabronione.
15.
Rada może derogować ust. 12, ust. 13 zdanie pierwsze i ust. 14, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.
Artykuł 45
1.
Z wyjątkiem odstępstwa, następujące produkty nie mogą być oferowane lub sprzedawane do bezpośredniego spożycia przez ludzi:
a) produkty przywożone lub nie, objęte kodami CN 22043010, 220421, 220429 i 220410, które zostały poddane enologicznym praktykom nieusankcjonowanym przez przepisy obowiązujące we Wspólnocie lub usankcjonowane tylko przez przepisy krajowe;
b) produkty, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), b) i c), które są produktami o jakości niepozwalającej na włączenie ich do sprzedaży;
c) produkty, o których mowa w art. 1 ust. 2, które nie spełniają warunków określonych w definicji przedstawionej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Odstępstwo, o którym mowa w ust. 1 dotyczące produktów na przywożonych zostanie przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 133 Traktatu.
Artykuł 46
1.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozdziału oraz załączników IV i V do niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te, w szczególności, będą obejmowały:
a) w odniesieniu do punktu A, załącznik V do niniejszego rozporządzenia, środki przejściowe dotyczące win produkowanych przed 1 września 1986 r. oraz zmiany do listy win zamieszczonej w ust. 2, załącznik V do niniejszego rozporządzenia;
b) w odniesieniu do załączników IV i V do niniejszego rozporządzenia, ograniczenia i określone warunki stosowania enologicznych praktyk i procesów, o których mowa w tych załącznikach, za wyjątkiem ograniczeń i warunków określonych w tych załącznikach;
c) decyzje, wyjątki, uchylenia, warunki i listy, o których mowa w niniejszym rozdziale i załączniku V do niniejszego rozporządzenia;
d) stosowanie punktów od C do G, załącznik V do niniejszego rozporządzenia do produktów zebranych w regionach Wspólnoty niewłączonych do stref uprawy winorośli określonych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
e) w odniesieniu do punktu J, załącznik V do niniejszego rozporządzenia, listy, o których mowa w ust. 2 lit. b) i 6 tego załącznika, uchylenie, o którym mowa w ust. 4 lit. b) oraz procedury odnoszące się do deklaracji i rejestracji, o których mowa w ust. 6;
2.
Następujące przepisy przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75:
a) przepisy regulujące porównanie określonych praktyk i procesów enologicznych stosowanych w państwach trzecich oraz tych, o których mowa w art. 43 ust. 1 i załączniku IV do niniejszego rozporządzenia;
b) przepisy regulujące mieszanie i łączenie moszczów i win;
c) czystość i ustalenie spisu substancji stosowanych w praktykach enologicznych;
d) przepisy administracyjne odnoszące się do usankcjonowanych praktyk i procesów enologicznych; przepisy te mogą określić, że niektóre praktyki i procesy enologiczne mogą być prowadzone pod kontrolą osoby uznanej przez Państwo Członkowskie, która posiada wystarczającą wiedzę, która zagwarantuje stosowną jakość, higienę i odżywcze działanie produktu;
e) warunki zarządzające zapasami i obrotem, wykorzystaniem produktów, o których mowa w art. 45 lub w liście produktów wykluczonych z wymogów tego artykułu oraz stworzenie kryteriów, których celem będzie uniknięcie niedostatku w przypadkach indywidualnych, warunki w ramach których Państwa Członkowskie mogą usankcjonować zapasy, obrót i wykorzystanie produktów, które nie są podporządkowane przepisom niniejszego rozporządzenia innych, niż te, o których mowa w art. 45 ust. lub przepisami przyjętymi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
f) ogólne zasady eksperymentalnego stosowania praktyk i procesów enologicznych, inaczej niedozwolonych.
3.
Metody analizy służącej do określenia składu produktów objętych niniejszym Rozporządzeniem oraz przepisy, dzięki którym będzie można ustalić, czy produkty te zostały poddane procesom, które nie są zgodne z usankcjonowanymi praktykami enologicznymi, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Przy zastosowaniu tej samej procedury przyjmuje się, jeśli zajdzie taka potrzeba, maksymalna ilość substancji, których obecność wskazuje, że określone praktyki enologiczne były stosowane oraz tabele analizy porównawczej.
Jednakże w przypadku, gdy brak jest przepisów odnoszących się do metod analiz stosowanych we Wspólnocie lub do przepisów, o których mowa w pierwszym punkcie odnoszących się do wykrywania i obliczania substancji poszukiwanych w produkcie, którego to dotyczy, będą stosowane następujące metody analizy:
a) te, uznane przez Zgromadzenie Ogólne Międzynarodowego Biura ds. Winorośli i Wina (IWO) publikowane przez to Biuro; lub
b) jeśli odpowiednia metoda analizy nie występuje wśród tych, o których mowa w punkcie a), metoda analizy zgodna ze standardami rekomendowanymi przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO); lub
c) z braku odpowiedniej metody w punktach a) i b) oraz dzięki jej dokładności, będzie brana pod uwagę powtarzalność i niezmienność;
i) metoda analizy dozwolona przez Państwo Członkowskie, którego to dotyczy; lub
ii) jeśli to konieczne, każda inna odpowiednia metoda analizy.
Automatyczne metody analizy stosowane zamiast metod analizy Wspólnoty będą uważane za równoważne metodom analizy Wspólnoty, o których mowa w pierwszym punkcie pod warunkiem, że są one przyjęte w ramach procedury określonej w art. 75 oraz, że otrzymane wyniki są, jeśli chodzi o ich dokładność, powtarzalność i niezmienność, co najmniej równe wynikom uzyskanym poprzez stosowanie korespondującej metody analizy Wspólnoty.
ROZDZIAŁ II
OPIS, OZNACZENIE, PREZENTACJA I OCHRONA OKREŚLONYCH PRODUKTÓW
Artykuł 47
1.
Przepisy dotyczące opisu, oznaczenia i prezentacji określonych produktów objętych niniejszym rozporządzeniem oraz ochrona pewnych szczegółów i terminów są określone w niniejszym rozdziale oraz w załącznikach VII i VIII do niniejszego rozporządzenia.
Przepisy wezmą pod uwagę, w szczególności, następujące cele:
a) ochronę słusznych interesów konsumentów;
b) ochronę słusznych interesów producentów;
c) bezproblemowe działanie rynku wewnętrznego;
d) promocję gatunkowych produktów.
2.
Przepisy, o których mowa w ust. 1 będą zawierały w szczególności przepisy dotyczące:
a) wykorzystywania określonych terminów jako obowiązkowe;
b) wyrażania zgody na wykorzystanie określonych terminów, przedmiot warunków;
c) wyrażania zgody na stosowanie innych terminów, włączywszy informację, która może być dla konsumentów pożyteczna;
d) regulowania umowami dotyczącymi ochrony i kontroli określonych terminów;
e) regulowania użycia oznaczeń geograficznych i tradycyjnych terminów;
f) regulowania etykietowaniem produktów, które są przywożone lub tam, gdzie to usankcjonowane w ramach niniejszego rozporządzenia, produktów wyprodukowanych z tych produktów celem zagwarantowania, że konsumenci są świadomi właściwości produktu, którego to dotyczy oraz, że ten produkt nie jest etykietowany jako produkt pochodzący ze Wspólnoty lub jako produkt pochodzący z jednego z Państw Członkowskich.
3.
Przepisy, o których mowa w ust. 1 stosuje się do opisu produktu:
a) na etykietach;
b) w rejestrach oraz w dokumentach towarzyszących oraz innych dokumentach wymaganych przez przepisy prawne Wspólnoty, dalej zwane "dokumentami urzędowymi", innymi niż dokumenty celne;
c) w dokumentach handlowych, w szczególności na fakturach i dowodach dostawy;
d) w materiałach reklamowych o tyle, że w niniejszym rozporządzeniu została stworzona specjalna klauzula dla tych celów.
4.
Przepisy, o których mowa w ust. 1 stosują się do prezentacji produktów w odniesieniu do:
a) zbiorników, włączywszy zamknięcie;
b) etykietowania;
c) pakowania.
5.
Przepisy, o których mowa w ust. 1 stosują się do produktów przeznaczonych do sprzedaży oraz produktów wprowadzonych na rynek.
Artykuł 48
Opis i prezentacja produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu oraz każda forma reklamy tych produktów nie mogą być nieprawidłowe, mylące lub wprowadzać w błąd osobę, do której są adresowane, w szczególności w odniesieniu do:
- informacji określonej w art. 47. Zakaz powyższy stosuje się nawet wówczas, gdy informacja jest przetłumaczona lub posiada odniesienie do rzeczywistego pochodzenia lub zawiera takie słowa, jak "rodzaj", "typ", "styl", "imitacja", "marka" i tym podobne;
- charakterystyki produktów, a w szczególności właściwości, składu, stężenia alkoholu przez objętość, koloru, pochodzenia, jakości, odmiany winorośli, roku produkcji czy nominalnej pojemności zbiorników;
- identyfikacji statusu osoby fizycznej czy prawnej, grupy osób, które były lub są zaangażowane w produkcję czy dystrybucję produktu, którego to dotyczy, w szczególności osoby zajmującej się butelkowaniem.
Artykuł 49
1.
Produkty, których opis lub prezentacja nie spełnia warunków przepisów niniejszego Rozporządzenia lub szczegółowych przepisów przyjętych do wdrożenia niniejszego Rozporządzenia, nie będą mogły być przeznaczone do sprzedaży lub wprowadzone na rynek Wspólnoty, czy wywożone.
Jednakże, w przypadku produktów przeznaczonych na wywóz, odstępstwa od przepisów niniejszego rozporządzenia mogą:
- być usankcjonowane przez Państwo Członkowskie, kiedy przepisy prawne importującego trzeciego kraju wymagają tego,
- być określone w przepisach wdrażających w przypadkach nieobjętych pierwszym akapitem.
2.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajduje się produkt, którego opis i prezentacja nie spełniają przepisów, o których mowa w ust. 1, podejmie niezbędne kroki, aby nałożyć kary za to naruszenie odpowiednie do stopnia tego naruszenia.
Państwo Członkowskie może jednak zezwolić, aby produkt został przeznaczony do sprzedaży, wprowadzony na rynek Wspólnoty lub wywożony, pod warunkiem, że jego opis lub prezentacja zostaną zmienione, aby spełnić przepisy, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 50
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki, aby umożliwić zainteresowanym stronom zapobieżenia, na warunkach określonych w art. 23 i 24 Porozumienia o aspektach handlowych praw własności intelektualnej posługiwania się na obszarze Wspólnoty oznaczeniami geograficznymi dołączonymi do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. b) w stosunku do produktów niepochodzących z miejsca wskazanego na oznaczeniu geograficznym, o którym mowa, nawet jeśli prawdziwe miejsce pochodzenia towaru jest wskazane lub oznaczenie geograficzne jest użyte w tłumaczeniu, lub towarzyszą mu wyrażenia takie, jak "rodzaj", "typ", "styl", "imitacja" i tym podobne.
2.
Dla celów niniejszego artykułu "oznaczenia geograficzne" oznaczają oznaczenia, które identyfikują produkt jako produkt pochodzący z terytorium trzeciego kraju, który jest członkiem Światowej Organizacji Handlu lub z regionu, czy miejscowości położonej na tym terytorium, w przypadkach, gdzie określona jakość, reputacja lub inne charakterystyki produktu mogą być przypisane do tego geograficznego miejsca pochodzenia.
3.
Ust. 1 i 2 stosuje się niezależnie od innych szczególnych przepisów prawnych Wspólnoty określających zasady oznaczenia i prezentacji produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 51
1.
Dla celów zastosowania niniejszego tytułu "jednostka geograficzna, która jest mniejsza, niż Państwo Członkowskie" będzie oznaczała nazwę:
- małej miejscowości lub grupy takich miejscowości,
- lokalnego obszaru administracyjnego lub jego części,
- podregionu uprawy winorośli lub jego części,
- regionu innego, niż ściśle określony region,
2.
Stosowanie oznaczeń geograficznych do określenia win stołowych powstałych w wyniku połączenia win produkowanych z winogron zebranych na różnych obszarach uprawy winorośli będzie dozwolone jeśli co najmniej 85 % wina stołowego powstałego w wyniku połączenia pochodzi z obszaru uprawy winorośli, którego nazwę nosi.
Jednakże stosowanie, w celu opisu białych win stołowych, oznaczeń geograficznych odnoszących się do obszaru uprawy winorośli położonego w strefie uprawy winorośli A lub strefie uprawy winorośli B będzie możliwe tylko wtedy jeśli produkty zawierające mieszankę pochodzą ze stref uprawy winorośli, których to dotyczy lub jeśli wino, którego to dotyczy, jest mieszanką win stołowych pochodzących ze strefy uprawy winorośli A i win stołowych pochodzących ze strefy uprawy winorośli B.
3.
Państwa Członkowskie mogą uwarunkować oznaczenie geograficzne do określenia wina stołowego, w szczególności w odniesieniu do wina wyprodukowanego w całości ze ściśle określonych odmian winorośli i pochodzącego wyłącznie z terytorium precyzyjnie określonego, którego nazwę nosi.
Artykuł 52
1.
Jeśli Państwo Członkowskie używa nazwy określonego regionu do określenia wina gatunkowego psr lub, gdzie to stosowne, wina przeznaczonego do wyrobu wina gatunkowego psr, nazwa ta nie może być użyta do określenia produktów sektora wina nieprodukowanych w tym regionie i/lub produktów nieokreślonych przez nazwę, zgodnie z przepisami stosownych przepisów Wspólnoty lub przepisów krajowych.
Zasadę tę stosuje się także w przypadku gdy Państwo Członkowskie użyło nazwy lokalnego obszaru administracyjnego lub jego części, czy nazwy małej miejscowości, w celu określenia wina gatunkowego psr lub tam, gdzie to stosowne, wina przeznaczonego na produkcję wina gatunkowego psr.
Bez uszczerbku dla przepisów Wspólnoty dotyczących określonych odmian wina gatunkowego psr, Państwa Członkowskie mogą w przypadku ściśle określonych warunków produkcji, które te państwa określą, udzielić zezwolenia na użycie nazwy ściśle określonego regionu, której będą towarzyszyły szczegóły dotyczące metody produkcji, gatunku czy nazwa odmiany winorośli lub jej synonimu.
Nie naruszając akapitu pierwszego, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, może podjąć do dnia 31 sierpnia 2001 r., decyzję zezwalającą pewnym nazwom geograficznym tradycyjnie używanym do określenia wina stołowego i które stały się nazwą danego regionu na kontynuację ich używania celem określenia win stołowych przez okres, który nie może przekroczyć trzech lat.
2.
Następujące nazwy i terminy:
- nazwa odmiany winorośli,
- tradycyjny, ściśle określony termin, o którym mowa w subtiret czwarte, tiret drugie, punktu A 2 C, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia lub w drugim akapicie punktu D 2 C, załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia; lub
- dodatkowy tradycyjny termin, o którym mowa w piątym akapicie, punktu B 1 lit. b, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia pod warunkiem, że jest przypisany przez Państwo Członkowskie, w ramach przepisów Wspólnoty, do określania wina
mogą być używane do określenia, prezentacji i reklamy napojów innych niż wino lub moszcz gronowy, tylko w przypadku, gdy nie istnieje ryzyko powstania nieporozumień co do natury, miejsca pochodzenia oraz składu tych napojów.
3.
Użycie nazwy lub terminu, o których mowa w punkcie 2 lub użycie słów "Hock", "Claret" czy "Liebfrauenmilch" i "Liebfraumilch", nawet jeśli towarzyszy im słowo takie, jak "rodzaj", "typ", "styl", "imitacja" lub inne podobne wyrażenia, będzie zakazane w odniesieniu do określenia i prezentacji:
- produktów objętych kodem CN 2206, z wyjątkiem, gdy produkt, o którym mowa, rzeczywiście pochodzi z miejsca wskazanego,
- produktu opatrzonego w jasne instrukcje dla konsumenta informujące jak otrzymać z niego napój imitujący wino (wino domowej roboty); jednakże, nazwa odmiany winorośli może być użyta jeśli produkt, o którym mowa, rzeczywiście został wyprodukowany z tej odmiany winorośli chyba, że nazwa ta może spowodować mylenie jej z nazwą ściśle określonego regionu lub jednostki geograficznej używanych do określenia win gatunkowych psr.
4.
Nazwy:
- danego regionu,
- jednostki geograficznej mniejszej niż dany region pod warunkiem, że nazwy te, na mocy przepisów Wspólnoty, zostały przypisane przez Państwo Członkowskie do określania wina,
mogą być używane tylko do określenia, prezentacji, czy reklamy napoju innego, niż wino lub moszcz gronowy, pod warunkiem, że:
a) w odniesieniu do produktów objętych kodami CN 2009, 2202, 2205, 2206, 2207, 2208 i 2209 i w odniesieniu do produktów produkowanych z surowców służących do produkcji wina, nazwy i terminy, o których mowa, są urzędowo dopuszczane przez Państwo Członkowskie, z którego pochodzą te produkty i że urzędowe dopuszczenie jest podporządkowane przepisom prawnym Wspólnoty;
b) w odniesieniu do napojów innych niż te, o których mowa w punkcie a), że nie istnieje ryzyko powstania nieporozumień co do natury, miejsca pochodzenia oraz składu takiego napoju.
Jednakże, nawet jeśli urzędowe dopuszczenie nazwy, o którym mowa w punkcie a) nie miało miejsca, nazwy te mogą być używane do 31 grudnia 2000 r. pod warunkiem, że istnieje zgodność z punktem b).
Artykuł 53
1.
Szczegółowe zasady wykonania niniejszego rozdziału oraz załącznika VII i VIII do niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te regulują w szczególności odstępstwa, warunki i zezwolenia określone w tych załącznikach.
2.
Następujące przepisy przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75:
a) oznaczenia, znaki oraz inne oznakowania, o których mowa we wstępie do załącznika VII do niniejszego rozporządzenia oraz w ust. 2, punkcie A, załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia;
b) lista tradycyjnych specyficznych terminów, o której mowa w subtiret czwarte, tiret drugie, ust. 2 lit. c), punktu A, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia oraz, o której mowa w drugim akapicie, ust. 2 lit. c) punktu 8, załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia;
c) warunki odnoszące się do używania oznaczeń geograficznych, o których mowa w ust. 2, punktu A, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia;
d) szczegółowe dane, o których mowa w ust. 4, punktu A, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia;
e) warunki używania szczegółowych danych, o których mowa w ust. 1, punkt B, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia i okoliczności używania szczegółowych danych, o których mowa w ust. 3, punkt B, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia;
f) szczegółowe dane, o których mowa w ust. 2, punkt B, załącznik VII do niniejszego rozporządzenia, oraz warunki, w ramach których, są one używane;
g) zakres i warunki w jakich przepisy załącznika VII do niniejszego rozporządzenia są przyjęte w odniesieniu do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, do których nie odniesiono się w ust. 1, punkt A, załącznik VII i w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia, w szczególności, moszcz gronowy, częściowo sfermentowany moszcz gronowy, zagęszczony moszcz gronowy, młode wino w fermentacji i wino wyprodukowane z przejrzałych winogron, wyprodukowane na terytorium Wspólnoty;
h) warunki, w ramach których, produkty są pakowane i przewożone w kontenerach, ich wykorzystanie i tworzenie, włączywszy te, odnoszące się do kontenerów służących do produkcji i składowania wina musującego;
i) nadawanie, tam gdzie to stosowne, nazw jednostek geograficznych, o których mowa w drugim akapicie, ust. 1, punkt E, załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia;
j) obowiązujące lub pozostawione do wyboru szczegółowe dane, które mają być włączone do rejestru oraz do dokumentów handlowych i urzędowych;
k) szczegółowe umowy, o których mowa w ust. 2 i 5, punkt G, załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia;
l) szczegółowe porozumienia i przepisy derogacyjne, o których mowa w ust. 6, punkt 1, załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia.
TYTUŁ VI
WINO GATUNKOWE PRODUKOWANE W OKREŚLONYCH REGIONACH
Artykuł 54
1.
Wina gatunkowe produkowane w określonych regionach (wina gatunkowe psr) to wina, które spełniają przepisy niniejszego tytułu oraz przepisy Wspólnoty i krajowe przyjęte w związku z nimi.
2.
Wina gatunkowe psr będą obejmowały następujące kategorie:
a) gatunkowe wina likierowe produkowane w określonych regionach, dalej zwane "gatunkowymi winami likierowymi psr", które spełniają warunki definicji win likierowych;
b) gatunkowe wina musujące produkowane w określonych regionach, dalej zwane "gatunkowymi winami musującymi psr", które spełniają warunki definicji win musujących, włączywszy gatunkowe wina musujące z gatunku aromatycznych;
c) gatunkowe wina półmusujące produkowane w określonych regionach, zwane dalej "gatunkowymi winami półmusującymi psr", które spełniają warunki definicji win półmusujących;
d) wina gatunkowe psr inne, niż te wymienione w punktach a), b) i (c).
3.
Produkty nadające się do produkcji wina gatunkowego psr:
a) świeże winogrona;
b) moszcz gronowy;
c) moszcz gronowy w trakcie fermentacji;
d) młode wina w trakcie fermentacji;
e) wino.
4.
Państwa Członkowskie prześlą do Komisji listę win gatunkowych psr, które zostały przez nieuznane jako wina gatunkowe, podając na temat każdego wina gatunkowego psr szczegółową informację odnoszącą się do krajowych przepisów regulujących produkcję tych win gatunkowych psr.
5.
Komisja opublikuje listę w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 55
1.
Przepisy obejmujące produkcję win gatunkowych psr będą, niezależnie od jakichkolwiek przepisów krajowych przyjętych na podstawie art. 57 ust. 1, przy czym pod uwagę zostaną wzięte tradycyjne warunki produkcji, jeśli nie przynoszą uszczerbku polityce popierającej produkcję wina dobrej jakości i bezproblemowemu działaniu wspólnego rynku; oparte na następujących elementach:
a) wytyczeniu granic obszaru produkcyjnego;
b) odmianach winorośli;
c) metodach uprawy;
d) metodach produkcji wina;
e) minimalnym stężeniu alkoholu na objętość;
f) wydajności na hektar;
g) analizach i ocenie charakterystyk organoleptycznych.
2.
Przepisy, o których mowa w ust. 1 są określone w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia, w punktach od A do J.
3.
Przepisy punktu K załącznika VI do niniejszego rozporządzenia będą stosowane tylko w odniesieniu do gatunkowego wina musującego psr.
Przepisy punktu L załącznika VI do niniejszego rozporządzenia stosują się do tylko gatunkowego wina likierowego psr.
Artykuł 56
1.
Państwa Członkowskie stworzą przepisy zgodnie z którymi w okresie produkcji:
a) producent może:
i) nie żądać klasyfikacji wina gatunkowego psr dla produktu, który wydaje się podczas zbiorów lub podczas deklarowania produkcji produktem odpowiednim do produkcji wina psr; lub
ii) ii)obniżyć wartość wina psr, szczególnie do wina stołowego;
b) upoważniony organ, który zostanie powołany przez Państwo Członkowskie, może obniżyć wartość wina gatunkowego psr.
2.
Obniżanie na etapie sprzedaży wartości wina gatunkowego psr będzie prowadzone:
a) przez upoważniony organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się wino:
i) jeśli wino pochodzi z tego Państwa Członkowskiego; lub
ii) jeśli niewielkie ilości wina wchodzą w grę;
b) w przypadkach, do których nie odniesiono się w punkcie a), przez upoważniony organ Państwa Członkowskiego, z którego wino pochodzi.
3.
Decyzja o obniżeniu wartości, o którym mowa w ust. 2, będzie podjęta w szczególności, gdy upoważniony organ ustali, co następuje:
a) podczas składowaniu lub transportu w winie nastąpiły zmiany, które spowodowały, że właściwości wina gatunkowego psr, o którym mowa, pogorszyły się lub uległy zmianie;
b) wino zostało poddane zakazanym obróbkom lub nie jest prawnie określone jako wino gatunkowe psr.
Artykuł 57
1.
Dodatkowo do elementów wymienionych w art. 55, produkujące Państwa Członkowskie mogą, biorąc pod uwagę rzetelne i tradycyjne praktyki, określić inne warunki dla produkcji i charakterystyk, jako obligatoryjne dla wina gatunkowego psr.
2.
Dodatkowo do innych przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu, produkujące Państwa Członkowskie mogą, biorąc pod uwagę rzetelne i tradycyjne praktyki, określić dodatkowe lub bardziej rygorystyczne charakterystyki lub warunki produkcji, wyrobu i przemieszczania w odniesieniu do win gatunkowych psr produkowanych na ich terytorium.
Artykuł 58
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu i załącznika VI do niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady mogą obejmować:
a) decyzje, wyjątki, odstępstwa oraz listy, o których mowa w niniejszym tytule oraz w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia;
b) definicję obszarów w bezpośredniej bliskości określonych regionów, przy szczególnym wzięciu pod uwagę położenia geograficznego i struktur administracyjnych;
c) w jaki sposób zostanie zużyte wino gatunkowe psr o obniżonej wartości oraz warunki regulujące zużycie tego wina;
d) stosowne przepisy odnoszące się systematycznego i powszechnego stosowania testów organoleptycznych, zużycia wina, które nie spełnia wymogów tych testów oraz warunków zarządzających zużyciem tego wina;
e) określenie niewielkich ilości, o których mowa w art. 56 ust. 2 lit. a) punkt ii).
TYTUŁ VII
HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 59
1. Przywóz do Wspólnoty każdego artykułu wymienionego w art. 100 ust. 2 lit. a) i b) będzie wymagał posiadania pozwolenia na przywóz. Przywóz do Wspólnoty innych produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 oraz wywóz ze Wspólnoty każdego z produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 może wymagać posiadania pozwolenia na przywóz lub pozwolenia na wywóz.
2.
Pozwolenia będą wydawane przez Państwo Członkowskie wszystkim, którzy wystąpili o takie pozwolenia niezależnie od miejsca prowadzenia działalności gospodarczej lub zamieszkania na obszarze Wspólnoty oraz bez uszczerbku dla środków podjętych celem zastosowania art. 62 i 63.
Pozwolenia będą ważne na obszarze całej Wspólnoty.
Wydanie pozwolenia będzie uwarunkowane wniesieniem zabezpieczenia gwarantującego, że produkty są przywożone lub wywożone w czasie okresu ważności pozwolenia; poza przypadkami siły wyższej, zabezpieczenie przepada w całości lub części, jeśli przywóz lub wywóz nie były przeprowadzone lub nie są częściowo prowadzone w okresie ważności pozwolenia.
3.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 75 przyjęte zostanie, co następuje:
a) lista produktów w odniesieniu do których wymagane jest posiadanie pozwolenia na przywóz lub wywóz;
b) okres ważności pozwolenia oraz inne szczegółowe zasady odnoszące się do zastosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 60
1.
Jeśli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, to stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej będą stosowane dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 2.
2.
Dla soku i moszczu gronowego objętych kodami CN 200960 i 220430, dla których stosowanie stawek Wspólnej Taryfy Celnej jest uzależnione od ceny przywozowej produktu, rzeczywista wysokość tej ceny będzie weryfikowana poprzez kontrolowanie każdej partii towaru lub poprzez zastosowanie jednolitej stawki obliczonej przez Komisję na podstawie notowań cen dla tych samych produktów w krajach pochodzenia tych produktów.
Jeśli zadeklarowana cena partii towaru będzie wyższa od jednolitej stawki przywozowej podwyższonej o margines przyjęty zgodnie z ust. 3, który nie może przekroczyć 10 % wartości stawki jednolitej, należy wnieść zabezpieczenie równe wysokości należności przywozowej określonej na podstawie wartości jednolitej stawki przywozowej.
Jeśli w przypadku, o którym mowa w drugim punkcie, cena na deklaracji celnej przesyłki nie jest zadeklarowana, zastosowanie Wspólnej Taryfy Celnej będzie uzależnione od jednolitej stawki przywozowej lub od zastosowania w ramach warunków, które zostaną określone zgodnie z ust. 3 odnośnych przepisów celnych.
3.
W przypadku, gdy odstępstwa, o których mowa w art. 44 ust. 15 są stosowane do produktów na przywożonych, importerzy wnoszą zabezpieczenie dla tych produktów określonym władzom celnym w momencie dopuszczenia tych produktów do swobodnego obrotu.
Zabezpieczenie będzie równe kwocie, która zostanie określona.
Zabezpieczenie zostanie zwrócone po przedstawieniu przez importera dowodu satysfakcjonującego władze celne Państwa Członkowskiego, w którym produkt został dopuszczony do swobodnego obrotu, że moszcze zostały przetworzone na sok winogronowy lub zostały wykorzystane w innych produktach, poza sektorem wina lub jeśli poddane fermentacji winiarskiej, zostały zaopatrzone w odpowiednie etykiety.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Przepisy te będą obejmowały w szczególności ustalenie kryteriów służących do określenia jaka metoda kontroli powinna być przyjęta i jakie czynniki mają być wzięte pod uwagę przy obliczaniu wartości jednolitej stawki przywozowej, poziomu zabezpieczenia, o którym mowa w ust. 3 i przepisów regulujących zwolnienie zabezpieczenia.
Artykuł 61
1.
Aby zapobiec lub przeciwdziałać niekorzystnym skutkom na rynku Wspólnoty, które mogą wystąpić w wyniku przywozu niektórych produktów wymienionych w art. 1 ust. 2, przywóz jednego lub większej liczby tych produktów po stawce celnej określonej we Wspólnej Taryfie Celnej będzie przedmiotem zapłaty dodatkowej należności celnej przywozowej jeśli warunki określone w art. 5 Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego zgodnie z art. 300 Traktatu w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, zostały spełnione, chyba że istnieje niewielkie prawdopodobieństwo, że przywóz wprowadzi zakłócenia na rynku Wspólnoty lub, gdy skutki byłyby nieproporcjonalne do planowanego celu.
2.
Ceny minimalne poniżej których nałożone muszą być dodatkowe opłaty celne to ceny, które zostały przekazane przez Wspólnotę Światowej Organizacji Handlu.
Ilości minimalne, które muszą być przekroczone, aby zostały nałożone dodatkowe opłaty celne będą określone w szczególności na podstawie przywozu wspólnotowego na przestrzeni trzech lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły lub istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia niekorzystnych skutków, o których mowa w ust. 1.
3.
Ceny przywozowe, które zostaną wzięte pod uwagę przy nakładaniu dodatkowych opłat celnych, będą określone na podstawie cen przywozowych "cif" danego ładunku.
Ceny importu cif będą w tym celu weryfikowane na podstawie reprezentatywnych cen produktów, o których mowa, na rynku światowym lub na rynku przywozu wspólnotowego dla tego produktu.
4.
Komisja przyjmie szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Te szczegółowe zasady ustalą, co następuje:
a) produkty, dla których dodatkowe należności przywozowe będą stosowane zgodnie z art. 5 Porozumienia w Sprawie Rolnictwa;
b) inne kryteria niezbędne do zastosowania ust. 1 zgodnie z art. 5 Porozumienia w Sprawie Rolnictwa.
Artykuł 62
1.
Kontyngenty taryfowe dla produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu lub z innego aktu Rady, zostaną otwarte i zarządzane przez Komisję zgodnie ze szczegółowymi przepisami przyjętymi w ramach procedury określonej w art. 75.
2.
Kontyngenty będą zarządzane poprzez stosowanie jednej z poniżej wymienionych metod lub połączenia tych metod:
a) metoda oparta na kolejności chronologicznej, w jakiej podania były składane (zasada "kto pierwszy, ten lepszy");
b) metoda dystrybucji proporcjonalnej do ilości zgłoszonych przy składaniu podań (zasada "symultanicznego badania");
c) metoda oparta na wzięciu pod uwagę tradycyjnych struktur handlowych (zasada "tradycyjny importer/nowi przybysze")
Przyjęte mogą być też inne stosowne metody.
Wszystkie metody będą unikały dyskryminacji któregokolwiek z operatorów, których to dotyczy.
3.
Przyjęta metoda zarządzania będzie tam, gdzie to stosowne, przykładała dużą wagę do wymogów popytu na rynku Wspólnoty oraz do potrzeby ochrony równowagi tego rynku, czerpiąc równocześnie wiedzę z metod, które były stosowane w przeszłości w odniesieniu do kontyngentów odpowiadających tym, o których mowa w ust. 1, metoda będzie zastosowana bez uszczerbku dla praw wynikających z porozumień zawartych w ramach negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
4.
Szczegółowe zasady, o których mowa w ust. 1 będą określały roczne kontyngenty, jeśli to konieczne, odpowiednio rozłożone na cały rok, określą też metody administracyjne jakie będą stosowane, a także, kiedy to stosowne, określą:
a) gwarancje obejmujące charakter i pochodzenie danego produktu;
b) uznanie dokumentu używanego do weryfikacji gwarancji, o których mowa w powyższym punkcie a);
c) warunki, w ramach których wydawane są pozwolenia na przywóz oraz okres ważności tych pozwoleń.
Artykuł 63
1.
W zakresie koniecznym do zagwarantowania wywozu:
a) produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a), b) i c);
b) cukrów objętych kodem CN 1701, glukozy oraz syropu glukozy objętych kodami CN 17023091, 17023099, 17024090 i 17029050, włączywszy te w formie produktów objętych kodami CN 17023051 i 17023059 dodane do produktów objętych kodami CN 20096011, 20096071, 20096079 i 22043099,
na podstawie cen tych produktów w handlu międzynarodowym oraz w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, różnica pomiędzy tymi cenami i cenami Wspólnoty może być pokryta przez refundacje wywozowe.
2.
Metoda służąca do podziału ilości produktów wywożonych, które podlegają refundacjom wywozowym będzie:
a) najbardziej odpowiednią dla charakteru produktu i sytuacji panującej na rynku, o którym mowa, gwarantującą najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych środków, biorącą pod uwagę sprawność i strukturę wywozu Wspólnoty, a zarazem niestwarzającą sytuacji dyskryminacyjnej pomiędzy małymi i dużymi operatorami;
b) jak najmniej skomplikowaną, w sensie działań administracyjnych, mającą na uwadze imperatyw zarządzania;
c) wykluczającą dyskryminację pomiędzy operatorami, których to dotyczy.
3.
Refundacje wywozowe będą takie same we wszystkich krajach Wspólnoty.
Refundacje wywozowe mogą się jednakże różnić stosownie do miejsca przeznaczenia, kiedy będzie tego wymagała sytuacja na międzynarodowym rynku lub ściśle określone wymogi określonych rynków.
Refundacje wywozowe, o których mowa w ust. 1 lit. a) zostaną określone zgodnie z procedurą ustaloną w art. 75.
Refundacje będą określane w regularnych odstępach czasu.
Refundacje określane w regularnych odstępach czasu, kiedy okaże się to konieczne, mogą być, w okresach pomiędzy wyżej wspomnianymi regularnymi odstępami czasu, dostosowane przez Komisję na żądanie Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji.
Przepisy art. 64 odnoszące się do produktów, o których w nim mowa, będą zastosowane na zasadach uzupełniających.
4.
Refundacje będą przyznawane tylko na podstawie złożonego podania oraz na podstawie stosownego pozwolenia na wywóz.
5.
Refundacja wywozowa do produktów wymienionych w art. 1 będzie tą refundacją, która jest stosowana w dniu złożenia podania o pozwolenie, a w przypadku zróżnicowanej refundacji, tą mającą zastosowanie tego samego dnia:
a) dla miejsca przeznaczenia wskazanego na pozwoleniu lub, jeśli to stosowne,
b) dla rzeczywistego miejsca przeznaczenia, jeśli jest inne od tego wskazanego na pozwoleniu.
W takim przypadku zastosowana kwota refundacji nie może przewyższyć kwoty stosowanej dla miejsca przeznaczenia wskazanego na pozwoleniu.
Stosowne środki mogą być podjęte, których celem będzie wykluczenie nadużywania elastycznych zasad określonych w niniejszym ustępie.
6.
Od ust. 4 i 5 można odstąpić zgodnie z procedurą określona w art. 75, w przypadku produktów wymienionych w art. 1, dla których refundacje wywozowe są wypłacane w ramach refundacji za pomoc humanitarną.
7.
Zgodność z ograniczeniami dotyczącymi ilości wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu będzie gwarantowana na podstawie świadectw wywozowych wydanych dla okresu referencyjnego określonego dla nich i ma zastosowanie do produktów, których to dotyczy.
Co do zgodności ze zobowiązaniami wynikającymi z porozumień zawartych w ramach negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, zakończenie okresu referencyjnego nie będzie miało wpływu na okres ważności pozwolenia na wywóz.
8.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włączywszy przepisy dotyczące redystrybucji nieprzydzielonych lub niewykorzystanych ilości wywozowych, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Artykuł 64
1.
Niniejszy artykuł będzie stosował się do refundacji wywozowych, o których mowa w art. 63 ust. 1.
2.
Kwota refundacji wywozowej dla produktów, o których mowa w art. 63 ust. 1:
a) w przypadku cukru surowego i cukru białego: kwota refundacji wywozowych tych produktów nieprzerobionych będzie taka, jak określono zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r., dotyczącego wspólnej organizacji rynku sektora cukru [52] z przepisami przyjętymi celem jego zastosowania;
b) w przypadku glukozy i syropu glukozy: kwota refundacji wywozowych tych produktów nieprzerobionych będzie taka, jak określono dla każdego z tych produktów zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., dotyczącego wspólnej organizacji rynku zbóż [53] z przepisami przyjętymi celem jego zastosowania.
Aby mogły zakwalifikować się do refundacji wywozowej, przetworzonym produktom muszą towarzyszyć w eksporcie deklaracje zgłaszającego, wskazujące ilość cukru surowego, cukru białego, glukozy i syropu glukozy użytych do wyrobu tych produktów.
Dokładność deklaracji będzie przedmiotem kontroli przeprowadzanej przez kompetentne władze Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
3.
Przy określaniu kwoty refundacji będzie brane pod uwagę, co następuje:
a) istniejąca sytuacja i prawdopodobne trendy w odniesieniu do:
i) cen i dostępności na rynku Wspólnoty produktów wymienionych w art. 63 ust. 1;
ii) ceny tych produktów na rynku światowym;
b) najbardziej korzystne ceny sprzedaży i transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych punktów wywozu Wspólnoty, a także koszty transportu do kraju przeznaczenia;
c) cele wspólnej organizacji rynku wina, których zadaniem jest zagwarantowanie równowagi na rynkach i naturalnego rozwoju w odniesieniu do cen i handlu;
d) ograniczenia wypływające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu;
e) konieczność uniknięcia zakłóceń na rynku Wspólnoty;
f) ekonomiczny aspekt proponowanego wywozu.
4.
Ceny rynkowe Wspólnoty, o których mowa w art. 63 ust. 1, będą określone w oparciu o najbardziej korzystne cen wywozu.
Przy określaniu cen w handlu międzynarodowym pod uwagę będzie brane, co następuje:
a) ceny zarejestrowane na rynkach państw trzecich;
b) najbardziej korzystne ceny w państwach trzecich, które są krajami przeznaczenia dla przywozu z państw trzecich;
c) ceny producenta zarejestrowane w eksportujących państwach trzecich, przy wzięciu pod uwagę, tam, gdzie to stosowne, subsydiów przyznawanych przez te kraje;
d) oferowane ceny franko-granica na granicach Wspólnoty.
5.
Nie naruszając trzeciego punktu art. 63 ust. 3 odstępy czasu, w których będzie określana lista produktów, dla których refundacja wywozowa zostanie przyznany oraz kwota tego refundacji zostaną określone zgodnie z procedurą ustaloną w art. 75.
6.
Refundacja wywozowa będzie wypłacany po przedstawieniu dowodu świadczącego o tym, że produkty:
a) pochodzą z Państw Członkowskich Wspólnoty;
b) były wywożone z państw Wspólnoty; oraz
c) w przypadku zróżnicowanej refundacji wywozowej, że produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego na pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego refundacja wywozowa została określona bez uszczerbku dla przepisów art. 63 ust. 5 lit. b).
Jednakże od tej reguły mogą być robione pewne wyjątki, zgodnie z procedurą określoną w art. 75 przy założeniu, że warunki oferujące równoważne gwarancje zostały określone.
Przyjęte mogą być dodatkowe przepisy zgodnie z procedura określoną w art. 75.
7.
Nie naruszając przepisów ust. 6 lit. a), przy braku uchylenia przyznanego zgodnie z procedurą określoną w art. 75, refundacja wywozowa nie zostanie przyznana dla produktów na przywożonych z państw trzecich, a następnie wywożonych ponownie do państw trzecich.
Artykuł 65
1.
W zakresie koniecznym do zagwarantowania należytego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku wina Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji może, w szczególnych przypadkach, wydać zakaz stosowania w całości lub w części ustaleń uszlachetniania czynnego odnośnie produktów wymienionych w art. 1.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, jeśli ze szczególną pilnością wystąpi sytuacja, o której mowa w tym ust. 1, jeśli wystąpią na rynku Wspólnoty zakłócenia lub jeśli istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia tych zakłóceń spowodowanych ustaleniami uszlachetniania biernego lub czynnego, Komisja na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmie decyzję o podjęciu koniecznych środków; Rada i Państwa Członkowskie zostaną powiadomione o tych środkach, które zostaną zastosowane bezzwłocznie i których okres ważności nie będzie przekraczał okresu sześciu miesięcy.
Jeśli do Komisji wpłynie żądanie Państwa Członkowskiego, Komisja podejmie decyzję, odnoszącą się do tego żądania, w ciągu jednego tygodnia od daty otrzymania tego żądania.
3.
Decyzja Komisji może być przedstawiona Radzie przez Państwo Członkowskie w ciągu jednego tygodnia następującego po dniu otrzymania przez nie zawiadomienia.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może potwierdzić, wprowadzić zmiany lub uchylić decyzję Komisji.
Jeśli w ciągu trzech miesięcy Rada nie podejmie decyzji, decyzję Komisji uważa się za uchyloną.
Artykuł 66
1.
Ogólne zasady odnoszące się do interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz szczególnych przepisów odnoszących się do jej zastosowania stosują się do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura celna wynikająca z zastosowania niniejszego rozporządzenia zostanie włączona do Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Z wyjątkiem, gdy określono inaczej dla niniejszego rozporządzenia lub zgodnie z jego przepisem, zakazuje się, co następuje:
a) pobierania jakiejkolwiek opłaty o skutku równoważnym do opłaty celnej;
b) stosowanie jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub działań mających o skutku równoważnym.
Artykuł 67
1.
Zakazany będzie przywóz produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, do których został dodany alkohol, za wyjątkiem tych produktów będących ekwiwalentem produktów pochodzących ze Wspólnoty, w odniesieniu do których takie domieszki są dozwolone.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, a w szczególności te, odnoszące się do ustalenia ekwiwalentów produktów, a także odstępstwa od ust. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Artykuł 68
1.
Produkty, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) mogą być przywożone tylko wtedy, gdy następujące warunki są spełnione:
a) w odniesieniu do wszystkich produktów:
i) jeśli są zgodne z przepisami zarządzającymi produkcją, sprzedażą oraz tam, gdzie to stosowne, dostarczeniem do bezpośredniego spożycia przez ludzi w państwach trzecich, z których te produkty pochodzą; oraz jeśli zostanie przedstawiony dowód zgodności z tym warunkiem mający formę świadectwa wydanego przez kompetentny organ (włączywszy listę, która zostanie określona) trzeciego kraju, z którego ten produkt pochodzi;
ii) kiedy są przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi, jeśli towarzyszy im sprawozdanie analiz przygotowany przez organ lub departament powołany do tego celu przez państwo trzecie, z którego ten produkt pochodzi;
b) W odniesieniu do win przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi, innych, niż wina likierowe i wina musujące:
i) jeśli mają rzeczywiste stężenie alkoholu przez objętość nie jest mniejsze niż 9 % a całkowite stężenie alkoholu przez objętość nie przekracza 15 % vol.;
ii) jeśli całkowita zawartość kwaśności wyrażonej jako kwas winowy jest nie mniejsza, niż 3,5 lub 46,6 miliekwiwalentów na jeden litr.
2.
W ramach procedury określonej w art. 75 mogą zostać stworzone przepisy dotyczące:
a) definicji charakterystyk, które wina likierowe i wina musujące powinny posiadać oraz odstępstw od przepisów ust. 1 lit. b);
b) obywania się bez świadectw i raportów analiz określonych w ust. 1 lit. a) w przypadku określonych produktów, o których mowa w ust. 1, które są przewożone w ograniczonych ilościach i w niewielkich pojemnikach;
c) odstępowania od całego lub części wymogu odnoszącego się do szczegółowych danych zawartych w świadectwie lub raportu analiz określonego w ust. 1 lit. a), w przypadku niektórych win, którym towarzyszy świadectwo przeznaczenia lub świadectwo pochodzenia.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Artykuł 69
1.
Jeśli z powodu przywozu lub wywozu, rynek Wspólnoty jednego lub większej liczby produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 jest zagrożony lub jeśli prawdopodobne jest wystąpienie na tym rynku poważnych zakłóceń, które mogą narazić na niebezpieczeństwo osiągnięcie celów określonych w art. 33 Traktatu, odpowiednie środki mogą być stosowane w handlu z państwami trzecimi do czasu, gdy zakłócenia miną.
W trakcie ustalania, czy sytuacja usprawiedliwia stosowanie takich działań, musi być wzięte pod uwagę, co następuje:
a) ilości, w odniesieniu do których pozwolenia na przywóz zostały wydane lub podania na pozwolenia zostały złożone oraz sytuacja rynku Wspólnoty w odniesieniu do sektora wina;
b) tam, gdzie to stosowne, skala interwencji.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, przyjmie ogólne zasady stosowania niniejszego ustępu i określi przypadki, w których oraz ograniczenia w ramach których, Państwa Członkowskie mogą przedsięwziąć wewnętrzne środki ochronne.
2.
Jeśli powstanie sytuacja, o której mowa w ust. 1, Komisja na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmie decyzję dotyczącą koniecznych do podjęcia środków; Państwa Członkowskie zostaną powiadomione o tych środkach. Środki będą miały natychmiastowe zastosowanie.
Jeśli do Komisji wpłynie żądanie Państwa Członkowskiego, to Komisja podejmie decyzję dotyczącą tego życzenia w ciągu trzech dni roboczych od dnia jego wpłynięcia.
3.
Środki podjęte przez Komisję, mogą być przekazane Radzie przez Państwo Członkowskie w ciągu trzech dni roboczych od dnia notyfikacji.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Rada może, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, wprowadzić zmiany lub uchylić środki, o których mowa.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się biorąc pod uwagę zobowiązania wynikające z międzynarodowych porozumień zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
TYTUŁ VIII
PRZEPISY OGÓLNE, PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 70
1.
Produkty objęte niniejszym rozporządzeniem mogą być wprowadzone do obrotu na terytorium Wspólnoty tylko jeśli towarzyszą im dokumenty, które zostały poddane kontroli urzędowej.
2.
Osoby fizyczne, osoby prawne lub grupy osób, w których posiadaniu znajdują się te produkty w związku z wykonywanym przez nie zawodem, w szczególności, producenci, osoby zajmujące się butelkowaniem i przetwarzaniem produktów, o których mowa, a także handlowcy, którzy zostaną określeni, będą zobowiązani do prowadzenia rejestrów przychodu i rozchodu tych produktów.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, a w szczególności, charakter i forma dokumentów, o których mowa w ust. 1 oraz odstępstwa od niniejszego artykułu, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Artykuł 71
1.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 87, 88 i 89 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami objętymi niniejszym rozporządzeniem.
2.
Rozdział II, tytułu II nie będzie hamował przyznawania krajowej pomocy przeznaczonej do osiągnięcia celów podobnych do celów tego rozdziału.
Niemniej jednak, ust. 1 będzie miał zastosowanie do tej pomocy.
Artykuł 72
1.
Państwa Członkowskie powołają jeden lub więcej organów, które będą odpowiedzialne za zagwarantowanie zgodności przepisów Wspólnoty odnoszących się do sektora wina.
Państwa Członkowskie określą także laboratoria, które będą upoważnione do prowadzenia urzędowych analiz w sektorze wina.
2.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o nazwach i adresach tych organów i laboratoriów.
Komisja przekaże tę informację innym Państwom Członkowskim.
3.
Komisja powoła do życia organ, w którego skład wejdą określeni urzędnicy, których zadaniem będzie współpraca z kompetentnymi władzami Państw Członkowskich w zakresie wyrywkowo prowadzonych kontroli, których celem będzie zagwarantowanie jednolitego zastosowania przepisów sektora wina.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75.
Zasady te mogą, w szczególności, zawierać przepisy:
a) gwarantujące jednolite stosowanie przepisów Wspólnoty odnoszących się do sektora wina, a w szczególności do kontroli;
b) regulujące stosunki między wyznaczonymi organami;
c) regulujące określonymi procedurami finansowymi, których celem będzie usprawnienie kontroli;
d) regulujące sankcjami administracyjnymi; oraz
e) regulujące upoważnieniami i zobowiązaniami powołanych inspektorów.
Artykuł 73
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie nawzajem informację konieczną do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Szczegółowe zasady regulujące przekazywanie informacji, w tym sposób i format informacji, która ma być przekazana, terminy przekazania informacji, a także rozpowszechnianie zebranej informacji, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 75 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 74
Niniejszym ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Wina (dalej zwany "Komitetem"), w którego skład wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich. Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 75
1.
W przypadku, gdy procedura określona w niniejszym artykule ma być stosowana, przewodniczący przedstawi sprawę Komitetowi, z własnej inicjatywy lub na żądanie przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedłoży Komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wyda swoją opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji, opinię wydaje się większością głosów określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich zasiadających w Komitecie ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jednakże, jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, zostaną one przedstawione przez Komisję Radzie.
W takim wypadku, Komisja może odroczyć zastosowanie środków przyjętych przez nią jednakże nie na dłużej niż na jeden miesiąc licząc od daty tej informacji.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w ust. 2.
Artykuł 76
Komitet może zbadać każdą inną sprawę przedstawioną przez swojego przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na żądanie przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 77
1.
Niniejsze rozporządzenie będzie stosowane w taki sposób, który pozwoli na wzięcie pod uwagę celów określonych w art. 33 i 131 Traktatu.
2.
Niniejsze rozporządzenie będzie stosowane przy równoczesnym wzięciu pod uwagę zobowiązań wynikających z porozumień międzynarodowych zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 78
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1258/1999 oraz przepisy przyjęte w celu jego wykonania stosuje się do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.
2. Premia, o której mowa w rozdziale II, tytułu II, wsparcie, o którym mowa w rozdziale III tego tytułu, pomoc, o której mowa w rozdziale I, tytułu III, skup oraz środki pomocowe, o których mowa w rozdziale II, tego tytułu oraz refundacje, o których mowa w tytule VII będą traktowane jako działanie interwencyjne, którego celem jest ustabilizowanie rynków rolnych w znaczeniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
3.
Nie naruszając bardziej rygorystycznych przepisów, pomoc Wspólnoty, która może być przyznana w ramach tytułu II oraz refundacje, które mogą być przyznane w ramach tytułu VII, mogą być przyznane tylko w odniesieniu do produktów produkowanych na obszarze Wspólnoty z winogron zebranych na obszarze Wspólnoty.
Artykuł 79
Celem zapobieżenia nadwyżkom wina stołowego i win, z których można wyprodukować wino stołowe, Państwa Członkowskie mogą określić limit plonów wyrażony jako ilość hektolitrów na jeden hektar, przekroczenie którego spowoduje stracenie przez producenta prawa do korzystania z przywilejów w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 80
Zgodnie z procedurą określoną w art. 75 przyjęte zostaną następujące środki:
a) ułatwiające przejście od porozumień przewidzianych przez rozporządzenia, o których mowa w art. 81 oraz tych, przyjętych przez niniejsze rozporządzenie;
b) tam, gdzie zajdzie taka potrzeba, rozwiązanie praktycznych problemów.
Środki te, jeśli uzasadnione, mogą umniejszać niektóre przepisy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 81
Rozporządzenia (EWG) nr 346/79, (EWG) nr 351/79, (EWG) nr 460/79, (EWG) 1873/84, (EWG) nr 895/85, (EWG) nr 822/87, (EWG) nr 823/87, (EWG) nr 1442/88, (EWG) nr 3877/88, (EWG) nr 4252/88, (EWG) nr 2046/89, (EWG) nr 2048/89, (EWG) nr 2389/89, (EWG) nr 2390/89, (EWG) nr 2391/89, (EWG) nr 2392/89, (EWG) nr 3677/89, (EWG) nr 3895/91, (EWG) nr 2332/92 i (EWG) nr 2333/92 są niniejszym uchylone.
Artykuł 82
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 sierpnia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1498/1999
z dnia 8 lipca 1999 r.
ustanawiające zasady wdrażania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 odnośnie do wymiany między Państwami Członkowskimi a Komisją informacji dotyczących sektora mleka i produktów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i produktów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 210/69 z dnia 31 stycznia 1969 r. w sprawie wymiany informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją odnośnie mleka i produktów mlecznych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 427/98 [4], było kilkakrotnie w zasadniczy sposób zmieniane; ze względu na jasność rozporządzenie to powinno zostać przeredagowane, ponieważ mają być wprowadzone dalsze zmiany.
(2) Do oceny produkcji i sytuacji rynkowej w sektorze mleka i produktów mlecznych konieczna jest regularna wymiana informacji na temat funkcjonowania środków interwencyjnych określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 804/68, w szczególności co do zmian stanu zapasów danych produktów, przechowywanych przez agencje interwencyjne lub przechowywanych w składach prywatnych.
(3) Dotacje do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę oraz refundacje można ustalić tylko na podstawie informacji o zmianach cen w międzynarodowym obrocie handlowym.
(4) Dokładne i szczegółowe monitorowanie obrotów handlowych w celu oceny skutków stosowania refundacji wymaga informacji dotyczących wywozu produktów, dla których ustalane są refundacje, w szczególności ilości przyznawanych w ramach procedur przetargowych.
(5) Wprowadzanie w życie Porozumienia w sprawie Rolnictwa, zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [5] (zwanego dalej "Porozumieniem w sprawie Rolnictwa"), wymaga przekazywania dodatkowych i bardziej szczegółowych informacji w sprawie przywozu i wywozu, w szczególności w odniesieniu do wniosków o wydanie zezwolenia oraz sposobu wykorzystania zezwoleń, aby zapewnić przestrzeganie zobowiązań podjętych na mocy tego Porozumienia; w celu maksymalnego wykorzystania tych zobowiązań potrzebne jest szybkie informowanie o tendencjach w wywozie; na mocy tego Porozumienia wywóz na cele pomocy żywnościowej nie podlega ograniczeniom stosowanym do wywozu dotowanego; należy uwzględnić, by w informacjach dotyczących wniosków o wydanie zezwolenia na wywóz określano odpowiednio, które wnioski o wydanie zezwolenia dotyczą dostaw pomocy żywnościowej.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 147/1999 [6] ustanawia szczegółowe zasady wywozu serów do Kanady, Szwajcarii i Stanów Zjednoczonych; należy przewidzieć przekazywanie stosownych informacji.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 147/1999 wprowadza szczególne procedury przyznawania refundacji za pochodzące ze Wspólnoty składniki przetworzonych serów wytwarzanych zgodnie z procedurami uszlachetnienia czynnego; należy przewidzieć przekazywanie stosownych informacji.
(8) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 przewiduje, że w pewnych przypadkach mogą obowiązywać zezwolenia na wywóz produktów o numerze kodu innym niż określony w części 16 zezwolenia; należy przewidzieć przekazywanie stosownych informacji.
(9) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1374/98 [7], ostatnio zmienione roporządzeniem (WE) nr 1339/1999 [8], przewiduje, że pewne kontyngenty przywozowe administrowane będą za pomocą świadectw IMA 1, wystawionych przez władze państw trzecich; Państwa Członkowskie informują Komisję o ilości produktów, dla których wydano zezwolenia na przywóz na podstawie świadectw IMA 1; doświadczenie wykazuje, że takie powiadamianie nie zawsze jest wystarczające, aby przywóz był monitorowany na każdym etapie; należy przewidzieć przekazywanie dodatkowych informacji.
(10) Powinna ulec zmianie metoda przekazywania niektórych informacji; przekazywanie takich informacji ma zasadnicze znaczenie dla monitorowania przestrzegania pewnych kontyngentów przywozowych począwszy od 1 lipca 1999 r., zgodnie z Porozumieniem w sprawie rolnictwa; w celu zapewnienia ciągłości zarządzania systemem, konieczne jest przeto stosowanie niniejszego rozporządzenia począwszy od tego dnia.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Produktów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Zapasy i interwencja
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przekazują Komisji niniejsze informacje najpóźniej do 10. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni:
1) w przypadku środków interwencyjnych podjętych zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68:
a) ilości masła składowanego na koniec danego miesiąca oraz ilości wprowadzane i wyprowadzane ze składów w trakcie tego miesiąca, zgodnie z załącznikiem I, część A;
b) podział na ilości masła wyprowadzanego ze składów w trakcie danego miesiąca, zgodnie z odpowiednimi rozporządzeniami, stosownie do załącznika I, część B;
c) podział ze względu na datę produkcji ilości masła w składach na koniec danego miesiąca, zgodnie z załącznikiem I, część C;
2) w przypadku środków interwencyjnych podjętych zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, zgodnie z załącznikiem II:
a) ilości masła i śmietany w przeliczeniu na równoważnik masła objęte umowami składu zawartymi w danym miesiącu;
b) ilości masła i śmietany w przeliczeniu na równoważnik masła objęte umowami składu wygasłymi w ciągu danego miesiąca;
c) całkowitą ilość masła i śmietany w przeliczeniu na równoważnik masła, objętą umowami składu na koniec danego miesiąca.
Artykuł 2
W przypadku środków interwencyjnych podjętych zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 Państwa Członkowskie przekazują najpóźniej 10. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedzający przekazanie informacji:
a) ilości odtłuszczonego mleka w proszku składowanego na koniec danego miesiąca oraz ilości wprowadzone i wyprowadzone ze składów w trakcie tego miesiąca zgodnie z załącznikiem III, część A;
b) podział na ilości odtłuszczonego mleka w proszku wyprowadzonego ze składów w trakcie danego miesiąca zgodnie ze stosownymi rozporządzeniami, zgodnie z załącznikiem III, część B;
c) podział ze względu na datę produkcji ilości odtłuszczonego mleka w proszku w składach na koniec danego miesiąca, zgodnie z załącznikiem III, część C.
Artykuł 3
W przypadku środków interwencyjnych podjętych zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 Państwa Członkowskie komunikują najpóźniej 10. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedzający przekazanie informacji:
a) ilości następujących serów:
- Grana Padano,
- Parmigiano Reggiano,
- Provolone,
objęte umowami składu na początku danego miesiąca;
b) ilości serów objętych umowami składu zawartymi w trakcie danego miesiąca, z podziałem na kategorie wymienione w lit. a);
c) ilości serów objętych umowami składu, które wygasły w trakcie danego miesiąca, z podziałem na kategorie wymienione w lit. a);
d) ilości serów objętych umowami składu na koniec danego miesiąca, z podziałem na kategorie wymienione w lit. a).
Artykuł 4
Dla celów niniejszego rozdziału:
a) "ilości wprowadzone" oznaczają ilości fizycznie umieszczone w składach, nawet przejęte przez agencję interwencyjną;
b) "ilości wyprowadzone" oznaczają ilości, które usunięto lub, jeśli zostały przejęte przez nabywcę przed usunięciem, ilości przejęte.
ROZDZIAŁ II
Dotacje do mleka odtłuszczonego i odtłuszczonego mleka w proszku
Artykuł 5
Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
1) w przypadku dotacji przyznawanej zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 do mleka odtłuszczonego z przeznaczeniem na pasze:
a) najpóźniej 20. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedzający przekazanie informacji:
i) ilości mleka odtłuszczonego wyprodukowanego i przetworzonego w mleczarniach i sprzedanego do gospodarstw rolnych z przeznaczeniem na pasze, objęte wnioskami o przyznanie dotacji złożonymi w ciągu danego miesiąca;
ii) ilości mleka odtłuszczonego z przeznaczeniem na pasze, dla którego śmietana została dostarczona do mleczarni;
iii) ilości mleka odtłuszczonego z przeznaczeniem do produkcji pasz złożonych, objęte wnioskami o przyznanie dotacji złożonymi w ciągu danego miesiąca;
b) najpóźniej do 30 stycznia każdego roku za rok poprzedzający przekazanie informacji, ilości mleka odtłuszczonego z przeznaczeniem na pasze w gospodarstwach rolnych, w których zostało ono wyprodukowane, objęte wioskami o przyznanie dotacji złożonymi zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 804/68;
2) w przypadku dotacji przyznanej zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 do odtłuszczonego mleka w proszku z przeznaczeniem na pasze, najpóźniej 20. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedzający przekazanie informacji:
a) ilości denaturowanego odtłuszczonego mleka w proszku, objęte wnioskami o przyznanie dotacji złożonymi w ciągu danego miesiąca, z wyłączeniem ilości, o których mowa w lit. c);
b) ilości odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczone na produkcję pasz złożonych, objęte wnioskami o przyznanie dotacji złożonymi w ciągu danego miesiąca, z wyłączeniem ilości, o których mowa w lit. c);
c) ilości odtłuszczonego mleka w proszku denaturowanego lub przetworzonego na pasze złożone, zgodnie z art. 3 ust. 1 tiret trzecie rozporządzenia Rady (EWG) nr 986/68 [9], ze wskazaniem Państwa Członkowskiego, w którym było przetwarzane;
3) w przypadku dotacji przyznanych zgodnie z art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę, najpóźniej 20. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedzający przekazanie informacji, ilości mleka odtłuszczonego objęte wnioskami o przyznanie dotacji, złożonymi w ciągu danego miesiąca.
Ilości te będą w podziale ze względu na jakość wyprodukowanej kazeiny lub kazeinianów.
ROZDZIAŁ III
Ceny
Artykuł 6
1. Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) za pośrednictwem "Interaktywnego Systemu Wprowadzania Danych" (IDES): cotygodniowo, najpóźniej w czwartek, ceny (przed opodatkowaniem) produktów wymienionych w załączniku IV stosowane na ich terytorium, ze wskazaniem etapu obrotu handlowego (franco fabryka, hurt, detal) i charakterystyki produktu;
b) faksem: najpóźniej 25. dnia każdego miesiąca, najbardziej aktualne ceny kazeiny i kazeiniany stosowane na rynku światowym i we Wspólnocie, ze wskazaniem etapu obrotu handlowego.
2. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że ceny stosowane we Wspólnocie są tak aktualne, reprezentatywne, dokładne i kompletne, jak to tylko możliwe.
ROZDZIAŁ IV
Handel
SEKCJA 1
Przywóz
Artykuł 7
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, jeśli to możliwe przez IDES, a jeśli nie, faksem:
1) najpóźniej 10. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, ilości produktów objętych zezwoleniami na przywóz, wydanymi zgodnie z częściami 1 i 3 rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 1374/98, rozbite na pozycje kodem Nomenklatury Scalonej (CN) i kodem kraju pochodzenia (kod komputerowy 6 IDES);
2) najpóźniej 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu wydania, ilości produktów objętych zezwoleniami na przywóz, wydanymi zgodnie z częścią 2 rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 1374/98, rozbite na pozycje kodem CN i kodem kraju pochodzenia (kod komputerowy 7 IDES);
3) najpóźniej 10. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, ilości produktów objętych zezwoleniami na przywóz, wydanymi zgodnie z rozdziałem III rozporządzenia (WE) nr 1374/98, włącznie z produktami podlegającymi kodom CN 04069002 do 04069006, o których mowa w art. 23 tego rozporządzenia, rozbite na pozycje kodem CN i kodem kraju pochodzenia (kod komputerowy 6 IDES);
4) najpóźniej 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu wydania, ilości produktów objętych zezwoleniami na przywóz, wydanymi zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2508/97 [10], rozbite na pozycje kodem CN i kodem kraju pochodzenia (kod komputerowy 5 IDES);
5) najpóźniej 10. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, rozbite na pozycje kodem CN i kodem kraju pochodzenia, ilości produktów objętych zezwoleniami na przywóz podlegającymi stosowaniu ceł niepreferencyjnych, o których mowa we wspólnej taryfie celnej (kod komputerowy 8 IDES).
Gdy ma to zastosowanie, Państwa Członkowskie informują Komisję, że w poprzednim miesiącu nie wydano żadnych świadectw.
Artykuł 8
Przed 1 kwietnia w odniesieniu do roku poprzedniego Państwa Członkowskie przekażą Komisji następujące dane dotyczące zezwoleń na przywóz wydanych na podstawie okazania świadectwa IMA 1, gdy świadectwa takie zapewniają przestrzeganie kontyngentu zgodnie z rozdziałem II rozporządzenia (WE) nr 1374/98, rozbite na pozycje kodem CN, z wyszczególnieniem numerów świadectw IMA 1:
a) ilość produktów objętych świadectwem i datę wydania zezwolenia na przywóz;
b) ilość produktów zwolnionych od zabezpieczenia.
SEKCJA 2
Wywóz
Artykuł 9
Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
1) do godz. 18.00 każdego dnia roboczego, z wyłączeniem ilości objętych wnioskami o wydanie zezwoleń na przywóz, gdy nie wnioskuje się o refundację lub gdy są one na dostawy pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej:
a) ilości, rozbite na pozycje kodem nomenklatury refundacji wywozowych dla produktów mlecznych i kodem miejsca przeznaczenia, objęte wnioskami o wydanie zezwoleń złożonymi w tym dniu:
i) wymienione w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, z wyjątkiem wymienionych w art. 17 tego rozporządzenia (kod komputerowy 1 IDES);
ii) wymienione w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 (kod komputerowy 9 IDES);
gdy ma to zastosowanie, fakt, że nie wnioskowano o żadną ilość;
b) ilości, rozbite na pozycje kodem nomenklatury refundacji wywozowych dla produktów mlecznych i kodem miejsca przeznaczenia, objęte wnioskami o wydanie zezwoleń tymczasowych, o których mowa w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, złożonymi w tym dniu, ze wskazaniem daty zamknięcia składania ofert oraz ilości produktów objętych zaproszeniem do składania ofert, lub, w przypadku otwarcia zaproszenia do składania ofert przez siły zbrojne, w rozumieniu art. 36 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [11], bez podania ilości, z podziałem ilości przybliżonej jak wyżej (kod komputerowy 2 IDES);
c) ilości, rozbite na pozycje kodem nomenklatury refundacji wywozowych dla produktów mlecznych i kodem miejsca przeznaczenia, na które ostatecznie wydano lub anulowano tego dnia tymczasowe zezwolenia, o których mowa w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, ze wskazaniem organu wydającego zaproszenie do składania ofert, daty wydania tymczasowego zezwolenia i objętej nią ilości;
2) przed 16. dniem każdego miesiąca za miesiąc poprzedni:
a) ilości, rozbite na pozycje kodem nomenklatury refundacji wywozowych dla produktów mlecznych, na które anulowano tego dnia tymczasowe zezwolenia, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 174/1999, ze wskazaniem stopy refundacji;
b) ilości, rozbite na pozycje kodem nomenklatury refundacji wywozowych dla produktów mlecznych i kodem miejsca przeznaczenia, na które wydano zezwolenia zwrócone przed wygaśnięciem okresu ich ważności, z oddzielnym wskazaniem ilości objętych zezwoleniami ostatecznymi wydanymi zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 i innych ilości, z odpowiednią stopą refundacji;
c) ilości, rozbite na pozycje kodem nomenklatury refundacji wywozowych dla produktów mlecznych, nie wywiezione po wygaśnięciu okresu ważności danych zezwoleń, z oddzielnym wskazaniem niewywiezionych ilości objętych ostatecznymi zezwoleniami wydanymi zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 i pozostałych ilości, z odpowiednią stopą refundacji;
d) ilości, rozbite na pozycje kodem nomenklatury refundacji wywozowych dla produktów mlecznych, objęte zezwoleniami ostatecznymi wydanymi zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 174/1999;
e) ilości, rozbite na pozycje kodem nomenklatury refundacji wywozowych dla produktów mlecznych i kodem miejsca przeznaczenia, objęte wnioskami o wydanie zezwoleń na wywóz na dostawy pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej;
f) ilości produktów mlecznych, rozbite na pozycje kodem CN i kodem kraju pochodzenia, które nie znajdują się w którejś z sytuacji, o których mowa w art. 23 ust. 2 Traktatu i są przywożone w celu wykorzystania do produkcji produktów podlegających treści kodu CN 040630, zgodnie z art. 11 ust. 6 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 800/1999, i dla których udzielono zezwolenia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 174/1999;
g) ilości, dla których przyjęto stosowanie art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, ze wskazaniem nomenklatury refundacji przywozowych dla produktów mlecznych zastosowanej w części 16 wydanego zezwolenia na wywóz i nomenklatury rzeczywiście wywiezionego produktu;
3) przed 16. dniem każdego miesiąca za miesiąc n-4:
a) ilości, rozbite na pozycje kodem CN i kodem miejsca przeznaczenia, dla których dokonano formalności wywozowych bez stosowania refundacji;
b) ilości, rozbite na pozycje kodem nomenklatury refundacji wywozowych dla produktów mlecznych, dla których zastosowano art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w zakresie, w jakim zastosowana stopa refundacji różni się od wykazanej na zezwoleniu, oraz różnice między refundacjami dotyczącymi miejsca przeznaczenia oznaczonego na zezwoleniu i rzeczywiście zastosowanego;
4) przed 16. dniem każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, ilości rozbite na pozycje kodem CN lub, w odpowiednim przypadku, kodem nomenklatury refundacji wywozowych dla produktów mlecznych, objęte wnioskami o zezwolenie i gdy nie ma zastosowania refundacja, jak określono w:
a) art. 18 rozporządzenia (WE) nr 174/1999;
b) art. 19 rozporządzenia (WE) nr 174/1999;
5) dane, o których mowa w pkt. 1 lit. a) i b) są, jeśli to możliwe, przekazywane przez IDES, a jeśli nie, faksem; inne dane przekazywane są faksem lub teleksem.
SEKCJA 3
Obrót uszlachetniający
Artykuł 10
Przed 16. dniem każdego miesiąca w odniesieniu do miesiąca n-2 Państwa Członkowskie informują Komisję o ilości, z podziałem na kod CN i kraj pochodzenia, produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, z przeznaczeniem na produkcję wyrobów, o których mowa w tym artykule, lub towarów, o których mowa w załączniku do tego rozporządzenia, zgodnie z procedurami uszlachetniania czynnego określonymi w art. 114 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [12], z wyjątkiem danych, o których mowa w art. 9 ust. 2 lit. f).
ROZDZIAŁ V
Postanowienia ogólne i końcowe
Artykuł 11
Komisja przechowuje do wglądu Państw Członkowskich przekazane przez nie dane.
Artykuł 12
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 210/69.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia interpretowane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenie (EWG) nr 210/69 nadal ma zastosowanie do comiesięcznego przekazywania danych dotyczących okresu przed stosowaniem niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1526/1999
z dnia 13 lipca 1999 r.
określające, w jakim stopniu mogą być przyjmowane wnioski o pozwolenia na wywóz w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1370/95 z dnia 16 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1719/98 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1370/95 przewiduje szczególne środki, w przypadku gdy wnioski o pozwolenia na wywóz dotyczą ilości i/lub wydatków, które wykraczają poza normalne struktury handlu lub w przypadku gdy występuje ryzyko ich przekroczenia, z uwzględnieniem ograniczeń, określonych w art. 8 ust. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [4], i/lub odpowiednich wydatków w danym okresie.
(2) Niepewność jest cechą rynku niektórych produktów w sektorze wieprzowiny; nieuniknione dostosowanie refundacji mających zastosowanie do tych produktów spowodowało, że wnioski o pozwolenia na wywóz są składane w celach spekulacyjnych; istnieje ryzyko, że wydawanie pozwoleń na ilości, w odniesieniu do których wnioski składane są w okresie od dnia 5 do dnia 9 lipca i od dnia 12 do dnia 13 lipca 1999 r., może doprowadzić do przekroczenia ilości produktów, których zbyt normalnie odbywa się w drodze handlu; należy odrzucić wnioski, w odniesieniu do których nie udzielono pozwolenia na wywóz odnośnych produktów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie zostaną podjęte żadne dodatkowe działania w odniesieniu do wniosków złożonych do dnia 13 lipca 1999 r. o pozwolenia na wywóz wieprzowiny zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1370/95 w odniesieniu do kategorii 1, 2 i 3 w załączniku I do tego rozporządzenia, które powinny były zostać wydane od dnia 14 lipca i od dnia 21 lipca 1999 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1529/1999
z dnia 13 lipca 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1372/1999[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można powoływać się przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1573/1999
z dnia 19 lipca 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie cech charakterystycznych suszonych fig kwalifikujących się do pomocy w ramach systemu pomocy produkcyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2199/97 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Tytuł I rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wprowadził system pomocy produkcyjnej dla niektórych przetworów owocowych i warzywnych; rozporządzenie Komisji (WE) nr 504/97 z dnia 19 marca 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy produkcyjnej w sektorze przetworów owocowych i warzywnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 702/1999 [4], ustanowiło ogólne zasady stosowane do tego systemu pomocy; bez uszczerbku dla innych przepisów rozporządzenia (WE) nr 504/97 muszą być ustanowione niektóre szczególne zasady odnośnie do cech charakterystycznych wymaganych dla suszonych fig, aby zakwalifikowano je do pomocy produkcyjnej.
(2) Jakość suszonych fig przed przetworzeniem oraz po nim jest zmienna; cena minimalna i pomoc produkcyjna powinna być ustalana dla szczególnego rodzaju produktu; produkcja wspólnotowa charakteryzuje się dwoma rodzajami suszonych fig, małymi owocami oraz innymi; zasadniczą cechą charakterystyczną, która różnicuje cenę rynkową dwóch rodzajów, jest ich wielkość; cena minimalna oraz pomoc powinny dlatego być ustalane dla najbardziej reprezentatywnej klasy wielkości dla każdego z dwóch rodzajów suszonych fig przeznaczonych do bezpośredniej konsumpcji, a cena i pomoc mająca zastosowanie do innej wielkości powinna być pochodną tych cen oraz stawek pomocy.
(3) Celem minimalnych wymogów jakości ustanowionych w art. 4 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2201/96 jest uniknięcie produkcji produktów, na które nie ma popytu lub które spowodowałyby zakłócenia rynku; wymogi te muszą być oparte na tradycyjnych procedurach uczciwej produkcji; w celu zapewnienia zgodności z tymi przepisami należy zdefiniować minimalne cechy charakterystyczne nieprzetworzonych suszonych fig nabywanych przez przetwórców oraz suszonych fig kwalifikujących się do pomocy.
(4) W celu zapewnienia jednolitego stosowania należy ustanowić zasady przeprowadzania kontroli dotyczących cech charakterystycznych suszonych fig przed przetworzeniem oraz po nim.
(5) Niektóre wymogi niniejszego rozporządzenia wymagają daleko idących dostosowań produkcji oraz sektora przetwórczego; wymogi te muszą dlatego być wprowadzane stopniowo przez okres pięciu lat gospodarczych po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
(6) Niniejsze rozporządzenie wprowadza przepisy właściwe dla fig do art. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1709/84 z dnia 19 czerwca 1984 r. w sprawie cen minimalnych płaconych producentom i kwot pomocy produkcyjnej w odniesieniu do niektórych przetworów owocowych i warzywnych kwalifikujących się do objęcia pomocą produkcyjną [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1591/98 [6], zaktualizowanego zgodnie z rozwojem prawnym, technicznym oraz ekonomicznym; dlatego art. 1 i 2 oraz załączniki I, II i III do tego rozporządzenia powinny zostać uchylone.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W celu zakwalifikowania się do uzyskania ceny minimalnej nieprzetworzone suszone figi odpowiadają cechom charakterystycznym określonym w załączniku II.
2.
W celu zakwalifikowania się do uzyskania pomocy suszone figi oraz pasta figowa odpowiadają cechom charakterystycznym określonym w załączniku III.
3.
Minimalna cena wypłacana producentom za nieprzetworzone suszone figi oraz pomoc produkcyjna w odniesieniu do suszonych fig jest ustalona dla produktów odpowiadających cechom charakterystycznym ustanowionym w załączniku II i III odpowiednio oraz w odniesieniu do małych odmian owoców mieścić się powinno 75–105 owoców na kilogram oraz w odniesieniu do innych odmian 65–85 owoców na kilogram.
Dla innych suszonych fig minimalna cena oraz kwota pomocy zostają pomnożone przez jeden ze współczynników wymienionych w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Weryfikacja cech charakterystycznych oraz wielkości nieprzetworzonych suszonych fig przeprowadzana jest na podstawie reprezentatywnych próbek całej partii pobranej przez przetwórcę w porozumieniu z producentem.
Próbki są badane zarówno przez przetwórcę, jak i przez producenta, a wyniki weryfikacji są zapisywane.
W tym celu "partia" oznacza wszystkie produkty przedstawione równocześnie przez producenta lub organizację producentów do zatwierdzenia przez przetwórcę.
2.
W odniesieniu do suszonych fig przetwórca sprawdzi poprzez pobranie próbek z każdej sprzedanej partii, czy produkty spełniają cechy charakterystyczne wymagane przy korzystaniu z pomocy oraz czy są prawidłowej wielkości.
Wyniki weryfikacji są zapisywane.
Minimalna waga netto każdej próbki do badania wynosi jeden kilogram.
3.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć przepisy krajowe odnoszące się do odrzutów w szczególności w zakresie minimalnego procentu, kontroli oraz przeznaczenia.
Artykuł 3
Artykuł 1 i 2 oraz załączniki I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 1709/84 zostają uchylone.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1596/99
z dnia 20 lipca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) 1587/96 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 16a ust. 1, art. 17 ust. 3 i 14,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/99 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [3] stanowi przerobioną wersję rozporządzenia Komisji (WE) nr 1466/95 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2184/98 [5]; w trakcie dokonywania zmian stwierdzono, że niektóre przepisy zawierające odniesienia są nieprawidłowe lub nieaktualne; należy je odpowiednio skorygować.
(2) Rozporządzenie (WE) 174/1999 stanowi, że nie można przyznawać żadnych refundacji wywozowych w odniesieniu do serów, jeżeli przed złożeniem wniosku o przyznanie refundacji cena franco granica obowiązująca w Państwie Członkowskim wywozu jest niższa niż 230 EUR/100 kg; władze Państw Członkowskich muszą mieć możliwość stwierdzenia, czy ten przepis jest przestrzegany; w tym celu należy dany przepis dostosować i należy ustanowić definicję "ceny franco granica"; w związku z tym należy określić kwotę zryczałtowaną dla uwzględnienia zróżnicowanych kosztów transportu we Wspólnocie.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustala okres ważności pozwolenia w odniesieniu do różnych grup produktów; w świetle aktualnych trudności w wywozie niektórych przetworów mlecznych, okres ważności pozwolenia na te produkty powinien zostać wydłużony.
(4) Refundacje wywozowe w odniesieniu do serów są zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia; dany przepis należy dostosować tak, aby uwzględniał negocjacje w sprawie przystąpienia toczące się z niektórymi państwami trzecimi.
(5) System zarządzania kontyngentem w odniesieniu do wywozu serów do Kanady opiera się na niektórych formalnościach, które muszą być dopełnione przez właściwe władze kanadyjskie w przypadku przywozu takich produktów; władze te nie były w stanie stosować przepisów ustanowionych w tym celu; dlatego też należy przyjąć inne rozwiązania zapewniające prawidłowe funkcjonowanie tego systemu.
(6) Istnieje możliwość ułatwienia zarządzania kontyngentem w odniesieniu do wywozów serów do Szwajcarii poprzez ustalenie z wyprzedzeniem daty wystawienia pozwolenia; należy przyjąć odpowiednie przepisy w tej sprawie.
(7) Decyzją Rady 98/486/WE [6] został zatwierdzony Protokół Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej. Protokół przewiduje, że Wspólnota Europejska będzie zarządzała swoją częścią kontyngentu taryfowego zgodnie z systemem pozwoleń na wywóz; dlatego też należy ustalić procedurę przyznawania zainteresowanym stronom pozwoleń na wywóz.
(8) W celu zapewnienia, że produkty przywożone z Republiki Dominikańskiej stanowią część kontyngentu oraz ustalenia związku między produktami wywożonymi i wykazywanymi w pozwoleniach na wywóz eksporterzy są zobowiązani, do przedstawienia przy wywozie, uwierzytelnionej kopii zgłoszenia wywozowego, która musi zawierać niektóre informacje; należy przyjąć stosowny przepis w tej sprawie.
(9) W celu zapewnienia, aby planowane środki funkcjonowały bez zakłóceń oraz w celu zapobiegania nadmiernemu rozproszeniu rynku, które może doprowadzić do utraty przez Wspólnotę posiadanego udziału w rynku, korzystanie z kontyngentu należy ograniczyć poprzez przyznanie pierwszeństwa wnioskom o wydanie pozwolenia wyłącznie na te produkty, które w przeszłości reprezentowały niemal cały asortyment produktów wywożonych do Republiki Dominikańskiej i, w przypadku przyznania pozwolenia, większa część dostępnych ilości produktów powinna być zarezerwowana dla "tradycyjnych" eksporterów mleka w proszku do tego kraju; powinien istnieć związek między ilością mleka w proszku wywożoną przez tych eksporterów do Republiki Dominikańskiej w przeszłości a ilością, o którą mogą się oni ubiegać we wnioskach.
(10) Jednakże w celu zapewnienia, aby stosunki handlowe w tym sektorze nie zostały nadmiernie usztywnione, należy udostępnić eksporterom będącym w stanie przedstawić dowody na to, że są poważnie zaangażowani w działalność handlową, drugą transzę kontyngentu; w celu zapewnienia sprawnego zarządzania oraz sprawiedliwego podziału ilości, należy określić maksymalną ilość produktu, jakiej może dotyczyć wniosek o wydanie pozwolenia.
(11) W odniesieniu do produktów wywożonych do Republiki Dominikańskiej w ramach kontyngentu, w przywozie do tego kraju stosuje się obniżone stawki celne; wprowadzenie kontyngentu oznacza, że eksporterzy, którym przyznano pozwolenia, w pewnym stopniu korzystają z ochrony przed konkurencją ze strony innych eksporterów oraz z pewnej stabilności cenowej; dlatego też, uzasadnione jest ustalenie stawki refundacji na niższym poziomie w stosunku do obowiązującej w odniesieniu do produktów wywożonych poza kontyngentem.
(12) W celu ułatwienia kontroli, wszystkie wnioski pochodzące od tego samego eksportera powinny być składane w jednym Państwie Członkowskim.
(13) W odniesieniu do przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1127/99 [8], należy ustalić okres wystawiania świadectw.
(14) W celu umożliwienia eksporterom lepszego zarządzania przyznanymi im pozwoleniami, okres ważności pozwoleń powinien zostać wydłużony tak, aby pokrywał się z odpowiednim okresem referencyjnym obowiązywania kontyngentu.
(15) W celu zapewnienia niezakłóconego funkcjonowania systemu i zapobiegania spekulacjom, pozwolenia na wywóz powinny być niezbywalne.
(16) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 174/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. W sekcji 7 wniosków o wydanie pozwolenia na wywóz i pozwoleń należy podać kraj przeznaczenia oraz kod kraju lub obszaru przeznaczenia, zgodnie z nomenklaturą krajową dotyczącą danych statystycznych w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty oraz danych statystycznych w dziedzinie handlu między Państwami Członkowskimi, opracowaną przez Komisję na podstawie przepisów art. 21 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/95 [*] Dz.U. L 118, z 25.5.1995, str. 10.."
2) W art. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Refundacja wywozowa nie będzie przyznawana do wywozów sera, jeżeli cena franco granica obowiązująca przed złożeniem wniosku o przyznanie refundacji w Państwie Członkowskim wywozu jest niższa niż 230 EUR/100 kg.
"Cena franco granica" oznacza cenę loco zakład powiększoną o zryczałtowaną stawkę w wysokości 3 EUR/100 kg.
Jeżeli został złożony wniosek o przyznanie refundacji wywozowej, w sekcji 22 pozwoleń zamieszcza się sformułowanie o następującej treści: "minimalna cena franco granica, jak określono w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 174/1999."
Wnioskodawcy, na żądanie właściwych władz, podczas dopełniania formalności celnych dostarczają wszelkie dalsze informacje lub dokumenty, które te władze uznają za niezbędne dla zapewnienia zgodności z ceną franco granica oraz wyrażają zgodę, jeśli zaistnieje taka potrzeba, na przeprowadzenie przez te władze wszelkich kontroli ksiąg rachunkowych, w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 [**] Dz.U. L 388 z 30.12.1989, str. 10.."
3) Artykuł 6 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) koniec czwartego miesiąca następującego po terminie wydania, w przypadku produktów ujętych w Nomenklaturze Scalonej i oznaczonych kodem 0406;"
4) Artykuł 15 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Następujące obszary są zdefiniowane do celów przepisów ust. 1:
- Obszar I: kody miejsca przeznaczenia 053–070 (włącznie) oraz 091–096 (włącznie),
- Obszar II: kody miejsca przeznaczenia 072–083 (włącznie)
- Obszar III: kody miejsca przeznaczenia 400;
- Obszar IV: kody pozostałych miejsc przeznaczenia."
5) W art. 18 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Pozwolenia na wywóz przedkładane właściwym władzom w celu przydzielenia i potwierdzenia, zgodnie z art. 22 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 mogą być wykorzystywane do celów wyłącznie jednego zgłoszenia wywozowego.
Limit pozwoleń zostaje wyczerpany z chwilą przedłożenia zgłoszenia wywozowego.
Tytularni właściciele pozwoleń na wywóz zapewniają, aby w chwili występowania z wnioskiem o przyznanie pozwoleń na przywóz, właściwemu organowi kanadyjskiemu została przedłożona uwierzytelniona kopia pozwolenia."
b) ust. 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Do końca lipca za okres poprzednich sześciu miesięcy oraz do końca stycznia za poprzedni rok obowiązywania kontyngentu, właściwe władze Państwa Członkowskiego powiadamiają Komisję, zgodnie z załącznikiem IV, o liczbie wydanych pozwoleń oraz ilości serów, których dotyczyły."
6) Artykuł 19 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W przypadku wywozu produktów, które nie zostały ujęte we wnioskach o przyznanie refundacji, w sekcji 22 wniosków o wydanie pozwolenia lub pozwoleń należy wpisać: "Bez refundacji wywozowej".
Pozwolenia są wydawane w możliwie jak najkrótszym czasie, po przedłożeniu wniosku.
Pozwolenia zachowują ważność od dnia ich wystawienia, w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, do dnia 30 czerwca następnego roku.
Jednakże pozwolenia mogą być wydawane od dnia 20 czerwca i są ważne od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca następnego roku, pod warunkiem, że w sekcji 20 wniosków o wydanie pozwolenia i pozwoleń znajduje się sformułowanie kontyngent na… (następny rok)."
7) Artykuł 20 ust. 10 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Pełne pozwolenia obowiązują wyłącznie na wywóz produktów, określonych w ust. 1."
8) Artykuł 20 ust. 11 otrzymuje brzmienie:
"11.
Do pozwoleń pełnych mają zastosowanie przepisy zawarte w rozdziale 1, z wyjątkiem art. 10.
Jednakże okres ważności pozwoleń, przewidziany w art. 6, nie może być dłuższy niż do końca roku, którego dotyczy pozwolenie."
9) Po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu:
"Artykuł 20a
1.
Do wywozu do Republiki Dominikańskiej mleka w proszku przywożonego do tego kraju po obniżonych stawkach celnych w ramach kontyngentu, na okres 12 miesięcy zaczynający się w dniu 1 lipca, jak określono w protokole Ustaleń zawartym między Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską oraz przyjętym decyzją Rady 98/486/WE [***] Dz. U. L 218 z 6.
8.1998, str. 45., stosuje się następujące przepisy.
2.
Wywóz, jak określono w ust. 1 podlega, w odniesieniu do każdej przesyłki, wymaganiu przedstawienia właściwym władzom Republiki Dominikańskiej uwierzytelnionej kopii pozwolenia na wywóz wystawionego zgodnie z przepisami niniejszego artykułu oraz właściwie potwierdzonej kopii zgłoszenia wywozowego.
3.
Przy wystawianiu pozwoleń na wywóz pierwszeństwa udziela się w odniesieniu do mleka w proszku objętego następującymi kodami w nomenklaturze refundacji wywozowych:
- 040210199000,
- 040221119900,
- 040221199900,
- 040221919200,
- 040221999200.
Produkty objęte wnioskami muszą być w całości wytworzone na obszarze Wspólnoty Europejskiej.
Wnioskodawcy, na żądanie właściwych władz, dostarczają wszelkie dalsze materiały, jakie władze te mogą uznać za niezbędne do wydania pozwolenia oraz wyrażają zgodę, jeśli zaistnieje taka sytuacja, na przeprowadzenie przez tą władzę kontroli księgowości i warunków wytwarzania danych produktów.
4.
Kontyngent określony w ust. 1, wynosi 22400 ton na dwunastomiesięczny okres rozpoczynający się w dniu 1 lipca.
Kontyngent jest podzielony na dwie części:
a) pierwsza część, równa 80 % lub 17920 ton, jest rozdzielana między eksporterów ze Wspólnoty będących w stanie udowodnić, że w każdym roku kalendarzowym, w ciągu trzech kolejnych lat poprzedzających termin przedłożenia wniosku, wywozili do Republiki Dominikańskiej produkty określone w ust. 3;
b) druga część, równa 20 % lub 4480 ton, jest zarezerwowana dla wnioskodawców innych niż tych określonych w lit. a), będących w stanie udowodnić przy przedkładaniu wniosków, że w ciągu przynajmniej 12 miesięcy prowadzili działalność handlową z państwami trzecimi w zakresie obrotu przetworami mlecznymi wymienionymi w rozdziale 4 nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz we wspólnej taryfie celnej, oraz że są zarejestrowani do celów podatku VAT na terenie Państwa Członkowskiego.
5.
Wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz złożone przez jednego wnioskodawcę, nie mogą dotyczyć większej ilości produktów niż:
- w odniesieniu do części określonej w ust. 4 lit. a), ilości równej 110 % całkowitej ilości produktów określonych w ust. 3, wywiezionych w ciągu jednego spośród trzech lat kalendarzowych poprzedzających okres, którego dotyczy składany wniosek,
- w odniesieniu do części określonej w ust. 4 lit. b), całkowitej maksymalnej ilości wynoszącej 600 ton.
Wnioski złożone przez wnioskodawców, którzy nie przestrzegają tych pułapów są odrzucane.
6. a) Aby wniosek o wydanie pozwolenia mógł zostać przyjęty, musi on dotyczyć wyłącznie jednego produktu objętego kodem podanym w nomenklaturze refundacji wywozowych, a wszystkie wnioski należy przedłożyć w tym samym czasie właściwemu organowi jednego Państwa Członkowskiego;
b) Wnioski o wydanie pozwoleń uznaje się za spełniające warunki przyjęcia wyłącznie wówczas, gdy wnioskodawcy przy ich składaniu:
- złożą zabezpieczenie w wysokości obliczonej zgodnie z przepisami art. 9, na podstawie stawki refundacji określonej w ust. 8,
- w odniesieniu do pierwszej części określonej w ust. 4 lit. a), podadzą informacje dotyczące ilości produktów określonych w ust. 3 wywiezionych do Republiki Dominikańskiej w ciągu jednego spośród trzech lat kalendarzowych poprzedzających okres ustalony w ust. 4 lit. a) oraz są w stanie to udowodnić w sposób zadowalający właściwe władze danego Państwa Członkowskiego.
W tym celu podmiot gospodarczy, którego nazwa znajduje się na odpowiednim zgłoszeniu wywozowym, jest uważany za eksportera,
- w odniesieniu do części określonej w ust. 4 lit. b), są w stanie udowodnić w sposób zadowalający właściwe władze danego Państwa Członkowskiego, że spełniają ustanowione warunki.
7.
Wnioski o wydanie pozwoleń należy składać między dniem 1 a dniem 10 kwietnia każdego roku na kontyngent dotyczący okresu od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca następnego roku.
Jednakże wnioski o wydanie pozwolenia na okres od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2000 r. należy składać w terminie od dnia 1 do dnia 10 sierpnia 1999 r.
Dla celów art. 1 ust. 1, wszystkie wnioski złożone przed upływem wyznaczonego terminu, będą traktowane tak, jak gdyby wpłynęły pierwszego dnia terminu przewidzianego na składanie wniosków.
8.
Stawki refundacji w odniesieniu do produktów przeznaczonych na wywóz do Republiki Dominikańskiej w ramach kontyngentu określonego w ust. 1 wynoszą:
- 70 % — dla produktów objętych kodem CN 040210, i
- 85 % — dla produktów objętych kodami CN 040221 i 040229,
stawki ustalonej przez Komisję zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, obowiązującej pierwszego dnia okresu, określonego w ust. 7.
9.
Wnioski o przyznanie pozwoleń i pozwolenia powinny zawierać:
a) w sekcji 7 wyrazy: "Republika Dominikańska, 456";
b) w sekcjach 17 i 18, ilość, której dotyczy wniosek,
c) w sekcji 20 wniosku:
- wyrazy "Artykuł 20a rozporządzenia (WE) nr 174/99"
- wyrazy "kontyngent taryfowy na … (rok)".
Pozwolenie wystawione na podstawie przepisów niniejszego artykułu powoduje powstanie obowiązku wywozu do miejsca przeznaczenia podanego w sekcji 7.
10.
Państwa Członkowskie, nie później niż piątego dnia roboczego po upływie terminu składania wniosków o wydanie pozwoleń, powiadamiają Komisję, w formie zgodnej ze wzorem podanym w załączniku V, o ilościach objętych wnioskami o wydanie pozwoleń, odrębnie dla każdej z dwóch części kontyngentu oraz dla każdego kodu produktu nomenklatury refundacji lub, jeżeli jest to właściwe, powiadamiają o tym, że nie zostały wniesione żadne wnioski.
Wszelkie powiadomienia, także te o braku wniosków, są przekazywane teleksem lub faksem w uzgodnionym dniu roboczym.
Przed wystawieniem pozwoleń Państwo Członkowskie weryfikuje w szczególności informacje określone w ust. 3–5.
Jeżeli okaże się, że informacje dostarczone przez podmiot gospodarczy, który uzyskał pozwolenie są nieprawdziwe, pozwolenie jest unieważniane, a złożone zabezpieczenie ulega przepadkowi.
11.
Komisja w możliwie jak najkrótszym czasie podejmuje decyzję o tym, ile wniosków, o których została powiadomiona, może zostać rozpatrzonych pozytywnie i informuje Państwa Członkowskie o swojej decyzji.
Jeżeli ogólna ilość produktów objętych wnioskami o wydanie pozwoleń w odniesieniu do obydwu części kontyngentu przekracza jedną lub drugą z ilości określonej w ust. 4, Komisja określa wartość współczynników przydziału.
Jeżeli w wyniku zastosowania współczynnika przydziału, ilość produktu przypadająca na jednego wnioskodawcę jest mniejsza niż 20 ton, wnioskodawcy mogą wycofać swoje wnioski.
W takim przypadku powiadamiają oni o tym właściwe władze w ciągu trzech dni roboczych po opublikowaniu decyzji Komisji.
Zabezpieczenie zostaje niezwłocznie zwolnione.
Właściwe władze, w ciągu ośmiu dni roboczych po opublikowaniu decyzji, powiadamiają Komisję o ilościach produktów, których dotyczą wycofane wnioski, oraz w odniesieniu do których zabezpieczenia zostało zwolnione.
Jeżeli ogólna ilość produktów objętych wnioskami jest mniejsza niż ilość dostępna na dany okres, Komisja rozdzieli pozostałe ilości, na podstawie obiektywnych kryteriów uwzględniając w szczególności wnioski o wydanie pozwolenia na wszystkie produkty objęte kodami CN 040210, 040221 oraz 040229.
12.
Pozwolenia wystawia się na wniosek eksportera, nie wcześniej niż w dniu 1 lipca i nie później niż dnia 15 lutego następnego roku.
Pozwolenia są wystawiane wyłącznie tym eksporterom, o których wnioskach o wydanie pozwoleń powiadomiono Komisję zgodnie ust. 10.
Państwa Członkowskie przed dniem 1 marca informują Komisję, zgodnie z załącznikiem VI, o ilości produktów, na które, w ramach obydwu części kontyngentu, nie zostały wydane pozwolenia.
13. Nie naruszając art. 6, pozwolenia na wywóz zachowują ważność od dnia ich wydania, w rozumieniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, do następującego po nim dnia 30 czerwca.
14. Zabezpieczenie jest zwalniane wyłącznie na podstawie przedstawienia dowodu określonego w art. 33 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 lub, w odniesieniu do tych ilości produktów objętych wnioskami, na które nie mogą być przyznane pozwolenia na wywóz.
Nie naruszając art. 33 ust. 2 akapit piąty rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, zabezpieczenie dotyczące ilości produktów, które nie zostały wywiezione, ulega przepadkowi.
15.
Nie naruszając art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, pozwolenia na wywóz nie są zbywalne.
16.
Przed dniem 1 września każdego roku właściwe władze Państwa Członkowskiego składają Komisji sprawozdanie, zgodnie z załącznikiem VII, z podziałem na kod nomenklatury produktu dla refundacji z:
- przydzielonej ilości,
- ilości, na którą zostały wydane pozwolenia na wywóz,
- ilości wywiezionej,
w okresie ostatnich 12 miesięcy, jak określono w ust. 1.
17.
Przepisy rozdziału I mają zastosowania z wyłączeniem art. 6 i 10."
10) W załączniku II ostatni kod w grupie 23 zastępuje się kodem "040590909000".
11) Załącznik IV zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
12) Dodaje się załączniki zawarte w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1599/1999
z dnia 12 lipca 1999 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na drut ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzący z Indii oraz kończące postępowanie dotyczące przywozu drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzącego z Republiki Korei
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 14 i 15,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A) ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 618/1999 [2] (zwanym dalej "rozporządzeniem tymczasowym") Komisja wprowadziła tymczasowe cła wyrównawcze na przywóz drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej (zwanego dalej "grubym drutem ze stali nierdzewnej" lub "rozważanym produktem"), pochodzącego z Indii i Republiki Korei (zwanej dalej "Koreą"), objętego kodem CN ex72230019.
B) DALSZA PROCEDURA
(2) Po ujawnieniu zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których postanowiono nałożyć środki tymczasowe na przywóz grubego drutu ze stali nierdzewnej pochodzącego z Indii i Korei (zwanego dalej "ujawnieniem"), kilka zainteresowanych stron przedłożyło uwagi w formie pisemnej.
Możliwość przedstawienia uwag ustnie otrzymały strony, które wystąpiły z takim wnioskiem.
(3) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację wszelkich informacji, które uznała za niezbędne dla ostatecznych ustaleń.
(4) Wszystkie strony zostały poinformowane o faktach i ustaleniach, na podstawie których Komisja ma zamiar zalecić:
(i) wprowadzenie ostatecznych ceł wyrównawczych na przywóz z Indii oraz ostateczny pobór kwot zabezpieczonych cłami tymczasowymi od tego przywozu; i
(ii) zakończenie postępowania w sprawie przywozu pochodzącego z Korei bez nałożenia środków.
Został również wyznaczony termin w celu umożliwienia stronom złożenia oświadczeń w związku z tym ujawnieniem.
(5) Rozpatrzono uwagi przedstawione przez strony w formie ustnej i pisemnej, a w uzasadnionych przypadkach odpowiednio zmieniono ustalenia tymczasowe.
C) ROZWAŻANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
(6) Rozważanym produktem jest gruby drut ze stali nierdzewnej zawierający w masie 2,5 % lub więcej niklu, inny niż drut zawierający w masie 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % chromu.
(7) Na tymczasowym etapie postępowania stwierdzono, że drut ze stali nierdzewnej objęty niniejszym postępowaniem, tzn. drut ze stali nierdzewnej o średnicy niż 1 mm lub większej (drut gruby) i drut ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż 1 mm (drut cienki) wykazują różnice w zakresie cech fizycznych i zastosowania.
Z tych powodów okazało się także, że wymienność w zastosowaniu drutów grubych i cienkich nie istnieje lub istnieje jedynie w niewielkim zakresie.
Jednakże, w rozporządzeniu tymczasowym stwierdzono zamiar dalszego postępowania aż do ostatecznego etapu w zakresie wyraźnego rozróżnienia tych dwóch produktów.
(8) W oparciu o dodatkowe informacje uzyskane od zainteresowanych stron stwierdzono, że drut gruby i drut cienki są dwoma odrębnymi produktami, ponieważ posiadają odmienne cechy fizyczne i mają odmienne zastosowanie.
Po pierwsze, w odniesieniu do cech fizycznych, wytrzymałość na rozciąganie, struktura ziarnista i pokrycie drutów ze stali nierdzewnej jest inne dla drutu grubego i cienkiego.
Po drugie, w odniesieniu do zastosowania tych dwóch produktów stwierdzono, że drut gruby ze stali nierdzewnej jest przeznaczony do mechanicznie cięższych zastosowań, takich jak połączenia, wzmocnienie ścian, okablowanie, itd.
Z kolei drut cienki jest zwykle stosowany w urządzeniach bardziej precyzyjnych, takich jak ekrany i filtry (splatane siatki druciane), w których otwory o małym przekroju pozwalają filtrować bardzo drobne cząstki (jak na przykład filtry odpylające i filtry chemiczne), w urządzeniach medycznych / chirurgicznych, itd.
(9) Na podstawie powyższego stwierdzono, że drut cienki i drut gruby są dwoma różnymi produktami mającymi odmienne właściwości i zastosowania z punktu widzenia użytkowników drutu ze stali nierdzewnej.
(10) Ponieważ zainteresowane strony nie przedstawiły żadnych argumentów w odniesieniu do ustaleń tymczasowych Komisji w sprawie rozważanego produktu i produktu podobnego, potwierdza się fakty i wnioski zawarte w akapitach 7—12 rozporządzenia tymczasowego.
D) SUBSYDIA
I. INDIE
1.
System "paszportowy" (Passbook Scheme PBS) i system "paszportowy" uprawnienia celnego (DEPB)
(11) Rząd Indii i dziewięciu producentów eksportujących stwierdziło, że systemy opisane w akapitach 14-25 i 26-35 rozporządzenia tymczasowego zostały niewłaściwie oszacowane przez Komisję w odniesieniu do zakresu subsydiów i wysokości korzyści podlegających wyrównaniu.
W szczególności stwierdzili oni, że oszacowanie przez Komisję korzyści wynikających z tych systemów było nieprawidłowe, ponieważ jedynie nadmierny zwrot ceł mógł zostać uznany za subsydium zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym").
(12) Komisja zastosowała następującą metodę w celu ustanowienia czy system PBS i system DEPB są subsydiami podlegającymi wyrównaniu, a jeśli tak, w celu obliczenia wysokości korzyści.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) (ii) Komisja uznała, że systemy te obejmowały wkład finansowy Rządu Indii, ponieważ dochody rządowe (na przykład należności przywozowe na przywóz) należne w innym przypadku nie zostały pobrane.
Ponadto beneficjent uzyskał dodatkową korzyść, ponieważ producenci eksportujący nie musieli uiszczać zwykłych należności przywozowych.
(13) Jednakże, art. 2 ust. 1 lit. a) (ii) przewiduje wyjątek od tej zasady ogólnej, miedzy innymi w przypadku systemów ceł zwrotnych i systemu zastępczych ceł zwrotnych, które są całkowicie zgodne ze ścisłymi zasadami ustanowionymi w (i) załącznika I oraz w załączniku II (definicja i zasady dla ceł zwrotnych), jak również w załączniku III (definicja i zasady dla zastępczych ceł zwrotnych).
(14) Analiza Komisji wykazała, że ani system PBS, ani system DEPB nie stanowią systemu ceł zwrotnych lub systemu zastępczych ceł zwrotnych.
Systemy te nie nakładają obowiązku przywozu wyłącznie towarów używanych do produkcji towarów wywożonych (załącznik II do rozporządzenia podstawowego).
Ponadto nie wprowadzono żadnego systemu weryfikacji pozwalającego na sprawdzenie, czy przywożone towary są rzeczywiście używane w procesie produkcyjnym.
Nie jest to również system zastępczych ceł zwrotnych, ponieważ ilość i charakterystyka towarów przywożonych nie musi być identyczna z ilością nakładów źródłowych pochodzenia krajowego używanych do wytwarzania produktu wywożonego (załącznik III do rozporządzenia podstawowego).
Wreszcie producenci eksportujący kwalifikują się do korzyści systemów PBS i DEPB niezależnie od tego, czy przywożą nakłady.
Wystarczy, by eksporter po prostu wywiózł produkty bez konieczności udowadniania, że ewentualne nakłady rzeczywiście były przywożone, a więc producenci eksportujący, którzy używają wyłącznie nakładów krajowych i którzy nie przywożą produktów używanych w charakterze nakładów mogą używać korzyści systemów PBS i DEPB W konsekwencji system PBS i system DEPB są niezgodne z przepisami załączników I–III.
Ponieważ ten wyjątek od definicji subsydium, określonej w art. 2 nie ma zastosowania, korzyść podlegająca wyrównaniu jest zwolnieniem z pełnej wysokości należności przywozowych normalnie wymagalnych w odniesieniu do całego przywozu.
(15) Z powyższego jasno wynika, że nadmierne umorzenie należności przywozowych stanowi podstawę do obliczenia korzyści wyłącznie w przypadku systemu ceł zwrotnych i zastępczych ceł zwrotnych zgodnie z zasadą dobrej wiary.
Ponieważ stwierdzono, że system PBS i system DEPB nie należą do żadnej z tych kategorii, korzyścią jest całkowite zwolnienie z należności przywozowych, a nie jakiekolwiek rzekome nadmierne umorzenie.
(16) Rząd Indii i dziewięciu producentów eksportujących argumentowało, że ocena tych systemów jest sprzeczna z ustaleniami tymczasowymi równoległego postępowania antydumpingowego, w ramach którego Komisja uwzględniła należności przywozowe nie uiszczone na podstawie systemu PBS i systemu DEPB w odniesieniu do nakładów przywozowych rzeczywiście użytych do wytworzenia wywożonych produktów.
(17) Jednakże, na mocy art. 2 ust. 10 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, tj. rozporządzenia (WE) nr 384/96 [3] uwzględnienie należności przywozowych zastosowano jedynie w przypadku, gdy zostało wykazane, że materiały, za które uiszczono należności przywozowe zostały fizycznie włączone do rozważanego produktu sprzedanego na rynku wewnętrznym, oraz że należności przywozowe za produkt wywieziony do Wspólnoty nie zostały pobrane lub zwrócone.
O ile takie uwzględnienie prowadzi ostatecznie do obniżenia marginesów dumpingu, nie jest ono istotne w postępowaniu antysubsydyjnym, ponieważ stwierdzono, że system PBS i system DEPB podlegają wyrównaniu, na podstawie przepisów rozporządzenia podstawowego, z powodów przywołanych powyżej.
Jak wskazano powyżej, w momencie, gdy stwierdzone zostanie istnienie subsydium podlegającego wyrównaniu, korzyść przyznana beneficjentowi odpowiada ogólnej wysokości należności przywozowych, których nie uiścił producent eksportujący, w odniesieniu do ogółu transakcji.
W tym względzie zadaniem Komisji nie jest rekonstrukcja systemu PBS i systemu DEPB w celu określenia produktów, które są lub nie są fizycznie włączone.
Ponadto należy podkreślić, że analiza podstawy do wyrównania w systemie i uwzględnienie nakładów włączonych fizycznie różni się całkowicie, ze względu na cel, metodą obliczenia i podstawę prawną.
Badanie uwzględnienia należności przywozowych w postępowaniu antydumpingowym ma na celu dostosowanie wartości normalnych.
Badanie podstawy do wyrównania w danym systemie w ramach postępowania antysubsydyjnego ma na celu określenie korzyści przyznanych eksporterowi w ramach tego systemu.
Ponadto metoda obliczania jest różna w postępowaniu antydumpingowym i antysubsydyjnym W postępowaniu antydumpingowym uwzględnia się należności przywozowe wyłącznie w odniesieniu do wywozu rozważanych produktów do Wspólnoty, podczas gdy w ramach postępowania antysubsydyjnego korzyści są badane w odniesieniu do ogółu wywozu wszystkich produktów do wszystkich miejsc przeznaczenia, stosownie do art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego i "wytycznych dla obliczania wysokości subsydiów w badaniu cła wyrównawczego" (zwanych dalej "wytycznymi obliczeniowymi") [4].
(18) Rząd Indii i dziewięciu producentów eksportujących twierdziło, że Komisja powinna była zbadać czy nastąpił nadmierny zwrot opłat przywozowych od nakładów użytych w procesie produkcyjnym.
(19) Jak wyjaśniono w akapitach 12—15, załączniki II i III zawierają zasady pozwalające określić, czy dany system stanowi zwrot ceł lub zwrot ceł zastępczych.
Nadmierny zwrot należności przywozowych stanowi podstawę do obliczenia wysokości korzyści wyłącznie w przypadku systemu ceł zwrotnych i systemu zastępczych ceł zwrotnych.
Niniejszego argumentu nie można przyjąć, ponieważ kwestia nadmiernego umorzenia występuje wyłącznie w kontekście oceny należycie ustanowionego systemu ceł zwrotnych lub zastępczych ceł zwrotnych; ustanowiono także, że system PBS i system DEPB nie stanowią ceł zwrotnych lub zastępczych ceł zwrotnych w rozumieniu (i) załącznika I oraz załączników II i III do rozporządzenia podstawowego.
(20) Rząd Indii i dziewięciu producentów eksportujących uważa, że Komisja nie zbadała, czy Rząd Indii wprowadził system lub procedurę pozwalającą potwierdzić, jakie nakłady zostały użyte w procesie wytwarzania produktów wywożonych i w jakiej ilości.
Rząd Indii twierdzi, że standardowe normy wydajności stanowią właściwy system kontroli.
(21) Ten argument związany jest z kwestią czy system PBS i system DEPB mogą być uważane za systemy ceł zwrotnych lub zastępczych ceł zwrotnych.
Ponieważ stwierdzono, że system PBS i system DEPB nie stanowią ceł zwrotnych lub zastępczych ceł zwrotnych w rozumieniu załączników II i III rozporządzenia podstawowego, nie jest konieczne przeprowadzanie dalszego badania.
Nawet, jeżeli system PBS i system DEPB spełniałyby kryteria załączników II i III, należałoby stwierdzić, że nie istnieje żaden system rzetelnej weryfikacji.
Normy wydajności stanowią wykaz ewentualnych pozycji, jakie mogą zostać użyte w procesie produkcji i w jakiej ilości.
Jednakże nie stanowią one systemu weryfikacji w rozumieniu pkt. 5 załącznika II rozporządzenia podstawowego.
Normy te nie przewidują weryfikacji rzeczywiście użytych nakładów w procesie produkcji oraz nie przewidują systemu weryfikacji skuteczności tych nakładów.
(22) Rząd Indii i dziewięciu producentów eksportujących twierdzą, że Komisja błędnie dokonała wyrównania wartości kwoty kredytu w pozwoleniu systemu DEPB zamiast wartości netto przy sprzedaży pozwoleń.
Jedna ze spółek stwierdziła, że podatek z tytułu sprzedaży, uiszczony przy sprzedaży pozwolenia, powinien być odliczony z całkowitej kwoty subsydium.
(23) W ramach aktualnie obowiązujących przepisów systemu DEPB spółka posiadająca pozwolenie ma dwie możliwości: albo przywozi produkt (z wyjątkiem towarów umieszczonych na wykazie negatywnym) wykorzystując kredytowanie w celu zrównoważenia mających zastosowanie należności przywozowych, albo przekazuje pozwolenie osobie trzeciej.
Jak wyjaśniono w akapicie 34 rozporządzenia tymczasowego Komisja stwierdza, że "sprzedaż pozwoleń po cenie niższej od jej wartości nominalnej stanowi decyzję czysto handlową i nie zmienia wysokości korzyści przyznanej w ramach systemu".
Ponadto art. 7 rozporządzenia podstawowego wyszczególnia elementy, które mogą podlegać odliczeniu od kwoty subsydium.
Wszelkie koszty wniosku lub niezbędne koszty poniesione dla uzyskania prawa do subsydium lub jego otrzymania, mogą być odliczone od kwoty subsydium.
Przeniesienie korzyści w wysokości niższej od wysokości rzeczywiście przyznanej korzyści i podatek od sprzedaży nie mogą być uważane za podlegające odliczeniu w rozumieniu art. 7 rozporządzenia podstawowego, ponieważ te elementy nie stanowią kosztów niezbędnych poniesionych w celu uzyskania prawa do subsydium lub jego otrzymania.
(24) Rząd Indii i dziewięciu producentów eksportujących twierdzi, że Komisja dwukrotnie dokonała wyrównania część korzyści przyznanych w ramach tych systemów w związku z pokrywaniem się niniejszego postępowania z postępowaniem dotyczącym polerowanych prętów ze stali nierdzewnej.
(25) Komisja zastosowała tę samą metodę, jaka została użyta w przypadku antybiotyków [5] i prętów ze stali nierdzewnej [6].
Na mocy art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego określono wysokość subsydium podlegającego wyrównaniu poprzez przydział wartości subsydium w odniesieniu do poziomu wywozu.
Ponieważ subsydia wywozowe nie wiązały się z wywozem rozważanego produktu, ale z całym wywozem spółek, Komisja uznała użycie tej metody za właściwe.
W wykorzystaniu tej metody nie obliczano dwukrotnie korzyści już wyrównanych w odniesieniu do prętów ze stali nierdzewnej, ponieważ subsydia były przyznane na cały wywóz.
(26) Jedna ze spółek, Raajratna Metal Industries Ltd, podważyła metodę stosowaną przez Komisję w celu obliczenia korzyści przyznanej w ramach systemu PBS i systemu DEPB.
Zapewniła, że należy wziąć pod uwagę jedynie kredyt, jakie spółka uzyskała w odniesieniu do rozważanego produktu w okresie postępowania.
W opinii tej spółki w celu obliczenia korzyści, kredyt powinien zostać następnie przyznany na podstawie obrotów z wywozu rozważanego produktu.
(27) Komisja uznaje, że gdyby miała przyjąć ten argument, jego skutkiem byłoby wyrównanie potencjału korzyści w stosunku do rzeczywistych korzyści uzyskanych w okresie postępowania.
Ponieważ nie można uznać, że dana spółka otrzymała subsydium dopóki nie skorzystała z kredytowania, Komisja zadecydowała, że ogólna wysokość wykorzystanych środków lepiej obrazuje korzyść spółki.
Niniejszy argument zostaje zatem oddalony.
2.
Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz (EPCGS)
(28) Trzy spółki zgłosiły roszczenia w odniesieniu do Programu wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promującego wywóz (EPCGS) opisanego w akapitach 36-39 rozporządzenia tymczasowego.
Dotyczyły one przydziału korzyści w normalnym okresie amortyzacji aktywów trwałych.
(29) Stwierdzono, że istnieje rozbieżność między okresem amortyzacji użytym w piśmie ujawniającym i w rozporządzeniu tymczasowym.
Komisja ustanowiła średnią okresów amortyzacji, którymi posługiwali się wszyscy producenci eksportujący rozważanego produktu i uzyskała średni okres amortyzacji wynoszący 12 lat.
Tym okresem posłużono się w ustaleniach tymczasowych, zostanie on potwierdzony na ostatecznym etapie.
Kwotę subsydium w ramach Programu wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promującego wywóz EPCGS przydzielono na dwanaście lat zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(30) Jedna ze spółek twierdziła, że okres amortyzacji jej dóbr inwestycyjnych wynosił 21 lat, oraz że Komisja powinna była posłużyć się tym okresem, a nie średnią 12 lat.
(31) Jak wyjaśniono powyżej, dokonując ustaleń tymczasowych służby Komisji określiły normalny okres amortyzacji dóbr inwestycyjnych w przemyśle drutów ze stali nierdzewnej, w tym przypadku na 12 lat, na podstawie średniego okresu, stosowanego przez indyjskich producentów eksportujących, którzy podjęli współpracę.
Ten sposób postępowania jest zgodny z przepisami art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, który określa, że gdy subsydium można powiązać z nabyciem aktywów trwałych, kwota subsydium podlegającego wyrównaniu obliczana jest przez podzielenie go przez okres odpowiadający normalnemu okresowi amortyzacji takich aktywów w danym przemyśle.
W kontekście tego przepisu nie uznano za właściwe posługiwanie się szczególnym okresem amortyzacji.
Niniejsze roszczenie zostaje zatem oddalone.
3.
System zwolnienia z podatku dochodowego
(32) Jedna ze spółek, Bhansali Ferromet Ltd nie przedłożyła kopii deklaracji podatku dochodowego w terminie wyznaczonym przez Komisję, dlatego też została ona uznana za spółkę, która nie podjęła współpracy w celu zwolnienia z podatku dochodowego.
Po ujawnieniu spółka ta przedłożyła kopię deklaracji podatku dochodowego świadczącą o tym, że nie przyznano jej żadnych korzyści w ramach niniejszego systemu.
W konsekwencji margines subsydiów dla Bhansali Bright Bars Pvt. Ltd został obniżony do 18,5 %.
4.
Spółki powiązane
(33) Isibars Ltd i Isinox Ltd twierdzą, że Komisja nie powinna była uznać ich za spółki powiązane biorąc pod uwagę, że stanowią dwa odrębne podmioty prawne.
Traktując je jak spółki powiązane Komisja powinna była zastosować inną metodę w celu obliczenia jednego marginesu subsydium.
(34) W czasie weryfikacji stwierdzono, że Isibars i Isinox są spółkami powiązanymi, ponieważ mają tych samych akcjonariuszy i wspólny zarząd.
W postępowaniu antydumpingowym i antysubsydyjnym Komisja zawsze uznawała dwie spółki powiązane za jeden podmiot gospodarczy w celu unikania obchodzenia przepisów.
W konsekwencji roszczenie to nie może zostać przyjęte.
W odniesieniu do obliczania marginesu subsydium Komisja uznała, że metoda średniej ważonej stanowiła najbardziej rozsądną podstawę dla ustanowienia marginesu subsydium.
5.
Kwota subsydiów podlegających wyrównaniu
(35) Uwzględniając ostateczne ustalenia przedstawione powyżej dotyczące różnych systemów, kwota subsydiów podlegających wyrównaniu ustalona w odniesieniu do każdego badanego producenta eksportującego przedstawia się następująco:
_BAR_ System PBS _BAR_ System DEPB _BAR_ EPCGS _BAR_ Podatek dochodowy _BAR_ Razem _BAR_
Bhansali Bright Bars _BAR_ 4,1 % _BAR_ 14,4 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 18,5 % _BAR_
Devidayal _BAR_ 0,0 % _BAR_ 18,4 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 18,4 % _BAR_
Indore Wire _BAR_ 7,7 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 0,9 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 19,3 % _BAR_
Isibar / Isinox _BAR_ 4,2 % _BAR_ 7,8 % _BAR_ 1,2 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 13,2 % _BAR_
Kei Industries _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_
Macro Bars _BAR_ 9,6 % _BAR_ 12,6 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 3,2 % _BAR_ 25,4 % _BAR_
Mukand Ltd _BAR_ 7,5 % _BAR_ 5,7 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 13,2 % _BAR_
Raajratna _BAR_ 23,3 % _BAR_ 13,7 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 42,9 % _BAR_
Trveni Shinton _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_
Venus Wire _BAR_ 19,8 % _BAR_ 14,3 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 1,3 % _BAR_ 35,4 % _BAR_
(36) Kwota subsydium ustanowionego ostatecznie dla spółek indyjskich poza spółkami, które podjęły współpracę w niniejszym postępowaniu, wyrażona w procentach ceny netto franco na granicy Wspólnoty wynosi 48,8 %, tzn. jest równa sumie najwyższych kwot przyznanych dla eksporterów, którzy podjęli współpracę w ramach każdego systemu.
II.
KOREA
1.
Programy pożyczek
a) Obliczanie wzorcowej stopy procentowej
(37) Rząd Korei stwierdził, że w odniesieniu do obliczania kwoty subsydium w przypadku pożyczek należało raczej przyjąć podejście opierające się na koszcie poniesionym przez rząd niż na korzyści przyznanej beneficjentowi, cytując art. 19 ust. 4 i art. 6 ust. 1 lit. a) oraz lit. k) i l) załącznika do Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (ASCM).
(38) Uznaje się, że przepisy przywołane przez Rząd Korei nie mają zastosowania w odniesieniu do badanych programów pożyczek. Art. 19 ust. 4 ASCM stanowi, że nie pobiera się cła wyrównawczego, którego wysokość przekracza wysokość subsydium, którego istnienie zostało stwierdzone, obliczonego na podstawie przyznanej korzyści. Niniejszego przepisu przestrzegano z uwagi na wyraźne reguły obliczania subsydium w przypadku pożyczek, tj. art. 5 i art. 6 lit b) rozporządzenia podstawowego, które zawierają art. 14 lit. b) ASCM. Reguły te jasno stanowią, że subsydium powinno być obliczane jako korzyść tj. różnicę między kwotą uiszczoną przez przedsiębiorstwo otrzymujące pożyczkę i kwotą, jaką przedsiębiorstwo zapłaciłoby od porównywalnej pożyczki handlowej. Art. 19 ust. 4 ASCM nie wiąże się z koniecznością obliczania subsydium na podstawie kosztu poniesionego przez rząd. Art. 6 ust. 1 lit. a) dotyczy domniemania poważnego naruszenia w pewnych okolicznościach, które nie mają zastosowania w odniesieniu do postępowania w sprawie cła wyrównawczego. Lit. k) załącznika I do ASCM powtórzona w załączniku I do rozporządzenia podstawowego przewiduje specjalne zasady obowiązujące w odniesieniu do kredytów wywozowych, które stanowią wyjątki od ogólnych zasad obliczania subsydiów w ramach pożyczek. Lit. l) załącznika I sama nie stanowi, że podejście do kosztów poniesionych przez rząd dominuje nad wyraźnymi zasadami określonymi w art. 5 i art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego, ponieważ litera ta znajdowała się już na przykładowym wykazie subsydiów wywozowych przyjętych podczas Rundy Tokijskiej negocjacji Układu GATT w momencie, w którym podejście oparte na korzyści przyznanej beneficjentowi nie było jeszcze włączone do zasad WTO.
(39) Ponadto Rząd Korei stwierdził, że porównanie oprocentowania od pożyczki przyznanej na podstawie rządowego programu pożyczek z pożyczką handlową błędnie zakłada, że stopy procentowe wszystkich pożyczek w gospodarce są takie same.
(40) Komisja nie wychodzi z założenia, że wszystkie pożyczki są takie same, ale użyła jako wzorca pożyczek uznawanych za porównywalne w oparciu o okres zwrotu, kwotę kapitału i cel pożyczki stosownie do art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(41) Wreszcie Rząd Korei stwierdził, że daną wzorcową stopą procentową powinna być stopa procentowa porównywalnej pożyczki, przyznanej w tym samym czasie, w którym została przyznana rozpatrywana pożyczka, a nie stopa procentowa dominująca w okresie postępowania, ponieważ w tym okresie stopa procentowa była nienormalnie wysoka z uwagi na kryzys finansowy.
(42) W trakcie postępowania ustalono, że stopa procentowa pożyczek handlowych odzwierciedlała warunki rynku, ponieważ pożyczki zmieniały się w czasie.
Niezależnie od tego, czy pożyczki handlowe zostałyby przyznane w tym samym czasie, w którym zostały przyznane pożyczki rządowe, pożyczki te miałyby te same stopy procentowe w okresie postępowania.
Stąd też Komisja nie zmieni ani bieżącej praktyki przedstawionej w rozporządzeniu podstawowym, ani wytycznych obliczeniowych.
Stąd też niniejsze roszczenie zostaje oddalone.
(43) Dwóch koreańskich producentów eksportujących stwierdziło, że przyjęty przez Komisję podział pożyczek na pięć kategorii na podstawie wysokości kapitału jest arbitralny i nie odpowiada zwykłej praktyce banków koreańskich, a więc określanie stopy procentowej na podstawie kwoty pożyczki nie stanowi właściwej metody w celu określenia wzorcowej stopy procentowej.
Jeden z koreańskich producentów eksportujących stwierdził, że ponieważ banki koreańskie nie biorą pod uwagę kwoty pożyczki jako czynnika określającego stopę procentową, jako jedynym wzorcem Komisja powinna posłużyć się rzeczywistą średnią stopą procentową pożyczek handlowych zaciąganych przez producenta.
Dwóch koreańskich producentów eksportujących stwierdziło również, że Komisja powinna posługiwać się stopami procentowymi pożyczek handlowych jako wzorcową stopą procentową dla pożyczek EXIM - SM.
(44) W odpowiedzi na te roszczenia uznaje się, że art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego jasno wskazuje, że wzorcem dla obliczania subsydium jest porównywalna pożyczka handlowa, którą spółka mogłaby rzeczywiście uzyskać na rynku.
Stąd też praktyka wspólnotowa w tym zakresie, jak przedstawiono w wytycznych obliczeniowych, polega na porównywaniu pożyczek o podobnej kwocie, podobnym celu i okresie zwrotu.
Pożyczki handlowe (tzn. pożyczki krótkoterminowe przyznawane na potrzeby działalności bieżącej) uzyskiwane przez koreańskich producentów eksportujących różnią się ze względu na cel (patrz akapit 126 rozporządzenia tymczasowego) i czas obowiązywania od przedmiotowych pożyczek EXIM - SM, nie stanowią więc pożyczek podobnych.
Niniejsze roszczenia zostają zatem oddalone.
(45) Dwóch koreańskich producentów eksportujących stwierdziło ponadto, że Komisja posłużyła się jako wzorcem do obliczania subsydiów do pożyczek zaciągniętych przed kryzysem nadzwyczaj wysokimi stopami procentowymi spowodowanymi kryzysem finansowym w Korei.
(46) Art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego stanowi, że korzyść obliczana jest poprzez porównanie stóp procentowych pożyczek rządowych ze stopami procentowymi porównywalnych pożyczek handlowych.
W tym celu średnie stopy procentowe pożyczek rządowych porównano ze średnimi stopami procentowymi porównywalnych pożyczek handlowych w okresie postępowania.
Stąd też niniejsze roszczenie zostaje oddalone.
b) Pożyczka na produkcję sieci rybackich (FNPL)
(47) Rząd Korei stwierdził, że ponieważ pożyczka ta była pożyczką szczególną dla przemysłu sieci rybackich, nie przyznawała ona korzyści eksporterowi drutu ze stali nierdzewnej ani nie była pożyczką szczególną dla przemysłu stali nierdzewnej.
Ponadto stwierdzono, że spółka produkująca zarówno sieci rybackie jak i druty ze stali nierdzewnej zarządzałaby środkami finansowymi i księgowością tych dwóch sektorów oddzielnie.
(48) W czasie postępowania stwierdzono, że producenci eksportujący drutów ze stali nierdzewnej otrzymali pożyczkę, która podlega wyrównaniu, ponieważ, jak przyznał Rząd Korei, jest ona szczególna dla przemysłu sieci rybackich.
Fakt, że przedmiotowy system nie jest szczególny dla przemysłu wytwarzającego rozważany produkt objęty postępowaniem, jest nieistotny, tak długo jak program sam w sobie jest szczególny, a korzyści z niego mogą wiązać się z produkcją rozważanego produktu.
Tak dzieje się w tym konkretnym przypadku, gdyż pożyczka subsydiowana zmniejszyła całkowite koszty finansowe producenta, co przynosi również korzyść w odniesieniu do rozważanego produktu.
Nie przedstawiono żadnego materiału dowodowego świadczącego o tym, że zainteresowani producenci eksportujący zarządzali środkami finansowymi w taki sposób, że przyznanie pożyczki nie wpłynęłoby na całkowite koszty finansowe spółki.
Stąd też niniejsze roszczenie zostaje oddalone.
c) Pożyczki na uruchomienie MŚP i na Fundusz Promocyjny (SME - SPFL)
(49) Rząd Korei stwierdził, że pożyczki typu C przyznawane w ramach Funduszu Wsparcia Miasta Wydzielonego Pusan i Regulaminu Działalności nie były uzależnione od wyników wywozu z uwagi na fakt, że osiem kryteriów głównych i 12 kryteriów dodatkowych, od których uzależniona była możliwość otrzymania takich pożyczek, są kryteriami obiektywnymi i neutralnymi.
Jedynym elementem powiązanym z wywozem jest fakt, że dodatkowo rozpatrywane są MŚP, których sprzedaż wywozowa stanowi ponad 20 % ich całkowitego obrotu.
Celem systemu nie jest wspieranie wywozu, ale wykorzystanie udziału wywozu jako pośredniego wskaźnika działalności na rzecz rozwoju technologicznego.
(50) Pomimo, iż warunek związany z wynikami wywozu nie jest jednym kryterium, stwierdzono, że jednak sprawia on, że system jest zależny od wyników wywozu, a zatem jest szczególny.
Jest to jasno określone w art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, które stanowi, że subsydia uzależnione prawnie lub faktycznie, niezależnie od tego czy wyłącznie czy jako jeden z kilku warunków, przy wynikach wywozu są uznawane za szczególne.
Ponieważ jednym z kryteriów, które powinny uwzględnić organy przyznające prawo korzystania z systemu, jest osiągnięcie minimalnego udziału wywozu w całkowitym obrocie; ten warunek wyników wywozu jest spełniony, ponieważ spółki nie mogłyby otrzymywać korzyści nie przekraczając pewnego poziomu sprzedaży wywozowej.
Stąd też roszczenie Rządu Korei zostaje oddalone.
d) Pożyczka dla przedsiębiorstw na rozwój technologiczny (TDBL) i Fundusz Wsparcia Nauki i Technologii (STPF)
(51) Rząd Korei stwierdził, że programy te zapewniają pomoc dla działalności badawczej zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a) ASCM i nie mogą być przedmiotem skargi ani podlegać wyrównaniu. Ponadto rozwój technologiczny i wsparcie nauki i techniki stanowią obiektywne i neutralne kryteria w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM; programy są dostępne dla wszystkich sektorów przemysłu, które inwestują w projekty rozwoju technologicznego, dlatego też nie są one szczególne. W odniesieniu do STPF Funduszu Wsparcia Nauki i Technologii Rząd Korei stwierdził ponadto, że ponieważ Ministerstwo Nauki i Technologii stosuje przejrzyste i obiektywne kryteria, nie może kierować się uznaniem przy podejmowaniu decyzji o projektach priorytetowych, oraz że Komisja nie przedstawiła żadnego materiału dowodowego na poparcie swego wniosku, zgodnie z którym miało miejsce kierowanie się uznaniem.
(52) Roszczenie, zgodnie z którym te dwa programy nie mogą być przedmiotem skargi zostaje oddalone z powodów przedstawionych poniżej w akapitach 75-77.
Nie przedstawiono żadnego materiału dowodowego podważającego ustalenie tymczasowe, w myśl, którego TDBL jest programem szczególnym przeznaczonym dla niektórych sektorów przemysłu inwestujących w projekty określone przez Ministerstwo Handlu i Przemysłu.
Również w odniesieniu do STPF nie przedstawiono żadnej informacji dotyczącej kryteriów stosowanych przez Ministerstwo Nauki i Technologii.
W trakcie postępowania okazało się, że Ministerstwo Nauki i Technologii czasami podejmowało decyzje o projektach priorytetowych.
Uznaje się ten materiał dowodowy za wystarczający dla ustalenia, że STPF jest faktycznie programem szczególnym w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Stąd też roszczenie, zgodnie, z którym systemy nie są szczególne, zostaje oddalone.
e) Pożyczki finansujące wywóz
(53) Jeden z koreańskich producentów eksportujących stwierdził, że Komisja pominęła niektóre zweryfikowane informacje i popełniła błąd w obliczeniach przy określaniu korzyści z pożyczek EXIM - SM.
(54) Roszczenie to uznano za słuszne.
W konsekwencji przystąpiono do odpowiednich dostosowań w kwocie subsydium w odniesieniu do odnośnych spółek.
(55) Rząd Korei zapewniał, że ponieważ pożyczki EXIM - CE (przed wysyłką), EXIM - SM i EXIM - FIC zostały przyznane w oparciu o stawki wyższe od stawek rzeczywiście wpłacanych przez EXIM na fundusze, pożyczki EXIM - CE, EXIM - SM i EXIM - FIC nie podlegają wyrównaniu.
Ponadto Rząd Korei twierdził, że przypis 5 do art. 3 ust. 1 lit. a) ASCM stwierdza, że środki określone w załączniku I niestanowiące subsydiów wywozowych nie powinny być zakazane na podstawie niniejszego przepisu ani żadnego innego przepisu ASCM.
(56) Uznaje się, że te argumenty mają zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do "kredytów wywozowych" określonych w lit. k) załącznika I rozporządzenia podstawowego.
Jak już wyjaśniono w akapitach 129 i 130 rozporządzenia tymczasowego, pożyczki EXIM - CE (przed wysyłką), EXIM - SM i EXIM - FIC nie są uznawane za "kredyty wywozowe" i nie podlegają przepisom lit. k) załącznika I do rozporządzenia podstawowego.
Stąd też niniejsze roszczenia zostają oddalone.
(57) Rząd Korei twierdził, że pożyczka EXIM - FIC nie jest uzależniona ani od wyników wywozu, ani od preferencyjnego stosowania produktów krajowych w stosunku do produktów przywożonych w rozumieniu art. 3 ust. 1 ASCM. Rząd Korei zapewnił również, że ponieważ pożyczka EXIM - FIC jest dostępna dla różnych sektorów przemysłu, a kryterium inwestycji zagranicznych jest obiektywne i neutralne w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM, EXIM - FIC nie jest ona pożyczką szczególną.
(58) W odpowiedzi na te argumenty Komisja stwierdziła w odniesieniu do pożyczek EXIM - FIC, że są one dostępne wyłącznie dla spółek inwestujących za granicą, a więc są specjalne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego, gdyż nie opierają się na kryteriach neutralnych, jak wyjaśniono w akapitach 80-84. Uznano, że pożyczka EXIM - FIC nie jest uzależniona od wyników wywozu ani od preferencyjnego stosowania produktów krajowych w stosunku do produktów przywożonych w rozumieniu art. 3 ust. 1 ASCM.
2.
System zwrotu kwoty ustalonej
(59) Rząd Korei dowodził, że system ten jest systemem ceł zwrotnych w rozumieniu (i) załącznika I oraz załączników II i III do ASCM oraz stwierdził, że zwrot opłat przywozowych nie jest wyższy niż opłaty pobrane od przywożonych nakładów użytych do produkcji produktu wywożonego, uwzględniając normalny ubytek.
(60) W odpowiedzi na te argumenty uznano, że ponieważ nie ma żadnego obowiązku przywożenia nakładów do produkcji produktu wywożonego, system zwrotu kwoty ustalonej nie stanowi ani systemu ceł zwrotnych ani systemu zastępczych ceł zwrotnych w rozumieniu (i) załącznika I oraz załączników II i III do ASCM.
Istotnie, koreański system zwrotu kwoty ustalonej podlega ogólnej definicji subsydium stosownie do art. 2 rozporządzenia podstawowego, do którego włączono art. 1 ASCM.
Stanowi on subsydium, ponieważ występuje wkład finansowy Rządu Korei w formie dotacji opartych na wartości FOB wywozu, a beneficjentowi przyznawana jest bezpośrednia korzyść.
Jest to subsydium uzależnione prawnie od wyników wywozu, a więc jest uważane za szczególne na mocy art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
W konsekwencji kwestia nadmiernego umorzenia należności przywozowych wymienionych w art. 2 ust. 1 lit. a) (ii) rozporządzenia podstawowego nie występuje, ponieważ ma ona zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do systemów ceł zwrotnych lub zastępczych ceł zwrotnych stosownie do załączników I-III rozporządzenia podstawowego.
Stad też niniejsze roszczenia zostają oddalone.
(61) Rząd Korei stwierdził, że zgodnie z pkt. 2 załącznika II (II) do ASCM, jeżeli nie istnieje system lub procedura pozwalająca określić czy nastąpiła nadpłata i jeżeli organy prowadzące badanie uznają to za niezbędne, będzie prowadzone dalsze badanie stosownie do pkt. 1 załącznika II (II). Rząd Korei stwierdził, że ponieważ Komisja nie zbadała, czy nastąpił nadmierny zwrot opłat przywozowych na nakłady użyte do produkcji produktu wywożonego, nie ma żadnej podstawy, aby twierdzić, że koreański system zwrotu kwoty ustalonej stanowi subsydium szczególne zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(62) Uznaje się, że ten argument nie jest istotny, gdyż pkt. 2 załącznika II (II) do ASCM dotyczy systemu ceł zwrotnych, który, jak wyjaśniono powyżej, nie jest rozważanym programem.
Jednakże w każdym przypadku, nawet jeżeli chodziłoby o system ceł zwrotnych, pkt. 5 załącznika II (II) i pkt. 3 załącznika III (III) do rozporządzenia podstawowego stanowi, że za przeprowadzenie takiego badania opartego na rzeczywistych transakcjach jest odpowiedzialny rząd kraju wywozu.
Rząd Korei nie przeprowadził takiego badania.
Zatem Komisja nie badała, czy w rzeczywistości nastąpił nadmierny zwrot opłat wywozowych od nakładów użytych do produkcji produktu wywożonego.
(63) Jeden z koreańskich producentów eksportujących oświadczył, że argument Komisji, zgodnie, z którym nie istniał żaden system lub procedura potwierdzająca, jakie nakłady zostały użyte do produkcji produktu wywożonego i w jakiej ilości nie jest ważny, ponieważ, zwrot ceł dozwolony jest wyłącznie w odniesieniu do nakładów rzeczywiście użytych do produkcji towarów wywożonych i w odniesieniu do należności przywozowych rzeczywiście uiszczonych.
(64) W odpowiedzi na te argumenty uznaje się, że na podstawie systemu zwrotu kwoty ustalonej wysokość otrzymanych dotacji nie jest obliczana w odniesieniu do nakładów rzeczywiście użytych w procesie produkcji ani do należności przywozowych rzeczywiście uiszczonych, lecz obliczonych jako ryczałt określony na podstawie całkowitego wywozu.
Stąd też niniejsze roszczenia zostają oddalone.
(65) Jeden z koreańskich producentów eksportujących zaznaczył również, że nie uzyskał żadnej korzyści w ramach niniejszego systemu twierdząc, że uiścił należności przywozowe za surowce użyte do produkcji rozważanego produktu, wywiózł rozważany produkt, a kwota zwrotu ceł jest niższa od kwoty, którą otrzymałby w ramach systemu indywidualnego.
Rząd Korei stwierdził ponadto, że koreański producent eksportujący, który skorzystał z systemu zwrotu zryczałtowanej kwoty cła przedstawił Komisji materiał dowodowy świadczący o tym, że zwrot opłat przywozowych był znacznie niższy od ceł pobieranych od nakładów przywozowych używanych do produkcji produktu wywożonego w okresie postępowania.
(66) W odpowiedzi na te argumenty uznaje się, że z powodów przedstawionych powyżej wypłaty dokonane w ramach systemu zwrotu kwoty ustalonej stanowią refundacje uzależnione od wyników wywozu, a więc są one szczególne i podlegają wyrównaniu na podstawie art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Ponadto nie jest istotne, czy skorzystanie z uzasadnionego systemu ceł zwrotnych byłoby bardziej korzystne dla producenta eksportującego, ponieważ zdecydował się on na otrzymywanie korzyści w ramach systemu subsydium podlegającemu wyrównaniu.
Stąd też niniejsze roszczenia zostają oddalone.
3.
Programy podatkowe
a) Brak szczególnego charakteru ograniczenia w odniesieniu do przemysłu wytwórczego
(67) W ustaleniach wstępnych Komisja uznała, że niektóre art. Ustawy o kontroli zwolnień i obniżenia podatków (TERCL) podlegały cłom wyrównawczym, ponieważ były szczególne, na mocy art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego z uwagi na fakt, że były ograniczone do niektórych przedsiębiorstw, szczególnie przemysłu wytwórczego.
Chodzi o następujące artykuły:
- art. 7 (Szczególna obniżka i zwolnienie z kwoty podatku dla przemysłu małej i średniej wytwórczości, itd.),
- art. 8 (Rezerwa na rozwój technologiczny),
- art. 9 (Ulga podatkowa na wydatki związane z rozwojem technologicznym i rozwojem zasobów ludzkich),
- art. 25 (Ulga podatkowa na inwestycje w zakładach na zwiększenie produktywności),
- art. 27 (Ulga kredytowa na inwestycje okresowe).
(68) Rząd Korei stwierdził, że ponieważ z przepisów tych artykułów w praktyce mogą korzystać różne sektory przemysłu / przedsiębiorstw, nie są one szczególne w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a), b) i c) ASCM, a więc nie podlegają wyrównaniu (treść tych ustępów ASCM jest powtórzona w art. 3 ust. 2 lit. a), b) i c) rozporządzenia podstawowego). Rząd Korei w szczególności podkreślił, że definicja "przemysłu wytwórczego" jest bardzo szeroka i obejmuje w praktyce dziesiątki tysięcy podkategorii przemysłu.
(69) Podstawową zasadą szczególnego charakteru jest to, że subsydium, które zakłóca przydział środków w gospodarce sprzyjając niektórym przedsiębiorstwom w stosunku do innych, powinno podlegać wyrównaniu, jeżeli powoduje szkodę.
Jeżeli w danej gospodarce prawo korzystania z subsydiów jest ograniczone na podstawie kryteriów, które nie są neutralne, uznaje się, że dochodzi do naruszenia przydziału środków.
Zasada ta jest podstawą dla art. 2 ust. 1 lit. a) ASCM i art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, które stanowią, że subsydium jest szczególne w przypadku, gdy organ je przyznający lub przepisy, na mocy których działa organ przyznający subsydium, wyraźnie ograniczają możliwość korzystania z subsydium do niektórych przedsiębiorstw.
W tym przypadku uznaje się, że nawet, jeżeli definicja "przemysłu wytwórczego" może być bardzo szeroka, jest jasne, że przepisy wyżej wymienionych artykułów TERCL mają na celu ograniczenie korzyści, które z niego wynikają do niektórych przedsiębiorstw, uzależniając możliwość uzyskania subsydium od innych kryteriów, które nie są neutralne, takich jak inwestycje w pewne rodzaje produktów zaawansowanej technologii lub inwestycje zagraniczne.
(70) Rząd Korei stwierdził ponadto, że takie kryteria są neutralne, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa mają te same możliwości korzystania z subsydiów.
Stwierdza się, na przykład, że subsydium dla spółek, które inwestują za granicą jest nieobowiązujące ogólnie, ponieważ wszystkie spółki mogą inwestować za granicą.
Jednakże, zgodnie z tym argumentem, to subsydium ograniczone do spółek sektora włókienniczego jest nieobowiązujące ogólnie, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa "są w stanie" dywersyfikować inwestując w sektor włókienniczy.
Jeżeli szczególny charakter w ramach ASCM ma być sensowny, musi on obejmować sytuacje, w których rząd uzależnia subsydia od warunków, o których z góry wie, że znacznie ograniczą liczbę przedsiębiorstw mogących z nich skorzystać, a subsydia te przewidziane są w taki sposób, że sprzyjają jednym przedsiębiorstwa w stosunku do innych.
Z tego powodu rodzaje kryteriów stosowanych przez Rząd Korei w celu określenia beneficjentów nie są "neutralne" i, jak wyjaśniono poniżej, nie mają poziomego zastosowania zgodnie z wymogami przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Stąd też stwierdzono, że subsydia z tytułu tych artykułów TERCL są szczególne; bardziej szczegółowe uzasadnienie podane jest poniżej w odniesieniu do systemów indywidualnych.
b) Nieuzasadniony proces
(71) Rząd Korei twierdzi, że ponieważ powód w tym postępowaniu nie przedstawił żadnego zarzutu dotyczącego przepisów podatkowych niektórych artykułów TERCL, nie należy ich uwzględniać w ustaleniach postępowania.
Odnosi się to do następujących artykułów:
- art. 5 (Specjalna ulga podatkowa dla MŚP),
- art. 7 (Specjalna obniżka i zwolnienie z kwoty podatku dla przemysłu małej i średniej wytwórczości, itd.),
- art. 27 (Ulga podatkowa na inwestycje okresowe).
(72) Rząd Korei w szczególności oświadcza, że:
(i) art. 11 ASCM (art. 10 rozporządzenia podstawowego) wyszczególnia informacje, które powinny zostać zawarte w skardze, w tym materiał dowodowy dotyczący istnienia, wysokości i charakteru danego subsydium;
(ii) art. 12 ust. 1 ASCM (art. 11 rozporządzenia podstawowego) określa, że zainteresowani członkowie i wszystkie zainteresowane strony w postępowaniu dotyczącym ceł wyrównawczych są powiadamiani, jakich informacji wymagają odnośne organy;
(iii) pkt. 7 załącznika VI do ASCM (art. 26 ust. 3 rozporządzenia podstawowego) stanowi, że do normalnej praktyki powinno należeć powiadamianie zainteresowanych przedsiębiorstw przed wizytą (weryfikacyjną) o ogólnym charakterze zweryfikowanych informacji i o wszystkich innych informacjach, które należy przedstawić.
(73) Rząd Korei twierdzi, że przepisy ASCM zostały pominięte poprzez niewłączenie programów, które nie były przedmiotem skargi, oraz że zarówno Rząd Korei, jak i niektórzy producenci eksportujący, którzy podjęli współpracę, nie mieli możliwości właściwej obrony.
(74) W odpowiedzi na argumenty Rządu Korei uznaje się, że w momencie składania skargi nie można oczekiwać, że składający skargę będą znali najdrobniejsze szczegóły programów subsydiów w państwie trzecim.
W tym przypadku składający skargę przedstawił dużą liczbę zarzutów dotyczących subsydiów podatkowych przyznanych w ramach TERCL.
Następnie postępowanie ujawniło inne subsydia podatkowe przyznane na mocy niektórych przepisów TERCL, niewyszczególnionych w skardze, ale których skutek był podobny do skutku przywołanych systemów.
Z uwzględnieniem charakteru tych subsydiów, w szczególności faktu, że są one przyznawane w ramach TERCL (pod adresem którego powód złożył kilka zarzutów), uznaje się, że Komisja jest upoważniona do ich zbadania i zalecenia zastosowania działania wyrównawczego, gdy jest to uzasadnione.
c) Artikuł 8 TERCL (Rezerwa na Rozwój Technologiczny)
(75) Ponadto, poza roszczeniem Rządu Korei dotyczącym braku szczególnego charakteru przepisów tego artykułu, Rząd Korei stwierdził, że stanowi on subsydium przeznaczone na działania w dziedzinie badania i rozwoju, które nie może być przedmiotem skargi w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. a) ASCM (treść niniejszego ustępu ASCM jest powtórzona w art. 4 ust. 2 rozporządzenia podstawowego).
(76) Należy zauważyć, że jeśli subsydia dla badań i rozwoju spełniające wymogi art. 8 ust. 2 lit a) ASCM są zgłaszane WTO na mocy przepisów art. 8 ust. 3 tego Porozumienia, nie będzie można nawet rozpocząć postępowania dotyczącego każdego subsydium.
W odniesieniu do art. 8 TERCL stwierdzono, że Korea nie zgłosiła niniejszego przepisu WTO na mocy art. 8 ust. 3 ASCM.
W konsekwencji Komisja miała prawo rozpocząć postępowanie w odniesieniu do niniejszego przepisu TERCL.
W odniesieniu do twierdzenia Rządu Korei, zgodnie, z którym postanowienie to nie może być przedmiotem skargi, zatem jest chronione przed środkami wyrównawczymi, wymaga się, aby Rząd Korei wykazał, że postanowienie to nie może być przedmiotem skargi.
Komisja przyznała Rządowi Korei tę możliwość na początku postępowania, lecz Rząd Korei niniejszego nie uczynił.
W tych okolicznościach mogą zostać wprowadzone środki wyrównawcze w odniesieniu do korzyści przyznanych na mocy tego artykułu.
(77) W odniesieniu do zarzutów Rządu Korei dotyczących braku szczególnego charakteru systemu, system nie jest neutralny, ponieważ wprowadza rozróżnienie między normalnymi przedsiębiorstwami a przedsiębiorstwami o wysokiej technologii.
Te ostatnie przedsiębiorstwa uzyskują większe korzyści.
Takie rozróżnienie dowodzi, że kryteria nie są neutralne i wykluczają znaczną liczbę przedsiębiorstw, dla których rozwój technologiczny nie jest konieczny.
Z tych powodów i z powodów przedstawionych w akapitach 67-70 uznaje się, że art. 8 TERCL jest szczególny i dlatego też podlega wyrównaniu.
d) Art. 9 TERCL (Ulga podatkowa na wydatki na rozwój technologiczny i zasoby ludzkie)
(78) Poza ogólnym roszczeniem Rządu Korei dotyczącym braku szczególnego charakteru przepisów niniejszego artykułu, Rząd Korei twierdził, że kryterium rozwoju technologicznego i zasobów ludzkich jest obiektywne i neutralne w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM.
Uznaje się, że to kryterium nie jest neutralne w rozumieniu tego artykułu ASCM ani art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Ten ostatni artykuł wymaga, by kryteria lub warunki obiektywne były neutralne, miały charakter gospodarczy oraz zastosowanie horyzontalne.
Uznaje się, że przepisy tego artykułu TERCL nie mają charakteru horyzontalnego, ponieważ jest jasne, że przedsiębiorstwa niektórych sektorów przemysłowych będą w większym stopniu zorientowane na technologię niż inne sektory, a więc będą bardziej skłonne skorzystać z niego.
Rząd Korei wprowadzając w życie to postanowienie TERCL przyznał nierówne korzyści przedsiębiorstwom pewnych sektorów przemysłowych.
(79) Uznaje się, że ten system jest szczególny, ponieważ ogranicza się do pewnych przedsiębiorstw (patrz akapity 67-70), stąd też podlega wyrównaniu.
Jest on również szczególny zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego, stąd też podlega wyrównaniu.
e) Artikuł 23 TERCL (Rezerwa na straty w inwestycjach zagranicznych)
(80) Rząd Korei zauważył, że przepisy tego artykułu nie obowiązują od dnia 1 stycznia 1998 r.
Rząd Korei stwierdził również, że z przepisów tego artykułu mogły korzystać różnorodne sektory przemysłu, oraz że kryterium inwestycji zagranicznych jest kryterium obiektywnym i neutralnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM.
(81) Charakter tego przepisu polega na uiszczaniu w równych transzach przez okres trzech lat podatków dodawanych do podstawy opodatkowania spółki po dwuletnim okresie odroczenia płatności.
Stosownie, w odniesieniu do podatków przeniesionych w ciągu ostatniego roku obowiązywania (rok podatkowy 1997) korzyści nadal były przyznawane w okresie postępowania (od dnia 1 kwietnia 1997 r. do dnia 31 marca 1998 r.) i przez pewną liczbę lat będą stale przyznawane spółkom, które skorzystały z niniejszego przepisu podatkowego.
(82) W odniesieniu do twierdzenia Rządu Korei, zgodnie, z którym z przepisów tego artykułu będą mogły korzystać różne sektory przedsiębiorstw, w ustaleniach wstępnych zaznaczono, że Komisja stwierdziła, iż przepisy tego artykułu ograniczały się do spółek koreańskich, które inwestują za granicą.
Nie przedstawiono żadnej nowej informacji wskazującej, że tak nie jest.
Podobnie do roszczenia Rządu Korei dotyczącego braku szczególnego charakteru ograniczenia w odniesieniu do przemysłu wytwórczego (patrz akapity 67-70), faktem jest, że przepisy art. 23 TERCL ograniczają wynikające z niego korzyści do niektórych przedsiębiorstw.
Postanowienie to jest więc szczególne na podstawie art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, stąd też podlega wyrównaniu.
(83) Rząd Korei twierdził również, że kryterium inwestycji zagranicznych jest obiektywne i neutralne w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM.
Uznaje się, że to kryterium nie jest neutralne w rozumieniu tego artykułu ASCM ani art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Ten ostatni artykuł wymaga, by kryteria lub warunki obiektywne były neutralne, miały charakter gospodarczy oraz zastosowanie poziome.
Przepisy tego artykułu TERCL uznawane są za nieobiektywne, ponieważ wiadomo, że przedsiębiorstwa nieinwestujące za granicą nie skorzystają z tego przepisu.
To kryterium nie jest więc ani neutralne, ani nie ma horyzontalnego zastosowania.
Rząd Korei wprowadzając w życie to postanowienie TERCL przyznał korzyści ograniczonej liczbie przedsiębiorstw prowadzących interesy za granicą.
(84) Stąd też uznaje się, że to postanowienie TERCL jest szczególne na mocy art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego, stąd też podlega wyrównaniu.
f) Artikuł 25 TERCL (Ulga podatkowa na inwestycje w zakładach na zwiększenie produktywności)
(85) Oprócz roszczenia Rządu Korei dotyczącym braku szczególnego charakteru przepisów tego artykułu, Rząd Korei zaznaczył, że zapewnienie preferencyjnego traktowania urządzeń krajowych w stosunku do urządzeń przywożonych, zawarte w tym artykule zostało zniesione pod koniec 1996 r. tj. przed okresem postępowania.
W ustaleniach wstępnych Komisja zauważyła, że zapewnienie w tym artykule obowiązujących odrębnych stawek w odniesieniu do urządzeń przywożonych (kredytowanie w wysokości 3 %) do Korei i urządzeń wytworzonych w Korei (kredytowanie w wysokości 10 %) zostało zniesione pod koniec 1996 r.
Jednakże uwzględniając, że spółki, które rozpoczęły projekty inwestycyjne przed końcem 1996 r., ale które je kontynuowały po tej dacie, mogą skorzystać ze stawek obowiązujących przed tą datą, nadal uzyskiwały one korzyści w okresie postępowania.
(86) W odniesieniu do różnych stawek stosowanych w odniesieniu do urządzeń przywożonych i wytwarzanych w Korei przed końcem 1996 r., ustalono już, że system był szczególny na podstawie art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
W odniesieniu do ogólnego roszczenia dotyczącego braku szczególnego charakteru systemu uznaje się, że jest on szczególny, ponieważ ogranicza się do niektórych przedsiębiorstw (patrz akapity 67-70), stąd też podlega wyrównaniu.
Wiadomo, że niektóre przedsiębiorstwa w większym stopniu niż inne mogą uzyskać korzyści podatkowe w celu poprawy produktywności ze względu na rodzaj prowadzonej działalności.
Stąd też w sposób nieunikniony korzyści wynikające z tego systemu dotyczą bardziej jednych sektorów niż innych.
g) Artikuł 27 TERCL (Ulga podatkowa na inwestycje okresowe)
(87) Oprócz roszczenia Rządu Korei dotyczącego braku szczególnego charakteru przepisów tego artykułu, Rząd Korei podkreślił, że zapewnienie preferencji przyznawanych urządzeniom wytwarzanym w Korei w stosunku do urządzeń przywożonych zostało zniesione pod koniec 1996 r.
W ustaleniach wstępnych Komisja uznała, że korzyści wynikające z tego artykułu powinny być przedmiotem wyrównania, ponieważ te spółki mogą korzystać z odrębnych obowiązujących stawek dla maszyn wytwarzanych w Korei (kredytowanie w wysokości 10 %) i maszyn przywożonych do Korei (kredytowanie w wysokości 3 %) przed końcem 1996 r. w odniesieniu do projektów inwestycyjnych rozpoczętych przed tą datą.
Stosownie nadal uzyskiwały one korzyści w okresie postępowania.
(88) Uznaje się, że ten system jest szczególny, ponieważ ogranicza się do pewnych przedsiębiorstw (patrz akapity 67-70), a więc podlega wyrównaniu.
W odniesieniu do odrębnych stawek obowiązujących przed końcem 1996 r., system jest szczególny na podstawie art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
W odniesieniu do ogólnego roszczenia dotyczącego braku szczególnego charakteru systemu, podobnie jak w przypadku art. 25, z systemu mogą korzystać wyłącznie przedsiębiorstwa, które inwestują w pewien sprzęt zwiększający produktywność.
Uwzględniając charakter niniejszego warunku, w sposób nieunikniony niektóre przedsiębiorstwa skorzystają z systemu bardziej niż inne.
4.
Kwota subsydiów podlegających wyrównaniu
(89) Uwzględniając ostateczne ustalenia przedstawione poniżej dotyczące różnych systemów, kwota subsydiów podlegających wyrównaniu określona dla każdego badanego producenta eksportującego przedstawia się następująco:
_BAR_ Pożyczki (wywóz) _BAR_ Pożyczk (inne) _BAR_ Podatek (wywóz) _BAR_ Podatek (inne) _BAR_ Zwrot cła _BAR_ Subsydia razem _BAR_
Korea Welding _BAR_ 0,47 _BAR_ 0,06 _BAR_ 0,34 _BAR_ 0,08 _BAR_ 0 _BAR_ 0,95 _BAR_
Shine Metal Products _BAR_ 1,63 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 1,09 _BAR_ 2,72 _BAR_
Dae Sung Rope Mfg Co.Ltd _BAR_ 0,09 _BAR_ 0,15 _BAR_ 0,06 _BAR_ 0,55 _BAR_ 0 _BAR_ 0,85 _BAR_
Korea Sangsa Co.Ltd / Myung Jin Co., Ltd _BAR_ 0,17 _BAR_ 0 _BAR_ 0,15 _BAR_ 0,25 _BAR_ 0 _BAR_ 0,57 _BAR_
Kowel Special Steel Wire Co. _BAR_ 0,88 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0,03 _BAR_ 0 _BAR_ 0,91 _BAR_
SeAH Metal Products Co., Ltd _BAR_ 2,31 _BAR_ 0,18 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 2,51 _BAR_
(90) Średni ważony margines subsydium krajowego dla wszystkich producentów eksportujących objętych badaniem, którzy zapewniają całość wywozu do Wspólnoty pochodzącego z Korei, wyrażoną w procentach ceny CIF na granicy Wspólnoty jest minimalny, tzn. nie przekracza 1 %.
W tych okolicznościach margines subsydiów dla Korei powinien być uznany za nieznaczny zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
E) SZKODA
1.
Uwaga wstępna
(91) Na podstawie powyższych ustaleń dotyczących Korei, tzn. na podstawie marginesu subsydiów dla tego kraju, który jest niższy od minimalnego progu, przywóz grubego drutu ze stali nierdzewnej pochodzącego z Korei nie jest już uznawany za przywóz subsydiowany.
Stąd też, wbrew ustaleniom przedstawionym w rozporządzeniu tymczasowym, wyłącznie przywóz pochodzący z Indii, uwzględniany będzie na potrzeby oceny szkody określonej poniżej.
2.
Przemysł wspólnotowy
(92) Ponieważ żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła nowego materiału dowodowego ani innych uzasadnionych argumentów, potwierdza się fakty i wnioski przedstawione w akapitach 207-208 rozporządzenia tymczasowego, tzn. producenci wspólnotowi, którzy złożyli skargę, reprezentujący ponad 65 % ogólnej produkcji wspólnotowej grubego drutu ze stali nierdzewnej stanowią przemysł wspólnotowy zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
3.
Aspekty konkurencji
(93) W uwagach, które nastąpiły po ujawnieniu, indyjscy producenci eksportujący ponowili roszczenie, zgodnie, z którym wszystkie dane przedstawione przez przemysł wspólnotowy w ramach niniejszego postępowania były sztucznie zawyżone z uwagi na jednolite zastosowanie systemu "dopłat rozproszonych", stąd też nie jest możliwe dokonanie dokładnej analizy szkody w kontekście postępowania antysubsydyjnego.
Ponieważ jednak żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła żadnego nowego argumentu, a już wcześniej ostatecznie zdecydowano o oddaleniu skargi w sprawie IV/E-l/36.930, dotyczącej polerowanych prętów ze stali nierdzewnej, potwierdza się ustalenia przedstawione w akapitach 209-216 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Konsumpcja wspólnotowa
(94) Po ujawnieniu niektóre zainteresowane strony twierdziły, że metoda stosowana w odniesieniu do określania konsumpcji wspólnotowej, szczególnie ze względu na sprzedaż producentów wspólnotowych, którzy nie podjęli współpracy, i przywóz z państw trzecich, jest niewłaściwa.
(95) W tym względzie należy przypomnieć, że szczegółowe i zweryfikowane dane są dostępne wyłącznie w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego i producentów eksportujących, którzy podjęli współpracę w danym kraju.
Stąd też, zgodnie ze stałą praktyką instytucji wspólnotowych, Komisja posłużyła się dostępnymi informacjami, w szczególności danymi statystycznymi pochodzącymi ze źródeł niezależnych.
Żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła żadnej informacji mogącej wykazać, że podejście przyjęte przez instytucje wspólnotowe było nierozsądne i nieuzasadnione w niniejszej sprawie.
(96) W skutek tego, potwierdza się ustalenia przedstawione w akapitach 217—218 rozporządzenia tymczasowego.
5.
Wielkość przywozu oraz udział w rynku przywozu subsydiowanego
(97) Przywóz pochodzący z Indii ewoluował w następujący sposób: 952 tony w 1994 r., 4513 ton w 1995 r., 6951 ton w 1996 r., 8719 ton w 1997 i 9166 ton w okresie postępowania.
Przywóz wzrastał regularnie i znacząco w rozważanym okresie o około 850 %.
(98) Udział w rynku subsydiowanego przywozu z Indii wzrastał stale od 1,4 % w 1994 r. do 5,6 % w 1995 r., 9,9 % w 1996 r. i 11,1 % w 1997 r., a następnie osiągnął stabilny poziom 11,1 % w okresie postępowania.
6.
Ceny subsydiowanego przywozu
a) Kształtowanie się cen
(99) Średnie ceny za kilogram przywozu pochodzącego z Indii (wyrażone w ecu) rosły w latach 1994 i 1995 (z 1,88 do 2,44), ale od 1995 ceny te stale spadały (2,32 w 1996 r., 2,10 w 1997 r. i 2,05 w okresie postępowania).
b) Zaniżenie cen
(100) Niektóre zainteresowane strony podważyły metodę stosowaną przez Komisję dla obliczenia marginesów zaniżenia cen na etapie wstępnym postępowania.
Twierdziły one, że marginesy te były zawyżone, ponieważ wszelkie kwoty ujemne, o które producenci eksportujący zaniżali ceny przemysłu wspólnotowego nie były zrównoważone przez kwoty dodatnie.
(101) Należy zauważyć, że zgodnie z metodą obliczania marginesów zaniżenia cen opisaną w akapitach 226-227 rozporządzenia podstawowego, średnia ważona cena netto sprzedaży subsydiowanego przywozu została porównana według poszczególnych modeli ze średnią ceną netto sprzedaży za model stosowaną przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym.
Stąd też, ta metoda umożliwiła uwzględnienie, według poszczególnych transakcji, kwoty, o którą cena za jeden konkretny model producentów eksportujących przekroczyła cenę przemysłu wspólnotowego.
(102) Stąd też potwierdza się wnioski dotyczące ogólnej zastosowanej metody opisanej w akapitach 226-227 rozporządzenia tymczasowego.
(103) Z braku innych uwag, potwierdza się rzeczywiste marginesy zaniżenia cen, ustalone dla przywozu pochodzącego z Indii, określone w akapicie 228 rozporządzenia tymczasowego
7.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(104) Ponieważ żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła żadnego argumentu dotyczącego ustaleń wstępnych odnoszących się do wskaźników ekonomicznych odnoszących się do sytuacji przemysłu wspólnotowego, potwierdza się ustalenia przedstawione w akapitach 229-238 rozporządzenia tymczasowego.
(105) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że wskaźniki ekonomiczne przemysłu wspólnotowego nie prowadzą do stwierdzenia, że przemysł odniósł istotną szkodę.
Strony twierdziły, że sytuacja przemysłu wspólnotowego była relatywnie stabilna w całym rozważanym okresie i wykazywała nawet pewne oznaki poprawy pod względem produkcji, wielkości sprzedaży i inwestycji.
Tendencję spadku rentowności wyjaśnić można decyzją przemysłu wspólnotowego o skoncentrowaniu się na produktach, których koszty produkcji są wyższe.
(106) Jak określono w akapitach 237-238 rozporządzenia tymczasowego, należy przypomnieć, że wniosek dotyczący występowania istotnej szkody w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego opiera się na fakcie, że przemysł wspólnotowy w obliczu przywozu subsydiowanego nie postępował za rozwojem rynku i nigdy nie odzyskał poprzedniej pozycji na rynku, udało mu się jedynie osiągnąć stabilizację wielkości sprzedaży kosztem rentowności, która w kontekście spadku cen znacznie się pogorszyła.
W rzeczywistości wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosła zaledwie o 5 % od 1994 r. do okresu postępowania, podczas gdy rynek wspólnotowy w tym samym czasie odnotował wzrost o 20 %.
Ponadto niewielki wzrost produkcji i inwestycji spowodowany jest faktem, że przemysł wspólnotowy usiłował utrzymać swój udział w rynku.
Stąd też tendencji spadku rentowności nie można przypisać wyłącznie temu, że przemysł wspólnotowy rozpoczął również produkcję pewnych modeli, w odniesieniu, do których konkurencja ze strony przywozu subsydiowanego była mniejsza.
(107) Na podstawie powyższego ustalono, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę, jak określono w akapitach 237—238 rozporządzenia tymczasowego.
F) ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(108) Na mocy art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego służby Komisji zbadały, czy ta istotna szkoda spowodowana była przywozem pochodzącym z Indii.
Znane czynniki inne niż przywóz subsydiowany, które w tym samym czasie mogły spowodować szkodę w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego, zostały również zbadane w celu zapewnienia, że możliwa szkoda spowodowana przez te czynniki nie została przypisana przywozowi subsydiowanemu.
a) Skutki przywozu subsydiowanego
(109) Znaczny wzrost wielkości sprzedaży (około 850 %) i udziału w rynku przywozu subsydiowanego (1,4 %- 11,1 %) od 1994 r. do okresu postępowania oraz stwierdzone znaczne zaniżenie cen zbiegły się z pogorszeniem sytuacji przemysłu wspólnotowego w zakresie utraty udziałów w rynku, spadku cen i spadku rentowności.
(110) W kontekście ogólnego spadku rynku w 1996 r., który nastąpił po okresie silnego wzrostu odnotowanego w 1995 r., stały wzrost przywozu subsydiowanego negatywnie wpłynął na przemysł wspólnotowy.
Istotnie, właśnie przywóz pochodzący z Indii wzrósł w tym roku najbardziej.
(111) Od 1997 r. tendencja wzrostowa rynku przyniosła największe korzyści w przywozie subsydiowanym.
Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego nie rozwijała się zgodnie z tą tendencją zwyżkową, a ceny nie osiągnęły już poprzednich poziomów.
Wręcz przeciwnie, jak wskazuje stwierdzone zaniżenie cen, przemysł wspólnotowy odnotował spadek cen.
Sytuacja ta znalazła wyraz w spadku rentowności i zatrudnienia.
(112) W momencie, gdy przemysł wspólnotowy spotkał się z konkurencją ze strony taniego przywozu pochodzącego z Indii, miał możliwość utrzymania cen przy ryzyku spadku wielkości sprzedaży albo dostosowania się do niskich cen przywozu subsydiowanego niezależnie od konsekwencji dla rentowności.
Te dwie strategie miały negatywny wpływ na rentowność bezpośrednio (niższe ceny) albo pośrednio (wysokie ceny powodujące spadek wielkości sprzedaży i wzrost kosztów produkcji za tonę).
Od 1996 r. wszyscy producenci wspólnotowi znacznie obniżyli ceny, co znowu doprowadziło do spadku rentowności nawet, jeżeli usiłowali wypełnić pewne nisze rynkowe, aby uniknąć jeszcze większego negatywnego wpływu przywozu subsydiowanego.
Świadczy to jasno o wrażliwości cen rynkowych i silnym wpływie zaniżenia cen stosowanego przez indyjskich producentów eksportujących.
b) Skutki pozostałych czynników
(113) Zgodnie z art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego służby Komisji zbadały, czy czynniki inne niż przywóz subsydiowany z Indii, mogły wpłynąć na sytuację przemysłu wspólnotowego uwzględniając rolę innych producentów wspólnotowych, którzy nie podjęli współpracy w czasie postępowania, i przywozu z innych państw trzecich.
(i) Pozostali producenci wspólnotowi
(114) Po przyjęciu rozporządzenia tymczasowego niektóre zainteresowane strony podważyły fakt, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy była spowodowana przywozem subsydiowanym.
W szczególności, wyrażono zastrzeżenie, że szkoda spowodowana była innymi czynnikami, tj. przez pozostałych producentów wspólnotowych.
Stwierdzono, że z uwagi na ograniczoną współpracę producentów wspólnotowych, ocena wpływu sprzedaży producentów wspólnotowych, którzy nie podjęli współpracy, nie jest całkowicie wiarygodna.
(115) Należy przypomnieć, że szczegółowe i zweryfikowane dane są dostępne wyłącznie dla przemysłu wspólnotowego.
Z uwagi na znaczny stopień współpracy przemysłu wspólnotowego, który zapewnia miarodajne ustalenia, jak również przejrzystość rynku drutu ze stali nierdzewnej we Wspólnocie i jego wrażliwość na rozwój cen, nieuzasadniony jest wniosek, że inni producenci wspólnotowi odnotowali tendencję podobną do tendencji przemysłu wspólnotowego, szczególnie w zakresie cen.
Ponadto żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła żadnych informacji pozwalających sądzić, że producenci, którzy nie złożyli skargi, mogli działać w bardziej sprzyjających warunkach.
(ii) Przywóz z państw trzecich
(116) Udział w rynku przywozu z państw trzecich jest następujący:
(w% wielkości) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ IP _BAR_
Korea _BAR_ 0,4 _BAR_ 0,6 _BAR_ 1,0 _BAR_ 1,1 _BAR_ 1,5 _BAR_
Szwajcaria _BAR_ 6,6 _BAR_ 6,3 _BAR_ 5,5 _BAR_ 6,7 _BAR_ 6,9 _BAR_
Inne kraje _BAR_ 1,4 _BAR_ 2,8 _BAR_ 2,5 _BAR_ 1,7 _BAR_ 2,2 _BAR_
Pozostały przywóz razem _BAR_ 8,4 _BAR_ 9,7 _BAR_ 9,0 _BAR_ 9,6 _BAR_ 10,6 _BAR_
(117) Udział w rynku przywozu drutu ze stali nierdzewnej pochodzącego z państw trzecich wzrósł zaledwie o 2,2 punktów procentowych między 1994 r. a okresem postępowania, podczas gdy udział w rynku przywozu subsydiowanego pochodzącego z Indii wzrósł w tym samym czasie o 9,7 punktu procentowego W trakcie postępowania nie znaleziono żadnych informacji dotyczących wszelkiego zaniżenia cen przemysłu wspólnotowego.
Korea
(118) W kontekście niniejszego postępowania zbadano przywóz pochodzący z Korei i stwierdzono, że średni ważony margines subsydium krajowego jest niższy od minimalnego progu.
Na podstawie rozwoju przywozu określonego powyżej, stwierdza się, że jego tendencja zwyżkowa jest mniej wyraźna, niż tendencja dla przywozu pochodzącego z Indii, jednakże nie jest ona nieistotna.
(119) Na podstawie powyższych ustaleń uznano, że przywóz z państw trzecich mógł przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, ale wyłącznie ten fakt nie wystarcza do zerwania ustalonego związku przyczynowego między przywozem subsydiowanym z Indii oraz istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy w szczególności z uwagi na rozwój udziału w rynku tych państw trzecich w rozważanym okresie.
(iii) Inne
(120) Żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła nowych argumentów dotyczących tego, czy inne czynniki, w szczególności spadek popytu lub zmiana struktury konsumpcji, rozwój technologiczny, wyniki wywozu i produktywność przemysłu wspólnotowego, mogły wpłynąć na szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Stąd też potwierdza się ustalenia określone w akapitach 247-250 rozporządzenia tymczasowego.
c) Wniosek w sprawie związku przyczynowego
(121) Dlatego też, inne czynniki niż przywóz subsydiowany pochodzący z Indii, nawet jeśli mógłby przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, nie mogły przerwać związku przyczynowego między przywozem subsydiowanym pochodzącym z Indii a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
(122) W świetle powyższego stwierdza się, że przywóz subsydiowany pochodzący z Indii w ujęciu jednostkowym spowodował istotną szkodę w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego.
G) INTERES WSPÓLNOTY
(123) Po przyjęciu rozporządzenia tymczasowego użytkownicy przedstawili uwagi dotyczące potencjalnego wpływu ceł.
(124) W odniesieniu do przemysłu wspólnotowego i innych producentów wspólnotowych, z braku dalszych uwag dotyczących wpływu ceł na ich sytuację, stwierdza się, że nałożenie środków umożliwi przemysłowi wspólnotowemu odzyskanie zadawalającego marginesu rentowności, jak również utrzymanie i dalszy rozwój działalności we Wspólnocie, co zagwarantuje poziom zatrudnienia i inwestycje.
(125) Z braku jakiejkolwiek reakcji ze strony importerów niepowiązanych i dostawców, potwierdza się ustalenia przedstawione w akapitach 257-261 rozporządzenia tymczasowego.
(126) W odniesieniu do użytkowników, niektóre spółki zarzuciły, że nałożenie środków miałoby bezpośredni wpływ na ich sytuację gospodarczą, ponieważ spowodowałoby to wzrost cen surowca.
Jednakże, zaznaczyły one również, że mogłyby zaopatrywać się w innych krajach niż zainteresowany kraj.
Ponadto z uwagi na ogólnie niski poziom ceł, oddziaływanie wzrostu cen byłoby ograniczone.
(127) Pozostali użytkownicy nalegali na jakość i wiarygodność produktów przemysłu wspólnotowego, stąd też uznali, że nałożenie środków nie będzie miało wpływu na ich sytuację.
(128) Stąd też potwierdza się ustalenia określone w akapitach 252-268 rozporządzenia tymczasowego, ponieważ nie istnieją żadne uzasadnione powody wobec wprowadzenia ceł.
H) ŚRODKI OSTATECZNE
1.
Korea
(129) W świetle powyższych ustaleń, zgodnie, z którymi średni ważony margines subsydium krajowego dla przywozu pochodzącego z Korei jest minimalny, należy zamknąć postępowanie w odniesieniu do niniejszego kraju, zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
2.
Indie
(130) Na podstawie powyższych wniosków dotyczących subsydiów, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty rozpatrzono, w jakiej formie i na jakim poziomie powinny być wprowadzone środki wyrównawcze w celu wyeliminowania skutków zakłóceń w handlu spowodowanych subsydiami wyrządzającymi szkodę i przywrócenia warunków skutecznej konkurencji w obrębie rynku wspólnotowego grubego drutu ze stali nierdzewnej.
(131) Stosownie, jak wyjaśniono w akapicie 271 rozporządzenia tymczasowego, poziom cen niewyrządzający szkody został obliczony na poziomie pokrywającym koszty produkcji przemysłu wspólnotowego i umożliwił mu osiągnięcie rozsądnego zysku ze sprzedaży.
(132) Porównanie ceny niewyrządzającej szkody i ceny wywozu producentów wykazało marginesy szkody, które we wszystkich przypadkach, za wyjątkiem jednego producenta eksportującego, są równe lub wyższe od wysokości subsydium ustalonego dla producentów eksportujących, którzy podjęli współpracę.
(133) Stosownie do art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, stawka celna powinna odpowiadać kwocie subsydium, chyba, że margines szkody jest niższy.
To prowadzi do następujących stawek celnych dla indyjskich producentów eksportujących, którzy podjęli współpracę:
Spółka _BAR_ Proponowane cło wyrównawcze _BAR_
Bhansali Bright Bars Pvt Ltd _BAR_ 18,5 _BAR_
Devidayal Ltd, Mumba _BAR_ 18,4 _BAR_
Indore Wire Ltd, Indore _BAR_ 19,3 _BAR_
Isibars / Isinox Ltd, Mumbai _BAR_ 13,2 _BAR_
Kei Industries Ltd, Delhi _BAR_ 0 _BAR_
Macro Bars and Wires Pvt Ltd, Mumbai _BAR_ 25,4 _BAR_
Mukand Ltd, Mumbai _BAR_ 13,2 _BAR_
Raajratna Metal Industries Ltd, Mumbai _BAR_ 28,6 _BAR_
Triveni Shinton, Mumbai _BAR_ 0 _BAR_
Venus Wire, Indore _BAR_ 35,4 _BAR_
(134) W celu uniknięcia przyznania premii za brak współpracy, uznano za właściwe ustanowienie stawek celnych dla spółek, które nie podjęły współpracy, na najwyższym poziomie ustanowionym dla konkretnego programu subsydiów dla spółek, które podjęły współpracę, tj. na poziomie 48,8 % dla spółek znajdujących się w Indiach, które nie podjęły współpracy.
(135) Indywidualne stawki celne, określone w niniejszym rozporządzeniu, zostały określone na podstawie ustaleń obecnego postępowania antysubsydyjnego.
Stąd też, odzwierciedlają one sytuację w czasie niniejszego postępowania.
Stawki te obowiązują wyłącznie dla przywozu produktów pochodzących z zainteresowanego kraju wyprodukowanych przez szczególne wspomniane podmioty prawne.
Produkty wytwarzane przez każdą inną spółkę, która nie byłaby wyraźnie wymieniona w części wykonawczej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegać będą pozostałym cłom.
(136) Wszelkie roszczenia o zastosowanie tych indywidualnych stawek celnych (np. w wyniku zmiany w nazwie podmiotu), powinny zostać natychmiast kierowane do Komisji wraz ze wszystkimi informacjami, w szczególności wszelkie zmiany w działalności spółki w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej i wywozowej wynikające z tej zmiany nazwy.
J) POBIERANIE CEŁ TYMCZASOWYCH
(137) Z uwagi na kwotę subsydiów podlegających wyrównaniu ustaloną dla producentów eksportujących mających siedzibę w Indiach oraz w świetle powagi szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, uznano za niezbędne ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych przy pomocy tymczasowego cła wyrównawczego wprowadzonego dla przywozu pochodzącego z Indii na mocy rozporządzeniem (WE) nr 618/1999 do wysokości kwoty nałożonego cła ostatecznego, chyba, że stawka cła tymczasowego jest niższa, wówczas obowiązuje to ostatnie.
(138) Należy uwolnić kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem wyrównawczym dla przywozu pochodzącego z Korei,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wprowadza się ostateczne cło wyrównawcze dla przywozu drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej, zawierającego w masie 2,5 % lub więcej niklu, z wyłączeniem drutu zawierającego w masie 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % niklu oraz 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % chromu, objętego kodem CN ex72230019 (kod TARIC: 7223001990) i pochodzącego z Indii.
2.
Stawka ostatecznego cła wyrównawczego stosowana w odniesieniu do ceny netto franco na granicy Wspólnoty przed ocleniem wynosi:
Producent _BAR_ _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
—Bhansali Bright Bars Pvt Ltd, C-8/3, T.T.C. Industrial Area, Village — Pawne Opposite P.I.L., Thane - Belapur Road, Navi Mumbai 400 705 _BAR_ 18,5 _BAR_ A009 _BAR_
—Devidayal Industries Ltd, Gupta Mills Estate, Reary Road, Mumbai 400 010 _BAR_ 18,4 _BAR_ A010 _BAR_
—Indore Wire Company Ltd, Near Fort, Indore 452 006 (M.P.) _BAR_ 19,3 _BAR_ A004 _BAR_
—Isinox Steels Ltd Indiasteel Complex, Railway Gate Nr 4, Antop Hill, Wadala, Mumbai 400 037 _BAR_ 13,2 _BAR_ A002 _BAR_
—Isibars Ltd Indiasteel Complex, Railway Gate Nr 4, Antop Hill, Wadala, Mumbai 400 037 _BAR_ 13,2 _BAR_ A011 _BAR_
—Mukand Ltd, L.B.S. Marg, Kurla, Mumbai 400 070 _BAR_ 13,2 _BAR_ A003 _BAR_
—Raajratna Metal Industries Ltd, 909, Sakar - III, Nr Income Tax, Ahmedabad 380 014 _BAR_ 28,6 _BAR_ A005 _BAR_
—Venus Wire Industries Ltd, Block Nr 19, Raghuvanshi Mill Compound, Senapati Bapat Marg, Lower Parel, Mumbai 400 013 _BAR_ 35,4 _BAR_ A006 _BAR_
—Macro Bars and Wires Pvt. Ltd, 702 Bombay Market Building Taredo Road, Mumbai 400 032 _BAR_ 25,4 _BAR_ A008 _BAR_
—Kei Industries Ltd, D-90, Okhla Industrial Area Phase-1, Nerw Delhi, Indie _BAR_ 0 _BAR_ A020 _BAR_
—Triveni Shinton International Ltd., Kanti Mansion, 6 Murai Mohalla Indore, 400 001, (M.P.) _BAR_ 0 _BAR_ A012 _BAR_
— Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 48,8 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Jeżeli nie zdecydowano inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
4.
Stawki ceł indywidualnych (w przeciwieństwie do cła w skali kraju, obowiązującego w odniesieniu do "pozostałych") określone w niniejszym rozporządzeniu mają zastosowanie wyłącznie do przywozu produktów wytworzonych przez szczególny podmiot(-y) prawny(-e) i pochodzących z danego kraju.
Produkty wytworzone przez wszelkie spółki niewyszczególnione wyraźnie w części wykonawczej rozporządzenia nie mogą z tych stawek korzystać.
Wszelkie roszczenia o zastosowanie indywidualnej stawki cła (na przykład w wyniku zmiany nazwy podmiotu) powinny być natychmiast kierowane do Komisji wraz ze wszystkimi istotnymi informacjami, w szczególności wszelkie zmiany w działalności spółki w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej i wywozowej wynikające z tej zmiany nazwy.
Po konsultacji z Komitetem Doradczym, Komisja dokona aktualizacji wykazu spółek korzystających z indywidualnych stawek celnych.
Artykuł 2
1.
Kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem wyrównawczym dla przywozu pochodzącego z Indii na mocy rozporządzenia (WE) nr 618/1999 są ostatecznie pobierane według stawek cła ostatecznego.
Kwoty zabezpieczone, których wysokość przekracza ostateczną stawkę cła wyrównawczego, zostają uwolnione.
2.
Przepisy, określone w art. 1 ust. 4, mają zastosowanie również do ostatecznego pobrania kwot zabezpieczonych tymczasowym cłem wyrównawczym.
Artykuł 3
Zamyka się postępowanie dotyczące przywozu drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub więcej pochodzącego z Korei.
Uwalnia się kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem wyrównawczym na przywóz pochodzący z Korei na mocy rozporządzenia (WE) nr 618/1999.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1600/1999
z dnia 12 lipca 1999 r.
nakładające ostateczne cła antydumpingowe i pobierające ostatecznie cła tymczasowe nałożone na przywóz drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzącego z Indii oraz kończące postępowanie dotyczące przywozu drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzącego z Republiki Korei
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [2], w szczególności jego art. 24,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(A) ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 617/1999 [3] (zwanym dalej "rozporządzeniem tymczasowym") nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej (zwanego dalej "grubym drutem ze stali nierdzewnej" lub "produktem przedmiotowym"), pochodzącego z Indii, i objętego kodem CN ex72230019.
(2) W tym samym rozporządzeniu zostało wstępnie ustalone, że nie powinno się nakładać cła antydumpingowego na przywóz produktu przedmiotowego pochodzącego z Korei i objętego tym samym postępowaniem ze względu na określone marginesy dumpingu, które były minimalne albo bardzo bliskie minimalnym.
(B) DALSZA PROCEDURA
(3) Na skutek ujawnienia istotnych faktów i ustaleń, na których podstawie postanowiono nałożyć tymczasowe środki na przywóz grubego drutu ze stali nierdzewnej pochodzącego z Indii (zwanych dalej "ujawnieniem"), kilka zainteresowanych stron przedłożyło uwagi w formie pisemnej.
Strony, które się o to zwróciły, uzyskały także możliwość wysłuchania.
(4) Komisja kontynuowała poszukiwania i weryfikację wszystkich informacji, które uznała za niezbędne do ostatecznych ustaleń.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza się zalecić nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych oraz ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych cłami tymczasowymi.
Przyznano im również okres czasu, w czasie którego mogłyby zająć stanowisko w związku z tym ujawnieniem.
(6) Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez strony zostały rozpatrzone i, jeżeli uznano to za właściwe, odpowiednio zmieniono tymczasowe ustalenia.
(C) PRODUKT PRZEDMIOTOWY I PRODUKT PODOBNY
(7) Produkt przedmiotowy jest to gruby drut ze stali nierdzewnej, zawierający wagowo 2,5 % lub więcej niklu, inny niż ten zawierający wagowo 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % niklu oraz 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % chromu.
(8) W tymczasowej fazie postępowania ustalono, że istniały rozbieżności w charakterystyce fizycznej i zastosowaniu między drutem ze stali nierdzewnej objętym niniejszym postępowaniem, to jest o średnicy 1 mm lub większej (gruby drut), a drutem ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż 1 mm (cienki drut).
Z tych powodów okazało się także, że nie istniała, albo istniała jedynie w bardzo ograniczonym stopniu, możliwość wymiennego zastosowania pomiędzy drutem grubym a drutem cienkim.
Jednakże w rozporządzeniu tymczasowym stwierdzono również, że kwestia określenia, czy można dokonać wyraźnego rozróżnienia między tymi dwoma produktami, będzie dalej badana, aż do ostatecznego stadium.
(9) Na podstawie dalszych informacji zebranych od zainteresowanych stron ustalono, że drut gruby i drut cienki stanowią dwa różne produkty ze względu na ich odmienną charakterystykę fizyczną i różne zastosowania.
Po pierwsze charakterystyka fizyczna, wytrzymałość na rozciąganie, ziarnista struktura i powłoka drutów ze stali nierdzewnej jest inna dla drutów grubych i cienkich.
Po drugie, jeżeli chodzi o różne zastosowania tych dwóch produktów, ustalono, że drut gruby stosowany jest w budownictwie do trwalszych zastosowań, takich jak łączniki, produkty do zbrojenia murów, druty do spawania itp.
Natomiast drut cienki stosowany jest zasadniczo do zastosowań precyzyjnych, takich jak ekrany i filtry (splatane siatki druciane) posiadające niewielkie otwory służące do filtrowania bardzo drobnych lub małych cząstek (na przykład filtry przeciwpyłowe lub filtry chemiczne), do zastosowań medycznych/chirurgicznych itp.
(10) W oparciu o powyższe stwierdzono, że drut cienki i drut gruby stanowią dwa różne produkty, posiadające odmienną charakterystykę fizyczną i zastosowania oraz, iż z punktu widzenia użytkowników drutów ze stali nierdzewnej, nie mogą być one stosowane wymiennie.
(11) W świetle powyższego oraz z powodu nieprzedstawienia przez żadną z zainteresowanych stron argumentów dotyczących tymczasowych ustaleń Komisji w sprawie produktu przedmiotowego, a także rozważań dotyczących produktu podobnego, zostają niniejszym potwierdzone fakty i ustalenia określone w wyszczególnieniach od 7 do 11 rozporządzenia tymczasowego.
(D) DUMPING
1.
Korea
(12) Z tego względu, że żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła argumentów, a postępowanie nie doprowadziło do żadnych odmiennych wniosków, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia, określone w wyszczególnieniu 23 lit. b) rozporządzenia tymczasowego, co oznacza, że marginesy dumpingu ustalone dla danych koreańskich producentów wywożących są minimalne, z wyjątkiem dwóch producentów wywożących.
Ponadto średni ważony ogólnokrajowy margines dumpingu dla wszystkich badanych producentów wywożących reprezentujących całość wywozu do Wspólnoty grubego drutu ze stali nierdzewnej pochodzącego z Korei, wyrażony jako odsetek ceny CIF na granicy Wspólnoty jest minimalny, to jest poniżej 2 %.
W tych okolicznościach, margines dumpingu dla Korei musi zostać uznany za nieistotny zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
2.
Indie
a) Wartość normalna
(13) Kilku indyjskich producentów wywożących twierdziło, że średnie marże zysku stosowane do określenia wartości normalnej konstruowanej były nieuzasadnione, w szczególności ze względu na fakt, iż były one zasadniczo wyższe niż marża zysku w wysokości 5 %, która została wymieniona w wyszczególnieniu 79 rozporządzenia tymczasowego jako rozsądna stawka zysku dla wspólnotowego przemysłu przy określaniu ceny nieszkodliwej.
Producenci wywożący twierdzili, że ogólna marża zysku dla okresu badanego, to jest ogólna liczba obejmująca zarówno produkt przedmiotowy jak i inne produkty, powinna zostać wykorzystana do określenia wartości normalnej konstruowanej.
W przypadku spółek nie osiągających zysku, twierdzono, że do określenia wartości normalnej konstruowanej powinna być stosowana średnia marża ogólnego zysku indyjskich spółek osiągających zysk.
(14) Jako alternatywę do powyższego złożono wniosek, aby średni zysk był obliczany dla każdej zainteresowanej spółki w oparciu o całą sprzedaż krajową, to jest sprzedaż zarówno produktów przynoszących zysk, jak i nie przynoszących zysku, a nie tyko na podstawie krajowej sprzedaży produktów przynoszących zysk.
(15) Mając to na względzie należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym"), kwota zysku powinna się opierać na danych odnoszących się do produkcji i sprzedaży, w zwykłym obrocie handlowym, produktu podobnego na rynku krajowym kraju wywozu.
W tym kontekście sprzedaż produktu określonego rodzaju poniżej kosztów może być brana pod uwagę dla określenia marży zysku, jeżeli wielkość sprzedaży poniżej zysku tego rodzaju produktu nie jest wyższa niż 20 % całości sprzedaży typu produktu, o którym mowa.
Powyższa zasada była przestrzegana przy określaniu marży zysku stosowanej do określania wartości normalnej konstruowanej.
(16) Z tego powodu, skargi dotyczące marży zysku stosowanej do określenia wartości normalnej konstruowanej zostały odrzucone.
(17) Jeden z indyjskich producentów wywożących twierdził, że przy określaniu wartości normalnej konstruowanej należy uwzględnić zmiany stanu towarów w toku produkcji.
Skarga ta została przyjęta, ponieważ przedstawione ostatecznie dowody były wystarczające.
(18) Dwóch indyjskich producentów wywożących, którzy ponieśli straty podczas badanego okresu, podniosło, zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, że straty te miały miejsce w trakcie fazy początkowej i że sytuacja ta powinna zostać uwzględniona. Jednakże z tego względu, że żadne z tych dwóch spółek nie spełniło kryteriów określonych w art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, sprostowanie nie mogło być uznane.
(19) Ze względu na brak jakichkolwiek innych argumentów dotyczących określenia wartości normalnej, ustalenia określone w wyszczególnieniach 12 i 13 rozporządzenia tymczasowego zostają inaczej potwierdzone.
b) Cena eksportowa
(20) Ze względu na brak jakichkolwiek nowych argumentów dotyczących określenia ceny eksportowej, niniejszym potwierdza się ustalenia określone w wyszczególnieniach 14–16 rozporządzenia tymczasowego.
c) Porównanie
(21) Jeden z indyjskich producentów wywożących złożył wniosek, aby koszty kredytu poniesione przez powiązanego z nim importera były określane na podstawie warunków płatności przyznanych przez tego ostatniego swojemu pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie zamiast na podstawie warunków płatności uzgodnionych między spółką dominującą a powiązanym importerem.
Wniosek ten został przyjęty, a określenie kosztów kredytu odpowiednio zmienione.
(22) Ze względu na brak jakichkolwiek innych argumentów dotyczących sprostowań dokonanych w celu umożliwienia uczciwego porównania, niniejszym potwierdza się ustalenia tymczasowe określone w wyszczególnieniach 17–19 rozporządzenia tymczasowego.
d) Margines dumpingu
(23) Ze względu na brak jakichkolwiek nowych argumentów dotyczących określenia marginesu dumpingu, niniejszym potwierdza się ustalenia określone w wyszczególnieniach 20–22 rozporządzenia tymczasowego.
Na tej podstawie marginesy dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Wspólnoty, są następujące:
Bhansali Bright Bars Pvt., Ltd _BAR_ 1,2 % _BAR_
Devidayal India Ltd _BAR_ 27,5 % _BAR_
Hindustan Stainless Steel Wire Co., Pvt Ltd _BAR_ 76,2 % _BAR_
Indore Wire Co. Ltd _BAR_ 35,8 % _BAR_
Isibars Ltd/Isinox Steels Ltd _BAR_ 11,4 % _BAR_
Kei Industries Ltd _BAR_ 76,2 % _BAR_
Macro Bars & Wires Pvt., Ltd _BAR_ 21,9 % _BAR_
Mukand Ltd _BAR_ 23,3 % _BAR_
Raajratna Metal Industries Ltd _BAR_ 16,0 % _BAR_
Triveni Shinton International Ltd _BAR_ 68,2 % _BAR_
Venus Wire Industries Ltd _BAR_ 6,6 % _BAR_
(E) SZKODA
1.
Przemysł wspólnotowy
(24) Ze względu na brak nowych dowodów lub jakichkolwiek dalszych istotnych argumentów przedstawionych przez którąkolwiek z zainteresowanych stron, fakty i ustalenia określone w wyszczególnieniach 24 i 25 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone, to znaczy producenci wspólnotowi wnoszący skargę, reprezentujący więcej niż 65 % ogólnej wspólnotowej produkcji grubego drutu ze stali nierdzewnej, stanowią wspólnotowy przemysł, zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
2.
Zagadnienia konkurencji
(25) W swoich komentarzach dotyczących ujawnienia, indyjscy producenci wywożący wielokrotnie powtarzali swoją skargę, że wszystkie dane przedstawione przez wspólnotowy przemysł w ramach obecnego postępowania będą sztucznie zawyżone na skutek jednolitego stosowania systemu "opłat stopowych" oraz, że w ten sposób nie będzie możliwe prowadzenie jakichkolwiek właściwych analiz szkody w ramach postępowania antydumpingowego.
Z tego względu, że żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła nowych argumentów i że została podjęta ostateczna decyzja Komisji odrzucająca skargę w sprawie nr IV/E-1/36 930 dotyczącej prętów ze stali nierdzewnej ciągnionych i szlifowanych lub polerowanych, które należą do tej samej kategorii produktów co drut ze stali nierdzewnej, niniejszym potwierdza się ustalenia określone w wyszczególnieniach 27 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Konsumpcja wspólnotowa
(26) W następstwie ujawnienia niektóre z zainteresowanych stron stwierdziły, że metodologia zastosowana w celu określenia wspólnotowej konsumpcji, w szczególności w odniesieniu do sprzedaży niewspółpracujących producentów wspólnotowych oraz przywozu z państw trzecich, była niewłaściwa.
(27) W tym aspekcie należy zauważyć, że szczegółowe i sprawdzone dane są dostępne jedynie dla przemysłu wspólnotowego oraz współpracujących producentów wywożących w danych krajach.
W związku z powyższym, zgodnie ze stałą praktyką instytucji wspólnotowych, odwołano się do informacji dostępnych dla Komisji, w szczególności do niezależnych źródeł statystycznych.
Żadna z zainteresowanych stron dostarczyła informacje, które wskazywałyby, że podejście zastosowane przez instytucje wspólnotowe było nieuzasadnione i nieusprawiedliwione w okolicznościach tej sprawy.
(28) Wobec powyższego, ustalenia określone w wyszczególnieniach 28 i 29 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
4.
Wielkość przywozu i udział rynkowy przywozu dumpingowego
(29) Z tego względu, że żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła żadnych nowych argumentów, niniejszym potwierdza się ustalenia wyszczególnione w wyszczególnieniach 30 i 31 rozporządzenia tymczasowego.
5.
Ceny przywozu dumpingowego
(30) Niektóre z zainteresowanych stron zakwestionowały metodologię stosowaną przez Komisję w fazie tymczasowej dla obliczania marginesu zaniżenia ceny.
Wnosiły one, że marginesy te zostały zawyżone, ponieważ żadna kwota ujemna, o którą ceny producentów wysyłających zaniżyły te przemysłu wspólnotowego, nie została wyrównana o jakąkolwiek kwotę dodatnią.
(31) Należy zauważyć, że w metodologii opisanej w wyszczególnieniach 33 i 34 rozporządzenia tymczasowego, dla obliczania marginesu zaniżenia ceny były porównywane średnie ważone cen sprzedaży netto przywozu dumpingowego, na bazie modelowej, ze średnimi ważonymi cen sprzedaży netto dla produktu wytwarzanego przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym.
W związku z powyższym, metodologia ta pozwoliła, na bazie modelowej, uwzględnić kwotę, o którą cena producentów wywożących w transakcji wywozowej przekroczyła średnią cenę ważoną w przemyśle wspólnotowym.
Argument ten został w związku z powyższym odrzucony.
(32) Ze względu na brak jakichkolwiek innych komentarzy, niniejszym potwierdza się wnioski określone w wyszczególnieniach 32 i 35 rozporządzenia tymczasowego.
6.
Sytuacja w przemyśle wspólnotowym
(33) Z tego względu, że nie zostały przedstawione żadne argumenty przez którąkolwiek z zainteresowanych stron w odniesieniu do ustaleń tymczasowych dotyczących wskaźników ekonomicznych odnoszących się do sytuacji w przemyśle wspólnotowym, ustalenia określone w wyszczególnieniach 36–43 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
(34) Niektóre z zainteresowanych stron podniosły, że wskaźniki ekonomiczne w przemyśle wspólnotowym nie pozwoliły na wysnucie wniosku, że przemysł ten poniósł istotną szkodę.
Twierdzili oni, że sytuacja w przemyśle wspólnotowym była względnie stabilna w okresie będącym przedmiotem rozważań, a nawet wykazywała oznaki poprawy w odniesieniu do produkcji, wielkości sprzedaży i inwestycji.
W stosunku do rentowności tendencje zniżkowe należy tłumaczyć decyzją przemysłu wspólnotowego, aby koncentrować się na produktach generujących wyższe koszty produkcji.
(35) Jak zostało to określone w wyszczególnieniach 44 i 45 rozporządzenia tymczasowego, przypomina się, że wniosek dotyczący istotnej szkody dla przemysłu wspólnotowego został oparty na fakcie, że przemysł ten, w obliczu przywozu dumpingowego, nie mógł podążać za wzrostowymi trendami rynkowymi, nigdy nie odzyskał swojej pozycji na rynku, a jedynie był zdolny do utrzymania swojej wielkości sprzedaży na stabilnym poziomie kosztem własnej rentowności, która w kontekście obniżonych cen sprzedaży, znacznie się pogorszyła.
Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zwiększyła się jedynie o 5 % między rokiem 1994 a badanym okresem, podczas gdy rynek wspólnotowy w tym samym czasie wzrósł o 20 %.
Ponadto niewielki wzrost produkcji i inwestycji odzwierciedla fakt, że przemysł wspólnotowy próbował utrzymać swój udział w rynku na znacząco rosnącym rynku.
W związku z powyższym, trend zniżkowy w odniesieniu do jego rentowności nie jest wyłącznie, jeżeli w ogóle, spowodowany faktem, że przemysł wspólnotowy zaczął również produkować niektóre modele, w stosunku do których istniała mniejsza konkurencja ze strony przywozu dumpingowego.
(36) Na podstawie powyższego zostało ustalone, że przemysł wspólnotowy ponosi istotne szkody, jak określono w wyszczególnieniach 44 i 45 rozporządzenia tymczasowego.
(F) ZWIĄZKI PRZYCZYNOWE
(37) W związku z przyjęciem rozporządzenia tymczasowego, niektóre z zainteresowanych stron powątpiewały, czy szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy została spowodowana przez przywóz dumpingowy.
W szczególności stwierdzono, że szkoda została spowodowana przez inne czynniki, to jest przez producentów wspólnotowych, którzy nie są częścią przemysłu wspólnotowego zdefiniowanego powyżej.
W tym względzie stwierdzono, że w świetle ograniczonej współpracy uzyskanej od producentów wspólnotowych, ocena wpływu sprzedaży przez niewspółpracujących producentów wspólnotowych nie była w pełni wiarygodna.
(38) Mając na uwadze przejrzystość i wrażliwość cen rynku drutu ze stali nierdzewnej we Wspólnocie, nie jest nieuzasadnione wnioskowanie, że inni producenci wspólnotowi wydają się podążać za trendem podobnym do tego stwierdzonego w przemyśle wspólnotowym, w szczególności w odniesieniu do cen.
Ponadto, żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła jakichkolwiek informacji, które sugerowałyby, że producenci nie wnoszący skargi działali w bardziej sprzyjających okolicznościach.
W związku z tym, argument powinien zostać odrzucony, a ustalenia określone w wyszczególnieniu 50 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone, to znaczy stwierdza się, że inni producenci wspólnotowi nie przyczynili się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(39) W świetle powyższego, niniejszym potwierdza się ustalenia określone w rozporządzeniu tymczasowym w wyszczególnieniach 46–59, to znaczy, że przywóz dumpingowy po niższych cenach, pochodzący z Indii, spowodował istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
(G) INTERES WSPÓLNOTY
(40) W związku z przyjęciem rozporządzenia tymczasowego, użytkownicy przedłożyli swoje opinie dotyczące potencjalnego skutku ceł.
(41) W odniesieniu do przemysłu wspólnotowego oraz innych producentów wspólnotowych, wobec braku przedłożenia jakichkolwiek innych uwag dotyczących wpływu ceł na ich sytuację, niniejszym potwierdza się wniosek, iż nałożenie środków może umożliwić przemysłowi wspólnotowemu odzyskanie zadowalającej rentowności oraz podtrzymanie i dalszy rozwój jego działalności we Wspólnocie przy zapewnieniu zarówno zatrudnienia jak i inwestycji.
(42) Wobec braku jakiejkolwiek dalszej reakcji ze strony importerów niepowiązanych i ze strony dostawców, niniejszym potwierdza się ustalenia określone w wyszczególnieniach 66–70 rozporządzenia tymczasowego.
(43) W odniesieniu do użytkowników, niektóre spółki stwierdziły, że nałożenie środków wywarłoby bezpośredni wpływ na ich sytuację ekonomiczną, ponieważ prowadziłoby do wzrostu ceny ich surowców.
Jednakże stwierdzili oni ponadto, że oprócz Indii istnieją inne źródła dostaw poza Wspólnotą.
Ponadto, biorąc pod uwagę ogólnie niski poziom ceł, wpływ jakiegokolwiek wzrostu cen byłby ograniczony.
(44) Pozostali użytkownicy wskazywali na jakość i niezawodność produktów przemysłu wspólnotowego, rozważając, że nałożenie środków nie wywierałoby wpływu na ich sytuację.
(45) Niniejszym potwierdza się zatem ustalenia określone w wyszczególnieniach 60–77 rozporządzenia tymczasowego w tym znaczeniu, że nie istnieją żadne niezbite powody przemawiające przeciwko nałożeniu ceł antydumpingowych.
(H) OSTATECZNY TRYB POSTĘPOWANIA
1.
Korea
(46) W świetle powyższych ustaleń, iż ogólnokrajowa średnia ważona marginesu dumpingu dla przywozu pochodzącego z Korei jest minimalna, postępowanie dotyczące przywozu drutu grubego ze stali nierdzewnej pochodzącego z Korei powinno zostać zakończone zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
2.
Indie
(47) Opierając się na powyższych wnioskach w sprawie dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu wspólnotowego, zostało rozważone w jakiej formie i na jakim poziomie należałoby nałożyć ostateczne środki antydumpingowe w celu usunięcia skutków szkodliwego dumpingu.
(48) Odpowiednio, jak zostało wyjaśnione w wyszczególnieniach 79 rozporządzenia tymczasowego, niewywołujący szkody poziom cen został wyliczony na poziomie, który obejmuje koszty produkcji przemysłu wspólnotowego oraz rozsądny przychód ze sprzedaży.
(49) Porównanie poziomów cen niepowodujących szkody na tym samym poziomie handlu z ceną eksportową producentów doprowadziło do określenia marginesu szkody, który wynosił od około 20 % do więcej niż 50 %, wyrażonego procentowo poziomu ceny importowej franco granica Wspólnoty.
Dla trzech indyjskich producentów wywożących margines ten był niższy od marginesów dumpingu.
(50) Ustalenie określone w wyszczególnieniu 83 rozporządzenia tymczasowego jest niniejszym potwierdzone, to znaczy wszystkie poddane badaniu systemy zostały uznane za stanowiące subsydia wywozowe w rozumieniu art. 3 ust. 4 powyższego rozporządzenia (WE) nr 2026/97.
Jako takie subsydia te mogą wpływać na ceny eksportowe indyjskich producentów wywożących, prowadząc w ten sposób do zwiększenia marginesów dumpingu.
W związku z powyższym oraz, jak stwierdzono w wyszczególnieniach 80–82 rozporządzenia tymczasowego, cła antydumpingowe powinny być dostosowane tak, aby odzwierciedlały rzeczywiste marginesy dumpingu pozostające po nałożeniu ceł wyrównawczych kompensujących wpływ subsydiów wywozowych.
(51) Na podstawie powyższego, ostateczne stawki celne, wyrażone jako odsetek ceny CIF granica Wspólnoty, niezapłacone cła, uwzględniając wyniki równoległego postępowania antysubsydiowego, wynoszą:
Spółka _BAR_ Cło antydumpingowe (%) _BAR_
Bhansali _BAR_ 0 _BAR_
Devidayal _BAR_ 2,4 _BAR_
Indore Wire _BAR_ 16,5 _BAR_
Isibars/Isinox _BAR_ 0 _BAR_
Kei Industries _BAR_ 32,6 _BAR_
Macro Bars _BAR_ 0 _BAR_
Mukand _BAR_ 10,1 _BAR_
Raajratna _BAR_ 0 _BAR_
Triveni _BAR_ 55,6 _BAR_
Venus Wire _BAR_ 0 _BAR_
(52) W odniesieniu do innych producentów wywożących, ze względu na stwierdzony wysoki poziom współpracy, powinno być stosowane najwyższe cło antydumpingowe dla danej spółki.
Ustalono je na 55,6 %.
Cło to nie zostało dostosowane w rozumieniu art. 24 ust. 1 powyższego rozporządzenia (WE) nr 2026/97, ponieważ nie stwierdzono, aby spółka, na której podstawie zostało ono określone, to znaczy Triveni, otrzymała jakiekolwiek wyrównawcze subsydia wywozowe.
(53) Indywidualne stawki celne wyszczególnione w niniejszym rozporządzeniu zostały określone w oparciu o ustalenia obecnego postępowania antydumpingowego.
W związku z powyższym odzwierciedlają one sytuację ustaloną w trakcie badania.
Te stawki celne znajdują więc zastosowanie wyłącznie do przywozu produktów pochodzących z danego kraju i produkowanych przez wymienione konkretne osoby prawne.
Produkty wytwarzane przez jakiekolwiek inne spółki wyraźnie nie wyszczególnione w części obowiązującej niniejszego rozporządzenia, w tym podmioty powiązane, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają pozostałym stawkom celnym.
(54) Wszelkie wnioski w sprawie stosowania tych indywidualnych stawek celnych (na przykład na skutek zmiany nazwy podmiotu) powinny być niezwłocznie kierowane do Komisji łącznie z wszelkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi jakichkolwiek zmian w prowadzonej przez spółkę działalności związanej z produkcją, sprzedażą wewnętrzną i eksportową, które wiążą się z tą zmianą nazwy.
(J) POBIERANIE CEŁ TYMCZASOWYCH
(55) Ze względu na wielkość marginesów dumpingu określonych ostatecznie dla producentów wywożących mających siedzibę w Indiach oraz w świetle istotności szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, uznano za konieczny ostateczny pobór kwot zabezpieczonych przez rozporządzenie tymczasowe do wysokości kwot nałożonych ceł ostatecznych, chyba że stawki ceł tymczasowych są niższe, w którym to przypadku powinny przeważać te ostatnie.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej, zawierającego wagowo 2,5 % lub więcej niklu, z wyjątkiem drutu zawierającego wagowo 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % niklu oraz 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % chromu, oznaczonego kodem CN ex72230019 (kod TARIC 72230019*90) i pochodzącego z Indii.
2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mającego zastosowanie do siatki, cena franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, jest następująca:
Producent _BAR_ _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
—Bhansali Bright Bars Pvt Ltd, C-8/3, TTC Industrial Area, Village — Pawne Opposite P.I.L., Thane — Belapur Road, Navi Mumbai 400 705 _BAR_ 0 _BAR_ A009 _BAR_
––Devidayal Industries Ltd, Gupta Miles Estate, Reay Road, Mumbai 400 010 _BAR_ 2,4 _BAR_ A010 _BAR_
––Indore Wire Company Ltd. Near Fort, Indore 452 006 (M.P.) _BAR_ 16,5 _BAR_ A004 _BAR_
––Isinox Steels Ltd, Indiasteel Complex, Railway Gate No 4, Antop Hill, Wadala, Mumbai 400 037 _BAR_ 0 _BAR_ A002 _BAR_
––Isibars Ltd, Indiasteel Complex, Railway Gate No 4, Antop Hill, Wadala, Mumbai 400 037 _BAR_ 0 _BAR_ A011 _BAR_
––Mukand Ltd. L.B.S. Marg, Kurla, Mumbai 400 070 _BAR_ 10,1 _BAR_ A003 _BAR_
––Raajratna Metal Industries Ltd, 909, Sakar - III, Nr Income tax, Ahmedabad 380 014 _BAR_ 0 _BAR_ A005 _BAR_
––Venus Wire Industries Ltd, Block No 19, Raghuvanshi Mill Compound Senapati Bapat Marg, Lower Parel, Mumbai 400 013 _BAR_ 0 _BAR_ A006 _BAR_
––Macro Bars and Wires Pvt. Ltd, 702 Bombay Market Building, Taredo Road, Mumbai 400 032 _BAR_ 0 _BAR_ A 008 _BAR_
––Triveni Shinton International Ltd, Kanti Mansion, 6 Murai Mohalla, Indore 452 001, (M.P.) _BAR_ 32,6 _BAR_ A020 _BAR_
––Kei Industries Ltd, D-90, Okhla Industrial Area Phase-1, New Delhi, India _BAR_ 55,6 _BAR_ A012 _BAR_
–– Wszystkie pozostałe spółki indyjskie _BAR_ 55,6 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Jeśli nie określono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy celne.
4.
Indywidualne stawki celne (przeciwnie do ceł ogólnokrajowych stosowanych w odniesieniu do "pozostałych") określone w niniejszym rozporządzeniu stosuje się wyłącznie do przywozu produktów wytwarzanych przez wymienione konkretne osoby prawne i pochodzące z danego kraju.
Produkty wytwarzane przez jakąkolwiek spółkę wyraźnie nie wymienione z nazwy w obowiązującej części rozporządzenia nie mogą korzystać z tych stawek.
Wszelkie wnioski w sprawie stosowania tych indywidualnych stawek celnych (na przykład na skutek zmiany nazwy podmiotu) powinny być niezwłocznie kierowane do Komisji [4] łącznie z wszelkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi jakichkolwiek zmian w prowadzonej przez spółkę działalności związanej z produkcją, sprzedażą wewnętrzną i eksportową, które wiążą się z tą zmianą nazwy.
Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, zmieni odpowiednio rozporządzenie uaktualniając listę spółek korzystających z indywidualnych stawek celnych.
Artykuł 2
1.
Kwoty zabezpieczone przez tymczasowe cła antydumpingowe dla przywozu drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzącego z Indii, w ramach rozporządzenia (WE) nr 617/1999 [5] zostają ostatecznie pobrane w wysokości nałożonych ceł ostatecznych.
Kwoty zabezpieczone w wysokości przekraczającej stawki ostatecznych ceł antydumpingowych zostają zwolnione.
2.
Przepisy określone w art. 1 ust. 4 stosuje się również do ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych przez tymczasowe cła antydumpingowe.
Artykuł 3
Postępowanie dotyczące przywozu drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzącego z Korei zostaje zakończone.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1601/1999
z dnia 12 lipca 1999 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego na druty ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż 1 mm pochodzące z Indii oraz kończące postępowanie dotyczące przywozu drutów ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż 1 mm pochodzących z Republiki Korei
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 14 i 15,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(A) ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 619/1999 [2] (zwanego dalej "rozporządzeniem tymczasowym"), nałożyła tymczasowe cła wyrównawcze na przywóz drutów ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż 1 mm (zwanych dalej "drutami cienkimi" lub "przedmiotowym produktem"), pochodzących z Indii oraz z Republiki Korei (zwanej dalej "Koreą"), i oznaczonych kodem CN ex72230019.
(B) DALSZA PROCEDURA
(2) Po ujawnieniu zasadniczych faktów oraz względów, na podstawie których zdecydowano o nałożeniu tymczasowych środków na przywóz cienkich drutów pochodzących z Indii i Korei (zwanym dalej "ujawnieniem"), kilka zainteresowanych stron przedłożyło uwagi na piśmie.
Strony, które się o to zwróciły, uzyskały także możliwość poddania się ustnemu przesłuchaniu.
(3) Komisja kontynuowała poszukiwania i weryfikację wszystkich informacji, które uznała za niezbędne do ostatecznych ustaleń.
(4) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i względach, na podstawie których zamierza się zalecić i) nałożenie ostatecznych ceł wyrównawczych na przywóz z Indii oraz ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych cłem tymczasowym od tego przywozu oraz ii) zakończenie postępowania przeciw przywozowi z Korei bez nałożenia środków.
Stronom wyznaczono także okres, w którym mogły składać oświadczenia w związku z tym ujawnieniem.
(5) Uwagi w formie pisemnej i ustnej złożone przez strony zostały rozważone i, jeżeli uznano to za właściwe, tymczasowe ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
(C) PRZEDMIOTOWY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
(6) Przedmiotowym produktem są druty cienkie, zawierające wagowo 2,5 % lub więcej niklu, inne niż te zawierające wagowo 28 % lub więcej niklu, ale nie więcej niż 31 % niklu oraz 20 % lub więcej chromu, ale nie więcej niż 22 % chromu.
(7) Podczas tymczasowego etapu dochodzenia ustalono, że istniały różnice we właściwościach fizycznych i zastosowaniach między drutami objętymi obecnym dochodzeniem, tj. o średnicy 1 mm lub większej (drut gruby) i drutami o średnicy mniejszej niż 1 mm (drut cienki).
Z tych względów okazało się także, że nie istniała, albo istniała jedynie w bardzo ograniczonym stopniu, możliwość wzajemnego wymiennego zastosowania drutu grubego i drutu cienkiego.
Jednakże w rozporządzeniu tymczasowym stwierdzono również, że kwestia, czy można dokonać wyraźnego rozróżnienia między tymi dwoma produktami będzie dalej badana aż do ostatecznego rozstrzygnięcia.
(8) Na podstawie dalszych informacji uzyskanych od zainteresowanych stron ustalono, że drut gruby i drut cienki stanowią dwa różne produkty ze względu na ich odmienne właściwości fizyczne i wykorzystanie dla odmiennych zastosowań Po pierwsze, w odniesieniu do właściwości fizycznych, wytrzymałość na rozciąganie, ziarnista struktura i powłoka drutów jest inna dla drutów grubych i cienkich Po drugie, w odniesieniu do różnych zastosowań tych dwóch produktów, ustalono, że drut gruby jest wykorzystywany w budownictwie do trwalszych zastosowań, takich jak elementy łączne, produkty do zbrojenia murów, druty do spawania itp.
Natomiast drut cienki jest wykorzystywany zasadniczo do zastosowań precyzyjnych, takich jak ekrany i filtry (splatane siatki druciane z małymi otworami służące do filtrowania bardzo drobnych lub małych cząstek (na przykład filtry przeciwpyłowe lub filtry chemiczne), do celów medycznych/chirurgicznych itp.
(9) Na podstawie powyższych ustaleń stwierdzono, że druty cienkie i grube są dwoma różnymi produktami, które posiadają różne właściwości fizyczne i różne zastosowania, oraz że z punktu widzenia użytkownika drutów nie mogą być one stosowane wymiennie.
(10) Ponieważ nie zostały przedstawione przez zainteresowane strony żadne argumenty w odniesieniu do tymczasowych ustaleń Komisji w sprawie przedmiotowego produktu oraz złożone oświadczenia w sprawie produktu podobnego, zostają niniejszym potwierdzone fakty i ustalenia określone w akapitach 8–12 rozporządzenia tymczasowego.
(D) SUBSYDIA
I. INDIE
1.
System "paszportowy" (PBS) i system "paszportowy" uprawnienia celnego (DEPB)
(11) Rząd Indii ("RI") i dziewięciu wywożących producentów twierdziło, że te systemy, opisane w akapitach 14–25 i 26–35 rozporządzenia tymczasowego, zostały błędnie ocenione przez Komisję w odniesieniu do zakresu subsydiowania oraz wielkości korzyści podlegających wyrównaniu.
W szczególności, twierdzą oni, że ocena Komisji dotycząca korzyści uzyskanych z tych systemów była nieprawidłowa, ponieważ zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 2026/97 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym") wyłącznie nadmierny zwrot cła może być uznawany jako subsydium.
(12) Komisja użyła następującej metody w celu ustalenia, czy PBS i DEPB stanowią subsydia podlegające wyrównaniu oraz w przypadku odpowiedzi pozytywnej, obliczenia kwoty korzyści.
Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) ii) rozporządzenia podstawowego, Komisja stanęła na stanowisku, że systemy te angażują finansowy wkład RI, ponieważ przychód rządu (tj. należności przywozowe od przywozu), należny w innym wypadku, nie jest pobrany.
Istnieje także korzyść dla otrzymującego, ponieważ producenci wywożący nie musieli zapłacić zwykłych należności celnych przywozowych.
(13) Jednakże art. 2 ust. 1 lit. a) ii) rozporządzenia podstawowego przewiduje wyjątki od zasady ogólnej dla, miedzy innymi, systemów ceł zwrotnych i systemów ceł zwrotnych od substytutów zgodne ze ścisłymi zasadami ustanowionymi w i) załącznika I, w załącznikach II (definicja i zasady systemów ceł zwrotnych) oraz III (definicja i zasady systemów ceł zwrotnych od substytutów) rozporządzenia podstawowego.
(14) Analiza przeprowadzona przez Komisję ujawniła, że ani PBS, ani DEPB nie są systemami ceł zwrotnych lub systemami ceł zwrotnych od substytutów.
Systemom tym brakuje wbudowanego obowiązku do przywozu wyłącznie towarów, które są zużywane do produkcji towarów wywożonych (załącznik II do rozporządzenia podstawowego).
Ponadto, nie ma działającego systemu weryfikacyjnego sprawdzającego, czy przywóz jest rzeczywiście używany w procesie produkcyjnym.
Nie jest to system ceł zwrotnych od substytutów, ponieważ przywożone towary nie muszą być w tej samej ilości i o tych samych właściwościach co środki inwestycyjne i produkcyjne ze źródeł krajowych, które zostały zużyte do wytwarzania produktów wywożonych (załącznik III do rozporządzenia podstawowego).
W końcu, producenci wywożący kwalifikują się do otrzymywania korzyści wynikających z PBS i DEPB bez względu na to, czy w ogóle przywożą jakiekolwiek środki inwestycyjne i produkcyjne.
W celu uzyskania korzyści wystarczy, aby eksporter po prostu wywiózł towary, bez potrzeby wykazania, że jakikolwiek środek inwestycyjny i produkcyjny został rzeczywiście przywieziony; zatem, producenci wywożący zaopatrujący się lokalnie w środki inwestycyjne i produkcyjne i nie przywożący towarów, które mogą być użyte jako środki inwestycyjne i produkcyjne są upoważnieni do otrzymywania korzyści wynikających z PBS i DEPB.
Stąd, PBS i DEPB nie są zgodne z przepisami załączników I–III.
Ponieważ niniejszym wyjątek od definicji subsydium z art. 2 rozporządzenia podstawowego nie ma zastosowania, korzyścią podlegającą wyrównaniu jest zmniejszenie całkowitych należności celnych przywozowych zazwyczaj należnych od wszystkich przywozów.
(15) Z powyższego jasno wynika, że nadmierne zwolnienie z należności celnych przywozowych jest podstawą obliczania kwoty korzyści tylko w przypadku systemów ceł zwrotnych lub systemów ceł zwrotnych od substytutów bona fide.
Ponieważ ustalono, że PBS i DEPB nie spełniają kryteriów żadnej z tych dwóch kategorii, korzyścią jest całkowite zwolnienie należności celnych przywozowych, a nie jakikolwiek przypuszczane nadmierne zwolnienie.
(16) RI oraz dziewięciu producentów wywożących argumentował, że traktowanie tych systemów jest niezgodne z tymczasowymi ustaleniami w równorzędnym postępowaniu antydumpingowym, ponieważ Komisja przyznała w postępowaniu antydumpingowym odliczenie dla należności celnych przywozowych niezapłaconych w ramach PBS i DEPB dla przywożonych środków inwestycyjnych i produkcyjnych rzeczywiście zużytych do produkcji wywożonych produktów.
(17) Jednakże na podstawie art. 2 ust. 10 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, rozporządzenia (WE) nr 384/96 [3], odliczenie było przyznawane wyłącznie wtedy, gdy wykazano, że materiały, od których zapłacono należności celne przywozowe, zostały fizycznie włączone w dany produkt sprzedawany na rynku krajowym, oraz że należności celne przywozowe nie zostały pobrane lub zrefundowane w odniesieniu do towarów wywożonych do Wspólnoty.
Chociaż takie odliczenie ostatecznie zmniejszy margines dumpingu, nie ma ono związku z dochodzeniem antysubsydyjnym, ponieważ ustalono już, że PBS i DEPB podlegają wyrównaniu, na podstawie przepisów rozporządzenia podstawowego, z przyczyn określonych powyżej.
Jak wyjaśniono powyżej, po stwierdzeniu, że istnieje subsydium podlegające wyrównaniu, korzyścią otrzymującego jest pełna kwota cła przywozowego niezapłaconego przez producenta wywożącego od wszystkich transakcji przywozu.
W tym względzie nie należy do Komisji odtwarzanie PBS i DEPB w celu ustalenia, które towary zostały fizycznie włączone, a które nie.
Należy podkreślić ponadto, że analiza dotycząca podlegania przez system wyrównaniu oraz odliczenia środków inwestycyjnych i produkcyjnych fizycznie włączonych są całkowicie odmienne w odniesieniu do celu, metodologii obliczania oraz podstawy prawnej.
Celem badania odliczenia w dochodzeniu antydumpingowym jest dostosowane normalnych wartości.
Badanie podlegania przez system wyrównaniu w postępowaniu antysubsydyjnym ma na celu ustalenie korzyści otrzymywanych przez eksportera na jego podstawie. Ponadto, metodologia obliczania jest inna w postępowaniu antydumpingowym i w postępowaniu antysubsydyjnym.
Podczas gdy w postępowaniu antydumpingowym odliczenie przyznaje się wyłącznie w odniesieniu do wywozu danych produktów do Wspólnoty, to w postępowaniu antysubsydyjnym korzyści bada się w odniesieniu do całkowitego wywozu wszystkich produktów do wszystkich miejsc przeznaczenia, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego oraz "Wytycznymi dla obliczania kwoty subsydium w postępowaniu w sprawie cła wyrównawczego" (zwanymi dalej "Wytycznymi obliczeniowymi") [4].
(18) RI oraz dziewięciu producentów wywozowych dalej argumentowało, że Komisja powinna zbadać, czy rzeczywiście miał miejsce nadmierny zwrot opłat przywozowych od środków inwestycyjnych i produkcyjnych zużytych w procesie produkcyjnym.
(19) Jak już wyjaśniono w akapitach 12–15, załączniki II i III zawierają zasady ustalania, czy system stanowi zwrot cła, czy też zwrot cła od substytutów.
Nadmierne zwolnienie z należności celnych przywozowych jest podstawą dla obliczenia kwoty korzyści wyłącznie w przypadku systemów ceł zwrotnych i systemów ceł zwrotnych od substytutów.
Nie można przyjąć tego argumentu, ponieważ kwestia nadmiernego zwolnienia pojawia się wyłącznie w kontekście oceny poprawnie ustanowionych systemów ceł zwrotnych/systemów ceł zwrotnych od substytutów, a ustalono już, że PBS i DEPB nie są systemami ceł zwrotnych lub systemami ceł zwrotnych od substytutów w rozumieniu i) załącznika I oraz załączników II i III do rozporządzenia podstawowego.
(20) RI i dziewięciu producentów wywożących twierdzi, że Komisja nie zbadała, czy RI stosuje system lub procedurę w celu potwierdzenia, które środki inwestycyjne i produkcyjne są używane w procesie produkcyjnym produktów wywożonych i w jakich ilościach.
RI twierdzi, że standardowe normy środków produkcyjnych i inwestycyjnych/wyników stanowią odpowiedni system weryfikacyjny.
(21) Argument ten odnosi się do kwestii, czy PBS i DEPB mogą być traktowane jako systemy ceł zwrotnych lub systemy ceł zwrotnych od substytutów.
Ponieważ ustalono, że PBS i DEPB nie są systemami ceł zwrotnych lub systemami ceł zwrotnych od substytutów w rozumieniu załączników II i III do rozporządzenia podstawowego, nie jest konieczne prowadzenie dalszego badania.
Nawet jeżeli PBS i DEPB spełniają kryteria załączników II i III, należy stwierdzić, że nie istnieje rozsądny system weryfikacyjny.
Normy środków inwestycyjnych i produkcyjnych/wyników są wykazem możliwych pozycji, które mogą być używane w procesie produkcyjnym i określają ich ilości.
Jednakże normy nakładów/wyników nie są systemem weryfikacyjnym w rozumieniu ust. 5 załącznika II do rozporządzenia podstawowego.
Normy te nie przewidują weryfikacji środków inwestycyjnych i produkcyjnych rzeczywiście zużytych w procesie produkcyjnym i nie przewidują systemu weryfikacyjnego sprawdzającego, czy te środki produkcji zostały rzeczywiście przywiezione.
(22) RI i dziewięciu producentów wywożących zarzuca, że Komisja nieprawidłowo wyrównała wartość kwoty kredytu w pozwoleniu DEPB zamiast wartości netto przy sprzedaży pozwolenia.
Jedno z przedsiębiorstw twierdziło, że podatek z tytułu sprzedaży, który był płacony przy sprzedaży pozwolenia, powinien zostać odjęty od całkowitej kwoty subsydium.
(23) Na podstawie obecnych przepisów DEPB, przedsiębiorstwo, które uzyskało pozwolenie, ma dwie możliwości: dokonać przywozu jakiegokolwiek produktu (z wyjątkiem pozycji wyszczególnionej na wykazie negatywnym) używając kredytu do wyrównania należności celnych przywozowych lub przekazać pozwolenie stronie trzeciej.
Jak wyjaśniono w akapicie 34 rozporządzenia tymczasowego, Komisja uważa, że "sprzedaż pozwolenia po cenie niższej niż wartość nominalna jest decyzją czysto handlową, która nie ma wpływu na korzyści otrzymane z systemu".
Ponadto, art. 7 rozporządzenia podstawowego wymienia elementy, które mogą być odjęte od kwoty subsydium.
Opłaty zgłoszeniowe lub koszty koniecznie ponoszone celu zakwalifikowania się lub uzyskania subsydium mogą być odjęte od kwoty subsydium.
Przekazanie kwoty niższej niż przyznana oraz podatek z tytułu sprzedaży nie mogą być uznawane za uzasadnione potrącenia w rozumieniu art. 7 rozporządzenia podstawowego ponieważ elementy te nie są kosztem koniecznie ponoszonym w celu zakwalifikowania się lub uzyskania subsydium.
(24) RI i dziewięciu producentów wywożących argumentowało, że Komisja dwukrotnie wyrównywała część korzyści uzyskanych w ramach tych systemów w związku z pokryciem się obecnego postępowania oraz postępowania w sprawie prętów stalowych ciągnionych i szlifowanych lub polerowanych ze stali nierdzewnej.
(25) Komisja postępowała według tej samej metody, która była używana dla antybiotyków [5] i prętów ze stali nierdzewnej [6].
Na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, kwota subsydium podlegającego wyrównaniu została ustalona poprzez wydzielenie wartości całkowitego subsydium od poziomu całkowitego wywozu.
Ponieważ subsydia wywozowe były związane nie z wywozem danego towaru, lecz z całością wywozu przedsiębiorstw, Komisja uznała za właściwe użycie tej właśnie metody.
Przy użyciu tej metody nie miało miejsca podwójne liczenie korzyści już policzonych jako podlegające środkom wyrównawczym, ponieważ subsydia zostały wydzielone od całkowitego wywozu.
(26) Jedno z przedsiębiorstw, Raajratna Metal Industries Ltd, zakwestionowała metodę użytą przez Komisję w obliczaniu kwoty korzyści uzyskanej ze systemów PBS i DEPB.
Przedsiębiorstwo to utrzymuje, że pod uwagę powinny zostać wzięte wyłącznie kredyty uzyskane na dany produkt w czasie trwania postępowania.
Kwota ta, jak utrzymuje to przedsiębiorstwo, powinna być wydzielona od właściwego obrotu wywozowego danego towaru w celu wyliczenia korzyści.
(27) Komisja jest zdania, że jeżeli zostałby przyjęty ten argument, skutkiem byłoby wyrównanie potencjalnych, a nie rzeczywistych korzyści otrzymanych w trakcie dochodzenia.
Skoro nie można uznać, że przedsiębiorstwo otrzymywało subsydium, aż do momentu, w którym kredyt został wykorzystany, Komisja zdecydowała, że właśnie całkowite wypłacone kwoty najlepiej odzwierciedlają prawdziwą korzyść uzyskaną przez przedsiębiorstwo.
Dlatego argument ten został odrzucony.
2.
Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz (EPCGS)
(28) Trzy przedsiębiorstwa przedstawiły twierdzenie dotyczące programu wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promującego wywóz (EPCGS), opisanego w akapitach 36–39 rozporządzenia tymczasowego.
Dotyczą one podziału korzyści w uzupełnieniu do okresu amortyzacji środków trwałych.
(29) Argumentowano, że zaistniała rozbieżność między okresem amortyzacji użytym w liście ujawniającym oraz w rozporządzeniu tymczasowym.
Komisja określiła średnią okresów amortyzacji używanych przez wszystkich producentów wywożących produkujących dany towar i ustaliła średni okres amortyzacji na dwanaście lat.
Okres ten został użyty w tymczasowych ustaleniach i zostanie potwierdzony na etapie ostatecznym.
Kwota subsydium w ramach EPCGS została podzielona na dwanaście lat zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(30) Jedno z przedsiębiorstw argumentowało, że jego dobra inwestycyjne były amortyzowane przez dwadzieścia jeden lat, oraz że ten okres amortyzacji powinien zostać użyty zamiast średniej dwunastu lat.
(31) Jak wyjaśniono powyżej, służby Komisji, przy przyjmowaniu ustaleń końcowych określiły normalny okres amortyzacji dóbr inwestycyjnych w branży drutów ze stali nierdzewnej tj. dwanaście lat, na podstawie średniego okresu używanego przez współpracujących producentów wywożących z Indii.
Jest to zgodne z wymaganiami art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, który stanowi, że w przypadku gdy subsydium może być związane z nabyciem aktywów trwałych, kwotę subsydium podlegającego wyrównaniu oblicza się poprzez rozłożenie subsydium na okres, który odzwierciedla normalny okres amortyzacji takich aktywów w danym przemyśle.
W świetle tego przepisu, nie jest właściwe używanie szczególnego okresu amortyzacji przedsiębiorstwa.
Dlatego to twierdzenie zostało odrzucone.
3.
System zwolnienia z podatku dochodowego
(32) Jedno z przedsiębiorstw, Drawmet Wires Ltd, nie przedstawiło kopii deklaracji podatku dochodowego w nieprzekraczalnym terminie ustalonym przez Komisję i dlatego zostało uznana za niewspółpracujące do celów zwolnienia z podatku dochodowego.
Po ujawnieniu, przedsiębiorstwo to przedłożyło kopię deklaracji podatkowej, z której wynikało, że nie uzyskano żadnych korzyści w ramach tego systemu.
Dlatego margines subsydium dla Drawmet Wires Ltd jest dostosowany do 8,5 %.
4.
Kwota subsydiów podlegających wyrównaniu
(33) Biorąc pod uwagę ustalenia końcowe, odnoszące się do różnych systemów określonych powyżej, kwota subsydiów podlegających wyrównaniu dla każdego z producentów wywożących podlegających dochodzeniu wynosi:
_BAR_ PBS _BAR_ DEPB _BAR_ EPCGS _BAR_ Podatek dochodowy _BAR_ Suma _BAR_
Drawmet Wires _BAR_ 1,4 % _BAR_ 7,1 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 8,5 % _BAR_
Indore Wire _BAR_ 7,7 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 0,9 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 19,3 % _BAR_
Isinox Steel _BAR_ 4,3 % _BAR_ 5,8 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,1 % _BAR_
Kei Industries _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_
Macro Bars _BAR_ 9,6 % _BAR_ 12,6 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 3,2 % _BAR_ 25,4 % _BAR_
Mukand Ltd _BAR_ 7,5 % _BAR_ 5,7 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 13,2 % _BAR_
Raajratna _BAR_ 23,3 % _BAR_ 13,7 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 42,9 % _BAR_
Venus Wire _BAR_ 19,8 % _BAR_ 14,3 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 1,3 % _BAR_ 35,4 % _BAR_
(34) Kwota subsydium ostatecznie ustalonego dla przedsiębiorstw indyjskich innych niż współpracujące w tym dochodzeniu, wyrażona jako udział procentowy ceny netto franco granica Wspólnoty, wynosi 44,4 %, która to kwota jest sumą najwyższych kwot przyznanych współpracującym eksporterom z każdego systemu.
II.
KOREA
1.
Programy pożyczkowe
a) Obliczanie wzorcowej stopy procentowej
(35) RK ("RK") twierdził, że w odniesieniu do obliczania kwoty subsydium w przypadku pożyczek, należało wziąć pod uwagę koszt dla rządu, a nie korzyść dla otrzymującego, powołując się na art. 19 ust. 4 i art. 6 ust. 1 lit. a), oraz lit. k) i l) załącznika I Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (Agreement on subsidies and countervailing measures (ASCM)).
(36) Uznaje się, że przepisy, na które powołuje się RK, nie mają zastosowania do programów pożyczkowych podlegających dochodzeniu. art. 19 ust. 4 ASCM ustala, że nie nakłada się cła wyrównawczego w kwocie wyższej od wysokości subsydium, którego istnienie ustalono, obliczonego na podstawie przyznanych korzyści. Przestrzegano tego przepisu, ponieważ postępowano według wyraźnych zasad dotyczących obliczania subsydium w przypadku pożyczek, tj. art. 5 i art. 6 lit b) rozporządzenia podstawowego, które inkorporuje art. 14 lit. b) ASCM. Zasady te wyraźnie ustalają, że subsydium powinno być obliczone w odniesieniu do korzyści, które są różnicą między kwotą, którą płaci przedsiębiorstwo otrzymujące pożyczkę a kwotą, którą przedsiębiorstwo zapłaciłoby za porównywalną pożyczkę zaciągniętą na warunkach rynkowych. art. 19 ust. 4 ASCM nie stwarza wymogu obliczania subsydium na podstawie kosztu dla rządu. art. 6 ust. 1 lit a) ASCM dotyczy domniemania poważnego uszczerbku w pewnych okolicznościach, co nie ma zastosowania do postępowania w sprawie ceł wyrównawczych. Litera k) załącznika I do ASCM, odzwierciedlona w załączniku I do rozporządzenia podstawowego, przewiduje specjalne zasady dla kredytów eksportowych. Które stanowią wyjątek od ogólnych zasad obliczania subsydiów. Litera l) sama w sobie nie ustanawia, że obliczanie według kosztów dla rządu przeważa nad wyraźnymi zasadami art. 5 i art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w szczególności z tego powodu, ze pozycja ta była już umieszczona w przykładowym wykazie subsydiów wywozowych przyjętej podczas Rundy Tokijskiej negocjacji GATT, w czasie, gdy obliczanie na podstawie korzyści dla otrzymującego nie było jeszcze włączone do zasad WTO.
(37) Ponadto, RK twierdził, że porównanie odsetek zapłaconych w ramach programu pożyczek rządowych z odsetkami od pożyczek zaciągniętych na warunkach rynkowych stanowiłoby błędne założenie, że odsetki od wszystkich pożyczek w gospodarce są takie same.
(38) Komisja nie zakłada, że wszystkie pożyczki są takie same, lecz użyła jako wzorcowych tych pożyczek, które mogą być uznane za porównywalne na podstawie terminu spłaty, sumy głównej i celu pożyczki, jak jest wymagane w ramach art. 6 lit b) rozporządzenia podstawowego.
(39) W końcu, RK twierdził, że odpowiednią wzorcową stopą procentową powinna być ta, która jest płacona od porównywalnej pożyczki przyznanej w tym samym czasie co przedmiotowa pożyczka, a nie stopa procentowa przeważająca w czasie trwania dochodzenia, ponieważ w czasie trwania dochodzenia stopa procentowa była wyższa niż zazwyczaj ze względu na kryzys finansowy.
(40) Podczas dochodzenia ustalono, że stopy procentowe dla pożyczek przyznanych na zasadach rynkowych odzwierciedlają warunki rynkowe poprzez zmiany w czasie.
Takie pożyczki miały takie same stopy procentowe w okresie dochodzenia bez względu na to, czy zostały przyznane w tym samym czasie co pożyczka rządowa czy też nie.
W związku z tym, Komisja nie odchodzi od swojej normalnej praktyki ustanowionej w rozporządzeniu podstawowym oraz wytycznych w sprawie obliczania.
Zatem twierdzenie to zostało odrzucone.
(41) Dwóch koreańskich producentów wywożących twierdziło, że podział pożyczek dokonany przez Komisję na pięć kategorii na podstawie sumy głównej jest arbitralny i niezgodny z praktyką banków koreańskich, a w konsekwencji ustalenie stopy procentowej na podstawie kwoty pożyczki nie stanowi odpowiedniej metodologii ustalania wzorcowej stopy procentowej.
Jeden z koreańskich producentów wywożących twierdził, że ponieważ banki koreańskie nie biorą pod uwagę wysokości kwoty pożyczki w ustalaniu czynników stopy procentowej, Komisja powinna użyć jako jedynego wzorca rzeczywistą średnią stopę procentową producenta płaconą od pożyczek zaciągniętych na warunkach rynkowych.
Dwóch koreańskich producentów wywożących twierdziło także, że Komisja powinna użyć stóp procentowych od pożyczek handlowych jako wzorcowych stóp procentowych dla pożyczek EXIM-SM.
(42) W odpowiedzi na te twierdzenia uznaje się, że art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego stwierdza jasno, że wzorcem dla obliczania subsydium jest porównywalna pożyczka zaciągniętą na warunkach rynkowych, którą przedsiębiorstwo mogło rzeczywiście uzyskać na rynku.
Dlatego, praktyką Wspólnoty w tym obszarze, jak ustalono w wytycznych obliczeniowych, jest porównanie pożyczek o podobnej kwocie, celu i terminie spłaty.
Pożyczki handlowe (tj. pożyczki krótkoterminowe dla specjalnych celów operacyjnych) uzyskane przez koreańskich producentów wywożących są odmienne co do celu (patrz akapit 126 rozporządzenia tymczasowego) oraz okresu pożyczki od badanych pożyczek EXIM-SM i dlatego nie są pożyczkami porównywalnymi.
Dlatego twierdzenia te zostały odrzucone.
(43) Dwóch koreańskich producentów wywożących argumentowało dalej, że Komisja użyła wyjątkowo wysokich stóp procentowych wynikających z kryzysu finansowego w Korei jako wzorca dla obliczania subsydium wynikającego z pożyczek udzielonych przed kryzysem.
(44) art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego stanowi, że korzyść oblicza się przez porównanie stóp procentowych od pożyczek rządowych ze stopami procentowymi od porównywalnych pożyczek zaciągniętych na warunkach rynkowych.
W celu dokonania tego, porównano średnie stopy procentowe od pożyczek rządowych ze średnimi stopami procentowymi od porównywalnych pożyczek rynkowych w czasie trwania postępowania.
Dlatego twierdzenie to zostało odrzucone.
b) Pożyczka na produkcję sieci rybackich (FNPL)
(45) RK twierdził, że ponieważ pożyczka ta była przeznaczona dla branży sieci rybackich, nie przyznawała korzyści dla eksportera drutów ze stali nierdzewnej, ani nie była przeznaczona dla branży stali nierdzewnej.
Ponadto, przedsiębiorstwo produkujące zarówno sieci rybackie, jak i druty ze stali nierdzewnej, zarządzała osobno środkami finansowymi oraz rachunkowością.
(46) W trakcie dochodzenia ustalono, że wywożący producenci drutów ze stali nierdzewnej otrzymali taką pożyczkę, która podlega wyrównaniu, ponieważ, jak przyznał RK, jest przeznaczona dla branży sieci rybackich.
Uznaje się, że nie ma znaczenia to, że przedmiotowy system, nie jest przeznaczony dla branży produkującej produkt, w sprawie którego prowadzone jest postępowanie tak długo, jak program jest przeznaczony dla danej branży jako taki i korzyści wynikające z niego mogą być powiązane z produkcją danego produktu.
Chodzi o ostatnie zastrzeżenie, ponieważ subsydiowana pożyczka zmniejszyła całkowite koszty finansowania producenta, co stanowi korzyść dla danego produktu.
Nie przedstawiono dowodów na to, że zarządzanie środkami finansowymi przez zainteresowanych producentów wywożących było prowadzane w taki sposób, aby przyznanie pożyczki nie wpłynęło na całkowite koszty finansowania przedsiębiorstwa.
Dlatego twierdzenie to zastało odrzucone.
c) Pożyczki na rozpoczęcie działalności przez MSP oraz promocję (SME-SPFL)
(47) RK twierdził, że pożyczki typu C przyznane przez Pusan Metropolitan City Support Fund Establishment and Operation By-law nie były zależne od wyników osiąganych w wywozie, ponieważ osiem głównych i dwanaście dodatkowych kryteriów ustalających możliwość uzyskania pożyczki jest kryteriami obiektywnymi i neutralnymi.
Jednym czynnikiem związanym z wywozem jest fakt, że szczególnie bierze się pod uwagę MSP, których sprzedaż na wywóz stanowi więcej niż 20 % całkowitego obrotu.
Celem tego systemu jest nie wspieranie wywozu, lecz używanie udziału wywozu jako pośredniego wskaźnika działań z zakresu rozwoju technicznego.
(48) Uznaje się, że nawet jeżeli warunek związany z wynikami osiąganymi w wywozie jest jednym z kilku kryteriów, niemniej jednak powoduje, że system zależy od wyników osiąganych w wywozie i dlatego jest specyficzny.
Ustalono jasno w art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, że subsydia zależne prawnie lub faktycznie, bez względu na to, czy jako jeden, czy też jeden z kilku warunków, od wyników osiąganych w wywozie, uznaje się za specyficzne.
Ponieważ jednym z czynników branych pod uwagę przez instytucję przyznającą pożyczkę jest osiągnięcie minimalnego udziału wywozu w całkowitym obrocie, wymóg zależności wyników osiąganych w wywozie jest spełniony, ponieważ przedsiębiorstwa mogły nie uzyskać korzyści bez przekraczania pewnego poziomu sprzedaży na wywóz.
Dlatego twierdzenie RK zostało odrzucone.
d) Pożyczka dla przedsiębiorców na rozwój techniczny (TDBL)/Fundusz wspierania nauki i techniki (STPF)
(49) RK twierdził, że programy te zapewniają pomoc dla działań badawczych zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a) ASCM i dlatego nie mogą podlegać badaniu oraz nie podlegają wyrównaniu. Ponadto, rozwój techniczny, a także wspieranie nauki i techniki są kryteriami obiektywnymi i neutralnymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM, a programy są ogólnie dostępne dla wszystkich branż, które inwestują w projekty rozwoju technicznego i dlatego nie są one specyficzne. W odniesieniu do STPF, RK twierdził dalej, że skoro Ministerstwo Nauki i Techniki posługuje się kryteriami przejrzystymi i obiektywnymi, nie może podejmować uznaniowych decyzji co do projektów priorytetowych, oraz że Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów na wsparcie wniosku, że decyzje były podejmowane uznaniowo.
(50) Stwierdzenie, że oba programy nie mogą podlegać badaniu zostało odrzucone z tych samych powodów, jakie określono w akapitach 75–77.
Nie dostarczono żadnych dowodów, które oddaliłyby wątpliwości zawarte w tymczasowych ustaleniach, że TDBL był przyznawany pewnym branżom inwestującym w określone projekty ustalone przez Ministerstwo Handlu i Przemysłu.
Także w odniesieniu do STPF, nie dostarczono żadnej informacji co do kryteriów, którymi kieruje się Ministerstwo Nauki i Techniki.
Podczas dochodzenia ustalono, że Ministerstwo Nauki i Techniki w rzeczywistości decydowało od czasu do czasu co do projektów priorytetowych.
Uznaje się, że jest to wystarczającym dowodem do ustalenia, że STPF jest de facto specyficzne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym, odrzuca się twierdzenie, że te systemy nie są specyficzne.
e) Pożyczki na finansowanie wywozu
(51) Jeden z koreańskich producentów wywożących twierdził, że Komisja nie uznała pewnych zweryfikowanych informacji oraz popełniła błąd obliczeniowy w ustalaniu korzyści wynikających z pożyczek EXIM-SM.
(52) Uznaje się to twierdzenie za uzasadnione.
Dokonano właściwych dostosowań w zakresie całkowitej kwoty subsydium wobec odpowiedniego przedsiębiorstwa.
(53) RK twierdził, że ponieważ pożyczki EXIM-EC (przed przekazaniem), EXIM-SM i EXIM-FIC zostały przyznane ze stopami wyższymi niż te, które EXIM rzeczywiście zapłacił za fundusze, pożyczki EXIM-EC, EXIM-SM i EXIM-FIC nie podlegają wyrównaniu.
Ponadto argumentowano, że przypis 5 do art. 3 ust. 1 lit. a) ASCM stanowi, że środki, określone w załączniku I, jako nie będące subsydiami wywozowymi nie są zakazane na podstawie tego lub jakiegokolwiek innego przepisy ASCM.
(54) Uznaje się, że argumenty te mają zastosowanie do "kredytów eksportowych" określonych pod lit. k) załącznika I do rozporządzenia podstawowego.
Jak już wyjaśniono w rozporządzeniu tymczasowym w akapitach 129 i 130, pożyczki EXIM-EC (przed przekazaniem), EXIM-SM i EXIM-FIC nie są uznawane za "kredyty eksportowe" i nie są objęte zakresem lit. k) załącznika I do rozporządzenia podstawowego.
Dlatego twierdzenia te zostały odrzucone
(55) RK argumentował, że EXIM-FIC nie zależy ani od wyników osiąganych w wywozie, ani od użycia towarów krajowych zamiast przywożonych w rozumieniu art. 3 ust. 1 ASCM. RK twierdził także, że ponieważ EXIM-FIC jest dostępny dla wielu branż oraz ponieważ kryterium inwestycji zagranicznych jest kryterium obiektywnym i neutralnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM, EXIM-FIC nie jest specyficzny.
(56) W odpowiedzi na te argumenty Komisja stwierdziła, że pożyczki EXIM-FIC są dostępne wyłącznie dla przedsiębiorstw, które inwestują za granicą i dlatego są specyficzne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie są oparte na kryterium neutralnym, jak wyjaśniono poniżej w akapitach 80–84 poniżej. Uznano, że EXIM-FIC nie zależy ani od wyników osiąganych w wywozie, ani od użycia towarów krajowych zamiast przywożonych w rozumieniu art. 3 ust. 1 ASCM.
2.
System zwrotu stałej kwoty
(57) RK stwierdził, że system ten jest systemem ceł zwrotnych w rozumieniu i) załącznika I, załączników II i III do ASCM, a ponadto stwierdził, że zwrot opłat przywozowych nie jest dokonywany w kwocie wyższej niż ta nałożona na przywożone środki inwestycyjne i produkcyjne zużyte do wytwarzania produktów wywożonych, przy poczynieniu odliczenia na odpady.
(58) W odpowiedzi na te argumenty uznano, że ponieważ nie ma obowiązku przywozu jakichkolwiek środków inwestycyjnych i produkcyjnych do wytwarzania towarów wywożonych, system zwrotu stałej kwoty nie jest ani systemem ceł zwrotnych, ani systemem ceł zwrotnych od substytutów w rozumieniu i) załącznika I, załączników II i III do ASCM.
W rzeczywistości, koreański system zwrotu stałej kwoty jest objęty ogólną definicją subsydium zgodnie z art. 2 rozporządzenia podstawowego, które inkorporowało art. l ASCM.
Stanowi on subsydium, jako że RK dokonuje wkładu finansowego w formie dotacji opartej na wartości FOB wywozu oraz oznacza bezpośrednią korzyść dla otrzymującego.
Jest on subsydium zależnym prawnie od wyników osiąganych w wywozie i dlatego jest uznawany za specyficzny na podstawie art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
W rezultacie, zagadnienie nadmiernego zwolnienia z należności celnych przywozowych wymienionych w art. 2 ust. 1 lit. a) ii) rozporządzenia podstawowego, nie pojawia się, ponieważ ma ono znaczenie wyłącznie w przypadkach systemu ceł zwrotnych oraz systemu ceł zwrotnych od substytutów zgodnie z załącznikami I–III do rozporządzenia podstawowego.
Dlatego twierdzenia te zostały odrzucone.
(59) RK stwierdził, że zgodnie z ust. 2 (II) załącznika II do ASCM, jeżeli nie istnieje system lub procedura umożliwiające ustalenie, czy nastąpiła nadpłata oraz jeżeli organy prowadzące dochodzenie uznają to za konieczne, przeprowadzone zostanie dalsze badanie zgodnie z ust. 1 (II) załącznika II. RK twierdził, że ponieważ Komisja nie zbadała, czy rzeczywiście miał miejsce nadmierny zwrot opłat przywozowych od środków inwestycyjnych i produkcyjnych zużytych do wytwarzania produktów wywożonych, nie istnieje podstawa do stwierdzenia, że koreański system zwrotu stałej kwoty jest subsydium specyficznym na mocy art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(60) Uznaje się, że ten argument jest nieistotny, ponieważ ust. 2 (II) załącznika II do ASCM odnosi się do systemu ceł zwrotnych którym, jak wyjaśniono powyżej, nie jest przedmiotowy program.
W każdym razie, nawet jeżeli program ten był systemem ceł zwrotnych, ust. 5 (II) załącznika II i ust. 3 (II) załącznika III do rozporządzenia podstawowego przewidują, że to na rządzie państwa wywożącego spoczywa ciężar przeprowadzenia takiego badania na podstawie istniejących transakcji.
RK nie przeprowadził takiego badania.
Dlatego Komisja nie zbadała, czy w rzeczywistości istniał nadmierny zwrot opłat przywozowych od środków inwestycyjnych i produkcyjnych zużytych w produkcji produktów wywożonych.
(61) Jeden z koreańskich producentów wywożących stwierdził, że argument Komisji, iż nie ma działającego systemu lub procedury w celu potwierdzenia, które środki inwestycyjne i produkcyjne są zużywane w produkcji towarów wywożonych oraz w jakiej ilości, nie jest uzasadniony, ponieważ refundacja cła jest dozwolona wyłącznie dla środków inwestycyjnych i produkcyjnych rzeczywiście zużytych do produkcji towarów wywożonych i dla rzeczywiście zapłaconego cła przywozowego.
(62) W odpowiedzi na te argumenty uznaje się, że na podstawie systemu zwrotu stałej kwoty, kwota otrzymanych dotacji nie jest obliczana w stosunku do środków produkcji rzeczywiście zużytych w procesie produkcyjnym lub cła przywozowego rzeczywiście zapłaconego, ale obliczana jest jako ryczałt w oparciu o całkowity wywóz.
Dlatego te twierdzenia zostały odrzucone.
(63) Jeden z koreańskich producentów wywożących argumentował dalej, że nie otrzymał żadnych korzyści z użycia tego systemu twierdząc, że zapłacił cła przywozowe od surowców użytych w produkcji danych towarów, wywiózł dany towar i kwota zwrotu cła jest niższa niż kwota, którą uzyskałby, gdyby został użyty system indywidualny.
RK argumentował dalej, że koreański producent wywożący, który użył systemu zwrotu stałej kwoty cła dostarczył Komisji dowody, że zwrot opłat przywozowych, który otrzymał, jest o wiele niższy, niż nałożone na przywożone środki inwestycyjne i produkcyjne zużyte do produkcji towaru wywożonego w czasie postępowania.
(64) W odpowiedzi na te argumenty uważa się, że, z powodów wyjaśnionych powyżej, płatności na podstawie systemu zwrotu stałej kwoty stanowią dotację opartą na wynikach osiąganych w wywozie i dlatego są specyficzne oraz podlegają wyrównaniu na podstawie art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Ponadto, nieistotne jest, czy użycie systemu ceł zwrotnych byłoby bardziej korzystne dla wywożącego producenta, ponieważ wybrał on korzyści z systemu, który jest subsydium podlegającym wyrównaniu.
Z tego względu, odrzuca się te skargi.
3.
Programy podatkowe
a) Niespecyficzność ograniczeń dla przemysłu wytwórczego
(65) W swoich tymczasowych ustaleniach Komisja stwierdziła, że pewne artykuły Tax Exemption and Reduction Control Law (TERCL) podlegają wyrównaniu, ponieważ są specyficzne na mocy art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego poprzez fakt, że są ograniczone do niektórych przedsiębiorstw, włączając przedsiębiorstwa z przemysłu wytwórczego.
Te artykuły to:
- artykuł 7 (specjalne obniżki i zwolnienia podatkowe dla małych i średnich podmiotów przemysłu wytwórczego itd.),
- artykuł 8 (rezerwa na rozwój techniczny),
- artykuł 9 (ulga podatkowa z tytułu wydatków na rozwój techniki i siły roboczej),
- artykuł 25 (ulga podatkowa z tytułu inwestycji w urządzenia podnoszące produktywność),
- artykuł 27 (tymczasowa inwestycyjna ulga podatkowa).
(66) RK twierdził, że skoro przepisy tych artykułów są w praktyce dostępne szerokiemu gronu branż/przedsiębiorstw, nie są one specyficzne w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a), b) i c) ASCM i w związku z tym nie podlegają wyrównaniu (te ustępy ASCM są odzwierciedlone w art. 3 ust. 2 lit. a), b) i c) rozporządzenia podstawowego). W szczególności, RK podkreślił, że pojęcie "branża produkcyjna" jest zdefiniowane bardzo szeroko oraz że w praktyce obejmuje dziesiątki tysięcy subkategorii branż.
(67) Podstawową zasadą specyficzności jest to, że subsydium, które zniekształca podział zasobów w gospodarce poprzez faworyzowanie jednych przedsiębiorstw kosztem innych, podlega wyrównaniu, jeżeli wyrządza szkodę.
W przypadku gdy kwalifikowalność do subsydium jest ograniczona wewnątrz gospodarki na podstawie kryteriów nie będących kryteriami neutralnymi, przyjmuje się, że następuje zniekształcenie podziału zasobów.
Zasada ta jest podstawą dla art. 2 ust. 1 lit. a) ASCM oraz art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, które przewiduje, że subsydium jest specyficzne, jeżeli instytucja przyznająca, lub przepisy stosowane przez instytucję przyznającą, wyraźnie ogranicza dostęp do subsydium do pewnych przedsiębiorstw.
W tym przypadku, uważa się, że nawet wtedy, gdy pojęcie "przemysł wytwórczy" może być definiowane bardzo szeroko, przepisy wyżej wymienionych artykułów TERCL służą do ograniczenia korzyści uzyskanych na mocy tych przepisów do pewnych przedsiębiorstw poprzez uzależnienie kwalifikowalności od innych kryteriów nie będących kryteriami neutralnymi, takich jak inwestycje w niektóre rodzaje produktów wysokiej technologii lub inwestycje zagraniczne.
(68) RK argumentował, że kryteria te są neutralne, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa mają jednakową szansę skorzystania z subsydium.
Na przykład, argumentuje się, że subsydium dla przedsiębiorstw inwestujących za granicą nie jest specyficzne, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa mogą inwestować za granicą.
Jednakże zgodnie z tym argumentem, subsydium ograniczone do przedsiębiorstw w sektorze włókienniczym nie jest specyficzne, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa "mogą" podjąć produkcję wyrobów włókienniczych.
Jeżeli specyficzność przewidziana przez ASCM ma mieć jakikolwiek sens, musi obejmować sytuacje, w których rządy uzależniają subsydia od warunków, o których wiadomo z góry, że poważnie ograniczą liczbę przedsiębiorstw mogących ubiegać się o subsydia; takie subsydia mają na celu faworyzowanie jednych przedsiębiorstwa kosztem innych.
Z tego powodu, kryteria użyte przez RK do wyznaczenia odbiorców nie są "neutralne", i jak wyjaśniono powyżej, nie mają one zastosowania horyzontalnego, jak wymaga tego art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Dlatego ustalono, że subsydia przyznawane na podstawie wspomnianych artykułów TERCL są specyficzne; poniżej podaje się szczegóły w odniesieniu do systemów indywidualnych.
b) Postępowanie sprzeczne z prawem
(69) RK twierdził, że ponieważ skarżący w tym postępowaniu nie postawił zarzutów dotyczących przepisów podatkowych niektórych artykułów. TERCL, nie mogą być one włączone do jakichkolwiek ustaleń w tym postępowaniu.
Danymi artykułami są:
- artykuł 5 (specjalna ulga podatkowa dla MSP),
- artykuł 7 (specjalne obniżki i zwolnienia podatkowe dla małych i średnich podmiotów przemysłu wytwórczego itd.),
- artykuł 27 (tymczasowa inwestycyjna ulga podatkowa).
(70) W szczególności RK twierdzi, że:
i) artykuł 11 ASCM (art. 10 rozporządzenia podstawowego) wymienia informacje, które muszą być zawarte w skardze, obejmujące dowody istnienia subsydium oraz kwotę i charakter danego subsydium;
ii) artykuł 12 ust. 1 ASCM (art. 11 rozporządzenia podstawowego) stwierdza, że zainteresowani członkowie oraz wszystkie zainteresowane strony w dochodzenia dotyczącego cła wyrównawczego mają być powiadomieni, jakich informacji wymagają władze;
iii) ustęp 7 załącznika VI ASCM (art. 26 ust. 3 rozporządzenia podstawowego) stanowi, że normalną praktyką powinno być powiadomienie zainteresowanych przedsiębiorstw przed wizytą (weryfikacyjną) o charakterze weryfikowanych informacji oraz o tym, jakie dalsze informacje muszą być dostarczone.
(71) RK twierdzi, że te postanowienia ASCM zostały zignorowane poprzez włączenie do ustaleń programów niezgłoszonych oraz że, ponadto, zarówno RK, jak i niektórzy współpracujący wywożący producenci nie mieli możliwości podjęcia właściwej obrony.
(72) W odpowiedzi na twierdzenia rządu Korei, uważa się, że nie można oczekiwać, aby przy składaniu skargi skarżący posiadali dokładną wiedzę o każdym szczególe programów subsydiów w państwie trzecim, których dotyczą zarzuty.
W obecnym przypadku, skarżący złożył wiele zarzutów dotyczących subsydiów podatkowych przyznanych na podstawie TERCL.
Dochodzenie ujawniło inne subsydia podatkowe przyznawane na podstawie niektórych przepisów TERCL, które nie były szczegółowo wymienione w skardze, ale które mają bardzo podobny skutek do systemów, których dotyczą zarzuty.
Wobec charakteru tych subsydiów, w szczególności w świetle faktu, że są one przyznawane ogólnie na podstawie TERCL (przeciwko któremu wnoszący skargę złożył wiele zarzutów dotyczących subsydiów) stwierdza się, że Komisja jest uprawniona do ich badania oraz zalecenia działań wyrównawczych tam, gdy jest to za właściwe.
c) Artykuł 8 TERCL (rezerwa na rozwój techniczny)
(73) Dodatkowo do stwierdzenia rządu Korei dotyczącego niespecyficzności przepisów tego artykułu, RK twierdził, że ten artykuł nie może stanowić podstaw do podjęcia działań antysubsydyjnych, jako że jest subsydium na badania i rozwój (BiR) w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. a) ASCM (ten ustęp ASCM jest odzwierciedlony w art. 4 ust. 2 rozporządzenia podstawowego).
(74) Zauważa się, że jeżeli subwencje BiR spełniające wymagania art. 8 ust. 2 lit. a) ASCM są notyfikowane do WTO na mocy przepisów art. 8 ust. 3 ASCM, nie można rozpocząć dochodzenia przeciwko takiemu subsydium.
W odniesieniu do art. 8 TERCL, zauważa się, że Korea nie notyfikowała tego przepisu do WTO na mocy art. 8 ust. 3 ASCM.
W związku z tym, Komisja była uprawniona do wszczęcia postępowania w sprawie tego przepisu TERCL.
W odniesieniu do twierdzenia rządu Korei, że przepis ten nie daje podstaw do rozpoczęcia postępowania, a w związku z tym nie podlega wyrównaniu, zachęca się RK, aby uzasadnił to stwierdzenie.
RK otrzymał taką możliwość od Komisji na początku dochodzenia, lecz nie uczynił tego.
W tych okolicznościach, można nałożyć środki wyrównawcze na korzyści uzyskane na podstawie tego artykułu.
(75) W odniesieniu do zarzutów rządu Korei w sprawie niespecyficzności, system ten nie jest neutralny, ponieważ czyni rozróżnienie między zwykłymi przedsiębiorstwami a przedsiębiorstwami intensywnie wykorzystującymi technologie.
Te ostatnie otrzymują większe korzyści.
Takie rozróżnienie wykazuje, że kryteria nie są neutralne oraz że wyłączają dużą liczbę przedsiębiorstw, dla których taki rozwój technologiczny nie jest konieczny.
Z tych powodów oraz z powodów wymienionych w akapitach 67–70, uważa się, że art. 8 TERCL jest specyficzny i dlatego podlega wyrównaniu.
d) art. 9 TERCL (ulga podatkowa z tytułu wydatków na rozwój techniki i zasobów ludzkich)
(76) Dodatkowo do ogólnego stwierdzenia rządu Korei dotyczącego niespecyficzności przepisów tego artykułu, RK twierdził, że kryterium rozwoju techniki i zasobów ludzkich jest obiektywne i neutralne w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM.
Uważa się, że to kryterium nie jest neutralne ani w rozumieniu tego art. ASCM, ani w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Ten ostatni artykuł stawia wymóg, że warunki i kryteria obiektywne muszą być neutralne, o charakterze ekonomicznym oraz o zastosowaniu horyzontalnym.
Uważa się, że przepisy wspomnianego art. TERCL nie mają charakteru horyzontalnego, ponieważ oczywiste jest, że przedsiębiorstwa w jednym sektorze są bardziej nastawione na rozwój techniczny niż inne w innych sektorach i dlatego właśnie te przedsiębiorstwa mają największe szanse na skorzystanie z tego przepisu.
RK, poprzez uchwalenie tego przepisu TERCL, przyznał nieproporcjonalne korzyści przedsiębiorstwom w niektórych sektorach przemysłowych.
(77) Uważa się, że system ten jest specyficzny, ponieważ jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw (patrz akapity 67–70) i dlatego podlega wyrównaniu.
System ten jest także specyficzny na podstawie art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego i dlatego podlega wyrównaniu.
e) Artykuł 23 TERCL (rezerwa na straty w inwestycjach zagranicznych)
(78) RK zauważył, że przepisy tego artykułu nie obowiązują od stycznia 1998 r.
RK twierdził także, że przepisy tego artykułu są dostępne dla wielu różnych branż, a ponadto kryterium inwestycji zagranicznych jest kryterium obiektywnym i neutralnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM.
(79) Istotą tego przepisu jest odroczenie podatku, który zostanie następnie dodany do podstawy opodatkowania przedsiębiorstwa po upływie dwuletniego okresu karencji w równych kwotach w ciągu trzech lat.
W związku z tym, dla odroczenia podatkowego w ciągu ostatniego roku kwalifikowalności (rok podatkowy 1997), podczas czasu trwania dochodzenia nadal istniały korzyści (od dnia 1 kwietnia 1997 r. do dnia 31 marca 1998 r.), a korzyści te nadal będą istnieć przez kilka następnych lat dla przedsiębiorstw, które skorzystały z tego przepisu podatkowego.
(80) W odniesieniu do twierdzenia rządu Korei, że przepisy tego artykułu są dostępne dla wielu różnych branż, zauważa się, że w swoich ustaleniach tymczasowych Komisja stwierdziła, że przepisy tego artykułu były ograniczone do tych przedsiębiorstw koreańskich, które inwestują za granicą.
Nie dostarczono żadnych nowych informacji uzasadniających stwierdzenie przeciwne.
Podobnie, co do stwierdzenia rządu Korei dotyczącego niespecyficzności ograniczenia do przemysłu wytwórczy (patrz akapity 67–70), jest oczywiste, że przepisy art. 23 TERCL ograniczają korzyści do niektórych przedsiębiorstw.
Postanowienie to jest dlatego specyficzne na podstawie art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i dlatego podlega wyrównaniu.
(81) RK stwierdził także, że kryterium inwestycji zagranicznych jest kryterium obiektywnym i neutralnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ASCM.
Uważa się, że kryterium to nie jest neutralne ani w rozumieniu tego artykułu ASCM, ani w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Ten ostatni artykuł stawia wymóg, że warunki lub kryteria obiektywne muszą być neutralne, o charakterze ekonomicznym oraz o zastosowaniu horyzontalnym.
Uważa się, że przepisy tego artykułu TERCL nie są obiektywne, ponieważ wiadomo z góry, że przedsiębiorstwa, które nie inwestują za granicą nie będą kwalifikować się do uzyskania tej korzyści.
Dlatego kryterium to nie jest ani neutralne, ani horyzontalne w zastosowaniu.
RK, poprzez uchwalenie tego przepisu TERCL, przyznał korzyści ograniczonej liczbie przedsiębiorstw posiadających zagraniczne interesy.
(82) Dlatego uważa się, że te przepis TERCL jest specyficzny na mocy art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego i dlatego podlega wyrównaniu.
f) Artikuł 25 TERCL (ulga podatkowa z tytułu inwestycji w urządzenia podnoszące produktywność)
(83) Dodatkowo do stwierdzenia RK dotyczącego niespecyficzności przepisów tego artykułu, RK wskazał, że przepis o preferencyjnym traktowaniu urządzeń krajowych względem urządzeń przywożonych zawarty w tym artykule został skreślony z końcem 1996 r., czyli przed rozpoczęciem dochodzenia.
W swoich ustaleniach tymczasowych, Komisja rzeczywiście odnotowała, że przepisy przewidujące stosowanie innych stawek dla urządzeń przywożonych (kredyt 3 %) oraz urządzeń pochodzących ze źródeł krajowych (kredyt 10 %) został skreślony z końcem 1996 r.
Jednakże ponieważ przedsiębiorstwa, które rozpoczęły projekty inwestycyjne przed końcem 1996 r., i które prowadziły je nadal po tej dacie mogą wybrać skorzystanie ze stawek obowiązujących przed tą datą, to korzyści są nadal uzyskiwane podczas okresu dochodzenia.
(84) W odniesieniu do różnych obowiązujących stawek dla urządzeń przywożonych i pochodzących ze źródeł krajowych przed końcem 1996 r., ustalono już, że system ten jest specyficzny na mocy art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
W odniesieniu do ogólnego twierdzenia dotyczącego niespecyficzności, uważa się, że system ten jest specyficzny ponieważ jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw (patrz akapity 67–70) i dlatego podlega wyrównaniu.
Wiadomo z góry, że jedne przedsiębiorstwa mają większe szanse na uzyskanie korzyści podatkowych z tytułu polepszenia produktywności niż inne wyłącznie z powodu rodzaju prowadzonej działalności.
Dlatego, korzyści uzyskiwane na podstawie tego systemu są nieuchronnie bardziej istotne dla jednych sektorów niż dla innych.
g) Artikuł 27 TERCL (tymczasowa inwestycyjna ulga podatkowa)
(85) Dodatkowo do stwierdzenia RK dotyczącego niespecyficzności przepisów tego artykułu, RK wskazał, że przepisy w sprawie preferencyjnego traktowania urządzeń krajowych wobec urządzeń przywożonych zostały skreślone z końcem 1996 r.
W swoich ustaleniach tymczasowych, Komisja stwierdziła, że korzyści uzyskane na podstawie tego artykułu powinny być wyrównane, ponieważ przedsiębiorstwa mogą wybrać skorzystanie z korzyści wynikających z różnych stawek dla maszyn przywożonych (kredyt 3 %) oraz pochodzących ze źródeł krajowych (kredyt 10 %) obowiązujących przed końcem 1996 r. dla projektów inwestycyjnych rozpoczętych uprzednio.
W związku z tym, korzyści nadal są uzyskiwane w okresie dochodzenia.
(86) Uważa się, że system ten jest specyficzny, jako że jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw (patrz akapity 67–70) i dlatego podlega wyrównaniu.
W odniesieniu do różnych stawek obowiązujących przed końcem 1996 r., system jest specyficzny na podstawie art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
W odniesieniu do ogólnego stwierdzenia o niespecyficzności, tak jak w przypadku art. 25, system ten jest dostępny wyłącznie dla tych przedsiębiorstw, które inwestują w polepszające podnoszące produktywność.
Biorąc pod uwagę charakter tego warunku, nieuchronnie jedne przedsiębiorstwa mają większą możliwość skorzystania z systemu niż inne.
4.
Kwota subsydiów podlegających wyrównaniu
(87) Biorąc pod uwagę ostateczne ustalenia dotyczące różnych systemów określonych powyżej, kwota subsydiów podlegających wyrównaniu dla każdego z badanych producentów wywożących wynosi:
_BAR_ Pożyczki (wywóz) _BAR_ Pożyczki (inne) _BAR_ Podatek (wywóz) _BAR_ Podatek (inne) _BAR_ Zwrot cła _BAR_ Subsydium całkowite _BAR_
Korea Welding _BAR_ 0,47 _BAR_ 0,06 _BAR_ 0,34 _BAR_ 0,08 _BAR_ 0 _BAR_ 0,95 _BAR_
Shine Metal Products _BAR_ 1,63 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 1,09 _BAR_ 2,72 _BAR_
Dae Sung Rope Mfg Co., Ltd. _BAR_ 0,09 _BAR_ 0,15 _BAR_ 0,06 _BAR_ 0,55 _BAR_ 0 _BAR_ 0,85 _BAR_
Korea Sangsa Co.
Ltd/Myung Jin Co., Ltd. _BAR_ 0,17 _BAR_ 0 _BAR_ 0,15 _BAR_ 0,25 _BAR_ 0 _BAR_ 0,57 _BAR_
Kowel Special Steel Wire Co. _BAR_ 0,88 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0,03 _BAR_ 0 _BAR_ 0,91 _BAR_
SeAH Metal Products Co., Ltd. _BAR_ 2,31 _BAR_ 0,18 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 2,51 _BAR_
(88) Średnia ważona krajowa margines subsydium dla wszystkich producentów wywożących podlegających dochodzeniu stanowiących całość wywozu do Wspólnoty pochodzącego z Korei wyrażony jako udział procentowy ceny CIF na granicy Wspólnoty jest de minimis, tj. poniżej 1 %.
W takich okolicznościach, margines subsydium dla Korei musi być uznany za nieistotną zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(E) SZKODA
1.
Uwagi wstępne
(89) Na podstawie powyższych ustaleń dotyczących Korei, tj. stwierdzenia, że krajowy margines subsydium dla tego państwa jest poniżej progu de minimis, przywóz drutu cienkiego pochodzącego z Korei nie są od tej pory uznawane za przywóz subsydiowany.
Dlatego, w przeciwieństwie do ustaleń wymienionych w rozporządzeniu tymczasowym, do celów oceny szkody określonej poniżej bierze się pod uwagę wyłącznie przywóz z Indii.
2.
Przemysł wspólnotowy
(90) W braku nowych dowodów lub dalszych uzasadnionych argumentów przedłożonych przez zainteresowane strony, niniejszym potwierdza się fakty oraz ustalenia określone w akapitach 206 i 207 rozporządzenia podstawowego, tj. skarżący producenci wspólnotowi stanowiący ponad 75 % całkowitej produkcji wspólnotowej cienkiego drutu stanowią przemysł wspólnotowy zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
3.
Aspekty konkurencyjne
(91) W uwagach złożonych po ujawnieniu, indyjscy producenci wywożący ponowili swoje twierdzenie, że wszystkie dane przedłożone przez przemysł wspólnotowy w ramach obecnego postępowania byłyby sztucznie zawyżone w wyniku jednolitego stosowania systemu "dopłat rozproszonych", oraz że w związku z tym nie jest możliwe prowadzenie dokładnej analizy szkody w ramach postępowania antysubsydyjnego.
Ponieważ jednakże żadna z zainteresowanych stron nie przedłożyła nowych argumentów i podjęto ostateczną decyzję o odrzuceniu skargi w sprawie nr IV/E-1/36 930 dotyczącej prętów stalowych ze stali nierdzewnej ciągnionych i szlifowanych lub polerowanych, które należą do tej samej kategorii towarów co druty ze stali nierdzewnej, niniejszym potwierdza się ustalenia określone w akapitach 208–215 rozporządzenia podstawowego.
4.
Konsumpcja Wspólnoty
(92) Po ujawnieniu, kilka zainteresowanych stron argumentowało, że metodologia stosowana do celów ustalenia konsumpcji Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do sprzedaży niewspółpracujących producentów Wspólnoty i przywozu z państw trzecich, była niewłaściwa.
(93) W związku z tym należy przypomnieć, że dokładne i zweryfikowane dane są dostępne wyłącznie przemysłowi wspólnotowemu i współpracującym producentom wywożącym w zainteresowanym państwie.
Dlatego, zgodnie z jednolitą praktyką instytucji wspólnotowych, odwołano się do informacji dostępnych Komisji, w szczególności do niezależnych źródeł statystycznych.
Żadna z zainteresowanych stron nie dostarczyła informacji, która wykazałaby, że podejście stosowane przez instytucje wspólnotowe jest nierozsądne i nieuzasadnione w okolicznościach towarzyszących obecnej sprawie.
(94) W rezultacie, ustalenia określone w akapitach 216 i 217 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
5.
Wielkość przywozu i udział w rynku przywozu subsydiowanego
(95) Przywóz pochodzący z Indii w tonach zmieniał się następująco: 52 t w 1994 r., 117 t w 1995 r., 189 t w 1996 r., 445 t w 1997 r. i 717 t podczas okresu dochodzenia.
Dlatego wzrastały stale i znacznie podczas całego przedmiotowego okresu, tj. o około 1250 %.
(96) Udział w rynku przywozu pochodzącego z Indii wzrastał stale od 0,3 % w 1994 r. do 0,6 % w 1995 r., 1,1 % w 1996 r. do 2,2 % w 1997 r., osiągając 3,3 % podczas okresu dochodzenia.
6.
Ceny w przywozie subsydiowanym
a) Zmiany cen
(97) Średnia cena sprzedaży na kilogram (w ecu) przywozu pochodzącego z Indii wzrosła między 1994 a 1995 r. (z 2,57 do 3, 52), stale spadała między 1995 a 1997 r. (z 3,52 w 1996 r. do 3,04 w 1997 r.) oraz lekko wzrosła po 1997 r. do 3,12 podczas okresu dochodzenia.
b) Zaniżanie cen
(98) W odniesieniu do metodologii stosowanej do celów obliczania marginesów zaniżania cen, niektóre zainteresowane strony podważały metodologię użytą przez Komisję na etapie tymczasowym.
Strony te twierdziły, że marginesy te zostały zawyżone, ponieważ żadna negatywna kwota, którą ceny producenta wywożącego zaniżają ceny przemysłu wspólnotowego nie została zrównoważona przez żadne kwoty pozytywne.
(99) Należy zauważyć, że w metodologii opisanej w akapitach 225 i 226 rozporządzenia tymczasowego stosowanej dla obliczania marginesu zaniżania cen porównano średnią ważoną cen sprzedaży netto w przywozu subsydiowanego, każdy produkt typowy osobno, ze średnią ceną sprzedaży netto danego produktu typowego przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty.
Dlatego, metodologia ta umożliwiła wzięcie pod uwagę kwoty, o którą cena danego produktu typowego stosowana przez producenta wywożącego przekraczała cenę stosowaną przez przemysł wspólnotowy przy obliczaniu osobno dla każdej transakcji.
(100) Dlatego wnioski przejęte w odniesieniu do ogólnej metodologii stosowanej określone w akapitach 225–226 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
(101) W braku jakichkolwiek innych uwag, rzeczywiste marginesy zaniżania cen przy przywozie pochodzącym z Indii określone w akapicie 227 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
7.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(102) Ponieważ żadna z zainteresowanych stron nie przedłożyła żadnych uwag co do tymczasowych ustaleń dotyczących wskaźników ekonomicznych odnoszących się do sytuacji przemysłu wspólnotowego, ustalenia określone w akapitach 228–238 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
(103) Niektóre zainteresowane strony argumentowały, że wskaźniki ekonomiczne przemysłu wspólnotowego nie pozwały na wniosek, że przemysł wspólnotowy doznał istotnej szkody.
Argumentowali oni, że w rzeczywistości sytuacja przemysłu wspólnotowego wykazała oznaki poprawy w odniesieniu do produkcji, wielkości sprzedaży oraz zatrudnienia, a także była stabilna jeśli chodzi o inwestycje.
W odniesieniu do rentowności, tendencja spadkowa może być wyjaśniona decyzją przemysłu wspólnotowego o skoncentrowaniu się na towarach generujących wyższe koszty produkcji.
(104) Jak określono w akapitach 236–238 rozporządzenia tymczasowego, należy przypomnieć, że wniosek co do istotnej szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu był oparte na fakcie, że przemysł wspólnotowy, w obliczu subsydiowanego przywozu, nie mógł skorzystać ze tendencji wzrostowych na rynku, stale tracił udział w rynku między 1994 r. a okresem dochodzenia, i był w stanie utrzymać na stabilnym poziomie swoją wielkość sprzedaży oraz ceny wyłącznie kosztem swojej rentowności, która w rezultacie spadła.
W rzeczywistości, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosła tylko o 5 % między 1994 r. a okresem dochodzenia, podczas gdy rynek wspólnotowy wzrósł o 27 % podczas tego samego okresu.
Ponadto, niewielki wzrost produkcji, a także stabilna wielkość sprzedaży oraz ceny wynikają wyłącznie z tego, że przemysł wspólnotowy starał się utrzymać swoją pozycję na rynku Wspólnoty.
Dlatego, tendencja spadkowa w rentowności nie może być tłumaczona wyłącznie przez fakt, że przemysł wspólnotowy zaczął produkować także towary typów, w których konkurencja ze strony przywozu subsydiowanego była mniejsza.
(105) Na podstawie powyższego, stwierdza się, że przemysł wspólnotowy doznaje istotnej szkody określonej w akapitach 236–238 rozporządzenia tymczasowego.
(F) ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(106) Na podstawie art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego, służby Komisji zbadały, czy przywóz pochodzący z Indii wyrządził istotną szkodę.
Zbadano także znane czynniki, inne niż subsydiowany przywóz, które mogły w tym samym czasie wyrządzać szkodę przemysłowi wspólnotowemu, w celu zapewnienia, że możliwa szkoda spowodowana przez te czynniki nie jest przypisana subsydiowanemu przywozowi.
a) Skutek subsydiowanego przywozu
(107) Znaczący wzrost wielkości sprzedaży (około 1250 %) oraz udziału w rynku subsydiowanego przywozu (z 0,3 % do 3,3 %) między 1994 r. a okresem dochodzenia, a także ustalone znaczące zaniżanie cen (26 % w średniej ważonej dla Indii) zbiegły się z pogorszeniem sytuacji przemysłu wspólnotowego w sensie utraty udziału w rynku, obniżki cen oraz zmniejszenia rentowności.
(108) Rynek dla drutów cienkich we Wspólnocie powiększył się o 27 % między 1994 r. a końcem okresu dochodzenia.
Niemniej jednak, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego, nawet jeżeli odzwierciedlał do pewnego stopnia zmiany na rynku, wzrósł tylko o 5 %, nie nadążając za powiększeniem się rynku.
Z drugiej strony, subsydiowany przywóz pochodzący z Indii zwiększył znacząco zarówno wielkość jak i udział w rynku w tym samym czasie.
Zbiegło się to z tendencją spadkową w sytuacji przemysłu wspólnotowego, który utracił udział w rynku i musiał obniżyć zarówno inwestycje jak i ceny począwszy od 1996 r., co spowodowało straty finansowe w 1997 r.
(109) W obliczu przywozu po niskich cenach pochodzącego z Indii, w 1996 r. większość producentów we Wspólnocie usiłowało utrzymać swoje ceny sprzedaży, podczas gdy kilku innych obniżyło je.
Obie strategie skutkowały negatywnym wpływem na rentowność, zarówno bezpośrednio (niższe ceny), jak i pośrednio (wyższe ceny prowadziły do zmniejszenia wielkości sprzedaży, co prowadziło do wyższych kosztów produkcji na tonę).
Począwszy od 1996 r., wszyscy producenci wspólnotowi znacząco obniżyli swoje ceny sprzedaży, co miało dalszy negatywny wpływ na ich rentowność, nawet jeżeli usiłowali skoncentrować się na niektórych niszach rynkowych w celu uniknięcia jeszcze większego wpływu subsydiowanego przywozu.
Wyraźnie obrazuje to wrażliwość cenową rynku oraz istotny wpływ zaniżania cen praktykowanego przez producentów wywożących z Indii.
b) Skutek innych czynników
(110) Zgodnie z art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, służby Komisji zbadały, czy czynniki inne niż subsydiowany przywóz z Indii mogły mieć wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego, szczególną uwagę zwracając na rolę innych producentów wspólnotowych niewspółpracujących w dochodzeniu oraz do przywozu z innych państw trzecich.
1.
Inni producenci wspólnotowi
(111) Po przyjęciu rozporządzenia tymczasowego, kilka zainteresowanych stron zakwestionowało stwierdzenie, że szkoda wyrządzona przemysłowi wspólnotowemu została spowodowana przez przywóz subsydiowany.
W szczególności zarzucano, że szkoda została spowodowana przez inne czynniki, mianowicie przez innych producentów wspólnotowych.
W związku z tym argumentowano, że w świetle ograniczonej współpracy ze strony producentów wspólnotowych, ocena wpływu sprzedaży niewspółpracujących producentów wspólnotowych nie jest w pełni wiarygodna.
(112) Należy przypomnieć, że szczegółowe i zweryfikowane dane są dostępne wyłącznie przemysłowi wspólnotowemu.
Biorąc pod uwagę wysoki poziom współpracy uzyskany ze strony przemysłu wspólnotowego zapewniający reprezentatywność ustaleń, a także uwzględniając przejrzystość oraz wrażliwość cenową wspólnotowego rynku drutów ze stali nierdzewnej, nie jest nieuzasadnione sformułowanie wniosku, że inni producenci wspólnotowi prawdopodobnie doświadczyli takich samych tendencji co przemysł wspólnotowy, w szczególności w odniesieniu do cen.
Ponadto, żadna z zainteresowanych stron nie przedłożyła żadnych informacji, które sugerowałyby, że producenci, którzy nie złożyli skargi, działali w lepszych warunkach.
2.
Przywóz z państw trzecich
(113) Udziały w rynku przywozu z państw trzecich są następujące:
(Udziały w rynku) _BAR_ _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Czas trwania postępowania _BAR_
Korea _BAR_ 7 % _BAR_ 9 % _BAR_ 16 % _BAR_ 20 % _BAR_ 20 % _BAR_
Szwajcaria _BAR_ 3 % _BAR_ 3 % _BAR_ 3 % _BAR_ 3 % _BAR_ 3 % _BAR_
Pozostałe _BAR_ 2 % _BAR_ 3 % _BAR_ 3 % _BAR_ 2 % _BAR_ 3 % _BAR_
Suma _BAR_ 12 % _BAR_ 15 % _BAR_ 22 % _BAR_ 25 % _BAR_ 26 % _BAR_
Korea
(114) Przywóz pochodzący z Korei został zbadany kontekście niniejszego dochodzenia i stwierdzono, że średni ważony krajowy margines subsydium jest poniżej progu de minimis.
W odniesieniu do zmian wielkości przywozu oraz odpowiedniego udziału w rynku, przywóz pochodzący z Korei znacząco wzrósł, jak wykazano w tabeli.
Tego przywozu dokonano po cenach zaniżających ceny przemysłu wspólnotowego określone w akapicie 227 rozporządzenia tymczasowego.
Należy zauważyć, że margines zaniżania cen przy przywozie pochodzącym z Korei (który wyniósł 12 % w średniej ważonej) jest na poziomie znacznie niższym niż margines zaniżania cen ustalony dla przywozu pochodzącego z Indii (który wyniósł 26 % w średniej ważonej) określonego w akapicie 227 rozporządzenia tymczasowego.
Inne państwa trzecie
(115) Na podstawie powyższych danych ustalono tymczasowo, że przywóz z innych państw trzecich, w szczególności ze Szwajcarii, nie mógł mieć decydującego wpływu na szkodę wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu, ponieważ przywóz ten był stabilny między 1994 r. a okresem dochodzenia, zarówno w odniesieniu do wielkości jak i udziału w rynku, podczas gdy przywóz z danego kraju wzrastał stale w tym okresie i nie ma żadnych przesłanek jakiegokolwiek zaniżania cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Ponieważ żadna z zainteresowanych stron nie przedłożyła żadnych nowych argumentów, ustalenia określone w akapitach 244 i 245 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
(116) Na podstawie powyższych ustaleń, stwierdza się, że przywóz z państw trzecich, w szczególności z Korei, przyczynił się do szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu.
Jednakże wobec udziału w rynku przywozu pochodzącego z Indii (który wyniósł ponad 11 % całkowitej wielkości przywozu do Wspólnoty podczas okresu dochodzenia) oraz ustalonego znacznego zaniżania cen, stwierdza się, że sam wpływ przywozu z państw trzecich nie wystarcza na podważenie związku przyczynowego ustalonego między subsydiowanym przywozem z Indii i szkodą wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu.
3.
Pozostałe czynniki
(117) Żadna z zainteresowanych stron nie przesłała żadnych nowych argumentów dotyczących tego, czy inne czynniki mogły przyczynić się do szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, w szczególności zmniejszenie się popytu lub zmiany w modelach konsumpcji, rozwój techniczny oraz wyniki osiągane w wywozie i produktywność przemysłu wspólnotowego.
Dlatego ustalenia określone w akapitach 246–249 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
c) Wniosek w sprawie związku przyczynowego
(118) Zatem czynniki inne niż subsydiowany przywóz pochodzący z Indii, nawet jeśli przyczyniły się do szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, nie były takie, aby podważyć związek przyczynowy między subsydiowanym przywozem pochodzącym z Indii i szkodą wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu wskutek tego przywozu.
(119) W świetle powyższego, stwierdza się, że subsydiowany przywóz pochodzący z Indii rozważany osobno wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu.
(G) INTERES WSPÓLNOTY
(120) Po przyjęciu rozporządzenia tymczasowego, w odniesieniu do możliwych skutków nałożonych ceł zostały przedłożone opinie przez użytkowników.
(121) W odniesieniu do przemysłu wspólnotowego i innych producentów wspólnotowych, wobec braku jakichkolwiek innych przedłożeń dotyczących wpływu ceł na ich sytuację, potwierdza się niniejszym stwierdzenie, że nałożenie środków umożliwi przemysłowi wspólnotowemu odzyskanie zadowalającego marginesu rentowności, a także utrzymanie i dalszy rozwój działalności we Wspólnocie zapewniając zarówno zatrudnienie, jak i inwestycje.
(122) Wobec braku jakiejkolwiek dalszej reakcji ze strony niepowiązanych importerów i dostawców, ustalenia określone w akapitach 256–261 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
(123) W odniesieniu do użytkowników, niektóre przedsiębiorstwa zarzucały, że nałożenie środków miałoby bezpośredni wpływ na ich sytuację ekonomiczną, ponieważ doprowadziłoby do wzrostu cen ich surowca.
Jednakże stwierdzili oni także, że mogliby zaopatrywać się w innych państwach niż dane państwo.
Ponadto, wobec ogólnego niskiego poziomu ceł, wpływ wzrostu cen byłby ograniczony.
(124) Inni użytkownicy podkreślali jakość i wiarygodność produktów przemysłu wspólnotowego, uważając w związku z tym, że nałożenie tych środków nie wpłynęłoby na ich sytuację.
(125) Dlatego ustalenia określone w akapitach 251–268 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone w tym sensie, że nie ma nieodpartych powodów przeciw nałożeniu ceł wyrównawczych.
(H) OSTATECZNE DZIAŁANIA
1.
Korea
(126) W świetle powyższych ustaleń, że krajowy średni ważona margines subsydium przy przywozie pochodzącym z Korei jest marginesem de minimis, niniejsze postępowanie powinno zostać zakończone zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
2.
Indie
(127) Na podstawie powyższych wniosków dotyczących subsydiowania, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty, rozważano jaką formę i poziom mają przyjąć ostateczne środki wyrównawcze w celu usunięcia skutków zakłócających handel wywołanych przez szkodliwe subsydia oraz przywrócenia skutecznych warunków konkurencji na wspólnotowym rynku drutów cienkich.
(128) Odpowiednio, jak wyjaśniono w akapicie 271 rozporządzenia tymczasowego, nieszkodliwy poziom cen obliczono na poziomie, który obejmuje koszty produkcji przemysłu wspólnotowego oraz uzyskanie rozsądnego zysku ze sprzedaży.
(129) Porównanie nieszkodliwego poziomu cen z ceną eksportową producentów doprowadziło do wyliczenia marginesów szkody, które we wszystkich przypadkach były wyższe od kwoty subsydiów dla współpracujących producentów wywożących (w zakresie od około 20 % do ponad 70 %).
(130) Zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, stawka celna powinna odpowiadać kwocie subsydium, chyba że margines szkody jest mniejszy.
Doprowadziło to do ustalenia następujących stawek ceł dla współpracujących producentów wywożących z Indii:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Proponowane wyrównawnanie (%) _BAR_
Drawmet Wires Pvt Ltd, Mumbai _BAR_ 8,8 _BAR_
Indore Wire Ltd, Indore _BAR_ 19,3 _BAR_
Isibars/Isinox Ltd, Mumbai _BAR_ 10,1 _BAR_
Kei Industries Ltd, Delhi _BAR_ 0 _BAR_
Macro Bars and Wires Pvt Ltd, Mumbai _BAR_ 25,4 _BAR_
Mukand Ltd, Mumbai _BAR_ 13,2 _BAR_
Raajratna Metal Industries Ltd, Mumbai _BAR_ 42,9 _BAR_
Venus Wire, Indore _BAR_ 35,4 _BAR_
(131) W celu uniknięcia przyznania korzyści za brak współpracy uznano za właściwe, aby ustalić stawki celne dla niewspółpracujących przedsiębiorstw na poziomie najwyższego cła ustalonego w odniesieniu do indywidualnego programu subsydium dla przedsiębiorstw współpracujących, tj. na 44,4 % dla niewspółpracujących przedsiębiorstw z siedzibą w Indiach.
(132) Indywidualne stawki celne wyszczególnione w niniejszym rozporządzeniu zostały ustalone na podstawie ustaleń obecnego postępowania antysubsydyjnego.
Dlatego odzwierciedlają one sytuację istniejącą podczas tego dochodzenia.
Te stawki celne mają zatem zastosowanie wyłącznie dla przywozu towarów pochodzących z danego kraju oraz produkowanego przez wspomniane osoby prawne.
Towary produkowane przez każde inne przedsiębiorstwo nie wspomniane w części operacyjnej niniejszego rozporządzenia, wraz z podmiotami powiązanymi, nie mogą korzystać z tych ceł i podlegają pozostałym stawkom celnym.
(133) Każdy wniosek dotyczący stosowania wymienionych indywidualnych stawek celnych (np. w wyniku zmiany nazwy podmiotu) powinien być skierowany niezwłocznie do Komisji wraz ze wszystkimi istotnymi informacjami, w szczególności zmianami w działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedaży krajowej i na wywóz związanymi ze zmianą nazwy.
(J) POBÓR CEŁ TYMCZASOWYCH
(134) Wobec kwot subsydiów podlegających wyrównaniu ustalonych dla producentów wywożących z siedzibą w Indiach oraz w świetle znacznej wagi szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, uznaje się za konieczne ostateczne pobranie kwot złożonych jako zabezpieczenie z tytułu tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz pochodzący z Indii na mocy rozporządzenia (WE) nr 619/1999, do kwoty nałożonych ceł ostatecznych, chyba że cła tymczasowe są niższe, w którym to przypadku stosuje się to ostatnie cło.
(135) W odniesieniu do kwot złożonych jako zabezpieczenie z tytułu tymczasowego cła wyrównawczego na przywóz pochodzący z Korei, kwoty te powinny zostać uwolnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przywóz drutów ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż 1 mm, zawierające wagowo 2,5 % niklu lub więcej, wyłączając drut zawierający wagowo 28 % niklu lub więcej ale nie więcej niż 31 %, oraz 20 % ale nie więcej niż 22 % chromu, oznaczone kodem CN ex72230019 (kod TARIC 72230019*10) i pochodzące z Indii.
2.
Stawka ostatecznych ceł wyrównawczych stosowanych do cen netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, jest następująca:
Producent _BAR_ _BAR_ Stawka cła (%) _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Drawmet Wires Pvt Ltd, B-482, Industrial Area, Bhiwadi, Indie _BAR_ 8,5 _BAR_ A001 _BAR_
Indore Wire Company Ltd, Near Fort, Indore 452 006 (MP) _BAR_ 19,3 _BAR_ A004 _BAR_
Isinox Steels Ltd, Indiasteel Complex, Railway Gate No 4, Antop Hill, Wadala, Mumbai 400 037 _BAR_ 10,1 _BAR_ A002 _BAR_
Mukand Ltd, L.B.S. Marg, Kurla, Mumbai 400 070 _BAR_ 13,2 _BAR_ A003 _BAR_
Raajratna Metal Industries Ltd, 909, Sakar - III, Nr Income Tax, Ahmedabad 380 014 _BAR_ 42,9 _BAR_ A005 _BAR_
Venus Wire Industries Ltd, Block No 19, Raghuvanshi Mill Compound, Senapati Bapat Marg, Lower Parel, Mumbai 400 013 _BAR_ 35,4 _BAR_ A006 _BAR_
Macro Bars and Wires Pvt Ltd, 702 Bombay Market Building, Taredo Road, Mumbai 400 032 Kei Industries Ltd, D-90, Okhla Industrial Area Phase-1, New Delhi, Indie _BAR_ 25,4 _BAR_ A008 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa indyjskie _BAR_ 0 _BAR_ A020 _BAR_
3.
Chyba że ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
4.
Indywidualne stawki celne (w przeciwieństwie do cła krajowego mającego zastosowanie do "pozostałych") wyszczególnione w niniejszym rozporządzeniu stosuje się wyłącznie do przywozu produktów produkowanych przez wymienioną(-e) osobę(-y) prawną(-e) i pochodzących z danego kraju.
Produkty produkowane przez każde inne przedsiębiorstwo nie wymienione wyraźnie z nazwy w operacyjnej części niniejszego rozporządzenia nie mogą korzystać z tych stawek.
Każdy wniosek dotyczący stosowania wymienionych indywidualnych stawek celnych (np. w wyniku zmiany nazwy podmiotu) powinien być skierowany niezwłocznie do Komisji [7] wraz ze wszystkimi istotnymi informacjami, w szczególności zmianami w działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedaży krajowej i na wywóz związanymi ze zmianą nazwy.
Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, odpowiednio zmieni niniejsze rozporządzenie poprzez uaktualnienie wykazów przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
Artykuł 2
1.
Kwoty zabezpieczone z tytułu tymczasowych ceł wyrównawczych nałożonych na przywóz pochodzący z Indii na podstawie rozporządzenia (WE) nr 619/1999 pobiera się ostatecznie, w stawkach ceł ostatecznie nałożonych.
Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczne stawki ceł wyrównawczych uwalnia się.
2.
Przepisy określone w art. 1 ust. 4 stosuje się także do ostatecznego pobrania kwot zabezpieczonych z tytułu tymczasowych ceł wyrównawczych.
Artykuł 3
Zamyka się postępowanie dotyczącą przywozu drutów ze stali nierdzewnej o średnicy mniejszej niż l mm pochodzących z Korei.
Kwoty zabezpieczone tymczasowo z tytułu tymczasowych ceł wyrównawczych nałożonych na przywóz pochodzący z Korei na podstawie rozporządzenia (WE) nr 619/1999 zostają uwolnione.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1602/1999
z dnia 19 lipca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2597/97 ustanawiające dodatkowe zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do mleka spożywczego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2597/97 [3] ustanawia, że mleko spożywcze musi mieć beztłuszczową zawartość suchej masy wynoszącą 8,50 % (m/m) lub więcej w przypadku mleka zawierającego 3,5 % (m/m) tłuszczu lub równoważną zawartość w przypadku mleka o innej zawartości tłuszczu; ustalono, że surowe mleko w niektórych Państwach Członkowskich nie osiąga normy określonej dla części lub całego roku; sytuacja ta może zagrozić dostawom mleka spożywczego w niektórych regionach Wspólnoty; w świetle ograniczeń ustanowionych w art. 3 ust. 2 danego rozporządzenia dotyczącego modyfikacji beztłuszczowej suchej masy mleka i innych dodatkowych wymagań ustanowionych w art. 4 danego rozporządzenia, w art. 4 lit. d) powinna zostać skreślona z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2597/97 skreśla się lit. d).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1609/1999
z dnia 22 lipca 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 856/1999 ustanawiającego specjalne ramy pomocy dla tradycyjnych dostawców bananów AKP
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 856/1999 z dnia 22 kwietnia 1999 r. ustanawiające specjalne ramy pomocy dla tradycyjnych dostawców bananów AKP [1], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 856/1999 ustanawia na okres nieprzekraczający dziesięciu lat specjalne ramy pomocy technicznej i finansowej, aby pomóc tradycyjnym dostawcom bananów AKP w przystosowaniu się do nowych warunków rynkowych wynikających ze zmian dokonanych we wspólnej organizacji rynku bananów.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 856/1999 przewiduje, że udzielana będzie pomoc techniczna i finansowa, aby przyczynić się do wykonywania programów mających na celu poprawę konkurencyjności w sektorze bananów, jeśli poprawa konkurencyjności w sektorze bananów nie jest trwała, w celu wspierania dywersyfikacji.
(3) Programy przedkładane do finansowania powinny być zgodne z ogólnymi celami rozwoju danego tradycyjnego dostawcy bananów AKP.
(4) W celu zapewnienia takiej spójności, a także znaczenia tych programów w odniesieniu do specjalnych celów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 856/1999, konieczne jest, aby programy opracowane były na podstawie spójnej strategii długoterminowej.
(5) Strategia ta powinna być określona przez danego tradycyjnego dostawcę AKP po konsultacji z partnerami z tego sektora i uzgodniona z Komisją.
(6) Aby zapewnić zintegrowane podejście, programy przedkładane do finansowania powinny przyjąć postać rocznych planów działań na podstawie uzgodnionej strategii.
(7) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 856/1999 przewiduje, że w ramach globalnej kwoty dostępnej na dany rok maksymalna kwota do dyspozycji każdego tradycyjnego dostawcy AKP na finansowanie programów mających na celu zwiększenie konkurencyjności w sektorze bananów ustalana będzie na podstawie zaobserwowanych różnic w konkurencyjności z uwzględnieniem znaczenia produkcji bananów w danym kraju; przewiduje dalej, że tam, gdzie realizowane są tylko programy mające na celu dywersyfikację, przydzielona zostanie kwota porównywalna do udzielonej innym tradycyjnym dostawcom.
(8) Należy ustanowić szczegółowe zasady w odniesieniu do metody obliczania przydziałów na poszczególne kraje.
(9) Różnica w konkurencyjności powinna zostać ustalona dla każdego poszczególnego tradycyjnego dostawcy AKP na podstawie różnic w cenach zaobserwowanych przy wprowadzaniu na rynek Wspólnoty, uwzględniając ilości przywożone do Wspólnoty; aby uniknąć wpływu krótkoterminowych wahań cen, rozpatrywana różnica w cenach powinna być obliczona na podstawie wystarczająco długiego okresu referencyjnego bezpośrednio poprzedzającego rok stosowania; w celu porównywalnego traktowania wszystkich tradycyjnych dostawców AKP, niezależnie od specjalnych celów przez nie realizowanych, średnia zaobserwowana różnica w cenach AKP powinna być stosowana w przypadkach, gdy wywóz ustał w konsekwencji dywersyfikacji; ze względu na gospodarczy cel rozporządzenia (WE) nr 856/1999 umożliwienie tradycyjnym dostawcom AKP utrzymania pozycji na rynku Wspólnoty posiadanej przez nie przed wejściem w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1637/98 [2] ilości rozważane w celu ustalenia różnic w konkurencyjności powinny być takie, jak realizowane w trakcie trzech lat poprzedzających wejście w życie tego rozporządzania.
(10) Znaczenie produkcji bananów dla gospodarki danego tradycyjnego dostawcy AKP najlepiej odzwierciedla udział sektora bananów w PKB tego kraju; najdokładniejsze dane statystyczne w tym względzie dostarcza Międzynarodowy Fundusz Walutowy, a w przypadku ich braku UNCTAD, dlatego wykorzystane powinny być te dane statystyczne; w odniesieniu do ilości wywozu zgodnie z celem gospodarczym rozporządzenia (WE) nr 856/1999 wymagane jest, by dane statystyczne, które mają być wykorzystane, odnosiły się do trzech lat poprzedzających wejście w życie rozporządzenia (WE) nr 1637/98, dla których dostępne są dane statystyczne.
(11) Ze względu na fakt, że podstawowe czynniki ekonomiczne handlu bananami różnią się znacznie w obrębie grupy tradycyjnych dostawców AKP, najbardziej sprawiedliwy wynik osiągnięty zostanie, jeśli oba kryteria mające znaczenie dla obliczania przydziałów poszczególnych krajów mają jednakową wagę.
(12) W celu zapewnienia wykonalności programów, które mają być finansowane, należy ustalić minimalny przydział.
(13) Należy szczególnie uwzględnić specyficzne rozwiązania dla Somalii.
(14) Artykuł 7 ust. 2 rozporządzania (WE) nr 856/1999 przewiduje, że poczynając od 2004 r. i na każdy następny rok od poziomu pomocy udostępnianej poszczególnym tradycyjnym dostawcom AKP stosowany będzie maksymalny współczynnik obniżki wynoszący 15 %; przewiduje dalej, że przy wykonywaniu programów mających na celu wzrost konkurencyjności ten współczynnik obniżki zostaje obniżony o tyle, o ile zaobserwowany wzrost konkurencyjności w porównaniu do roku ubiegłego.
(15) W celu zapewnienia maksymalnego wykorzystania oferowanych przez rozporządzenie (WE) nr 856/1999 możliwości pomocy tradycyjnym dostawcom AKP w przystosowaniu się do nowych warunków rynkowych niewykorzystane środki na dany rok budżetowy powinny zostać ponownie rozdzielone.
(16) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu przewidzianego na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1637/98,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wnioski o pomoc techniczną i finansową, zgodną z rozporządzaniem Rady (WE) nr 856/1999, będą przedstawiane Komisji przez danego tradycyjnego dostawcę AKP na początku każdego roku kalendarzowego nie później niż 60 dni od powiadomienia o dokonaniu przydziałów finansowych określonych w art. 2.
Uwzględniona zostanie szczególna sytuacja Somalii.
2.
Wnioski te powinny być opracowane na podstawie spójnej długoterminowej strategii dla sektora bananów określonej przez dany kraj AKP po konsultacji z partnerami z tego sektora i uzgodnioną z Komisją.
Strategia ta powinna określać specjalny cel realizowany zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 856/1999, oceniać efektywność i ustalić odpowiednie podejście umożliwiające realizację tego celu.
Powinna także zawierać konieczne informacje pozwalające na ocenę jej zgodności z ogólnymi celami rozwoju zainteresowanego tradycyjnego dostawcy AKP.
Szczególną uwagę zwraca się na możliwość przeprowadzenia projektów na poziomie regionalnym.
3.
Programy przedkładane do finansowania powinny być opracowane na podstawie uzgodnionej strategii i mieć formę rocznych planów działań.
Artykuł 2
Maksymalna kwota do dyspozycji na finansowanie programów określonych w art. 1 ust. 3 ustalana jest corocznie.
Bez uszczerbku dla przepisów poniższego art. 6 jest ona obliczana indywidualnie dla każdego tradycyjnego dostawcy AKP na podstawie zaobserwowanej różnicy w konkurencyjności i znaczenia produkcji bananów dla gospodarki danego kraju, przy czym oba kryteria mają równą wagę.
Artykuł 3
1. Różnica w konkurencyjności jest obliczana na podstawie ilości referencyjnych i różnicy między ceną referencyjną państwa trzeciego a ceną referencyjną dla danego kraju AKP.
2.
Ilością referencyjną jest średnia ilość bananów wywożonych przez każdego z poszczególnych dostawców AKP do Wspólnoty w ciągu trzech ostatnich lat poprzedzających wejście w życie rozporządzania Rady (WE) nr 1637/98.
W drodze odstępstwa i uwzględniając szczególną sytuację Somalii, ilość referencyjna dla Somalii ustalona jest na 60000 ton.
Ilości referencyjne, które mają być stosowane, są podane w załączniku I.
3.
Ceną referencyjną dla państwa trzeciego jest najniższa średnia cena za tonę bananów wyprodukowanych przez danego ustalonego dostawcę państwa trzeciego innego niż kraj AKP, wywożonych do Wspólnoty w trakcie ostatnich trzech lat poprzedzających rok złożenia wniosku, w odniesieniu do którego wnioskowano o pomoc, dla którego dostępne są dane statystyczne.
4.
Ceną referencyjną dla kraju AKP jest średnia cena za tonę bananów wyprodukowanych u danego tradycyjnego dostawcy AKP i wywożonych do Wspólnoty w tym samym okresie.
W przypadkach gdy wywóz bananów ustał w konsekwencji dywersyfikacji, zastosowanie ma średnia cena referencyjna w krajach AKP.
5.
Cenami referencyjnymi określonymi w ust. 3 i 4 powyżej są ceny cif.
Dane statystyczne potrzebne do obliczenia różnicy w konkurencyjności są to dane dotyczące przywozu do Wspólnoty, opracowane i opublikowane przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Znaczenie produkcji bananów dla gospodarki danego tradycyjnego dostawcy AKP ustalone jest na podstawie udziału wartości dodanej przez sektor bananów w całościowym PKB zainteresowanego tradycyjnego dostawcy AKP w ciągu ostatnich trzech lat poprzedzających wejście w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1637/98, dla których dostępne są dane statystyczne.
Dane statystyczne potrzebne do ustalenia znaczenia produkcji bananów są opracowane przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy lub, w przypadku ich braku, przez UNCTAD.
W drodze odstępstwa i uwzględniając szczególną sytuację Somalii, współczynnik obliczeniowy dla Somalii ustala się na 1,0.
Współczynnik obliczeniowy wynikający z tych danych statystycznych jest podany w załączniku II.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla powyższych przepisów art. 2–4 automatyczny współczynnik obniżki stosowany będzie do rozdzielanych przydziałów, poczynając od 2004 r. i dla każdego następnego roku.
Współczynnik obniżki ustalany jest indywidualnie na odpowiednim poziomie, aby zapewnić zmniejszenie zakresu pomocy udostępnianej każdemu z poszczególnych tradycyjnych dostawców AKP w ciągu roku stosowania o nie więcej niż 15 % w porównaniu z poziomem środków udostępnianych w roku poprzednim.
Artykuł 6
Jeżeli obliczenia dokonane zgodnie z powyższymi art. 2–5 prowadzą do kwoty poniżej 0,5 miliona EUR na rok, przyznawana jest minimalna kwota 0,5 miliona EUR.
Artykuł 7
Jeżeli jakikolwiek tradycyjny dostawca AKP nie przedstawił wniosku o pomoc techniczną i finansową w terminie określonym w art. 1 ust. 1 lub, jeżeli przedstawione programy są niezgodne z długoterminową strategią określoną w art. 1 ust. 2, Komisja dokonuje ponownego przydziału pierwotnie udostępnionych kwot na rzecz pozostałych dostawców AKP na podstawie przedstawionych programów i zgodnie z przepisami rozporządzania (WE) nr 856/99. Uwzględniona zostanie szczególna sytuacja Somalii.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzanie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się od dnia 1 stycznia 1999 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1617/1999
z dnia 23 lipca 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do minimalnych norm traktowania ubezpieczenia w zharmonizowanym wskaźniku cen konsumpcyjnych oraz modyfikujące rozporządzenie Komisji (WE) nr 2214/96
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1], w szczególności jego art. 4 oraz art. 5 ust. 3,
po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95 każde Państwo Członkowskie powinno przedstawić zharmonizowany wskaźnik cen konsumpcyjnych (zwany dalej ZWCK), poczynając od wskaźnika na styczeń 1997 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/96 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1688/98 [4], określa wstępny zakres dla zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych, który został ograniczony do towarów i usług objętych w całości lub w większości krajowymi wskaźnikami cen konsumpcyjnych; rozporządzenie Rady (WE) nr 1687/98 [5], zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1749/96, definiuje zakres ZWCK jako towary i usługi, które są zawarte w ostatecznych pieniężnych wydatkach konsumpcyjnych gospodarstw domowych; ubezpieczenia stanowią część zakresu ZWCK.
(3) Istnieją znaczne różnice proceduralne w traktowaniu ubezpieczenia w ZWCK; niezbędna jest zharmonizowana metodologia w zakresie ubezpieczeń w celu zapewnienia, że ubezpieczenia wynikające z ZWCK spełniają wymóg porównywalności, określony w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95; w praktyce nie jest możliwa comiesięczna obserwacja opłaty dla pojedynczej polisy ubezpieczeniowej.
(4) Proponowane traktowanie ubezpieczeń jest spójne z definicjami ustanowionymi w europejskim systemie rachunkowym (ESA) 1995 r. [6].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Programowego Komitetu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustalenie minimalnych norm traktowania ubezpieczenia [7] w zharmonizowanych wskaźnikach cen konsumpcyjnych (ZWCK) w celu zapewnienia ich wiarygodności, odpowiedniości oraz spełniania wymogów porównywalności, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia podane poniżej terminy definiuje się następująco:
1. "składki ubezpieczeniowe brutto": suma zapłacona przez posiadacza polisy za konkretną polisę ubezpieczeniową w celu otrzymania ubezpieczenia;
2. "roszczenia": suma wypłacana posiadaczowi polisy oraz innym stronom przez towarzystwo ubezpieczeniowe w celu pokrycia strat lub szkód poniesionych przez osoby lub towary;
3. "suplementy składkowe": dochód uzyskany przez towarzystwa ubezpieczeniowe przez inwestowanie ich technicznych rezerw ubezpieczeniowych łącznie z przedpłatami na składki ubezpieczeniowe, rezerwami na nieuregulowane roszczenia oraz rezerwami na ryzyko główne;
4. "rezerwy ubezpieczeniowe": fundusze wydzielone przez towarzystwo ubezpieczeniowe na rezerwy techniczne na niewygasłe ryzyka;
5. "opłata za usługę": składki ubezpieczeniowe brutto powiększone o suplementy składkowe i pomniejszone o roszczenia oraz o zmiany w rezerwach ubezpieczeniowych.
Artykuł 3
Traktowanie wag ubezpieczeniowych
1.
Wagi ubezpieczeniowe stanowią szacowane wydatki gospodarstw domowych ogółem na opłaty z tytułu usług ubezpieczeniowych uwzględnionych w ZWCK, wyrażone jako część wydatków ogółem na wszystkie ubezpieczone towary i usługi.
Wagi odzwierciedlają średnie zagregowane wydatki w okresie trzech lat.
2.
Wydatki pokrywane z roszczeń traktuje się jako poniesione przez posiadacza polisy lub inne strony roszczenia, a nie przez towarzystwo ubezpieczeniowe.
Wagi w subwskaźnikach ZWCK uwzględniają takie wydatki, gdy poniesione zostały przez lub w imieniu sektora gospodarstw domowych.
Artykuł 4
Traktowanie cen ubezpieczeń
1.
Ceny użyte w ZWCK do obliczenia wskaźników ceny ubezpieczenia dotyczą składek ubezpieczeniowych brutto.
2.
Składka ubezpieczeniowa brutto jest traktowana jako pełna składka płatna za polisę i nie jest dostosowywana, nawet jeśli składka lub wartość ubezpieczeniowa polisy jest połączona ze wskaźnikiem.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 2 specyfikacje określające cenę dla każdej polisy ubezpieczeniowej w próbie docelowej będą stałe.
W przypadku zmiany takich specyfikacji ceny traktuje się zgodnie z zasadami stosowanymi dla korekt jakościowych określonych w art. 5 (WE) nr 1749/96.
Artykuł 5
Porównywalność
Za porównywalne uznaje się ZWCK skonstruowane według procedur opisanych w art. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia lub według innych procedur, których wynikiem nie jest wskaźnik systematycznie różniący się w skali roku w porównaniu z rokiem poprzednim średnio o ponad jedną dziesiątą punktu procentowego od wskaźnika skonstruowanego według tych procedur.
Artykuł 6
Kontrola jakości
Państwa Członkowskie udzielają Komisji (Eurostat) informacji na temat procedur wypracowanych dla ubezpieczeń tam, gdzie procedury te różnią się od tych określonych w art. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia, zanim procedury takie zostaną zastosowane.
Państwa Członkowskie udzielają również Komisji (Eurostat), na jej prośbę, informacji na temat procedur użytych w celu spełnienia wymogów minimalnych standardów ustalonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 7
Uchylenie
W załączniku II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2214/96 [8] skreśla się przypis dolny 1 grupy 12.4A Ubezpieczenie (S).
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1618/1999
z dnia 23 lipca 1999 r.
dotyczące kryteriów oceny jakości statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 410/98 [2], w szczególności jego art. 12 ppkt vi),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy tworzenia statystyk Wspólnoty w zakresie struktury, działalności, konkurencyjności oraz funkcjonowania przedsiębiorstw we Wspólnocie.
(2) Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące tych statystyk, w szczególności ich jakości i obciążenia przedsiębiorstw.
(3) Konieczne jest, aby Komisja ustaliła kryteria oceny jakości statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kryteria oceny jakości, określone w art. 7 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97, są wyszczególnione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1621/1999
z dnia 22 lipca 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do pomocy odnoszącej się do uprawy winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian winogron suszonych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2199/97 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [4], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wprowadził system pomocy w odniesieniu do wyspecjalizowanych obszarów pod uprawę niektórych odmian winogron przeznaczonych do suszenia i określił, że pomoc ma być wypłacana po zebraniu winogron i ich wysuszeniu przed dalszym przetworzeniem; dlatego należy ustanowić szczegółowe zasady stosowania omawianego systemu.
(2) Na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 należy określić maksymalną gwarantowaną powierzchnię pod winogrona uprawiane i zbierane we Wspólnocie z przeznaczeniem na suszenie i dalsze przetwarzanie, przekroczenie której pociągnie za sobą zmniejszenie pomocy w następnym roku gospodarczym; wymieniona maksymalna powierzchnia uwzględnia średnią powierzchnię uprawianą we Wspólnocie w latach gospodarczych 1987/88, 1988/89 i 1989/90.
(3) Założeniem systemu jest wspieranie i budowa przemysłu suszenia winogron i zapewnienie niezbędnego stopnia specjalizacji w tym celu; dlatego do pomocy kwalifikują się jedynie obszary, na których produkuje się świeże winogrona z przeznaczeniem na suszenie, a pomoc wypłacana jest dopiero po wysuszeniu całej produkcji winogron przeznaczonych na suszenie, uzyskanej z obszaru objętego wnioskiem o przyznanie pomocy.
(4) Zmiana przeznaczenia świeżych winogron, przed suszeniem, na inne cele musi być wykluczona; przeznaczenie produktu można zagwarantować za pomocą warunków umowy między producentem i przetwórcą, zawieranej przed zbiorem świeżych winogron niezależnie od ich przeznaczenia i odnoszącej się do obszarów, które zostaną objęte wnioskiem o przyznanie pomocy; zarządzanie tym systemem i kontrola nad nim może być efektywna jedynie w przypadku utworzenia skomputeryzowanej bazy danych oraz w przypadku zaangażowania się organizacji producentów w zawieranie umów i zarządzanie tymi umowami w imieniu ich członków.
(5) Ponadto w celu osiągnięcia odpowiedniego stopnia specjalizacji i zapobieżenia nadużyciom pomoc musi być przyznawana jedynie w odniesieniu do obszarów należycie nadzorowanych; spełnienie tego wymogu powinno zostać zapewnione przez ustalanie wydajności minimalnej, która ma być przestrzegana i uwzględnianie cech każdej odmiany, jakkolwiek biorąc jednak poprawkę na wyjątki odnoszące się do wyjątkowych warunków mogących wpłynąć na wydajność, niezależnie od dbałości wykazanej przez producentów.
(6) W celu dostosowana jakości dostaw do wymagań popytu, wypłaty pomocy powinny być uzależnione od uzyskiwania produktu spełniającego minimalne parametry jakości; co do produktów przetworzonych, przez wzgląd na uproszczenie przepisów, minimalne parametry i dopuszczalne odchylenia powinny być analogiczne do zapisów zawartych w normie EKGNZ zalecanej przez grupę roboczą w sprawie standaryzacji produktów nietrwałych i rozwoju jakości przy Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych; w celu zapewnienia, że uzyskuje się produkt odpowiedniej jakości, aby został zarejestrowany w bazie danych, od producentów i przetwórców powinno się wymagać posiadania odpowiedniej infrastruktury umożliwiającej uzyskiwanie odpowiednio surowca i gotowego produktu żądanej jakości; w celu zachowania jakości surowca i kontroli jego przeznaczenia, od producentów powinno się wymagać dostarczenia nieprzetworzonych suszonych winogron do przetwórcy w określonym terminie.
(7) Należy ustanowić, że kontrole Państw Członkowskich mają obejmować część wniosków w sprawie rejestracji w bazie danych, część informacji zawartych w umowach oraz część wniosków o przyznanie pomocy i że nieprawidłowości mają podlegać karze; aby system kontroli był efektywny, musi obowiązywać z jednej strony w odniesieniu do obszarów uprawianych, a z drugiej strony do ilości zebranych i dostarczonych w ramach umów.
(8) Co do tworzenia skomputeryzowanej bazy danych należy ustalić termin trzech lat; w celu umożliwienia producentom i przetwórcom przystosowania się do nowych wymagań, należy wprowadzić niektóre środki przejściowe.
(9) Przepisy niniejszego rozporządzenia zastępują, z dostosowaniami uznanymi za odpowiednie w świetle zdobytego doświadczenia, przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2911/90 z dnia 9 października 1990 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania pomocy w odniesieniu do produkcji niektórych odmian winogron przeznaczonych do suszenia [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2614/95 [6], oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2347/84 z dnia 31 lipca 1984 r. w sprawie suszonych winogron kwalifikujących się do pomocy produkcyjnej [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2550/98 [8]; te rozporządzenia należy uchylić.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia
a) "działki wyspecjalizowane" są to powierzchnie nasadzeń winorośli odmian sułtanka, czarna koryntka (corinthiaki) oraz muskat, gdzie cała produkcja zebranych świeżych winogron jest suszona w celu dalszego przetworzenia na produkty objęte kodem CN ex080620;
b) "organizacje producentów" są to organizacje producentów w rozumieniu art. 11 i 13 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 bądź grupy wstępnie uznane na mocy art. 14 tego rozporządzenia; organizacje tego rodzaju reprezentują swoich członków we wszystkich działaniach związanych z zarządzaniem systemem pomocy odnoszącej się do uprawy winogron przeznaczonych do suszenia;
c) "producenci indywidualni" są to producenci niebędący członkami organizacji producentów zajmujących się uprawą winogron z przeznaczeniem na produkcję winogron suszonych;
d) "przetwórca" jest to każde przedsiębiorstwo przetwórcze wytwarzające produkty objęte kodem CN podanym w lit. a), mające możliwość składowania i przetwarzania suszonych winogron na terenie gospodarstwa (nieprzetworzonych winogron suszonych);
e) "umowy" są to umowy dotyczące przetwarzania, wiążące dla producentów indywidualnych lub organizacji producentów oraz przetwórców.
Artykuł 2
1. Maksymalną gwarantowaną wspólnotową powierzchnię określoną w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustala się na 53000 hektarów.
2. Rok gospodarczy w odniesieniu do suszonych winogron określony w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 trwa od dnia 1 września do dnia 31 sierpnia.
3.
Do celów zarządzania systemem pomocy wprowadza się skomputeryzowaną alfanumeryczną bazę danych, znaną jako "baza danych", zawierającą informacje określone w art. 4 i art. 8 ust. 4.
System alfanumerycznej identyfikacji działek jest tym samym systemem, który wykorzystywany jest w zintegrowanym systemie określonym w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 [9] uzupełnionym, gdzie stosowne, w celu objęcia systemem pomocy obszarów uprawy winogron.
4. Wykresy odniesienia określone w art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2392/86 [10] obejmują obszary przeznaczone pod uprawę winorośli objęte tym systemem pomocy.
Artykuł 3
1.
Pomoc jest przyznawana w odniesieniu do uprawy winogron na wyspecjalizowanych działkach:
a) które są wprowadzone do bazy danych;
b) które były w całości uprawiane, a plony zebrano i z których cała produkcja poddana suszeniu (nieprzetworzone suszone winogrona) została dostarczona przetwórcy zgodnie z umową;
c) które dały wydajność minimalną równoważną co najmniej następującym ilościom:
- 3000 kilogramów nieprzetworzonych suszonych winogron w przypadku sułtanek,
- 2100 kilogramów nieprzetworzonych suszonych winogron w przypadku koryntek,
- 520 kilogramów nieprzetworzonych suszonych winogron w przypadku odmiany muskat;
d) z których produkcja świeżych winogron i nieprzetworzonych suszonych winogron została poddana sortowaniu zgodnie z przepisami krajowymi określonymi w ust. 4;
e) które dają nieprzetworzone suszone winogrona spełniające minimalne wymagania podane w załączniku I.
2.
Nie naruszając wymogu wydajności minimalnej:
- gdy winorośl odmiany sułtanka i muskat została zaatakowana filokserą, wymagana wydajność minimalna jest równoważna 1900 kilogramom nieprzetworzonych suszonych winogron w okresie pięciu lat gospodarczych po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia,
- gdy winorośl odmiany muskat została zaatakowana filokserą, wymagana wydajność minimalna jest wielkością równoważną 300 kilogramom nieprzetworzonych suszonych winogron w okresie pięciu lat gospodarczych po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia,
- w przypadku gdy winnice zostały ponownie sadzone wcześniej niż pięć lat temu, Państwa Członkowskie mogą ustanowić wymóg niższej wydajności minimalnej i powiadamiają o tym Komisję,
- w przypadku gdy działki zostały uszkodzone przez klęski żywiołowe, Państwa Członkowskie zmniejszają ilości określone w ust. 2 lit. c) o część strat poświadczoną przez agencje ubezpieczeniowe; w przypadku uszkodzeń nieobjętych ubezpieczeniami, Państwa Członkowskie określają procentowo zmniejszenie wydajności minimalnej w stosunku do dotkniętych regionów i powiadamiają o tym Komisję,
- w przypadku organicznej uprawy winogron zgodnie z regułami wspólnotowymi, Państwa Członkowskie mogą ustalić niższą wydajność minimalną i powiadamiają o tym Komisję.
3.
Aby upewnić się, czy wymóg wydajności minimalnej był przestrzegany, wydajność porównuje się ze średnią wydajnością w każdym gospodarstwie.
Średnią wydajność wylicza się w odniesieniu do każdej odmiany, biorąc pod uwagę odstępstwa określone w ust. 2, na podstawie ilości nieprzetworzonych suszonych winogron, dostarczonych przez omawiane gospodarstwo do przetwórcy lub organizacji producentów.
Ilość odrzucana podczas kwalifikowania nie jest brana pod uwagę.
4.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy krajowe w sprawie sortowania świeżych winogron przed suszeniem, ustalając maksymalny odsetek produktów odrzucanych, który nie przekracza 10 % zbioru plonów, z wyjątkiem przypadków klęsk żywiołowych.
Odnośnie do suszonych winogron, Państwa Członkowskie mogą ustanowić minimalny odsetek produktów odrzucanych i wprowadzić ustalenia dotyczące kontroli przeznaczenia odrzuconych suszonych winogron.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie na wniosek wprowadzają do bazy danych nazwy indywidualnych producentów, organizacji producentów oraz przetwórców, którzy spełnili wymagania techniczne związane z udziałem w systemie pomocy.
Wymagania te dotyczą przede wszystkim warunków, w jakich wykonywane są suszenie, składowanie i przetwarzanie, w celu zapewnienia, że produkt gotowy ma zadawalającą jakość pod względem fizycznym i sanitarnym, zgodnie z dyrektywą Rady 93/43/EWG [11].
Państwa Członkowskie przydzielają oddzielny numer każdemu uczestnikowi systemu, gdzie stosowne, zgodnie z tymi samymi zasadami, które dotyczącą zintegrowanego systemu.
2.
Wnioski w sprawie rejestracji określonej w ust. 1 przedkłada się nie później niż na jeden miesiąc przed rozpoczęciem roku gospodarczego, a w każdym przypadku przed podpisaniem umów na mocy art. 5.
Wnioskodawcy obejmują następujące informacje w swoich wnioskach:
a) w przypadku producentów indywidualnych i organizacji producentów:
- ogólną powierzchnię winnicy, wyrażoną w hektarach z dokładnością do drugiego miejsca po przecinku, z nasadzeniami odmian określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, w podziale według działek, ze wskazaniem daty ponownych nasadzeń, oraz według odmian, a w przypadku odmian sułtanka i muskat według kategorii, z danymi szczegółowymi, w odniesieniu do każdej działki, umożliwiającymi jej identyfikację i/lub rozgraniczenie,
- wyspecjalizowany obszar, w podziale według działek i odmian, z zastosowaniem tych samych odniesień, które są wymienione w tiret pierwszym,
- szacowane zbiory nieprzetworzonych suszonych winogron,
- dostępne obiekty dające pewność, że winogrona suszone są w gospodarstwach o zadowalających warunkach technicznych i sanitarnych,
- w przypadku organizacji producentów podejmujących się składowania zgodnie z art. 5 ust. 1 tiret pierwsze, rzeczowy dowód istnienia obiektów koniecznych do zapewnienia, że nieprzetworzone suszone winogrona składowane są we właściwych warunkach technicznych i sanitarnych, w plastikowych pojemnikach przystosowanych do stertowania;
b) w przypadku przetwórców:
- średnia ilość zakupionego surowca i gotowego produktu uzyskanego w ciągu trzech ostatnich lat bądź od rozpoczęcia działalności, wraz z dokumentującymi fakturami; dane szczegółowe, w formie dowodu rzeczowego, dotyczące istnienia obiektów koniecznych do zapewnienia, że produkty przechowywane są we właściwych warunkach technicznych i sanitarnych, w plastikowych pojemnikach przystosowanych do stertowania,
- zobowiązanie do poddania się wymaganym kontrolom w celu wprowadzenia systemu pomocy w życie,
- zobowiązanie do przetwarzania zakupionych produktów na produkty gotowe, wykazujące minimalne właściwości wymienione w załączniku II,
- zobowiązanie do prowadzenia szczegółowej dziennej ewidencji przepływów:
i) surowca zakupionego w ramach umów, ze wskazaniem danych szczegółowych dotyczących podmiotów sprzedających;
ii) sprzedanych produktów gotowych, ze wskazaniem danych szczegółowych dotyczących podmiotów kupujących;
iii) ilości zapasów nieprzetworzonych suszonych produktów;
iv) ilości odrzuconych produktów podczas sortowania na podstawie krajowych przepisów oraz dowodów związanych z ich przeznaczeniem.
3.
Państwa Członkowskie mogą:
- wprowadzać dodatkowe wymagania w celu ułatwienia kontroli,
- ograniczyć stosowanie ust. 2 w odniesieniu do nowych producentów oraz do tych, którzy mają zgłosić zmiany w stosunku do swoich ostatnich zawiadomień na podstawie przepisów ust. 2 akapit drugi.
Artykuł 5
1.
Umowy zawierane są między producentami indywidualnymi bądź organizacjami producentów a przetwórcami wprowadzonymi do bazy danych.
Umowy zawierane są na cały rok gospodarczy, nie później niż dnia 1 sierpnia przed omawianym rokiem gospodarczym i zawierają:
- numery z bazy danych dotyczące umawiających się stron,
- dane szczegółowe na temat obszarów, do których się odnoszą, w podziale według działek i odmian, z zastosowaniem tych samych odniesień, co w przypadku wprowadzania do bazy danych; obszar i jego podział na działki nie może różnić się od obszarów i działek podanych na podstawie przepisów art. 4 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze, ani ich przekraczać; stosowne wielkości mogą być mniejsze,
- szacunkową ilość suszonego produktu (nieprzetworzonych suszonych winogron), która zostanie uzyskana, ze wskazaniem przewidywanej średniej wydajności z działki pozostającej pod tą samą odmianą, lub w przypadku odmiany sułtanka lub muskat pod tą samą kategorią,
- cenę do zapłaty w podziale, gdzie stosowne, według odmiany i/lub jakości; zobowiązanie do zapłaty danej ceny przelewem bankowym lub przekazem pocztowym,
- wymóg, aby producent indywidualny dostarczył bądź organizacja producentów dostarczyła przetwórcy, w plastikowych pojemnikach przystosowanych do stertowania, niezwłocznie po suszeniu, całą zebraną ilość wysuszonych zbiorów uzyskanych z obszaru objętego umową, pomniejszoną o ilość odrzuconą podczas sortowania; jednakże umowy zawarte z organizacjami producentów mogą przewidywać, że wysuszony produkt ma być składowany przez organizację producentów w plastikowych pojemnikach przystosowanych do stertowania i że dostawy do przetwórcy rozkładają się na przestrzeni roku gospodarczego.
Organizacje producentów zobowiązują się do zapewnienia zadowalających warunków składowania w celu zachowania jakości suszonego produktu,
- zobowiązanie przetwórcy do przejęcia i składowania w odpowiednich warunkach, w plastikowych pojemnikach przystosowanych do stertowania, wszystkich dostaw nieprzetworzonych suszonych winogron, które spełniają minimalne wymagania jakości wymienione w załączniku I;
- przewidywaną rekompensatę w przypadku, gdy któraś z umawiających się stron nie wypełnia zobowiązań umownych, w szczególności w odniesieniu do zapłaty ceny oraz obowiązku dostawy i przyjęcia dostawy całej ilości uzyskanej z działek objętych umową.
2.
Umowy mogą zawierać klauzulę przewidującą zmiany ceny określonej w ust. 1 tiret czwarte, jeden lub kilka razy przed dostawą produktu, lecz nie później niż dnia 30 listopada.
Zmiana ta powinna opierać się na czynnikach obiektywnych, takich jak tendencje cen światowych oraz ilość i jakość uzyskanego produktu; w przypadku niezgodności, pierwotna cena umowna pozostaje ważna.
3.
Przetwórcy przesyłają kopię każdej umowy właściwemu organowi krajowemu w ciągu 10 dni roboczych po jej zawarciu i zachowują na to dowód.
4.
W przypadku gdy organizacja działa również jako przetwórca, umowy obejmujące produkcję realizowaną przez jej członków uznaje się za zawarte po przekazaniu występujących w nich informacji właściwemu organowi, w ciągu okresu określonego w ust. 1 akapit drugi.
5.
Państwa Członkowskie nadają każdej umowie numer identyfikacyjny.
Państwa Członkowskie przyjmują dodatkowe przepisy dotyczące umów, w szczególności odnoszące się do kar obowiązujących w przypadku nieprzestrzegania cen umownych oraz nieprzesyłania umów zgodnie z ust. 3 i 4.
Artykuł 6
1.
Całkowita ilość suszonych winogron z gospodarstwa musi zostać dostarczona do przetwórcy lub, gdzie stosowne, organizacji producentów odpowiedzialnej na podstawie umowy za zapewnienie składowania, nie później niż do dnia 30 listopada roku produkcji.
2.
Nieprzetworzone suszone winogrona dostarczone przetwórcy na podstawie umowy spełniają minimalne wymagania przedstawione w załączniku I.
Spełnienie wymienionych wymagań jest przedmiotem kontroli prowadzonych na podstawie reprezentatywnych próbek pobranych przez przetwórców z całej partii, w porozumieniu z producentem lub organizacją producentów.
Próbki są sprawdzane przez obie strony, a wyniki weryfikacji zostają zarejestrowane.
Do celów niniejszego ustępu "partia" oznacza wszystkie opakowania prezentowane w tym samym czasie przez producenta lub organizację producentów do przejęcia przez przetwórcę.
Zawartość każdej partii musi być jednakowa i musi obejmować jedynie nieprzetworzone suszone winogrona tego samego pochodzenia i tego samej odmiany.
3.
Przetwórca ustala miejsce i wielkość dostawy w porozumieniu z producentem.
4.
Po przyjęciu partii sporządzane jest świadectwo dostawy precyzujące:
- datę i czas rozpoczęcia rozładunku,
- numer identyfikacyjny umowy obejmującej partię,
- masę netto i brutto partii,
- zgodność partii z ustalonymi minimalnymi wymaganiami.
Świadectwo dostawy sporządza się w trzech egzemplarzach i jest podpisane przez przetwórcę oraz producenta indywidualnego lub organizację producentów.
Każde świadectwo oznaczone jest numerem identyfikacyjnym.
Każdy przetwórca i producent indywidualny lub każda organizacja producentów przechowuje kopię świadectwa dostawy.
Przetwórca wysyła jego kopię do Państwa Członkowskiego w ciągu dwóch dni roboczych do celów monitorowania,
Artykuł 7
1.
Wnioski o przyznanie pomocy składane są przez producentów indywidualnych albo organizacje producentów po dostarczeniu nieprzetworzonych suszonych winogron przetwórcy, lecz nie później niż dnia 31 grudnia roku produkcji winogron.
2.
Wnioski o przyznanie pomocy zawierają co najmniej następujące informacje:
- numer(-y) z bazy danych oraz wyspecjalizowane obszary, do których wnioski się odnoszą, z zastosowaniem tych samych odniesień jak te określone w art. 4 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze,
- numer(-y) identyfikacyjny(-e) odpowiedniej(-nich) umowy(-ów) lub jej (ich) kopię(-e),
- numer(-y) identyfikacyjny(-e) świadectwa(-w) dostawy lub jego (ich) kopię(-e),
- ilość nieprzetworzonych wyprodukowanych winogron suszonych i wydajność z hektara,
- oświadczenie, iż cała ilość winogron uprawianych na obszarze objętym wnioskiem o przyznanie pomocy została wysuszona i dostarczona do przetwórcy (przetwórców), minus ilości odrzucone podczas sortowania.
3.
Pomoc wypłaca się po ukończeniu kontroli określonych w art. 8, a najpóźniej do dnia 31 maja roku następującego po roku zbioru suszonych winogron.
Jednakże organizacje producentów otrzymują zaliczkę w wysokości 70 % pomocy po kontroli dokumentacji dotyczącej informacji określonych w ust. 2, najpóźniej do dnia 31 stycznia roku następującego po roku zbioru plonów suszonych winogron.
Organizacje producentów przekazują zaliczkę w całości oraz saldo pomocy, swoim członkom w ciągu 15 dni od otrzymania pomocy.
Państwa Członkowskie sprawdzają zgodność z wymienionym terminem i w razie nadużyć nakładają kary.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla przepisów tytułu VI rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne oraz kontrole na miejscu w celu zapewnienia, iż niniejsze rozporządzenie jest przestrzegane.
W szczególności Państwa Członkowskie przeprowadzają:
1.1. kontrole administracyjne w stosunku do 100 % komunikatów, umów oraz wniosków o przyznanie pomocy.
Kontrole tego rodzaju są związane zarówno z identyfikacją ubiegającego się, jak i parametrami działki.
Składają się z komputerowych dokładnych kontroli w odniesieniu do deklaracji sektora wina i innych sektorów kwalifikujących się do pomocy obszarowej oraz deklaracji tego samego ubiegającego się, złożonych w latach poprzednich;
1.2. coroczne kontrole na miejscu, w zakresie:
a) informacji zawartych w bazie danych, obejmujących co najmniej:
i) próbkę odpowiadającą 5 % komunikatów oraz co najmniej 5 % obszarów zgłoszonych zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze; próbki wybiera się na podstawie ich reprezentatywności oraz analizy ryzyka, która uwzględnia:
- wyniki dokładnych porównań informacji przedstawionych przez producentów albo organizacje producentów z danymi pochodzącymi z rejestrów winnic oraz informacjami zebranymi podczas wprowadzania programu zwalczania filoksery,
- obszary zgłoszone i ich rozmieszczenie geograficzne,
- nowych producentów oraz producentów zgłaszających zmiany, w przypadku zastosowania art. 4 ust. 3 tiret drugie;
ii) próbkę odpowiadającą 5 % ilości zgłoszonych zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) tiret pierwsze; próbki wybiera się uwzględniając potencjalne możliwości składowania i przetwarzania zgłoszone przez każdego przetwórcę oraz obejmują one co najmniej jedną jednostkę przetwórczą w odniesieniu do każdej odmiany.
Kontrole obejmują, poza innymi rzeczami, zgodność produktu gotowego z minimalnymi parametrami ustanowionymi w załączniku II;
b) zgodności ze zobowiązaniami umownymi; kontrole przeprowadza się na podstawie próbki odpowiadającej 5 % umów oraz co najmniej 5 % obszarów objętych umową;
c) informacji zawartych we wnioskach o przyznanie pomocy; kontrole te przeprowadza się na podstawie próbki odpowiadającej 5 % wniosków o przyznanie pomocy oraz co najmniej 5 % obszarów.
Wnioski, które mają być sprawdzane na miejscu, są wyznaczone przez właściwy organ;
- ilości działek oraz całej powierzchni obszaru,
- wyników dokładnego porównania informacji zawartych we wnioskach z informacjami zawartymi w bazie danych oraz w umowach,
- wszystkich zmian w porównaniu z rokiem poprzednim,
- ustaleń poczynionych podczas kontroli przeprowadzanych w latach poprzednich.
Podczas kontroli wniosków o przyznanie pomocy sprawdzeniu podlega również, co następuje:
- faktyczna zgodność z wydajnością minimalną; do celów tej kontroli władze krajowe sprawdzają dostawy do przetwórców oraz ilości wprowadzone do ewidencji zapasów przez przetwórców,
- faktyczne wysuszenie całkowitej ilości zebranej na działkach objętych umowami; do celów tej kontroli władze krajowe opracowują prognozę średniej wydajności według obszarów produkcyjnych i według odmian albo w przypadku odmian sułtanka i muskat, według kategorii; tę średnią wydajność wykorzystuje się do porównań,
- zgodność z minimalnymi wymaganiami jakościowymi;
d) pomocy w odniesieniu do ponownych nasadzeń w celu zwalczania filoksery.
2.
Kontrola na miejscu obejmuje wszystkie działki w gospodarstwie obsadzone odmianami kwalifikującymi się do otrzymania pomocy oraz całą działalność przetwórcy związaną z omawianymi odmianami, włączając czynności odnoszące się do ilości sprowadzonych z zagranicy.
3.
W przypadku gdy kontrolowana działka należy do kilku właścicieli, sprawdzana jest wiarygodność informacji wprowadzonych do bazy danych oraz znajdujących się we wniosku współwłaścicieli w przyznanie pomocy.
4.
Wyniki kontroli oraz nałożone kary są wprowadzane do bazy danych.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy informacje przedstawione przez producentów indywidualnych lub przez organizacje producentów na mocy art. 4 ust. 2 lit. a) okazują się niedokładne, nakładane są kary, jak następuje:
a) w przypadku rozbieżności dotyczących obszaru poniższy ust. 4 stosuje się odpowiednio;
b) w przypadku znacznych rozbieżności dotyczących dostępnej infrastruktury, nazwy producentów indywidualnych albo organizacji producentów zostają usunięte z bazy danych na czas trwania danego roku gospodarczego; wpis przywraca się nie wcześniej niż w następnym roku gospodarczym, pod warunkiem iż podmioty te przedstawiają dowody wprowadzenia właściwych obiektów i/albo wyposażenia.
2.
W przypadku gdy informacje przedstawione przez przetwórców na mocy art. 4 ust. 2 lit. b) okazują się niedokładne lub też zobowiązania podjęte na podstawie wymienionych przepisów nie zostały wypełnione, nakładane są kary, jak następuje:
a) w przypadku znacznych rozbieżności dotyczących dostępnej infrastruktury, kara finansowa jest równoważna kwocie pomocy odpowiadającej ilości przetworzonych w omawianym roku gospodarczym; ponadto nazwy przetwórców zostają usunięte z bazy danych na czas trwania danego roku gospodarczego; przywraca się je nie wcześniej niż w następnym roku gospodarczym, pod warunkiem iż podmioty przedstawiają dowody wprowadzenia właściwych obiektów;
b) w przypadku niedotrzymania zobowiązań, w szczególności dotyczących jakości produktu gotowego, włączając produkty odrzucone w trakcie sortowania i/lub dotyczących prowadzenia szczegółowej ewidencji, kara jest równoważna kwocie pomocy odpowiadającej ilościom przetworzonym w danym roku gospodarczym.
3.
W przypadku gdy okaże się, iż informacje zawarte w umowach są niedokładne lub że zobowiązania nie zostały wypełnione, nakładane są kary, jak następuje:
a) gdy producent indywidualny albo organizacja producentów nie wypełnia w szczególności obowiązku dostawy ustanowionego w art. 5 ust. 1 tiret czwarte, pomocy nie wypłaca się lub, jeżeli została już wypłacona, jest odzyskiwana zgodnie z art. 14 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 [12];
b) gdy przetwórcy nie zgodzili się na przejęcie nieprzetworzonych suszonych winogron dostarczonych w ramach umowy, karę finansową nakłada się odpowiednio do kwoty pomocy odpowiadającej danym obszarom.
4.
Jeżeli nieprawidłowości zostają ujawnione podczas kontroli wniosków o przyznanie pomocy, kary nakłada się, jak następuje:
a) w przypadku gdy obszar faktycznie ustalony okazuje się być większy niż obszar objęty wnioskiem o przyznanie pomocy, kwotę pomocy wylicza się na podstawie obszaru wskazanego we wniosku o przyznanie pomocy.
Jeżeli, z drugiej strony, obszar faktycznie ustalony podczas kontroli okazuje się być mniejszy niż obszar objęty wnioskiem o przyznanie pomocy, kwotę pomocy wylicza się na podstawie obszaru faktycznie ustalonego, z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonego przekroczenia, gdy jest ono większe niż 3 % albo 0,2 hektara, lecz nie więcej niż 20 % ustalonego obszaru.
Organizacje producentów zwracają nienależne płatności plus odsetki wyliczone zgodnie z ust. 3 lit. a).
W przypadku gdy ujawnione przekroczenie przekracza 20 % ustalonego obszaru, pomoc w odniesieniu do hektara nie jest wypłacana w ogóle lub, jeżeli została już wypłacona, jest odzyskiwana zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92.
Jednakże w przypadku fałszywego oświadczenia złożonego umyślnie lub wskutek poważnego zaniedbania:
- producent albo organizacja producentów są wykluczeni z otrzymywania pomocy w danym roku gospodarczym, oraz
- w przypadku fałszywego oświadczenia złożonego umyślnie, z otrzymywania pomocy na następny rok gospodarczy.
Powyższych redukcji nie stosuje się, jeżeli przy ustalaniu obszaru, producent indywidualny albo organizacje producentów mogą wykazać, iż jako podstawę przyjęły informacje zaakceptowane przez właściwy organ.
Dla celów niniejszego ustępu "obszar ustalony" oznacza obszar, w odniesieniu do którego wszystkie przewidziane warunki zostały spełnione;
b) jeżeli okazuje się, iż wydajność minimalna nie była przestrzegana, nazwy producenta indywidualnego lub organizacji producentów oraz, gdzie stosowne, także przetwórców zostają usunięte z bazy danych na czas trwania danego roku gospodarczego oraz na następny rok gospodarczy;
c) jeżeli okazuje się, iż wydajność osiągnięta jest wyższa od wydajności minimalnej, a pomimo to niższa od średniej wydajności prognozowanej przez władze krajowe w odniesieniu do danego obszaru geograficznego, kontrole są rozszerzone tak, aby objąć ilości sprzedane przez producentów indywidualnych czy organizacje producentów na rynku świeżych winogron albo do produkcji wina.
Jeżeli kontrole te oraz kontrole stanu winnic wykazują, iż nie wszystkie ilości z działek objętych wnioskami o przyznanie pomocy zostały wysuszone, pomoc jest zmniejszona proporcjonalnie do procentu ilości, które zmieniły przeznaczenie.
Nie wypłaca się pomocy, jeżeli ilości, które zmieniły przeznaczenie, stanowią więcej niż 30 % ilości uzyskanych.
W przypadku braku dowodu co do ilości faktycznie wyprodukowanych na omawianych działkach, ilości, które zmieniły przeznaczenie, są równe różnicy między ilościami podanymi na wniosku o przyznanie pomocy i ilościami wyliczonymi przy zastosowaniu średniej wydajności ustanowionej przez władze w podziale według obszaru geograficznego oraz według odmiany.
5.
We wszystkich przypadkach, w których wypłacona pomoc była nienależna, Państwa Członkowskie odzyskują dane kwoty zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, odnoszących się do części obszaru lub produkcji jakiegoś producenta czy organizacji producentów lub części produkcji przejętej i/lub przetwarzanej przez przetwórcę, kary są proporcjonalne do popełnionych nieprawidłowości.
Stanowią one co najmniej dwukrotność kwot pomocy odpowiadających ilościom objętych nieprawidłowościami.
Artykuł 10
Poniższe przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 stosuje się w odniesieniu do kontroli i kar zawartych w niniejszym rozporządzeniu:
- art. 6 ust. 3 akapit ostatni, w przypadku znacznych nieprawidłowości ujawnionych w jakimkolwiek regionie lub części jakiegokolwiek regionu,
- art. 6 ust. 7 akapit pierwszy, przy określaniu powierzchni działek,
- art. 8 ust. 1 akapit pierwszy, w przypadku opóźnionego przedłożenia wniosku w sprawie rejestracji w bazie danych i/lub wniosku o przyznanie pomocy,
- art. 11 w przypadkach wystąpienia siły wyższej oraz w przypadkach, w których nie nakłada się obowiązujących kar,
- art. 12 w odniesieniu do sprawozdania z inspekcji,
- art. 13 w odniesieniu do odmowy rolnika dotyczącej przyjęcia inspekcji,
- art. 14 w odniesieniu do zasad zwrotu płatności nienależnych,
- art. 15.
Artykuł 11
Co roku zainteresowane Państwa Członkowskie notyfikują Komisji:
a) przed dniem 1 października, na podstawie informacji zawartych w bazie danych oraz w umowach:
- łączne powierzchnie winnic z nasadzeniami odmian kwalifikujących się do pomocy, w podziale według odmian, a w przypadku odmian sułtanka i muskat, według kategorii,
- wyspecjalizowany obszar przeznaczony do produkcji suszonych winogron,
- obszar objęty umowami w odniesieniu do każdej odmiany oraz łączną liczbę umów, z rozróżnieniem umów zawartych z producentami indywidualnymi i umów zawartych z organizacjami producentów,
- szacowaną uprawę suszonych winogron w odniesieniu do każdej odmiany,
- liczbę organizacji producentów według rodzaju zatwierdzenia oraz procentu obszaru objętego przez te organizacje; ich zdolność składową,
- liczbę przetwórców oraz ich składowanie i zdolność przetwarzania;
b) przed dniem 31 stycznia:
i) na podstawie informacji zawartych we wnioskach o przyznanie pomocy:
- wyspecjalizowany obszar w odniesieniu do każdej odmiany, objęty wnioskiem o przyznanie pomocy złożonym przez organizacje producentów lub producentów indywidualnych,
- ilości nieprzetworzonych wyprodukowanych suszonych winogron oraz średnia wydajność z hektara w odniesieniu do każdej odmiany w przypadku organizacji producentów lub producentów indywidualnych,
- liczby hektarów, w odniesieniu do których zmniejszenie wydajności zostało oficjalnie zatwierdzone przez właściwe władze Państw Członkowskich na podstawie art. 3 ust. 2 tiret czwarte.
Obszary te wykazuje się w podziale według procentowego zmniejszenia wydajności oraz według rodzaju szkody w odniesieniu do każdego obszaru produkcyjnego;
ii) na podstawie informacji zawartych we wnioskach o przyznanie pomocy przeznaczonej na ponowne nasadzenia:
- obszary, które otrzymały pomoc dotyczącą nasadzeń w odniesieniu do każdej odmiany, zarówno w przypadku organizacji producentów jak i producentów indywidualnych, ze wskazaniem oddzielnie dokonanych płatności za pierwszy, drugi oraz trzeci rok;
c) przed dniem 1 września:
- obszary ostatecznie zaakceptowane jako kwalifikujące się do pomocy dotyczącej uprawy oraz do pomocy dotyczącej nasadzania na bieżący rok gospodarczy;
- wyniki kontroli wskazujące jakiekolwiek pojawiające się problemy.
Artykuł 12
Przetwórcy zaangażowani w produkcję suszonych winogron wymagającą sztucznego suszenia winogron w ich zakładach przetwórczych, mogą zostać upoważnieni przez Państwa Członkowskie do pozyskiwania swoich dostaw świeżych winogron od producentów albo organizacji producentów otrzymujących pomoc.
W tym celu muszą przedłożyć szczegółowy program swoich planowanych zakupów świeżych winogron oraz przejść specjalną kontrolę, którą Państwo Członkowskie musi zorganizować, aby zapobiec nadużyciom.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o istnieniu tego rodzaju żądań oraz o przyjętych specjalnych środkach kontroli.
Artykuł 13
1. Państwa Członkowskie muszą założyć bazy danych określone w art. 2 ust. 4 przed rozpoczęciem roku gospodarczego 2002/03. W okresie lat gospodarczych 1999/2000, 2000/01 oraz 2001/02 obowiązek rejestracji zastępuje się obowiązkiem przedłożenia wniosków w sprawie rejestracji w bazie danych zgodnie z art. 4 ust. 2 przed dniem 1 września 1999 r.; odniesienia do obszaru oraz identyfikacji działek są odniesieniami do rejestru gruntów albo innych oznaczeń uznanych za równoważne przez organ odpowiedzialny za kontrole obszarów.
2.
Poniższe środki przejściowe stosuje się w latach gospodarczych 1999/2000–2001/02:
a) Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję, że w roku gospodarczym 1999/2000 formy stowarzyszeń producentów istniejące przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia reprezentowały swoich członków we wszystkich czynnościach odnoszących się do zarządzania systemem pomocy w odniesieniu do produkcji suszonych winogron, jeżeli te stowarzyszenia złożą wniosek o wstępne uznanie zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przed dniem 15 września 1999;
b) wnioski w sprawie rejestracji w bazie danych określone w art. 4 ust. 1 zostają przyjęte, jeżeli wnioskodawcy, niezależnie od tego, czy jest to producent indywidualny, organizacja producentów czy przetwórca, podejmują się spełnienia warunków związanych ze swoją rejestracją w bazie danych, w szczególności warunków dotyczących suszenia, składowania i przetwarzania przed rozpoczęciem roku gospodarczego 2001/02;
c) umowy określone w art. 5 są podpisywane między producentami lub organizacjami producentów, w tym organizacjami określonymi w lit. a), oraz przetwórcami, którzy złożyli wniosek w sprawie rejestracji w bazie danych; na lata gospodarcze 1999/2000 i 2000/01 umowy zostają zawarte nie później niż do dnia 15 października 1999 r. oraz odpowiednio do dnia 1 września 2000 r.;
d) obowiązek dostarczania oraz składowania nieprzetworzonych suszonych winogron w plastikowych pojemnikach przystosowanych do stertowania, stosuje się od roku gospodarczego 2002/03.
Jednakże, w odniesieniu do producentów indywidualnych, organizacji producentów oraz przetwórców, którzy korzystają ze środków przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 399/94 [13], obowiązek ten stosuje się do:
- przynajmniej 25 % ilości dostarczonych i składowanych w roku gospodarczym 1999/2000,
- co najmniej 50 % ilości dostarczonych i składowanych w roku gospodarczym 2000/01,
- 100 % ilości dostarczonych i przechowywanych w następnych latach gospodarczych;
e) terminem dostawy określonym w art. 6 ust. l w roku gospodarczym 1999/2000 jest dzień 31 grudnia 1999 r.
Do rozpoczęcia roku gospodarczego 2001/02 przetwórcy mogą powierzać składowanie ilości, których nie są w stanie sami składować, producentom indywidualnym lub organizacjom producentów;
f) przepisy art. 9 ust. 4 lit. a) akapit drugi oraz art. 9 ust. 4 lit. c) stosuje się od roku gospodarczego 2002/03.
Artykuł 14
W ciągu dwóch miesięcy po opublikowaniu niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie notyfikują Komisji przepisy krajowe podjęte w celu jego wprowadzenia w życie.
Artykuł 15
Rozporządzenie (EWG) nr 2911/90 oraz (EWG) nr 2374/84 tracą moc począwszy od roku gospodarczego 1999/2000.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/1999
z dnia 23 lipca 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do systemu składowania nieprzetworzonych suszonych winogron oraz nieprzetworzonych suszonych fig
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2199/97 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wprowadza system składowania nieprzetworzonych suszonych winogron oraz suszonych fig w okresie dwóch ostatnich miesięcy odpowiednich lat gospodarczych dla tych produktów, na który składają się uzgodnienia dotyczące zatwierdzania agencji składujących, wypłaty na rzecz tych agencji pomocy w odniesieniu do składowania oraz finansowej rekompensaty; należy ustanowić warunki, które musi spełniać agencja składująca, aby można ją było zatwierdzić, w szczególności w odniesieniu do kroków, które należy podjąć w celu zapewnienia odpowiedniego składowania produktów.
(2) Wymagania dotyczące jakości oraz prezentacji produktów oferowanych do składowania powinny być określone w taki sposób, aby zapewnić składowanie w optymalnych warunkach oraz aby zapobiec sytuacji, w której składowanie stałoby się bardziej atrakcyjnym rynkiem zbytu niż rynki handlowe; omawiane nowe wymagania powinny być wprowadzane w chwili wygaśnięcia okresu przejściowego w celu umożliwienia stopniowego przystosowywania produkcji; trwanie okresu przejściowego powinno uwzględniać cechy charakterystyczne każdego sektora.
(3) Uwzględniając uzgodnienia dotyczące płatności pomocy na uprawę winogron przeznaczonych do produkcji suszonych winogron, określonej w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, oraz pomocy produkcyjnej w odniesieniu do suszonych fig, określonej w art. 2 tego rozporządzenia, dostęp do uzgodnień dotyczących składowania powinien ograniczać się do organizacji producentów oraz, w przypadku nieprzetworzonych suszonych winogron, do przetwórców, zakładając, że organizacje producentów oraz przetwórców podejmują się wprowadzania do obrotu i/lub składowania tych nieprzetworzonych produktów.
(4) Procedury sprzedaży produktów przechowywanych przez agencje składujące oraz ich wykorzystanie powinny być zdefiniowane w sposób, który zapewni ochronę interesów finansowych Wspólnoty oraz obciąży Państwa Członkowskie odpowiedzialnością za ustalenie uzgodnień technicznych dotyczących sprzedaży.
(5) Należy ustanowić przerwy dotyczące składania wniosków o przyznanie pomocy w odniesieniu do składowania oraz wniosków o rekompensatę finansową; miesięczne przerwy należycie uwzględniają interes agencji składujących bez nakładania zbędnych obciążeń administracyjnych.
(6) Przepisy niniejszego rozporządzenia zastępują, poprzez ich zmianę w świetle zmian w ustawodawstwie oraz zdobytego doświadczenia, przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 626/85 z dnia 12 marca 1985 r. w sprawie nabywania, sprzedaży oraz składowania nieprzetworzonych suszonych winogron oraz fig przez agencje składujące [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1437/97 [4] oraz przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 627/85 z dnia 12 marca 1985 r. w sprawie pomocy w odniesieniu do składowania i rekompensaty finansowej dotyczących nieprzetworzonych suszonych winogron oraz fig [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1922/95 [6]; ponadto przepisy te unieważniają przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3263/81 z dnia 16 listopada 1981 r. ustanawiającego zasady obejmujące sprzedaż w drodze przetargu albo na podstawie wcześniej ustalonej ceny suszonych fig i suszonych winogron przechowywanych przez agencje składujące [7], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1325/84 z dnia 14 maja 1984 r. ustanawiającego szczegółowe zasady określania rekompensaty finansowej w odniesieniu do suszonych figi i suszonych winogron na dany rok gospodarczy [8], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1707/85 z dnia 21 czerwca 1985 r. w sprawie sprzedaży przez agencje składujące nieprzetworzonych suszonych fig do produkcji alkoholu [9], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3205/85 z dnia 15 listopada 1995 r. w sprawie sprzedaży w drodze przetargu nieprzetworzonych suszonych winogron z przeznaczeniem do szczególnych zastosowań [10], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 682/86 z dnia 4 marca 1986 r. w sprawie sprzedaży przez agencje składujące nieprzetworzonych suszonych winogron do produkcji niektórych przypraw [11], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3937/88 z dnia 16 grudnia 1988 r. w sprawie sprzedaży przez agencje składujące nieprzetworzonych rodzynek do produkcji suszonych winogron [12] oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 913/89 z dnia 10 kwietnia 1989 r. w sprawie sprzedaży przez agencje składujące nieprzetworzonych suszonych winogron do produkcji alkoholu [13]; w związku z tym powyższe rozporządzenia powinny zostać uchylone.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 Państwa Członkowskie udzielają zatwierdzenia ubiegającym się o to agencjom składującym:
a) które posiadają odpowiednie pomieszczenia i urządzenia do składowania; w przypadku nieprzetworzonych suszonych winogron takie pomieszczenia muszą być co najmniej równoważne tym wymaganym zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. a) tiret piąte i art. 4 ust. 2 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1621/1999 [14] w celu umieszczenia w wykazie określonym w art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia;
b) które posiadają zasoby techniczne i zasoby ludzkie niezbędne do zarządzania produktami zakupionymi zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2201/96;
c) które zobowiążą się na piśmie, w ramach prowadzonej działalności jako agencje składujące, przestrzegać przepisów wspólnotowych i krajowych.
Zobowiązanie takie obejmuje w szczególności wypełnienie zobowiązania do składowania skupionych produktów w odrębnych pomieszczeniach oraz do prowadzenia dla nich oddzielnych rachunków.
Artykuł 2
1. Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 agencje składujące skupują:
- nieprzetworzone suszone winogrona oferowane im każdego roku od dnia 1 lipca do dnia 31 sierpnia, do ilości ustanowionych w art. 9 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia,
- nieprzetworzone suszone figi oferowane im każdego roku od dnia 1 czerwca do dnia 31 lipca,
od bieżącego roku gospodarczego.
2.
Produkty dostarcza się agencjom składującym w plastikowych skrzyniach przystosowanych do układania w stosy; jednakże na zasadzie przejściowej nieprzetworzone suszone winogrona mogą być dostarczane w odpowiednich pojemnikach do końca roku gospodarczego 2001/2002, a nieprzetworzone suszone figi do końca roku gospodarczego 2003/04.
Dostarczane produkty muszą:
- w przypadku nieprzetworzonych suszonych winogron spełniać minimalne wymagania ustanowione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 621/1999,
- w przypadku nieprzetworzonych suszonych fig spełniać minimalne wymagania ustanowione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1573/1999 [15] i muszą mieć minimalną wielkość:
- 180 owoców na kilogram do końca roku gospodarczego 2003/04, oraz
- 150 owoców na kilogram w następnych latach gospodarczych.
Artykuł 3
1.
Umowy sporządzane są między sprzedawcami a agencjami składującymi w odniesieniu do wszystkich produktów skupowanych przez agencje.
Sprzedawcami są przetwórcy albo grupy producentów uznane lub takie, którym udzielono wstępnego uznana, stosownie do rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Jednakże w okresie przejściowym sprzedawcami mogą również być:
- w przypadku nieprzetworzonych suszonych fig – producenci nienależący do grup producentów, do końca roku gospodarczego 2001/2002,
- w przypadku nieprzetworzonych suszonych winogron, w roku gospodarczym 1999/2000, formy związków producentów określone w art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1621/1999.
Umowy sporządza się co najmniej dwa tygodnie przed terminem dostawy i zawierają one w szczególności:
a) nazwy i adresy stron,
b) przybliżoną ilość nieprzetworzonych surowych produktów, które zostaną dostarczone,
c) adres, pod który produkty mają być dostarczone,
d) termin dostawy.
Agencje składujące przesyłają niezwłocznie egzemplarze umów właściwemu organowi krajowemu.
Agencje zachowują dowód wysłania.
2.
Produkty przejmowane są przez agencje składujące przed upływem terminu ustanowionego w art. 2 ust. 1.
W przypadku gdy sprzedawca i agencja składująca nie zgadzają się co do wagi albo jakości produktu, produkt jest ważony oraz pobierana jest dodatkowa próbka w obecności przedstawiciela właściwego organu krajowego.
Gdy produkt nie spełnia wymagań jakościowych, określonych w art. 2 ust. 2, umowę unieważnia się w odniesieniu do ilości, które nie spełniają tych wymagań; sprzedawca rekompensuje agencji składującej powstałe w związku z tym straty, zgodnie z przepisami krajowymi.
3.
W przypadku gdy agencja składująca jest równocześnie sprzedawcą, umowę przewidzianą w ust. 1 uważa się za zawartą z chwilą wysłania właściwemu organowi krajowemu dokumentu ustanawiającego szczegóły określone w lit. b)–d) tego ustępu; dokument wysyła się co najmniej dwa tygodnie przed upływem terminu ustanowionego w art. 2 ust. 1.
Przejęcie produktów przez agencję składującą, łącznie z ważeniem oraz kontrolą jakości tych produktów, dokonywane jest w obecności przedstawiciela właściwego organu krajowego.
Artykuł 4
1.
Produkty przechowywane przez agencje składujące wystawiane są na sprzedaż przez właściwy organ, który udzielił im uznania.
Sprzedaży dokonuje się w drodze przetargu albo w drodze stałego przetargu, z zastosowaniem minimalnej ceny przetargowej oraz, w miarę potrzeby, z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) nieprzetworzone suszone figi sprzedawane są do szczególnych zastosowań przemysłowych, które zostaną określone w ogłoszeniu o przetargu;
b) nieprzetworzone suszone winogrona sprzedawane są przed końcem lutego po dokonaniu skupu w celu przetwarzania na suszone winogrona do ostatecznego spożycia oraz, po tej dacie, do szczególnego zastosowania przemysłowego, które zostanie określone w ogłoszeniu o przetargu.
2.
Szczególne zastosowania przemysłowe określone w ust. 1 obejmują w szczególności produkcję preparatów używanych do żywienia zwierząt, objętych kodem CN 2309, palonych substytutów kawy, objętych kodem CN 210130, oraz alkoholu objętego kodem CN 2208.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na sprzedaż produktów do innych zastosowań przemysłowych po podaniu Komisji ekonomicznych powodów ich wyboru oraz objęciu tych zastosowań kontrolami.
Artykuł 5
1.
W ciągu 10 dni od końca okresów, określonych w art. 2 ust. 1, oraz, w przypadku nieprzetworzonych suszonych winogron, przed dniem 10 marca w odniesieniu do ilości niesprzedanych do końca lutego, właściwy organ przesyła Komisji:
- informację o liczbach dotyczących ilości suszonych produktów przejętych albo niesprzedanych, ze szczegółami dotyczącymi agencji składujących przechowujących produkty,
- analizę sytuacji dotyczącą ewentualnych rynków zbytu, mając na uwadze potrzebę zachowania równowagi na rynku oraz propozycje związane w szczególności z wybranym(-i) rynkiem(-ami) zbytu, harmonogram odnoszący się do ilości, które zostaną wystawione na sprzedaż w przypadku stałego przetargu oraz ustaloną minimalną cenę przetargową,
- egzemplarz ogłoszenia o przetargu lub ogłoszenia o stałym przetargu,
- tekst przepisów krajowych dotyczących procedur przetargowych objętych niniejszym rozporządzeniem.
Takie przepisy dotyczą w szczególności:
i) publikowania ogłoszeń o przetargu;
ii) zobowiązań oferentów;
iii) kwoty wadium oraz kwot innych specjalnych zabezpieczeń, przewidzianych odpowiednio w art. 9 ust. 7 i 3 akapit drugi rozporządzenia 2201/96;
iv) procedury otwierania przetargu oraz wyboru oferentów;
v) warunków regulujących przepadek i zwrot zabezpieczeń;
vi) zasad regulujących przejęcie produktów przez nabywcę oraz zapłatę ceny kupna;
vii) weryfikacji przestrzegania szczególnych zastosowań przemysłowych.
2.
Właściwe władze informują niezwłocznie Komisję oraz zainteresowaną agencję składującą o wynikach przetargu i przetargu cząstkowego.
W ciągu 10 dni od końca roku gospodarczego właściwe władze przesyłają Komisji sprawozdanie z warunków panujących na rynku podczas sprzedaży składowanych ilości, wszystkich napotkanych trudnościach, niesprzedanych ilościach, a także o procedurach sprzedaży pozostałych ilości.
Artykuł 6
1.
Agencje składujące prowadzą szczegółowe rejestry dotyczące przemieszczania produktów wprowadzanych do składu oraz opuszczających go.
2.
Nieprzetworzone suszone winogrona znajdujące się w składach do końca lutego po przejęciu składowane są i traktowane tak,aby zachować ich oryginalną jakość oraz wartość zdrowotną.
3.
Przy wprowadzaniu na skład w przypadku nieprzetworzonych suszonych fig oraz od dnia 1 marca po przejęciu w przypadku nieprzetworzonych suszonych winogron produkty są składowane i traktowane w taki sam sposób, jak produkty przeznaczone do szczególnego zastosowania przemysłowego.
4.
Państwa Członkowskie określają sposób obchodzenia się z produktami oraz inne wymagane przy składowaniu zabiegi.
Artykuł 7
1.
Pomoc w odniesieniu do składowania, przewidziana w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, ustalana jest za dzień składowania.
Faktyczny okres składowania obejmuje dni, w których produkt jest wprowadzany do składu i opuszcza go.
2.
Dwie raty pomocy ustalane są w odniesieniu do nieprzetworzonych suszonych winogron z tego samego roku gospodarczego.
Pierwsza rata odnosi się do produktów znajdujących się na składzie do końca lutego po skupie.
Druga rata odnosi się do produktów znajdujących się na składzie po tej dacie, ale nie po upływie maksymalnego okresu składowania ustalonego w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
Gdy ustalona zostanie druga rata pomocy, pod uwagę bierze się mniej surowe wymagania składowania stosowane w okresie rozpoczynającym się dnia 1 marca następującego po przejęciu, stosownie do art. 6 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
1.
Wnioski o przyznanie pomocy w odniesieniu do składowania składane są przez agencje składujące do właściwych władz przed piątym dniem każdego miesiąca i odnoszą się do poprzedniego miesiąca.
2.
Zawierają one w szczególności:
- szczegóły dotyczące ilości, w odniesieniu do których wnioskuje się o pomoc, oraz okres faktycznego składowania,
- ilości znajdujące się na składzie pierwszego i ostatniego dnia miesiąca, w odniesieniu do którego wnioskowana jest pomoc na składowanie, bez odejmowania jakichkolwiek naturalnych ubytków.
Artykuł 9
1. Wnioski o rekompensatę finansową składane są właściwym władzom przez agencje składujące, zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, razem z wnioskami o pomoc w odniesieniu do składowania, zgodnie z art. 8, przed piątym dniem każdego miesiąca w odniesieniu do ilości sprzedanych w poprzednim miesiącu.
2.
Wnioski zawierają w szczególności szczegóły dotyczące ilości sprzedanych podczas danego miesiąca, w podziale na ceny sprzedaży.
Wnioski dotyczące ostatniej sprzedaży ilości przejętych w odniesieniu do danego roku gospodarczego zawierają wielkość naturalnych strat.
Straty takie traktuje się jako ilości sprzedane, gdy nie przekraczają one miesięcznie 0,5 % średniej ilości składowanych produktów.
3. Rekompensatę finansową oblicza się zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
Artykuł 10
1.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, które zatwierdziły agencję składującą, przeprowadzają kontrole na miejscu:
a) w przypadku nieprzetworzonych suszonych winogron – od momentu przejęcia do końca lutego następnego roku, kontrole przeprowadzane są w odniesieniu do co najmniej 20 % składowanych ilości i co najmniej raz w każdej agencji składującej w celu sprawdzenia prawidłowości prowadzenia rejestrów i obejmą również warunki składowania oraz jakość składowanych produktów;
b) w przypadku nieprzetworzonych suszonych fig – systematyczne kontrole przeprowadzane są w chwili przejęcia w celu sprawdzenia, czy produkt spełnia minimalne wymagania jakościowe;
c) kontrole przeprowadzane są na co najmniej 10 % ilości składowanych produktów w celu weryfikacji informacji podanych na wnioskach o pomoc w odniesieniu do składowania oraz we wnioskach o rekompensatę finansową.
2.
Właściwe władze wycofują zatwierdzenie w przypadku gdy którykolwiek z warunków zatwierdzenia nie jest już spełniany; nie wypłaca się pomocy w odniesieniu do składowania ani rekompensaty finansowej w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego, a kwoty już wypłacone powinny być zwrócone, plus odsetki za okres, który upłynął między wypłatą a zwrotem.
Stosowaną stopą procentową jest stopa stosowana przez Europejski Instytut Walutowy przy swoich transakcjach przeprowadzanych w ecu, opublikowana w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, obowiązująca w dniu dokonania nienależnej wypłaty, powiększona o trzy punkty procentowe.
Artykuł 11
Rozporządzenia (EWG) nr 3263/81, (EWG) nr 1325/84, (EWG) nr 626/85), (EWG) nr 627/85, (EWG) nr 1707/85, (EWG) nr 3205/85, (EWG) nr 682/86, (EWG) nr 3937/88 oraz (EWG) 913/89 tracą moc.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1636/1999
z dnia 26 lipca 1999 r.
dotyczące zezwolenia na nowe zastosowania dodatków paszowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1411/1999 [2], w szczególności jej art. 9j i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że można zezwolić na stosowanie nowych dodatków lub nowe zastosowania dodatków paszowych biorąc pod uwagę postęp w dziedzinie wiedzy naukowej oraz technicznej.
(2) Dyrektywa Rady 93/113/WE z dnia 14 grudnia 1993 r. dotycząca stosowania i obrotu enzymami, mikroorganizmami i ich preparatami w żywieniu zwierząt [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/40/WE [4], w drodze odstępstwa od dyrektywy 70/524/EWG, upoważniła Państwa Członkowskie do tymczasowego zezwalania na stosowanie i wprowadzanie do obrotu enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów.
(3) Tymczasowe zezwolenie na nowe dodatki lub nowe zastosowania dodatków jest przyznawane, jeżeli na poziomie dozwolonym dla pasz nie mają one szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi bądź zwierząt, na środowisko naturalne, ani nie szkodzą konsumentom zmieniając cechy produktów pochodzenia zwierzęcego; jeśli ich obecność w paszach może być kontrolowana i można racjonalnie przyjąć, w związku z dostępnymi wynikami, że wywierają korzystny wpływ na właściwości tych pasz lub produkcję zwierzęcą, gdy są włączane do takich pasz.
(4) Przepisy dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. [5] w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz odpowiednich dyrektyw szczegółowych, w szczególności dyrektywy Rady 90/679/EWG z dnia 26 listopada 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 97/65/WE [7], mają pełne zastosowanie do stosowania dodatków paszowych i operacji z nimi związanych, wykonywanych przez pracowników.
(5) Badanie dokumentacji przedłożonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 dyrektywy 93/113/WE wskazuje, że można tymczasowo zezwolić na stosowanie pewnej liczby preparatów należących do grup enzymów i mikroorganizmów.
(6) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię, w odniesieniu do nieszkodliwości tych preparatów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Można zezwolić na stosowanie preparatów należących do grupy "Enzymy" i wyszczególnionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG, jako dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, na warunkach ustanowionych we wspomnianym załączniku.
Artykuł 2
Można zezwolić na stosowanie preparatów należących do grupy "Mikroorganizmy" i wyszczególnionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG, jako dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, na warunkach ustanowionych we wspomnianym załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1645/1999
z dnia 27 czerwca 1999 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Francja przesyła Komisji dwa wnioski o zarejestrowanie określonych nazw jako nazwy pochodzenia i oznaczeń geograficznych.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, wnioski uznane zostały za spełniające wszystkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierające wszystkie wymagane informacje zgodnie z jego art. 4.
(3) W odniesieniu do każdej z poszczególnych nazw wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała deklaracji sprzeciwu na podstawie art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w rezultacie opublikowania danych nazw w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(4) Dlatego nazwy te powinny zostać wpisane do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie do załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 872/1999 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy w niniejszym załączniku dodaje się do załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1647/1999
z dnia 27 lipca 1999 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2571/97 w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6 i art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 494/1999 [4], ustala termin wykorzystania produktów, określonych w art. 1 tego rozporządzenia, i ich włączenia do produktów końcowych; rozporządzenie (WE) nr 1982/98 [5], zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2571/97, ustala ten okres na pięć miesięcy w odniesieniu do ilości, na które zostały przyznane umowy, począwszy od siedemnastego zaproszenia do składania ofert przetargowych; okres ten jeszcze się nie zakończył w odniesieniu do ilości, na które przyznano umowy z tytułu dwudziestego piątego i dwudziestego szóstego zaproszenia do składania ofert przetargowych; rozporządzenie (WE) nr 494/1999, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2571/97, skróciło ten okres do czterech miesięcy w odniesieniu do ilości, na które przyznano umowy z tytułu dwudziestego siódmego zaproszenia do składania ofert przetargowych.
(2) Decyzje Komisji 1999/363/WE [6], 1999/368/WE [7], 1999/389/WE [8], 1999/390/WE [9] i 1999/449/WE [10] przewidują środki ochrony niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta przed zanieczyszczeniem dioksyną.
(3) Ponieważ ilość ofert przetargowych na przyznanie pomocy ustabilizowała się, a w wyniku trudności napotkanych na przedmiotowym rynku przez niektóre podmioty gospodarcze z powodu środków ochronnych związanych z zanieczyszczeniem dioksyną niektórych produktów spożywanych przez ludzi, terminy na włączenie odnośnych ilości, których terminy przydatności jeszcze nie minęły, dla produktów końcowych powinny zostać przedłużone o jeden miesiąc.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2571/97:
- okres wykorzystania i włączenia do produktów końcowych w odniesieniu do ilości, dla których przyznano umowy z tytułu dwudziestego piątego i dwudziestego szóstego zaproszenia do składania ofert przetargowych w 1999 r., wynosi sześć miesięcy,
- okres wykorzystania i włączenia do produktów końcowych w odniesieniu do ilości, dla których przyznano umowy z tytułu zaproszeń do składania ofert przetargowych od dwudziestego siódmego do trzydziestego czwartego w 1999 r., wynosi pięć miesięcy.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się na wniosek podmiotów gospodarczych, które mogą udowodnić w sposób wystarczający przed właściwymi władzami, że nie były w stanie wykorzystać i włączyć wspomnianych ilości w terminach nałożonych przepisami art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2571/97 z powodu środków ochronnych przewidzianych w decyzjach Komisji 1999/363/WE, 1999/368/WE, 1999/389/WE, 1999/390/WE i 1999/449/WE.
W celu dokonania oceny sytuacji, określonej w akapicie pierwszym, właściwe władze powinny skorzystać z dokumentów handlowych, określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 [11].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1655/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 lipca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2236/95 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Doświadczenie w zakresie stosowania rozporządzenia (WE) nr 2236/95 [5] pokazało, iż konieczne jest wprowadzenie do niego pewnych zmian.
(2) Konieczne jest ułatwienie finansowania niektórych projektów poprzez włączenie, jako jednej z możliwych form pomocy, wkładu w utworzenie kapitału ryzyka; pożądane jest wykorzystanie środków finansowych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2236/95 celem zmaksymalizowania obecności środków prywatnych;
(3) Kapitał ryzyka w pakiecie finansowym projektu może wspomóc uczestnictwo partnerstw publiczno-prywatnych w planowanych projektach sieci transeuropejskiej; możliwości pozyskiwania kapitału ryzyka na rzecz sieci transeuropejskich, w szczególności w ich początkowym stadium, są ograniczone.
(4) Właściwym jest umożliwienie uczestnictwa kapitału ryzyka w funduszach inwestycyjnych skoncentrowanych priorytetowo na dostarczaniu kapitału ryzyka na rzecz projektów sieci transeuropejskiej w wysokości do 1 % kwoty ogółem na okres 2000—2006 r. celem zdobycia doświadczenia w zakresie tej nowej formy finansowania; limit ten może zostać zwiększony do 2 % w konsekwencji przeglądu funkcjonowania tego instrumentu; jest również właściwym przeanalizowanie dalszych możliwości jego zwiększania w przyszłości.
(5) Celem zwiększenia przejrzystości oraz spełnienia oczekiwań wobec projektów lub grup projektów mających istotne długookresowe potrzeby finansowe, pożądane jest sporządzenie wieloletnich programów indykatywnych w poszczególnych sektorach lub dziedzinach; programy takie powinny wskazywać, jakie wsparcie w skali roku oraz ogółem może być przeznaczone w danym okresie na takie projekty lub grupy projektów oraz służyć jako odniesienie na potrzeby corocznych decyzji dotyczących przyznawania pomocy finansowej w ramach rocznych środków budżetowych, jeśli spełniają one wymogi zawarte w odpowiednich wieloletnich programach indykatywnych; jednakże kwoty roczne wskazane w tych programach nie stanowią zobowiązań budżetowych.
(6) Projekty lub grupy projektów powinny mieć możliwość skorzystania z kolejnych decyzji dotyczących pomocy finansowej.
(7) Wnioski o wsparcie finansowe danego projektu muszą zawierać szczegółowo rozpisane dane szacunkowe dotyczące źródeł finansowania przez Wspólnotę oraz organy krajowe, regionalne, lokalne i rządowe, jak też zakresu wkładu finansowego sektora prywatnego.
(8) Przyznana pomoc finansowa powinna zostać cofnięta, poza należycie uzasadnionymi przypadkami, jeśli w danym terminie nie rozpoczęto określonych działań.
(9) Konieczne jest włączenie działań Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego do wspólnotowych instrumentów finansowych, z którymi działanie na mocy rozporządzenia (WE) nr 2236/95 musi być koordynowane.
(10) Komisja powinna być w stanie wymagać od beneficjentów dostarczenia oceny projektów, którym udzielono wsparcia na mocy rozporządzenia (WE) nr 2236/95 lub też koniecznych informacji, by Komisja mogła przeprowadzić ich własną ocenę.
(11) Decyzja Rady 87/373/EWG [6] ustanawia warunki wykonywania uprawnień przyznanych Komisji przez Radę w celu wykonania aktów przez nią przyjętych; warunki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu powinny uwzględniać możliwe zmiany istniejących ustaleń przewidziane w porozumieniu międzyinstytucjonalnym lub decyzji 87/373/EWG.
(12) Uwzględniając znaczenie sieci transeuropejskich, właściwe jest włączenie do rozporządzenia (WE) 2236/95 ram finansowych w rozumieniu pkt 1 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r., w wysokości 4600 milionów EUR na realizację na okres 2000-2006 r.
(13) Właściwe jest, aby Rada zbadała, czy należy kontynuować czy zmienić środki na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2236/95 w świetle wyczerpującego sprawozdania przedłożonego przez Komisję przed końcem 2006 r.
(14) W okresie przejściowym od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. wszelkie odniesienia do EUR powinny być rozumiane jako odniesienia do EUR jako jednostki monetarnej, określonej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia EUR [7].
(15) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2236/95 należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2236/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 skreśla się ust. 2.
2.
Skreśla się art. 3.
3.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Formy pomocy
1.
Pomoc wspólnotowa dla projektów może przyjmować jedną lub kilka z następujących form:
a) współfinansowanie badań związanych z projektami, w tym analiz przygotowawczych, badań wykonalności i analiz oceniających, a także techniczne wsparcie tych badań.
Ogólnie udział Wspólnoty nie może przekroczyć 50 % całkowitych kosztów analiz i badań.
W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, z inicjatywy Komisji i za zgodą zainteresowanych Państw Członkowskich udział Wspólnoty może przekroczyć limit 50 %,
b) subwencjonowanie odsetek od pożyczek udzielanych przez Europejski Bank Inwestycyjny lub inne publiczne lub prywatne jednostki finansowe.
Obowiązuje generalna zasada, że okres subwencjonowania nie przekracza pięciu lat;
c) udział w opłatach na gwarancje pożyczek udzielanych przez Europejski Fundusz Inwestycyjny lub inne instytucje finansowe;
d) bezpośrednie dotacje do inwestycji w należycie uzasadnionych przypadkach;
e) udział w kapitale ryzyka na rzecz funduszy inwestycyjnych lub porównywalnych przedsięwzięć finansowych priorytetowo skoncentrowanych na dostarczaniu kapitału ryzyka na potrzeby projektów w zakresie sieci transeuropejskich z udziałem znacznych inwestycji sektora prywatnego; taki udział w kapitale ryzyka nie przekracza 1 % środków budżetowych na mocy art. 18.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 17 limit ten może być zwiększony do 2 % od 2003 r. w świetle przeglądu funkcjonowania tego instrumentu, który ma być przedstawiony przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
Dalsze procedury stosowania takiego udziału w kapitale ryzyka ustanawia Załącznik.
Udział może mieć miejsce bezpośrednio poprzez fundusz lub porównywalne przedsięwzięcie finansowe lub też właściwy instrument współinwestowania zarządzany przez to samo kierownictwo funduszu;
f) pomoc wspólnotowa określona w lit. a)-e) jest łączona tam, gdzie jest to właściwe, w celu maksymalnego wykorzystania stymulującej siły zaangażowanych środków budżetowych, które wykorzystuje się w najbardziej wydajny sposób.
2.
Formy pomocy wspólnotowej określone w lit. a)–e) wykorzystuje się selektywnie, biorąc pod uwagę szczególne cechy różnych rodzajów sieci, których dotyczą oraz w celu zapewnienia by taka pomoc nie powodowała zniekształceń konkurencji między przedsiębiorstwami w danym sektorze.
3.
Finansowanie projektów z zakresu infrastruktury transportowej w okresie określonym w art. 18 wykorzystywane jest w taki sposób, aby co najmniej 55 % zostało przeznaczone na kolej (w tym transport kombinowany), a co najwyżej 25 % na drogi.
4.
Komisja szczególnie wspiera wykorzystanie prywatnych źródeł finansowania projektów finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia w przypadku gdy efekt mnożnikowy wspólnotowych instrumentów finansowych może być zmaksymalizowany w partnerstwach publiczno-prywatnych.
Każdy przypadek badany jest przez Komisję indywidualnie, uwzględniając, gdzie stosowne, możliwe alternatywy finansowania jedynie ze źródeł publicznych.
Wsparcie każdego z zainteresowanych Państw Członkowskich w przypadku każdego projektu wymagane jest zgodnie z Traktatem."
4.
W art. 5 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wyjątkowo, w przypadku projektów związanych z systemami pozycjonowania i nawigacji satelitarnej określone w art. 17 decyzji nr 1692/96/WE [8], całkowita kwota pomocy wspólnotowej ogółem na podstawie niniejszego rozporządzenia może wynieść 20 % całkowitego kosztu inwestycji, począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r., po przeglądzie."
5.
Dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Wieloletni wspólnotowy program indykatywny
1.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 6 i w celu poprawy wydajności działań Wspólnoty, Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17, opracować sektorowo wieloletni program indykatywny (zwany dalej "programem") na podstawie wytycznych określonych w art. 155 Traktatu.
Program zostanie oparty o wnioski o pomoc finansową wniesione przez Państwa Członkowskie na mocy art. 8 i będzie odzwierciedlał, między innymi, informacje przedstawione w art. 9.
2.
Program zawiera wyłącznie projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania i/lub spójne grupy projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, według uprzednich określeń w ramach wytycznych określonych w art. 155 ust. 1 Traktatu, w szczególnych dziedzinach, w których istnieją znaczące potrzeby finansowe w dłuższym okresie czasu.
3.
Dla każdego projektu lub grupy projektów określonych w ust. 2, program określać będzie indykatywne kwoty przyznawania pomocy finansowej będące przedmiotem corocznych decyzji władz budżetowych.
Na cele wieloletnich programów indykatywnych nie wykorzystuje się więcej niż 75 % środków budżetowych określonych w art. 18.
4.
Program służy jako odniesienie w podejmowaniu corocznych decyzji przeznaczających pomoc wspólnotową na projekty w ramach rocznych środków budżetowych.
Komisja regularnie powiadamia Komitet określony w art. 17 o postępach programów oraz wszelkich decyzjach podjętych przez Komisję w rozdzielaniu pomocy wspólnotowej na rzecz projektów.
Dokumenty towarzyszące wstępnemu projektowi budżetu Komisji zawierają sprawozdanie dotyczące postępów w wykonaniu każdego z wieloletnich programów indykatywnych zgodnie z rozporządzeniem finansowym.
Program podlega przeglądowi, przynajmniej w połowie okresu wykonania lub w świetle rzeczywistego postępu projektu(ów) lub grupy) projektów, i w razie konieczności zmianie, zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
Program wskazuje również inne źródła finansowania danych projektów, w szczególności z innych instrumentów wspólnotowych oraz Europejskiego Banku Inwestycyjnego.
5.
W przypadku znaczących zmian w wykonaniu projektu(-ów) lub grup(-y) projektów, zainteresowane Państwo Członkowskie bezzwłocznie powiadamia o tym Komisję.
Zmiany całkowitych kwot indykatywnych ustalonych w ramach programu dla projektu(ów) lub grupy) projektów, które mogą być konieczne w następstwie tych zmian, podejmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17."
6.
W art. 6 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1.a.
Wykonując niniejsze rozporządzenie Komisja zapewnia zgodność swoich decyzji dotyczących przyznawania pomocy wspólnotowej z priorytetami ustanowionymi w wytycznych dla różnych sektorów ustalonych na podstawie art. 155 ust. 1 Traktatu.
Obejmuje to ich zgodność z wszelkimi wymogami, jakie mogą być ustanowione w tych wytycznych w dziedzinie procentowego udziału pomocy wspólnotowej."
7.
Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Złożenie wniosków o przyznanie pomocy finansowej
Wnioski o przyznanie pomocy finansowej przedkładają Komisji zainteresowane Państwa Członkowskie lub, za zgodą Państw(-a) Członkowskiego(-ich), bezpośrednio zainteresowane przedsiębiorstwa publiczne lub prywatne.
Komisja ustala zgodę zainteresowanych Państw Członkowskich."
8.
W art. 9 ust. 1 lit. a) tiret ósmy otrzymuje brzmienie:
"— plan finansowy wymieniający, w EUR lub walucie krajowej, wszystkie części składowe pakietu finansowego, w tym pomoc finansową wnioskowaną od Wspólnoty, w różnych formach określonych w art. 4 oraz od organów krajowych, regionalnych, lokalnych i rządowych, jak też ze źródeł prywatnych, oraz pomoc już udzieloną;"
9.
W art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wnioskodawcy przekazują Komisji wszelkie istotne informacje dodatkowe, jakich Komisja żąda, takie jak parametry, wytyczne i hipotezy, na których opiera się analiza kosztów i korzyści."
10.
Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Przyznawanie pomocy finansowej
Zgodnie z art. 274 Traktatu Komisja podejmuje decyzję w sprawie przyznania pomocy finansowej na mocy niniejszego rozporządzenia, na podstawie swojej oceny wniosku w oparciu o kryteria selekcji.
W przypadku projektów określonych w odpowiednim wieloletnim programie indykatywnym ustalonym na podstawie art. 5a, Komisja podejmuje coroczną decyzję o przyznaniu pomocy w ramach kwot indykatywnych określonych w tym programie.
W przypadku innych projektów, podejmuje się środki zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
Komisja powiadamia o swojej decyzji bezpośrednio beneficjentów oraz Państwa Członkowskie."
11.
W art. 11 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 17 Komisja ustanawia ramy proceduralne, harmonogram oraz kwoty płatności subwencji odsetek, subwencje opłat przy udzielaniu gwarancji oraz wsparcie w formie udziału w kapitale ryzyka, dla funduszy inwestycyjnych lub porównywalnych przedsiębiorstw finansowych priorytetowo skoncentrowanych na dostarczaniu kapitału ryzyka na potrzeby projektów sieci transeuropejskich."
12.
W art. 12:
a) w ust. 1 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:
"1.
Celem zapewnienia pełnego wykonania projektów finansowanych na mocy niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie oraz Komisja, każde w zakresie swojej właściwości, podejmą środki niezbędne dla:".
b) w ust. 1 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— odzyskiwania wszelkich kwot straconych w wyniku nieprawidłowości, w tym odsetek za zwłokę w płatnościach, zgodnie z zasadami ustalonymi przez Komisję.
Z wyjątkiem przypadków, w których Państwa Członkowskie i/lub wykonujące władze publiczne dostarczą dowód, że nie były odpowiedzialne za takie nieprawidłowości, Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne zastępczo za zwrot wszelkich kwot nienależnie wypłaconych."
c) ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
W przypadku pomocy wspólnotowej przyznanej bezpośrednio zainteresowanym publicznym lub prywatnym przedsiębiorstwom lub organom, środki kontrolne wykonuje Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi, gdy jest to właściwe."
d) ust. 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Odpowiedzialne organy i władze oraz bezpośrednio zainteresowane przedsiębiorstwa lub organy publiczne lub prywatne przechowują wszelkie dokumenty towarzyszące dotyczące wydatków na każdy z projektów przez okres pięciu lat od ostatniej wypłaty na rzecz danego projektu, tak by mogły być one udostępnione Komisji."
13.
W art. 13 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.a.
Z wyjątkiem odpowiednio uzasadnionych przed Komisją przypadków, pomoc przyznana projektom, których nie rozpoczęły się w ciągu dwóch lat od daty ich oczekiwanego rozpoczęcia, jak wskazano w decyzji przyznającej pomoc, zostanie przez Komisję cofnięta."
14.
Artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Koordynacja
Komisja jest odpowiedzialna za koordynację i spójność między projektami i programami określonymi w art. 5a ust. 1 podjętymi na mocy niniejszego rozporządzenia oraz projektami podjętymi z pomocą wkładów z budżetu Wspólnoty, Europejskiego Banku Inwestycyjnego, Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego lub innych wspólnotowych instrumentów finansowych."
15.
Artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
Ocena, monitorowanie i oszacowanie
1.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają, aby wykonanie projektów na mocy niniejszego rozporządzenia, podlegało skutecznemu monitorowaniu i oszacowaniu.
Projekty dostosowuje się zgodnie z wynikami monitorowania i oszacowania.
2.
W celu zapewnienia skutecznego wykorzystania pomocy wspólnotowej, Komisja oraz zainteresowane Państwa Członkowskie systematycznie monitorują postęp projektów, gdzie jest to właściwe przy współpracy z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym lub odpowiednimi organami.
3.
Po otrzymaniu wniosku o przyznanie pomocy, a przed jego zatwierdzeniem, Komisja przeprowadza ocenę w celu stwierdzenia zgodności projektu z warunkami i kryteriami określonymi w art. 5 i 6.
Gdzie jest to konieczne, Komisja zaprasza Europejski Bank Inwestycyjny lub inne właściwe organy do udziału w ocenie.
4.
Komisja i Państwa Członkowskie oceniają sposób, w jaki wykonano projekty i programy oraz wpływ ich wykonania, w celu ocenienia, czy pierwotne cele mogą zostać lub zostały osiągnięte.
Ocena taka zawiera, między innymi, oddziaływanie projektów na środowisko, z uwzględnieniem obowiązującego prawa Wspólnoty.
Komisja może, po konsultacji z zainteresowanym Państwem Członkowskim, wymagać od beneficjenta dostarczenia szczególnej oceny projektów lub grup projektów, które objęto wsparciem na podstawie niniejszego rozporządzenia, lub udzielenia informacji oraz pomocy koniecznych do oceny tych projektów.
5.
Kontrolę przeprowadza się, gdzie jest to właściwe, poprzez odniesienie do wskaźników rzeczowych i finansowych.
Wskaźniki te odnoszą się do szczególnego charakteru projektów i ich celów.
Określa się je w taki sposób, aby zademonstrować:
- etap projektu zrealizowany zgodnie z planem i pierwotnie założone cele operacyjne,
- postęp osiągnięty w zakresie zarządzania i inne związane z tym problemy.
6.
Sprawdzając poszczególne wnioski o pomoc, Komisja bierze pod uwagę dane zebrane na temat oceny i oszacowania zgodnie z niniejszym artykułem.
7.
Procedury oszacowania i monitorowania, określone w ust. 4 i 5, są określane w decyzjach zatwierdzających projekty i/lub przepisach umownych odnoszących się do pomocy finansowej."
16.
W art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja przedstawia sprawozdanie roczne z działalności prowadzonej na mocy niniejszego rozporządzenia do oceny Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.
Sprawozdanie takie zawiera oszacowanie wyników osiągniętych przy udziale pomocy wspólnotowej w różnych dziedzinach zastosowania, w porównaniu z pierwotnymi celami, jak również rozdział poświęcony treści i wykonaniu bieżących programów wieloletnich, w szczególności sprawozdanie z przeglądów określonych w art. 5a."
17.
Artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
Środki budżetowe
Ramy finansowe dla wykonania niniejszego rozporządzenia na okres 2000-2006 r. są ustalone na 4600 milionów EUR
Środki w skali roku zatwierdzają władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej."
18.
Artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
Klauzula rewizyjna
Przed końcem 2006 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wyczerpujące sprawozdanie dotyczące doświadczenia zdobytego w użyciu mechanizmów przyznawania pomocy wspólnotowej na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności mechanizmów i przepisów ustanowionych w art. 4.
Parlament Europejski i Rada, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 156 akapit pierwszy Traktatu, badają, czy i na jakich warunkach środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu będą kontynuowane lub zmienione po zakończeniu okresu określonego w art. 18."
19.
W całym tekście wyraz "ecu" zastępuje się wyrazem "EUR".
20.
Dodaje się tekst znajdujący się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 1 pkt 19 stosuje się od dnia 1 stycznia 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1661/1999
z dnia 27 lipca 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 737/90 w sprawie zasad regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 737/90 z dnia 22 marca 1990 r. w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 686/95 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Opad radioaktywnego cezu po wypadku, jaki miał miejsce w elektrowni atomowej w Czernobylu w dniu 26 kwietnia 1986 r., dotknął wiele krajów trzecich; odnotowano powtarzające się przypadki niezgodności z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami skażenia radioaktywnego dostaw pewnych typów grzybów importowanych z niektórych krajów trzecich.
(2) Podobny opad radioaktywny dotknął pewnych części terytoriów niektórych Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
(3) Obszary zalesione są w większości przypadków naturalnym środowiskiem grzybów nieuprawnych (produkty wymienione w załączniku I), a takie ekosystemy mają tendencję do zatrzymywania radioaktywnego cezu w procesie cyklicznej wymiany pomiędzy glebą a roślinnością.
(4) W wyniku czego trwające nadal skażenie grzybów nieuprawnych radioaktywnym cezem, od dnia wystąpienia wyżej wymienionego wypadku, nie zmniejszyło się, a nawet mogło się zwiększyć w przypadku pewnych gatunków.
(5) W roku 1986 Komisja przeprowadziła, a następnie dokonała uaktualnień oceny możliwych rodzajów ryzyka dla zdrowia ludzkiego, związanych z produktami żywnościowymi skażonymi radioaktywnym cezem; ocena możliwego ryzyka nie straciła na ważności, biorąc pod uwagę okres aktywności promieniotwórczej wymienionej substancji; ponadto maksymalny dopuszczalny poziom skażenia jest zasadniczo zgodny z poziomem zalecanym przez Komisję ds. Codex Alimentarius.
(6) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 737/90 Państwa Członkowskie są zobowiązane do przeprowadzania kontroli produktów pochodzących z krajów trzecich.
(7) Szczegółowe zasady dotyczące zastosowania tego rozporządzenia znajdują się w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1983/88 [3].
(8) Jak wynika ze względów przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu, istnieje potrzeba uaktualnienia tych przepisów oraz uzupełnienia ich o szczegółowe warunki regulujące import pewnych produktów.
(9) Dyrektywą Rady 92/59/EWG z dnia 29 czerwca 1992 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [4] ustanowiono system szybkiej wymiany informacji.
(10) Środki in situ na terytorium Państw Członkowskich Unii Europejskiej wynikają ze zobowiązań prawnych tych Państw zgodnie z art. 35 i 36 Traktatu, środki wspólnotowe, o których była już mowa, oraz krajowe środki i kontrole, które łącznie pod względem równoważności efektów są rónoważne tym, które są ustanowione w niniejszym rozporządzeniu; Komisja podejmuje wszelkie niezbędne działania, aby Państwa Członkowskie skutecznie wypełniały swoje prawne zobowiązania w tym zakresie.
(11) Nawet jeśli w przyszłości będzie wymagało rozważenia przyjęcie przepisów nakazujących pobierania próbek i przeprowadzania analiz różnych produktów rolnych, istnieje natychmiastowy wymóg zaostrzenia tychże przepisów w odniesieniu do grzybów.
(12) W celu zapewnienia skuteczniejszej kontroli konieczne jest w konsekwencji określenie ograniczonej liczby urzędów celnych, gdzie pewne produkty będzie można poddawać procedurze celnej w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej.
(13) Listy urzędów celnych oraz krajów trzecich mogą w razie potrzeby podlegać przeglądom, przy uwzględnieniu między innymi zgodności z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami skażenia w przyszłości oraz innymi informacji pozwalającymi Komisji ocenić, czy istnieje potrzeba utrzymania danego państwa trzeciego na liście zawartej w załączniku IV.
(14) Z tych samych przyczyn dla każdej przesyłki takich produktów są sporządzane certyfikaty eksportowe, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 737/90.
(15) Właściwe władze Państw Członkowskich są upoważnione do nakładania opłat, według swojego wyłącznego uznania, za pobieranie próbek i przeprowadzanie analiz oraz niszczenie produktu lub jego zwrot, pod warunkiem że przy wykonaniu opcji zniszczenia lub zwrotu produktu zostanie zachowana zasada proporcjonalności, oraz pod warunkiem że w żadnym wypadku nałożone opłaty nie przekroczą ponoszonych kosztów.
(16) Przepisy ustanowione poniżej są zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty Europejskiej, w szczególności tymi wynikającymi z umów ustanawiających Światową Organizację Handlu, uwzględniając prawo Wspólnoty do przyjmowania i stosowania środków koniecznych do osiągnięcia wybranego poziomu ochrony sanitarnej na terytorium jej Państw Członkowskich.
(17) Działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu pozostają w zgodzie z opinią komitetu ad hoc, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 737/90,
PRZYJMUJE NINIESZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Kontrole poziomu promieniotwórczości w odniesieniu do cezu, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 737/90, w produktach, o których mowa w art. 1 tego samego rozporządzenia, w celu przestrzegania maksymalnych dopuszczalnych poziomów ustanowionych przez to rozporządzenie są przeprowadzane przez Państwa Członkowskie, w których produkty dopuszczane są do swobodnego obrotu i najpóźniej w tym czasie.
2.
Kontrole są przeprowadzane przez pobieranie próbek zgodnie z następującymi minimalnymi warunkami:
a) bez uszczerbku dla ust. 3 lit. b) decyzja Państwa Członkowskiego dotycząca intensywności przeprowadzanych kontroli jest podejmowana przy uwzględnieniu w szczególności stopnia skażenia kraju, z którego pochodzą produkty, charakterystyki produktów, wyników poprzednich kontroli oraz certyfikatów eksportowych, o których mowa w art. 3;
b) bez uszczerbku dla dalszych działań przewidzianych w art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 737/90, w przypadku gdy stwierdzi się, że produkt pochodzący z państwa trzeciego przekracza dopuszczalne maksymalne poziomy skażenia, nasila się kontrole wszystkich produktów tego samego rodzaju pochodzących z tego samego państwa trzeciego.
3.
Kontrole określonych produktów są przeprowadzane zgodnie z następującymi zasadami:
a) dla zwierząt przeznaczonych na ubój, kontrole są przeprowadzane bez uszczerbku dla przepisów celnych ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 [5] oraz rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [6] oraz bez uszczerbku dla wymogów zdrowotnych zwierząt.
Kontrola celna w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu jest uzależniona od przedstawienia certyfikatu wydanego przez właściwe władze odpowiedzialne za kontrolę czy dane mięso zostało poddane odpowiednim badaniom i czy te badania wykazały, iż maksymalne dopuszczalne poziomy skażenia nie zostały przekroczone;
b) dla produktów wymienionych w załączniku I, pochodzących z państw trzecich wymienionych w załączniku IV, kontrole dokumentów są przeprowadzane na podstawie odpowiednio wypełnionych certyfikatów eksportowych, o których mowa w art. 3, dołączonych do każdej dostawy.
Każda dostawa o wadze przekraczającej 10 kg świeżego produktu lub jego odpowiednika jest poddawana systematycznemu pobraniu próbek oraz analizie, przy uwzględnieniu informacji zawartych w certyfikacie eksportowym.
Takie produkty mogą być poddawane kontroli celnej w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu na terenie docelowych Państw Członkowskich wyłącznie w ograniczonej liczbie urzędów celnych wymienionych w załączniku III.
4.
Gdy zostaje stwierdzona niezgodność danego produktu z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami skażenia, właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą zażądać, aby importowany produkt został zniszczony lub zwrócony do kraju pochodzenia.
W tym drugim przypadku do władz celnych, które odmówiły dopuszczenia produktu do swobodnego obrotu, zostaje wysłane pisemne potwierdzenie, iż produkt opuścił terytorium Wspólnoty Europejskiej.
5.
Dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1, właściwe władze mogą, według swojego wyłącznego uznania, nałożyć opłaty na importera za pobranie i analizę próbek produktów mające na celu sprawdzenie zgodności z rozporządzeniem (EWG) nr 737/90.
Dla przesyłek, odnośnie do których stwierdzono przekroczenie maksymalnych dopuszczalnych poziomów skażenia, właściwe władze mogą także uzyskać od importera zwrot kosztów związanych ze zniszczeniem przesyłki lub jej zwrotem do kraju pochodzenia.
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie poprzez analogię stosuje art. 8 dyrektywy 92/59/EWG w celu niezwłocznego poinformowania Komisji o odnotowanych przypadkach niezgodności z przepisami dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych poziomów skażenia, ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 737/90, podając kraj pochodzenia, opis i określenie stopnia skażenia towarów, rodzaj środka transportu, eksportera oraz decyzję, jaka została podjęta w stosunku do danego towaru.
2.
Państwa Członkowskie wskazują Komisji organy wyznaczone do przeprowadzania kontroli.
3.
Komisja niezwłocznie informuje Państwa Członkowskie o odnotowanych przypadkach niezgodności z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami skażenia poprzez System Wczesnego Ostrzegania Wspólnoty ustanowiony na mocy dyrektywy 92/59/EWG.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że certyfikaty eksportowe wydawane przez właściwe władze państw trzecich wymienionych w załączniku IV stanowią zaświadczenie, iż produkty, do których zostały dołączone, są zgodne z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami skażenia ustanowionymi w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 737/90.
Certyfikaty eksportowe są sporządzane przy wykorzystaniu formularza drukowanego na białym papierze zgodnie z szablonem przedstawionym w załączniku II.
2.
Komisja przekaże Państwom Członkowskim otrzymane informacje dotyczące organów upoważnionych do wydawania certyfikatów eksportowych w krajach trzecich.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1662/1999
z dnia 28 lipca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 955/1999 [2], w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 502/1999 [4], przewiduje przypadki, w których na podstawie decyzji Komisji można zezwolić na uproszczenie procedury uszlachetniania czynnego; należy zmienić procedurę udzielania zezwolenia umożliwiającego uproszczenie szczególnych trójstronnych przepływów handlowych z wystarczająco dużą liczbą wcześniejszych czynności wywozowych.
(2) Odprawa czasowa środków transportu musi odpowiadać potrzebom turystyki w regionach geograficznych Wspólnoty uzależnionych od infrastruktury transportowej państw trzecich.
(3) Z powodów natury gospodarczej, pożądane jest rozszerzenie wykazu znajdującego się w załączniku 87 o materiał z PCV do przetwarzania na ekrany projekcyjne.
(4) Dlatego rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 601 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Jeżeli zsumowanie wcześniejszych wywozów dotyczy więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, procedurę przewidzianą w art. 556 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis.";
2. w art. 719 ust. 11 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) w ogólnych lub indywidualnych przypadkach, innych niż określone w lit. a), b) i c), organy celne mogą zezwolić, aby osoba fizyczna zamieszkała na stałe na obszarze celnym Wspólnoty użytkowała na tym terytorium pojazd wynajęty poza tym obszarem na podstawie pisemnej umowy i spełniający warunki ustanowione w ust. 3 lit. c).
Udzielenie takiego pozwolenia uzależnione jest od spełnienia warunku, aby państwo, w którym pojazdy zostały wynajęte i zarejestrowane, zezwalało w podobnych okolicznościach na zastosowanie odprawy czasowej pojazdów wynajętych i zarejestrowanych na obszarze celnym Wspólnoty.
Pojazd musi zostać powrotnie wywieziony lub zwrócony wypożyczalni samochodów, która ma siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, w celu jego późniejszego powrotnego wywozu w ciągu ośmiu dni od dnia, w którym zaczyna obowiązywać umowa.
Umowę przedstawia się na żądanie organów celnych.".
3.
Załącznik 87 zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1663/1999
z dnia 28 lipca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2629/97 w odniesieniu do kolczyków w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r., ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny[1], w szczególności jego art. 10a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2629/97[2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 331/1999[3], ustanawia szczegółowe zasady dotyczące kolczyków, prowadzenia rejestrów i paszportów w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła.
(2) Stosowne jest uwzględnienie informacji znajdujących się na zastępczych kolczykach stosowanych w przypadku zgubienia oryginalnych.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2629/97 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2629/97 dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu:
"6.
Oprócz informacji przewidzianych w ust. 1 i innych zastępcze kolczyki uszne zakładane w przypadku zgubienia oryginalnych mogą zawierać znak z numerem wersji kolczyka zastępczego wyrażonym przy użyciu cyfr rzymskich.
W takim przypadku kod identyfikacyjny przewidziany w ust. 2 pozostaje niezmieniony.
7.
W przypadku zgubienia oryginalnych kolczyków usznych kolczyki zastępcze założone przez Państwo Członkowskie zwierzętom urodzonym w innym Państwie Członkowskim zawierają co najmniej te same informacje co przewidziane w ust. 2, a także kod lub logo wydających je właściwych władz.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1666/1999
z dnia 28 lipca 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do minimalnych cech handlowych niektórych odmian suszonych winogron
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2199/97 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 stanowi, że mogą być wprowadzone wspólne normy dla odmian suszonych winogron wymienionych w art. 7 ust. 1 powyższego rozporządzenia, przeznaczonych zarówno do spożycia we Wspólnocie, jak również na wywóz do państw trzecich; w świetle międzynarodowych praktyk handlowych w odniesieniu do klasyfikacji tych produktów środki takie powinny być ograniczone do ustalenia minimalnych cech charakterystycznych oraz dopuszczalnych tolerancji dla suszonych winogron przeznaczonych do spożycia na terenie Wspólnoty lub na wywóz; w celu uproszczenia przyjęte cechy minimalne oraz dopuszczalne tolerancje powinny odpowiadać normom NZ/EKG zalecanym przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Nietrwałych oraz Rozwijania Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych.
(2) W celu zapewnienia jednolitego stosowania tych wymogów jakościowych w odniesieniu do suszonych winogron wprowadzanych do obrotu bez nakładania nadmiernego obciążenia na organy kontrolne należy ustalić konkretny etap kontroli produktów otrzymanych we Wspólnocie oraz produktów przywożonych z państw trzecich pod względem zgodności z minimalnymi wymogami jakościowymi, umożliwiając jednocześnie Państwom Członkowskim przeprowadzanie kontroli na innych etapach obrotu.
(3) W odniesieniu do produktów przywożonych z państw trzecich w celu uproszczenia procedur kontrolnych kontrole w zakresie zgodności z minimalnymi cechami charakterystycznymi powinny być ograniczone do suszonych winogron przywożonych z państw trzecich w dużych opakowaniach, biorąc pod uwagę fakt, że ryzyko przywozu produktów niespełniających wymagań pojawi się w praktyce tylko w przypadku takich produktów.
(4) W celu uwzględnienia różnic między krajowymi systemami kontroli należy pozostawić Państwom Członkowskim swobodę w ustanawianiu szczegółowych zasad przeprowadzania kontroli.
(5) Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZADZENIE:
Artykuł 1
Suszone winogrona odmian sultana oraz muscatel oraz rodzynki objęte kodami CN 080620 przeznaczone do spożycia we Wspólnocie albo na wywóz do państw trzecich muszą spełniać minimalne cechy charakterystyczne oraz tolerancje ustanowione w Załączniku.
Powyższy wymóg stosuje się na etapie wprowadzania do swobodnego obrotu w przypadku produktów pochodzących z państw trzecich oraz na etapie opuszczania zakładów przetwórczych w przypadku produktów pochodzenia wspólnotowego.
Artykuł 2
Suszone winogrona otrzymane we Wspólnocie oraz przeznaczone na rynek wewnętrzny lub na wywóz są sprawdzane pod względem minimalnych cech charakterystycznych oraz tolerancji określonych w art. 1 na terenie zakładów przetwórczych przed załadowaniem do wysyłki.
Suszone winogrona przywożone w opakowaniach bezpośrednich o zawartości netto większej niż 2 kilogramy są sprawdzane, przez pobranie próbek, pod względem zgodności z tym wymogiem przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu na rynek wspólnotowy.
Państwa Członkowskie mogą sprawdzać takie produkty na każdym etapie obrotu.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o przyjęciu jako dowodu zgodności z niniejszym rozporządzeniem świadectwa zgodności z minimalnymi cechami charakterystycznymi oraz tolerancjami dla klasy II normy Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (NZ/EKG) wydanego przez państwo trzecie pochodzenia suszonych winogron.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie określają sposób przeprowadzania kontroli.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1722/1999
z dnia 29 lipca 1999 r.
w sprawie przywozu otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki niektórych zbóż pochodzących z Algierii, Maroka i Egiptu oraz przywozu pszenicy durum pochodzącej z Maroka
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowy o współpracy i umowy przejściowe zawarte w latach 1976 i 1977 między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, Arabską Republiką Egiptu oraz Królestwem Maroka z drugiej strony, w sprawie przywozu do Wspólnoty otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż, przewidują porozumienia preferencyjne oparte na redukcji lub zwolnieniach ze zmiennych opłat wyrównawczych.
(2) Umowa o Współpracy oraz Umowa Przejściowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka w sprawie szczególnych ustaleń dotyczących przywozu pszenicy durum przyznają redukcję zmiennej opłaty wyrównawczej.
(3) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1519/76 z dnia 24 czerwca 1976 r. dotyczące przywozu otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki niektórych zbóż pochodzących z Algierii [1], rozporządzenie Rady (EWG) nr 1526/76 z dnia 24 czerwca 1976 r. dotyczące przywozu otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki niektórych zbóż pochodzących z Maroka [2], rozporządzenie Rady (EWG) nr 1251/77 z dnia 17 maja 1977 r. dotyczące przywozu otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż pochodzących z Arabskiej Republiki Egiptu [3], oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 1520/76 z dnia 24 czerwca 1976 r. w sprawie przywozu pszenicy durum pochodzącej z Maroka [4], określają zasady wykonawcze dla odnośnych ustaleń.
(4) Obecnie negocjowane lub zawierane są Eurośródziemnomorskie Układy Stowarzyszeniowe z Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, Królestwem Maroka i Arabską Republiką Egiptu; w międzyczasie, stosuje się układy o współpracy określone w rozporządzeniach (EWG) nr 1519/76, (EWG) nr 1520/76, (EWG) nr 1526/76 oraz (EWG) nr 1251/77.
(5) Na mocy Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, Wspólnota zgodziła się ustalić stawki zmiennych opłat wyrównawczych i począwszy od 1 lipca 1995 r. zastąpić je cłami; może to sprawić, że szczególne ustalenia oparte na zmiennych opłatach wyrównawczych staną się niefunkcjonalne, i dlatego do czasu zawarcia nowych umów z Algierią, Marokiem i Egiptem należy wprowadzić tymczasowe odstępstwa, nie naruszające istoty każdego z tych ustaleń, od rozporządzeń (EWG) nr 1519/76, (EWG) nr 1520/76, (EWG) nr 1526/76 oraz (EWG) nr 1251/77; zasady dotyczące tymczasowego dostosowania tych rozporządzeń zostały określone w rozporządzeniach (WE) nr 1710/95 [5] i (WE) nr 1711/95 [6] do dnia 30 czerwca 1999 r. na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 3290/94 [7].
(6) Korzyści przyznane na mocy układów, dotyczące przywozu otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki niektórych zbóż zostały zatem zastąpione przeliczeniem na cło, w przypadku Algierii i Maroka przewidując obniżkę stawki ryczałtowej Wspólnej Taryfy Celnej o 7,25 EUR na tonę jeżeli chodzi o koncesję dotyczącą stałego składnika, oraz 60-procentową obniżkę tego zmniejszonego cła jeżeli chodzi o koncesję dotyczącą składnika zmiennego, a w przypadku Egiptu 60-procentową obniżkę cła.
(7) Do czasu zakończenia obecnych negocjacji lub zawarcia umów, konieczne są środki w celu zapewnienia ciągłości handlu ze Wspólnotą przez przedłużenie obowiązujących ustaleń przejściowych.
(8) Jeżeli zostaną zawarte nowe umowy z państwami trzecimi, o których mowa, niniejsze rozporządzenie będzie musiało zostać dostosowane; należy określić, że Komisja może przyjąć te zmiany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy stosowane do szczególnych ustaleń dotyczących przywozu otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału i innej obróbki niektórych zbóż pochodzących z Algierii, Maroka i Egiptu oraz przepisy stosowane do szczególnych ustaleń dotyczących przywozu pszenicy durum pochodzącej z Maroka.
Artykuł 2
Cła stosowane w przywozie do Wspólnoty otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki niektórych zbóż oznaczonych kodami CN 23023010 do 23024090 i pochodzących z Algierii oraz Maroka, wynoszą 40 % kwoty ustanowionej we Wspólnej Taryfie Celnej obniżonej następnie o 7,25 EUR na tonę.
Artykuł 3
Cła stosowane w przywozie do Wspólnoty otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki niektórych zbóż oznaczonych kodami CN 23021010 do 23021090, 23022010, 23022090 i 23023010 do 23024090 pochodzących z Egiptu, wynoszą 40 % kwoty ustanowionej we Wspólnej Taryfie Celnej.
Artykuł 4
Art. 2 i 3 stosuje się do wszystkich przywożonych towarów w odniesieniu do których importer może dostarczyć dowód, że opłata wywozowa została pobrana przez Algierię, Maroko lub Egipt, odpowiednio zgodnie z art. 21 Umowy o Współpracy z Algierią, art. 23 Umowy o Współpracy z Marokiem i art. 20 Umowy o Współpracy z Egiptem.
Artykuł 5
Cło stosowane w przywozie do Wspólnoty pszenicy durum oznaczonej kodem CN 10011000, pochodzącej z Maroka i przywiezionej z tego kraju bezpośrednio do Wspólnoty to cło ustalone zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, obniżone o 0,73 EUR na tonę.
Artykuł 6
W przypadku zawarcia nowych umów z państwami trzecimi określonymi w niniejszym rozporządzeniu, Komisja przyjmuje niezbędne zmiany do niniejszego rozporządzenia, wynikające z tych nowych umów zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1726/1999
z dnia 27 lipca 1999 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 530/1999 dotyczące statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków i kosztów pracy w zakresie definicji i przekazywania informacji w sprawie kosztów pracy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 530/1999 [1] z dnia 9 marca 1999 r. dotyczące statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków i kosztów pracy, w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 530/99 środki wykonawcze są niezbędne w zakresie definicji i podziale informacji, które mają być dostarczane oraz w odniesieniu do właściwego formatu technicznego dotyczącego przekazywania wyników.
(2) Środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią przedstawioną przez Komitet ds. Programu Statystycznego utworzony na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje i podział informacji
Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 530/1999 Państwa Członkowskie przekazują informacje na temat zmiennych wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
W tym celu definicje zmiennych są określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Format techniczny dotyczący przekazywania wyników
Format techniczny, który ma być stosowany do przekazywania wyników, jest określony w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1727/1999
z dnia 28 lipca 1999 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2158/92 w sprawie ochrony lasów wspólnotowych przed pożarami
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2158/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie ochrony lasów wspólnotowych przed pożarami [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 308/97 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2158/92 przewiduje udział finansowy Wspólnoty w środkach w celu ochrony lasów przed pożarami.
(2) Artykuł 4 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia stanowi, że finansowanie przez Wspólnotę ma być udzielane przede wszystkim na rzecz programów ochrony lasów przed pożarami zgłaszanych przez Państwa Członkowskie.
(3) Dla osiągnięcia skuteczności w działaniu oraz w celu uproszczenia i zracjonalizowania procedur na poziomie krajowym i wspólnotowym, w rocznym planie narodowym dla każdego Państwa Członkowskiego należy zebrać razem różne środki, dla których wnioskuje się o pomoc wspólnotową.
(4) Należy przyjąć szczegółowe zasady w sprawie sposobu, w jaki powinny być przedstawiane wnioski o pomoc w ramach programów narodowych, oraz jakie informacje wnioski te winny zawierać, aby możliwe było przeprowadzenie ich badania.
(5) Należy wprowadzić system wypłat zaliczkowych pomocy wspólnotowej, mający na celu wsparcie właściwego zarządzania finansowego przez Państwa Członkowskie ich narodowymi programami.
(6) Wnioski o wypłacenie zaliczek oraz pozostałych kwot pomocy w ramach programu narodowego przedstawione Komisji przez Państwa Członkowskie winny zawierać określone informacje pomocne w stwierdzeniu prawidłowości wydatków.
(7) Wymagane jest informowanie Komisji, że środki są realizowane zgodnie z warunkami i w terminie ustanowionym w decyzji o przyznaniu pomocy.
(8) Państwa Członkowskie są zobowiązane przyjąć przepisy konieczne dla zapewnienia efektywnej kontroli nad realizacją środków w ramach narodowego programu.
(9) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2158/92 oraz rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [3] wymagają od Państw Członkowskich zapewnienia efektywnego i prawidłowego charakteru operacji finansowanych przez Wspólnotę oraz odzyskania sum utraconych w wyniku zaistniałych nieprawidłowości lub zaniedbań; takie sumy stanowią nieuzasadniony wydatek z budżetu Wspólnoty i w związku z tym muszą zostać zwrócone Wspólnocie.
(10) W przypadku gdy kontrole przeprowadzone przez Komisję na podstawie art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2158/92 wykazują nieprawidłowości, Państwo Członkowskie powinno mieć sposobność wyrażenia swojej opinii na temat zaistniałej sytuacji; jeżeli potwierdzone zostaną nieprawidłowości i odnośne sumy będą stanowiły nieuzasadniony wydatek z budżetu Wspólnoty, wówczas muszą one zostać zwrócone Wspólnocie.
(11) Niniejszym traci moc rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1170/93 [4], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1460/98 [5].
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Programy przewidziane w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2158/92 są sporządzane corocznie na poziomie krajowym.
Programy narodowe obejmują wnioski o pomoc złożone na mocy art. 4 niniejszego rozporządzenia.
Zawierają one informacje oraz dokumenty uzupełniające wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia i odnoszą się do informacji określonej w art. 2.
Państwa Członkowskie przesyłają swoje programy do Komisji w dwóch egzemplarzach, w postaci określonej w załączniku I.
2.
Programy narodowe, określone w ust. 1, trwają przez okres nieprzekraczający trzech lat od daty podania do wiadomości decyzji Komisji przewidzianej w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2158/92.
Czas ich trwania nie może zostać przedłużony.
Artykuł 2
Programy, określone w art. 1, obejmują:
a) wykaz dokumentów uzupełniających, do dostarczenia których zobowiązani są beneficjenci; "dokumenty uzupełniające" oznaczają każdy dokument sporządzony zgodnie z prawem i przepisami zainteresowanego Państwa Członkowskiego, albo ze środkami przyjętymi przez właściwe władze, co stanowi dowód, że spełnione zostały warunki określone dla każdego wniosku z osobna.
Wykaz podaje okres zastosowany dla każdego dokumentu oraz przepisy lub środki, zgodnie z którymi dokument został sporządzony, a także krótki opis zawartości takich dokumentów;
b) wzory formularzy, na których beneficjenci mają składać swoje wnioski o wypłatę.
Formularze te muszą zawierać co najmniej podsumowanie poniesionych wydatków oraz tabelę porównawczą podającą jakościowy i ilościowy opis środków przewidzianych oraz środków zrealizowanych;
c) opis metod kontroli i zarządzania ustalonych w celu zapewnienia efektywnej realizacji środków przewidzianych w programie, na podstawie art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2158/92.
Ponadto Państwa Członkowskie powiadamiają także o kolejnych aktualizacjach dokumentacji, określonej w akapicie pierwszym.
Artykuł 3
1.
Właściwe władze mogą składać wniosek o wypłatę zaliczki w wysokości do 30 % pomocy wspólnotowej dla programu narodowego nie wcześniej niż dnia 1 stycznia roku następującego po tym, w którym ogłoszono decyzję Komisji.
2.
Państwa Członkowskie mogą składać wniosek o drugą zaliczkę w wysokości nieprzekraczającej 30 % po przedstawieniu dowodu, że 60 % pierwszej zaliczki dla tego samego programu zostało wykorzystane.
Wielkość drugiej zaliczki może zostać zwiększona do 50 %, jeżeli wydane zostało 90 % kwoty pierwszej zaliczki.
3.
Pozostała kwota pomocy jest wypłacana po otrzymaniu i zatwierdzeniu przez Komisję sprawozdania końcowego, ostatecznego sprawozdania finansowego oraz wniosku o przekazanie wypłaty końcowej pomocy dla programu narodowego.
Artykuł 4
1.
Od dnia 1 lipca roku następującego po tym, w którym ogłoszono decyzję Komisji zatwierdzającą program, właściwe władze przesyłają sześciomiesięczne sprawozdania dotyczące wypłat dokonanych na rzecz beneficjentów zgodnie z załącznikiem II, wraz z załączonym sprawozdaniem opisującym stan zaawansowania prac.
2.
Właściwe władze muszą złożyć do Komisji w dwóch egzemplarzach wnioski o wypłatę zaliczek oraz pozostałych kwot dla programu narodowego, zgodnie z załącznikiem III.
Artykuł 5
1.
W przypadku odzyskania przez Państwo Członkowskie kwot straconych ze względu na nieprawidłowości lub zaniedbania, ma ono obowiązek zwrócenia ich Wspólnocie.
2.
Jeżeli Komisja w ciągu czterech lat od wypłacenia pozostałej kwoty pomocy stwierdzi nieprawidłowości w przeprowadzeniu jakiejkolwiek operacji finansowanej przez Wspólnotę, oraz że odnośna kwota nie została zwrócona Wspólnocie na mocy ust. 1, wówczas informuje ona Państwo Członkowskie o zaistniałej sytuacji, dając mu sposobność do złożenia wyjaśnień w tej sprawie.
3.
Jeżeli po zbadaniu sytuacji i rozpatrzeniu wyjaśnień Państwa Członkowskiego Komisja potwierdza zaistniałe nieprawidłowości, wówczas Państwo Członkowskie zwraca dane kwoty.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 1170/93 niniejszym traci moc.
Jednakże stosuje się je nadal w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy złożonych przed dniem 1 listopada 1998 r.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1728/1999
z dnia 29 lipca 1999 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz włókien syntetycznych z poliestrów pochodzących z Tajwanu i kończące postępowanie dotyczące przywozu włókien syntetycznych z poliestrów pochodzących z Republiki Korei
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 i 11,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Poprzednie postępowania
a) Tajwan
(1) W grudniu 1988 r.
Rada rozporządzeniem (EWG) nr 3946/88 [2] nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien syntetycznych z poliestru, pochodzących, między innymi, z Tajwanu.
Następnie, we wrześniu 1990 r., w następstwie wniosku złożonego przez stowarzyszenie importerów poliestrowych włókien syntetycznych oraz wniosku złożonego przez eksporterów w niektórych zainteresowanych krajach, Komisja wszczęła przegląd rozporządzenia (EWG) nr 3946/88, zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88 [3]. W październiku 1992 r., w wyniku tego przeglądu, Rada rozporządzeniem (EWG) nr 3017/92 [4] zmieniła obowiązujące cła antydumpingowe, między innymi, w odniesieniu do Tajwanu.
b) Republika Korei
(2) W styczniu 1993 r. Rada rozporządzeniem (EWG) nr 54/93 [5] nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien syntetycznych pochodzących, między innymi, z Republiki Korei (zwanej dalej "Koreą").
c) Obowiązujące środki przeciwko innym krajom
(3) Rada rozporządzeniem (EWG) nr 3017/92 zmieniła środki antydumpingowe przeciwko, między innymi, Rumunii, Turcji, Republikom Serbii i Czarnogóry oraz Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii i uchyliła środki w odniesieniu do przywozu z Meksyku i Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Środki antydumpingowe dotyczące pozostałych wymienionych wyżej krajów wygasły w dniu 23 października 1997 r.
Ostatecznie Rada rozporządzeniem (WE) nr 1490/96 [6] nałożyła ostateczne środki antydumpingowe na przywóz włókien syntetycznych z poliestru pochodzących z Białorusi.
Obowiązujące obecnie środki antydumpingowe dotyczą przywozu pochodzącego z Tajwanu, Korei i Białorusi.
2.
Wniosek o wszczęcie postępowania przeglądowego
(4) W następstwie opublikowania dwóch ogłoszeń o zbliżającym się wygaśnięciu obowiązujących środków antydumpingowych w odniesieniu do przywozu włókien syntetycznych z poliestru pochodzących, między innymi, z Tajwanu [7] oraz, między innymi, z Korei [8], Komisja otrzymała, odpowiednio w lipcu i sierpniu 1997 r., wnioski o wszczęcie postępowania przeglądowego środków dotyczących tych dwóch krajów na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem") w odniesieniu do dwóch wymienionych wyżej krajów.
Wnioski zostały złożone przez "Międzynarodowy Komitet Jedwabiu Sztucznego i Włókien Syntetycznych" (IRSFC), działający w imieniu producentów wspólnotowych, których łączna produkcja stanowi przeważającą część całej wspólnotowej produkcji przedmiotowego produktu.
(5) W uzasadnieniu wniosku podano, że z uwagi na wygaśnięcie obowiązujących środków, istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające przeprowadzenie przeglądu i rozpoczęła postępowanie [9] zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
Pomimo że wnioski o przegląd związany z wygaśnięciem zostały złożone w ramach dwóch odrębnych postępowań, dotyczą one tego samego produktu.
Dlatego, ze względu na sprawne zarządzanie, oba przeglądy zostały połączone w jedno postępowanie.
3.
Postępowanie
(6) Komisja oficjalnie poinformowała producentów wspólnotowych popierających wniosek o wszczęcie postępowania przeglądowego, producentów eksportujących, importerów, użytkowników, których to dotyczy, i przedstawicieli krajów wywozu, oraz dała stronom bezpośrednio zainteresowanym możliwość przedstawienia na piśmie swoich stanowisk i możliwość wystąpienia z wnioskiem o przesłuchanie.
(7) Komisja wysłała kwestionariusze do stron, których to dotyczy, i otrzymała odpowiedzi od ośmiu producentów wspólnotowych, od ośmiu tajwańskich i od pięciu koreańskich producentów eksportujących.
Komisja wysłała również kwestionariusze do znacznej liczby podmiotów gospodarczych uważanych za nabywców lub reprezentujących nabywców, użytkowników i importerów włókien syntetycznych z poliestru we Wspólnocie.
Odpowiedziały tylko dwa stowarzyszenia użytkowników.
(8) Komisja poczyniła starania o zebranie wszystkich informacji uważanych za niezbędne do celów ustalenia dumpingu, szkody i interesu Wspólnoty oraz weryfikowała je.
Odbyły się wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci wywożący:
- TAJWAN
- Nan Ya Plastics Corporation, Taipei,
- Shingkong Synthetic Fibres Corporation, Taipei,
- Tuntex Distinct Corporation, Taipei,
- Far Eastern Textile Corporation, Taipei;
- KOREA
- Saehan Industries Inc. (dawniej Cheil Synthetics Textiles Inc.), Seul,
- Daehan Synthetic Fiber Corporation, Ltd, Seul,
- Kohap Ltd, Seul,
- Samyang Corporation, Seul,
- Sunkyong Industries Ltd, Seul;
b) Producenci wspólnotowi:
- Hoechst AG, Frankfurt/Main, Niemcy,
- Tergal, Gauchy, Francja,
- Montefibre Spa, Milano, Włochy,
- Catalana de Polimers, Barcelona, Hiszpania.
(9) Postępowanie w sprawie dumpingu objęło okres od dnia 1 października 1996 r. do dnia 30 września 1997 r. (zwany dalej "okresem badanym").
Badanie sytuacji przemysłu wspólnotowego objęło okres od 1994 r. do końca okresu badanego.
(10) Obecny przegląd przekroczył jeden rok, w którym normalnie powinien on zostać zakończony na podstawie art. 11 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, z powodu złożoności postępowania, w szczególności z powodu trudności z uzyskaniem i oszacowaniem danych dotyczących dewaluacji walut na Dalekim Wschodzie i jej wpływu na prawdopodobieństwo utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu wyrządzającego szkodę.
(11) Wszystkie zainteresowane strony zostały powiadomione o istotnych faktach i okolicznościach, na których podstawie zamierzano zalecić utrzymanie obowiązujących środków w odniesieniu do przywozu z Tajwanu i zakończenie postępowania w odniesieniu do przywozu z Korei.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogły przedstawiać uwagi w związku z ogłoszeniem tych informacji.
Uwagi stron zostały rozważone i, stosownie do przypadku, ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
B. PRZEDMIOTOWY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Opis przedmiotowego produktu
(12) Produkt objęty obecnym postępowaniem jest taki sam jak w poprzednim postępowaniu, mianowicie syntetyczne włókna odcinkowe z poliestru, niezgrzeblone, nieczesane ani nieprzerobione w inny sposób do przędzenia; są one powszechnie nazywane syntetycznymi włóknami poliestrowymi i sklasyfikowane w ramach kodu CN 55032000.
Produkt ten jest podstawowym materiałem używanym w różnych fazach procesu produkcyjnego produktów tekstylnych, w zależności od charakteru danych wyrobów włókienniczych.
Około 60 % wspólnotowej konsumpcji włókien syntetycznych z poliestru używa się do przędzenia, tj. do wytwarzania włókien do produkcji wyrobów włókienniczych, po połączeniu lub bez łączenia z innymi włóknami, takimi jak bawełna czy wełna.
Około 25 % używa się do wypełniania, to znaczy do wypychania lub wyściełania niektórych produktów tekstylnych (na przykład poduszek, siedzeń samochodowych, kurtek), podczas gdy pozostałe 15 % ma inne zastosowanie niż przędzenie, w szczególności do produkcji dywanów.
Przedmiotowy produkt sprzedawany jest z różnymi specyfikacjami jakościowymi: gatunek A odpowiada jakości normalnej, podczas gdy gatunki o niższym standardzie oznaczane są jako B i C. Postępowanie wykazało, że do Wspólnoty wywożony był tylko produkt gatunku A. Producenci włókien syntetycznych z poliestru kwalifikują produkt do różnych gatunków według własnych kryteriów, opartych głównie na jego zastosowaniu, grubości i długości włókna.
(13) Tajwańscy producenci eksportujący wnioskowali, aby włókna specjalistyczne lub stosowane do przędzenia, np. włókna syntetyczne z poliestru o specjalnych właściwościach, jak zespolone włókna kanalikowe, włókna łatwotopliwe i czarne włókna uznać za produkt, różny od produktu wyżej zdefiniowanego i wykluczyć go z zakresu obecnego postępowania.
Jednakże postępowanie wykazało, że chociaż istnieje wiele rodzajów włókien syntetycznych z poliestru o różnorodnych właściwościach mających spełniać specyficzne wymagania, wszystkie one mają te same podstawowe cechy fizyczne.
Ponadto rynek tego produktu w rzeczywistości tworzą nachodzące na siebie rodzaje włókien syntetycznych z poliestru bez jasno określonych granic między nimi.
W związku z tym stwierdzono, że żadna pojedyncza właściwość nie czyni z rzekomo szczególnych włókien syntetycznych z poliestru różnymi i dlatego wszystkie one powinny być objęte zakresem obecnego postępowania.
Dlatego do celów niniejszego dochodzenia wszystkie rodzaje włókien syntetycznych z poliestru zostały uznane za jeden produkt.
2.
Produkt podobny
(14) Postępowanie wykazało, że różne rodzaje włókien syntetycznych z poliestru wytwarzanych i sprzedawanych na rynkach Tajwanu i Korei, pomimo drobnych różnic w długości, grubości lub jakości, były podobne do rodzajów włókien syntetycznych z poliestru wywożonych przez te kraje do Wspólnoty, w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
(15) Tajwańscy producenci eksportujący twierdzili, że ich wywóz składa się głównie z włókien nietekstylnych i specjalistycznych, które nie są powszechnie produkowane przez przemysł wspólnotowy i wyraźnie różnią się we wszystkich aspektach od włókien syntetycznych z poliestru produkowanych przez przemysł wspólnotowy, rzekomo składający się głównie z normalnych włókien przędzalniczych i włókien kanalikowych.
Postępowanie wykazało, że włókna specjalistyczne stanowią tylko nieznaczną część tajwańskiego wywozu do Wspólnoty, podczas gdy zdecydowana większość tego wywozu składa się z włókien przędzalniczych i kanalikowych.
Ponadto istnieje również znaczna wspólnotowa produkcja włókien specjalistycznych i nietekstylnych.
W każdym razie, jak stwierdzono w motywie 13, w obecnym postępowaniu ustalono, że włókna specjalistyczne i nietekstylne stanowią jeden produkt wraz z pozostałymi rodzajami włókien syntetycznych z poliestru.
W związku z tym rodzaje włókien syntetycznych z poliestru wywożone z Tajwanu i Korei do Wspólnoty były te same, co rodzaje włókien syntetycznych z poliestru produkowane przez producentów wspólnotowych i sprzedawane na rynku wspólnotowym w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
C. DUMPING I PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
1.
Uwagi wstępne
(16) Zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, celem obecnego przeglądu było ustalenie, czy wygaśnięcie środków doprowadziłoby do utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu, czy też nie, w szczególności poprzez badanie, czy dumping ciągle miał miejsce po przyjęciu środków antydumpingowych.
a) Tajwan
(17) Z pięciu tajwańskich producentów eksportujących, którzy odpowiedzieli na kwestionariusz, jeden zadeklarował brak wywozu do Wspólnoty w okresie badanym i zgłosił gotowość współpracy w postępowaniu.
Ponadto dwóch producentów eksportujących, Tuntex Distinct Corporation i Shingkong Synthetic Fibres Corporation dokonywały wywozu do Wspólnoty mniejszego niż 100 ton każdy w okresie badanym.
Uwzględniając niską wielkość wywozu dokonanego przez te dwa tajwańskie przedsiębiorstwa i wynikający z tego brak reprezentatywności ich odnośnych cen eksportowych, nie uznano za właściwe obliczania na tej podstawie marginesu dumpingu w przypadku tych dwóch przedsiębiorstw.
b) Korea
(18) Wszystkich pięciu koreańskich producentów eksportujących dokonało znaczącego wywozu do Wspólnoty w okresie badanym.
2.
Wartość normalna
a) Tajwan
(19) Z przyczyn podanych w akapicie 17, wartości normalne zostały ustalone tylko dla dwóch tajwańskich producentów eksportujących, na których przypadła praktycznie całość tajwańskiego wywozu do Wspólnoty w okresie badanym.
W obu przypadkach wartość normalna została ustalona dla każdego rodzaju włókna syntetycznego z poliestru produkowanego przez odnośne przedsiębiorstwa i wywożonego do Wspólnoty.
W przypadku jednego producenta eksportującego wartość normalna dla rodzajów produktu w pełni opierała się na cenach płaconych w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych odbiorców na rynku krajowym w odniesieniu do sprzedaży w ilościach reprezentatywnych, zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
W odniesieniu do drugiego producenta eksportującego stwierdzono, że sprzedaż produktu podobnego w odniesieniu do niektórych rodzajów włókien syntetycznych z poliestru wywożonych do Wspólnoty nie miała miejsca lub była niedostateczna. W tych przypadkach, i ponieważ nie można było użyć cen drugiego współpracującego producenta eksportującego, wartość normalna została skonstruowana na podstawie kosztów wytwarzania tych rodzajów włókien syntetycznych z poliestru, powiększonych o uzasadnioną kwotę w przypadku sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, zgodnie z art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia. W celu ustalenia obiektywnej kwoty w przypadku sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku użyto faktycznych danych dotyczących produkcji i sprzedaży produktu podobnego, w zwykłym obrocie handlowym, przez tego producenta eksportującego, zgodnie z art. 2 ust. 6 podstawowego rozporządzenia. Wartość normalną pozostałych rodzajów wywożonego produktu oparto o ceny płacone w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych odbiorców na rynku krajowym, zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, ponieważ sprzedaż krajowa, zarówno ogólnie, jak i dla odnośnych rodzajów, osiągnęła wielkości reprezentatywne.
b) Korea
(20) Wartość normalną oparto na cenach płaconych w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych nabywców na rynku krajowym w odniesieniu do sprzedaży w ilościach reprezentatywnych, zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 podstawowego rozporządzenia. W przypadku rodzajów produktu nie sprzedawanych w ilościach reprezentatywnych lub nie w rzetelnym zwykłym obrocie handlowym, wartość normalna została skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, ponieważ nie można było użyć cen drugiego współpracującego producenta eksportującego. W tym zakresie koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zyski zostały ustalone zgodnie z art. 2 ust. 6 podstawowego rozporządzenia w taki sam sposób jak w przypadku Tajwanu.
3.
Cena eksportowa
(21) W przypadku producentów eksportujących z obu krajów ceny eksportowe zostały ustalone na podstawie cen faktycznie płaconych przez niezależnych nabywców we Wspólnocie, zgodnie z art. 2 ust. 8 podstawowego rozporządzenia.
4.
Porównanie
(22) W celu zapewnienia obiektywnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, wzięto pod uwagę różnice czynników mających wpływ na ceny i porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia.
W związku z tym dokonano dostosowań ze względu na fracht śródlądowy i morski, ubezpieczenie, opłaty manipulacyjne i załadunku, koszty dodatkowe, koszty kredytu, prowizje oraz opłaty importowe.
Dwaj tajwańscy producenci eksportujący twierdzili i wykazali, że bonifikata ilościowa udzielana była konsumentom krajowym nabywającym rocznie więcej niż ustaloną ilość włókien syntetycznych z poliestru.
Ci producenci eksportujący twierdzili, że wszyscy odbiorcy wspólnotowi korzystali z tej samej bonifikaty, choć nie wykazanego na fakturze, z racji nabycia ilości przekraczających ilość, powyżej której udzielano bonifikaty.
Dlatego, aby zapewnić obiektywne porównanie, dla małych przedsiębiorstw krajowych, zażądano dostosowania odpowiadającego bonifikacie udzielanej dużym odbiorcom krajowym.
W związku z tym należy zauważyć, że dostosowanie z tytułu ilości na podstawie art. 2 ust. 10 lit c) podstawowego rozporządzenia może być dokonane jedynie w odniesieniu do obniżek ceny faktycznie udzielanych przy zakupie różnych ilości.
Ponadto stwierdzono, że nie wszyscy konsumenci wspólnotowi nabywali w okresie badanym ilości przedmiotowego produktu większe niż takie, które uprawniałyby do bonifikaty ilościowej.
Przeciwnie, udział sprzedaży na wywóz drobnym nabywcom we Wspólnocie był bardzo zbliżony do udziału sprzedaży krajowej konsumentom, co wskazuje, że zarówno rynek krajowy, jak i eksportowy są tego samego typu pod względem odbiorców.
Wskutek tego, ze względu na obiektywne porównanie, uzasadnione jest jedynie uwzględnienie bonifikaty ilościowej faktycznie udzielanej przez producentów eksportujących ich dużym nabywcom krajowym.
5.
Margines dumpingu
(23) Średnią ważoną wartość normalną według rodzaju włókien syntetycznych z poliestru porównano ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju, zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia, na podstawie loco zakład i na tym samym poziomie obrotu.
Porównanie to wykazało istnienie dumpingu w przypadku dwóch tajwańskich i czterech koreańskich producentów eksportujących objętych postępowaniem, a margines dumpingu był równy wielkości, o jaką tak wyznaczona cena normalna przekraczała cenę przeznaczoną do przywozu do Wspólnoty.
(24) Średni ważony margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny importowej CIF granica Wspólnoty, jest znaczny w przypadku dwóch tajwańskich producentów eksportujących, Far Eastern Textile Corporation i Nan Ya Plastics Corporation, których udział w wywozie do Wspólnoty wynosi praktycznie 100 %.
Uwzględniając politykę cenową stosowaną przez dwóch producentów eksportujących, o których mowa, można wywnioskować, że dumping utrzymywałby się lub nawet by wzrósł, jeśli środki zostałyby wycofane.
Nie obliczono żadnego marginesu dumpingu w przypadku trzech innych współpracujących koreańskich producentów eksportujących, z przyczyn podanych w akapicie 17.
Jednakże Komisja zbadała prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu, w przypadku gdyby środki zostały wycofane.
Na podstawie informacji otrzymanych od dwóch tajwańskich przedsiębiorstw reprezentujących przeważającą część wielkości sprzedaży, ustalono, że ich wywóz do krajów innych niż Wspólnota odbywa się po cenach dumpingowych.
Ponieważ ten wywóz stanowi przeważającą część sprzedaży tych przedsiębiorstw, można wywnioskować, że biorąc pod uwagę ich politykę cenową w wywozie, wywóz dumpingowy na rynek wspólnotowy zostałby prawdopodobnie wznowiony, gdyby środki wygasły.
(25) Tajwańscy producenci eksportujący twierdzili, że margines dumpingu kompensowany jest dewaluacją waluty tajwańskiej (nowy dolar tajwański) w stosunku do USD, która nastąpiła po zakończeniu okresu badanego.
Twierdzono również, że w najbliższych latach spodziewane jest utrzymanie poziomu nowego dolara tajwańskiego w stosunku do USD z pierwszego kwartału 1998 r. i że obniżenie ceny kwasu tereftalowego w USD, głównego surowca do produkcji poliestrowych włókien syntetycznych, za który zainteresowane przedsiębiorstwa płacą w USD, więcej niż zrekompensowało deprecjację waluty tajwańskiej w stosunku do USD.
Kwestia ta została zbadana.
Rzeczywiście, deprecjacja nowego dolara tajwańskiego w stosunku do USD, tzn. waluty, w której zazwyczaj wyznaczane są ceny eksportowe dla Wspólnoty, wyniosła prawie 17 % podczas pierwszego kwartału 1998 r. w odniesieniu do średniej ustalonej w okresie badanym.
Jednakże w dalszej części 1998 r. zaobserwowano odzyskiwanie wartości nowego dolara tajwańskiego, wskutek czego deprecjacja odnotowana na początku 1999 r. ograniczona została do 14 %.
Ponadto w 2000 r., zgodnie z prognozami finansowymi przedstawionymi przez producentów eksportujących, spodziewane jest dalsze zmniejszenie deprecjacji do mniej niż 10 % (w porównaniu z poziomem dominującym w okresie badanym).
Zgodnie z tą samą prognozą, ta wzrastająca tendencja nowego dolara tajwańskiego wykazuje gotowość do kontynuacji w nadchodzących latach.
Zatem, biorąc pod uwagę zmienną naturę deprecjacji nowego dolara tajwańskiego, argument przedstawiony przez tajwańskich producentów eksportujących nie może zostać uznany.
W każdym razie zauważyć należy, że z istoty kursu walutowego wynika, że zmiany, których nie można wiarygodnie przewidzieć oraz zmiany, które nastąpiły w przeszłości, niekoniecznie są wskazówką na przyszłość.
(26) W odniesieniu do Korei należy zauważyć, że środki objęte postępowaniem przeglądowym, oparte są na marginesach dumpingu ustalonych w poprzednim postępowaniu i te marginesy, z wyjątkiem pozostałych marginesów dumpingu, uznane byłyby za minimalne na mocy obecnego podstawowego rozporządzenia.
Poziom marginesów pierwotnych był niski i sytuacja nie zmieniła się.
Rzeczywiście, ustalony w tym postępowaniu średni ważony margines dumpingu, wyrażony procentowo w stosunku do ceny importowej CIF granica Wspólnoty, wyniósł 1,8 %.
Ostatecznie nie stwierdzono żadnych przesłanek wskazujących, by wycofanie obowiązujących środków doprowadziło do zmiany tej sytuacji w możliwej do przewidzenia przyszłości.
Dlatego stwierdzono, że mało prawdopodobne jest ponowne wystąpienie dumpingu.
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(27) Dwóch spośród dziewięciu producentów wspólnotowych popierających wniosek o postępowanie przeglądowe nie współpracowało podczas postępowania.
Postępowanie wykazało, że udział siedmiu współpracujących producentów wspólnotowych w całości produkcji wspólnotowej w okresie badanym wynosił więcej niż 65 % całej wspólnotowej produkcji przedmiotowego produktu.
Dlatego producenci ci stanowią przemysł wspólnotowy, w rozumieniu art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Współpracujący producenci wspólnotowi, o których mowa, zwani są dalej "przemysłem wspólnotowym".
1.
Konsumpcja we Wspólnocie
(28) Konsumpcja we Wspólnocie oparta została na połączonych wielkościach sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynek wspólnotowy, sprzedaży pozostałych niewspółpracujących producentów wspólnotowych oraz informacjach Eurostatu o wielkości całkowitego przywozu.
Wielkość sprzedaży niewspółpracujących producentów wspólnotowych została ustalona, na podstawie dostępnych informacji, na około 30 % całkowitej sprzedaży wszystkich producentów wspólnotowych.
Na powyższej podstawie konsumpcja syntetycznych włókien z poliestru we Wspólnocie wykazywała ogólnie niewielką zniżkującą tendencję w rozważanym okresie: nastąpił jej spadek z 540000 ton w 1994 r. do 490000 ton w 1995 r. i, po chwilowym spadku do 460000 ton w 1996 r., wzrosła do 520000 ton w okresie badanym, co stanowi całkowity spadek wynoszący 3 % w rozważanym okresie.
2.
Przywóz do Wspólnoty z Tajwanu i Korei
a) Przywóz z Korei
(29) Stwierdzono, żeby nie analizować sytuacji na wspólnotowym rynku syntetycznych włókien z poliestru w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Korei ze względu na wnioski w sprawie dumpingu i prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu w odniesieniu do tego przywozu.
b) Wielkość, wartość i udział w rynku przywozu z Tajwanu
(30) Wielkość przywozu z Tajwanu wzrosła z około 8000 ton w 1994 r. do około 27000 ton w okresie badanym, co stanowi wzrost o około 240 %.
Wartość przywozu z Tajwanu wzrosła z 9,9 milionów ECU w 1994 r. do 29,3 milionów ECU w okresie badanym, co stanowi wzrost o 196 %.
Pod względem udziału w rynku, na podstawie całkowitej konsumpcji we Wspólnocie, przywóz dumpingowy z Tajwanu wzrósł o 253 % z 1,5 % do 5,3 % pod względem wielkości w trakcie okresu badanego.
c) Ceny w przywozie z Tajwanu
(31) Ceny w przywozie z Tajwanu spadły od 1994 r. do okresu badanego o 14 %.
Należy zauważyć, że stwierdzono, iż ceny te były niższe od cen przemysłu wspólnotowego w całym rozważanym okresi.
d) Podcięcie cenowe w przypadku przywozu z Tajwanu
(32) W celu ustalenia podcięcia cenowego, przeanalizowano dane dotyczące okresu badanego.
Podcięcie cenowe ustalano na podstawie porównania ceny eksportowej z cenami przemysłu wspólnotowego na tym samym poziomie obrotu.
Ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego dostosowano, w stosownym przypadku, na poziomie loco zakład, tzn. z wyłączeniem kosztów transportu.
Dostosowano ceny sprzedaży producentów eksportujących (CIF granica Wspólnoty), aby uwzględnić należności celne i cło antydumpingowe. Wszystkie ceny porównywano po wyeliminowaniu bonifikat i rabatów.
(33) Wyniki porównania (średniej ważonej ze średnią ważoną) wykazały dla przywozu z Tajwanu średnią ważoną marginesu podcięcia cenowego, wyrażoną procentowo w stosunku do średniej ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego, w wysokości 16,7 %.
Należy to porównać z podcięciem cenowym stwierdzonym w poprzednim postępowaniu, który w przypadku Tajwanu wahał się w granicach 22–30 %.
Poziom podcięcia cenowego producentów eksportujących, w wyrażeniu średnim, pozostał znaczny, pomimo wzrostowego skoku obowiązujących środków antydumpingowych, który miał skutek dla cen importowych.
3.
Sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego
a) Uwagi wstępne
(34) Badanie sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego obejmuje okres od 1994 r. do końca okresu badanego.
Należy zauważyć, że w tym okresie obowiązywały środki antydumpingowe, jak wskazano w akapicie 1 i w kolejnych, mające skutek dla przemysłu wspólnotowego.
b) Produkcja, zdolności produkcyjne i wykorzystanie zdolności produkcyjnych
(35) Produkcja przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się w rozważanym okresie od około 374000 ton w 1994 r. do około 343000 ton w okresie badanym.
Spadek ten był efektem zamknięcia urządzeń produkcyjnych w wielu przedsiębiorstw przemysłu wspólnotowego.
Stanowi to spadek całkowity w wysokości 8 %.
Obniżenie wskaźnika poziomu produkcji było większe niż obniżenie wskaźnika konsumpcji we Wspólnocie, która zmniejszyła się o 3 % w rozważanym okresie.
(36) Jeśli chodzi o zdolności produkcyjne, należy zauważyć, że urządzenia produkcyjne do produkcji włókien syntetycznych z poliestru używane są również w produkcji innych produktów nieobjętych obecnym postępowaniem, np. kabli i okryć.
Wskutek tego, oszacowano zdolności produkcyjne normalnie przypisane produkcji przedmiotowego produktu przez przemysł wspólnotowy.
Stwierdzono, że zdolności produkcyjne zmniejszyły się z 432300 ton w 1994 r. do 401500 ton w okresie badanym, co stanowi spadek o 7 %.
Jest to generalnie zgodne ze zmniejszeniem produkcji, jak przedstawiono w poprzednim akapicie.
Wskaźnik wykorzystania zdolności produkcyjnych nieznacznie obniżył się w rozważanym okresie, od 86,6 % w 1994 r. do 85,7 % w okresie badanym.
c) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego
(37) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym zmniejszyła się w okresie badanym, przy poziomie sprzedaży 330000 ton w 1994 r. i 295000 ton w okresie badanym.
Stanowi to całkowity spadek w wysokości 11 %.
Tendencja ta pokazuje, że sprzedaż przemysłu wspólnotowego nie podążała za tendencją konsumpcji, która zmniejszyła się o 3 % w rozważanym okresie.
d) Udział w rynku
(38) Rozwój wielkości sprzedaży w porównaniu z wielkością konsumpcji we Wspólnocie pokazuje, że udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmniejszył się w rozważanym okresie.
Udział przemysłu wspólnotowego w rynku obniżył się z 61 % w 1994 r. do 60 % w 1995 r., 59 % w 1996 r. i 56 % w okresie badanym.
Ogólna strata udziału w rynku wyniosła pięć punktów procentowych między 1994 r. a okresem badanym.
e) Zapasy
(39) Zapasy znacząco zwiększyły się o 33 % między 1994 r. a okresem badanym.
f) Średnia cena sprzedaży i kształtowanie się cen
(40) Średnia ważona cena przedmiotowego produktu sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym podlegała wahaniom w rozważanym okresie, a ogólnie wzrosła o 3 %.
Należy zauważyć, że w przypadku wszystkich podmiotów gospodarczych na rynku na ceny włókien syntetycznych z poliestru oddziaływało kształtowanie się cen podstawowych surowców, takich jak czystego kwasu tereftalanowego, tereftalanu dimetylu i glikolu, stanowiących około 60–70 % kosztu produkcji produktu gotowego.
Rzeczywiście, zasadniczo, z powodu światowego niedoboru tych surowców, poczynając od końca 1993 r. poprzez lata 1994 i 1995, ceny wzrosły, co odbiło się na wzroście kosztów produkcji.
Niemniej jednak, doświadczana tendencja cen tych surowców zmieniła się diametralnie począwszy od 1995 r.
g) Rentowność
(41) W 1994 r. przemysł wspólnotowy poniósł średnią ważoną stratę w wysokości 3,5 %, wyrażoną procentowo w stosunku do sprzedaży netto.
Następnie sytuacja finansowa poprawiła się, w szczególności w 1995 r. (zysk w wysokości 7,5 %).
Wynikło to częściowo z faktu, że wszystkie podmioty gospodarcze na rynku wspólnotowym miały możliwość podniesienia cen po wzroście kosztów surowców (patrz: motyw 40), a przemysł wspólnotowy mógł poprawić swą sytuację finansową wskutek zmniejszenia kosztów ogólnych.
Należy jednakże zauważyć, że przemysł wspólnotowy charakteryzował się tendencją spadkową swych wyników finansowych, począwszy od 1995 r., przechodząc od zysku 7,5 % do zysku 5,6 % w okresie badanym.
h) Inwestycje
(42) Inwestycje roczne dokonywane przez przemysł wspólnotowy były znaczne w rozważanym okresie, poczynając od 58 milionów ECU w 1994 r., poprzez 44 miliony ECU w 1995 r. do szczytowej wartości 81 milionów ECU w 1996 r.
W okresie badanym wartość inwestycji wyniosła 14 milionów ECU.
Należy zauważyć, że ten znaczny wysiłek stanowi, w przeważającej części, inwestycje w odnowienie parku maszynowego, jako część programu generalnej restrukturyzacji.
i) Zatrudnienie
(43) Z powodu określonego zmniejszenia zdolności produkcyjnych oraz restrukturyzacji, poziom zatrudnienia zmniejszył się z 2300 w 1994 r. do około 2000 w okresie badanym, tzn. o 9,2 %.
4.
Wniosek dotyczący sytuacji przemysłu wspólnotowego
(44) Powyższa analiza ujawniła, że wskaźniki ekonomiczne, takie jak produkcja, wykorzystanie zdolności produkcyjnych, sprzedaż i zapasy charakteryzowały się tendencją negatywną.
Pomimo, że należy to rozpatrywać w kontekście nieznacznie zmniejszającej się konsumpcji, trzeba pamiętać, że przemysł wspólnotowy stracił w tym okresie część udziału w rynku.
Ponadto postępowanie wykazało, że przemysł wspólnotowy poddany był znacznemu naciskowi cenowemu, a przy przywozie pochodzącym z Tajwanu wystąpiło znaczące podcięcie cenowe.
(45) Jeśli chodzi o finansową sytuację przemysłu wspólnotowego, należy zauważyć, że zyski osiągnięto w 1995 r. po wzroście cen surowca i wszczęciu postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu z Białorusi.
Jednakże przemysł wspólnotowy wykazywał tendencję spadkową swych wyników finansowych począwszy od 1995 r., co zbiegło się ze zwiększoną obecnością przywozu z Tajwanu, wypełniającego lukę po przywozie z Białorusi.
(46) W świetle powyższej analizy, sformułowano wniosek, że sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego była ostatnio przez dłuższy czas negatywna.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
(47) W uzupełnieniu analizy istnienia dumpingu jak również prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu odnoszącego się do przywozu pochodzącego z Tajwanu oraz analizy sytuacji przemysłu wspólnotowego zbadano, czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody w przypadku wycofania środków stosowanych do przywozu z Tajwanu.
1.
Analiza sytuacji przedmiotowych producentów w kraju wywozu
(48) Stwierdzono, że od 1995 r. do okresu badania całkowita zdolność produkcyjna na Tajwanie wzrosła o 21,3 %, tzn. o 135000 ton.
Tajwańscy producenci eksportujący przewidują dalsze zwiększenie zdolności produkcyjnej i wykorzystania zdolności produkcyjnej powyżej poziomu 90 % w 1998 r., co doprowadzi do dalszego zwiększenia produkcji o 30000 ton.
(49) Stwierdzono również, że wielkość przywozu z Tajwanu znacznie wzrosła między 1994 r. a okresem badanym (+ 242 %) pomimo obowiązujących środków antydumpingowych.
Należy zauważyć, że między 1995 r. i 1996 r. wielkość tego przywozu do Wspólnoty prawie się podwoiła, a między 1994 r. i okresem badanym zwiększyła się więcej niż trzykrotnie.
Odpowiedni udział w rynku znacząco wzrósł między 1994 r. a okresem badanym, z 1,5 % do 5,3 %.
Ponadto ustalono, że w okresie badanym przywóz ten dokonywany był po cenach podcinanych (16,7 %) w stosunku do cen przemysłu wspólnotowego.
2.
Wpływ przywozu z Tajwanu w przypadku braku środków antydumpingowych
(50) W odniesieniu do ponownego wystąpienia dumpingu wyrządzającego szkodę uznano, że ceny uzyskiwane w przypadku braku środków antydumpingowych doprowadziłyby do podcięcia cenowego wynoszącego 24,5 %.
Metodologia użyta do obliczenia tej wielkości była tą samą, którą opisano w akapicie 32, chyba że do ceny importowej nie dodano żadnego cła antydumpingowego.
(51) W związku z powyższym spodziewać się należy, że przywóz z Tajwanu do Wspólnoty ulegnie dalszemu zwiększeniu, a jego cena spadnie, jeśli obowiązujące środki antydumpingowe zostaną wycofane.
Stwierdzono, że nawet przy obowiązujących środkach wielkość tajwańskiego przywozu zwiększyła się.
Ponadto nie można wykluczyć, że w przypadku braku środków relatywnie wyższa cena na rynku wspólnotowym stanowiłaby zachętę do kierowania wywozu z Tajwanu, który obecnie wysyłany jest do innych państw trzecich, na rynek wspólnotowy.
(52) Jeśli chodzi o poziom rentowności przemysłu wspólnotowego, przewidzieć można dwie podstawowe hipotezy w wypadku wygaśnięcia środków antydumpingowych w odniesieniu do przywozu z Tajwanu.
Według pierwszej, przemysł wspólnotowy sprzedawałby nadal po tych samych cenach, co spowodowałoby zmniejszenie jego udziału w rynku z bezpośrednimi tego skutkami, w perspektywie długoterminowej, dla rentowności.
Według drugiej, przemysł wspólnotowy obniży ceny w niektórych obszarach swej sprzedaży, w których konkurencja ze strony Tajwanu będzie najbardziej intensywna, co spowoduje spadek rentowności. Oszacowano, że w pierwszym scenariuszu przemysł wspólnotowy straciłaby dalsze 2,5 % udziału w rynku, czemu metę perspektywie krótkoterminowej towarzyszyłby spadek rentowności o 9,5 %.
Gdyby przemysł wspólnotowy podążyłby za spadkową tendencją cen, rentowność spadłaby z 5,6 % do 2,7 %.
W rezultacie, w każdym ze scenariuszy rentowność przemysłu wspólnotowego ucierpiałaby wskutek przywozu dumpingowego z Tajwanu wyrządzającego szkodę.
3.
Wniosek dotyczący ponownego wystąpienia dumpingu wyrządzającego szkodę
(53) W okresie objętym postępowaniem ceny przywozu dumpingowego z Tajwanu spadły o 14 % w okresie, w którym ceny przemysłu wspólnotowego wzrosły o 3 %.
Skutkiem tego był wzrost udziału w rynku przywozu z Tajwanu z 1,5 % w 1994 r. do 5,3 % w okresie badanym, tzn. o 253 %.
Ponadto, gdy przywóz z Tajwanu zaczął wypełniać lukę pozostawioną przez Białoruś, sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego zaczęła się pogarszać.
(54) Znaczące zdolności produkcyjne na Tajwanie, niektóre z nich niedawno wprowadzone, atrakcyjność cen dominujących na rynku wspólnotowym oraz wynikające z tego ryzyko zachęty dla przywozu jasno sugerują, że obowiązujące środki antydumpingowe w odniesieniu do Tajwanu powinny zostać zachowane, aby uniknąć ponownego wystąpienia dumpingu wyrządzającego szkodę.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Wstęp
(55) Należy przypomnieć, że w poprzednim postępowaniu przyjęcia środków nie uznano za działanie sprzeczne z interesem Wspólnoty.
Ponadto należy zaznaczyć, że obecne postępowanie jest tylko przeglądem mającym na celu przeanalizowanie sytuacji, w jakiej środki antydumpingowe są już stosowane.
Tak więc rozkład i charakter obecnego postępowania pozwalają na ocenę negatywnego i nadmiernego skutku nałożonych środków antydumpingowych dla zainteresowanych stron.
Na tej podstawie zbadano, czy, pomimo wniosku dotyczącego prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu wyrządzającego szkodę, można wyraźnie sformułować wniosek, że sprzeczne z interesem Wspólnoty jest utrzymanie środków w tym szczególnym przypadku.
W tym celu i na podstawie art. 21 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, rozważono oddziaływanie środków na wszystkie strony uczestniczące w postępowaniu oraz skutki nieutrzymania środków przeciwko Tajwanowi.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(56) Przemysł wspólnotowy przez niemal dekadę odczuwał skutki przywozu włókien syntetycznych z poliestru po cenach niskich lub dumpingowych.
Cel poddawanych przeglądowi środków antydumpingowych, jakim jest przywrócenie uczciwej konkurencji między producentami wspólnotowymi i ich eksportującymi odpowiednikami w państwach trzecich, nie został w pełni osiągnięty, jak wykazano powyżej.
Przemysł wspólnotowy czyni w ostatnich latach znaczne starania w celu poprawy swej produktywności poprzez próbę obniżenia swych kosztów produkcji i poprawienia swej konkurencyjności na tym wrażliwym cenowo rynku.
Przemysł wspólnotowy zastosował w okresie badanym szczególne środki racjonalizacyjne.
Jeden z producentów wspólnotowych zamknął dwa urządzenia produkcyjne próbując obniżyć koszty i poprawić swą produktywność.
Ze względu na sytuację przemysłu wspólnotowego, w szczególności fakt, że uniemożliwiono jej pełne przezwyciężenie kłopotów gospodarczych wynikających z przywozu dumpingowego, należy uważać, że przy braku środków całkiem prawdopodobne jest dalsze pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Mogłoby to pociągnąć za sobą dotkliwe ograniczenie zatrudnienia i w końcu doprowadzić do zmniejszenia liczby producentów we Wspólnocie.
Ponadto, trwające działania restrukturyzacyjne podejmowane przez przemysł wspólnotowy pokazują, że nie jest on gotowy do zrezygnowania z tego segmentu produkcji.
Utrzymanie środków antydumpingowych byłoby zatem zgodne z interesem przemysłu wspólnotowego.
3.
Wpływ na użytkowników
(57) Żaden z użytkowników wspólnotowych nie odpowiedział na kwestionariusz wysłany przez Komisję podczas obecnego postępowania.
Nie dostarczono żadnych dowodów w sprawie zasięgu obowiązujących środków w ich kosztach produkcji.
Zatem nie można było przeprowadzić analizy dotyczącej wpływu obowiązujących środków na koszt produkcji użytkowników.
(58) Dwa wspólnotowe stowarzyszenia użytkowników przedłożyły informacje i wnioskowały o wygaśnięcie środków.
Argumentowano, że przemysł wspólnotowy nie jest w stanie zaspokoić popytu.
Ponadto, niektórzy użytkownicy jednego z rodzajów włókien syntetycznych z poliestru, tzn. wypełnienia włókiennego, poinformowali Komisję, że główny producent wspólnotowy tego rodzaju włókien syntetycznych z poliestru nie jest w stanie zaspokoić ich potrzeb.
Jednakże wydaje się, że w okresie badanym nie wystąpił na rynku wspólnotowym żaden szczególny niedobór.
Celem środków antydumpingowych nie jest odgraniczenie Wspólnoty od przywozu, ale raczej zniwelowanie nierzetelnych praktyk handlowych i zapobieżenie zakłócającym skutkom przywozu dumpingowego i przywozu wyrządzającego szkodę.
W tym konkretnym przypadku wydaje się, że środki nie zapobiegły przedostawaniu się przywozu na rynek wspólnotowy.
Jak już wspomniano, przywóz z Tajwanu znacząco wzrósł w okresie badanym.
Ponadto stwierdzono, że ze względu na fakt, że przemysł wspólnotowy ma znaczące zdolności produkcyjne, i uwzględniając obecność innych dostawców spoza Wspólnoty, ryzyko powszechnego niedoboru dostaw jest bardzo małe, jeśli w ogóle istnieje.
(59) Ponadto niektóre zainteresowane strony argumentowały, że pozycja konkurencyjna produktów zawierających włókna syntetyczne z poliestru wyprodukowanych we Wspólnocie zagrożona jest przez utrzymanie lub ponowne nałożenie środków antydumpingowych.
Tego argumentu nie można przyjąć, ponieważ włókna syntetyczne z poliestru używane do produkcji we Wspólnocie produktów przeznaczonych do wywozu mogą być wprowadzane do Wspólnoty bez żadnego cła w ramach procedury uszlachetniania czynnego.
Ponadto zainteresowane strony miały możliwość, w związku z faktem, że poddawane przeglądowi środki antydumpingowe pozostają w mocy przez co najmniej pięć lat, przedstawienia dowodów w sprawie zasięgu obowiązujących środków w ich koszcie produkcji i ich międzynarodowej konkurencyjności, jednakże nie otrzymano na ten temat żadnych informacji.
Na podstawie powyższego i ponieważ środki obowiązują już od pewnego czasu i byłyby utrzymane na tym samym poziomie, można uznać, że nie będą miały wpływu na pogorszenie sytuacji użytkowników produktu.
4.
Skutki dla konkurencji na rynku wspólnotowym
(60) Twierdzono, że poziom konkurencji na wspólnotowym rynku włókien syntetycznych z poliestru naruszony zostałby przez utrzymanie cła antydumpingowego, ponieważ stworzyłoby ono przemysłowi wspólnotowemu silniejszą pozycję.
Jeśli chodzi o konkurencyjne środowisko na rynku wspólnotowym, obowiązujące środki nie są takimi, które odgraniczałyby rynek wspólnotowy od producentów eksportujących podlegających przeglądowi.
Dlatego umożliwią one dalszą obecność tych producentów eksportujących na rynku.
Należy przypomnieć, że przemysł użytkowników i inne podmioty gospodarcze zawsze korzystały z obecności na rynku szerokiego zakresu konkurentów.
Zatem korzyść z rynku prowadzonego przez dużą liczbę dostawców nadal byłaby dostępna dla użytkowników przedmiotowego produktu.
5.
Wnioski
(61) Na podstawie powyższych faktów i okoliczności oraz po zbadaniu argumentów przedstawionych przez przemysł wspólnotowy i stowarzyszenia użytkowników przedmiotowego produktu, sformułowano wniosek, że nie istnieją istotne argumenty przeciwko utrzymaniu obowiązujących środków dotyczących przywozu z Tajwanu.
H. ZAMKNIĘCIE POSTĘPOWANIA W ODNIESIENIU DO KOREI
(62) Ze względu na ustalenia określone powyżej w akapicie 26, środki antydumpingowe obowiązujące obecnie przeciwko Korei nie są dłużej uzasadnione.
Zgodnie z art. 11 w połączeniu z art. 9 podstawowego rozporządzenia, w przypadku gdy, po konsultacji, środki ochronne nie są konieczne i w Komitecie Doradczym nie zostaje wniesiony sprzeciw, postępowanie zostaje zakończone.
(63) W świetle powyższego Komisja sformułowała wniosek, że utrzymanie środków ochronnych obowiązujących obecnie przeciwko Korei nie jest konieczne, by postępowanie zostało zamknięte.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(64) Z powyższego wynika, że na mocy art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, cła antydumpingowe na przywóz włókien syntetycznych z poliestru pochodzących z Tajwanu, nałożone rozporządzeniem (EWG) nr 3017/92, powinny zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz syntetycznych włókien, niezgrzeblonych, nieuczesanych, ani w inny sposób nieprzerobionych do przędzenia, sklasyfikowanych obecnie w ramach kodu CN 55032000 i pochodzących z Tajwanu.
2.
Cło, obliczane na podstawie ceny netto produktu franco granica Wspólnoty, przed nałożeniem cła, wynosi 13 % dla poliestrowych włókien syntetycznych pochodzących z Tajwanu (dodatkowy kod taric 8195), z wyjątkiem poliestrowych włókien syntetycznych wyprodukowanych przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej, w przypadku których stosuje się następujące stawki:
–Far Eastern Textile Ltd, Taipei(dodatkowy kod taric 8192) _BAR_ 6,8 % _BAR_
–Nan Ya Plastics Corporation, Taipei(dodatkowy kod taric 8193) _BAR_ 5,9 % _BAR_
–Shingkong Synthetic Fibres Co., Taipei(dodatkowy kod taric 8194) _BAR_ 13,0 % _BAR_
Artykuł 2
Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu poliestrowych włókien syntetycznych pochodzących z Republiki Korei zostaje zakończone.
Artykuł 3
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/1999
z dnia 23 lipca 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2214/96 dotyczące wskaźników częściowych zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (ZWCK)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1],
po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
1) Na mocy art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95 każde Państwo Członkowskie jest zobowiązane do sporządzenia zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych (ZWCK).
2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2214/96 [3] ustala subindeksy ZWCK w oparciu o klasyfikację COICOP/ZWCK (klasyfikacja konsumpcji indywidualnej celowo dostosowana do potrzeb ZWCK).
3) Klasyfikacja COICOP z października 1998 r. oraz klasyfikacja COICOP/ZWCK ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1749/96 [4], zmienione rozporządzeniami Rady (WE) nr 1687/98 [5] oraz (WE) nr 1688/98 [6] wymagają dostosowania subindeksów ZWCK.
4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego (SPC), powołanego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 2214/96 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie uzupełnią procedury zbierania i przekazu danych zgodnie z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, najpóźniej do grudnia 1999 r., z mocą obowiązującą począwszy od wskaźnika dla stycznia 2000 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (We) nr 1783/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 12 lipca 1999 r.
w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego [1]
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 162,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [5],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 160 Traktatu stanowi, że Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) ma na celu przyczynianie się do korygowania podstawowych dysproporcji regionalnych we Wspólnocie; EFRR ma swój udział w zmniejszaniu dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów oraz zacofania regionów lub wysp najmniej uprzywilejowanych, w tym obszarów wiejskich.
(2) Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [6] stanowi, że głównym zadaniem EFRR jest przyczynianie się do realizacji celów 1 i 2, określonych w art. 1 akapit pierwszy pkt 1 i 2 odnośnego rozporządzenia (zwanych dalej "celami 1 i 2"); art. 20 i 21 wymienionego rozporządzenia stanowią, że EFRR ma swój udział w finansowaniu transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej współpracy, jak również w ramach inicjatyw wspólnotowych w ekonomicznym i społecznym wspieraniu rozwoju miast i obszarów miejskich dotkniętych kryzysem; art. 22 i 23 odnośnego rozporządzenia stanowią, że rozporządzenie ma wspierać działania innowacyjne na poziomie Wspólnoty oraz środki pomocy technicznej.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 określa przepisy ogólne dla funduszy strukturalnych; należy określić rodzaj środków, które mogą być finansowane z EFRR w ramach celów 1 i 2, inicjatyw wspólnotowych i środków innowacyjnych.
(4) Należy określić udział EFRR, w kontekście jego zadania wspierania rozwoju regionalnego, w przyczynianiu się do harmonijnego, zrównoważonego i trwałego rozwoju działalności gospodarczej, wysokiego stopnia konkurencyjności, wysokiego poziomu zatrudnienia, równości kobiet i mężczyzn oraz wysokiego poziomu ochrony i poprawy środowiska naturalnego.
(5) EFRR powinien świadczyć pomoc w ramach całościowej i zintegrowanej strategii na rzecz trwałego rozwoju oraz zapewnić współdziałanie z pomocą innych Funduszy Strukturalnych.
(6) W ramach części swoich zadań EFRR powinien wspomagać środowisko produkcyjne i konkurencję przedsiębiorstw, szczególnie małych i średnich przedsiębiorstw; lokalny rozwój gospodarczy i zatrudnienie, także w dziedzinach kultury i turystyki, gdzie może się to przyczynić do stworzenia stałych miejsc pracy; badania naukowe i rozwój technologiczny; rozwój lokalnych, regionalnych i transeuropejskich sieci, włącznie z zapewnieniem właściwego dostępu do wspomnianych sieci w sektorze infrastruktury transportowej, telekomunikacji i energii; ochronę i poprawę środowiska naturalnego, biorąc pod uwagę zasady ochrony oraz konieczność podjęcia działania zapobiegawczego, szkody wyrządzone w środowisku naturalnym powinny zostać przede wszystkim naprawione u źródła, obowiązek płacenia powinien spoczywać na zanieczyszczającym, a także poprzez popieranie czystego i efektywnego korzystania z energii oraz popieranie rozwoju źródeł energii odnawialnej; oraz równość zatrudnienia kobiet i mężczyzn.
(7) EFRR powinien odgrywać szczególna rolę w lokalnym rozwoju gospodarczym, w kontekście poprawy jakości życia i rozwoju terytorialnego, zwłaszcza poprzez wspieranie paktów zatrudnienia i nowych źródeł zatrudnienia.
(8) EFRR powinien wspierać, w ramach swoich zadań, inwestycje na rzecz regeneracji obszarów opuszczonych, mając na względzie lokalny rozwój gospodarczy wsi lub miast.
(9) Podjęte z inicjatywy Komisji środki mają dla Wspólnoty znaczenie zasadnicze w procesie realizacji ogólnych celów działań strukturalnych Wspólnoty, określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999; w tym celu, ze względu na ich wartość na poziomie Wspólnoty, istotne jest, aby EFRR nadal wspierał transgraniczną, transnarodową i międzyregionalną współpracę, również w regionach leżących na zewnętrznych granicach Unii, w rozumieniu Traktatu, na najmniej uprzywilejowanych wyspach i w najbardziej peryferyjnych regionach, z uwagi na ich szczególne cechy charakterystyczne i trudności; w kontekście tej współpracy harmonijny, zrównoważony i trwały rozwój całego obszaru Wspólnoty, w powiązaniu z planowaniem przestrzennym, zwiększa wartość działań na rzecz spójności gospodarczej i społecznej; udział EFRR w tym rozwoju powinien być stały i rosnący; ponadto należy wspierać gospodarczy i społeczny rozwój miast i obszarów miejskich dotkniętych kryzysem w celu popierania trwałego rozwoju urbanizacyjnego.
(10) Tam, gdzie to właściwe, należy ustanowić kompetencje do przyjęcia przepisów wykonawczych oraz określić przepisy przejściowe.
(11) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4254/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego [7] zostaje uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zadania
W celu wykonania art. 160 Traktatu i rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyczynia się do finansowania pomocy określonej w art. 9 wymienionego rozporządzenia, aby wspierać spójność gospodarczą i społeczną poprzez korygowanie podstawowych dysproporcji regionalnych oraz udział w rozwoju i przekształcaniu regionów.
W tym celu EFRR przyczynia się również do wspierania trwałego rozwoju i tworzenia stałych miejsc pracy.
Artykuł 2
Zakres obowiązywania
1.
W ramach części swoich zadań, określonych w art. 1, EFRR przyczynia się do finansowania:
a) inwestycji produkcyjnych mających na celu tworzenie i ochronę stałych miejsc pracy;
b) inwestycji w infrastrukturę:
i) która w regionach objętych celem 1 przyczynia się do zwiększenia potencjału gospodarczego, rozwoju, dostosowania strukturalnego oraz tworzenia lub utrzymywania stałych miejsc pracy w tych regionach, w tym inwestowania w infrastrukturę przyczyniającą się do tworzenia i rozwijania transeuropejskich sieci w dziedzinie transportu, telekomunikacji i infrastruktury energetycznej, biorąc pod uwagę konieczność połączenia z centralnymi regionami Wspólnoty regionów strukturalnie upośledzonych na skutek ich wyspiarskiego, śródlądowego lub peryferyjnego usytuowania;
ii) która w regionach i na obszarach objętych celami 1 i 2 lub inicjatywami wspólnotowymi, określonych w art. 20 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, dotyczy zróżnicowania upadających terenów gospodarczych i obszarów przemysłowych, sprzyja odnowie obszarów miejskich dotkniętych kryzysem i tworzy lepszy dostęp do obszarów wiejskich i obszarów zależnych od rybołówstwa; narzędzia infrastruktury, w przypadku gdy modernizacja lub przekształcenie jest warunkiem wstępnym dla tworzenia lub rozwoju działań gospodarczych tworzących nowe miejsca pracy, łącznie z połączeniami infrastrukturalnymi, od których zależy rozwój tych działań;
c) rozwoju endogenicznego potencjału poprzez środki, które zachęcają i wspierają lokalny rozwój i inicjatywy zatrudnienia oraz działalność małych i średnich przedsiębiorstw, obejmującą w szczególności:
i) pomoc przy obsłudze przedsiębiorstw, zwłaszcza w dziedzinie zarządzania, badań rynku oraz badań i usług wspólnych dla kilku przedsiębiorstw;
ii) finansowanie transferu technologii, włącznie, w szczególności, z gromadzeniem i upowszechnianiem informacji, wspólną organizację między przedsiębiorstwami i placówkami naukowymi oraz finansowanie wprowadzania innowacji w przedsiębiorstwach;
iii) poprawę dostępu przedsiębiorstw do środków finansowych i pożyczek poprzez tworzenie i rozwój właściwych instrumentów finansowych, określonych w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999;
iv) bezpośrednią pomoc inwestycyjną określoną w art. 28 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, w przypadku gdy żadne systemy pomocy nie istnieją;
v) zapewnienie właściwej infrastruktury dla lokalnego rozwoju i polityki zatrudnienia;
vi) pomoc dla instytucji świadczących w regionie usługi w zakresie tworzenia nowych miejsc pracy, ale z wyłączeniem środków finansowanych przez Europejski Fundusz Społeczny (EFS);
d) środków pomocy technicznej określonych w art. 2 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
W regionach wyznaczonych w ramach celu 1 EFRR może przyczyniać się do finansowania inwestycji w dziedzinie edukacji i zdrowia, które są korzystne dla strukturalnego dostosowania regionów.
2.
W przypadku stosowania ust. 1 finansowy udział EFRR wspiera, między innymi:
a) środowisko produkcyjne, w szczególności w celu podniesienia konkurencyjności i trwałych inwestycji przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw, oraz do zwiększenia atrakcyjności regionów, szczególnie poprzez poprawę standardów infrastruktury;
b) badania i rozwój technologiczny skierowane na wspieranie wprowadzania nowych technologii i innowacji oraz na wzmocnienie badań i technologicznych zdolności rozwojowych przyczyniających się do rozwoju regionalnego;
c) rozwój społeczeństwa informacyjnego;
d) rozwój turystyki i inwestycji kulturalnych, łącznie z ochroną dziedzictwa kulturalnego i naturalnego, z zastrzeżeniem, że tworzone są stałe miejsca pracy;
e) ochronę i rozwój środowiska naturalnego, w szczególności mając na względzie zasady ochrony i działanie zapobiegawcze dla wsparcia rozwoju gospodarczego, czyste i efektywne korzystanie z energii oraz rozwój odnawialnych źródeł energii;
f) równość kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia, głównie poprzez zakładanie przedsiębiorstw oraz poprzez infrastrukturę lub usługi umożliwiające godzenie życia rodzinnego i zawodowego;
g) transnarodową, transgraniczną i międzyregionalną współpracę w zakresie trwałego rozwoju regionalnego i lokalnego.
Artykuł 3
Inicjatywy wspólnotowe
1.
Zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 EFRR, zgodnie z art. 21 wspomnianego rozporządzenia, EFRR przyczynia się do wdrażania inicjatyw wspólnotowych dla transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej współpracy mającej na celu wsparcie harmonijnego, zrównoważonego i trwałego rozwoju na całym obszarze Wspólnoty ("INTERREG"), jak również do wdrażania inicjatyw wspólnotowych na rzecz gospodarczego i społecznego przekształcania miast i obszarów miejskich dotkniętych kryzysem w celu wspierania zrównoważonego rozwoju urbanizacyjnego ("URBAN").
2. Zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 zakres ustanowiony w ust. 1 niniejszego artykułu jest poszerzony decyzją w sprawie udziału Funduszy w finansowaniu środków uprawnionych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1784/1999 [8], (WE) nr 1257/1999 [9] i (WE) nr 1263/1999 [10] w celu realizacji wszystkich środków wymienionych w danym programie inicjatywy wspólnotowej.
Artykuł 4
Środki innowacyjne
1. Zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 EFRR może również przyczyniać się do finansowania:
a) badań inicjowanych przez Komisję w celu określenia i analizy problemów rozwoju regionalnego oraz rozwiązań, w szczególności, w celu zapewnienia harmonijnego, zrównoważonego i trwałego rozwoju na całym obszarze Wspólnoty, łącznie z Europejskim Perspektywicznym Rozwojem Przestrzennym;
b) projektów pilotażowych w celu znalezienia i przetestowania rozwiązań z zamiarem włączenia ich w ramy pomocy, jeżeli okażą się wykonalne;
c) wymianę doświadczeń dotyczących innowacji, aby móc korzystać i przekazywać doświadczenia zdobyte w dziedzinie regionalnego i lokalnego rozwoju.
2. Zgodnie z art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 zakres ustanowiony w ust. 1 niniejszego artykułu jest poszerzony decyzją w sprawie udziału Funduszy w finansowaniu środków uprawnionych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1784/1999, (WE) nr 1257/1999 i (WE) nr 1263/1999 w celu realizacji wszystkich środków określonych w danym projekcie pilotażowym.
Artykuł 5
Przepisy wykonawcze
Wszystkie szczegółowe przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia są przyjmowane przez Komisję zgodnie procedurą przewidzianą w art. 48 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Artykuł 6
Uchylenie
Rozporządzenie (EWG) nr 4254/88 traci moc z dniem 1 stycznia 2000 r.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Klauzula rewizji
Na wniosek Komisji Parlament Europejski i Rada poddają rewizji niniejsze rozporządzenie do dnia 31 grudnia 2006 r.
Działają w sprawie niniejszego wniosku zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 162 Traktatu.
Artykuł 8
Przepisy przejściowe
Przepisy przejściowe określone w art. 52 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stosuje się mutatis mutandis do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (We) nr 1784/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 12 lipca 1999 r.
w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego [1]
PARLAMENT EUROPEJSKI,
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 148,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [5],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [6] zastępuje rozporządzenie (EWG) nr 2052/88 [7] i rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 [8]; należy również zastąpić rozporządzenie Rady (EWG) nr 4255/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Społecznego [9].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 określa ogólne ustalenia rządzące funduszami strukturalnymi jako całością i konieczne jest określenie, jaka działalność jest uprawniona do finansowania przez Europejski Fundusz Społeczny (zwany dalej "Funduszem"), w ramach Celów 1, 2 i 3, określonych w art. 1 pkt 1, 2 i 3 akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia (zwanych dalej "Celami 1, 2 i 3), w ramach inicjatywy wspólnotowej w zakresie zwalczania wszelkich form dyskryminacji i nierówności dotyczących rynku pracy oraz w ramach środków innowacyjnych i pomocy technicznej."
(3) Należy określić rolę Funduszu w odniesieniu do zadań zapisanych w Traktacie i w kontekście priorytetów dotyczących rozwoju zasobów ludzkich i zatrudnienia, uzgodnionych we Wspólnocie.
(4) Konkluzje Rady Europejskiej w Amsterdamie w czerwcu 1997 r. oraz jej rezolucja w sprawie wzrostu i zatrudnienia z 16 czerwca 1997 r. [10] zainicjowały wprowadzenie Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia, corocznych wytycznych dotyczących zatrudnienia i procesu ustalania narodowych planów działań na rzecz zatrudnienia.
(5) Konieczne jest ponowne zdefiniowanie zakresu działania Funduszu, w szczególności restrukturyzację i uproszczenie Celów funduszy strukturalnych, aby wesprzeć Europejską Strategię na rzecz Zatrudnienia i związane z nią narodowe plany działań na rzecz zatrudnienia.
(6) Należy określić wspólne ramy dla interwencji Funduszu we wszystkie trzy Cele funduszy strukturalnych, aby służyły one zapewnieniu spójności i komplementarności działań podejmowanych stosownie do tych Celów, z zamiarem poprawienia funkcjonowania rynku pracy i rozwijania zasobów ludzkich.
(7) Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają, że programowanie i wdrażanie działań finansowanych przez Fundusz, w kontekście wszystkich Celów, sprzyja promocji równości szans mężczyzn i kobiet oraz wejścia na rynek pracy i utrzymaniu się na nim upośledzonych grup i osób.
(8) Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają również, że przy wdrażaniu działań finansowanych przez Fundusz należyta uwaga zostanie poświęcona wymiarowi społecznemu i aspektowi zatrudnienia społeczeństwa informacyjnego.
(9) Konieczne jest zapewnienie, aby działania związane z adaptacją przemysłową brały pod uwagę ogólne potrzeby pracowników obu płci wynikające z już zaobserwowanych lub przewidywanych zmian zachodzących w gospodarce i w systemach produkcji, a nie przynosiły korzyści jednemu przedsiębiorstwu lub konkretnej gałęzi przemysłu; szczególną uwagę należy poświęcić małym i średnim przedsiębiorstwom i ułatwianiu im dostępu do szkoleń i poprawy organizacji pracy.
(10) Konieczne jest zapewnienie, że Fundusz nadal wzmacnia zatrudnienie i kwalifikacje zawodowe poprzez wspieranie działań wyprzedzających — w miarę możliwości — doradztwa, tworzenia sieci i kształcenia w całej Wspólnocie tak, aby w konsekwencji wspierana działalność była horyzontalna i obejmowała całość gospodarki, bez ograniczeń a priori w stosunku do pewnych gałęzi czy sektorów przemysłu.
(11) Należy ponownie zdefiniować uprawnione działania, w celu zwiększenia efektywności realizacji polityki Funduszu, w kontekście wszystkich Celów, jakimi kieruje się Fundusz; należy określić wydatki uprawnione do pomocy Funduszu w ramach partnerstwa.
(12) Należy uzupełnić i sprecyzować plany i formy pomocy, szczególnie w świetle ponownego określenia Celu 3.
(13) Udzielanie pomocy przez Fundusz na wszystkich poziomach powinno być oparte na priorytetach wspólnotowej polityki społecznej i zatrudnienia oraz na priorytetach ustanowionych w krajowych planach działań.
(14) Możliwe jest wprowadzenie ustaleń, za pomocą których grupy lokalne, w tym organizacje pozarządowe, mogą uzyskać łatwy i szybki dostęp do wsparcia Funduszu dla działań poświęconych zwalczaniu społecznego wykluczenia i w ten sposób stworzyć sobie możliwości działania w tej dziedzinie.
(15) Środki o wielkiej wadze dla Wspólnoty, podejmowane z inicjatywy Komisji, mają do odegrania bardzo ważną rolę w osiąganiu ogólnych celów działań strukturalnych Wspólnoty określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999; takie inicjatywy powinny przede wszystkim wspierać politykę innowacji i ponadnarodowej współpracy w realizacji polityki.
(16) Fundusz uczestniczy również we wspieraniu pomocy technicznej i działań innowacyjnych oraz przygotowywaniu, monitoringu oraz ocenie środków i kontroli, zgodnie z art. 22 i 23 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
(17) Tam gdzie to właściwe, należy ustanowić kompetencje do przyjęcia przepisów wykonawczych oraz określić przepisy przejściowe.
(18) Rozporządzenie (EWG) nr 4255/88 powinno zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zadania
W ramach zadania powierzonego Europejskiemu Funduszowi Społecznemu ("Funduszowi") na podstawie art. 146 Traktatu oraz zadań powierzonych funduszom strukturalnym na podstawie art. 159 Traktatu i zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 Fundusz wspiera środki zmierzające do zapobiegania i zwalczania bezrobocia oraz rozwoju zasobów ludzkich i społecznej integracji rynku pracy w celu sprzyjania wysokiemu poziomowi zatrudnienia, równości mężczyzn i kobiet, trwałego rozwoju oraz spójności gospodarczej i społecznej.
W szczególności Fundusz wspiera działania podejmowane zgodnie z Europejską Strategią na rzecz Zatrudnienia i corocznych wytycznych dla zatrudnienia.
Artykuł 2
Zakres obowiązywania
1.
Fundusz wspiera i uzupełnia działania Państw Członkowskich skierowane na rozwój rynku pracy i zasobów ludzkich w następujących dziedzinach polityki, w szczególności w kontekście swoich wieloletnich planów działania na rzecz zatrudnienia:
a) rozwijanie i wspieranie polityk aktywnego rynku pracy, w celu zwalczania i zapobiegania bezrobociu, przeciwdziałaniu, zarówno w stosunku do kobiet, jak i mężczyzn, długotrwałemu bezrobociu, ponownego włączania osób długotrwale bezrobotnych do rynku pracy oraz wspomagania zawodowego włączania do rynku pracy młodych ludzi i osób powracających na rynek pracy;
b) wspieranie równych szans dla wszystkich w dostępie do rynku pracy, ze szczególnym uwzględnieniem osób narażonych na społeczne wykluczenie;
c) wspieranie i rozwijanie:
- kształcenia,
- edukacji,
- doradztwa
jako część polityki ustawicznego kształcenia:
- ułatwienie i poprawa dostępu do i włączania do rynku pracy,
- poprawa i utrzymanie zdolności zatrudnienia, lub
- wspieranie mobilności zawodowej;
d) wspieranie wykwalifikowanej, przeszkolonej i zdolnej do dostosowania się siły roboczej, innowacyjności i zdolności dostosowania się do organizacji pracy, rozwijanie przedsiębiorczości i warunków ułatwiających tworzenie nowych miejsc pracy oraz podnoszenia kwalifikacji i rozwijania potencjału ludzkiego w dziedzinie badań, nauki i technologii;
e) szczególne środki poprawy dostępu i uczestnictwa w rynku pracy dla kobiet, z uwzględnieniem ich awansu zawodowego, ich dostępu do nowych możliwości zawodowych i rozpoczynania własnej działalności gospodarczej oraz ograniczenia pionowej i horyzontalnej segregacji na tle płci na rynku pracy.
2.
W ramach dziedzin polityki wymienionych w ust. 1 Fundusz bierze pod uwagę:
a) wspieranie lokalnych inicjatyw dotyczących zatrudnienia, w szczególności inicjatyw wspierających lokalne i terytorialne pakty zatrudnienia;
b) wymiar społeczny i rynek pracy społeczeństwa informacyjnego, poprzez rozwój polityki i programów mających na celu wykorzystanie potencjału zatrudnienia społeczeństwa informacyjnego oraz poprzez zapewnienie dostępu do jego udogodnień i korzyści;
c) równe szanse dla kobiet i mężczyzn jako część zintegrowanego podejścia.
Artykuł 3
Działania spełniające kryteria
1.
Wsparcie finansowe Funduszu przyjmuje głównie formę pomocy dla osób i jest poświęcone następującym działaniom, mającym na celu rozwój zasobów ludzkich, co może być częścią włączania do rynku pracy:
a) edukacja i kształcenie zawodowe — w tym również kształcenie zawodowe stanowiące odpowiednik obowiązku szkolnego — praktyki zawodowe, szkolenia wstępne, w szczególności dające i podnoszące podstawowe kwalifikacje, rehabilitację przez zatrudnienie, środki mające na celu poprawę zdolności zatrudnienia na rynku pracy, doradztwo i kształcenie ustawiczne;
b) pomoc przy zatrudnieniu i pracy na własny rachunek;
c) w dziedzinie rozwoju badań, nauki i rozwoju technologicznego, kształcenia podyplomowego kadry zarządzającej i technicznej w instytucjach badawczych i przedsiębiorstwach;
d) rozwój nowych źródeł zatrudnienia, w tym w sektorze ekonomii społecznej (trzeci sektor).
2.
W celu zwiększenia skuteczności działań, określonych w ust. 1, pomoc może być również przyznana na:
a) wsparcie struktur i systemów:
i) rozwój i poprawę kształcenia, edukacji i zdobywania kwalifikacji, w tym kształcenie nauczycieli, instruktorów i kadry oraz poprawa dostępu pracowników do kształcenia i nabywania kwalifikacji;
ii) modernizację i poprawę skuteczności służb zajmujących się zatrudnieniem;
iii) rozwój powiązań między światem pracy a instytucjami edukacyjnymi, kształcenia i badawczymi;
iv) rozwój, w miarę możliwości, systemów przewidywania zmian w zatrudnieniu i potrzebnych kwalifikacjach, w szczególności w związku z nowymi formami pracy i organizacji pracy, biorąc pod uwagę potrzebę pogodzenia życia rodzinnego z zawodowym i umożliwienia starszym pracownikom możliwości spełnienia się w pracy aż do emerytury. Nie obejmuje to jednakże finansowania projektów wcześniejszego przechodzenia na emeryturę;
b) środki towarzyszące:
i) pomoc w świadczeniu usług dla beneficjentów, w tym zapewnienie opieki i udogodnień dla podopiecznych;
ii) wspieranie rozwoju społeczno-oświatowego w celu ułatwienia włączenia do rynku pracy;
iii) podnoszenie świadomości, informacja i reklama.
3. Fundusz może finansować działania zgodne z art. 2 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Artykuł 4
Koncentracja pomocy
1. Biorąc pod uwagę narodowe priorytety ustanowione, w szczególności w narodowych planach działań na rzecz zatrudnienia, jak również ocenę ex-ante, określona zostanie strategia uwzględniająca wszystkie istotne dziedziny polityki zatrudnienia i zwracająca szczególną uwagę na obszary, określone w art. 2 ust. 1 lit. d) i e). W celu zwiększenia skuteczności pomocy świadczonej przez Fundusz jego interwencje w ramach tej strategii i w obliczu priorytetowych dziedzin, określonych w art. 2 ust. 1, skoncentrowane są na ograniczonej liczbie obszarów lub tematów i są ukierunkowane na najistotniejsze potrzeby i najbardziej skuteczne działania.
Przy przeznaczaniu przez Fundusz środków przyznanych na każdą interwencję przeprowadzany jest wspólny wybór dziedziny polityki, która uzyska pierwszeństwo.
Brane są pod uwagę środki przewidziane w art. 2 ust. 1 zgodnie z priorytetami narodowymi.
2. Programowanie interwencji Funduszu zapewnia, że rozsądna kwota środków przyznanych przez Fundusz udostępniona na interwencje w ramach Celów 1 i 3 jest dostępna, zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, w formie małych dotacji, ze szczególnym uwzględnieniem organizacji pozarządowych i partnerstw lokalnych. Państwa Członkowskie mogą zadecydować o stosowaniu tego ustępu zgodnie z ustaleniami finansowymi określonymi w art. 29 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Artykuł 5
Inicjatywa wspólnotowa
1. Na podstawie art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 Fundusz, zgodnie z art. 21 ust. 2 tego rozporządzenia, wspiera wprowadzanie inicjatywy wspólnotowej na rzecz zwalczania dyskryminacji i nierówności związanych z rynkiem pracy (EQUAL).
2. Zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 decyzja o udziale Funduszu w inicjatywie wspólnotowej może rozszerzyć zakres uprawnionych działań, określonych w art. 3 niniejszego rozporządzenia na pokrycie środków, które mogą być finansowane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1783/1999 [11], (WE) nr 1257/1999 [12] i (WE) nr 1263/1999 [13], tak aby umożliwić realizację wszystkich środków przewidzianych w inicjatywie.
Artykuł 6
Środki innowacyjne i pomoc techniczna
1.
Zgodnie z art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 Komisja może finansować przygotowanie, monitoring i ocenę działań w Państwach Członkowskich lub na poziomie wspólnotowym, potrzebnych do wdrażania działań, określonych w niniejszym rozporządzeniu.
W ich skład mogą wchodzić:
a) działania o charakterze innowacyjnym oraz projekty pilotażowe dotyczące rynków pracy, zatrudnienia i kształcenia zawodowego;
b) badania, pomoc techniczna i wymiana doświadczeń o efekcie mnożnikowym;
c) pomoc techniczna związana z przygotowaniem, wdrażaniem, monitorowaniem i oceną, jak również kontrolą działań finansowanych przez Fundusz;
d) działania skierowane, w ramach dialogu społecznego, do personelu z przedsiębiorstw w jednym lub kilku Państwach Członkowskich i dotyczące przekazywania specjalistycznej wiedzy związanej z dziedzinami podlegającymi interwencji Funduszu;
e) informowanie różnych partnerów zaangażowanych w działalność, ostatecznych beneficjentów pomocy Funduszu i opinii publicznej.
2. Zgodnie z art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 zakres działań określony w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu jest rozszerzony decyzją o udziale Funduszu, o środki, które mogą być finansowane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1783/1999, (WE) nr 1257/1999 i (WE) nr 1263/1999, tak aby obejmowały one wszystkie środki niezbędne do realizacji danych innowacyjnych działań.
Artykuł 7
Wnioski o udzielenie pomocy
Wnioskowi o udział z Funduszu powinien towarzyszyć skomputeryzowany formularz, opracowany w ramach partnerstwa, wymieniający działania dotyczące każdej formy pomocy, tak aby można było śledzić jej przebieg od zobowiązania budżetowego do końcowej wypłaty.
Artykuł 8
Przepisy wykonawcze
Wszystkie szczegółowe przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia przyjmowane są przez Komisję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Artykuł 9
Przepisy przejściowe
Przepisy przejściowe określone w art. 52 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stosuje się mutatis mutandis do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Klauzula przeglądowa
Na wniosek Komisji Parlament Europejski i Rada dokonują przeglądu niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2006 r.
Działają w sprawie wniosku, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 148 Traktatu.
Artykuł 11
Uchylenie
Z dniem 1 stycznia 2000 r. traci moc rozporządzenie (EWG) nr 4255/88.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1796/1999
z dnia 12 sierpnia 1999 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego na przywóz stalowych lin i drutu pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Meksyku, Polski, Południowej Afryki i Ukrainy oraz kończące postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Republiki Korei
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 i art. 10 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 362/1999 [2] (zwanym dalej "rozporządzeniem tymczasowym") Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty stalowych lin i drutu pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL), Indii, Meksyku, Południowej Afryki i Ukrainy oraz przyjęła zobowiązania zaproponowane przez niektórych eksporterów z Węgier i z Polski.
B. DALSZE POSTĘPOWANIE
(2) Po nałożeniu tymczasowych ceł antydumpingowych, zainteresowane strony, które o to wnosiły, uzyskały możliwość złożenia wyjaśnień.
Strony zostały poinformowane o istotnych stanach faktycznych i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego oraz ostateczne pobranie, na poziomie tych ceł, kwot pobranych jako cła tymczasowe.
Stronom wyznaczono również termin, w którym mogły składać oświadczenia w związku z ujawnionymi faktami.
(3) Uwagi w formie pisemnej i ustnej złożone przez Strony uwzględniono, i, gdzie właściwe, ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
C. ROZPATRYWANY PRODUKT ORAZ PRODUKT PODOBNY
1.
Rozpatrywany produkt
(4) Należy przypomnieć, że akapit 7 rozporządzenia tymczasowego określił rozpatrywany produkt jako stalowe liny i druty, włącznie z linami stalowymi zamkniętymi, z wyjątkiem lin i drutów ze stali nierdzewnej, o maksymalnych wymiarach poprzecznych przekraczających 3 mm (zwane dalej, stosując terminologię przemysłową, liną z drutu stalowego lub "SWR").
(5) Twierdzono, że SWR należy podzielić na dwa odrębne produkty według, jak to określono, dwóch odrębnych dziedzin wykorzystania lub zastosowania, to jest na liny ogólnego przeznaczenia do ogólnych zastosowań i liny specjalnego przeznaczenia do zastosowania w szczególnych gałęziach przemysłu.
(6) Przeciwnie do twierdzenia o istnieniu dwóch różnych odrębnych produktów, to jest lin ogólnego przeznaczenia i lin specjalnego przeznaczenia, ustalono, że SWR były produkowane w szerokiej gamie różnych typów przez producentów eksportujących, oraz że wszystkie SWR posiadały te same podstawowe właściwości fizyczne (to jest druty stalowe tworzące sploty, sploty okręcone wokół rdzenia tworzące linę oraz rdzenie jako takie).
Ustalono również, że wszystkie SWR posiadają te same zasadnicze właściwości techniczne (wszystkie posiadają pewną liczbę drutów w splocie, pewną liczbę splotów w linie, określony przekrój i określoną budowę).
(7) Różne rodzaje SWR mogą być zaklasyfikowane do kilku grup produktów na podstawie ich fizycznych i technicznych właściwości.
Podczas gdy SWR z górnej i z dolnej grupy całej gamy są wyraźnie niezamienne, ustalono, że SWR z grup sąsiadujących są zamienne.
Stwierdzono, że istniał pewien stopień pokrywania się i konkurencyjności między SWR z różnych grup.
Mając na uwadze to pokry wanie się grup, nie można ustalić wyraźnej linii rozgraniczającej w jakimkolwiek miejscu całej gamy SWR.
Wniosek ten jest zgodny z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich [3].
(8) W konsekwencji, mając na uwadze, że ustalono, iż wszystkie SWR posiadają identyczne zasadnicze fizyczne i techniczne właściwości oraz zastosowanie, nawet jeżeli istniały różnice między SWR z górnej i dolnej grupy całej gamy, ponieważ występuje konkurencja między SWR w grupach sąsiadujących, stwierdzono, że wszystkie produkty tego rodzaju stanowią jeden produkt i w związku z tym wszystkie SWR zostały uznane za stanowiące jeden produkt.
2.
Produkt podobny
(9) Należy przypomnieć, że w akapicie 8 rozporządzenia tymczasowego Komisja ustaliła, że SWR przywożone z rozpatrywanych państw oraz SWR produkowane we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy są podobne pod względem swych zasadniczych fizycznych i technicznych właściwości.
Ustalono również, że zarówno SWR produkowane we Wspólnocie, jak i SWR przywożone mają zasadniczo takie samo zastosowanie i wzajemnie ze sobą konkurują.
(10) Twierdzono, że SWR produkowane i sprzedawane przez producentów wspólnotowych nie są podobne do SWR przywożonych z rozpatrywanych państw.
W szczególności argumentowano, że produkt produkowany w krajach wywozu stanowi w zasadniczej części towarowy SWR podczas gdy produkt wytwarzany we Wspólnocie stanowi specjalistyczny SWR.
Następnie przekonywano, że producenci wspólnotowi do swojej gamy SWR włączyli więcej tak zwanych specjalistycznych rodzajów produktu w badanym okresie, co można było stwierdzić na podstawie wzrostu ich cen jednostkowych.
(11) Stwierdzono, co następuje:
- ustalono, że producenci wspólnotowi są zaangażowani w produkcję całej gamy SWR, podobnie jak producenci eksportujący, to jest zarówno w produkcję bardziej specjalistycznych SWR, jak i SWR typu bardziej towarowego,
- pokrywanie się produktów wytwarzanych przez producentów wspólnotowych oraz przez producentów eksportujących znajduje potwierdzenie w wielkości sprzedaży w przypadkach gdy odnaleziono odpowiadające sobie modele SWR (75 % wielkości sprzedaży producentów eksportujących oraz 51 % wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego).
To pokrywanie się można także zaobserwować na podstawie faktu, że SWR produkowane we Wspólnocie i SWR przywożone obejmują wszystkie rozpatrywane kody CN.
(12) Ustalenia tymczasowe, że produkowany we Wspólnocie SWR i SWR przywożony są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (nazywanego dalej "rozporządzeniem bazowym"), zostają w związku z tym potwierdzone.
D. DUMPING
1.
Wartość normalna
1.1. Określenie wartości normalnej
(13) Jeden producent eksportujący z Indii twierdził, że koszty produkcji w okresie dochodzenia (od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 marca 1998 r., zwanego dalej "OD"), powinny zostać ustalone na podstawie danych odnoszących się do okresu poprzedzającego OD.
Jednakże na mocy art. 6 ust. 1 rozporządzenia bazowego, do celów reprezentatywnych ustaleń dotyczących dumpingu, wybiera się OD, a analizowane informacje ograniczają się normalnie do tego OD.
Nie przedstawiono żadnych powodów, dla których byłoby bardziej właściwe wykorzystanie kosztów produkcji odnoszących się do okresu poprzedzającego OD.
W szczególności należy zauważyć, że producent eksportujący kontynuował produkcję i sprzedaż rozpatrywanego produktu także w trakcie OD.
Tak więc ustalenia opierające się na informacjach dotyczących OD zostały uznane za reprezentatywne i w związku z tym wniosek nie został przyjęty.
(14) Producent eksportujący z Południowej Afryki oraz jeden producent eksportujący z Indii sprzeciwili się metodzie zastosowanej do określenia konstruowanej wartości normalnej rozpatrywanego produktu.
(15) Producent eksportujący z Południowej Afryki twierdził, że wyliczenie marży zysku ze sprzedaży krajowej było niewłaściwe, ponieważ opierało się na całości transakcji krajowych włączając w to sprzedaż krajową górniczego SWR.
Ze względu na szczególne właściwości górniczego SWR nieobjętego wywozem do Wspólnoty, który stanowi produkt szczególny, wymagający wysokiej klasy wyposażenia i który jest sprzedawany ze znaczącą marżą zysku, twierdził on, że marża zysku ze sprzedaży krajowej SWR nie powinna być uwzględniana w wyliczeniu konstruowanej wartości normalnej innych rodzajów lin.
(16) Producent eksportujący z Indii wnosił, aby sprzedaż krajową niektórych rodzajów produktu o wysokiej wartości wyłączyć z wyliczeń konstruowanej wartości normalnej w związku z tym, że produkty te nie były wywożone, a jeżeli to rzadko, w trakcie OD oraz że sprzedaż krajowa tych rodzajów produktu przynosiła nienaturalnie wysokie zyski, które zniekształcały określenie średniego zysku w stosunku do rozpatrywanego produktu.
(17) Ustalono, że południowoafrykańskie górnicze SWR oraz indyjskie rodzaje produktów wysokiej wartości były "produktami podobnymi" do rozpatrywanych produktów w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia bazowego. Zastosowana przy konstruowaniu wartości normalnej marża zysku została w związku z tym poprawnie określona zgodnie z art. 2 ust. 3, 4 i 6 rozporządzenia bazowego, to jest na podstawie całej sprzedaży na rynku krajowym produktów podobnych w normalnym obrocie. W tym kontekście należy zauważyć, że dla określenia marży zysku zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia bazowego, jest bez znaczenia, czy rozpatrywane rodzaje produktów były również wywożone do Wspólnoty, dopóki stanowią one produkt podobny w rozumieniu rozporządzenia bazowego.
(18) Twierdzenia te zostały więc odrzucone.
(19) Jako alternatywę do powyższego, przedsiębiorstwo indyjskie zwróciło się, aby średni zysk obliczono na podstawie całej sprzedaży krajowej, to jest sprzedaży zarówno przynoszących zysk rodzajów produktu, jak i tych, które nie przynoszą zysku, a nie na podstawie wyłącznie sprzedaży krajowej produktów przynoszących zysk.
W związku z tym należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia bazowego wielkość zysków powinna się opierać na danych odpowiadających produkcji i sprzedaży w normalnym obrocie produktów podobnych na rynku krajowym kraju wywozu.
W tym kontekście, sprzedaż określonego rodzaju produktu poniżej kosztów może być uwzględniona przy określaniu marży zysku tylko wówczas, gdy wielkość sprzedaży nie przynoszącej zysku takiego rodzaju produktu nie przekracza 20 % całej sprzedaży rozpatrywanego produktu lub gdy średnia ważona ceny sprzedaży nie jest niższa od średniej ważonej kosztów jednostkowych.
Zasada ta była przestrzegana przy określaniu marży zysku i w konsekwencji nie można było również przyjąć alternatywnego wniosku.
(20) Ponieważ nie przedstawiono innych uwag dotyczących wartości normalnej, ustalenia podane w akapitach 9–13 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
1.2. Wybór państwa analogicznego dla państw nieposiadających gospodarki rynkowej
(21) Chińscy i ukraińscy producenci eksportujący zakwestionowali wybór Indii jako kraju analogicznego i zwrócili się o ponowne rozpatrzenie tymczasowego wybory kraju analogicznego.
Ukraiński producent eksportujący zaproponował wybór Republiki Korei (zwanej dalej "Koreą Południową"), ponieważ posiada ona otwarty rynek.
(22) Argumenty przedstawione przeciwko wyborowi Indii jako państwa analogicznego zostały starannie przeanalizowane i z podanych niżej powodów zdecydowano zrezygnować z Indii jako państwa analogicznego.
W sytuacji braku jakiegokolwiek współpracującego państwa trzeciego o gospodarce rynkowej nie będącego przedmiotem niniejszego dochodzenia, uznano że Polska stanowi najbardziej uzasadniony wybór państwa analogicznego do celów wyliczenia wartości normalnej dla Chin i Ukrainy.
(23) Po tymczasowym ujawnieniu ustaleń chińscy i ukraińscy producenci eksportujący zakwestionowali również wybór Polski jako państwa analogicznego; twierdzono, że Korea Południowa byłaby bardziej odpowiednia pod względem poziomu należności przywozowych, rozmiarów rynku krajowego i istnienia konkurencji na rynku krajowym.
Jednakże Polska została uznana za państwo odpowiednie biorąc pod uwagę niski poziom należności przywozowych, otwartość i rozmiary rynku krajowego, istnienie konkurencji między producentami krajowymi oraz fakt, że polski SWR dawał możliwość, co do zasady, najbardziej reprezentatywnego porównania w kategoriach odpowiadających modeli produktów z produktami pochodzącymi z Chin i z Ukrainy.
(24) W przypadku Korei Południowej, zauważono że chociaż państwo to ma również niski poziom należności przywozowych, to procent sprzedaży krajowej jest w nim znacznie niższy, co było porównywalne z przywozem do Wspólnoty z ChRL.
(25) W związku z tym uznano, że Polska stanowi najbardziej uzasadniony wybór państwa analogicznego zarówno dla Ukrainy, jak i dla ChRL.
2.
Cena eksportowa
(26) Ponieważ nie przedstawiono żadnych uwag dotyczących ceny eksportowej, ustalenia podane w akapitach 14–17 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
3.
Porównanie
(27) Jeden polski producent eksportujący powtórzył swój wniosek o skorygowanie wartości normalnej o różnice w finansowaniu zapasów i składowaniu między sprzedażą krajową i na wywóz.
Jednakże w sytuacji braku jakichkolwiek nowych dowodów potwierdzających wpływ powyższych czynników na porównywalność cen wymaganych przez art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia bazowego, wniosek nie został przyjęty.
(28) Ten sam polski producent eksportujący i jeden producent eksportujący z Węgier powtórzyli swój wniosek o skorygowanie wartości normalnej o różnice w poziomie obrotu.
W świetle przedstawionych nowych dowodów, wniosek ten został ponownie rozpatrzony i przyjęty, ponieważ wykazano, że cena eksportowa i wartość normalna były na różnym poziomie obrotu, a ta różnica wpływała na porównywalność cen.
(29) Jeden indyjski producent eksportujący przedłożył wniosek o skorygowanie o różnice w poziomie obrotu w związku z tym, że sprzedaży na wywóz dokonywano wyłącznie na poziomie sprzedaży hurtowej, podczas gdy sprzedaży krajowej dokonywano zarówno na poziomie sprzedaży hurtowej, jak i na poziomie sprzedaży detalicznej.
Korektę przeprowadzono w zakresie, w jakim uzasadniał ją wniosek.
(30) Jeden polski producent eksportujący zakwestionował stosowanie średnich miesięcznych kursów wymiany do przeliczania ceny eksportowej na walutę krajową do celów określenia tymczasowych ustaleń.
Ten producent eksportujący twierdził, że należało uwzględnić faktycznie zastosowane kursy wymiany.
W związku z tym należy zauważyć, że średnie miesięczne kursy wymiany są stosowane w normalnej praktyce.
Ponadto obydwa podejścia zostały zbadane i ustalono, że różnice miały jedynie marginalne znaczenie i że wszelkie dodatnie różnice były równoważone przez ujemne różnice, to jest żadne z tych dwóch podejść nie dawało w rezultacie istotnie wyższego lub niższego kursu wymiany, zatem wpływ tej kwestii na ostateczny margines dumpingu nie był istotny.
W konsekwencji zdecydowano się zastosować normalną praktykę średnich miesięcznych kursów wymiany.
(31) Południowoafrykański producent eksportujący zwrócił się o dostosowanie cen eksportowych ze względu na kurs wymiany walut w związku z tym, że porównanie między najniższym kursem waluty południowoafrykańskiej i ecu w trakcie OD a najwyższym kursem wymiany w 1999 r. wskazuje na znaczącą dewaluację ecu.
(32) Zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. j) rozporządzenia bazowego, wniosek ten został odrzucony, ponieważ zmiany kursów wymiany nie wykazywały trwałej tendencji w okresie OD, która mogłaby uzasadniać korektę.
Ponadto należy zauważyć, że średnia dewaluacja ecu w stosunku do południowoafrykańskiego randa była bardzo niewielka w trakcie OD.
(33) Ponieważ żadne inne uwagi dotyczące porównania nie zostały przedstawione, ustalenia zawarte w akapitach 17–19 oraz 21–23 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
4.
Margines dumpingu
4.1. Metodologia
(34) Na tymczasowym etapie sprzedaż na wywóz SWR dokonana przez producenta eksportującego z Indii na rzecz powiązanego z nim importera we Wspólnocie, które to SWR zostały następnie przekształcone przez powiązanego importera, została wyłączona z określenia dumpingu.
(35) Po udostępnieniu ustaleń końcowych producent eksportujący z Indii zakwestionował takie podejście.
Zażądał on, by dumping stwierdzony w odniesieniu do badanych transakcji wywozowych został wyrażony jako procentowy udział w ogólnej cenie CIF, to jest z uwzględnieniem tych transakcji wywozowych, które dotyczyły produktów przekształconych następnie w wyżej opisany sposób.
Na poparcie tego wniosku producent eksportujący wskazał fakt, że wszelkie środki antydumpingowe byłyby stosowane w odniesieniu do całego przywozu rozpatrywanego produktu.
(36) Wniosek ten nie mógł zostać przyjęty.
Po pierwsze, trudno byłoby skonstruować wiarygodną cenę eksportową w odniesieniu do tych produktów przywożonych, które zostały następnie odsprzedane w przekształconej formie.
Po drugie, sprzedaż na wywóz, którą uwzględniono przy określaniu marginesu dumpingu obejmowała 80 % całej odsprzedaży na wywóz do Wspólnoty dokonanej przez producenta eksportującego w trakcie OD.
Uznano to za z grubsza wystarczającą podstawę dla reprezentatywnych ustaleń.
Po trzecie, ponieważ sprzedaż na wywóz dotycząca produktów, które zostały następnie przekształcone, nie mogła zostać wykorzystana do wyliczenia dumpingu, nie mogły one być wzięte pod uwagę przy wyliczeniu marginesu dumpingu, gdyż zniekształciłoby to ustalenia na skutek sztucznego obniżenia marginesu dumpingu.
(37) W związku z powyższym, metodologia zastosowana przy określaniu ustaleń tymczasowych, włącznie z marginesem krańcowym, jak ją określono w akapitach 24–26, zostaje potwierdzona.
4.2. Poziom marginesu dumpingu
(38) Średnia ważona wartości normalnej dla określonego rodzaju produktu została porównana ze średnią ważoną ceny eksportowej na podstawie ceny loco fabryka i przy tym samym poziomie obrotu zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia bazowego.
(39) Po ponownym sprawdzeniu wyliczeń, w szczególności w związku z faktem, że dla ChRL i Ukrainy wartości normalne zostały oparte na sprzedaży na rynku krajowym polskich producentów, ostatecznie ustalone marginesy dumpingu, wyrażone jako procent ceny CIF granica Wspólnoty, są następujące:
-CHIŃSKA REPUBLIKA LUDOWA: _BAR_ 60,4 % _BAR_
-WĘGRY:
Drótáru és Drötkotél Ipari és Kereskedelmi Rt _BAR_ 28,1 % _BAR_
Wszyscy producenci/eksporterzy _BAR_ 28,1 % _BAR_
-INDIE:
Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd _BAR_ 23,8 % _BAR_
Mohatta & Heckel _BAR_ 30,8 % _BAR_
Wszyscy producenci/eksporterzy _BAR_ 30,8 % _BAR_
-REPUBLIKA KOREI:
Kiswire Ltd _BAR_ 1,2 % _BAR_
Manho Rope & Wire Ltd _BAR_ 0,1 % _BAR_
Chung Woo Rope Co.
Ltd _BAR_ 0,2 % _BAR_
Chun Kee Steel and Wire Rope Co.
Ltd _BAR_ 0,4 % _BAR_
-MEKSYK:
Aceros Camesa SA de CV _BAR_ 95,6 % _BAR_
Wszyscy producenci/eksporterzy _BAR_ 95,6 % _BAR_
-POLSKA:
Drumet SA _BAR_ 27,9 % _BAR_
Śląskie Zakłady Lin i Drutu "Linodrut" Spółka Akcyjna Fabryka Lin i Drutów "Linodrut" Zabrze Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Fabryka Lin i Drutów "Falind" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Górnośląska Fabryka Lin i Drutu "Linodrut" Bytom. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Dolnośląska Fabryka Lin i Drutu "Linodrut Linmet" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością _BAR_ 48,3 % _BAR_
Wszyscy producenci/eksporterzy _BAR_ 48,3 % _BAR_
-POŁUDNIOWEA AFRYKA:
Haggie Rand Ltd (spółka zmieniła nazwę naHaggie) _BAR_ 132 % _BAR_
Wszyscy producenci/eksporterzy _BAR_ 132 % _BAR_
-UKRAINA: _BAR_ 51,8 % _BAR_
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
1.
Produkcja wspólnotowa
(40) Wobec braku jakichkolwiek nowych informacji, ustalenia tymczasowe podane w akapitach 34–38 rozporządzenia bazowego zostają niniejszym potwierdzone.
2.
Przemysł wspólnotowy
(41) Po doręczeniu uwag zainteresowanym stronom, przemysł wspólnotowy przedstawia się następująco.
(42) Następujących 16 skarżących producentów wspólnotowych i czterech producentów wspólnotowych popierających skargę i współpracujących w czasie dochodzenia stanowi "przemysł wspólnotowy" w rozumieniu art. 4 rozporządzenia bazowego, tj.:
- Bremer Drahtseilerei Lüling GmbH (Niemcy),
- Bridon International Limited (Zjednoczone Królestwo),
- BTS Drahtseile GmbH (Niemcy),
- Cables Y Alambres Especiales SA (Hiszpania),
- Casar Drahtseilwerk Saar GmbH (Niemcy),
- Cordoaria Oliveira SA (Portugalia),
- Drahtseilerei Gustav Kocks GmbH (Niemcy),
- Holding FICADI (Francja),
- Iscar Funi Metalliche (Włochy),
- D. Koronakis SA (Grecja),
- Metalcalvi Wire Ropes (Włochy),
- Midland Wire Cordage Co.
Ltd (Zjednoczone Królestwo),
- Randers Rebslaareri (Dania),
- Redaelli Tecnacordati SpA (Włochy),
- Trefileurope (Francja),
- Trenzas Y Cables SL (Hiszpania),
- Vereinigte Drahtseilwerke GmbH (Niemcy),
- Voest-Alpine Austria Draht GmbH (Austria),
- Vornbäumen-Stahlseile GmbH (Niemcy),
- Wadra GmbH (Niemcy).
3.
Przywóz dokonywany przez przemysł wspólnotowy
(43) Niektóre zainteresowane strony zakwestionowały wyliczenie poziomu przywozu dokonanego przez przemysł wspólnotowy.
(44) Należy zauważyć, że informacje dotyczące przywozu opierają się na danych dostarczonych przez eksporterów w ich wykazach sprzedaży na wywóz i zostały należycie sprawdzone.
Przywóz dokonany przez przemysł wspólnotowy został w ten sposób ustalony jako stanowiący 4,4 % zapotrzebowania w okresie dochodzenia.
(45) Analiza zawarta w rozporządzeniu tymczasowym prowadząca do wniosku, że zasadniczą działalność przemysłu wspólnotowego stanowiła produkcja SWR biorąc pod uwagę, że poziom ich przywozu był niski, zostaje potwierdzona.
Ponadto poziom ten nie był wystarczający, aby uchronić producentów wspólnotowych przed szkodliwymi skutkami dumpingu, nie umożliwił im również niesłusznego korzystania z rozpatrywanego przywozu.
F. SZKODA
1.
Uwagi wstępne — okres dochodzenia
(46) Argumentowano, że włączenie 1994 r. zniekształca analizę szkody, biorąc pod uwagę, że największa część przywozu miała miejsce między 1994 r. i 1995 r. oraz że potem poziom przywozu z rozpatrywanych państw pozostawał na stabilnym poziomie.
Argumentowano również, że sytuacja w przemyśle wspólnotowym była stabilna od 1995 r. do OD.
Skutkiem tego postulowano, aby okres dochodzenia w sprawie szkody rozpoczynał się w 1995 r.
(47) Celem badania jest ocena wpływu przywozu na warunkach dumpingowych na gospodarczą sytuację przemysłu wspólnotowego w trakcie OD.
W celu przeprowadzenia takiej analizy ustala się tendencje dla wielu wskaźników na podstawie informacji dotyczących szeregu lat poprzedzających OD.
W związku z tym, nie ma znaczenia czy 1994 r., czy 1995 r. został przyjęty jako punkt wyjścia do celów określenia tendencji.
(48) W każdym razie należy zauważyć, że:
- chociaż największa część przywozu z rozpatrywanych państw miała miejsce w okresie między 1994 r. i 1995 r., wbrew wysuwanym twierdzeniom przywóz ten nadal zwiększał się po 1995 r. (+ 12 % między 1995 r. i OD),
- ceny tego przywozu pozostawały na poziomie znacznie niższym niż ceny w przemyśle wspólnotowym w całym okresie,
- oddziaływanie tego przywozu na sytuację w przemyśle wspólnotowym powodowało znaczny spadek rentowności w latach 1994–1995 (z 1,3 % do -0,3 %), któremu towarzyszyło zmniejszenie udziałów w rynku (- 10 punktów procentowych).
Jak wyjaśniono w rozporządzeniu tymczasowym, przemysł wspólnotowy starał się odzyskać udziały w rynku poprzez obniżanie cen w latach 1995–1996, ponosząc w ten sposób dalsze straty (z - 0,3 % do - 0,7 %).
W celu zmniejszenia tych strat, przemysł wspólnotowy ponownie podniósł swoje ceny w latach 1996–1997.
Jednakże odbyło się to kosztem utraty udziału w rynku, który nadal się zmniejszał,
- takie pogorszenie sytuacji w przemyśle wspólnotowym było więc skutkiem nacisku wywieranego ze strony tak wielkości przywozu z rozpatrywanych państw, jak i niskiego poziomu cen tego przywozu.
(49) Na podstawie powyższego, zarzuty dotyczące punktu wyjścia przyjętego w analizie tendencji zostały niniejszym odrzucone.
(50) W związku z tym okres, w którym sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego była analizowana, dawał możliwość właściwej oceny tej sytuacji i w sposób właściwy odzwierciedla ewolucję rynku SWR we Wspólnocie.
2.
Kumulacja
2.1. Przywóz z Węgier
(51) Jeden producent eksportujący powtórzył swoje twierdzenie, że przywóz z Węgier powinien być wyłączony z przywozu innych rozpatrywanych państw.
Jednakże nie przedstawiono żadnych nowych argumentów na poparcie wyłączenia przywozu z Węgier.
W związku z tym zostają potwierdzone podstawy dla kumulacji wymienione w akapicie 47 rozporządzenia tymczasowego.
2.2. Przywóz z Meksyku
(52) Jeden producent eksportujący argumentował, że przywóz z Meksyku powinien być wyłączony z przywozu z pozostałych rozpatrywanych państw w związku z tym, że przywóz z Meksyku należy uznać za przywóz de minimis.
W tym kontekście, że większość przywozu z Meksyku była prowadzona przez importera powiązanego z producentem wspólnotowym i że przywóz ten nie powinien zostać uwzględniony przy ustalaniu poziomu przywozu z Meksyku.
W rezultacie, pozostały przywóz z Meksyku byłby przywozem de minimis i w związku z tym przywóz z Meksyku powinien zostać wyłączony z pozostałego rozpatrywanego przywozu do celów analizy szkody.
(53) Należy zauważyć, że przy ocenie, czy przywóz z danego państwa uważa się za przywóz de minimis, zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia bazowego, wyliczana jest całkowita wielkość przywozu pochodzącego z danego państwa.
(54) Poziom przywozu podany w akapitach 45 i 48 rozporządzenia tymczasowego zostaje niniejszym potwierdzony, to jest 3 % zapotrzebowania w OD, zaś twierdzenie, że przywóz z Meksyku stanowi przywóz de minimis, został odrzucony.
3.
Ceny przywozu na warunkach dumpingowych
3.1. Porównanie cen wspólnotowych i cen przywozu na warunkach dumpingowych
(55) Twierdzono, że elementy zastosowane dla kategoryzacji SWR do wyliczeń zaniżenia cen nie pozwalają na rzetelne i prawidłowe porównanie.
W szczególności argumentowano, że elementy nieuwzględnione w wyliczeniach zaniżenia cen (to jest galwanizacja, siła naprężenia, rdzeń i powłoka) oraz dodatkowe elementy, które nie zostały przewidziane w kwestionariuszu (to jest tolerancja różnicy przekroju, współczynnik wydłużenia i obciążenie niszczące) wywierają znaczący wpływ na ceny.
Twierdzono także, że taką samą kategoryzację produktów należy stosować do wyliczenia zarówno dumpingu, jak i szkody.
(56) Stwierdzono, co następuje:
- w celu wyliczenia zaniżenia cen, SWR pogrupowano według liczby drutów i liczby splotów w linie, budowy liny i jej przekroju.
Elementy te zostały uznane za główne czynniki wpływające na cenę SWR.
Ustalono, że inne elementy nieuwzględnione w analizie zaniżenia cen (to jest galwanizacja, siła naprężenia, rdzeń i powłoka) mają drugorzędny wpływ na ceny na rynku wspólnotowym.
Wyliczenia zaniżenia cen grupujące SWR w wyżej opisany sposób pozwoliły uwzględnić rozsądną wielkość sprzedaży zarówno w przypadku producentów eksportujących, jak i w przypadku przemysłu wspólnotowego, w związku z czym uznano, że dają rzetelne i reprezentatywne wyniki,
- włączenie dodatkowych elementów nieprzewidzianych w kwestionariuszu (tj. tolerancji różnicy przekroju, współczynnika wydłużenia i obciążenia niszczącego) uznano za niepotrzebne biorąc pod uwagę, że elementy te w przeważającej mierze stanowią wynik kombinacji zasadniczych elementów SWR już wcześniej uwzględnionych w kategoryzacji produktów.
Uznano, że uwzględnienie ich nie da w wyniku dokładniejszego porównania cen, i w związku z tym wymaganie tego byłoby niepotrzebną uciążliwością dla wszystkich zainteresowanych stron,
- kategoryzacji produktów do celu wyliczenia marginesu dumpingu nie uznano za właściwy model przy wyliczeniu zaniżenia cen, wziąwszy pod uwagę, że kategoryzacja dla dumpingu była w przeważającej mierze porównaniem gamy produktów jednego przedsiębiorstwa, to jest produktów takich samych lub podobnych produkowanych przez jednego i tego samego producenta i sprzedawanych na dwóch różnych rynkach.
Natomiast wyliczenie zaniżenia cen było porównaniem większej liczby SWR sprzedawanych przez większą liczbę stron.
W związku z tym uznano, że poprzednio zastosowana metodologia w rozporządzeniu tymczasowym stanowi bardziej zasadną podstawę dla analizy zaniżenia cen: uwzględniając główne czynniki wpływające na ceny, podejście to obejmowało największy wolumen sprzedaży,
- na koniec, nie stwierdzono żadnych znaczących zróżnicowań cen w odniesieniu do różnych rodzajów SWR w ramach jednej grupy.
(57) W konsekwencji, argumenty dotyczące kategoryzacji produktów do celów wyliczenia zaniżenia cen zostały odrzucone.
3.2. Poziom obrotu
(58) Niektóre z zainteresowanych stron argumentowały, że należy dokonać korekty cen sprzedaży w celu uwzględnienia rzekomej różnicy w poziomie wymiany handlowej w związku z tym, że przemysł wspólnotowy prowadzi sprzedaż detaliczną, natomiast produkty przywożone są na ogół sprzedawane hurtownikom/dystrybutorom.
(59) Ustalono, że sprzedaż przemysłu wspólnotowego była realizowana poprzez różne kanały sprzedaży, w tym zarówno dla hurtowników/dystrybutorów, jak i dla detalistów.
Ponadto nie stwierdzono żadnych stałych i/lub znaczących różnic ceny odpowiednio do różnych kanałów sprzedaży.
(60) W związku z powyższym wniosek o korektę ze względu na poziom wymiany handlowej został odrzucony.
4.
Sytuacja w przemyśle wspólnotowym
(61) Niektórzy producenci eksportujący twierdzili, że przemysł wspólnotowy rzekomo nie poniósł istotnej szkody w rozumieniu art. 3 rozporządzenia bazowego w związku z tym, że produkcja, moce produkcyjne, ceny, inwestycje i wydajność przemysłu wspólnotowego pozostawały stabilne lub ulegały poprawie między 1994 r. i OD.
4.1. Produkcja
(62) W odniesieniu do poziomu produkcji ustalono, że pozostawał on stabilny przez cały badany okres (+ 1 %); należy to rozpatrywać w powiązaniu ze zwiększeniem się poziomu zapasów (+ 30 %) oraz spadkiem wielkości sprzedaży (- 9 %), jak opisano to w akapitach 58–60 rozporządzenia tymczasowego.
Przypomina się również, że zapotrzebowanie w tym okresie zwiększyło się o 5 %.
4.2. Moce produkcyjne i inwestycje
(63) Ustalenie, że wzrost mocy produkcyjnych odnotowany w rozporządzeniu tymczasowym (+ 11 %) wynikał z inwestycji w bardziej wydajne maszyny dla zastąpienia starego sprzętu, zgodnie z akapitami 59 i 65 rozporządzenia tymczasowego, zostaje potwierdzone.
4.3. Rentowność
(64) Niektórzy producenci eksportujący zakwestionowali wykorzystanie poddanych ustawowej kontroli ksiąg rachunkowych do wyliczenia rentowności przemysłu wspólnotowego, jak zostało to określone w akapicie 64 rozporządzenia tymczasowego.
Argumentowano, że poddane ustawowej kontroli księgi rachunkowe obejmują sprzedaż produktów nieobjętych postępowaniem i nie obejmują całego OD.
(65) Ustalono, że chociaż niektóre przedsiębiorstwa były w stanie przedstawić informacje właściwe dla rozpatrywanego produktu, to niektóre inne nie posiadały systemu księgowania kosztów pozwalającego na odrębne określenie badanego produktu.
Wobec braku takich informacji uznano, że poddane ustawowej kontroli księgi rachunkowe zapewniają wiarygodne informacje w odniesieniu do najwęższej grupy produktów obejmującej rozpatrywany produkt, dla jakiej dostępne są niezbędne informacje dotyczące rentowności.
Dla wszystkich sześciu przedsiębiorstw w próbie produkcja SWR stanowi zasadniczą działalność.
Inne produkty wytwarzane przez te przedsiębiorstwa (na przykład liny z drutu ze stali nierdzewnej, SWR mniejszym przekroju niż 3 mm, druty stalowe oraz sploty wstępnie naprężane) zostały w szerokim rozumieniu uznane za powiązane z tą zasadniczą działalnością i przy ich produkcji wykorzystuje się zasadniczo te same surowce, urządzenia i tych samych pracowników.
(66) Wykorzystanie rentowności dotyczącej 1997 r. zamiast OD uznano za uzasadnione biorąc pod uwagę, że 1997 r. w dużej części obejmuje OD, który rozpoczyna się w styczniu 1997 r. i kończy w marcu 1998 r.
(67) Podsumowując, z powyższych powodów uznano, że poddane ustawowej kontroli księgi rachunkowe dają reprezentatywny i wiarygodny obraz rentowności rozpatrywanego produktu, zgodnie z art. 3 ust. 8 rozporządzenia bazowego.
(68) W czasie wydania rozporządzenia tymczasowego tylko jeden producent wspólnotowy, którego rok finansowy kończył się w marcu, udostępnił tymczasowe dane dotyczące rentowności.
Od tego czasu otrzymano ostateczne informacje i rentowność przemysłu wspólnotowego została ponownie wyliczona i wynosiła - 0,3 % w 1997 r., który jak wspomniano wyżej, jest reprezentatywny dla OD.
Rentowność przemysłu wspólnotowego spadła więc z + 1,3 % w 1994 r. do - 0,3 % w 1997 r.
4.4. Wnioski dotyczące sytuacji w przemyśle wspólnotowym
(69) Niektórzy producenci eksportujący podnosili, że przemysł wspólnotowy był w dobrej kondycji w okresie po 1995 r. i że w związku z tym ustalenie dotyczące istotnej szkody jest nieuzasadnione.
(70) Należy przypomnieć (patrz sekcja F.1 "Uwaga wstępna"), że niezależnie od tego, czy za punkt wyjścia do celów analizy szkody przyjmuje się 1994 r., czy też 1995 r., to sytuacja w przemyśle wspólnotowym uległa pogorszeniu.
Nawet gdy przyjąć 1995 r. jako punkt wyjścia, to produkcja, wielkość sprzedaży, zatrudnienie i inwestycje zmniejszyły się.
Zapasy uległy zwiększeniu.
Udziały w rynku pozostawały na stabilnym poziomie (zmieniając się z 65,26 % na 65,64 %), a rentowność pozostawała ujemna (-0,3 %).
(71) W każdym razie, zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia bazowego, analiza szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy dotyczy całościowej oceny tych wskaźników gospodarczych i żaden z tych wskaźników nie może samodzielnie odgrywać roli decydującej.
(72) Argument ten zostaje więc odrzucony.
4.5. Wniosek w sprawie szkody
(73) Wniosek, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę, jak określono w akapicie 68 rozporządzenia tymczasowego, zostaje potwierdzona.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWO - SKUTKOWY
(74) W braku jakichkolwiek nowych informacji, ustalenia tymczasowe, jak je opisano w akapitach 69–85 rozporządzenia tymczasowego, zostają potwierdzone.
H. INTERES WSPÓLNOTOWY
(75) Niektóre strony podniosły wątpliwości dotyczące oceny wpływu środków antydumpingowych na branże przemysłu użytkowników.
(76) Należy przypomnieć, że nie otrzymano żadnych odpowiedzi na kwestionariusze Komisji ze strony przemysłu użytkowników, których dotyczyło niniejsze postępowanie (akapit 87 rozporządzenia tymczasowego).
Co więcej, nie otrzymano także żadnych informacji po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego.
Należy zauważyć, że wnioski opisane w rozporządzeniu tymczasowym wskazywały na fakt, że nałożenie środków nie wpłynie w znaczącym stopniu na użytkowników.
Wniosek ten nie został zakwestionowana przez użytkowników, zostaje więc niniejszym potwierdzony.
(77) Określona liczba zainteresowanych stron argumentowała, że producenci wspólnotowi nie produkują SWR o małym przekroju i że oddziaływanie środków antydumpingowych spowoduje braki tego SWR na rynku wspólnotowym.
Argumentowano również, że będzie to miało negatywny wpływ na sytuację w zakresie zatrudnienia u importerów sprowadzających obecnie SWR o małym przekroju do Wspólnoty.
(78) Należy przypomnieć, że przemysł wspólnotowy produkuje pełną gamę SWR, w tym SWR o małym przekroju.
Stwierdza się, że nałożenie środków nie doprowadzi do takiego wzrostu cen, który spowodowałby braki w podaży SWR o małym przekroju na rynku wspólnotowym.
Potwierdza się również, że istnieje szereg alternatywnych źródeł dostaw SWR, które nie zostały objęte środkami antydumpingowymi (akapit 105 rozporządzenia tymczasowego).
(79) Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdza się, że nałożenie ostatecznych środków nie wywrze znacznego negatywnego wpływu na podmioty gospodarcze we Wspólnocie.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Zakończenie postępowania dotyczącego Korei Południowej
(80) W świetle konkluzji określonych w akapitach 24 i następnych rozporządzenia tymczasowego, że margines dumpingu dla Korei Południowej ma charakter de minimis i że nie przedstawiono żadnych nowych argumentów przeciwko zakończeniu postępowania w przypadku Korei Południowej, postępowanie dotyczące przywozu pochodzącego z Korei Południowej zostaje niniejszym zakończone bez nakładania środków.
2.
Poziom zniesienia szkody
(81) W celu ustalenia poziomu środków, które mają być ostatecznie nałożone, uznano, że ceny w przywozie na warunkach dumpingowych powinny zostać podniesione do nieszkodliwego poziomu.
W celu wyliczenia koniecznego wzrostu cen, to jest marginesu szkody, ceny w przywozie na warunkach dumpingowych zostały porównane z cenami sprzedaży w przemyśle wspólnotowym powiększonymi o niedobór zysku i uzasadniony poziom zysku.
Należy zauważyć, że ponieważ rentowność przemysłu wspólnotowego została ponownie wyliczona na poziomie - 3 % w 1997 r. (patrz sekcja F ppkt 4.3 "Rentowność"), element odpowiadający niedoborowi zysku w wyliczeniu sprzedaży po zaniżonych cenach został odpowiednio zmieniony.
Poza tym, metodologia zastosowana przy ustalaniu marginesu szkody, jak to określono w akapicie 110 rozporządzenia tymczasowego, zostaje potwierdzona.
3.
Zobowiązania
(82) Na późnym etapie postępowania kilku producentów eksportujących w ChRL, Meksyku i na Ukrainie zaproponowało podjęcie zobowiązań.
Ponadto w przypadku Indii i Południowej Afryki, producenci eksportujący przedłożyli zmienione propozycje zobowiązań cenowych,
- w odniesieniu do ChRL, biorąc pod uwagę, że żadnemu przedsiębiorstwu z tych państw nie przyznano indywidualnego traktowania i że w propozycjach ze strony władz chińskich nie było żadnych gwarancji pozwalających na właściwy monitoring, propozycje zobowiązań nie zostały uznane za możliwe do przyjęcia,
- w odniesieniu do Indii (Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd), Meksyku, Południowej Afryki i Ukrainy, rozpatrywani producenci eksportujący zaproponowali zobowiązania cenowe, które uznaje się za możliwe do przyjęcia.
(83) Należy przypomnieć, iż z akapitu 112 i następnych rozporządzenia tymczasowego wynika, że zostały zaproponowane zobowiązania przez producentów eksportujących z Węgier i z Polski oraz że zostały one zaakceptowane przez Komisję.
Zobowiązania te zostały dostosowane tak, aby odzwierciedlały ustalenia ostateczne postępowania w zakresie przewidzianych w nich cen minimalnych.
4.
Forma i poziom środków ostatecznych
(84) Środki ostateczne powinny mieć formę ceł ad valorem, których stawki zostają ustalone indywidualnie dla przedsiębiorstw współpracujących.
W odniesieniu do innych producentów eksportujących, w świetle ustalenia wysokiego poziomu współpracy, należy zastosować najwyższe cło dla poszczególnego przedsiębiorstwa ustalone dla eksportera współpracującego w danym państwie.
Dla tych przedsiębiorstw, które zaproponowały możliwe do przyjęcia zobowiązania cenowe, środki ostateczne przybierają formę zobowiązań.
(85) Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia bazowego, jeżeli ustalone marginesy dumpingu w odniesieniu do poszczególnego producenta eksportującego były niższe od odpowiadającego im wzrostu cen importowych, koniecznego do usunięcia szkody, zgodnie z wyżej przedstawionym wyliczeniem, cła ostateczne zostały ograniczone do ustalonego marginesu dumpingu.
(86) Cła te, wyrażone w procentach ceny CIF netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem wynoszą:
— CHIŃSKA REPUBLIKA LUDOWA:
Wszyscy producenci/eksporterzy: _BAR_ 60,4 % _BAR_
—WĘGRY:
Drótarú és Drótkötél Ipari és Kereskedelmi Rt _BAR_ 28,1 % _BAR_
Wszyscy producenci/eksporterzy: _BAR_ 28,1 % _BAR_
—INDIE:
Usha Martin Industries &Usha Beltron Ltd _BAR_ 23,8 % _BAR_
Mohatta & Heckel _BAR_ 30,8 % _BAR_
Wszyscy producenci/eksporterzy: _BAR_ 30,8 % _BAR_
—MEKSYK:
Aceros Camesa SA de CV _BAR_ 56,1 % _BAR_
Wszyscy producenci/eksporterzy: _BAR_ 56,1 % _BAR_
—POLSKA:
Drumet SA _BAR_ 27,9 % _BAR_
Śląskie Zakłady Lin i Drutu "Linodrut" Spółka Akcyjna Fabryka Lin i Drutów "Linodrut" Zabrze Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Fabryka Lin i Drutów "Falind" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Górnośląska Fabryka Lin i Drutu "Linodrut" Bytom Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Dolnośląska Fabryka Lin i Drutu "Linodrut Linmet" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością _BAR_ 48,3 % _BAR_
Wszyscy producenci/eksporterzy: _BAR_ 48,3 % _BAR_
—POŁUDNIOWEA AFRYKA:
Haggie _BAR_ 38,6 % _BAR_
Wszyscy producenci/eksporterzy: _BAR_ 38,6 % _BAR_
—UKRAINA:
Wszyscy producenci/eksporterzy: _BAR_ 51,8 % _BAR_
(87) Poszczególne stawki celne wyszczególnione w niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie ustaleń obecnego dochodzenia antydumpingowego.
W związku z tym, odzwierciedlają one sytuację ustaloną w trakcie tego dochodzenia.
Te stawki celne obowiązują zatem wyłącznie w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących z rozpatrywanych państw i produkowanych przez poszczególne wymienione osoby prawne.
Produkty wytwarzane przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwa niewymienione w sposób wyraźny w materialnej części niniejszego rozporządzenia, łącznie z jednostkami powiązanymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają pozostałym cłom.
(88) Wszelkie roszczenia dotyczące zastosowania poszczególnych stawek celnych (np. w związku ze zmianą nazwy osoby prawnej) powinny być niezwłocznie kierowane do Komisji wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi jakiejkolwiek zmiany działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i na wywóz związaną ze zmianą nazwy.
J. POBIERANIE CEŁ TYMCZASOWYCH
(89) Mając na uwadze wielkość marginesów dumpingu ustalonych dla producentów eksportujących oraz ze względu na rozmiary szkody spowodowanej w przemyśle wspólnotowym, uznaje się za konieczne ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych tymczasowymi cłami antydumpingowymi na mocy rozporządzenia tymczasowego, w wysokości stawki ceł ostatecznie nałożonych, chyba że stawki ceł tymczasowych są niższe, w którym to przypadku te ostatnie znajdują zastosowanie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe nakłada się na przywóz stalowych lin i drutu, klasyfikowanych obecnie pod kodami CN ex73121082 (kod TARIC 73121082*10), ex73121084 (kod TARIC 73121084*10), ex73121086 (kod TARIC 73121086*10), ex73121088 (kod TARIC 73121088*10) i ex73121099 (kod TARIC 73121099*10 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Meksyku, Polski, Południowej Afryki i Ukrainy.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny CIF netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa wyszczególnione jest następująca:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
CHRL _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 60,4 _BAR_ - _BAR_
Węgry _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 28,1 _BAR_ 8900 _BAR_
Indie _BAR_ Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd Shakespeare Sarani Calcutta-700 071 India _BAR_ 23,8 _BAR_ 8613 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 30,8 _BAR_ 8900 _BAR_
Meksyk _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 56,1 _BAR_ 8900 _BAR_
Polska _BAR_ Drumet SA 87–880 Włocławek,ul. Polna 26/74 Polska _BAR_ 27,9 _BAR_ 8614 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 48,3 _BAR_ 8900 _BAR_
Południowa Afryka _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 38,6 _BAR_ 8900 _BAR_
Ukraina _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 51,8 _BAR_ 8900 _BAR_
3.
Jeżeli nie ustalono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
1.
Bez względu na przepisy art. 1, ostatecznego cła nie stosuje się do przywozu produktów opisanych w art. 1 ust. 1 powyżej, produkowanych i wywożonych bezpośrednio oraz fakturowanych przywożącemu przedsiębiorstwu we Wspólnocie przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 3, ze strony których zostały przyjęte przez Komisję zobowiązania cenowe na mocy decyzji 1999/572/WE z dnia 13 sierpnia 1999 r., przyjmującej zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu stalowych lin i drutu pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Republiki Korei, Meksyku, Polski, Południowej Afryki i Ukrainy [4].
2.
Gdy przedstawiany jest wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu w zastosowaniu zobowiązania, zwolnienie z cła jest uwarunkowane przedstawieniem właściwym służbom celnym odpowiedniego Państwa Członkowskiego ważnej faktury zobowiązania w formie określonej w Załączniku do rozporządzenia tymczasowego, wystawionej przez jedno z przedsiębiorstw wymienionych w ust. 3.
W przypadku przedsiębiorstwa z Ukrainy, do faktury zobowiązania dołącza się ważne pozwolenie na wywóz wydane przez władze ukraińskie w formie określonej w Załączniku.
3.
Przywóz realizowany w ramach zaproponowanych i przyjętych zobowiązań zgłasza się pod następującymi dodatkowymi kodami TARIC:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Węgry _BAR_ Drótáru és Drótkötél Ipari és Kereskedelmi Rt. Besenyöi utca 18, 3527 Miskolc, Węgry _BAR_ 8616 _BAR_
Polska _BAR_ Drumet SA 87–880 Włocławek, ul. Polna 26/74, Polska _BAR_ 8617 _BAR_
Śląskie Zakłady Lin i Drutu "Linodrut" Spółka Akcyjna Fabryka Lin i Drutów "Linodrut" Zabrze Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością PL-41–800 Zabrze, ul. Sobieskiego 1, Fabryka Lin i Drutów Falind Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością PL-41–201 Sosnowiec, ul. Niwecka 1 Górnośląska Fabryka Lin i Drutu Linodrut Bytom Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, 41–906 Bytom, ul. Ks. Jerzego Popiełuszki 1 Dolnośląska fabryka Lin i Drutu Linodrut Linmet Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, 58–309 Wałbrzych, ul. Sługa 2 _BAR_ 8619 _BAR_
Meksyk _BAR_ Aceros Camesa SA de CV Margarita Maza de Juárez No.154,Col.
Nueva Ind.Vallejo México D.F.C.P. 07700 _BAR_ A023 _BAR_
Południowa Afryka _BAR_ Haggie Lower Germiston Road Jupiter PO Box 40072 Cleveland Republika Południowej Afryki _BAR_ A023 _BAR_
Indie _BAR_ Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd. Shakespeare Sarani, Calcutta, 700071 Indie _BAR_ A024 _BAR_
Ukraina _BAR_ Joint Stock Company, Silur, 343700 Khartsyzsk _BAR_ A025 _BAR_
Artykuł 3
W odniesieniu do przywozu produktów opisanych w art. 1 ust. 1 pochodzących z ChRL, Węgier, Indii, Meksyku, Polski, Południowej Afryki i Ukrainy, kwoty zabezpieczone za pomocą tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem tymczasowym pobiera się w wysokości stawki cła ostatecznie nałożonego.
Kwoty zabezpieczone przekraczające stawki ostatecznych ceł antydumpingowych zwraca się.
Artykuł 4
Postępowanie dotyczące przywozu produktów opisanych w art. 1 ust. 1, pochodzących z Republiki Korei, zostaje niniejszym zakończone.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1804/1999
z dnia 19 lipca 1999 r.
uzupełniające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych w celu włączenia produkcji zwierzęcej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 [4] przewiduje, że przed dniem 30 czerwca 1995 r. Komisja ma złożyć wnioski dotyczące zasad i szczególnych środków kontrolnych obejmujących ekologiczną produkcję zwierzęcą, nieprzetworzone produkty zwierzęce i produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi, zawierające składniki pochodzenia zwierzęcego.
(2) Rośnie popyt na ekologiczne produkowane produkty rolne i takie produkty coraz bardziej przyciągają konsumentów.
(3) Produkcja zwierzęca umożliwia rozszerzenie zakresu produktów i pozwala na rozwój gospodarstw rolnych, prowadzących uzupełniającą działalność w ramach rolnictwa ekologicznego, które stanowi znaczną część ich dochodów.
(4) Niniejsze rozporządzenie harmonizuje zasady produkcji, etykietowania i kontroli większości podstawowych gatunków zwierząt gospodarskich; w przypadku gatunków, innych niż gatunki wodne, dla których w niniejszym rozporządzeniu nie wprowadzono zasad produkcji, w celu ochrony konsumenta właściwe jest zharmonizowanie przynajmniej wymagań dotyczących etykietowania i systemu kontroli; dla produktów akwakultury przepisy takie należy opracować możliwie jak najszybciej.
(5) Co więcej, produkcja zwierzęca ma zasadnicze znaczenie dla organizacji produkcji rolnej w gospodarstwach stosujących produkcję ekologiczną w stopniu, w jakim dostarczają one niezbędnej substancji organicznej i składników pokarmowych dla uprawianej ziemi i odpowiednio przyczynia się do poprawy gleby oraz rozwoju trwałego rolnictwa.
(6) W celu uniknięcia skażeniu środowiska, w szczególności zasobów naturalnych takich jak gleba i woda, ekologiczna produkcja zwierzęca musi z zasady przewidywać bliski związek między taką produkcją a ziemią, odpowiednim wieloletnim płodozmianem a żywieniem zwierząt gospodarskich uprawami rolnictwa ekologicznego wytworzonymi w gospodarstwie.
(7) W celu zapobieżenia skażeniu wody związkami azotowymi, gospodarstwa prowadzące ekologiczną produkcję zwierzęcą powinny posiadać odpowiednią zdolność magazynową oraz zaplanować odprowadzanie stałych i płynnych odchodów zwierzęcych.
(8) Hodowla pasterska prowadzona zgodnie z zasadami rolnictwa ekologicznego jest działalnością szczególnie nadającą się do utrzymania i eksploatacji potencjału opuszczonych terenów.
(9) Należy zachęcać do dużej różnorodności biologicznej, a przy wyborze ras należy brać pod uwagę zdolność przystosowania się do miejscowych warunków.
(10) Organizmy genetycznie zmodyfikowane (GMO) i produkty z nich otrzymane nie są zgodne z metodami produkcji ekologicznej; w celu utrzymania zaufania konsumenta do produkcji ekologicznej, w produktach znakowanych jako wyprodukowane metodami ekologicznymi nie należy używać organizmów genetycznie zmodyfikowanych, ich części ani produktów z nich otrzymanych.
(11) Konsumentom należy zagwarantować, że produkty wytworzono zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; tak dalece, jak jest to technicznie możliwe, należy oprzeć się na możliwości śledzenia pochodzenia produktów zwierzęcych.
(12) Zwierzęta gospodarskie należy żywić trawą i paszami wytworzonymi zgodnie z zasadami rolnictwa ekologicznego.
(13) W obecnych warunkach hodowcy mogą napotkać trudności z zapewnieniem dostaw pasz dla zwierząt gospodarskich hodowanych metodami ekologicznymi i dlatego też należy czasowo dopuścić możliwość stosowania w ograniczonych ilościach określonych pasz wytworzonych niezgodnie z zasadami rolnictwa ekologicznego.
(14) Ponadto w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb pokarmowych zwierząt gospodarskich, może być potrzebne użycie niektórych minerałów, pierwiastków śladowych i witamin pod ściśle określonymi warunkami.
(15) Zarządzanie zdrowiem zwierząt powinno opierać się na zapobieganiu, poprzez środki takie jak dobór właściwych ras i odmian, zrównoważonej, wysokiej jakości diecie i korzystnym środowisku, w szczególności w zakresie obsadu zwierząt w gospodarstwie, pomieszczeń inwentarskich i praktyk gospodarskich.
(16) W rolnictwie ekologicznym nie wolno stosować syntetycznych alopatycznych produktów leczniczych do celów zapobiegania.
(17) Jednakże w przypadku choroby lub zranienia zwierzęcia należy natychmiast przystąpić do leczenia, stosując przede wszystkim leki roślinne i homeopatyczne oraz ograniczając do minimum stosowanie syntetycznych alopatycznych produktów leczniczych; w celu zagwarantowania konsumentom spójnej produkcji ekologicznej powinno być możliwe przyjęcie środków ograniczających, takich jak podwojenie okresu karencji po zastosowaniu syntetycznych alopatycznych produktów leczniczych.
(18) W większości przypadków zwierzętom gospodarskim należy zapewnić dostęp do wybiegu lub pastwiska, o ile pozwalają na to warunki pogodowe; grunty przeznaczone na wybieg powinny z zasady być objęte odpowiednim rotacji.
(19) Pomieszczenia dla wszystkich gatunków zwierząt gospodarskich powinny zaspokajać potrzeby tych zwierząt w zakresie wentylacji, oświetlenia, przestrzeni i wygody, zwierzęta powinny mieć wystarczającą ilość miejsca do swobodnego poruszania się oraz rozwijania swoich naturalnych zachowań społecznych.
(20) Do minimum należy ograniczyć systematycznie powtarzające się działania powodujące stres, krzywdę, chorobę lub cierpienie zwierząt podczas produkcji, przetrzymywania, transportu lub uboju; jednakże można zezwolić na szczególne działania interwencyjne niezbędne przy niektórych rodzajach produkcji; stosowanie pewnych substancji do stymulacji wzrostu lub modyfikacji cyklów hodowlanych nie jest zgodne z zasadami rolnictwa ekologicznego.
(21) Specjalne cechy pszczelarstwa wymagają przepisów szczególnych, w szczególności w celu zapewnienia wystarczającej ilości źródeł odpowiedniej jakości pyłku kwiatowego i nektaru.
(22) Wszystkie podmioty gospodarcze wprowadzające do obrotu produkty pochodzące od zwierząt gospodarskich hodowanych metodami ekologicznymi należy poddawać regularnym i ujednoliconym kontrolom; w gospodarstwie należy prowadzić rejestr, w którym na bieżąco uaktualnia się szczegółowe dane dotyczące zwierząt gospodarskich przywożonych do gospodarstwa i je opuszczających oraz każdego zastosowanego leczenia.
(23) Regionalne różnice w warunkach rolnych i klimatycznych wymagają wprowadzenia określonych okresów przejściowych dla niektórych praktyk oraz w odniesieniu do właściwości, budynków i urządzeń inwentarskich.
(24) Obecne zróżnicowanie ustalonych praktyk w ekologicznej produkcji zwierzęcej między Państwami Członkowskimi wymaga, by państwa te mogły stosować bardziej surowe przepisy odnoszące się do zwierząt gospodarskich i produktów zwierzęcych wytwarzanych na ich terytorium.
(25) Znakowanie etykiet, materiałów reklamowych lub dokumentach handlowych, uznane przez konsumenta za odniesienie do metody produkcji ekologicznej, jest zastrzeżone w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 dla produktów wytworzonych zgodnie z tym rozporządzeniem.
(26) Konsument uważa niektóre rodzaje znakowania jako odniesienie do metody produkcji ekologicznej.
(27) Jednakże właścicielom znaków towarowych należy zapewnić okres przejściowy na dostosowanie produkcji do wymagań rolnictwa ekologicznego przy założeniu, że taki okres przejściowy dozwolony jest wyłącznie dla znaków towarowych noszących wspomniane powyżej oznakowanie, dla którego wniosek o rejestrację złożono przed opublikowaniem rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, a konsument jest należycie poinformowany o tym, że produkty te nie są wytwarzane zgodnie z metodą produkcji ekologicznej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do następujących produktów, jeżeli są one lub mają być oznakowane odnośnie do metody produkcji ekologicznej:
a) nieprzetworzone produkty rolne pochodzenia roślinnego; a także zwierzęta gospodarskie i nieprzetworzone produkty zwierzęce, w zakresie w jakim wprowadzono w załącznikach I i III odnośne zasady produkcji i szczególne reguły kontroli;
b) przetworzone produkty rolne pochodzenia roślinnego i produkty zwierzęce przeznaczone do spożycia przez ludzi przygotowane głównie z jednego lub więcej składników pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego;
c) pasze, mieszanki paszowe i materiały paszowe nieujęte w lit. a) od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, określonego w ust. 3.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku gdy w załączniku I nie ustanowiono szczegółowych zasad produkcji dla niektórych gatunków zwierząt, dla tych gatunków i produktów pochodnych, z wyłączeniem akwakultury i produktów akwakultury, stosuje się przepisy art. 5 odnośnie do etykietowania i art. 8 i 9 odnośnie do kontroli.
Do czasu wprowadzenia szczegółowych zasad produkcji stosuje się przepisy krajowe lub, w razie ich braku, własne normy przyjęte i uznane przez Państwa Członkowskie.
3.
Komisja, nie później niż dnia 24 sierpnia 2001 r., zaproponuje przyjęcie rozporządzenia zgodnie z procedurą w art. 14 ustanawiającą wymagania dotyczące etykietowania, jak również wymagania dotyczące kontroli oraz środki ostrożności odnośnie do dla produktów określonych w ust. 1 lit. c), w zakresie w jakim wymagania te wiążą się z metodą produkcji ekologicznej.
Do czasu przyjęcia rozporządzenia wskazanego w akapicie pierwszym, dla produktów określonych w ust. 1 lit. c) stosuje się przepisy krajowe zgodnie z prawem wspólnotowym lub, w razie ich braku, własne normy przyjęte i uznane przez Państwa Członkowskie.";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
w języku hiszpańskim : ecológico,
w języku duńskim : økologisk,
w języku niemieckim : ökologisch, biologisch,
w języku greckim : βιολογικό,
w języku angielskim : organic,
w języku francuskim : biologique,
w języku włoskim : biologico,
w języku niderlandzkim : biologisch,
w języku portugalskim : biológico,
w języku fińskim : luonnonmukainen,
w języku szwedzkim : ekologisk.";
3) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie stosuje się, bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych lub przepisów krajowych, zgodnie z prawem wspólnotowym, dotyczących produktów określonych w art. 1, takich jak przepisy regulujące produkcję, przygotowanie, wprowadzanie do obrotu, etykietowanie i kontrolę, włącznie z prawodawstwem w zakresie środków spożywczych i żywienia zwierząt.";
4) w art. 4 ust. 3 definicja "przygotowanie" otrzymuje brzmienie:
"przygotowanie" : oznacza czynności konserwowania i/lub przetwarzania produktów rolnych (włącznie z ubojem i rozbiorem produktów zwierzęcych), a także pakowania i/lub wprowadzania zmian w etykietowaniu dotyczącym prezentacji metody produkcji ekologicznej świeżych, konserwowanych i/lub przetworzonych produktów;"
5) w art. 4 dodaje się definicje w brzmieniu:
"produkcja zwierzęca"; oznacza produkcję domowych lub udomowionych zwierząt lądowych (włącznie z owadami) lub gatunków wodnych hodowanych w wodzie słodkiej, słonej lub słonawej.
Za produkcję ekologiczną nie uważa się produktów pochodzących z łowiectwa ani z rybołówstwa zwierząt dzikich;
"organizm genetycznie zmodyfikowany (GMO)"; oznacza każdy organizm określony w art. 2 dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [5];
"pochodna GMO"; oznacza substancję wyprodukowaną przez lub z GMO, ale niezawierającą GMO;
"użycie GMO lub pochodnych GMO"; oznacza użycie ich jako środków spożywczych, składników żywnościowych (łącznie z dodatkami i przyprawami), środków pomocniczych używanych w przetwórstwie (łącznie z substancjami rozpuszczającymi), pasz, mieszanek paszowych, materiałów paszowych, dodatków paszowych, środków pomocniczych używanych w przetwórstwie pasz, niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt (zgodnie z dyrektywą 82/471/EWG) [6], środków ochrony roślin, weterynaryjnych produktów leczniczych, nawozów, środków do użyźniania gleby, nasion, roślinnego materiału reprodukcyjnego i zwierząt gospodarskich;
"weterynaryjne produkty lecznicze"; oznaczają produkty określone w art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych [7];
"weterynaryjne homeopatyczne produkty lecznicze"; oznaczają produkty określone w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 92/74/EWG z dnia 22 września 1992 r., rozszerzającej zakres zastosowania dyrektywy 81/851/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych lub działań administracyjnych dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych i ustanawiająca dodatkowe przepisy w odniesieniu do weterynaryjnych homeopatycznych środków leczniczych [8];
"pasze"; oznaczają produkty określone w art. 2 lit. a) dyrektywy Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [9];
"materiały paszowe"; oznacza produkty określone w art. 2 lit. a) dyrektywy Rady 96/25/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. sprawie obrotu materiałami paszowymi, zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG i 93/74/EWG oraz uchylająca dyrektywę 77/101/EWG [10];
"mieszanki paszowe"; oznaczają produkty określone w art. 2 lit. b) dyrektywy Rady 79/373/EWG;
"dodatki paszowe"; oznaczają produkty określone w art. 2 lit. a) dyrektywy Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych [11];
"niektóre produkty stosowane w żywieniu zwierząt"; oznaczają produkty pokarmowe w zakresie ustalonym dyrektywą Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotycząca niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt;
"jednostka/gospodarstwo/hodowla produkcji ekologicznej"; oznacza jednostkę, gospodarstwo lub hodowlę zgodne z zasadami niniejszego rozporządzenia;
"pasze/materiały paszowe produkowane metodami ekologicznymi"; oznaczają pasze/materiały paszowe produkowane zgodnie z zasadami produkcji ustanowionymi w art. 6;
"pasze/materiały paszowe w okresie konwersji"; oznaczają pasze/materiały paszowe otrzymywane zgodnie z zasadami produkcji określonymi w art. 6, z wyłączeniem okresu konwersji, w którym zasady te obowiązują przez przynajmniej jeden rok przed zbiorem plonów;
"pasze konwencjonalne/materiały paszowe"; oznaczają pasze/materiały paszowe nieobjęte kategoriami określonymi w ust. 23 i 24.";
6) w art. 5 ust. 3 dodaje się lit. h) w brzmieniu:
"h) produkt wytworzono bez użycia organizmów genetycznie zmodyfikowanych i/lub produktów otrzymywanych z tych organizmów.";
7) w art. 5 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
"3a.
W drodze odstępstwa od ust. 1–3, znaków towarowych z oznakowaniem określonym w art. 2 można nadal używać do dnia 1 lipca 2006 r. na etykietach i w reklamach produktów, które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że:
- o rejestrację znaku towarowego wystąpiono przed dniem 22 lipca 1991 r. – w Finlandii, Austrii i Szwecji przed dniem 1 stycznia 1995 r. – i znak towarowy jest zgodny z Pierwszą dyrektywą Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych [12], oraz
- znak towarowy zostanie wcześniej powielony z wyraźnym, dobrze widocznym i czytelnym oznakowaniem, że produkty nie są wytwarzane zgodnie z metodą produkcji ekologicznej, opisaną w niniejszym rozporządzeniu.";
8) w art. 5 początek ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Produkty roślinne etykietowane lub reklamowane zgodnie z ust. 1 lub 3 mogą nosić oznakowania odnoszące się do konwersji na metodę produkcji ekologicznej, pod warunkiem że:";
9) w art. 5 ust. 5 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) produkt zawiera tylko jeden składnik roślinny pochodzenia rolnego.";
10) w art. 5 ust. 5 dodaje się lit. f) w brzmieniu:
"f) produkt wytworzono bez użycia organizmów genetycznie zmodyfikowanych i/lub produktów otrzymanych z takich organizmów.";
11) w art. 5 ust. 5a dodaje się lit. i) w brzmieniu:
"i) produkt wytworzono bez użycia organizmów genetycznie zmodyfikowanych i/lub produktów otrzymanych z takich organizmów.";
12) w art. 5 ust. 10 otrzymuje brzmienie:
"10.
W produkcie określonym w art. 1 ust. 1 lit. a) i b), składnik uzyskany zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 6 nie występuje łącznie z takim samym składnikiem uzyskanym z pominięciem tych zasad.";
13) w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Metoda produkcji ekologicznej oznacza, że w produkcji produktów, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a), innych niż nasiona oraz roślinny materiał rozmnożeniowy:
a) powinny być spełnione co najmniej wymagania z załącznika I oraz, w miarę potrzeb, szczegółowe zasady odnoszące się do nich;
b) mogą być stosowane produkty zawierające wyłącznie substancje określone w załączniku I lub wymienione w załączniku II jako: środki ochrony roślin, nawozy, kondycjonery, pasze, materiały paszowe, mieszanki paszowe, dodatki paszowe, substancje stosowane w żywieniu zwierząt zgodnie z dyrektywą 82/471/EWG, produkty czyszczące i dezynfekujące do budynków oraz urządzeń inwentarskich, środki do zwalczania szkodników i chorób w budynkach i urządzeniach inwentarskich, a także do każdego innego celu, gdy cel taki określony jest w załączniku II w odniesieniu do niektórych produktów.
Użycie tych produktów wymaga spełnienia szczególnych warunków, określonych w załącznikach I i II, w zakresie, w jakim jest ono powszechnie zatwierdzone w rolnictwie zainteresowanych Państw Członkowskich, zgodnie ze stosownymi przepisami wspólnotowymi lub przepisami krajowymi, zgodnymi z prawem wspólnotowym;
c) stosuje się wyłącznie nasiona oraz roślinny materiał rozmnożeniowy wyprodukowane metodami ekologicznymi, określonymi w ust. 2;
d) nie wolno stosować organizmów genetycznie zmodyfikowanych i/lub produktów otrzymanych z tych organizmów z wyjątkiem weterynaryjnych produktów leczniczych.";
14) w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Metoda produkcji ekologicznej oznacza, że roślinę mateczną w przypadku nasion i roślinę rodzicielską w przypadku materiału rozmnożeniowego uzyskano:
a) bez użycia organizmów genetycznie zmodyfikowanych i/lub produktów otrzymanych z takich organizmów; oraz
b) z roślin, które co najmniej przez jedno pokolenie, a w przypadku roślin wieloletnich co najmniej przez dwa sezony wegetacyjne, były uprawiane zgodnie z ust. 1 lit. a) i b).";
15) w art. 6 ust. 3 lit. a) i b) datę "31 grudnia 2000 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2003 r.";
16) w art. 6 ust. 4 datę "31 grudnia 1999 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2002 r.";
17) w art. 7 ust. 1 oraz lit. a) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"1.
Produkty niezatwierdzone w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia w celu wskazanym w art. 6 ust. 1 lit. b), mogą być umieszczone w załączniku II, jeżeli spełniają następujące warunki:
a) jeżeli są one stosowane do celów zwalczania szkodników lub chorób roślin, czyszczenia i dezynfekcji budynków i urządzeń inwentarskich:
- są istotne przy zwalczaniu organizmu szkodliwego lub określonej choroby, dla której nie ma dostępnych innych alternatyw biologicznych, kulturowych, fizycznych ani hodowlanych, oraz
- warunki ich stosowania wykluczają bezpośredni kontakt z materiałem siewnym, rośliną, produktami roślinnymi lub zwierzętami gospodarskimi i produktami zwierzęcymi; jednakże w przypadku roślin wieloletnich, bezpośredni kontakt jest możliwy, ale wyłącznie poza sezonem wegetacyjnym jadalnych części (owoców), o ile takie stosowanie nie spowoduje pośrednio obecności pozostałości produktu w częściach jadalnych, oraz
- ich użycie nie prowadzi do nieakceptowalnych skutków oddziaływujących na środowisko lub nie przyczynia się do jego skażenia;"
18) w art. 7 dodaje się ust. 1b w brzmieniu:
"1b.
W odniesieniu do minerałów i pierwiastków śladowych stosowanych w żywieniu zwierząt, w załączniku II można umieścić dodatkowe źródła tych produktów przy założeniu, że są one pochodzenia naturalnego, a w razie ich braku, że są to produkty syntetyczne w takiej samej postaci jak produkty naturalne."
19) w art. 9 ust. 11 skreśla się wyrazy "z dnia 26 czerwca 1989 r.".
20) w art. 9 dodaje się ust. 12 w brzmieniu:
"12. a) W przypadku mięsnej produkcji zwierzęcej Państwa Członkowskie gwarantują, bez uszczerbku dla przepisów załącznika III, przeprowadzanie kontroli na wszystkich etapach produkcji, uboju, rozbioru i innego rodzaju przygotowań aż do momentu sprzedaży konsumentowi w celu umożliwienia, tak dalece, jak jest to technicznie możliwe, śledzenia produktów zwierzęcych w całym łańcuchu produkcji, przetwarzania i innego rodzaju przygotowań od jednostki produkcji zwierzęcej do jednostki ostatecznego pakowania i/lub etykietowania.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przyjętych środkach i ich realizacji oraz składają sprawozdanie z nadzoru określonego w art. 15.
b) W załączniku III zawarte zostaną dalsze przepisy w odniesieniu do produktów zwierzęcych innych niż mięso w celu zapewnienia, tak dalece jak jest to technicznie możliwe, możliwości śledzenia produktów.
c) W każdym przypadku środki podjęte na podstawie art. 9 gwarantują konsumentom, że produkty zostały wyprodukowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.";
21) w art. 11 ust. 6 lit. a) datę "31 grudnia 2002 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2005 r.".
22) w art. 12 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w odniesieniu do zasad określonych w części B załącznika I, dotyczących produkcji zwierzęcej, Państwa Członkowskie mogą stosować bardziej surowe przepisy odnoszące się do zwierząt gospodarskich i produktów zwierzęcych produkowanych na ich terytorium, przy założeniu, że przepisy te są zgodne z prawem wspólnotowym i nie zabraniają ani nie ograniczają obrotu pozostałymi zwierzętami gospodarskimi i produktami zwierzęcymi, które spełniają wymagania niniejszego rozporządzenia.";
23) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 można przyjąć, co następuje:
- szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia,
- zmiany załączników I–IV i VI, VII i VIII,
- zmiany załącznika V w celu zdefiniowania wspólnotowego logo, które ma towarzyszyć lub zastępować oznakowanie produktów objętych systemem kontroli,
- ograniczenia i środki wykonawcze do celów stosowania odstępstw, określonych w art. 6 ust. 1 lit. d), w odniesieniu do weterynaryjnych produktów leczniczych,
- środki wykonawcze, zgodne ze wskazaniami naukowymi lub postępem technicznym, do celów stosowania zakazu używania GMO i pochodnych GMO, w szczególności w odniesieniu do niskich progów nieuniknionych skażeń, których nie wolno przekraczać.";
24) Po art. 15 dodaje się art. 15a w brzmieniu:
"Artykuł 15a
W odniesieniu do środków wymienionych w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności tych wprowadzanych przez Komisję, do osiągnięcia celów ustanowionych w art. 9 i 11 oraz techniczne załączniki, każdego roku w ramach procedury budżetowej dokonuje się niezbędnych przydziałów.";
25) Załączniki I, II, III i VI zostają zmienione, a załączniki VII i VIII dodane, zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Do celów przestrzegania okresów konwersji produkcji, określonych w sekcji B i C załącznika I, należy brać pod uwagę okres upływający dnia 24 sierpnia 2000 r., w przypadku gdy producent może wykazać w sposób zadowalający organowi kontroli lub jednostce kontrolującej, że w okresie tym produkował zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi, lub w razie ich braku, własnymi normami przyjętymi lub uznanymi przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 24 sierpnia 2000 r. Jednakże zakaz używania organizmów genetycznie zmodyfikowanych i ich pochodnych, ustanowiony w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności przepisy art. 5 ust. 3 lit. h), ust. 5 lit. f) i ust. 5a lit. i) i art. 6 ust. 1 lit. d) i ust. 2 lit. a) oraz sekcja B ppkt 4.18 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, stosuje się z dniem opublikowania.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1823/1999
z dnia 20 sierpnia 1999 r.
określające wrażliwe obszary produkcyjne i/lub grupy odmian wysokiej jakości zwolnione ze stosowania programu odkupu kwot w sektorze surowca tytoniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 660/1999 [2], w szczególności jego art. 14a,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1373/1999 [4], Komisja musi ustalić, na podstawie wniosków Państw Członkowskich, które wrażliwe obszary produkcyjne i/lub grupy odmian o wysokiej jakości, maksymalnie do 25 % gwarantowanego progu każdego Państwa Członkowskiego, mają być zwolnione ze stosowania programu wykupu kwot.
(2) Na wniosek niektórych Państw Członkowskich, grupy odmian o wysokiej jakości powinny zostać ustalone.
(3) Ponieważ art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2848/98 stanowi, że Państwo Członkowskie musi publicznie poinformować o swym zamiarze sprzedaży od dnia 1 września, aby inni producenci mogli wykupić kwotę zanim rzeczywiście zostanie ona wykupiona, niniejsze rozporządzenie musi być stosowanie od dnia 31 sierpnia 1999 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości w grupach odmian o wysokiej jakości zwolnione z wykupu kwot w zbiorze 1999 r. są następujące:
w Portugalii:
—grupa I: _BAR_ 1333 ton, _BAR_
—grupa II: _BAR_ 300 ton; _BAR_
we Francji:
—grupa I: _BAR_ 1375 ton, _BAR_
—grupa II: _BAR_ 2032 ton, _BAR_
—grupa III: _BAR_ 1638 ton. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1836/1999
z dnia 24 sierpnia 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.
[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1506/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, a niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 955/1999 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej według odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu można się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1922/1999
z dnia 8 września 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 w odniesieniu do warunków, na których statki przekraczające osiem metrów całkowitej długości dopuszczone są do używania włoków ramowych na niektórych wodach Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez techniczne środki dla ochrony młodocianych stadiów organizmów morskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1459/1999 [2], w szczególności jego art. 29 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 29 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 850/98 przewiduje ustanowienie kategorii trawlerów ramowych przekraczających osiem metrów całkowitej długości, uprawnionych do prowadzenia połowów wewnątrz stref wymienionych w art. 29 ust. 1 i wykorzystujących włoki ramowe, których łączna długość belki nie przekracza dziewięciu metrów.
(2) Powyższa kategoria włoków ramowych ma obejmować takie włoki, które w dniu wejścia w życie przepisów niniejszego rozporządzenia są zgodne z kryteriami określonymi w art. 29 ust. 2 lit. a) i c) rozporządzenia (WE) nr 850/98 oraz z wymaganiami technicznymi dotyczącymi dostępu do wyżej wymienionych stref, jak ustalono w ustawodawstwie Państwa Członkowskiego bandery.
(3) Artykuł 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 850/98 przewiduje ustanowienie kategorii trawlerów ramowych przekraczających osiem metrów całkowitej długości, uprawnionych do stosowania sieci o rozmiarach oczka między 80 a 99 milimetrów, wykorzystujących włoki ramowe, których łączna długość belki nie przekracza dziewięciu metrów.
(4) Powyższa kategoria włoków ramowych ma obejmować takie włoki, które należą do kategorii włoków ramowych przewidzianych w art. 29 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 850/98 i których podstawowym zadaniem są połowy garneli.
(5) Konieczne jest zdefiniowanie kryteriów określania, czy podstawową działalnością włoka ramowego jest połów garneli.
(6) Zatem konieczne jest określenie szczegółowych zasad dotyczących procedur regulujących ustalanie i modyfikowanie wykazów statków należących do wyżej wymienionych kategorii.
(7) Zachodzi konieczność regularnej naukowej oceny skuteczności warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(8) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 55/87 [3], ostatnio zmienione decyzją 1999/202/WE [4], oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3554/90 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3407/93 [6], należy odpowiednio uchylić.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby całkowita moc silników określona dla posiadanych przez to państwo statków rybackich, uprawnionych na mocy art. 29 ust. 2 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 850/98 do używania włoków ramowych wewnątrz obszaru określonego w art. 29 ust. 1 tego rozporządzenia, nigdy nie przekraczała limitu wyznaczonego dla tego państwa, podanego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Każde Państwo Członkowskie najpóźniej do dnia 1 lutego 2001 r. przekazuje Komisji informacje dotyczące limitu całkowitej mocy silników, określonego w ust. 1, dla statków, które rzeczywiście istnieją dnia 1 stycznia 2001 r.
Komisja bada informacje przekazane przez Państwo Członkowskie, sprawdza, czy są one zgodne z informacjami zawartymi we własnej bazie danych Komisji, oraz powiadamia Państwo Członkowskie o uzyskanych wynikach w ciągu okresu nieprzekraczającego 10 dni roboczych.
TYTUŁ I
Warunki dotyczące połowu ryb za pomocą włoków ramowych o łącznej długości belki nieprzekraczającej dziewięciu metrów
Artykuł 2
Każde Państwo Członkowskie sporządza wykaz obejmujący statki rybackie, które:
- są uprawnione do używania włoków ramowych na obszarze określonym w art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 850/98 o północy dnia 31 grudnia 1999 r., i
- są zgodne z wymaganiami technicznymi określonymi w ustawodawstwie Państwa Członkowskiego, pod którego banderą pływają i w którym są zarejestrowane z przeznaczeniem do prowadzenia połowów przy użyciu włoków ramowych na tym obszarze.
Artykuł 3
Wykaz określa te statki, którym na mocy art. 29 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 850/98 wydane zostało specjalne zezwolenie połowowe.
Wykaz ten sporządzany jest zgodnie z art. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2943/95 [7].
Ostateczny wykaz zostaje dostarczony Komisji najpóźniej do dnia 1 marca 2000 r.
Wykaz zawiera w szczególności wewnętrzny numer rejestru floty oraz międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy dla każdego statku rybackiego.
Artykuł 4
1. Jeżeli znajdujący się w wykazie statek rybacki zostaje zastąpiony przez inny lub inne statki rybackie na mocy art. 29 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 850/98, wówczas:
- specjalne zezwolenie połowowe wydane statkowi, który ma zostać zastąpiony, zostaje bezzwłocznie wycofane przez dane Państwo Członkowskie, i
- dane Państwo Członkowskie wydaje nowe specjalne zezwolenie lub zezwolenia połowowe nowemu statkowi lub statkom, zanim ten statek lub statki użyją do połowu włoku ramowego na obszarze określonym w art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 850/98.
2. Jeżeli na mocy art. 29 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 850/98 wymieniony zostanie silnik statku rybackiego, wówczas:
- specjalne zezwolenie połowowe wydane statkowi, którego silnik ma być wymieniony, zostaje wycofane przez dane Państwo Członkowskie bezzwłocznie po zakończeniu wymiany, i
- dane Państwo Członkowskie wydaje nowe specjalne zezwolenie połowowe temu statkowi rybackiemu po zakończeniu wymiany silnika, zanim ten statek użyje do połowu włoku ramowego na obszarze określonym w art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 850/98.
TYTUŁ II
Warunki połowu ryb za pomocą włoków ramowych o łącznej długości belki przekraczającej dziewięć metrów podczas stosowania sieci o rozmiarach oczka międzyb 80 a 99 milimetrów
Artykuł 5
Każde Państwo Członkowskie sporządza corocznie wykaz obejmujący te statki rybackie znajdujące się w wykazie określonym w art. 2, których podstawową działalnością jest połów garneli.
Dla każdego statku rybackiego kryteria włączenia do tego wykazu są takie jak podczas roku kalendarzowego poprzedzającego rok, w którym wykaz ma zostać sporządzony:
- dochód statku rybackiego uzyskany ze sprzedaży garneli, obliczony jako stosunek całkowitej sprzedaży z pierwszej ręki danego statku rybackiego, stanowi 50 % lub więcej jego dochodów, lub
- łączna wielkość wyładunku dokonanego przez dany statek rybacki stanowi wagowo 50 % lub więcej garneli.
Jednakże podczas przygotowywania wykazu mającego zastosowanie dla roku 2000 każde Państwo Członkowskie może do niego włączyć statki rybackie na podstawie stosownych danych z lat 1998 i 1999.
Artykuł 6
Wykaz obejmuje te statki rybackie, dla których na mocy art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 850/98 wydano dodatkowe specjalne zezwolenie połowowe.
Wykaz ten sporządzany jest zgodnie z art. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2943/95.
Ostateczny wykaz na 2000 r. zostaje dostarczony Komisji najpóźniej do dnia 1 marca 2000 r.
Wykaz zawiera w szczególności wewnętrzny numer rejestru floty oraz międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy dla każdego statku rybackiego.
Artykuł 7
1. Roczny przegląd dodatkowych specjalnych zezwoleń połowowych, jak określono w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 850/98, zostaje zakończony przez dane Państwo Członkowskie do dnia 15 kwietnia. Za pomocą powyższego przeglądu Państwo Członkowskie sprawdza, czy statek rybacki, dla którego wydano dodatkowe specjalne zezwolenie połowowe, spełnia kryteria określone w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 850/98 i art. 5 niniejszego rozporządzenia. W odniesieniu do każdego statku rybackiego, w którego przypadku na podstawie wyżej wymienionego przeglądu stwierdzi się niezgodność z powyższymi kryteriami, najpóźniej do dnia 1 maja tego samego roku dodatkowe specjalne zezwolenie połowowe zostaje wycofane na stałe, z wyjątkiem statków rybackich, które nie spełniają powyższych kryteriów z powodu siły wyższej.
2. W odniesieniu do każdego statku rybackiego, w którego przypadku w dowolnym momencie stwierdzona zostanie niezgodność z kryteriami określonymi w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 850/98 i art. 5 niniejszego rozporządzenia, dodatkowe specjalne zezwolenie połowowe zostaje niezwłocznie wycofane na stałe przez Państwo Członkowskie bandery.
Artykuł 8
Jeżeli statek lub statki rybackie znajdujące się w wykazie określonym w art. 5 zostają zastąpione innym statkiem rybackim na mocy art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 850/98, wówczas:
- dodatkowe specjalne zezwolenie połowowe lub zezwolenia wydane statkowi lub statkom rybackim, które mają być zastąpione, zostaje wycofane przez Państwo Członkowskie niezwłocznie po zakończeniu zamiany, i
- nowe dodatkowe specjalne zezwolenie połowowe zostaje wydane przez Państwo Członkowskie nowemu statkowi rybackiemu, zanim użyje on do połowu włoku ramowego na obszarze określonym w art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 850/98.
TYTUŁ III
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji każdą zmianę w każdym ze swoich wykazów.
W szczególności Państwa Członkowskie wskazują statki rybackie, które zostają dodane lub usunięte z wykazu, a także każde specjalne zezwolenie połowowe lub dodatkowe specjalne zezwolenie połowowe, które zostaje wycofane, lub każde nowe specjalne zezwolenie połowowe, lub nowe dodatkowe specjalne zezwolenie połowowe, które zostaje wydane.
2.
Po zatwierdzeniu przez Komisję wykazu zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94 [8] Państwo Członkowskie bezzwłocznie przekazuje go wszystkim pozostałym Państwom Członkowskim wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Ponadto Państwo Członkowskie bezzwłocznie zgłasza tym Państwom Członkowskim każdą zmianę w którymkolwiek z jego wykazów.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie współpracują celem przygotowania corocznej naukowej oceny skutków warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Poczynając od 2001 r., ta ocena udostępniana jest Komisji corocznie.
Artykuł 11
Rozporządzenia (EWG) nr 55/87 i (EWG) nr 3554/90 tracą moc.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1924/1999
z dnia 8 września 1999 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie w odniesieniu do programu modułów ad hoc w badaniach siły roboczej w latach 2000-2002
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 577/98 program modułów ad hoc obejmujący kilka lat musi być sporządzany każdego roku.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego powołanego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Program modułów ad hoc obejmujący lata 2000-2002 zostaje ustanowiony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1931/1999
z dnia 9 września 1999 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1308/1999 [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać ustalone wyłącznie po analizie w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, w organizmach których pozostałości mogą być obecne, poziomy, jakie mogą być obecne w tkankach mięsnych uzyskanych od zwierząt leczonych (tkankach docelowych) i charakter pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z właściwym ustawodawstwem wspólnotowym, maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustalany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego i dlatego maksymalne poziomy pozostałości należy zawsze ustanawiać także dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla drobiu nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, muszą zostać ustanowione maksymalne limity pozostałości dla jaj, mleka lub miodu.
(6) Do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się karprofen, ememektynę, cefkwinom, teflubenzuron i apramycynę.
(7) Do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się histydynę, adenozynę, jej 5-mono, 5-di, 5-trifosforany, glicynę, glutaminę, kwas glutaminowy, alaninę, doksapram, cytydynę, jej 5-mono, 5-di, 5-trifosforany, cysteinę, cholinę, chymotrypsynę, argininę, kwas hialuronowy, karnitynę, apramycynę, bromek potasowy, azametifos, kwas asparaginowy, asparaginę, cytrulinę, pepsynę, walinę, urydynę, jej 5-mono, 5-di, 5-trifosforany, tyrozynę, tryptofan, trypsynę, tymidynę, treoninę, kwas tiooktowy, sulgoguajakol, seryne, prolinę, guanozynę, jej 5-mono, 5-di, 5-trifosforany, fenyloanilinę, chlorowodorek wetrabutylu, kwas orotowy, ornitynę, metioninę, lizynę, leucynę, izoleucynę, inozitol, inozynę, jej 5-mono, 5-di, 5-trifosforany oraz piperonylu butoksyd.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się kumafos, cymiazol i kanamycynę.
(9) Przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia powinien zostać przewidziany 60-dniowy okres, w celu umożliwienia Państwom Członkowskim dokonania wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, w pozwoleniach na dopuszczenie do obrotu danych weterynaryjnych produktów leczniczych, które zostały udzielone zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1932/1999
z dnia 9 września 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 1253/1999 [2], w szczególności jego art. 5, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 5, art. 9 ust. 2, art. 13, art. 16 ust. 2, art. 17 ust. 2 oraz art. 21, a także przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynku w odniesieniu do produktów rolnych, jak również inne przepisy rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków, które z chwilą ich zastosowania w praktyce wymagają zabezpieczenia,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 525/77 z dnia 14 marca 1977 r. ustanawiające system pomocy dla produkcji ananasów w puszkach [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1699/85 [4], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1554/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające ogólne zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 1419/98 [6], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1765/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 1624/98 [8], w szczególności jego art. 12 i 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wiele przepisów rozporządzeń wspólnotowych w dziedzinie rolnictwa przewiduje składanie zabezpieczeń oraz ewentualny ich przepadek.
(2) W celu jasności należy uaktualnić odniesienia do niektórych rozporządzeń określających zakres stosowania rozporządzenia Komisji nr 2220/85 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem nr 3403/93 [10].
(3) W celu uproszczenia administrowania systemem zabezpieczeń należy zmienić niektóre przepisy dotyczące składania i przepadku małych kwot oraz obliczania odsetek.
(4) Artykuły 31 i 32 rozporządzenia (WE) nr 2220/85 wymagają od Państw Członkowskich przekazywania Komisji niektórych informacji dotyczących stosowania systemu zabezpieczeń.
(5) Ponadto procedura rozliczania rachunków została zmieniona rozporządzeniem Rady nr 1287/95 z dnia 22 maja 1995 r. zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 729/70 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [11] oraz rozporządzeniem Komisji nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [12], zmienionym rozporządzeniem nr 896/97 [13].
(6) Okazało się, iż przekazywanie informacji określonych w art. 31 i 32 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 nie jest już przedmiotem systematycznego zainteresowania Komisji, jak to było w odniesieniu do dawnej procedury rozliczania rachunków; ponadto nowa procedura rozliczania rachunków uprościła informacje przekazywane przez Państwa Członkowskie.
(7) Informacje te powinny pozostać dostępne.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2220/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady dotyczące zabezpieczeń, które mają być złożone, albo na podstawie poniższych rozporządzeń, albo innych rozporządzeń wykonawczych, o ile rozporządzenia te nie ustanawiają innych zasad:
a) rozporządzenia ustanawiające wspólną organizację rynków niektórych produktów rolnych:
- rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG (oleje i tłuszcze) [1] Dz.U. 172 z 30.9.1966, str. 3025/66.,
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 (mleko i przetwory mleczne) [2] Dz.U. L 148 z 28.6.1968, str. 13.,
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 (wołowina i cielęcina) [3] Dz.U. L 148 z 28.6.1968, str. 24.,
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 (nasiona) [4] Dz.U. L 246 z 5.11.1971, str. 1.,
- rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 (owoce i warzywa) [5] Dz.U. L 297 z 21.11.1996, str. 1.,
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 (wieprzowina) [6] Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 1.,
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 (jaja) [7] Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 49.,
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 (mięso drobiowe) [8] Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 77.,
- rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 (ryż) [9] Dz.U. L 329 z 30.12.1995, str. 18.,
- rozporządzenie Rady (WE) nr 603/95 (susz paszowy) [10] Dz.U. L 63 z 21.03.1995, str. 1.,
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 (cukier) [11] Dz.U. L 177 z 1.7.1981, str. 4.,
- rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 (przetwory z owoców i warzyw) [12] Dz.U. L 297 z 21.11.1996, str. 29.,
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 (wino) [13] Dz.U. L 84 z 27.3.1987, str. 1.,
- rozporządzenie Rady (WE) nr 2467/98 (mięso baranie i mięso kozie) [14] Dz. U. L 312 z 20.11.1998, str. 1.,
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 (zboża) [15] Dz.U. L 181 z 1.7.1992, str. 21.,
- rozporządzenie Rady (WE) nr 2075/92 (surowiec tytoniowy) [16] Dz.U. L 215 z 30.7.1992, str. 70.,
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 (produkty rybołówstwa i akwakultury) [17] Dz.U. L 388 z 31.12.1992, str. 1.,
b) rozporządzenie (EWG) nr 525/77 (konserwy z ananasa);
c) rozporządzenie Rady (WE) nr 1554/95 (system pomocy dla bawełny) [18] Dz.U. L 148 z 30.6.1995, str. 48.;
d) rozporządzenie Rady (EWG) nr 1765/92 (system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych) [19] Dz.U. L 181 z 1.7.1992, str. 12.".
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do zabezpieczeń złożonych w celu zapewnienia płatności ceł przywozowych i wywozowych określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 [33].".
3) W art. 5 ust. 1 kwotę "100 ECU" zastępuje się kwotą "500 EUR".
4) Skreśla się art. 5 ust. 3.
5) W art. 12 ust. 2 i 3 kwotę "20 ECU" zastępuje się kwotą "60 EUR".
6) W art. 12 ust. 4 skreśla się akapit drugi.
7) W art. 29 ust. 2 kwotę "20 ECU" zastępuje się kwotą "60 EUR".
8) W art. 29 ust. 3 po akapicie drugim dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy w wyniku procedury odwoławczej zainteresowana strona jest wezwana do zapłacenia w terminie 30 dni sumy podlegającej przepadkowi, Państwo Członkowskie może w celu obliczenia odsetek uznać dokonanie wpłaty 20. dnia następującego po dacie tego żądania."
9) W tytule VII wyraz "Komunikaty" zastępuje się wyrazem "Informacje".
10) Artykuł 31 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 31
1.
Państwo Członkowskie powinno przechowywać do dyspozycji Komisji, za każdy rok, informację o łącznej ilości oraz kwocie zabezpieczeń, które uległy przepadkowi, niezależnie od etapu procedury z art. 29, odróżniając w każdym przypadku zabezpieczenia przeznaczone dla budżetów krajowych od zabezpieczeń przeznaczonych dla budżetu Wspólnoty.
2.
Informacje określone w ust. 1 powinny odnosić się do wszystkich przepadłych zabezpieczeń na kwotę większą niż 1000 EUR oraz do wszystkich przepisów wspólnotowych wymagających złożenia zabezpieczenia.
3.
Informacje obejmują kwoty wpłacane bezpośrednio przez zainteresowane strony i kwoty odzyskiwane poprzez zrealizowanie zabezpieczenia."
11) Artykuł 32 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 32
Państwa Członkowskie przechowują do dyspozycji Komisji następujące informacje:
a) wszystkie rodzaje instytucji uprawnionych do występowania w roli poręczyciela oraz ustanowione wymagania;
b) przyjęte typy zabezpieczeń na podstawie art. 8 ust. 2 oraz ustanowione zobowiązania."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1942/1999
z dnia 10 września 1999 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1931/1999 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich farmakologicznie czynnych substancji, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. weterynaryjnych produktów leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesu przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się klorsulon, danofloksacynę, florfenikol oraz moksydektynę.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się lewometadon, fenpipramid, chlorowodorek apocynum cannabinum, hydrochlorotiazyd,virola sebifera, selenicereus grandiflorus, thuja occidentalis, mesylan trikainy, trichlorometiazyd, winkaminę oraz harungamadagascariensis.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się deltametrynę.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1943/1999
z dnia 10 września 1999 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1942/1999 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich farmakologicznie czynnych substancji stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego ustawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się eprinomektynę.
(7) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się cefoperazon i atropinę.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się cefoperazon.
(9) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych limitów pozostałości dla nafcyliny i cefapiryny, uprzednio określonych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) 2377/90.
(10) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4].
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1972/1999
z dnia 15 września 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3600/92 ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 1999/1/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Ponowna ocena substancji czynnych znajdujących się w obrocie dwa lata po notyfikacji dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie jej art. 8 ust. 2, zorganizowana jest przez Komisję za pomocą skoordynowanego programu współpracy ustanowionego w rozporządzeniu Komisji nr 3600/92 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1199/97 [4], w ramach którego Państwa Członkowskie podejmują szczególne zadania wspierające naukową i techniczną ocenę, które stanowią podstawę do podjęcia decyzji regulujących te kwestie na poziomie wspólnotowym.
(2) Konieczne jest, aby każda z zainteresowanych stron miała jak najszybszy dostęp do uaktualnionych informacji dotyczących testów i badań, w stosunku do których wystąpiono z żądaniami o objęcie ochroną danych oraz informacji dotyczących testów i badań, które mogą być wymagane na późniejszym etapie w celu zakończenia procesu oceny i podejmowania decyzji w sprawie substancji czynnych; informacje te udostępniane są przez Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy.
(3) W związku z tym, aby zapewnić dostęp do takich informacji którejkolwiek z zainteresowanych stron, należy zmienić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92.
(4) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 ust. 3 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 otrzymuje brzmienie:
"Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy udostępnia na specjalny wniosek lub przechowuje w celu konsultacji przez zainteresowane strony:
- informacje określone w ust. 1 lit. d) z wyłączeniem tych elementów, które zgodnie z art. 14 dyrektywy zostały uznane za poufne;
- nazwę substancji czynnej;
- zawartość czystej substancji czynnej w wytworzonym materiale;
- wykaz wszystkich danych niezbędnych do rozpatrzenia ewentualnego włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, po pierwsze jako zawartych w sprawozdaniu Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy, a po drugie jako przyjętych po konsultacjach przeprowadzonych przez Komisję ekspertów określonych w akapicie następnym."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2107/1999
z dnia 4 października 1999 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Irlandia, Hiszpania i Włochy przesłały do Komisji wnioski o rejestrację nazw jako nazw pochodzenia lub oznaczeń geograficznych.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia wnioski uznane zostały za spełniające wszystkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierające wszystkie wymagane informacje zgodnie z jego art. 4.
(3) Komisja otrzymała kilka deklaracji sprzeciwu na mocy art. 7 tego rozporządzenia odnośnie do nazwy "Imokilly Regato" po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3]. Otrzymano wyjaśnienie podniesionych kwestii z zastrzeżeniami, a zainteresowane Państwa Członkowskie uznały je za zadowalające.
W stosunku do innych nazw po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [4] nie otrzymano deklaracji sprzeciwu na mocy tego artykułu.
(4) Dlatego nazwy ta powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1645/1999 [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy w niniejszym Załączniku dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) i chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2113/1999
z dnia 5 października 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.
[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1835/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2134/1999
z dnia 7 października 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 921/1999 w odniesieniu do ponoszenia kosztów transportu owoców i warzyw wycofywanych z rynku i rozdzielanych wśród ludności pochodzącej z Kosowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 30 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 659/97 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 729/1999 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do uzgodnień interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw, w szczególności swobodnej dystrybucji produktów wycofanych z rynku jako pomoc humanitarna spoza Wspólnoty i ponoszenia kosztów transportu tych produktów na odcinku między punktem wycofania z rynku a punktem opuszczenia Wspólnoty.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 921/1999 [5] przewiduje specjalne środki działania w celu rozdziału wycofanych z rynku owoców i warzyw dla uchodźców z Kosowa.
(3) Wielu uchodźców powróciło ostatnio do Kosowa, znajdują się oni wciąż w trudnej sytuacji, podobnie jak wielu innych mieszkańców tej prowincji, nawet niebędących uchodźcami.
Powinno się zatem zezwolić na swobodną dystrybucję produktów wycofanych z rynku.
Aby utrzymać ich uprawnienie do bycia objętym specjalnymi środkami działania dla uchodźców, przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 921/1999 oraz rozszerzyć je na mieszkańców regionu, wyrażenia "uchodźcy z Kosowa" i "uchodźcy kosowcy" powinny zostać zastąpione wyrażeniem "ludność pochodząca z Kosowa".
(4) Aby ułatwić udzielanie pomocy tym ludziom, powinny zostać również poniesione koszty transportu z punktu opuszczenia Wspólnoty do miejsca realizacji dostawy, aż do kolejnego odnotowania.
Przepis ten powinien w rezultacie tego zostać dodany do rozporządzenia (WE) nr 921/1999.
(5) Komisja powinna ściśle monitorować specjalne środki działania przyjęte przez Państwa Członkowskie stosując art. 18 rozporządzenia (WE) nr 659/97.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tytule i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 921/1999, wyrażenia "uchodźcy z Kosowa" i "uchodźcy kosowcy" zastępuje się wyrażeniem "ludność pochodząca z Kosowa".
Artykuł 2
Po art. 1 rozporządzenia (WE) nr 921/1999 dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
1. Nie naruszając art. 15 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 659/97, w przypadku operacji określonych w art. 1 odległością, jaką uważa się za spełniającą warunki kosztów transportu jest odległość między punktem wycofania z rynku a punktem dostawy dla ludności pochodzącej z Kosowa i goszczących ją rodzin.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie informują Komisję o specjalnych środkach przyjętych w zastosowaniu art. 18 rozporządzenia (WE) nr 659/97 w celu zapewnienia, że operacje określone w art. 1 przeprowadzane są w sposób właściwy."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie europejskiego banku centralnego (WE) nr 2157/1999
z dnia 23 września 1999 r.
w sprawie uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji
(EBC/1999/4)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (zwany dalej Traktatem), w szczególności jego art. 110 ust. 3, Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej Statutem), w szczególności jego art. 34.3 i art. 19.1, oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji [1] (zwane dalej rozporządzeniem Rady), w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 34.3 Statutu, wraz z art. 43.1 Statutu, ust. 8 protokołu nr 25 w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii oraz ust. 2 protokołu nr 26 w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do Danii, niniejsze rozporządzenie nie nadaje żadnych praw ani nie nakłada żadnych obowiązków na nieuczestniczące Państwa Członkowskie.
(2) Rozporządzenie Rady określa ograniczenia i warunki, zgodnie z którymi Europejski Bank Centralny ma prawo nakładać grzywny lub okresowe kary pieniężne na przedsiębiorstwa za niedopełnienie obowiązków przewidzianych w jego rozporządzeniach i decyzjach.
(3) Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia Rady przyznaje Europejskiemu Bankowi Centralnemu kompetencje do określenia ustaleń, według których sankcje mogą być nakładane zgodnie z rozporządzeniem Rady.
(4) Inne rozporządzenia Rady lub EBC mogą przewidywać nakładanie określonych sankcji w określonych obszarach i mogą odwoływać się do niniejszego rozporządzenia w zakresie zasad i procedur dotyczących nakładania takich sankcji.
(5) W trakcie przeprowadzania postępowania mającego na celu określenie odpowiednich sankcji, EBC musi zapewnić jak najszersze poszanowanie praw stron trzecich do obrony, zgodnie z ogólnymi zasadami prawa i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w tej sprawie, w szczególności istniejącego orzecznictwa dotyczącego uprawnień Komisji Europejskiej do prowadzenia dochodzenia w obszarze konkurencji.
(6) W ramach Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) nie ma przeszkód prawnych do wymiany informacji dotyczących wykrywania naruszenia przepisów rozporządzeń i decyzji EBC.
(7) Wszczynając postępowanie o naruszenie przepisów, musi być przestrzegana zasada ne bis in idem.
(8) Przepisy regulujące kompetencje EBC i właściwych krajowych banków centralnych przy postępowaniu o naruszenie przepisów muszą zapewnić skuteczne przeprowadzenie dokładnego badania zarzucanego naruszenia, zapewniając jednocześnie przedsiębiorstwu wysoki stopień ochrony jego praw oraz poufność takiego postępowania.
(9) Może być wymagana pomoc władz Państw Członkowskich w celu zapewnienia skutecznego wykorzystania uprawnień Europejskiego Banku Centralnego i właściwych krajowych banków centralnych do przeprowadzenia postępowania o naruszenie przepisów.
(10) Zainteresowane przedsiębiorstwo ma prawo do złożenia wyjaśnień, gdy ewentualne dochodzenie w ramach postępowania o naruszenie przepisów zostało zakończone oraz gdy przedsiębiorstwo otrzymało konkretne wyniki dochodzenia i zawiadomienie o stawianych zarzutach.
(11) Postępowanie o naruszenie przepisów jest przeprowadzane z uwzględnieniem zasad poufności i tajemnicy zawodowej; poufność i tajemnica zawodowa nie naruszają praw przedsiębiorstwa do obrony.
(12) Decyzja w sprawie naruszenia przepisów może być ponownie zbadana przez Radę Prezesów EBC; należy określić formalne warunki takiego badania.
(13) W celu zwiększenia przejrzystości i skuteczności swoich uprawnień do nakładania sankcji EBC może podjąć decyzję o publikacji swoich ostatecznych decyzji w sprawie sankcji lub wszelkich związanych z nimi informacji; biorąc pod uwagę specyficzne cechy rynków finansowych, opublikowanie decyzji w sprawie nałożenia sankcji jest wyjątkowym środkiem stosowanym przez EBC wyłącznie po właściwym rozpatrzeniu okoliczności danej sprawy, prawdopodobnego wpływu takiej decyzji na reputację danego przedsiębiorstwa i jego prawnie dozwolone interesy gospodarcze; decyzja o publikacji musi przestrzegać zasady niedyskryminacji i gwarantować równe warunki konkurencji; w związku z powyższym, przed podjęciem decyzji o takiej publikacji wskazane jest skonsultowanie jej z właściwymi władzami nadzorczymi; publikacja decyzji w sprawie nałożenia sankcji nie może w żadnym razie spowodować ujawnienia informacji o charakterze poufnym.
(14) Decyzja o nałożeniu zobowiązania pieniężnego zostanie wprowadzona w życie zgodnie z art. 256 Traktatu; jednocześnie krajowe banki centralne mogą być upoważnione do zastosowania wszelkich koniecznych w tym celu środków.
(15) Z uwagi na potrzebę rzetelnego i sprawnego administrowania, wydaje się słusznym wprowadzenie uproszczonego postępowania o naruszenie przepisów w przypadku karania drobnych naruszeń.
(16) Niniejsze rozporządzenie odnosi się do przypadków niezastosowania się określonego w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2531/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącego stosowania stóp rezerw obowiązkowych przez Europejski Bank Centralny [2] (zwanego dalej rozporządzeniem Rady w sprawie rezerwy obowiązkowej) w zakresie ograniczeń i warunków określonych w tym samym art. 7 ust. 2; poszczególne cechy przypadków niezastosowania się do wymogów dotyczących minimalnych rezerw obowiązkowych określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady w sprawie rezerwy obowiązkowej uzasadniają zastosowanie określonego reżimu prawnego, który przewiduje szybkie postępowanie w sprawie nałożenia sankcji, nie naruszając jednocześnie praw danego przedsiębiorstwa do obrony.
(17) EBC działa zgodnie z rozporządzeniem Rady i niniejszym rozporządzeniem przy korzystaniu z praw ustanowionych w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącego zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia termin "właściwy krajowy bank centralny" oznacza krajowy bank centralny Państwa Członkowskiego, w ramach którego jurysdykcji doszło do zarzucanego naruszenia przepisów.
Inne zastosowane terminy mają takie same znaczenie jak określono w art. 1 rozporządzenia Rady.
Artykuł 2
Wszczęcie postępowania o naruszenie przepisów
1.
Na podstawie tych samych faktów można wszcząć przeciwko temu samemu przedsiębiorstwu nie więcej niż jedno postępowanie o naruszenie przepisów.
Z tego powodu ani Zarząd EBC, ani właściwy krajowy bank centralny nie podejmą żadnej decyzji w sprawie wszczęcia lub zaniechania wszczęcia postępowania o naruszenie przepisów do chwili wzajemnej wymiany informacji i konsultacji.
2.
Przed podjęciem decyzji o wszczęciu postępowania o naruszenie przepisów, EBC i/lub właściwy krajowy bank centralny mogą zażądać od danego przedsiębiorstwa wszelkich informacji na temat zarzucanego naruszenia.
3.
W zależności od sytuacji, Zarząd EBC lub właściwy krajowy bank centralny są, na żądanie, upoważnione do udzielania sobie wzajemnie pomocy oraz współpracy w trakcie przeprowadzania postępowania o naruszenie przepisów, w szczególności przy przekazywaniu informacji, które mogą okazać się istotne.
4.
Jeżeli strony nie postanowią inaczej, w zależności od sytuacji, porozumiewanie się EBC lub właściwego krajowego banku centralnego, z danym przedsiębiorstwem, odbywa się w oficjalnym języku Wspólnoty (lub w jednym z oficjalnych języków Wspólnoty) Państwa Członkowskiego, w którego jurysdykcji miało miejsce domniemane naruszenie.
Artykuł 3
Uprawnienia EBC i właściwego krajowego banku centralnego
1.
Do celów pozyskania informacji dotyczących zarzucanego naruszenia, uprawnienia do przeprowadzenia dochodzenia nadane EBC i właściwemu bankowi krajowemu na mocy rozporządzenia Rady zawierają prawo do poszukiwania wszelkich informacji oraz prawo do przeszukania danego przedsiębiorstwa bez wcześniejszego powiadomienia.
2.
Pracownicy EBC lub, w zależności od sytuacji, właściwego krajowego banku centralnego, którzy są upoważnieni zgodnie z ich wewnętrznymi przepisami do poszukiwania informacji na terenie danego przedsiębiorstwa, korzystają ze swoich uprawnień po przedstawieniu formalnego upoważnienia na piśmie wydanego zgodnie z ich wewnętrznymi przepisami.
3.
Jakiekolwiek żądanie skierowane do przedsiębiorstwa na mocy uprawnień przyznanych EBC lub, w zależności od sytuacji, właściwemu krajowemu bankowi centralnemu, określa przedmiot i cel dochodzenia.
Artykuł 4
Pomoc organów Państw Członkowskich
1.
EBC lub, w zależności od sytuacji, właściwy krajowy bank centralny, mogą zażądać od organów Państw Członkowskich udzielenia pomocy, jako środka zapobiegawczego.
2.
Żaden organ Państwa Członkowskiego nie może działać w zastępstwie EBC lub, w zależności od sytuacji, właściwego krajowego banku centralnego, przy ocenie potrzeby przeprowadzenia dochodzenia.
Artykuł 5
Zawiadomienie o zastrzeżeniach
1.
EBC lub, w zależności od sytuacji, właściwy krajowy bank centralny powiadamiają przedsiębiorstwo na piśmie o konkretnych wynikach każdego przeprowadzonego dochodzenia i zastrzeżeniach w stosunku do danego przedsiębiorstwa przed podjęciem ewentualnej decyzji o nałożeniu sankcji.
2.
EBC lub, w zależności od sytuacji, właściwy krajowy bank centralny, podczas zawiadamiania o zastrzeżeniach ustala limit czasowy, w ramach którego dane przedsiębiorstwo może poinformować na piśmie EBC lub, w zależności od sytuacji, właściwy krajowy bank centralny o swoim stanowisku odnośnie do przedstawionych zastrzeżeń, z zachowaniem możliwości przedstawienia swojej opinii podczas przesłuchania, jeżeli zwróciło się o to z prośbą w swoich uwagach na piśmie.
Powyższy termin nie jest krótszy niż 30 dni roboczych i rozpocznie się z chwilą otrzymania zawiadomienia, określonego w ust. 1.
3.
Po otrzymaniu odpowiedzi od danego przedsiębiorstwa, EBC lub, w zależności od sytuacji, właściwy krajowy bank centralny, decyduje czy prowadzić dalsze dochodzenie w celu rozstrzygnięcia ewentualnych pozostałych kwestii.
Dodatkowe zawiadomienie o zastrzeżeniach, zgodnie z ust. 1, zostaje przesłane do przedsiębiorstwa tylko wówczas, jeżeli wynik dalszego dochodzenia przeprowadzonego przez EBC lub, w zależności od sytuacji, przez właściwy krajowy bank centralny, uwzględnia nowe fakty świadczące przeciwko temu przedsiębiorstwu lub zmienia materiał dowodowy w sprawie kwestionowanych naruszeń przepisów.
4.
EBC, w swojej decyzji w sprawie nałożenia sankcji, zajmuje się tylko tymi zastrzeżeniami, które zostały przedstawione w sposób opisany w ust. 1 i w związku z którymi przedsiębiorstwu przyznano możliwość przedstawienia swojego stanowiska.
Artykuł 6
Prawa i obowiązki przedsiębiorstwa
1.
Zainteresowane przedsiębiorstwo współpracuje z EBC lub, w zależności od sytuacji, z krajowym bankiem centralnym, na etapie dochodzenia w postępowania w sprawie naruszenia przepisów.
Przedsiębiorstwo jest uprawnione do przedłożenia wszelkich dokumentów, ksiąg lub zapisów, czy też ich kopii i wyciągów, oraz do złożenia wszelkich wyjaśnień pisemnych lub ustnych.
2.
Hamowanie, niestosowanie się lub niewypełnienie przez przedsiębiorstwo obowiązków nałożonych przez EBC lub, w zależności od sytuacji, przez właściwy krajowy bank centralny, w ramach jego uprawnień, na podstawie procedury o naruszenie przepisów, może stanowić dostateczne podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia przepisów zgodnie z warunkami niniejszego rozporządzenia oraz może spowodować nałożenie okresowych kar pieniężnych.
3.
Przedsiębiorstwo ma prawo do prawnej reprezentacji w czasie postępowania w sprawie o naruszenie przepisów.
4.
Z chwilą gdy przedsiębiorstwo zostanie zawiadomione zgodnie z art. 5 ust. 1, jest ono uprawnione do dostępu do dokumentów i innych materiałów opracowanych przez EBC lub, w zależności od sytuacji, przez właściwy krajowy bank centralny, które stanowią podstawę dowodową zarzucanego naruszenia przepisów.
5.
Jeżeli przedsiębiorstwo zażąda w swoich uwagach na piśmie również przesłuchania, zostaje ono przeprowadzone, w ustalonym dniu, przez osoby wyznaczone do tego przez EBC lub, w zależności od sytuacji, przez właściwy krajowy bank centralny.
Przesłuchania będą się odbywać w siedzibie EBC lub właściwego krajowego banku centralnego.
Przesłuchania nie są jawne.
Osoby zostają przesłuchane oddzielnie lub w obecności innych wezwanych.
Przedsiębiorstwo może zaproponować, w rozsądnych granicach, aby EBC lub, w zależności od sytuacji, właściwy krajowy bank centralny, przesłuchały osoby, które mogłyby potwierdzić jakiekolwiek z jego pisemnych uwag.
6.
Istotna treść oświadczeń złożonych przez każdą z przesłuchiwanych osób zostaje zapisana w protokole, który zostaje odczytany i zatwierdzony przez taką osobę wyłącznie w odniesieniu do treści jej oświadczenia.
7.
Zawiadomienia i prośby EBC lub, w zależności od sytuacji, właściwego krajowego banku centralnego, o wzięcie udziału w przesłuchaniu ustnym zostają wysłane do adresatów listem poleconym z potwierdzeniem odbioru lub doręczone osobiście za pokwitowaniem.
Artykuł 7
Poufność postępowania w sprawie naruszenia przepisów
1.
Postępowanie w sprawie naruszenia przepisów przeprowadza się zgodnie z zasadami poufności i tajemnicy zawodowej.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 4, przedsiębiorstwo nie ma dostępu do dokumentów lub innych materiałów będących w posiadaniu EBC lub właściwego krajowego banku centralnego, które uważane się za poufne w stosunku do stron trzecich lub EBC, lub właściwego krajowego banku centralnego.
Obejmuje to w szczególności dokumenty lub inne materiały zawierające informacje związane z interesami innych przedsiębiorstw lub dokumenty wewnętrzne EBC, właściwego krajowego banku centralnego, innych instytucji lub organów wspólnotowych, lub innych krajowych banków centralnych, takich jak notatki, projekty i inne dokumentacje robocze.
Artykuł 8
Przegląd decyzji przez Radę Prezesów EBC
1.
Rada Prezesów EBC może zażądać od danego przedsiębiorstwa, Zarządu EBC i/lub właściwego krajowego banku centralnego dostarczenia dodatkowych informacji w celu dokonania przeglądu decyzji Zarządu EBC.
2.
Rada Prezesów EBC ustali termin, w ciągu którego informacja powinna zostać dostarczona, lecz nie powinien być on krótszy niż 10 dni roboczych.
Artykuł 9
Stosowanie decyzji
1.
Z chwilą gdy decyzja o nałożeniu sankcji stanie się ostateczna, Rada Prezesów EBC, po zasięgnięciu opinii odpowiednich krajowych władz nadzorczych, może zadecydować o opublikowaniu decyzji lub informacji z nią związanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Taka decyzja o publikacji uwzględnia uzasadnione dążenie przedsiębiorstwa do ochrony swoich interesów, jak również interesów indywidualnych.
2.
Decyzja EBC wyznacza sposób dokonywania płatności związanych z nałożoną sankcją.
3.
EBC może zwrócić się z prośbą do krajowego banku centralnego Państwa Członkowskiego, w którego jurysdykcji ma zostać wprowadzona sankcja, o podjęcie w tym celu wszelkich niezbędnych środków.
4.
Krajowe banki centralne składają EBC sprawozdania w sprawie stosowania sankcji.
5.
Wszelkie informacje istotne dla określenia i wprowadzenia w życie sankcji są przechowywane przez EBC w aktach przez co najmniej 5 lat od dnia, w którym decyzja w sprawie wprowadzenia sankcji staje się ostateczna.
Aby EBC wypełniło ten obowiązek, właściwy krajowy bank centralny przekazuje EBC całą początkową dokumentację i materiały związane z postępowaniem w sprawie naruszenia przepisów będące w jego posiadaniu.
Artykuł 10
Uproszczona procedura w przypadku drobniejszych naruszeń przepisów
1.
W przypadku niewielkiego naruszenia przepisów, Zarząd EBC może zadecydować o zastosowaniu uproszczonego postępowania o naruszenie przepisów.
Sankcja nałożona na podstawie tej procedury nie przekracza 25000 EUR
2.
Uproszczona procedura obejmuje następujące etapy:
a) Zarząd EBC powiadamia przedsiębiorstwo o zarzucanym naruszeniu przepisów;
b) powiadomienie zawiera wszelkie fakty stanowiące materiał dowodowy zarzucanego naruszenia przepisów oraz stosowną sankcję;
c) powiadomienie informuje przedsiębiorstwo o zastosowaniu uproszczonej procedury oraz o jego prawie do zakwestionowania tej procedury w ciągu 10 dni roboczych od otrzymania powiadomienia; i
d) jeżeli sprzeciw został wniesiony przed upływem terminu ustalonego w lit. c) powyżej, procedurę o naruszenie przepisów uważa się za rozpoczętą, a termin 30 dni roboczych, w ciągu którego można skorzystać z prawa do wysłuchania, rozpoczyna się od momentu wygaśnięcia terminu ustalonego w lit. c).
Jeżeli sprzeciw nie został wniesiony przed terminem ustalonym w lit. c), decyzja Zarządu EBC o nałożeniu sankcji staje się ostateczna.
3.
Niniejszy artykuł nie uchybia procedurze stosowanej w przypadku niespełnienia wymagań dotyczących minimalnych rezerw obowiązkowych, ustanowionych w art. 11 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Procedura w przypadku niezastosowania się do wymagań dotyczących minimalnych rezerw obowiązkowych
1. W przypadku niezastosowania się do wymogów, jak to określono w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady w sprawie stopy rezerw obowiązkowych, art. 2 ust. 1 i ust. 3, art. 3, 4 i 5 oraz art. 6, z wyjątkiem ust. 3 niniejszego rozporządzenia nie stosuje się. Termin przewidziany w art. 8 ust. 2 ulega skróceniu do pięciu dni roboczych.
2.
Zarząd EBC może określić i opublikować kryteria, zgodnie z którymi będzie stosować sankcje wymienione w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady w sprawie stopy rezerw obowiązkowych.
Takie kryteria mogą zostać opublikowane w formie zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Przed nałożeniem sankcji, zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady dotyczącego stosowania stóp rezerw obowiązkowych, Zarząd EBC lub, w jego imieniu, właściwy krajowy bank centralny powiadamiają przedsiębiorstwo o domniemanym wykroczeniu i stosownej sankcji.
Powiadomienie zawiera wszystkie istotne fakty zarzucanego wykroczenia i informuje przedsiębiorstwo, że, jeżeli nie zgłosi sprzeciwu, sankcję uznaje się za nałożoną na mocy decyzji Zarządu EBC.
4.
Po otrzymaniu powiadomienia przedsiębiorstwu daje się pięć dni roboczych na:
- potwierdzenie zarzucanego niestosowania się i wyrażenie zgody na zapłatę określonej sankcji, co w tym przypadku uznaje się za zakończenie postępowania w sprawie o naruszenie przepisów,
lub
- przedstawienie informacji pisemnej, wyjaśnień lub sprzeciwu, które mogą być uznane za istotne dla decyzji o tym, czy sankcja powinna być nałożona.
Przedsiębiorstwo może także załączyć istotne dokumenty dla potwierdzenia treści swojej odpowiedzi.
Właściwy krajowy bank centralny przekazuje, bez nadmiernej zwłoki, akta do Zarządu EBC, który następnie podejmuje decyzję o nałożeniu sankcji.
5.
Jeżeli przedsiębiorstwo nie wnosi sprzeciwu w ciągu ustalonego terminu, uznaje się, że sankcja została nałożona na mocy decyzji Zarządu EBC.
Gdy decyzja stanie się ostateczna zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady, przedsiębiorstwo zostaje obciążone kwotą sankcji określoną w zawiadomieniu.
6.
W sytuacjach przewidzianych w ust. 4 tiret pierwsze oraz w ust. 5, EBC lub, w zależności od sytuacji, właściwy krajowy bank centralny w imieniu EBC powiadamia na piśmie właściwe władze nadzorcze.
Artykuł 12
Terminy
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 rozporządzenia Rady, terminy przewidziane w tym rozporządzeniu zaczynają biec od dnia następującego po otrzymaniu komunikatu lub jego doręczeniu.
Każdy komunikat od przedsiębiorstwa musi dotrzeć do adresata lub zostać wysłany przesyłką poleconą przed upływem odpowiedniego terminu.
2.
Gdy termin upływa w sobotę, niedzielę lub dzień wolny od pracy, zostaje on przedłużony do końca następnego dnia roboczego.
3.
Na potrzeby tego rozporządzenia, dni wolne od pracy istotne dla EBC wymienione są w Załączniku do tego rozporządzenia, podczas gdy dni wolne od pracy istotne dla krajowych banków centralnych reguluje prawo poszczególnych obszarów Państwa Członkowskiego, w których przedsiębiorstwo posiada swoją siedzibę.
Pojęcie "dzień roboczy" będzie interpretowane zgodnie z powyższym.
EBC w razie potrzeby uaktualni Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 23 września 1999 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Willem F. Duisenberg
Prezes
[1] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 4.
[2] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 1.
[3] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 8.
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2162/1999
z dnia 12 października 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 w sektorze surowca tytoniowego i ustanawiające przepisy przejściowe w sprawie wykorzystania specjalnej pomocy oraz w sprawie stosunku między zmienną częścią premii a premią dla Grupy VII (Katerini) we Włoszech dla zbiorów z lat 1999, 2000 i 2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 660/1999 [2], w szczególności jego art. 7 i 14a oraz art. 27,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1373/1999 [4], ustanawia wymogi, jakie muszą spełnić grupy producentów w celu uzyskania uznania. W celu lepszego porównania jakości tytoniu produkowanego przez poszczególne grupy producentów oraz zapewnienia, że ich członkowie otrzymują pomoc techniczną, grupom producentów powinno zezwolić się na ograniczenie swojej działalności do uznanych obszarów produkcyjnych.
(2) W celu zapewnienia, że zmienna część premii funkcjonuje poprawnie oraz, że prowadzone są skuteczne kontrole, powinno zostać ustanowione, że cena zakupu do obliczenia zmiennej części premii musi zostać ustalona w momencie dostawy, że tytoń musi zostać przesadzony do dnia 15 czerwca każdych zbiorów oraz że niespełnienie wyżej wymienionych przepisów powinno być karalne.
(3) Artykuł 19 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2848/98 przewiduje wypłatę producentowi zaliczki od premii równej 50 % przyznanej premii. W celu uproszczenia procedury administracyjnej w Państwach Członkowskich, maksymalna wysokość zaliczki powinna być równa stałej części premii.
(4) Artykuł 19 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2848/98 przewiduje, że zaliczki mogą być wypłacane od dnia 16 października w roku zbiorów i musi być wypłacona w terminie 30 dni od daty złożenia wniosku, z wyjątkiem przypadków, kiedy wniosek został przedłożony przed dniem 16 września, kiedy to okres ten zostaje przedłużony do 60 dni. Wobec tego, że w niektórych Państwach Członkowskich zbiór rozpoczyna się dnia 1 sierpnia, okres wypłaty powinien zostać przedłużony do 77 dni.
(5) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2848/98 stanowi, że gdy z powodu różnych przyczyn, gospodarstwo produkujące tytoń jest przekazane stronie trzeciej, nowy beneficjent jest uprawniony do deklaracji kwot produkcyjnych, począwszy od daty przekazania przez cały okres referencyjny. W celu poprawy efektywności procedur kontrolnych oraz w celu zapobiegania uchylaniu się od przestrzegania przepisów, w przypadku przeniesienia dokonanego z innych powodów niż śmierć, powinno się zezwolić Państwom Członkowskim na określenie terminu, do którego nowy beneficjent musi uzyskać uprawnienie do deklaracji kwot produkcyjnych na bieżący rok zbiorów.
(6) Umowa kontraktacji, zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2848/98, jest zawierana między pierwszym przetwórcą, z jednej strony, a grupą producentów lub producentem indywidualnym, który nie należy do grupy, z drugiej strony, a umowa zawiera, miedzy innymi, dokładną lokalizację miejsca produkcji tytoniu i obszar danej działki. Artykuł 40 ust. 2 tiret piąte tego rozporządzenia stanowi, że grupy mogą korzystać ze specjalnej pomocy w celu zapewnienia, że spełniają reguły wspólnotowe. Powinny zostać nałożone kary na indywidualnych producentów w przypadku, kiedy działka, na której uprawiany jest tytoń różni się od tej wykazanej w umowie kontraktacji i które powinny zostać zaostrzone poprzez nałożenie ich nie tylko na indywidualnych producentów, ale również na grupy producentów, do których należą.
(7) Co najmniej połowa wysokości pomocy specjalnej musi zostać wykorzystana przez grupy producentów na wydatki określone w art. 40 ust. 2 tiret pierwsze, drugie i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2848/98, jak przewidziano w ust. 3 tego artykułu. W świetle zmienionych warunków dotyczących uznania grup producentów z mocą od zbiorów 1999 r. powinny zostać ustanowione bardziej elastyczne przepisy dla korzystania z pomocy specjalnej w ramach dwuletniego okresu przejściowego, w celu umożliwienia grupom producentów dokonania reorganizacji mającej na celu podniesienia wartości produktów dostarczanych przez ich członków oraz zapewnienia, że grupa spełnia reguły wspólnotowe.
(8) Rozporządzenie Rady (WE) nr 660/1999 ustanawia progi gwarantowane dla grupy VII (Katerini i podobne odmiany) we Włoszech.
Zależność między zmienną częścią a premią powinna zostać ustalona dla tej grupy odmian we Włoszech przy użyciu tych samych zależności, które zostały przyjęte dla grupy w Grecji.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2848/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 1 lit. g) dodaje się wyrazy w brzmieniu:
"Jednakże grupy producentów mogą ograniczyć swoją działalność do niektórych obszarów produkcyjnych.
Jednakże w takich przypadkach producenci indywidualni uprawiający tytoń zarówno na obszarze jak i poza obszarami produkcyjnymi mogą zostać członkami tej grupy producentów w odniesieniu do ich całkowitej produkcji, pod warunkiem że większość ich upraw jest zbierana w ramach obszarów produkcyjnych, objętych przez grupę."
2) W art. 9 ust. 3 dodaje się lit. l) w brzmieniu:
"l) zobowiązanie producenta do przesadzenia tytoniu na danej działce do dnia 15 czerwca roku zbiorów; jednakże jeśli nastąpi opóźnienie przesadzenia, grupa producentów lub producent indywidualny niebędący członkiem grupy producentów muszą poinformować o tym przetwórcę oraz właściwy organ Państwa Członkowskiego listem poleconym przed upływem tego terminu, podając powody opóźnienia oraz dane szczegółowe w przypadku zmiany działki".
3) W art. 18 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Do obliczenia zmiennej części premii, musi zostać użyta cena zakupu ustalona dla każdej partii w dostawie".
4) W art. 19 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Zaliczka, która nie może przewyższać stałej części premii, jest wypłacona pod warunkiem złożenia zabezpieczenia równego kwocie zaliczki plus 15 %.
Zaliczka jest wypłacana od dnia 16 października roku zbiorów i musi zostać wypłacona w terminie 30 dni od daty otrzymania wniosku określonego w ust. 2 oraz dowodu, że zabezpieczenie zostało złożone, poza przypadkami gdy wniosek złożono przed dniem 16 września, kiedy okres ten jest przedłużony do 77 dni".
5) W art. 31 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku gdy gospodarstwo produkującego tytoń zostało z jakichkolwiek przyczyn przekazane stronie trzeciej, nowy beneficjant jest uprawniony do deklaracji kwot produkcyjnych od dnia rejestracji przez właściwy organ.
Państwa Członkowskie ustalają termin lub nieprzekraczalny termin na dokonanie rejestracji przekazania przez właściwy organ.
Z wyjątkiem przypadku, kiedy przekazanie następuje w wyniku śmierci beneficjenta, gdy przekazanie zostało przedłożone właściwemu organowi w celu rejestracji po ustalonym przez Państwo Członkowskie terminie, uprawnienie do deklaracji kwot produkcyjnych staje się skuteczne od następnych zbiorów".
6) W art. 40 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wydatki określone w ust. 2 tiret pierwsze, drugie i trzecie muszą wynosić co najmniej 30 % całkowitej kwoty pomocy specjalnej na zbiór 1999 r., 40 % całkowitej kwoty pomocy specjalnej na zbiór 2000 r. i 50 % całkowitej kwoty pomocy specjalnej na następne lata".
7) W art. 50 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie oraz dodaje się następujące ust. 2a i 2b:
"1.
Jeśli kontrole ujawnią, że tytoń nie został przesadzony na działkę wykazaną w umowie kontraktacji do lub po dniu 15 czerwca roku zbiorów, producent indywidualny traci:
a) 50 % premii na zbiory bieżące, jeśli przesadzenie nastąpiło do dnia 30 czerwca,
b) wszystkie uprawnienia do premii na zbiory bieżące, jeśli przesadzenie nastąpiło po dniu 30 czerwca, ale do dnia 30 lipca.
Jeżeli producenci indywidualni nie zdołali wyhodować tytoniu lub jeżeli przesadzenie nastąpiło po dniu 30 lipca bieżącego roku zbiorów, producenci tracą wszystkie uprawnienia do premii na bieżące zbiory oraz do kwot produkcyjnych na następny zbiór.
2.
Jeżeli w rzeczywistości okaże się, że uprawiany obszar jest mniejszy od obszaru zadeklarowanego o ponad 10 %, premia, która miała być wypłacona danemu producentowi na obecny zbiór i wszelkie kwoty, które miały zostać przydzielone temu samemu producentowi na następne zbiory, są zmniejszane o podwojoną wartość odkrytej niezgodności.
2a.
Z wyjątkiem przypadków stosowania ust. 2, jeżeli działka, na której uprawiany jest tytoń, różni się od działki zadeklarowanej w zarejestrowanej umowie kontraktacji, premia, która ma zostać wypłacona zainteresowanym producentom na bieżące zbiory, jest zmniejszana o 5 %.
2b.
Jeżeli kary określone w ust. 1, 2 i 2b są stosowane w stosunku do indywidualnego producenta, który jest członkiem grupy producentów, pomoc specjalna dla grupy producentów, do której ten producent należy, jest zmniejszana o sumę równą połowie obniżki mającej zastosowanie do producenta.
Jeżeli kary takie są stosowane przez więcej niż dwa kolejne lata, są podwajane, począwszy od trzeciego roku".
8) W załączniku V pkt B zastępuje się pkt B z załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2166/1999
z dnia 8 października 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do minimalnych norm traktowania produktów w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej w zharmonizowanym wskaźniku cen konsumpcyjnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1], w szczególności jego art. 4 i 5 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
po konsultacjach z Europejskim Bankiem Centralnym [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95, od każdego Państwa Członkowskiego wymaga się sporządzenia zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych (ZWCK), poczynając od wskaźnika za styczeń 1997 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/96 [3] określa zakres ZWCK jako obejmujący towary i usługi stanowiące element budżetu wydatków gospodarstwa domowego na spożycie dóbr finalnych; towary i usługi w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej stanowią element ZWCK; budżet wydatków gospodarstwa domowego na spożycie dóbr finalnych uwzględnia wydatki ponoszone przez osoby mieszkające w zespołowych gospodarstwach domowych, pogrupowanych zgodnie z kategoriami COICOP/ZWCK ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2214/96 [4].
(3) W myśl rozporządzenia Komisji (WE) nr 1749/96, w szczególności art. 3 oraz załącznika Ia tego rozporządzenia, w grudniu 1999 r. należy wprowadzić w życie rozszerzony zakres towarów i w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej, obowiązujący od stycznia 2000 r., co do którego szczegóły metodologiczne włączania poszczególnych towarów i usług muszą być zgodne z procedurą ustanowioną w art. 14 ramowego rozporządzenia (WE) nr 2494/95; harmonogram włączania usług szpitalnych oraz ochrony socjalnej świadczonej w domu, w domach starców oraz domach opieki dla osób niepełnosprawnych należy określić zgodnie z tą samą procedurą.
(4) Istnieje spory zakres różnic proceduralnych w sprawie traktowania we wskaźniku towarów i usług w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej; konieczne jest stworzenie zharmonizowanej metodologii dla takich towarów i usług w celu zagwarantowania, że wynikający z niej wskaźnik spełnia wymagania porównywalności ustanowione w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95.
(5) Traktowanie towarów i usług w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej jest zgodne z definicjami ustanowionymi w Europejskim Systemie Rachunków (ESA) z 1995 r., utworzonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2223/96 [5].
(6) Komitet ds. Programu Statystycznego (SPC) nie wydał opinii w czasie wyznaczonym przez jego przewodniczącego; w tym przypadku, postępując zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2494/95, Komisja musi, bez dalszych opóźnień, przedstawić Radzie wniosek odnoszący się do podjęcia środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustalenie minimalnych norm traktowania towarów i usług w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej w zharmonizowanych wskaźnikach cen konsumpcyjnych, odtąd zwanych ZWCK, w celu zapewnienia, że są one właściwe i prawidłowe oraz, że spełniają wymagania porównywalności ustanowione w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95.
Artykuł 2
Definicja
1.
Refundacje odnoszą się do płatności, dokonywanych przez jednostki rządowe, placówki ochrony socjalnej oraz instytucje typu non-profit świadczące usługi na rzecz gospodarstw domowych (NPISH), będących bezpośrednimi konsekwencjami zakupów indywidualnie określonych towarów i usług, których koszt pierwotnie poniosły gospodarstwa domowe.
2.
Roszczenia wypłacane przez towarzystwa ubezpieczeniowe na rzecz gospodarstw domowych nie stanowią refundacji.
3.
Pozostałe płatności oraz zniżki przyznawane gospodarstwom domowym przez jednostki rządowe, placówki ochrony socjalnej czy NPISH, wypłacane w formie pomocy finansowej, których celem jest obniżenie poziomu wydatków gospodarstwa domowego, takie jak ulgi mieszkaniowe dla najemców lub zasiłki chorobowe, pielęgnacyjne, wynagrodzenia za opiekę nad starszymi członkami rodziny czy stypendia przyznawane uczniom, traktuje się jako korzyści ogólnospołeczne wypłacane w gotówce.
Są one traktowane jako przeniesienie dochodu na gospodarstwa domowe i nie podlegają refundacji.
Artykuł 3
Zakres
1.
W ZWCK należy uwzględnić towary i usługi w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej, ujęte w budżecie gospodarstwa domowego na spożycie dóbr finalnych, oraz pogrupować je zgodnie z COICOP/ZWCK ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2214/96.
2.
Wszystkich dostawców towarów i usług w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej, w tym rząd i instytucje prywatne, NPISH lub jednoosobowe firmy prywatne, należy uwzględnić w ZWCK niezależnie od ich statusu.
Wyłączeniu podlegają osoby indywidualne lub grupy osób produkujących towary oraz usługi inne niż finansowe, przeznaczone wyłącznie do finalnego użytku własnego tych osób.
3.
Zgodnie z kategoriami COICOP/ZWCK, Edukacja (dział 10) obejmuje wyłącznie usługi oświatowe.
Jeśli cena łączna dotyczy kosztów usług oświatowych oraz materiałów edukacyjnych i pomocniczych usług oświatowych, należy rozdzielić jej części składowe i przydzielić je do odpowiednich klas COICOP/ZWCK.
W przypadkach, w których rozbicie ceny łącznej na ceny poszczególnych elementów nie jest możliwe, cenę łączną należy przyporządkować do działu 10 COICOP/ZWCK.
4.
Poszczególne usługi edukacyjne świadczone przez placówki szkolnictwa podstawowego oraz organizacje i instytucje zajmujące się opieką nad dzieckiem, na przykład mamki, żłobki oraz przedszkola, należy przydzielić do działu 10 tabeli COICOP/ZWCK, jeśli placówki te przyjmują dzieci poniżej trzeciego roku życia, a zajęcia oferowane dzieciom odbywają się pod okiem opiekuna, w środowisku zbliżonym do środowiska szkolnego, a ich celem jest wypełnienie luki między opieką domową, a szkolną.
Z drugiej strony jednak, jeśli głównym celem działania tych placówek nie jest działalność dydaktyczna, ale opieka nad dzieckiem oraz wspieranie go, usługę tego typu należy przypisać do klasy 12.4.0. COICOP/ZWCK.
5.
Tam, gdzie szpitale, poza podstawowymi usługami określonymi w klasie COICOP/ZWCK 06.3, oferują pacjentom hospitalizowanym inne towary i usługi według oddzielnych stawek, tych ostatnich nie należy przydzielać do klasy 06.3.0., ale do innych, odpowiednich klas COICOP/ZWCK.
Artykuł 4
Ceny
1.
Odpowiednie podpunkty wskaźnika ZWCK powinny być przeliczone z wykorzystaniem wzoru zgodnego ze wzorem Laspeyresa, użytego do przeliczania innych podpunktów wskaźnika.
Powinny one odzwierciedlać zmiany cen następujące w związku ze zmianą poziomu wydatków na utrzymanie standardu konsumpcji gospodarstw domowych oraz rozkładu populacji konsumentów w okresie bazowym lub sprawozdawczym.
2. a) Ceny zakupu towarów i usług w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej użyte w ZWCK stanowią kwoty netto płatne przez konsumentów, podlegające refundacji.
b) Zmiany cen zakupu, odzwierciedlające zmiany w zasadach je regulujących, należy wykazać w ZWCK jako zmiany cen.
c) Tam, gdzie ceny zakupu powiązane są ze wskaźnikami, zmiany wynikające ze zmian we wskaźniku należy wykazać w ZWCK jako zmiany cen.
d) Zmiany cen zakupu wynikające ze zmian w dochodach kupującego, należy wykazać w ZWCK jako zmiany cen.
3.
Tam, gdzie zmianie ulega jakość towarów i usług, ceny należy traktować zgodnie z zasadami stosowanymi w kontekście zmian specyfikacyjnych, w szczególności tych dotyczących wymogów dostosowania jakości wynikających z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1749/96.
4.
Tam, gdzie towary i usługi w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej, udostępniono konsumentom bezpłatnie i w związku z tym, w przypadku tych towarów i usług obowiązuje cena rynkowa, zmianę od zera do ceny rzeczywistej, i vice versa, odnotowuje się w ZWCK.
5.
Tam, gdzie towary i usługi w sektorach zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej, oferowane łącznie z innymi towarami i usługami, udostępniono konsumentom bezpłatnie i w związku z tym ich cena jest kalkulowana na innych zasadach, zmianę ceny należy odnotować w ZWCK.
6.
Gdzie właściwe, procedura przewidziana w art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2646/98 [6] dotycząca taryf stosuje się w myśl zasady mutatis mutandis.
Artykuł 5
Informacje podstawowe
Informacje podstawowe to informacje na temat wszystkich cen konsumpcyjnych towarów i usług sektorów ochrony zdrowia, edukacji oraz ochrony socjalnej oraz ich elementów, a także dane ważone odzwierciedlające poziom, okres oraz strukturę konsumpcji tych towarów i usług, zgodnie z socjalno-ekonomicznymi parametrami kształtującymi ceny.
Artykuł 6
Źródła danych
1.
Państwa Członkowskie wyliczają dane dotyczące odpowiednich podpunktów wskaźnika ZWCK z informacji podstawowych określonych w art. 5.
2.
Placówki statystyczne, takie jak agencje rządowe, urzędy ochrony socjalnej lub NPISH, powołane przez Państwa Członkowskie do współpracy w zakresie gromadzenia i dostarczania informacji podstawowych, są zobowiązane do przedstawiania w wyznaczonym czasie informacji pełnych i zgodnych z prawdą, oraz upoważnienia organizacji i instytucji odpowiedzialnych za kompilację oficjalnych statystyk, do uzyskiwania, na żądanie, informacji na poziomie uszczegółowienia niezbędnym do dokonania oceny zgodności z wymaganiami porównywalności oraz jakością podpunktów wskaźnika ZWCK.
Artykuł 7
Porównywalność
Wskaźnik ZWCK przygotowany zgodnie z procedurami opisanymi w art. 4 i 5 niniejszego rozporządzenia lub wynikający z innych procedur, niezwiązanych z niniejszym rozporządzeniem, różniący się pod względem systematycznym przeciętnie o więcej niż jedną dziesiątą jednego punktu procentowego w porównaniu do wskaźnika przygotowanego zgodnie z tymi procedurami za rok ubiegły, należy uważać za porównywalny.
Artykuł 8
Kontrola jakości
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) informacje na temat procedur zastosowanych w traktowaniu towarów i usług w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej w przypadku gdy procedury te odbiegają od procedur określonych w art. 4 i 5 niniejszego rozporządzenia, przed ich zastosowaniem.
2.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji (Eurostat), na jej żądanie, informacje wystarczające do dokonania oceny sprawności funkcjonowania procedur ustanowionych w art. 4 i 5 niniejszego rozporządzenia.
Wynik takiej oceny należy zamieścić w sprawozdaniach, które Komisja przedkłada Radzie, jak to przewidziano w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1687/98 oraz w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1688/98.
Artykuł 9
Wprowadzenie w życie
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niniejszego rozporządzenia w grudniu 1999 r., które stają się skuteczne ze wskaźnikiem za styczeń 2000 r., z wyjątkiem następujących, które wprowadzają w życie w grudniu 2000 r., a które stają się skuteczne ze wskaźnikiem za styczeń 2001 r.:
a) usługi szpitalne (COICOP/ZWCK 06.3);
b) usługi ochrony socjalnej świadczone w domu, takie jak sprzątanie domu, przygotowywanie posiłków, przewóz osób niepełnosprawnych (część COICOP/ZWCK 12.4.0);
c) usługi świadczone przez domy starców, domy opieki dla osób niepełnosprawnych (część COICOP/ZWCK 12.4.0.).
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2197/1999
z dnia 15 października 1999 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 548/89 i (EWG) nr 812/89 dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r., w sprawie nomenklatury celnej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1835/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 548/89 [3] i rozporządzenie (EWG) nr 812/89 [4] ustanawiają środki dotyczące klasyfikacji według Nomenklatury Scalonej, między innymi ubiorów z dzianiny.
(2) Wyrok Sądu C-338/95 z dnia 20 listopada 1997 r. [5] dotyczy klasyfikacji sukienek i koszul nocnych.
(3) Dlatego istnieje potrzeba określenia powodów klasyfikacji produktów wymienionych w pkt 1, 2 i 3 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 548/89 oraz produktów wymienionych w pkt 1, 2 i 3 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 812/89.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 548/89 kolumna 3 (uzasadnienie) pkt 1, 2 i 3 akapit drugi i w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 812/89 pkt 1, 2 i 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Klasyfikacja jako koszula nocna jest wyłączona, ponieważ przedmiotowy ubiór, ze względu na swoje cechy obiektywne, może być zakładany zarówno do łóżka, jak i do innych celów, nie jest zatem przeznaczony do używania wyłącznie lub zasadniczo jako bielizna nocna." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2245/1999
z dnia 22 października 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1663/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1287/95 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle doświadczenia należy dokonać szeregu zmian i wyjaśnień do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 896/97 [4], w szczególności w odniesieniu do kryteriów akredytacji wykonywania płatności oraz przepisów dotyczących konieczności unikania konfliktu interesów w czasie pełnienia obowiązków przez osoby zajmujące odpowiedzialne stanowiska w agencjach płatniczych.
(2) Szczegóły dotyczące sum nadal pozostających do odzyskania należy włączyć do sprawozdań rocznych agencji płatniczych.
(3) Nie jest ani właściwe ani sprawiedliwe dokonywanie oceny wydatków, które w wyniku zebranych przez siebie informacji Komisja zamierza wykluczyć na mocy art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 729/70, zanim Państwo Członkowskie miało możliwość przedstawienia swojej odpowiedzi.
(4) Wydatki muszą zostać wyłączone na cały okres, podczas którego ma miejsce naruszanie reguł wspólnotowych.
(5) Komitet EFOGR wydał opinię pozytywną,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1663/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"Forma i treść informacji rachunkowych określonych w ust. 1 ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70."
2) W art. 5 ust. 1 dodaje się lit. f) w brzmieniu:
"f) zestawienie sum w procesie ich odzyskiwania, w podziale według lat budżetowych, w których wydano zlecenie windykacji oraz zestawienie sum uznanych za niepodlegające odzyskaniu w danym roku budżetowym."
3) W art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku gdy w wyniku dochodzenia Komisja uznaje, że wydatki nie zostały dokonane zgodnie z regułami wspólnotowymi, powiadamia ona zainteresowane Państwo Członkowskie o wynikach swojej kontroli i określa środki naprawcze, które należy podjąć w celu zagwarantowania przestrzegania tych zasad w przyszłości.
Informacja odnosi się do niniejszego rozporządzenia.
Państwo Członkowskie przekazuje swoją odpowiedź w terminie dwóch miesięcy, a Komisja może odpowiednio zmienić swoje stanowisko.
W uzasadnionych przypadkach Komisja może przedłużyć dopuszczalny termin na udzielenie odpowiedzi.
Po wygaśnięciu terminu na udzielenie odpowiedzi Komisja zaprasza Państwo Członkowskie na dwustronne rozmowy, podczas których strony usiłują doprowadzić do porozumienia co do środków, które mają zostać przedsięwzięte w sprawie oceny wagi naruszenia, jak również straty finansowej poniesionej przez Wspólnotę.
Po rozmowach i po upływie wszelkich wyznaczonych przez Komisję terminów następujących po tych rozmowach, po konsultacji z Państwem Członkowskim w sprawie dostarczenia dodatkowych informacji lub, w przypadku gdy Państwo Członkowskie nie przyjmuje zaproszenia w terminie wyznaczonym przez Komisję, po upływie tego terminu, Komisja oficjalnie powiadamia Państwo Członkowskie o swoich wnioskach, powołując się na decyzję Komisji 94/442/WE [5].
Bez uszczerbku dla przepisów akapitu czwartego niniejszego ustępu informacja ta zawiera ocenę wszystkich wydatków, które Komisja zamierza wykluczyć na podstawie art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję w możliwie najkrótszym terminie o środkach naprawczych przyjętych w celu zapewnienia zgodności z regułami wspólnotowymi i o dacie ich wejścia w życie. Komisja przyjmuje w odpowiednim przypadku jedną lub więcej decyzji na mocy art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 729/70 w celu wyłączenia wydatków dokonanych w sposób niezgodny z regułami wspólnotowymi, do daty wejścia w życie środków korygujących."
4) W Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) Dodaje się pkt 4a w brzmieniu:
"4a.
Za uprzednią zgodą Komisji i jedynie w przypadku środków współfinansowanych, w przypadku gdy istnieje konieczność dokonania dużej liczby małych płatności, płatności na rzecz wnioskodawców można delegować na inne organy.
Musi być zawarta pisemna umowa między agencją płatniczą a tym organem, określająca rodzaj informacji i dokumentów towarzyszących, które mają zostać przedłożone agencji płatniczej, oraz terminy ich przedłożenia; dokumenty te muszą co najmniej umożliwiać agencji płatniczej spełnianie kryteriów akredytacji i dotrzymywanie terminów składania sprawozdań miesięcznych i rocznych.
Agencja płatnicza pozostaje odpowiedzialna za skuteczne zarządzanie danymi funduszami oraz za uaktualnianie dokumentacji księgowej.
Upoważnieni urzędnicy agencji płatniczej, jednostki certyfikującej oraz Unii Europejskiej mają prawo do badania wszelkich dowodów znajdujących się w posiadaniu wyżej wymienionego organu oraz przeprowadzenia kontroli wnioskodawców o pomoc."
b) W pkt 5 dodaje się co następuje:
"Podległa jednostka administracyjna odpowiedzialna za dokonywanie płatności albo jednostka odpowiedzialna za jej nadzorowanie posiada dostępną dokumentację dowodową dotyczącą zatwierdzania wniosków oraz przeprowadzania kontroli administracyjnych i bezpośrednich przewidzianych przepisami.
Informacje i dowody mogą mieć formę sumaryczną równoważną z tą opisaną w pkt 4 ppkt iv) niniejszego Załącznika oraz mogą być dostarczone przez system skomputeryzowany."
c) W pkt 6 ppkt ii) akapit drugi dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Muszą zostać podjęte właściwe środki w celu uniknięcia ryzyka konfliktu interesów w przypadku gdy osoby zajmujące odpowiedzialne stanowiska lub stanowiska wrażliwe w zakresie weryfikacji, zatwierdzania i płatności odnośnie do wniosków obciążających Fundusz, sprawują także inne funkcje poza agencją płatniczą."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2249/1999
z dnia 22 października 1999 r.
otwierające wspólnotowy kontyngent taryfowy na przywóz suszonej wołowiny bez kości
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W kontekście negocjacji dotyczących umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi, Wspólnota zobowiązała się do otwarcia z dniem 1 lipca 1999 r. niezależnego kontyngentu taryfowego na suszoną wołowinę bez kości; umowa została podpisana 21 czerwca 1999 r.
(2) W celu przestrzegania zobowiązań Wspólnoty, należy ustanowić przepis o wygaśnięciu takiego preferencyjnego traktowania 12 miesięcy po wejściu w życie tej umowy.
(3) W celu uproszczenia, kontyngent ten należy otworzyć na wiele lat w rozbiciu na dwunastomiesięczne okresy; jednakże ostatni okres kontyngentu może być krótszy niż 12 miesięcy, zgodnie z faktyczną datą wejścia w życie umowy; w takim przypadku należy upoważnić Komisję do odpowiedniego dostosowania dostępnej ilości mięsa w ramach kontyngentu taryfowego.
(4) Po upływie okresu przejściowego, kończącego się rok po wejściu w życie umowy, warunki preferencyjnego przywozu ze Szwajcarii suszonej wołowiny bez kości zostaną objęte przepisami tej umowy.
(5) Należy przyjąć szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności przepisów dotyczących zarządzania kontyngentami taryfowymi, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się wieloletni kontyngent taryfowy Wspólnoty na okres począwszy od 1 lipca danego roku do 30 czerwca następnego roku na przywóz w każdym takim okresie 700 ton netto suszonej wołowiny bez kości, oznaczonej kodem CN ex02102090.
2.
W ramach kontyngentu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się stawek opłat celnych Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 2
Należy przyjąć szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia oraz, w razie potrzeby, proporcjonalnej redukcji rocznej ilości w przypadku ostatniego okresu obowiązywania kontyngentu taryfowego, wynoszącego poniżej 12 miesięcy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2250/1999
z dnia 22 października 1999 r.
dotyczące kontyngentów taryfowych na masło pochodzące z Nowej Zelandii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Koncesje wspólnotowe określone w porozumieniach zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, zawarte na liście koncesyjnej CXL/Wspólnoty Europejskie, obejmują kontyngent taryfowy w wysokości 76667 ton masła pochodzącego z Nowej Zelandii, mającego co najmniej sześć tygodni i z zawartością tłuszczu nie niższą niż 80 % wagowo, ale niższą niż 82 % wagowo i wyprodukowane bezpośrednio z mleka lub śmietany.
(2) Kryteria objęcia kontyngentem taryfowym na masło wyprodukowane w Nowej Zelandii z zastosowaniem metody wskazanej jako "mix" i "nadające się do smarowania" zostały podane w wątpliwość.
(3) Do celów pewności prawnej właściwe jest określenie, że masło wyprodukowane z mleka lub śmietany bez zastosowania materiałów przechowywanych nie jest wyłączone z kontyngentu z powodu, że jest ono wyprodukowane według metody, która obejmuje przechodzenie śmietany przez stan koncentracji tłuszczu i/lub frakcjonowanie tego tłuszczu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów stosowania kontyngentów taryfowych na masło pochodzące z Nowej Zelandii wyrazy "wyprodukowane bezpośrednio z mleka lub śmietany" nie wyłączają masła wyprodukowanego z mleka lub śmietany, bez użycia materiałów przechowywanych, w jednorazowym, autonomicznym i nieprzerwanym procesie, który obejmuje przechodzenie śmietany przez stan koncentracji tłuszczu i/lub frakcjonowanie tego tłuszczu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2256/1999
z dnia 25 października 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1621/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do pomocy dla uprawy winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian winogron suszonych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2199/97 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1621/1999 z dnia 22 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do pomocy dla uprawy winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian winogron suszonych [3] ustanawia termin zawarcia umów na rok gospodarczy 1999/2000 na dzień 15 października 1999 r. Ten termin okazał się obecnie zbyt krótki, w szczególności w niektórych wspólnotowych regionach, w których nie działają organizacje producentów. W tych okolicznościach omawiany termin należy odroczyć na dzień 1 listopada 1999 r.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1621/1999 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) umowy, przewidziane w art. 5, podpisywane są przez producentów lub organizacje producentów, włączając te określone powyżej w lit. a), jak również przez przetwórców, którzy złożyli wnioski o zarejestrowanie w bazie danych; umowy na lata gospodarcze 1999/2000 oraz 2000/2001 zawierane są odpowiednio do dnia 1 listopada 1999 r. oraz do dnia 1 września 2000 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2278/1999
z dnia 21 października 1999 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3528/86 w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3528/86 z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 307/97 [2], w szczególności jego art. 2 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 3528/86 przewiduje wspólnotowe wsparcie finansowe środków, które tworzą wspólnotowy system ochrony lasów przed zanieczyszczeniem atmosferycznym.
(2) Artykuł 12 tego rozporządzenia stanowi, że wkład Wspólnoty ma na celu sfinansowanie okresowej inwentaryzacji szkód wyrządzonych w lasach, w szczególności przez zanieczyszczenie atmosferyczne, sieć punktów obserwacyjnych dla intensywnego i stałego monitorowania ekosystemów leśnych oraz projektów pilotażowych i pokazowych mających na celu usprawnienie ochrony lasów przed zanieczyszczeniem atmosferycznym.
(3) W celu osiągnięcia skuteczności oraz uproszczenia i zracjonalizowania procedur na poziomie krajowym i wspólnotowym, w rocznym planie krajowym dla każdego Państwa Członkowskiego należy zebrać razem różne środki, dla których wnioskuje się o pomoc wspólnotową.
(4) Należy przyjąć szczegółowe zasady dotyczące tego, w jaki sposób należy przedstawiać wnioski o pomoc w ramach programów krajowych oraz jakie informacje muszą one zawierać w celu przyspieszenia ich rozpatrzenia.
(5) Należy wprowadzić system wypłat zaliczkowych pomocy wspólnotowej, mający na celu wsparcie właściwego zarządzania finansami przez Państwa Członkowskie ich krajowych programów.
(6) Wnioski o wypłacenie zaliczek oraz pozostałych kwot pomocy w ramach programu krajowego przedstawione Komisji przez właściwy organ muszą zawierać określone informacje pomocne w stwierdzeniu prawidłowości wydatków.
(7) Komisję należy poinformować, że środki są realizowane zgodnie z warunkami oraz w terminie określonymi w decyzji przyznającej pomoc.
(8) Państwa Członkowskie muszą przyjąć przepisy niezbędne do zapewnienia przeprowadzenia skutecznych kontroli realizacji środków w ramach programów krajowych.
(9) Artykuł 14 rozporządzenia (EWG) nr 3528/86 i rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [3] nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek zapewnienia skutecznego i regularnego charakteru działań finansowanych przez Wspólnotę oraz odzyskiwania kwot straconych wskutek nieprawidłowości lub niedbalstwa. Takie kwoty stanowią nieuzasadnione wydatki z budżetu Wspólnoty i w związku z tym muszą zostać zwrócone Wspólnocie.
(10) Jeżeli przewidziane w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 3528/86 kontrole przeprowadzone przez Komisję ujawnią nieprawidłowość, Państwo Członkowskie musi być w stanie wyrazić swoją opinię na temat zaobserwowanej sytuacji.
Jeżeli nieprawidłowość zostanie potwierdzona, dane kwoty stanowią nieuzasadnione wydatki z budżetu Wspólnoty, musza one zostać zwrócone Wspólnocie.
(11) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 526/87 [4], art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1696/87 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1398/95 [6], oraz art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1091/94 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1545/1999 [8] powinny zostać uchylone.
(12) Należy również uchylić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1697/87 [9] z dnia 10 czerwca 1987 r.
Rozporządzenie to nadal ma zastosowanie do wypłat wkładów finansowych Wspólnoty na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3528/86, przyznanych przed 1 listopada 1999 r.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Środki przewidziane w art. 2 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 3528/86 stosuje się w ramach programów formułowanych corocznie przez Państwa Członkowskie.
Programy krajowe muszą obejmować wszystkie wnioski o pomoc przedłożone na podstawie tych artykułów.
Muszą one zawierać informacje i dokumenty uzupełniające wskazane w załączniku I do niniejszego rozporządzenia oraz zawierać odniesienie do informacji określonych w art. 2.
Corocznie, przed dniem 1 listopada, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji w dwóch egzemplarzach swoje programy na rok następny.
2.
Programy krajowe, określone w ust. 1 muszą zostać zrealizowane nie później niż trzy lata po dacie notyfikacji decyzji Komisji w sprawie finansowania i nie mogą być przedłużone.
Artykuł 2
Programy określone w art. 1 muszą również zawierać:
- wykaz dokumentów uzupełniających, do dostarczenia których zobowiązani są beneficjenci; "dokumenty uzupełniające" oznaczają każdy dokument sporządzony zgodnie z prawem i przepisami zainteresowanego Państwa Członkowskiego, albo ze środkami przyjętymi przez właściwe władze, co stanowi dowód, że spełnione zostały warunki określone dla każdego wniosku z osobna.
Wykaz ten podaje opis każdego dokumentu oraz przepisy lub środki, na podstawie których dokument został sporządzony, a także krótki opis treści takich dokumentów;
- wzory formularzy, na których beneficjenci mają składać wnioski o wypłatę.
Formularze te muszą zawierać co najmniej podsumowanie poniesionych wydatków oraz tabelę porównawczą podającą jakościowy i ilościowy opis środków przewidzianych oraz środków zrealizowanych;
- opis metod kontroli i zarządzania ustalonych, aby zapewnić skuteczne zastosowanie środków przewidzianych w programie, na podstawie art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 3528/86.
Państwa Członkowskie również powiadamiają Komisję o kolejnych uaktualnieniach dokumentacji określonej w niniejszym artykule.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3528/86, Państwo Członkowskie wyznacza właściwy organ upoważniony do realizacji programu.
2.
Właściwe organy mogą składać wniosek o zaliczkę w wysokości do 50 % pomocy wspólnotowej dla programu krajowego nie później niż do 1 stycznia roku następującego po dacie notyfikacji decyzji Komisji w sprawie finansowania programu.
3.
Właściwe organy mogą składać wniosek o drugą zaliczkę w wysokości nieprzekraczającej 30 % po przedstawieniu dowodu, że 60 % pierwszej zaliczki dla tego samego programu zostało wykorzystane.
4.
Pozostała kwota pomocy jest wypłacana po otrzymaniu i zatwierdzeniu przez Komisję sprawozdania końcowego, ostatecznego sprawozdania finansowego oraz wniosku o wypłatę końcowej pomocy dla programu krajowego.
Artykuł 4
1.
Od 1 lipca roku następującego po dacie notyfikacji decyzji Komisji w sprawie finansowania programu właściwe organy przesyłają sześciomiesięczne sprawozdania dotyczące wypłat dokonanych na rzecz beneficjentów zgodnie z załącznikiem II, wraz z załączonym sprawozdaniem opisującym postęp prac.
2.
Właściwe organy muszą przedłożyć Komisji wnioski o wypłatę zaliczek i pozostałej kwoty pomocy przyznanej na program krajowy w dwóch egzemplarzach, zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
1.
Wszelkie kwoty stracone wskutek nieprawidłowości lub niedbalstwa i odzyskane przez Państwo Członkowskie są zwracane Wspólnocie.
2.
Jeżeli Komisja w ciągu czterech lat od wypłacenia pozostałej kwoty pomocy stwierdzi nieprawidłowości w przeprowadzeniu jakiejkolwiek operacji finansowanej przez Wspólnotę w przypadku, gdy odnośna kwota nie została zwrócona Wspólnocie na mocy ust. 1, wówczas informuje ona Państwo Członkowskie o zaistniałej sytuacji, dając mu sposobność do złożenia wyjaśnień w tej sprawie.
3.
Jeżeli po zbadaniu sytuacji i rozpatrzeniu uwag Państwa Członkowskiego Komisja potwierdza zaistniałe nieprawidłowości, wówczas Państwo Członkowskie zwraca dane kwoty.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 526/87, art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1696/87 i art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1091/94 tracą moc.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 1697/87 traci moc.
Jednakże nadal ma ono zastosowanie do wypłaty wkładów finansowych Wspólnoty na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3528/86 przyznanych przed 1 listopada 1999 r.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2293/1999
z dnia 14 października 1999 r.
rozszerzające tymczasowe zezwolenia na niektóre dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) 1636/1999 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG stanowi, że udzielone może być tymczasowe zezwolenie na stosowanie nowego dodatku lub na nowy sposób użycia dodatku, jeżeli, na poziomie dozwolonym dla pasz, nie ma to negatywnego wpływu na zdrowie ludzkie, zwierząt lub na środowisko, ani nie szkodzi konsumentom przez zmianę cech inwentarza żywego, jeżeli ich obecność w paszach może być kontrolowana i można przyjąć rozsądne założenie w świetle dostępnych wyników, że ma to korzystny wpływ na cechy pasz lub produkcję inwentarza żywego, jeśli dodatki te są wprowadzane do pasz.
(2) Dyrektywa 70/524/EWG określa, że dodatki są zatwierdzane na szczeblu wspólnotowym, tymczasowo od dnia 1 października 1999 r. na okres, który nie może być dłuższy niż cztery lata; dodatki lub zastosowania dodatków tymczasowo zatwierdzone po raz pierwszy między dniem 1 kwietnia 1998 r. a dniem 30 września 1999 r., podlegają krajowym tymczasowym zezwoleniom z terminem ważności upływającym dnia 30 września 1999 r.; uznaje się za stosowne przedłużyć wspomniane tymczasowe zezwolenia.
(3) Komisja skonsultowała się z Komitetem Naukowym ds. Żywienia Zwierząt w sprawie tymczasowego zatwierdzenia enzymów i mikroorganizmów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia; Komitet wyraził opinię w szczególności w zakresie bezpieczeństwa tych dodatków.
(4) Środki określone w niniejszym rozporządzeniu, są zgodne z opinią Stałej Komisji ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatki wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia są zatwierdzone na podstawie dyrektywy 70/524/EWG, zgodnie z warunkami ustanowionymi w tym Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednie stosowanie we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999
z dnia 22 października 1999 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1251/1999 zastąpiło system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych przewidziany rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1765/92 [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1624/98 [3].
W następstwie zmian wynikających z nowego systemu i w świetle zdobytego doświadczenia zasady stosowania systemu płatności obszarowych powinny być zharmonizowane i w stosownych przypadkach uproszczone.
Dla większej przejrzystości konieczne jest ujęcie w formie jednego aktu prawnego przepisów regulujących różne aspekty tego systemu, tj. następujących rozporządzeń Komisji:
rozporządzenia (EWG) nr 2467/92 [4] zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3738/92 [5], rozporządzenia (EWG) nr 2836/93 [6] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1503/97 [7], rozporządzenia (WE) nr 762/94 [8] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1981/98 [9], rozporządzenia (WE) nr 1098/94 [10] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1945/1999 [11], rozporządzenia (WE) nr 1237/95 [12] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2017/97 [13], rozporządzenia (WE) nr 658/96 [14] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 610/1999 [15] oraz rozporządzenia (WE) nr 1577/98 [16].
(2) Płatności obszarowe przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1251/99 muszą być ograniczone do niektórych ściśle określonych obszarów.
Tylko jeden wniosek o płatność obszarową może być złożony w odniesieniu do działki uprawianej w danym roku gospodarczym.
Działka uprawna, co do której złożony został wniosek o "pomoc obszarową" w ramach wspólnej organizacji rynku dla wszystkich innych produktów w odniesieniu do tego samego roku gospodarczego, nie może być jednocześnie objęta systemem płatności obszarowych.
Płatności obszarowe mogą być przyznawane na uprawy objęte subsydiami w ramach systemu wynikającego ze wspólnotowej polityki strukturalnej i polityki ochrony środowiska.
(3) Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 określa obszary kwalifikujące się do płatności obszarowych.
Powyższy artykuł zezwala na pewne odstępstwa objęte kontrolą Państw Członkowskich, które nie mogą jednakże wpływać na skuteczność przepisów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999.
Aby uniknąć tego typu ryzyka, należy ustanowić odpowiednie środki w celu utrzymania na obecnym poziomie całkowitej powierzchni obszarów kwalifikujących się do płatności obszarowych i niedopuszczania do jej znacznego wzrostu.
W tym celu niektóre wieloletnie uprawy powinny być uznane za włączone do płodozmianu.
Obszary objęte programami restrukturyzacyjnymi mogłyby również zostać uznane za kwalifikujące się do płatności obszarowych.
Konieczne jest zdefiniowanie, co oznacza restrukturyzacja, znaczny wzrost powierzchni rolnej i obowiązek zamiany obszarów kwalifikujących się do płatności obszarowych i obszarów niekwalifikujących się do nich.
(4) Należy unikać obsiewania obszarów jedynie w celu zakwalifikowania ich do płatności obszarowych.
Niektóre warunki związane z zasiewem i uprawą roślin uprawnych muszą być określone, w szczególności w odniesieniu do roślin oleistych, białkowych, lnu i pszenicy durum.
Należy przestrzegać lokalnych standardów w celu odzwierciedlenia różnorodności praktyk rolnych wewnątrz Wspólnoty.
(5) Celem wsparcia wspólnotowej polityki poprawy jakości w odniesieniu do rzepaku i rzepiku jedynie wnioskodawcy, którzy zasiali ziarno specjalnych odmian i o odpowiedniej jakości, kwalifikują się do płatności obszarowych.
Dla określenia odmiany kwalifikującej się do płatności obszarowych oraz w imię zgodności, prostoty i prawidłowego gospodarowania źródło odniesienia powinien stanowić Wspólny Katalog Odmian Gatunków Roślin Rolniczych, ustanowiony dyrektywą Rady 70/457/EWG [17], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/96/WE [18]; jednakże dla roku gospodarczego 2000/01, w imię klarowności i podtrzymania ciągłości, źródłem odniesienia powinny być odmiany kwalifikujące się do płatności obszarowych w ramach poprzedniego systemu.
Wspólnotowe standardy zawartości glukozynolanu i kwasu erukowego dla nasion rzepiku i rzepaku powinny być jasno określone, winny być ustanowione testy na pomiar zawartości glukozynolanu i kwasu erukowego w próbkach nasion.
Konieczne jest wyjaśnienie stanowiska przyjętego wobec mieszanek różnych odmian rzepiku i rzepaku oraz innych kategorii nasion.
Należy również określić odmiany nasion słonecznika z przeznaczeniem na cele spożywcze.
(6) Państwa Członkowskie, w których kukurydza nie jest rośliną tradycyjnie uprawianą, mogą ustanowić obszar bazowy dla kiszonki z trawy.
Konieczne jest jednak zdefiniowanie pojęcia kiszonki z trawy.
(7) Powinny być ustalone standardy dla słodkiego łubinu i testy w celu określenia, czy próbka kwalifikuje się jako łubin słodki, czy nie.
(8) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 przewiduje przyznawanie dodatku do płatności obszarowej dla producentów pszenicy durum w regionach, w których jest ona tradycyjnie uprawiana, i określa maksymalną gwarantowaną powierzchnię dla każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Ta maksymalna gwarantowana powierzchnia może być rozdysponowana pomiędzy regiony produkcyjne.
W odniesieniu do wielkości takich regionów produkcyjnych powinno się stosować regułę de minimis w celu uniknięcia rozdrobnienia i dla zachowania zasady proporcjonalności przy stosowaniu kar wynikających z przekroczenia powierzchni.
Niektórym Państwom Członkowskim przyznano obszary kwalifikujące się do specjalnej pomocy dla pszenicy durum, które nie są obszarami tradycyjnej uprawy tego gatunku zboża.
Regiony Państw Członkowskich, które z tego skorzystają, powinny być określone.
Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999 należy używać certyfikowanego ziarna pszenicy durum.
Należy podjąć konkretne środki w celu zapewnienia, że takie właśnie ziarno zostanie wykorzystane.
Żeby uniknąć problemów z dostawą i zakłóceń na rynku certyfikowanego ziarna, należy ustalić minimalną ilość oraz okres przejściowy, w czasie którego zamierza się osiągnąć tę ilość ziarna.
Dla zachowania różnorodności praktyk rolnych w Państwach Członkowskich i w ich regionach ustalenie minimalnej ilości i przyjęcie wszelkich stosownych środków przejściowych należy pozostawić w gestii zainteresowanych Państw Członkowskich.
(9) Rozporządzenie (WE) nr 1251/1999 przewiduje między innymi system płatności obszarowych w ramach systemu regionalnych obszarów bazowych.
Z jednej strony w celu zachowania przejrzystości, z drugiej strony dla należytego gospodarowania tymi obszarami, liczba hektarów objętych systemem płatności obszarowych i sposób ich rozdysponowania powinna być określone dla każdego Państwa Członkowskiego.
(10) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 zezwala w ramach planów regionalizacji na rozróżnienie pomiędzy obszarami nawadnianymi i nienawadnianymi.
Należy zdefiniować pojęcie nawadniania.
Osobny obszar bazowy może być ustanowiony dla kukurydzy.
W niektórych Państwach Członkowskich obszar ten może w dużej mierze odnosić się do kukurydzy na kiszonkę.
Z uwagi na specyfikę kukurydzy na kiszonkę plony nie muszą być wyrażane w tonach na hektar.
Plon stosowany w takim przypadku musi być zdefiniowany.
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia plonu stosowanego dla kukurydzy na kiszonkę w odniesieniu do plonu porównywalnych roślin uprawnych w danym regionie.
(11) Powierzchnie brane pod uwagę przy szacowaniu przekroczeń obszaru bazowego oraz zasady określania rozmiarów takich przekroczeń powinny być jasno sprecyzowane.
Jeśli osobny obszar bazowy jest ustalony dla kukurydzy, obszarów nawadnianych bądź kiszonki z trawy, należy ustanowić specjalne zasady w odniesieniu do powierzchni branych pod uwagę przy obliczaniu przekroczeń danego obszaru bazowego.
Zasady ustalania ewentualnych przekroczeń obszaru bazowego muszą gwarantować przestrzeganie obszaru bazowego w każdym przypadku.
Należy również określić sposób obliczania przekroczeń w odniesieniu do maksymalnej gwarantowanej powierzchni dla pszenicy durum.
(12) W celu uniknięcia skomplikowanych planów regionalizacyjnych, w następstwie których rzeczywiste plony przekroczyłyby znacznie plon referencyjny, rozporządzenie (WE) nr 1251/1999 przewiduje proporcjonalne dostosowanie płatności obszarowych w stosunku do przekroczeń średniego plonu wynikającego z planów regionalizacyjnych.
Dane niezbędne do obliczania przekroczeń plonu referencyjnego muszą być dostępne w odpowiednim czasie.
Procedura stosowana przy ustalaniu tego typu przekroczeń powinna być określona, a plon referencyjny wynikający z planów podziału regionalnego powinien być ustalony zgodnie z kryteriami określonymi w art. 3 powyższego rozporządzenia.
(13) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, zakwalifikowanie do płatności obszarowych jest uzależnione od zobowiązania się zainteresowanych producentów do odłogowania części należących do nich gruntów.
W celu zapewnienia, że odłogowanie przyczynia się do poprawienia równowagi na rynku, należy określić szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu, które zapewnią mu niezbędną skuteczność i zgodność z ogólnym systemem wprowadzonym przez rozporządzenie (WE) nr 1251/1999.
W tym celu, podczas gdy obszary inne niż te wymienione w art. 7 powyższego rozporządzenia nie powinny być definitywnie wykluczone z systemu, należy opracować zasady porównywania obszarów zaliczonych do odłogowanych z tymi, które są przyjęte do obliczania regionalnego obszaru bazowego.
Skuteczność systemu może się zwiększyć, jeśli zostaną określone zasady odłogowania stosowane przy niepodzielnych obszarach o minimalnej wielkości.
Należy również ustanowić przepisy dotyczące ochrony środowiska oraz utrzymania i wykorzystania gruntów odłogowanych.
Rozporządzenie (WE) nr 1251/1999 zwalnia z obowiązku odłogowania producentów, których wniosek nie przekracza produkcji odpowiadającej 92 tonom zbóż.
Należy określić metodę stosowaną dla obliczania 92-tonowego limitu.
Dla przejrzystości należy ustanowić zasady postępowania w przypadkach niewypełnienia obowiązku odłogowania.
(14) Minimalny okres, w którym grunty są odłogowane, musi, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999, obejmować przynajmniej cykl uprawowy roślin uprawnych.
Jednakże, w celu uwzględnienia niektórych okoliczności, powinno się zapewnić możliwość użytkowania gruntów odłogowanych przed upływem tego minimalnego okresu.
(15) Należy ustanowić zasady w celu zagwarantowania, że rolnicy, którzy podejmują się odłogowania na okres nieprzekraczający pięciu lat gospodarczych, otrzymują minimalną płatność.
Należy ustalić korekty i kary stosowane w ramach tego systemu.
(16) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3653/90 z dnia 11 grudnia 1990 r. wprowadzające środki przejściowe regulujące wspólną organizację rynku zbóż i ryżu w Portugalii [19], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1664/95 [20], ustala bezpośrednią pomoc na hektar na niektóre zboża uprawiane w Portugalii w trakcie okresu przejściowego. W myśl art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 tego typu pomoc może być brana pod uwagę przy obliczaniu wyrównań jedynie na obowiązkowe odłogowanie.
(17) Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 nakłada na producentów zbóż, roślin oleistych i białkowych obowiązek zakończenia zasiewu najpóźniej do 31 maja. W niektórych przypadkach, ze względów klimatycznych, okres zasiewu może być przedłużony po 31 maja. W niektórych regionach terminy zasiewu i składania wniosków powinny być przedłużone. Jednakże terminy te nie powinny wpłynąć niekorzystnie na skuteczność systemu wsparcia ani też nadwerężyć systemu kontroli wprowadzonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 [21], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1036/1999 [22].
(18) W celu zapewnienia regularnych dostaw kukurydzy cukrowej dla przemysłu przetwórczego w ciągu całego roku gospodarczego producenci muszą być w stanie rozłożyć zasiew na dłuższy okres czasu.
Dlatego ostateczny termin zasiewu kukurydzy cukrowej powinien zostać przesunięty na 15 czerwca.
(19) Artykuł 10 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 w odniesieniu do tych Państw Członkowskich, w których występuje ryzyko, że obszar referencyjny może zostać znacznie przekroczony, przewiduje ograniczenie powierzchni, w stosunku do której indywidualni producenci mogą ubiegać się o płatności obszarowe specyficzne dla upraw roślin oleistych.
Taki limit musi być ustanowiony na podstawie obiektywnych kryteriów i wyrażony jako wielkość procentowa kwalifikujących się terenów rolnych należących do producenta.
Limit może być różny, w zależności od regionalnego obszaru bazowego.
Producenci muszą zostać powiadomieni o limicie przed datą rozpoczęcia zasiewu roślin oleistych.
Jeśli wnioski producentów o płatności obszarowe specyficzne dla upraw roślin oleistych obejmują powierzchnię przekraczającą limit, nadwyżka powierzchni musi zostać wyłączona z wniosku.
Grunty odłogowane, dla których wypłacane są płatności obszarowe, mogą zostać ograniczone odpowiednio.
(20) W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu płatności obszarowych w odniesieniu do każdego roku gospodarczego należy przeprowadzić nadzór statystyczny stosowania systemu płatności w danym roku.
Dla celów prognoz budżetowych na poziomie Komisji tymczasowe dane liczbowe muszą być dostępne najpóźniej do 15 września bieżącego roku gospodarczego.
Należy ustalić termin powiadomienia o ostatecznej stawce za przekroczenia.
W odpowiednim czasie należy podać do wiadomości datę, w odniesieniu do której oblicza się przekroczenia obszarów bazowych i maksymalnej gwarantowanej powierzchni dla pszenicy durum oraz podział tej ostatniej na składowe obszary bazowe lub regiony bazowe.
(21) System przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999 będzie obowiązywał począwszy od roku gospodarczego 2000/2001.
W celu zapewnienia zainteresowanym producentom możliwości zasiewu, jak również przeprowadzenia przez nich odłogowania i złożenia wniosków o płatności obszarowe dla wyżej wymienionego roku gospodarczego zgodnie z zasadami stosowania nowego systemu i w świetle uzyskanej wiedzy, przepisy niniejszego rozporządzenia powinny wejść w życie natychmiast po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(22) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Kwalifikowanie do płatności obszarowych
SEKCJA I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Płatności obszarowe przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999 są przyznawane zgodnie z warunkami ustalonymi w tym rozporządzeniu.
2.
W danym roku gospodarczym w odniesieniu do jednej działki uprawnej może być złożony tylko jeden wniosek o przyznanie płatności obszarowej.
3. Nie może być przyznana żadna płatność obszarowa na działkę uprawną, która jest objęta w tym samym roku gospodarczym wnioskiem o płatność obszarową w ramach systemu finansowanego zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [23] w odniesieniu do roślin uprawnych innych, niż te objęte rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999.
Artykuł 2
1.
Dla celów art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 w załączniku I zamieszczono obowiązujące definicje "trwałych użytków zielonych", "trwałych plantacji", "upraw wieloletnich" oraz "programu restrukturyzacji".
2.
Do płatności obszarowych kwalifikują się grunty, dla których przyznano pomoc na mocy tytułu I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2328/91 [24] lub na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3766/91 [25] bądź, jeśli chodzi o Finlandię i Szwecję, grunty odłogowane na mocy krajowego systemu odłogowania.
3.
Obszary nowo zadeklarowane do odłogowania przez Państwa Członkowskie w ramach programu restrukturyzacyjnego nie mogą przekroczyć powierzchni nowo zadeklarowanej jako niekwalifikująca się w ramach tego programu o więcej niż 5 %.
Jednakże nie są brane pod uwagę dla oszacowania wzrostu powierzchni:
a) w nowych niemieckich krajach związkowych 2500 ha objętych restrukturyzacją terenów rolnych w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 1992 r. i obsiane roślinami uprawnymi z przeznaczeniem na zbiory w 1993 r.;
b) pozostałe obszary objęte planem wykarczowania pod uprawę winogron na rok 1991/92, zatwierdzonym przed 31 grudnia 1991 r. na mocy rozporządzeń Rady (EWG) nr 1442/88 [26] i nr 2239/86 [27], realizowanym w przedziałach czasowych tam określonych.
4.
Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, Państwa Członkowskie nie mogą, czasowo ani na stałe, zwiększać ogólnej wielkości kwalifikujących się terenów rolnych o więcej niż 0,1 % całkowitego obszaru bazowego.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji coroczną listę zezwoleń wydanych zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, precyzując liczbę rolników, wyselekcjonowane obszary i przyczyny ich wyboru.
We właściwie umotywowanych, szczególnych przypadkach limity czasowe przewidziane w pierwszym akapicie mogą ulec zmianie zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [28].
5.
Przypadki, o których mowa w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 to przypadki, gdy producenci są w stanie podać stosowne, obiektywne powody uzasadniające zamianę znajdujących się w ich posiadaniu obszarów niekwalifikujących się do płatności obszarowych na obszary kwalifikujące się do tych płatności, pod warunkiem, że Państwo Członkowskie sprawdziło, że nie istnieją niezbite argumenty przemawiające za odrzuceniem takiej zamiany, a zwłaszcza że nie ma żadnego zagrożenia dla środowiska naturalnego.
W żadnym wypadku zamiana nie może wpłynąć na wzrost całkowitej powierzchni kwalifikujących się gruntów ornych będących w ich posiadaniu.
Państwa Członkowskie powinny ustanowić system wczesnego informowania i zatwierdzania takich zamian.
Najpóźniej do 31 maja każdego roku Państwa Członkowskie przedkładają Komisji plany zawierające listę kryteriów, na podstawie których zatwierdzono zamiany oraz dowody potwierdzające, że całkowita powierzchnia kwalifikujących się gruntów nie zwiększyła się w wyniku tych zamian.
Artykuł 3
1.
Płatności obszarowe dla roślin uprawnych wypłaca się jedynie w odniesieniu do obszarów:
a) zlokalizowanych w regionach zadeklarowanych przez Państwa Członkowskie jako odpowiednie pod względem klimatu i rolnictwa do uprawy roślin uprawnych.
Państwa Członkowskie mają moc decydowania o tym, czy dany region jest odpowiedni do produkcji niektórych roślin uprawnych;
b) całkowicie obsianych zgodnie z lokalnymi standardami.
W przypadkach, gdy zboża są zasiane w połączeniu z roślinami oleistymi lub białkowymi bądź gdy rośliny oleiste są zasiane wraz z roślinami białkowymi, stosuje się najniższą stawkę płatności obszarowej;
c) tych, na których rośliny są utrzymywane przynajmniej aż do początku kwitnienia w warunkach normalnego wzrostu.
Rośliny oleiste, białkowe, ziarno lnu oraz pszenica durum muszą być uprawiane zgodnie ze standardami lokalnymi przynajmniej do 30 czerwca roku poprzedzającego dany rok gospodarczy, chyba że zostaną zebrane w fazie pełnej dojrzałości przed tą datą.
Rośliny białkowe nie mogą być zebrane przed osiągnięciem etapu dojrzałości mlecznej;
d) objętych wnioskami w odniesieniu do przynajmniej 0,3 ha, przy czym każda działka uprawna ma być większa niż minimalna powierzchnia ustalona przez Państwo Członkowskie dla zainteresowanego regionu.
2.
W przypadku gdy tereny należące do danego producenta i kwalifikujące się do płatności obszarowej są zlokalizowane w więcej niż jednym regionie produkcyjnym, wypłacana kwota jest określana według lokalizacji każdego terenu objętego złożonym przez niego wnioskiem.
3.
Państwa Członkowskie, które traktują kukurydzę oddzielnie w regionach, gdzie jest ona uprawiana głównie z przeznaczeniem na kiszonkę, są upoważnione do stosowania plonu dla ziarna paszowego w tym regionie w odniesieniu do wszystkich obszarów pod uprawę kukurydzy w danych regionach.
SEKCJA 2
Przepisy szczególne obejmujące niektóre rośliny uprawne
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie stosują politykę poprawiania jakości w odniesieniu do rzepaku i rzepiku polegającą na ograniczeniu obszarów kwalifikujących się do płatności obszarowych do terenów obsianych certyfikowanymi nasionami należącymi do odmiany rzepiku i nasion rzepaku o podwójnym zerze (00), które występują pod tym oznaczeniem we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych, ustanowionym dyrektywą 70/457/EWG, przed wszelką płatnością.
Odmiany o podwójnym zerze obejmują nasiona o maksymalnej zawartości glukozynolanu 25 μmol/g przy wilgotności 9 %, określonej metodą EN ISO 9167-1: 1995, i o zawartości kwasu erukowego nieprzekraczającej 2 % całkowitej zawartości kwasów tłuszczowych, określonej metodą EN ISO 5508: 1995.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą włączyć do obszarów kwalifikujących się do płatności obszarowej tereny obsiane jedną bądź kilkoma z następujących kategorii rzepaku i rzepiku:
a) certyfikowane nasiona mieszanki odmian o podwójnym zerze, której składniki są zgłoszone i umieszczone we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych;
b) nasiona zebrane z certyfikowanych nasion zasianych w tym samym gospodarstwie należących do odmiany o podwójnym zerze, u których, w trakcie analizy reprezentatywnej próbki pobranej przez upoważnionego pracownika właściwego organu krajowego, zostanie stwierdzona zawartość glukozynolanu nieprzekraczająca 18,0 μmol/g przy wilgotności 9 %;
c) materiał siewny zarejestrowany przed zasiewem do inspekcji i kontroli, a przeznaczony na cele hodowlane, na nasiona wstępne, elitarne i certyfikowane przeznaczone pod zasiew, na cele badawcze i do wykonywania testów służących określeniu, czy materiał siewny może być wpisany na krajową listę odmian Państwa Członkowskiego i następnie do Wspólnego Katalogu jako odmiana o podwójnym zerze;
d) certyfikowane ziarno należące do odmian "Bienvenu" i "Jet Neuf" objętych umową uprawy (produkcyjną) podpisaną przed zasiewem pomiędzy producentem i zatwierdzonym przez właściwy organ Państwa Członkowskiego nabywcą w celu otrzymania ziarna do produkcji oleju z przeznaczeniem na szczególne zastosowanie do konsumpcji lub w przemyśle spożywczym;
e) ziarno materiału siewnego o zawartości kwasu erukowego powyżej 40 % całkowitej zawartości kwasów tłuszczowych, objętego umową uprawy zawartą przed zasiewem z zatwierdzonym nabywcą w celu otrzymania ziarna o specjalnym przeznaczeniu na cele niekonsumpcyjne bądź na materiał siewny dla otrzymania takiego ziarna.
3.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie uznają tereny obsiane ziarnem określonym w ust. 2 lit. b) za kwalifikujące się do płatności obszarowej, powinny one przed zasiewem podjąć wszelkie środki konieczne do ustalenia, czy takie ziarno spełnia wymogi.
Zawartość glukozynolanu może być określona metodą EN ISO 9167-1: 1995(x) lub metodą EN ISO 9167-2: 1997, przy czym pierwsza z tych metod jest metodą odwoławczą w przypadku kwestii spornych dotyczących zawartości glukozynolanu.
4.
W przypadku roku gospodarczego 2000/01 również tereny obsiane certyfikowanymi nasionami odmian i mieszanek odmian wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 658/96 kwalifikują się do płatności obszarowej.
5. Dla celów wymienionych w art. 10 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 odmiany konsumpcyjne nasion słonecznika wymienione są w załączniku II.
Artykuł 5
"Słodki łubin" oznacza te odmiany łubinu, których ziarno zawiera nie więcej niż 5 % ziarna gorzkiego.
Zawartość ziarna gorzkiego wylicza się według testu zamieszczonego w załączniku III.
Artykuł 6
1.
Do celów art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 producenci pszenicy durum w strefach wymienionych w załączniku II do powyższego rozporządzenia otrzymują dodatek do płatności obszarowej w ramach maksymalnej gwarantowanej powierzchni określonej w załączniku III do powyższego rozporządzenia.
Dla celów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 Pannonia w Austrii obejmuje strefy wymienione w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
2.
W przypadku gdy maksymalna gwarantowana powierzchnia jest rozdzielona na strefy produkcyjne i na regiony produkcyjne zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, stosuje się następujące przepisy:
a) jeśli region produkcyjny obejmuje obszar mniejszy niż 500 ha, zainteresowane Państwa Członkowskie mogą przyłączyć dany region do sąsiadującego regionu produkcyjnego;
b) we Włoszech można wziąć pod uwagę obszary tradycyjnie obsiewane pszenicą durum i odłogowane w ramach pięcioletniego systemu odłogowania 1993-1997;
c) najpóźniej do 15 września roku gospodarczego poprzedzającego ten, w odniesieniu do którego złożono wniosek o płatność obszarową, zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają producentów i Komisję o rozdziale maksymalnej powierzchni gwarantowanej.
3. Specjalna pomoc przewidziana w art. 5 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 jest przyznawana strefom wymienionym w załączniku V do niniejszego rozporządzenia dla maksymalnej liczby hektarów ustalonej w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 w odniesieniu do działki kwalifikującej się do płatności obszarowej z przeznaczeniem na uprawę roślin uprawnych, zgodnie z art. 1 tego rozporządzenia, i obsianej pszenicą durum.
4.
Dla celów przyznania pomocy dla pszenicy durum, o której mowa w ust. 1 i 3, wnioski o płatność obszarową, o których mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 [29], muszą zawierać wszelkie informacje wymagane do identyfikacji działek obsianych pszenicą durum oraz załączony dowód, że do zasiewu wykorzystano certyfikowane nasiona.
Wnioski o pomoc dotyczące pszenicy durum są ważne tylko wtedy, gdy:
a) złożony wniosek o płatność obszarową odnosi się do tej samej liczby hektarów obsianych pszenicą durum;
b) do zasiewu wykorzystano nasiona certyfikowane zgodnie z dyrektywą 66/402/EWG [30].
5.
Państwa Członkowskie ustalają minimalną ilość certyfikowanych nasion do wykorzystania zgodnie z praktyką rolną w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
Może zostać ustalony okres przejściowy do trzech lat, począwszy od 1 lipca 1998 r., dla minimalnej ilości powyższych nasion, zgodnie ze szczególnymi środkami podanymi do wiadomości Komisji przez Państwa Członkowskie najpóźniej do 30 czerwca 1998 r.
6.
Dodatek do płatności obszarowej wypłaca się w tym samym czasie, co płatność obszarową.
Artykuł 7
1. Dla celów art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 "kiszonka z trawy" oznacza uprawę uprawianą na obszarach głównie obsianych roślinami trawiastymi i zebraną w fazie zielonej przynajmniej raz do roku w celu zachowania poprzez fermentację beztlenową w zamkniętym środowisku.
2.
Z wyłączeniem warunku odnoszącego się do kwitnienia, przewidzianego w art. 3 ust. 1 lit. c), przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się do kiszonki z trawy.
3.
Producenci z Państw Członkowskich, które przewidują specjalne obszary pod kiszonkę z trawy zgodnie z załącznikiem VI, kwalifikują się do płatności obszarowej dla kiszonki z trawy.
ROZDZIAŁ II
Obszary bazowe i plony referencyjne
SEKCJA I
Przepisy ogólne
Artykuł 8
Obszary bazowe, o których mowa w art. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, są określone w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
1.
Jeśli plany regionalizacji przewidują różne plony dla nawadnianych i nienawadnianych terenów, zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, Państwa Członkowskie ustanawiają zasady w celu określenia, czy tereny są bądź nie są nawadniane w trakcie roku gospodarczego.
Zasady te w szczególności określają:
a) listę roślin uprawnych, na które może być przyznana płatność obszarowa według stawki dla plonów z obszarów nawadnianych;
b) opis sprzętu do nawadniania, którym musi dysponować rolnik; taki sprzęt musi być dostosowany do danego obszaru i musi umożliwiać dostarczenie wody koniecznej do normalnego rozwoju roślin w trakcie ich cyklu rozwojowego;
c) odnośny okres nawadniania.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeśli nawadnianie ma znamiona cechy historycznej, nierozerwalnie związanej z danymi działkami uprawnymi, i pozwala na ich wyodrębnienie i wyliczenie, jak w przypadku regionu produkcyjnego "Regadío" w Hiszpanii.
SEKCJA 2
Przekroczenie obszarów
Artykuł 10
1.
Dla celów określenia ewentualnych przekroczeń regionalnych obszarów bazowych zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, właściwy organ Państwa Członkowskiego uwzględnia z jednej strony regionalny obszar bazowy ustalony w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia, a z drugiej strony sumę obszarów objętych wnioskami o płatność obszarową przedłożonych dla każdej uprawy, w tym właściwe obowiązkowe odłogowanie.
Grunty dobrowolnie odłogowane włączane są do obszarów innych niż nawadniane, innych niż pod uprawę kukurydzy i/lub innych niż pod kiszonkę z trawy.
2.
Suma obszarów objętych przedłożonymi wnioskami pomoc nie uwzględnia obszarów, bądź ich części, objętych wnioskami, które w toku kontroli administracyjnej okazały się nieuzasadnione.
Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92, w konkretnym przypadku decyduje obszar rzeczywiście określony w trakcie kontroli na miejscu.
3.
Obszary obsiane roślinami uprawnymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999 i wykorzystane dla poparcia wniosków o pomoc tytułem rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 [31] są dodawane do sumy obszarów objętych przedłożonymi wnioskami, z uwzględnieniem zmian wynikających z ust. 2.
4.
Przekroczenie obszaru oblicza się zgodnie z tabelą w załączniku VII.
Artykuł 11
1. Dla celów określenia przekroczenia maksymalnej powierzchni gwarantowanej dla pszenicy durum kwalifikującej się do dodatku do płatności obszarowej właściwe organy Państw Członkowskich biorą pod uwagę z jednej strony maksymalną powierzchnię gwarantowaną ustaloną w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, w razie konieczności z rozdzieleniem na regiony, a z drugiej strony sumę obszarów objętych wnioskami o dodatek do płatności obszarowej, zmienioną zgodnie z art. 10 ust. 2 niniejszego rozporządzenia i, w konkretnym przypadku, zredukowaną zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999.
2.
Ustęp 1 stosuje się do określenia ewentualnych przekroczeń maksymalnych gwarantowanych powierzchni kwalifikujących się do specjalnej pomocy dla pszenicy durum, ustanowionych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1251/1999.
Artykuł 12
1.
W przypadku stwierdzenia przekroczenia obszarów, o których mowa w art. 10 i 11, zainteresowane Państwo Członkowskie określa, do 31 października danego roku gospodarczego, ostateczną stawkę przekroczenia z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku.
2.
W ten sposób określona ostateczna stawka przekroczenia powierzchni jest stosowana do naliczania proporcjonalnej redukcji w odniesieniu do powierzchni kwalifikującej się do:
a) płatności obszarowej zgodnie z art. 2 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1251/1999;
b) dodatku do powyższej płatności obszarowej i specjalnej pomocy dla pszenicy po zastosowaniu art. 2 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1251/1999.
Artykuł 13
Dla celów wymienionych w art. 2 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 Państwa Członkowskie, najpóźniej do 15 września roku gospodarczego, na który złożono wnioski o płatność obszarową, określają i zgłaszają Komisji następujące dane:
a) krajowy obszar bazowy do podziału;
b) kryteria stosowane przez Państwo Członkowskie do ustanowienia podziału krajowego obszaru bazowego na części składowe;
c) składowe obszary bazowe (numer, nazwa i wielkość);
d) szczegółowe zasady stosowania ujednoliconych środków w przypadku przekroczeń.
SEKCJA 3
Przekroczenie plonu referencyjnego
Artykuł 14
Dla celów art. 3 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 zestawieniem zbiorczym wniosków o pomoc i właściwych plonów jest zestawienie przekazane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 26 niniejszego rozporządzenia.
Dla tego celu plony referencyjne to plony określone w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
Dla celów obliczania średniego plonu wynikającego z wniosków o pomoc w odniesieniu do danego roku gospodarczego stosuje się następującą procedurę:
a) gdy to stosowne, obszary są w pierwszym rzędzie poddawane proporcjonalnej redukcji, zgodnie z art. 2 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1251/1999;
b) średni plon zbożowy dla danego regionu jest stosowany dla obszarów obsianych roślinami oleistymi, dla których płatności za rok gospodarczy 2000/01 i 2001/02 są oparte na historycznych regionalnych plonach dla oleistych;
c) średni plon zbożowy dla obszarów nienawadnianych w regionie jest stosowany do obszarów objętych uprawą roślin uprawnych zadeklarowanych jako obszary paszowe do celów wypłacania premii do produkcji wołowiny i baraniny.
Artykuł 16
Przed 31 marca każdego roku Komisja dokonuje analizy porównawczej informacji, o których mowa w art. 14 i 15, i ustala odpowiednie współczynniki korekty, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
Artykuł 17
Współczynniki, o których mowa w art. 16, są stosowane do wszystkich płatności obszarowych upraw w Państwie Członkowskim lub w regionie, w którym dana powierzchnia bazowa jest zlokalizowana, z wyłączeniem dodatku do płatności obszarowej i specjalnej pomocy dla pszenicy durum.
ROZDZIAŁ III
Odłogowanie
Artykuł 18
"Odłogowanie" oznacza pozostawienie odłogiem obszaru, który w poprzednich latach był:
a) uprawiany z przeznaczeniem na zbiory; lub
b) odłogowany zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1765/92 lub rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999; lub
c) wycofany z produkcji roślin uprawnych lub zalesiony zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92 [32] i z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2080/92 [33] odpowiednio lub na mocy art. 22, 23, 24 i 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 [34].
Artykuł 19
1.
Obszary odłogowane zgodnie z niniejszym rozdziałem muszą obejmować pojedynczy teren o powierzchni co najmniej 0,3 ha i o szerokości 20 m.
Państwa Członkowskie mogą zaakceptować:
a) mniejsze obszary dotyczące działek ze stałymi granicami, takimi jak mury, żywopłoty czy cieki wodne;
b) całe działki węższe niż 20 m w regionach, w których działki o takiej szerokości są tradycyjne;
c) działki o szerokości co najmniej 10 m usytuowane wzdłuż stałych cieków wodnych lub jezior i poddawane specjalnym kontrolom mającym na celu w szczególności zapewnienie harmonii ze środowiskiem naturalnym.
2.
Obszary odłogowane muszą pozostać w takim stanie na okres rozpoczynający się najpóźniej 15 stycznia i kończący się najwcześniej 31 sierpnia.
Jednakże Państwa Członkowskie ustanawiają warunki, na których producenci mogą zostać uprawnieni siewu od 15 lipca na zbiory w następnym roku oraz warunki, jakie mają być spełnione w celu uzyskiwania pozwoleń na wypas od 15 lipca w Państwach Członkowskich, w których wypasanie zwierząt jest podyktowane tradycją.
3. Obszary odłogowane nie mogą być wykorzystywane do produkcji rolnej innej niż przewidziana w art. 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 lub wykorzystane w celach zarobkowych nie dających się pogodzić z uprawą roślin uprawnych.
4.
Państwa Członkowskie stosują odpowiednie środki zgodne ze szczególną sytuacją obszarów odłogowanych dla ich utrzymania i zapewnienia ochrony środowiska naturalnego.
Takie środki mogą również dotyczyć okrywy zielonej; w tym przypadku środki te muszą zapewnić, że zielona okrywa nie będzie wykorzystywana do produkcji nasion i pod żadnym pozorem nie będzie przeznaczona na cele rolne przed 31 sierpnia ani, przed 15 stycznia następnego roku, do produkcji zbóż na sprzedaż rynkową.
5.
Ustępów 3 i 4 nie stosuje się do obszarów odłogowanych lub zalesionych zgodnie z art. 22, 23, 24 i 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 i do obowiązkowego odłogowania, w przypadku gdy taki obszar okaże się niezgodny z wymogami środowiska naturalnego i zalesiania określonymi w powyższych artykułach.
Artykuł 20
1. Dla celów art. 6 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 Państwa Członkowskie mogą przyznać płatność do obszaru odłogowanego na wieloletni okres nieprzekraczający pięciu lat gospodarczych.
2. Bez uszczerbku dla art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 i dla ewentualnego późniejszego zwiększenia wielkości podstawowych ustalonych w art. 4 ust. 3 powyższego rozporządzenia producenci, którzy podejmują się odłogowania tych samych działek na okres, o którym mowa w ust. 1, otrzymują płatność obszarową za ten okres wyliczoną na podstawie podstawowej wielkości i plonów w ramach planu regionalizacji obowiązującego w momencie przystępowania do odłogowania.
3.
Jeśli producenci umyślnie odstępują od swoich planów określonych we wnioskach o pomoc obszarową przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, muszą zwrócić 5 % płatności obszarowej w odniesieniu do poprzedniego roku gospodarczego za obszary wycofane z odłogowania, pomnożone przez liczbę lat, w stosunku do której nie wywiązali się z pierwotnego zobowiązania.
4.
Producenci, którzy opowiadają się za opcją przewidzianą w ust. 2, mogą wycofać się ze swoich zobowiązań bez narażania się na kary przewidziane w ust. 3:
a) jeśli zdecydują się na odłogowanie lub zalesienie obszarów, o których mowa w ramach systemu przewidzianego w art. 22, 23, 24 i 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999;
b) w szczególnych przypadkach, na które wyrazi zgodę Państwo Członkowskie, a pociągających za sobą wprowadzenie zmian w strukturze gospodarstwa rolnego, pozostających poza kontrolą producenta, jak na przykład rozparcelowanie gruntu.
5. Jeśli na skutek zmiany w strukturze gospodarstwa rolnego w okresie objętym zobowiązaniem obszar odłogowany w ramach niniejszego artykułu przekracza procentowy limit ustanowiony przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 w trakcie podejmowania zobowiązania, obszary objęte zobowiązaniem są dostosowywane odpowiednio do wyżej wymienionego limitu.
Artykuł 21
1. Jeśli zadeklarowany obszar odłogowany jest mniejszy niż obszar odpowiadający procentowi przymusowego odłogowania ustalonego na dany rok gospodarczy, obszar, w stosunku do którego producenci roślin uprawnych objęci obowiązkiem odłogowania kwalifikują się do płatności obszarowych, wylicza się na podstawie zadeklarowanego obszaru odłogowanego i proporcjonalnego udziału różnych upraw, w tym kiszonki z trawy; jednakże, zgodnie z art. 6 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, nie może on być zredukowany do obszaru mniejszego niż wymagany dla produkcji 92 ton zbóż.
2.
Produkcję zbóż określoną w ust. 1 wylicza się na podstawie plonu użytego przy płatnościach obszarowych.
Jeśli Państwo Członkowskie wybrało stosowanie historycznych regionalnych plonów dla roślin oleistych, plon jest pomnażany przez 1,95.
Artykuł 22
W przypadku Portugalii, zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, płatność obszarową dla przymusowego odłogowania zwiększa się o wielkości zamieszczone w załączniku IX. Wielkości te są finansowane zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3653/90.
Artykuł 23
1.
Wnioski o pomoc obszarową, o których mowa w rozporządzeniu (EWG) nr 3887/92, rozpatruje się według regionów zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999.
2.
Dla każdego wniosku o płatność obszarową w danym regionie musi istnieć odpowiednia deklaracja odłogowania w odniesieniu przynajmniej do odpowiadającej ilości hektarów w tym samym regionie produkcyjnym.
3.
Przewiduje się możliwość odstępstwa od ust. 2 zgodnie z obiektywnymi kryteriami ustanowionymi przez Państwo Członkowskie.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 2 przymusowe odłogowanie odpowiadające wnioskowi o płatność obszarową może być przeprowadzone w całości bądź w części:
a) w Hiszpanii, w regionie "secano" w przypadku gospodarstw zlokalizowanych w regionach produkcyjnych "secano" i "regadío";
b) w innym regionie produkcyjnym, pod warunkiem, że obszary przeznaczone pod odłogowanie znajdują się w regionach produkcyjnych sąsiadujących z tymi, w których są zlokalizowane obszary uprawne.
5.
W przypadku stosowania ust. 3 i 4 obszar przeznaczony do odłogowania musi być dostosowany z uwzględnieniem różnicy pomiędzy plonami zastosowanymi do wyliczenia płatności do gruntów odłogowanych w danych regionach.
Jednakże stosowanie niniejszego punktu nie może prowadzić do odłogowania mniejszej ilości hektarów niż wymagana.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy szczególne
Artykuł 24
W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 Państwa Członkowskie mogą odroczyć ostateczną datę siewu najpóźniej do 15 czerwca dla upraw wymienionych w załączniku X oraz dla stref określonych przez zainteresowane Państwo Członkowskie, umiejscowionych w regionach wyszczególnionych w tym załączniku.
W przypadku gdy przesunięcie ostatecznej daty siewu dotyczy wszystkich roślin uprawnych, Państwa Członkowskie mogą również odroczyć końcową datę składania przez producentów wniosków o płatności obszarowe w danych strefach najpóźniej do 15 czerwca lub do ostatecznej daty siewu, w zależności od tego, która z nich wystąpi wcześniej.
Artykuł 25
1. Limit określony w art. 10 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 ustala się uwzględniając krajowy obszar referencyjny i całkowitą powierzchnię gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności oraz w celu uniknięcia upraw na skalę, która mogłaby spowodować nadmierną redukcję płatności obszarowych specyficznych dla upraw roślin oleistych.
2.
Limit oraz kryteria stosowane do jego ustalenia podaje się do wiadomości Komisji w możliwie najszybszym terminie i nie później niż do 31 lipca roku gospodarczego poprzedzającego rok, którego dotyczy wniosek o płatność obszarową.
3.
W celu określenia, czy dany producent kwalifikuje się do płatności obszarowej, właściwe władze weryfikują, czy wniosek o pomoc mieści się w określonych limitach.
Grunty objęte wnioskami o płatności obszarowe specyficzne dla upraw roślin oleistych, które przekraczają limit, wyłącza się z wniosków.
4. W przypadku gdy wyłączenie gruntów zgodnie z ust. 3 oznacza, że obszar odłogowany przez producenta przekracza limit określony w art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 dla danego Państwa Członkowskiego, obszar odłogowany będący przedmiotem wniosku o płatność obszarową zredukuje się tak, aby nie przekraczał tego limitu.
5. Obszarów wyłączonych z wniosków o pomoc obszarową zgodnie z ust. 3 i 4 nie uwzględnia się przy stosowaniu art. 2 ust. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 26
Przekazywanie informacji
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje, które powinny zostać zamieszczone w tabelach, jak opisano w załączniku XI, w standardowym formacie tam opisanym, z podziałem według regionu produkcyjnego, obszaru bazowego oraz kraju, zgodnie z następującym harmonogramem:
a) do 15 września bieżącego roku gospodarczego: informacje uzyskane w trakcie przeprowadzonych kontroli i inspekcji;
b) najpóźniej do następującego 31 października: ostateczne dane odpowiadające danym wykorzystywanym do wyliczenia ostatecznej stawki przekroczenia ustalonej w art. 12; oraz
c) najpóźniej do następującego 15 lutego: dane końcowe dotyczące obszarów, dla których rzeczywiście wypłacono pomoc, po dokonaniu redukcji obszarów określonych w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92.
2.
W przypadku przekroczenia obszarów, o których mowa w art. 10 i 11, zainteresowane Państwa Członkowskie bezzwłocznie informują Komisję o ostatecznej stawce przekroczenia, najpóźniej do 31 października bieżącego roku gospodarczego.
Dane wykorzystane do wyliczenia stawki, o którą został przekroczony obszar bazowy, przekazuje się przy użyciu formularza zawartego w załączniku VII.
3. W przypadku gdy stawka przekroczenia jest rozdzielana zgodnie z art. 2 ust. 6 oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, zainteresowane Państwa Członkowskie informują o tym Komisję najpóźniej do 31 października.
Artykuł 27
Państwa Członkowskie przyjmują środki konieczne dla stosowania niniejszego rozporządzenia i powiadamiają o nich Komisję w ciągu miesiąca od ich przyjęcia lub wprowadzenia do nich zmian.
Artykuł 28
Rozporządzenia (EWG) nr 2467/92, (EWG) nr 2836/93, (WE) nr 762/94, (WE) nr 1098/94, (WE) nr 1237/95, (WE) nr 658/96 oraz (WE) nr 1577/98 tracą moc z dniem 1 lipca 2000 r.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń są traktowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 29
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych w odniesieniu do roku gospodarczego 2000/01 i następnych lat gospodarczych.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2317/1999
z dnia 29 października 1999 r.
zmieniająca pozycję w specyfikacji dla nazwy "Idiazábal" wymienionej w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, rząd Hiszpanii wystąpił z wnioskiem o zmianę w specyfikacji nazwy "Idiazábal", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1107/96 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1070/1999 [4]. Zmiana ustala zakres pH dla sera o tej nazwie w granicach 4,9 do 5,5 zamiast obecnych 5,1 do 5,8.
(2) Wniosek został rozważony, a zmiana uznana za niewielką.
Konkluzja niniejsza jest oparta na wynikach licznych testów pH przeprowadzonych na tym serze.
Testy te wykazały, że zakres ustalony przy rejestracji nazwy niezupełnie odpowiada faktom.
Z tego powodu należy dostosować zakres w taki sposób, aby zgadzał się z rzeczywistą sytuacją.
Wykazano, że dostosowanie takie nie ma żadnego wpływu ani na związek między przedmiotowym produktem a wytyczonym obszarem ani na warunki dotyczące, w szczególności dojrzewania.
Ponadto, dostosowanie to nie narusza praw innych producentów.
(3) Zgodnie z procedurą określoną w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Komisja zadecydowała w dniu 9 września 1999 r., że ze względu na to, że chodzi o niewielką zmianę, nie trzeba stosować procedury określonej w art. 6 tego rozporządzenia.
(4) Komisja wzięła również pod uwagę, że zmiana zgodna jest z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92.
Zmiana zakresu pH dla sera o nazwie "Idiazábal" musi wobec tego zostać zarejestrowana i opublikowana,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym rejestruje się i publikuje zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 zmianę zakresu pH w odniesieniu do sera objętego chronioną nazwą pochodzenia "Idiazábal", z obecnych 5,1 do 5,5 do poziomu 4,9 do 5,5.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2335/1999
z dnia 3 listopada 1999 r.
ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do brzoskwiń i nektaryn
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Brzoskwinie i nektaryny należą do produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w odniesieniu do których muszą zostać przyjęte normy; muszą zostać wprowadzone liczne zmiany w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3596/90 z dnia 12 grudnia 1990 r. ustanawiającym normy jakości w odniesieniu do brzoskwiń i nektaryn [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 888/97 [4]. Dla zapewnienia jasności pod względem prawnym rozporządzenie (EWG) nr 3596/90 powinno zostać uchylone, a zawarte w nim zasady ponownie sformułowane. W tym celu, a także dla zachowania przejrzystości na rynku światowym, należy uwzględnić normy w odniesieniu do brzoskwiń i nektaryn, zalecane przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości przy Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ).
(2) Normy w odniesieniu do brzoskwiń i nektaryn przewidują obowiązek przestrzegania skali wielkości; na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1169/93 [5] klasa wielkości D jest dopuszczona jedynie od początku roku gospodarczego do dnia 30 czerwca, tak aby pozwolić na wprowadzanie do obrotu wczesnymi odmianami owoców, tym samym zapobiegając po dniu 1 lipca obrotowi późnymi odmianami brzoskwiń i nektaryn w klasie wielkości D, które w okresie dojrzałości osiągają większe rozmiary; nie ma potrzeby rozszerzania omawianego ograniczenia poza okres obrotu wspólnotowymi brzoskwiniami i nektarynami.
(3) Rynek brzoskwiń i nektaryn, w szczególności na etapie detalicznym, uzależniony jest w ogromnej mierze od własności organoleptycznych tych produktów, które mogą się znacznie różnić.
Dlatego należy zezwolić branży na oznaczanie na opakowaniu zbiorczym minimalnych i maksymalnych wartości zasadniczych kryteriów dojrzałości produktów, aby umożliwić konsumentom swobodę wyboru przy zakupie owoców charakteryzujących się optymalnymi własnościami organoleptycznymi.
(4) Stosowanie wymienionych norm powinno spowodować usunięcie z rynku produktów o nieodpowiedniej jakości, ukierunkowanie produkcji na zaspokajanie wymogów konsumentów oraz ułatwienie stosunków handlowych opartych na uczciwej konkurencji, wspomagając w ten sposób poprawę rentowności produkcji.
(5) Normy mają zastosowanie do wszystkich faz obrotu.
Transport na duże odległości, składowanie dłużej niż przez pewien okres czasu oraz różne procesy, którym poddawane są produkty, mogą powodować pewne zmiany jakości ze względu na zachodzące w produktach procesy biologiczne lub ich stosunkowo nietrwały charakter.
Tego rodzaju pogorszenie jakości powinno zostać wzięte pod uwagę przy stosowaniu norm na wszystkich etapach obrotu po wysyłce.
Ze względu na to, że produkty klasy "Ekstra" muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, w ich przypadku należy uwzględnić jedynie ewentualną utratę świeżości i jędrności.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normami handlowymi w odniesieniu do brzoskwiń i nektaryn objętych kodem CN 080930 są normy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Normy stosuje się we wszystkich fazach obrotu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
W fazach następujących po wysyłce produkty mogą jednak wykazywać, w porównaniu z przepisami normy:
- niewielki ubytek świeżości i jędrności,
- dla produktów w klasach niższych niż "Ekstra" nieznaczne pogorszenie jakości spowodowane ich rozwojem i ich skłonnością do psucia się.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 3596/90 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2342/1999
z dnia 28 października 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 4 ust. 8, art. 5 ust. 5, art. 6 ust. 7, art. 7 ust. 5, art. 8 ust. 4, art. 9 ust. 4, art. 10 ust. 3, art. 11 ust. 5, art. 12 ust. 3, art. 13 ust. 5, art. 20, art. 23 ust. 3 oraz art. 50,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) 1254/1999 ustanawia nowy system premii zastępujący system określony w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 805/68 [2]. W celu uwzględnienia nowych uzgodnień niezbędne jest dokonanie zmian w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3886/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu premii przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 805/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1244/82 oraz (EWG) nr 714/89 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999 [4], a także, przy okazji zmian, należy przeredagować rozporządzenie Rady (EWG) nr 3886/92 w celu zachowania jasności.
(2) Systemy premii i innych płatności, określone w art. 3–25 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, powinny wchodzić w zakres rozporządzenia Rady (EWG) 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [5] (zwany dalej "zintegrowanym systemem"), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1036/1999 [6]. W rezultacie niniejsze rozporządzenie powinno zastać ograniczone do horyzontalnego uregulowania spraw w ramach wymienionego zintegrowanego systemu.
(3) Cele rozwiązań dotyczących pułapu regionalnego oraz obsady zwierząt powodują, że nie można już dłużej stosować specjalnych premii w odniesieniu do tego samego przedziału wiekowego dla zwierząt objętych stosowaniem tych dwóch rodzajów środków.
Do celów stosowania premii pozasezonowej zwierzęta te należy uznać za zakwalifikowane do premii specjalnej.
(4) Artykuł 4 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stanowi, że każda sztuka bydła płci męskiej do chwili uboju lub do chwili jej wywozu powinna być objęta paszportem w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącego etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [7] lub równoważny dokument urzędowy. Należy ustanowić przepis dotyczący dokumentu urzędowego, jaki ma być sporządzany i wydawany na poziomie krajowym. W celu uwzględnienia szczególnych warunków administracyjnych i kontroli w Państwach Członkowskich, należy dopuścić stosowanie różnych formularzy dokumentów urzędowych.
(5) Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 ustanawia okres chowu jako warunek przyznania premii specjalnej. Dlatego konieczne jest zdefiniowanie oraz określenie długości tego okresu.
(6) Uzgodnienia dotyczące przyznawania premii specjalnej z chwilą uboju powinny być spójne z uzgodnieniami dotyczącymi przyznawania premii z tytułu uboju.
Należy określić rodzaj dokumentów, jakie mają towarzyszyć zwierzęciu do chwili jego uboju, wysyłki lub wywozu.
Celem uwzględnienia specyficznych cech sposobu przyznawania pomocy finansowej w chwili uboju, należy określić warunki dotyczące wieku wołów i sposobu prezentacji tusz w przypadku dorosłego bydła.
(7) Należy ustanowić warunki przyznawania premii pozasezonowej zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi przyznawania premii z tytułu uboju.
Zadanie określenia na podstawie dostępnych informacji, które z Państw Członkowskich spełnia warunki stosowania tego systemu premii, należy wykonać w drodze decyzji Komisji.
(8) Pojęcie krowy mamki należy zdefiniować zgodnie z art. 6 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
W tym zakresie należy utrzymać te same rasy, które były objęte poprzednim systemem.
Ponadto przepisy administracyjne, które były stosowane w ramach starego systemu, mogą nadal być stosowane co do zasady, w szczególności w odniesieniu do przeciętnej mleczności i dodatkowej premii krajowej.
(9) W związku z wdrażaniem systemu pułapów indywidualnych należy określić zasady regulujące wyznaczanie tych pułapów i powiadamianie o nich producentów.
W celu wzmocnienia regulującego skutku, jaki system ten będzie miał na rynek, należy przewidzieć, że niewykorzystane przez ich posiadaczy uprawnienia do premii będą przekazywane po upływie określonego czasu do rezerwy krajowej.
Należy także podjąć właściwe środki w celu zapewnienia, by uprawnienia przyznawane bezpłatnie z rezerwy krajowej były wykorzystywane przez beneficjentów tylko do zamierzonych celów.
(10) Należy zachęcać do aktywizacji tych uprawnień, podobnie jak i ich przyznawania tym producentom, którzy będą z nich skorzystają.
W tym celu należy ustalić minimalny procent wykorzystywania uprawnień do premii.
Tego rodzaju procent powinien być wystarczająco wysoki, by pozwalał unikać niedostatecznego wykorzystywania uprawnień dostępnych w niektórych Państwach Członkowskich, mogącego powodować powstawanie problemów dla producentów priorytetowych składających wnioski o przyznanie im uprawnień w ramach rezerw krajowych.
Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do podniesienia minimalnego udziału procentowego wykorzystania uprawnień, który jednakże nie powinien przekraczać 90 %.
(11) Artykuły 22 i 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [8], ustanawiają programy ekstensyfikacji.
Należy zawiesić na cały okres uczestniczenia w wyżej wymienionych programach korzystanie ze zwolnionych w taki sposób uprawnień do premii za krowy mamki.
Wykorzystanie zwolnionych uprawnień powinno jednakże zostać dozwolone na zasadzie wyjątku, aby zaspokoić zapotrzebowanie na uprawnienia do premii jako części innych środków agroekologicznych.
Jednym z celów programu wcześniejszego przechodzenia na emeryturę przewidzianego w art. 10 wyżej wymienionego rozporządzenia jest zachęcanie do zastępowania starszych rolników przez rolników młodszych, będących w stanie poprawić ekonomiczną żywotność pozostałych gospodarstw rolnych.
Istnieją powody do obaw, że niektórzy rolnicy nie wezmą udziału w programach wcześniejszego przechodzenia na emeryturę, jeśli mogłoby to prowadzić, w dłuższej perspektywie, do utraty ich uprawnień do premii za krowy mamki.
Dlatego Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zapewniania na podstawie tych programów przedłużania całkowitego okresu trwania czasowego przeniesienia praw.
(12) Jednolity sposób wprowadzania w życie przepisów odnoszących się do przenoszenia i czasowego przeniesienia praw pociąga za sobą ustanowienie niektórych przepisów administracyjnych.
W celu uniknięcia nadmiaru prac administracyjnych Państwom Członkowskim należy zezwolić na ustalenie minimalnej liczby praw, które mogą być przenoszone.
Przepisy takie powinny także uniemożliwić naruszanie zobowiązań przewidzianych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 odnośnie do oddawania do rezerwy krajowej pewnego procenta takich przenoszonych uprawnień za każdym razem, gdy uprawnienia są przenoszone bez przekazywania gospodarstwa.
Ponadto należy przewidzieć ograniczenia w czasie tymczasowego przeniesienia, tak by unikać nadużywania przepisów dotyczących przenoszenia uprawnień.
(13) Należy ustanowić przepisy pozwalające na elastyczność w zakresie dotrzymywania terminów administracyjnych do przenoszenia uprawnień, w przypadku gdy producent może wykazać, że odziedziczył prawa po zmarłym producencie.
(14) Specjalny przypadek, kiedy producent korzysta przy wypasie wyłącznie z gruntów będących własnością publiczną lub zbiorową, a wszystkie swoje uprawnienia przenosi na innego rolnika, zaprzestając w ten sposób produkcji, należy uważać za równoznaczny z przekazaniem gospodarstwa.
(15) Stosowanie administracyjnego systemu przekazywania, w którym we wszystkich przypadkach przenoszenie uprawnień bez przekazywania gospodarstw i czasowe przeniesienie uprawnień dokonywane są wyłącznie za pośrednictwem rezerwy krajowej, powoduje konieczność stworzenia ram prawnych ukierunkowanych na zachowanie ekonomicznej spójności z systemem bezpośredniego ich przenoszenia pomiędzy producentami.
Należy ustanowić obiektywne kryteria wyznaczania sumy, jaką należy wypłacać z rezerwy krajowej producentowi, który dokonał przeniesienia swoich uprawnień, a także sumy, jaką ma zapłacić producent otrzymujący równoważne prawa z rezerwy krajowej.
(16) Artykuł 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 ustanawia, dla Państw Członkowskich spełniających warunki tego artykułu, specjalny dobrowolny system zarządzania przyznawaniem premii za krowy mamki dla jałówek.
Na podstawie dostępnych informacji Komisja ma za zadanie określić w drodze decyzji, które z Państw Członkowskich spełnia warunki zastosowania tego specjalnego systemu.
Należy sprecyzować szczególne uzgodnienia dotyczące przyznawania premii.
Zgodnie z nadrzędnym celem premii za krowy mamki premię tę należy wypłacać tym rolnikom, którzy przeznaczają swoje jałówki na wymianę stada podstawowego, a nie na produkcję jałówek rzeźnych.
W tym celu Państwa Członkowskie powinny ustanowić kryteria dotyczące w szczególności granic wiekowych i/lub wymogów dotyczących rasy.
(17) Należy ustalić metodę obliczania obsady zwierząt.
W celu uproszczenia praktycznego stosowania obsady zwierząt należy ustanowić termin do uwzględniania przypisaną ilość mleka.
(18) Dopłata ekstensyfikacyjna powinna być uzależniona od zachowania zgodności z jedną, a najwyżej dwoma obsadami zwierząt według wyboru danego Państwa Członkowskiego.
Dla potrzeb systemu dopłat ekstensyfikacyjnych obsada zwierząt powinna obejmować wszystkie obecne w gospodarstwie sztuki bydła w wieku powyżej sześciu miesięcy.
Dlatego też wymagane są specjalne zasady liczenia zwierząt i składania przez producenta oświadczenia o uczestniczeniu w systemie.
Zarządzanie tym programem może zostać w dużym stopniu ułatwione dzięki zastosowaniu skomputeryzowanej bazy danych, określonej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 820/1997.
Dlatego należy ustanowić przepisy dotyczące wykorzystywania tej bazy danych, pod warunkiem że zapewnia ona, zgodnie z wymogami danego Państwa Członkowskiego, dostateczną dokładność zawartych w niej danych do celów systemu dopłat ekstensyfikacyjnych.
(19) Istnieje ryzyko, że niektórzy producenci mogą w sposób sztuczny zapewniać zgodność z przeciętną obsadą zwierząt wymaganą do przyznania dopłaty ekstensyfikacyjnej, w szczególności poprzez nienormalnie niską obsadę w niektórych okresach roku.
Należy podjąć środki w celu zapewnienia, aby nie przyznawać dopłaty ekstensyfikacyjnej tego rodzaju producentom.
W tym celu należy dla zachowania jasności sprecyzować, że taka sytuacja jest objęta zakresem art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [9] oraz że dane Państwo Członkowskie powinno podjąć w związku z tym wszelkie środki niezbędne w celu stosowania wspomnianego artykułu w ramach systemu dopłat ekstensyfikacyjnych.
(20) W celu uczynienia go prostszym dla większości najbardziej ekstensywnych przedsiębiorstw chowu zwierząt gospodarskich pożądane jest ustanowienie dobrowolnego, uproszczonego systemu przyznawania dopłat ekstensyfikacyjnych.
(21) Artykuł 13 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 ustanawia, dla Państw Członkowskich spełniających warunki tego artykułu, specjalny system przyznawania dopłaty ekstensyfikacyjnej za krowy mleczne.
Należy ustanowić procedurę określania na podstawie dostępnych informacji, które z Państw Członkowskich spełniają warunki zastosowania takiego specjalnego systemu.
Należy sprecyzować szczególne uzgodnienia dotyczące przyznawania premii.
W interesie zachowania spójności z ogólnym systemem dopłat ekstensyfikacyjnych, a także w celu ustalenia dokładnej liczby krów kwalifikujących się do objęcia płatnościami, należy określić minimalny okres chowu krów mlecznych.
(22) Stosowanie niektórych przepisów rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/1971 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającego zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów [10] przedłużałoby w sposób sztuczny o jeden lub więcej dni okresy chowu w gospodarstwie, określane w miesiącach.
W związku z tym należy ustanowić szczegółowe przepisy w tej sprawie.
(23) Wnioski powinny być zwykle składane w odniesieniu do premii z tytułu uboju.
W celu uproszczenia za wniosek taki uważa się także wniosek o pomoc w odniesieniu do zwierząt gospodarskich, przewidziany w zintegrowanym systemie, pod warunkiem że zawiera on wszystkie elementy niezbędne do uzasadnienia wypłacenia premii i że zwierzę poddano ubojowi w tym samym Państwie Członkowskim lub w innym Państwie Członkowskim albo też dokonano jego wywozu.
(24) Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 820/1997 Państwa Członkowskie powinny posiadać w pełni funkcjonującą skomputeryzowaną bazę danych począwszy od dnia 31 grudnia 1999 r.
Powinno być możliwe wykorzystywanie tej bazy danych w celu ułatwienia zarządzania premią z tytułu uboju, pod warunkiem że Państwo Członkowskie uznaje, że baza danych zapewnia dokładność zwartych w niej danych w stopniu wystarczającym do celów wypłacania premii.
(25) Premia z tytułu uboju w odniesieniu do cieląt jest uzależniona od zachowania limitu wagi maksymalnej.
Należy w związku z tym określić znormalizowany sposób prezentacji tuszy, w stosunku do której obowiązuje taka waga maksymalna.
(26) Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 ustanawia okres chowu jako warunek przyznania premii z tytułu uboju. Dlatego konieczne jest zdefiniowanie oraz określenie długości tego okresu.
(27) Należy przesyłać do Komisji szczegółowe informacje o przepisach krajowych dotyczących wypłacania i o realizacji płatności dodatkowych.
(28) W celu zapewnienia jak najszybszego otrzymywania przez rolników płatności należy opracować przepisy dotyczące wypłacania zaliczek.
Jednakże w związku ze stosowaniem pułapów krajowych lub regionalnych należy podjąć środki w celu zapewnienia, by zaliczki nie przekraczały kwoty ostatecznej płatności.
W związku z tym należy opracować przepisy zezwalające Państwom Członkowskim na zmniejszanie odsetka zaliczek dla programów pomocy finansowej podlegającym tym pułapom.
(29) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 ustanawia kary za nielegalne stosowanie lub posiadanie substancji lub produktów niedozwolonych przez odnośne ustawodawstwo weterynaryjne.
W przypadku powtarzających się naruszeń określenie czasu trwania kar należy pozostawić Państwom Członkowskim, które mają lepsze możliwości osądzenia rzeczywistej powagi przestępstw.
(30) Systemy premii specjalnych oraz premii za krowy mamki mają za podstawę rok kalendarzowy jako okres referencyjny.
Konieczne jest ustalenie terminu określania elementów, które należy wziąć pod uwagę w celu zastosowania wspomnianych systemów.
W celu zapewnienia sprawnego oraz konsekwentnego zarządzania należy wybrać, zgodnie z zasadą ogólną, określony termin składania wniosków.
Jednakże w odniesieniu do premii specjalnej wypłacanej z tytułu uboju należy określić specjalne zasady w celu uniknięcia przenoszenia z danego roku na następny w celu uzyskania wyższej premii.
Jeśli chodzi o premie z tytułu uboju, data uboju lub wywozu stanowi lepszy wyznacznik, czy dane operacje zostały faktycznie dokonane.
(31) Kurs walutowy w dniu terminu operacyjnego w odniesieniu do pomocy finansowej, premii i kwot określonych w art. 5 rozporządzenia Rady (WE) 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiający agromonetarne ustalenia dotyczące euro [11] określa się jako kurs obowiązujący w danym dniu.
Kurs stosowany w dniu terminu operacyjnego należy ustalać w taki sposób, aby zasadniczo zapewniał on, by pomoc finansowa, premie i sumy nie podlegały żadnym silnym wahaniom przy przeliczaniu na waluty krajowe z powodu kursu walutowego obowiązującego w danym dniu.
Wydaje się, że tym celu najlepszym rozwiązaniem jest przyjęcie przeciętnej kursów wymiany stosowanych w miesiącu poprzedzającym rok przydzielania pomocy, obliczanych pro rata temporis.
(32) Do celów monitorowania środków podjętych na podstawie reformy systemu premii w sektorze wołowiny i cielęciny Komisję należy w pełni informować o środkach wykonawczych podjętych przez Państwa Członkowskie oraz ilościowych rezultatach stosowania wspomnianych systemów.
Dlatego należy ustanowić przepisy zobowiązujące Państwa Członkowskie do przekazywania niektórych informacji.
W celu ułatwienia przekazywania oraz analizy danych należy określić jednolity format w celu dostarczania tych danych.
(33) W celu ułatwienia wprowadzania zmian w nowych programach konieczne są przepisy przejściowe dotyczące zasad powiadamiania oraz obowiązku znakowania i identyfikacji zwierząt.
(34) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania systemów premii i innych systemów płatności ustanowionych w art. od 3–25 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
ROZDZIAŁ 1
PREMIA SPECJALNA
(Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999)
Sekcja 1
Uzgodnienia ogólne
Artykuł 2
Wnioski
1. Oprócz wymagań wprowadzonych jako część zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 3508/1992 (zwanego dalej "zintegrowanym systemem") każdy wniosek o pomoc w odniesieniu do zwierząt gospodarskich, przewidziany w art. 6 ust. 8 wspomnianego rozporządzenia (zwany dalej "wnioskiem") zawiera:
a) podział liczby zwierząt według przedziałów wiekowych;
b) odniesienie do paszportów zwierząt lub dokumentów urzędowych towarzyszących zwierzętom objętym danym wnioskiem.
2.
Wnioski można składać wyłącznie w odniesieniu do zwierząt, których wiek w dniu rozpoczęcia okresu chowu wynosi:
a) w przypadku byków – nie mniej niż siedem miesięcy;
lub
b) w przypadku wołów – nie mniej niż siedem miesięcy oraz nie więcej niż dziewiętnaście miesięcy w przypadku pierwszego przedziału wiekowego lub nie mniej niż dwadzieścia miesięcy w przypadku drugiego przedziału wiekowego.
Artykuł 3
Przyznawanie premii
Zwierzęta, które nie zakwalifikowały się do premii z powodu zastosowania proporcjonalnego zmniejszenia, określonego w art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, lub zastosowania obsady zwierząt, określonej w art. 12 tego rozporządzenia, nie mogą już zostać objęte wnioskiem odnośnie do tego samego przedziału wiekowego i uznaje się, że zostały objęte wypłatą premii.
Artykuł 4
Paszporty i dokumenty urzędowe
1. W przypadku gdy na warunkach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 820/97 paszport nie jest dostępny, zastępuje się go krajowym dokumentem urzędowym przewidzianym w art. 4 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich zapewniają, by takie paszporty lub dokumenty urzędowe gwarantowały przyznanie tylko jednej premii odnośnie do danego zwierzęcia i przedziału wiekowego.
Państwa Członkowskie pomagają sobie wzajemnie w tym celu.
3.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, by krajowy dokument urzędowy miał postać:
a) dokumentu towarzyszącego każdemu poszczególnemu zwierzęciu;
b) wyczerpującego wykazu, znajdującego się w posiadaniu producenta, zawierającego wszystkie informacje wymagane w dokumencie urzędowym, pod warunkiem że zwierzęta objęte tym wykazem pozostają, począwszy od daty złożenia pierwszego wniosku, u tego samego producenta do czasu wprowadzenia ich do obrotu celem dokonania uboju;
c) wyczerpującego wykazu, znajdującego się w posiadaniu władz centralnych, zawierającego wszystkie informacje wymagane w dokumencie urzędowym, pod warunkiem że dane Państwo Członkowskie lub jego region korzystający z takiej możliwości przeprowadza kontrole na miejscu wszystkich zwierząt objętych danym wnioskiem kontroluje przemieszczanie się tych zwierząt oraz umieszcza wyraźny znak na każdym ze sprawdzanych zwierząt, na co producenci są zobowiązani wyrażać zgodę;
d) wyczerpującego wykazu, znajdującego się w posiadaniu władz centralnych, zawierającego wszystkie informacje wymagane w dokumencie urzędowym, pod warunkiem że dane Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, by premia nie została przyznana dwukrotnie w odniesieniu do tego samego przedziału wiekowego i na żądanie niezwłocznie przedstawia informacje dotyczące statusu każdego zwierzęcia, jeśli chodzi o uprawnienie do premii.
Państwa Członkowskie, które zdecydują się skorzystać z przynajmniej jednej z tych możliwości, w odpowiednim czasie powiadamiają o tym Komisję i przesyłają jej odnośne przepisy wykonawcze.
Dla celów lit. c) jedynie Wielką Brytanię oraz Irlandię Północną uważa się za regiony Państwa Członkowskiego.
Artykuł 5
Okres chowu
Okres chowu wynosi dwa miesiące począwszy od dnia następującego po dacie złożenia wniosku.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przewidzieć inne terminy początkowe, pod warunkiem że nie będą one przypadały później niż dwa miesiące po dniu złożenia wniosku.
Artykuł 6
Pułap regionalny
1.
W przypadku gdy zastosowanie proporcjonalnego zmniejszenia powoduje, że liczba zwierząt kwalifikujących się do premii jest mniejsza od liczby całkowitej, w odniesieniu do liczby dziesiętnej przyznaje się odpowiadający jej ułamek kwoty premii od sztuki.
W tym celu, uwzględnia się tylko pierwsze miejsce dziesiętne.
2.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie decydują się na wprowadzenie różnych regionów lub zmodyfikowanie istniejących regionów na ich terytorium w rozumieniu art. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, informują one Komisję o swojej decyzji przed dniem 1 stycznia danego roku, podając określenie regionu oraz ustalony pułap.
Wszelkie kolejne zmiany zgłaszane są Komisji przed dniem 1 stycznia danego roku.
Artykuł 7
Limity liczb zwierząt przypadające na gospodarstwo
1.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie podejmują decyzję o zmianie limitu wynoszącego 90 sztuk bydła na gospodarstwo i na dany przedział wiekowy lub o odstępstwie od niego, powiadamiają one o tym Komisję przed dniem 1 stycznia danego roku.
Ponadto w przypadku gdy Państwa Członkowskie ustalają minimalną liczbę zwierząt na gospodarstwo, poniżej której nie będzie stosowane proporcjonalne zmniejszenie, powiadamiają one o tym Komisję przed dniem 1 stycznia danego roku kalendarzowego.
2.
Wszelkie kolejne zmiany zgłaszane są Komisji przed dniem 1 stycznia danego roku.
Sekcja 2
Przyznawanie premii w momencie uboju
Artykuł 8
Formy przyznawania
1.
Państwa Członkowskie mogą przyznać premię specjalną w momencie uboju w przypadku byków odnośnie do pojedynczego przedziału wiekowego, a w przypadku wołów – odnośnie do pierwszego lub drugiego przedziału wiekowego lub poprzez połączenie przyznawania premii odnośnie do tych dwóch przedziałów wiekowych.
2.
Państwa Członkowskie, które decydują się na stosowanie systemu przewidzianego w ust. 1, zastrzegają, że premia jest również przyznawana wtedy, gdy kwalifikujące się do niej zwierzęta są wysyłane do innego Państwa Członkowskiego lub wywożone do państwa trzeciego.
3.
W przypadku gdy stosowany jest system określony w ust. 2 i 3, przyznanie premii uzależnione jest od zgodności z przepisami niniejszej sekcji oraz art. 34 i 35 ust. 1 i 2, stosowanych mutatis mutandis.
4. Oprócz informacji określonych w art. 35 ust. 1 wnioski o pomoc finansową wskazują, czy dane zwierzę jest bykiem, czy wołem; dołącza się do nich dokument zawierający szczegółowe dane wymagane do celów art. 4 ust. 2. Dokumentem tym jest, według wyboru danego Państwa Członkowskiego:
a) paszport lub kopia paszportu, w przypadku gdy stosowany rodzaj paszportu składa się z kilku kopii;
lub
b) kopia paszportu, w przypadku gdy stosowany rodzaj paszportu składa się tylko z jednego egzemplarza, który musi zostać zwrócony właściwym władzom do celów art. 6 rozporządzenia (WE) nr 820/97; w tym przypadku Państwo Członkowskie podejmuje środki w celu zapewnienia, by informacje zawarte w kopii odpowiadały oryginałowi,
lub
c) krajowy dokument urzędowy, w przypadku gdy paszport nie jest dostępny, na warunkach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 820/97.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zawiesić stosowanie krajowego dokumentu urzędowego.
W tym przypadku podejmują one niezbędne środki w celu zapewnienia, by premia nie została przyznana dwa razy odnośnie do tego samego przedziału wiekowego w przypadku zwierząt, które były przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego.
W przypadku Państw Członkowskich dysponujących skomputeryzowaną bazą danych, określoną w art. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 820/97, zawierającą, zgodnie z wymogami Państwa Członkowskiego, informacje niezbędne do zapewnienia, by tylko jedna premia była przyznawana dla danego zwierzęcia i danego przedziału wiekowego, do wniosku o pomoc finansową nie trzeba dołączać dokumentu określonego w akapicie pierwszym.
Ponadto, w drodze odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego, w przypadku gdy Państwa Członkowskie korzystają z możliwości określonej w art. 35 ust. 2 akapit pierwszy, podejmują one środki w celu zapewnienia, by producent mógł określić zwierzęta, odnośnie do których ubiega się o premię specjalną.
5.
W przypadku byków dowód uboju powinien określać wagę tuszy.
6.
W przypadku gdy zwierzę jest wysyłane dowód wysłania dostarcza się w postaci oświadczenia nadawcy wskazującego Państwo Członkowskie przeznaczenia danego zwierzęcia.
W tym przypadku wnioski o pomoc zawierają:
a) nazwisko i adres nadawcy (lub równoważny kod);
b) numer identyfikacyjny zwierzęcia;
c) oświadczenie, że zwierzę jest w wieku powyżej dziewięciu miesięcy.
Wnioski o przyznanie pomocy finansową składa się zanim zwierzę opuści terytorium danego Państwa Członkowskiego, a dowód wysyłki składa się w ciągu trzech miesięcy od opuszczenia przez zwierzę terytorium danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
Szczegóły systemu przyznawania premii
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 5 premię wypłaca się na rzecz producentów, którzy hodowali zwierzęta przez minimalny okres chowu wynoszący dwa miesiące, kończące się później niż miesiąc przed dokonaniem uboju, wysyłki lub wywozu.
W przypadku wołów premie wypłaca się według następujących zasad:
a) premię w odniesieniu do pierwszego przedziału wiekowego wypłaca się tylko wtedy, gdy zwierzę było chowane przez producenta przez nie krócej niż dwa miesiące, w okresie gdy wiek zwierzęcia wynosił nie mniej niż siedem miesięcy i nie więcej niż dwadzieścia dwa miesiące;
b) premię w odniesieniu do drugiego przedziału wiekowego można wypłacić tylko wtedy, gdy zwierzę było chowane przez producenta przez nie krócej niż dwa miesiące, w okresie w którym wiek zwierzęcia wynosił co najmniej dwadzieścia miesięcy;
c) premie w odniesieniu do dwóch przedziałów wiekowych można wypłacać łącznie tylko wtedy, gdy zwierzę było chowane nie krócej niż przez cztery kolejne miesiące zgodnie z wymaganiami dotyczącymi wieku przewidzianymi w lit. a) oraz b);
d) premię w odniesieniu do drugiego przedziału wiekowego można wypłacać tylko wtedy, gdy zwierzę zostało wysłane z innego Państwa Członkowskiego po osiągnięciu wieku 19 miesięcy.
2.
W związku z obliczaniem obsady zwierząt, określonej w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, każde zwierzę objęte połączonym wnioskiem dotyczącym dwóch przedziałów wiekowych będzie uwzględnione dwukrotnie.
3.
Wagę tuszy ustala się na podstawie tuszy, która spełnia wymagania określone w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1208/81 [12].
W przypadku gdy sposób prezentacji tuszy odbiega od tego określenia, stosuje się wskaźniki korygujące podane w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 563/82 [13].
W przypadku gdy ubój odbywa się w rzeźni nie objętej stosowaniem wspólnotowego systemu klasyfikacji tusz z dorosłego bydła, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na ustalenie wagi na podstawie żywej wagi ubitego zwierzęcia.
W takich przypadkach wagę tuszy uważa się za równą 185 kg lub większą, jeśli żywa waga ubitego zwierzęcia była równa 340 kg lub większa.
Artykuł 10
Powiadamianie
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed rozpoczęciem danego roku kalendarzowego o swojej decyzji w sprawie stosowania systemu przyznawania premii, o których mowa w niniejszej sekcji, a także odpowiednich procedur.
ROZDZIAŁ II
PREMIA POZASEZONOWA
(Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999)
Artykuł 11
Zastosowanie premii
Komisja, najpóźniej do dnia 1 sierpnia każdego roku kalendarzowego, podejmuje decyzję, w których Państwach Członkowskich może być przyznawana premia posezonowa w następnym roku kalendarzowym.
Państwa Członkowskie informują Komisję przed dniem 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym przyznaje się premie, czy zdecydowały się na stosowanie art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Artykuł 12
Uprawnienie do premii
1.
Premia może być przyznana tylko w odniesieniu do wołów, które otrzymały już premię specjalną lub gdy uważa się, że otrzymały premię specjalną na podstawie art. 3 w Państwie Członkowskim stosującym premię pozasezonową, i które są poddane ubojowi w Państwie Członkowskim stosującym premię pozasezonową.
2.
Premię można przyznawać tylko temu producentowi, który jako ostatni utrzymywał zwierzę przed ubojem.
Artykuł 13
Wnioski
1.
Producent składa wniosek do właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się gospodarstwo.
2.
Wnioski sporządza się zgodnie z art. 8 ust. 4 oraz art. 35, które stosuje się mutatis mutandis.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu sprawdzenia, czy premie specjalne zostały przyznane oraz przeprowadzają systematyczne, niezapowiedziane kontrole dokładności zaświadczeń, określonych w art. 35.
ROZDZIAŁ III
PREMIA ZA KROWY MAMKI
(Artykuły 6-10 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999)
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 14
Krowy należące do rasy mięsnej
Krów należących do ras bydła wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia nie uważa się za krowy należące do rasy mięsnej, określone w art. 3 lit. f) i art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Artykuł 15
Maksymalna indywidualna przypisana ilość
1. W przypadku gdy Państwa Członkowskie decydują się na zmianę maksymalnej indywidualnej przypisanej ilości wynoszącej 120000 kg, określonej w art. 6 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 lub na odstępstwo od niej, informują one o tym Komisję przed dniem 1 stycznia danego roku kalendarzowego.
2.
Wszelkie kolejne zmiany sposobu stosowania ust. 1 zgłaszane są Komisji przed dniem 1 stycznia danego roku.
Artykuł 16
Okres chowu
Sześciomiesięczny okres chowu, określony w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, rozpoczyna się w dniu następującym po dniu złożeniu wniosku.
Artykuł 17
Wnioski
1. W przypadku gdy wniosek o premię jest składany zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 jako wniosek o pomoc w odniesieniu do zwierząt gospodarskich lub, według wyboru Państwa Członkowskiego, jako wniosek o pomoc obszarową, określony w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3508/1992 (zwany dalej "wnioskiem"), oprócz wymagań wprowadzonych jako część zintegrowanego systemu, zawiera on:
a) oświadczenie określające indywidualną przypisaną ilość mleka przyznanej producentowi w dniu 31 marca poprzedzającym dwunastomiesięczny okres zastosowania programu dodatkowych opłat wyrównawczych rozpoczynający się w danym roku kalendarzowym; jeśli wysokość ta jest nieznana w dniu składania wniosku, zgłasza się ją właściwym władzom w możliwie najkrótszym czasie; oraz
b) zobowiązanie producenta do niezwiększania w czasie dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się w dniu złożenia wniosku wysokości jego indywidualnej przypisanej ilości powyżej limitu ilościowego określonego w art. 6 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Jednakże lit. b) nie stosuje się, jeżeli w danym Państwie Członkowskim zniesiono limity ilościowe.
2.
Wnioski składa się podczas w ciągu łącznego sześciomiesięcznego okresu w ciągu roku kalendarzowego, który ma być określony przez dane Państwo Członkowskie.
W ramach takiego łącznego okresu Państwa Członkowskie mogą ustanawiać odrębne okresy do składania wniosków.
Artykuł 18
Przeciętna mleczność
Przeciętną mleczność oblicza się na podstawie przeciętnych mleczności wymienionych w załączniku II.
Państwa Członkowskie mogą jednakże wykorzystywać do tych obliczeń uznawany przez siebie dokument stwierdzający przeciętną mleczność stada mlecznego danego producenta.
Artykuł 19
Dodatkowa premia krajowa
1.
Dodatkową premię krajową można przyznawać tylko producentowi, który w odniesieniu do tego samego roku kalendarzowego otrzymuje premię dla krów mamek.
Premię przyznaje się tylko w granicach limitu liczby zwierząt kwalifikujących się do tej premii, jeżeli jest to właściwe po zastosowaniu proporcjonalnego zmniejszenia, określonego w art. 10 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić dodatkowe warunki przyznawania premii dodatkowej.
Powiadamiają one o tym Komisję w odpowiednim czasie, zanim warunki te wejdą w życie.
3. Komisja, najpóźniej do dnia 1 sierpnia każdego roku kalendarzowego, podejmuje decyzję, które Państwa Członkowskie spełniają wymagania określone w art. 6 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Sekcja 2
Pułapy, rezerwy, przenoszenie
Artykuł 20
Indywidualny pułap
1. Państwa Członkowskie ustalają indywidualny pułap dla producenta na warunkach określonych w art. 7 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
2.
Każdy producent jest możliwie jak najszybciej powiadamiany o wysokości swojego pułapu indywidualnego, najpóźniej na tydzień przed rozpoczęciem okresu składania wniosków w odniesieniu do roku 2000.
Artykuł 21
Powiadamianie
1. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, najpóźniej do dnia 1 marca 2000 r., o procedurach wykorzystanych do zastosowania zmniejszenia pułapów indywidualnych zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, a także o łącznej liczbie uprawnień przyznanych producentom oraz liczbie uprawnień umieszczonych w rezerwie.
2. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, najpóźniej do dnia 1 marca 2000 r., o metodzie obliczania zmniejszenia, zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 oraz, tam gdzie jest to stosowne, o środkach podjętych na podstawie art. 8 ust. 2 lit. a), oraz, przed dniem 1 stycznia każdego roku, o wszelkich zmianach.
3.
Korzystając z tabeli przedstawionej w załączniku IV, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, najpóźniej do dnia 1 marca tymczasowo, a ostatecznie do dnia 31 lipca każdego roku o:
a) liczbie uprawnień do premii zwróconych bez płatności wyrównawczej do rezerwy krajowej po dokonaniu przeniesienia uprawnień bez przekazania gospodarstwa w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego;
b) liczbie niewykorzystanych uprawnień do premii, określonych w art. 23 ust. 2, przekazanych do rezerwy krajowej w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego;
c) liczbie przyznanych uprawnień na mocy z art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego.
Artykuł 22
Uprawnienia uzyskiwane bezpłatnie
Z wyjątkiem należycie uzasadnionych wyjątkowych przypadków, jeżeli producent uzyskał nieodpłatnie uprawnienia do otrzymania premii z rezerwy krajowej, nie ma on prawa przenosić i/lub czasowo przenosić swoich uprawnień w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych.
Artykuł 23
Korzystanie z uprawnień
1.
Producent posiadający uprawnienia może wykorzystać je sam albo je przekazać innemu producentowi.
2.
W przypadku gdy producent nie wykorzystał w okresie roku kalendarzowego minimalnego odsetka swoich uprawnień, ustalonego zgodnie z ust. 4, ich niewykorzystana część jest przekazywana do rezerwy krajowej, z wyjątkiem:
- przypadku gdy producent posiada maksymalnie siedem uprawnień do premii i nie wykorzystał minimalnego odsetka swoich uprawnień ustalonych zgodnie z ust. 4 w ciągu dwóch kolejnych lat kalendarzowych, do rezerwy krajowej jest przekazywana część niewykorzystana w ciągu ostatniego roku kalendarzowego,
- przypadku gdy producent uczestniczy w programie ekstensyfikacji uznanym przez Komisję,
- przypadku gdy producent uczestniczy w systemie wcześniejszego przechodzenia na emeryturę uznanym przez Komisję, w którym przeniesienie uprawnień i/lub czasowe przeniesienie praw nie są obowiązkowe,
lub
- przypadków wyjątkowych i należycie uzasadnionych.
3.
Czasowe przekazanie praw odnosi się tylko do pełnych lat kalendarzowych i obejmuje co najmniej minimalną liczbę zwierząt przewidzianej w art. 24 ust. 1.
Z końcem każdego okresu tymczasowego przekazania praw, który nie może przekraczać trzech kolejnych lat, producent, z wyjątkiem przypadku gdy dokonana on przeniesienia uprawnień, odzyskuje swoje uprawnienia na okres przynajmniej dwóch kolejnych lat kalendarzowych.
Jeżeli producent nie wykorzysta przynajmniej minimalnego odsetka uprawnień ustalonego zgodnie z ust. 4 w okresie każdego z dwóch kolejnych lat, Państwo Członkowskie, z wyjątkiem wyjątkowych i właściwie uzasadnionych przypadków, wycofuje i zwraca corocznie do tej rezerwy krajowej tę część uprawnień, która nie została wykorzystana przez danego producenta.
Jednakże w przypadku producentów uczestniczących w systemach wcześniejszego przechodzenia na emeryturę uznanych przez Komisję, Państwa Członkowskie mogą, na podstawie takich systemów, ustanowić przepisy o przedłużeniu łącznego okresu trwania czasowego przenoszenia praw.
Producenci, którzy zobowiązali się do uczestniczenia w programie ekstensyfikacji zgodnie ze środkiem, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2078/1992 [14], lub w programie ekstensyfikacji zgodnie z art. 22 oraz 23 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, nie mają prawa do czasowego przenoszenia i/lub przenoszenia swoich uprawnień przez cały czas uczestniczenia w tych programach. Jednakże przepis ten nie ma zastosowania w przypadkach, gdy sam program zezwala na przenoszenie i/lub czasowe przenoszenie uprawnień na producentów, których uczestnictwo w środkach innych niż te, o których mowa w niniejszym ustępie, wymaga nabycia uprawnień.
4.
Minimalny odsetek wykorzystania uprawnień do premii wynosi 70 %.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą podnieść ten odsetek do 90 %.
Państwa Członkowskie z wyprzedzeniem powiadamiają Komisję o odsetku, jaki mają zamiar zastosować.
Artykuł 24
Przenoszenie i tymczasowe przenoszenie uprawnień
1.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić, na podstawie swojej struktury produkcji, minimalną liczbę uprawnień do premii, które mogą być przedmiotem częściowego przeniesienia uprawnień niezwiązanego z przekazaniem gospodarstwa.
Minimum to nie może przekraczać pięciu uprawnień do premii.
2.
Przeniesienie uprawnień do premii oraz ich tymczasowe przeniesienie uprawnień może być skuteczne tylko wtedy, gdy zostały one wspólnie zgłoszone właściwym władzom Państwa Członkowskiego przez producenta dokonującego przeniesienia i/lub czasowego przeniesienia uprawnień oraz przez producenta otrzymującego uprawnienia.
Zgłoszenie takie następuje w terminie ustalonym przez Państwo Członkowskie i nie później niż w dniu, w którym producent otrzymujący uprawnienia składa wniosek o przyznanie premii, z wyjątkiem przypadków gdy przeniesienie uprawnień staje się skuteczne w drodze dziedziczenia.
W takim przypadku producent otrzymujący uprawnienia jest w stanie przedstawić odpowiednie dokumenty prawne celem udowodnienia, że jest on lub ona jest beneficjentem po zmarłym producencie.
Artykuł 25
Zmiana indywidualnego pułapu
W przypadku przeniesienia lub czasowego przeniesienia uprawnień Państwa Członkowskie ustalają nowy indywidualny pułap oraz powiadamiają zainteresowanych producentów o liczbie przysługujących im uprawnień do przyznania premii nie później niż w ciągu 60 dni od ostatniego dnia okresu, w którym producent złożył swój wniosek.
Przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania, w przypadku gdy przeniesienie staje się skuteczne w drodze dziedziczenia.
Artykuł 26
Producenci niebędący właścicielami uprawianej przez siebie ziemi
Producenci uprawiający tylko grunty będące własnością publiczną lub zbiorową, którzy decydują się na zaprzestanie uprawiania takich gruntów i na przeniesienie wszystkich swoich uprawnień na innego producenta, są traktowani w taki sam sposób jak producenci sprzedający lub dokonujący przekazania gospodarstwa.
We wszystkich innych przypadkach producenci są traktowani w taki sam sposób, jak producenci dokonujący jedynie przeniesienia swoich uprawnień.
Artykuł 27
Przekazanie przez rezerwę krajową
W przypadku gdy Państwa Członkowskie przewidują, że przenoszenie uprawnień bez przekazania gospodarstwa może odbywać się poprzez rezerwę krajową, zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, stosują one przepisy krajowe analogiczne do tych, które są określone w art. 23–26. Ponadto w takim przypadku:
- Państwa Członkowskie mogą postanowić, że czasowe przeniesienie uprawnień musi odbywać się poprzez rezerwę krajową,
- w przypadku przeniesienia uprawnień do premii lub czasowego przeniesienia, gdy stosuje się przepisy tiret pierwszego, przeniesienie do rezerwy staje się skuteczne tylko po powiadomieniu o tym przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego producenta dokonującego przeniesienia i/lub czasowego przeniesienia uprawnień; przy czym przeniesienie uprawnień z rezerwy na innego producenta staje się skuteczne dopiero po powiadomieniu o tym producenta przez właściwe władze.
Ponadto przepisy takie muszą zapewniać, by dane Państwo Członkowskie dokonywało zapłaty za tę część uprawnień innych niż część, określonej w art. 8 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, odpowiadającą tej, która wynikałaby z bezpośredniego ich przeniesienia między producentami, z uwzględnieniem w szczególności trendów produkcyjnych występujących w danym Państwie Członkowskim. Płatność ta jest równa płatności, jaka będzie wymagana od producentów otrzymujących takie same uprawnienia z rezerwy krajowej.
Artykuł 28
Uprawnienia częściowe
1.
W przypadku gdy w wyniku obliczeń, które mają być dokonane na mocy przepisów niniejszej sekcji, uzyskuje się liczby niebędące liczbami całkowitymi, należy uwzględniać tylko pierwsze miejsce dziesiętne.
2.
W przypadku gdy zastosowanie przepisów niniejszej części prowadzi do powstawania częściowych uprawnień do otrzymania premii dla producentów lub dla rezerwy krajowej, te częściowe uprawnienia są sumowane.
3.
W przypadku gdy producent posiada częściowe uprawnienia, to takie częściowe uprawnienia uprawniają tylko do odpowiadającego im ułamka kwoty jednostkowej premii oraz tam, gdzie jest to właściwe, dodatkowej premii krajowej, określonej w art. 10, a także dopłaty ekstensyfikacyjnej określonej w art. 32.
Artykuł 29
System specjalny w odniesieniu do jałówek
1. Komisja, najpóźniej do dnia 1 listopada 1999 r., podejmuje decyzję, które Państwa Członkowskie spełniają warunki określone w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 1 stycznia 2000 r., czy mają zamiar stosować system określony w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, zwany dalej systemem specjalnym, oraz, jeżeli jest to właściwe, powiadamiają o ustalonej przez siebie wysokości pułapu krajowego.
O wszelkich późniejszych zmianach Komisja jest powiadamiana przed dniem 1 stycznia danego roku.
2.
Państwa Członkowskie stosujące systemy specjalne określają kryteria w celu zapewnić wypłacanie premii na rzecz rolników, których stada jałówek są przeznaczone do odnawiania stad krów.
Kryteria takie mogą w szczególności dotyczyć limitów wiekowych i/lub wymagań w zakresie rasy.
Państwa Członkowskie informują Komisję przed dniem 1 stycznia danego roku o przyjętych kryteriach.
O wszelkich kolejnych zmianach Komisja jest powiadamiana przed dniem 1 stycznia danego roku.
3.
W przypadku gdy w wyniku zastosowania proporcjonalnego zmniejszenia, określonego w art. 10 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, liczba zwierząt kwalifikujących się do premii jest mniejsza od liczby całkowitej, w odniesieniu do części dziesiętnej przyznaje odpowiedni ułamek kwoty premii jednostkowej i, jeżeli jest to właściwe, dodatkowej premii krajowej, określonej w art. 19 oraz dopłaty ekstensyfikacyjnej, określonej w art. 32.
W tym celu uwzględnia się tylko pierwsze miejsce dziesiętne.
4. W Państwach Członkowskich stosujących system specjalny wymóg przewidziany w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 dotyczący minimalnej liczby hodowanych zwierząt powinien być całkowicie spełniany przez krowy rasy Buckler, jeśli producent złożył wniosek w odniesieniu do krów rasy Buckler albo przez jałówki, jeśli producent złożył wniosek w odniesieniu do jałówek.
5.
Przepisy art. 20–28 nie mają zastosowania w ramach tego systemu specjalnego.
ROZDZIAŁ IV
WSPÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE PREMII SPECJALNEJ ORAZ PREMII ZA KROWY MAMKI
Artykuł 30
Wnioski
1.
Państwa Członkowskie mogą z powodów administracyjnych postanowić, aby wnioski dotyczyły minimalnej liczby zwierząt, pod warunkiem że liczba ta nie jest większa niż trzy.
2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 17 ust. 2 oraz art. 32 ust. 7 Państwa Członkowskie mogą ustalać okresy oraz daty składania wniosków o premie oraz liczbę wniosków, jakie producenci mogą złożyć w odniesieniu do danego systemu premii i roku kalendarzowego.
Artykuł 31
Obsada zwierząt
1.
W przypadku każdego producenta, który, w odniesieniu do tego samego roku kalendarzowego, składa:
- wniosek o pomoc obszarową, określony w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/1992, oraz
co najmniej jeden wniosek o przyznanie premii specjalnej lub za krowy mamki,
- właściwe władze ustanawiają liczbę jednostek żywego inwentarza odpowiadającą liczbie zwierząt, w odniesieniu do których można przyznać premię specjalną lub premię za krowy mamki, uwzględniając obszar uprawy paszowej danego gospodarstwa.
2.
Przy ustalaniu obsady zwierząt, określonej w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stosowana jest następująca procedura:
a) uwzględnia się indywidualną przypisaną ilość mleka przyznaną producentowi w dniu 31 maja poprzedzającym rozpoczęcie dwunastomiesięcznego okresu stosowania systemu dodatkowej opłaty wyrównawczej rozpoczynającego się w danym roku kalendarzowym;
b) liczbę krów mlecznych potrzebnych do wyprodukowania przypisanej ilości mleka oblicza się zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia.
3.
Przy ustalaniu liczby zwierząt kwalifikujących się do przyznania premii:
a) liczbę hektarów ustaloną zgodnie z zasadami ustanowionymi w zintegrowanym systemie mnoży się przez obsadę zwierząt, określoną w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999;
b) od otrzymanej w ten sposób liczby odejmuje się liczbę jednostek żywego inwentarza odpowiadającą liczbie krów mlecznych niezbędnych do wyprodukowania przypisanej ilości mleka przyznanej producentowi;
c) od otrzymanej w ten sposób liczby odejmuje się liczbę jednostek żywego inwentarza odpowiadającą liczbie owiec i/lub kóz, w odniesieniu do których został złożony wniosek o przyznanie premii.
Ostatecznie otrzymana w ten sposób liczba odpowiada maksymalnej liczbie jednostek żywego inwentarza, na które można przyznać premię specjalną oraz premię za krowy rasy Buckler.
4.
Państwa Członkowskie informują każdego producenta o ustalonej dla niego obsadzie zwierząt oraz o wynikającej z niej liczbie jednostek żywego inwentarza, za które może zostać przyznana premia.
Artykuł 32
Dopłaty ekstensyfikacyjne
1.
Aby zakwalifikować się do dopłaty ekstensyfikacyjnej, producenci muszą podać we wniosku o pomoc obszarową, że chcą uczestniczyć w systemie dopłat ekstensyfikacyjnych.
2.
Zwierzęta, które uznaje się jako objęte premia specjalną w rozumieniu art. 3, nie kwalifikują się do otrzymania dopłaty ekstensyfikacyjnej.
3. W celu sprawdzenia, czy całkowita liczba zwierząt obliczona zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 spełnia wymagania dotyczące obsady zwierząt określone w art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia, Państwa Członkowskie ustalają co roku przynajmniej pięć terminów spisu zwierząt i powiadamiają o nich Komisję.
Z wyjątkiem tych przypadków, gdy Państwa Członkowskie decydują, że terminami spisów mogą być dowolne dni w roku,
- terminy spisów są wyznaczane losowo w taki sposób, aby były one reprezentatywne dla całego roku, przy czym zmieniane są one corocznie,
oraz
- termin każdego spisu rolnego jest ustalany a posteriori i przekazywany do wiadomości producentowi najwcześniej dwa tygodnie po jego ustaleniu.
W terminach tych liczbę zwierząt wyznacza się zgodnie z jedną z poniższych metod, według wyboru danego Państwa Członkowskiego:
- Państwa Członkowskie zwracają się do producenta o zgłoszenie, w oparciu o rejestr gospodarstw, przed terminem ustalanym przez Państwo Członkowskie, liczby jednostek żywego inwentarza lub liczby zwierząt z każdej z dwóch kategorii zwierząt płci męskiej, określonej w załączniku III rozporządzenia (WE) nr 1254/1999,
lub
- Państwa Członkowskie dysponujące skomputeryzowaną bazę danych, określoną w art. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 820/97, wykorzystują tę bazę danych do ustalenia liczby jednostek żywego inwentarza, pod warunkiem że baza danych daje odpowiednie gwarancje, zgodnie z wymogami Państw Członkowskich, dotyczące dokładności zawartych w niej danych do celów systemu dopłat ekstensyfikacyjnych.
Liczba jednostek żywego inwentarza wykorzystywana do ustalenia, czy producent przestrzega wymagań dotyczących obsady zwierząt, ustanowionych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, jest równa średniej arytmetycznej liczby jednostek żywego inwentarza obliczonej podczas spisu i liczby jednostek żywego inwentarza, odpowiadającej liczbie owiec i kóz, objętych wnioskami złożonymi w odniesieniu do tego samego roku kalendarzowego.
Jednakże w przypadku gdy Państwa Członkowskie decydują, że terminy spisów mogą przypadać na dowolne dni w roku, mogą one przewidzieć, że liczby określone w lit. a) i b) oblicza się pro rata temporis, w odniesieniu do okresu, w którym zwierzęta są obecne w gospodarstwie.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zastosowania art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 w przypadku producentów, którzy przyjmując nienormalnie niskie obsady zwierząt podczas części roku, sztucznie stwarzają warunki wymagane w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 3 Państwa Członkowskie mogą dawać producentom możliwość wybrania systemu uproszczonego.
W tym przypadku producent musi stwierdzić we wniosku o pomoc obszarową, że:
a) oświadcza, że spełniał każdego dnia wymogi maksymalnej obsady zwierząt określone w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 aż do daty wniosku o pomoc obszarową;
oraz
b) zobowiązuje się on do spełniania każdego dnia wymogu dotyczącego obsady zwierząt w okresie między datą wniosku o pomoc obszarową i dniem 31 grudnia.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie decyduje się na stosowanie przepisów art. 13 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, producent określa w swoim wniosku, której z maksymalnych obsad zwierząt przestrzega. Producent może zmienić swój wybór najpóźniej do chwili powiadomienia go o kontroli na miejscu liczby jego zwierząt.
Producent może powiadomić właściwe władze o anulowaniu swojego zobowiązania najpóźniej do czasu powiadomienia o kontroli liczby jego zwierząt przeprowadzanej na miejscu.
W tym przypadku nie kwalifikuje się on do dopłat ekstensyfikacyjnych.
Oświadczenie i zobowiązanie określone w niniejszym ustępie podlegają przepisom dotyczących kontroli i kar, przewidzianych w ramach zintegrowanego systemu.
5.
Państwa Członkowskie informują Komisję do dnia 1 stycznia 2000 r. o definicji "pastwiska" wykorzystywanej do celów art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Wszelkie kolejne zmiany zgłaszane są Komisji przed dniem 1 stycznia danego roku.
6. Komisja, najpóźniej do dnia 1 listopada 1999 r., podejmuje decyzję, które Państwa Członkowskie spełniają warunki określone w art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Do celów tego ustępu "producent na obszarze górskim" oznacza każdego producenta:
- którego gospodarstwo jest położone na obszarze górskim,
lub
- przynajmniej 50 % powierzchni jego obszaru uprawy paszowej jest położone na obszarze górskim.
7.
Bez uszczerbku dla ust. 1 producenci, którzy chcą kwalifikować się do dopłat ekstensyfikacyjnych na mocy ust. 6, stwierdzają we wniosku o pomoc w odniesieniu do zwierząt gospodarskich, że wnioskują również o przyznanie dopłaty ekstensyfikacyjnej.
Hodują oni przez okres przynajmniej sześciu kolejnych miesięcy, poczynając od dnia złożenia wniosku, liczbę krów mlecznych równą co najmniej liczbie krów mlecznych podanej w złożonym wniosku o dopłaty ekstensyfikacyjnej.
Ten sześciomiesięczny okres chowu zaczyna się z dniem następującym po dacie złożenia wniosku.
Wnioski składa się w ciągu całkowitego okresu sześciu miesięcy, który ma być ustalony przez Państwo Członkowskie, w danym roku kalendarzowym.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić okresy składania wniosków w ramach tego całkowitego okresu.
8.
Liczba krów mlecznych, w odniesieniu do których przyznawana jest producentowi dopłata ekstensyfikacyjna, nie może przekraczać żadnej z dwóch poniższych liczb:
a) liczby krów mlecznych niezbędnych do wyprodukowania indywidualnej przypisanej ilości mleka przyznanej producentowi w dniu 31 marca poprzedzającym rozpoczęcie dwunastomiesięcznego okresu stosowania systemu dodatkowej opłaty wyrównawczej rozpoczynającego się w danym roku kalendarzowym; liczbę krów oblicza się na podstawie przeciętnej mleczności określonej w załączniku II;
b) łącznej liczby krów w gospodarstwie ustalonej zgodnie z ust. 3, pomniejszonej o liczbę krów mamek odpowiadającej indywidualnemu pułapowi.
9. W przypadku gdy Państwa Członkowskie decydują się na stosowanie lub zaprzestają stosowania opcji określonej w art. 13 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, informują one Komisję o swojej decyzji przed dniem 1 stycznia danego roku kalendarzowego.
10.
Do celów obliczenia obsady zwierząt na mocy niniejszego artykułu należy uwzględnić jedynie dwa pierwsze miejsca po przecinku.
Artykuł 33
Określanie okresów chowu
Ostatni dzień okresów chowu, określonych w art. 5, art. 9 ust. 1, art. 16, art. 32 ust. 7 i art. 37, jest dniem, roboczym lub nie, poprzedzającym dzień o tym samym numerze co dzień rozpoczynający ten okres.
ROZDZIAŁ V
PREMIA Z TYTUŁU UBOJU
(Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999)
Artykuł 34
Zgłoszenie uczestnictwa
Państwa Członkowskie mogą postanowić, żeby każdy producent przed złożeniem lub podczas składania pierwszego wniosku na dany rok kalendarzowy w celu zakwalifikowania się do przyznania premii w danym roku kalendarzowym przedłożył zgłoszenie uczestnictwa.
Jednakże w przypadku gdy producent nie wprowadza żadnych zmian w zgłoszeniu uczestnictwa, Państwo Członkowskie może przyjąć, że zachowuje ważność poprzednie zgłoszenie.
Artykuł 35
Wnioski
1.
Wnioski o pomoc w odniesieniu do zwierząt gospodarskich zawierają informacje konieczne do wypłacenia premii z tytułu uboju, w szczególności datę urodzenia zwierzęcia w przypadku zwierząt urodzonych po dniu 1 stycznia 1998 r.
Wnioski o pomoc w odniesieniu do zwierząt gospodarskich składa się w okresie ustalanym przez Państwa Członkowskie, który nie może przekraczać sześciu miesięcy następujących po uboju zwierzęcia lub, jeśli zwierzę zostało wywiezione, po dacie opuszczenia przez nie obszaru celnego Wspólnoty, i który upływa nie później niż z końcem lutego następnego roku, z wyjątkiem przypadków nadzwyczajnych, w sprawie których decyzje podejmuje dane Państwo Członkowskie, jeżeli zwierzęta zostały wysłane lub wywiezione.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na składanie wniosków przez osobę inną niż producent.
W takich przypadkach na wniosku znajduje się nazwisko i adres producenta, który może kwalifikować się do przyznania premii.
Oprócz wymagań wprowadzonych w ramach zintegrowanego systemu, każdy wniosek zawiera:
a) w przypadkach gdy przyznanie premii następuje w czasie uboju, zaświadczenie z rzeźni lub każdy inny dokument sporządzony lub poświadczony przez rzeźnię, zawierający co najmniej te same informacje, i podający:
i) nazwę i adres rzeźni (lub równoważny kod);
ii) datę uboju oraz numer identyfikacyjny i uboju danego zwierzęcia;
iii) w przypadku cieląt, wagę tuszy (z wyjątkiem przypadków, do których stosuje się przepisy art. 36 ust. 4);
b) w przypadkach gdy zwierzę jest wywożone do państwa trzeciego:
i) nazwę i adres eksportera (lub równoważny kod);
ii) numer identyfikacyjny zwierzęcia;
iii) zgłoszenie wywozowe stwierdzające wiek zwierzęcia w przypadku zwierząt urodzonych po dniu 1 stycznia 1998 r. oraz — w przypadku cieląt (z wyjątkiem wypadków, gdy stosuje się przepisy art. 36 ust. 4) — żywą wagę, która nie może przekraczać 290 kg;
iv) dowód, że zwierzę opuściło obszar celny Wspólnoty przedstawiony w takiej sam sposób jak w przypadku refundacji wywozowej.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą postanowić, aby informacje, określone w lit. a) i b) były przekazywane poprzez organ lub organy zatwierdzone przez dane Państwo Członkowskie, które mogą korzystać z technologii informacyjnej.
Państwa Członkowskie przeprowadzają regularne niezapowiedziane kontrole dokładności wydawanych zaświadczeń lub dokumentów i tam, gdzie jest to właściwe, informacji określonych w akapicie piątym.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 Państwa Członkowskie dysponujące skomputeryzowaną bazą danych, określoną w art. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 820/97, mogą postanowić, by informacje o uboju zwierząt przekazywane właściwym władzom przez rzeźnie były uważane za wnioski o premie z tytułu uboju złożone w imieniu producentów, pod warunkiem że baza danych daje odpowiednie gwarancje, zgodnie z wymogami danego Państwa Członkowskiego, dotyczące dokładności danych do celów systemu premii z tytułu uboju, a także, tam gdzie jest to właściwe, wypłacania w czasie uboju premii specjalnej i/lub płatności dodatkowych, jeśli są one wypłacane od uboju, i/lub premii pozasezonowej.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wnioski należy składać.
W takim przypadku mogą one ustalić rodzaj informacji, które należy dołączać do wniosków.
Państwa Członkowskie, które podejmują decyzję o stosowaniu przepisów niniejszego ustępu, powiadamiają o tym Komisję przed dniem 1 stycznia 2000 r.
Powiadamiają one Komisję o wszelkich kolejnych zmianach zanim zostaną one wprowadzone.
Państwa Członkowskie zapewniają, by dane udostępniane agencji płatniczej zawierały wszystkie informacje niezbędne do wypłacenia premii, w szczególności:
a) rodzaj i liczbę zwierząt, określonych w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, których uboju dokonano w ciągu danego roku kalendarzowego;
b) informacje dotyczące zgodności z limitami wieku i wagi tusz zwierząt, o których mowa w tym artykule, a także z okresem chowu, określonym w art. 37;
c) tam, gdzie jest to stosowne, informacje niezbędne do wypłacenia premii specjalnej w momencie uboju i/lub płatności dodatkowych, jeśli są one wypłacane w momencie uboju, i/lub premii pozasezonowej.
3.
W odniesieniu do zwierząt będących przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego po okresie chowu podanym w art. 37 rzeźnia wystawia dokument, określony w ust. 1 akapit czwarty lit. a), nawet jeżeli Państwo Członkowskie, w którym przeprowadzono ubój, wybrało stosowanie odstępstwa ustanowionego w ust. 2.
Jednakże w przypadku gdy systemy przesyłania danych są kompatybilne, dwa Państwa Członkowskie mogą zgodzić się na stosowanie systemu opisanego w ust. 2.
Państwa Członkowskie pomagają sobie wzajemnie w celu zapewnienia skutecznej kontroli autentyczności składanych dokumentów i/lub dokładności wymienianych danych.
W tym celu Państwo Członkowskie, w którym dokonywana jest płatność, regularnie przesyła do Państwa Członkowskiego, w którym dokonywany jest ubój, sprawozdania zbiorcze w podziale według rzeźni dotyczące zaświadczeń o uboju (lub innych zastępujących je informacji) otrzymanych z tego ostatniego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 36
Waga i sposób prezentacji tusz
1. Do celów art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 tusze cielęce należy prezentować po oskórowaniu, wypatroszeniu i wykrwawieniu, bez głowy i nóg, ale z wątrobą, nerkami oraz tłuszczem nerkowym.
2.
Waga, którą należy brać pod uwagę, jest wagą tuszy po schłodzeniu lub ciepłą wagą tuszy ustaloną jak najszybciej po uboju, zmniejszoną o 2 %.
3.
W przypadku gdy tusze są prezentowane bez wątroby, nerek i/lub tłuszczu nerkowego, ich wagę powiększa się o:
a) 3,5 kg na wątrobę;
b) 0,5 kg na nerki;
c) 3,5 kg na tłuszcz nerkowy.
4. Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wymagania wagowe określone w art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 uważa się za spełnione, w przypadku gdy cielę jest w wieku poniżej 5 miesięcy w czasie uboju lub wywozu
W przypadku gdy nie można ustalić wagi tuszy w rzeźni, uważa się, że wyżej wymienione wymagania wagowe zostały spełnione, jeżeli żywa waga nie przekracza 290 kilogramów.
Artykuł 37
Beneficjent premii
1.
Premię wypłaca się na rzecz producenta, który hodował zwierzę przez minimalny okres chowu wynoszący dwa miesiące, kończący się później niż miesiąc przed ubojem lub wywozem.
2.
W przypadku cieląt, które poddano ubojowi w wieku poniżej trzech miesięcy, okres chowu wynosi jeden miesiąc.
Artykuł 38
Pułapy krajowe
1. Pułapy krajowe określone w art. 11 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 podano w załączniku III.
2.
W przypadku gdy zastosowanie proporcjonalnego zmniejszenia powoduje, że liczba zwierząt kwalifikujących się do premii jest mniejsza od liczby całkowitej, w odniesieniu do liczby dziesiętnej przyznaje się odpowiadający jej ułamek kwoty premii od sztuki.
W tym celu uwzględnia się tylko pierwsze miejsce dziesiętne.
ROZDZIAŁ VI
PŁATNOŚCI DODATKOWE
(Artykuł 14–20 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999)
Artykuł 39
Uzgodnienia krajowe
Szczegółowe informacje, które należy przekazać Komisji na mocy art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, obejmują:
1. płatności od sztuki bydła (tam, gdzie jest to stosowne):
a) przybliżone kwoty na sztukę odnośnie do każdej kategorii zwierząt oraz uzgodnienia w zakresie przyznawania płatności;
b) indykatywną prognozę łącznych wydatków odnośnie do każdej kategorii zwierząt (z wyszczególnieniem, czy te płatności te zostaną dokonane w formie dodatku do premii z tytułu uboju) oraz liczby danych zwierząt;
c) szczególne wymagania dotyczące obsady zwierząt (z wyjątkiem przypadku płatności w formie dodatku do premii z tytułu uboju);
d) limit sztuk bydła płci męskiej na gospodarstwo (tam, gdzie jest to stosowne);
e) inne informacje dotyczące zasad stosowania.
Kategorie zwierząt określone w lit. a) oraz b) to: byki, woły, krowy mamki, krowy mleczne, jałówki kwalifikujące się do premii za krowy mamki oraz inne jałówki lub wszelkie inne podgrupy zwierząt ustalone przez Państwo Członkowskie i ujęte w tych kategoriach;
2. płatności obszarowe (w miarę potrzeby):
a) obliczenie regionalnych obszarów bazowych;
b) orientacyjne kwoty na hektar;
c) indykatywna prognoza łącznych wydatków i liczba hektarów, której one dotyczą;
d) inne informacje dotyczące zasad stosowania.
Artykuł 40
Szczegółowe sprawozdanie
Szczegółowe sprawozdanie, które ma być przekazane Komisji na mocy art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, zawiera te same elementy, które przewidziano w art. 39, uaktualnione i uzupełnione.
Zawiera ono także:
a) podsumowanie trudności napotkanych w trakcie stosowania systemu płatności dodatkowych;
b) ocenę skuteczności tego systemu;
c) ewentualnie niektóre propozycje dotyczące dalszego rozwoju tego systemu.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 41
Wypłacanie zaliczek
1.
Na podstawie wyników kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu właściwe władze wypłacają producentowi, według liczby zwierząt uznanych za kwalifikujące się do wypłaty, zaliczkę równą 60 % premii specjalnej, premii za krowy mamki oraz premii z tytułu uboju.
W przypadku premii specjalnej, programu specjalnego w odniesieniu do jałówek, określonego w art. 29 i/lub premii z tytułu uboju procent zaliczki może zostać zmniejszony przez Państwa Członkowskie, ale nie może być on mniejszy niż 40 %.
Zaliczki nie można wypłacać przed dniem 16 października roku kalendarzowego, w odniesieniu do którego złożono wniosek o premię.
2.
Ostateczna wypłata premii stanowi kwotę równą różnicy między zaliczką a wysokością premii, do której jest uprawniony dany producent.
Artykuł 42
Rok zaliczenia
Data złożenia wniosku stanowi termin operacyjny dla ustalenia roku, do którego zalicza się zwierzęta objęte premią specjalną, premią za krowy mamki, premią pozasezonową oraz dopłatą ekstensyfikacyjną oraz liczby jednostek żywego inwentarza która ma być użyta do obliczania obsady zwierząt.
Jednakże jeżeli premie specjalna przyznaje się zgodnie z jedną z opcji przewidzianych w art. 8:
- w przypadku gdy uboju zwierzęcia dokonano nie później niż dnia 31 grudnia,
oraz
- w przypadku gdy wniosek o premię w odniesieniu do tego zwierzęcia został złożony po tej dacie,
stosowana kwota premii jest równia kwocie stosowanej w dniu 31 grudnia roku, w którym dokonano uboju.
Jeśli chodzi o premię z tytułu uboju, do celów stosowania stawki pomocy i obliczania proporcjonalnego zmniejszenia zgodnie z art. 38 rokiem zaliczenia jest rok uboju lub wywozu.
Artykuł 43
Przeliczanie na walutę krajową
Przeliczanie na walutę krajową kwot premii i dopłat ekstensyfikacyjnych przeprowadza się zgodnie ze średnią, obliczaną pro rata temporis, kursów walutowych stosowanych w miesiącu grudniu poprzedzającym rok zaliczenia ustalony zgodnie z art. 42.
Artykuł 44
Kary za nielegalne użycie lub posiadanie niektórych substancji lub produktów
W razie powtarzających się przypadków naruszania przepisów poprzez nielegalne użycie lub posiadanie niektórych substancji lub produktów niedozwolonych przez odnośne rozporządzenia Wspólnoty w sektorze weterynaryjnym Państwo Członkowskie ustala, uwzględniając powagę naruszenia, długość okresu wykluczenia z systemów pomocy na podstawie art. 23 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Artykuł 45
Krajowe środki wykonawcze
Państwa Członkowskie przyjmują wszystkie odpowiednie środki niezbędne do zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie powiadamiają o nich Komisję.
Artykuł 46
Powiadamianie
1.
Począwszy od dnia 1 lipca 2000 r. Państwa Członkowskie corocznie powiadamiają Komisję najpóźniej do dnia 15 września (gdy to dotyczy informacji odnoszących się do pierwszego półrocza bieżącego roku) oraz do dnia 1 marca (gdy to dotyczy informacji odnoszących się do drugiego półrocza poprzedniego roku) o:
a) liczbie bydła płci męskiej, w odniesieniu do którego złożono wnioski o premie specjalne, w podziale według:
- przedziałów wiekowych,
- rodzaju zwierząt (byki lub woły);
b) liczbie krów, w odniesieniu do których złożono wnioski o premie za krowy mamki, w podziale według systemów, określonych w art. 6 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999;
c) liczbie zwierząt, w odniesieniu do których złożono wnioski o premie z tytułu uboju w podziale według rodzaju zwierzęcia (bydło płci męskiej lub cielęta), wraz z określeniem, czy zwierzęta zostały poddane ubojowi, czy wywiezione;
d) liczbie zwierząt, w odniesieniu do których rzeczywiście przyznano premie pozasezonowe w podziale według tego, czy skorzystały one z pierwszej czy drugiej transzy premii specjalnej, oraz liczbie producentów zwierząt gospodarskich odpowiadającą każdemu z wyżej wymienionych przedziałów wiekowych.
2.
Począwszy od dnia 1 lipca roku 2000 r., Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję co roku, najpóźniej do dnia 31 lipca, w odniesieniu do poprzedniego roku kalendarzowego o:
a) liczbie sztuk bydła płci męskiej, na które faktycznie przyznano premie specjalne w podziale według:
- przedziałów wiekowych,
- rodzaju zwierząt (byki lub woły),
wraz z wykazaniem:
- przyznania, tam gdzie jest to stosowne, dopłat ekstensyfikacyjnych (w podziale według limitów określonych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999), a także liczby danych producentów zwierząt gospodarskich, podanej oddzielnie według tych limitów;
- liczby zwierząt w podziale według przedziałów wiekowych, odnośnie do których nie zostały przyznane premie specjalne w odniesieniu do poprzedniego roku kalendarzowego z powodu zastosowania pułapu regionalnego;
b) liczby krów i jałówek, odnośnie do których faktycznie zostały przyznane premie za krowy mamki w podziale według pułapów, określonych w art. 6 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, z zaznaczeniem, tam gdzie jest to stosowne, czy przyznano dopłaty ekstensyfikacyjne (w podziale według limitów określonych w art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia), a także liczby producentów, których to dotyczy, dla każdego z tych systemów;
c) liczby krów mlecznych, odnośnie do których rzeczywiście przyznano dopłatę ekstensyfikacyjną;
d) liczby zwierząt, odnośnie do których nie przyznano premii w odniesieniu do poprzedniego roku kalendarzowego z powodu zastosowania określonego szczególnego pułapu krajowego w odniesieniu do jałówek;
e) tam gdzie jest to stosowne, przyznanie wszelkich premii krajowych oprócz premii za krowy mamki, z podaniem:
- warunków przyznawania premii,
oraz
- kwoty przyznawanej na jedną sztukę;
f) liczby zwierząt, odnośnie do których faktycznie przyznano premie, na które nie miała wpływu obsada zwierząt, a także liczbę producentów, których to dotyczy;
g) liczby zwierząt, odnośnie do których faktycznie przyznano premie z tytułu uboju, w podziale według rodzaju zwierząt (bydło lub cielęta) oraz z zaznaczeniem, czy pomoc przyznano w momencie uboju lub wywozu, a także, dla każdego z tych dalszych podziałów, liczby producentów, których to dotyczy.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję corocznie najpóźniej do dnia 31 lipca od 2001 r. o liczbie zwierząt w podziale według rodzaju zwierząt, w odniesieniu do których nie przyznano premii z tytułu uboju za poprzedni rok kalendarzowy z powodu zastosowania pułapów krajowych.
4.
Państwa Członkowskie przekazują szczegóły wymienione w niniejszym artykule przy użyciu tabel przedstawionych w załączniku IV.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE ORAZ KOŃCOWE
Artykuł 47
Przepisy przejściowe
1. Zgodnie z art. 50 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w celu ułatwienia przejścia od przepisów rozporządzenia (EWG) nr 805/68 do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, powiadamianie Komisji w odniesieniu do roku 1999 następuje zgodnie z taką samą procedurą, którą określono w rozporządzeniu (EWG) nr 3886/92.
2.
Wymóg dotyczący identyfikowania i rejestrowania zwierząt przewidziany w art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stosuje się w odniesieniu do zwierząt urodzonych przed dniem 1 stycznia 1998 r. zgodnie z procedurą określoną w dyrektywie Rady 92/102/EWG [15], z wyjątkiem zwierząt, które stanowią przedmiot handlu wewnątrzwspólnotowego.
Artykuł 48
Uchylenie
Rozporządzenie (EWG) nr 3886/1992 traci moc z dniem 1 stycznia 2000 r.
Rozporządzenie to w dalszym ciągu stosuje się do wniosków złożonych przed dniem 31 grudnia 1999 r.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 49
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r., z wyjątkiem przepisów odnoszących się do powiadomień lub decyzji przewidzianych w art. 10–11 i 15, art. 21 ust. 2, art. 23 ust. 4, art. 29 ust. 1 i 2, art. 35 ust. 2 i art. 39, które stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2376/1999
z dnia 9 listopada 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1835/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady i Parlamentu Europejskiego (WE) nr 955/1999 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2377/99
z dnia 9 listopada 1999 r.
ustanawiające normę handlową dla szparagów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje
(1) Szparagi znajdują się wśród produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których należy przyjąć normy.
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 454/92 z dnia 26 lutego 1992 r. ustanawiającym normy jakości dla szparagów [3], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 888/97 [4], należy wprowadzić kilka zmian.
W celu zapewnienia jasności prawnej, rozporządzenie (EWG) nr 454/92 powinno zostać uchylone, a zasady o których mowa przeredagowane.
W tym celu, a także w interesie zachowania przejrzystości na rynku światowym należy uwzględnić normy dla szparagów zalecane przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ).
(2) Należy uprościć system klasyfikacji szparagów według wielkości tak, by odpowiadał on zmianom zachodzącym w uprawie i warunkach sprzedaży, w szczególności w odniesieniu do wymogów handlu hurtowego i konsumentów.
Uproszczenie to obejmuje usunięcie przepisów ustalających maksymalną długość pędów, złagodzenie wymagań dotyczących średnicy pędów w tabeli wielkości szparagów oraz obniżenie minimalnej dopuszczalnej średnicy pędów szparagów zielonych i fioletowo-zielonych do 3 mm.
Zmiany te umożliwią obrót cienkimi zielonymi szparagami i szparagami "triguero" na tych samych warunkach, co pozostałymi odmianami szparagów.
(3) Skutkiem zastosowania tych norm powinno być usunięcie z rynku produktów o niedostatecznej jakości, dostosowanie produkcji do wymagań konsumentów, ułatwienie stosunków handlowych opartych na uczciwej konkurencji i tym samym poprawa opłacalności produkcji.
(4) Normy stosuje się na wszystkich etapach obrotu.
Przewóz na duże odległości, składowanie przez pewien okres czasu i różne czynności przeładunkowe, jakim poddawany jest produkt, mogą powodować pogorszenie jego jakości ze względu na biologiczny rozwój produktu lub jego ograniczoną trwałość.
Tego rodzaju pogorszenie jakości należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na wszystkich etapach obrotu od chwili jego wysyłki.
Ponieważ produkty klasy ekstra muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, w ich przypadku należy uwzględnić jedynie ewentualną utratę świeżości i jędrności.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normy handlowe dla szparagów objętych kodem CN 07092000 są zgodne z normami wymienionymi w załączniku.
Normy te obowiązują na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże, na etapach następujących po wysyłce, produkty mogą wykazywać, w porównaniu z przepisami normy:
- niewielki ubytek świeżości i jędrności,
- dla produktów w klasach niższych niż ekstra, niewielkie pogorszenie wyglądu spowodowane ich rozwojem i skłonnością do psucia się.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 454/92 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2385/1999
z dnia 10 listopada 1999 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1943/1999 [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. weterynaryjnych produktów leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać flubendazol i florfenikol;
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać strychni semen, ruta graveolens, ruscus aculeatus, lauri fructus, lauri folii aetheroleum, juniperi fructus, hippocastani semen i capsici fructus acer.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać foksym.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 93/40/EWG [4].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2390/1999
z dnia 25 października 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1663/95 w odniesieniu do formy i treści informacji rachunkowych, które Państwa Członkowskie muszą przechowywać do dyspozycji Komisji, dla celów rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1287/95 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70, dotyczącego procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2245/1999 [4], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Powinna zostać ustalona forma i treść informacji rachunkowych, do których odnosi się art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 oraz powinna zostać uchylona decyzja Komisji C(96) 2732 z dnia 3 października 1999 r. ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1663/95 w zakresie formy i treści informacji rachunkowych, które Państwa Członkowskie muszą przechowywać do dyspozycji Komisji, dla celów rozliczenia rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR.
(2) Państwom Członkowskim powinien być przyznany rozsądny termin, w celu wprowadzenia wszelkich zmian do ich systemów komputerowych, jak również w załączniku I powinno się uczynić odpowiednie rozróżnienie pomiędzy tymi danymi, które muszą być dostępne na rok budżetowy 2000, rozpoczynający się w dniu 16 października 1999 r., a danymi, które muszą być dostępne na rok budżetowy 2001, rozpoczynający się w dniu 16 października 2000 r.
(3) Należy zapewnić poufność i bezpieczeństwo informacji przekazywanych w formie skomputeryzowanej.
(4) Komitet Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Forma i treść informacji rachunkowych, do których odnosi się art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 oraz sposób, w jaki mają być one przekazywane, jest taki jak określono w załączniku I ("Tabela X"), II ("Techniczna specyfikacja transferu plików komputerowych do EFOGR") oraz III ("Aide-mémoire") do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie utrzymuje dostępne dla Komisji wszelkie informacje oznaczone jako "X", "A" lub "B" według pozycji budżetu z tabeli w załączniku I, dotyczące każdej poszczególnej operacji wykonywania płatności z rachunku i wpływu na rachunek Sekcji Gwarancji EFOGR.
Informacja ta musi być przechowywana w formie zapisów komputerowych.
2.
Na pisemne żądanie Komisji oraz dla wyłącznego celu przygotowania kontroli dokumentów oraz kontroli na miejscu, organy koordynujące przekazują takie zapisy komputerowe do Komisji w ciągu 30 dni roboczych, zgodnie ze specyfikacjami technicznymi określonymi w załączniku II.
3.
Komisja zapewnia poufność i bezpieczeństwo przekazywanych przez Państwa Członkowskie informacji.
Artykuł 3
Niniejszym uchyla się decyzję Komisji C(96)2732.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2393/1999
z dnia 11 listopada 1999 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2385/1999 [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać meloksykam, amitraz i tlenek albendazolu.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać tolueno-4-sulfonylochloramid sodu, paracetamol, kwasy humusowe, ich sole sodowe, chlorfenaminę, sole amonowe i sodowe bituminosulfonianów, glukuronian betainy i glukuronian 2-aminoetanolu.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać dicyklanil.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/1999
z dnia 12 listopada 1999 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru świadectw o szczególnym charakterze" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, Hiszpania przekazała Komisji wniosek o wpisanie nazwy do rejestru świadectw o szczególnym charakterze.
(2) Określenie "tradycyjna specjalność gwarantowana" może być stosowane jedynie w odniesieniu do nazw wpisanych do tego rejestru.
(3) Komisji został przesłany sprzeciw na mocy art. 8 wspomnianego rozporządzenia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2] nazwy wymienionej w niniejszym Załączniku, ale sprzeciw ten został wycofany po dostarczeniu odpowiednich wyjaśnień.
Określenie "Serrano" jest uważane jako specyficzne samo w sobie zgodnie z art. 5 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, tzn. jest ono nieprzetłumaczalne.
Musi z tego powodu być stosowane w postaci, w jakiej występuje.
Ponadto określenie "Serrano" jest zarejestrowane bez uszczerbku dla stosowania określenia "góra".
Nie ma konfliktu między tymi dwoma pojęciami.
(4) W wyniku tego, nazwa wymieniona w Załączniku powinna zostać wpisana do rejestru świadectw o szczególnym charakterze i tym samym chroniona jako tradycyjna specjalność gwarantowana w obrębie Wspólnoty na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
Oznacza to, że nazwa ta może być używana tylko wtedy, gdy specyfikacja jest z nią zgodna.
Jednakże należy zezwolić na okres przejściowy o długości trzech miesięcy w celu zużycia zapasów produktu niespełniającego warunków specyfikacji.
(5) Załącznik niniejszy stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2301/97 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2527/98 [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym dodaje się nazwę, wymienioną w niniejszym Załączniku, do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 i wpisuje się do rejestru świadectw o szczególnym charakterze przewidzianego w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie komisji (WE) NR 2424/1999
z dnia 15 listopada 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na przywóz suszonej wołowiny bez kości przewidzianego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2249/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2249/1999 z dnia 22 października 1999 r. otwierające wspólnotowy kontyngent taryfowy na przywóz suszonej wołowiny bez kości [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2249/1999 przewiduje otwarcie na okres wieloletni kontyngentu taryfowego na przywóz 700 ton suszonej wołowiny bez kości; należy ustanowić szczegółowe zasady stosowania tego kontyngentu.
(2) Dany kontyngent dotyczy wołowiny objętej kodem CN ex02102090; należy podać dokładną definicję produktów spełniających warunki; do celów kontroli przywóz w ramach tego kontyngentu powinien być uzależniony od przedstawienia świadectwa autentyczności zaświadczającego, że mięso dokładnie odpowiada właściwej definicji; należy ustalić wzór tych świadectw i ustanowić szczegółowe zasady ich stosowania.
(3) Ustalenia dotyczące przywozu powinny być administrowane przy zastosowaniu pozwoleń na przywóz; w tym celu należy ustalić reguły składania wniosków oraz zakres informacji, podawanych we wnioskach i pozwoleniach na podstawie przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1127/1999 [3], oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2648/98 [5].
(4) W celu zapewnienia właściwego zarządzania przywozem tych produktów należy wprowadzić przepisy uzależniające wydawanie pozwoleń na przywóz od ich sprawdzenia, w szczególności w odniesieniu do zapisów na świadectwach autentyczności.
(5) Przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 2249/1999 są stosowane od dnia 1 lipca 1999 r.; właściwe jest zatem w ramach kontyngentu rocznego zapewnienie zwrotu opłat celnych w odniesieniu do przywozu spełniającego warunki między dniem 1 lipca a wejściem w życie niniejszego rozporządzenia; ze względu na przyszłe zarządzanie kontyngentem konieczne jest niezwłoczne określenie tego przywozu; wnioski o zwrot muszą w związku z tym być wniesione do dnia 1 grudnia 1999 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się wspólnotowy kontyngent taryfowy na suszoną wołowinę bez kości oznaczoną kodem CN ex02102090 na okres wieloletni, przy czym roczny rozmiar kontyngentu wynosi 700 ton w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca następnego roku.
Numer seryjny kontyngentu to 09.4201.
2.
Cło ad valorem stanowi jedyne cło stosowane wobec produktów przywożonych w ramach kontyngentu, określonego w ust. 1.
3.
Przywóz w ramach powyższego kontyngentu dotyczy suszonego mięsa bez kości odpowiadającego następującej definicji:
"Kawałki mięsa z zadnich części bydła w wieku co najmniej 18 miesięcy, bez widocznego tłuszczu śródmięśniowego (3–7 %) i pH między 5,4 a 5,6; solone, przyprawione, sprasowane, suszone tylko świeżym suchym powietrzem i rozwijające szlachetną pleśń (rozkwit mikroskopijnych grzybów).
Zawartość suchej masy w produkcie gotowym wynosi między 41 % a 51 %."
Artykuł 2
Przywóz ilości określonych w art. 1 jest uzależniony od przedstawienia, w momencie dopuszczenia do swobodnego obrotu, pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z następującymi przepisami:
a) oryginał świadectwa autentyczności sporządzonego zgodnie z art. 3 i 4 wraz z jego kopią przedstawia się właściwym władzom wraz z wnioskiem o udzielenie pierwszego pozwolenia na przywóz odnoszącego się do tego świadectwa autentyczności.
Oryginał świadectwa autentyczności jest przechowywany przez wyżej wymienione władze;
b) świadectwa autentyczności mogą być wykorzystane do wydawania więcej niż jednego pozwolenia na przywóz w odniesieniu do ilości nieprzekraczających tych, które są wskazane na świadectwie.
Jeśli na podstawie jednego świadectwa wydaje się więcej niż jedno pozwolenie, właściwa władza wykazuje na świadectwie autentyczności przydzielone ilości;
c) właściwe władze mogą wydać pozwolenia na przywóz tylko po upewnieniu się, że wszystkie informacje wskazane na świadectwie autentyczności są zgodne z informacjami otrzymywanymi każdego tygodnia od Komisji w tym przedmiocie.
Pozwolenia wydaje się niezwłocznie po sprawdzeniu tych informacji;
d) sekcja 20 wniosków o pozwolenie oraz same pozwolenia zawierają jedno z następujących oznaczeń:
- Carne de vacuno seca deshuesada — Reglamento (CE) no 2424/1999
- Tørret udbenet oksekød — forordning (EF) nr. 2424/1999
- Εntbeintes, getrocknetes Rindfleisch — Verordnung (EG) Nr. 2424/1999
- Αποξηραμένο βόειο κρέας χωρίς κόκαλα — Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
2424/1999
- Dried boneless beef — Regulation (EC) No 2424/1999
- Viande bovine séchée désossée — règlement (CE) no 2424/1999
- Carni bovine disossate ed essiccate — regolamento (CE) n. 2424/1999
- Gedroogd rundvlees zonder been — Verordening (EG) nr. 2424/1999
- Carne de bovino seca desossada — Regulamento (CE) n.o 2424/1999
- Kuivattua luutonta naudanlihaa — asetus (EY) N:o 2424/1999
- Τorkat benfritt nötkött — förordning (EG) nr 2424/1999
Artykuł 3
1.
Świadectwa autentyczności określone w art. 2 są sporządzane w jednym oryginale i dwóch kopiach, drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty Europejskiej, zgodnie ze wzorem w załączniku I. Świadectwa mogą być również drukowane i wypełniane w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych kraju wywozu.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek o pozwolenie na przywóz, mogą zażądać dostarczenia tłumaczenia świadectwa.
2.
Formularz świadectwa ma wymiary 210 x 297 mm.
Gramatura użytego w tym celu papieru nie może wynosić mniej niż 40 g/m2.
Oryginał jest biały, pierwsza kopia różowa, a druga kopia żółta.
3.
Oryginał i jego kopie mogą być wypełnione na maszynie lub odręcznie.
W tym ostatnim przypadku muszą być wypełnione czarnym atramentem drukowanymi literami.
4.
Każde świadectwo ma swój indywidualny numer seryjny, po którym następuje nazwa kraju wydającego.
Kopie opatrzone są tym samym numerem seryjnym i taką samą nazwą jak oryginał.
5.
Definicja określona w art. 1 ust. 3 jest umieszczana na świadectwie.
6.
Świadectwa są ważne tylko wtedy, gdy zostały należycie podpisane przez wydające władze wymienione w załączniku II.
7.
Świadectwa uważa się za należycie podpisane, jeśli oznaczono w nich datę i miejsce wydania i jeśli są one opatrzone pieczęcią władz wydających świadectwo oraz podpisem osoby lub osób upoważnionych do ich podpisania.
Artykuł 4
1.
Władze wydające świadectwo wymienione w załączniku II muszą:
a) być uznane za właściwe władze przez dany kraj wywozu;
b) podjąć się sprawdzenia pozycji na świadectwach;
c) podjąć się przekazywania Komisji co najmniej raz w miesiącu wszelkich informacji umożliwiających sprawdzenie pozycji na świadectwie, w szczególności numeru świadectwa, eksportera, odbiorcy, kraju przeznaczenia, produktu, masy netto oraz daty podpisu.
2.
Komisja może dokonać przeglądu wykazu w załączniku II, jeśli wymóg określony w ust. 1 lit. a) nie jest już spełniony lub gdy władze wydające świadectwo nie dopełniają ciążących na nich obowiązków.
Artykuł 5
Świadectwa autentyczności i pozwolenia na przywóz są ważne przez trzy miesiące od daty ich wydania.
Jednakże termin ich ważności wygasa 30 czerwca następującego po dniu wydania.
Artykuł 6
Przepisy rozporządzeń (EWG) nr 3719/88 i (WE) nr 1445/95 stosuje się z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Władze krajów wywozu przekażą Komisji Wspólnot Europejskich wzory odcisków pieczęci stosowanych przez ich władze wydające świadectwo oraz nazwiska i wzory podpisów osób upoważnionych do podpisywania świadectw autentyczności.
Komisja przekazuje te informacje właściwym władzom Państw Członkowskich.
Artykuł 8
1.
W odniesieniu do przywozu dokonanego na podstawie pozwolenia na przywóz wydanego od dnia 1 lipca 1999 r. do wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz w granicach kontyngentu rocznego określonego w art. 1 różnica między uiszczonymi opłatami celnymi a opłatami określonymi w art. 1 ust. 2 jest zwracana na żądanie podmiotu gospodarczego.
Wniosek o zwrot należy złożyć nie później niż do dnia 1 grudnia 1999 r. zgodnie z art. 878–898 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [6], zaopatrzony w kopię świadectwa wymienionego w obwieszczeniu dla importerów dotyczącym przywozu suszonej wołowiny [7].
2.
Właściwe władze przekazują Komisji [8] kopię wniosku o zwrot nie później niż do dnia 1 grudnia 1999 r.
3.
Nie naruszając przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, Komisja podejmuje w najszybszym możliwym terminie po dniu 1 grudnia 1999 r. decyzję co do tego, w jakim zakresie wnioski o zwrot mogą być uznane.
W przypadku gdy ilości objęte wnioskami przekraczają kontyngent roczny określony w art. 1 ust. 1, Komisja ustala jednolity procent obniżki stosowany do tych ilości.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2430/1999
z dnia 16 listopada 1999 r.
łączące zezwolenie na niektóre dodatki paszowe należące do grupy kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych z osobami wprowadzającymi je do obrotu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1636/1999 [2], w szczególności jej art. 9h ust. 3 lit. b) i art. 9i ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z powodu ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt, spowodowanego przez obieg we Wspólnocie słabych kopii dodatków zootechnicznych, dyrektywa 70/524/EWG, zmieniona dyrektywą Rady 96/51/WE [3], przewiduje powiązanie zezwoleń na niektóre klasy dodatków z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obiegu.
(2) W szczególności art. 9h dyrektywy 70/524/EWG przewiduje zastąpienie tymczasowego zezwolenia na dodatki wymienione w załączniku I po dniu 31 grudnia 1987 r. oraz należące do grupy kokcydiostatyków oraz innych środków farmaceutycznych i przeniesienie do rozdziału II załącznika B w drodze zezwolenia powiązanego z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obrotu, na okres 10 lat.
(3) W szczególności art. 9i dyrektywy 70/524/EWG przewiduje zastąpienie tymczasowego zezwolenia na dodatki objęte załącznikiem II przed dniem 1 kwietnia 1998 r. i należące do grupy kokcydiostatyków oraz innych środków farmaceutycznych i przeniesienie do załącznika B rozdział III w drodze tymczasowego zezwolenia powiązanego z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obrotu.
(4) Dodatki wymienione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia były przedmiotem nowych wniosków o zezwolenie osób odpowiedzialnych za dokumentację, na podstawie której były przyznawane poprzednie zezwolenia, lub przez ich następców.
Wnioskom dotyczącym tych dodatków towarzyszyły wymagane monografie i notatki identyfikujące.
(5) Powiązanie zezwoleń z osobą odpowiedzialną za wprowadzanie dodatku do obrotu oparte jest na czystej procedurze administracyjnej i nie pociągało za sobą nowej oceny dodatków.
Chociaż zezwolenia przyznawane są na określony czas, mogą być wycofane w każdej chwili zgodnie z art. 9m i 11 dyrektywy 70/524/EWG.
W szczególności zezwolenia na dodatki mogą być wycofane w wyniku ponownej oceny przeprowadzonej na mocy art. 9g dyrektywy 70/524/EWG.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tymczasowe zezwolenia na dodatki wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zastępuje się zezwoleniami przyznawanymi osobie odpowiedzialnej za wprowadzanie dodatku do obrotu, włączonej do kolumny drugiej załącznika I.
Artykuł 2
Tymczasowe zezwolenia na dodatki wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia zastępuje się zezwoleniami przyznawanymi osobie odpowiedzialnej za wprowadzanie dodatku do obrotu, która została wymieniona w drugiej kolumnie załącznika II.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2439/1999
z dnia 17 listopada 1999 r.
w sprawie warunków zezwolenia na dodatki należące do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty" w paszach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1636/1999 [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Glinki kaolinitowe, pochodzące z niektórych kopalń położonych na terytorium Republiki Federalnej Niemiec zostały uznane za zawierające bardzo wysokie poziomy dioksyn. Zgodnie z dostępnymi informacjami może to być zanieczyszczenie pochodzenia geologicznego.
(2) Na mocy art. 11 dyrektywy 70/524/EWG, Państwo Członkowskie, które w wyniku pozyskania nowych informacji lub ponownej oceny istniejących informacji wykonanej od czasu przyjęcia danych przepisów, stwierdza, że stosowanie jednego z dodatków wymienionych w dyrektywie stanowi zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi, lub dla środowiska naturalnego, może tymczasowo zawiesić zezwolenie na stosowanie takiego dodatku.
(3) Kilka Państw Członkowskich zakazało stosowania zanieczyszczonych glinek kaolinitowych w premiksach i paszach.
(4) Na mocy art. 3a lit. b) dyrektywy 70/524/EWG zezwolenie na dodatek ma zostać przyznane jedynie gdy, biorąc pod uwagę warunki jego stosowania, nie wpływa szkodliwie na zdrowie ludzi, zwierząt ani na środowisko naturalne.
(5) Stosowanie pasz zanieczyszczonych dioksynami może prowadzić do skażenia środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego. Dioksyny są sklasyfikowane przez uznane organizacje międzynarodowe jako substancje rakotwórcze, prowadzące do powstania raka u ludzi. Niniejsze organizacje zalecają, aby podejmowane były środki w celu zmniejszenia, tak dalece, jak jest to możliwe, przyjmowania dioksyn przez spożywane pokarmy.
(6) Należy w maksymalnym stopniu unikać zanieczyszczonych dodatków paszowych.
(7) Z powodu braku odpowiednich danych naukowych nie można przeprowadzić pełnej oceny ryzyka. W związku z potrzebą podjęcia pilnych środków w celu zapobieżenia niedopuszczalnemu poziomowi zanieczyszczenia pasz oraz ze względu na oczekiwanie na wyniki programu monitoringu glinek oraz oceny ryzyka, dopuszczalne poziomy dioksyn w glinkach kaolinitowych powinny zostać ograniczone w ramach środków ostrożnościowych do limitu dającego się oznaczyć analitycznie. Limit ten może być poddany przeglądowi w świetle wyników wszelkich badań oraz programu monitoringu.
(8) Odkryte w Niemczech zanieczyszczenie kaolinu może w rzeczywistości dotyczyć także innych dodatków zatwierdzonych do użytku jako lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty na podstawie dyrektywy 70/524/EWG, o czym może świadczyć fakt, że glina garncarska, gliny osadowe zawierające inne minerały oprócz kaolinu, pochodzące z kopalni w Stanach Zjednoczonych również są silnie zanieczyszczone dioksynami pochodzenia geologicznego. W ramach programu monitoringu właściwe jest zbadać ewentualną obecność dioksyn we wszystkich zatwierdzonych dodatkach. Przewiduje się, że jak na razie stosuje się tymczasowo maksymalny limit tylko dla glinek kaolinitowych, określony analityczny limit wykrywania będzie stosowany jako maksymalny limit, po wyraźnie określonym okresie czasu, dla dodatków innych niż glinki kaolinitowe w przypadku braku ustalenia, jeśli jest to wymagane, szczególnego maksymalnego limitu na podstawie wystarczających danych dotyczących obecności dioksyn.
(9) Środki, przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Warunki zezwolenia na dodatki wymienione w Załączniku i należące do grupy "lepiszcza, środki przeciwzbrylające oraz koagulanty" niniejszym zastępuje się warunkami ustalonymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG.
Komisja ponownie zbada przepisy niniejszego rozporządzenia przed dniem 1 marca 2000 r. w świetle wszelkich przeprowadzonych badań oraz wyników monitoringu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2461/1999
z dnia 19 listopada 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 w odniesieniu do użytkowania gruntów odłogowanych do produkcji surowców
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od czasu, gdy rozporządzenie (WE) nr 1251/1999 zastąpiło system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych ustanowiony rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1765/92 [2], niezbędna jest zmiana zgodnie z nowym systemem i w świetle zdobytego doświadczenia, rozporządzenia Komisji (WE) nr 1586/97 z dnia 29 lipca 1997 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze użytkowania gruntów odłogowanych w celu dostarczania materiałów do wytwarzania we Wspólnocie produktów nieprzeznaczonych pierwotnie do spożycia przez ludzi lub zwierzęta [3]. Przy okazji tych zmian oraz dla celów jasności rozporządzenie to powinno zostać zmienione.
(2) Bez uszczerbku dla otrzymania płatności określonej w art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1251/1999, artykuł ten umożliwia, wykorzystanie gruntów odłogowanych do produkcji surowców przeznaczonych do wytworzenia we Wspólnocie produktów nieprzeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub zwierzęta pod warunkiem, że przeprowadzane są skuteczne kontrole.
(3) Surowce te i ich końcowe wykorzystanie powinny zostać zdefiniowane; rodzaje surowców oraz produktów końcowych, które mogą być uzyskane z takich surowców, powinny być ograniczone w celu ochrony tradycyjnych rynków bez ograniczania zakresu identyfikowania nowych rynków zbytu tych surowców; należy dokonać podziału surowców na te, które potencjalnie mogą być wykorzystywane do spożycia przez ludzi lub zwierzęta i na te, które nie mogą być w ten sposób wykorzystane; uprawa buraka cukrowego, karczochów jerozolimskich lub korzeni cykorii na gruntach odłogowanych nie powinna być wykluczona; jednakże takie uprawy nie mogą kwalifikować się do płatności obszarowych w związku z ryzykiem wpływającym na rynek cukru i zbóż; niemniej jednak, należy zwrócić uwagę aby zapewnić, że takie uprawy są zgodne z zasadami regulującymi wykorzystywanie gruntów odłogowanych do produkcji produktów nieżywnościowych; w celu zapobiegania spekulacjom oraz w celu zapewnienia, że surowce są przetwarzane na zamierzone produkty końcowe, musi zostać wniesione zabezpieczenie, nawet gdy nie jest dokonywana płatność.
(4) Rola wszystkich głównych stron zaangażowanych w obrót powinna zostać wyraźnie określona; konieczne jest wprowadzenie wyraźnego rozróżnienia między obowiązkami składającego wniosek, kończącymi się z chwilą dostarczenia całości zebranych surowców, a obowiązkami, włączając wymogi dotyczące zabezpieczenia, spoczywającymi na podmiocie skupującym, pierwszych przetwórcach oraz kolejnych przetwórcach, których zaczynają obciążać zobowiązania, rozpoczynające się z chwilą dostawy i wygasające, gdy surowiec zostanie przetworzony na nieżywnościowe produkty końcowe; wysokość złożonego zabezpieczenia powinna być wystarczająco wysoka, by zapobiec ryzyku wykorzystania surowców do spożycia przez ludzi lub zwierzęta; należy wprowadzić odniesienie do rozporządzenia Rady nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem 1036/1999 [5] oraz do rozporządzenia Komisji nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem 1932/1999 [7], oraz rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych wspólnotowych systemów pomocy [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1678/98 [9], które określają horyzontalne zasady stosowane w tym zakresie; należy ustanowić szczególne przepisy w celu objęcia dwuletnich upraw z uwzględnieniem długości cyklu produkcyjnego.
(5) Powinna zostać również ustanowiona metoda określania produktów uznanych za nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi lub zwierzęta i na te, które są przeznaczone do takiego wykorzystania, w celu ustalenia proporcji między dwoma rodzajami produktów, proporcje będące kryterium służącym do określenia pierwotnego wykorzystania produktu końcowego.
(6) W celu weryfikacji surowce uprawiane powinny być obowiązkowo objęte na mocy umów między producentami rolnym (zwanymi dalej "wnioskodawcami") oraz pierwszym przetwórcą lub podmiotem skupującym, zgodnie z art. 6 ust. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, takie umowy będą uważane za stanowiące integralną część wniosku o pomoc obszarową; doświadczenie wykazało, że do celów inspekcji przed dokonaniem jakiejkolwiek płatności, wnioskodawca jak również podmioty skupujące lub pierwsi przetwórcy powinni przedstawić taką umowę odpowiednim władzom; zależne od okresów siewu mogą zostać ustanowione różne daty składania wniosków; w szczególnych okolicznościach, Państwa Członkowskie mogą zezwolić, by niektóre surowce były przetwarzane bezpośrednio przez samych producentów w ich gospodarstwach rolnych.
(7) Powinno zostać jasno określone, że produkty pośrednie lub produkty uboczne uzyskane z zebranych surowców można wykorzystać tylko zgodnie z systemem, w ilościach równoważnym zebranym surowcom.
W przypadku, gdy takie równoważne ilości pochodzą z Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym został zebrany surowiec, Państwa Członkowskie powinny informować się wzajemnie o transakcji tak, by można było przeprowadzić odpowiednie kontrole.
(8) W celach weryfikacji, od wnioskodawców powinno się wymagać zadeklarowania obszarów, których to dotyczy, przewidywanych plonów i zebranych ilości.
Plony wykazane w umowach zawartych między wnioskodawcami a podmiotami skupującymi lub pierwszymi przetwórcami, w odpowiednim przypadku, muszą być przynajmniej równe przewidywanym plonom.
W przypadku surowców, które mogą zostać nabyte w drodze interwencji w inny sposób niż zgodnie z tym systemem oraz w przypadku surowców uzyskiwanych z niektórych nasion rzepaku lub ziaren słonecznika, powinien zostać ustalony indywidualny plon reprezentatywny lub, gdzie stosowne, reprezentatywny lokalny plon.
Lokalizacje, na podstawie, których oblicza się reprezentatywne lokalne plony, mogą, lecz nie muszą, pokrywać się z obszarami wymienionymi w planach regionalizacji przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999.
Kontrole surowców będą bardziej skuteczne, jeśli ilości dostarczone odpowiadają plonom reprezentatywnym.
W należycie uzasadnionych przypadkach, można dopuścić niedobór.
(9) Cała ilość zebranych surowców na obszarach objętych umowami powinna zostać dostarczona do pierwszych przetwórców lub podmiotów skupujących.
W celu zapewnienia wymóg ten jest spełniony, od wnioskodawców i powinno się wymagać składania deklaracji odpowiednim właściwym władzom.
Wnioskodawca powinni informować właściwe władze w wypadku, gdy nie są w stanie dostarczyć pełnej ilości lub części ilości surowców przewidzianych w umowie.
Umowy powinny zostać zmienione lub rozwiązane w przypadku zaistnienia szczególnych okoliczności wykraczających poza zwykłe warunki rolne.
Warunki, w których zmiany mogą prowadzić do zmniejszenia gruntu objętego umową bez wpływu na prawa wnioskodawcy do płatności, powinny zostać jednoznacznie określone.
(10) System byłby bardziej zgodny z praktyką handlową, jeśli podmioty skupujące lub pierwsi przetwórcy, w odpowiednim przypadku, będą mieli możliwość zmiany końcowego wykorzystania przewidzianego i wykazanego w umowach, po dokonaniu dostawy przez wnioskodawców surowców objętych niniejszym rozporządzeniu przez składającego wniosek, pod warunkiem że system jest skutecznie weryfikowany.
(11) W celu zapewnienia zgodności z Protokołem Ustaleń w sprawie Nasion Oleistych między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej w ramach GATT, zatwierdzonym decyzją Rady 93/355/EWG [10], powinien zostać wprowadzony system monitorowania w celu oceny ilości, w przeliczeniu na mąkę sojową, produktów ubocznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zwierzęta i uzyskiwanych z nasion rzepiku, rzepaku, ziaren słonecznika lub nasion soi uprawianych na gruntach odłogowanych do celów innych niż produkcja, przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta.
(12) Powinien zostać wprowadzony jednoznaczny termin na przetworzenie surowców na kwalifikujące się produkty końcowe.
(13) Niektóre działania transportowe na terytorium Wspólnoty związane z surowcami i produktami pochodnymi być objęte kontrolą w celu zapewnienia, że przepisy niniejszego rozporządzenia są do nich stosowane. W kontrolach takich powinny być używane deklaracje oraz kopie kontrolne T5 wystawione zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1662/1999 [12].
(14) Dla każdej z głównych zaangażowanych stron muszą zostać ustanowione widoczne środki kontroli; kontrole są nasilane w każdym przypadku nie zastosowania zasad ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
(15) Uproszczone reguły mogą zostać przyjęte w odniesieniu do surowców, które w żadnym przypadku nie mogą być wykorzystane do spożycia przez ludzi lub zwierzęta.
(16) Przy stosowaniu niniejszego systemu powinno się uwzględniać szczególne warunki uzyskiwania w niektórych Państwach Członkowskich, w szczególności w odniesieniu do przepisów dotyczących kontroli, zdrowia publicznego, ochrony środowiska lub prawa karnego, jednakże bez podkreślania różnic w odniesieniu do sposobu, w jaki takie czynniki traktowane są we Wspólnocie.
W tym celu, każdy wniosek o wyłączenie któregokolwiek z surowców wymienionych w załączniku I lub II powinien, przed przyjęciem, być należycie uzasadniony a zainteresowane Państwo Członkowskie powinno powiadomić o tym Komisję.
(17) Należy ustanowić przepis, według którego surowce uprawiane na gruntach odłogowanych oraz produkty pochodne, które co do zasady nie kwalifikują się do żadnej innej pomocy wspólnotowej, finansowanej zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFGOR), zmieniającym i uchylającym niektóre rozporządzenia [13] lub zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [14].
(18) W celu ustalenia czy cele reformy wspólnej polityki rolnej zostały osiągnięte, system ten powinien być oceniany na podstawie informacji o jego rzeczywistym stosowaniu w Państwach Członkowskich.
(19) System przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999 będzie stosowany od roku gospodarczego 2000/2001; tak, aby zainteresowani producenci mogli dokonać siewu i złożenia swoich umów i wniosków o płatności obszarowe w odniesieniu do tego roku gospodarczego przy pełnej znajomości i zgodnie z zasadami w sprawie nowych uregulowań, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(20) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodnie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Cel i definicje
Artykuł 1
1. Grunty odłogowane zgodnie z systemem wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych, określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999, mogą być wykorzystywane zgodnie z jego art. 6 ust. 3 do produkcji surowców wymienionych w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia i przeznaczonych do celów określonych w załączniku III.
Grunty takie mogą kwalifikować się do płatności obszarowej (zwanej dalej "płatnością"), zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia 1251/1999, z zastrzeżeniem warunków zawartych w niniejszym rozporządzeniu.
Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2316/1999 [15] dotyczą gruntów odłogowanych oraz wykorzystywanych do uprawy surowców wymienionych w załączniku I lub II.
Jednakże, uprawę surowców uważa się za zgodną z tymi przepisami.
Ponadto, w drodze odstępstwa od przepisów art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia, grunty te nie powinny być odłogowane od dnia 15 stycznia, pod warunkiem, że wymogi niniejszego rozporządzenia są spełnione.
2.
Nie dokonuje się żadnych płatności w odniesieniu do gruntów odłogowanych, na których uprawiane są buraki cukrowe, karczochy jerozolimskie lub korzenie cykorii.
Jednakże, wszystkie przepisy rozdziału II stosuje się w odniesieniu do upraw buraków cukrowych, karczochów jerozolimskich lub korzeni cykorii na gruntach odłogowanych, w taki sam sposób jak w przypadku, gdy taka płatność została dokonana.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "wnioskodawca" oznacza każdą osobę składającą wniosek o płatność obszarową;
b) "podmiot skupujący" oznacza osobę podpisującą umowę jak przewidziano w art. 4 i nabywający na własny rachunek surowce wymienione w załączniku I i przeznaczone do wykorzystania w formie produktów wymienionych w załączniku III;
c) "pierwszy przetwórca" oznacza użytkownika surowców, który podejmuje się ich wstępnego przetworzenia w celu uzyskania jednego lub więcej produktów wymienionych w załączniku III.
ROZDZIAŁ II
Surowce, które muszą być objęte umową
Sekcja 1
Wykorzystanie surowca – umowa i wniosek o płatność
Artykuł 3
1.
Surowce wymienione w załączniku I (zwane dalej "surowcami") mogą być uprawiane na gruntach odłogowanych wyłącznie pod warunkiem, że ich pierwotnym przeznaczeniem jest wytworzenie produktów końcowych wymienionych w załączniku III.
Wartość ekonomiczna produktów nieżywnościowych uzyskanych z przetwarzania surowców, wyznaczona metodą wyceny określoną w art. 13 ust. 3, jest wyższa niż wszystkich innych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta oraz uzyskiwanych w wyniku takiego przetwarzania.
2.
Surowce uprawiane na gruntach odłogowanych objęte są umowami przewidzianymi w art. 4.
3.
Wnioskodawcy dostarczają wszystkich zebranych surowców podmiotowi skupującemu lub pierwszemu przetwórcy, który odbiera dostawę i zapewnia, że równoważna ilość surowców jest wykorzystywana we Wspólnocie do wytworzenia jednego lub więcej produktów wymienionych w załączniku III.
W przypadku, gdy podmiot skupujący lub pierwszy przetwórca wykorzystuje faktycznie zebrane surowce do wytworzenia produktów pośrednich lub produktów ubocznych, może wykorzystać równoważną ilość tych produktów pośrednich lub produktów ubocznych do wytworzenia jednego lub więcej produktów końcowych określonych w załączniku III.
W przypadku, gdy podmiot skupujący lub pierwszy przetwórca korzysta z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym i drugim, powinien o tym powiadomić właściwy organ, w którym składane jest zabezpieczenie.
W przypadku, gdy ekwiwalentna ilość jest wykorzystywana w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zostały zebrane surowce, właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich powinny informować się wzajemnie o szczegółach tego typu transakcji.
4.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 i 3, Państwa Członkowskie mogą zezwolić wnioskodawcom na przetworzenie w ich gospodarstwach wszystkich surowców zebranych na niektórych gruntach odłogowanych na biogaz o kodzie CN 27112900 pod warunkiem, że:
a) wnioskodawca zobowiązuje się, w drodze oświadczenia, w miejsce umowy przewidzianej w art. 4, do bezpośredniego przetworzenia surowców objętych w oświadczeniu;
b) zainteresowane Państwo Członkowskie wprowadza odpowiednie kontrole, zapewniające, że surowiec jest przetwarzany na biogaz objęty kodem CN 27112900.
O środkach przewidzianych w akapicie pierwszym oraz wszelkich, późniejszych ich zmianach powiadamiana się Komisję do dnia 30 listopada roku poprzedzającego rok zbiorów plonów, do którego mają zastosowanie te środki.
Art. 4–21 stosuje się uwzględniając istniejące różnice.
Artykuł 4
1.
Na poparcie swoich wniosków o płatność, wnioskodawcy przedkładają właściwym władzom umowę zawartą między nimi a podmiotem skupującym lub pierwszym przetwórcą.
2.
Wnioskodawcy zapewniają, by takie umowy określały co następuje:
a) nazwiska i adresy stron umowy;
b) okres obowiązywania umowy;
c) gatunki wszystkich danych surowców oraz obszar obsiany każdym gatunkiem;
d) przewidywane ilości surowców, sklasyfikowane według gatunków oraz jakichkolwiek zasad regulujących ich dostawę.
Takie ilości nie są mniejsze niż obliczone na podstawie przewidywanego plonu uznanego przez właściwy organ za reprezentatywny dla danego surowca.
W przewidywanym plonie uwzględnia się między innymi średni plon, o ile jest ustalony dla danego regionu;
e) zobowiązanie do wypełnienia swoich obowiązków zgodnie z art. 3 ust. 3;
f) zamierzone podstawowe wykorzystanie końcowe odnoszące się do surowca, każde końcowe wykorzystanie zgodne z warunkami ustanowionymi w art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3.
3.
Wnioskodawcy zapewniają, że umowy są zawierane na okres, który umożliwi podmiotowi skupującemu lub pierwszemu przetwórcy złożenie we właściwym organie kopii umowy, w terminach ustanowionych w art. 13 ust. 1.
4.
W przypadku, gdy umowy dotyczące nasion rzepaku, rzepiku, ziaren słonecznika lub nasion soi objętych kodami CN ex12050090, 12060091, 12060099 lub 12010090, wnioskodawcy zapewniają, w uzupełnieniu informacji wymaganych na podstawie ust. 2, że sprecyzują przewidywaną ilość produktów ubocznych przeznaczonych do wykorzystania innego niż spożycie przez ludzi lub zwierzęta.
5.
Do celów kontroli, Państwa Członkowskie mogą wymagać od każdego wnioskodawcy zawarcia odrębnej dodatkowej umowy dla każdego surowca.
Artykuł 5
Każdego roku, we wnioskach o płatność złożonych właściwym władzom, wnioskodawcy wskazują działkę lub działki, na których surowce będą uprawiane.
Następujące dane szczegółowe muszą być przewidziane w odniesieniu do każdej odłogowanej działki i każdego uprawianego na niej surowca:
a) gatunki i odmiany surowców;
b) przewidywany plon według gatunków i odmian.
W przypadku, gdy te same gatunki lub odmiana są również uprawiane na gruntach nieodłogowanych w tym samym gospodarstwie, wskazuje się gatunki lub odmiany oraz przewidywaną wydajność, wraz z szczegółowymi danymi dotyczącymi danych działek, ich lokalizacji i identyfikacji.
Sekcja 2
Zmiana i rozwiązanie umowy – zobowiązania wnioskodawcy
Artykuł 6
W przypadku, gdy strony umowy zmieniają ją lub rozwiązują po złożeniu przez wnioskodawcę wniosku o odpłatność, wnioskodawca może podtrzymać wniosek o płatność tylko pod warunkiem, że w celu umożliwienia przeprowadzenia niezbędnych inspekcji, powiadamia odpowiednią właściwą władzę o takiej zmianie lub rozwiązaniu nie później niż przed terminem końcowym ustalonym w zainteresowanym Państwie Członkowskim dla zmian wniosku.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla art. 6, w przypadku, gdy wnioskodawcy powiadomią właściwe władze, że w związku z szczególnymi okolicznościami nie będą w stanie dostarczyć całości lub części surowca określonego w umowie, właściwe władze mogą, po uzyskaniu wystarczających dowodów takich szczególnych okoliczności, zatwierdzić takie zmiany umów, jakie wydają się uzasadnione lub zatwierdzić rozwiązanie tych umów.
W przypadku, gdy dane grunty objęte umowami zostają zmniejszone w wyniku ich zmiany, lub, gdy umowy zostają rozwiązane, to w celu zachowania prawa do płatności, wnioskodawcy:
a) ponownie odłogują dany grunt poprzez wszelkie środki dopuszczone przez właściwe władze;
b) powstrzymają się od sprzedaży, przekazania lub wykorzystania surowca wyhodowanego na gruntach wykreślonych z umów.
Artykuł 8
Bez uszczerbku dla art. 6, podmioty skupujące lub pierwsi przetwórcy mogą zmienić zamierzone podstawowe wykorzystanie końcowe surowców, określonych w art. 4 ust. 2 lit. f), gdy surowiec zgodnie z umową został dostarczony podmiotowi skupującemu lub pierwszemu przetwórcy oraz gdy zostały spełnione warunki ustanowione w art. 10 ust. 1 oraz w art. 13 ust. 4 akapit pierwszy.
Zmian końcowego wykorzystania dokonuje się zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 3 ust. 1 oraz art. 13 ust. 3.
Podmioty skupujące lub pierwsi przetwórcy powiadamiają wcześniej właściwe władze w związku z niezbędnymi kontrolami.
Sekcja 3
Plon reprezentatywny oraz dostarczone ilości
Artykuł 9
1.
Każdego roku przed zbiorami, Państwa Członkowskie ustanawiają reprezentatywny plon, który jest osiągany w praktyce dla surowców, które mogą zostać zakupione w ramach interwencji w sposób inny niż na podstawie tego systemu oraz dla nasion rzepaku i rzepiku objętych kodami CN ex12050090, z wyjątkiem odmian charakteryzujących się wysoką zawartością kwasu eurykowego oraz dla ziaren słonecznika objętych kodami CN 12060091 lub 12060099.
Reprezentatywny plon ustanawia się:
a) dla każdego danego indywidualnego gospodarstwa; lub
b) na podstawie lokalnej.
2.
W przypadku określonym w ust. 1, Państwa Członkowskie wybierają lokalizacje, które będą wykorzystywane do obliczenia reprezentatywnego plonu, które mogą, ale nie muszą, odpowiadać regionom określonym w planach regionalizacji sporządzonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999.
Każdego roku przed zbiorami, Państwa Członkowskie informują zainteresowanych wnioskodawców o reprezentatywnym plonie:
a) najpóźniej do dnia 31 lipca w przypadku surowców, które mogą zostać zakupione w ramach interwencji innej niż ten system oraz w przypadku rzepaku wskazany w akapicie pierwszym; oraz
b) najpóźniej do dnia 31 sierpnia w przypadku ziaren słonecznika określonych w ust. 1.
Artykuł 10
1.
Wnioskodawcy deklarują właściwym władzom całkowitą ilość zebranych surowców, według gatunków oraz potwierdzają ilości surowców dostarczonych oraz strony, które otrzymały dostawy.
2.
W przypadku surowców określonych w art. 9, faktyczne wielkości, jakie wnioskodawcy muszą dostarczyć podmiotom skupującym lub pierwszym przetwórcom muszą, co najmniej, odpowiadać indywidualnemu reprezentatywnemu plonowi lub, w odpowiednim przypadku, lokalnemu reprezentatywnemu plonowi dla danych działek ustanowionemu przez Państwa Członkowskie na podstawie tego artykułu.
Jednakże, w należycie uzasadnionych przypadkach, Państwo Członkowskie może, w drodze wyjątku, dopuścić możliwość niedoboru w wysokości do 10 % plonu.
Ponadto, w przypadku zatwierdzenia zmiany lub rozwiązania umowy zgodnie z art. 7, właściwe władze mogą, w przypadku, gdy wydaje się to uzasadnione, zmniejszyć ilości, które wnioskodawcy są zobowiązani dostarczyć zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.
Artykuł 11
W przypadku, gdy wnioskodawca nie dostarczy wymaganych ilości jakiegokolwiek z danych surowców, na mocy niniejszego rozporządzenia, uznawani oni są, dla celów art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92, za niewypełniających zobowiązania w zakresie systemu odłogowania do celów nieżywnościowych w odniesieniu do obszaru obliczonego poprzez pomnożenie obszaru gruntów odłogowanych i wykorzystywanych przez nich do produkcji surowców zgodnie z kryteriami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu przez procentowy niedobór w dostawach tego surowca.
Sekcja 4
Warunki płatności
Artykuł 12
1.
Płatności mogą być dokonane na rzecz wnioskodawców, w odniesieniu do gruntów odłogowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999 przed przetworzeniem surowców.
Jednakże, takich płatności dokonuje się wyłącznie w przypadku, gdy niezbędne ilości surowca zostały dostarczone, na mocy niniejszego rozporządzenia, podmiotowi skupującemu lub pierwszemu przetwórcy oraz gdy:
a) przygotowana została deklaracja określona w art. 10;
b) kopia umowy złożona została we władzy właściwej dla podmiotu skupującego lub pierwszego przetwórcy, spełnione zostały warunki określone w art. 13 ust. 2 oraz przekazana została informacja określona w art. 13 ust. 4 akapit pierwszy przez podmiot skupujący albo przez pierwszego przetwórcę;
c) właściwa władza otrzymała dowód, że zostało wniesione zabezpieczenie w pełnej wysokości, przewidziane w art. 15 ust. 2;
d) właściwa władza odpowiedzialna za płatności sprawdziła, że wszystkie warunki ustanowione w art. 4 zostały spełnione w odniesieniu do każdego wniosku.
2.
W przypadku upraw dwuletnich, gdy surowiec jest zbierany i potem dostarczany w drugim roku uprawy, płatność dokonywana jest w każdym z dwóch lat następujących po zawarciu umowy przewidzianej w art. 4, pod warunkiem, że właściwe władze ustalą, że:
a) zobowiązania ustanowione w ust. 1 lit. b), z wyjątkiem przekazywania informacji określonych w art. 13 ust. 4 akapit pierwszy i lit. d) są wypełnione począwszy od pierwszego roku uprawy; oraz
b) zobowiązania ustanowione w ust. 1 lit. a) i c) są wypełnione oraz informacje, określone w art. 13 ust. 4 akapit pierwszy przekazane, w drugim roku uprawy.
Jednakże płatności dokonywane są w odniesieniu do pierwszego roku uprawy, jeśli właściwe władze otrzymają dowód, że zostało wniesione 50 % wysokości zabezpieczenia, przewidzianego w art. 15 ust. 2.
Sekcja 5
Umowa oraz zobowiązania podmiotu skupującego lub pierwszego przetwórcy
Artykuł 13
1.
Podmioty skupujące lub pierwsi przetwórcy składają kopię umowy właściwym władzom:
a) w odniesieniu do surowców, które muszą być zasiane od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia, przed dniem 31 stycznia następnego roku; lub
b) w odniesieniu do surowców, które muszą być zasiane od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca, przed terminem końcowym składania wniosków o płatność na dany rok w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
W przypadku, gdy wnioskodawca i podmioty skupujące lub pierwsi przetwórcy zmienią lub rozwiążą umowę przed datą określoną w art. 6 w danym roku, podmioty skupujące lub pierwsi przetwórcy złożą właściwym władzom kopię zmienionej lub rozwiązanej umowy, nie później niż do tej daty.
2.
Właściwe władze, określone w ust. 1, sprawdzają czy złożone umowy są zgodne z warunkami ustanowionymi w art. 3 ust. 1.
W przypadku, gdy warunki te nie są spełnione, powiadamiane są władze właściwe dla wnioskodawcy.
W celu ułatwienia takich kontroli, podmioty skupujące lub pierwsi przetwórcy dostarczają właściwym władzom niezbędnych informacji dotyczących łańcucha przetwórczego, w szczególności dotyczących cen i współczynników technicznego przetwarzania, wykorzystywanych do określenia ilości produktów końcowych, które mogą zostać uzyskane.
Są to współczynniki określone w art. 21 ust. 1.
3.
W celu monitorowania zgodności z art. 3 ust. 1, dane właściwe władze, na podstawie informacji określonych w ust. 2, porównują sumę wartości wszystkich produktów nieżywnościowych z sumą wartości wszystkich pozostałych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta i uzyskanych w tym samym procesie przetwórczym.
Każda liczba równa jest odpowiedniej ilości pomnożonej przez średnią cenę fabryczną zarejestrowaną w poprzednim roku gospodarczym.
W przypadku, gdy ceny takie są niedostępne, właściwe władze określają odpowiednie ceny, w szczególności na podstawie informacji określonych w ust. 2.
4.
Podmioty skupujące lub pierwsi przetwórcy, którzy przejęli surowce od wnioskodawców, informują właściwe władze o ilościach surowców otrzymanych, określając gatunki, nazwę i adres strony umowy, która dostarczyła surowce, miejsce realizacji dostawy oraz numer umowy, w terminach ustalonych przez Państwo Członkowskie umożliwiających dokonanie płatności w okresie określonym w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999.
W ciągu 40 dni roboczych od dnia, w którym dostarczone zostaną surowce pierwszym przetwórcom, podmioty skupujące powiadamiają właściwe władze o nazwach i adresie pierwszych przetwórców.
W terminie 40 dni roboczych od przyjęcia przez pierwszych przetwórców, powiadamiają oni właściwe władze o nazwie i adresie tych podmiotów skupujących, które dostarczyły mu surowce, ilości oraz ich rodzaju i datach dostawy.
W przypadku, gdy podmiot skupujący nie dostarczy bezpośrednio surowca pierwszym przetwórcom, powiadamia właściwe władze o nazwach i adresach stron zaangażowanych w dostawę wraz nazwami i adresami pierwszych przetwórców.
Informacje te dostarcza się w terminie 40 dni roboczych od otrzymania surowców przez pierwszych przetwórców.
W terminie 40 dni roboczych od transakcji, wszystkie pozostałe strony zaangażowane w dostawę, powiadamiają właściwe władze o nazwach i adresach nabywców surowców i sprzedanych im ilościach.
W przypadku różnych właściwych władz, władze właściwe dla pierwszych przetwórców i władze właściwe dla wszystkich pozostałych stron zaangażowane w dostawę surowca określonego w akapicie trzecim, powiadamiają władze właściwe dla podmiotów skupujących o ilościach dostarczonych pierwszym przetwórcom.
W przypadku, gdy Państwa Członkowskie podmiotów skupujących lub pierwszych przetwórców nie są tymi samymi Państwami Członkowskimi, w których surowce zostały wyhodowane, wtedy w terminie 40 dni roboczych od otrzymania informacji określonej w akapicie pierwszym i trzecim powiadamiają zainteresowane władze właściwe dla wnioskodawców o łącznej ilości dostarczonych surowców.
Sekcja 6
Równoważniki mąki sojowej dla oleistych produktów ubocznych
Artykuł 14
1.
Bez uszczerbku dla art. 13, właściwe władze określone w ust. 1 tego artykułu, możliwie jak najszybciej, ale nie później niż do dnia 31 maja roku, w którym surowce mają być zebrane, powiadamiają Komisję o łącznej ilości produktów ubocznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zwierzęta i wynikających z umów, przewidzianych w art. 4 dotyczących rzepaku, rzepiku, ziaren słonecznika oraz nasion soi objętych kodami CN ex12050090, 12060091, 12060099 oraz 12010090.
Właściwe władze obliczają ilość na podstawie następujących wskaźników:
a) 100 kg rzepaku objętego kodem CN 12050090 uważa się za równoważnik 56 kg produktów ubocznych;
b) 100 kg ziaren słonecznika objętych kodem CN 12060091 lub 12060099 uważa się za równoważnik 56 kg produktów ubocznych;
c) 100 kg ziaren soi objętych kodem CN 12010090 uważa się za równoważnik 78 kg produktów ubocznych.
Przewidywaną ilość produktów ubocznych, określoną w art. 4 ust. 4, odejmuje się od przewidywanej ilości wszystkich produktów ubocznych obliczonej zgodnie z akapitem drugim.
2.
Na podstawie informacji dostarczonych zgodnie z ust. 1, Komisja oblicza przewidywaną łączną ilość produktów ubocznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, wyrażoną w mące sojowej.
Sekcja 7
Zabezpieczenia
Artykuł 15
1.
Podmioty skupujące lub pierwsi przetwórcy wnoszą zabezpieczenie w pełnej wysokości przewidziane w ust. 2 właściwym władzom w danym Państwie Członkowskim, przed końcowym terminem składania wniosków o płatność dla danego roku.
2.
Zabezpieczenia, które należy wnieść w odniesieniu do każdego surowca oblicza się poprzez pomnożenie sumy wszystkich gruntów odłogowanych zgodnie z tym systemem, objętych umową podpisaną przez dany podmiot skupujący lub pierwszego przetwórcę i wykorzystywanych do produkcji tego surowca, przez wskaźnik 250 EUR na hektar.
3.
W przypadku, gdy umowy są zmienione lub rozwiązane zgodnie z art. 6 lub art. 7, wniesione zabezpieczenia są odpowiednio dostosowywane.
4.
Część zabezpieczenia odpowiadająca ilości surowca przetworzonego na odpowiedni podstawowy nieżywnościowy produkt końcowy zostaje zwolniona, z zastrzeżeniem, że organ właściwy dla podmiotu skupującego lub pierwszego przetwórcy jest w posiadaniu dowodu, że dana ilość surowca została przetworzona zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 4 ust. 2, lit. f) z uwzględnieniem, odpowiednio do okoliczności, zmian wprowadzonych zgodnie z art. 8.
5.
Bez uszczerbku dla ust. 4:
a) w przypadku, gdy zabezpieczenie zostało wniesione przez podmiot skupujący, jego zwolnienie następuje, gdy dany surowiec zostanie dostarczony do pierwszego przetwórcy,
b) w przypadku, gdy zabezpieczenie zostało wniesione przez przetwórcę, jego zwolnienie następuje, gdy surowiec lub produkty pośrednie objęte umową zostają dostarczone do następnego przetwórcy,
pod warunkiem, że władza właściwa dla strony sprzedającej lub przekazującej dane towary posiada dowód, że strona kupująca lub przejmująca towary wniosła równoważne zabezpieczenie swojej właściwej władzy.
Artykuł 16
1.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce przetwarzanie podejmuje niezbędne kroki dla zapewnienia, że przetwórcy prowadzący działalność na ich terytorium zapewniają wszelkie gwarancje w odniesieniu do przyjętych zobowiązań.
2.
Podstawowe przetwórstwo ilości surowców na produkty końcowe określone w umowie stanowi podstawowy wymóg w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Surowce przetwarzane są przez wnioskodawcę na jeden lub więcej produktów końcowych wymienionych w załączniku III do dnia 31 lipca roku następującego po roku zbiorów.
3.
Poniższe zobowiązania, nałożone na podmiot skupujący lub przetwórców, stanowią zobowiązania podporządkowane w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85:
a) zobowiązanie do przyjęcia dostawy wszystkich surowców dostarczonych przez wnioskodawcę, zgodnie z art. 3 ust. 3;
b) zobowiązanie do złożenia kopii umów, zgodnie z art. 13 ust. 1;
c) zobowiązanie do dostarczenia informacji wymaganych zgodnie z art. 13 ust. 4 akapity pierwszy, drugi i trzeci;
d) zobowiązanie do wniesienia zabezpieczenia zgodnie z art. 15 ust. 1.
Sekcja 8
Dokumentacja dotycząca sprzedaży, przekazania lub dostawy do innego Państwa Członkowskiego lub wywozu
Artykuł 17
W przypadku, gdy podmioty skupujące lub pierwsi przetwórcy sprzedają lub przekazują surowce lub produkty pośrednie i/lub podobne lub produkty uboczne objęte umowami przewidzianymi w art. 4, przetwórcom prowadzącym działalność w innym Państwie Członkowskim, produktom towarzyszą kopie kontrolne T5 wydane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93.
W polu 104 w pozycji "Pozostałe" w kopiach kontrolnych T5 należy wprowadzić jeden z poniższych wpisów:
- Producto destinado a su transformación o entrega de acuerdo con lo establecido en el artículo 4 del Reglamento (CE) no 2461/1999 de la Comisión
- Skal anvendes til forarbejdning eller levering i overensstemmelse med artikel 4 i Kommissionens forordning (EF) nr. 2461/1999
- Zur Verarbeitung oder Lieferung gemäß Artikel 4 der Verordnung (EG) Nr. 2461/1999 der Kommission zu verwenden
- Πρέπει να χρησιμοποιηθεί για μεταποίηση ή παράδοση σύμφωνα με το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
2461/1999 της Επιτροπής
- To be used for processing or delivery in accordance with Article 4 of Commision Regulation (EC) No 2461/1999
- À utiliser pour transformation ou livraison conformément aux dispositions de l’article 4 du règlement (CE) no 2461/1999 de la Commissione
- Da consegnare o trasformare conformemente all’articolo 4 del regolamento (CE) n. 2461/1999 della Commissione
- Te gebruiken voor verwerking of aflevering overeenkomstig artikel 4 van Verordening (EG) nr. 2461/1999 van de Commissie
- A utilizar para transformaçăo ou entrega em conformidade com o artigo 4.o do Regulamento (CE) n.o 2461/1999 da Comissăo
- Käytetään jalostamiseen tai toimittamiseen komission asetuksen (EY) N:o 2461/1999 mukaisesti
- Används till bearbetning eller leverans i enlighet med kommissionens förordning (EG) nr 2461/1999.
Przepisy ustępu pierwszego i drugiego stosuje się do wszystkich dalszych sprzedaży przetwórcom w pozostałych Państwach Członkowskich, aż do momentu wytworzenia produktu końcowego wykazanego w umowie.
W przypadku produktów podobnych lub produktów ubocznych mają zastosowanie tylko wtedy, gdy na te produkty można by było przyznać refundacje wywozowe, jeśli były wytworzone z surowców wyhodowanych inaczej niż w ramach tego systemu.
Artykuł 18
1.
W przypadku, gdy podmioty skupujące dostarczają całość lub część surowców, otrzymanych od pierwszych przetwórców nieprowadzących działalności w tym samym Państwie Członkowskim, wypełniają kopię kontrolną T5, wpisując w polu 104 pod pozycją "Pozostałe":
a) ilości, których dostarczyli bezpośrednio pierwszym przetwórcom;
b) nazwy i adresy pierwszych przetwórców;
c) nazwy i adresy innych stron zaangażowanych w cykl dostaw, nawet wtedy, gdy strony te są zlokalizowane w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce wstępne przetworzenie;
d) ilości dostarczone przez każdą zaangażowaną stronę.
2.
Wszystkie strony zaangażowane w dostawy, określone w ust. 1 lit. c), które nie prowadzą działalności w tym samym Państwie Członkowskim, co pierwszy przetwórca, wypełniają kopię kontrolną T5, wpisując pod pozycją "Pozostałe" w rubryce 104, nazwy i adresy podmiotów skupujących oraz informacje określone w lit. a) i b) tego ustępu.
Artykuł 19
W przypadku, gdy jeden lub więcej produktów końcowych, produktów pośrednich, produktów podobnych lub produktów ubocznych objętych umowami przewidzianymi w art. 4 przeznaczone są na wywóz do państw trzecich, właściwa władza Państwa Członkowskiego, w którym produkty zostały uzyskane, sporządza kopię kontrolną T5 w celu objęcia ich transportu we Wspólnocie.
W polu 104 pod pozycją "Pozostałe" kopii kontrolnych T5 wprowadza się jeden z poniższych wpisów:
- Este producto no podrá acogerse a ninguna de las medidas previstas en el apartado 2 del artículo 1 del Reglamento (CE) no 1258/1999 del Consejo
- De finansieringsforanstaltninger, der er omhandlet i artikel 1, stk.
2, i Rådets forordning (EF) nr. 1258/1999 kan ikke anvendes på dette produkt
- Dieses Erzeugnis kommt für keine Finanzierungen gemäß Artikel 1 Absatz 2 der Verordnung (EG) Nr. 1258/1999 des Rates in Betracht
- Το προϊόν αυτό δεν μπορεί να επωφεληθεί από τα μέτρα που προβλέπονται στο άρθρο 1 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1258/1999 του Συμβουλίου
- This product shall not qualify for any benefit pursuant to Article 1(2) of Council Regulation (EC) No 1258/1999
- Ce produit ne peut pas bénéficier des financements prévus à l’article 1er paragraphe 2 du règlement (CE) no 1258/1999 du Conseil
- Questo prodotto non può beneficiare delle misure di cui all’articolo 1, paragrafo 2 del regolamento (CE) n. 1258/1999 del Consiglio
- Dit product komt niet in aanmerking voor financieringen als bedoeld in artikel 1, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1258/1999 van de Raad
- O presente produto não pode beneficiar de medidas ao abrigo do n.o 2 do artigo 1.o do Regulamento (CE) n.o 1258/1999 do Conselho
- Tähän tuotteeseen ei sovelleta neuvoston asetuksen (EY) N:o 1258/1999 1 artiklan 2 kohdan mukaisia toimenpiteitä
- De åtgärder som avses i artikel 1.2. i rådets förordning (EG) nr 1258/1999 kan inte användas för denna produkt.
Przepisy akapitów pierwszego i drugiego stosuje się tylko wtedy, gdyby do produktów końcowych wymienionych w załączniku III, produktów pośrednich, produktów podobnych lub produktów ubocznych objętych umowami przewidzianymi w art. 4 była wypłacana refundacja wywozowa, jeśli były wytworzone z surowców wyhodowanych inaczej niż w ramach tego systemu.
Sekcja 9
Kontrole
Artykuł 20
Państwa Członkowskie ustanawiają rejestry, które mają prowadzić podmioty skupujące i przetwórcy.
W przypadku podmiotów skupujących, rejestry takie zawierają następujące wpisy:
a) ilości wszystkich surowców zakupionych oraz sprzedanych do przetwarzania w ramach tego systemu;
b) nazwy i adresy kolejnych kupców/przetwórców.
W przypadku przetwórców, takie rejestry zawierają następujące wpisy wprowadzane w regularnych odstępach czasu, ustalonych przez właściwą władzę:
a) ilości wszystkich surowców zakupionych do przetworzenia;
b) ilości przetworzonych surowców oraz ilości i rodzaje produktów końcowych, produktów podobnych oraz produktów ubocznych z nich uzyskanych;
c) odpady powstałe w trakcie przetwarzania;
d) ilości zniszczonych oraz przyczyny takiego zniszczenia;
e) ilości i rodzaje produktów sprzedanych lub przekazanych przez przetwórcę oraz uzyskane ceny;
f) nazwy i adresy kolejnych nabywców/przetwórców.
Artykuł 21
1.
Właściwe władze podmiotów skupujących oraz te w Państwach Członkowskich, w których ma miejsce przetworzenie, przeprowadzają kontrole obejmujące kontrole bezpośrednie oraz inspekcje dokumentów handlowych w celu sprawdzenia, w przypadku podmiotu skupującego, spójności między zakupami surowców i odpowiadającymi im dostawami, oraz w przypadku przetwórców spójności między dostawami odpowiednio surowców, wyrobów gotowych, produktów podobnych oraz produktów ubocznych.
Do celu takich kontroli, właściwe władze opierają się w szczególności na współczynnikach technicznego przetwarzania dla danego surowca.
W przypadku, gdy takie współczynniki dla wywozu zawarte są w ustawodawstwie Wspólnotowym, to są one stosowane.
W przypadku, gdy w ustawodawstwie Wspólnotowym nie występują takie współczynniki, ale są inne, to należy je stosować.
W pozostałych przypadkach, inspekcja opiera się głównie na współczynnikach ogólnie przyjętych w przemyśle przetwórczym.
Kontrole mają również na celu ustalenie, czy końcowe wykorzystanie surowców, produktów podobnych i produktów ubocznych jest właściwie oraz czy jest zgodne z art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3.
Kontrole obejmują, co najmniej 10 % transakcji oraz procesów przetwórczych, które mają miejsce w zainteresowanym Państwie Członkowskim, a określa je właściwa władza na podstawie analizy ryzyka oraz z uwzględnieniem stopnia reprezentatywności złożonych umów.
2.
Właściwe władze nasilają kontrole, określone w ust. 1 oraz powiadamiają niezwłocznie Komisję w przypadku, gdy:
a) nieprawidłowości ujawniono dla co najmniej 3 % kontroli określonych w ust. 1;
b) wystąpi odchylenie od poprzednich wyników uzyskanych przez przetwórców;
c) występują procesy przetwórcze, w których:
i) ilości lub wartości produktów końcowych, produktów ubocznych lub produktów podobnych jest nieproporcjonalne w odniesieniu do współczynników określonych w ust. 1 akapity drugi i trzeci; lub w których
ii) występuje dysproporcja względem kryterium określania wartości ekonomicznej produktów określonych w art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3.
ROZDZIAŁ III
Surowce, które nie muszą być objęte umowami
Artykuł 22
Surowce wymienione w załączniku II (zwane dalej "surowcami") mogą być uprawiane na gruntach odłogowanych, pod warunkiem, że przeznaczone są do wytworzenia produktów końcowych wymienionych w załączniku III.
Surowce te nie muszą być objęte umową.
Artykuł 23
1.
W celu zakwalifikowania się do płatności, wnioskodawcy, którzy chcą wykorzystać grunty odłogowane pod uprawę surowców, składają we właściwej władzy w swoim Państwie Członkowskim wraz z wnioskiem o płatność pisemne zobowiązanie, stwierdzające, że dane surowce będą jedynie wykorzystane lub sprzedane do celów zgodnych z załącznikiem III.
2.
Każdego roku wnioskodawcy informują właściwe władze w swoich wnioskach o płatność o gruntach odłogowanych zgodnie z tym rozdziałem, uprawach hodowanych na takich działkach, długości cyklu uprawowego oraz przewidywanej częstotliwości zbiorów.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy ogólne
Sekcja 1
Wyłączenia z systemu oraz zakaz kumulacji pomocy
Artykuł 24
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć każdy z surowców wymienionych w załączniku I i II z systemu ustanowionego niniejszym rozporządzeniem, w przypadku, gdy takie surowce powodują trudności związane z kontrolą, zdrowiem publicznym, ochroną środowiska i prawem karnym.
W takich wypadkach zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o surowcu(ach), które zamierza wyłączyć wraz z uzasadnieniem.
Artykuł 25
Surowce wymienione w załączniku I i uprawiane na gruntach odłogowanych oraz produkty pośrednie, produkty końcowe, produkty podobne oraz produkty uboczne z nich uzyskiwane, surowce wymienione w załączniku II i uprawiane na gruntach odłogowanych oraz produkty uzyskiwane z nich, jak również grunty wykorzystywane do produkcji tych surowców nie kwalifikują się do:
a) każdego finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999;
b) pomocy wspólnotowej przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999, z wyjątkiem do wsparcia przyznawanego w odniesieniu do kosztów siewu gatunków szybko rosnących przewidzianych w jego art. 31 ust. 3 akapit drugi.
Sekcja 2
Ocena i dodatkowe środki krajowe
Artykuł 26
W ciągu trzech miesięcy od końca każdego roku gospodarczego, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wszystkie informacje niezbędne do oceny systemu wprowadzonego niniejszym rozporządzeniem.
W przypadku odniesień do rozdziału II, informacje takie zawierają następujące informacje:
a) obszar odpowiadający każdemu gatunkowi surowca, przewidywane plony określone w art. 4 ust. 2 lit. d) oraz plony reprezentatywne określone w art. 9;
b) ilości każdego gatunku surowca, niesprzedane przez podmioty skupujące;
c) ilości każdego rodzaju uzyskanego produktu końcowego, produktu ubocznego oraz produktu podobnego, ze szczegółowymi danymi o rodzaju wykorzystanego surowca.
W przypadku odniesień do rozdziału III, informacje zawierają powierzchnię obszaru odłogowanego, dla każdego uprawianego gatunku.
Artykuł 27
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe władze określone w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć wszystkie dodatkowe środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia i powiadamiają o tym Komisję.
Sekcja 3
Przepisy końcowe
Artykuł 28
Rozporządzenie (WE) nr 1586/97 traci moc z dniem 1 lipca 2000 r.
Rozporządzenie to stosuje się nadal do umów w odniesieniu do roku gospodarczego 1999/2000 oraz do wcześniejszych lat gospodarczych.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do umów i wniosków o płatność złożonych w odniesieniu do roku gospodarczego 2000/2001 oraz do następnych lat gospodarczych.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2464/1999
z dnia 22 listopada 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1729/1999 ustalające specjalne środki stanowiące odstępstwo od rozporządzeń (EWG) nr 3665/87 i (EWG) nr 3719/88 w sektorach mleka i przetworów mlecznych, wołowiny i cielęciny, wieprzowiny, jaj, mięsa drobiowego, produktów rolniczych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz niektórych produktów zbożowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96[2], w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 17 ust. 14 i art. 28, oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Specjalne środki przyjęte w rozporządzeniu (WE) nr 1729/1999[3], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2199/1999[4], w celu uregulowania operacji wywozowych, których nie można było zakończyć ze względu na występowanie zanieczyszczenia niektórych produktów dioksyną.
(2) Środki zdrowotne podjęte przez władze niektórych państw trzecich w odniesieniu do wywozu ze Wspólnoty są nadal stosowane i nadal szkodzą możliwościom wywozu niektórych produktów rolnych.
(3) Należy ograniczyć szkodliwe skutki dla eksporterów wspólnotowych przez przedłużenie niektórych terminów dla pewnych produktów.
(4) W świetle rozwoju sytuacji niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1729/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Na wniosek właściciela tytularnego okresy ważności pozwoleń na wywóz wystawionych na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95*, (WE) nr 1466/95** i (WE) nr 174/1999***, o które złożono wnioski najpóźniej do dnia 7 czerwca 1999 r. i których okres ważności nie upłynął przed dniem 31 maja 1999 r., ulegają przedłużeniu do dnia 30 listopada 1999 r."
____________________
* Dz.U. L 117 z 24.5.1995, str. 2.
** Dz.U. L 144 z 28.6.1995, str. 22.
*** Dz.U. L 20 z 27.1.1999, str. 8.".
2.
W art. 2 ust. 3 "180 dni" zastępuje się "210 dni".
3.
W art. 4 ust. 3 tiret pierwsze "150 dni" zastępuje się "210 dni" i dodaje się zdanie w brzmieniu: "Jednakże przedłużenie nie przekrocza daty 31 maja 2000 r.,".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2471/99
z dnia 23 listopada 1999 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 669/97 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre ryby i produkty rybołówstwa pochodzące z Wysp Owczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 669/97 z dnia 14 kwietnia 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i pułapami oraz ustanawiające nadzór obejmujący niektóre ryby i produkty rybołówstwa pochodzące z Wysp Owczych, ustalające szczegółowe przepisy dotyczące zmian i dostosowania tych środków i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1983/95 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1034/98 [2], w szczególności jego art. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja nr 1/99 Wspólnego Komitetu WE/Dania-Wyspy Owcze [3] zastąpiła protokół 1 Porozumienia dotyczącego traktowania względem taryf i ustaleń mających zastosowanie do niektórych gatunków ryb i produktów rybołówstwa dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie lub przywożonych na Wyspy Owcze.
(2) Nowy protokół 1 zniósł klauzulę dotyczącą cen referencyjnych, wspólnotowych plafonów taryfowych i nadzoru statystycznego obecnie stosowaną do niektórych ryb i produktów rybołówstwa wyłączonych z opłat celnych; dlatego rozporządzenie (WE) nr 669/97 powinno zostać zmienione w celu usunięcia artykułów wprowadzających te środki, łącznie z jego załącznikami II i III.
(3) Wolnocłowy kontyngent celny na łososia (09.0673) został zastąpiony nielimitowanym przywozem wolnocłowym; status bardziej uprzywilejowanych państw (MFN) został przywrócony dla niektórych produktów, które obecnie korzystają ze zwolnienia z ceł w ramach kontyngentów taryfowych, w szczególności przyrządzonych i konserwowych śledzi i makreli (09.0677), filetów z morszczuka (09.0683), krabów (09.0685) i małży (09.0687); kontyngenty taryfowe są utrzymane dla czterech pozostałych produktów; załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 669/97 powinien zostać zmieniony, tak aby uwzględnić te zmiany.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 669/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule skreśla się wyrażenie "i pułapami" oraz wyrażenie "oraz ustanawiające wspólnotowy nadzór".
2) W art. 1 "załączniku I" zastępuje się "Załączniku".
3) Skreśla się art. 4 i 7.
4) Załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
5) Ilości przywożone od dnia 1 stycznia 1999 r. w ramach kontyngentów taryfowych z numerami porządkowymi 09.0671, 09.0675, 09.0679 i 09.0681 stosowanymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 669/97 dolicza się do odpowiednich kontyngentów taryfowych wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
6) Skreśla się załączniki II i III.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2483/1999
z dnia 25 listopada 1999 r.
w sprawie potrącenia z limitu ilościowego, nałożonego na przywóz towarów włókienniczych należących do kategorii 4, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, kwoty odpowiadającej tej, która została przywieziona do Wspólnoty Europejskiej z obejściem Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi MFA
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1072/1999 [2], w szczególności jego art. 15 w połączeniu z jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dochodzenia i dalsze weryfikacje, przeprowadzone zarówno we Wspólnocie, jak i poza nią, przy współudziale organów państw trzecich, zgodnie z procedurami ustanowionymi w załączniku IV do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, doprowadziły Komisję do wniosku, że 5408295 sztuk wyrobów włókienniczych, należących do kategorii 4 (T-shirty), zostało przywiezionych do Wspólnoty Europejskiej z obejściem przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 w latach 1995 i 1996, ponieważ dowody wykazują, że wyroby te fizycznie opuściły terytorium Chińskiej Republiki Ludowej, zanim zostały przywiezione do Wspólnoty Europejskiej, bez zgłoszenia, że pochodzą z Chin, lub pod fałszywie zgłoszonym miejscem ich pochodzenia.
(2) Zażądano przeprowadzenia konsultacji z Chińską Republiką Ludową, które odbyły się w celu wyjaśnienia sytuacji, jak również w celu ustalenia, w oparciu o dokumenty dowodowe przedłożone przez Komisję Europejską, prawdziwego pochodzenia przedmiotowych wyrobów i osiągnięcia porozumienia w sprawie odpowiedniego dostosowania limitu ilościowego stosowanego w odniesieniu do wywozu do Wspólnoty Europejskiej z Chińskiej Republiki Ludowej w przedmiotowej kategorii.
(3) W dniu 6 lipca 1999 r. zawarto porozumienie w sprawie dostosowania, jakie powinno zostać przyjęte, które uznaje się za zadowalające rozwiązanie, w rozumieniu art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, poprzez dokonanie potrąceń towarów, w dwóch rocznych ratach, w kwocie 5408295 sztuk odzieży należących do kategorii 4.
(4) Pierwsze dostosowanie powinno dotyczyć limitu ilościowego, określonego dla roku kontyngentowego 1999, na mocy umowy dwustronnej w sprawie handlu towarami włókienniczymi i odzieżowymi, które wygaśnie dnia 31 grudnia 1999 r.
(5) Dalsze potrącenie powinno dotyczyć limitu ilościowego stosowanego w odniesieniu do roku kontyngentowego 2000.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego, ustanowionego w rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z limitu ilościowego, określonego dla przywozu wyrobów należących do kategorii 4 na 1999 r. w załączniku III do Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, ostatnio zmienionego Porozumieniem w formie wymiany listów, parafowanym dnia 20 listopada 1998 r. [3], potrąca się 2704147 sztuk.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2502/99
z dnia 26 listopada 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2166/83 ustanawiające system przyznawania licencji dla niektórych rodzajów rybołówstwa na obszarze na północ od Szkocji (obszar Szetlandów)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1181/98 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2166/83 z dnia 29 lipca 1983 r. ustanawiające system przyznawania licencji dla niektórych rodzajów rybołówstwa na obszarze na północ od Szkocji (obszar Szetlandów) [3] ustanawia procedurę dotyczącą przekazywania informacji o przemieszczaniu się wspólnotowych statków rybackich poławiających na danym obszarze.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1489/97 z dnia 29 lipca 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w zakresie satelitarnych systemów monitorowania statków [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2445/1999 [5], ustala szczególne dane, które muszą przekazywać wspólnotowe statki rybackie objęte satelitarnym systemem monitorowania statków (SMS).
(3) W celu zmniejszenia obciążenia rybaków w zakresie danych rodzajów rybołówstwa statki poławiające na obszarze na północ od Szkocji (obszar Szetlandów), w odniesieniu do których stosuje się system SMS oraz które przekazują wymagane dane za pomocą systemu SMS, powinny być zwolnione od wymogu przekazywania informacji dotyczących ich przemieszczeń.
(4) Rozporządzenie (EWG) nr 2166/83 musi zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2166/83 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Jednakże wspólnotowe statki rybackie poławiające na obszarze, w obrębie którego stosuje się satelitarny system monitorowania statków (SMS) i które przekazują dane za pomocą systemu SMS, zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1489/97 [6] są zwolnione z obowiązku przekazywania informacji o swoich przemieszczeniach, przewidzianego w ust. 1."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2537/1999
z dnia 29 listopada 1999 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2861/93, (WE) nr 2199/94, (WE) nr 663/96 i (WE) nr 1821/98 dotyczące nałożenia ostatecznych ceł antydumpingowych na przywóz niektórych dysków magnetycznych (dyskietek 3,5-calowych) pochodzących z Japonii, Tajwanu, Chińskiej Republiki Ludowej, Hongkongu, Republiki Korei, Malezji, Meksyku, Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Indonezji, a także rozporządzenie (WE) nr 1335/1999 nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych dysków magnetycznych (dyskietek 3,5-calowych) pochodzących z Indonezji oraz produkowanych i sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty przez PT Betadiskindo Binatama
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A WNIOSEK O PRZEPROWADZENIE POSTĘPOWANIA PRZEGLĄDOWEGO
(1) Został złożony wniosek o tymczasowe postępowanie przeglądowe dotyczące rozporządzenia (EWG) nr 2861/93 [2] na mocy, którego Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na niektóre dyski magnetyczne (dyskietki 3,5-calowe) pochodzące, między innymi z Japonii, przez Sony Corporation i Fuji Photo Film Co.
Ltd, oba znajdujące się w Japonii i zwane dalej, odpowiednio "Sony" i Fuji Film.
(2) Na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, we wniosku stwierdzono, iż nastąpiła zmiana okoliczności dotyczących definicji rozpatrywanego produktu, przez dane postępowanie w celu uzasadnienie rozpoczęcia postępowania przeglądowego. Zgodnie z wnioskiem, konwencjonalne dyskietki 3,5-calowe o pojemności 1,44 megabajtów oraz dyskietki 3,5-calowe nowej generacji o pojemności 200 megabajtów nie mogą być rozważane jako jeden produkt i dlatego powinny być wyłączone z zakresu istniejących środków antydumpingowych.
(3) Ponieważ wniosek zawierał wystarczające dowody prima facie, Komisja postanowiła rozpocząć tymczasowe postępowanie przeglądowe [3] rozporządzenia (EWG) nr 2861/93.
Równocześnie Komisja uznała, iż badanie powinno objąć wszystkie istniejące środki nałożone na ten sam produkt i w związku z tym postanowiła rozszerzyć postępowanie przeglądowe także na środki stosowane wobec przywozu produktów pochodzących z Hongkongu, Republiki Korei, Malezji, Meksyku, Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Indonezji.
(4) Tymczasowe postępowanie przeglądowe zostało ograniczone do wyjaśnienia jakie produkty wchodzą w zakres rozporządzenia nakładającego środki.
B ISTNIEJĄCE ŚRODKI
(5) Obecnie obowiązujące środki to ostateczne cło antydumpingowe w postaci stawek ad valorem nakładanych na niektóre dyski magnetyczne (dyskietki 3,5-calowe) na mocy następujących rozporządzeń:
- rozporządzenie (EWG) nr 2861/93, nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych dysków magnetycznych (dyskietek 3,5-calowych) pochodzących z Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej,
- rozporządzenie (WE) nr 2199/94 [4] nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych dysków magnetycznych (dyskietek 3,5-calowych) pochodzących z Hongkongu i z Republiki Korei,
- rozporządzenie (WE) nr 663/96 [5] nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych dysków magnetycznych (dyskietki 3,5-calowe) pochodzących z Malezji, Meksyku i Stanów Zjednoczonych Ameryki,
- rozporządzenia (WE) nr 1821/98 [6] nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na niektóre dyski magnetyczne (dyskietki 3,5-calowe) pochodzące z Indonezji,
- rozporządzenia (WE) nr 1335/1999 nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych dysków magnetycznych (dyskietek 3,5-calowych) pochodzących z Indonezji oraz produkowanych i sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty przez PT Betadiskindo Binatama [7] (co wyniknęło z postępowania przeglądowego odnoszącego się do tego przedsiębiorstwa).
C) PROCEDURA
(6) Komisja dała wszystkim bezpośrednio zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia na piśmie swoich stanowisk oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie.
(7) Przemysł wspólnotowy reprezentowany przez Komitet Europejskich Producentów Dyskietek (Diskma), w imieniu producentów, których łączna produkcja dyskietek 3,5–calowych stanowiła większą część produkcji tych dyskietek we Wspólnocie, przedstawił swe poglądy na piśmie.
(8) Strony wnioskujące o postępowanie przeglądowe (Sony i Fuji Film) prosiły o przesłuchanie, które zostało im przyznane.
Inny producent eksportujący dyskietki o dużej pojemności z Japonii, Hitachi Maxell Ltd (zwany dalej "Hitachi Maxell"), również wystąpił o wyłączenie wytwarzanego przez siebie produktu z zakresu tych środków.
(9) Jeden amerykański producent eksportujący, Imation Europe BV (zwany dalej "Imation"), który występował przeciwko wyłączeniu produktów z zakresu środków antydumpingowych, wnioskował o przesłuchanie, które mu zostało przyznane.
(10) Otrzymano również argumentację przysłaną przez Biuro Ekonomiczno - Handlowe w Hongkongu (organ kraju wywozu) i Memtek Europe Ltd, które jest częścią spółki Hanny Group, z siedzibą w Hongkongu prowadzącej produkcję w Chińskiej Republice Ludowej (zwanej dalej "Hanny").
D. PRODUKT ROZPATRYWANY I PRODUKT PODOBNY
(11) Produktem rozpatrywanym przez wszystkie rozporządzenia są niektóre dyski magnetyczne (dyskietki 3,5–calowe) używane do zapisywania i przechowywania kodowanych informacji cyfrowych, objęte kodem CN ex85232090.
W trakcie badania, które doprowadziło do przyjęcia środków przeciwko Japonii, Taiwanowi i Chińskiej Republice Ludowej zbadano również czy środki antydumpingowe powinny być również stosowane do dyskietek 3,5-calowych o większej pojemności. Jak stwierdzono w ust. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 920/93 [8] nakładającego środki tymczasowe, jeden producent japoński wystąpił o to, aby dyskietki 3,5-calowe o pojemności czterech i więcej megabajtów zostały wyłączone z zakresu postępowania, jednak wniosek ten został odrzucony ze względu na to, że w momencie przyjęcia rozporządzenia (EWG) nr 920/93:
- pomimo pewnych domniemanych różnic technologicznych w produkcji zarówno dyskietek 3,5-calowych o pojemności czterech megabajtów jak i dyskietek o większej pojemności ich zasadnicze cechy fizyczne oraz ostateczne przeznaczenie są takie same, oraz
- wszystkie dyskietki 3,5-calowe były w dużym stopniu, zamienne.
W rezultacie wszystkie dyskietki 3,5-calowe bez względu na swoją pojemność zostały uznane za jeden produkt, który ma zostać objęty obowiązującymi cłami.
Powyższe ustalenia zostały potwierdzone przez Radę w rozporządzeniu (EWG) nr 2861/93.
E) ARGUMENTY ZA WYŁĄCZENIEM PRODUKTÓW Z ZAKRESU OBOWIĄZUJĄCYCH ŚRODKÓW
1.
Argumentacja Sony, Fuji Film i Hitachi Maxell
(12) Sony i Fuji Film przedstawiły dowody na to, że dyskietki 3,5-calowe o pojemności 200 megabajtów znane jako "HiFD" zostały opracowane w ramach współpracy.
Oba te przedsiębiorstwa twierdzą, iż HiFD powinny zostać wyłączone z zakresu środków ze względu na to, że ich właściwości fizyczne i końcowe zastosowania znacznie różnią się od dyskietek 3,5-calowych objętych badaniem i nie można uważać ich za jeden produkt co inne dyskietki 3,5-calowe.
(13) Podobnie, Hitachi Maxell przedstawił dowody na to, że dyskietki 3,5-calowe o pojemności 120 megabajtów, znane jako "Superdisk LS-120", również zostały unowocześnione.
Zgodnie z opinią tej spółki, Superdisk LS-120 powinny zostać wyłączone z zakresu środków na tej samej podstawie, co HiFD.
Właściwości fizyczne
(14) Według tych spółek, HiFD i Superdisk LS-120, mając taką samą formę, co konwencjonalne dyskietki 3,5-calowe, posiadają następujące właściwości.
i) Gęstości zapisu na ścieżce i schematy kodowania: Mają odpowiednio pojemność 200 MB i 120 MB, co stanowi 130 lub 83 razy więcej niż pojemność konwencjonalnej dyskietki 3,5-calowej.
Większą pojemność uzyskuje się poprawiając gęstość zapisu na ścieżce i liniową gęstość zapisu oraz dzięki bardziej efektywnym schematom kodowania danych.
ii) Technologia tworzenia ścieżek: Mają one odpowiednio 3450 lub 2490 ścieżek na cal (TPI) w porównaniu do 135 ścieżek (TPI) na cal dla konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych.
Ta wyższa gęstość osiągana jest przez wykorzystywanie technologii "prowadzenia głowicy według sektorów magnetycznych" (w przypadku HiFD) lub "optycznie ciągłego prowadzenia głowicy" (w przypadku Superdisk LS-120s) do odczytów i zapisów na dyskietkach, które naprowadzają głowicę, odpowiednio lub na zasadzie magnetycznej albo optycznej na docelową ścieżkę.
W przypadku konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych, pozycja głowicy ustalana jest mechanicznie.
W rezultacie w napędach HiFD i Superdisk LS-120 użyte zostały całkowicie nowe typy głowic w porównaniu z głowicami stosowanymi w konwencjonalnych dyskietkach 3,5-calowych.
iii) Nośniki cząstek: Mają większą koercję magnetyczną oraz cieńszą warstwę magnetyczną niż konwencjonalne dyskietki 3,5-calowe.
iv) Zgodność: Nie mogą być odczytywane przez konwencjonalne stacje dysków 3,5-calowych.
Mają otwory służące do identyfikacji i rozpoznania, które nie istnieją w konwencjonalnych dyskietkach i mogą być używane tylko wtedy, gdy umieszczone zostaną, odpowiednio w stacji dysków HiFD lub Superdisk LS-120.
Jednakże stacje dysków tak dla HiFD jak i Superdisk LS-120 są zgodne z konwencjonalnymi dyskietkami 3,5-calowymi, gdyż mogą dokonywać odczytów i zapisów na tych dyskietkach.
Konwencjonalne dyskietki 3,5-calowe nie osiągają, jednakże pojemności HiFD lub Superdisk LS-120, gdy dokonuje się na nich zapisywania w stacji dysków, odpowiednio, HiFD lub Superdisk LS-120.
v) Transfer danych: Mogą obracać się w swoich stacjach dysków z prędkością, odpowiednio, 3600 rpm lub 720 rpm obrotów na minutę, podczas gdy konwencjonalna dyskietka 3,5-calowa obraca się z prędkością 300 rpm.
Pozwala to na transfer, odpowiednio 3600 lub 680 kilobajtów na sekundę w porównaniu z wydajnością 60 kilobajtów na sekundę dla konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych.
Końcowe zastosowania
(15) Zainteresowane spółki twierdzą, iż końcowe zastosowania HiFD i Superdisk LS-120 są zasadniczo różne od zastosowań konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych.
Zazwyczaj używane są do przechowywania większych plików, tworzonych przez programy audio, wideo, graficzne i multimedialne, które wymagają większych pojemności i większej szybkości przesyłania danych, zapewnianych przez oba rodzaje dyskietek 3,5-calowych o większej pojemności.
Zastosowania te wykraczają znacznie poza pojemność konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych, które używane są zazwyczaj do zapisywania mniejszych plików roboczych i dlatego nie można ich stosować zamiennie z HiFD lub Superdisk LS-120.
Ceny
(16) Zgodnie z informacjami wnioskodawców, różnice we właściwościach fizycznych HiFD i Superdisk LS-120 z jednej strony i konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych z drugiej, odzwierciedlone są w kosztach ich produkcji oraz sprzedaży detalicznej.
Różnice między dyskietkami 3,5-calowymi a HiFD lub Superdisk LS-120 podkreślone są istniejącym między nimi zróżnicowaniem cen.
Zróżnicowanie to jest tak duże, że w praktyce nie istnieje żadna konkurencja między dyskietkami 3,5-calowymi a HiFD lub Superdisk LS-120.
2.
Inne wnioski
(17) Zostały złożone wnioski przez Biuro Ekonomiczno - Handlowe w Hongkongu oraz przez Hanny, które produkują dyskietki 3,5-calowe, nie produkując jednakże 3,5-calowych dyskietek o zwiększonej pojemności.
W obu wnioskach argumentowano, że dyskietki 3,5-calowe o zwiększonej pojemności nie są produktem podobnym do konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych i dlatego też powinny zostać wyłączone.
F) ARGUMENTY ZA NIEWYŁĄCZANIEM PRODUKTÓW Z ZAKRESU ISTNIEJĄCYCH ŚRODKÓW – PRZEDŁOŻONE PRZEZ IMATION
(18) Został również złożony wniosek przez Imation, będący filią amerykańskiego przedsiębiorstwa produkującego Superdisk LS-120 w Stanach Zjednoczonych Ameryki na sprzedaż na rynku wspólnotowym.
Imation współpracował podczas poprzedniego badania, które doprowadziło do nałożenia cła antydumpingowego na przywóz ze Stanów Zjednoczonych Ameryki i uzyskał szczególną zerową stawkę cła antydumpingowego.
1.
Właściwości fizyczne
(19) Według Imation różnice w pojemności pamięci, konstrukcji oraz w technologii procesu zapisu/odczytu nie sprawiają, by produkty nie należały do tej samej kategorii rozpatrywanych produktów pod warunkiem że podstawowe właściwości i technologia nie wykazują znaczących różnic.
Stwierdza się, że zarówno HiFD jak Superdisk LS-120 mają te same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i/lub chemiczne co konwencjonalne dyskietki 3,5-calowe.
(20) Wniosek ten cytowały obszernie rozporządzenia dotyczące pamięci DRAM (rozporządzenie Komisji (EWG) nr 165/90 z dnia 23 stycznia 1990 r., nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz pamięci DRAM pochodzących z Japonii [9] i rozporządzenie Rady (EWG) nr 2112/90 z dnia 23 lipca 1990 r., nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz pamięci DRAM pochodzących z Japonii [10].
W tym przypadku Wspólnota przyjęła pogląd zgodnie, z którym podobieństwa pamięci DRAM o różnych gęstościach i przetwarzaniu przeważyły nad ich różnicami dotyczącymi pojemności pamięci, konstrukcji i procesu technologicznego.
(21) Imation twierdził, że trzy podstawowe technologie zwiększania pamięci (nośniki cząstek, gęstość zapisu na ścieżce i schematy kodowania) są od 25 lat takie same dla dyskietek 3,5-calowych.
W związku z nośnikami cząstek Imation twierdził, iż wszystkie liczne i stałe ulepszenia pamięci i szybkości, których dokonuje się w produkcji dyskietek są oparte na stałym udoskonalaniu dwóch kluczowych elementów tj. rozmiaru i kształtu cząsteczek magnetycznych w warstwie magnetycznej oraz grubości warstwy magnetycznej.
Gęstość zapisu na ścieżce została ulepszona przez wykorzystanie różnych technologii prowadzenia głowicy.
Metody kodowania danych udoskonala się używając lepszych schematów kodowania.
Rozwój dyskietek o dużej pojemności uznany został przez Imation za zjawisko istniejące od dawna, wraz z wcześniejszymi próbami wyprodukowania takich dyskietek 3,5 calowych.
Podstawowa używana technologia, mianowicie przechowywanie danych na nośnikach magnetycznych, pozostaje taka sama zarówno dla konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych i dyskietek o dużej pojemności.
Wielkość, wymiary, konstrukcja, budowa i funkcja konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych oraz dyskietek o dużej pojemności są identyczne.
Stwierdzono również, że technologia prowadzenia głowicy wykorzystywana w dyskietkach HiFD jest dostępna w branży już od kilku lat.
Imation utrzymywał także, że różnice w konstrukcji i wyglądzie nie są istotne i że różne otwory służące do rozpoznania w dyskietkach 3,5 calowych o większej pojemności to tylko czysto funkcjonalny aspekt ich konstrukcji.
Fakt, że napędy HiFD i Superdisk LS-120 są wstecznie zgodne i mogą być używane do odczytywania i zapisywania konwencjonalnych dyskietek 3,5 calowych uznany został za zasadniczy wskaźnik, że produkty pomimo ulepszeń technologicznych nie różnią się istotnie co do podstawowych technologii i zastosowań.
2.
Końcowe zastosowania
(22) W kwestii końcowego zastosowania, Imation stwierdził, iż podstawowym zastosowaniem dyskietek 3,5-calowych o dużej pojemności jest przechowywanie danych na nośniku przenośnym tak samo jak w przypadku konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych.
Imation nie zgadza się z poglądem, iż zastosowania końcowe są różne.
Twierdzenie Sony i Fuji Filmu, iż różnice we właściwościach fizycznych HiFD i konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych wyrażają się w poszczególnych kosztach wytwarzania i cenach detalicznych, zostało również odrzucone.
Imation jest zdania, że ceny detaliczne za jeden megabajt na HiFD i dyskietce 3,5 calowej mają się prawie jak jeden do jednego.
G) STANOWISKO PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(23) Diskma, reprezentująca przemysł wspólnotowy nie produkuje ani HiFD ani Superdisk LS-120 i zaznaczyła, że nie wyraża sprzeciwu wobec wykluczenia tych produktów z zakresu ostatecznego rozporządzenia antydumpingowego, wymienionego w ust. 5 pod warunkiem że wspólnotowe organy celne będą mogły odróżnić oba te produkty od konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych oraz ich wykluczenie nie pozwoli na uchylanie obowiązujących ceł.
H. WYNIKI BADANIA
1.
Zróżnicowanie towarów
Właściwości fizyczne
(24) Jak wyjaśniono powyżej pojemność i gęstość zapisu na ścieżkach HiFD i Superdisk LS-120 są wielokrotnie większe niż w przypadku konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych.
Warstwy magnetyczne są cieńsze niż w konwencjonalnych dyskietkach 3,5-calowych.
Nowe schematy kodowania oraz udoskonalenia techniczne jednostek napędowych w HiFD i Superdisk LS-120 pozwalają na między 11 a 60 razy większą szybkość przesyłania danych niż w przypadku konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych.
(25) Ponadto jednostki napędowe służące do odczytywania i zapisywania na dyskietkach 3,5 calowych o większej pojemności różnią się znacznie od napędów konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych.
Jednostki napędowe konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych nie są zgodne z nowymi dyskietkami o większej pojemności.
Prawdą jest, że napędy o większej pojemności zostały skonstruowane tak, aby były wstecznie zgodne z konwencjonalnymi dyskietkami 3,5-calowymi.
Jednakże zgodność wsteczna opiera się całkowicie na technologii napędu a nie na właściwościach fizycznych samych dyskietek.
Zgodność wsteczna uzyskiwana jest dzięki podwójnym głowicom, z których jedna przeznaczona jest do czytania i zapisywania na dyskietkach o większej pojemności odpowiedniego rodzaju, a druga do czytania i zapisywania na konwencjonalnych dyskietkach 3,5-calowych.
Dlatego też odrzuca się twierdzenie Imationu, że zgodność wsteczna napędów dyskietek o większej pojemności stanowi dalszy dowód na to, że omawiane dwa rodzaje dyskietek stanowią jeden produkt; element dyskietki o większej pojemności głowicy napędu nie jest zgodny wstecznie.
(26) Badanie wykazało ponadto, że obecnie nie ma dostępnych dyskietek 3,5-calowych, które zajmowałyby miejsce między konwencjonalnymi dyskietkami 3,5 calowymi a HiFD i Superdisk LS-120.
Końcowe zastosowania
(27) Potwierdza się, że na najbardziej podstawowym poziomie wszystkie rodzaje dyskietek 3,5 calowych używane są do zapisywania danych cyfrowych, chociaż dyskietki HiFD i Superdisk LS-120 mogą być używane do przechowywania plików elektronicznych znacznie przekraczających pojemność konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych.
Dlatego też uznaje się, że kwestia końcowych zastosowań konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych oraz HiFD i Superdisk LS-120 nie wystarczy, aby stwierdzić, że konwencjonalne dyskietki 3,5-calowe oraz HiFD i Superdisk LS-120 są tym jednym produktem.
2.
Wniosek
(28) Badanie wykazało, że istnieje wyraźna linia podziału, co do właściwości fizycznych i technicznych między konwencjonalnymi dyskietkami 3,5-calowymi a dyskietkami o dużej pojemności.
Produkt będący przedmiotem wniosku o postępowanie przeglądowe stanowi przejaw znacznego postępu technologicznego w porównaniu z dyskietkami będącymi przedmiotem poprzednich badań.
Właściwości fizyczne dyskietek o większej pojemności, a także technologia niezbędna do ich używania są takie, aby rozróżnić je jako produkt inny niż konwencjonalne dyskietki 3,5-calowe.
Fakt, że nowe dyskietki o większej pojemności wyglądają podobnie do konwencjonalnych dyskietek 3,5-calowych nie został uznany za wystarczający powód by pozostawić dyskietki o większej pojemności w zakresie stosowania rozporządzenia poddanego postępowaniu przeglądowemu.
(29) W świetle powyższego, Rada uważa, że wyłączenie HiFD i Superdisk LS-120 z zakresu środków nałożonych rozporządzeniem objętym postępowaniem przeglądowym jest uzasadnione.
(30) Dlatego też Rada uznaje, że wszystkie dyskietki 3,5-calowe o pojemności 120 MB lub większej które wykorzystują albo technologię prowadzenia głowicy według sektorów magnetycznych, charakterystyczną dla HiFD lub technologię optycznie ciągłego prowadzenia głowicy, charakterystyczną dla Superdisk LS-120, powinny zostać wyłączone z zakresu środków antydumpingowych nałożonych wyżej wymienionym rozporządzeniem z mocą od daty publikacji Zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania przeglądowego, tj. dnia 17 grudnia 1998 r.
Zainteresowane strony, włączając przemysł wspólnotowy zostały powiadomione o tych ustaleniach.
Po powiadomieniu o powyższym stanie faktycznym i wnioskach przedstawiciele Imation przedłożyli dalsze oświadczenia na piśmie dotyczące wyłączenia HiFD oraz Superdisk LS-120 z zakresu środków nałożonych przez rozporządzenie objęte postępowaniem przeglądowym.
Jednakże niedostarczone zostały żadne informacje ani argumenty, które mogłyby po zbadaniu sprawić by Rada zmieniła powyższe wnioski.
(31) Importerzy dyskietek 3,5-calowych, którzy zostali wyłączeni z zakresu danych środków antydumpingowych mogą przedkładać wnioski u odpowiednich organów celnych o zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych od dnia 17 grudnia 1998 r. do daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2861/93 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz dyskietek 3,5- calowych używanych do zapisywania i przechowywania kodowanych komputerowych informacji cyfrowych, objętych kodem CN ex85232090 (kod Taric 85232090*40) i pochodzących z Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej z wyjątkiem dyskietek 3,5-calowych opartych na technologii optycznie ciągłego prowadzenia głowicy lub technologii prowadzenia głowicy według sektorów magnetycznych o pojemności 120 MB lub większej."
Artykuł 2
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2199/94 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz dyskietek 3,5-calowych używanych do zapisywania i przechowywania kodowanych komputerowych informacji cyfrowych, objętych kodem CN ex85232090 (Taric kod 85232090*40) i pochodzących z Hongkongu, Republiki Korei z wyjątkiem dyskietek 3,5-calowych opartych na technologii optycznie ciągłego prowadzenia głowicy lub technologii prowadzenia głowicy według sektorów magnetycznych o pojemności 120 MB lub większej."
Artykuł 3
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 663/96 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz dyskietek 3,5-calowych używanych do zapisywania i przechowywania kodowanych komputerowych informacji cyfrowych, objętych kodem CN ex85232090 (Taric kod 85232090*40) i pochodzących z Malezji, Meksyku i Stanów Zjednoczonych Ameryki z wyjątkiem dyskietek 3,5-calowych opartych na technologii optycznie ciągłego prowadzenia głowicy lub technologii prowadzenia głowicy według sektorów magnetycznych o pojemności 120 MB lub większej."
Artykuł 4
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1821/98 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz dyskietek 3,5-calowych używanych do zapisywania i przechowywania kodowanych komputerowych informacji cyfrowych, objętychkodem CN ex85232090 (Taric kod 85232090*40) i pochodzących z Indonezji z wyjątkiem dyskietek 3,5-calowych bazujących na technologii optycznie ciągłego prowadzenia głowicy lub technologii prowadzenia głowicy według sektorów magnetycznych o pojemności 120 MB lub większej."
Artykuł 5
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1335/1999 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz dyskietek 3,5-calowych używanych do zapisywania i przechowywania kodowanych komputerowych informacji cyfrowych, objętych kodem CN ex85232090 (Taric kod 85232090*40) i pochodzących z Indonezji oraz produkowanych i sprzedawanych do celów wywozu do Wspólnoty przez PT Betadiskindo Binatama z wyjątkiem dyskietek 3,5-calowych bazujących na technologii optycznie ciągłego prowadzenia głowicy lub technologii prowadzenia głowicy według sektorów magnetycznych o pojemności 120 MB lub większej."
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2543/1999
z dnia 1 grudnia 1999 r.
w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyk w handlu między Państwami Członkowskimi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 374/98 [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1172/95 wprowadzenie nomenklatury krajów i terytoriów jest obowiązkiem Komisji.
(2) Wersja powyższych ustaleń ważna od dnia 1 stycznia 1999 r. zawarta została w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2645/98 [3].
(3) Od dnia 1 stycznia 1999 r. nomenklatura krajów i terytoriów oparta jest na normie ISO alfa-2; pożądany jest tutaj okres przejściowy, pozwalający Państwom Członkowskim na dostosowanie się do wprowadzonych zmian; w celu ułatwienia przejścia na nową nomenklaturę niezbędne jest zakończenie okresu przejściowego w momencie wejścia w życie przepisów zmieniających zasady w jednolitym dokumencie administracyjnym.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki dotyczącej Handlu Towarami z Państwami Trzecimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ważna od dnia 1 stycznia 2000 r. wersja nomenklatury krajów i terytoriów do celów statystycznych handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyk w handlu między Państwami Członkowskimi została określona w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą używać trzycyfrowych kodów numerycznych, również zawartych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, do momentu wejścia w życie przepisów korygujących załączniki 37 i 38 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [4].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2549/1999
z dnia 2 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie 1367/95 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3295/94 ustanawiającego środki mające na celu zakaz dopuszczenia do swobodnego obrotu, wywozu, powrotnego wywozu i procedury zawieszającej towarów podrabianych i towarów pirackich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające środki dotyczące wprowadzania na obszar Wspólnoty oraz wywozu i powrotnego wywozu ze Wspólnoty towarów naruszających niektóre prawa własności intelektualnej [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 241/1999 [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitości formularza wniosku o podjęcie działania dotyczącego wspólnotowego znaku towarowego określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [3], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3288/94 [4], konieczne jest określenie warunków sporządzania, wydawania i używania, wymaganych, aby formularz był łatwo rozpoznawalny i używany w całej Wspólnocie; w tym celu właściwym jest ustanowienie wzoru tego formularza.
(2) Formularz powinien być sporządzony w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1367/95 [5] powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego, ustanowionego w art. 247 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 955/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1367/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1367/95 z dnia 16 czerwca 1995 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3295/94 ustanawiającego środki dotyczące wprowadzania na obszar Wspólnoty oraz wywozu i powrotnego wywozu ze Wspólnoty towarów naruszających niektóre prawa własności intelektualnej."
2. W art. 1 "Do celów art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3295/94" zastępuje się przez "Do celów art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 3295/94".
3.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Dowodem, że składający wniosek posiada prawo własności intelektualnej określone w art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, który musi zostać przedstawiony przy składaniu wniosku o podjęcie działania zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie tego rozporządzenia, jest:
a) w przypadku gdy osoba będąca posiadaczem prawa składa wniosek osobiście:
- w przypadku praw zarejestrowanych lub dla których wniosek o rejestrację został złożony — dowód rejestracji we właściwym urzędzie lub dowód złożenia wniosku;
- w przypadku prawa autorskiego, prawa pokrewnego lub prawa do wzoru niezarejestrowanego lub dla którego wniosek nie został złożony — każdy dowód potwierdzający jego autorstwo lub jego status jako pierwotnego posiadacza;
b) w przypadku gdy wniosek zostaje złożony przez inną osobę uprawnioną do korzystania z jednego z praw określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego oprócz dowodów określonych w lit. a) — dokument, na mocy którego osoba jest upoważniona do korzystania z danego prawa;
c) w przypadku gdy wniosek składa przedstawiciel osoby będącej posiadaczem praw lub każdej innej osoby upoważnionej do korzystania z jednego z praw, określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, w uzupełnieniu do wymaganego dowodu, określonego w lit. a) i b) — upoważnienie do takiej czynności".
4.
Dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1. Formularz, na którym sporządza się wniosek o podjęcie działania, określony w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, jak również decyzja uwzględniająca wniosek, określona w art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, są zgodne ze wzorem przedstawionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
W przypadku wykorzystywania dodatkowych stron określonych w ust. 8 akapit drugi uważa się je za integralną część formularza.
Formularz wykorzystuje się zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego i przepisami niniejszego rozporządzenia wykonawczego.
2. a) Formularz jest drukowany na białym papierze, niezawierającym masy ściernej, klejonym do pisania i o masie co najmniej 55 g/m2.
b) Format formularzy wynosi 210 mm x 297 mm, z dopuszczalną tolerancją długości 5 mm mniej i 8 mm więcej.
3.
Bez uszczerbku dla wprowadzania w życie przepisów określonych w art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego Państwa Członkowskie drukują lub mają wydrukowane formularze, na których oznacza się nazwę i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację.
4.
Formularze drukuje się i wypełnia w języku urzędowym Wspólnoty określonym przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym składa się wniosek o podjęcie działania.
5.
Z wyjątkiem przypadku udostępnienia wnioskodawcy formularza w formie elektronicznej, na jednej lub kilku ogólnie dostępnych stronach internetowych, formularz wniosku o podjęcie działania dostarczany jest, na wniosek, przez właściwe służby organów celnych, określone w art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
6.
Formularze wypełnia się maszynowo lub odręcznie w sposób czytelny; w drugim przypadku formularz należy wypełnić tuszem i literami drukowanymi.
Niezależnie od stosowanej metody formularz nie może zawierać wymazań, wyrazów nadpisanych ani innych zmian.
W przypadku gdy formularz wypełniany jest komputerowo, można go w dalszej kolejności powielić z wykorzystaniem prywatnych metod drukarskich.
7.
Formularz składa się z dwóch egzemplarzy:
- jeden egzemplarz, oznaczony numerem 1, przeznaczony jest dla Państwa Członkowskiego, w którym składany jest wniosek o podjęcie działania, oraz
- drugi egzemplarz, oznaczony numerem 2, przeznaczony jest dla posiadacza wspólnotowego znaku towarowego.
8.
Składający wniosek wypełnia pola 1-9 formularza, podpisuje oba egzemplarze formularza i dołącza do niego uzasadnienie i inne istotne informacje, określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Jeżeli miejsce w polu 4 formularza okaże się niewystarczające, składający wniosek może dostarczyć, na oddzielnych kartach, dodatkowe dane umożliwiające identyfikację towarów.
W tym przypadku składający wniosek podaje liczbę dodatkowych kart w polu 4 formularza, w miejscu do tego celu przewidzianym.
9.
Należycie wypełniony i podpisany formularz wraz wyciągami w ilości odpowiadającej liczbie Państw Członkowskich wskazanych w polu 8 formularza, jak również dowody i informacje określone w ust. 8, przedstawia się właściwym służbom organów celnych, określonym w art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
10.
Jeżeli właściwe służby organów celnych, określone w art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, podejmują decyzję uwzględniającą wniosek o podjęcie działania, podają w niej termin ważności decyzji i umieszczają na niej swój podpis oraz pieczęć.
W dalszej kolejności składający wniosek otrzymuje egzemplarz przeznaczony dla posiadacza wspólnotowego znaku towarowego, jak również uwierzytelnione wyciągi.
W przypadku odrzucenia wniosku o pomoc przez właściwe służby organów celnych, określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wskazują one nie tylko przyczyny odmowy, ale również dane organu, do którego można się odwoływać, oraz umieszczają swoją pieczęć i podpis.
Egzemplarz przeznaczony dla posiadacza wspólnotowego znaku towarowego jest następnie zwracany zainteresowanej stronie.
We wszystkich przypadkach egzemplarz formularza przeznaczony dla Państwa Członkowskiego, w którym składany jest wniosek o podjęcie działania, przechowywany jest w jego archiwach przez okres co najmniej dwóch lat, licząc od daty wydania.
11.
Jedynie w przypadku gdy wyciąg z decyzji uwzględniającej wniosek adresowany jest do Państw(-a) Członkowskich(-ego), w którym(-ych) składający wniosek żądał podjęcia działania zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit drugi zdanie drugie, Państwo Członkowskie, które otrzymuje ten wyciąg, niezwłocznie wypełnia część "potwierdzenie odbioru" poprzez wpisanie daty odbioru oraz odesłanie fotokopii tego wyciągu do właściwego organu wskazanego w polu 3."
5.
W art. 5 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Komisja publikuje w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich wykaz służb organów celnych, określonych w art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego"
6.
Tekst z Załącznika do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako Załącznik.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2551/1999
z dnia 2 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 963/98 ustanawiające normy handlowe dla kalafiorów i karczochów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 963/98 [3], ustanawiające normy handlowe dla kalafiorów i karczochów, zawiera w treści załącznika I przepisy dotyczące wybarwienia kalafiorów.
Niektóre nowe odmiany kalafiorów mają wybarwienie różniące się od dotychczas dozwolonych w handlu.
Dlatego też należy zmienić przepisy norm dla kalafiorów dotyczące jakości i oznakowania.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 963/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule II (Przepisy dotyczące jakości) część B (Klasyfikacja) przypis 1 otrzymuje brzmienie:
"(1) Jednakże, zezwala się na sprzedaż kalafiorów o innym wybarwieniu, pod warunkiem że ich cechy odpowiadają wybranej klasie, a ich wybarwienie jest charakterystyczne dla danej odmiany."
2) W tytule VI (Przepisy dotyczące oznakowania) część B (Rodzaj produktu) tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— nazwa rodzaju handlowego lub odmiany kalafiora o innym wybarwieniu, wymienionego w przypisie (1) część B tytułu II"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2561/1999
z dnia 3 grudnia 1999 r.
ustanawiające normę handlową dla grochu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Groch wymieniony jest w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 jako produkt, w stosunku do którego należy przyjąć normy. Rozporządzenie Komisji nr 58 ustanawiające wspólne normy jakości na niektóre produkty wymienione w załączniku IB do rozporządzenia nr 23 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 888/97 [4], było przedmiotem wielokrotnych zmian i przestało zapewniać przejrzystość prawną.
(2) Dlatego też przepisy, o których mowa, powinny zostać opracowane ponownie, a załącznik I.3 do rozporządzenia nr 58 powinien zostać skreślony.
W tym celu, a także do celów zachowania przejrzystości na rynku światowym należy uwzględnić normy dla grochu zalecane przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Rolnych Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ).
(3) Rezultatem stosowania tych norm musi być wyeliminowanie z rynku produktów o niezadowalającej jakości, przygotowanie produkcji do zaspokajania wymagań konsumentów i ułatwienie stosunków handlowych na podstawie uczciwej konkurencji, a przez to wspieranie wzrostu zyskowności produkcji.
(4) Normy stosuje się na wszystkich etapach obrotu.
Transport na duże odległości, składowanie przez pewien okres czasu i różne czynności przeładunkowe, jakim poddawane są produkty, mogą powodować pogorszenie ich jakości ze względu na biologiczny rozwój produktów lub niebezpieczeństwo ich zepsucia.
Takie pogorszenie należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na wszystkich etapach obrotu od chwili jego wysyłki.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normy handlowe dla grochu objętego kodem CN 070810 są zgodne z normami wymienionymi w Załączniku.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach obrotu, na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach, które następują po wysyłce, produkty mogą w porównaniu z wymaganiami określonych norm wykazywać nieznaczne obniżenie świeżości i turgoru oraz niewielkie pogorszenie jakości w związku z zachodzącymi w nich procesami biologicznego rozwoju i ich skłonnością do psucia się.
Artykuł 2
Załącznik I.3 do rozporządzenia nr 58 skreśla się.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2562/1999
z dnia 3 grudnia 1999 r.
łączące zezwolenie na niektóre dodatki paszowe należące do grupy antybiotyków z osobami odpowiedzialnymi za wprowadzanie ich do obrotu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2439/1999 [2], w szczególności jej art. 9h ust. 3 lit. b) i art. 9i ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z powodu istniejącego ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt spowodowanego obrotem we Wspólnocie kopiami dodatków zootechnicznych niskiej jakości, dyrektywa 70/524/EWG, zmieniona dyrektywą Rady 96/51/WE [3], przewiduje powiązanie zezwoleń na stosowanie niektórych klas dodatków z osobami odpowiedzialnymi za wprowadzenie ich do obrotu.
(2) W szczególności art. 9h dyrektywy 70/524/EWG przewiduje zastąpienie tymczasowych zezwoleń na stosowanie dodatków wymienionych w załączniku I po dniu 31 grudnia 1987 r., oraz należących do grupy antybiotyków i przeniesionych do załącznika B rozdział II, przez zezwolenia powiązane z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obrotu wydawane na okres dziesięciu lat.
(3) W szczególności art. 9i dyrektywy 70/524/EWG przewiduje zastąpienie tymczasowych zezwoleń na stosowanie dodatków wymienionych w załączniku II przed dniem 1 kwietnia 1998 r. i należących do grupy antybiotyków, przeniesionych do załącznika B rozdział III, przez tymczasowe zezwolenie powiązane z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obrotu.
(4) Dodatki wymienione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia były przedmiotem nowych wniosków o przyznanie zezwolenia składanych przez osoby odpowiedzialne za dokumentację, na podstawie których były udzielane poprzednie zezwolenia lub przez ich następców. Wnioskom dotyczącym tych dodatków towarzyszyły wymagane monografie i noty identyfikacyjne.
(5) Powiązanie zezwoleń z osobą odpowiedzialną za wprowadzanie dodatku do obrotu opiera się na czysto administracyjnej procedurze i nie pociągało za sobą nowej oceny tych dodatków. Chociaż zezwolenia na podstawie niniejszego rozporządzenia przyznawane są na czas określony, to mogą być cofnięte w każdym czasie zgodnie z art. 9m i art. 11 dyrektywy 70/524/EWG. W szczególności, mogą być one cofnięte w świetle następujących zdarzeń: Naukowy Komitet Sterujący wydał dnia 28 maja 1999 r. opinię w sprawie odporności na środki zwalczające drobnoustroje żywności; obecnie podejmowana jest ponowna ocena stosowania pewnych antybiotyków jako dodatków paszowych zgodnie z art. 9g dyrektywy 70/524/EWG; Królestwo Szwecji zakazało stosowania na swoim terytorium wszystkich antybiotyków jako dodatków paszowych zgodnie z art. 11 dyrektywy 70/524/EWG. Ponadto, Komisja bada dostarczone dane i bardziej ogólne zagadnienie, czy stosowanie antybiotyków jako dodatków paszowych spełnia warunki wymienione w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG dla zezwolenia na dodatki.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tymczasowe zezwolenia na stosowanie dodatków wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zastępuje się zezwoleniami przyznawanymi osobie odpowiedzialnej za wprowadzanie dodatku do obrotu, dodanymi w załączniku I kolumna druga.
Artykuł 2
Tymczasowe zezwolenia na stosowanie dodatków wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia zastępuje się tymczasowymi zezwoleniami przyznawanymi osobie odpowiedzialnej za wprowadzanie dodatku do obrotu, dodanymi w załączniku II kolumna druga.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 2587/1999
z dnia 2 grudnia 1999 r.
określające projekty inwestycyjne przekazywane Komisji zgodnie z art. 41 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając postanowienia Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 41 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zrealizowania celów wyznaczonych w Traktacie, Komisja powinna być informowana o projektach inwestycyjnych dotyczących nowych instalacji i o wymianach lub konwersji dokonywanych w ramach działalności przemysłowych określonych w załączniku II do Traktatu, jeżeli inwestycje takie posiadają odpowiedni wymiar i mogą mieć bezpośredni wpływ na wytwarzanie lub zdolności wytwórcze z zachowaniem bezpieczeństwa jądrowego.
(2) Na Komisji spoczywa obowiązek okresowego publikowania, zgodnie z art. 40 Traktatu, programów ilustracyjnych oraz umożliwienia koordynowanego rozwoju tych inwestycji oraz podania do wiadomości swojego poglądu na te inwestycje i programy.
(3) Inwestycje dokonywane w całym cyklu paliwowym, włącznie z zarządzaniem odpadami i wycofaniem z eksploatacji, są konieczne dla prawidłowego i niezawodnego funkcjonowania przemysłu jądrowego.
(4) Wartości progowe podane w rozporządzeniu nr 4 [1] należy aktualizować i zastąpić nowymi wartościami progowymi.
(5) Rozporządzenie nr 4 jest uchylone i zastępuje je niniejsze rozporządzenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Osoby lub przedsiębiorstwa prowadzące działalność przemysłową, wymienione w załączniku II do Traktatu, przekazują Komisji w terminach ustanowionych w art. 42 Traktatu, swoje projekty inwestycyjne dotyczące:
a) tworzenia zdolności produkcyjnej;
b) ilościowego i jakościowego utrzymania zdolności produkcyjnej;
c) bezpośredniego zwiększenia zdolności produkcyjnej;
d) bezpośredniego podniesienia produktywności;
e) poprawy jakości produkcji;
f) tworzenia instalacji do zagospodarowania zużytego paliwa lub odpadów radioaktywnych, włącznie z przetwarzaniem, magazynowaniem czasowym i ostatecznym i/lub usunięciem;
w przypadku gdy w działalności przemysłowej, wymienionej w kolumnie I tabeli w Załączniku, koszt przekracza odpowiadającą im kwotę podaną w kolumnie II tabeli w Załączniku dla nowych instalacji i w kolumnie III tabeli w Załączniku dla wymiany lub konwersji.
2.
O projektach inwestycyjnych dotyczących wycofania instalacji z eksploatacji informuje się, gdy koszt przekracza odpowiadającą im kwotę podaną w kolumnie III tabeli w Załączniku, w formie oświadczenia, które może ograniczać się do podstawowych charakterystyk; w tym przypadku nie wymaga się stosowania procedury ustanowionej w art. 43 Traktatu.
3.
O projektach inwestycyjnych dotyczących wycofanie instalacji z eksploatacji, gdy koszty są niższe od wartości progowych podanych w kolumnie III tabeli w Załączniku, można informować dobrowolnie; w tym przypadku nie wymaga się stosowania procedury ustanowionej w art. 43 Traktatu.
4.
O projektach nowych instalacji dla reaktorów nuklearnych dowolnego typu i dowolnego przeznaczenia i o projektach dotyczących wymiany, przekształcenia, modernizacji lub zwiększenia mocy takich instalacji, gdy koszty są niższe od wartości progowych podanych w tabeli w Załączniku, można informować dobrowolnie, przekazując uproszczone oświadczenie, które może ograniczać się do podstawowych charakterystyk; w tym przypadku nie wymaga się stosowania procedury ustanowionej w art. 43 Traktatu.
Artykuł 2
Do celów obliczenia kosztów, określonych w art. 1, należy uwzględnić wszystkie wydatki wynikłe bezpośrednio z realizacji projektów inwestycyjnych, niezależnie do czasu, kiedy takie wydatki miały miejsce.
Artykuł 3
Informacja o projektach, zgodnie z art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, powinna zawierać i ograniczać się do szczegółowych informacji wymaganych w dyskusji, przewidzianej w art. 43 Traktatu, w szczególności wszystkie informacje dotyczące:
a) typu produktów lub działalności i zdolności produkcyjnych i magazynowych;
b) całkowitych wydatków bezpośrednio obciążających rozpatrywany projekt;
c) prawdopodobnego okresu wymaganego dla realizacji projektu;
d) perspektywy co do wymaganych dostaw i eksploatacji instalacji.
Artykuł 4
Rozporządzenie nr 4 Rady Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej z dnia 15 września 1958 r. traci moc.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2589/1999
z dnia 8 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2424/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na przywóz suszonej wołowiny bez kości przewidzianego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2249/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2249/1999 z dnia 22 października 1999 r. otwierające wspólnotowy kontyngent taryfowy na przywóz suszonej wołowiny bez kości [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2424/1999 z dnia 15 listopada 1999 r. [2] ustanawia szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 2249/1999; definicja suszonej wołowiny bez kości, ustanowiona w poprzednim rozporządzeniu, powinna zostać zmieniona, tak aby wziąć pod uwagę praktykę handlową; z tego samego powodu przepisy odnoszące się do wniosków o zwrot nadpłaconych ceł powinny zostać zmienione.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2424/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Przywóz w ramach wspomnianego kontyngentu jest zastrzeżony dla suszonego mięsa bez kości, spełniającego następujące warunki:
"Elementy mięsa z zadnich części bydła w wieku co najmniej 18 miesięcy, bez widocznego tłuszczu śródmięśniowego (3-7 %) i pH mięsa świeżego między 5,4 a 6,0; solone, przyprawione, sprasowane, suszone tylko świeżym suchym powietrzem i rozwijające szlachetną pleśń (rozkwit mikroskopijnych grzybów).
Waga produktu końcowego wynosi między 41 % a 53 % surowca przed soleniem.".".
2.
W art. 8 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
W art. 8 ust. 2 i 3 datę "dnia 1 grudnia 1999 r." zastępuje się datą "dnia 28 stycznia 2000 r." Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2593/1999
z dnia 8 grudnia 1999 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2393/1999 [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. weterynaryjnych produktów leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) Do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać nowobiocynę, betametazon, spiramycinę, diflubenzuron i enrofloksacynę.
(7) Do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać calendulae flos, cimicifugae racemosae rhizoma, maleinian ergometryny. 1-metylo-2-pyrrolidon, mepiwakainę, chlorowodorek ksylazyny, nowobiocynę, dihydrochlorek piperazyny, polyoksyl oleju rącznikowego z 30-40 oksyetylenowymi jednostkami oraz jecoris oleum.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać piperazynę, cyromazynę, tylmikozynę i toltrazuril.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2597/1999
z dnia 6 grudnia 1999 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii z poli(tereftalanu etylenu) (PET) pochodzącej z Indii i ustanawiające ostateczne pobranie nałożonego cła tymczasowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanychz krajównie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "podstawowym rozporządzeniem"), w szczególności jego art. 15,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) Rozporządzeniem Komisji nr 1810/1999 [2] (zwanym dalej "rozporządzeniem o cle tymczasowym") zostało nałożone tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz do Wspólnoty folii z poli(tereftalanu etylenu) pochodzącej z Indii, oznaczonej kodem CN 39206219 i 39206290.
(2) Po nałożeniu tymczasowego cła wyrównawczego, indyjscy współpracujący producenci dokonujący wywozu Ester Industries Ltd, Flex Industries Ltd, Garware Polyester Ltd, India Polyfilms Ltd/Jindal Polyester Ltd (przedsiębiorstwa powiązane), MTZ Polyesters Ltd, Polyplex Corp. Ltd (zwani dalej "indyjskimi producentami eksportującymi"), indyjskie władze państwowe (zwane dalej "IWP"), producenci ze Wspólnoty składający skargę (zwani dalej "przemysłem Wspólnoty") i dwóch użytkowników folii z poli(tereftalanu etylenu) przedstawili uwagi na piśmie.
(3) Zgodnie z przepisami art. 11 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, wszystkie wyżej wymienione strony, z wyjątkiem jednego użytkownika, złożyły wniosek o wysłuchanie, które zostało im przyznane.
(4) Jeden użytkownik, który nie ujawnił się na wcześniejszym etapie, zareagował na wprowadzenie środków tymczasowych.
(5) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne dla ostatecznych ustaleń.
(6) Uwagi w formie pisemnej i ustnej, zgłoszone po wprowadzeniu środków tymczasowych i ogłoszeniu powyższych informacji, zostały rozpatrzone i, gdzie właściwe, uwzględnione w ostatecznych ustaleniach.
2.
TOWAR OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
(7) W ust. 7 rozporządzenia o cle tymczasowym towar objęty postępowaniem opisano są jako folię z poli(tereftalanu etylenu).
(8) W ust. 8 rozporządzenia o cle tymczasowym stwierdzono, że wyrób może być w dalszym ciągu podzielony według jego zastosowań w branżach przemysłu, określanych zwykle jako magnetyczna, elektryczna, opakowań, powielania obrazów oraz w innych segmentach przemysłowych i że do celów badania wyroby pogrupowano według różnych segmentów rynku, grubości, właściwości kryjących, obróbki powierzchni, właściwości mechanicznych i przezroczystości/nieprzezroczystości.
(9) Po wprowadzeniu środków tymczasowych, przemysł Wspólnoty zwrócił się do Komisji o rozpatrzenie nie tylko rodzajów towarów sklasyfikowanych w pozycjach oznaczonych kodami CN 39206219 i 39206290, jak to określono w rozporządzeniu o cle tymczasowym, lecz także sklasyfikowanych w pozycjach oznaczonych kodem CN 39206211 i 39206213 jako folia z poli(tereftalanu etylenu).
Indyjscy producenci dokonujący wywozu sprzeciwili się włączeniu dwóch dodatkowych kodów, twierdząc, że sklasyfikowana w nich folia z poli(tereftalanu etylenu) nie może być wymiennie używana z folią z poli(tereftalanu etylenu) sklasyfikowaną w dwóch pozostałych pozycjach, w tym wypadku oznaczonych kodami 39206219 i 39206290.
Podkreślili oni, że jedynie te dwa ostatnie przywołane kody zostały uwzględnione w skardze przemysłu Wspólnoty, natomiast o dwóch pierwszych nie było wyraźnej mowy, ponieważ towary zaliczone do pozycji nimi oznaczonych nie mogą być używane wymiennie z towarami ujętymi w pozycjach CN 39206219 i 39206290.
(10) Na podstawie informacji zebranych w czasie badania Komisja zadecydowała, że kody CN 39206211 i 39206213 nie będą objęte badaniem, ponieważ nie wpłynęła żadna informacja, z której wynikałoby, że zastrzeżenie wniesione przez przemysł Wspólnoty, dotyczące braku możliwości wymiennego stosowania, jest słuszne.
3.
SUBSYDIA
3.1. UWAGI OGÓLNE
3.1.1. Dodawanie stopy procentowej przy obliczaniu uzyskanych korzyści
(11) Producenci dokonujący wywozu zażądali, by przy obliczaniu ogólnej wartości uzyskanych korzyści w różnych systemach nie uwzględniać elementu oprocentowania.
Twierdzili oni, że dodawanie oprocentowania jest nieuzasadnione, wykracza poza warunki Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (ASCM) i jest zakazane na mocy art. VI ust. 3 GATT z 1994 r.
Ich zdaniem wytyczne Komisji w sprawie sposobu obliczania są pod tym względem nieważne i nieskuteczne.
(12) Podstawę prawną dla dodawania oprocentowania do wartości nominalnej subsydium stanowi art. 5 w powiązaniu z art. 6 podstawowego rozporządzenia. art. 5 stanowi, że wysokość subsydium podlegającego środkom wyrównawczym jest obliczana jako korzyść przyznana odbiorcy, której istnienie ustalono odnośnie do subsydiowania w badanym okresie. art. 6, który przywołuje treść art. 14 ASCM, określa zasady stosowane przy obliczaniu korzyści w odniesieniu do niektórych rodzajów subsydiów.
Dla wszystkich rodzajów subsydiów wymienionych w art. 6, takich jak zasilenie kapitałowe, pożyczki, gwarancje pożyczkowe, dostarczanie dóbr i usług lub zakup dóbr, korzyść jest obliczana na podstawie ekwiwalentnego kosztu finansowania na rynku komercyjnym.
Wobec powyższego, jeżeli zastosuje się rozumowanie przyjęte w art. 6, jako ogólną zasadę w odniesieniu do wszystkich kategorii subsydiów, w celu uwzględnienia łącznych korzyści, należy wliczyć koszty pożyczki środków finansowych według rynkowych stóp procentowych.
(13) Wszystkie subsydia, wyrażone w wartości nominalnej w badanym okresie, w rzeczywistości są równoważne darowiznom.
Ponieważ na rynku nie są dostępne bezzwrotne darowizny, odbiorca, wobec braku takiej darowizny, musiałby pozyskać równoważną kwotę ze źródeł komercyjnych i spłacać ją wraz z odsetkami przez pewien czas.
I właśnie ten element korzyści znajduje odzwierciedlenie w dodaniu oprocentowania do nominalnej wartości subsydium.
(14) To podejście w sposób szczególny uzasadnia zdanie: "Wartość nominalna kwoty subsydium musi zostać przekształcona w wartość obowiązującą w badanym okresie poprzez zastosowanie normalnych rynkowych stóp procentowych", zawarte w wytycznych Komisji odnośnie do obliczania kwoty subsydium do celów badań dotyczących ceł wyrównawczych (wytyczne obliczeniowe) [3], i taka jest ustalona praktyka Komisji stosowana w wielu wcześniejszych przypadkach.
(15) Artykuł VI ust. 3 GATT z 1994 r., który jest przywołany w treści art. 19 ust. 4 ASCM, stanowi jedynie, że nie wolno nakładać ceł, których wysokość przewyższa kwotę subsydium.
Kwota subsydium jest obliczana jako korzyść, której istnienie ustalono w badanym okresie (art. 14 ASCM).
Ponieważ spółka odniosła również korzyść z tego tytułu, że nie musiała pozyskiwać funduszy na rynku finansowym, w kwocie korzyści należy uwzględnić element oprocentowania.
Wobec tego, że kwota korzyści (łącznie z oprocentowaniem) odpowiada kwocie subsydium, natomiast cło wyrównawcze jest obliczane jako ustalony margines subsydium, dodanie oprocentowania nie narusza w żaden sposób postanowień art. VI ust. 3 GATT z 1994 r.
(16) Z tych powodów wniosek dotyczący nieuwzględniania elementu oprocentowania przy obliczaniu uzyskanej korzyści w różnych systemach zostaje odrzucony.
3.1.2. Specyfika różnych systemów
(17) Producenci dokonujący wywozu wskazywali, że art. 2 ust. 3 ASCM, na mocy którego subsydia uzależnione od dokonania wywozu są uznawane za szczególne, nie ma zastosowania ipso facto, ponieważ art. 27 ust. 2 tego porozumienia stanowi, że zakaz subsydiów uzależnionych od dokonania wywozu nie ma zastosowania w odniesieniu do krajów rozwijających się. Indie są jednym z krajów umieszczonych w załączniku VII ASCM i w związku z powyższym, subsydia wywozowe przyznawane przez IWP nie są zakazane. Dlatego Komisja winna wykazać na podstawie wyraźnego materiału dowodowego, że rozpatrywane systemy są szczególne.
(18) Artykuł 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia jasno stanowi, że za szczególne uznaje się subsydia uzależnione prawnie lub faktycznie od dokonania wywozu, w tym również subsydia wymienione przykładowo w załączniku I. Warunek ten został zbadany w odniesieniu do każdego systemu subsydiów, będącego przedmiotem niniejszego postępowania.
3.2. POSZCZEGÓLNE SYSTEMY
3.2.1. System książeczki bankowej (PBS)
(19) IWP i producenci dokonujący wywozu przedstawili argumenty dotyczące tego systemu, opisanego w ust. 12–19 rozporządzenia o cle tymczasowym.
Nie ma potrzeby odnosić się do tych argumentów, ponieważ korzyści uzyskane w ramach tego systemu nie zostały uwzględnione w kwotach cła tymczasowo ustanowionego z przyczyn wyjaśnionych w ust. 24 rozporządzenia o cle tymczasowym.
W związku z powyższym, nie zostaną nałożone żadne środki w odniesieniu do korzyści w ramach tego systemu, nie ma zatem potrzeby formułowania ostatecznego ustalenia.
3.2.2. System książeczki uprawnień celnych (DEPB) - zwolnienie z należności celnych przywozowych, uzyskiwane przed wywozem
(20) IWP i producenci dokonujący wywozu przedstawili argumenty w odniesieniu do tego systemu, który został opisany w ust. 26–30 rozporządzenia o cle tymczasowym.
(21) W szczególności twierdzili oni, że system zwolnienia z należności celnych przywozowych, uzyskiwanego przed wywozem jest systemem umorzenia/zwrotu ceł, dozwolonym na podstawie przepisów podstawowego rozporządzenia i z tego tytułu nie podlega środkom wyrównawczym.
Twierdzili oni również, że gdyby ustalono, że ten system podlega środkom wyrównawczym, jedynie rzeczywiste nadmierne umorzenia ceł powinny być podstawą do obliczania korzyści, a Komisja powinna była zbadać, czy faktycznie miał miejsce nadmierny zwrot opłat przywozowych od komponentów zużytych w procesie produkcji.
(22) System zwolnienia z należności celnych przywozowych, uzyskiwanego przed wywozem nie jest systemem umorzenia/zwrotu lub substytucji w rozumieniu przepisów podstawowego rozporządzenia, mimo istnienia "warunku rzeczywistego użytkownika".
Jest to zasadniczo system oparty na wartości, a nie na ilości.
Stawka DEPB, która umożliwia zwolnienie z należności w przywozie, nie jest obliczana w odniesieniu do konkretnych fizycznych ilości komponentów, które zostały faktycznie zużyte lub mają być zużyte w procesie produkcyjnym.
Konkretnie, komponenty są ustalane na podstawie standardowych norm wkładu/uzysku (SION) określających teoretyczne wyceny kosztów, na podstawie przyjętych wartościach komponentów, które trzeba przywieźć, aby wyprodukować dany wyrób.
Po określeniu stawki DEPB dla danego wyrobu gotowego, komponenty mogą być przywożone bezcłowo na podstawie zezwolenia DEPB przyznanego przed wywozem.
Nie istnieje żaden mechanizm zapobiegający temu, by producent dokonujący wywozu nie przenosił wskaźników faktycznie przywiezionych komponentów, ponieważ jest on zobowiązany jedynie do nieprzekraczania ogólnego przyznanego pułapu kredytowego.
(23) Ponadto, nie ma obowiązku rzeczywistego przywozu różnych komponentów, na które przyznano kredyt.
Jedynym ograniczeniem ilości dowolnego komponentu, który może być przywieziony w ramach systemu, jest wartość przyznanego zezwolenia i odpowiednie zobowiązanie do wywozu wyrobu gotowego.
Wobec powyższego nie istnieje wymóg, aby zastępowane komponenty pochodzące z przywozu występowały w równej ilości i posiadały tę samą jakość i właściwości co komponenty z rynku krajowego.
(24) Przedsiębiorstwo, które może uzyskać komponenty po niższej cenie lub które pozyskuje część komponentów na rynku wewnętrznym, będzie w stanie przywozić bezcłowo komponenty, które może wykorzystać do produkcji lub sprzedaży na rynku wewnętrznym, ponieważ ilości faktycznie przywiezione nie będą odpowiadać ilościom określonym w SION.
Nie odnaleziono żadnych dowodów na istnienie systemu lub procedury pozwalających sprawdzić, które komponenty przywiezione bezcłowo i w jakich ilościach są faktycznie zużywane w procesie produkcji wywiezionego wyrobu gotowego.
Ponadto stwierdzono, że kompensacja, jaka następuje w momencie wywozu towarów nie jest przeprowadzana na podstawie ilości komponentów rzeczywiście przywiezionych bezcłowo, użytych do wytworzenia wywożonych wyrobów, ale raczej na podstawie przyjętych wartości standardowych, odnoszących się do komponentów zawartych w wywożonych wyrobach.
(25) Nawet gdyby - zgodnie z zapewnieniami - system zwolnienia z ceł przywozowych, uzyskiwanego przed wywozem, uznano za system zwrotu ceł, załącznik II część II pkt 5 i załącznik III część II pkt 3 podstawowego rozporządzenia stanowią, że jeżeli zostanie ustalone, że władze państwowe kraju wywozu nie posiadają funkcjonującego systemu kontroli, kraj wywozu musi normalnie przeprowadzić dalsze badanie odpowiednio na podstawie faktycznie zaangażowanych komponentów lub faktycznych transakcji w kontekście oceny, w celu stwierdzenia, czy miały miejsce zbyt wysokie płatności.
Biorąc pod uwagę, że jak wskazano powyżej, nie istnieje żaden taki system kontroli ilości faktycznie przywożonych komponentów, IWP miały obowiązek przeprowadzenia takiego badania.
Indyjskie władze państwowe tego nie zrobiły.
W związku z tym, Komisja nie badała, czy rzeczywiście doszło do zbyt wysokich zwrotów opłat przywozowych od komponentów zużytych do produkcji wywożonego wyrobu.
(26) W każdym razie, nadmierne umorzenie należności celnych przywozowych stanowi podstawę do obliczenia kwoty korzyści wyłącznie w przypadku systemów zwrotu w dobrej wierze i zwrotu substytucyjnego.
Ponieważ stwierdzono, że system zwolnienia z należności celnych przywozowych, uzyskiwanego przed wywozem, nie stanowi systemu zwrotu ani zwrotu substytucyjnego w rozumieniu załącznika I i) oraz załączników II i III podstawowego rozporządzenia, korzyścią jest całość umorzenia należności celnych przywozowych, a nie jakiekolwiek rzekome nadmierne umorzenie.
(27) Ponieważ system zwolnienia z należności celnych przywozowych, uzyskiwanego przed wywozem, pociąga za sobą rezygnację z normalnie należnych dochodów państwowych, uznany jest on za równoznaczny z przyznaniem subsydium zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) ii) podstawowego rozporządzenia. Ponieważ korzyści wynikającej z tego systemu nie można uzyskać bez zobowiązania do wywozu, ten system jest prawnie uzależniony od dokonania wywozu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia, a więc jest szczególny.
Obliczanie wysokości subsydiów
(28) Korzyść przyznaną producentom dokonującym wywozu obliczono według metody opisanej w ust. 23 rozporządzenia o cle tymczasowym, przy dodatkowym uwzględnieniu kosztów złożenia wniosku, będących przedmiotem roszczenia producentów dokonujących wywozu.
Jednakże te dodatkowe kwoty nie miały żadnego wpływu na wstępnie wyliczone marginesy subsydiów.
(29) Dwa przedsiębiorstwa skorzystały z tego systemu w badanym okresie i uzyskały subsydia w wysokości 1,31 % i 6,84 %.
3.2.3. System DEPB - zwolnienie z należności celnych przywozowych, uzyskiwane po wywozie
(30) IWP i producenci dokonujący wywozu przedstawili argumenty dotyczące tego systemu, opisanego w ust. 37–39 rozporządzenia o cle tymczasowym.
(31) W szczególności twierdzili oni, że system zwolnienia z należności celnych przywozowych, uzyskiwanego po wywozie, stanowi dozwolony system zwrotu substytucyjnego, ponieważ kredyty DEPB po wywozie są przyznawane wyłącznie na podstawie notyfikowanych norm SION.
Zgodnie z załącznikiem I część (I) do podstawowego rozporządzenia, w ramach systemu zwrotu cła można używać komponentów z rynku wewnętrznego w równej ilości i o tej samej jakości i właściwościach co komponenty przywożone.
Stwierdzili oni również, że organy podatku akcyzowego będą w stanie sprawdzić, które przywożone komponenty wchodzą w skład wywożonego towaru.
Wobec tego, w ich opinii system zwolnienia z należności celnych przywozowych, uzyskiwanego po wywozie, stanowi dozwolony system zwrotu substytucyjnego, zgodnie z załącznikiem II podstawowego rozporządzenia.
(32) Należy przypomnieć, że w przeciwieństwie do systemu zwolnienia z należności celnych przywozowych, uzyskiwanego przed wywozem, nie ma żadnego "warunku rzeczywistego użytkownika".
Wysokość kredytu otrzymywanego w ramach systemu zwolnienia z należności celnych przywozowych, uzyskiwanego po wywozie, oblicza się procentowo w stosunku do wartości wywiezionych wyrobów gotowych.
W ten sposób uzyskane środki mogą być wykorzystane w celu pokrycia normalnie należnych opłat celnych z tytułu przywozu jakiegokolwiek towaru (z wyjątkiem towarów umieszczonych na "negatywnej liście przywozowej").
Żadne ograniczenia nie są stosowane w odniesieniu do wyrobów używanych do produkcji wywożonego towaru.
Towary przywożone w ten sposób mogą być sprzedawane na rynku wewnętrznym lub wykorzystywane w inny sposób.
Ponadto, zezwolenia, a więc i kredyty, można swobodnie transferować.
(33) W świetle powyższego, można stwierdzić, że system zwolnienia z należności celnych przywozowych, uzyskiwanego po wywozie, nie stanowi systemu zwrotu ani zwrotu substytucyjnego w rozumieniu załącznika I i) i załączników II i III podstawowego rozporządzenia.
(34) IWP twierdziły również, że ten system stanowi subsydium wywozowe wyłącznie w takim zakresie, w jakim zapewnia zwrot opłat przywozowych w kwocie przekraczającej opłaty faktycznie poniesione od przywożonych komponentów używanych do produkcji wywozowej i że Komisja nie wywiązała się ze swego obowiązku określenia zakresu tego przekroczenia.
(35) To zastrzeżenie musi być odrzucone z tych samych powodów, co przedstawione w ust. 6.
Obliczenie wysokości subsydiów
(36) IWP stwierdziły, że w przypadku sprzedaży zezwoleń Komisja byłaby zobowiązana do określenia rzeczywistej wartości korzyści uzyskanej przez producentów dokonujących wywozu dzięki takim transakcjom sprzedaży, a nie do obliczania korzyści na podstawie kwoty kredytu przyznanej w zezwoleniu.
(37) Jak już wyjaśniono w ust. 43 rozporządzenia o cle tymczasowym, tego zastrzeżenia nie można uznać, ponieważ wartość zezwolenia w kategoriach przychodów, z jakich zrezygnowano, właściwie odzwierciedla korzyść przyznaną przez IWP producentowi dokonującemu wywozu.
Sprzedaż zezwolenia po innej cenie (wyższej lub niższej), odbiegającej od jego wartości, stanowi czysto handlową transakcję, która w żaden sposób nie zmienia kwoty korzyści uzyskanej pierwotnie w ramach systemu.
(38) Korzyść producentów dokonujących wywozu została obliczona w sposób wyjaśniony w ust. 41–44 rozporządzenia o cle tymczasowym.
W tym względzie należy zauważyć, że pewna liczba zastrzeżeń, zgłoszonych przez czterech producentów dokonujących wywozu, została przyjęta przez Komisję.
Następnie uwzględniono niezbędne koszty dodatkowe poniesione w celu uzyskania zezwolenia.
Skorygowano również wysokości przyznanego kredytu.
W wyniku wprowadzenia tych korekt, nieznacznie zmieniły się marginesy subsydiów.
(39) W badanym okresie z tego systemu skorzystały cztery przedsiębiorstwa, które uzyskały subsydia w wysokości 2,34–17,68 %.
3.2.4. Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych, promujący wywóz (EPCG)
(40) IWP twierdziły, że celem programu EPCG, opisanego w ust. 46–50 rozporządzenia o cle tymczasowym, jest umożliwienie przedsiębiorstwom indyjskim unowocześnienia technologicznego urządzeń i wyposażenia, przy równoczesnym zachowaniu skromnych zasobów rezerw dewizowych kraju.
Twierdzono, że korzyść wynikająca z programu EPCG nie jest uzależniona od dokonania wywozu, ponieważ zezwolenia w ramach programu EPCG są przyznawane niezależnie od wcześniejszego dokonania wywozu.
Ponadto, posiadacz zezwolenia EPCG może zawsze zakupić krajowe środki produkcji zamiast pochodzących z przywozu.
(41) W odniesieniu do tego twierdzenia należy zauważyć, że aby skorzystać z programu EPCG, przedsiębiorstwo musi zobowiązać się do wywozu towarów o pewnej wartości w określonym czasie.
Ten system jest więc prawnie uzależniony od dokonania wywozu, ponieważ nie można uzyskać żadnych korzyści bez podjęcia zobowiązania do wywozu towarów.
Z tego tytułu jest on uważany za szczególny, zgodnie z przepisami art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia, a w wobec tego podlega środkom wyrównawczym.
(42) Producenci dokonujący wywozu twierdzili, że w ramach programu EPCG nie rezygnuje się z dochodów państwowych, a tylko się je odracza.
Jeżeli przywóz dóbr inwestycyjnych nie wywiąże się z zobowiązaniem dokonania wywozu do końca okresu przewidzianego w ramach programu, każda różnica w cle zostanie pobrana wraz z odsetkami.
Dlatego pytanie, czy importer w ogóle skorzystał z jakiegokolwiek umorzenia należności celnych i czy zrezygnowano z dochodów państwowych, przyznając w ten sposób korzyść, można postawić dopiero na koniec okresu przewidzianego na wywiązanie się z zobowiązania wywozowego w ramach tego programu.
Rozpatrywanie przywozu dóbr inwestycyjnych w ramach tego programu w badanym okresie jest więc przedwczesne.
(43) W odniesieniu do tego twierdzenia uznaje się, że jeżeli dane przedsiębiorstwo występuje z wnioskiem o skorzystanie z tego programu, a tym samym zobowiązuje się do wywozu towarów, należy przyjąć założenie, że wywiąże się ono ze swego zobowiązania wywozowego i uzyska ostateczne zwolnienie z zapłaty należności celnych przywozowych.
W istocie, po stronie przedsiębiorstw musi występować oczekiwanie, że ostatecznie nie będą musiały zapłacić należności celnych.
W przeciwnym razie ten program byłby pozbawiony racji bytu.
(44) Ponadto w wyniku badania wyraźnie stwierdzono, że IWP udzielają faktycznie zgody na przedłużenie okresu zobowiązania wywozowego przedsiębiorstwom, które nie są w stanie wywiązać się z tego zobowiązania w pierwotnie przewidzianym okresie.
(45) Z tych powodów uznaje się, że rezygnacja z dochodów państwowych następuje w momencie przywozu dóbr inwestycyjnych i że przedsiębiorstwo, które je przywozi uzyskuje korzyść w postaci pełnej kwoty niezapłaconych należności celnych.
Obliczenie wysokości subsydiów
(46) Korzyść uzyskaną przez producentów dokonujących wywozu obliczono w sposób wyjaśniony w ust. 53 rozporządzenia o cle tymczasowym.
W tym względzie należy zauważyć, że wszyscy producenci dokonujący wywozu zgłosili pewną liczbę zastrzeżeń, z których część została uznana przez Komisję.
W szczególności, uwzględniono niezbędne koszty poniesione w celu zakwalifikowania się lub uzyskania subsydium, poparte udokumentowanym materiałem dowodowym.
Te koszty były związane w szczególności z opłatami za złożenie wniosku i z gwarancjami bankowymi.
Opłata za złożenie wniosku jest operacją jednorazową, natomiast gwarancje bankowe mogą być operacją jednorazową obejmującą okres wielu lat lub składać się z kilku rat rocznych wpłacanych w okresie obowiązywania gwarancji bankowych.
(47) Należy zauważyć, że jedno z przedsiębiorstw, MTZ Polyesters Ltd, twierdziło, że metoda zastosowana w rozporządzeniu o cle tymczasowym nie jest właściwa w odniesieniu do konkretnego przypadku tego przedsiębiorstwa, ponieważ w badanym okresie znajdowało się ono w całkiem innej sytuacji niż pozostałe przedsiębiorstwa, których dotyczyło badanie.
Twierdzono w szczególności, że z powodu nieprzewidzianych zdarzeń, w tym klęski żywiołowej, produkcję handlową rozpoczęto dopiero w październiku 1998 r.
Spowodowało to bardzo niską sprzedaż na rynku wewnętrznym i w wywozie w badanym okresie, a w konsekwencji, wysoki margines subsydium.
Przedsiębiorstwo zaproponowało więc i wystąpiło z wnioskiem, by w odniesieniu do niego stosować inną metodę obliczeniową.
(48) Należy zaznaczyć, że żaden tego rodzaju wniosek nie wpłynął do Komisji w czasie przeprowadzania badania aż do momentu ogłoszenia wstępnych ustaleń.
Jednakże przedsiębiorstwo dołączyło do swego wniosku szczegółowy i udokumentowany materiał dowodowy dotyczący rozpoczęcia produkcji handlowej i skutków jakie to opóźnienie miało dla jego działalności.
(49) Po wnikliwym zbadaniu tego przypadku Komisja stwierdziła, że wniosek o zastosowanie innej metody obliczeniowej, zgodnie z propozycją przedsiębiorstwa, jest nieuzasadniony.
Jednakże Komisja uznała, biorąc pod uwagę szczególne i wyjątkowe okoliczności, w jakich znalazło się to przedsiębiorstwo, że gdyby zastosowano w odniesieniu do niego taki sam przelicznik (n.p.: wywóz rzeczywiście dokonany) jak do przedsiębiorstw znajdujących się w sytuacji normalnej produkcji handlowej, wyniki byłyby tak niewspółmierne, że nie odzwierciedlałyby właściwie korzyści uzyskanej przez to przedsiębiorstwo z tytułu subsydium w ramach tego programu.
W związku z tym, Komisja, posługując się tą samą metodą obliczeniową dla określenia przyznanej korzyści wynikającej z subsydiów w badanym okresie, skorygowała dane dotyczące wartości produkcji i sprzedaży wywozowej tego przedsiębiorstwa na podstawie zweryfikowanych danych dotyczących przedsiębiorstw, które znajdowały się w normalnej sytuacji produkcji handlowej.
(50) Reasumując, sześć przedsiębiorstw skorzystało z tego systemu w badanym okresie i uzyskało subsydia w wysokości 1,42–8,75 %.
3.3. STREFY PROMOCJI WYWOZU/JEDNOSTKI ZORIENTOWANE NA WYWÓZ (EPZ/EOU)
(51) IWP twierdziły, że nie rezygnują z żadnego dochodu w ramach tego programu, opisanego w ust. 55–58 rozporządzenia o cle tymczasowym, ponieważ te należności celne od dóbr inwestycyjnych są tylko zawieszone na okres składowania pod zamknięciem celnym.
Oznacza to, że importer nie jest zobowiązany do uiszczania należności celnych z tytułu przywozu tych dóbr inwestycyjnych, które mają być używane w obrębie jednostek EPZ/EOU.
Jednakże jeżeli dobra inwestycyjne są sprzedawane lub jeżeli rezygnuje się z ich składowania pod zamknięciem celnym, należności celne stają się wymagalne na poziomie proporcjonalnym do zamortyzowanej wartości dóbr inwestycyjnych w momencie sprzedaży lub rezygnacji ze składowania.
(52) Jest to podobne twierdzenie do sformułowanego przez producentów dokonujących wywozu w odniesieniu do programu EPCG, zgodnie z którym nie następuje rezygnacja, ale jedynie odroczenie momentu pobierania dochodów.
Jednakże założenie, zgodnie z którym dobra inwestycyjne będą przywożone bezcłowo, a następnie po uiszczeniu należności celnych odsprzedawane na rynku wewnętrznym, pozbawia program racji bytu.
W każdym razie, nawet gdyby te dobra inwestycyjne miały być odsprzedane w przyszłości, zaniechana kwota dochodów będzie proporcjonalna do narosłej amortyzacji.
Decyzja dotycząca sprzedania lub nie dóbr inwestycyjnych i momentu tej sprzedaży jest wyłącznie decyzją o charakterze czysto handlowym, podejmowaną przez przedsiębiorstwo.
(53) Z tych powodów uznaje się, że rezygnacja z dochodów państwowych następuje w momencie przywozu dóbr inwestycyjnych i że przedsiębiorstwo przywożące uzyskuje korzyść w postaci całej kwoty niezapłaconych należności celnych.
(54) Producent dokonujący wywozu zgłosił podobne zastrzeżenie, a ponadto przedstawił argumenty dotyczące przywozu komponentów przeznaczonych do produkcji wyrobów na wywóz.
Biorąc pod uwagę, że program EPZ/EOU jest stosowany wyłącznie w odniesieniu do przywozu dóbr inwestycyjnych, nie ma potrzeby odnoszenia się do tych dodatkowych argumentów.
(55) To subsydium jest prawnie uzależnione od dokonania wywozu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia, ponieważ nie można go uzyskać bez podjęcia zobowiązania wywozowego przez przedsiębiorstwo.
Wobec tego, to subsydium zostaje uznane za szczególne.
Obliczanie wysokości subsydiów
(56) Korzyść przyznana producentowi dokonującemu wywozu została obliczona w sposób przedstawiony w ust. 63–65 rozporządzenia o cle tymczasowym.
Jedno przedsiębiorstwo w ramach tego programu uzyskało korzyści na poziomie 0,7 %.
3.3.1. System zwolnienia z podatku dochodowego
(57) Jak wskazano w rozporządzeniu o cle tymczasowym, żaden producent dokonujący wywozu nie skorzystał z tego systemu.
W związku z powyższym, nie zostały nałożone żadne środki i nie jest wymagane żadne ostateczne ustalenie w ramach badania.
3.4. SYSTEMY REGIONALNE
3.4.1. Podatek od sprzedaży
(58) Producenci dokonujący wywozu twierdzili, że korzyść udzielana w ramach zwolnień z podatku od sprzedaży w stanach Gujerat i Maharashtra i systemu motywacyjnego dotyczącego podatku od działalności handlowej i przemysłowej w stanie Uttar Pradesh jest przyznawana nabywcy towarów, a nie sprzedającemu.
(59) W tych stanach podatek od sprzedaży lub od działalności handlowej i przemysłowej jest podatkiem pobieranym od sprzedaży towarów i dodawanym do ceny sprzedaży na fakturze.
Sprzedający odgrywa więc rolę poborcy podatkowego.
System podatku od sprzedaży/działalności handlowej i przemysłowej różni się od systemu VAT tym, że podatek uiszczany od sprzedaży/działalności handlowej i przemysłowej nie może być kompensowany podatkiem pobieranym od sprzedaży/działalności handlowej i przemysłowej.
(60) Twierdzono, że spółki korzystały ze zwolnienia z podatku od sprzedaży lub działalności handlowej i przemysłowej wyłącznie w przypadku transakcji sprzedaży, a nie w przypadku jakichkolwiek istotnych zakupów towarów.
(61) W czasie wizyty kontrolnej, Komisja nie znalazła żadnych dowodów świadczących o sytuacji przeciwnej.
Stwierdzono również, że wszyscy znaczący dostawcy komponentów dla producentów dokonujących wywozu nie mają siedziby we wspomnianych stanach.
W konsekwencji, podatek od sprzedaży pobierany od zakupu towarów płacili producenci dokonujący wywozu.
(62) Można w związku z tym stwierdzić, że z zwolnienie z podatku od sprzedaży, przyznawane w stanach Gujerat i Maharashtra, i system środków zachęcających dotyczący podatku od działalności handlowej i przemysłowej, stosowany przez władze stanu Uttar Pradesh, nie przyniosły żadnej korzyści producentom dokonującym wywozu.
(63) Wobec powyższego nie zostaną nałożone żadne środki ani nie jest wymagane żadne ostateczne ustalenie w odniesieniu do tych systemów.
Na koniec należy zauważyć, że te ustalenia nie mają wpływu na ustalenia dotyczące wykorzystania tych systemów w odniesieniu do transakcji zakupu.
3.4.2. Systemy regionalne – Zwolnienie z podatków od energii elektrycznej
(64) IWP i jeden producent dokonujący wywozu, MTZ Polyesters Ltd, wysunęli argument, że ten system, opisany w ust. 80–81 rozporządzenia o cle tymczasowym, nie jest szczególny, ponieważ jest on otwarty dla każdego nowego przedsiębiorstwa w stanie Gujerat, niezależnie od lokalizacji.
(65) Komisja przeanalizowała materiał dowodowy przedstawiony na poparcie tego twierdzenia.
Po dogłębnym zbadaniu można stwierdzić, że mimo nieprecyzyjnych zapisów w obowiązujących przepisach, szczególnie w definicji "przedsiębiorstw usługowych" i określeniu stawek ceł różnicowych, ten system jest rzeczywiście dostępny dla wszystkich nowych przedsiębiorstw przemysłowych zlokalizowanych w tym stanie, na tych samych warunkach i przez okres pięciu lat.
(66) art. 3 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia stanowi, że w przypadku gdy władze przyznające subsydium lub przepisy, zgodnie z którymi działają władze przyznające subsydium, ustalają obiektywne kryteria lub warunki uprawniające do korzystania z subsydium oraz jego wysokość, subsydium nie jest szczególne, pod warunkiem że uprawnienie do korzystania z niego jest automatyczne i że takie kryteria lub warunki są ściśle przestrzegane.
Obiektywne kryteria i warunki muszą, między innymi, być stosowane poziomo i nie mogą faworyzować niektórych przedsiębiorstw w stosunku do innych.
(67) Uwzględniając otrzymane uwagi i materiał dowodowy zweryfikowany w ramach niniejszego badania, stwierdzono, że system spełnia kryteria art. 3 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia w takiej mierze, w jakiej jest stosowany poziomo, ponieważ jest otwarty dla przedsiębiorstw z całego stanu i opiera się na kryteriach obiektywnych tj. tworzeniu nowych przedsiębiorstw przemysłowych.
(68) Stwierdza się zatem, że ten system nie jest szczególny, a więc nie podlega środkom wyrównawczym.
3.4.3. Systemy regionalne – Zwrot akcyzy miejskiej
(69) W odniesieniu do systemu zwrotu akcyzy miejskiej, opisanego w ust. 88–89 rozporządzenia o cle tymczasowym, IWP stwierdziły, że akcyza miejska jest podatkiem pośrednim pobieranym przez władze lokalne w Indiach od towarów, które przekraczają granice terytorialne miasta lub okręgu administracyjnego.
Stwierdzono, że "Wytyczne w sprawie zużycia komponentów w procesie produkcji" zawarte w załączniku II do ASCM, dopuszczają systemy obniżek podatków pośrednich na wcześniejszym etapie akumulowanych podatków pośrednich, pobieranych od przywozu komponentów używanych w produkcji wywożonych wyrobów.
W związku z powyższym, ten system nie podlega środkom wyrównawczym.
(70) Ten argument należy oddalić, ponieważ system zwrotu akcyzy miejskiej nie jest związany w żaden sposób z produkcją przeznaczoną na wywóz.
(71) Nie zostało przedstawione żadne uzasadnione twierdzenie dotyczące szczególnego charakteru tego systemu.
Potwierdza się zatem, że ten system ma szczególny charakter zgodnie art. 3 ust. 2 lit. a) i lit. c) podstawowego rozporządzenia, ponieważ wyraźnie ogranicza się do niektórych przedsiębiorstw zlokalizowanych w wyznaczonych obszarach podlegających jurysdykcji władz, które przyznają prawo do korzystania z niego.
(72) Jeden z producentów dokonujących wywozu, Garware Polyester Ltd, twierdził, że nie uzyskał żadnej korzyści w ramach tego systemu w badanym okresie z uwagi na to, że władze stanu Maharashtra nie wywiązały się jeszcze ze swych zobowiązań dotyczących zwrotu.
(73) Ten argument należy odrzucić, ponieważ uzyskaną korzyścią jest narosłe roszczenie wobec stanu Maharashtra, które z mocy prawa przysługuje przedsiębiorstwu.
(74) IWP, wspierane przez producentów dokonujących wywozu, ponowiły ogólne zastrzeżenie, zaliczające się do uwzględnionych, i wysunęły argument, że Komisja jest zobowiązana uznać, szczególnie w odniesieniu do krajów rozwijających się, że regiony opóźnione nie kwalifikują się zgodnie z art. 4 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, zamiast dokonywać ustaleń na podstawie dostępnych danych.
(75) W tym względzie należy zauważyć, że w odniesieniu do tego systemu, z którego skorzystało tylko jedno przedsiębiorstwo położone w obszarze Aurangabad w stanie Maharashtra, ani IWP ani żadna inna strona nie przedstawiły materiału dowodowego w terminie przewidzianym dla niniejszego badania, odnoszącego się do wypełnienia warunków określonych w art. 4 ust. 3 podstawowego rozporządzenia. Częściowy materiał dowodowy, ograniczający się do danych z lat 1981/1982, został przedstawiony znacznie po nieprzekraczalnym terminie. W tych okolicznościach Komisja nie ma obowiązku ani nie jest w stanie stwierdzić, że kryteria wymagane dla dokonania ustalenia zgodnie z art. 4 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, w tym między innymi kryteria dotyczące pomiaru poziomu rozwoju gospodarczego, oparte na statystycznym materiale dowodowym, są spełnione w przypadku tego systemu.
(76) W tych okolicznościach Komisja musi potwierdzić wnioski opisane w ust. 93 rozporządzenia o cle tymczasowym.
Stwierdza się więc ostatecznie, że ten system podlega środkom wyrównawczym.
Obliczanie wysokości subsydiów
(77) Korzyść przyznana producentowi dokonującemu wywozu została obliczona w sposób przedstawiony w ust. 94 rozporządzenia o cle tymczasowym.
Jednakże przedsiębiorstwo dostarczyło materiał dowodowy świadczący o tym, że nie było uprawnione do zwrotu pełnej kwoty podatku, co w rezultacie dało niższy margines subsydium.
(78) Jedno przedsiębiorstwo skorzystało z tego systemu w badanym okresie i uzyskało subsydium w wysokości 1,08 %.
3.4.4. System kapitałowych środków zachęcających
(79) IWP i producenci dokonujący wywozu przedstawili argumenty w odniesieniu do tego systemu opisanego w ust. 96–97 rozporządzenia o cle tymczasowym.
Nie ma potrzeby odnosić się do tych argumentów, ponieważ z powodów wyjaśnionych w ust. 24 rozporządzenia o cle tymczasowym, korzyści wynikające z tego systemu nie zostały wliczone do wysokości cła wprowadzonego tymczasowo.
W związku z powyższym, nie zostaną nałożone żadne środki w odniesieniu do korzyści wynikających z tego systemu i nie jest zatem wymagane ostateczne ustalenie.
Wysokość subsydiów podlegających środkom wyrównawczym
(80) Wysokość subsydiów podlegających środkom wyrównawczym w rozumieniu podstawowego rozporządzenia, wyrażona w ujęciu ad valorem w odniesieniu do każdego eksportera objętego badaniem, przedstawia się następująco:
(W %) _BAR_
_BAR_ PBS _BAR_ DEPB _BAR_ EPCGS _BAR_ EPZ/EOU _BAR_ Programy stanowe _BAR_ RAZEM _BAR_
_BAR_ _BAR_ przed wywozem _BAR_ po wywozie _BAR_ _BAR_ _BAR_ Podatek od sprzedaży _BAR_ Kapitałowe środki zabezpieczające _BAR_ Zwrot akcyzy miejskiej _BAR_ Refundacja z tytułu podatku od elektryczności _BAR_
Ester Industries Ltd _BAR_ _BAR_ 6,84 _BAR_ 2,34 _BAR_ 2,87 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 12,0 _BAR_
Flex Industries Ltd _BAR_ _BAR_ _BAR_ 10,44 _BAR_ 2,13 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 12,5 _BAR_
Garware Polyester Ltd _BAR_ _BAR_ 1,31 _BAR_ _BAR_ 1,48 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 1,08 _BAR_ _BAR_ 3,8 _BAR_
India Polyfilms Ltd & Jindal Polyester Ltd _BAR_ _BAR_ _BAR_ 4,82 _BAR_ 1,52 _BAR_ 0,70 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 7,0 _BAR_
MTZ Polyester Ltd _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 8,75 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 8,7 _BAR_
Polyplex Corporation Ltd _BAR_ _BAR_ _BAR_ 17,68 _BAR_ 1,42 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 19,1 _BAR_
4.
SZKODA
4.1. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTY
(81) W ust. 6 rozporządzenia o cle tymczasowym zaznacza się, że czterej producenci, którzy złożyli skargę, spełniają warunki przewidziane w art. 10 ust. 8 podstawowego rozporządzenia, ponieważ zapewniają oni ponad 80 % ogólnej wspólnotowej produkcji towaru objętego postępowaniem, a więc zostają uznani za stanowiących przemysł Wspólnoty w rozumieniu art. 9 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
(82) Indyjscy producenci dokonujący wywozu stwierdzili, że postępowanie nie powinno zostać wszczęte, ponieważ skarga nie zawiera wystarczających dowodów na to, że zostały spełnione wymogi określone w art. 10 ust. 8.
Twierdzili oni, że ponieważ nie uwzględniono w niej produkcji wyspecjalizowanej, Komisja nie mogła oszacować ogólnej wspólnotowej produkcji folii z poli(tereftalanu etylenu) na podstawie skargi.
To stwierdzenie zostało uznane za nieuzasadnione, ponieważ folia z poli(tereftalanu etylenu), wytworzona w procesie produkcji wyspecjalizowanej, nigdy nie jest wprowadzana na otwarty rynek Wspólnoty jako taka, ale w postaci wyrobów na dalszym etapie przetworzenia.
W każdym razie produkcja niewyspecjalizowana producentów, którzy złożyli skargę, była w zasadzie wystarczająca do stwierdzenia ich reprezentatywności.
(83) Wobec powyższego, ustalenia sformułowane w ust. 105–106 rozporządzenia o cle tymczasowym, zostają niniejszym potwierdzone.
4.2. ZUŻYCIE WE WSPÓLNOCIE, WIELKOŚĆ PRZYWOZU I UDZIAŁ W RYNKU
(84) Wnioski sformułowane przez Komisję na etapie wstępnym zostają potwierdzone, w szczególności istnienie silnego wzrostu łącznego wywozu z Indii towaru objętego postępowaniem oraz istotny wzrost jego udziału w rynku Wspólnoty.
(85) W związku z powyższym, ustalenia sformułowane w ust. 107–110 rozporządzenia o cle tymczasowym, zostają niniejszym potwierdzone.
4.3. CENY SUBSYDIOWANEGO PRZYWOZU
(86) Indyjscy producenci dokonujący wywozu twierdzili, że porównanie cen zawarte w rozporządzeniu o cle tymczasowym jest niewłaściwe, ponieważ nie uwzględnia różnicy w cenie folii z poli(tereftalanu etylenu) standardowej i do specjalnych zastosowań.
Twierdzili oni, że wywożą przede wszystkim standardową folię z poli(tereftalanu etylenu), podczas gdy znaczna część produkcji przemysłu Wspólnoty wytwarza folię z poli(tereftalanu etylenu) do specjalnych zastosowań.
Ten argument należy oddalić, ponieważ te czynniki uwzględniono podczas klasyfikacji wyrobów według grup do celów porównania cen.
(87) Indyjscy producenci dokonujący wywozu twierdzili również, że wyłączenie niektórych kryteriów różnicowania grup wyrobów w kwestionariuszu spowodowało, że w ich przypadków zostały określone wyższe marginesy podcięcia cenowego.
Po poinformowaniu ich o wstępnych ustaleniach, sprzeciwili się oni uproszczeniu metody grupowania wyrobów ze względu na rodzaj, twierdząc, że takie uproszczenie prowadziło do nieprawidłowego porównywania rodzajów folii z poli(tereftalanu etylenu) różnej jakości.
Wysunęli oni również argument, że wyrób indyjski posiada inne właściwości termiczne, ponieważ bardziej kurczy się pod wpływem ciepła, ponadto jest węższy i mniej przezroczysty niż wyrób Wspólnoty, a w związku z tym jest tańszy z uwagi na niższą jakość.
(88) Na podstawie informacji, które wpłynęły w czasie badania, Komisja, na etapie wstępnym, podjęła decyzję o uproszczeniu metod grupowania folii z poli(tereftalanu etylenu) w stosunku do metod przewidzianych w kwestionariuszu przesłanym zainteresowanym stronom tak, że szerokość, właściwości termiczne i rozróżnienie między folią nieprzezroczystą a przezroczystą nie zostały wzięte pod uwagę.
W tym względzie należy zauważyć, że podobnie jak we wszystkich badaniach, biorąc w szczególności pod uwagę etap, na którym były zbierane informacje, kryteria rozróżnienia grup wyrobów, określone w kwestionariuszu, były w tym przypadku orientacyjne i mogły podlegać zmianom.
Niniejsze badanie wykazało, że zróżnicowanie wyrobów w zależności od szerokości folii z poli(tereftalanu etylenu) istotnie zwiększyłoby liczbę rodzajów wyrobów, które należałoby porównać, przy czym nie miałoby to wyraźnego wpływu na porównanie cen.
Ponadto, nie można było uwzględnić właściwości termicznych i różnic między folią nieprzezroczystą a folią przezroczystą, ponieważ nie ma żadnej precyzyjnej definicji nieprzezroczystości, a zainteresowane strony nie posługiwały się konsekwentnie definicją właściwości termicznych, podaną w kwestionariuszu.
Wszystko to sprawiło, że producenci ze Wspólnoty i indyjscy producenci dokonujący wywozu posługiwali się odmiennymi i nieporównywalnymi definicjami.
(89) Powyższe twierdzenie indyjskich przedsiębiorstw produkujących nie zostało uwzględnione nie tylko z uwagi na to, że uproszczenie metody grupowania wyrobów było niezbędne dla zapewnienia możliwości określenia marginesów podcięcia cenowego na podstawie reprezentatywnych porównań grup wyrobów zgłoszonych przez obie strony (porównano około 400 kodów w przypadku wyrobów przemysłu Wspólnoty z około 160 kodami PCN w przypadku indyjskich producentów dokonujących wywozu), lecz także ponieważ określenie podcięcia cenowego w uproszczonej formie już odzwierciedla w wystarczający sposób różnice właściwości fizycznych rodzajów wyrobów wytwarzanych przez indyjskich producentów dokonujących wywozu i przez przemysł Wspólnoty.
(90) Wszyscy indyjscy producenci dokonujący wywozu wystąpili z wnioskiem o wprowadzenie korekty ze względu na poziom obrotu handlowego, twierdząc, że sprzedają znaczny odsetek folii z poli(tereftalanu etylenu) importerom we Wspólnocie, natomiast przemysł Wspólnoty sprzedaje większość swej produkcji bezpośrednio przetwórcom folii z poli(tereftalanu etylenu).
Twierdzili więc, że porównanie w celu ustalenia podcięcia cenowego powinno dotyczyć cen odsprzedaży przetwórcom, stosowanych przez importerów, oraz cen stosowanych przez przemysł Wspólnoty.
Oświadczyli oni, że importerzy uzyskują marżę w wysokości około 25 % od sprzedaży przetwórcom, co odpowiada wysokości korekty z tytułu poziomu obrotu handlowego, o którą wystąpili.
(91) W tym względzie należy zauważyć, że kwestionariusz Komisji określał następująco poziomy obrotu handlowego: 1) dystrybutorzy, 2) przetwórcy, 3) wytwórcy wyposażenia podstawowego, 4) użytkownicy końcowi i 5) pozostali.
W odpowiedziach na kwestionariusz indyjscy producenci dokonujący wywozu oświadczyli, że znaczny odsetek ich sprzedaży folii z poli(tereftalanu etylenu) w Europie był przeznaczony dla grupy numer pięć tj. "pozostałych", nie definiując dodatkowo tej grupy.
Po ogłoszeniu wstępnych ustaleń, indyjscy producenci dokonujący wywozu stwierdzili, że ich sprzedaż importerom zaliczonym do grupy "pozostali" powinna być uznana za sprzedaż dystrybutorom.
Jednakże badanie wykazało, że niektórzy z tych dystrybutorów zajmują się również przetwarzaniem wyrobu, co świadczy o nieprecyzyjności wyjaśnień przedstawionych przez indyjskich producentów dokonujących wywozu, w odniesieniu do poziomu obrotu handlowego.
Ponadto, w wyniku badania nie została potwierdzona 25 % różnica ceny między dwoma poziomami obrotu handlowego.
W przypadku sprzedaży przemysłu Wspólnoty, średnia cena sprzedaży dla dystrybutorów jest wyższa od ceny dla przedsiębiorstw przetwórczych.
Biorąc pod uwagę sytuację indyjskich producentów dokonujących wywozu, każda korekta powodowałaby w związku z tym wzrost stwierdzonych poziomów podcięcia cenowego.
Stosowanie przez przemysł Wspólnoty wyższych cen dla dystrybutorów niż dla przedsiębiorstw przetwórczych tłumaczy się tym, że przedsiębiorstwa przetwórcze kupują większe ilości wyrobu, a więc korzystają ze zniżki ze względu na ilość.
W przypadku indyjskich producentów dokonujących wywozu, pięć przedsiębiorstw na sześć oświadczyło, że sprzedawało towar po wyższych cenach przedsiębiorstwom przetwórczym niż dystrybutorom.
Jednakże jedno przedsiębiorstwo sprzedawało dystrybutorom towar po cenach wyraźnie wyższych, a w odniesieniu do pozostałych różnica ceny między tymi dwoma poziomami obrotu handlowego była znacznie poniżej 25 %.
(92) Badanie wykazało również, że nie ma wyraźnego podziału między tymi dwoma podstawowymi poziomami obrotu handlowego, ponieważ niektóre duże przedsiębiorstwa działają jednocześnie jako dystrybutorzy i przetwórcy.
Zauważono ponadto, że nie występuje również wyraźna różnica w cenach stosowanych na tych dwóch poziomach obrotu handlowego, ponieważ zamawiana ilość wydaje się ważniejszym czynnikiem wpływającym na ceny niż poziom obrotu handlowego.
Wreszcie, wbrew twierdzeniom indyjskich producentów dokonujących wywozu, badanie wykazało, że przemysł Wspólnoty także sprzedaje towar objętych postępowaniem zarówno dystrybutorom, jak i przetwórcom.
Stwierdzono więc, że nie ma żadnego powodu, by przyznać korektę ze względu na poziom obrotu handlowego indyjskim producentom dokonującym wywozu.
(93) Jeden z indyjskich producentów dokonujących wywozu, MTZ, wystąpił z wnioskiem o wprowadzenie korekty z tytułu różnic jakościowych.
Twierdził, że w wykazie transakcji, wykorzystanym do ustalenia podcięcia cenowego, znalazły się transakcje dotyczące folii z poli(tereftalanu etylenu) niskiej jakości i że w odniesieniu do folii niskiej jakości należy wprowadzić korektę w postaci podwyższenia ceny sprzedaży o 100 %.
W tym względzie należy zauważyć, że w odpowiedzi na kwestionariusz, MTZ zaznacza, że produkuje trzy klasy jakościowe folii: folię o jakości A i o jakości B i folię niskiej jakości.
Jednakże wykaz transakcji nie odnosi się w żaden sposób do tych różnych klas jakościowych.
Po przekazaniu informacji o środkach tymczasowych, MTZ przedstawił dodatkowe informacje dotyczące sposobu identyfikacji wyrobów niskiej jakości, umieszczonych w wykazie transakcji.
Komisja porównała wówczas ceny rodzajów wyrobów, co do których twierdzono, że są niższej jakości, z cenami pozostałych rodzajów i stwierdziła, że nie ma różnicy w cenie.
Wniosek o wprowadzenie korekty ze względu na różnicę jakości, przedstawiony przez MTZ, nie mógł więc zostać przyjęty.
(94) Wreszcie, indyjscy producenci dokonujący wywozu stwierdzili, że Komisja, w swoich wyliczeniach podcięcia cenowego, powinna była skompensować ujemne marginesy podcięcia cenowego marginesami dodatnimi.
Ponieważ tego nie zrobiła, ich zdaniem określono wyższy margines zniesienia szkody.
Należy zauważyć, że zgodnie z metodą obliczania marginesu podcięcia cenowego, opisaną w ust. 112–114 rozporządzenia o cle tymczasowym, średnie ważone ceny sprzedaży netto subsydiowanego przywozu zostały porównane według poszczególnych modeli ze średnimi ważonymi cenami sprzedaży netto stosowanymi przez przemysł Wspólnoty na rynku Wspólnoty.
W rezultacie, ta metoda umożliwiła uwzględnienie kwoty, o jaką cena stosowana przez indyjskich producentów dokonujących wywozu dla transakcji wywozowej przewyższa średnią ważoną ceną przemysłu Wspólnoty w odniesieniu do każdego modelu.
Ten argument został więc odrzucony.
(95) Z powyższego wynika, że wniosek sformułowany w ust. 114 rozporządzenia o cle tymczasowym, w myśl którego podcięcie cenowe wynosi 28,2–50,5 %, zostaje potwierdzony.
4.4. SYTUACJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTY
(96) IWP, na podstawie odpowiedzi składających skargę, które nie miały charakteru poufnego, twierdziły, że ogólnie przemysł Wspólnoty nie ponosi żadnej szkody.
W tym względzie, jak stwierdzono w ust. 115–125 rozporządzenia o cle tymczasowym, badanie wykazało, że ogólne tendencje odnotowywane w przemyśle Wspólnoty dotyczące w szczególności udziału w rynku, cen i rentowności są negatywne, co jasno dowodzi istnienia szkody majątkowej.
Te tendencje znalazły wystarczające potwierdzenie w nie mających poufnego charakteru odpowiedziach przemysłu Wspólnoty.
(97) Indyjscy producenci dokonujący wywozu utrzymywali, że wybór 1995 r. jako punktu wyjścia dla zbierania danych w ramach badania miał zniekształcający wpływ na analizę, ukierunkowując ją na ustalenie szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
Wysunęli oni argument, że ponieważ rok 1995 był wyjątkowo dobry ze względu na wysoki popyt, jest rzeczą całkowicie naturalną, że wskaźniki szkody dotyczące tego okresu wykazują tendencję negatywną.
Indyjscy producenci dokonujący wywozu twierdzą, że należało przyjąć rok 1993 jako punkt wyjścia, aby uzyskać właściwszy obraz kształtowania się czynników szkody.
Jednakże celem badania jest ocena wpływu przywozu podlegającego środkom wyrównawczym na sytuację gospodarczą przemysłu Wspólnoty w okresie badania.
Do celów takiej analizy określa się tendencje dla pewnej liczby wskaźników na podstawie informacji odnoszących się do kilku (przeważnie trzech) lat poprzedzających badany okres.
Celem takiej analizy nie jest więc porównanie roku będącego punktem wyjścia z badanym okresem, ale ocena kształtowania się tych wskaźników w skali roku w całym rozpatrywanym okresie.
Niezależnie od tego, należy zauważyć, że w czasie, gdy wyznaczano rozpatrywany okres, Komisja nie dysponowała żadną informacją pozwalającą sądzić, że wskaźniki szkody cechowałaby inna tendencja, gdyby za rok wyjściowy uznano którykolwiek rok poprzedni.
Wreszcie należy zaznaczyć, że wybór któregokolwiek poprzedniego roku jako wyjściowego byłby niekorzystny dla indyjskich przedsiębiorstw dokonujących wywozu, ponieważ ich udział w rynku silnie wzrósł w okresie poprzedzającym badany okres.
(98) W związku z powyższym, ustalenia sformułowane w ust. 115–125 rozporządzenia o cle tymczasowym, zostają potwierdzone.
4.5. WNIOSEK DOTYCZĄCY SZKODY
(99) Na podstawie powyższych rozważań potwierdza się, że przemysł Wspólnoty poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
5.
ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
5.1. WPŁYW SUBSYDIOWANEGO PRZYWOZU
(100) Zdaniem indyjskich producentów dokonujących wywozu i władz państwowych, nie ma żadnego oczywistego związku między subsydiowanym indyjskim wywozem a szkodą poniesioną przez przemysł Wspólnoty.
Zgodnie z ich argumentacją, ceny folii z poli(tereftalanu etylenu) obniżały się z uwagi na nadmierną podaż w skali światowej, czemu towarzyszył spadek cen surowców.
Indyjscy producenci dokonujący wywozu uznali również, że ceny folii z poli(tereftalanu etylenu) na rynku Wspólnoty podążały jedynie za tendencją zniżkową odnotowaną na całym świecie, co potwierdzałby fakt, że średnia cena stosowana przez producentów Wspólnoty spadła w 1996 r., tj. w czasie, kiedy zmniejszał się udział w rynku indyjskich producentów dokonujących wywozu.
Jednakże należy przypomnieć, że Indie są jednym z głównych krajów odpowiedzialnych za nadwyżki folii z poli(tereftalanu etylenu) na rynku światowym i że zgodnie z danymi Eurostatu Indie obniżały swoje ceny na rynku europejskim już w 1996 r., podczas gdy pozostałe znaczące kraje wywozu, jakimi są Stany Zjednoczone, Japonia i Korea Południowa, podnosiły swoje ceny.
Spadek udziału w rynku indyjskich producentów dokonujących wywozu w roku 1996 nie oznacza, że nie wyrządzili oni szkody przemysłowi Wspólnoty w postaci zwiększonej presji na ceny, co spowodowało spadek średniej ceny przemysłu Wspólnoty o 3 %.
Wreszcie należy przypomnieć, że szkoda analizowana jest na podstawie badanego okresu i że lata poprzedzające ten okres służą przede wszystkim do określenia tendencji.
Wobec tego, argumenty wysunięte przez indyjskich producentów dokonujących wywozu i IWP muszą zostać odrzucone.
5.2. WPŁYW POZOSTAŁYCH CZYNNIKÓW
(101) Ustalenia sformułowane w ust. 134–144 rozporządzenia o cle tymczasowym zostają niniejszym potwierdzone i uzupełnione, jak następuje.
5.2.1. Przywóz z innych państw trzecich
(102) Indyjscy producenci dokonujący wywozu i IWP ponownie wysunęli argument, w myśl którego badanie wyłącznie przywozu z Indii stanowi dyskryminację, w sytuacji gdy wielkość przywozu z Korei Południowej wzrosła, a średnie ceny koreańskie spadły w rozpatrywanym okresie.
Indyjscy producenci dokonujący wywozu uznali, że wzrost wielkości przywozu z Korei Południowej był być może nawet większy niż podają oficjalne dane Eurostatu, istnieje prawdopodobieństwo, że importerzy folii z poli(tereftalanu etylenu) pochodzącej z Korei Południowej dokonują czasami odprawy celnej na podstawie kodu CN 39206900 (z pozostałych poliestrów), podobnie jak miało to miejsce w przypadku folii z poli(tereftalanu etylenu) pochodzenia indyjskiego.
(103) Komisja podtrzymuje argumenty przedstawione w rozporządzeniu o cle tymczasowym tj., że w kategoriach bezwzględnych i względnych, wzrost udziału Korei Południowej w rynku był mniejszy niż w przypadku Indii i że ceny południowokoreańskiej folii z poli(tereftalanu etylenu) były zazwyczaj utrzymywały się na wyższym poziomie niż ceny indyjskie.
Ponadto, koreańscy producenci dokonujący wywozu obniżyli ceny dopiero w rok po ich obniżeniu przez producentów indyjskich.
W odniesieniu do przywozu dokonywanego na podstawie kodu CN obejmującego folię z pozostałych poliestrów, Komisja nie uzyskała materiału dowodowego, który wskazywałby, że odprawa celna folii z poli(tereftalanu etylenu) pochodzenia koreańskiego była dokonywana na podstawie tego kodu.
(104) I wreszcie, co najważniejsze, należy zauważyć, że Komisja nie znalazła żadnego powodu, aby rozpocząć postępowanie w odniesieniu do Korei Południowej, ponieważ nie dotarł do jej wiadomości żaden element potwierdzający istnienie nieuczciwych praktyk handlowych, w formie dumpingu czy subsydiów, stosowanych przez koreańskich producentów dokonujących wywozu.
(105) Z powyższego wynika, że ponieważ sytuacja w odniesieniu do przywozu z Indii była zupełnie inna niż w przypadku Korei Południowej, nie może tu być mowy o dyskryminacji.
5.2.2. Fluktuacje ceny surowców
(106) Indyjscy producenci dokonujący wywozu twierdzili, że nie posiadające poufnego charakteru odpowiedzi na kwestionariusz, przekazane przez przemysł Wspólnoty, pozwalają wnosić, że średni spadek cen surowców odnotowany w rozpatrywanym okresie jest bliższy jednej trzeciej niż 17 %, określonych w rozporządzeniu o cle tymczasowym, co potwierdzają w ich opinii informacje dostępne publicznie na temat kształtowania się cen surowców.
Powtórzyli swój poprzedni argument, zgodnie z którym spadek cen surowców o jedną trzecią umożliwił producentom ze Wspólnoty obniżenie cen bez obniżania przy tym rentowności, a więc przywóz z Indii nie był przyczyną spadku cen przemysłu Wspólnoty.
(107) Należy zauważyć, że jak zaznaczono w ust. 140 rozporządzenia o cle tymczasowym, Komisja, badając kształtowanie się ceny wszystkich surowców używanych do produkcji folii z poli(tereftalanu etylenu) na podstawie poufnych odpowiedzi na kwestionariusz, stwierdziła jej spadek o 17 %.
Ponadto, prawdą jest, że odpowiedzi nie mające poufnego charakteru, udzielone przez przemysł Wspólnoty, dotyczą przede wszystkim kształtowania się cen tereftalanu dimetylu lub kwasu tereftalowego.
Ponieważ ceny tych surowców spadły bardziej niż innych, spadek ogólnych kosztów surowców o 17 % można pogodzić z większym spadkiem cen tereftalanu dimetylu i kwasu tereftalowego.
Wobec powyższego, ustalenia sformułowane w ust. 140 rozporządzenia o cle tymczasowym są zgodne z odpowiedziami na kwestionariusz, udzielonymi przez przemysł Wspólnoty, a więc zostają one potwierdzone.
5.2.3. Ogólne trudności w sektorze poliestrów
(108) W opinii indyjskich producentów dokonujących wywozu, spadek cen folii z dwuosiowo zorientowanego polipropylenu ma bezpośredni wpływ na ceny folii z poli(tereftalanu etylenu) w sektorze opakowań, ponieważ te wyroby mogą być stosowane wymiennie z punktu widzenia użytkowników folii z poli(tereftalanu etylenu).
Stwierdzili oni więc, że ceny spadłyby bez względu na wzrost przywozu folii z poli(tereftalanu etylenu) do Wspólnoty.
(109) Komisja musiała oddalić ten argument, ponieważ na jego poparcie nie przedstawiono żadnego materiału dowodowego.
5.3. WNIOSEK W SPRAWIE ZWIĄZKU PRZYCZYNOWEGO
(110) W związku z powyższym, wniosek sformułowany w ust. 145 rozporządzenia o cle tymczasowym zostaje potwierdzony.
6.
INTERES WSPÓLNOTY
6.1. UWAGA WSTĘPNA
(111) Strony nie przedstawiły żadnego nowego faktu ani argumentu dotyczącego interesu przemysłu Wspólnoty, pozostałych producentów ze Wspólnoty lub importerów folii z poli(tereftalanu etylenu).
Ustalenia rozporządzenia o cle tymczasowym zostają niniejszym potwierdzone, w szczególności wnioski, zgodnie z którymi środki będą miały pozytywny wpływ (na przemysł Wspólnoty i pozostałych niewyspecjalizowanych producentów Wspólnoty), wpływ neutralny (na producentów wyspecjalizowanych) lub co najwyżej nieco negatywny (na importerów).
6.2. INTERES UŻYTKOWNIKÓW TOWARU OBJĘTEGO POSTĘPOWANIEM
(112) Jak wspomniano w ust. 2, Komisja otrzymała uwagi od dwóch użytkowników rozważanego towaru po ogłoszeniu ustalenia, którego skutkiem było wprowadzenie środków tymczasowych.
Ci użytkownicy wysunęli argument, że wbrew wstępnym ustaleniom, folia z poli(tereftalanu etylenu) jest dla nich jednym ze znaczących składników kosztów surowca i że produkcja wyrobów przetworzonych z folii z poli(tereftalanu etylenu) stanowi znaczny procent ich ogólnej produkcji.
Stwierdzili również, że wzrost cen przemysłu Wspólnoty utrudni im konkurencję z przywozem z Korei Południowej, Chińskiej Republiki Ludowej, Stanów Zjednoczonych Ameryki na rynku wyrobów przetworzonych i że przemysł Wspólnoty kilkakrotnie odmówił dostarczenia im pewnej ilości folii z poli(tereftalanu etylenu), co wskazywałoby, że jego moce produkcyjne są niewystarczające.
W przeciwieństwie do jednego z producentów indyjskich, przemysł Wspólnoty odmówił również produkcji pewnego rodzaju niestandardowej folii z poli(tereftalanu etylenu) na szczególne potrzeby jednego z użytkowników.
Wobec powyższego, stwierdzili oni, że w interesie użytkowników leży utrzymanie innego źródła zaopatrzenia, czyli Indii.
(113) Komisja podtrzymuje argumenty i wnioski przedstawione w ust. 153 rozporządzenia o cle tymczasowym, dotyczące udziału folii z poli(tereftalanu etylenu) w ogólnych kosztach wytwarzania użytkowników i łącznego udziału wyrobów przetworzonych na bazie folii z poli(tereftalanu etylenu) w ich ogólnej produkcji.
Ponieważ rozpatrywana analiza odzwierciedla sytuację ogólną, w pewnych przypadkach folii z poli(tereftalanu etylenu) może być podstawowym surowcem dla danego użytkownika.
Nie zmienia to w żaden sposób ogólnych średnich wyników badania.
Co więcej, badanie wykazało, że przewóz folii z poli(tereftalanu etylenu) pochodzącej z Indii stanowi zaledwie nieznaczny procent ogólnych zakupów tego wyrobu, nawet dla tych użytkowników, dla których jest istotnym składnikiem kosztów.
Ponadto, obawy użytkowników dotyczące zniknięcia źródła zaopatrzenia na wypadek niewystarczających mocy produkcyjnych lub w sytuacji, gdy potrzebowaliby wyrobu nowego typu, są nieuzasadnione, ponieważ cła wyrównawcze nie wykluczą indyjskich producentów dokonujących wywozu z rynku Wspólnoty, a zlikwidują tylko skutki niezgodnego z prawem subsydiowania wyrządzającego szkodę.
6.3. WNIOSEK DOTYCZĄCY INTERESU WSPÓLNOTY
(114) Po zbadaniu różnych wchodzących w grę interesów i wszystkich wyżej opisanych aspektów Komisja może potwierdzić, że nie istnieje żaden istotny powód, by nie wprowadzać środków w odniesieniu do przywozu, o którym mowa.
7.
CŁO OSTATECZNE
(115) Na podstawie wniosków dotyczących subsydiowania, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty, Komisja uznaje za niezbędne przyjęcie ostatecznych środków wyrównawczych.
7.1. POZIOM ZNIESIENIA SZKODY
(116) Przemysł Wspólnoty sugerował, że niezbędne jest stosowanie minimalnej marży zysku wyższej niż 6 % (poziom ustalony przez Komisję w ust. 156 rozporządzenia o cle tymczasowym).
Jednakże w tym przypadku nieważne jest określenie ostatecznego poziomu procentowego. Nawet gdyby Komisja posłużyła się niższym poziomem procentowym, margines szkody jest wyższy od marginesu subsydium.
Indyjscy producenci dokonujący wywozu wystąpili z wnioskiem o wprowadzenie korekty ze względu na poziom obrotu handlowego i zasugerowali skorygowanie metody określania marginesów podcięcia cenowego, które to marginesy są niezbędne dla ustalenia poziomu zniesienia szkody.
Ponadto, przedsiębiorstwo MTZ zażądało wprowadzenia korekty w celu uwzględnienia różnic jakościowych.
Jak przedstawiono w ust. 92 i 93 powyżej, te wnioski musiały zostać oddalone.
7.2. FORMA I POZIOM CŁA
(117) Zmiany wprowadzone do wstępnie określonej wysokości subsydiów podlegających środkom wyrównawczym zostały w niezbędnych przypadkach zmodyfikowane.
W konsekwencji, stawka ostatecznego cła wyrównawczego jest niższa od cła tymczasowego w odniesieniu do wszystkich współpracujących indyjskich producentów dokonujących wywozu.
(118) Zgodnie do art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, stawka cła wyrównawczego powinna odpowiadać marginesowi subsydium, chyba że margines szkody jest niższy.
Poniższe stawki cła mają więc zastosowanie w odniesieniu do wszystkich współpracujących producentów:
Ester Industries Ltd _BAR_ 12,0 % _BAR_
Flex Industries Ltd _BAR_ 12,5 % _BAR_
Garware Polyester Ltd _BAR_ 3,8 % _BAR_
India Polyfilms Ltd _BAR_ 7,0 % _BAR_
Jindal Polyester Ltd _BAR_ 7,0 % _BAR_
MTZ Polyesters Ltd _BAR_ 8,7 % _BAR_
Polyplex Corporation Ltd _BAR_ 19,1 % _BAR_
(119) Z uwagi na wysoki poziom współpracy, obejmujący ponad 80 % przywozu do Wspólnoty towarów objętych postępowaniem, pochodzących z Indii, w odniesieniu do przedsiębiorstw, które nie podjęły współpracy, uznano za właściwe wyznaczenie cła odpowiadającego najwyższej stawce określonej dla współpracujących przedsiębiorstw, tj. 19,1 %.
Stawka w takiej wysokości zapobiegnie promowaniu braku współpracy i zminimalizuje ryzyko obchodzenia prawa.
(120) Stwierdzenia sformułowane w ust. 159 i 160 rozporządzenia o cle tymczasowym zostają potwierdzone.
8.
POBRANIE CŁA TYMCZASOWEGO
(121) Z uwagi na wysokość subsydiów podlegających środkom wyrównawczym, ustalonych w przypadku producentów dokonujących wywozu, i rozmiary szkody wyrządzonej przemysłowi Wspólnoty, uznano za niezbędne ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych z formie tymczasowego cła wyrównawczego, nałożonego rozporządzeniem (WE) nr 1810/1999, na poziomie nałożonego cła ostatecznego.
9.
PROPOZYCJE ZOBOWIĄZAŃ
(122) I wreszcie, należy zaznaczyć, że służby Komisji otrzymały propozycje zobowiązań cenowych ze strony pięciu indyjskich przedsiębiorstw dokonujących wywozu.
Służby Komisji przeanalizowały zaproponowane zobowiązania i stwierdziły, że ich wypełnienie i kontrolowanie w zadawalający sposób byłoby niemożliwe ze względu na złożony charakter wyrobu. Należałoby ustalić około 160 cen minimalnych, aby uwzględnić wszystkie grupy indyjskich wyrobów, i nie ma żadnych gwarancji, że organizacja zaproponowana do kontroli wypełniania zobowiązań, Indyjska Agencja Inspekcji Wywozu, posiada niezbędne uprawnienia czy środki techniczne, by podjąć tak szczegółową kontrolę.
W związku z tym, służby Komisji musiały odrzucić otrzymane propozycje zobowiązań,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło wyrównawcze zostaje niniejszym nałożone na przywóz folii z poli(tereftalanu etylenu) oznaczonej kodami ex39206219 (kody TARIC 39206219*10, 39206219*15, 39206219*25, 39206219*30, 39206219*35, 39206219*40, 39206219*45, 39206219*50, 39206219*55, 39206219*60, 39206219*65, 39206219*70, 39206219*75, 39206219*80, 39206219*81, 39206219*85, 39206219*87, 39206219*89, 39206219*91) i ex39206290 (kody TARIC 39206290*30, 39206290*91), pochodzącej z Indii.
2.
Stawki należności celnych stosowane do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem należności celnych, są następujące:
Nazwa producenta _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Ester Industries Ltd 75–76, Amrit Nagar, Behind N.D.S.E. Part-1,New Delhi - 110 003, India _BAR_ 12,0 % _BAR_ A026 _BAR_
Flex Industries Ltd A-1, Sector-60 Noida - 201 301 (U.P.), India _BAR_ 12,5 % _BAR_ A027 _BAR_
Garware Polyester Ltd 50-A Swami Nityanand Marg, Vile Parle (East),Mumbai - 400 057, India _BAR_ 3,8 % _BAR_ A028 _BAR_
India Polyfilms Ltd 112, Indra Prakash Building21, Barakhamba Road,New Delhi - 110 001, India _BAR_ 7,0 % _BAR_ A029 _BAR_
Jindal Polyester Ltd 115–117, Indra Prakash Building21, Barakhamba Road,New Delhi - 110 001, India _BAR_ 7,0 % _BAR_ A030 _BAR_
MTZ Polyesters Ltd Sarnath Centre,Upvan Area, Upper Govind Nagar, Malad (E),Mumbai - 400 097, India _BAR_ 8,7 % _BAR_ A031 _BAR_
Polyplex Corporation Ltd 2 Ring Road, Kilokri,Opposite Maharani Bagh,New Delhi - 110 014, India _BAR_ 19,1 % _BAR_ A032 _BAR_
Pozostałe firmy indyjskie _BAR_ 19,1 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Kwota zabezpieczona w formie tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1810/1999 zostaje ostatecznie pobrana w stawce celnej nałożonej ostatecznie.
Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę cła wyrównawczego zostaną zwrócone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2603/1999
z dnia 9 grudnia 1999 r.
ustanawiające zasady przekazywania wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich przewidzianego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 stosowane jest w odniesieniu do wsparcia wspólnotowego od dnia 1 stycznia 2000 r.
Tracące moc rozporządzenia i przepisy uchylone niniejszym rozporządzeniem są nadal stosowane do działań zatwierdzonych przez Komisję na podstawie tych rozporządzeń przed dniem 1 stycznia 2000 r.
(2) Zasady przejściowe mają ułatwić przejście od istniejących systemów wsparcia do nowego systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich i zapobiec trudnościom lub opóźnieniom przy wprowadzeniu w życie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w okresie przejściowym.
(3) Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich na mocy rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 obejmuje okres programowania zaczynający się dnia 1 stycznia 2000 r.
W celu zagwarantowania pełnej integracji wszystkich przyszłych środków z nowym programowaniem Komisja nie powinna dalej zatwierdzać środków lub zmian do nich wprowadzonych na mocy istniejących programów, których trwanie przekracza dzień 31 grudnia 1999 r., z wyjątkiem sytuacji, w której natychmiastowe zatwierdzenie jest wymagane z powodów imperatywnych.
(4) W celu zapewnienia ciągłości wsparcia agroekologicznego Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do rozszerzenia istniejących zobowiązań agroekologicznych na konieczny okres, aby umożliwić przejście do nowego systemu oraz do zawierania nowych umów agroekologicznych, jeśli zapewniona może być ich pełna zgodność z nowym systemem wsparcia.
W celu zapewnienia skuteczności nowych zasad wsparcia agroekologicznego, szczególne uzgodnienia przejściowe dla zobowiązań agroekologicznych muszą być stosowane od dnia 30 lipca 1999 r., dzień po ogłoszeniu ich Państwom Członkowskim w komitecie zarządzającym.
Państwa Członkowskie powinny być również upoważnione do podejmowania nowych zobowiązań agroekologicznych przed dniem 1 stycznia 2000 r. na mocy wniosków złożonych przed dniem 30 lipca 1999 r., zgodnie zrozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92 [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2772/95 [3].
(5) Płatności wynikające ze zobowiązań przyjętych przed dniem 1 stycznia 2000 r. w związku z programami rozwoju obszarów wiejskich, które w przyszłości mają być finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR, powinny być nadal finansowane przez Sekcję Orientacji EFOGR do dnia 31 grudnia 2001 r., zgodnie z istniejącymi warunkami wsparcia i w miarę dostępnych funduszy.
Jednakże do dnia 31 grudnia 2001 r. wynikające z takich zobowiązań wydatki wieloletnie, jak również sięgające najpóźniej do 1999 r. dodatki wyrównawcze, mogą być pod pewnymi warunkami finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR w przypadku braku funduszy lub, jeśli dostępne środki są niewystarczające.
W każdym przypadku wydatki wieloletnie po dniu 31 grudnia 2001 r. powinny być finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
(6) Należy ustanowić szczególne zasady odnośnie do momentu rozpoczęcia kwalifikacji kosztów na mocy nowych dokumentów programowania rozwoju obszarów wiejskich.
(7) Aby rozwiązać szczególne problemy wynikające z przejścia z płatności od pogłowia na płatności od hektara w celu przyznania dodatków wyrównawczych, Państwa Członkowskie powinny być upoważnione na okres przejściowy jednego roku do kontynuowania płatności od pogłowia.
(8) Daty stosowania zasad pomocy państwa określonych w tytule IV rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 dla nowej pomocy powinny być określone w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [4].
(9) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Struktur Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Zakres
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczególne środki mające ułatwić przejście od obowiązującego systemu do systemu ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999.
ROZDZIAŁ II
Istniejące środki
Artykuł 2
Komisja nie uznaje, w ramach rozporządzeń uchylonych art. 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, żadnych środków ani zmian do nich, których trwanie przekracza dzień 31 grudnia 1999 r., z wyjątkiem sytuacji, w której natychmiastowe zatwierdzenie jest wymagane z powodów imperatywnych.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie mogą przedłużać zobowiązania agroekologiczne, podjęte na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2078/92, wygasające przed zatwierdzeniem przez Komisję dokumentu programującego rozwój obszarów wiejskich, o maksimum jeden rok, ale w żadnym wypadku poza dzień 31 grudnia 2000 r.
Przedłużony okres nie jest brany pod uwagę przy wyliczaniu długości trwania zobowiązań w ramach rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
2.
Państwa Członkowskie mogą podjąć nowe zobowiązania agroekologiczne na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2078/92 jedynie przed dniem 1 stycznia 2000 r. i pod warunkiem że:
a) wniosek został złożony przed dniem 30 lipca 1999 r., a zachowanie ciągłości wsparcia agroekologicznego wymaga podjęcia zobowiązania bez opóźnienia; lub
b) wspomniane zobowiązania dostosowane są, jeśli to konieczne i jak najszybciej, do dokumentu programującego rozwój obszarów wiejskich, co zatwierdziła Komisja.
W przypadkach dokonywania takich dostosowań okres przed dostosowaniem nie jest brany pod uwagę przy wyliczaniu długości trwania zobowiązań w ramach rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
3.
Gdy Państwa Członkowskie stosują ust. 1 lub 2, wówczas włączają je w swoje plany rozwoju obszarów wiejskich.
Państwa Członkowskie wyszczególniają, gdzie zastosowały ust. 1 lub 2 i integrują wszystkie dostosowania zgodnie z ust. 2 lit. b).
Artykuł 4
1. W przypadku przyznania wsparcia na mocy rozporządzeń Rady (EWG) nr 1696/71 [5], (EWG) nr 404/93 [6] i (WE) nr 2200/96 [7], jak również rozporządzeń Rady (EWG) nr 4256/88 [8], (EWG) nr 1610/89 [9], (EWG) nr 867/90 [10], (WE) nr 950/97 [11], (WE) nr 951/97 [12] i (WE) nr 952/97 [13] stosuje się przepisy ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
2.
Płatności wynikające ze zobowiązań, w tym dodatki wyrównawcze dotyczące najpóźniej 1999 r., podjęte przez Państwa Członkowskie przed dniem 1 stycznia 2000 r. i których wnioski o wypłatę Komisja otrzymała przed dniem 1 stycznia 2002 r., są nadal finansowane przez Sekcję Orientacji EFOGR zgodnie z warunkami ustanowionymi rozporządzeniami określonymi w ust. 1 i pod warunkiem dostępności środków.
Jeśli na działania określone w akapicie pierwszym nie będzie dostępnych środków lub gdy dostępne środki są niewystarczające, niżej wymienione płatności mogą zostać włączone do programowania rozwoju obszarów wiejskich na okres 2000–2006 i finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR, pod warunkiem że określone są przez Państwa Członkowskie kryteria jasno wskazujące wydatki, które należy włączyć do programowania, odnośnie do:
a) płatności związanych z dodatkami wyrównawczymi dotyczącymi najpóźniej 1999 r., lub
b) płatności związanych z wydatkami wieloletnimi w obszarach nieobjętych Celem 1, tak jak jest on zdefiniowany od dnia 1 stycznia 2000 r.
3.
Wsparcie Wspólnoty na wieloletnie wydatki na działania, określone w ust. 2 akapit pierwszy, dla których wniosek o wypłatę Komisja otrzyma po dniu 31 grudnia 2001 r., są finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR w dziedzinach nieobjętych Celem 1, tak jak jest on zdefiniowany od dnia 1 stycznia 2000 r.
4.
W swoich planach rozwoju obszarów wiejskich Państwa Członkowskie wyszczególniają, gdzie zastosowano ust. 1 lub 2.
Artykuł 5
1.
W sprawie istniejących środków Państwa Członkowskie nadal składają sprawozdania Komisji zgodnie z zasadami stosowanymi do tych środków.
2.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji do dnia 31 marca 2000 r. sprawozdanie w sprawie działań objętych art. 4.
Raport ten musi być zaprezentowany zgodnie z tabelami znajdującymi się w załącznikach I i II.
ROZDZIAŁ III
Nowe środki
Artykuł 6
Wydatki kwalifikują się do pomocy z Sekcji Gwarancji EFOGR jedynie wtedy, gdy zostały one faktycznie wypłacone na rzecz indywidualnego beneficjenta środków wsparcia obszarów wiejskich, po dniu 31 grudnia 1999 r. i po terminie, w którym plany rozwoju wsi lub zmiany do tych planów, dotyczące danych środków, zostały złożone lub zakomunikowane Komisji.
Późniejsza z tych dat stanowi moment rozpoczęcia kwalifikacji kosztów.
Jednak koszty w związku z oszacowaniem ex-ante są zakwalifikowane do wsparcia zgodnie z art. 40 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1750/1999 [14], jeśli zostały poniesione po dniu 31 lipca 1999 r.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie mogą uwzględnić w swoich planach rozwoju obszarów wiejskich, że dodatki wyrównawcze mogą być w dalszym ciągu przyznawane na podstawie liczby żywego inwentarza w odniesieniu do roku 2000.
W tym przypadku maksymalna wysokość dodatku wyrównawczego określonego w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 stosuje się do jednostki żywego inwentarza.
ROZDZIAŁ IV
Pomoc państwa
Artykuł 8
Przepisy tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 stosują się do nowej pomocy w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 z dnia 1 stycznia 2000 r.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2605/1999
z dnia 9 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1253/1999 [2], w szczególności jego art. 13 oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1230/1999 [4], ustanawia na podstawie Nomenklatury Scalonej nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych.
(2) W celu ułatwienia elektronicznego przesyłania danych oraz zmniejszenia w ten sposób kosztów rozporządzenia ustalające refundacje wywozowe dla każdego sektora powinny być przedstawione w bardziej ujednolicony sposób.
W tym celu miejsca przeznaczenia lub stabilne grupy krajów wspólne dla kilku organizacji rynków należy oznaczyć kodami i dodać tę kodyfikację do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87.
(3) W uzupełnieniu do kodów miejsc przeznaczenia lub stabilnych grup krajów, w nomenklaturze krajów i terytoriów wymienione są kody państw trzecich do celów statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego oraz handlu między Państwami Członkowskimi.
Rozporządzenia sektorowe mogą również zawierać kody grup krajów.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3846/87 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 zdanie drugie wyraz "Załącznikiem" zastępuje się wyrazami "Załącznikiem I".
2) Dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Miejsca przeznaczenia lub stabilne grupy krajów wspólne dla kilku organizacji rynków są oznaczone kodami wymienionymi w Załączniku II."
3) Istniejący Załącznik "Nomenklatura produktów rolnych" staje się Załącznikiem I.
4) Załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako Załącznik II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2623/1999
z dnia 10 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 411/88 w sprawie metody i stopy procentowej stosowanych przy obliczaniu kosztów finansowania środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i zbyt
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1259/96 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 411/88 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1644/89 [4], ustanawia metodę i stopę procentową używane do obliczania kosztów finansowania środków interwencyjnych.
Określa ono, że jednolita stopa procentowa powinna odpowiadać stopom procentowym w odniesieniu do ecu, ustalanym na podstawie trzymiesięcznych i dwunastomiesięcznych kursów terminowych zarejestrowanych przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich na rynkach europejskich, przy zastosowaniu wagi odpowiednio jedna trzecia i dwie trzecie.
(2) Nowa stawka referencyjna europejskiego rynku pieniężnego w odniesieniu do euro, znana jako EURIBOR, została wprowadzona w dniu 1 stycznia 1999 r. razem z euro.
Zastąpiła ona krajowe stawki IBOR uczestniczących Państw Członkowskich i jest co miesiąc publikowana przez Europejski Bank Centralny.
(3) Na skutek wprowadzenia euro art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 411/88 i Załącznik do tego rozporządzenia powinny zostać zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 411/88 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Stopa procentowa określona w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 odpowiada trzymiesięcznym i dwunastomiesięcznym kursom terminowym EURIBOR, przy zastosowaniu wagi odpowiednio jedna trzecia i dwie trzecie."
2) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie komisji (WE) NR 2626/1999
z dnia 13 grudnia 1999 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2204/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest wprowadzenie rozróżnienia między grzybami przetworzonymi lub zakonserwowanymi za pomocą octu lub kwasu octowego, objętymi podpozycją 20019050 z jednej strony, a grzybami przetworzonymi lub zakonserwowanymi inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego z podpozycji 200310 z drugiej strony.
(2) Zgodnie z tekstem uwag wyjaśniających Zharmonizowanego Systemu do pozycji 2001, do produktów objętych tą pozycją, oprócz innych dodatków, można dodać sól.
W tym przypadku sól została dodana jedynie do celów przygotowania.
(3) W celu umożliwienia odróżnienia produktów z podpozycji 200310, konieczne wydaje się ograniczenie całkowitej zawartości soli w produktach z podpozycji 20019050.
(4) Właściwe wydaje się ograniczenie zawartości soli do najwyżej 2,5 % masy.
(5) W celu odzwierciedlenia powyższej decyzji konieczne jest wyjaśnienie dodatkowej uwagi 1 do działu 20.
(6) Punkty 3 i 4 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1196/97 [3], które służyły poprzednio do klasyfikacji takich produktów na podstawie ich zawartości octu bez względu na zawartość soli powinny zostać uchylone.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatkowa uwaga 1 do działu 20 Nomenklatury Scalonej dołączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów pozycji 2001 warzywa, owoce, orzechy i inne jadalne części roślin przetworzone lub zakonserwowane w occie lub kwasie octowym muszą mieć zawartość wolnego, lotnego kwasu 0,5 % lub większą, wyrażoną jako kwas octowy.
Ponadto, grzyby objęte podpozycją 20019050 nie powinny zawierać więcej niż 2,5 % masy soli" .
Artykuł 2
Punkt 3 i 4 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1196/97 uchyla się.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2636/1999
z dnia 14 grudnia 1999 r.
w sprawie przekazywania informacji dotyczących tytoniu począwszy od zbiorów w 2000 r. oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1771/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 660/19992, w szczególności jego art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy określić informacje, które mają być przekazywane na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 oraz przepisów przyjętych w celu jego wykonania.
(2) W interesie sprawnej administracji powinno się pogrupować te informacje i ustanowić harmonogram ich składania.
(3) Wymagane informacje w sprawie sektora surowca tytoniowego były przekazywane przez Państwa Członkowskie na podstawie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1771/933 w sprawie przekazywania informacji dotyczących tytoniu począwszy od zbiorów w 1993 r. Niniejsze rozporządzenie odnosi się do rozporządzeń zastąpionych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego4, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2162/19995; dlatego rozporządzenie (EWG) nr 1771/93 powinno zostać uchylone.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przekazują informacje wymienione w załącznikach I-III zgodnie z terminami w nich podanymi.
Informacje są przekazywane dla każdego zbioru plonów i każdej grupy odmian.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że zainteresowane podmioty gospodarcze dostarczą im wymagane informacje w odpowiednich terminach.
Artykuł 3
Informacje dotyczące zapasów będących w posiadaniu przedsiębiorstw dokonujących wstępnego przetworzenia są przekazywane zgodnie z załącznikiem III.
Artykuł 4
Rozporządzenie (EWG) nr 1771/93 traci moc począwszy od zbiorów 2000 r.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2637/1999
z dnia 14 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, kwot produkcyjnych oraz przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 660/1999 [2], w szczególności jego art. 11 i 14a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2162/1999 [4], określa dzień 31 stycznia roku zbiorów jako termin, do którego muszą zostać wydane deklaracje kwot dla indywidualnych producentów, którzy nie są członkami grupy producentów oraz dla grup producentów, a także zezwala na wykorzystanie przez właściwy organ Państwa Członkowskiego okresu 20 dni na zarejestrowanie pisemnych porozumień między indywidualnymi producentami na dokonanie stałego przeniesienia kwot.
(2) Zakończenie procedur wydawania deklaracji kwot oraz rejestrowania pisemnych porozumień dotyczących przeniesienia kwot w niektórych Państwach Członkowskich wymaga więcej czasu z uwagi na konieczność przeprowadzenia kontroli administracyjnych, w szczególności na kontroli działek.
Dlatego też, nieprzekraczalny termin wydawania deklaracji kwot indywidualnym producentom, którzy nie są członkami grupy producentów oraz grupom producentów powinien zostać wydłużony o jeden miesiąc, a okres rejestracji pisemnych porozumień na dokonanie stałego przeniesienia kwot powinien zostać wydłużony o 10 dni.
(3) Artykuł 36 rozporządzenia (WE) nr 2848/98 określa wielkość płatności, które mają zostać wypłacone producentom, których kwoty na zbiory 1999 r. zostały odkupione w ramach systemu wykupu kwot.
Wielkość płatności, do której uprawnieni są producenci, których kwoty będą wykupione dla zbiorów 2000 r., powinna zostać teraz ustanowiona bez uszczerbku dla przyszłych zmian.
(4) Ilości, które były przedmiotem wniosku o wykup kwot oraz ilości wykupione według grup odmian na mocy art. 35 rozporządzenia (WE) nr 2848/98, które muszą zostać podane do wiadomości Komisji na mocy art. 54 lit. j) tego rozporządzenia, nie będą dostępne przed dniem 31 grudnia 1999 r. Dlatego też uzgodnione kwoty wykupu dla zbiorów 1999 r. powinny zostać wstrzymane dla zbiorów 2000 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2848/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 22 ust. 3 wyrazy "31 stycznia" zastępuje się "końca lutego".
2) W art. 33 ust. 2 wyraz "dwadzieścia" zastępuje się wyrazem "trzydzieści".
3) W art. 36 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Producenci, których kwoty zostały wykupione w odniesieniu do zbiorów 2000 r., będą uprawnieni każdego roku przy wypłacie premii dla zbiorów z lat 2001, 2002 i 2003 do ilości wskazanych w akapicie pierwszym dla zbioru 1999 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2654/1999
z dnia 16 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 w sprawie pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 zastępuje, z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r., rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [3], i, między innymi, rozporządzenie Rady (EWG) nr 987/68 z dnia 15 lipca 1968 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetwarzanego na kazeinę i kazeiniany [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1435/90 [5]. W celu uwzględnienia tych nowych uzgodnień, musi zostać zmienione rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2921/90 z dnia 10 października 1990 r. w sprawie pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2501/1999 [7]. Definicje produktów kwalifikujących się do tego systemu pomocy powinny zostać dodane do tego rozporządzenia i powinien zostać określony organ, do którego wnioskujący o pomoc powinni kierować swoje wnioski. Przepisy te mają być stosowane od dnia 1 stycznia 2000 r.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2921/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) Część wprowadzająca ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Pomoc wypłaca się na podstawie pisemnego wniosku przedłożonego przez producenta kazeiny lub kazeinianów właściwym organom w Państwie Członkowskim, w którym kazeina lub kazeiniany były wyprodukowane, zawierającego:"
2) Dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "mleko odtłuszczone" oznacza mleko od jednej lub więcej krów lub kóz, do którego nic nie dodano i które zostało odtłuszczone jedynie częściowo tak, aby obniżyć jego zawartość tłuszczu do nie więcej niż 0,10 %;
b) "kazeina surowa" oznacza produkty nierozpuszczalne w wodzie, uzyskiwane z mleka odtłuszczonego przez strącanie się za pośrednictwem zakwaszenia mikrobiologicznego lub dodatku kwasów, podpuszczki lub innych enzymów powodujących koagulację mleka, bez względu na jakiekolwiek wcześniejsze zastosowanie wymiany jonów lub procesów koncentracji;
c) "kazeina" oznacza produkty oczyszczone i wysuszone, nierozpuszczalne w wodzie i uzyskiwane z surowej kazeiny lub odtłuszczonego mleka poprzez strącanie się za pośrednictwem zakwaszenia mikrobiologicznego lub dodatku kwasów, podpuszczki lub innych enzymów powodujących koagulację mleka, bez względu na jakiekolwiek wcześniejsze zastosowanie wymiany jonów lub procesów koncentracji;
d) "kazeiniany" oznacza produkty uzyskiwane poprzez wysuszenie kazeiny lub kazeiny surowej potraktowanej czynnikami neutralizującymi."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2655/1999
z dnia 16 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2221/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 w odniesieniu do kontroli bezpośrednich przy wywozie produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3122/94 ustanawiające kryteria analiz ryzyka w odniesieniu do produktów rolnych otrzymujących refundacje
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 163/94 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2221/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1167/97 [4], ustanawia zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 386/90; w świetle doświadczenia oraz zaleceń Trybunału Obrachunkowego w tej sprawie zmiany tych zasad są konieczne, aby poprawić skuteczność kontroli.
(2) W odniesieniu do całkowitej kwoty refundacji część przeznaczona na produkty nieobjęte załącznikiem I do Traktatu nie jest znacząca.
Z drugiej strony, ilość bezpośrednich kontroli produktów nieobjętych załącznikiem I jest proporcjonalnie duża.
Aby lepiej wykorzystać środki kontroli, dysproporcja ta powinna zostać zmniejszona.
Można to osiągnąć częściowo poprzez zmniejszenie wskaźnika zakresu kontroli produktów nieobjętych załącznikiem I do 0,5 %. Ponadto przy obliczaniu minimalnego wskaźnika kontroli, które należy przeprowadzić zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 386/90, Państwa Członkowskie powinny również mieć możliwość nieuwzględniania zgłoszeń wywozowych odnoszących się do niewielkiej wartości lub niewielkiej kwoty refundacji.
(3) Artykuł 21 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [5] przewiduje, że refundacji wywozowych nie przyznaje się dla produktów, których jakość handlowa nie jest solidna i właściwa w dniu, w którym zostaje przyjęte zgłoszenie wywozowe. Pomimo że nie jest możliwe zbadanie wszystkich produktów zgłoszonych do wywozu ze względu na ograniczone możliwości analizy laboratoryjnej, w przypadkach gdy przedmiotem konkretnych podejrzeń jest solidna i właściwa jakość handlowa produktów, dalsza weryfikacja powinna zostać przeprowadzona; jeśli to konieczne w drodze analizy laboratoryjnej.
(4) Ocena analizy laboratoryjnej wykazała, że wymóg obowiązkowej analizy laboratoryjnej powinien zostać złagodzony, w przypadku gdy istnieje odpowiednia gwarancja na podstawie powtarzających się satysfakcjonujących wyników analizy tych samych produktów od tego samego eksportera.
(5) Istnieje różnica między traktowaniem przesyłek wywozowych w dużych portach, w których występuje duża różnorodność produktów i szeroka gama dostawców, a traktowaniem przesyłek wywozowych w urzędach celnych zajmujących się ograniczoną liczbą produktów od niewielu eksporterów.
W tym ostatnim przypadku kontrola przesyłki wywozowej jest znacznie bardziej intensywna.
W przypadku takich urzędów celnych powinien zostać wzięty pod uwagę wybór przesyłek do kontroli bezpośredniej na podstawie mniejszej, reprezentatywnej próbki.
(6) Przepisy dotyczące kontroli zamiany powinny również być bardziej elastyczne, aby kontrole te mogły być przeprowadzane zgodnie z analizą ryzyka.
(7) Ocena stosowania rozporządzenia (EWG) nr 386/90 wymaga, aby Państwa Członkowskie były zobowiązane do przedstawiania corocznej oceny realizacji i skuteczności kontroli przeprowadzanych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
(8) Aby wspomóc praktyczne stosowanie nowych przepisów i ze względu na przejrzystość, art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 3122/94 [6] zastępuje się art. 5a ust. 1.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwego Komitetu Zarządzającego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2221/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"Przy obliczaniu minimalnego wskaźnika zakresu kontroli, jakie mają zostać przeprowadzone zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 386/90, Państwa Członkowskie mogą nie uwzględniać zgłoszeń wywozowych obejmujących ilości nieprzekraczające:
- 5000 kg w przypadku zbóż i ryżu,
- 1000 kg w przypadku owoców, warzyw owocowych oraz produktów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu,
- 500 kg w przypadku innych produktów.
Alternatywnie, Państwa Członkowskie mogą również wybrać pominięcie zgłoszeń wywozowych odnoszących się do kwot refundacji mniejszych niż 200 EUR.".
2) W art. 5 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
W przypadku gdy przedmiotem konkretnych podejrzeń jest solidna, właściwa i handlowa jakość produktów, urząd celny sprawdza zgodność z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi, dotyczącymi w szczególności wspólnotowych regulacji sanitarnych i fitosanitarnych.
W przypadku gdy urząd celny uzna to za konieczne, rozpoczyna on lub zleca rozpoczęcie badań laboratoryjnych, wskazując cel przeprowadzenia takich badań.".
3) Dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Jeżeli Państwo Członkowskie stosuje system analizy ryzyka zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 386/90, stosuje się następujące zasady:
1) Nie uwzględnia się ilości procentowej kontroli bezpośrednich przeprowadzanych na produktach nieobjętych załącznikiem I w celu obliczenia całkowitej ilości 5 % dla wszystkich sektorów.
W tym przypadku minimalny wskaźnik 0,5 % jest obowiązkowy w odniesieniu do produktów nieobjętych załącznikiem I.
2) Jeżeli stawka refundacji zależy od szczególnego składu, a produkt oznaczony tym samym kodem refundacji lub kodem CN jest regularnie wywożony przez tego samego eksportera i w zakresie badań laboratoryjnych z sześciu poprzednich miesięcy nie wykazano żadnych niezgodności ze skutkami finansowymi większymi niż 200 EUR w odniesieniu do kwoty refundacji brutto, w drodze odstępstwa od art. 5 ust. 4 reprezentatywne próbki należy pobrać tylko z 50 % kontroli bezpośrednich. Jeżeli wynik badań laboratoryjnych wykaże niezgodności ze skutkami finansowymi większymi niż 200 EUR w odniesieniu do kwoty refundacji brutto, próbki muszą być pobrane ze wszystkich kontroli bezpośrednich w okresie następnych sześciu miesięcy.
3) W urzędach celnych wywozu, w którym zgłaszany jest ograniczony asortyment produktów (najwyżej dwa sektory produktów) od niewielkiej ilości eksporterów (najwyżej pięciu eksporterów), kontrole bezpośrednie mogą być zmniejszone do minimalnego wskaźnika 2 % na sektor produktów.
Sektory, w których przedstawiane jest mniej niż 20 zgłoszeń wywozowych rocznie, nie są uwzględniane dla określenia liczby sektorów.
Urzędy celne mogą korzystać z tych przepisów przez cały rok kalendarzowy na podstawie danych statystycznych z poprzedniego roku kalendarzowego, nawet w przypadku gdy zgłoszenia wywozowe składane są przez dodatkowych eksporterów lub w przypadku dodatkowych sektorów produktów w trakcie roku kalendarzowego.".
4) W art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Jeśli urząd celny wywozu nie zaplombował środka transportu lub opakowania, wtedy:
a) bez uszczerbku dla środków kontroli na podstawie innych przepisów kontrole podmiany przeprowadza się, w jak największym zakresie, w świetle analizy ryzyka;
oraz
b) liczba kontroli podmiany nie jest mniejsza niż liczba dni, w których produkty korzystające z refundacji wywozowych opuszczają obszar celny Wspólnoty w odpowiednim urzędzie celnym wyjścia.".
5) Dodaje się art. 9a w brzmieniu:
"Artykuł 9a
Przed dniem 1 kwietnia każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji sprawozdanie z oceny wykonania i skuteczności niniejszego rozporządzenia.".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 3122/94 skreśla się art. 4.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2674/1999
z dnia 13 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1911/91 w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 25 ust. 4 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 25 Aktu Przystąpienia z 1995 r., Traktaty oraz akty instytucji Wspólnot stosuje się do Wysp Kanaryjskich, z zastrzeżeniem odstępstw wymienionych w niniejszym artykule oraz w protokole 2 do tego Aktu Przystąpienia.
(2) Biorąc pod uwagę położenie geograficzne, Wyspy Kanaryjskie napotykają wyjątkowe trudności, wynikające z odległości, statusu wysp, wulkanicznego terenu, który nie sprzyja rozwojowi produkcji rolnej i przemysłowej oraz braku zasobów naturalnych; Rada przyjęła szereg środków zmierzających do ściślejszej integracji Wysp Kanaryjskich ze Wspólnotą, w szczególności w ramach unii celnej.
(3) W tym kontekście istniejące uzgodnienia dotyczące podatków pośrednich, mające na celu w szczególności zrekompensowanie strat wynikających ze statusu wysp oraz z ich geograficznego oddalenia, wymagały stopniowej reformy i modernizacji, zgodnie z legislacją wspólnotową; w tym celu, wśród przyjętych środków, rozporządzenie (EWG) nr 1911/91 [3] zezwala na stosowanie nowego podatku od produkcji i wywozu ("arbitrio sobre la producción y sobre las importaciones" [APIM]) na Wyspach Kanaryjskich do dnia 31 grudnia 2000 r.
(4) Ten podatek tymczasowy został nałożony w celu ułatwienia dostosowania lokalnej produkcji do wymogów jednolitego rynku poprzez system zwolnień; niektóre całkowite lub częściowe zwolnienia są udzielane w odniesieniu do lokalnie wytwarzanych towarów, według potrzeb gospodarczych i pod warunkiem że te zwolnienia przyczyniają się do wspierania lokalnej działalności bez zakłócania warunków wymiany handlowej, co mogłoby być sprzeczne ze wspólnym interesem.
(5) Na mocy art. 5 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1911/91, Komisja dokonała analizy oddziaływania środków, podjętych w kontekście APIM, na gospodarkę Wysp Kanaryjskich oraz perspektyw integracji regionu z obszarem celnym Wspólnoty; analiza ta wykazała, że eliminacja APIM jest korzystna w odniesieniu do cen, a negatywna w odniesieniu do produkcji i zatrudnienia.
(6) Negatywny wpływ na produkcję i zatrudnienie różnicuje się jednakże w zależności od danego sektora gospodarki; chociaż czas pozwolił na dostosowanie się większości sektorów, pozostały jeszcze niektóre produkty pochodzące z wrażliwych sektorów gospodarki; Komisja, na wniosek hiszpańskich władz, zajęła się najbardziej słabymi sektorami oraz określiła wrażliwe produkty, a ponadto doszła do wniosków, iż taka słabość mogłaby w niektórych przypadkach prowadzić do rzeczywistego zaniku danego sektora.
(7) Po konsultacji z władzami hiszpańskimi okazało się, że stopniowe zmniejszanie podatku powinno zostać zawieszone do dnia 30 czerwca 2000 r. w przypadku niektórych wrażliwych produktów, w celu ułatwienia ich dostosowania do warunków rynkowych przed zniesieniem podatku; zawieszenie nie kwestionuje celów wprowadzenia Wspólnej Taryfy Celnej i eliminacji APIM, ale jest ograniczone wyłącznie do łagodzenia skutków gospodarczego dostosowania, które jest konieczne w celu całkowitego zniesienia podatku.
(8) Rozporządzenie (EWG) nr 1911/91 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(9) APIM przestanie obowiązywać dnia 31 grudnia 2000 r.; jednakże przed tą data Komisja, wraz z hiszpańskimi władzami zbada wpływ zawieszenia stopniowego zmniejszania podatku na dane sektory gospodarki, a w szczególności na produkty objęte niniejszym rozporządzeniem; w świetle wniosków z tych badań, Komisja, gdy będzie to konieczne, przedstawi Radzie propozycję dotyczącą środków podjętych zgodnie z Traktatem, w celu uniknięcia narażenia istnienia określonej lokalnej działalności produkcyjnej, która jest szczególnie słaba, dążąc jednocześnie do realizacji celów związanych z likwidacją podatku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1911/91 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 ust. 2 dodaje się następujący akapit:
"W drodze odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego, redukcja stawek podatku zostaje zawieszona na okres od dnia 30 grudnia 1999 r. do dnia 30 czerwca 2000 r. w przypadku produktów wyszczególnionych w Załączniku."
2.
Dodaje się Załącznik określony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2680/1999
z dnia 17 grudnia 1999 r.
zatwierdzające system identyfikacji byków przeznaczonych do wydarzeń kulturalnych i sportowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 27 kwietnia 1997 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
uwzględniając wnioski złożone przez Hiszpanię, Portugalię i Francję,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Hiszpania, Portugalia i Francja złożyły wnioski dotyczące identyfikacji byków przeznaczonych do wydarzeń kulturalnych i sportowych, z powodu trudności związanych z tradycją.
(2) Uzasadnione jest rozpatrzenie tych wniosków, pod warunkiem że system, jaki ma zostać przewidziany, oferuje gwarancje równoważne tym przewidzianym przez rozporządzenie (WE) nr 820/97; specjalne przepisy, które mają być ustanowione w odniesieniu do byków przeznaczonych do wydarzeń kulturalnych i sportowych, powinny zostać ograniczone jedynie do identyfikacji przy użyciu kolczyków; inne elementy systemu identyfikacji, przewidziane w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 820/97, powinny zostać wprowadzone zgodnie z bieżącym prawodawstwem wspólnotowym.
(3) W odniesieniu do byków przeznaczonych do wydarzeń kulturalnych i sportowych odpowiednie władze powinny wybrać jeden z następujących sposobów oznaczania: a) dwa kolczyki z tworzywa sztucznego, b) jeden lub dwa metalowe kolczyki wraz ze znakami wypalanymi, albo c) jeden plastikowy kolczyk wraz ze znakami wypalanymi; w jakimkolwiek przypadku zwierzęta będące przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego powinny być oznaczane za pomocą dwóch kolczyków przewidzianych przez bieżące prawodawstwo wspólnotowe, powinny one być doczepione lub towarzyszyć zwierzętom.
(4) Kolczyki mogą zostać usunięte zwierzętom przeznaczonym na takie wydarzenia przed ich przemieszczeniem do miejsca, gdzie organizowane jest takie wydarzenie lub podczas odsadzania młodego od matki; jeżeli oba kolczyki są usuwane podczas odsadzania młodego od matki, zwierzętom powinno się w tym samym czasie wypalić znaki.
(5) Należy ustanowić odpowiednie cechy wszystkich elementów identyfikacyjnych, tak by gwarantować spójność i prawidłowość.
(6) Ponieważ byki przeznaczone do wydarzeń kulturalnych i sportowych mogą być hodowane również w innych Państwach Członkowskich, te przepisy szczególne powinny być stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie odnosi się do byków przeznaczonych do wydarzeń kulturalnych i sportowych, zarejestrowanych w księgach zarodowych następujących organizacji:
a) - "Asociación nacional de ganaderias de Lidia",
- "Asociación de ganaderos de Lidia unidos",
- "Agrupación española de reses bravas",
- "Union de criadores de toros de Lidia",
dotyczących rasy raza bovina di Lidia, dla zwierząt urodzonych w Hiszpanii;
b) "Asociação de Criadores de Toiros de Lide dotyczącej rasy Brava dla zwierząt urodzonych w Portugalii";
c) "Asociation des éleveurs Français de taureaux de combat" dotyczącej rasy Brave lub de combat i "Asociation des éleveurs de la Raço di biou" dotyczącej rasy Camargue lub Raço di biou, dla zwierząt urodzonych we Francji (włączając w to jakiekolwiek krzyżówki powstałe z tych ras).
Artykuł 2
1.
Zwierzęta określone w art. 1 podlegają przepisom szczególnym określonym w ust. 2–5.
2.
Właściwe organy wybierają jeden z następujących środków znakowania zwierząt:
- dwa kolczyki z tworzywa sztucznego,
- jeden lub dwa metalowe kolczyki wraz ze znakami wypalanymi,
- jeden kolczyk z tworzywa sztucznego wraz ze znakami wypalanymi.
3.
Właściwe organy mogą usunąć kolczyki zwierzęciu przeznaczonemu do takich wydarzeń przed przemieszczeniem na miejsce, gdzie takie wydarzenie jest organizowane lub podczas odsadzania młodego od matki.
Jeżeli oba kolczyki zostaną usunięte podczas odsadzania młodego od matki, zwierzętom wypala się znaki w tym samym czasie.
4.
W każdym przypadku posiadacz takich zwierząt posiada dwa kolczyki zgodne z bieżącym prawodawstwem wspólnotowym.
Jeżeli takie zwierzęta są przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego, te dwa kolczyki zostają im doczepione lub towarzyszą im podczas jakiegokolwiek przemieszczania.
5.
Ustanawia się odpowiednie cechy wszystkich elementów identyfikacyjnych, tak by gwarantować spójność i prawidłowość.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2690/1999
z dnia 17 grudnia 1999 r.
dotyczące zezwoleń na dodatki paszowe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2562/1999 [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że zezwala się na stosowanie nowych dodatków, biorąc pod uwagę postęp w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej.
(2) Dyrektywa Rady 93/113/WE z dnia 14 grudnia 1993 r. dotycząca stosowania i obrotu enzymami, mikroorganizmami i ich preparatami w żywieniu zwierząt [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/40/WE [4], w drodze odstępstwa od dyrektywy 70/524/EWG, zezwoliła Państwom Członkowskim na tymczasowe dopuszczenie stosowania i wprowadzania do obrotu enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów.
(3) Przyznaje się tymczasowe zezwolenie na stosowanie nowych dodatków lub zastosowania dodatków, jeśli na poziomie dozwolonym dla pasz nie mają szkodliwego wpływu na zdrowie ludzkie bądź zwierząt, ani też na środowisko naturalne, ani nie szkodzą konsumentom, zmieniając cechy produktów pochodzenia zwierzęcego; jeśli ich obecność w paszach może być kontrolowana i można racjonalnie założyć, w związku z dostępnymi wynikami, że wywiera korzystny wpływ na właściwości pasz lub produkcję zwierzęcą, gdy są włączane do takich pasz.
(4) Dyrektywa Rady 89/391/EWG [5] w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz odpowiednie dyrektywy szczegółowe, w szczególności dyrektywa Rady 90/679/EWG [6], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 97/65/WE [7] w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem narażenia na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy, mają pełne zastosowanie do stosowania i operacji wykonywanych przez pracowników mających kontakt z dodatkami paszowymi.
(5) Badanie dokumentacji przedłożonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 3 dyrektywy 93/113/WE, wskazuje, że można tymczasowo zezwolić na stosowanie pewnej liczby preparatów należących do grupy enzymów i mikroorganizmów.
(6) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do nieszkodliwości tych preparatów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie preparatów należących do grupy "Enzymy" wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG, jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt, na warunkach ustanowionych we wspomnianym Załączniku.
Artykuł 2
Zezwala się na stosowanie preparatów należących do grupy "Mikroorganizmy" wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG, jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych we wspomnianym Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2691/99
z dnia 17 grudnia 1999 r.
w sprawie zasad wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/98 w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/98 z dnia 25 maja 1998 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1172/98 Komisja powinna określić zasady dotyczące przekazywania danych przez Państwa Członkowskie.
(2) Konieczne jest ustalenie kodów państw dla transportu międzynarodowego w czasie okresu przejściowego, określonego w art. 5 wspomnianego rozporządzenia.
(3) Użycie dwóch różnych systemów kodów państw przedstawionych w załącznikach A i G do rozporządzenia (WE) nr 1172/98 nie zapewnia skutecznego przekazywaniem danych przez Państwa Członkowskie.
(4) Pożądane jest określenie nowego wykazu kodów państw zgodnie z systemem używanym dla kodów regionalnych NUTS.
(5) Treść załączników A i G do rozporządzenia (WE) nr 1172/98 należy odpowiednio dostosować.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego, powołanego decyzją 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1172/98 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku A część A2 sekcja 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Państwa przekraczane w tranzycie (nie więcej niż 5) otrzymują kody zgodnie z załącznikiem G."
2.
Załącznik G zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2701/1999
z dnia 14 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2201/96 w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 6 rozporządzenia 2201/96 [3] stanowi, że kwota ustalona do celów przyznawania pomocy produkcyjnej dla przetworów z pomidorów, co roku ma być dzielona między Państwa Członkowskie; na rok gospodarczy 1999/2000 podział ten ma zostać wyliczony w oparciu o średnie ilości wyprodukowane zgodnie z cenami minimalnymi w latach 1997/1998 i 1998/1999; począwszy od roku 2000/2001 ma ona zostać oparta na średnich ilościach produkowanych w ciągu trzech lat gospodarczych poprzedzających rok gospodarczy, w którym dokonuje się przydziału.
(2) W Portugalii rok gospodarczy 1997/1998 charakteryzował się krańcowo niekorzystnymi warunkami pogodowymi, które doprowadziły do niezwykle ostrego spadku produkcji; przydział kwot w oparciu o tę nietypowo niską produkcję w Portugalii nie uwzględniałby potencjału produkcyjnego w tym Państwie Członkowskim w normalnych warunkach pogodowych.
(3) Wyjątkowo, jedynie w odniesieniu do dwóch lat gospodarczych dotkniętych nietypowym spadkiem produkcji pomidorów przeznaczonych do przetwórstwa – 1999/2000 i 2000/2001, Portugalii należy przyznać dodatkową kwotę na produkcję koncentratów pomidorowych w celu wyrównania utraconych kwot wynikających z anormalnych warunków w roku gospodarczym 1997/1998, bez narażania na szkodę producentów w pozostałych Państwach Członkowskich; ta dodatkowa ilość powinna zostać ustalona na 83468 ton na rok gospodarczy 1999/2000 i wyliczona, na rok gospodarczy 2000/2001, poprzez zastąpienie ilości rzeczywiście przetworzonej w roku gospodarczym 1997/1998, ilością 884592 ton pierwotnie przydzieloną Portugalii.
(4) Niniejsze rozporządzenie dotyczy roku gospodarczego 1999/2000; ten rok gospodarczy rozpoczął się w dniu 15 czerwca 1999 r.; niniejsze rozporządzenie należy stosować od tego dnia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3a) Bez względu na ust. 3, dodatkową ilość świeżych pomidorów przeznaczonych do produkcji koncentratu przydziela się Portugalii na lata gospodarcze 1999/2000 i 2000/2001.
Ilość ta stanowi:
- 83468 ton na rok gospodarczy 1999/2000, oraz
- na rok gospodarczy 2000/2001, różnicę między ilością wyliczoną zgodnie z ust. 3 a ilością wyliczoną poprzez zastąpienie ilości świeżych pomidorów wykorzystanych w Portugalii do produkcji koncentratu w roku gospodarczym 1997/1998, ilością 884592 ton.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2702/1999
z dnia 14 grudnia 1999 r.
w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych w państwach trzecich, dotyczących produktów rolnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy obecnego ustawodawstwa Wspólnota może prowadzić działania promocyjne w państwach trzecich dla ograniczonej liczby produktów rolnych; dotychczasowe wyniki takich działań są bardzo obiecujące.
(2) Biorąc pod uwagę zdobyte doświadczenia perspektywy rozwoju rynku zarówno w ramach Wspólnoty, jak i poza nią, oraz nowy kontekst handlu międzynarodowego, należy opracować spójną całościową politykę informacyjną i promocyjną na rynkach państw trzecich.
(3) Polityka taka może stanowić pożyteczne dopełnienie oraz wzmocnienie działań podjętych przez Państwa Członkowskie, szczególnie przez wspieranie wizerunku produktów Wspólnoty na rynkach międzynarodowych, w szczególności w odniesieniu do jakości żywności oraz jej bezpieczeństwa; działalność taka, pomagając w zdobywaniu nowych rynków, może też wywierać wzmagający efekt na inicjatywy krajowe oraz prywatne.
(4) Należy określić kryteria wyboru produktów objętych działaniami oraz rynków, jednakże produkty, dla których przysługują refundacje wywozowe, nie są wyłączone z systemu.
(5) Jako ogólną zasadę należy przyjąć, że Komisja zapewnia jedynie część wymaganych środków finansowych, tak aby organizacje inicjujące oraz zainteresowane Państwa Członkowskie były współodpowiedzialne; jednakże w wyjątkowych przypadkach właściwe może być niewymaganie wkładu finansowego od zainteresowanych Państw Członkowskich.
(6) Należy wprowadzić zapis, na mocy którego Komisja Wspólnot Europejskich, w drodze właściwych procedur, może przekazać wykonywanie takich działań organom posiadającym niezbędne środki oraz umiejętności.
(7) Biorąc pod uwagę dotychczasowe doświadczenia oraz rezultaty działań promocyjnych prowadzonych przez Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek, należy jednakże stworzyć zapis o dalszym przekazywaniu jej działań zawartych w zakresie jej odpowiedzialności; należy także umożliwić poszukiwanie pomocy u podobnych organizacji międzynarodowych w zakresie innych produktów.
(8) W celu monitorowania prawidłowego realizowania programów oraz skutków takich działań należy stworzyć zapis przewidujący skuteczne monitorowanie przez Komisję oraz Państwa Członkowskie, a także przewidujący ocenę wyników dokonywaną przez niezależny organ.
(9) W wyniku tego należy zmienić rozporządzenia (WE) nr 136/66/EWG [4], (EWG) nr 1308/70 [5] oraz (WE) nr 2275/96 [6].
(10) Należy, zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7], przyjąć środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia, jest również właściwe, aby środki te zostały przyjęte zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 4 wyżej wymienionej decyzji.
W tym kontekście komitety zarządzające będą działały wspólnie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota może finansować, w całości lub częściowo, działania prowadzone na terenie państw trzecich, dostarczające informacji o produktach rolnych i spożywczych oraz promujące je.
2.
Działania określone w ust. 1 nie dotyczą bezpośrednio poszczególnych znaków firmowych ani nie faworyzują produktów żadnego z Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Do działań określonych w art. 1 należą:
a) public relations, działania promocyjne oraz środki reklamowe, w szczególności podkreślające zalety produktów Wspólnoty, przede wszystkim w zakresie jakości, higieny, bezpieczeństwa żywności, żywienia, etykietowania, dobrostanu zwierząt bądź przyjazności dla środowiska;
b) uczestnictwo w imprezach, targach bądź wystawach o międzynarodowym znaczeniu, szczególnie przez umieszczanie stoisk wystawowych Wspólnoty;
c) kampanie informacyjne, szczególnie na temat wspólnotowego systemu chronionych nazw pochodzenia (PDO), chronionych oznaczeń geograficznych (PGI) oraz gwarantowanych tradycyjnych specjalności (TSG) i rolnictwa ekologicznego;
d) kampanie informacyjne na temat wspólnotowego systemu win gatunkowych produkowanych w wyszczególnionych regionach (QWPSR), win stołowych oraz napojów spirytusowych z oznaczeniem geograficznym;
e) badania nowych rynków, konieczne dla rozszerzenia rynków zbytu;
f) wizyty handlowe na wysokim szczeblu;
g) badania w celu oceny wyników działań promocyjnych i informacyjnych.
Artykuł 3
Następujące produkty są w szczególności uprawnione do objęcia środkami określonymi w art. 1:
a) produkty przeznaczone do konsumpcji bezpośredniej lub do przetwarzania, dla których istnieją możliwości wywozu bądź potencjalne rynki zbytu w państwach trzecich, szczególnie w przypadku, gdy nie będą konieczne refundacje wywozowe;
b) produkty typowe lub wysokiej jakości, mające dużą wartość dodaną.
Artykuł 4
Przy wyborze państw trzecich, w których będą prowadzone działania określone w art. 1, należy brać pod uwagę rynki krajów, w których istnieje faktyczny bądź potencjalny popyt.
Artykuł 5
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 11 co dwa lata Komisja opracowuje wykaz produktów oraz rynków określonych odpowiednio w art. 3 i 4.
Jednakże wykaz ten może być w międzyczasie zmieniany, jeśli jest to konieczne.
2.
Przed sporządzeniem wykazu określonego w ust. 1 Komisja może zasięgnąć opinii Stałej Grupy ds. Promocji Produktów Rolnych w ramach Komitetu Doradczego ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Produktów Rolnych.
Artykuł 6
W przypadku podejmowania działań w odniesieniu do sektora oliwy z oliwek oraz oliwy spożywczej Wspólnota może je realizować przez działania Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek.
W przypadku innych sektorów Wspólnota może zasięgać pomocy organizacji międzynarodowych dających podobne gwarancje.
Artykuł 7
1.
W celu wykonywania działań określonych w art. 2 lit. a), b), d) oraz e) i z zastrzeżeniem art. 6 organizacje branżowe bądź międzybranżowe lub organizacje reprezentujące zainteresowany sektor bądź sektory opracowują programy promocji i informacji obejmujące maksymalnie okres trzech lat oraz proponują, której jednostce można powierzyć ich wykonanie.
Bez uszczerbku dla art. 9 ust. 3 akapit drugi oraz po zatwierdzeniu programu bądź programów, a także jednostki bądź jednostek do ich wykonywania, zainteresowane Państwa Członkowskie wnoszą wkłady finansowe na rzecz programów, po czym przedkładają programy Komisji.
Komisja zatwierdza programy oraz jednostkę bądź jednostki odpowiedzialne za ich wykonanie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 oraz przyznaje pierwszeństwo programom organizacji obejmujących swym działaniem obszar kilku Państw Członkowskich.
Przed zatwierdzeniem programów Komisja może zasięgnąć opinii Stałej Grupy ds. Promocji Produktów Rolnych w ramach Komitetu Doradczego ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Produktów Rolnych.
2.
Komisja podejmuje decyzje w sprawie działań:
a) określonych w art. 2 lit. c) oraz f), jak również w art. 2 lit. b) oraz e), w przypadku gdy art. 9 ust. 1 akapit drugi ma zastosowanie, lub
b) przeprowadzanych przez organizację międzynarodową określoną w art. 6,
po poinformowaniu komitetu zarządzającego właściwego dla danych sektorów bądź, gdzie sytuacja tego wymaga, komitetów regulacyjnych określonych w rozporządzeniach (EWG) nr 2092/91 [8], (EWG) nr 2081/92 [9] oraz (EWG) nr 2082/92 [10].
Przed podjęciem decyzji Komisja może zasięgnąć opinii Stałej Grupy ds. Promocji Produktów Rolnych, określonej w ust. 1 akapit trzeci.
Artykuł 8
1.
Na podstawie otwartego bądź ograniczonego zaproszenia do składania ofert Komisja wybiera:
- asystentów ds. Technicznych, potrzebnych do oceny proponowanych programów, wraz z proponowanymi jednostkami wprowadzającymi je w życie,
- jednostkę bądź jednostki odpowiedzialne za wykonanie działań określonych w art. 2 lit. c) oraz f), a także, jeśli art. 9 ust. 1 akapit drugi ma zastosowanie, w art. 2 lit. b) oraz e),
- jednostkę bądź jednostki odpowiedzialne za ocenę wyników wykonania działań.
2. Jednostka bądź jednostki odpowiedzialne za wykonanie działań określonych w art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 mają wiedzę specjalistyczną w zakresie danych produktów oraz rynków planowanych do ekspansji, a także posiadają zasoby w stopniu zapewniającym jak najskuteczniejsze wykonanie tych działań, biorąc pod uwagę ich europejski wymiar.
3.
Grupa Monitorująca, składająca się z przedstawicieli Komisji, zainteresowanych Państw Członkowskich oraz organizacji inicjujących, nadzoruje prawidłowe wykonanie działań.
4.
Zainteresowane Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za monitorowanie działań innych niż określone w ust. 1 tiret drugie oraz za dokonywanie płatności w odniesieniu do nich.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla ust. 4 Wspólnota finansuje:
a) w całości działania określone w art. 2 lit. c), f) oraz g);
b) częściowo inne działania promocyjne i informacyjne wymienione w art. 2.
Jednakże w pewnych specjalnych przypadkach Wspólnota może w całości finansować działania określone w art. 2 lit b) oraz e).
2.
Udział Wspólnoty w finansowaniu działań określonych w ust. 1 lit. b) nie przekracza 50 % rzeczywistych kosztów tych działań.
Jednakże w przypadku promocji trwających przynajmniej dwa lata udział ten winien stopniowo zmniejszać się od 60 % do 40 % rzeczywistych kosztów działań.
3.
Zainteresowane Państwa Członkowskie wnoszą wkład do działań określonych w ust. 2, pokrywając 20 % rzeczywistych kosztów, przy czym pozostałą różnicę pokrywają organizacje inicjujące.
Udział wpłacany przez Państwa Członkowskie oraz/bądź przez organizacje branżowe lub ponadbranżowe może pochodzić z wpływów o charakterze podatków.
Jednakże we właściwie umotywowanych przypadkach oraz pod warunkiem że dany program w sposób wyraźny odpowiada interesom Wspólnoty, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 może zostać podjęta decyzja, że organizacja inicjująca pokrywa całą nieponiesioną przez Wspólnotę część finansowania.
4.
Jeśli art. 6 ma zastosowanie, po zatwierdzeniu programu Wspólnota wpłaca właściwą część finansowania na rzecz danej organizacji międzynarodowej.
Artykuł 10
Wydatki Wspólnoty poniesione na działania określone w art. 1 są uznawane za interwencję w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [11].
Artykuł 11
Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną, określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 12
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Olejów i Tłuszczów ustanowiony na mocy art. 37 rozporządzenia nr 136/66/EWG oraz komitety zarządzające ustanowione na mocy odpowiednich artykułów innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych.
2.
W przypadku gdy następuje odniesienie do niniejszego ustępu, obowiązują art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres wskazany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
Artykuł 13
Przed dniem 31 grudnia 2003 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie raport w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia, wraz z właściwymi wnioskami.
Artykuł 14
1. W art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG skreśla się wyrażenie "lub państwa trzecie".
2. W art. 2 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 1308/70 skreśla się wyrażenie "i gdzie indziej".
3. W art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2275/96 skreśla się wyrażenie "oraz za granicą".
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2703/1999
z dnia 14 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2596/97 przedłużające okres przewidziany w art. 149 ust. 1 Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, a w szczególności jego art. 149 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2596/97 [3] przedłuża do dnia 31 grudnia 1999 r. okres, podczas którego mogą zostać przyjęte przejściowe środki działania w odniesieniu do wymogów zawartości tłuszczu wobec mleka przeznaczonego do spożycia przez ludzi w Finlandii i Szwecji; trudności w dostosowywaniu przepisów Wspólnoty, które wymusiły te przejściowe środki działania, nie mogły zostać rozwiązane przed dniem 31 grudnia 1999 r.
(2) Z tego powodu konieczne jest skorzystanie z możliwości, na jaką zezwala Akt Przystąpienia z 1994 r., aby przedłużyć okres będący przedmiotem rozważań; właściwy wydaje się dodatkowy okres czteroletni.
(3) Należy przedsięwziąć w połowie okresu badanie postępów dokonanych przez te Państwa Członkowskie w dostosowywaniu przepisów Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2596/97, akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w odniesieniu do wymogów odnoszących się do zawartości tłuszczu w mleku przeznaczonym do spożycia przez ludzi, produkowanym w Finlandii i Szwecji, niniejszym przedłuża się ten okres do dnia 31 grudnia 2003 r.
Finlandia i Szwecja powiadamiają Komisję do dnia 31 grudnia 2001 r. o środkach działania przyjętych z zamiarem dostosowania się do przepisów Wspólnoty.
W oparciu o to Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie na temat postępów dokonanych przez Państwa Członkowskie, których to dotyczy." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 roku.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2704/1999
z dnia 14 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1251/1999 ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) artykuł 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 [4] przewiduje, że grunty odłogowane można wykorzystywać w celu zapewnienia materiałów przeznaczonych w obrębie Wspólnoty do wytwarzania produktów nieprzeznaczonych pierwotnie do spożycia przez ludzi lub do żywienia zwierząt, pod warunkiem, że stosowane są skuteczne systemy kontroli;
(2) w celu zapewnienia zgodności z pkt. 7 Protokołu Ustaleń w sprawie niektórych nasion oleistych między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej w ramach GATT, niezbędnym jest zapewnienie możliwości zmniejszenia ilości produktów ubocznych, które mogą być produkowane oraz skierowane do wykorzystania na paszę lub żywność, jeśli całkowita ilość takich produktów ubocznych przekroczyłaby 1 milion ton metrycznych rocznie, wyrażonych jako ekwiwalent śruty sojowej;
(3) dlatego niezbędne jest wprowadzenie zmian w rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku, gdy na podstawie prognozowanych ilości objętych umowami zawartymi z producentami, ilość produktów ubocznych, która może wystąpić w wyniku uprawy roślin oleistych na gruntach odłogowanych na podstawie akapitu pierwszego, do wykorzystania na paszę lub żywność, przekroczy 1 milion ton rocznie, wyrażoną jako ekwiwalent śruty sojowej, zostaje zmniejszona ilość prognozowana w ramach każdej umowy w celu ograniczenia do 1 miliona ton tej ilości, która może być wykorzystana na paszę lub żywność."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2718/1999
z dnia 20 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 97/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1253/1999 [2], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1252/1999 [4], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 ustala cenę minimalną, a art. 8 ust. 2 ustala płatność dla producentów na lata gospodarcze 2000/01 i 2001/02.
(2) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 ustala premię dla producentów skrobi ziemniaczanej.
(3) Załącznik II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 97/95 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2305/98 [6] ustanawia cenę minimalną, premię wypłacaną producentowi skrobi i płatność wypłacaną producentowi za ziemniaki w oparciu o zawartość w nich skrobi i masę odwodnioną 5050 g ziemniaków.
W rezultacie, należy dostosować załącznik II.
(4) W rozporządzeniu (WE) nr 97/95, słowa "płatność wyrównawcza" należy zastąpić słowami "płatność dla producenta" jak określono w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1766/92.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodnie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 97/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) Wyrażenie "płatność wyrównawcza wypłacana producentom ziemniaków" użyte w tytule rozporządzenia zastępuje się wyrazami "płatność wypłacana producentom ziemniaków".
2) W art. 1 dodaje się lit. l w brzmieniu:
"l) płatność dla producentów: płatność określona w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92."
3) Artykuł 7a zastępuje się tekstem w brzmieniu:
"Płatność dla producentów przyznaje się za ziemniaki, które są zdrowe i o dobrej rynkowej jakości, na podstawie ilości i zawartości skrobi dostarczonych ziemniaków, zgodnie ze stawkami ustalonymi w załączniku II.
Nie przyznaje się płatności dla producentów za ziemniaki, które nie są zdrowe i nie mają dobrej rynkowej jakości ani za ziemniaki o zawartości skrobi poniżej 13 %, z wyjątkiem sytuacji, gdy stosuje się art. 6 ust. 2 akapit drugi."
4) W art. 11 ust. 1 lit. a), art. 12, art. 13 ust. 1 i art. 21 wyrazy "płatność wyrównawcza" zastępuje się wyrazami "płatność dla producentów".
5) Załącznik II zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia dla roku gospodarczego 2000/01 (Część A) i dla roku gospodarczego 2001/02 (Część B).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2719/1999
z dnia 20 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1431/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2198/95 [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [4], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1514/97 [6], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 774/94.
(2) Aby zapewnić lepszą kontrolę przywozu z niektórych państw, należy wymagać umowę dostawy przy składaniu wniosku o certyfikat importowy.
(3) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Po art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1431/94 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Wnioskowi o certyfikat musi towarzyszyć umowa dostawy określająca, że w okresie kontyngentowym z wnioskowanego źródła możliwe są dostawy drobiu do Wspólnoty Europejskiej w ilościach, o które wystąpiono.
Niniejszy ustęp stosuje się do produktów w grupach 1, 2 i 4, a okresem kontyngentowym jest okres wskazany w art. 5."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2723/99
z dnia 17 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/98 w sprawie zachowania zasobów rybnych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obszar, gdzie, i okres, podczas którego odbywa się tarło zasadniczej części stada śledzi zmieniły się i stąd specjalne przepisy odnoszące się do połowu na wspomnianych obszarach podczas wspomnianego okresu muszą być również zmienione.
(2) Artykuł 29 rozporządzenia (WE) nr 850/98 [3] zawiera liczbę zwolnień dla określonych narzędzi połowu; zwolnienia te powinny stosować się również do narzędzi połowu typu niewodu duńskiego; w wyniku przeoczenia zwolnienia dla sieci tego typu nie były pierwotnie zawarte w tym artykule; stąd duńskie niewody powinny być włączone do zwolnień w art. 29.
(3) Artykuł 33 rozporządzenia (WE) nr 850/98 zakazuje się użycia okrężnic do połowu ławic ryb, którym towarzyszą stada ssaków morskich; sieci takowe byłyby do przyjęcia w wypadku statków rybackich działających na warunkach Porozumienia w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów, który to program Wspólnota zadecydowała zastosować warunkowo decyzją Rady 1999/386/EWG [4]; stąd klauzula zwolnienia powinna być dodana do art. 33.
(4) Załącznik VI ustanawia kategorie wielkości oczek w sieciach nadających się do odłowu niektórych gatunków lub grup gatunków; w świetle danych udostępnionych Komisji, wielkość oczek dla dwóch gatunków z rodzaju Scyliorhinus powinna być jeszcze raz rozpatrzona.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 850/98 powinno zatem być zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 850/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 20 ust. 1 lit. f) otrzymuje brzmienie:
"f) i) od 21 września do 15 listopada, w części obszaru VIIa Międzynarodowej Rady Badania Morza (ICES) ograniczonego wybrzeżem wyspy Man i liniami prostymi sukcesywnie poprowadzonymi między następującymi współrzędnymi:
- szerokość geograficzna 54°20'00'' N, długość geograficzna 04°25'05'' W i szerokość geograficzna 54°20'00'' N, długość geograficzna 03°57'02'' W,
- szerokość geograficzna 54°20'00'' N, długość geograficzna 03°57'02'' W i szerokość geograficzna 54°17'05'' N, długość geograficzna 03°56'08'' W,
- szerokość geograficzna 54°17'05'' N, długość geograficzna 03°56'08'' W i szerokość geograficzna 54°14'06'' N, długość geograficzna 03°57'05'' W,
- szerokość geograficzna 54°14'06'' N, długość geograficzna 03°57'05'' W i szerokość geograficzna 54°00'00'' N, długość geograficzna 04°07'05'' W,
- szerokość geograficzna 54°00'00'' N, długość geograficzna 04°07'05'' W i szerokość geograficzna 54°51'05'' N, długość geograficzna 04°27'08'' W,
- szerokość geograficzna 53°51'05'' N, długość geograficzna 04°27'08'' W i szerokość geograficzna 53°48'00'' N, długość geograficzna 04°50'00'' W,
- szerokość geograficzna 53°48'05'' N, długość geograficzna 04°50'00'' W i szerokość geograficzna 54°04'05'' N, długość geograficzna 04°50'00'' W;
ii) od 21 września do 31 grudnia w części obszaru VIIa Międzynarodowej Rady Badania Morza (ICES) ograniczonej następującymi współrzędnymi:
- wschodnie wybrzeże Irlandii Północnej na szerokości geograficznej 54°15' N,
- szerokość geograficzna 54°15' N, długość geograficzna 5°15 W,
- szerokość geograficzna 53°50' N, długość geograficzna 5°50 W,
- wschodnie wybrzeże Irlandii na szerokości geograficznej 53°50' N";
2) w art. 29 ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. a) tiret pierwsze wyrazy "powinien być upoważniony do połowu w rejonach opisanych w tym ustępie, przy użyciu dennych włoków rozpornicowych" zastępuje się wyrazami "powinien być upoważniony do połowu w rejonach opisanych w tym ustępie, przy użyciu dennych włoków rozpornicowych lub duńskiego niewodu".
b) w lit. b) wprowadza się następujące zmiany:
i) wyraz wprowadzający otrzymuje brzmienie:
"i) W przypadku statków, których moc silnika przekracza 221 kW, dopuszcza się użycie dennych włoków rozpornicowych lub niewodów duńskich, w przypadku par statków, których łączna moc przekracza 221 kW, dopuszcza się użycie tuk dennych, pod warunkiem że:";
ii) w ppkt ii) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— w przypadku dennych włoków rozpornicowych lub dennych tuk, rozmiar oczek sieci powinien wynosić co najmniej 100 milimetrów i";
iii) dodaje się nowy podpunkt w brzmieniu:
"iv) w przypadku duńskich niewodów rozmiar oczek używanych sieci powinien wynosić co najmniej 100 milimetrów";
3) w art. 29 ust. 5 wyrazy "Na obszarach gdzie włoki ramowe, włoki rozpornicowe lub tuki nie mogą być użyte" zastępuje się wyrazami "Na obszarach gdzie włoki ramowe, włoki rozpornicowe, tuki lub niewody duńskie nie mogą być użyte";
4. w art. 33 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Jednakże ust. 1 nie stosuje się do tych statków działających na warunkach Porozumienia w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów (Waszyngton, 15 maja 1988 r.), podpisanego przez Wspólnotę dnia 12 maja 1999 r.
Nazwy i dane techniczne statków powinny być zawarte w wykazie ustanowionej przez Komisję zgodnie z procedurą opisaną w art. 48";
5. załącznik VI zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2728/1999
z dnia 20 grudnia 1999 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2593/1999 [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. weterynaryjnych produktów leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego ustawodawstwa wspólnotowego, maksymalne limity pozostałości do celów kontroli powinny być zazwyczaj ustanawiane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego,należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać fluniksynę, cefaleksynę, flumechinę, meloksykam i tiamulinę.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać butafosfan, eucalyptus globulus, furosemid, echinacea, cupressi aetheroleum, crataegus, cefalonium, carlinae radix, cardiospermum halicacabum, turnera diffusa, calendula officinalis, euphrasia officinalis, boldo folium, bellis perennis, artemisia abrotanum, arnicae radix, arnica montana (arnicae flos, arnicae planta tota), aloes, Barbados, Capae, ich znormalizowane suche ektrakty i preparaty, allium cepa, ailanthus altissima, agnus Castus, aesculus hippocastanum, camphora, lobaria pulmonaria, syzygium cumini, solidago virgaurea, silybum marianum, serenoa repens, prunus laucerasus, okoubaka aubrevillei, viscum album, symphyti radix, lidokaina, hamamelis virginiana, lachnanthes tinctoria, hypericum perforatum i ginkgo biloba, harpagophytum procumbens, lavandulœ œtheroleum oraz ginseng.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać tiamulinę, spektynomycynę, doramektynę, mebendazol, propetamfos, metamizol, abamektynę, cefalonium i rafoksanid.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zamieszczone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2737/1999
z dnia 21 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2807/83 ustanawiające szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2846/98 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 przewiduje, że od dnia 1 stycznia 2000 r. połowy ilości większej niż 50 kg żywej wagi gatunków zatrzymywanych na pokładzie muszą być wpisane do dziennika połowowego; jednakże jeśli chodzi o wykonywanie rybołówstwa na Morzu Śródziemnym, jedynie gatunki umieszczone w wykazie przyjętym na mocy tego artykułu muszą być wpisywane do dziennika połowowego.
(2) Zgodnie z art. 40 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 przepisy zawarte w tym rozporządzeniu odnoszące się do dziennika połowowego oraz deklaracji wyładunkowej mają zastosowanie do połowów na Morzu Śródziemnym, począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r.
(3) Dlatego należy wprowadzić, począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r., zmiany do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2807/83 z dnia 22 września 1983 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dla zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1488/98 [4], w celu zapewnienia spełnienia powyższych wymagań.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2807/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Kapitanowie statków rybackich Wspólnoty o długości całkowitej przekraczającej 10 m wpisują informacje określone w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 do dziennika połowowego zgodnie ze wzorem określonym w załączniku I w odniesieniu do wszystkich stref połowowych poza tymi, które znajdują się w strefach NAFO i ICES Va) i XIV, co do których należy korzystać ze wzoru określonego w załączniku II.
Jednakże wzór określony w załączniku IIa może być używany w odniesieniu do wykonywania rybołówstwa, które ma miejsce wyłącznie na Morzu Śródziemnym przez kapitanów statków rybackich Wspólnoty o długości całkowitej nieprzekraczającej 18 m, którzy prowadzą codziennie rejsy połowowe w jednej strefie połowowej.
2.
Dziennik połowowy określony w załączniku I, II oraz IIa należy prowadzić w sposób określony w ust. 1, również w przypadku gdy statki prowadzą działalność na wodach państwa trzeciego, chyba że dane państwo trzecie wyraźnie wymaga innego rodzaju dziennika połowowego.
3.
W odniesieniu do wykonywania rybołówstwa na Morzu Śródziemnym każdą ilość przekraczającą 50 kg żywej wagi gatunków zatrzymanych na pokładzie należy wpisać do dziennika połowowego.
4.
Kody określone w załączniku VI oraz kody 3-Alpha ustanowione przez FAO oraz nazwy używane są do wskazywania, pod odpowiednimi pozycjami w dzienniku połowowym, użytego narzędzia połowowego oraz złowionego gatunku."
2) W art. 2 ust. 1 dodaje się, co następuje:
"Jednakże wzór określony w załączniku IIa może być używany, jeśli wyładunek ma miejsce w porcie innego śródziemnomorskiego, nadbrzeżnego Państwa Członkowskiego, przez kapitanów statków rybackich Wspólnoty, których długość całkowita nie przekracza 18 metrów i które prowadzą codziennie rejsy połowowe w jednej strefie połowowej".
3) W załączniku I skreśla się nazwy: "dorsz", "plamiak", "czerniak", "witlinek", "gładzica", "sola", "śledź" i "makrela".
4) W tytule załącznika IV po wyrazach "załącznik I" dodaje się wyrazy "lub załącznik IIa".
5) W załączniku IV pkt 2.4.2. otrzymuje brzmienie:
"2.4.2.
Ilości złowione i zatrzymane na pokładzie (nr referencyjny (15) w dzienniku połowowym)
Połowy ilości większej niż 50 kg żywej wagi gatunków zatrzymywanych na pokładzie muszą być wpisane do dziennika połowowego.
Jednakże jeśli chodzi o wykonywanie rybołówstwa na Morzu Śródziemnym, jedynie gatunki umieszczone w wykazie zawartym w załączniku VII muszą być wpisywane do dziennika połowowego. Jeżeli liczba kolumn jest niewystarczająca, należy użyć nowego arkusza.
6) W załączniku IV pkt 3 tiret pierwsze akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Należy podać wagę oraz ilość rzeczywiście wyładowaną lub przeładowaną w odniesieniu do wszystkich gatunków".
7) W załączniku IV pkt 3 tiret czwarte w tytule i ustępie po "CECAF" dodaje się litery "GFCM".
8) W załączniku V ppkt 2.4.2 otrzymuje brzmienie:
"2.4.2.
Ilości złowione i zatrzymane na pokładzie
Połowy ilości większej niż 50 kg żywej wagi gatunków zatrzymywanych na pokładzie muszą być wpisane do dziennika połowowego.
Jednakże jeśli chodzi o wykonywanie rybołówstwa na Morzu Śródziemnym, jedynie gatunki umieszczone w wykazie zawartym w załączniku VII, muszą być wpisywane do dziennika połowowego.
9) W załączniku V pkt 3 tiret czwarte akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Należy podać wagę oraz ilość rzeczywiście wyładowaną lub przeładowaną w odniesieniu do wszystkich gatunków".
10) Załącznik I do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IIa po załączniku II.
11) Załącznik VII zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2740/1999
z dnia 21 grudnia 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1447/1999 ustanawiającego wykaz rodzajów zachowań, które poważnie naruszają zasady wspólnej polityki rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1447/1999 z dnia 24 czerwca 1999 r. ustanawiające wykaz rodzajów zachowań, które poważnie naruszają zasady wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności art. 2 ust. 4 tego rozporządzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1447/1999, Państwa Członkowskie muszą notyfikować Komisji przypadki wystąpienia zachowań, które poważnie naruszają zasady wspólnej polityki rybołówstwa, wykrytych przez organy nadzorujące Państw Członkowskich i dostarczają jej wszelkich informacji dotyczących działań podjętych przez organy administracyjne i/lub sądowe.
(2) Należy zatem określić szczegóły dotyczące informacji podlegających notyfikacji, daty przekazywania takich notyfikacji oraz ich format.
(3) Komisja, na mocy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1447/1999, musi udostępniać Radzie, Parlamentowi Europejskiemu i Komitetowi Doradczemu ds. Rybołówstwa informacje otrzymane od Państw Członkowskich.
(4) Konieczne jest zatem ustanowienie szczegółowych zasad udostępniania tych informacji wyżej wymienionym organom.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji drogą elektroniczną, podając numer konkretnej sprawy, o wszystkich przypadkach zachowań poważnie naruszających zasady wspólnej polityki rybołówstwa, które zostały wykryte przez organy nadzorujące Państw Członkowskich i były przedmiotem urzędowego sprawozdania, określając charakter takich naruszeń zgodnie z typologią ustanowioną w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1447/1999 i podając szczegóły naruszeń, zgodnie z wzorem określonym w załączniku I oraz stosując kody określone w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji o rodzaju wszczętych postępowań, podjętych decyzjach (we wszystkich instancjach), oraz o rodzaju nałożonych kar, w zależności od okoliczności.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji te informacje po raz pierwszy za rok 2000 przed dniem 31 marca 2001 r., a następnie do dnia 31 marca każdego roku, za poprzedni rok kalendarzowy.
4.
Sprawozdanie roczne Państw Członkowskich uwzględnia wszystkie poważne naruszenia wspomniane w ust. 1, wykryte w poprzednim roku i naruszenia wykryte wcześniej, co do których podjęta została w poprzednim roku decyzja wprowadzająca zmiany w dokumentacji.
5.
Format dla notyfikacji istotnych informacji drogą elektroniczną ustanawia się po konsultacji z Państwami Członkowskimi oraz Komisją.
Artykuł 2
Najpóźniej do dnia 1 czerwca każdego roku Komisja przedstawia Radzie, Parlamentowi Europejskiemu i Komitetowi Doradczemu ds. Rybołówstwa ogólne zestawienie dotyczące informacji otrzymanych od Państw Członkowskich zgodnie z art. 1.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2745/1999
z dnia 17 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2505/96 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2050/96 [1] Rada otworzyła kontyngenty taryfowe Wspólnoty na niektóre produkty rolne i przemysłowe; popyt ze strony Wspólnoty na wspomniane produkty powinien być zaspokajany na najkorzystniejszych warunkach; dlatego należy otworzyć kontyngenty taryfowe Wspólnoty z zastosowaniem obniżonych lub zerowych stawek celnych dla odpowiednich ilości; kontyngenty te należy zwiększyć lub rozszerzyć w przypadku niektórych istniejących kontyngentów taryfowych, przy czym należy zapobiec zakłóceniom na rynkach tych produktów.
(2) Utrzymanie wspólnotowego kontyngentu taryfowego na niektóre produkty objęte powyższym rozporządzeniem nie leży już w interesie Wspólnoty i w związku z tym produkty te powinny zostać usunięte z tabeli zawartej w załączniku I.
(3) W związku z dużą liczbą zmian wchodzących w życie dnia 1 stycznia 2000 r. oraz w celu doprowadzenia do większej przejrzystości poruszonych kwestii dla zainteresowanych osób należy zastąpić załącznik I do wymienionego wyżej rozporządzenia tabelą zamieszczoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Uwzględniając gospodarcze znaczenie wspomnianego rozporządzenia dla przemysłu europejskiego, a także wymóg, aby weszło ono w życie z dniem 1 stycznia 2000 r., konieczne jest powołanie się na przyczynę pilności określoną w pkt I ppkt 3) Protokołu dodatkowego do Traktatu Amsterdamskiego w sprawie roli parlamentów krajowych w Unii Europejskiej.
(5) Należy dlatego zmienić rozporządzenie (WE) nr 2505/96,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na czas obowiązywania kontyngentów od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1999 r. do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 wprowadza się następujące zmiany:
- numer porządkowy 09.2711: wielkość kontyngentu zmienia się na 1035000 ton,
- numer porządkowy 09.2939: wielkość kontyngentu zmienia się na 135000000 sztuk,
- numer porządkowy 09.2943: wielkość kontyngentu zmienia się na 60000000 sztuk,
- numer porządkowy 09.2944: wielkość kontyngentu zmienia się na 48000000 sztuk,
- numer porządkowy 09.2959: wielkość kontyngentu zmienia się na 60000 ton,
- numer porządkowy 09.2966: wielkość kontyngentu zmienia się na 12000 ton.
Artykuł 2
Tabelę zamieszczoną w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 zastępuje się tabelą zawartą w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2754/1999
z dnia 22 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 822/1999 w sprawie sprzedaży, po wcześniej ustalonych cenach, wołowiny znajdującej się w posiadaniu niektórych agencji interwencyjnych w celu jej przetworzenia we Wspólnocie do celów pomocy żywnościowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1633/98[2], w szczególności jego art. 7 ust. 3 i art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 822/1999 z dnia 20 kwietnia 1999 r. w sprawie sprzedaży, po wcześniej ustalonych cenach, wołowiny znajdującej się w posiadaniu niektórych agencji interwencyjnych w celu jej przetworzenia we Wspólnocie do celów pomocy żywnościowej[3] ustanowiło sprzedaż produktów objętych skupem interwencyjnym do celów pomocy żywnościowej.
Organizacja charytatywna, dla której przeznaczone były przetworzone produkty, wyraziła zamiar rozprowadzenia towarów w niektórych państwach trzecich.
Jednakże lokalne trudności wpłynęły na wstrzymanie rozprowadzenia.
Należy przedłużyć okres ważności pozwoleń na wywóz towarów, żeby uwzględnić czas niezbędny do pokonania tych trudności.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (WE) nr 822/1999 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4. Nie naruszając przepisów art. 8 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95*, okres ważności pozwoleń na wywóz wydanych na produkty na podstawie niniejszego rozporządzenia wynosi 12 miesięcy od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 3719/88**.
* Dz.U. L 143 z 27.6.1995, str. 35.
** Dz.U. L 331 z 2.12.1988, str. 1.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2757/99
z dnia 22 grudnia 1999 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2728/1999 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy takżeustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać karazolol i penetamat.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać urginea maritima, phytolacca americana, lewotyroksynę, selenian baru i 3,5-dijodo-L-tyrozynę.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć okres 60 dni, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2758/1999
z dnia 22 grudnia 1999 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2757/1999 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać żelaloe vera i ekstrakt z całych liści aloe vera.
(7) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres czasu, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2759/1999
z dnia 22 grudnia 1999 r.
ustalające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2 i art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Przedakcesyjne środki Wspólnoty dla rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w krajach kandydujących Europy Środkowej i Wschodniej (zwane dalej "SAPARD") zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1268/1999 dotyczą w szczególności pomocy we wprowadzaniu w życie przez kraje kandydujące acquis communautaire w zakresie wspólnej polityki rolnej i polityk z nią związanych, a także w rozwiązywaniu priorytetowych i szczególnych problemów dostosowawczych w rolnictwie i na obszarach wiejskich w krajach kandydujących.
(2) Wsparcie przyznawane w zastosowaniu SAPARD powinno uwzględniać w szczególności jego wpływ na ochronę środowiska naturalnego i na stały rozwój gospodarczy danego kraju kandydującego oraz zasady polityki spójności; pomoc Wspólnoty nie powinna zastępować środków dostępnych w każdym kandydującym lecz uzupełniać lub uczestniczyć w odpowiednich działaniach krajowych.
(3) W tych ramach ogólną zasadą jest przyznanie pomocy zgodnie z obowiązującymi zasadami dla rozwoju obszarów wiejskich we Wspólnocie, w szczególności zgodnie z głównymi celami i instrumentami ustanowionymi rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [2] oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1750/1999 [3] ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania wymienionego wyżej rozporządzenia.
(4) Szczególne środki, określone w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 są zbliżone do środków, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999 i powinny być wprowadzane w życie przez kraje kandydujące w miarę możliwości zgodnie z zasadami wprowadzania w życie tych środków we Wspólnocie; należy odnieść się do warunków, które należy stosować wobec tych środków.
(5) Aby zaradzić niewydolności strukturalnej wpływającej na dostawy i wprowadzanie do obrotu produktów rolnych, wynikającej z niewystarczającej organizacji producentów w krajach kandydujących, konieczne jest wsparcie zachęcające do tworzenia grup producentów; w tym celu należy przyznać wsparcie na przejściowy okres przedakcesyjny zgodnie z odpowiednimi zasadami wspólnotowymi, odchodząc od nich i uzupełniając, gdy jest to konieczne w stosunku do konkretnych sytuacji w krajach kandydujących.
(6) Inne środki wymienione w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 mogą kwalifikować się do uzyskania pomocy ze strony Wspólnoty, pod warunkiem że stanowią one część programu zatwierdzonego przez Komisję.
(7) Zasady kwalifikacji wydatków w ramach SAPARD powinny uwzględniać okres stosowania rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 a także wymóg dotyczący minimalnego okresu, w którym zobowiązania powinny pozostać zasadniczo bez zmian, aby osiągnęły swoje cele; poszczególne warunki kwalifikacji wydatków powinny być uzgodnione w ramach dwustronnych umów między Wspólnotą a różnymi krajami kandydującymi.
(8) Wprowadzanie w życie SAPARD powinno odbywać się zgodnie z wytycznymi w sprawie zarządzania ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [4]; zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999, Komisja i kraj kandydujący wspólnie uzgadniają procedury dotyczące monitorowania wprowadzania w życie programu, jednakże konieczne jest zdefiniowanie wskaźników używanych w ramach tej procedury; w tym celu należy uwzględnić wskaźniki określone w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999.
(9) Wsparcie w ramach pomocy Wspólnoty dla środków przedakcesyjnych na rzecz rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w krajach kandydujących Europy Środkowej i Wschodniej w okresie przedakcesyjnym wraz z pomocą Wspólnoty w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1266/99 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej [5] powinna być skoordynowana w ramach rozporządzenia Rady (WE) 1266/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [6].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktury Rolnej i Rozwoju Wsi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym.
Artykuł 2
Inwestycje w gospodarstwach rolnych
1.
Wsparcie może zostać przyznane na inwestycje w rolnictwie zgodnie z warunkami przewidzianymi w tytule II rozdział I rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 z wyjątkiem art. 7 tego rozdziału.
2.
Wsparcie inwestycyjne przyznaje się gospodarstwom rolnym:
- które w czasie podejmowania decyzji spełniają minimalne normy krajowe w zakresie ochrony środowiska, higieny i ochrony zwierząt, i
- w których po zakończeniu realizacji inwestycji wykazana zostanie ich ekonomiczna żywotność.
Jednakże w przypadkach, w których nowe minimalne normy w zakresie ochrony środowiska, higieny i ochrony zwierząt zostały wprowadzone w czasie składania wniosku, decyzja o przyznaniu wsparcia uwarunkowana jest spełnieniem przez gospodarstwo tych nowych norm przed końcem realizacji inwestycji.
3.
Każdy kraj kandydujący wyznaczy limity całkowitej sumy inwestycji kwalifikujących się do uzyskania wsparcia oraz akceptowalne normy w zakresie umiejętności zawodowych i kompetencji rolnika w celu zakwalifikowania się do uzyskania wsparcia.
Artykuł 3
Poprawa przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rolnych i rybołówstwa
1.
Wsparcie może zostać przyznane na inwestycje przewidziane w art. 25 i 26 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 dotyczących poprawy przetwórstwa i dopuszczenia do obrotu produktów rolnych i rybołówstwa wymienionych w załączniku I do Traktatu i pochodzących z krajów kandydujących lub ze Wspólnoty.
Inwestycje na poziomie detalicznym są wykluczone ze wsparcia.
2.
Kwalifikujące się wydatki mogą obejmować:
a) budowę i zakup majątku nieruchomego, z wyjątkiem zakupu gruntów;
b) nowe maszyny i sprzęt łącznie z oprogramowaniem komputerowym;
c) koszty ogólne, takie jak opłaty za usługi architektoniczne, inżynierskie i doradcze, badania wykonalności, zakup patentów i licencji, dodatkowe w stosunku do wydatków, określonych w lit. a) i b) i nie przekraczające 12 % tych wydatków.
Artykuł 4
Agro - środowisko
Wsparcie może zostać przyznane na działania przewidziane w tytule II rozdział VI rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 z uwzględnieniem warunków określonych w tym rozporządzeniu, o ile dotyczą one działań na poziomie pilotażowym.
Działania te mają na celu rozwój praktycznego doświadczenia we wprowadzaniu w życie środków agro - środowiskowych zarówno na szczeblu administracyjnym jak i na poziomie gospodarstwa.
Artykuł 5
Szkolenia
1.
Wsparcie może zostać przyznane na działania przewidziane w tytule II rozdział III rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, jeśli spełnione są warunki określone w tym rozporządzeniu.
2.
Wsparcie przeznaczone na kształcenie zawodowe nie będzie obejmować kursów instruktażowych i szkoleniowych, które stanowią część normalnych programów lub systemów edukacji w rolnictwie i leśnictwie na poziomie średnim lub wyższym.
Artykuł 6
Grupy producentów
1.
Wsparcie może zostać przyznane na popieranie tworzenia grup producentów oraz ułatwianie ich funkcjonowania administracyjnego przez okres pierwszych pięciu lat od ich uznania.
2.
Niniejszy artykuł stosuje się do grup producentów, utworzonych do celów wspólnego dostosowania produkcji i wydajności rolników, którzy są członkami tych grup, do wymogów rynku oraz wspólnego wprowadzania ich towarów do obrotu, włącznie z koncentracją sprzedaży, przygotowaniem do sprzedaży i dostawami dla hurtowników, a także ustalania wspólnych zasad informacji dotyczących produkcji z uwzględnieniem przede wszystkim zbiorów i dostępności zapasów, które formalnie zostały uznane przez kraj kandydujący.
3.
Wsparcie przyznawane grupom producentów utworzonych po dniu 1 stycznia 2000 r. w ciągu pierwszych pięciu lat od dnia ich uznania przyznawane jest na koszty utworzenia organizacji producentów i jej koszty bieżące na stałym poziomie.
4.
Pomoc, określona w ust. 3 jest określana dla każdej organizacji producentów na podstawie rocznej produkcji dopuszczonej do obrotu:
a) wynosi w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku odpowiednio 5 %, 5 %, 4 %, 3 % i 2 % wartości produkcji dopuszczonej do obrotu do sumy 10 00000 EUR, i
b) wynosi w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku odpowiednio 2,5 %, 2,5 %, 2,0 %, 1,5 % i 1,5 % wartości produkcji dopuszczonej do obrotu powyżej 1000000 EUR;
c) dla każdej organizacji producentów podlega pułapowi:
- 100000 EUR w pierwszym roku,
- 100000 EUR w drugim roku,
- 80000 EUR w trzecim roku,
- 60000 EUR w czwartym roku,
- 50000 EUR w piątym roku,
i wypłacana jest w ratach rocznych.
Artykuł 7
Leśnictwo
1. Wsparcie może zostać przyznane na działania przewidziane w art. 29 i 30 z wyjątkiem art. 30 ust. 1 tiret szóste rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, oraz jeśli spełnione są warunki określone w tym rozporządzeniu.
2.
Wsparcie przyznaje się na zalesianie gruntów rolnych pod warunkiem że zalesianie to jest dostosowane do warunków lokalnych i odpowiednie dla środowiska.
Wsparcie oprócz kosztów sadzenia może obejmować roczne opłaty do hektara zalesionych gruntów w celu pokrycia kosztów utrzymania w okresie do pięciu lat.
3.
Wsparcie na zalesianie gruntów rolnych dokonywane przez władze publiczne obejmuje wyłącznie koszty sadzenia.
4.
Wsparcie na zalesianie gruntów rolnych nie jest przyznawane na sadzenie choinek.
5.
W przypadku gatunków szybko rosnących uprawianych w krótkim okresie wsparcie na zalesianie obejmuje wyłącznie koszty sadzenia.
Artykuł 8
Zakwalifikowanie
1. Wydatki związane z działaniami w ramach środków opisanych w art. 2–7 niniejszego rozporządzenia i jakichkolwiek innych środków wymienionych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 kwalifikują się do uzyskania wsparcia Wspólnoty, jedynie jeśli działania te stanowią część programu na rzecz rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich zatwierdzonych zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999.
2.
Wydatki kwalifikują się do uzyskania wsparcia Wspólnoty, jedynie jeśli zostały faktycznie wypłacone przez kraje kandydujące indywidualnym beneficjantom środków wspierania rozwoju obszarów wiejskich po dniu 31 grudnia 1999 r. i po dniu, w którym plany rozwoju obszarów wiejskich lub wszelkie zmiany tych planów dotyczące przedmiotowych środków zostały przedłożone Komisji.
Późniejsza z tych dat jest datą rozpoczynającą kwalifikowanie się wydatków.
Ostatecznym terminem kwalifikowania się zobowiązań jest koniec roku budżetowego 2006 lub dzień przystąpienia zainteresowanego kraju kandydującego w zależności od tego, która z tych dwóch dat przypadnie wcześniej.
3.
Jakakolwiek operacja zostaje zakwalifikowana, wyłącznie jeśli w ciągu pięciu lat od daty zezwolenia na płatność wydanego przez agencję płatniczą kraju kandydującego nie uległa ona zasadniczej zmianie:
a) wpływającej na jej charakter lub warunki wprowadzenia w życie, lub przysparzającej firmie lub instytucji publicznej nielegalnych korzyści; i
b) wynikającej ze zmiany charakteru własności w danej pozycji infrastruktury lub z zaprzestania działalności produkcyjnej, lub ze zmiany miejsca jej prowadzenia.
Artykuł 9
Organ zarządzający
Komisja zapewnia, by każdy kraj kandydujący powołał i zarządzał w możliwie jak najlepszy sposób organem zarządzającym, odpowiedzialnym za efektywne i poprawne zarządzanie programem.
Artykuł 10
Wskaźniki monitoringu
Szczególne wskaźniki fizyczne, środowiskowe i finansowe stosowane w monitorowaniu wprowadzania w życie programu uwzględniają elementy wymienione w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Artykuł 11
Sprawozdania roczne i końcowe
Sprawozdania roczne, określone w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 obejmują, oprócz elementów wymienionych w art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, fizyczne wskaźniki przypadające na środek.
Artykuł 12
Oceny
Kwalifikacja i oceny, określone w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 przeprowadzane są z uwzględnieniem procedur oceny przewidzianych w tytule IV rozdział III rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i w rozdziale III sekcja 5 rozporządzenia (WE) nr 1750/1999.
Artykuł 13
Przepisy końcowe
Szczegółowe warunki wspierania i kwalifikacji wydatków w ramach niniejszego rozporządzenia, uwzględniające wytyczne Komisji dla Państw Członkowskich, zostaną ustanowione w umowach dwustronnych zawieranych między Komisją, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, a każdym z krajów kandydujących.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2760/1999
z dnia 22 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3149/92 ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji, celem rozdysponowania jej między osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2335/95 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3149/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 267/96 [4], ustanawia szczegółowe zasady zaproszenia do przetargów ogłaszanych w Państwach Członkowskich w celu wykonania rocznego planu.
Powinno zostać jasno stwierdzone, że te zaproszenia do przetargów muszą uwzględniać wszelkie niezbędne przepisy w zakresie wykonywania dostaw, a także należy ustanowić przepisy dostosowujące płatności za te dostawy, zgodne z ustanowionymi wymogami lub w inny sposób powiązane z tymi wymogami.
(2) Artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92 stanowi, że koszty transportu są zwracane na podstawie stawek ryczałtowych ustalonych w Załączniku do tego rozporządzenia.
W świetle nabytych doświadczeń takie rozwiązanie przestało być właściwe i koszty transportu muszą być zwracane na podstawie właściwie uzasadnionych, rzeczywistych kosztów ustalanych na podstawie zaproszenia do składania ofert zgodnie z art. 4 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia.
Należy jednakże określić, że zwrotu kosztów transportu między punktami składowania organizacji charytatywnej a miejscem końcowej dystrybucji dokonuje się na podstawie dowodów potwierdzających.
(3) Jeżeli produkty niezbędne do wykonania planu są niedostępne w jednym lub więcej Państw Członkowskich, należy zorganizować przekazywanie wewnątrzwspólnotowe składowanych produktów zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92.
W celu zapewnienia sprawnego zarządzania, przekazywanie takie należy zorganizować na początku wykonywania planu rocznego i należy przyjąć odpowiednie przepisy w celu odpowiedniego dostosowania.
(4) Do celów księgowości Sekcji Gwarancji EFOGR wartością księgową wołowiny z zapasów interwencyjnych jest cena interwencyjna, w odniesieniu do której stosuje się współczynniki ustalone dla różnych części mięsa.
Współczynniki te należy zmienić odpowiednio do zmian współczynników przeliczeniowych stosowanych dla różnych części mięsa, w szczególności w ramach przetargów ogłaszanych w celu zarządzania rynkiem tych produktów.
(5) Należy zwrócić uwagę na zobowiązania Państw Członkowskich w zakresie podejmowania wszelkich niezbędnych kroków w celu zapewnienia prawidłowego wykonywania rocznego planu oraz przewidywania i karania nieprawidłowości stwierdzanych podczas wykonywania dostaw.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3149/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Zaproszenie do składania ofert uwzględnia niezbędne przepisy w zakresie dostawy, w szczególności w odniesieniu do jakości produktów, opakowania i oznakowania.
Uwzględnia ono również przepisy stanowiące, że jeżeli jakość, opakowanie i oznakowanie produktów, stwierdzone w czasie wyznaczonym dla ich dostawy, nie odpowiadają dokładnie warunkom przetargu, a nie stanowi to przeszkody w przyjęciu towaru do wykorzystania zgodnie z zamierzonym przeznaczeniem, to właściwe organy mogą przy obliczaniu kwoty do wypłaty dokonać jej zmniejszenia."
2) w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Na właściwie umotywowany wniosek złożony do właściwych organów każdego z Państw Członkowskich, organizacjom charytatywnym wyznaczonym do dystrybucji produktów zwracane są koszty transportu na terytorium Państwa Członkowskiego między magazynami składowymi organizacji charytatywnych a punktami dystrybucji wśród beneficjentów."
3) w art. 6 skreśla się ust. 2.
4) w art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli produkty objęte planem nie są dostępne w skupie interwencyjnym w Państwie Członkowskim, w którym występuje na nie zapotrzebowanie, Komisja zezwala, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3730/87, na przekazanie danego produktu z Państwa Członkowskiego, w którym istnieją zapasy interwencyjne tego produktu, do Państwa Członkowskiego, w którym powinien on być wykorzystany w celu wykonania planu.
Państwo Członkowskie otrzymujące produkty publikuje lub zleca publikację zaproszenia do składania ofert w celu ustanowienia najdogodniejszych warunków dostawy.
Będące przedmiotem przetargu koszty transportu wewnątrzwspólnotowego są wyrażane w jednostkach pieniężnych, a zapłata nie może nastąpić w formie produktów.
W odniesieniu do zaproszenia do składania ofert zastosowanie mają przepisy art. 4 ust. 4."
5) w art. 7 ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Koszty transportu wewnątrzwspólnotowego są pokrywane przez Komisję i zwracane Państwu Członkowskiemu."
6) w art. 9 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia prawidłowego wykonywania rocznego planu oraz przewidywania i karania nieprawidłowości.
W tym celu mogą one zawieszać udział podmiotów gospodarczych w procedurze przetargowej w zależności od powagi wszelkich niedociągnięć i nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie przeprowadzania poprzednich dostaw lub innych porównywalnych działań."
7) załącznik I otrzymuje brzmienie:
"
„ZAŁĄCZNIK
A. Wskaźniki określone w art. 5: zapasy interwencyjne mięsa z kością:
- ćwierci przednie: 0,35;
- ćwierci tylne: 0,50.
B. Wskaźniki określone w art. 5: zapasy interwencyjne mięsa bez kości:
Współczynnik _BAR_ Państwa Członkowskie _BAR_
Dania _BAR_ Francja _BAR_ Irlandia _BAR_
2,0 _BAR_ Mørbrad _BAR_ Filet _BAR_ Fillet _BAR_
1,3 _BAR_ Filet _BAR_ Faux-filet _BAR_ Striploin _BAR_
1,0 _BAR_ Inderlår _BAR_ Tranche _BAR_ Topsides _BAR_
0,7 _BAR_ Yderlår _BAR_ Semelle _BAR_ Silversides _BAR_
0,7 _BAR_ klump _BAR_ Tranche grasse _BAR_ Thick flank _BAR_
0,7 _BAR_ Tyksteg _BAR_ Rumsteak _BAR_ Rumps _BAR_
0,7 _BAR_ Entrecôte _BAR_ Entrecôte _BAR_ Forerib _BAR_
0,5 _BAR_ Pozostałe _BAR_ Pozostałe _BAR_ Pozostałe _BAR_
"
8) niniejszym skreśla się załącznik II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2761/1999
z dnia 22 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 296/96 w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2776/88
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 4 i 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podczas przedstawiania dokumentów do księgowania w budżecie Wspólnoty wydatków poniesionych w maju i listopadzie, jak przewidziano w art. 3 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2776/88 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2236/98 [4], Państwa Członkowskie powinny dołączyć wykaz obejmujący wyciąg z księgi dłużników i przedstawiający łączną kwotę wszystkich długów wykazanych, ale jeszcze nieodzyskanych w Sekcji Gwarancji EFOGR; ponadto podczas przedstawiania dokumentów do księgowania w budżecie Wspólnoty wydatków poniesionych w kwietniu i październiku, jak przewidziano w art. 3 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 296/96, Państwa Członkowskie powinny dołączyć wykazy przedstawiające kwoty wstrzymane zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 oraz wykorzystanie tych kwot zgodnie z art. 5 ust. 2 ostatniego z rozporządzeń.
(2) Komisja zgodnie z przepisem ustanowionym w art. 37 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1750/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [5], po uprzednim poinformowaniu zainteresowanych Państw Członkowskich, zawiesza tymczasowo miesięczne zaliczki odnoszące się do wydatków poniesionych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1750/1999, jeżeli dokumenty przewidziane w art. 37 ust. 1 tego rozporządzenia nie zostaną dostarczone do dnia 30 września danego roku.
(3) Państwa Członkowskie mogą przydzielić kwoty zwolnione przez redukcję płatności dokonanych w oparciu o art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, do niektórych dodatkowych środków rozwoju obszarów wiejskich przewidzianych w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia; kwoty wstrzymane w ten sposób muszą być wykorzystane do końca trzeciego roku budżetowego następującego po roku, w którym zostały wstrzymane; kwoty niewykorzystane do końca tego okresu podlegają odzyskaniu przez redukcję ostatniej zaliczki roku budżetowego; należy dodać przepisy niezbędne do tego celu do rozporządzenia (WE) nr 296/96, a jego tytuł należy dostosować tak, aby uwzględnić to nowe rozporządzenie.
(4) Komitet EFOGR i wspólne komitety zarządzające, przewidziane w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, nie wydały opinii w terminie wyznaczonym przez ich przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 296/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie: "Rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999";
2) w art. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6a.
Dwa razy w roku, podczas przedstawiania dokumentów określonych w ust. 5, do księgowania w budżecie Wspólnoty wydatków poniesionych w maju i listopadzie Państwa Członkowskie do wykazu określonego na mocy lit. a) oraz w kwietniu i październiku do wykazów określonych na mocy lit. b) dołączają:
a) wykaz obejmujący wyciąg z księgi dłużników przedstawiający łączną kwotę wszystkich długów wykazanych, ale jeszcze nieodzyskanych do końca kwietnia i do końca roku budżetowego w odniesieniu do Sekcji Gwarancji EFOGR;
b) wykazy przedstawiające stan, na koniec kwietnia i na koniec roku budżetowego, kwot wstrzymanych zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 i wykorzystanie tych kwot zgodnie z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.";
3) w art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6. W przypadku gdy dokumenty określone w art. 37 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1750/1999 nie zostaną dostarczone Komisji do dnia 30 września każdego roku, Komisja może po powiadomieniu zainteresowanego Państwa Członkowskiego zawiesić wypłatę zaliczki odnoszącej się do wydatków poniesionych zgodnie z tym rozporządzeniem za miesiąc sierpień.
W przypadku gdy dokumenty te zostaną dostarczone w dniach od 1 do 15 października, wypłata zaliczki, określonej w poprzednim akapicie, zostanie odroczona o tę samą liczbę dni spóźnienia, z jakim dostarczono dokumenty.
W przypadku gdy dokumenty zostaną dostarczone po dniu 15 października, wypłata zaliczek odnoszących się do wydatków poniesionych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1750/1999 za miesiąc sierpień, wrzesień i październik zostanie zawieszona, aż do zaliczki odnoszącej się do wydatków w miesiącu lutym następnego roku.
Zawieszone kwoty objęte są zobowiązaniem ogólnym w odniesieniu do roku budżetowego zawieszenia.";
4) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1. Kwoty wstrzymane zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 są wykorzystywane do końca trzeciego roku budżetowego następującego po roku, w którym zostały wstrzymane, na wypłatę dodatkowych wspólnotowych środków wsparcia zgodnie z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.
2.
Kwoty wstrzymane i niewypłacone zgodnie z ust. 1 są potrącane z zaliczek odnoszących się do wydatków w październiku danego roku budżetowego.";
5) w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"c) w wydatkach, które należy zgłosić, nie są uwzględniane redukcje dokonane zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.";
6) w art. 8 wyrazy "art. 3 ust. 6" zastępuje się wyrazami "art. 3 ust. 6 i 6a".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2762/1999
z dnia 22 grudnia 1999 r.
dostosowujące maksymalny roczny nakład połowowy w odniesieniu do niektórych rodzajów rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/95 z dnia 15 czerwca 1995 r. ustanawiające system zarządzania nakładem połowowym odnoszący się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 149/1999 [2], w szczególności jego art. 4 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Art. 4 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 2027/95 przewiduje, że Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego podejmuje odpowiednie środki, tak aby dane Państwo Członkowskie mogło dokonywać połowów w ramach swoich kwot zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia Rady (WE) nr 685/95 z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [3].
(2) Hiszpania zwróciła się do Komisji o dostosowanie maksymalnego rocznego nakładu połowowego przyznanego jej statkom, poprzez przeniesienie części nakładu przypadającego na narzędzia umocowane na stałe na ciągnione narzędzia połowowe w przypadku połowów ukierunkowanych na gatunki przydenne, tak aby statki pływające pod banderą Hiszpanii mogły eksploatować w całości roczne kwoty przyznane na mocy rozporządzeń Wspólnoty.
(3) Takie przeniesienie nakładu połowowego pociąga za sobą tylko proste dostosowanie, które nie zmienia istniejącej równowagi i umożliwia dostosowanie pierwotnie przyznanych poziomów nakładów do bieżącej sytuacji floty oraz umożliwia dywersyfikację działalności połowowej w celu włączenia innych gatunków przydennych.
(4) Niniejsze rozporządzenie musi niezwłocznie wejść w życie w celu umożliwienia Hiszpanii lepszego wykorzystania jej kwot.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalny roczny nakład połowowy dla Królestwa Hiszpanii w odniesieniu do gatunków przydennych przy wykorzystaniu odpowiednio narzędzi ciągnionych i biernych, określonych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2027/95, zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2765/1999
z dnia 16 grudnia 1999 r.
zmieniające Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r., ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2605/1999 [2], w szczególności art. 3 ostatni akapit,
a także mając na uwadze, co następuje:
Rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 przewiduje opublikowanie pełnej wersji nomenklatury refundacji, która ma być stosowana od 1 stycznia każdego roku, stosownie do obowiązujących przepisów w sprawie regulacji dotyczących wywozu produktów rolnych [3];
(2) Należy uwzględnić zmiany w Nomenklaturze Scalonej, wprowadzone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2204/1999 z dnia 12 października 1999 r., zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [4], mających zastosowanie od dnia 1 stycznia 2000 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/99
z dnia 16 grudnia 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 i 40,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 zastąpi rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [3], jak również, inter alia, rozporządzenie Rady (EWG) nr 777/87 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1634/91 [5] zmieniającym ustalenia dotyczące zakupów interwencyjnych masła i mleka odtłuszczonego w proszku. W świetle tych ustaleń oraz w świetle nabytego doświadczenia, właściwe jest wniesienie zmian oraz, tam gdzie jest to konieczne, uproszczenie szczegółowych zasad kierujących interwencją na rynku masła i śmietany. Z tego powodu, mając na uwadze przejrzystość, powinno zostać podjęte ponowne zredagowanie szczególnych rozporządzeń zawierających ustalenia dotyczące różnych aspektów interwencji, a mianowicie rozporządzeń Komisji: (EWG) nr 2315/76 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1824/97 [7], (EWG) nr 1547/87 [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1802/95 [9], (EWG) nr 1589/87 [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 124/1999 [11] oraz (WE) nr 454/95 [12], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 390/1999 [13].
(2) Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustanawia kryteria, zgodnie z którymi agencje interwencyjne dokonują zakupu masła w drodze zaproszenia do składania ofert przetargowych oraz zgodnie z którymi dokonywanie zakupów ma ulegać zawieszeniu.
Konieczne jest, po pierwsze, określenie przypadków, w których dokonywanie zakupów powinno być otwierane oraz zamykane w Państwach Członkowskich, których to dotyczy oraz, po drugie, ustalenie okresu reprezentatywnego, w ciągu którego musi być rejestrowany poziom cen rynkowych na masło w stosunku do ceny zakupu interwencyjnego.
W tym celu, zdefiniowana powinna zostać "cena rynkowa na masło" oraz powinny zostać ustanowione zarządzenia w sprawie rejestrowania tych cen na szczeblu krajowym.
Z powodów praktycznych, Belgijsko-Luksemburska Unia Gospodarcza będzie uważana za pojedyncze Państwo Członkowskie.
(3) Agencje interwencyjne mogą wyłącznie dokonywać zakupu masła, które spełnia wymogi ustanowione w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, jak również takie warunki jakości oraz wyglądu, które muszą dopiero zostać określone.
Określone powinny zostać również metody przeprowadzania analizy oraz szczegółowe zasady zarządzające przeprowadzaniem kontroli jakości oraz, w przypadku gdy wymagać będą tego okoliczności, należy ustanowić przepis dotyczący kontroli radioaktywności masła. W sytuacji gdy będzie to właściwe, wysokość takich poziomów radioaktywności powinna zostać ustanowiona w drodze przepisów wspólnotowych.
Jednakże powinno umożliwić się Państwom Członkowskim autoryzowanie systemu samodzielnego przeprowadzania kontroli, z zastrzeżeniem pewnych warunków.
Z powodów praktycznych powinna istnieć możliwość przedłużania okresu, w którym produkowane jest masło, wówczas gdy przerwa pomiędzy dwoma zaproszeniami do składania ofert przetargowych jest dłuższa niż 21 dni.
(4) W celu zapewnienia sprawnego działania ustaleń dotyczących interwencji, konieczne jest sprecyzowanie warunków dotyczących wydawania zezwoleń przedsiębiorstwom produkcyjnym oraz weryfikacji zgodności z tymi warunkami w takich przedsiębiorstwach.
W celu zapewnienia tego, że zarządzenia te są skuteczne, należy ustanowić przepis w sprawie działania, które ma zostać podjęte w przypadku, gdy warunki te nie są spełniane.
W związku z tym, że masło może zostać zakupione przez agencję interwencyjną należącą do Państwa Członkowskiego innego niż to, na którego obszarze masło to zostało wyprodukowane, agencja interwencyjna dokonująca zakupu powinna w takich przypadkach mieć możliwość sprawdzenia, czy spełnione są warunki dotyczące jakości oraz wyglądu.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 stanowi o tym, że zakup powinien odbywać się w drodze procedury przetargowej.
W celu zapewnienia tego, że wszystkie zainteresowane strony w ramach Wspólnoty traktowane są w równy sposób, zaproszenia do składania ofert przetargowych powinny być ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Określone powinny zostać szczegółowe informacje na temat przetargu, w szczególności powiadomienie o wielkości minimalnej, ostatecznych terminach składania ofert oraz o maksymalnej cenie zakupu.
W celu zapewnienia zgodności z wymogami dotyczącymi jakości oraz wyglądu masła w czasie, w którym składana jest oferta przetargowa oraz po wprowadzeniu masła do składu, powinno się wymagać od oferentów złożenia pisemnego zobowiązania w tej sprawie, wraz ze składaną przez nich ofertą przetargową.
Ofertom przetargowym towarzyszyć powinno również wadium mające na celu zagwarantowanie tego, że oferta przetargowa będzie podtrzymana po dacie zamknięcia terminu składania ofert przetargowych oraz tego, że masło zostanie dostarczone w terminach, które zostaną ustalone.
(6) Powinna istnieć możliwość zagwarantowania jakości masła oraz warunków zakupu w drodze przeprowadzania kontroli w różnych stadiach w okresie przechowywania.
Niespełnienie tych wymogów nie powinno dodatkowo obciążać budżetu Wspólnoty. Mając to na uwadze, należy ustanowić przepis nakładający obowiązek odebrania masła o niższym standardzie przez podmiot gospodarczy, który powinien być zobowiązany do poniesienia kosztów składowania.
(7) Zobowiązania Państw Członkowskich powinny zostać sprecyzowane z uwagi na właściwe zarządzanie składowanymi zapasami, w drodze ustalenia maksymalnej odległości dla miejsca składowania oraz maksymalnej wysokości kosztów, jakie mają być poniesione w przypadku, gdy odległość ta jest większa oraz w drodze nałożenia wymogu mówiącego w szczególności o tym, że możliwy powinien być dostęp do zapasów, ich partie powinny być zidentyfikowane oraz że przechowywane masło ma być ubezpieczone od ryzyka.
W celu zapewnienia jednolitej częstotliwości oraz poziomu kontroli, konieczne jest sprecyzowanie charakteru oraz liczby kontroli pomieszczeń składowych przeprowadzanych przez władze krajowe.
(8) Należyte zarządzanie zapasami interwencyjnymi wymaga tego, aby masło zostało odsprzedawane bezzwłocznie, gdy rynki zbytu stają się dostępne.
W celu zapewnienia równego dostępu do masła przeznaczonego do sprzedaży, wszystkie zainteresowane strony powinny mieć możliwość dokonania zakupu.
Mając na celu zapobieżenie destabilizacji rynku, cena sprzedaży powinna zostać ustalona przy wzięciu pod uwagę sytuacji rynkowej.
Powinny zostać ustanowione warunki sprzedaży, pociągające za sobą złożenie zobowiązania wykonania, w szczególności te, które odnoszą się do przejmowania masła oraz terminów ostatecznych płatności.
W celu monitorowania sytuacji, w jakiej znajdują się zapasy, Państwa Członkowskie powinny informować Komisję o ilościach sprzedanego masła.
(9) Artykuł 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje przyznanie pomocy dla prywatnych składów masła oraz śmietany. W celu zapewnienia należytego monitorowania zarządzeń, powinno się ustanowić przepis w sprawie umowy oraz zestawu warunków technicznych dotyczących warunków składowania. Z tego samego powodu, ustanowione powinny zostać również szczegółowe zasady dotyczące dokumentacji, rachunkowości oraz częstotliwości kontroli i procedur przeprowadzania inspekcji, w szczególności w odniesieniu do wymogów ustanowionych w art. 6 ust. 3. W celu ułatwienia kontroli obecności produktów składowanych w ramach umów składowania prywatnego, powinien istnieć przepis mówiący o odbieraniu tych produktów ze składu w partiach, chyba że Państwo Członkowskie zezwoli na odbiór mniejszej ilości.
(10) W celu zapewnienia należytego zarządzania programem prywatnego składowania, właściwe jest doroczne ustalanie, na podstawie okresu składowania, kwoty pomocy, dat wprowadzania do składu oraz dat, w których właściciele składów mogą usuwać ze składów całość bądź część ilości obejmowanych przez umowy.
Takie daty, okresy składowania oraz kwoty pomocy mogą ulegać zmianom z uwagi na sytuację rynkową.
(11) W przypadku pomocy w odniesieniu do śmietany, w celu wzięcia pod uwagę wartości produktu oraz z powodów praktycznych, wielkość pomocy powinna zostać ustalona w ekwiwalencie masła oraz zgodnie z zawartością tłuszczu.
Usprawiedliwiony jest również wymóg systematycznego kontrolowania zawartości tłuszczu.
W tym celu powinno wymagać się od właścicieli składów zobowiązania się do spełniania wymogu dotyczącego minimalnej zawartości tłuszczu, ustalonego uprzednio, w ciągu całego okresu składowania.
Doświadczenie pokazuje, że w niektórych przypadkach pożądane jest zmniejszenie obciążenia pracą administracyjną poprzez postanowienie w sprawie przeprowadzania kontroli za pomocą pobierania próbek.
Jednakże w związku z tym, że niemożliwe jest dokładne sprawdzenie zawartości tłuszczu w śmietanie po jej zamrożeniu, w przypadku gdy wspomniane powyżej zobowiązanie nie jest spełnione, żadna kwota pomocy nie powinna zostać wypłacona z uwagi na żadne partie znajdujące się w składzie po ostatniej przeprowadzonej kontroli, która dała pozytywny wynik.
(12) Artykuł 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że kwota pomocy może zostać zwiększona w przypadku, gdy usprawiedliwione jest to zmianami na rynku. Z tego powodu ustalone powinny zostać warunki stanowiące o takim dostosowaniu oraz jego zakresie.
(13) W związku z tym, że rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 przewiduje cenę zakupu interwencyjnego od dnia 1 lipca 2000 r., mając na uwadze jasność sytuacji, powinna zostać określona cena zakupu interwencyjnego obowiązująca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 30 czerwca 2000 r.
(14) Środki działania przewidziane przepisami niniejszego rozporządzenia pozostają w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Zakres
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania interwencyjnych środków działania w sektorze mleka oraz przetworów mlecznych zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (WE) 1255/1999.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia Belgijsko-Luksemburska Unia Gospodarcza będzie uważana za pojedyncze Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ II
Składowanie publiczne
SEKCJA 1
Warunki dotyczące dokonywania zakupu masła
Artykuł 2
1. Z chwilą zaobserwowania w danym Państwie Członkowskim, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest niższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja rozpocznie dokonywanie zakupów zgodnie z procedurą przetargową, jak przewidziano przepisami art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w tym Państwie Członkowskim, którego to dotyczy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 42 tego rozporządzenia.
2. Z chwilą zaobserwowania w danym Państwie Członkowskim, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest równa bądź wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja zawiesi dokonywanie zakupów zgodnie z procedurą przetargową, jak przewidziano przepisami art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w tym Państwie Członkowskim, którego to dotyczy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 42 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Agencje interwencyjne będą dokonywały zakupu wyłącznie takiego masła, które spełnia warunki przepisów zawartych w art. 6 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz w art. 4 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Właściwe władze przeprowadzają kontrolę jakości masła przy zastosowaniu metod analitycznych określonych w załącznikach I, II i III oraz na podstawie próbek pobranych zgodnie z zasadami ustanowionymi w załączniku IV.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą, o ile Komisja wyrazi na to zgodę, ustanowić system samodzielnego kontrolowania pod ich własnym nadzorem, w odniesieniu do pewnych wymogów dotyczących jakości oraz w przypadku pewnych przedsiębiorstw, które otrzymały zezwolenie.
2.
Poziomy radioaktywności w maśle nie mogą przekroczyć maksymalnych poziomów dopuszczalnych, w przypadkach gdy ma to zastosowanie, zgodnie z zasadami obowiązującymi we Wspólnocie.
Poziom skażenia radioaktywnego produktu będzie monitorowany wyłącznie w przypadku, gdy będzie wymagała tego sytuacja oraz w wymaganym okresie.
W razie konieczności, czas trwania oraz zakres kontroli zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
3.
Masło zostanie wyprodukowane w ciągu 23 dni poprzedzających datę zamknięcia terminu składania ofert przetargowych, o których mowa w art. 10.
W przypadku gdy przerwa pomiędzy dwoma następującymi po sobie zaproszeniami do składania ofert przetargowych jest dłuższa niż 21 dni, masło może zostać wyprodukowane w tym okresie.
4.
Minimalna ilość oferowanego masła będzie wynosiła 10 ton.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić wymóg, aby masło było oferowane wyłącznie w pełnych tonach.
5.
Masło jest pakowane oraz dostarczane w blokach o wadze co najmniej 25 kilogramów wagi netto.
6.
Masło jest opakowane w nowy, mocny materiał, w taki sposób, aby zapewnić jego ochronę podczas całego transportu, składowania oraz odbioru z składu.
Na opakowaniach są widoczne co najmniej następujące dane, jeżeli będzie to stosowne w postaci kodu:
a) numer zatwierdzenia identyfikujący zakład oraz Państwo Członkowskie produkcji;
b) data produkcji;
c) data wprowadzenia do składowania;
d) produkcyjny numer partii oraz numer opakowania; numer opakowania może zostać zastąpiony numerem palety znajdującym się na palecie;
e) słowa "śmietana słodka" w przypadku, gdy faza wodna masła posiada odpowiednią wartość pH;
f) symbol krajowej klasy jakości, o której mowa w załączniku V w przypadku, gdy wymagane jest to przez Państwo Członkowskie produkcji.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od obowiązku umieszczania na opakowaniach daty wprowadzenia do składowania, pod warunkiem, że zarządzający składem zobowiąże się do prowadzenia rejestru, w którym rejestrowane będą dane, o których mowa w drugim akapicie, pod datą wprowadzenia do składowania.
Artykuł 5
1. Przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, otrzymają zezwolenie wyłącznie w następujących przypadkach:
a) gdy otrzymały zezwolenie zgodnie z przepisami art. 10 dyrektywy Rady 92/46/EWG [14], oraz posiadają odpowiednie wyposażenie techniczne;
b) gdy podejmą się prowadzenia stałych rejestrów w formie określonej przez właściwą agencję każdego Państwa Członkowskiego oraz wymieniających miejsce pochodzenia surowców, ilości uzyskanego masła oraz opakowań, identyfikację oraz datę wyjścia każdej wyprodukowanej partii przeznaczonej do objęcia przez zakup w ramach interwencji publicznej;
c) gdy wyrażą one zgodę na przedstawienie swojej produkcji masła do specjalnej inspekcji urzędowej oraz, w przypadku gdy będzie miało to zastosowanie, na spełnienie wymogów dotyczących klasy jakości krajowej, o której mowa w załączniku V;
d) gdy zobowiążą się do powiadomienia agencji odpowiedzialnej za przeprowadzanie inspekcji, co najmniej dwa dni robocze wcześniej, o swoim zamiarze produkcji masła objętego interwencją publiczną.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustanowić krótszy termin.
2.
W celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia, kompetentne agencje będą przeprowadzały niezapowiedziane kontrole "na miejscu", na podstawie harmonogramu produkcji masła objętego zakupami interwencyjnymi w tych przedsiębiorstwach, których to dotyczy.
Przeprowadzą one co najmniej:
a) jedną kontrolę na okres wynoszący 28 dni produkcji towaru objętego przez interwencję, wraz z co najmniej jedną kontrolą co sześć miesięcy, w celu sprawdzenia rejestrów, o których mowa w ust. 1 lit. b);
b) jedną kontrolę co sześć miesięcy, w celu sprawdzenia zgodności z innymi warunkami wydania zezwolenia, o których mowa w ust. 1.
3.
Wydane zezwolenie zostanie wycofane w wypadku, gdy nie spełniane są już warunki wstępne określone w ust. 1 lit. a).
Zezwolenie może zostać ponownie przyznane, na prośbę zainteresowanego przedsiębiorstwa, po upływie co najmniej sześciomiesięcznego okresu, po przeprowadzeniu dokładnej kontroli.
Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej, w razie ujawnienia w przedsiębiorstwie faktu niespełnienia jednego z podjętych przez nie zobowiązań, o których mowa w ust. 1 lit. b), c) oraz d), zezwolenie zostanie zawieszone na okres od jednego do dwunastu miesięcy, w zależności od powagi ujawnionej nieprawidłowości.
Państwo Członkowskie nie nakazuje takiego zawieszenia w przypadku, gdy ujawnione zostaje, że nieprawidłowość nie została popełniona rozmyślnie bądź w wyniku poważnego zaniedbania oraz ma ona niewielkie znaczenie w odniesieniu do skuteczności kontroli przewidzianych przepisami ust. 2.
4.
Sporządzone zostanie sprawozdanie na temat kontroli przeprowadzonych zgodnie z przepisami ust. 2 i 3, określające:
a) datę przeprowadzenia kontroli;
b) jej czas;
c) przeprowadzone czynności.
Sprawozdanie zostaje podpisane przez odpowiedzialnego kontrolera.
5.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach działania podjętych w związku z kontrolami przewidzianymi w ust. 2 i 3 w terminie jednego miesiąca od ich przyjęcia.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy masło oferowane jest do sprzedaży w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zostało ono wyprodukowane, zakup odbędzie się pod warunkiem przedstawienia certyfikatu dostarczonego nie później niż w terminie 45 dni od daty zamknięcia terminu na składanie ofert przetargowych przez kompetentną agencję tego Państwa Członkowskiego, w którym miała miejsce produkcja.
Certyfikat ten zawiera informacje, o których mowa w art. 4 ust. 6 lit. a), b), d) oraz, o ile jest to stosowne, lit. f), potwierdzenie tego, że masło zostało wyprodukowane bezpośrednio oraz wyłącznie z pasteryzowanej śmietany, w rozumieniu treści art. 6 ust. 6 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, w przedsiębiorstwie, które otrzymało zezwolenie we Wspólnocie.
2. W przypadku gdy Państwo Członkowskie produkcji przeprowadziło kontrole, o których mowa w art. 4 ust. 1, omawiany certyfikat zawiera również wyniki tych kontroli oraz potwierdza, że produkt, którego to dotyczy, jest masłem w rozumieniu treści art. 6 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1255/1999. W takim przypadku opakowanie, o którym mowa w art. 4 ust. 6, musi być zaplombowane za pomocą numerowanej etykiety wydanej przez właściwą agencję Państwa Członkowskiego produkcji. Numer ten musi zostać wpisany do certyfikatu, o którym mowa w ust. 1.
SEKCJA II
Rejestrowanie cen
Artykuł 7
Ceny rynkowe masła, jak określono w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 będą cenami franco fabryka płatnymi w terminie 21 dni, z wyłączeniem podatków oraz opłat krajowych, masła świeżego spełniającego warunki określone w art. 6 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) 1255/1999, w formie opakowanych bloków o wadze co najmniej 25 kilogramów netto.
Ceny fabryczne zostaną podniesione o jednolitą kwotę w wysokości 2,5 EUR za 100 kilogramów w celu objęcia nimi kosztów transportu koniecznych z uwagi na dostarczenie masła do chłodni.
Artykuł 8
1.
Ceny rynkowe na szczeblu krajowym będą rejestrowane w każdym tygodniu, albo przez komisje do spraw cen, albo na reprezentatywnych rynkach.
Cotygodniowe rejestrowanie cen będzie odnosiło się do tych cen, o których mowa w art. 7, zarejestrowanych w ciągu poprzedzającego tygodnia.
Wysokość cen zostanie wyrażona w euro, w zaokrągleniu do dwóch miejsc po przecinku, na 100 kilogramów.
2.
Państwa Członkowskie określą:
a) kwestię członkostwa w komisjach do spraw cen, w taki sposób aby zapewnić, że kupujący oraz sprzedający zaangażowani w transakcje obejmujące dużą ilość masła, byli w nich równo reprezentowani lub, w zależności od okoliczności, system rejestrowania cen na rynkach reprezentatywnych;
b) przepisy wymagane do kontrolowania danych, na podstawie których opiera się rejestrowanie cen;
c) w przypadkach, w których transakcje dotyczące masła o jakości, o której mowa w art. 7 akapit pierwszy, mają wielkość niewystarczającą, aby mogły zostać uznane za reprezentatywne, kryteria określania stosunku pomiędzy cenami za masło, z uwagi na które miała miejsce wystarczająca wielkość transakcji, a tymi cenami za masło, o których mowa w art. 7.
Państwa Członkowskie dostarczą Komisji omówienie zarządzeń ustanowionych zgodnie z przepisami pierwszego akapitu.
3.
Nie później niż do godziny 12.00 w południe (czasu brukselskiego) w każdą środę, Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o cenach zarejestrowanych zgodnie z przepisami ust. 1.
4.
W każdy czwartek Komisja zarejestruje poziom cen rynkowych w każdym Państwie Członkowskim w porównaniu do ceny zakupu interwencyjnego.
SEKCJA III
Procedura przetargowa
Artykuł 9
Z chwilą stwierdzenia przez Komisję, że warunek, o którym mowa w art. 2 ust. 1 został spełniony w danym Państwie Członkowskim, agencja interwencyjna, której to dotyczy, dokona zakupu masła zgodnie z przepisami niniejszej części.
Zawiadomienie o zaproszeniu do składania ofert przetargowych zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 10
Data zamknięcia terminu składania ofert przetargowych z uwagi na poszczególne zaproszenie do składania ofert przetargowych będzie przypadała na każdy drugi oraz czwarty wtorek miesiąca w południe (czasu brukselskiego), z wyjątkiem drugiego wtorku w sierpniu oraz czwartego wtorku w grudniu.
W przypadku gdy wtorek jest dniem święta państwowego, datą zamknięcia będzie ostatni poprzedzający dzień roboczy w południe (czasu brukselskiego).
Artykuł 11
1.
Zainteresowane strony wezmą udział w procedurze przetargowej ogłoszonej przez agencję interwencyjną Państwa Członkowskiego albo w drodze złożenia pisemnej oferty przetargowej za wydaniem pokwitowania, albo za pomocą jakiegokolwiek środka telekomunikacji pisemnej, wraz z potwierdzeniem odbioru.
2.
Oferty przetargowe zawierają:
a) nazwę oraz adres oferenta;
b) oferowaną ilość, minimalną zawartość tłuszczu;
c) wysokość proponowanej ceny za 100 kilogramów masła, z wyłączeniem krajowych podatków oraz opłat, dostarczonego do punktu rozładunkowego chłodni, wyrażoną w euro, w zaokrągleniu do nie więcej niż do dwóch miejsc po przecinku;
d) wskazanie miejsca, w którym znajduje się masło.
3.
Oferty przetargowe są ważne wyłącznie wówczas, gdy:
a) dotyczą one ilości masła spełniającej wymogi określone w art. 4 ust. 4;
b) towarzyszy im pisemne zobowiązanie oferenta, w którym ten podejmuje się spełnić przepisy art. 4 ust. 3 oraz art. 17 ust. 2;
c) dostarczone zostanie potwierdzenie wpłacenia przez oferenta wadium w wysokości 5 EUR za 100 kg dla poszczególnego zaproszenia do składania ofert przetargowych w tym Państwie Członkowskim, w którym złożona została oferta przetargowa, przed datą zamknięcia terminu składania ofert przetargowych.
4.
Zobowiązanie, o którym stanowi ust. 3 lit. b), w przypadku gdy zostało ono początkowo przekazane do agencji interwencyjnej, będzie uważane za automatycznie odnowione z uwagi na kolejne zaproszenia do składania ofert przetargowych, o ile nie zostanie, w sposób wyraźny, unieważnione przez oferenta bądź agencję interwencyjną, pod warunkiem, że:
a) w oryginalnej ofercie przetargowej stwierdza się, że oferent zamierza skorzystać z tego przepisu,
b) w kolejnych ofertach przetargowych znajduje się odniesienie do tego przepisu (art. 11 ust. 4) oraz do daty oryginalnej oferty przetargowej.
5.
Agencja interwencyjna zarejestruje dzień, w którym otrzymała ofertę przetargową, obejmowane przez nią ilości oraz odpowiadające im daty produkcji oraz miejsca, w których składowane jest oferowane masło.
6.
Oferty przetargowe nie mogą być wycofane po upływie terminu składania ofert przetargowych, o którym mowa w art. 10, dotyczącego poszczególnego zaproszenia do składania ofert przetargowych.
Artykuł 12
Podtrzymanie oferty przetargowej po upływie terminu składania ofert przetargowych oraz dostarczenie masła do składu wskazanego przez agencję interwencyjną w terminie określonym w art. 15 ust. 3, stanowią wymogi podstawowe w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/8515.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o ilościach oraz cenach oferowanych przez oferentów nie później niż o godzinie 9.00 przed południem (czasu brukselskiego) w dniu następującym po dacie zamknięcia, o której mowa w art. 10.
2.
Z uwagi na oferty przetargowe otrzymane w odpowiedzi na poszczególne zaproszenie do składania ofert przetargowych, Komisja ustali wysokość maksymalnej ceny zakupu, poprzez odniesienie do obowiązujących cen zakupu interwencyjnego, zgodnie z procedurą określoną przez przepisy art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
3.
Może zostać podjęta decyzja o zaniechaniu procedury zaproszenia do składania ofert przetargowych.
Artykuł 14
1.
Oferty zostaną odrzucone w przypadku, gdy proponowana cena jest wyższa niż cena maksymalna, o której mowa w art. 13 ust. 2, obowiązująca z uwagi na procedurę przetargową, której to dotyczy.
2.
Prawa oraz obowiązki wynikające z procedury przetargowej nie są przenoszalne.
Artykuł 15
1.
Oferenci zostaną bezzwłocznie powiadomieni przez agencję interwencyjną o wyniku ich uczestnictwa w procedurze przetargowej.
W przypadku gdy oferty przetargowe nie zostały rozpatrzone pomyślnie, wadium, o których mowa w art. 11 ust. 3 lit. c) zostanie bezzwłocznie zwrócone.
2.
Agencja interwencyjna wyda bezzwłocznie oferentowi, którego oferta została przyjęta, zaopatrzony w datę oraz w numer kwit wydawczy, określający:
a) ilości, które mają zostać dostarczone;
b) ostateczną datę realizacji dostawy masła;
c) chłodnię, do której masło musi zostać dostarczone.
3.
Oferent, którego oferta została przyjęta, dostarczy masło do punktu załadunkowego chłodni w terminie 21 dni od daty upływu terminu składania ofert przetargowych.
Dostawa może zostać realizowana w kilku partiach.
Wszelkie koszty poniesione w związku z wyładunkiem masła w punkcie wyładunkowym chłodni zostaną pokryte przez oferenta, którego oferta została przyjęta.
4.
Wadium zostanie zwrócone tuż po dostarczeniu przez oferenta, którego oferta została przyjęta, ilości wskazanej na kwicie wydawczym, w określonym terminie.
5.
Z wyjątkiem wystąpienia przypadków siły wyższej, w wypadku gdy oferent, którego oferta została przyjęta, nie dostarczy masła w ustanowionym terminie, przepadkowi ulegnie wadium, o którym mowa w art. 11 ust. 3 lit. c), w wysokości proporcjonalnej do niedostarczonej ilości, jak również odwołane zostanie dokonywanie zakupów w odniesieniu do pozostałych ilości.
Artykuł 16
1.
Agencja interwencyjna wypłaci oferentowi, którego oferta została przyjęta, cenę w wysokości wskazanej w ofercie przetargowej, z uwagi na każdą przejętą ilość masła, w okresie pomiędzy 45. a 65. dniem od daty przejęcia, pod warunkiem potwierdzenia zgodności z przepisami art. 3 i 4.
2.
Dzień przejęcia oznacza dzień, w którym masło zostaje wprowadzone do chłodni wskazanej przez agencję interwencyjną, jednakże nie wcześniejszy niż dzień następujący po dniu, w którym wydany został kwit wydawczy, o którym mowa w art. 15 ust. 2.
Artykuł 17
1.
Masło zostanie przyjęte na próbny okres składowania.
Ustala się, że długość tego okresu będzie wynosiła 30 dni począwszy od dnia przejęcia.
2.
Poprzez swoje oferty przetargowe, sprzedający zobowiązują się do tego, że, w przypadku gdy kontrola przeprowadzana z chwilą wprowadzenia do składu wskazanego przez agencję interwencyjną ujawni, że masło nie spełnia wymogów określonych w przepisach art. 3 oraz 4 bądź w przypadku gdy pod koniec próbnego okresu składowania, minimalna jakość organoleptyczna masła okaże się być niższa niż jakość określona w załączniku I:
a) odbiorą oni z powrotem masło, którego powyższe dotyczy; oraz
b) opłacą oni koszty składowania masła, którego powyższe dotyczy, od dnia, w którym zostało ono przejęte do dnia jego odebrania z składu.
Kosztami, które mają zostać opłacon, są koszty, które agencja interwencyjna wpłaci na konto Sekcji Gwarancyjnej (EAGGF), zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 lit. a) oraz b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3597/9016.
Kwoty te zostaną wpłacone rachunek Sekcji Gwarancyjnej (EAGGF).
SEKCJA IV
Dostarczenie oraz odebranie ze składu
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie ustanowią normy techniczne określające w szczególności, wysokość temperatury składowania na nie niższą niż – 15 °C, dla chłodni, o których mowa w art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz podejmą wszelkie inne środki konieczne dla zapewnienia właściwego składowania masła.
Odpowiednie formy ryzyka zostaną pokryte przez ubezpieczenie, w formie albo zobowiązania wynikającego z umowy na rzecz właścicieli składów albo całościowego pokrycia odpowiedzialności ponoszonej przez agencję interwencyjną; Państwa Członkowskie mogą również występować w roli swoich własnych ubezpieczycieli.
2.
Agencje interwencyjne będą wymagały, aby masło zostało dostarczone do punktu wyładunkowego chłodni oraz zostało wprowadzone do składu i składowane tam, na paletach, w taki sposób, aby utworzyć łatwo identyfikowalne oraz łatwo dostępne partie.
3.
Właściwa agencja odpowiedzialna za kontrole przeprowadzi niezapowiedziane kontrole obecności masła w składzie, zgodnie z przepisami art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2148/96 [15].
Artykuł 19
1.
Agencja interwencyjna dokona wyboru dostępnej chłodni znajdującej się najbliżej miejsca, w którym składowane jest masło.
Jednakże pod warunkiem, że wybór chłodni nie prowadzi do poniesienia dodatkowych kosztów składowania, agencja interwencyjna może dokonać wyboru innego składu znajdującego się w odległości określonej w ust. 2.
Agencja interwencyjna może dokonać wyboru chłodni znajdującej się w większej odległości, w przypadku gdy wynikający stąd wydatek, włącznie z kosztami składowania oraz transportu, jest niższy.
W takim wypadku agencja interwencyjna bezzwłocznie powiadamia Komisję o dokonanym przez siebie wyborze.
2.
Odległość maksymalna, o której mowa w art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, będzie wynosiła 350 kilometrów.
Przy większych niż ta odległościach dodatkowe koszty transportu ponoszone przez agencję interwencyjną będą wynosiły 0,065 EUR za tonę oraz za kilometr.
Jednakże w przypadku gdy agencja interwencyjna dokonująca zakupu masła znajduje się w Państwie Członkowskim innym niż to, na którego obszarze składowane jest oferowane masło, przy obliczaniu odległości maksymalnej, o której mowa w akapicie pierwszym, nie będzie w żaden sposób brana pod uwagę odległość pomiędzy składem sprzedającego a granicą Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się agencja interwencyjna dokonująca zakupu.
3.
Opłaty dodatkowe, o których mowa w ust. 2, zostaną poniesione przez agencję interwencyjną wyłącznie w przypadku, gdy temperatura masła nie przekracza 6 °C w chwili przybycia do chłodni.
Artykuł 20
W czasie odbioru ze składu, agencja interwencyjna, w przypadku dostawy z chłodni, udostępni masło na paletach w punkcie załadunkowym składu, załadowane, w przypadku gdy będzie to właściwe, na środek transportu, czy jest to samochód ciężarowy, czy wagon kolejowy.
Związane z tym koszty zostaną poniesione przez agencję interwencyjną, natomiast wszelkie koszty załadunku oraz zdejmowania z palet zostaną poniesione przez kupującego masło.
SEKCJA V
Sprzedaż masła
Artykuł 21
Agencje interwencyjne w Państwach Członkowskich sprzedadzą każdej zainteresowanej stronie masło, które znajduje się w ich posiadaniu oraz które zostało wprowadzone do składu przed dniem 1 września 1999 r.
Artykuł 22
1. Masło będzie sprzedawane ze składu po cenie równej cenie zakupu interwencyjnego określonej w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz obowiązującej w dniu, w którym zawarta jest umowa sprzedaży, plus 1 EUR za 100 kg.
Masło będzie sprzedawane w ilościach nie mniejszych niż pięć ton.
Jednakże w przypadku gdy pozostała w składzie ilość jest mniejsza niż pięć ton, sprzedaż będzie dotyczyła takiej mniejszej ilości.
2. Agencja interwencyjna dokona sprzedaży masła wyłącznie w przypadku, gdy wniesione zostało zabezpieczenie równe kwocie 10 EUR za 100 kg, nie później niż w dniu zawarcia umowy sprzedaży, w celu zapewnienia, że spełnione zostały wymogi podstawowe w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 w odniesieniu do przejęcia masła w terminie ustanowionym w art. 23 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia.
3.
Agencja interwencyjna będzie dokonywała sprzedaży masła zgodnie z datami umieszczenia go w składzie, począwszy od najstarszego z całości dostępnej ilości bądź, w zależności od okoliczności, z ilości dostępnej w składzie lub składach wskazanych przez kupującego.
Artykuł 23
1.
Kupujący przyjmie dostawę masła w terminie jednego miesiąca od daty zawarcia umowy sprzedaży.
Dostawa może zostać przyjęta ratalnie, przy czym wielkość każdej raty będzie wynosiła nie mniej niż pięć ton.
Jednakże w przypadku, gdy pozostała w składzie ilość jest mniejsza niż pięć ton, dostarczona może zostać taka ilość mniejsza.
2.
Przed przyjęciem dostawy każdej ilości masła, kupujący zapłaci agencji interwencyjnej cenę odpowiednią do ilości dostarczanej.
3.
Z wyjątkiem zaistnienia przypadków siły wyższej, umowa sprzedaży zostanie rozwiązana w odniesieniu do wszelkich takich ilości, których dostawy kupujący nie przyjął w okresie wymienionym w ust. 1.
4.
Zabezpieczenie przewidziane przepisami art. 22 ust. 2 ulegnie przepadkowi w odniesieniu do tych wszystkich ilości, z uwagi na które umowa sprzedaży została rozwiązana zgodnie z przepisami ust. 3.
Zabezpieczenie zostanie bezzwłocznie zwrócone w odniesieniu do ilości, których dostawy zostały przyjęte w ustanowionym okresie.
5.
W razie siły wyższej, agencja interwencyjna podejmie takie działania, jakie uzna za konieczne z uwagi na powstałe okoliczności.
Artykuł 24
Nie później niż we wtorek każdego tygodnia Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o tych ilościach masła, które w poprzedzającym tygodniu:
a) stanowiły przedmiot umowy sprzedaży;
b) zostały przejęte.
ROZDZIAŁ III
Prywatne składowanie masła oraz śmietany
SEKCJA I
Warunki umowy oraz składowania
Artykuł 25
Dla celów niniejszego rozdziału:
- "składowana partia" oznacza ilość o wadze co najmniej jednej tony oraz jednorodnego składu i jakości, pochodzącą z tego samego zakładu, objętą składowaniem w tym samym składzie oraz tego samego dnia,
- "dzień rozpoczęcia składowania objętego umową" oznacza dzień następujący po dniu wprowadzenia do składu,
- "ostatni dzień składowania objętego umową" oznacza dzień poprzedzający dzień odebrania ze składu.
Artykuł 26
Umowy prywatnego składowania masła bądź śmietany, zgodnie z art. 6 ust. 3 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, będą zawierane pomiędzy agencją interwencyjną tego Państwa Członkowskiego, na którego obszarze składowane są masło bądź śmietana, a osobami fizycznymi bądź prawnymi, zwanymi dalej "kontrahentami".
Artykuł 27
1. Umowa prywatnego składowania może zostać zawarta wyłącznie z uwagi na takie masło bądź śmietanę, o których mowa w art. 6 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
Masło musi być wyprodukowane w przedsiębiorstwie, które otrzymało zezwolenie zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 lit. a), b) oraz c) niniejszego rozporządzenia, w okresie 28 dni, poprzedzającym rozpoczęcie składowania objętego umową. Masło odpowiada takiej krajowej klasie jakości Państwa Członkowskiego produkcji, o której mowa w załączniku V, ponadto jego poziom radioaktywności nie przekracza maksymalnych dopuszczalnych poziomów, o których mowa w art. 4 ust. 2.
2.
Umowa składu nie może zostać zawarta na masło lub śmietanę:
a) z uwagi na które złożone zostało podanie o przyznanie pomocy w ramach bezpośredniego spożycia, zgodnie z innymi przepisami Wspólnoty;
b) które zostało umieszczone w składzie zgodnie z zarządzeniami, o których mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [16]; dalsze umieszczanie w składzie zgodnie ze wspomnianymi zarządzeniami będzie uznawane za zakończenie okresu składowania objętego umową.
Artykuł 28
1.
Umowy składu będą zawierane na piśmie z uwagi na jedną bądź więcej składowanych partii oraz będą zawierały postanowienia dotyczące w szczególności:
a) takiej ilości masła bądź śmietany, której dotyczy umowa;
b) wielkości pomocy, bez uszczerbku dla przepisów art. 38;
c) terminów dotyczących wykonania umowy, bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 3 akapit piąty rozporządzenia (WE) nr 1255/1999;
d) identyfikacji chłodni.
2.
Środki działania z zakresu kontroli, przede wszystkim te, o których mowa w art. 33, oraz informacja, o której mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, będą stanowiły przedmiot szczegółowych ustaleń opracowanych przez agencję interwencyjną Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce składowania.
Umowa składu będzie odnosiła się do tych ustaleń szczegółowych.
3.
Wspomniane ustalenia szczegółowe będą stanowiły o tym, że na opakowaniach masła znajdują się co najmniej następujące informacje szczegółowe, które, jeżeli będzie to właściwe, mogą zostać zakodowane:
a) numer identyfikujący zakład oraz Państwo Członkowskie produkcji;
b) data produkcji;
c) data wprowadzenia do składowania;
d) numer partii wyrobów;
e) napis "solone" w przypadku masła, o którym mowa w pierwszym akapicie tiret trzecie art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999;
f) wskazanie krajowej klasy jakości, o której mowa w załączniku V;
g) waga netto.
Państwa Członkowskie mogą znieść obowiązek umieszczania na opakowaniu daty umieszczenia w składzie, pod warunkiem że właściciel składu zobowiąże się do prowadzenia rejestru, w którym w dniu wprowadzenia do składu wpisywane będą informacje szczegółowe, o których mowa w akapicie pierwszym.
Artykuł 29
1.
Wprowadzenie do składu może mieć miejsce wyłącznie pomiędzy 15 marca a 15 sierpnia tego samego roku.
Odbiór ze składu może mieć miejsce wyłącznie od 16 sierpnia roku, w którym ma miejsce składowanie.
2.
Odbiór ze składu dotyczy całości składowanych partii bądź, w przypadku, gdy agencja interwencyjna wyrazi na to zgodę, mniejszych ilości.
Jednakże w okolicznościach, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. a), ze składu odebrana może zostać wyłącznie zaplombowana ilość.
Artykuł 30
1.
Podania w sprawie zawarcia umowy z agencją interwencyjną mogą odnosić się wyłącznie do tych partii masła oraz śmietany, które zostały w pełni objęte składowaniem.
Podania muszą nadejść do agencji interwencyjnej w terminie nieprzekraczającym 30 dni od daty wprowadzenia do składu.
Agencje interwencyjne będą rejestrowały daty ich otrzymania.
W przypadku gdy podanie nadejdzie do agencji interwencyjnej w ciągu 10 dni roboczych po terminie ostatecznym, umowa składu może wciąż zostać zawarta, jednakże wielkość pomocy zostanie zmniejszona o 30 %.
2.
Umowy składu są zawierane w okresie nieprzekraczającym 30 dni od daty zarejestrowania podania.
Artykuł 31
W przypadku gdy masło składowane jest w innym Państwie Członkowskim niż Państwo Członkowskie produkcji, zawarcie umowy składu, o którym mowa w art. 30, odbędzie się pod warunkiem przedstawienia świadectwa dostarczonego przez właściwą agencję Państwa Członkowskiego, w którym miała miejsce produkcja, w terminie 50 dni od daty wprowadzenia masła do składowania.
Wspomniane świadectwo zawiera informacje wymienione w art. 28 ust. 3 lit. a), b) oraz d) oraz potwierdza, że produkt, którego dotyczy, jest masłem w rozumieniu art. 6 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
W przypadku, o którym mowa w pierwszym ustępie, umowy składu są zawierane w terminie nieprzekraczającym 60 dni od daty zarejestrowania podania.
SEKCJA II
Kontrole
Artykuł 32
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że spełnione zostały wszystkie warunki dotyczące tytułu do wypłaty.
2.
Kontrahent bądź, na żądanie Państwa Członkowskiego lub za jego zgodą, osoba odpowiedzialna za skład, udostępni właściwej agencji odpowiedzialnej za kontrolę wszelkie dokumenty umożliwiające przeprowadzenie weryfikacji następujących danych szczegółowych dotyczących produktów umieszczonych w składzie prywatnym:
a) numeru zatwierdzenia identyfikującego zakład oraz Państwo Członkowskie produkcji;
b) daty produkcji;
c) daty wprowadzenia do składowania;
d) numeru składowanego partii;
e) obecności w składzie oraz adresu składu;
f) daty odbioru ze składu.
3.
Kontrahent bądź, w wypadku gdy ma to zastosowanie, osoba odpowiedzialna za skład będą prowadzili dostępne w składzie rejestry dotyczące każdej umowy, obejmujące:
a) numer składowy partii produktów umieszczonych w składzie prywatnym;
b) daty umieszczenia oraz odbioru ze składu;
c) ilość masła bądź śmietany, ze wskazaniem na składowaną partię;
d) umiejscowienie produktów w składzie.
4.
Składowane produkty muszą być łatwo identyfikowalne, łatwo dostępne oraz zidentyfikowane indywidualnie z uwagi na umowę.
Artykuł 33
1.
Z chwilą umieszczenia w składzie, właściwa agencja przeprowadzi kontrole w ciągu okresu rozpoczynającego się z datą umieszczenia w składzie i kończącego się 28 dni po dacie zarejestrowania podania w sprawie zawarcia umowy, o którym mowa w art. 30.
W celu zapewnienia, że składowane produkty kwalifikują się do objęcia pomocą, kontrole zostaną przeprowadzone na reprezentatywnej próbce stanowiącej co najmniej 5 % ilości umieszczonych w składzie, w celu zapewnienia, że, w odniesieniu wystarczająco do między innymi, wagi, tożsamości oraz charakteru produktów, składowane partie w całości są fizycznie zgodne z danymi podanymi w podaniu w sprawie zawarcia umowy.
2.
Właściwa agencja:
a) albo zaopatrzy w plomby produkty z uwagi na umowę, składowaną partię bądź mniejszą ilość w czasie przeprowadzania kontroli przewidzianych w ust. 1;
b) albo przeprowadzi niezapowiedziana kontrolę, w drodze zbadania próbki, w celu zapewnienia, że produkty są obecne w składzie.
Próbka, której to dotyczy, musi mieć charakter reprezentatywny oraz musi odpowiadać co najmniej 10 % ilości całkowitej obejmowanej przez umowę prywatnego składowania w ramach środka pomocy do prywatnego składowania.
3.
Pod koniec okresu składowania objętego umową właściwa agencja, w drodze badania próbki, przeprowadzi weryfikację wagi oraz tożsamości.
W tym celu kontrahent powiadomi właściwą agencję co najmniej pięć dni roboczych przed końcem maksymalnego okresu składowania objętego umową i wynoszącego 210 dni bądź w wypadku, gdy jest to właściwe, oraz w wypadku gdy obiór produktów następuje w 210-dniowym okresie, przed rozpoczęciem czynności odbioru wskazując konkretne partie w składzie.
Jednakże w przypadku, gdy masło znajduje się nadal w składzie po wygaśnięciu maksymalnego okresu składowania objętego umową, kontrola, o której mowa w akapicie pierwszym, może zostać przeprowadzona wówczas, gdy masło odbierane jest ze składu.
W tym celu kontrahent powiadomi właściwą agencję co najmniej pięć dni roboczych przed rozpoczęciem odbioru.
W przypadkach określonych w pierwszym i drugim akapicie Państwa Członkowskie mogą zaakceptować krótszy niż wynoszący pięć dni roboczych termin ostateczny.
4.
Na temat kontroli przeprowadzonych zgodnie z przepisami ust. 1, 2 oraz 3 zostanie sporządzone sprawozdanie podające następujące dane:
a) datę przeprowadzenia kontroli;
b) czas jej trwania;
c) wykonane czynności.
Sprawozdanie to musi zostać podpisane przez odpowiedzialnego kontrolera oraz podpisane z drugiej strony przez kontrahenta bądź, w zależności od okoliczności, osobę odpowiedzialną za skład, ponadto musi ono zostać włączone do dossier wypłaty.
5.
W przypadku wystąpienia nieprawidłowości dotyczących co najmniej 5 % skontrolowanych ilości produktów, kontrola zostanie rozszerzona o większą ilość próbki w celu oznaczenia jej przez właściwą agencję.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o takich przypadkach w terminie czterech tygodni.
SEKCJA III
Pomoc w odniesieniu do składowania
Artykuł 34
1. Pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania, zgodnie z tym co przewidziane jest w art. 6 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, może zostać przyznana wyłącznie w przypadku, gdy długość okresu składowania objętego umową wynosi pomiędzy 90 a 210 dni.
W przypadku gdy kontrahent nie spełni warunków terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 3, pomoc zostanie zmniejszona o 15 % oraz zostanie wypłacona wyłącznie z uwagi na okres, za który kontrahent dostarczy właściwej agencji zadowalający dowód na to, że masło bądź śmietana pozostawały składowane w ramach umowy.
2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 38, Komisja każdego roku ustali, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, wielkość pomocy, o której mowa w art. 6 ust. 3 akapit trzeci wspomnianego rozporządzenia, z uwagi na umowy prywatnego składowania rozpoczynającego się w ciągu tego roku, którego to dotyczy.
3.
Wypłata pomocy będzie realizowana w odpowiedzi na podanie złożone przez kontrahenta, pod koniec okresu składowania objętego umową, w terminie 120 dni od daty otrzymania podania, pod warunkiem, że zostały przeprowadzone kontrole, o których mowa w art. 33 ust. 3 oraz, że spełnione zostały warunki uprawniające do uzyskania pomocy.
Jednakże w przypadku, gdy w toku jest administracyjne badanie dotyczące uprawnienia do otrzymania pomocy, wypłata nie zostanie zrealizowana do czasu uznania takiego uprawnienia.
4.
Po upływie 60 dni składowania objętego umową na żądanie kontrahenta dokonana może zostać pojedyncza wypłata zaliczkowa pomocy, pod warunkiem, że kontrahent wniesie zabezpieczenie równe wielkości wypłaty zaliczkowej plus 10 %.
Wielkość omawianej wypłaty zaliczkowej zostanie obliczona na podstawie okresu składowania wynoszącego 90 dni.
Zabezpieczenie zostanie zwrócone z chwilą wypłacenia bilansu pomocy, o której mowa w ust. 3.
Artykuł 35
1. W przypadku gdy pod koniec okresu pierwszych 60 dni składowania objętego umową pogorszenie jakości masła bądź śmietany przekracza normę przyjętą dla składu, kontrahenci mogą uzyskać zezwolenie na jednorazowe z uwagi na składowaną partię zastąpienie wadliwej ilości, na ich koszt własny, równą ilością masła bądź śmietany, zgodnie z uzgodnieniami znajdującymi się w art. 6 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
W przypadku gdy kontrole przeprowadzone w czasie składowania bądź w czasie odbioru ujawnią wadliwe ilości, żadna kwota pomocy nie będzie mogła zostać wypłacona z uwagi na takie ilości.
Ponadto pozostała wielkość składowanej partii, która wciąż kwalifikuje się do objęcia pomocą, nie może wynosić mniej niż jedną tonę.
Ta sama zasada będzie obowiązywała w przypadku, gdy część partii jest odbierana przed dniem 16 sierpnia bądź przed wygaśnięciem minimalnego okresu składowania.
2.
Dla celów obliczania wielkości pomocy w przypadku, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy, za pierwszy dzień składowania objętego umową będzie uważany dzień rozpoczęcia składowania objętego umową.
Artykuł 36
1.
Pomoc do składowania śmietany może zostać przyznana wyłącznie z uwagi na śmietanę pasteryzowaną o zawartości tłuszczu wynoszącej nie mniej niż 35 % oraz nie więcej niż 80 %.
2.
Dla celów obliczania wielkości pomocy, ilości śmietany zostaną zamienione na ekwiwalent masła poprzez odniesienie do masła o zawartości tłuszczu wynoszącej 82 % przy pomnożeniu zawartości tłuszczu w śmietanie przez wartość 1,20.
3.
Zawartość tłuszczu wymieniona w ust. 1 zostanie skontrolowana przed zamrożeniem śmietany przez laboratorium, które otrzymało zezwolenie od właściwej agencji.
Artykuł 37
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić kontrahentom na podjęcie dobrowolnego zobowiązania z uwagi na wszystkie składowane partie zgodnie ze wszystkimi umowami zawartymi w ciągu bieżącego roku, przestrzegania jednolitej minimalnej zawartości tłuszczu, ustalonej uprzednio w granicach określonych w art. 36 ust. 1.
2.
W przypadku gdy zastosowanie mają przepisy ust. 1, pomoc zostanie przyznana na podstawie ustalonej uprzednio minimalnej zawartości tłuszczu.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie przeprowadzą kontrolę zawartości tłuszczu zgodnie z przepisami art. 36 ust. 3, w drodze wyrywkowego badania próbek podczas częstych i niezapowiedzianych wizytacji.
W przypadku gdy kontrole takie ujawnią, że zawartość tłuszczu jest mniejsza niż ustalona uprzednio zawartość minimalna, żadna kwota pomocy nie zostanie wypłacona z uwagi na składowane partie umieszczone w składzie od czasu ostatniej kontroli, która dała pomyślne wyniki, ponadto przepisy ust. 1 nie będą już obowiązywały z uwagi na kontrahenta, którego to dotyczy na pozostałą część okresu składowania objętego umową.
Jednakże w przypadku, gdy ujawnione zostanie, że zawartość tłuszczu jest mniejsza niż 2 % poniżej ustalonej uprzednio minimalnej zawartości tłuszczu, pomoc zostanie wypłacona w oparciu o ujawnioną zawartość tłuszczu, minus 10 %.
Artykuł 38
1.
W przypadku gdy sytuacja rynkowa będzie tego wymagała, wielkość pomocy, długość okresów wprowadzania oraz odbierania ze składu oraz długość maksymalnego okresu składowania mogą zostać zmienione w ciągu takiego roku oraz z uwagi na umowy, które dopiero mają zostać zawarte.
2. W przypadku gdy maksymalna cena zakupu ustalona w drodze zaproszenia do składania ofert przetargowych zgodnie z przepisami art. 13 ust. 2, wyrażona w euro bądź, w przypadku krajów niebiorących udziału w jednej walucie, w krajowym środku płatniczym, oraz obowiązująca w dniu rozpoczęcia składowania objętego umową, jest wyższa od ceny obowiązującej w ostatnim dniu składowania objętego umową, wielkość pomocy ustanowionej zgodnie z przepisami art. 34 ust. 2 zostanie powiększona o kwotę równą wszelkim redukcjom maksymalnej ceny zakupu przekraczającym 2 % ceny obowiązującej w dniu rozpoczęcia składowania objętego umową.
W przypadku gdy cena ta byłaby niższa od wysokości ceny obowiązującej w ostatnim dniu składowania objętego umową, wielkość pomocy ustanowiona zgodnie z przepisami art. 34 ust. 2 zostanie zmniejszona o kwotę równą wszelkiemu wzrostowi maksymalnej ceny zakupu, przekraczającemu 2 % ceny obowiązującej w dniu rozpoczęcia składowania objętego umową.
Jednakże redukcja wielkości pomocy nie może przekroczyć całkowitej kwoty pomocy.
3.
Dostosowanie wielkości pomocy, o której mowa w ust. 2, będzie stosowana wyłącznie wówczas gdy, w ciągu okresu składowania objętego umową, maksymalna cena zakupu została ustalona zgodnie z przepisami art. 13 ust. 2 oraz gdy, w ostatnim dniu składowania objętego umową, dokonywanie zakupu rozpoczęło się w ponad ośmiu Państwach Członkowskich.
W przypadku gdy maksymalna cena zakupu nie została ustalona w ciągu 21 dni poprzedzających bezpośrednio rozpoczęcie okresu składowania objętego umową, wysokość maksymalnej ceny zakupu uważana za obowiązującą w pierwszym dniu składowania objętego umową będzie równa 90 % obowiązującej ceny zakupu interwencyjnego.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy przejściowe oraz końcowe
Artykuł 39
Rozporządzenia (EWG) nr 2315/76, nr 1547/87, nr 1589/87 oraz (WE) nr 454/95 niniejszym tracą moc.
Rozporządzenie (WE) nr 454/95 stosuje się nadal do umów prywatnego składowania zawartych przed dniem 1 stycznia 2000 r.
Odniesienia do rozporządzeń uchylonych są traktowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 40
Cena interwencyjna za masło obowiązująca od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 30 czerwca 2000 r. jest ceną określoną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1400/1999 [17].
Artykuł 41
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2780/1999
z dnia 27 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2449/96 otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi rocznymi kontyngentami taryfowymi na produkty objęte kodami CN 07141091, 07141099, 07149011 i 07149019 pochodzące z niektórych państw trzecich innych niż Tajlandia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych w Harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2449/96 [2] ustala szczegółowe zasady stosowania niektórych rocznych kontyngentów taryfowych, na podstawie których produkty objęte kodami CN 07141091, 07141099, 07149011 i 07149019 i pochodzące z niektórych państw trzecich innych niż Tajlandia mogą być przywożone do Wspólnoty przy obniżonej stawce celnej.
(2) Szczegółowe zasady stosowania przewidują, że wydawanie pozwoleń na przywóz przez właściwe organy Państw Członkowskich ma miejsce jednie wówczas, gdy Komisja zgodzi się wcześniej na ich wydanie.
(3) Mimo iż przepis ten jest wynikiem chęci poprawnego zarządzania kontyngentami, doświadczenie pokazuje, iż jest on zbędny i komplikuje administrację.
(4) Dlatego przepis ten powinien zostać skreślony przy jednoczesnym ustanowieniu przepisów, na mocy których Komisja będzie miała wystarczającą ilość czasu po wydaniu pozwoleń na przywóz na interwencję u organów krajowych w przypadku pojawienia się problemów.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 2449/96 otrzymują brzmienie:
"4.
Pozwolenia na przywóz wydaje się czwartego dnia roboczego od dnia złożenia wniosku, poza przypadkami, gdy Komisja poinformowała organy Państwa Członkowskiego faksem lub dalekopisem, że warunki wydawania danych pozwoleń nie zostały spełnione.
W takich przypadkach Komisja, jeśli to konieczne po konsultacji z organami państwa trzeciego pochodzenia, podejmuje właściwe środki.
5.
Pozwolenia na przywóz produktów pochodzących z Indonezji lub z Chin, w odniesieniu do których wnioski na rok następny składane są w grudniu, nie są wydawane przed pierwszym roboczym dniem w styczniu danego roku."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2789/1999
z dnia 22 grudnia 1999 r.
ustanawiające normę handlową w odniesieniu do winogron deserowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Winogrona deserowe należą do produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w odniesieniu do których muszą zostać przyjęte normy. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1730/87 ustanawiające normy jakości w odniesieniu do winogron deserowych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 888/97 [4], było wielokrotnie zmieniane i nie może już zapewnić jasności z prawnego punktu widzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 1730/87 powinno zostać uchylone, a zawarte w nim przepisy ponownie sformułowane.
W tym celu, a także dla zachowania przejrzystości na rynku światowym, należy uwzględnić normy w odniesieniu do winogron deserowych, zalecane przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ).
(3) Stosowanie wymienionych norm powinno spowodować usunięcie produktów o nieodpowiedniej jakości z rynku, ukierunkowanie produkcji na zaspokajanie wymogów konsumentów oraz ułatwienie stosunków handlowych opartych na uczciwej konkurencji, wspomagając w ten sposób poprawę rentowności produkcji.
(4) Norma ta ma zastosowanie na wszystkich etapach obrotu.
Transport na duże odległości, przechowywanie dłużej niż przez pewien okres oraz różne procesy, którym poddawane są produkty, mogą powodować pewne zmiany ze względu na zachodzące w produkcie procesy biologiczne lub ich stosunkowo nietrwały charakter.
Tego rodzaju pogorszenie jakości powinno zostać wzięte pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu, które następują po wysyłce towaru.
Ponieważ produkty klasy "ekstra" muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, w ich przypadku należy uwzględnić jedynie ewentualną utratę świeżości i jędrności.
(5) Rośnie popyt na małe opakowania zawierające winogrona deserowe różnego pochodzenia i różnych odmian.
Dlatego należy zezwolić na ten rodzaj prezentacji winogron deserowych i odpowiednio dostosować przepisy dotyczące oznakowania.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Norma handlowa w odniesieniu do winogron deserowych objętych kodem CN 08061010 jest określona w Załączniku.
Normę stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach następujących po wysyłce produkty mogą wykazywać, w porównaniu z wymaganiami normy:
- niewielki ubytek świeżości i jędrności,
- w przypadku produktów innych niż klasa "ekstra" nieznaczne pogorszenie spowodowane ich rozwojem i ich skłonnością do psucia się.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 1730/87 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2790/1999
z dnia 22 grudnia 1999 r.
w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 19/65/EWG z dnia 2 marca 1965 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1215/1999 [2], w szczególności jego art. 1,
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [3],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rozporządzenie nr 19/65/EWG upoważnia Komisję do stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu (dawniej art. 85 ust. 3) w formie rozporządzenia do niektórych kategorii porozumień wertykalnych i odpowiadających praktyk uzgodnionych podlegających art. 81 ust. 1.
(2) Zdobyte dotąd doświadczenie umożliwia zdefiniowanie kategorii porozumień wertykalnych, które mogą być traktowane jako spełniające z reguły warunki ustanowione w art. 81 ust. 3.
(3) Kategoria ta obejmuje porozumienia wertykalne dotyczące zakupu lub sprzedaży towarów lub usług, które są zawierane między niekonkurującymi przedsiębiorstwami, między niektórymi konkurentami lub przez niektóre stowarzyszenia sprzedawców detalicznych towarów; obejmuje ona również porozumienia wertykalne zawierające dodatkowe przepisy dotyczące przydzielenia lub korzystania z praw własności intelektualnej; do celów niniejszego rozporządzenia wyrażenie "porozumienia wertykalne" obejmuje odpowiadające praktyki uzgodnione.
(4) W celu stosowania art. 81 ust. 3 w formie rozporządzenia nie jest konieczne szczegółowe określenie tych porozumień wertykalnych, które mogą podlegać art. 81 ust. 1; w indywidualnej ocenie porozumień podlegających art. 81 ust. 1 należy wziąć pod uwagę kilka czynników, w szczególności strukturę rynku po stronie dostawy i zakupu.
(5) Przywilej wyłączenia grupowego powinien być ograniczony do porozumień wertykalnych, w odniesieniu do których można zakładać z wystarczającą pewnością, że spełniają one warunki art. 81 ust. 3.
(6) Porozumienia wertykalne kategorii określonych w niniejszym rozporządzeniu mogą poprawiać efektywność gospodarczą w ramach łańcucha produkcji lub dystrybucji przez ułatwienie lepszej koordynacji między przedsiębiorstwami uczestniczącymi; w szczególności mogą one prowadzić do obniżenia kosztów transakcji i dystrybucji stron porozumienia i do optymalizacji ich poziomów sprzedaży i inwestycji.
(7) Prawdopodobieństwo, że takie wzmacniające efektywność skutki przeważą skutki antykonkurencyjne spowodowane ograniczeniami zawartymi w porozumieniach wertykalnych, zależy od stopnia pozycji rynkowej zaangażowanych przedsiębiorstw i stąd od stopnia, do jakiego te przedsiębiorstwa konkurują z innymi dostawcami towarów lub usług uważanych przez kupującego za wzajemnie zamienne lub substytucyjne z uwagi na ich cechy, ceny i zamierzone przeznaczenie.
(8) Można domniemywać, że gdy udział dostawcy w danym rynku nie przekracza 30 %, porozumienia wertykalne, które nie zawierają niektórych rodzajów istotnie antykonkurencyjnych ograniczeń, zasadniczo prowadzą do usprawnienia produkcji lub dystrybucji i przyznają konsumentom uczciwy udział w wynikających z nich korzyściach; w przypadku porozumień wertykalnych zawierających zobowiązania wyłącznej dostawy udział rynkowy kupującego ma znaczenie w określeniu całkowitych skutków takich porozumień wertykalnych na rynku.
(9) Powyżej 30 % progu udziałów rynkowych nie można domniemywać, że porozumienia wertykalne objęte zakresem art. 81 ust. 1 zazwyczaj zwiększają obiektywne korzyści takiego rodzaju i rozmiaru, aby rekompensować szkody, jakie wyrządzają one konkurencji.
(10) Niniejsze rozporządzenie nie powinno wyłączać porozumień wertykalnych zawierających ograniczenia, które nie są niezbędne do osiągnięcia wyżej wymienionych pozytywnych skutków; w szczególności porozumienia wertykalne zawierające niektóre rodzaje istotnie antykonkurencyjnych ograniczeń, takich jak minimalne i stałe ceny odsprzedaży, jak również niektóre rodzaje ochrony terytorialnej, powinny być wyłączone z przywileju grupowego wyłączenia ustalonego niniejszym rozporządzeniem, niezależnie od udziałów rynkowych zaangażowanych przedsiębiorstw.
(11) W celu zapewnienia dostępu lub uniemożliwienia zmowy rynkowej z wyłączeniem grupowym muszą być związane określone warunki; w tym celu wyłączenie zobowiązanie niekonkurowania powinno być ograniczone do zobowiązań, które nie przekraczają określonego czasu trwania; z tych samych przyczyn każde bezpośrednie lub pośrednie zobowiązanie nakazujące uczestnikom systemu selektywnej dystrybucji nie sprzedawać produktów określonych konkurujących dostawców powinno być wyłączone z przywileju korzystania z niniejszego rozporządzenia.
(12) Ograniczenie udziału rynkowego, niewyłączenie niektórych porozumień wertykalnych i warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zwykle zapewniają, że porozumienia, do których stosuje się wyłączenie grupowe, nie umożliwiają przedsiębiorstwom uczestniczącym wyeliminowania konkurencji w zakresie znacznej części produktów objętych porozumieniem.
(13) W poszczególnych przypadkach, w których porozumienia podlegają niniejszemu rozporządzeniu, niemniej jednak mają skutki niezgodne z art. 81 ust. 3, Komisja może cofnąć przywilej wyłączenia grupowego; może to zdarzyć się w szczególności, gdy kupujący ma znaczącą pozycję rynkową na odnośnym rynku, na którym odsprzedaje się towary lub świadczy usługi, lub gdy sieci równoległe porozumień wertykalnych mają podobne skutki, które istotnie ograniczają dostęp do odnośnego rynku lub konkurencję na nim; takie skumulowane skutki mogą np. powstać w przypadku zobowiązań selektywnej dystrybucji lub zobowiązania niekonkurowania.
(14) Rozporządzenie nr 19/65/EWG upoważnia właściwe władze Państw Członkowskich do wycofania przywileju wyłączenia grupowego, gdy porozumienia wertykalne mają skutki niezgodne z warunkami ustanowionymi w art. 81 ust. 3, jeśli takie skutki są odczuwalne na ich terytorium lub na jego części i jeśli to terytorium ma cechy odrębnego rynku geograficznego; Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że wykonywanie uprawnienia do wycofania wyżej wymienionego przywileju nie ogranicza jednolitego stosowania na całym obszarze Wspólnego Rynku wspólnotowych zasad konkurencji lub pełnego skutku środków przyjętych w celu wprowadzenia w życie tych zasad.
(15) W celu wzmocnienia nadzoru nad równoległymi sieciami porozumień wertykalnych, które wywołują podobne skutki ograniczające i obejmują więcej niż 50 % danego rynku, Komisja może uznać, że niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do porozumień wertykalnych zawierających określone ograniczenia dotyczące danego rynku, tym samym przywracając pełne zastosowanie art. 81 do takich porozumień.
(16) Niniejsze rozporządzenie jest bez uszczerbku dla stosowania art. 82.
(17) Zgodnie z zasadą nadrzędności prawa wspólnotowego żaden środek podjęty w zastosowaniu krajowych przepisów konkurencji nie powinien naruszać jednolitego stosowania na całym obszarze Wspólnego Rynku wspólnotowych reguł konkurencji lub pełnego skutku środków przyjętych w celu wprowadzenia w życie tych reguł, włącznie z niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "przedsiębiorstwa konkurujące" oznaczają obecnych lub potencjalnych dostawców na rynku tego samego produktu; rynek tego samego produktu obejmuje towary lub usługi, które są uważane przez kupującego za wzajemnie zamienne lub substytucyjne w stosunku do towarów albo usług kontraktowych z uwagi na ich cechy, ceny i zamierzone przeznaczenie;
b) "zobowiązanie niekonkurowania" oznacza jakiekolwiek bezpośrednie lub pośrednie zobowiązanie nakazujące kupującemu nie produkować, nie nabywać, nie sprzedawać bądź nie odsprzedawać towarów lub usług, które konkurują z towarami albo usługami kontraktowymi, bądź jakiekolwiek bezpośrednie lub pośrednie zobowiązanie dokonywania przez nabywcę u dostawcy albo w innym przedsiębiorstwie wyznaczonym przez dostawcę więcej niż 80 % całkowitych zakupów towarów lub usług kontraktowych i ich substytutów na odnośnym rynku, obliczonych na podstawie wartości jego zakupów w poprzednim roku kalendarzowym;
c) "zobowiązanie wyłącznej dostawy" oznacza jakiekolwiek bezpośrednie lub pośrednie zobowiązanie nakazujące dostawcy sprzedawać towary albo usługi określone w porozumieniu tylko jednemu kupującemu wewnątrz Wspólnoty w celach określonego wykorzystania lub odsprzedaży;
d) "system selektywnej dystrybucji" oznacza system dystrybucji, w którym dostawca zobowiązuje się sprzedawać towary lub usługi kontraktowe albo bezpośrednio, albo pośrednio tylko dystrybutorom wybranym według określonych kryteriów i w którym ci dystrybutorzy zobowiązują się nie sprzedawać tych towarów lub usług nieautoryzowanym dystrybutorom;
e) "prawa własności intelektualnej" obejmują prawo własności przemysłowej, prawo autorskie i prawa pokrewne;
f) "know-how" oznacza pakiet nieopatentowanych informacji praktycznych, wywodzących się z doświadczenia i badań przeprowadzanych przez dostawcę, które są niejawne, istotne i identyfikowalne; w tym kontekście przez "niejawne" rozumie się, że know-how, jako całość lub dokładna konfiguracja i montaż jego elementów, nie jest ani powszechnie znane, ani łatwo dostępne; przez "istotne" rozumie się, że know-how obejmuje informacje, które są niezbędne dla nabywcy do użytkowania, sprzedaży lub odsprzedaży kontraktowych towarów lub usług; przez "identyfikowalne" rozumie się, że know-how musi być opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, umożliwiający sprawdzenie, czy spełnione są kryteria niejawności i istotności.
g) "kupujący" obejmuje przedsiębiorstwo, które zgodnie z porozumieniem podlega art. 81 ust. 1 Traktatu, sprzedaje towary lub usługi w imieniu innego przedsiębiorstwa.
Artykuł 2
1. Zgodnie z art. 81 ust. 3 Traktatu oraz niniejszego z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia niniejszym uznaje się, że art. 81 ust. 1 nie ma zastosowania do porozumień lub praktyk uzgodnionych zawieranych między dwoma lub większą liczbą przedsiębiorstw, z których każde działa w ramach porozumienia na różnym szczeblu łańcucha produkcji lub dystrybucji i odnoszących się do warunków, zgodnie z którymi strony mogą kupować, sprzedawać i odsprzedawać niektóre towary lub usługi ("porozumienia wertykalne").
Niniejsze wyłączenie stosuje się w zakresie, w jakim takie porozumienia zawierają ograniczenia konkurencji wchodzące w zakres art. 81 ust. 1 ("ograniczenia wertykalne").
2.
Wyłączenie przewidziane w ust. 1 stosuje się do porozumień wertykalnych zawieranych między związkiem przedsiębiorstw i jego członkami lub między takim związkiem i jego dostawcami, jeśli tylko wszyscy jego członkowie są sprzedawcami detalicznymi towarów i jeżeli żaden członek związku razem z przedsiębiorstwami powiązanymi nie ma całkowitego rocznego obrotu przekraczającego 50 mln EUR; porozumienia wertykalne zawierane przez takie związki są objęte niniejszym rozporządzeniem bez uszczerbku dla stosowania art. 81 do porozumień poziomych zawieranych między członkami związku lub decyzji wydanych przez związek.
3.
Wyłączenie przewidziane w ust. 1 stosuje się do porozumień wertykalnych zawierających przepisy, które odnoszą się do przeniesienia na kupującego praw własności intelektualnej lub korzystania przez niego z takich praw, o ile te przepisy nie stanowią podstawowego przedmiotu takich porozumień i są bezpośrednio związane z używaniem, sprzedażą lub odsprzedażą towarów albo usług przez kupującego lub jego klientów.
Wyłączenie stosuje się pod warunkiem, że w odniesieniu do kontraktowych towarów lub usług przepisy te nie zawierają ograniczeń konkurencji mających ten sam cel lub skutek jak ograniczenia wertykalne, które nie są wyłączone na podstawie niniejszego rozporządzenia.
4.
Wyłączenie przewidziane w ust. 1 nie ma zastosowania do porozumień wertykalnych zawieranych między konkurującymi przedsiębiorstwami; jednakże stosuje się je, gdy przedsiębiorstwa konkurujące zawierają porozumienie wertykalne o charakterze niewzajemnym oraz:
a) kupujący ma całkowity roczny obrót nieprzekraczający 100 mln EUR; lub
b) dostawca jest producentem i dystrybutorem towarów, podczas gdy kupujący jest dystrybutorem nieprodukującym towarów konkurujących z towarami kontraktowymi; lub
c) dostawca zapewnia usługi na poszczególnych szczeblach obrotu handlowego, podczas gdy kupujący nie świadczy usług konkurencyjnych na szczeblu obrotu handlowego, na którym nabywa usługi kontraktowe.
5.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do porozumień wertykalnych, których przedmiot wchodzi w zakres innego rozporządzenia o wyłączeniu grupowym.
Artykuł 3
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, wyłączenie przewidziane w art. 2 stosuje się pod warunkiem, że udział dostawcy w odnośnym rynku, na którym sprzedaje on towary lub usługi kontraktowe, nie przekracza 30 %.
2.
W przypadku porozumień wertykalnych zawierających zobowiązania wyłącznej dostawy wyłączenie przewidziane w art. 2 stosuje się pod warunkiem, że udział kupującego w odnośnym rynku, na którym nabywa on towary lub usługi kontraktowe, nie przekracza 30 %.
Artykuł 4
Wyłączenie przewidziane w art. 2 nie ma zastosowania do porozumień wertykalnych, które bezpośrednio lub pośrednio, oddzielnie lub w połączeniu z innymi czynnikami pod kontrolą stron, mają na celu:
a) ograniczenie uprawnienia kupującego do ustalania jego cen sprzedaży, nie naruszając możliwości narzucania przez dostawcę maksymalnej ceny sprzedaży lub zalecanej ceny sprzedaży, pod warunkiem że nie są one równe ze stałą lub minimalną ceną sprzedaży wynikającą z nacisku lub bodźców stwarzanych przez strony;
b) ograniczenie terytorium lub klientów, na które bądź którym kupujący może sprzedawać towary lub usługi kontraktowe, z wyjątkiem:
- ograniczenia aktywnej sprzedaży do wyłącznego terytorium lub wyłącznej grupy klientów zarezerwowanej dla dostawcy lub przydzielonej przez dostawcę innemu kupującemu, gdy takie zastrzeżenie nie ogranicza sprzedaży klientom kupującego,
- ograniczenia sprzedaży ostatecznym użytkownikom przez kupującego działającego na hurtowym szczeblu handlu,
- ograniczenia sprzedaży nieautoryzowanym dystrybutorom przez uczestników systemu selektywnej dystrybucji, oraz
- ograniczenia uprawnienia kupującego do sprzedawania komponentów dostarczonych w celach włączenia klientom, którzy użyliby ich do produkcji tego samego rodzaju towarów, jak te wyprodukowane przez dostawcę;
c) ograniczenie aktywnej lub pasywnej sprzedaży ostatecznym użytkownikom przez członków systemu selektywnej dystrybucji działających na detalicznym szczeblu handlu, nie naruszając możliwości zakazania członkom systemu działania poza miejscem, które nie zostało dozwolone, wykonywania działalności;
d) ograniczenie wzajemnych dostaw między dystrybutorami w obrębie systemu selektywnej dystrybucji, w tym między dystrybutorami działającymi na różnych szczeblach handlu;
e) ograniczenie uzgodnione między dostawcą komponentów i kupującym, który łączy te komponenty, ograniczające dostawcę do sprzedaży komponentów jako części zamiennych ostatecznym użytkownikom lub warsztatom albo innym usługodawcom w zakresie tych części, którym kupujący nie powierzył naprawy lub obsługi dotyczącej jego towarów.
Artykuł 5
Wyłączenie przewidziane w art. 2 nie ma zastosowania do następujących zobowiązań zawartych w porozumieniach wertykalnych:
a) jakiegokolwiek bezpośredniego lub pośredniego zobowiązania niekonkurowania, którego czas trwania jest nieokreślony lub przekracza pięć lat.
Zobowiązanie niekonkurowania, które jest w sposób milczący odnawiane po upływie pięciu lat, jest uważane za zawarte na czas nieokreślony.
Jednakże okres pięciu lat nie ma zastosowania, gdy towary lub usługi kontraktowe są sprzedawane przez kupującego w pomieszczeniach i na terenie będących własnością dostawcy lub dzierżawionych przez niego od stron trzecich, niezwiązanych z nabywcą, pod warunkiem że czas trwania zobowiązania niekonkurowania nie przekroczy okresu zajmowania pomieszczeń i terenu przez kupującego;
b) jakiegokolwiek bezpośredniego lub pośredniego zobowiązania nakazującego kupującemu po wygaśnięciu porozumienia nie produkować, nie nabywać, nie sprzedawać lub nie odsprzedawać towarów albo usług, chyba że takie zobowiązanie:
- odnosi się do towarów lub usług, które konkurują z towarami albo usługami kontraktowymi, oraz
- jest ograniczone do pomieszczeń i terenu, na którym kupujący działał w czasie trwania porozumienia, oraz
- jest niezbędne do ochrony know-how przekazanego przez dostawcę kupującemu,
i pod warunkiem że czas trwania takiego zobowiązania niekonkurowania jest ograniczony do okresu jednego roku po wygaśnięciu porozumienia; zobowiązanie to nie narusza możliwości nałożenia ograniczenia, które nie ma limitu czasowego na używanie i ujawnienie know-how niestanowiącego własności publicznej;
c) jakiegokolwiek bezpośredniego lub pośredniego zobowiązania nakazującego członkom systemu selektywnej dystrybucji nie sprzedawać produktów określonych konkurujących dostawców.
Artykuł 6
Komisja może wycofać przywilej wynikający z niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 19/65/EWG, jeżeli uzna w konkretnym przypadku, że porozumienia wertykalne, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie wywołują jednak skutki niezgodne z warunkami ustanowionymi w art. 81 ust. 3 Traktatu, w szczególności, jeśli dostęp do odnośnego rynku lub konkurencja na nim jest znacząco ograniczona przez skumulowany efekt równoległych sieci podobnych ograniczeń wertykalnych stosowanych przez konkurujących dostawców lub nabywców.
Artykuł 7
Jeżeli w konkretnym przypadku porozumienia wertykalne, do których stosuje się wyłączenie przewidziane w art. 2, wywołują skutki niezgodne z warunkami ustanowionymi w art. 81 ust. 3 Traktatu na terytorium Państwa Członkowskiego lub jego części, które ma wszystkie cechy odrębnego rynku geograficznego, właściwe władze tego Państwa Członkowskiego mogą wycofać przywilej stosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego terytorium, na tych samych warunkach jak ustanowione w art. 6.
Artykuł 8
1.
Na podstawie art. 1 rozporządzenia nr 19/65/EWG Komisja może w formie rozporządzenia uznać, że jeśli sieci równoległe podobnych ograniczeń wertykalnych obejmują więcej niż 50 % odnośnego rynku, niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do porozumień wertykalnych zawierających specyficzne ograniczenia odnoszące się do tego rynku.
2.
Rozporządzenia przyjętego na mocy ust. 1 nie stosuje się wcześniej niż sześć miesięcy po jego przyjęciu.
Artykuł 9
1. Przewidziany w art. 3 ust. 1 30 % udział rynkowy oblicza się na podstawie wartości sprzedaży na rynku towarów lub usług kontraktowych i innych towarów albo usług sprzedawanych przez dostawcę, które są uważane przez kupującego za wzajemnie zamienne lub substytucyjne z uwagi na ich cechy, ceny i zamierzone przeznaczenie; jeśli dane dotyczące wartości sprzedaży rynkowej nie są dostępne, do określenia udziału rynkowego danego przedsiębiorstwa mogą być zastosowane szacunki oparte na innych wiarygodnych informacjach rynkowych, w tym na wielkości sprzedaży. Dla celów art. 3 ust. 2 do obliczenia udziału rynkowego wykorzystuje się albo rynkową wartość zakupu, albo jej oszacowanie.
2.
Do celów stosowania progu udziałów rynkowych przewidzianego w art. 3 stosuje się następujące zasady:
a) udział rynkowy oblicza się na podstawie danych odnoszących się do poprzedniego roku kalendarzowego;
b) udział rynkowy obejmuje towary lub usługi dostarczone na potrzeby sprzedaży zintegrowanym dystrybutorom;
c) jeżeli początkowo udział rynkowy jest nie większy niż 30 %, ale później wzrośnie powyżej tego poziomu, nie przekraczając 35 %, wyłączenie przewidziane w art. 2 stosuje się przez okres dwóch kolejnych lat po roku, w którym pierwszy raz przekroczono 30 % próg udziałów rynkowych;
d) jeżeli początkowo udział rynkowy jest nie większy niż 30 %, ale później wzrośnie powyżej 35 %, wyłączenie przewidziane w art. 2 stosuje się przez okres jednego roku kalendarzowego po roku, w którym pierwszy raz przekroczono 35 % poziom udziału rynkowego;
e) korzyść z lit. c) i d) nie może być połączona tak, aby trwała dłużej niż przez okres dwóch lat kalendarzowych.
Artykuł 10
1.
Dla celów obliczenia całkowitego obrotu rocznego w rozumieniu art. 2 ust. 2 i 4 sumuje się obrót osiągnięty w poprzednim roku obrachunkowym przez odnośną stronę porozumienia wertykalnego i obrót osiągnięty przez związane z nią przedsiębiorstwa w związku z wszystkimi towarami i usługami, wyłączając wszystkie podatki i inne opłaty.
W tym celu nie bierze się pod uwagę transakcji między stroną porozumienia wertykalnego i związanymi z nią przedsiębiorstwami lub między tymi powiązanymi przedsiębiorstwami.
2.
Wyłączenie przewidziane w art. 2 stosuje się nadal, jeżeli w okresie dwóch kolejnych lat obrachunkowych próg całkowitego rocznego obrotu jest przekroczony o nie więcej niż 10 %.
Artykuł 11
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia wyrażenia "przedsiębiorstwo", "dostawca" i "kupujący" obejmują odpowiednio ich przedsiębiorstwa powiązane.
2.
"Przedsiębiorstwami powiązanymi" są:
a) przedsiębiorstwa, w których strona porozumienia bezpośrednio lub pośrednio:
- jest uprawniona do korzystania z więcej niż połowy głosów, lub
- jest uprawniona do mianowania więcej niż połowy członków rady nadzorczej, zarządu lub organów prawnie reprezentujących przedsiębiorstwo, lub
- ma prawo zarządzać działalnością przedsiębiorstwa;
b) przedsiębiorstwa, które bezpośrednio lub pośrednio mają w stosunku do jednej ze stron porozumienia prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a);
c) przedsiębiorstwa, w których przedsiębiorstwo określone w lit. b) ma bezpośrednio lub pośrednio prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a);
d) przedsiębiorstwa, w których strona porozumienia wspólnie z przedsiębiorstwem lub przedsiębiorstwami określonymi w lit. a), b) lub c) albo w których dwa albo więcej przedsiębiorstw posiadają wspólnie prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a);
e) przedsiębiorstwa, w których prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a) posiadają wspólnie:
- strony porozumienia lub odpowiednio ich przedsiębiorstwa powiązane określone w lit. a)–d) lub
- jedna lub więcej stron porozumienia albo jedno lub więcej ich przedsiębiorstw powiązanych określonych w lit. a)–d) oraz jedna lub więcej stron trzecich.
3.
Do celów art. 3 udział rynkowy przedsiębiorstw określonych w ust. 2 lit. e) niniejszego artykułu wyznaczany jest jednakowo dla każdego przedsiębiorstwa posiadającego prawa i uprawnienia wymienione w ust. 2 lit. a).
Artykuł 12
1. Wyłączenia przewidziane w rozporządzeniach Komisji (EWG) nr 1983/83 [4], (EWG) nr 1984/83 [5] oraz (EWG) nr 4087/88 [6] stosuje się nadal do dnia 31 maja 2000 r.
2. Zakaz ustanowiony w art. 81 ust. 1 Traktatu UE nie ma zastosowania w okresie od dnia 1 czerwca 2000 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. w odniesieniu do porozumień, które obowiązywały w dniu 31 maja 2000 r. i które nie spełniają warunków wyłączenia przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, ale spełniają warunki wyłączenia przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 1983/83, (EWG) nr 1984/83 lub (EWG) nr 4087/88.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 czerwca 2000 r., z wyjątkiem art. 12 ust. 1, który stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie traci moc z dniem 31 maja 2010 r..
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2791/1999
z dnia 16 grudnia 1999 r.
ustanawiające określone środki kontrolne obowiązujące na obszarze objętym Konwencją o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku, zwana dalej "Konwencją NEAFC", została zatwierdzona decyzją 81/608/EWG [2] i wchodzi w życie z dniem 17 marca 1982 r.
(2) Konwencja NEAFC stanowi właściwe ramy dla wielostronnej współpracy w zakresie racjonalnej ochrony i gospodarowania zasobami połowowymi na obszarze określonym przez Konwencję.
(3) Komisja Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku na swojej siedemnastej sesji rocznej w dniach 17–20 listopada 1998 r. przyjęła dwa zalecenia ustanawiające system kontroli i egzekwowania obowiązujący statki rybackie działające na obszarach znajdujących się poza granicami krajowej jurysdykcji Umawiających się Stron na obszarze Konwencji (zwany dalej "systemem") oraz program popierania przestrzegania przez statki krajów innych niż Umawiające się Strony jej zaleceń w celu zapewnienia pełnego przestrzegania środków ochronnych i zarządczych przyjętych przez NEAFC (zwany dalej "programem").
(4) System przewiduje środki kontrolne obowiązujące statki rybackie pływające pod banderą Umawiających się Stron, które działają na obszarze NEAFC, oraz uregulowania w zakresie inspekcji na morzu, które obejmują procedury kontroli i nadzoru oraz procedury w przypadku naruszenia przepisów, które muszą być stosowane przez Umawiające się Strony.
(5) Program przewiduje obowiązkową kontrolę statków rybackich krajów niebędących Umawiającymi się Stronami, w przypadku gdy te dobrowolnie wpływają do portów Umawiających się Stron, oraz zakaz wyładowywania i przeładowywania połowów, jeżeli podczas takiej kontroli stwierdzi się, że zostały naruszone środki ochronne przyjęte przez NEAFC.
(6) Na mocy art. 12 i 15 Konwencji NEAFC zalecenia takie wchodzą w życie z dniem 1 lipca 1999 r. i stają się wiążące dla Umawiających się Stron; Wspólnota powinna stosować te zalecenia.
(7) W celu umożliwienia monitorowania wspólnotowych działań połowowych na obszarze regulacyjnym NEAFC oraz w celu uzupełnienia środków kontrolnych przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli obowiązujący we wspólnej polityce rybołówstwa [3] należy ustanowić określone środki ochronne, w szczególności do uczestniczenia w działaniach połowowych, oznakowania statków i narzędzi rybackich oraz ich dokumentów, rejestrowania i zgłaszania połowów oraz przeładunku ryb.
(8) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 przewiduje, że każde Państwo Członkowskie musi zapewnić, aby działania jego statków poza strefą połowową Wspólnoty podlegały właściwemu monitorowaniu, a w przypadku gdy istnieje taki obowiązek wspólnotowy – kontrolom i nadzorowi w celu zapewnienia zgodności z przepisami wspólnotowymi obowiązującymi na takich wodach; należy zatem ustanowić przepis, aby Państwa Członkowskie, których statki rybackie posiadają zezwolenie na połowy, na obszarze regulacyjnym NEAFC wyznaczały inspektorów do systemu w celu podjęcia monitorowania i nadzoru, wraz z odpowiednimi środkami do przeprowadzania kontroli.
(9) W celu zapewnienia monitorowania działań połowowych na obszarze NEAFC konieczne jest, aby Państwa Członkowskie współpracowały zarówno między sobą, jak i z Komisją przy stosowaniu systemu.
(10) Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie, aby ich inspektorzy przestrzegali procedur kontrolnych ustanowionych przez NEAFC.
(11) Kapitanowie statków wspólnotowych powinni współpracować podczas kontroli przeprowadzanych na ich statkach w sposób przewidziany w procedurach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
(12) Należy ustanowić procedury, które będą stosowane w sytuacjach, gdy podejrzewa się naruszenie przepisów, w szczególności gdy dojdzie do poważnego naruszenia przepisów; w tym celu należy sporządzić listę rodzajów działań, które będą uznawane za poważne naruszenie przepisów.
(13) Należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące wdrożenia programu we Wspólnocie.
(14) Na mocy Traktatu zwierzchnictwo nad wodami krajowymi i portami jest wykonywane przez Państwa Członkowskie; jednakże w przypadku dostępu do wspólnotowych urządzeń portowych przez statki rybackie krajów niebędących Umawiającymi się Stronami, które działały na obszarze regulacyjnym NEAFC, należy przyjąć na szczeblu wspólnotowym dodatkowe jednolite środki działania, tak aby poddać regulacji działania takich statków w portach wspólnotowych, w celu zapewnienia skuteczności środków ustanowionych przez NEAFC.
(15) Należy ustanowić procedurę w zakresie przyjęcia szczegółowych przepisów dla wdrożenia systemu.
(16) Działania potrzebne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny być uchwalone zgodnie z decyzją 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. określającą procedury wykonywania uprawnień wdrożeniowych przyznanych przez Komisję [4].
(17) W celu zdobycia doświadczenia dla dokonania ostatecznego podziału zadań ważne jest, aby niektóre postanowienia dotyczące inspekcji i kontroli, które zostaną przeprowadzone we współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją, obowiązywały przez ograniczony okres czasu do momentu podjęcia decyzji odnośnie do ostatecznych regulacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne przepisy i warunki odnoszące się do stosowania przez Wspólnotę:
a) systemu kontroli i wykonywania obowiązującego statki rybackie działające na obszarach poza granicami krajowej jurysdykcji na obszarze Konwencji NEAFC;
b) programu popierania przestrzegania przez statki krajów niebędących Umawiającymi się Stronami zaleceń wydanych przez NEAFC.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "obszar regulacyjny" oznacza wody obszarów Konwencji określone w art. 1 ust. 1 Konwencji NEAFC, które leżą poza wodami podlegającymi jurysdykcji Umawiających się Stron NEAFC;
2) "zasoby rybołówstwa" są to zasoby określone w art. 1 ust. 2 Konwencji NEAFC;
3) "zasoby regulowane" są to zasoby rybołówstwa, które podlegają zaleceniom na mocy Konwencji i które są wymienione w Załączniku do tej Konwencji; Załącznik może zostać zmieniony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 2;
4) "działania połowowe" oznaczają operacje połowowe, przetwórstwo ryb, przeładowywanie ryb i produktów rybnych oraz inne działania związane z przygotowywaniem do połowów na obszarze regulacyjnym;
5) "inspektor NEAFC" oznacza inspektora wyznaczonego przez Umawiającą się Stronę NEAFC na potrzeby systemu;
6) "wchodzenie na pokład" oznacza wchodzenie na pokład statku rybackiego przez inspektorów NEAFC w celu przeprowadzenia inspekcji;
7) "naruszenie" oznacza każde działanie lub zaniechanie statku rybackiego, które daje wyraźne podstawy do podejrzeń, że doszło do naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i innych rozporządzeń transponujących zalecenia NEAFC oraz które zostało odnotowane w sprawozdaniu z inspekcji zgodnie z systemem;
8) "poważne naruszenie" oznacza:
a) łowienie bez ważnego zezwolenia wydanego przez państwo bandery;
b) łowienie bez lub po wykorzystaniu kwoty;
c) wykorzystywanie zakazanych narzędzi rybackich;
d) poważne błędy przy rejestracji połowów;
e) notoryczne nieprzestrzeganie obowiązku zgłaszania przemieszczeń i połowów;
f) przeszkadzanie inspektorowi w wykonywaniu jego obowiązków;
g) ukierunkowane połowy na stada, które podlegają moratorium lub których poławianie jest zakazane;
h) fałszowanie lub zatajanie oznaczeń, tożsamości lub rejestracji statku rybackiego;
i) zatajanie, manipulowanie lub usuwanie dowodów dotyczących dochodzenia;
j) wielokrotne naruszenia, które stanowią poważne lekceważenie środków ochronnych i zarządczych;
9) "należycie upełnomocniony inspektor" oznacza inspektora NEAFC należycie upełnomocnionego przez Państwo Członkowskie bandery statku podejrzewanego o dokonanie poważnego naruszenia;
10) "statek kraju niebędącego Umawiającą się Stroną" oznacza statek, który został dostrzeżony i zgłoszony jako dokonujący działań połowowych na obszarze regulacyjnym NEAFC i:
i) który pływa pod banderą kraju, który nie jest Umawiającą się Stroną Konwencji NEAFC;
ii) w stosunku do którego istnieją uzasadnione podstawy podejrzewania, że nie posiada przynależności.
TYTUŁ I
WDROŻENIE SYSTEMU KONTROLI PRZYJĘTEGO PRZEZ NEAFC
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejszy tytuł ma zastosowanie do wszystkich statków rybackich Wspólnoty wykorzystywanych lub przeznaczonych do wykorzystania na potrzeby komercyjnych działań połowowych skierowanych na zasoby rybne na obszarze regulacyjnym.
2.
Wspólnotowe statki rybackie działające na obszarze regulacyjnym, które przechowują na pokładzie ryby z tego obszaru, powinny dokonywać tych czynności zgodnie z celami i zasadami Konwencji NEAFC.
ROZDZIAŁ 1
ŚRODKI KONTROLNE
Artykuł 4
Uczestnictwo Wspólnoty
1.
Wyłącznie wspólnotowe statki rybackie, którym Państwo Członkowskie bandery udzieliło specjalnego zezwolenia na poławianie mogą, na warunkach określonych w zezwoleniu, łowić, przechowywać na pokładzie, przeładowywać i wyładowywać zasoby rybackie pochodzące z obszaru regulacyjnego.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji w formie komputerowej listę wszystkich statków rybackich pływających pod ich banderą i zarejestrowanych we Wspólnocie, które posiadają zezwolenie na poławianie na obszarze regulacyjnym, w szczególności statków rybackich posiadających zezwolenie na łowienie bezpośrednio jednego lub kilku regulowanych zasobów, wraz ze zmianami do tej listy.
Niniejsze informacje są przesyłane nie później niż dnia 15 grudnia każdego roku lub nie później niż 5 dni przed wpłynięciem statku do obszaru regulacyjnego.
Komisja bezzwłocznie przedkłada te informacje Sekretariatowi NEAFC.
3.
Forma przekazania listy określonej w ust. 2 oraz specyfikacji zostanie przyjęta zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 2.
Artykuł 5
Rejestrowanie połowów i nakładu połowowego
1.
Dodatkowo oprócz informacji określonych w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 kapitanowie wspólnotowych statków rybackich wpisują do swoich dzienników pokładowych każde wpłynięcie i opuszczenie obszaru regulacyjnego.
2.
Kapitanowie wspólnotowych statków rybackich powinni prowadzić w odniesieniu do przetworzonych lub mrożonych połowów regulowanych zasobów wymienionych w Załączniku:
a) pokładowy dziennik produkcyjny określający, dla każdego gatunku i każdego przetworzonego produktu, produkcję ogółem; lub
b) plan magazynowania, dla każdego gatunku, przetworzonych produktów, pokazujący umieszczenie przetworzonych produktów w ładowni.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 2.
Artykuł 6
Zgłaszanie połowów regulowanych zasobów
1.
Kapitanowie wspólnotowych statków rybackich przesyłają właściwym władzom swojego Państwa Członkowskiego bandery "sprawozdanie z połowów" w terminie określonym w akapicie drugim.
Sprawozdania z połowów regulowanych zasobów zawierają:
a) ilości przechowywane na pokładzie, w momencie gdy kapitanowie wspólnotowych statków rybackich wpływają na obszar regulacyjny.
Sprawozdania są przekazywane nie wcześniej niż 12 godzin i nie później niż 6 godzin przed każdorazowym wpłynięciem do obszaru regulacyjnego;
b) połowy tygodniowe.
Sprawozdania takie są przekazywane po raz pierwszy nie później niż na koniec siódmego dnia następującego po wpłynięciu statku do obszaru regulacyjnego lub, gdy wyjście w morze w celu połowów trwa dłużej niż siedem dni, najpóźniej w poniedziałek dla połowów, które miały miejsce na obszarze regulacyjnym podczas poprzedniego tygodnia kończącego się o północy w niedzielę;
c) ilości przechowywane na pokładzie, gdy statek opuszcza obszar regulacyjny.
Sprawozdania takie są przekazywane nie wcześniej niż 8 godzin i nie później niż 6 godzin przed każdym opuszczeniem obszaru regulacyjnego.
Obejmują one, o ile dotyczy, liczbę dni połowowych i połowy złowione na obszarze regulacyjnym;
d) ilości załadowane lub wyładowane dla każdego przeładunku ryb podczas przebywania statku na obszarze regulacyjnym.
Sprawozdania takie są przekazywane nie później niż 24 godziny po zakończeniu przeładunku.
2.
Każde Państwo Członkowskie po otrzymaniu przedkłada sprawozdania z połowów w drodze transmisji komputerowej Sekretariatowi NEAFC.
3.
Sprawozdania z połowów są przekazywane właściwym władzom w Państwach Członkowskich w celu przekazania do Sekretariatu NEAFC [5].
4. Państwa Członkowskie rejestrują dane zawarte w sprawozdaniach z połowów w bazie danych, określonej w art. 19 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
5.
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu, w szczególności forma i specyfikacja dotyczące przekazywania, określonego w ust. 3, zostaną określone na mocy procedury przewidzianej w art. 29 ust. 2.
Artykuł 7
Składanie całościowego sprawozdania z połowów i nakładu połowowego
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję w drodze transmisji komputerowej do piętnastego dnia każdego miesiąca o ilościach zasobów określonych w ust. 3, złowionych na obszarze regulacyjnym, które zostały wyładowane lub przeładowane podczas poprzedniego miesiąca.
2. Bez względu na przepisy art. 3 ust. 2 niniejszy artykuł ma również zastosowanie do regulowanych zasobów, które zostały odłowione na obszarze Konwencji podlegającym jurysdykcji Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem dla art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
3.
Lista zasobów określonych w ust. 1 oraz forma przekazywania danych zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 2.
Artykuł 8 [6]
System monitorowania statków (VMS)
Państwa Członkowskie zapewnią, aby informacje uzyskane przez system monitorowania statków (VMS) odnośnie do statków rybackich pływających pod ich banderą, które poławiają na obszarze regulacyjnym, były przekazywane w formie elektronicznej do Sekretariatu NEAFC w czasie rzeczywistym, w formie i zgodnie ze specyfikacjami przyjętymi zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 2.
Artykuł 9
Przeładowywanie
Wspólnotowe statki rybackie podejmują działania przeładunkowe na obszarze regulacyjnym, wyłącznie jeżeli otrzymają wcześniejszą zgodę od właściwych władz Państwa Członkowskiego, pod którego banderą pływają i w którym są zarejestrowane.
ROZDZIAŁ 2
PROCEDURA KONTROLI
Artykuł 10 [7]
Przepisy ogólne dotyczące kontroli i nadzoru
1.
Państwa Członkowskie, których statki rybackie posiadają zezwolenie na poławianie na obszarze regulacyjnym, wyznaczają inspektorów na potrzebny systemu do przeprowadzania nadzoru i kontroli.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje kroki w celu zapewnienia, aby inspektorzy NEAFC mogli przeprowadzać kontrole na pokładach statków rybackich pływających pod jego banderą.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewni, aby kontrole dokonywane przez inspektorów były przeprowadzane w sposób niedyskryminacyjny i zgodny z systemem.
Liczba kontroli jest oparta na wielkości flot Umawiających się Stron obecnych na obszarze regulacyjnym, przy uwzględnieniu czasu spędzonego na obszarze.
4.
Komisja może wyznaczyć inspektorów wspólnotowych na potrzeby systemu.
Artykuł 11 [8]
Środki kontroli
1.
Państwa Członkowskie lub, zgodnie z art. 10 ust. 4, Komisja udostępniają swoim inspektorom odpowiednie środki w celu umożliwienia im przeprowadzenia zadań nadzorczych i kontrolnych.
W tym celu powinny one wyznaczyć statki i samoloty kontrolne na potrzeby systemu.
2.
Komisja koordynuje działania nadzorcze i kontrolne w imieniu Wspólnoty.
Może ona sporządzić w porozumieniu z odnośnymi Państwami Członkowskimi wspólne operacyjne programy nadzoru i kontroli w tym celu, które umożliwią Wspólnocie wywiązanie się z zobowiązań w ramach systemu.
Państwa Członkowskie, których statki dokonują połowów regulowanych zasobów, przyjmą środki konieczne dla ułatwienia realizacji takich programów, szczególnie w odniesieniu do wymaganych zasobów ludzkich i materialnych oraz odnośnie do okresów i stref.
3.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję przed dniem 1 stycznia 2000 r. o nazwiskach inspektorów i statków kontrolnych oraz o szczegółach dotyczących samolotu, które zamierzają wyznaczyć na potrzeby systemu podczas kolejnego roku.
Korzystając z takich informacji, Komisja sporządzi we współpracy z Państwami Członkowskimi plan przyszłego uczestnictwa Wspólnoty w systemie w odnośnym roku kalendarzowym, który następnie prześle do Sekretariatu NEAFC i do Państw Członkowskich.
4.
Przy opracowywaniu operacyjnych programów nadzoru i kontroli Komisja zapewni, aby, w przypadku gdy w jakimkolwiek momencie więcej niż 10 wspólnotowych statków rybackich dokonuje działań połowowych ukierunkowanych na zasoby regulowane na obszarze regulacyjnym, na obszarze obecny był statek kontrolny z Państwa Członkowskiego lub aby zawarte zostało porozumienie z inną Umawiającą się Stroną w zakresie zapewnienia obecności statku kontrolnego.
5.
Państwa Członkowskie będą nadzorować, aby każdy statek wyznaczony na potrzeby systemu, który ma na pokładzie inspektorów i wszystkie statki wspierające, wywieszały specjalną flagę lub proporzec w celu pokazania, że inspektorzy przeprowadzają kontrole w ramach systemu.
Statek wyznaczony na potrzeby systemu posiada wyraźnie określony międzynarodowy wywoławczy sygnał radiowy.
Forma specjalnej flagi lub proporcja zostanie określona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 2.
6.
Państwa Członkowskie informują Komisję w formie elektronicznej o dniu i godzinie rozpoczęcia i zakończenia działań statków kontrolnych i samolotu, w formie określonej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 2.
Artykuł 12
Inspektorzy NEAFC
1.
Państwa Członkowskie lub, zgodnie z art. 10 ust. 4, Komisja wyda każdemu inspektorowi specjalny dokument tożsamości.
Inspektorzy noszą przy sobie i przedstawiają niniejszy dokument przy wchodzeniu na pokład statku rybackiego.
Forma takiego specjalnego dokumentu tożsamości zostanie określona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewnią, aby inspektorzy wykonywali swoje obowiązki zgodnie z przepisami ustanowionymi w systemie.
Inspektorzy pozostają pod operacyjną kontrolą swoich właściwych władz, jak również przed nimi odpowiadają.
Artykuł 13
Procedura nadzoru
1.
Inspektorzy NEAFC sprawują nadzór oparty na obserwowaniu statków rybackich ze statku lub samolotu wyznaczonego na potrzeby systemu.
Rejestrują oni swoje ustalenia w raporcie z obserwacji w formie przyjętej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 2 i przedkładają go właściwym władzom.
2.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie przekazują sprawozdanie z obserwacji, w drodze transmisji elektronicznej, do państwa bandery obserwowanego statku lub do władz wyznaczonych przez takie państwo, zgodnie z powiadomieniem przez Sekretariat NEAFC, do Sekretariatu NEAFC i do Komisji.
Powinny one również przekazać oryginał każdego sprawozdania z obserwacji oraz wszystkie zdjęcia państwu bandery właściwego statku na jego żądanie.
Artykuł 14
Procedura kontrolna
1.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewnią, aby inspektorzy NEAFC:
a) nie wchodzili na pokład statku bez wcześniejszego powiadomienia przekazanego drogą radiową na statek lub bez powiadomienia przy pomocy odpowiedniego sygnału, przy użyciu międzynarodowego kodu sygnałów, włączając w to szczegóły dotyczące zespołu kontrolnego;
b) nie wymagali, aby statek, na którego pokład wchodzi inspektor, zatrzymywał się lub manewrował podczas łowienia lub zarzucania, lub ciągnięcia narzędzi rybackich.
Inspektorzy mogą jednakże zażądać przerwania lub opóźnienia zarzucenia narzędzi do momentu wejścia przez nich na pokład statku, ale w każdym przypadku nie później niż 30 minut po otrzymaniu sygnału;
c) przestrzegali, aby kontrola nie przekraczała czterech godzin ani też okresu, gdy sieć i połowy są wciągane i kontrolowane, w zależności od tego, która z tych czynności jest dłuższa.
W przypadku stwierdzenia naruszenia inspektorzy mogą pozostać na pokładzie przez okres niezbędny do zakończenia wypełniania swoich obowiązków określonych w art. 16 ust. 1 lit. b).
Jednakże w wyjątkowych okolicznościach, po uwzględnieniu wielkości statku rybackiego i ilości ryb przechowywanych na pokładzie, czas trwania kontroli może przekroczyć okresy określone powyżej.
W takiej sytuacji inspektorzy pozostają na pokładzie nie dłużej niż jest to konieczne do zakończenia kontroli.
Przyczyny przekroczenia normalnego okresu zostaną odnotowane w sprawozdaniu z kontroli;
d) nie ingerowali w możliwość porozumiewania się przez kapitanów z władzami państwa bandery podczas wchodzenia na pokład i podczas kontroli;
e) manewrowali w bezpiecznej odległości od statku rybackiego zgodnie z zasadami dobrej żeglugi;
f) unikali stosowania siły, z wyjątkiem i w zakresie, w jakim jest to konieczne dla zapewnienia ich bezpieczeństwa.
Przy dokonywaniu kontroli na pokładzie statków rybackich inspektorzy nie mogą mieć przy sobie broni palnej;
g) przeprowadzali kontrolę w taki sposób, aby spowodować jak najmniej zakłóceń i niedogodności na danym statku, w stosunku do jego działań i połowów;
h) sporządzali sprawozdanie z kontroli w sposób przewidziany w przepisach przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 2 i aby dostarczali takie sprawozdanie swoim władzom.
2.
Inspektorzy mogą badać odpowiednie obszary, pokłady i pomieszczenia statku rybackiego, połowy (bez względu na to, czy zostały przetworzone, czy też nie), sieci i inne narzędzia, sprzęt oraz wszelkie inne istotne dokumenty, które są niezbędne do zweryfikowania zgodności ze środkami ochronnymi przyjętymi przez NEAFC oraz mogą zadawać pytania kapitanowi statku lub osobie przez niego wyznaczonej.
3.
Podczas przeprowadzania kontroli inspektorzy mogą zwrócić się do kapitana o pomoc, której mogą potrzebować.
Kapitan może ustosunkować się do sprawozdania z inspekcji, który musi zostać podpisany przez inspektorów po zakończeniu kontroli.
Kopia sprawozdania z kontroli jest przekazywana kapitanowi statku.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby zespoły kontrolne składały się z nie więcej niż dwóch inspektorów NEAFC.
Artykuł 15
Obowiązki kapitanów statków rybackich podczas procedury kontrolnej
Kapitan wspólnotowego statku rybackiego, na którego pokład wkracza inspektor w celu przeprowadzenia kontroli, musi:
a) ułatwić bezpieczne i skuteczne wejście na pokład;
b) współpracować i pomagać w kontroli statku rybackiego, przeprowadzanej zgodnie z procedurami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu i nie powinien utrudniać, zastraszać ani też ingerować w wykonywanie zadań przez inspektorów, jak również powinien zapewnić ich bezpieczeństwo;
c) zezwolić inspektorom na komunikowanie się z władzami państwa bandery i państwa kontrolującego;
d) zapewnić dostęp do odpowiednich obszarów, pokładów, pomieszczeń na statku, połowów (bez względu na to, czy zostały przetworzone, czy też nie), sieci i innych narzędzi, sprzętu i innych istotnych dokumentów;
e) zapewnić inspektorom odpowiednie udogodnienia, włączając w to, o ile dotyczy, żywność i zakwaterowanie, w przypadku gdy pozostają na pokładzie statku zgodnie z art. 18 ust. 3;
f) ułatwić bezpieczne opuszczenie pokładu przez inspektorów.
Artykuł 16
Procedura w przypadku naruszenia
1.
W przypadku gdy inspektorzy NEAFC stwierdzą, że istnieją wyraźne podstawy do twierdzenia, że statek rybacki angażował się w działania sprzeczne ze środkami ochrony przyjętymi przez NEAFC, muszą oni:
a) odnotować naruszenie w sprawozdaniu z kontroli;
b) podjąć wszelkie konieczne środki działanie w celu zapewnienia bezpieczeństwa i trwałości dowodów.
Znak identyfikacyjny powinien zostać bezpiecznie umieszczony na każdej części narzędzi rybackich, odnośnie do których na podstawie kontroli sądzi się, że zostały użyte z naruszeniem środków działania;
c) natychmiast podjąć wysiłki w celu skomunikowania się z inspektorem lub wyznaczonymi władzami państwa bandery kontrolowanego statku rybackiego;
d) bezzwłocznie przekazać sprawozdanie z kontroli swoim władzom.
2.
Państwa Członkowskie przeprowadzające kontrole lub, odpowiednio, Komisja powiadomi o szczegółach naruszenia popełnionego przez kontrolowany statek, gdy jest to możliwe, w dniu roboczym następującym po rozpoczęciu kontroli państwo bandery kontrolowanego statku oraz Komisję.
3.
Państwo Członkowskie dokonujące kontroli prześle oryginał sprawozdania z kontroli wraz z dokumentami wspierającymi do Komisji, która następnie przekaże je właściwym władzom w państwie bandery kontrolowanego statku wraz z kopią do Sekretariatu NEAFC.
Artykuł 17
Dalsze postępowanie w przypadku naruszenia
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zostanie powiadomione przez inną Umawiającą się Stronę lub inne Państwo Członkowskie o naruszeniu popełnionym przez statek pływający pod jego banderą, bezzwłocznie podejmie ono działania zgodne z jego prawem krajowym w celu otrzymania i zbadania dowodów oraz przeprowadza dalsze dochodzenie konieczne do podjęcia działania w wyniku danego naruszenia, oraz, gdy jest to możliwe, dokonuje kontroli statku.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczą odpowiednie władze do otrzymywania dowodów naruszenia, jak również informują Komisję o ich adresie.
Artykuł 18
Specjalna procedura w przypadku poważnego naruszenia
1.
W przypadku gdy inspektorzy NEAFC uznają, że istnieją wyraźne powody do twierdzenia, że statek rybacki popełnił poważne naruszenia, powiadamiają oni o takim fakcie bezzwłocznie państwo bandery, swoje własne władze, Komisję i Sekretariat NEAFC.
2.
W celu ochrony dowodów inspektorzy podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia bezpieczeństwa i trwałości dowodów przy równoczesnym zminimalizowaniu ingerencji i niedogodności dla prowadzenia działań przez dany statek.
3.
Inspektorzy mogą pozostawać na pokładzie statku rybackiego przez okres niezbędny do tego, aby należycie upełnomocniony inspektor mógł uzyskać informacje dotyczące naruszenia lub do momentu otrzymania odpowiedzi z państwa bandery żądającego od nich opuszczenia statku rybackiego.
4.
Państwo Członkowskie przeprowadzające kontrole podejmie decyzję, za zgodą państwa bandery, o tym, czy inspektor pozostanie na pokładzie podczas zmiany wyznaczenia trasy statku.
Państwo Członkowskie przeprowadzające kontrole podejmie również decyzję, czy inspektor NEAFC powinien być obecny podczas szczegółowej kontroli danego statku w porcie.
Poinformuje ono bezzwłocznie Komisję o decyzjach, jakie podjęło zgodnie z niniejszym ustępem.
Artykuł 19
Dalsze postępowanie w przypadku poważnego naruszenia
1.
W przypadku gdy właściwe władze w Państwie Członkowskim bandery otrzymają informacje od inspektora NEAFC o podejrzeniach dotyczących popełnienia poważnego naruszenia przez statek rybacki pływający pod jego banderą lub w przypadku gdy Komisja otrzymuje takie informacje, właściwe władze i Komisja bezzwłocznie informują się nawzajem o takim fakcie.
2.
Po otrzymaniu informacji przewidzianych w ust. 1 Państwo Członkowskie bandery zapewni, aby statek został skontrolowany w ciągu 72 godzin przez należycie upełnomocnionego inspektora.
3.
Należycie upełnomocniony inspektor wejdzie na pokład właściwego statku rybackiego i zbada dowody dotyczące podejrzewanego naruszenia, ustalonego przez inspektora NEAFC, oraz przekaże, tak szybko jak tylko jest to możliwe, właściwym władzom w Państwie Członkowskim bandery i Komisji wyniki swojego badania.
4.
Po przekazaniu wyników i w przypadku gdy podejrzewane naruszenie jest naruszeniem poważnym, właściwe władze w Państwie Członkowskim bandery kontrolowanego statku powinny, jeżeli sytuacja na to pozwala, w ciągu 24 godzin same wymagać lub upoważnić należycie upełnomocnionego inspektora do zażądania, aby statek udał się do wyznaczonego portu.
W przypadku gdy statek zmienił trasę, należycie upełnomocniony inspektor podejmie wszelkie kroki konieczne do zapewnienia bezpieczeństwa i trwałości dowodów.
5.
Po przybyciu do wyznaczonego portu statek podejrzewany o popełnienie naruszenia zostanie poddany szczegółowej kontroli pod nadzorem Państwa Członkowskiego bandery i w obecności inspektora NEAFC z którejkolwiek innej Umawiającej się Strony, która chce uczestniczyć.
Państwo Członkowskie bandery bezzwłocznie poinformuje Komisję o wynikach dokładnej kontroli i o środkach, które przyjęło w wyniku danego naruszenia.
6.
W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego bandery nie zażądają, aby statek został zawrócony do portu, bezzwłocznie poinformują one Komisję o przyczynach swojej decyzji.
Komisja powiadomi Sekretariat NEAFC w odpowiednim czasie o takiej decyzji i jej uzasadnieniu.
7.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną określone na mocy procedury przewidzianej w art. 29 ust. 2.
Artykuł 20
Traktowanie sprawozdań z kontroli
1.
Państwa Członkowskie będą traktować sprawozdania sporządzone przez inspektorów NEAFC pochodzących z innych Umawiających się Stron i innych Państw Członkowskich w taki sam sposób jak sprawozdania od swoich własnych inspektorów.
2.
Państwa Członkowskie będą współpracować z odpowiednimi Umawiającymi się Stronami w celu ułatwienia postępowań sądowych lub też innych postępowań zgodnych z prawem krajowym, wynikających ze sprawozdania przedłożonego przez inspektora w ramach systemu.
Artykuł 21
Sprawozdania o naruszaniu
1.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji przed dniem 15 września każdego roku za poprzedni rok kalendarzowy sprawozdanie zawierające informacje o zaawansowaniu postępowań dotyczących zgłoszonych naruszeń środków ochronnych NEAFC.
Lista naruszeń będzie sporządzana co roku do momentu podjęcia ostatecznej decyzji zgodnie z odpowiednimi postanowieniami prawa międzynarodowego.
2.
Sprawozdanie zawiera szczegóły dotyczące zaawansowania postępowań (np. sprawy sądowe w toku, w trakcie rozpatrywania odwołania, sprawy będące przedmiotem dochodzenia itd.), szczegółowy opis grzywien lub kar (tj. kwota grzywien, wartość skonfiskowanych ryb i/lub narzędzi, pisemne ostrzeżenia itd.), jak również zawiera wyjaśnienie w przypadku niepodjęcia żadnego działania.
Artykuł 22
Sprawozdanie z czynności kontrolnych
Każde Państwo Członkowskie składa sprawozdanie przed dniem 15 września każdego roku za poprzedni rok kalendarzowy, dotyczące:
a) liczby kontroli, jakie przeprowadziło w ramach systemu, określając liczbę kontroli na statkach każdej Umawiającej się Strony, oraz, w przypadku gdy naruszenie zostało popełnione, datę i miejsce kontroli właściwego statku oraz charakter podejrzanego naruszenia;
b) liczby godzin w powietrzu zrealizowanych w ramach nadzoru NEAFC, liczby obserwacji i liczby sprawozdań z nadzoru, które zostały sporządzone, wraz z dalszym postępowaniem, jakie zostało podjęte w na podstawie sprawozdania.
TYTUŁ II
WDROŻENIE PROGRAMU POPIERANIA PRZESTRZEGANIA PRZEPISÓW PRZEZ STATKI KRAJÓW NIEBĘDĄCYCH UMAWIAJĄCYMI SIĘ STRONAMI
Artykuł 23
Przekazywanie sprawozdań z obserwacji
1.
Do momentu otrzymania sprawozdania z obserwacji statku państwa niebędącego Umawiającą się Stroną przez jednego z inspektorów NEAFC właściwe Państwa Członkowskie bezzwłocznie przekażą niniejsze informacje do Sekretariatu NEAFC i Komisji oraz, gdy jest to możliwe, na statek, wraz z poinformowaniem, że informacje te zostaną przekazane jego państwu bandery.
2.
Komisja bezzwłocznie poinformuje wszystkie Państwa Członkowskie o każdym sprawozdaniu z obserwacji, które otrzymuje, poprzez powiadomienie Sekretariatu NEAFC lub innych Umawiających się Stron o takim fakcie.
Artykuł 24
Przeładunek
Zakazuje się wspólnotowym statkom rybackim przyjmowania przeładunków ryb ze statków krajów niebędących Umawiającymi się Stronami.
Artykuł 25
Monitorowanie/kontrola działań połowowych statków krajów niebędących Umawiającymi się Stronami
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby każdy statek kraju niebędącego Umawiającą się Stroną, który wpływa do wyznaczonego portu w rozumieniu art. 28 lit. e) pkt 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, został skontrolowany przez ich właściwe władze.
Do momentu zakończenia takiej kontroli zakazuje się wyładowywania i/lub przeładowywania połowów z takich statków.
2.
Jeżeli w momencie zakończenia kontroli właściwe władze stwierdzą, że statek kraju niebędącego Umawiającą się Stroną posiada na pokładzie zasoby, które podlegają zaleceniom NEAFC, które zostały transponowane do prawa wspólnotowego, właściwe Państwa Członkowskie zakażą ich wyładowywania i/lub przeładunku.
3.
Jednakże zakaz taki nie ma zastosowania, jeżeli kapitan skontrolowanego statku lub jego przedstawiciel wykaże w sposób zadowalający właściwe władze właściwego Państwa Członkowskiego, że:
a) połów pozostawiony na pokładzie pochodzi spoza obszaru regulacyjnego; lub
b) połów pozostający na pokładzie został złowiony zgodnie ze środkami ochronnymi Wspólnoty.
Artykuł 26
Postępowanie pokontrolne
1.
Państwa Członkowskie natychmiast informują Komisję o wynikach każdej kontroli oraz, o ile dotyczy, o zakazie wyładowywania i/lub przeładunku nałożonym w wyniku kontroli.
2.
Komisja natychmiast przekaże takie informacje do Sekretariatu NEAFC i, tak szybko jak tylko jest to możliwe, do państwa bandery kontrolowanego statku.
TYTUŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 27
Poufność
Dodatkowo, oprócz zobowiązań ustanowionych w art. 37 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, Państwa Członkowskie i Komisja przestrzegają zasad poufności, przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 ust. 2.
Artykuł 28
Przepisy niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia w zakresie art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 5, art. 7 ust. 3, art. 8, 11 ust. 5 i 6, art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 lit. h), art. 19 ust. 7 i art. 27 zostaną przyjęte zgodnie z procedurą zarządczą przewidzianą w art. 29 ust. 2.
Artykuł 29
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet Zarządzający ds. Produktów Rybołówstwa i Akwakultury (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE zostaje ustalony na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 30
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Przepisy określone w art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 8, 10 i 11 pozostają w mocy jako uregulowania ad hoc do dnia 31 grudnia 2000 r. Najpóźniej do dnia 30 września 2000 r.
Komisja przedłoży odpowiednie propozycje przedstawiające ostateczne regulacje.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 Traktatu, przyjmie niezbędne środki najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2792/99
z dnia 17 grudnia 1999 roku
ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 oraz 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/99 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące funduszy strukturalnych [4] określa ogólne cele oraz zadania funduszy strukturalnych oraz instrumentu finansowego orientacji rybołówstwa (IFOR), ich organizację, metody pomocy, programowanie oraz ogólną organizacje pomocy finansowej przewidzianej przez te fundusze oraz ogólne przepisy finansowe.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa oraz akwakultury [5] ustanawia cele oraz ogólne zasady wspólnej polityki rybołówstwa; rozwój floty rybackiej Wspólnoty musi być, w szczególności, regulowany zgodnie z decyzjami, do podejmowania których wzywana jest Rada na mocy przepisów art. 11; do Komisji należy przełożenie tych decyzji na precyzyjne środki na szczeblu każdego Państwa Członkowskiego; ponadto, muszą być zastosowane przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r., ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [6].
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1263/99 z dnia 21 czerwca 1999 roku w sprawie instrumentu finansowego orientacji rybołówstwa [7] określa szczególny cel strukturalnych środków w tym sektorze, zgodnie z określeniem znajdującym się w art. 1 wspomnianego rozporządzenia; na mocy art. 4 niniejszego rozporządzenia, Rada, nie później niż do 31 grudnia 1999 r., powinna podjąć decyzję w sprawie warunków oraz terminów płatności wkładu IFOR na rzecz restrukturyzacji sektora w celu zapewnienia osiągnięcia zamierzonych celów tej restrukturyzacji.
(4) Określone powinny zostać przepisy dotyczące programowania.
(5) Wieloletnie programy orientacji dla flot rybackich na okres od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. powinny pozostać w mocy do czasu ich wygaśnięcia; odpowiednie przepisy powinny zostać ustanowione na okres rozpoczynający się 1 stycznia 2002 r.
(6) Określone powinny zostać przepisy dotyczące monitoringu oraz realizacji wieloletnich programów kierunkowych, przede wszystkim dotyczące mechanizmu wprowadzania oraz wycofywania z floty, jak również struktury pomocy finansowej ze środków publicznych na odnowienie floty, modernizację jednostek pływających oraz na założenie wspólnych przedsiębiorstw.
(7) Przybrzeżne rybołówstwo na niewielką skalę posiada specjalny status w kategoriach celów dotyczących korekt w zakresie działalności rybackiej; istotne jest, aby specyficzna właściwość została przełożona na konkretne środki na szczeblu niniejszego rozporządzenia.
(8) Aby zrealizować restrukturyzację flot rybackich potrzebne będą towarzyszące środki o charakterze społeczno-ekonomicznym.
(9) Ustalone powinny zostać szczegółowe zasady dotyczące przyznawania pomocy finansowej na ochronę oraz tworzenie zasobów wód, na akwakulturę, na wyposażenie w portach rybackich, na przetwórstwo, na marketing, na rybactwo śródlądowe oraz na promowanie produktów rybołówstwa i akwakultury.
(10) Niektóre środki o charakterze strukturalnym mające na celu przyniesienie korzyści organizacjom producentów, które są obecnie realizowane zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa oraz akwakultury [8] powinny zostać włączone do strukturalnych środków, przy czym takie włączenie nie powinno zagrozić kierowniczej roli organizacji producentów, zgodnie z określeniem znajdującym się w rozporządzeniu (EWG) nr 3759/92; właściwe jest również włączenie innych środków podejmowanych we wspólnym interesie przez czynniki profesjonalne.
(11) Powinny zostać ustalone szczegółowe zasady dotyczące przyznawania odszkodowań oraz rekompensaty finansowej dla rybaków oraz właścicieli jednostek pływających w przypadkach tymczasowego zaprzestania działalności, oraz w przypadkach ograniczeń technicznych nakładanych na pewne rodzaje sprzętu znajdującego się na pokładzie bądź na metody prowadzenia połowów.
(12) Programy muszą przewidywać środki konieczne do wykonania działań innowacyjnych oraz pomocy technicznej.
(13) Osiągnięcie trwałej równowagi pomiędzy zasobami wodnymi a ich eksploatacją oraz wpływem na środowisko naturalne jest istotnym przedmiotem zainteresowania dla sektora rybołówstwa; uwzględniając, że przepisy w sprawie właściwych środków mających na celu zachowanie łańcucha troficznego jest równie ważne jak ważne jest postanowienie w sprawie akwakultury oraz przemysłu przetwórstwa rybnego.
(14) Dotychczas, jako że takie środki nie ograniczają się do udzielania pomocy finansowej przez Wspólnotę, właściwe jest w szczególności uregulowanie krajowych program ów pomocy finansowej w tym sektorze, bez naruszenia postanowień art. 87–89 Traktatu, oraz zintegrowanie programowania restrukturyzacji flot rybackich Wspólnoty w sposób koherentny w kontekście pomocy strukturalnej rozumianej całościowo;
(15) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(16) Powinny zostać uchylone przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 2468/98 z dnia 3 listopada 1998 r. ustanawiającego kryteria oraz przepisy dotyczące wspólnotowej pomocy strukturalnej w sektorze rybołówstwa i akwakultury oraz przetwarzania i marketingu produktów tego sektora [10] oraz inne przepisy; jednocześnie, z uwagi na prawidłowe wykonanie pomocy finansowej, powinny pozostać w mocy działania oraz projekty zatwierdzone do dnia 31 grudnia 1999 r. zgodnie z uchylonymi przepisami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia strukturę dla wszystkich strukturalnych środków w sektorze rybołówstwa realizowanych na obszarze Państwa Członkowskiego, nie naruszając uwarunkowań regionalnych, w celu osiągnięcia celów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1263/99 oraz celów wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności zachowania oraz długoterminowego zrównoważenia zasobów.
2.
Polityka strukturalna w tym sektorze ma na celu kierowanie oraz ułatwianie restrukturyzacji.
Restrukturyzacja obejmie działania oraz środki o trwałych skutkach oraz przyczyniających się do wykonania zadań określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1263/99.
Artykuł 2
Środki
Instrument finansowy orientacji rybołówstwa, nazywany dalej "IFOR" może, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, zapewnić pomoc dla środków określonych w tytułach II, III oraz IV w dziedzinach obejmowanych przez wspólną politykę rybołówstwa zgodnie z określeniem znajdującym się w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
TYTUŁ I
PROGRAMOWANIE
Artykuł 3
Przepisy wspólne
1.
Programowanie, określone w art. 9 lit. a), rozporządzenia (WE) nr 1260/99, będzie realizowane zgodnie z celami wspólnej polityki rybołówstwa oraz przepisami wieloletnich programów kierunkowych dla flot rybackich, określonych w art. 4 niniejszego rozporządzenia.
Uwzględniając, że programowanie może być korygowane w razie konieczności oraz w szczególności pod koniec każdego okresu stosowania wieloletnich programów kierunkowych.
Programowanie obejmie wszystkie dziedziny, określone w tytułach II, III oraz IV.
2.
Programowanie środków finansowanych częściowo przez IFOR w regionach celu 1 będzie realizowane zgodnie z przepisami art. 2 ust. 2, akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1263/99.
Programowanie środków finansowanych częściowo przez IFOR poza regionami celu 1 będzie realizowane zgodnie z przepisami art. 2 ust. 2, akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1263/99. Stosują się przepisy art. 14, art. 15 ust. 2, art. 15 ust. 3 akapit pierwszy, art. 15 ust. 5, art. 15 ust. 6, art. 19 ust. 3 oraz art. 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/1990.
3.
Plany, określone w art. 9 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/99, powinny wykazać, że pomoc finansowa ze środków publicznych jest konieczna z uwagi na zamierzone cele, w szczególności, że bez pomocy finansowej ze środków publicznych floty rybackie, których to dotyczy nie mogłyby zostać odnowione oraz zmodernizowane oraz, że zaplanowane środki nie będą stanowiły zagrożenia dla długoterminowej równowagi zasobów rybołówstwa.
Treść planów powinna być zgodna z wymienioną w załączniku I.
4.
Z uwagi na pozostałą część okresu programowania nie objętego jeszcze przez wieloletni program kierunkowy zatwierdzony przez Komisję, informacja programowa będzie miała charakter czysto wskazujący, informacja taka zostanie szczegółowo określona z chwilą zatwierdzenia nowego wieloletniego programu kierunkowego, zgodnie z jego celami.
Artykuł 4
Wieloletnie programy orientacji dla flot rybackich
1.
Rada, zgodnie z przepisami art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, ustanawia cele oraz środki dotyczące restrukturyzacji sektora rybołówstwa.
W oparciu o taką decyzję Rady, Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 ust. 2, przyjmuje wieloletnie programy kierunkowe dla indywidualnych Państw Członkowskich.
2.
Decyzja Rady, określona w ust. 1, ustali w szczególności szereg celów, którym towarzyszy zespół środków dla realizacji tych celów, umożliwiający zarządzanie nakładami połowowymi na ogólną długoterminową skalę.
3.
Przed dniem 1 maja 2001 r., Państwa Członkowskie dostarczą Komisji informacje określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, w celu wykorzystania ich do opracowania kolejnych wieloletnich programów orientacji.
Artykuł 5
Monitorowanie wieloletnich programów orientacji
1.
Do celów monitorowania realizacji wieloletnich programów kierunkowych, Państwa Członkowskie, przed dniem 1 maja każdego roku, przekażą Komisji dokument będący przeglądem postępów dokonanych w zakresie wieloletnich programów orientacji tych Państw Członkowskich.
W terminie trzech miesięcy od wspomnianego terminu ostatecznego, Komisja przekaże roczne sprawozdanie do Parlamentu Europejskiego oraz do Rady dotyczące realizacji wieloletnich programów orientacji w całej Wspólnocie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji informacje na temat cech fizycznych statków rybackich oraz monitorowania nakładów połowowych z uwagi na segmenty floty oraz nakładów połowowych, w szczególności w odniesieniu do rozwoju zdolności oraz odpowiadających nakładów połowowych, zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniach Komisji (WE) nr 2090/98 z dnia 30 września 1998 r. dotyczącego rejestru statków rybackich Wspólnoty [11] oraz (WE) nr 2091/98 z dnia 30 września 1998 roku w sprawie segmentacji floty rybackiej Wspólnoty oraz nakładów połowowych w odniesieniu do wieloletnich programów orientacji [12].
3.
Komisja, działając ze swojej własnej inicjatywy bądź w odpowiedzi na prośbę zainteresowanego Państwa Członkowskiego, bądź zgodnie z przepisami ustanowionymi w ramach wieloletnich programów orientacji, może dokonać ponownej rewizji oraz dostosowania każdego wieloletniego programu orientacji, przy jednoczesnym respektowaniu decyzji Rady wspomnianej w art. 4 ust. 1.
4.
Komisja podejmuje decyzje w sprawie rewizji przewidzianych w ust. 3, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
5.
Do celów realizacji przepisów niniejszego artykułu, Państwa Członkowskie zastosują przepisy art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
TYTUŁ II
REALIZACJA WIELOLETNICH PROGRAMÓW ORIENTACJI DLA FLOT RYBACKICH
Artykuł 6
Odnowa floty oraz modernizacja statków rybackich
1.
Odnowa floty oraz modernizacja statków rybackich będzie zorganizowana zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.
Każde Państwo Członkowskie przedłoży Komisji, w celu zatwierdzenia zgodnie z procedura ustanowioną w art. 23 ust. 2, stałe zarządzenia dotyczące monitorowania odnowy oraz modernizacji floty rybackiej.
W ramach tych zarządzeń, Państwa Członkowskie wykażą, że zarządzanie wprowadzaniem oraz wyprowadzaniem z floty będzie odbywało się w taki sposób, że nie zostaną przekroczone roczne cele ustalone w wieloletnim programie kierunkowym, w odniesieniu do całości floty oraz tych jej segmentów, których to dotyczy bądź, we właściwych przypadkach, że zdolności połowów są stopniowo zmniejszane w celu osiągnięcia tych celów.
Zarządzenia te wezmą, w szczególności pod uwagę to, że zdolności inne niż zdolności jednostek pływających o długości całkowitej mniejszej niż 12 metrów, z wyłączeniem trawlerów, które zostały wyłączone z pomocy finansowej ze środków publicznych, nie mogą być zastępowane.
2.
Państwa Członkowskie mogą przedłożyć prośbę o wyraźnie określone oraz określone ilościowo zwiększenie możliwości zadań dotyczących środków mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy, pod warunkiem że te środki nie przyniosą skutków w postaci podniesienia wielkości eksploatacji tych zasobów, których to dotyczy.
Taka prośba zostanie zbadana przez Komisję oraz zatwierdzona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 ust. 2.
Każde powiększenie zdolności będzie kierowane przez Państwa Członkowskie zgodnie ze stałymi zarządzeniami, określonymi w ust. 1.
Artykuł 7
Dostosowanie nakładów połowowych
1.
Państwa Członkowskie podejmą odpowiednie środki w celu dostosowania nakładów połowowych do osiągnięcia celów wieloletnich programów orientacyjnych, określonych w art. 4.
W razie konieczności zostanie to osiągnięte w drodze trwałego zatrzymania nakładów połowowych przez statki rybackie bądź w drodze ograniczenia takiej działalności tych statków rybackich, bądź w drodze kombinacji obydwu środków, w zgodzie z obowiązującymi przepisami załącznika III.
2.
Środki polegające na zatrzymaniu nakładów połowowych mogą być zastosowane wyłącznie do jednostek pływających, których wiek wynosi 10 lat bądź więcej.
3.
Trwałe zaprzestanie prowadzenia nakładów połowowych przez jednostkę pływającą może zostać osiągnięte w drodze:
a) złomowania jednostki pływającej;
b) trwałego transferu jednostki pływającej do państwa trzeciego, włącznie z transferem w ramach wspólnego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 8, po uzyskaniu zgody właściwych władz państwa, którego to dotyczy oraz pod warunkiem spełnienia następujących kryteriów:
i) istnieją odpowiednie gwarancje, że nie występuje prawdopodobieństwo naruszenia przepisów prawa międzynarodowego, w szczególności w odniesieniu do zachowania oraz zarządzania zasobami morskimi bądź w odniesieniu do innych celów wspólnej polityki rybołówstwa oraz w odniesieniu do warunków pracy rybaków;
ii) państwo trzecie, do którego ma odbyć się transfer statku rybackiego nie jest krajem kandydującym do przystąpienia;
iii) transfer przynosi skutki w postaci zmniejszenia nakładów połowowych dotyczących zasobów eksploatowanych wcześniej przez statek rybacki będącą przedmiotem transferu; jednakże to kryterium nie będzie miało zastosowania w przypadku gdy statek rybacki będący przedmiotem transferu utracił możliwość połowowe zgodnie z porozumieniem w sprawie połowów ze Wspólnotą bądź zgodnie z innym porozumieniem;
c) trwałej zmiany przeznaczenia statku rybackiego do celów innych niż prowadzenie połowów.
4.
Statki rybackie - z wyjątkiem statków rybackich o całkowitej długości wynoszącej poniżej 12 metrów, innych niż trawlery, które mogą być zastępowane bez pomocy finansowej ze środków publicznych - będące przedmiotem środka mającego na celu trwałe zaprzestanie połowów w rozumieniu ust. 2 i 3, nie mogą, w żadnych okolicznościach być zastępowane.
Państwa Członkowskie zapewnią, że pozwolenia na prowadzenie połowów wszystkich wycofanych statków rybackich zostają unieważnione oraz, że przypadki wycofania statków rybackich zostają przekazane do rejestru statków rybackich Wspólnoty.
Państwa Członkowskie zapewnią również, że statki rybackie będące przedmiotem transferu do państw trzecich oraz zgłoszone jako wykreślone z rejestru są trwale wyłączone z prowadzenia połowów na wodach terytorialnych Wspólnoty.
5.
Pomoc finansowa ze środków publicznych, wypłacana na rzecz beneficjantów nie może przekroczyć następujących kwot:
a) premie za złomowanie:
i) 10–15 letnie statki rybackie: patrz Tabele 1 oraz 2 w załączniku IV;
ii) 16–29 letnie statki rybackie: patrz skale przedstawione w tabelach 1 oraz 2 z obniżeniem o 1,5 % rocznie przez 15;
iii) 30 oraz ponad 30 letnie statki rybackie: skale przedstawione w tabelach 1 i 2, minus 22,5 %;
b) premie za stały transfer w ramach wspólnego przedsiębiorstwa: kwoty, określone w art. 8 ust. 3; jednakże żadna pomoc finansowa ze środków publicznych, przeznaczona na ten cel nie może zostać udzielona z uwagi na statki rybackie o tonażu mniejszym niż 20 GRT lub 22 GT oraz z uwagi na 30 oraz ponad 30 letnie statki rybackie;
c) premie za inne formy stałego transferu do państwa trzeciego: maksymalne kwoty premii za złomowanie określone w lit. a), minus 50 %.
Jednakże żadna pomoc finansowa ze środków publicznych, przeznaczona na ten cel nie może zostać udzielona z uwagi na statki rybackie o tonażu mniejszym niż 20 GRT lub 22 GT oraz z uwagi na 30 oraz ponad 30 letnie statki rybackie, z wyjątkiem sytuacji, w której spełnione są warunki przewidziane w ust. 6;
d) premie za inne przypadki trwałego wstrzymania połowów: maksymalne kwoty premii za złomowanie określone w lit. a), minus 50 %.
Jednakże żadna pomoc finansowa ze środków publicznych, przeznaczona na ten cel nie może zostać udzielona z uwagi na statki rybackie o tonażu mniejszym niż 20 GRT lub 22 GT oraz z uwagi na 30 oraz ponad 30 letnie statki rybackie, z wyjątkiem sytuacji, w której spełnione są warunki przewidziane w ust. 6;
6.
Bez względu na przepisy ust. 5 lit. c) oraz lit. d), w przypadku gdy statek rybacki zostaje wyraźnie przeznaczony do celów zachowania dziedzictwa historycznego na obszarze Państwa Członkowskiego, bądź do celów prowadzenia badań dotyczących rybołówstwa lub czynności szkoleniowych dla organów publicznych oraz częściowo publicznych Państwa Członkowskiego, bądź do celów kontrolowania połowów, w szczególności prowadzonej przez państwo trzecie, pomoc finansowa ze środków publicznych zostanie przyznana zgodnie z warunkami wymienionymi w ust. 5 lit. a).
7.
Nie naruszając przepisów art. 16, środki mające na celu ograniczenie połowów mogą obejmować ograniczenia dotyczące liczby dni połowów bądź dni na morzu, zatwierdzane na wyznaczony okres.
Takie środki nie mogą powodować udzielenia żadnej pomocy finansowej ze środków publicznych.
Artykuł 8
Wspólne przedsiębiorstwa
1.
Państwa Członkowskie mogą podjąć środki mające na celu wspieranie tworzenia wspólnych przedsiębiorstw.
Do celów niniejszego rozporządzenia, termin "wspólne przedsiębiorstwo" oznacza przedsiębiorstwo handlowe z udziałem jednego bądź więcej partnerów, którzy są obywatelami państwa trzeciego, w którym zarejestrowany jest statek rybacki.
2.
Dodatkowo do warunków ustanowionych w art. 7 oraz w załączniku III dotyczących przyznawania premii za trwały transfer, zastosowanie mają następujące warunki:
a) utworzenie oraz zarejestrowanie przedsiębiorstwa handlowego, zgodnie z przepisami prawnymi państwa trzeciego, bądź zakup pakietu akcji już zarejestrowanego przedsiębiorstwa, w celu zaangażowania się w działalność handlową w sektorze rybołówstwa na wodach będących pod zwierzchnictwem oraz jurysdykcją państwa trzeciego.
Partner ze strony Wspólnoty musi posiadać znaczącą wielkość proporcjonalną kapitału akcyjnego, wynoszącą generalnie od 25 % do 75 %.
b) tytuł własności statku rybackiego będący przedmiotem trwałego transferu musi zostać przekazany wspólnemu przedsiębiorstwu w państwie trzecim.
W okresie pięciu lat, taki statek rybacki nie może być używany do prowadzenia połowów innych niż te, na prowadzenie, których uzyskane zostało zezwolenie właściwych władz państwa trzeciego. Taki statek rybacki nie może być również używany przez innych armatorów.
3.
Wysokość premii za utworzenie wspólnych przedsiębiorstw nie może przekroczyć 80 % maksymalnej kwoty za złomowanie, określone w art. 7 ust. 5 lit. a).
Te premie nie mogą być kumulowane z premiami, określonymi w art. 7 ust. 5 lit. a), c) i d).
4.
Organ zarządzający wypłaci 80 % premii kandydatowi w przypadku gdy statek rybacki zostaje przekazany na rzecz wspólnego przedsiębiorstwa, po przedstawieniu przez kandydata dowodu na to, że wniesiona została gwarancja bankowa w kwocie równej 20 % premii.
5.
Każdego roku przez pięć kolejnych lat od daty utworzenia wspólnego przedsiębiorstwa bądź od daty zakupienia przez partnera ze Wspólnoty pakietu akcji w przedsiębiorstwie, kandydaci przedłożą organowi zarządzającemu sprawozdanie na temat realizacji planu działalności, włącznie z danymi na temat połowów oraz rynków produktów rybołówstwa, w szczególności produktów wyładowanych w bądź wywożonych do Wspólnoty, wraz z dokumentami wspierającymi oraz bilansem przedsiębiorstwa oraz oświadczeniem w sprawie jego wartości netto.
Organ zarządzający przekaże omawiane sprawozdanie do Komisji do celów informacyjnych.
Zbilansowana premia zostanie wypłacona kandydatom po dwóch latach prowadzenia działalności oraz po otrzymaniu dwóch pierwszych sprawozdań.
6.
Gwarancja zostanie zwrócona z chwilą zatwierdzenia piątego sprawozdania, pod warunkiem że spełnione są wszystkie warunki.
7.
W razie konieczności, Komisja przyjmie szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 9
Pomoc finansowa ze środków publicznych na odnowę floty oraz modernizację statków rybackich
1.
Nie naruszając warunków określonych w akapicie drugim art. 3 ust. 3, pomoc finansowa ze środków publicznych na odnowę floty oraz na modernizacje statków rybackich będzie przyznawana wyłącznie na następujących warunkach oraz na warunkach wymienionych w art. 6 oraz w załączniku III oraz pod warunkiem przestrzegania ogólnych celów rocznych określonych przez wieloletnie programy orientacji:
a) jeżeli przestrzegane są cele roczne dla tych segmentów, których to dotyczy, Państw Członkowskich muszą zapewnić, że w ciągu okresu obejmowanego programem od 2000 r. do 2006 r. wprowadzanie nowych statków rybackich obejmowanych pomocą finansową ze środków publicznych jest kompensowane przez wycofanie statków rybackich nie obejmowanych pomocą finansową ze środków publicznych, które jest co najmniej równe nowym statkom rybackim wprowadzanym w tych segmentach, których to dotyczy, w wielkości zagregowanej oraz w kategoriach zarówno tonażu jak i mocy;
b) do dnia 31 grudnia 2001 r., kiedy nie przestrzegane są jeszcze cele roczne w odniesieniu do tych segmentów, których to dotyczy, Państwa Członkowskie muszą zapewnić, że w ciągu okresu od 2000 r.do 2001 r. wprowadzanie nowych statków rybackich obejmowanych pomocą finansową ze środków publicznych jest kompensowane przez wycofanie statków rybackich nie objętych pomocą finansową ze środków publicznych, które jest co najmniej o 30 % większe niż wielkość nowych statków rybackich wprowadzonych w segmentach, których to dotyczy, w wielkości zagregowanej oraz w kategoriach zarówno tonażu jak i mocy.
Wycofane statki rybackie nie mogą być zastąpione przez żadne inne statki rybackie niż nowe statki rybackie, które są wprowadzane z pomocą finansową ze środków publicznych, zgodnie z przepisami niniejszego punktu;
c) pomoc finansowa ze środków publicznych może zostać również przyznana na wyposażenie bądź modernizację statków rybackich, w przypadkach, w których nie dotyczy to zdolności produkcyjnych mierzonych w kategoriach albo tonażu albo mocy.
Rada, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 Traktatu, do dnia 31 grudnia 2001 r., podejmie decyzję w sprawie koniecznych korekt, które, od dnia 1 stycznia 2002 r., mają zostać zastosowane do przepisów niniejszego ustępu.
2.
Efekty udzielenia pomocy finansowej ze środków publicznych zostaną wzięte pod uwagę w rocznym sprawozdaniu z realizacji, określonym w art. 21.
3.
Zawarte w planach wskaźniki dotyczące przyznawania pomocy finansowej ze środków publicznych na odnowę oraz modernizację statków rybackich, zgodnie z przepisami załącznika I ust. 2 lit. d), muszą być opracowane zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
4.
Wydatki kwalifikujące się objęcia pomocą finansową ze środków publicznych, zgodnie z tym, co powiedziane jest w ust. 1 nie mogą przekroczyć następujących kwot:
a) budowa statków rybackich: pomnożone dwukrotnie skale przedstawione w załączniku IV, tabeli 1;
b) modernizacja statków rybackich, włącznie, w odpowiednich przypadkach, z kosztem ponownego obliczenia tonażu, zgodnie z załącznikiem I do Konwencji w sprawie Pomiarów Tonażu z 1969 r. [13]: skale przedstawione w tabeli I w załączniku IV.
Artykuł 10
Wspólne przepisy dotyczące flot rybackich
1.
Zezwolenie na udzielenie pomocy finansowej ze środków publicznych na odnowę oraz modernizację statków rybackich może zostać wydane, w dopuszczalnym okresie, jedynie wówczas, gdy dane Państwo Członkowskie:
a) przedstawiło informacje, określone w art. 5;
b) spełnia przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r., określającego cechy statków rybackich [14];
c) wprowadził zarządzenia, o których mowa w art. 6 ust. 1; oraz
d) spełnia ogólne roczne cele, określone w wieloletnich programach kierunkowych.
2. W przypadku gdy obowiązki, określone w ust. 1 lit. a)-d) nie są respektowane, Komisja może dokonać korekty celów odnoszących się do ładowności w wieloletnim programie orientacyjnym z uwagi na dostępne jej informacje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 ust. 2.
3.
Niniejsze przepisy dotyczą kumulacji pomocy finansowej ze środków publicznych dla floty rybackiej:
a) wydatki na modernizację nie będą kwalifikowały się do objęcia pomocą finansową przez pięć lat następujących po przyznaniu pomocy finansowej ze środków publicznych na budowę statku rybackiego, którego to dotyczy;
b) premie za trwałe wycofanie w rozumieniu art. 7 oraz premie za tworzenie wspólnych przedsiębiorstw w rozumieniu art. 8 nie mogą być dodawane do innej pomocy ze środków Wspólnoty przyznanej zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia lub rozporządzeń (EWG) nr 2908/83 [15], (EWG) nr 4028/86 [16] oraz (WE) nr 2468/98. Premie te zostaną zmniejszone:
i) o część otrzymanej wcześniej kwoty w przypadku pomocy finansowej na modernizację i/lub przydziału na tymczasowe wspólne przedsięwzięcie, ta część jest obliczana pro rata temporis na okres pięcioletni poprzedzający trwałe wycofanie bądź utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa;
ii) o otrzymaną wcześniej kwotę całkowitą w przypadku pomocy finansowej na tymczasowe zaprzestanie działalności w rozumieniu art. 16 ust. 1 niniejszego rozporządzenia oraz zgodnie z przepisami art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2468/98, wypłaconą w ciągu roku poprzedzającego trwałe wycofanie bądź utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa.
4.
Pomoc finansowa na budowę bądź na modernizację, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia powinna zostać zwrócona pro rata temporis w przypadku gdy statek rybacki, którego to dotyczy zostaje skreślony z rejestru statków rybackich Wspólnoty w terminie 10 lat od czasu jego zbudowania lub w terminie 5 lat od czasu przeprowadzenia prac modernizacyjnych.
Artykuł 11
Połowy przybrzeżne na małą skalę
1.
Do celów niniejszego artykułu przez określenie "Połowy przybrzeżne na małą skalę" rozumie się prowadzenie połowów przez statki rybackie o całkowitej długości mniejszej niż 12 metrów.
2.
Państwa Członkowskie mogą podejmować dodatkowe środki zgodnie z tym, co przewidziane jest przepisami niniejszego rozporządzenia w celu uzupełnienia środków mających na celu polepszenie warunków, w jakich prowadzone są połowy w ramach połowu przybrzeżnego na małą skalę, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym artykule.
3.
W przypadku gdy grupa właścicieli statków rybackich bądź rodzin rybackich zajmujących się połowem przybrzeżnym na małą skalę realizuje w kooperacji zintegrowany wspólny projekt mający na celu rozwinięcie bądź zmodernizowanie połowów, uczestnikom takim może zostać przyznana premia w postaci sumy globalnej finansowana częściowo przez IFOR.
4.
Do celów niniejszego ustępu określone poniżej projekty, między innymi, mogą być uważane za zintegrowane projekty wspólne:
- pokładowy sprzęt bezpieczeństwa oraz polepszenie warunków sanitarnych oraz warunków pracy,
- innowacje technologiczne (bardziej wybiórcze techniki prowadzenia połowów),
- zorganizowanie produkcji, przetwórstwa oraz łańcucha marketingowego (promocja oraz wartość dodana produktów),
- profesjonalne przekwalifikowanie się oraz szkolenia.
5.
Premia w postaci sumy globalnej nie będzie przekraczać 150000 EUR na zintegrowany projekt wspólny, Organ zarządzający określi rzeczywistą wysokość wypłacanej kwoty oraz sposób jej podziału pomiędzy beneficjantów, zgodnie ze skalą projektu oraz wkładami finansowymi wniesionymi przez każdego z uczestników.
Artykuł 12
Środki społeczno-ekonomiczne
1.
Do celów niniejszego artykułu przez określenie "rybak" rozumiane jest każda taka osoba, która w charakterze swojego zajęcia podstawowego zatrudniona jest na pokładzie czynnego wypływającego w morze statku rybackiego.
2.
Państwa Członkowskie mogą podjąć, z uwagi na rybaków, środki o charakterze społeczno-ekonomicznym w związku z restrukturyzacją sektora rybołówstwa Wspólnoty, w rozumieniu art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
3.
Pomoc finansowa ze środków IFOR może zostać udzielona wyłącznie z uwagi na następujące środki:
a) częściowe finansowanie krajowych programów wcześniejszych emerytur dla rybaków, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:
i) w czasie wcześniejszego przejścia na emeryturę, wiek beneficjantów obejmowanych tym środkiem nie może różnić się o więcej niż 10 lat od prawnego wieku emerytalnego w rozumieniu ustawodawstwa obowiązującego w danym Państwie Członkowskim, bądź beneficjanci muszą być w wieku co najmniej 55 lat;
ii) beneficjanci mogą wykazać, że co najmniej przez 10 lat pracowali jako rybacy.
Jednakże wkłady wnoszone do programu normalnych emerytur dla rybaków w okresie wcześniejszego przechodzenia na emeryturę nie będą kwalifikowały się do objęcia pomocą finansową ze środków IFOR.
W każdym Państwie Członkowskim, w ciągu całego okresu obejmowanego programem, liczba beneficjantów nie może przekroczyć liczby stanowisk pracy na statkach rybackich zlikwidowanych w wyniku trwałego zaprzestania działalności rybackiej przez takie statki rybackie w rozumieniu art. 7;
b) przyznanie indywidualnych płatności rekompensat dla tych rybaków, którzy mogą wykazać, że co najmniej przez 12 miesięcy pracowali jako rybacy, w oparciu o kwalifikujący się koszt ograniczony do kwoty 10000 EUR na jednego beneficjanta, pod warunkiem że statek rybacki, na którym beneficjanci byli zatrudnieni stanowił przedmiot środków mających na celu trwałe zatrzymanie działalności takiej jednostki, w rozumieniu art. 7;
c) przyznanie nieodnawialnych indywidualnych płatności rekompensat dla tych rybaków, którzy mogą wykazać, że co najmniej przez pięć lat pracowali jako rybacy, w celu udzielenia im pomocy przy przekwalifikowaniu się bądź przeniesieniu swojej działalności poza dziedzinę rybołówstwa morskiego w ramach indywidualnego bądź zbiorowego planu socjalnego, w oparciu o kwalifikujący się koszt ograniczony do wysokości 50000 EUR na pojedynczego beneficjanta; organ zarządzający określi wysokość kwoty indywidualnej zgodnie ze skalą projektu przekwalifikowania bądź przeniesienia działalności oraz zgodnie z wysokością wkładu finansowego wniesionego przez beneficjanta;
d) przyznanie indywidualnych premii dla rybaków w wieku młodszym niż 35 lat, którzy mogą wykazać, że przez co najmniej pięć lat pracowali jako rybacy bądź, którzy mogą wykazać, że odbyli szkolenie zawodowe oraz, którzy po raz pierwszy nabywają częściowo bądź całkowicie tytuł własności statku rybackiego, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:
i) Taki statek rybacki musi mieć całkowitą długość wynoszącą od 7 do 24 metrów; w czasie nabycia tytułu własności jej wiek musi wynosić od 10 do 20 lat, musi być ona zdolna do działania oraz musi być zarejestrowana w rejestrze statków rybackich pływających na terytorium Wspólnoty;
ii) przeniesienie tytułu własności nie ma miejsca pomiędzy członkami tej samej rodziny, do drugiego stopnia pokrewieństwa.
Organ zarządzający określi wysokość kwoty każdej indywidualnej premii, przede wszystkim na podstawie wielkości oraz wieku statku rybackiego oraz na podstawie warunków finansowych nabycia (koszt nabycia tytułu własności; poziom oraz warunki pożyczki bankowej; gwarancja, o ile ma to zastosowanie, udzielona przez stronę trzecią; i/lub inne ułatwienia finansowe).
Organ zarządzający ustanowi również inne warunki oraz kryteria, zgodnie, z którymi ma miejsce nabycie.
W każdym przypadku, kwota premii nie może przekroczyć 10 % kosztów nabycia tytułu własności oraz nie może przekroczyć również kwoty 50000 EUR
4.
Organ zarządzający ustanowi konieczne zarządzenia w celu zapewnienia, w szczególności w drodze odpowiednich mechanizmów kontroli, że:
a) beneficjanci środka, określonego w ust. 3 lit a) zaprzestali trwale pracy w zawodzie rybaka;
b) żaden z rybaków nie może skorzystać z więcej niż jednego środka, określonego w ust. 3;
c) rekompensata, określona w ust. 3 lit. b) podlega zwrotowi w formie pro rata temporis w przypadku powrotu beneficjantów do pracy w zawodzie rybaka w terminie krótszym niż jeden rok od czasu wypłacenia im rekompensaty;
d) rekompensata, określona w ust. 3 lit. c) podlega zwrotowi w formie pro rata temporis w przypadku powrotu beneficjantów do pracy w zawodzie rybaka w terminie krótszym niż pięć lat od czasu wypłacenia im rekompensaty;
e) beneficjanci środka, określonego w ust. 3 lit. c) rzeczywiście podejmą nową działalność;
f) premia, określona w ust. 3 lit. d) podlega zwrotowi w formie pro rata temporis w przypadku przekazania tytułu własności nabytego przez beneficjanta, bądź w przypadku gdy statek rybacki jest przedmiotem trwałego wycofania zgodnie z przepisami art. 7, w okresie krótszym niż pięć lat od czasu wypłacenia beneficjantowi omawianej premii.
5. Wszystkie zarządzenia, metody dokonywania obliczeń, kryteria oraz inne zasady ustanawiane przez organ zarządzający do celów realizacji przepisów niniejszego artykułu zostaną omówione w uzupełnieniach do programów, określonych w ust. 3 art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1260/99.
6.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzać finansowane ze środków krajowych towarzyszące społecznie środki dla rybaków w celu ułatwienia tymczasowego zaprzestania działalności rybackiej w ramach planów ochrony zasobów wód.
TYTUŁ III
OCHRONA ORAZ ROZWÓJ ZASOBÓW WÓD, AKWAKULTURY, URZĄDZEŃ PORTÓW RYBACKICH, PRZETWÓRSTWA I MARKETINGU ORAZ RYBOŁÓWSTWA ŚRÓDLĄDOWEGO
Artykuł 13
Zakres
1.
Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z warunkami wymienionymi w załączniku III, podejmować środki mające na celu zachęcanie do inwestycji kapitałowych w następujących dziedzinach:
a) stacjonarne oraz przenośne urządzenia mające na celu ochronę oraz rozwój zasobów wód, z wyjątkiem urządzeń do zarybiania;
b) akwakultura;
c) urządzenia portów rybackich;
d) przetwórstwo oraz marketing produktów rybołówstwa i akwakultury;
e) rybołówstwo śródlądowe.
2.
Pomoc finansowa ze środków IFOR może być przyznana wyłącznie dla projektów, które:
a) wnoszą wkład do trwałych korzyści ekonomicznych płynących z ulepszeń strukturalnych, których to dotyczy;
b) oferują odpowiednie gwarancje o istotnym znaczeniu technicznym oraz gospodarczym;
c) unikają szkodliwych dla produkcji skutków, w szczególności niebezpieczeństwa tworzenia zdolności do tworzenia nadwyżek produkcyjnych.
TYTUŁ IV
INNE ŚRODKI
Artykuł 14
Środki mające na celu znalezienie oraz promowanie nowych rynków zbytu
1.
Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z warunkami określonymi w załączniku III, podejmować środki mające na celu zachęcanie do prowadzenia wspólnych działań w kierunku znalezienia oraz promocji nowych rynków zbytu dla produktów rybołówstwa oraz akwakultury, w szczególności:
a) operacje związane z certyfikowaniem jakości, etykietowaniem produktów, racjonalizowaniem nazewnictwa produktów oraz standaryzacją produktów;
b) kampanie promocyjne, włącznie z tymi, które promują jakość;
c) projekty mające na celu badanie reakcji konsumentów oraz rynku;
d) organizowanie oraz uczestnictwo w targach oraz wystawach;
e) organizowanie wyjazdów studyjnych oraz badających rynek;
f) ankietowanie oraz badanie rynku, włącznie z badaniami perspektyw marketingu produktów Wspólnoty w państwach trzecich;
g) kampanie mające na celu polepszenie warunków na rynku;
h) pomoce oraz poradnictwo dotyczące sprzedaży, usługi świadczone przedsiębiorstwom hurtowym, detalicznym oraz organizacjom producentów.
2.
Priorytet przyznany będzie następującym inwestycjom:
a) mającym na celu wspieranie sprzedaży nadwyżek gatunków oraz gatunków nie w pełni wykorzystanych;
b) realizowanym przez urzędowo uznane organizacje w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 3759/92;
c) realizowanym wspólnie przez kilka organizacji producentów bądź przez inne organizacje tego sektora, uznane przez władze krajowe;
d) mającym na celu realizowanie strategii jakości w odniesieniu do produktów rybołówstwa oraz akwakultury;
e) mającym na celu promocję uzyskanych przy wykorzystaniu metod przyjaznych dla środowiska
3. Środki nie mogą być zorientowane wokół marek handlowych ani nie mogą odnosić się do konkretnych krajów lub strefy geograficznej, z wyjątkiem przypadków szczególnych, w których przyznane jest urzędowe uznanie pochodzenia z odniesieniem do konkretnej strefy geograficznej z uwagi na produkt lub proces, zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i oznaczeń pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [17]. Odniesienie takie może być stosowane wyłącznie od daty wpisania danej nazwy do rejestru, określonego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 15
Funkcjonowanie udziałowców przemysłu
1.
Państwa Członkowskie mogą wspierać tworzenie oraz ułatwiać funkcjonowanie organizacji producentów uznanych zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3759/92:
a) pomoc finansowa może zostać przyznana dla organizacji producentów utworzonych po dniu 1 stycznia 2000 r., na trzy lata od dnia uznania.
Wielkość takiej pomocy finansowej w pierwszym, drugim oraz trzecim roku musi zawierać się w dwóch następujących wartościach granicznych:
i) 3 %, 2 % oraz 1 % odpowiednio do wartości produktów sprzedawanych na rynku przez organizację producentów;
ii) 60 %, 40 % oraz 20 % odpowiednio do kosztów administracyjnych organizacji producentów;
b) nienaruszając przepisów dotyczących pomocy finansowej, określonych w lit. a), pomoc finansowa może być przyznawana tym organizacjom producentów, które zostały wyraźnie uznane zgodnie z przepisami art. 7a ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3759/92 w ciągu trzech lat od dnia takiego wyraźnego uznania, w celu ułatwienia zrealizowania ich planów dotyczących podniesienia jakości. Kwota takiej pomocy finansowej, w pierwszym, drugim oraz trzecim roku nie powinna przekroczyć wartości 60 %, 50 % oraz 40 %, odpowiednio do kosztów poniesionych przez taka organizację w związku z realizacją jej planu;
c) pomoc finansowa, określona w lit. a) oraz b) zostanie wypłacona końcowym beneficjantom w ciągu roku następującego po tym roku, na który została udzielona oraz nie później niż dnia 31 grudnia 2008 r.
2.
Państwa Członkowskie mogą wspierać krótkoterminowe działania dotyczące wspólnego interesu, o szerszym zasięgu niż działania podejmowane zazwyczaj przez podmioty prywatne, realizowane przy czynnym udziale samych udziałowców przemysłu lub realizowanych przez organizacje występujące w imieniu producentów bądź przez inne organizacje uznane przez organ zarządzający oraz działających w imię celów wspólnej polityki rybołówstwa.
3.
Działania kwalifikujące się do objęcia takim wsparciem powinny odnosić się w szczególności do następujących zagadnień tematycznych:
a) zarządzanie oraz kontrola warunków dostępu do pewnych stref połowów oraz zarządzanie limitami połowów;
b) zarządzanie nakładami połowowymi;
c) wspieranie sprzętu oraz metod uznanych przez za bardziej wybiórcze przez organ zarządzający;
d) wspieranie technicznych środków mających na celu zachowanie zasobów;
e) wspieranie środków ulepszających warunki pracy oraz warunki sanitarne dotyczące produktów na pokładzie oraz po wyładunku;
f) stanowiące własność podmiotów zbiorowych urządzenia akwakultury, restrukturyzacja lub ulepszenie terenów akwakultury, oczyszczanie ścieków z akwakultury realizowane przez podmioty zbiorowe;
g) zlikwidowanie niebezpieczeństw o charakterze patologicznym w odniesieniu do hodowli ryb oraz pasożytów na obszarach połowów oraz w przybrzeżnych ekosystemach;
h) gromadzenie podstawowych danych i/lub opracowywanie modeli zarządzania środowiskiem dla rybołówstwa oraz akwakultury, uwzględniając opracowanie zintegrowanych planów zarządzania dla obszarów przybrzeżnych;
i) zorganizowanie wymiany informacji za pomocą środków elektronicznych oraz przy użyciu innych technologii w celu rozpowszechniania informacji technicznych oraz handlowych;
j) tworzenie szkół przedsiębiorczości w sektorze i/lub ośrodkach gromadzenia produktów rybołówstwa oraz akwakultury;
k) dostęp do szkoleń, szczególnie na temat jakości oraz organizowania przekazywania umiejętności wykorzystywanych na pokładzie statków rybackich oraz na lądzie;
l) projektowanie oraz stosowanie systemów mających na celu podniesienie oraz kontrolę jakości, wykrywalności, warunków zdrowotnych, instrumentów statystycznych oraz wpływu na środowisko;
m) tworzenie wartości dodanej produktów (między innymi, w drodze eksperymentowania, wprowadzania innowacji, dodawania wartości do produktów ubocznych oraz produktów dodatkowych);
n) pogłębienie wiedzy oraz przejrzystości produkcji oraz rynku.
Wydatki ponoszone przez firmy w związku z normalnym procesem produkcyjnym nie kwalifikują się do objęcia wsparciem omawianym w tym ustępie.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 16
Rekompensata finansowa za tymczasowe zaprzestanie działalności oraz inne rekompensaty finansowe
1.
Państwa Członkowskie mogą przyznać rekompensatę dla rybaków oraz dla właścicieli statków rybackich za tymczasowe zaprzestanie działalności w następujących przypadkach:
a) w przypadku zaistnienia nieprzewidzianych okoliczności, w szczególności spowodowanych czynnikami biologicznymi; rekompensata może być przyznana na czas nie dłuższy niż dwa miesiące w ciągu roku bądź na sześć miesięcy w ciągu całego okresu od 2000 r. do 2006 r.
Organ zarządzający przekaże wcześniej do Komisji odpowiedni dowód potwierdzający;
b) w przypadku gdy porozumienie w sprawie połowów nie zostaje przedłużone bądź zostaje zawieszone, z uwagi na te floty Wspólnoty, których działalność jest uzależniona od takiego porozumienia, rekompensata może być przyznana na czas nie dłuższy niż sześć miesięcy; okres ten może zostać przedłużony o kolejne sześć miesięcy pod warunkiem że z uwagi na flotę, której to dotyczy wprowadzony zostaje plan przekształcenia zatwierdzony przez Komisję;
c) w przypadku gdy na mocy decyzji Komisji bądź przez jeden lub kilka Państw Członkowskich wprowadzany jest plan odbudowy zasobów zagrożonych wyczerpaniem; rekompensata może zostać przyznana na czas nie dłuższy niż dwa lata i czas ten może zostać przedłużony o dalszy rok.
Rekompensata może również zostać przyznana, z zastrzeżeniem tych samych ograniczeń dotyczących czasu trwania, dla przemysłu przetwórczego, jeżeli uzależniony jest on od dostaw z tych zasobów, które są objęte planem odbudowy oraz jeżeli wywóz nie może zrekompensować takich zmniejszonych dostaw.
Przed wprowadzeniem w życie planu odbudowy, organ zarządzający przekaże do Komisji odpowiednie uzasadnienie naukowe oraz gospodarcze.
Komisja zwróci się bezzwłocznie o wydanie opinii przez Komitet, w sprawie, którego stanowi art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
2.
Państwa Członkowskie mogą przyznać rekompensatę finansową dla rybaków oraz właścicieli statków rybackich w przypadku gdy na mocy decyzji Rady nałożone zostanie ograniczenie techniczne dotyczące używania konkretnego sprzętu rybackiego bądź stosowania konkretnych metod połowu; taką pomocą finansową objęte są wyłącznie sytuacje, w których ma miejsce wprowadzanie dostosowań technicznych i nie może być ona wypłacana w czasie dłuższym niż sześć miesięcy.
3.
Udział finansowy IFOR w środkach działania, określonych w ust. 1 i ust. 2 na jedno Państwo Członkowskie w ciągu całego okresu od 2000 r. do 2006 r. nie może przekroczyć wyższego z dwóch następujących progów: 1 milion EUR lub 4 % finansowej pomocy Wspólnoty przydzielonej dla omawianego sektora w danym Państwie Członkowskim.
Organ zarządzający określi kwotę rekompensaty, zgodnie z tym, co przewidziane jest w ust. 1 i ust. 2, która ma zostać wypłacona w indywidualnych przypadkach, biorąc pod uwagę właściwe parametry, takie jak poniesione straty rzeczywiste, skalę prac w zakresie przekształcenia, plan odbudowy bądź prace w zakresie dostosowania technicznego.
4.
Środki podjęte zgodnie z przepisami niniejszego artykułu nie mogą w żadnym wypadku być określane jako przyczyniające się do osiągnięcia celów wieloletniego programu orientacyjnego, określonego w art. 5, ich wprowadzenie nie może również być uzasadniane powtarzającym się sezonowym zawieszeniem działalności stanowiącym część mającego miejsce zarządzania rybołówstwem.
Artykuł 17
Innowacyjne środki oraz pomoc techniczna
1. Państwa Członkowskie powinny przewidzieć w planach, określonych w art. 3 ust. 3 oraz, określone w art. 9 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/99, środki konieczne do zrealizowania badań, projektów pilotażowych, projektów demonstracyjnych, szkoleniowych środków, pomocy technicznej, wymiany doświadczeń oraz reklamy związanej z przygotowaniem, realizacją, monitoringiem, oceną oraz dostosowaniem programów operacyjnych oraz jednolitych dokumentów programowych.
2.
"Projekt pilotażowy" oznacza projekt przeprowadzony przez operatora gospodarczego, instytucję naukową bądź techniczną bądź inną właściwą instytucję w celu zbadania, w warunkach najbliższych warunkom panującym w tej gałęzi przemysłu, techniczną niezawodność i/lub finansową żywotność innowacyjnej technologii, mając na uwadze uzyskanie oraz rozpowszechnienie wiedzy technicznej i/lub finansowej dotyczącej badanej technologii.
Projekty pilotażowe powinny zawsze obejmować odpowiednio intensywny oraz długotrwały monitoring naukowy w celu uzyskania znaczących wyników; muszą one być przedmiotem sprawozdań naukowych przekazywanych do organu zarządzającego.
Organ zarządzający powinien bezzwłocznie przekazywać takie sprawozdania do Komisji w celach informacyjnych.
Eksperymentalne projekty prowadzenia połowów kwalifikują się jako projekty pilotażowe, pod warunkiem że ich celem jest zachowanie zasobów łowisk oraz, że wprowadzają one bardziej wybiórcze techniki połowów.
3.
Środki, określone w ust. 1 mogą w szczególności dotyczyć zagadnień tematycznych wymienionych w art. 15 ust. 2 i ust. 3, pod warunkiem że są one realizowane z inicjatywy organów publicznych lub częściowo publicznych bądź innych organów wyznaczonych w tym celu przez organ zarządzający.
Mogą one obejmować również budowę bądź przebudowę statków rybackich pod warunkiem że te statki rybackie są przeznaczone wyłącznie do badań związanych z rybołówstwem oraz do prowadzenia działalności szkoleniowej, realizowanych przez organa publiczne lub częściowo publiczne pod banderą jednego z Państw Członkowskich.
4.
Dodatkowo środki określone w ust. 1 mogą obejmować promocję równych możliwości zatrudnienia pomiędzy mężczyznami i kobietami pracującymi w omawianym sektorze.
TYTUŁ V
PRZEPISY OGÓLNE ORAZ FINANSOWE
Artykuł 18
Zgodność z warunkami regulującymi pomoc
Organ zarządzający zapewni, że spełnione są określone w załączniku III specjalne warunki regulujące pomoc.
Organ regulujący przed przyznaniem pomocy finansowej upewni się również co do technicznych możliwości beneficjantów oraz finansowej efektywności firm.
Artykuł 19
Powiadamianie o programach pomocy finansowej
1. Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o programach pomocy finansowej przewidzianych w planach, określonych w art. 3 ust. 3 oraz, określone w art. 9 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/99, zgodnie z postanowieniami art. 87–89 Traktatu.
2.
W zakresie objętym niniejszym rozporządzeniem, Państwa Członkowskie mogą wprowadzać uzupełniające środki odnośnie do pomocy finansowej, zgodnie z warunkami oraz zasadami innymi niż te, które ustanowione są w niniejszym rozporządzeniu, lub obejmujące kwotę przekraczającą kwoty maksymalne określone w załączniku IV, pod warunkiem że są one zgodne z postanowieniami art. od 87–89 Traktatu.
Artykuł 20
Wymiana pieniężna
Z uwagi na Państwa Członkowskie nie należące do strefy EUR, podane w EUR kwoty ustalone przepisami niniejszego rozporządzenia zostaną przeliczone na krajowe środki płatnicze po kursie wymiany opublikowanym w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Wymiana zostanie dokonana po kursie obowiązującym w dniu 1 stycznia roku, w którym dane Państwo Członkowskie podejmuje decyzję o udzieleniu premii bądź pomocy finansowej.
Artykuł 21
Przepisy wykonawcze
Forma zestawień wydatków oraz rocznych sprawozdań z realizacji zostanie przyjęta przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 22
Procedura komitetu
Środki konieczne do realizacji przepisów niniejszego rozporządzenia dotyczące zagadnień wymienionych w art. 4, 5, 6, 8, 10, 15 oraz art. 21 zostaną przyjęte w trybie zarządu, określonego w art. 23 ust. 2.
Artykuł 23
Komitety
1.
Komisja będzie wspomagana przez:
a) do celów realizacji przepisów art. 8, 15 oraz 21 — Komitet ds. struktur dotyczących rybołówstwa oraz akwakultury, ustanowiony przepisami art. 51 rozporządzenia (WE) nr 1260/99; oraz
b) do celów realizacji przepisów art. 4, 5, 6 oraz 10 — Komitet ds. rybołówstwa i akwakultury, ustanowiony przepisami art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 24
Przepisy przejściowe
Następujące akty tracą moc od dnia 1 stycznia 2000 r.:
- rozporządzenie (WE) nr 2468/98,
- artykuł 7 ust. 1, 2, 3 oraz art. 7b rozporządzenia (EWG) nr 3759/92,
- rozporządzenie (EWG) nr 3140/82 [18].
Jednakże uchylone przepisy nadal obowiązują w odniesieniu do pomocy finansowej, środków oraz projektów zatwierdzonych przed dniem 31 grudnia 1999 r.
Odwołania do uchylonych rozporządzeń należy traktować jako odwołania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2793/1999
z dnia 17 grudnia 1999 r.
w sprawie pewnych procedur stosowania Umowy o handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje;
(1) Rada zawarła Umowę o handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki, zwaną dalej "Umową", oraz na mocy decyzji 1999/753/WE [1] zdecydowała, że Umowa ta tymczasowo wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
(2) Preferencje taryfowe przedstawione w Umowie mają zastosowanie do produktów pochodzących z Republiki Południowej Afryki, zgodnie z protokołem 1 Umowy.
(3) Konieczne jest ustanowienie procedur stosowania niektórych postanowień tej Umowy.
(4) Preferencyjne stawki celne, które mają być stosowane przez Wspólnotę w ramach tej Umowy, powinny być normalnie obliczane na podstawie konwencjonalnej stawki Wspólnej Taryfy Celnej dla danych produktów: o ile dla danych produktów nie jest podana stawka konwencjonalna, lub gdzie stawka autonomiczna jest niższa od stawki konwencjonalnej, powinny one być jednak obliczane według stawki autonomicznej; nie jest konieczne ujęcie w niniejszym rozporządzeniu produktów, które według Wspólnej Taryfy Celnej są wolne od cła; obliczenie nie może w żadnym wypadku być oparte na cłach stosowanych dla konwencjonalnych lub autonomicznych kontyngentów taryfowych.
(5) Umowa ustala, że niektóre produkty pochodzące z Republiki Południowej Afryki mogą być przywożone do Wspólnoty w granicach kontyngentów taryfowych, przy zastosowaniu obniżonych lub zerowych stawek celnych; Umowa określa produkty kwalifikujące się do takich środków taryfowych, ich ilości i cła; metoda najbardziej odpowiednia dla zarządzania kontyngentem taryfowym dla produktu oznaczonego kodem CN ex0406 oparta jest na pozwoleniach na przywóz i będzie wykonywana przez Komisję; inne kontyngenty taryfowe powinny być zarządzane, jako reguła, na zasadzie "pierwszy, który przyszedł, jest obsługiwany jako pierwszy", zgodnie z art. 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(6) Zmiany kodów Nomenklatury Scalonej i kodów Taric oraz działania dostosowawcze wynikające z przyjęcia umów, protokołów lub wymiany listów między Wspólnotą a Republiką Południowej Afryki nie dotyczą zmian treści; dlatego też dla zachowania prostoty należy zadbać, aby Komisja wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego podjęła kroki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia, zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3].
(7) W interesie zwalczania nadużyć finansowych należy opracować przepisy poddające preferencyjny przywóz pod nadzór Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów stosowania preferencyjnej stawki celnej w ramach Umowy, wyrazy "faktycznie nałożone cło" należy rozumieć jako:
- najniższą stawkę celna występującą w kolumnie 3 lub 4, biorąc pod uwagę okresy zastosowania zamieszczone w tej kolumnie lub do których zamieszczono tam odniesienie, części drugiej załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4], lub
- stawkę systemu ogólnych preferencji taryfowych (OSP) zgodną z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2820/98 z dnia 21 grudnia 1998 r. wprowadzającego wieloletni system ogólnych preferencji taryfowych w okresie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. [5],
którakolwiek z nich jest niższa.
Jednakże wyrazów "faktycznie nałożone cło" nie należy rozumieć jako odniesienie do cła ustalonego w ramach struktury kontyngentu taryfowego na mocy art. 26 Traktatu lub załącznika 7 do rozporządzenia (WE) nr 2658/87.
2.
Do celów Załącznika do niniejszego rozporządzenia termin klauzuli najwyższego uprzywilejowania (KNU) należy rozumieć jako najniższą stawkę celną występującą w kolumnie 3 lub 4, biorąc pod uwagę okresy stosowania zamieszczone w tej kolumnie lub do których zamieszczono tam odniesienie, części drugiej załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 4, ostateczna preferencyjna stawka celna obliczona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zostaje zaokrąglona w dół do pierwszego miejsca dziesiętnego.
4.
Gdy rezultat obliczenia preferencyjnej stawki celnej w zastosowaniu ust. 3 jest jednym z poniżej podanych, uważa się, że preferencyjna stawka stanowi pełne zwolnienie od cła:
- 1 % lub mniej w przypadku ceł ad valorem, lub
- 0,50 EUR lub mniej dla poszczególnej kwoty wyrażonej w euro w przypadku ceł specyficznych.
Artykuł 2
1.
Należności celne za produkty wymienione w Załączniku, pochodzące z Republiki Południowej Afryki, obniża się do poziomów podanych w Załączniku i w granicach kontyngentów taryfowych wyszczególnionych w Załączniku, bez uszczerbku dla art. 8.
2.
Kontyngent taryfowy jest zarządzany przez Komisję zgodnie z art. 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
3.
Obniżenia ceł dla kontyngentów taryfowych, określonych w Załączniku, są wyrażane jako wielkości procentowe opłat celnych faktycznie stosowanych na towary pochodzące z Południowej Afryki, zgodnie z definicją art. 1 ust. 1, w dniu tymczasowego wejścia w życie Umowy.
Artykuł 3
Komisja otwiera roczne bezcłowe kontyngenty taryfowe dla sera i twarogu o kodach CN 04061020, 04061080, 04062090, 04063010, 04063031, 04063039, 04063090, 04064090, 04069001, 04069021, 04069050, 04069069, 04069078, 04069086, 04069087, 04069088, 04069093 i 04069099, pochodzących z Republiki Południowej Afryki.
Wstępna ilość roczna tego kontyngentu taryfowego wynosi 5000 ton.
Do tej wielkości stosuje się roczny współczynnik przyrostu wynoszący 5 %.
Wielkość wynikową zaokrągla się w górę do najbliższej jednostki całkowitej.
Artykuł 4
Po upływie pierwszego roku kontyngenty taryfowe, określone w art. 2, zwiększa się corocznie o wielkość procentową określoną w Załączniku jako roczny wskaźnik wzrostu.
Obliczona wielkość zostaje zaokrąglona w górę do pierwszego miejsca dziesiętnego.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2–4, zmiany i dostosowania techniczne niniejszego rozporządzenia, niezbędne do wykonania wskutek poprawek do kodów Nomenklatury Scalonej i kodów Taric lub powstałe w wyniku przyjęcia umów, protokołów lub wymiany listów między Wspólnotą i Republiką Południowej Afryki, zostają przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 6 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Komisję wspomaga Komitet Kodeksu Celnego, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres, określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
1.
Produkty wprowadzone do swobodnego obrotu przy korzystaniu z preferencyjnych stawek przewidzianych w ramach Umowy, inne niż te objęte art. 2, są przedmiotem nadzoru.
Komisja w porozumieniu z Państwami Członkowskim decyduje, które produkty podlegają temu nadzorowi.
2.
Stosuje się art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
3.
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują ściśle celem zapewnienia przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Kontyngent taryfowy, określony numerem porządkowym 09.1825 Załącznika, zostaje otwarty po raz pierwszy z chwilą wejścia w życie Umowy WE/RPA w sprawie win i wyrobów spirytusowych.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2795/1999
z dnia 29 grudnia 1999 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2626/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z prawami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2674/92 [4], jeżeli wiążąca umowa została zawarta, jak przewidziano w art. 14 ust. 13 lit. a) lub b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1715/90 [5].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towar opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli jest obecnie klasyfikowany według Nomenklatury Scalonej do odpowiedniego kodu CN, określonego w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z prawami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, jeżeli wiążąca umowa została zawarta, jak przewidziano w art. 14 ust. 13 lit. a) lub b) rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2799/99
z dnia 17 grudnia 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 i 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1255/99 zastępuje rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [3] oraz między innymi rozporządzenie Rady (EWG) nr 986/68 z dnia 15 lipca 1968 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego na paszę [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1802/95 [5]. W celu uwzględnienia nowych uzgodnień oraz wcześniejszego doświadczenia rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1725/79 z dnia 26 lipca 1979 r. w sprawie zasad przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetwarzanego na mieszankę paszową oraz mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego na paszę dla cieląt [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 83/96 [7], powinno zostać zmienione oraz w miarę potrzeby uproszczone. W interesie przejrzystości, przy okazji wprowadzania zmian do tego rozporządzenia, dane rozporządzenie powinno również zostać ponownie sformułowane, aby ująć przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3398/91 z dnia 20 listopada 1991 r. w sprawie sprzedaży w formie przetargu odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonego do wytwarzania mieszanki paszowej, zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 569/88 [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 124/99 [9], jak również rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1634/85 z dnia 17 czerwca 1985 r. ustalającego wysokość pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego oraz mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego na paszę [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1802/95.
(2) Celem środka pomocy przewidzianego w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 jest umożliwienie uzyskania wysokiej opłacalności produkcji białek mleka.
Dlatego właściwe jest powiązanie płatności pomocy z zawartością białek mleka w używanym mleku odtłuszczonym lub mleku odtłuszczonym w proszku.
(3) Konieczne jest zapewnienie, że mleko odtłuszczone oraz mleko odtłuszczone w proszku, w odniesieniu do których przyznawana jest pomoc, w rzeczywistości jest wykorzystane jako pasza.
W tym celu pomoc powinna być przyznawana wyłącznie w odniesieniu do mleka odtłuszczonego oraz mleka odtłuszczonego w proszku przetworzonego na mieszanki paszowe bądź do tego rodzaju mleka denaturowanego zgodnie z niektórymi wymaganiami.
Konieczne jest również zapobieżenie wypłacaniu pomocy więcej niż jeden raz w odniesieniu do tego samego produktu.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/97 [11] wprowadza odstępstwa od niektórych przepisów dotyczących monitorowania przepisów zawartych w rozporządzeniu (EWG) nr 1725/79. Kontrole przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny brać pod uwagę wymienione odstępstwo, a rozporządzenie (WE) nr 1043/97 powinno zostać uchylone.
(5) Pomoc powinna być przyznana wyłącznie w przypadku, gdy mieszanka paszowa odpowiada niektórym normom minimalnym co do składu przestrzeganego zwyczajowo w tej branży oraz w przypadku gdy osiągnęła ona stadium końcowe wytwarzania przemysłowego.
Do celów kontroli produkty powinny być pakowane w sposób umożliwiający ich identyfikację.
Powinno zezwolić się Państwom Członkowskim na szczegółowe określenie sposobu spełniania powyższych wymagań.
(6) Specjalne opakowanie nie jest konieczne w przypadku mieszanek paszowych, do których dodana została mączka z lucerny siewnej.
Ponadto wymóg taki nie byłby właściwy w przypadkach przewozu w cysternie bądź w kontenerze, tak jak to praktykowane jest przez niektórych użytkowników. Wymieniona metoda przewozu powinna podlegać specjalnym uzgodnieniom kontrolnym, a pomoc powinna być wypłacana wyłącznie po przeprowadzeniu kontroli.
(7) Ostateczne zastosowanie mleka odtłuszczonego oraz mleka odtłuszczonego w proszku o obniżonej cenie można monitorować wyłącznie w przypadku, gdy przedsiębiorstwa korzystające z pomocy przedstawiają należyte gwarancje.
Przedsiębiorstwa przetwórcze powinny być otrzymywać zezwolenie od właściwej agencji zainteresowanego Państwa Członkowskiego oraz posiadać system rachunkowości dostosowany do wymagań uzgodnień w sprawie pomocy.
(8) W zakresie metod odniesienia mających zastosowanie do analiz przewidzianych w ramach niniejszego systemu pomocy powinno zostać zrobione odniesienie do wykazu publikowanego każdego roku zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2721/95 z dnia 24 listopada 1995 r. ustanawiającym zasady stosowania metod odniesienia i rutynowych w zakresie analizy i oceny jakości mleka oraz przetworów mlecznych w ramach wspólnej organizacji rynku [12].
Jednakże, z uwagi na to, że nie zostały ustanowione żadne metody odniesienia służące do ustanawiania ilości mleka odtłuszczonego w proszku w mieszankach paszowych, występowania serwatki podpuszczkowej w proszku w mleku odtłuszczonym w proszku lub jakości skrobi w mleku odtłuszczonym w proszku, właściwe metody powinny zostać ustanowione w niniejszym rozporządzeniu.
(9) Zorganizowane powinno zostać ciągłe zaproszenie do składania ofert na sprzedaż odtłuszczonego mleka w proszku z zapasów publicznych w celu zapewnienia równości dostępu dla wszystkich potencjalnych nabywców, w celu doprowadzenia do wysokości ceny sprzedaży odzwierciedlającej warunki rynkowe oraz w celu dokonania weryfikacji rzeczywistego ostatecznego zastosowania mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego do wykorzystania w produkcji mieszanek paszowych.
Oferowane ceny mogą się znacznie różnić, w szczególności w zależności od daty produkcji proszku oferowanego do sprzedaży oraz miejsca, w którym się on znajduje.
Dlatego możliwe powinno być ustalenie zróżnicowanych cen minimalnych.
(10) Niniejsze rozporządzenie powinno wyznaczyć termin przyjmowania do składowania na potrzeby sprzedaży. Dlatego rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3536/91 z dnia 2 grudnia 1991 r. określające ostateczny termin przyjmowania do składowania mleka odtłuszczonego w proszku sprzedawanego na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3398/91 [13], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2508/1999 [14], powinno zostać uchylone.
(11) Uzgodnienia ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1105/68 z dnia 27 lipca 1968 r., w sprawie szczegółowych zasad przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przeznaczonego na paszę [15], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1802/95, okazały się trudne do wprowadzenia, a kontrole beneficjentów są problematyczne.
Ponadto ilości odtłuszczonego mleka, korzystającego z tego środka, spadły znacznie w ostatnich latach, tak więc obecnie program ten ma zaledwie marginalny wpływ na bilans na rynku przetworów mlecznych.
Ponadto rynek mleka odtłuszczonego będzie nadal wspierany przez pomoc przyznawaną w przypadku, gdy mleko odtłuszczone zostaje włączone do mieszanek paszowych.
Dlatego środek pomocowy przewidziany w rozporządzeniu (EWG) nr 1105/68 powinien zostać zniesiony, a wspomniane rozporządzenie powinno zostać uchylone.
(12) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do:
a) przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego, mleka odtłuszczonego w proszku, maślanki oraz maślanki w proszku stosowanych jako pasza dla zwierząt na mocy art. 11 tego rozporządzenia;
b) sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku stosowanego jako pasza dla zwierząt na mocy art. 7 ust. 4 tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "mleko" oznacza produkt uzyskany z dojenia jednej lub więcej krów, do którego nic nie zostało dodane oraz który został co najwyżej zaledwie częściowo odtłuszczony;
b) "mleko odtłuszczone" oznacza mleko o zawartości tłuszczu nie większej niż 1 % oraz o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
c) "mleko odtłuszczone w proszku" oznacza produkt uzyskiwany przez usunięcie wody z mleka, o maksymalnej zawartości tłuszczu wynoszącej 11 %, maksymalnej zawartości wilgoci wynoszącej 5 % oraz zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
d) "maślanka" oznacza produkt uboczny wytwarzania masła uzyskiwany po ubijaniu śmietany oraz oddzieleniu tłuszczu w postaci stałej, o maksymalnej zawartości tłuszczu wynoszącej 1 % oraz zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
e) "maślanka w proszku" oznacza produkt uzyskiwany przez usunięcie wody z maślanki, o maksymalnej zawartości tłuszczu wynoszącej 11 %, maksymalnej zawartości wilgoci wynoszącej 5 % oraz zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 % suchego ekstraktu beztłuszczowego.
Artykuł 3
Dla celów stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia maślankę oraz maślankę w proszku uważa się odpowiednio za mleko odtłuszczone oraz mleko odtłuszczone w proszku.
Artykuł 4
"Mieszanki przeznaczone do wytwarzania mieszanek paszowych" (zwane dalej "mieszankami") oznaczają produkty zawierające poniższe składniki:
a) odtłuszczone mleko w proszku;
b) tłuszcz;
c) witaminy;
d) minerały;
e) sacharozę;
f) środki przeciwzbrylające i/lub środki utrzymujące sypkość (maksymalnie 0,3 %);
g) pozostałe techniczne czynniki rozpuszczalne w tłuszczu, włącznie z przeciwutleniaczami oraz środkami emulgującymi.
Artykuł 5
1.
"Mieszanki paszowe" oznaczają produkty:
a) które, na 100 kilogramów produktu gotowego, zawierają:
i) nie mniej niż 50 kilogramów oraz nie więcej niż 80 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku;
oraz
ii) nie mniej niż 5 kilogramów tłuszczów innych niż tłuszcze mleka oraz co najmniej 2 kilogramy skrobi lub skrobi dmuchanej;
lub
iii) nie mniej niż 2,5 kilograma tłuszczów innych niż tłuszcze mleka oraz co najmniej 2 kilogramy skrobi bądź skrobi dmuchanej, w przypadkach gdy 5 kilogramów mączki z lucerny siewnej bądź mączki z trawy, zawierające co najmniej 50 % (m/m) cząstek nie przekraczających 300 mikronów, dodane jest do 100 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku.
Cząsteczki nie przekraczające 300 mikronów muszą być równomiernie rozprowadzone w mieszance;
b) które mogą być użyte bezpośrednio jako pasza oraz które nie zostaną przetworzone lub zmieszane przed dotarciem do użytkownika końcowego.
2.
W przypadku gdy stwierdza się, że produkt przemysłowy zawiera ilość odtłuszczonego mleka w proszku przekraczającą maksymalną ilość wynoszącą 80 kilogramów określoną w ust. 1 lit. a) ppkt i), lecz nieprzekraczającą 81 kilogramów, pomoc może jednak zostać przyznana na podstawie zawartości mleka odtłuszczonego w proszku wynoszącej 80 kilogramów.
W przypadku gdy produkt przemysłowy nie zawiera minimalnej ilości wynoszącej 50 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku określonej w ust. 1 lit. a) ppkt i), przyznaje się pomoc pomniejszoną o 15 % w odniesieniu do mleka odtłuszczonego w proszku rzeczywiście zawartego w produkcie, pod warunkiem że zawartość mleka odtłuszczonego w proszku jest równa co najmniej 45 kilogramom na 100 kilogramów produktu gotowego.
Artykuł 6
1.
"Denaturowane mleko odtłuszczone w proszku" oznacza produkt wytworzony według jednej z następujących receptur:
a) receptura A: 100 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku plus:
i) co najmniej 9 kilogramów mączki z lucerny siewnej bądź mączki z trawy, zawierającej co najmniej 50 % (m/m) cząsteczek o rozmiarach nieprzekraczających 300 mikronów;
oraz
ii) co najmniej 2 kilogramy skrobi bądź skrobi dmuchanej (wstępnie żelowanej);
b) receptura B: 100 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku plus:
i) co najmniej 5 kilogramów mączki z lucerny siewnej bądź mączki z trawy, zawierającego co najmniej 50 % (m/m) cząsteczek o rozmiarach nieprzekraczających 300 mikronów,
oraz
ii) co najmniej 12 kilogramów mączki rybnej, nieodwadnianej lub z silnym zapachem, zawierającej co najmniej 30 % (m/m) cząsteczek o rozmiarach nieprzekraczających 300 mikronów,
oraz
iii) co najmniej 2 kilogramy skrobi bądź skrobi dmuchanej (wstępnie żelowanej).
Rozmiary cząsteczek, które zgodnie z normą BS 410-1976 są najbliższe maksymalnym rozmiarom ustanowionym dla cząsteczek danego produktu, nie będąc od nich mniejsze, uważa się za równoważne wymienionym rozmiarom maksymalnym.
2.
Substancje dodane do mleka odtłuszczonego w proszku muszą być równomiernie rozprowadzone w mieszance.
Mleko odtłuszczone w proszku, ani przed denaturowaniem, ani po tym procesie, nie może zostać poddane żadnemu procesowi, który osłabi bądź zneutralizuje skutki denaturowania, w szczególności z zastosowaniem czynników odwaniających, zmieniających smak oraz zapach poprzez eliminowanie części składowych odpowiedzialnych za postrzeganie smakowe i/lub węchowe bądź dodawanie składników dających smak i zapach maskujące smak i zapach mączki rybnej.
ROZDZIAŁ II
POMOC W ODNIESIENIU DO ODTŁUSZCZONEGO MLEKA W PROSZKU
Sekcja 1
Wielkość pomocy i warunki jej stosowania
Artykuł 7
1.
Pomoc ustala się na poziomie:
a) 5,80 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego o zawartości białka nie mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
b) 5,12 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego, o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 %, ale mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
c) 71,51 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku, o zawartości białka nie mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
d) 63,07 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku, o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 %, ale mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego.
2.
W przypadku mleka odtłuszczonego w proszku o zawartości wilgoci przekraczającej 5 % pomoc zostaje zmniejszona o 1 % za każde dodatkowe 0,2 % wilgotności.
Artykuł 8
Aby zakwalifikować się do uzyskania pomocy, mleko odtłuszczone w proszku musi spełniać co najmniej następujące warunki:
a) musi być wykorzystywane w przedsiębiorstwie, które otrzymało zezwolenie zgodnie z art. 9:
i) w postaci niezmienionej bądź jako wchodzące w skład mieszanki;
lub
ii) w postaci niezmienionej do wytworzenia denaturowanego mleka odtłuszczonego w proszku;
b) nie mogło korzystać z pomocy bądź obniżki cen w ramach innych środków wspólnotowych.
Artykuł 9
1.
Przedsiębiorstwa produkujące mieszanki, mieszanki paszowe oraz denaturowane mleko odtłuszczone w proszku muszą otrzymać zezwolenie w tym zakresie od właściwej agencji Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma miejsce taka produkcja.
2.
Zezwolenie wydaje się w odniesieniu do przedsiębiorstw, które:
a) dysponują odpowiednim wyposażeniem technicznym oraz metodami administracyjnymi i rachunkowości, umożliwiającymi zapewnienie zgodności zarówno z przepisami niniejszego rozporządzenia, jak i z dodatkowymi wymaganiami przewidzianymi przez Państwo Członkowskie;
b) poddają się kontroli przeprowadzanej przez właściwą agencję.
3.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, w razie ujawnienia, że przedsiębiorstwo nie spełnia już warunków ustanowionych w ust. 2 lub nie wypełnia innego zobowiązania na podstawie niniejszego rozporządzenia, zezwolenie zawiesza się na okres od jednego do dwunastu miesięcy, w zależności od wagi nieprawidłowości.
Jeżeli pod koniec tego okresu warunki ustanowione w ust. 2 nie zostają spełnione, zezwolenie wycofuje się.
Zezwolenie może zostać ponownie przyznane nie wcześniej niż po sześciu miesiącach po jego wycofaniu, na wniosek danego przedsiębiorstwa, po przeprowadzeniu wnikliwej inspekcji.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o zaniechaniu tego rodzaju zawieszenia w razie ustalenia, że nieprawidłowość nie została popełniona umyślnie ani wskutek poważnego zaniedbania oraz gdy jej konsekwencje mają charakter marginalny.
Artykuł 10
1.
Na opakowaniach zawierających mieszanki muszą być widoczne następujące informacje:
a) jedno lub więcej oświadczeń wymienionych w załączniku II.A;
b) oznaczenie zawartości mleka odtłuszczonego w proszku, dodanych minerałów oraz zawartości sacharozy i zawartości tłuszczu, włącznie z technicznymi czynnikami rozpuszczalnymi w tłuszczu;
c) oznaczenie tożsamości przedsiębiorstwa poprzez odniesienie do numeru identyfikacyjnego.
2.
Bez uszczerbku dla art. 11 oraz dyrektywy Rady 79/373/EWG [16] mieszanki paszowe można pakować w torby bądź inne zamknięte lub zaplombowane pojemniki, zawierające nie więcej niż 50 kilogramów, z widocznymi następującymi informacjami:
a) jedno bądź więcej oświadczeń wymienionych w załączniku II.B;
b) oznaczenie tożsamości przedsiębiorstwa poprzez odniesienie do numeru identyfikacyjnego;
c) zawartość mleka odtłuszczonego w proszku;
d) numer partii produkcyjnej;
e) data produkcji, w przypadku gdy nie jest ona wskazana w numerze wyprodukowanej partii.
Powyższe informacje muszą być wyraźnie czytelne oraz naniesione w sposób nieusuwalny na opakowanie lub na pojemnik, lub na przymocowaną do nich etykietę.
3.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić szczegółowe zasady znakowania opakowań zgodnie z zaleceniem w ust. 2, jak również w zakresie wszelkich informacji dodatkowych, które można podawać na opakowaniu zbiorczym lub na pojemniku czy na etykiecie.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich środkach podjętych w tym celu.
Artykuł 11
Artykuł 10 ust. 2 nie ma zastosowania w odniesieniu do mieszanek paszowych:
a) zawierających mączkę z lucerny siewnej bądź mączkę z trawy, na warunkach określonych w art. 5 ust. 1 lit. a) ppkt iii);
b) dostarczonych w cysternie bądź w kontenerze do gospodarstwa rolnego bądź do zakładu hodowlanego lub zakładu tuczu, które stosują te mieszanki paszowe na warunkach ustanowionych w art. 12 i 13.
Artykuł 12
Przedsiębiorstwom otrzymującym pomoc zezwala się, na ich wniosek, na dostarczanie mieszanek paszowych w cysternie bądź w pojemniku.
Tego rodzaju zezwolenia udziela właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium dane przedsiębiorstwo jest utworzone.
Dostawa odbywa się pod nadzorem administracyjnym w celu zapewnienia w szczególności tego, że trafia ona do gospodarstwa rolnego bądź do zakładu hodowlanego lub zakładu tuczu, które używają danych pasz.
Artykuł 13
1.
W przypadku gdy dostawa za pomocą cysterny bądź pojemnika ma miejsce w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie będące producentem, dowód dostawy pod nadzorem administracyjnym, określonej w art. 12, polega na przedstawieniu egzemplarza kontrolnego, określonego w art. 471–495 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [17].
2.
Sekcja 104 egzemplarza kontrolnego musi zawierać jedno bądź więcej określeń wymienionych w załączniku II.C.
3.
Państwo Członkowskie przywozu sprawdza, czy odbiorca spełnia warunki określone w art. 12 ustęp drugi.
Sekcja 2
Środki kontroli
Artykuł 14
1.
Przedsiębiorstwa produkujące mieszanki paszowe mogą otrzymywać pomoc wyłącznie w przypadku, gdy prowadzą ewidencję, w oparciu o swoje księgi rachunkowe, odpowiadającą harmonogramowi płatności ustalonemu przez Państwo Członkowskie oraz zawierającą co najmniej następujące informacje:
a) ilości przetworów mlecznych zakupionych bądź wytworzonych oraz datę dostawy lub produkcji;
b) datę dostawy i ilości mleka odtłuszczonego oraz mleka odtłuszczonego w proszku wytworzonego bądź otrzymanego w postaci niezmienionej bądź w mieszance stosowanej do wytwarzania mieszanek paszowych, wraz z nazwą (nazwiskiem) i adresem dostawcy oraz zawartością białka mleka w produktach;
c) datę wytworzenia mieszanki paszowej i wytworzone ilości, wraz z danymi szczegółowymi dotyczącymi ich składu i udziału każdego składnika, w szczególności ilości kazeiny i/lub kazeinianów dodanych w postaci niezmienionej bądź w mieszance;
d) datę sprzedaży mleka odtłuszczonego, mleka odtłuszczonego w proszku oraz mieszanek paszowych i dane dotyczące sprzedanej ilości, wraz z nazwą (nazwiskiem) i adresem odbiorcy;
e) dane na temat ubytków, próbek, zwrotów i wymian mleka odtłuszczonego, mleka odtłuszczonego w proszku i mieszanek paszowych.
2.
Informacje wymienione w ust. 1 potwierdza się poprzez dostarczenie dowodów dostawy oraz faktur.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od przedsiębiorstw prowadzenia specjalnej ewidencji dotyczącej zapasów, ujmującej w szczególności wszelkie informacje dodatkowe, które są przez nie uznane za konieczne w celu ułatwienia stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
W celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego rozdziału Państwa Członkowskie przeprowadzają w szczególności kontrole przewidziane w art. 16–18.
Agencja odpowiedzialna za kontrole odnotowuje wyniki kontroli w sprawozdaniach zawierających w szczególności informacje przewidziane w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
1.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 w zakresie przestrzegania poziomu zawartości białka, wilgoci oraz tłuszczu w zastosowanym mleku odtłuszczonym bądź mleku odtłuszczonym w proszku kontrolę przeprowadza się przed zastosowaniem wymienionych rodzajów mleka bądź najpóźniej w czasie ich zastosowania, bez względu na to, czy dane mleko pozostaje w postaci niezmienionej, czy w postaci mieszanki, przy wytwarzaniu mieszanek paszowych bądź zastosowania go w postaci niezmienionej w produkcji denaturowanego mleka odtłuszczonego w proszku.
2.
W przypadku gdy użyte mleko odtłuszczone w proszku, w postaci niezmienionej bądź w mieszance, pochodzi bezpośrednio z zabudowań fabryki, w którym zostało wyprodukowane, kontrolę określoną w ust. 1 można przeprowadzić przed tym, jak proszek opuści teren danych zabudowań fabryki.
W takim przypadku stosuje się następujące zasady:
a) dana agencja przeprowadzająca kontrolę podejmuje wszelkie działania konieczne do zapewnienia, że sprawdzana ilość mleka odtłuszczonego w proszku jest rzeczywiście wykorzystana do produkcji mieszanek paszowych bądź denaturowanego mleka odtłuszczonego w proszku;
b) na workach, opakowaniach zbiorczych i pojemnikach, w których przygotowane jest mleko odtłuszczone w proszku widnieją istotne informacje identyfikujące proszek oraz zabudowania fabryki, jak również jest na nich widoczna data produkcji, waga netto oraz zawartość białka, wilgoci i tłuszczu w proszku;
c) dokumentacja kontrolna opracowana przez agencję przeprowadzającą kontrolę musi:
i) określać mleko odtłuszczone w proszku oraz stwierdzać w szczególności ilość proszku, jego zawartość białka, wilgoci i tłuszczu oraz datę produkcji;
ii) towarzyszyć mleku odtłuszczonemu w proszku do chwili jego zastosowania w mieszankach paszowych;
iii) zostać dołączona do ewidencji określonej w art. 14 ust. 1.
Artykuł 17
1.
Uzgodnienia dotyczące kontrolowania użycia mleka odtłuszczonego oraz mleka odtłuszczonego w proszku, zarówno w postaci niezmienionej, jak i w mieszance, w produkcji mieszanek paszowych zostają określone przez dane Państwo Członkowskie i muszą spełniać co najmniej warunki podane w ust. 2–5
2.
Kontrola danych przedsiębiorstw obejmuje w szczególności:
a) skład mleka odtłuszczonego oraz mleka odtłuszczonego w proszku, używanego w postaci niezmienionej;
b) skład stosowanych mieszanek;
c) skład wytwarzanych mieszanek paszowych.
3.
Kontrola przedsiębiorstw odbywa się w ich lokalach oraz odnosi się w szczególności do warunków produkcji ustanowionych poprzez:
a) skontrolowanie stosowanych surowców;
b) sprawdzenie produktów wchodzących oraz wychodzących;
c) pobieranie próbek;
d) kontrolowanie ewidencji określonej w art. 14 ust. 1.
4.
Kontroli nie zapowiada się, wykonuje się je co najmniej jeden raz w ciągu czternastodniowego okresu produkcji.
Częstotliwość przeprowadzania kontroli ustala się na podstawie ilości mleka odtłuszczonego w proszku zużywanego przez przedsiębiorstwo oraz na podstawie częstotliwości, z jaką badane są księgi rachunkowe przedsiębiorstwa na podstawie ust. 5.
Przedsiębiorstwa, które nie używają stale mleka odtłuszczonego bądź mleka odtłuszczonego w proszku, przekazują swój program produkcji do agencji zajmującej się kontrolą w danym Państwie Członkowskim, tak aby dane Państwo Członkowskie mogło zorganizować przeprowadzanie odpowiednich kontroli.
Wspomniana powyżej częstotliwość kontroli nie ma zastosowania w przypadkach, gdy produkcja mieszanek paszowych stanowi przedmiot stałej kontroli w lokalach.
5.
Kontrole określone w ust. 4 uzupełnia się przez dokładne i niezapowiedziane kontrole dokumentów handlowych oraz ewidencji określonej w art. 14 ust. 1.
Takie kontrole przeprowadza się co najmniej jeden raz na 12 miesięcy.
W przypadku gdy są ono przeprowadzane co najmniej raz na trzy miesiące, częstotliwość kontroli określonych w ust. 3 można zmniejszyć z co najmniej jednej co czternaście dni do co najmniej jednej co 28 dni procesu produkcji.
Artykuł 18
1.
Produkcję denaturowanego mleka odtłuszczonego w proszku kontroluje się na terenie przedsiębiorstwa co najmniej jeden raz dziennie w czasie wykonywania czynności denaturowania.
2.
Przed rozpoczęciem wytwarzania przedsiębiorstwa wytwarzające denaturowane mleko odtłuszczone w proszku powiadamiają właściwą agencję, listownie bądź w jakiejkolwiek innej formie pisemnego przekazu telekomunikacyjnego, o:
a) numerze identyfikacyjnym zakładu;
b) ilości odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonej do denaturowania;
c) przewidzianym miejscu denaturowania;
d) planowanych terminach denaturowania.
Właściwa agencja ustala nieprzekraczalny termin w odniesieniu do zgłaszania terminów dotyczących wytwarzania oraz może żądać informacji dodatkowych.
Artykuł 19
Z zastrzeżeniem art. 20 metody odniesienia, które mają zostać zastosowane do przeprowadzenia analiz przewidzianych na mocy niniejszego rozporządzenia, są metodami, które znajdują się w wykazie sporządzonym na podstawie art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2721/95.
Artykuł 20
1.
Zawartość mleka odtłuszczonego w proszku w mieszankach oraz w mieszankach paszowych zostaje ustalona przez badanie każdej próbki co najmniej dwukrotnie z zastosowaniem metody analizy określonej w załączniku III, uzupełnione przez kontrole przewidziane w art. 17 ust. 3.
W razie wystąpienia niezgodności między wynikami kontroli rozstrzygającymi są wyniki kontroli przeprowadzonej na miejscu.
2.
Brak podpuszczki zostaje wykazany przy pomocy procedury określonej w załączniku IV.
3.
Zawartość skrobi w mieszankach paszowych ustala się przy pomocy kontroli przewidzianych w art. 17 ust. 3, które muszą zostać uzupełnione o analizę jakościową przy pomocy metody wymienionej w załączniku V.
4.
Zawartość wilgoci w kwaśnej maślance w proszku oznacza się przy pomocy metody opisanej w załączniku VI.
5.
Zawartość mączki z trawy lub z lucerny siewnej, zawartość skrobi oraz zawartość mączki rybnej w denaturowanym mleku odtłuszczonym w proszku ustala się albo przy pomocy analizy laboratoryjnej, albo przy pomocy kontroli na miejscu, przewidzianej w art. 18 ust. 1.
Artykuł 21
W celu przeprowadzenia badań analitycznych przewidzianych w niniejszym rozdziale, po uzyskaniu zgody Komisji, Państwa Członkowskie mogą ustanowić pod swoim nadzorem system samokontroli dla niektórych przedsiębiorstw, które otrzymały zezwolenie.
Sekcja 3
Wypłata pomocy
Artykuł 22
1.
Kwota pomocy jest kwotą stosowaną albo w dniu, w którym mleko odtłuszczone bądź mleko odtłuszczone w proszku zostaje przetworzone na mieszanki paszowe, albo w dniu, w którym mleko odtłuszczone w proszku zostaje poddane denaturowaniu, w zależności od przypadku.
2.
Pomoc jest wypłacana przez właściwy organ wskazany przez Państwo Członkowskie, w którym jest usytuowany producent używający mleko odtłuszczone bądź mleko odtłuszczone w proszku albo w celu wytwarzania mieszanek paszowych, albo w celu denaturowania, w zależności od przypadku.
3.
Pomoc wypłaca się na podstawie wniosków, które wytwórcy mieszanek paszowych lub denaturowanego mleka odtłuszczonego w proszku (zwani dalej "beneficjentami") przedkładają właściwemu organowi, ze wskazaniem:
a) nazwy (nazwiska) i adresu beneficjenta;
b) ilości mleka odtłuszczonego bądź mleka odtłuszczonego w proszku objętej wnioskiem o przyznanie pomocy, wraz ze wskazaniem zawartości białka;
c) w przypadku gdy ma to zastosowanie – ilości mieszanek paszowych, w których zostaje zawarte mleko odtłuszczone bądź mleko odtłuszczone w proszku określone w lit. b), ze wskazaniem właściwych numerów wyprodukowanych partii.
4.
Pomoc wypłaca się w odstępach czasu ustalonych przez Państwo Członkowskie, jednakże okres objęty wnioskiem o dokonanie wypłaty nie może przekraczać jednego miesiąca.
Artykuł 23
1.
Wypłata pomocy odbywa się z uwzględnieniem warunków wymienionych w ust. 2–4.
2.
Wyniki analiz przewidzianych w niniejszym rozdziale oraz kontroli określonych w art. 15, odnoszących się do okresu płatności bezpośrednio przed okresem objętym wnioskiem o przyznanie pomocy, muszą wskazywać na to, że były w pełni przestrzegane przepisy niniejszego rozdziału.
3.
Beneficjenci muszą wykazać, w celu przekonania właściwego organu, że odpowiednia ilość mleka odtłuszczonego bądź mleka odtłuszczonego w proszku została przetworzona na mieszanki paszowe bądź denaturowana w okresie objętym wnioskiem o przyznanie pomocy.
4.
W przypadkach ujętych w art. 12 beneficjenci dostarczają dokumenty uzupełniające, stwierdzające, w celu przekonania właściwego organu, że mieszanki paszowe zostały rzeczywiście dostarczone w cysternie bądź pojemniku do gospodarstwa rolnego bądź zakładu hodowlanego lub zakładu tuczu, które wykorzystują tego rodzaju pasze.
Artykuł 24
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 25, w przypadku gdy wyniki analiz przewidzianych w niniejszym rozdziale oraz kontroli określonych w art. 15 wykazują, że w okresie poprzedniej płatności składający wniosek nie spełnił wymagań niniejszego rozdziale, wypłata pomocy za okres objęty wnioskiem bieżącym zostaje zawieszona do czasu uzyskania wyników kontroli przeprowadzonych w danym okresie.
Ponadto wszelka pomoc nienależnie wypłacona w okresie poprzednim, którego to dotyczy, podlega zwrotowi.
2.
Kwota pomocy nienależnie wypłacona jest kwotą, która została wypłacona za całość mleka odtłuszczonego bądź mleka odtłuszczonego w proszku użytego w okresie między datą ostatniej kontroli dającej podstawy do stwierdzenia nieprzestrzegania przepisów a datą kontroli wykazującej, że beneficjent ponownie przestrzega przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w przypadku gdy beneficjent występuje z takim żądaniem, organ odpowiedzialny za kontrole przeprowadza specjalne badanie w możliwie najkrótszym terminie, na koszt beneficjenta.
Jeżeli jest wykazane, że ilość jest mniejsza niż ilość określona w akapicie pierwszym, następuje odpowiednie dostosowanie kwoty podlegającej zwrotowi.
Artykuł 25
W przypadku gdy warunek ustanowiony w art. 23 ust. 3 jest spełniony, Państwo Członkowskie zostaje upoważnione do wypłacenia zaliczki, w rozumieniu art. 18 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [18], w wysokości równej kwocie wnioskowanej pomocy finansowej, pod warunkiem wniesienia zabezpieczenia równego 110 % kwoty zaliczki.
W takim przypadku dokumenty uzupełniające, potwierdzające nabycie prawa do otrzymania pomocy, dostarcza się w ciągu sześciu miesięcy od wypłaty zaliczki.
ROZDZIAŁ III
SPRZEDAŻ MLEKA ODTŁUSZCZONEGO W PROSZKU ZE SKŁADÓW PUBLICZNYCH
Sekcja 1
Organizacja procedur przetargowych i udział w tych procedurach
Artykuł 26
1.
Mleko odtłuszczone w proszku jest sprzedawane w ramach ciągłego zaproszenia do składania ofert, organizowanego przez każdą agencję interwencyjną.
2.
Sprzedaż dotyczy mleka odtłuszczonego w proszku wprowadzonego do składów przed dniem 31 grudnia 1997r.
3.
Ciągłe zaproszenie do składania ofert jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich co najmniej osiem dni przed pierwszym terminem końcowym składania ofert.
4.
Agencje interwencyjne opracowują ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert zawierające w szczególności termin końcowy oraz adres, pod którym należy składać oferty przetargowe.
Wskazują one również w odniesieniu do posiadanego mleka odtłuszczonego w proszku:
a) lokalizacje składów, w których przechowywane jest mleko w proszku przeznaczone do sprzedaży,
b) przeznaczoną do sprzedaży ilość znajdującą się w każdym składzie.
5.
Agencje interwencyjne prowadzą uaktualniony wykaz informacji określonych w ust. 4, udostępniany zainteresowanym stronom na ich wniosek.
Agencje również publikują regularne aktualizacje wykazu w odpowiedniej formie, która zostanie wskazana w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
6.
Agencje interwencyjne podejmują niezbędne środki w celu umożliwienia zainteresowanym stronom:
a) na ich koszt – zbadania próbek mleka odtłuszczonego w proszku wystawionego na sprzedaż, przed złożeniem oferty przetargowej;
b) zweryfikowania wyników analiz określonych w art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 322/96 [19].
Artykuł 27
1.
Agencje interwencyjne organizują oddzielne rundy przetargowe w okresie ważności ciągłego zaproszenia do składania ofert.
2.
Terminem końcowym na składanie ofert w ramach każdej oddzielnej rundy jest godzina 12.00 w południe (czasu brukselskiego) w drugi oraz czwarty wtorek miesiąca, z wyłączeniem drugiego wtorku sierpnia oraz czwartego wtorku grudnia.
W przypadku gdy wtorek jest dniem ustawowo wolnym od pracy, termin przypada na godzinę 12.00 w południe (czasu brukselskiego) poprzedzającego dnia roboczego.
Artykuł 28
1.
Mleko odtłuszczone w proszku sprzedane zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału kwalifikuje się do objęcia pomocą przewidzianą w art. 1 lit. a).
2.
Oferty przetargowe w ramach każdej oddzielnej rundy przedkłada się listem poleconym bądź osobiście do agencji interwencyjnej za potwierdzeniem odbioru, bądź przy pomocy jakiegokolwiek innego środka telekomunikacji pisemnej.
Oferty przetargowe przedkłada się w agencji interwencyjnej, w której posiadaniu znajduje się mleko odtłuszczone w proszku, objęte ofertą.
3.
Oferta przetargowa zawiera:
a) nazwę (nazwisko) oraz adres oferenta;
b) żądaną ilość;
c) cenę w euro oferowaną za 100 kilogramów, z wyłączeniem podatków wewnętrznych oraz opłat, na warunkach loco skład;
d) nazwę Państwa Członkowskiego, w którym ma mieć miejsce przetwarzanie na mieszanki paszowe bądź denaturowanie;
e) gdzie to stosowne – określenie składu, w którym przechowywane jest mleko odtłuszczone w proszku, a jeżeli jest to wymagane – określenie składu zastępczego.
4.
Oferty przetargowe nie są ważne, o ile:
a) nie dotyczą co najmniej 10 ton; jednakże w przypadku gdy ilość dostępna w składzie jest mniejsza niż 10 ton, ilością minimalną, w stosunku do której przedstawiona może być oferta, jest ilość rzeczywiście dostępna;
b) nie jest dołączone do nich pisemne zobowiązanie oferenta do spełnienia następujących wymagań:
i) przetworzenia mleka odtłuszczonego w proszku bądź zlecenia jego przetworzenia na mieszanki paszowe bądź na denaturowane mleko odtłuszczone w proszku w terminie 60 dni od daty terminu końcowego na składanie ofert w odpowiedzi na każdą oddzielną rundę przetargową, zgodnie z informacją wskazaną w art. 27 ust. 2;
ii) spełnienia przepisów niniejszego rozporządzenia lub zapewnienia, że zostaną one spełnione;
c) nie jest dostarczone potwierdzenie faktu złożenia przez oferenta wadium w wysokości 36 EUR za tonę w tym Państwie Członkowskim, w którym składana jest oferta przetargowa, w ramach danej rundy przetargowej, której to dotyczy, przed terminem końcowym na składanie ofert.
5.
Oferty przetargowe nie mogą zostać wycofane po terminie końcowym, przewidzianym w art. 27 ust. 2.
Artykuł 29
Dla celów wadium przewidzianego w art. 28 ust. 4 lit. c) do zobowiązań pierwotnych w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 należy zobowiązanie, że oferty są utrzymywane po terminie końcowym na składanie ofert, że wniesione są gwarancje należytego przetworzenia, określone w art. 30 ust. 3 oraz że cena jest zapłacona.
Sekcja 2
Realizacja procedury przetargowej
Artykuł 30
1.
W dniu terminu końcowego przewidzianego w art. 27 ust. 2 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach oraz cenach oferowanych przez oferentów oraz o ilości mleka odtłuszczonego w proszku zaoferowanej do sprzedaży.
2.
Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku na podstawie ofert otrzymanych w ramach każdej rundy oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 42 rozporządzenia (EWG) nr 1255/1999.
Cena ta może różnić się w zależności od daty produkcji oraz umiejscowienia tych ilości mleka odtłuszczonego w proszku, które są oferowane do sprzedaży.
Może zapaść decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty w ramach danej rundy.
3.
Komisja ustala kwotę gwarancji należytego przetworzenia na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku w tym samym czasie, gdy dokonuje ustalenia minimalnej ceny sprzedaży oraz zgodnie z tą samą procedurą.
Celem wniesienia gwarancji należytego przetworzenia jest zapewnienie spełnienia zobowiązania pierwotnego w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, polegającego na tym, że mleko odtłuszczone w proszku musi być użyte zgodnie z zobowiązaniem przewidzianym w art. 28 ust. 4 lit. b). Gwarancje tę wnosi się w Państwie Członkowskim, w którym ma mieć miejsce przetworzenia na mieszanki paszowe lub denaturowanie, do organu wskazanego przez dane Państwo Członkowskie.
Artykuł 31
Oferty przetargowe odrzuca się, gdy oferowana cena jest niższa od ceny minimalnej.
Artykuł 32
1.
Agencja interwencyjna przyjmuje ofertę zgodnie z zasadami ustanowionymi w ust. 2–5.
2.
Mleko odtłuszczone w proszku rozdziela się na podstawie daty wprowadzenia go do składów, począwszy od najstarszego produktu z całkowitej ilości dostępnej w składzie (składach) wskazanym przez oferenta.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 31 oferentem wygrywającym jest ten, który zaoferuje najwyższą cenę.
W przypadku gdy pełna dostępna ilość nie zostaje rozdzielona, jej pozostała część zostaje przydzielona innym oferentom na podstawie oferowanych cen, począwszy od ceny najwyższej.
4.
W przypadku gdyby akceptacja oferty przetargowej pociągnęła za sobą skutek w postaci przyjęcia oferty na ilość przekraczającą ilość mleka odtłuszczonego w proszku dostępną w określonym składzie, wówczas danemu oferentowi zostaje przydzielona wyłącznie ilość, która jest dostępna.
Jednakże agencja interwencyjna może wyznaczyć inne składy w celu uzupełnienia ilości wymienionej w ofercie przetargowej, pod warunkiem że oferent wyrazi na to zgodę.
5.
W przypadku gdy akceptacja dwóch bądź większej liczby ofert przetargowych oferujących taką samą cenę za mleko odtłuszczone w proszku znajdujące się w określonym składzie miałaby doprowadzić do przyjęcia ofert na ilość przekraczającą ilość dostępną, wówczas przyjęcia ofert dokonuje się przez rozdzielenie dostępnej ilości proporcjonalnie do ilości, na które złożone zostały dane oferty przetargowe.
Jednakże w razie gdyby tego rodzaju podział prowadził do przydzielenia ilości mniejszych niż pięć ton, przydzielenie odbędzie się w drodze losowania.
Artykuł 33
Prawa i obowiązki powstające w związku z zaproszeniem do składania ofert nie są przenoszalne.
Artykuł 34
1.
Agencja interwencyjna niezwłocznie powiadamia oferentów o wyniku ich uczestnictwa w zaproszeniu do składania ofert.
Wadium określone w art. 29 wniesione w związku z nieprzyjętymi ofertami przetargowymi jest zwalnianie bezzwłocznie.
2. Przed odbiorem mleka odtłuszczonego w proszku oraz w okresie wymienionym w art. 35 ust. 2 oferenci, których oferty zostały przyjęte, wypłacają agencji interwencyjnej kwotę odpowiadającą ich ofercie w odniesieniu do każdej ilości, którą zamierzają pobrać, oraz kwotę z tytułu gwarancji należytego przetworzenia, przewidzianą w art. 30 ust. 3.
Artykuł 35
1. Po wpłaceniu kwoty określonej w art. 34 ust. 2 oraz wniesieniu zabezpieczenia przewidzianego w art. 30 ust. 3 agencja interwencyjna dokonuje zwolnienia zabezpieczenia przetargowego określonego w art. 29 oraz wydaje polecenie odebrania towaru ze wskazaniem:
a) ilości, w odniesieniu do której spełnione zostały wspomniane powyżej wymagania;
b) składu, w którym jest składowane mleko odtłuszczone w proszku;
c) ostatecznego terminu odbioru mleka odtłuszczonego w proszku;
d) ostatecznego terminu przetworzenia na mieszanki paszowe bądź denaturowania.
2.
Oferenci, których oferta została wybrana, odbierają przydzielone im mleko odtłuszczone w terminie 30 dni od terminu końcowego na składanie ofert.
Odbiór może być realizowany w partiach.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, w przypadku gdy mleko odtłuszczone w proszku nie zostaje odebrane w okresie ustalonym w akapicie pierwszym, koszty jego przechowywania są ponoszone przez oferenta, którego oferta została wybrana, począwszy od dnia następującego po dniu, w którym wspomniany okres upłynął, na jego własne ryzyko.
3.
Mleko odtłuszczone w proszku jest przekazywane przez agencję interwencyjną w opakowaniach z widniejącym na nich odniesieniem do niniejszego rozporządzenia, naniesionym przy pomocy wyraźnie widocznych oraz czytelnych znaków.
Na wniosek zainteresowanej strony agencja interwencyjna wydaje kopię świadectwa wskazującego skład zakupionych produktów, jak zostało to przewidziane w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 322/96.
4.
W dodatku do informacji przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3002/92 [20] sekcja 104 egzemplarza kontrolnego T5 musi zawierać jedno oświadczenie bądź więcej oświadczeń wymienionych w załączniku II.D. W sekcji 106 musi zostać podany ostateczny termin przetworzenia na mieszanki paszowe bądź przeprowadzenia denaturowania.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 36
Rozporządzenia (EWG) nr 1105/68, (EWG) nr 1725/79, (EWG) nr 1634/85, (EWG) nr 3398/91, (EWG) nr 3536/91 oraz (WE) nr 1043/97 niniejszym tracą moc.
Odniesienia do rozporządzeń (EWG) nr 1725/79 oraz (EWG) nr 3398/91 traktuje się jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 37
Wydrukowane wcześniej opakowania określone w art. 4 ust. 2 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 1725/79 mogą być nadal używane do dnia 30 czerwca 2000 r.
Zezwolenie przyznane na podstawie art. 4 ust. 5 oraz art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1725/79 pozostaje ważne dla celów stosowania niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenie (EWG) nr 1725/79 stosuje się nadal w odniesieniu do ilości mleka odtłuszczonego w proszku przydzielonego na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 3398/91.
Artykuł 38
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się wyłącznie w odniesieniu do ilości mleka odtłuszczonego oraz mleka odtłuszczonego w proszku, przetworzonych na mieszanki paszowe lub na denaturowane mleko odtłuszczone w proszku, począwszy od powyższej daty.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Obwieszczenie Komisji w sprawie dostosowań technicznych metody określania stóp referencyjnych i dyskontowych
(1999/C 241/09)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
Dnia 2 lipca 1997 r. Komisja podjęła decyzję o przyjęciu, z mocą od dnia 1 sierpnia 1997 r., nowej metody określania i aktualizowania stóp referencyjnych i dyskontowych.
Państwa Członkowskie zostały poinformowane za pomocą listu (z dnia 18 sierpnia 1997 r.) a obwieszczenie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (C 273 z dnia 9 września 1997 r.).
Metoda ta określa stopę referencyjną dla każdego Państwa Członkowskiego w oparciu o stopy wskaźnikowe określone jako średnia miesięczna pięcioletnich międzybankowych stawek swapowych, plus premia dostosowawcza.
Wskutek wejścia w trzeci etap unii gospodarczej i walutowej dnia 1 stycznia 1999 r. oraz w związku z wykorzystaniem EUR przez rynki finansowe, Komisja podjęła decyzję o przeprowadzeniu następujących dostosowań technicznych:
1. Od dnia 1 sierpnia 1999 r. stopa referencyjna będzie taka sama dla jedenastu Państw Członkowskich, które przyjęły EUR;
2. Dla tych krajów, stopa wskaźnikowa będzie definiowana jako średnia pięcioletnich międzybankowych stawek swapowych, plus premia w wysokości 75 punktów bazowych.
Wszystkie pozostałe aspekty metody określonej w obwieszczeniu Komisji z dnia 9 września 1997 r. stosowane są w dalszym ciągu.
Dla Państw Członkowskich, które nie przyjęły EUR, metoda określania stóp referencyjnych pozostaje bez zmian.
--------------------------------------------------
Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności
(Komunikat skierowany do Państw Członkowskich wraz z propozycją powzięcia odpowiednich środków)
(1999/C 288/02)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
1.
WSTĘP
(1) Pierwsze wytyczne dotyczące pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności zostały przyjęte przez Komisję w 1994 r.
[1] Wytyczne te zostały przedłużone do dnia 31 grudnia 1999 r.
[2].W 1997 r., Komisja dodała szczególne rozporządzenia odnoszące się do sektora rolnego [3].
(2) Poprzez niniejsze wytyczne, których treść opiera się na treści poprzednich wytycznych, Komisja pragnie wprowadzić pewne zmiany i wyjaśnienia umotywowane szeregiem czynników.
Przede wszystkim, wprowadzenie rynku wewnętrznego wymaga zwiększonej czujności wobec pomocy państwa.
Szósty i siódme sprawozdanie w sprawie pomocy państwa w sektorze produktów wytwarzanych oraz niektórych innych sektorów Unii Europejskiej [4] wskazują na ilościowy wzrost przypadków pomocy doraźnych, wśród których znajdują się w szczególności przypadki udzielenia pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji, bez uwzględnienia pomocy udzielanych nowym landom niemieckim przez Treuhandanstalt lub przez Bundesanstalt für vereinigungsbedingte Sonderaufgaben.
Ponadto, zaistnienie wspólnej waluty przyspieszy wzrost wymiany wewnątrz Wspólnoty. Skutki pomocy udzielanej na rzecz wspomagania i restrukturyzacji staną się w związku z tym bardziej odczuwalne w warunkach konkurencji wewnątrz Wspólnoty.
Ponadto, w swoim planie działań na rzecz jednolitego rynku [5], Komisja zobowiązała się do zaostrzenia zasad udzielania pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji, uwzględniając rolę jaką mogą pełnić pomoc przyznawane w odpowiedniej kwocie w zapewnieniu socjalnego wsparcia procesów restrukturyzacji.
Komisja podjęła się zatem wyjaśnienia zasad obowiązujących w zakresie pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji oraz jak najbardziej rygorystycznego określenia wytycznych, zgodnie z którymi będzie przeprowadzać ich analizę.
(3) Pomoc państwa udzielana na rzecz ratowania od upadłości przedsiębiorstw przeżywających trudności oraz zachęcania ich restrukturyzacji może być uzasadniona jedynie po spełnieniu pewnych warunków.
Uzasadnienie takie mogą stanowić na przykład względy polityki społecznej lub regionalnej lub też uznanie pozytywnej roli jaką odgrywa w gospodarce sektor małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), albo też, w trybie wyjątku, dlatego, że pożądane jest utrzymanie konkurencyjnej struktury rynku w przypadku gdyby likwidacja przedsiębiorstw mogła prowadzić do sytuacji wąskiego monopolu lub oligopolu.
2.
DEFINICJE I ZAKRES OBOWIĄZYWANIA WYTYCZNYCH - POWIĄZANIE Z INNYMI TEKSTAMI ODNOSZĄCYMI SIĘ DO POMOCY PAŃSTWA
2.1. POJĘCIE PRZEDSIĘBIORSTWA PRZEŻYWAJĄCEGO TRUDNOŚCI
(4) Nie istnieje wspólnotowa definicja przedsiębiorstwa przeżywającego trudności.
Jednakże zdaniem Komisji, w rozumieniu niniejszych wytycznych, dane przedsiębiorstwo przeżywa trudności w sytuacji, gdy jest niezdolne, biorąc pod uwagę stan jego własnych środków finansowych lub środków, które byliby gotowi przeznaczyć na jego rzecz właściciele/akcjonariusze i wierzyciele, do zahamowania strat, które przy braku interwencji zewnętrznej ze strony władz publicznych, doprowadziłyby je do niemalże pewnej śmierci ekonomicznej w krótkiej lub średniej perspektywie czasowej.
(5) W szczególności, w każdym razie i niezależnie od jego wielkości, dla celów niniejszych wytycznych, przedsiębiorstwo jest uznawane za przeżywające trudności, w następujących przypadkach:
a) w przypadku spółki, której wspólnicy posiadają ograniczoną odpowiedzialność [6], jeżeli ponad połowa jej subskrybowanego kapitału została utracona [7], a ponad jedna czwarta tego kapitału została utracona w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy; lub
b) w przypadku spółki z nieograniczoną odpowiedzialnością [8], jeżeli zgodnie z zapisami w księgach spółki ponad połowa jej środków własnych została utracona, a ponad jedna czwarta tych środków została utracona w ciągu dwunastu miesięcy; lub
c) w przypadku wszystkich form przedsiębiorstw, jeżeli zgodnie z prawem krajowym przedsiębiorstwo spełnia warunki podlegania procedurze zbiorowej w związku z jego niewypłacalnością.
(6) Trudności przedsiębiorstwa objawiają się zwykle wzrastającym poziomem strat, spadkiem obrotów, gromadzeniem się zapasów, przerostem zdolności produkcyjnych, zmniejszeniem marży brutto samofinansowania, wzrastającym zadłużeniem, wzrostem kosztów finansowych jak również osłabieniem lub zanikiem wartości aktywów netto.
W najpoważniejszych przypadkach, przedsiębiorstwo może się nawet znaleźć w sytuacji niewypłacalności lub zostać objęte procedurą zbiorową prawa krajowego w związku z jego niewypłacalnością.
W tym ostatnim przypadku, niniejsze wytyczne dotyczą pomocy, które miałaby miejsce przy okazji tego typu procedury mającej na celu kontynuację przedsiębiorstwa. We wszystkich przypadkach, przedsiębiorstwo może kwalifikować się do pomocy jedynie po sprawdzeniu jego niezdolności do zapewnienia stabilizacji za pomocą własnych środków lub środków uzyskanych od jego właścicieli/akcjonariuszy lub wierzycieli.
(7) Dla potrzeb niniejszych wytycznych, nowo utworzone przedsiębiorstwo [9] nie kwalifikuje się do korzystania z pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji, nawet jeśli jego początkowa sytuacja finansowa jest trudna.
Taka sytuacja występuje w szczególności w przypadku gdy nowe przedsiębiorstwo powstało w wyniku likwidacji wcześniej istniejącego przedsiębiorstwa lub też w przypadku przejęcia samych tylko jego aktywów [10].
(8) Spółka należąca do grupy nie kwalifikuje się w zasadzie do korzystania z pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji, chyba że zostanie udowodnione, że trudności spółki są trudnościami charakterystycznymi tylko dla niej i że nie są wynikiem arbitralnej alokacji kosztów w ramach grupy, a także pod warunkiem że trudności te są zbyt duże, aby mogły zostać rozwiązane przez samą grupę.
2.2. DEFINICJA POMOCY NA RZECZ WSPOMAGANIA I RESTRUKTURYZACJI
(9) Pomoc na rzecz wspomagania i restrukturyzacji zostały ujęte w tych samych wytycznych ponieważ w obu przypadkach władze państwowe mają do czynienia z przedsiębiorstwem przeżywającym trudności, a wspomaganie i restrukturyzacja są często dwiema fazami składającymi się na tę samą operację, nawet jeśli podlegają odrębnym mechanizmom.
(10) Z samej swojej natury, pomoc na rzecz wspomagania ma charakter przejściowy.
Powinna ona umożliwić podtrzymanie istnienia przedsiębiorstwa przeżywającego trudności w ciągu okresu odpowiadającego upływowi czasu niezbędnego dla opracowania planu restrukturyzacji lub anulowania stanu likwidacji i/lub upływowi czasu niezbędnemu dla zajęcia przez Komisję stanowiska wobec tego planu.
(11) Natomiast restrukturyzacja opiera się na planie realistycznym, spójnym i szeroko zakrojonym, którego celem jest odtworzenie dobrej kondycji przedsiębiorstwa w dłuższej perspektywie czasowej.
Składają się na nią zwykle jeden lub kilka spośród następujących elementów: reorganizacja i racjonalizacja działalności przedsiębiorstwa na bardziej skutecznych podstawach, tak aby doprowadzić do zaniechania deficytowych rodzajów działalności, zrestrukturyzowania tych, których konkurencyjność może zostać przywrócona, a także, czasami, zróżnicowania się poprzez zwrócenie w kierunku nowych rentownych rodzajów działalności.
W zasadzie, restrukturyzacji przemysłowej powinna towarzyszyć restrukturyzacja finansowa (dopływ kapitału, oddłużenie).
Natomiast restrukturyzacja w rozumieniu niniejszych wytycznych nie może ograniczać się do pomocy finansowej, której celem jest wyrównanie poprzednich strat, bez oddziaływania na przyczyny tych strat.
2.3. ZAKRES STOSOWANIA
(12) Niniejsze wytyczne obowiązują niezależnie od sektora działalności (poza zakresem stosowania traktatu EWWiS), bez uszczerbku dla szczególnych zasad sektorowych odnoszących się do przedsiębiorstw przeżywających trudności [11].
Rozdział 5 zawiera szczególne zasady dotyczące rolnictwa przyjęte w 1997 r.
2.4. OBOWIĄZYWANIE ARTYKUŁU 87 UST.
1 TRAKTATU WE
(13) Z samej swojej natury, pomoc udzielane przez państwo na rzecz wspomagania lub restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności wykazują skłonność do wypaczania konkurencji.
Ponieważ mają wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, wchodzą w zakres stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu.
(14) Pomoc na rzecz restrukturyzacji mogą przybierać zróżnicowane formy, takie jak dopływ kapitału, anulowanie długów, udzielanie pożyczek, zwolnienia podatkowe, redukcja składek na ubezpieczenia społeczne lub gwarancje pożyczkowe.
Natomiast z drugiej strony, i jeżeli brak przeciwwskazań w innym tekście wspólnotowym odnoszącym się do pomocy państwa, pomoc udzielane w ramach wspomagania powinny być ograniczone do pożyczek lub gwarancji pożyczkowych (patrz punkty 23 - 27).
(15) Źródłem pomocy może być obojętnie jaki szczebel administracji [12], czy to będzie szczebel krajowy, regionalny lub lokalny, bądź też każde "przedsiębiorstwo publiczne", zgodnie z definicją podaną w art. 2 dyrektywy Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi [13].
Zgodnie z powyższym, tytułem przykładu, pomoc udzielane na rzecz wspomagania lub restrukturyzacji mogą pochodzić od holdingów państwowych lub od spółek inwestycyjnych finansowanych z funduszy publicznych [14].
(16) W celu ustalenia, czy wnoszenie przez władze publiczne kapitału do przedsiębiorstw do nich należących zawiera w sobie elementy pomocy, przyjętym kryterium jest zasada "prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej" [15].
Zgodnie z tą zasadą, przyznanie finansowania lub udzielenie gwarancji finansowania danemu przedsiębiorstwu nie jest uznawane za udzielenie pomocy pod warunkiem że w tych samych okolicznościach, w warunkach gospodarki rynkowej, racjonalnie zachowujący się przedsiębiorca wniósłby niezbędne fundusze.
(17) Natomiast w przypadku gdy finansowanie jest udzielane lub gwarantowane przez państwo na rzecz przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnościach finansowych, należy uznać prawdopodobieństwo, że transfery finansowe zawierają elementy pomocy państwa.
Dlatego też informacje o tego typu transakcjach finansowych powinny być uprzednio przekazywane Komisji, ewentualnie w formie zgłoszenia istnienia danego systemu, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu [16].
Domniemanie istnienia pomocy staje się większe w przypadku gdy na rynku, na którym korzystający z pomocy prowadzi działalność istnieje strukturalny przerost zdolności produkcyjnych w skali Wspólnoty lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) lub też gdy cały sektor gospodarki przeżywa trudności.
(18) Zmiany zachodzące na poziomie własności przedsiębiorstwa beneficjenckiego nie powinny mieć wpływu na oszacowanie pomocy udzielanych na rzecz wspomagania lub restrukturyzacji
2.5. ZGODNOŚĆ ZE WSPÓLNYM RYNKIEM
(19) Artykuł 87 Traktatu, w ust. 2 i 3 przewiduje możliwości występowania zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy objętych art. 87, ust. 1. Przy wyłączeniu szkód spowodowanych klęskami naturalnymi lub innymi nadzwyczajnymi wydarzeniami (art. 87 ust. 2 lit. b)), które nie są tutaj omawiane, jedyną podstawą zgodności dla pomocy udzielanych na rzecz wspierania lub restrukturyzacji przedsiębiorstw jest art. 87 ust. 3 lit. c). Na jego mocy, Komisja jest uprawniona do wydawania zezwoleń na "pomoc, której celem jest ułatwianie rozwoju niektórych rodzajów działalności gospodarczej (…), o ile nie naruszają one warunków wymiany handlowej w wymiarze sprzecznym ze wspólnym interesem".
(20) Komisja uważa, że pomoc udzielane na rzecz wspomagania i restrukturyzacji mogą przyczynić się do rozwoju działalności gospodarczej bez wywierania wpływu na wymianę handlową w wymiarze sprzecznym z interesem wspólnotowym pod warunkiem że spełnione zostaną warunki określone w niniejszych wytycznych.
W przypadku gdy przedsiębiorstwa mające być objęte wspomaganiem lub restrukturyzacją znajdują się w regionach wspomaganych, Komisja weźmie pod uwagę względy regionalne, o których mowa w art. 87 ust. 3 lit. a) i c), zgodnie z trybem przedstawionym w punktach 53 i 54.
2.6. POZOSTAŁE POSTANOWIENIA PRAWA WSPÓLNOTOWEGO
(21) Należy przypomnieć, że Komisja nie może wyrazić zgody na przyznanie pomocy w celu wspomagania lub restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności, jeżeli tryb tych pomocy, związany z ich przedmiotem, narusza postanowienia Traktatu (oraz przepisy prawa wtórnego) inne niż zawarte w art. 87 i 88.
3.
OGÓLNE WARUNKI PRZYZNAWANIA POMOCY NA RZECZ WSPOMAGANIA I RESTRUKTURYZACJI ZGŁASZANYCH KOMISJI INDYWIDUALNIE
(22) Niniejszy rozdział dotyczy wyłącznie pomocy zgłaszanej Komisji indywidualnie.
Po spełnieniu pewnych warunków, Komisja może wyrazić zgodę na stosowanie systemów pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji. Warunki udzielania zgody na takie systemy znajdują się w rozdziale 4.
3.1. POMOC NA RZECZ WSPOMAGANIA
23) Aby Komisja mogła wyrazić na nie zgodę, pomoc na rzecz wspomagania, określona w punkcie 12, powinna spełniać następujące warunki:
W obu przypadkach, kredyt powinien podlegać oprocentowaniu przynajmniej porównywalnemu z oprocentowaniem stwierdzonym w przypadku pożyczek udzielanym przedsiębiorstwom znajdującym się w dobrej kondycji, a w szczególności oprocentowaniem odniesienia przyjętemu przez Komisję;
b) są związane z kredytami, których okres spłaty następujący po dokonaniu na rzecz przedsiębiorstwa ostatniego przelewu pożyczonych sum nie przekracza dwunastu miesięcy [18];
c) są uzasadnione poważną sytuacją społeczną i nie powodują poważnych skutków negatywnego rozszerzenia się ("spillover") na inne Państwa Członkowskie;
d) w momencie zgłoszenia, towarzyszy im zobowiązanie Państwa Członkowskiego do przekazania Komisji, w terminie sześciu miesięcy od daty przyznania pomocy na rzecz wspomagania: albo planu restrukturyzacji, albo planu likwidacji, albo dowodu na to, że pożyczka została w całości spłacona i/lub gwarancja została zakończona;
e) ich kwota ogranicza się do się do tego co niezbędne dla funkcjonowania przedsiębiorstwa (np. pokrycie wydatków płacowych lub bieżącego zaopatrzenia) w ciągu okresu, dla którego pomoc została przyznana.
(24) Wstępne wydanie zezwolenia na pomoc na rzecz wspomagania obejmuje maksymalnie okres sześciu miesięcy lub - jeżeli Państwo Członkowskie przedłożyło plan restrukturyzacji w tym terminie - do czasu aż Komisja wypowie się na temat tego planu.
W wyniku wstępnego zezwolenia oraz w wyjątkowych, należycie uzasadnionych przypadkach, na wniosek Państwa Członkowskiego, Komisja może udzielić prolongaty początkowego sześciomiesięcznego terminu.
(25) Pomoc na rzecz wspomagania jest operacją wyjątkową mającą na celu utrzymanie działalności w ciągu ograniczonego okresu czasu, w ramach którego możliwe jest dokonanie oceny przyszłości przedsiębiorstwa.
Nie mogą być natomiast dopuszczone powtarzające się operacje wspomagania, które ograniczałyby się do utrzymywania status quo, opóźniania tego co nieuniknione i przenoszenia w międzyczasie problemów ekonomicznych i społecznych na innych bardziej skutecznych producentów lub na inne Państwa Członkowskie.
(26) Jeżeli Państwo Członkowskie nie wywiązało się w terminie 6 miesięcy ze zobowiązania, o którym mowa w punkcie 23 d), a także w sytuacji braku satysfakcjonującego uzasadnienia wniosku o prolongowanie tego terminu, Komisja wszczyna postępowanie przewidziane w
artykuł 88 ust. 2.
(27) Zezwolenie na udzielenie pomocy na rzecz wspomagania nie przesądza o późniejszej aprobacie pomocy przyznanej w ramach planu restrukturyzacji, która to pomoc powinna być oceniona na podstawie jej własnych charakterystyk.
3.2. POMOC NA RZECZ RESTRUKTURYZACJI
3.2.1. Podstawowe zasady
(28) Pomoc udzielana na rzecz restrukturyzacji powoduje szczególne problemy w zakresie konkurencji, ponieważ pomoc te może doprowadzić do tego, że niesprawiedliwa część obciążeń związanych z adaptacją strukturalną i problemami społecznymi oraz gospodarczymi stąd wynikającymi zostanie przeniesiona na innych producentów nie korzystających z pomocy, jak również na inne Państwa Członkowskie.
Należy zatem przyjąć ogólną zasadę, że pomoc na rzecz restrukturyzacji będą udzielane jedynie w tych przypadkach, gdzie możliwe będzie udowodnienie, że ich przyznanie nie jest sprzeczne z interesem Wspólnoty.
Będą one możliwe jedynie na podstawie ścisłych kryteriów i przy zapewnieniu, że ewentualne zakłócenia konkurencji zostaną zrównoważone korzyściami wynikającymi z utrzymania przedsiębiorstwa przy życiu (szczególnie gdy zostanie ustalone, że skutek netto zwolnień, będących wynikiem upadłości przedsiębiorstwa, w połączeniu ze skutkami odczuwalnymi na poziomie dostawców, zaostrzyłby problemy lokalne, regionalne lub krajowe związane z zatrudnieniem, albo też - wyjątkowo - likwidacja przedsiębiorstwa doprowadziłaby do sytuacji monopolu lub wąskiego oligopolu) oraz, w razie potrzeby, wystarczającymi korzyściami po stronie konkurentów.
3.2.2. Warunki przyznania pomocy
(29) Z zastrzeżeniem specjalnych postanowień odnoszących się do stref wspomaganych, małych i średnich przedsiębiorstw oraz sektora rolnego (patrz punkty 53, 54, 55 i rozdział 5), Komisja przyznaje pomoc po spełnieniu następujących warunków.
a) Kwalifikowanie się przedsiębiorstwa do pomocy
(30) Przedsiębiorstwo musi być uznane za przeżywające trudności w rozumieniu niniejszych wytycznych (punkty 4-8)
b) Przywrócenie dobrej kondycji
(31) Przyznanie pomocy jest uwarunkowane wdrożeniem planu restrukturyzacji, który w przypadku każdej pomocy indywidualnej podlega zatwierdzeniu przez Komisję.
(32) Plan restrukturyzacji, którego czas trwania powinien być w miarę możliwości jak najkrótszy, powinien umożliwić długotrwałe przywrócenie dobrej kondycji przedsiębiorstwa w dłuższej perspektywie czasowej, w oparciu o realistyczne wytyczne dotyczące warunków przyszłej działalności.
Pomoc na rzecz restrukturyzacji powinna być zatem powiązana z skutecznym planem restrukturyzacji, w zakresie którego dane Państwo Członkowskie przyjmuje zobowiązanie.
Plan ten powinien zostać przedstawiony Komisji wraz z wszystkimi niezbędnymi szczegółami, a zwłaszcza z badaniem rynku [19].
Poprawa kondycji powinna być przede wszystkim wynikiem środków wewnętrznych przewidzianych w planie restrukturyzacji. Może ona opierać się na czynnikach zewnętrznych, na które przedsiębiorstwo nie może oddziaływać, takie jak zmiany cen lub popytu, jedynie wtedy, gdy zaawansowane wytyczne na temat ewolucji rynku cieszą się powszechnym poparciem.
Restrukturyzacja powinna zakładać zaniechanie tych rodzajów działalności, które nawet po restrukturyzacji w dalszym ciągu charakteryzowałyby się strukturalnym deficytem.
(33) Plan restrukturyzacji opisuje warunki, które spowodowały trudności przedsiębiorstwa, co pozwala ocenić czy zaproponowane środki są właściwe.
Plan ten uwzględnia w szczególności zastaną sytuację i przewidywalną ewolucję podaży i popytu na rynku odnośnych wyrobów, wraz ze scenariuszami zawierającymi hipotezy optymistyczne, pesymistyczne i pośrednie, jak również poszczególne mocne i słabe strony przedsiębiorstwa.
Umożliwia on przedsiębiorstwu przejście do nowej struktury, która pozwoli mu osiągnąć perspektywę dobrej kondycji w dłuższym horyzoncie czasowym oraz możliwość funkcjonowania z własnych środków.
(34) Plan restrukturyzacji powinien proponować przekształcenie przedsiębiorstwa w taki sposób, aby było w stanie pokryć, po zakończeniu restrukturyzacji, wszystkie koszty swojej działalności, w tym koszty amortyzacji i koszty finansowe.
Przewidywana rentowność kapitałów własnych przedsiębiorstwa restrukturyzowanego powinna być wystarczająca, tak aby mogło ono stawić czoła konkurencji, przy liczeniu od tej pory jedynie na własne siły.
c) Zapobieganie przypadkom niepożądanego zakłócenia konkurencji
(35) Powinny zostać podjęte kroki na rzecz złagodzenia, na tyle na ile jest to możliwe, niekorzystnych dla konkurentów skutków pomocy.
Jeżeli nie jest to możliwe, pomoc powinna być uznana jako "sprzeczna ze wspólnym interesem", czyli niezgodna ze wspólnym rynkiem
(36) Warunek powyższy znajduje najczęściej swój wyraz w ograniczeniu obecności jakiemu przedsiębiorstwo może sprostać na swoim rynku lub rynkach po okresie restrukturyzacji.
Jeżeli odnośny rynek [20] ma niewielkie znaczenie z punktu widzenia Wspólnoty i EOG lub jeśli udział lub udziały w rynku przedsiębiorstwa są niewielkie, należy uznać, że nie niepożądane zakłócenie konkurencji nie występuje.
Z tego też względu należy uznać, że nie odnosi się to w zasadzie do małych i średnich przedsiębiorstw, chyba że postanowienia sektorowe w ramach reguł konkurencji odnoszących się do pomocy państwa stanowią inaczej.
(37) Ograniczenie lub wymuszone zmniejszenie obecności na danym rynku lub rynkach, na których przedsiębiorstwo działa stanowi kompensatę dla konkurentów.
Kompensata ta powinna pozostawać w związku ze skutkami zakłócenia konkurencji jakie niesie udzielona pomoc, a w szczególności powinna być w relacji do względnego znaczenia przedsiębiorstwa na swoim rynku lub rynkach.
Komisja określa jej zakres w oparciu o badanie rynku załączone do planu restrukturyzacji, a jeżeli procedura została wszczęta, w oparciu o informacje dostarczone przez interwenientów.
Zmniejszenie obecności przedsiębiorstwa jest realizowane poprzez plan restrukturyzacji oraz warunki, które mogą być z nim związane.
(38) Złagodzenie konieczności kompensat może być brane pod uwagę w sytuacji gdy to ograniczenie lub zmniejszenie niesie ryzyko oczywistego pogorszenia struktury rynku, na przykład poprzez powodowanie w sposób pośredni tworzenia się monopolu lub sytuacji ścisłego oligopolu.
(39) Kompensaty mogą przybierać różne formy, zależnie od tego czy przedsiębiorstwo funkcjonuje lub nie funkcjonuje na rynku charakteryzującym się przerostem zdolności produkcyjnych.
W swojej ocenie przerostu zdolności produkcyjnych, Komisja może wziąć pod uwagę wszystkie istotne informacje, na temat których posiada wiedzę:
i) w przypadku występowania w skali Wspólnoty i EOG strukturalnego przerostu zdolności produkcyjnej na rynku, na którym korzystający z pomocy kontynuuje swoją działalność, plan restrukturyzacji powinien w związku z powyższym przyczynić się do jego uzdrowienia, zależnie od uzyskanej przez niego pomocy i jej wpływu na tenże rynek, poprzez nieodwracalne obniżenie zdolności produkcyjnej.
Obniżenie zdolności produkcyjnej jest nieodwracalne jeżeli odnośne aktywa w sposób definitywny utraciły zdolność produkowania na poprzednim poziomie lub też zostały w sposób definitywny przekształcone pod kątem innego ich przeznaczenia.
W tym względzie, sprzedaż zdolności produkcyjnych na rzecz konkurentów nie okazuje się wystarczająca, chyba że urządzenia produkcyjne są przeznaczone do wykorzystania na takim rynku geograficznym, gdzie ich ciągła eksploatacja nie powinna mieć większego wpływu na sytuację konkurencji we Wspólnocie.
Wymagania obniżenia zdolności produkcyjnej powinny przyczynić się do zmniejszenia obecności wspomaganego przedsiębiorstwa na jego rynku lub rynkach;
ii) natomiast w przypadku gdy ani we Wspólnocie, ani w EOG nie istnieją strukturalne przerosty produkcji na rynku obsługiwanym przez korzystającego z pomocy, Komisja dokona jednak analizy istotności wymagania kompensat.
W przypadku gdy kompensaty obejmują zmniejszenie mocy produkcyjnej zainteresowanego przedsiębiorstwa, zmniejszenie to może przyjąć formę zbycia aktywów lub filii.
Komisja powinna zbadać kompensaty zaproponowane przez kraj członkowski, niezależnie od ich postaci oraz określić, czy ich zakres jest wystarczający, aby złagodzić ewentualne skutki zakłócenia konkurencji.
Podczas analizy niezbędnych kompensat, Komisja weźmie pod uwagę sytuację na rynku, w szczególności poziom jego wzrostu i stopień zaspokojenia popytu.
d) Pomoc ograniczona do minimum
(40) Kwota i natężenie pomocy powinny być ograniczone do ścisłego minimum niezbędnego do umożliwienia restrukturyzacji w zależności od środków finansowych będących w dyspozycji przedsiębiorstwa, jego akcjonariuszy lub grupy handlowej, do której ono należy.
Korzystający z pomocy powinni przyczynić się znacząco do planu restrukturyzacji na zasadzie wyłożenia własnych środków, w tym poprzez sprzedaż aktywów, w przypadku gdy okazują się one niezbędne dla przetrwania przedsiębiorstwa lub też poprzez finansowanie zewnętrzne uzyskane na warunkach zewnętrznych.
W celu ograniczenia zakłóceń konkurencji, należy unikać sytuacji, w której pomoc jest przyznawana w takiej postaci lub kwocie, która wyposaża przedsiębiorstwo w nadwyżkowe środki płynne, które może przeznaczyć na finansowanie agresywnych działań mogących spowodować zakłócenia na rynku i które nie byłyby związane z procesem restrukturyzacji.
Mając powyższe na uwadze, Komisja bada poziom pasywów przedsiębiorstwa po jego restrukturyzacji, w tym również każde przeniesienie w czasie lub obniżenie wierzytelności, szczególnie w sytuacji gdy restrukturyzacja jest kontynuowana w związku z procedurą zbiorową prawa krajowego związaną z niewypłacalnością [21].
Pomoc nie powinna również służyć do finansowania nowych inwestycji, które nie okazują się niezbędne dla przywrócenia dobrej kondycji przedsiębiorstwa.
(41) We wszystkich przypadkach, Komisja musi otrzymać dowody na to, że pomoc będzie wykorzystana jedynie w celu przywrócenia dobrej kondycji przedsiębiorstwa i że nie umożliwi korzystającemu z pomocy, podczas wdrażania planu restrukturyzacji, rozwijania jego zdolności produkcyjnych, chyba żeby okazało to się konieczne z punktu widzenia przywrócenia dobrej kondycji przedsiębiorstwa, bez jednoczesnego wypaczania warunków konkurencji.
e) Szczegółowe warunki przyznawania pomocy
(42) Poza środkami kompensacyjnymi przewidzianymi w punktach 35 - 39 oraz w przypadku gdy tego rodzaju postanowienia nie zostały powzięte przez Państwo Członkowskie, Komisja może narzucić warunki i obowiązki jakie uzna za konieczne do spowodowania, aby konkurencja nie została wypaczona w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem.
W szczególności, warunki i obowiązki mogą zobowiązywać Państwo Członkowskie do:
i) podejmowania pewnych środków we własnym zakresie (na przykład obowiązek otwarcia niektórych rynków na innych operatorów wspólnotowych);
ii) narzucenia beneficjentowi niektórych środków (na przykład, nie działania w charakterze firmy dyktującej ceny ["price leader"] na niektórych rynkach);
iii) nie przyznawania beneficjentowi przez czas trwania restrukturyzacji pomocy z tytułu innych celów.
f) Pełnego wdrożenie planu restrukturyzacji i przestrzeganie narzuconych warunków
(43) Przedsiębiorstwo powinno wdrożyć w całości plan restrukturyzacji, który został zaakceptowany przez Komisję i powinno wywiązać się z każdego innego zobowiązania przewidzianego w decyzji Komisji.
Komisja uważa, że nieprzestrzeganie planu lub zobowiązań stanowi nadużycie pomocy.
(44) W przypadku restrukturyzacji rozłożonych na kilka lat i angażujących duże wydatki na rzecz pomocy, Komisja może wymagać, aby pomoc na rzecz restrukturyzacji została rozbita na kilka wpłat. Może ona uzależnić dokonanie wpłat od:
i) wstępnego potwierdzenia dla każdej wpłaty, należytego wdrożenia planu restrukturyzacji na każdym z etapów restrukturyzacji, zgodnie z przewidzianym harmonogramem; lub
ii) uzyskania wstępnego zezwolenia na dokonanie każdej wpłaty, po sprawdzeniu właściwego przebiegu restrukturyzacji.
g) kontrola i coroczne sprawozdanie
(45) Komisja powinna mieć możliwość upewnienia się co do właściwego przebiegu planu restrukturyzacji, na podstawie regularnie składanych szczegółowych sprawozdań, które są jej przekazywane przez Państwo Członkowskie.
(46) Jeżeli chodzi o pomoc przeznaczoną dla dużych przedsiębiorstw, pierwsze z tych sprawozdań powinno być w zasadzie przedstawione Komisji najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od daty wydania zgody na przyznanie pomocy.
Sprawozdania powinny być następnie przekazywane Komisji przynajmniej raz w roku, w stałym terminie, tak długo jak cele planu restrukturyzacji nie zostaną uznane za osiągnięte.
Powinny zawierać wszystkie informacje, których Komisja potrzebuje w celu kontrolowania wdrażania programu restrukturyzacji, harmonogramu wpłat przekazywanych przedsiębiorstwu oraz przestrzegania warunków i zobowiązań określonych w decyzji o przyznaniu pomocy.
W sprawozdaniach powinny być uwzględnione wszystkie istotne dane odnoszące się do pomocy, niezależnie od ich charakteru, który może być doraźny lub systemowy, z których przedsiębiorstwo ewentualnie korzystało podczas okresu restrukturyzacji (patrz punkty 90 - 93 "Przydatne środki").
Jeżeli Komisja odczuwa potrzebę, aby niektóre zasadnicze informacje, takie jak zamknięcie lub obniżenie zdolności produkcyjnej zostały jej we właściwym czasie potwierdzone, może wymagać częstszego przekazywania sprawozdaniań.
(47) Jeżeli chodzi o pomoc udzielane małym i średnim przedsiębiorstwom, coroczne przekazywanie rachunku wyników przedsiębiorstwa korzystającego z pomoc powinno być w zasadzie wystarczające, chyba że istnieją większe obostrzenia w decyzji o przyznaniu pomocy.
3.2.3. Zasada "jednorazowej pomocy" ("one time, last time")
W celu uniknięcia występowania nadużyć w udzielaniu pomocy, pomoc na rzecz restrukturyzacji powinny być udzielane tylko jeden raz.
W przypadku gdy do Komisji wpłynie projekt pomocy na rzecz restrukturyzacji, Państwo Członkowskie powinno sprecyzować, czy przedsiębiorstwo korzystało już w przeszłości z pomocy państwa na rzecz restrukturyzacji, w tym z pomocy przyznanych przed wejściem w życie niniejszych wytycznych oraz z pomocy nie zgłoszonych [22].
Jeżeli taka sytuacja występuje i jeżeli okres restrukturyzacji zakończył się [23], albo też jeśli plan przestał być wykonywany od mniej niż dziesięciu lat, wtedy w zasadzie Komisja nie udzieli zgody na [24] przyznanie nowej pomocy na rzecz restrukturyzacji, chyba że zaistniały okoliczności wyjątkowe, nieprzewidziane i takie, za które winą nie można obciążyć przedsiębiorstwa [25].
Nieprzewidziane okoliczności to takie, których nie można w żaden sposób antycypować w momencie opracowania planu restrukturyzacji.
(49) Zmiany w statusie własności przedsiębiorstwa korzystającego z pomocy mające miejsce po przyznaniu pomocy oraz wszelkie postępowanie sądowe lub administracyjne skutkujące uzdrowieniem jego bilansu, redukcją jego wierzytelności lub spłatą poprzednich długów nie mają żadnego wpływu na stosowanie tej zasady, w przypadku gdy chodzi o kontynuację tego samego przedsiębiorstwa.
(50) W przypadku przedsiębiorstwa przejmującego aktywa innego przedsiębiorstwa, w szczególności przedsiębiorstwa, które podlegało jednej z procedur, o których mowa w punkcie 49 lub procedurze zbiorowej prawa krajowego w związku z niewypłacalnością i które to przedsiębiorstwo samo korzystało z pomocy na rzecz wspomagania lub restrukturyzacji, przejmujący nie podlega warunkowi jednorazowej pomocy, o ile zostaną spełnione trzy warunki:
a) przejmujący jest w sposób jasny wyodrębniony od dawnego przedsiębiorstwa;
b) wykupił aktywa scedowane przez dawne przedsiębiorstwo po cenie rynkowej (unikając w ten sposób jakiejkolwiek "ucieczki" do nowego przedsiębiorstwa pomocy przekazanej dawnemu przedsiębiorstwu);
c) likwidacja lub uzdrowienie i wykupienie nie są tylko formułami umożliwiającymi obejście stosowania zasady "jednorazowej pomocy" (występowanie takiego przypadku Komisja mogłaby uznać na przykład w sytuacji, gdy trudności napotykane przez przejmującego były jasno przewidywalne w momencie wykupienia aktywów dawnego przedsiębiorstwa).
(51) Jednakże należy w tym miejscu przypomnieć, że pomoc na rzecz wykupienia aktywów, jako pomoc przyznawana do inwestycji początkowej, nie kwalifikuje się z punktu widzenia niniejszych wytycznych (patrz także punkt 7).
3.2.4. Zmiana w planie restrukturyzacji
(52) W przypadku przyznania pomocy na rzecz restrukturyzacji, zainteresowane Państwo Członkowskie może, podczas okresu restrukturyzacji, zwrócić się do Komisji o wydanie zgody na wprowadzenie zmian do planu restrukturyzacji oraz do kwoty pomocy.
Komisja może zezwolić na wprowadzenie tego rodzaju zmian o ile spełnione zostaną następujące warunki:
a) zmieniony plan powinien przewidywać rozsądny termin przywrócenia dobrej kondycji przedsiębiorstwa;
b) w przypadku gdy kwota pomocy została zwiększona, wielkość wymaganej kompensaty powinna być wyższa niż wstępnie ustalona;
c) w przypadku gdy proponowane kompensaty są mniejsze niż kompensaty początkowo przewidziane, kwota pomocy powinna zostać odpowiednio zmniejszona;
d) nowy harmonogram wdrożenia kompensat może odzwierciedlać opóźnienie w stosunku do harmonogramu początkowo przyjętego jedynie wtedy, gdy przyczyny nie leżą po stronie przedsiębiorstwa, ani Państwa Członkowskiego.
W przeciwnym przypadku, kwota pomocy powinna zostać odpowiednio zmniejszona.
3.2.5. Pomoc na rzecz restrukturyzacji w regionach wspomaganych
(53) Zgodnie z art. 158 Traktatu, osiągnięcie spójności ekonomicznej i społecznej jest podstawowym celem Wspólnoty. art. 159 [26] precyzuje, że w realizacji tego celu powinny uczestniczyć inne polityki.
W związku z tym, podczas rozpatrywania pomocy na rzecz restrukturyzacji w regionach wspomaganych, Komisja powinna brać pod uwagę potrzeby rozwoju regionalnego. Jednakże sam fakt usytuowania przedsiębiorstwa przeżywającego trudności w jednym z tych regionów nie stanowi uzasadnienia dla stosowania ulgowego podejścia wobec tego typu pomocy, ponieważ w średniej lub w dłuższej perspektywie czasowej sztuczne wspomaganie przedsiębiorstw nie pomaga regionowi.
Ponadto, w związku z ograniczoną kwotą środków przeznaczonych na promocję rozwoju regionalnego, odnośne regiony są zainteresowane w tym, aby środki te zostały wykorzystane jak najszybciej na rzecz innych zdrowych i trwałych rodzajów działalności.
I wreszcie, zakłócenia konkurencji powinny być zredukowane do minimum, nawet w przypadku pomocy udzielanych przedsiębiorstwom znajdujących się w regionach wspomaganych.
(54) Dlatego też, kryteria wymienione w punktach 29 - 52 odnoszą się również do regionów wspomaganych, nawet jeśli potrzeby rozwoju regionalnego są uwzględniane.
Jednakże wobec tychże regionów wspomaganych, a także o ile nie zostało to stwierdzone inaczej w regułach sektorowych, kryteria warunkujące przyznawanie pomocy powinny być mniej wymagające w kwestii uzyskiwania kompensat.
Jeżeli potrzeby rozwoju regionalnego to uzasadniają, zmniejszenie zdolności produkcyjnych będzie mniejsze niż jest to wymagane w regionach nie korzystających ze wsparcia.
Należy też dokonać rozróżnienia między regionami mogącymi korzystać z pomocy regionalnej na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu oraz tymi regionami, które mogą korzystać z postanowień art. 87 ust. 3 lit. c).
Ma to na celu uwzględnienie występowania zaostrzonych problemów regionalnych wśród tych pierwszych.
3.2.6. Pomoc na rzecz restrukturyzacji małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP)
(55) Z reguły, pomoc przekazywane przedsiębiorstwom należącym do kategorii (MŚP) [27] wyrządzają mniejszą szkodę warunkom wymiany handlowej, niż pomoc udzielane wielkim przedsiębiorstwom.
Względy powyższe zachowują również ważność w odniesieniu do pomocy na rzecz restrukturyzacji w ten sposób, że wymóg jest mniej ostry w stosunku do warunków przedstawionych w punktach 29 - 47. W tym przypadku przyznawanie pomocy nie będzie z reguły związane z kompensatami (patrz punkty 35 - 39), chyba że istnieją sprzeczne zapisy w rozporządzeniach sektorowych dotyczących pomocy państwa, a ograniczenia w zakresie zawartości sprawozdania będą mniejsze (patrz punkty 45, 46 i 47).
Natomiast zasada "jednorazowej pomocy" (punkty 48 - 51) w pełni stosuje się do MŚP.
3.2.7. Pomoc mające na celu pokrycie kosztów społecznych restrukturyzacji
(56) Plany restrukturyzacji implikują zazwyczaj redukcję lub zaniechanie obszarów działalności, których dotyczą.
Tego typu redukcje okazują się często niezbędne, aby możliwe było osiągnięcie racjonalizacji i skuteczności, niezależnie od obniżenia zdolności produkcyjnych, od którego przyznanie pomocy może być uzależnione (szczególnie w przypadku gdy istnieje przerost strukturalny w skali Wspólnoty Europejskiej i EOG: patrz punkty 35–39).
(57) Zdarza się, że ustawodawstwo Państw Członkowskich w zakresie pracy zawiera ogólne systemy ubezpieczeń społecznych w ramach których odprawy z tytułu zwolnień i odejścia na przyspieszoną emeryturę są wypłacane bezpośrednio zwalnianemu personelowi.
Systemów tych nie uważa się za pomoc państwową wchodzącą w zakres stosowania art. 87 ust. 1, o ile państwo układa się bezpośrednio z personelem, a przedsiębiorstwo jest odsunięte od wszelkiej darowizny.
(58) Poza odprawami z tytułu zwolnień i odejścia na przyspieszoną emeryturę przeznaczonymi dla personelu, zdarza się często, że ogólne systemy ubezpieczeń społecznych przewidują pokrycie przez rząd kosztu odpraw dla zwalnianego personelu przyznanych przez przedsiębiorstwo, które wykraczają poza jego zobowiązania ustawowe lub kontraktowe.
Jeżeli tego typu systemy są przyznawane w sposób ogólny bez ograniczeń sektorowych każdemu pracownikowi spełniającemu uprzednio ustalone warunki i jeżeli przewidują automatyczne przyznawanie owych korzyści, nie są wtedy uważane jako implikujące – w przypadku przedsiębiorstw w trakcie restrukturyzacji- pomocy wchodzącej w zakres stosowania art. 87 ust. 1.
Natomiast, jeżeli systemy te służą do zachęcania restrukturyzacji w danych sektorach, mogą wtedy implikować pomoc z powodu ich selektywnego podejścia [28].
(59) Obowiązki, z jakich dane przedsiębiorstwo musi wywiązywać się z mocy obowiązującego prawa pracy lub układów zbiorowych zawartych ze związkami i dotyczących odpraw z tytułu zwolnień i/lub przyspieszonego odejścia na emeryturę, wchodzą w zakres normalnych kosztów jakie przedsiębiorstwo musi finansować z własnych środków.
W tych warunkach, wszelki wkład państwa wnoszony do tych kosztów powinien być uznawany za pomoc, niezależnie od tego, czy płatności zostaną dokonane bezpośrednio przez przedsiębiorstwo, czy też przekazane personelowi za pośrednictwem instytucji rządowej.
(60) Komisja podchodzi do przypadków takich pomocy w sposób pozytywny, ponieważ ich korzyści ekonomiczne wykraczają poza interesy danego przedsiębiorstwa ułatwiając zmiany strukturalne oraz łagodząc problemy społeczne z nich wynikające, a także dlatego, że często wyrównują różnice w obowiązkach nakładanych na przedsiębiorstwa przez ustawodawstwa różnych krajów.
(61) Poza funkcją polegającą na finansowaniu kosztu odpraw z tytułu zwolnień i odejść na przyspieszoną emeryturę, często zdarza się, że pomoc na rzecz restrukturyzacji służy w niektórych przypadkach restrukturyzacji do finansowania działań szkoleniowych, doradczych i praktycznej pomocy w poszukiwaniu innego zatrudnienia, do finansowania pomocy w ponownym zagospodarowaniu się i kształcenia zawodowego, jak również do finansowania pomocy udzielanej pracownikom pragnącym rozpocząć nową działalność.
W sposób systematyczny, Komisja opiniuje pozytywnie tego typu pomoc.
(62) Ważne jest, aby pomoc wynikająca z punktów 56–61 była jasno zdefiniowana w ramach planu restrukturyzacji. Faktycznie, pomoc przeznaczona na środki społeczne, z której mogą korzystać wyłącznie osoby zwalniane nie jest uwzględniana w celu określenia skali kompensat, o których mowa w punktach 35–39.
(63) Kierują się troską o przestrzeganie interesu ogółu, Komisja będzie starała się w miarę możliwości ograniczyć, w ramach planu restrukturyzacji, skutki społeczne restrukturyzacji występujące w innych Państwach Członkowskich niż państwo udzielające pomocy.
4.
SYSTEMY POMOCY NA RZECZ MAŁYCH I ŚREDNICH PRZEDSIĘBIORSTW
4.1. ZASADY OGÓLNE
(64) Komisja będzie udzielała zgody na systemy pomocy na rzecz wspomagania i/lub restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności jedynie tym spośród małych i średnich przedsiębiorstw, które są zgodne z definicją wspólnotową.
Z zastrzeżeniem następnych postanowień szczegółowych, rozdziały 2 i 3 odnoszą się do oceny zgodności takich systemów.
Wszelka pomoc przyznana w ramach danego systemu nie spełniająca jednego z tych warunków powinna być zgłoszona indywidualnie i uprzednio zatwierdzona przez Komisję.
4.2. KWALIFIKOWANIE SIĘ
(65) W ramach systemów, które będą odtąd zatwierdzane, i o ile nie będzie sprzecznego rozporządzenia sektorowego, zwolnione ze zgłoszenia indywidualnego mogą być jedynie te przypadki pomocy na rzecz MŚP, które spełniają przynajmniej jedno z trzech kryteriów wymienionych w punkcie 5.
Pomoc dla przedsiębiorstw nie spełniających żadnego z tych trzech kryteriów powinny być zgłoszone indywidualnie Komisji, tak aby mogła ocenić charakter przedsiębiorstwa przeżywającego trudności beneficjenta.
4.3. WARUNKI WYRAŻANIA ZGODY NA SYSTEMY POMOCY NA RZECZ RATOWANIA
(66) Aby Komisja mogła wyrazić na nie zgodę, systemy przewidujące udzielanie pomocy na rzecz wspomagania powinny spełniać warunki wymienione w lit. a), b), c) i e) punktu 23.
Dla celów niniejszego rozdziału, warunek d), o którym mowa w punkcie 23 został zastąpiony następującym warunkiem:
d) pomoc na rzecz wspomagania może być udzielana jedynie na okres maksymalnie sześciu miesięcy, podczas których powinna zostać przeprowadzona analiza sytuacji przedsiębiorstwa.
Przed upływem tego okresu, Państwo Członkowskie powinno albo zatwierdzić plan restrukturyzacji albo plan likwidacji, albo też powinno zażądać od beneficjenta spłaty pożyczki i pomocy w wysokości odpowiadającej premii z tytułu ryzyka.
Wszelka pomoc na rzecz wspomagania wykraczająca poza ów okres sześciu miesięcy powinna być indywidualnie zgłaszana Komisji.
4.4. WARUNKI UDZIELANIA ZGODY NA SYSTEMY POMOCY NA RZECZ RESTRUKTURYZACJI
(67) Komisja będzie udzielała zgodę na systemy pomocy na rzecz restrukturyzacji jedynie wtedy, gdy przyznanie pomocy jest uzależnione od pełnego wdrożenia przez beneficjenta planu restrukturyzacji uprzednio zatwierdzonego przez Państwo Członkowskie i spełniającego następujące warunki:
Przywrócenie dobrej kondycji : stosują się kryteria określone w punktach 31-34;
Zapobieganie niepożądanym wypaczeniom konkurencji : z powodu mniejszych zakłóceń konkurencji jakie pociągają za sobą pomoc na rzecz MŚP, nie znajduje zasada opisana w punktach 35–39, polegająca na zmniejszeniu obecności beneficjenta na odnośnym rynku lub rynkach, chyba że inaczej przewidują to zasady konkurencji w zakresie pomocy państwa.
Systemy powinny natomiast przewidywać, że przedsiębiorstwa korzystające z pomocy nie będą mogły w żaden sposób zwiększać swojej zdolności produkcyjnej podczas trwania planu restrukturyzacji;
Pomoc ograniczone do ścisłego niezbędnego minimum : stosują się zasady opisane w punktach 40 i 41;
Zasada jednorazowej pomocy i) "wyjątkowymi okolicznościami, nieprzewidywalnymi i nie wynikającymi z winy przedsiębiorstwa";
ii) przejęciem aktywów innego przedsiębiorstwa, które samo już korzystało z pomocy na rzecz wspomagania lub restrukturyzacji;
Zmiana planu restrukturyzacji : każda zmiana planu powinna przebiegać zgodnie z zasadami opisanymi w punkcie 52.
4.5. WSPÓLNE WARUNKI WYDAWANIA ZGODY NA SYSTEMY POMOCY NA RZECZ WSPOMAGANIA I/LUB RESTRUKTURYZACJI
(68) Systemy powinny podawać maksymalną kwotę pomocy, która może być przyznana temu samemu przedsiębiorstwu z tytułu operacji wspomagania i/lub restrukturyzacji, w tym również w przypadku zmiany planu.
Każda pomoc powodująca przekroczenie tej kwoty powinna być zgłaszana indywidualnie Komisji.
Maksymalna kwota pomocy nie może przekraczać 10 milionów EURO, w tym również w przypadku skumulowania z innymi źródłami lub innymi systemami.
4.6. KONTROLA I SPRAWOZDANIA ROCZNE
(69) Punkty 45, 46 i 47 nie odnoszą się do pomocy systemowych.
Jednakże wydanie zezwolenia na stosowanie systemu pomocy powinno podlegać obowiązkowi przedstawienia, zasadniczo raz w roku, sprawozdania dotyczącego wdrożenia odnośnego systemu, zawierającego informacje przewidziane w instrukcji Komisji dotyczącej standardowych sprawozdaniań [29].
Sprawozdania powinny również zawierać listę wszystkich przedsiębiorstw korzystających z pomocy oraz wymieniać, dla każdego z tych przedsiębiorstw:
a) jego nazwę;
b) jego kod sektorowy, odpowiadający dwucyfrowemu kodowi klasyfikacji sektorowej NACE [30];
c) ilość zatrudnionych osób;
d) roczny obrót oraz kwotę bilansu;
e) kwotę przyznanej pomocy;
f) w razie potrzeby, dane odnoszące się do pomocy na rzecz restrukturyzacji lub uważanej za taką, która została przyznana przedsiębiorstwu w przeszłości;
g) informację, czy przedsiębiorstwo korzystające z pomocy uległo lub nie uległo likwidacji lub też podlegało lub nie podlegało procedurze zbiorowej w związku ze swoją niewypłacalnością, tak długo, jak proces restrukturyzacji nie został zakończony.
5.
POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE POMOCY NA RZECZ RESTRUKTURYZACJI W SEKTORZE ROLNYM [31]
5.1. ZMNIEJSZENIE ZDOLNOŚCI PRODUKCYJNYCH
(70) Punkty 35 - 39, 55 i 67 b) przewidują, że w zasadzie wymóg kompensaty nie znajduje zastosowania wobec małych i średnich przedsiębiorstw, chyba że inaczej przewidują to rozporządzenia sektorowe.
W sektorze rolnym, Komisja będzie zwykle wymagała kompensaty, zgodnie z zasadami, o których mowa w punktach 35 - 39, od wszystkich korzystających z pomocy na rzecz restrukturyzacji, niezależnie od ich wielkości.
Jednakże tytułem alternatywy, Państwa Członkowskie mogą zastosować wobec rolnictwa specjalne rozporządzenia wymienione w punktach 73 - 82.
5.2. DEFINICJA PRZEROSTU ZDOLNOŚCI PRODUKCYJNYCH
(71) W odniesieniu do sektora rolnego, a także dla celów niniejszych wytycznych,strukturalny przerost zdolności produkcyjnych jest definiowany przez Komisję dla każdego przypadku oddzielnie, a szczególnie na podstawie:
a) skali i tendencji, dla branej pod uwagę kategorii wyrobu, środków stabilizacji rynku w ciągu trzech ostatnich lat, w szczególności zwrotów wywozowych i wycofań z rynku, ewolucji cen, na rynku światowym, a także na podstawie ograniczeń sektorowych przewidzianych w przepisach wspólnotowych.
Uważa się, że produkty podstawowe będące przedmiotem limitów produkcyjnych nie powodują przerostu;
b) jeżeli chodzi o sektor rybołówstwa i hodowli wodnej, specyficznego charakteru tego sektora oraz regulacji w nim obowiązujących, w szczególności wytycznych dla rozpatrywania pomocy państwa w sektorze rybołówstwa i hodowli wodnej [32] oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 2468/98 [33].
5.3. KWALIFIKOWANIE SIĘ DO KORZYSTANIA Z SYSTEMÓW POMOCY NA RZECZ WSPOMAGANIA I RESTRUKTURYZACJI
(72) Punkt 65, odnoszący się do kryteriów kwalifikowania się do korzystania z systemów pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przeznaczonych dla MŚP, a w szczególności dotyczący zwolnienia od zgłaszania indywidualnego przewidzianego dla tego typu pomocy nie dotyczy sektora rolnego (produkcja, przetwórstwo i sprzedaż).
W tym sektorze oraz w ramach systemów, które będą odtąd dopuszczane, pomoc przeznaczone dla MŚP nie spełniających warunków wymienionych we wspomnianym punkcie mogą być jednak zwolnione od zgłaszania indywidualnego.
5.4. OBNIŻENIE ZDOLNOŚCI PRODUKCYJNEJ
(73) Jeżeli chodzi o podmioty działające w sektorze rolnym, na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego oraz w miejsce rozporządzeń ogólnych przewidzianych w niniejszych wytycznych dotyczących obniżenia zdolności produkcyjnej, Komisja będzie stosowała następujące rozporządzenia:
a) Przypadek ogólny
(74) W przypadku występowania przerostu strukturalnego, stosuje się wymóg nieodwracalnego obniżenia lub zamknięcia zdolności produkcyjnych, o którym mowa w punktach 35-39.
Jednakże w przypadku podstawowej produkcji rolnej, wymóg ten jest zastąpiony przez wymóg obniżenia lub zamknięcia zdolności przez pięć lat, a przynajmniej:
i) jeśli chodzi o środki koncentrujące się na szczególnych wyrobach lub podmiotach, obniżenie zdolności produkcyjnej powinno osiągnąć w zasadzie 16 % [34] tej zdolności, dla której pomoc na rzecz restrukturyzacji jest faktycznie przyznawana;
ii) jeżeli chodzi o środki nie przeznaczone na szczególny cel, obniżenie zdolności produkcyjnej powinno osiągnąć w zasadzie 8 % [35] wartości produkcji wyrobów charakteryzującej się przerostem strukturalnym na rzecz których pomoc na rzecz restrukturyzacji jest faktycznie przyznawana.
(75) Podczas określania prawa do przyznania pomocy na rzecz restrukturyzacji oraz jej kwoty, nie należy brać pod uwagę obowiązku przestrzegania limitu wspólnotowego, ani związanych z nim rozporządzeń mających zastosowanie wobec indywidualnych podmiotów.
b) Szczególny przypadek małych przedsiębiorstw rolnych (MPR)
(76) Dla potrzeb niniejszego komunikatu, za MPR uznaje się podmiot z sektora rolnego nie zatrudniający więcej niż dziesięć jednostek pracy rocznej.
(77) Jeżeli chodzi o MPR, wymóg nieodwracalnego obniżenia lub zamknięcia zdolności produkcyjnych może być spełniony na poziomie danego rynku (przy czym nie musi on być koniecznie zastosowany wobec beneficjentów samej tylko pomocy na rzecz restrukturyzacji, ani nawet wobec tylko niektórych spośród nich).
Jeżeli chodzi o przestrzeganie rozporządzeń w dziedzinie wspólnej polityki rolnej, Państwa Członkowskie mają swobodę wyboru systemu obniżenia zdolności produkcyjnych, który pragną zastosować wobec MPR.
W tym przypadku, Państwa Członkowskie powinny w zasadzie udowodnić, że:
i) jeśli chodzi o środki koncentrujące się na szczególnych wyrobach lub podmiotach, system będzie obniżał w odnośnym państwie członkowskim zdolności produkcyjne wyrobu lub wyrobów, których przerost strukturalny wynosi 10 % [36] w stosunku do tego, dla którego pomoc w restrukturyzacji jest faktycznie przyznawana;
ii) jeśli chodzi o środki nie przeznaczone na szczególny cel, obniżenie to powinno osiągnąć 5 % [37] wartości produkcji wyrobów charakteryzujących się przerostem strukturalnym, którym pomoc na rzecz restrukturyzacji jest faktycznie przyznawana.
Obniżenie to może dotyczyć albo wyrobów faktycznie korzystających z pomocy na rzecz restrukturyzacji, albo każdego innego wyrobu z załącznika I charakteryzującego się przerostem strukturalnym.
Państwo Członkowskie powinno również udowodnić, że obniżenie zdolności ma dodatkowy charakter w stosunku do każdego innego obniżenia mającego zastosowanie przy braku pomocy na rzecz restrukturyzacji.
(78) W przypadku gdy nie odnoszą się do zdolności produkcyjnych korzystającego z pomocy, środki obniżenia zdolności powinny być wdrożone w ciągu dwóch lat następujących po dacie osiągnięcia progu, o którym mowa w punktach 79, 80 i 81.
c) Szczególne warunki dotyczące wszystkich podmiotów z sektora rolnego
(79) W tym sektorze, nawet pomoc w bardzo małej kwocie może podlegać zakresowi stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu. Jednakże uznając problemy praktyczne jakie powoduje w przestrzeganiu interesu ogółu obniżenie zdolności produkcyjnej na poziomie podstawowej produkcji rolnej (a pośrednio na poziomie przetwórstwa i sprzedaży wyrobów wymienionych w załączniku I Traktatu), tak aby możliwe było korzystanie z odstępstwa na mocy art. 87, ust. 3 lit. c) Traktatu, Komisja, pod rygorem spełnienia wszystkich pozostałych warunków, odstąpi od wymogu obniżenia zdolności produkcyjnej w następujących przypadkach:
i) jeżeli chodzi o środki koncentrujące się na szczególnej kategorii wyrobów lub operatorów, w przypadku gdy decyzje podjęte na korzyść wszystkich beneficjentów w ciągu okresu dwunastu kolejnych miesięcy nie obejmą, całościowo, ilości wyrobu przekraczającej 3 % całkowitej rocznej produkcji tego wyrobu w tym kraju;
ii) jeżeli chodzi o środki nie przeznaczone na szczególny cel, w przypadku decyzji podjętych na korzyść wszystkich beneficjentów w ciągu okresu dwunastu kolejnych miesięcy nie obejmą, całościowo, wartości przekraczającej 1,5 % całkowitej rocznej wartości produkcji rolnej w tym kraju.
(80) Na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego, odniesienia geograficzne, o których mowa w punkcie 79 i) i ii) mogą dla każdego ze środków zostać określone na szczeblu regionalnym.
We wszystkich przypadkach, określenie produkcji danego kraju (lub regionu) powinno być przeprowadzone na podstawie normalnych poziomów produkcji (z reguły jest to średnia z trzech poprzednich lat). Ilość i wartość produkcji beneficjentów powinny być reprezentatywne dla ilości i wartości produkcji przedsiębiorstw tychże beneficjentów przed przyjęciem decyzji o przyznaniu pomocy.
(81) W żadnym razie, zwolnienie z obowiązku obniżenia zdolności nie implikuje tolerowania pomocy na rzecz inwestycji w dziedzinach podlegających ograniczeniom sektorowym.
(82) W przypadku przekroczenia ograniczeń regulujących zwolnienie z obowiązku obniżenia zdolności produkcyjnych na mocy punktów 79, 80 i 81:
i) poziom obniżenia zdolności produkcyjnych do osiągnięcia jest określany na podstawie całkowitej zdolności produkcyjnej będącej przedmiotem pomocy, a nie tylko na podstawie przekroczenia progów;
ii) jeżeli chodzi o beneficjentów innych niż MPR, którzy zostali dopuszczeni do korzystania z pomocy zanim progi zostały osiągnięte, obniżenie zdolności produkcyjnych może zostać osiągnięte poprzez środki analogiczne do tych przewidzianych w punktach 76, 77 i 78.
5.5. ZASADA "JEDNORAZOWEJ POMOCY" ("ONE TIME, LAST TIME")
(83) Zasada, zgodnie z którą pomoc na rzecz restrukturyzacji może być udzielana tylko jeden raz obowiązuje również w sektorze rolnym.
Jednakże w drodze odstępstwa od punktów 48 - 51 i 67, w odniesieniu do pomocy udzielanych indywidualnie oraz systemów na rzecz wspomagania i restrukturyzacji w sektorze podstawowej produkcji rolnej, okres w ciągu którego pomoc dodatkowa nie może być udzielana oprócz okoliczności wyjątkowych, nieprzewidzianych i nie z winy przedsiębiorstwa został skrócony do pięciu lat.Odstępstwa od tej zasady nie muszą być zgłaszane indywidualnie Komisji, pod warunkiem że będą przyznawane zgodnie z warunkami systemu w kształcie uznanym przez Komisję.
Zmiany systemów pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji wprowadzone w celu uwzględnienia nieprzewidzianych zmian w rynku mające miejsce podczas udzielania zgody przez Komisję na tego typu systemy będą rozpatrywane dla każdego przypadku oddzielnie.
5.6. KONTROLA I COROCZNE SPRAWOZDANIE
(84) Jeżeli chodzi o kontrolę i roczne sprawozdanie w sektorze rolnym, stosują się postanowienia rozdziałów 3 i 4, z wyjątkiem obowiązku dostarczenia listy wszystkich beneficjentów korzystających z systemów jak również niektórych informacji a) - g) w punkcie 69) na temat każdego z nich.
Ten ostatni wymóg nie stosuje się wobec systemów wspierających MPR.
(85) W przypadku odniesienia się do postanowień punktów 73 - 82, sprawozdanie powinno zawierać również albo:
a) informacje dotyczące ilości (lub wartości) produkcji faktycznie objętej dotacją na rzecz restrukturyzacji oraz poziomu obniżenia zdolności produkcyjnych osiągniętego zgodnie z wyżej wymienionymi punktami; albo
b) informacje stanowiące dowód na to, że warunki zwolnienia od zastosowania obniżenia zdolności produkcyjnych wymienione w punktach 79, 80 i 81 zostały spełnione.
5.7. DEFINICJA REGIONÓW WSPOMAGANYCH
(86) Dla potrzeb niniejszych wytycznych, regiony wspomagane (patrz punkty 53 i 54) obejmują również, jeżeli chodzi o podmioty z sektora rolnego, strefy słabo rozwinięte w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [38].
6.
ŚRODKI PRZYDATNE W ROZUMIENIU ART.
88 UST.
1
(87) Na mocy art. 88 ust. 1, Komisja proponuje Państwom Członkowskim następujące środki przydatne odnoszące się do istniejących w nich systemów pomocy.
Komisja zamierza uzależnić wydanie zgody na stosowanie w przyszłości jakiegokolwiek nowego systemu od spełnienia następujących warunków.
6.1. INDYWIDUALNE ZGŁOSZENIE KAŻDEJ POMOCY DO INWESTYCJI MATERIALNEJ W CIĄGU OKRESU RESTRUKTURYZACJI
(88) W przypadku gdy duże przedsiębiorstwo otrzymuje pomoc na restrukturyzację rozpatrywaną z tytułu niniejszych wytycznych, przyznanie jakiejkolwiek innej pomocy do inwestycji w ciągu okresu restrukturyzacji może mieć wpływ na poziom kompensaty, który powinien zostać określony przez Komisję.
(89) Podczas okresu restrukturyzacji takiego przedsiębiorstwa, każda pomoc mająca wspierać inwestycje materialną (niezależnie od jej celu: rozwój regionalny, ochrona środowiska lub inny), przyznana po 3 czerwca 2000 r., będzie musiała być zgłoszona indywidualnie, chyba że pomoc będzie objęta obowiązującą zasadą de minimis [39].
6.2. INFORMOWANIE KOMISJI O KAŻDEJ POMOCY, KTÓRA BĘDZIE PRZYZNANA PRZEDSIĘBIORSTWU BENEFICJENTA
(90) W przypadku gdy duże przedsiębiorstwo otrzymuje pomoc do restrukturyzacji rozpatrywaną z tytułu niniejszych wytycznych, kontrola właściwego stosowania decyzji Komisji odnoszących się do tego typu pomocy wymaga dużej przejrzystości wobec późniejszych pomocy, które przedsiębiorstwo mogłoby otrzymać, nawet zgodnie z systemem już dopuszczonym, a nawet również w przypadku gdyby te ostatnie nie podlegały indywidualnemu zgłoszeniu, o którym mowa w punktach 88 i 89.
(91) Poczynając od 30 czerwca 2000 r., zgłoszenia pomocy na rzecz restrukturyzacji tego typu przedsiębiorstwa będą musiały wymieniać, tytułem informacji, inne pomoc, niezależnie od ich rodzaju, przeznaczone dla przedsiębiorstwa beneficjenta w ciągu okresu restrukturyzacji, chyba że pomoc będzie objęta obowiązującą zasadą de minimis.
(92) W ten sam sposób, sprawozdania przekazywane z tytułu punktów 45, 46, i 47 niniejszych wytycznych powinny wymieniać inne pomoc przyznane beneficjentowi w ciągu odnośnego okresu, jak również przewidziane pomoc na rzecz przedsiębiorstwa beneficjenta w ciągu okresu restrukturyzacji, chyba że pomoc będzie objęta obowiązującą zasadą de minimis.
(93) Komisja zastrzega sobie prawo do wszczęcia procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 w stosunku do wszystkich pomocy, jeżeli przyznanie pomocy w ramach zatwierdzonych systemów mogłoby prowadzić do obejścia wymagań zawartych w niniejszych wytycznych.
6.3. DOSTOSOWANIE DOTYCHCZASOWYCH SYSTEMÓW POMOCY NA RZECZ RATOWANIA LUB RESTRUKTURYZACJI W ŚWIETLE NINIEJSZYCH WYTYCZNYCH
(94) Państwa Członkowskie powinny dostosować swoje dotychczasowe systemy pomocy na rzecz ratowania i restrukturyzacji, które będą obowiązywać po 30 czerwca 2000 r., tak aby uczynić je po tej dacie zgodnymi z niniejszymi wytycznymi, w szczególności z rozporządzeniami rozdziału 4.
(95) W celu umożliwienia Komisji sprawowania kontroli nad tym dostosowaniem, Państwa Członkowskie przekażą jej do dnia 31 grudnia 1999 r. listę tych wszystkich systemów.
Powinny następnie, do dnia 30 czerwca 2000 r., przekazać Komisji wystarczające informacje umożliwiające jej sprawdzenie, czy systemy zostały zmienione zgodnie z niniejszymi wytycznymi.
7.
POSTANOWIENIA KOŃCOWE, WEJŚCIE W ŻYCIE, CZAS TRWANIA I REWIZJA WYTYCZNYCH
7.1. ZMIANA WYTYCZNYCH DOTYCZĄCYCH POMOCY REGIONALNYCH
(96) Punkt 4.4 wytycznych dotyczących pomocy państwa przeznaczonych dla regionów [40] zostaje zmieniony poprzez wykreślenie tekstu "chyba że" aż do końca punktu 4.4.
Ten tekst wykluczał z zakresu definicji "inwestycji początkowej", a zatem pozbawiał prawa do kwalifikowania się do korzystania z pomocy regionalnych, przejęcie jednego z zakładów przedsiębiorstwa przeżywającego trudności.
Wyłączenie to już zatem nie obowiązuje.
Jednakże zostało sprecyzowane, że w przypadku przejęcia jednego z zakładów przedsiębiorstwa przeżywającego trudności, należy szczególnie udowodnić warunek zawarty w punkcie 4.5., zgodnie z którym transakcja przebiega zgodnie z warunkami rynkowymi.
7.2. WEJŚCIE W ŻYCIE I CZAS TRWANIA
(97) Z zastrzeżeniem poniższych postanowień, niniejsze wytyczne wchodzą w życie z chwilą ich opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Pozostają w mocy, przez okres pięciu lat, chyba że podjęta zostanie nowa decyzja.
7.3. POMOC DLA MŚP
(98) Pomoc na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przeznaczone dla MŚP (pomoc indywidualna lub systemowa) zgłoszone przed 30 kwietnia 2000 r. będzie oceniana zgodnie z wytycznymi obowiązującymi przed przyjęciem niniejszego tekstu.
W związku z powyższym, przedłużenie zakomunikowane Państwom Członkowskim w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w dniu 10 marca 1999 r. (patrz uwaga 2 na dole strony) uległo odnowieniu dla tego typu pomocy.
(99) Należy zauważyć, że każdy system podlega przydatnemu środkowi, o którym mowa w punktach 94 i 95, o ile zostanie ustalone, że system ten pozostaje w mocy po 30 czerwca 2000r.
7.4. POMOC DLA DUŻYCH PRZEDSIĘBIORSTW
(100) Z zastrzeżeniem poniższych postanowień, Komisja będzie badała zgodność ze wspólnym rynkiem każdej pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji dużych przedsiębiorstw opierając się na niniejszych wytycznych z chwilą ich opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jednakże zgłoszenia zarejestrowane przez Komisję przed tą datą zostaną zbadane w świetle kryteriów obowiązujących w momencie zgłoszenia.
7.5. POMOC NIE ZGŁOSZONA
(101) Komisja będzie badała zgodność ze wspólnym rynkiem każdej pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przyznawanej bez zatwierdzenia przez Komisję, a zatem niezgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu:
a) w oparciu o niniejsze wytyczne, jeżeli pomoc lub część pomocy została przyznana po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
b) w oparciu o wytyczne obowiązujące w momencie przyznania pomocy, we wszystkich innych przypadkach.
[1] Dz.U. C 368, z 23.12.1994, str. 12.
[2] Dz.U. C 67, z 10.3.1999, str. 11.
[3] Dz.U. C 283, z 19.9.1997, str. 2.
Patrz także uwaga na dole strony dotycząca tytułu 5.
[4] KOM(1998) 417 wersja ostateczna i KOM(1999) 148 wersja ostateczna.
[5] CSE(97) 1 wersja ostateczna.
[6] Chodzi w szczególności o formy spółek wymienione w art. 1 ust. 1 akapit 1 dyrektywy Rady nr 78/660/EWG (Dz.U. L 222, z 14.8.1978, str. 11), tak jak została ona zmieniona, w szczególności dyrektywą nr 90/605/EWG (Dz.U. L 317, z 16.11.1990, str. 60).
[7] Analogicznie do przepisów dyrektywy Rady nr 77/91/EWG (Dz.U. L 26, z 31.1.1977, str. 1).
[8] Chodzi tutaj w szczególności o formy spółek wymienione w art. 1 dyrektywy 90/605/EWG.
[9] Utworzenie przez przedsiębiorstwo własnej filii, której celem byłoby jedynie przyjmowanie jego aktywów i ewentualnie pasywów nie jest uważane za tworzenie nowego przedsiębiorstwa.
[10] Jedynymi wyjątkami od tej zasady są ewentualne przypadki przewidziane w Bundesanstalt für vereinigungsbedingte Sonderaufgaben w ramach jego misji prywatyzacyjnej oraz inne podobne przypadki w nowych landach i to w odniesieniu do przedsiębiorstw powstałych w wyniku likwidacji lub przejęcia mającego miejsce do dnia 31 grudnia 1999 r.
[11] Takie szczególne zasady istnieją w sektorze stoczniowym [rozporządzenie Rady (WE) nr 1540/98 (Dz.U. L 202, z 18.7.1998, str. 1)], w sektorze samochodowym (Dz.U. C 279, z 15.9.1997, str. 1), w sektorze transportu powietrznego (Dz.U. C 350, z 10.12.1994, str. 5).
[12] Włączając w to pomoc współfinansowaną przez fundusze wspólnotowe.
[13] Dz.U. L 195, z 29.7.1980, str. 35; dyrektywa zmieniona przez dyrektywę 93/84/EWG (Dz.U. L 254, z 12.10.1993, str. 16).
[14] patrz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 22 marca 1977 r. w sprawie 78/76, Steinike und Weinlig przeciwko Niemcom (1977), Zb.
Orz. str. 595; Crédit Lyonnais przeciwko Usinor-Sacilor, komunikat prasowy Komisji IP(91) 1045.
[15] Patrz komunikat dotyczący przedsiębiorstw publicznych sektora wytwórczego (Dz.U. C 307, z 13.11.1993, str. 3).
[16] Patrz w szczególności pkt 27 informacji w sprawie przedsiębiorstw publicznych sektora publicznego.
[17] Przewidziany został jeden wyjątek w zakresie pomocy na rzecz wspomagania w sektorze bankowym tak, aby umożliwić odnośnej instytucji kredytowej czasową kontynuację swojej działalności bankowej zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem ostrożnościowym (dyrektywa Rady nr 89/647/EWG z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie współczynnika wypłacalności instytucji kredytowych (Dz.U. L 386, z 30.12.1989, str. 14)).
W razie potrzeby, każda pomoc przybierająca inną postać niż tę przewidzianą w tym punkcie b), w szczególności wniesienia kapitału lub pożyczki uzupełniającej, zostanie wzięta pod uwagę podczas ewentualnej analizy kompensat w ramach planu restrukturyzacji w rozumieniu punktów 35-39.
[18] Spłata pożyczki związanej z dotacją na rzecz wspomagania może zostać pokryta ze środków pomocy na rzecz restrukturyzacji, która byłaby przyznana przez Komisję w późniejszym czasie.
[19] Informacje niezbędne do tego, aby Komisja mogła przeprowadzić w zadowalający sposób zbadanie pomocy zostały szczegółowo określone w załączniku I.
[20] Zgodnie z jego definicją zawartą w wielobranżowych ramach pomocy o przeznaczeniu regionalnym na rzecz dużych projektów inwestycyjnych (punkt 7.6) (Dz.U. C 107, z 7.4.1998, str. 7): "dla potrzeb oceny udziału w rynku, rynek lub rynki odnośnych wyrobów obejmują wyroby brane pod uwagę w projekcie inwestycyjnym jak również, w razie potrzeby, wyroby uważane za wymienne z punktu widzenia konsumentów (z powodu ich charakterystyk, ceny i przeznaczenia) lub producenta (z powodu elastyczności jego urządzeń produkcyjnych).
Rozważany tutaj rynek geograficzny obejmuje zasadniczo kraje EOG oraz, w zależności od przypadku, każdą istotną część terytorium EOG, jeśli warunki konkurencji na nim występujące różnią się w sposób istotny od tych występujących na pozostałym terytorium EOG.
W razie potrzeby, odnośny rynek lub rynki mogą być uznane za posiadające wymiar światowy".
W uwadze znajdującej się na dole strony zostało doprecyzowane, że w przypadku produkcji dóbr pośrednich, odnośny rynek może być rynkiem wyrobu końcowego, jeżeli zasadnicza część produkcji nie została upłynniona na rynku dobra pośredniego.
[21] Patrz punkt 6.
[22] W odniesieniu do pomocy nie zgłoszonej, podczas swojej analizy Komisja bierze pod uwagę możliwość, aby pomoc mogła być ogłoszona jako zgodna ze wspólnym rynkiem inaczej niż jako pomoc na rzecz restrukturyzacji.
[23] O ile nie zostanie to sprecyzowane inaczej, data zakończenia restrukturyzacji jest w zasadzie tożsama z datą końcową wdrożenia poszczególnych środków przewidzianych w planie restrukturyzacji (patrz załącznik I, punkt IV, szósty myślnik).
[24] W związku ze stopniem liberalizacji oraz specyfiką każdego sektora, należy wskazać na występowanie dwóch sytuacji:
- w sektorze transportu powietrznego, całkowicie zliberalizowanego od roku 1997, Komisja zastosuje zasadę jednorazowej pomocyw granicach i na warunkach wytycznych dotyczących pomocy państwa dla sektora lotniczego,
- w pozostałych sektorach, jeżeli skutki liberalizacji rynków wspólnotowych uprzednio zamkniętych dla wolnej konkurencji spowodowały zaistnienie nowych warunków ekonomicznych, możliwe jest zastosowanie odstępstw od tej reguły.
[25] Dla potrzeb niniejszego punktu, nie będzie uwzględniana pomoc przyznana przed dniem 1 stycznia 1996 r. przedsiębiorstwom byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, uznana przez Komisję jako zgodna ze wspólnym rynkiem.
Ponadto punkt ten nie dotyczy pomocy udzielonej tego rodzaju przedsiębiorstwom przed dniem 31 grudnia 2000 r.
Jednakże Komisja uważa, że pomoc na rzecz restrukturyzacji nie powinna w zasadzie potrzebna więcej niż jeden raz. Tego typu przypadki Komisja będzie oceniać w świetle tej zasady.
[26] Artykuł 159 Traktatu przewiduje, że "Proces formułowania i wdrażania polityk oraz działań Wspólnoty, a także proces wdrażania rynku wewnętrznego bierze pod uwagę cele, o których mowa w art. 158 oraz przyczynia się do ich realizacji".
[27] W tym przypadku stosuje się definicja zawarta w rekomendacji Komisji w sprawie określenia pojęcia małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 107, z 30.4.1996, str. 4).
[28] W wyroku z 26 września 1996 r. w sprawie C-241/94,(Francja przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Zob.
Orz. 1990, str.
I-4551 (Kimberly Clark Sopalin)), Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, że finansowanie przez władze francuskie pochodzące z Krajowego Funduszu na rzecz Zatrudnienia, przyznawane dyskrecjonalnie mogło faworyzować pewne przedsiębiorstwa w stosunku do innych, przez co spełniane były warunki pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu (Wyrok nie poddał zresztą w wątpliwość wniosków wyciągniętych przez Komisję, która uznała, że pomoc ta jest zgodna ze wspólnym rynkiem)
[29] Patrz list do Państw Członkowskich z dnia 22.2.1994 r. Prawo konkurencji we Wspólnotach Europejskich, tom II.A.
[30] Generalna nomenklatura działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej, opublikowana przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich.
[31] Obejmujące na potrzeby niniejszych wytycznych wszystkich operatorów biorących udział w produkcji i/lub handlu wyrobami o których mowa w załączniku I Traktatu, w tych działających w sektorze rybołówstwa i hodowli wodnej, jednak przy uwzględnieniu szczególnych charakterystyk tego sektora oraz rozporządzeń wspólnotowych regulujących jego funkcjonowanie.
[32] Dz.U. C 100, z 27.3.1997, str. 12.
[33] Dz.U. L 312, z 20.11.1998, str. 19.
[34] Jeżeli chodzi o pomoc na rzecz restrukturyzacji przyznawaną w regionach wspomaganych, w tym obszarach zacofanych, wymagane zmniejszenie zdolności produkcyjnej jest zmniejszone o dwa punkty procentowe.
[35] Jeżeli chodzi o pomoc na rzecz restrukturyzacji przyznawaną w regionach wspomaganych, w tym obszarach zacofanych, wymagane zmniejszenie zdolności produkcyjnej jest zmniejszone o dwa punkty procentowe.
[36] Jeżeli chodzi o pomoc na rzecz restrukturyzacji przyznawaną w regionach wspomaganych, w tym obszarach zacofanych, wymagane zmniejszenie zdolności produkcyjnej jest zmniejszone o dwa punkty procentowe.
[37] Jeżeli chodzi o pomoc na rzecz restrukturyzacji przyznawaną w regionach wspomaganych, w tym obszarach zacofanych, wymagane zmniejszenie zdolności produkcyjnej jest zmniejszone o dwa punkty procentowe.
[38] Dz.U. L 160, z 26.
6.1999, str. 80.
[39] Dz.U. C 68 z 6.3.1996, str. 9.
[40] Dz.U. C 74, z 10.3.1998, str. 9.
--------------------------------------------------
Decyzja Rady
z dnia 17 grudnia 1999 r.
w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Rządem Wietnamu w sprawie zapobiegania nadużyciom finansowym w handlu produktami obuwniczymi oraz upoważnienia do jego tymczasowego stosowania
(2000/1/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Protokół Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Rządem Wietnamu w sprawie zapobiegania nadużyciom finansowym w handlu produktami obuwniczymi.
(2) Protokół Ustaleń został parafowany dnia 4 sierpnia 1999 r.
(3) Protokół Ustaleń powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty.
(4) Konieczne jest stosowanie Protokołu Ustaleń na zasadzie tymczasowości od dnia 1 stycznia 2000 r. do czasu zakończenia stosownych procedur dla jego formalnego sfinalizowania, z zastrzeżeniem wzajemności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem jego sfinalizowania, Protokół Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Rządem Wietnamu w sprawie zapobiegania nadużyciom finansowym w handlu produktami obuwniczymi zostanie podpisany w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Protokołu Ustaleń w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu Ustaleń zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Protokół Ustaleń stosuje się na zasadzie tymczasowości od dnia 1 stycznia 2000 r., z zastrzeżeniem wzajemności [1].
Decyzja Komisji
z dnia 17 grudnia 1999 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych i uchylająca decyzję 1999/301/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4844)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/2/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 3 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [3], w szczególności jej art. 29,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz wyłącznie świeżego mięsa, włącznie z podrobami, z państw trzecich lub części państw trzecich zamieszczonych w wykazie ustanowionym przez Radę na wniosek Komisji.
(2) Wykaz wspomnianych państw trzecich lub ich części jest zawarty w decyzji Rady 79/542/EWG [4], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 1999/301/WE [5].
(3) Włączenie państwa trzeciego do wykazu państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów pochodzenia zwierzęcego objętych dyrektywą 96/23/WE, przewidzianego przez prawodawstwo wspólnotowe i utrzymanie na nim tego państwa trzeciego związane jest z przedłożeniem przez nie planu ustanowienia gwarancji, które może ono zapewnić w odniesieniu do monitorowania grup pozostałości oraz substancji określonych w załączniku I do wspomnianej dyrektywy; plan ten musi być uzupełniany na wniosek Komisji, w szczególności wówczas, gdy kontrole określone w art. 29 ust. 3 wspomnianej dyrektywy wskazują, że jest to niezbędne.
(4) Jeśli wymogi powyższego ustępu nie są spełniane, włączenie państwa trzeciego do wykazu państw trzecich ustanowionego przez prawodawstwo wspólnotowe może zostać zawieszone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 33 dyrektywy Rady 96/23/WE.
(5) Stosowanie planów monitorowania pozostałości oraz związana z tym ewidencja wykorzystania niezatwierdzonych substancji lub poziomów pozostałości przekraczających wspólnotowe maksymalne poziomy pozostałości są niezbędne do ochrony zdrowia publicznego.
(6) Stany Zjednoczone Ameryki Północnej wyraziły zgodę się na podjęcie działań naprawczych w odniesieniu do braków stwierdzonych w koncepcji i wdrożeniu programu monitorowania pozostałości; Komisja została powiadomiona o tych działaniach.
(7) W świetle działań notyfikowanych przez Stany Zjednoczone Ameryki Północnej Komisja oceniła ich adekwatność oraz skuteczność.
(8) Misja kontrolna przeprowadzona na miejscu w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej przez Komisję wykryła poważne problemy w zakresie wdrożenia oraz wykonania programu monitorowania pozostałości oraz wskazała, że program nie dostarcza wystarczających gwarancji dotyczących ochrony zdrowia publicznego, które są wymagane przez Wspólnotę Europejską wobec ryzyka związanego z pozostałościami; Stany Zjednoczone Ameryki Północnej zgodziły się podjąć dalsze działania w celu natychmiastowej naprawy braków.
(9) W sytuacji opisanej powyżej odpowiednie prawodawstwo wspólnotowe oraz przepisy międzynarodowe, które mają zastosowanie w tym zakresie, zezwalają Wspólnocie Europejskiej na zawieszenie przywozu ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej; Stanom Zjednoczonym Ameryki Północnej należy przyznać określony okres czasu na podjęcie niezbędnych środków i działań wymaganych do obiektywnego wykazania, że przestrzegany jest poziom ochrony sanitarnej stosowany we Wspólnocie Europejskiej.
(10) Stany Zjednoczone Ameryki Północnej powinny niniejszym zostać zawieszone w wykazie państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa przeznaczonego do spożycia przez ludzi z mocą od dnia 15 lutego 2000 r.; zawieszenie przywozu, w zaistniałych okolicznościach, jest jedynym rodzajem środków, które są w sposób uzasadniony dostępne dla Wspólnoty Europejskiej.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie zostaną poddane rewizji w świetle gwarancji udzielonych przez Stany Zjednoczone Ameryki Północnej w odniesieniu do skutecznego wdrażania środków monitorowania pozostałości.
(12) W świetle niniejszej decyzji niezbędne jest uchylenie decyzji Komisji 1999/301/WE zmieniającej decyzję 87/257/EWG w sprawie wykazu zakładów w Stanach Zjednoczonych Ameryki zatwierdzonych do celu przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty oraz decyzję Rady 79/542 ustanawiającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa, ostatnio zmienioną decyzją Komisji 1999/417/WE [6].
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 79/542/EWG część I wprowadza się następujące zmiany:
1) linię
"USA _BAR_ Stany Zjednoczone Ameryki Północnej _BAR_ s _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ # _BAR_ # _BAR_ # _BAR_ XR(b)" _BAR_
zastępuje się linią:
"USA _BAR_ Stany Zjednoczone Ameryki Północnej _BAR_ s _BAR_ s _BAR_ s _BAR_ s _BAR_ s _BAR_ s _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ # _BAR_ # _BAR_ # _BAR_ o". _BAR_
2) Tekst przypisu s otrzymuje brzmienie:
"s = zawieszony w odniesieniu do wywozu świeżego mięsa oraz produktów mięsnych przeznaczonych do spożycia przez ludzi".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmienią środki, które stosują w handlu, w celu zapewnienia ich zgodności z art. 1 niniejszej decyzji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Przepisy art. 1 zostaną poddane przeglądowi w świetle gwarancji udzielonych przez Stany Zjednoczone Ameryki Północnej w zakresie skutecznego wdrażania środków monitorowania pozostałości.
Artykuł 4
Decyzja 1999/301/WE traci moc.
Artykuł 5
Artykuł 1 stosuje się od dnia 15 lutego 2000 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 grudnia 1999 r.
zmieniająca po raz drugi decyzję 1999/507/WE w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych nietoperzy owocożernych, psów i kotów pochodzących z Malezji (Półwysep) oraz Australii
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4249)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/6/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 1999/507/WE [3], Komisja przyjęła środki ochronne w odniesieniu do niektórych nietoperzy owocożernych, psów i kotów pochodzących z Malezji (Półwysep) oraz Australii w odniesieniu do chorób Nipah i Hendra; między innymi łącznie z badaniami laboratoryjnymi psów i kotów przeznaczonych do przywozu do Wspólnoty.
(2) Przy braku uznanych międzynarodowo standardów procedur kontrolnych w odniesieniu do choroby Nipah, wymagania dotyczące badań dla psów i kotów zostały ustanowione zgodnie z urzędową notyfikacją służb weterynaryjnych Malezji do Międzynarodowego Biura Epizootycznego (OIE) z dnia 28 maja 1999 r.
(3) Pismem z dnia 11 października 1999 r. służby weterynaryjne Malezji poinformowały urzędowo Komisję, że wymagany test ELISA na wychwycenie IgM nie może być przeprowadzany i że za test odpowiedni uważa się test ELISA na wychwycenie IgG.
(4) Z tego względu psy i koty przeznaczone do przywozu do Państw Członkowskich z Malezji nie mogą otrzymywać od służb weterynaryjnych Malezji świadectw zgodnych z prawem wspólnotowym.
(5) Wymagania badań psów i kotów przywożonych z Malezji muszą zostać zmienione, aby umożliwić stosowanie zatwierdzonych testów diagnostycznych do wykrywania przeciwciał przeciwko wirusowi choroby Nipah.
(6) Dla jasności powinny zostać ustanowione przepisy zezwalające na tranzyt psów i kotów przez międzynarodowe porty lotnicze w Malezji.
Decyzja Rady
z dnia 2 grudnia 1999 r.
dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyny
(2000/15/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, wraz z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa ramowa w sprawie handlu i współpracy gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Argentyny [3] została zawarta dnia 2 kwietnia 1990 r.
(2) Wspólnota Europejska i Republika Argentyny realizują specjalne programy w zakresie badań i rozwoju technologicznego (RTD) w dziedzinach wspólnego zainteresowania.
(3) Na podstawie wcześniejszych doświadczeń obie strony wyraziły chęć ustanowienia głębszego i szerszego zakresu prowadzenia współpracy w dziedzinie nauki i technologii.
(4) Niniejsza Umowa w sprawie współpracy w dziedzinie nauki i technologii stanowi część ogólnej współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyny.
(5) Na mocy decyzji z dnia 25 stycznia 1999 r., Rada upoważniła Komisję do negocjowania Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyny.
(6) Na mocy decyzji z dnia 29 lipca 1999 r. Rada zdecydowała, że Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej ma zostać podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
(7) Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej została podpisana dnia 20 września 1999 r.
(8) Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyny powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyny zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Na podstawie art. 11 Umowy, Przewodniczący Rady powiadamia, że procedury niezbędne do wejścia w życie Umowy, zostały zakończone przez Wspólnotę.
Decyzja Rady
z dnia 2 grudnia 1999 r.
w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej
(2000/16/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota i Chińska Republika Ludowa realizują konkretne programy badań i rozwoju technologicznego (RTD) w obszarach obopólnego interesu.
(2) Na podstawie wcześniejszych doświadczeń obydwie strony wyraziły chęć uchwalenia głębszych i szerszych ram prowadzenia współpracy w dziedzinie nauki i technologii.
(3) Współpraca w dziedzinie nauki i technologii stanowi część ogólnej współpracy między Wspólnotą a Chińską Republiką Ludową.
(4) Decyzją z dnia 22 czerwca 1998 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej ("Umowa").
(5) Decyzją z dnia 22 grudnia 1998 r. Rada zdecydowała, że Umowa zostaje podpisana w imieniu Wspólnoty.
(6) Umowa została podpisana dnia 22 grudnia 1998 r.
(7) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Na mocy art. 11 Umowy Przewodniczący Rady notyfikuje, że procedury niezbędne do wejścia w życie Umowy zostały zakończone ze strony Wspólnoty [3].
Decyzja Komisji
z dnia 10 grudnia 1999 r.
ustanawiająca świadectwo zdrowia dla przywozu z państw trzecich żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz dla surowców na produkcję żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3989)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/20/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1] ostatnio zmienioną decyzją Komisji 1999/724/WE [2], w szczególności jej art. 10 pkt c;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozdział 4 załącznika II do dyrektywy 92/118/EWG określa szczegółowe wymagania zdrowotne na przygotowanie żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
Szczegółowe wymagania zostały również określone dla importu z krajów trzecich żelatyny do spożycia przez ludzi oraz dla surowców na produkcję żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
(2) Wzory świadectw zdrowia, które towarzyszą importowi żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz importowi surowców na produkcję żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi, powinny być wypełnione.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja określa wzory świadectw zdrowia na przywóz żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz przywóz surowców na produkcję żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
Artykuł 2
Do każdej wysyłki żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi powinno być dołączone świadectwo zdrowia, jak to zostało ustanowione w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Do każdej wysyłki surowca na produkcję żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi powinno być dołączone świadectwo zdrowia, jak to zostało ustanowione w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Świadectwa zdrowia, o których mowa w art. 2 i 3 powinny składać się z jednego egzemplarza oraz powinny być sporządzone w co najmniej jednym urzędowym języku Państwa Członkowskiego, przez który jako pierwszy wysyłka jest wprowadzana do Wspólnoty oraz w co najmniej jednym urzędowym języku Państwa Członkowskiego, do którego wysyłka jest przeznaczona.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 czerwca 2000 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 1999 r.
o udzieleniu gwarancji wspólnotowej dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami udzielonymi na potrzeby projektów prowadzonych poza obszarem Wspólnoty (Europa Środkowa i Wschodnia, kraje basenu Morza Śródziemnego, Ameryka Łacińska i Azja oraz Republika Południowej Afryki)
(2000/24/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Madrycie w dniach 15 i 16 grudnia 1995 r., potwierdzono znaczenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego, zwanego dalej "EBI", jako instrumentu współpracy między Wspólnotą a krajami Ameryki Łacińskiej oraz wezwała EBI do zintensyfikowania działań w tym regionie; projekty te powinny leżeć w sferze zainteresowań zarówno Wspólnoty jak i krajów, których one dotyczą.
(2) Podczas posiedzenia we Florencji w dniach 21 i 22 czerwca 1996 r. Rada Europejska przyjęła z zadowoleniem wyniki spotkania na szczycie państw azjatyckich i europejskich, które stanowiło punkt zwrotny w stosunkach między tymi dwoma kontynentami.
(3) Podczas posiedzenia w Amsterdamie w dniach 16 i 17 czerwca 1997 r. Rada Europejska przyjęła z zadowoleniem postanowienia przyjęte na Drugiej Konferencji Państw Śródziemnomorskich, która odbyła się w La Valletta na Malcie w dniach 15 i 16 kwietnia 1997 r., a która potwierdziła zasady i cele uzgodnione na konferencji w Barcelonie w 1995 r.
(4) Podczas posiedzenia w Luksemburgu w dniach 12 i 13 grudnia 1997 r. Rada Europejska uchwaliła rozpoczęcie procesu poszerzenia o kraje Europy Środkowej i Wschodniej oraz Cypr.
(5) Podczas posiedzenia w Cardiff w dniach 15 i 16 czerwca 1998 r. Rada Europejska odnotowała z zadowoleniem wysiłki podejmowane prze Republikę Południowej Afryki w celu unowocześnienia gospodarki tego kraju oraz włączenia jej do światowego systemu handlu.
(6) EBI wywiązuje się z obecnych programów dotyczących pożyczek dla krajów Europy Środkowej i Wschodniej, rejonu Morza Śródziemnego, Azji i Ameryki Łacińskiej oraz Republiki Południowej Afryki, zgodnie z decyzją 97/256/WE [3], jak również z pożyczek i kredytów udzielanych zgodnie z protokołem dotyczącym współpracy finansowej z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, zgodnie z decyzją Rady 98/348/WE [4].
(7) Rada zaprosiła EBI do rozpoczęcia działalności w Bośni i Hercegowinie, która to działalność może być kontynuowana, pod warunkiem przedstawienia pozytywnego raportu, sporządzonego zgodnie z zapisem zawartym w decyzji 98/729/WE [5].
(8) Mimo że Bośnia i Hercegowina oraz Była Jugosłowiańska Republika Macedonii zostały włączone do regionu Europy Środkowej i Wschodniej w związku z przyjęciem decyzji 97/256/WE, całkowite zaangażowanie EBI w udzielanie pożyczek i kredytów państwom kandydującym z tego regionu powinno wzrosnąć, zważywszy znaczenie rozwiązań przedakcesyjnych, jakie EBI planuje utworzyć na potrzeby pożyczek i kredytów z EBI, przeznaczonych na finansowanie projektów w tych krajach, bez uzyskania gwarancji z budżetu Wspólnoty lub Państw Członkowskich.
(9) Zważywszy na powyższe okoliczności, EBI powinien zapewnić, aby z pożyczek i kredytów objętych gwarancjami w ramach upoważnień dotyczących pożyczek i kredytów dla państw Europy Środkowej i Wschodniej finansowane były w szczególności projekty na obszarze tych państw, które prowadzą mniejszą liczbę projektów spełniających wymogi finansowania z kredytów przedakcesyjnych lub projekty prowadzone w państwach nieubiegających się o członkostwo.
(10) Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Nepalem, między Wspólnotą Europejską a Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną, a także między Wspólnotą Europejską a Jemenem weszły w życie odpowiednio z dniem 1 czerwca 1996 r., 1 grudnia 1997 r. oraz 1 lipca 1998 r.; Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Koreą Południową została podpisana dnia 28 października 1996 r.; Nepal, Jemen, Laotańska Republika Ludowo-Demokratyczna oraz Korea Południowa powinny stać się beneficjantami finansowania z funduszy EBI w ramach upoważnienia EBI dotyczącego pożyczek i kredytów dla państw azjatyckich i latynoamerykańskich.
(11) Należy dokonać pewnych poprawek w ramach programów działalności w odniesieniu do okresu ich trwania i obejmowania poszczególnych państw; należy dostosować stopę ogólnej gwarancji oraz część pożyczki, dla których EBI ma pokryć ryzyko kredytowe z gwarancji niepaństwowych.
(12) Rada wzywa EBI do kontynuowania działalności wspierającej projekty inwestycyjne prowadzone we wspominanych krajach, zapewniając mu gwarancję określoną w niniejszej decyzji.
(13) W czerwcu 1996 r. Komisja, działając w porozumieniu z EBI, przedstawiła Radzie propozycję nowego systemu gwarancyjnego dla pożyczek i kredytów udzielanych przez EBI państwom trzecim.
(14) Dnia 2 grudnia 1996 r. Rada zatwierdziła wnioski w sprawie udzielenia nowych gwarancji związanych z działalnością EBI w dziedzinie udzielania pożyczek i kredytów państwom trzecim, zgodnie z którymi stosuje się globalne podejście do gwarancji, bez rozbicia na poszczególne regiony i projekty oraz przyjmuje się system podziału ryzyka; zgodnie z systemem podziału ryzyka EBI ma zapewnić odpowiednie gwarancje niepaństwowe zabezpieczające ryzyko kredytowe ze strony osób trzecich, gdzie gwarancja budżetowa obejmowałaby w tym przypadku jedynie ryzyko polityczne wynikające z zakłóceń w przepływie pieniądza, wywłaszczenia, wojen lub niepokojów społecznych.
(15) Zawarcie umów gwarancyjnych nie powinno mieć negatywnego wpływu na doskonałą zdolność kredytową EBI.
(16) Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1149/99 [6] zrewidowało docelową wartość i stopę objęcia gwarancją Pożyczkowego Funduszu Gwarancyjnego ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2728/94 [7].
(17) Prognoza budżetowa na okres 2000 do 2006, zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 6 maja 1999 r., zawartym między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [8], zakłada pułap rezerw na gwarancje związane z pożyczkami, w wysokości 200 milionów EUR rocznie.
(18) Finansowanie projektów w państwach spełniających określone kryteria ze środków EBI powinno być zarządzane, zgodnie z odpowiednimi kryteriami i procedurami przyjętymi przez EBI, w tym odpowiednimi procedurami kontrolnymi, jak również z mającymi zastosowanie zasadami i procedurami przyjętymi przez Trybunał Obrachunkowy i Europejski Urząd ds. Zwalczania Oszustw (OLAF), w taki sposób, aby zapewnić wspieranie polityki Wspólnoty i wzmocnić koordynację z pozostałymi instrumentami finansowymi Wspólnoty; EBI i Komisja regularnie konsultują się, w celu zapewnienia koordynacji priorytetów i działalności na obszarze wspomnianych krajów, a także badanie postępów w osiąganiu stosownych celów polityki wspólnotowej; za ustalanie i dokonywanie okresowego przeglądu celów operacyjnych oraz za monitorowanie stopnia ich osiągnięcia odpowiedzialny jest Zarząd EBI; finansowanie projektów w państwach kandydujących, ze środków EBI powinno w szczególności odzwierciedlać priorytety określone w porozumieniach o partnerstwie akcesyjnym zawartych pomiędzy Wspólnotą a tymi krajami; tym samym, przejrzystość zasad przyznawania pożyczek przez EBI zgodnie z niniejszą decyzją powinna ulec znacznemu zwiększeniu.
(19) Począwszy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, gwarancja wspólnotowa dla zabezpieczenia specjalnej pożyczki związanej z trzęsieniem ziemi, udzielonej Turcji na mocy decyzji 1999/786/WE [9] przyjmuje formę rozszerzenia gwarancji globalnej wynikającej z niniejszej decyzji.
(20) EBI i Komisja przyjmują procedury niezbędne do przyznania wspomnianej gwarancji.
(21) Dla potrzeb przyjęcia niniejszej decyzji, jako jedyne kompetencje przewidziane w Traktacie przyjmuje się te, określone w art. 308 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZA DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota udziela EBI gwarancji globalnej w związku z wszelkimi płatnościami nieotrzymanymi a należnymi i wymagalnymi, wynikającymi z kredytów udzielonych zgodnie z obowiązującymi kryteriami i w ramach wspierania stosownych celów polityki zewnętrznej Wspólnoty, na realizację projektów inwestycyjnych w Europie Środkowej i Wschodniej, krajach basenu Morza Śródziemnego, Ameryce Łacińskiej i Azji oraz w Republice Południowej Afryki.
Gwarancja jest ograniczona do 65 % łącznej sumy przyznanych kredytów, powiększonej o wszelkie kwoty z nimi związane.
Całkowity pułap przyznanych kredytów będzie odpowiadał kwocie 18410 milionów EUR, w następującym rozbiciu n a regiony:
- Europa Środkowa i Wschodnia:
8680 milionów EUR,
- kraje basenu Morza Śródziemnego:
6425 milionów EUR,
- Ameryka Łacińska i Azja:
2480 milionów EUR,
- Republika Południowej Afryki:
825 milionów EUR;
i będzie obowiązywał przez okres siedmiu lat, począwszy od dnia 1 lutego 2000 r. w przypadku krajów Europy Środkowej i Wschodniej, basenu Morza Śródziemnego, Ameryki Łacińskiej i Azji, oraz począwszy od dnia 1 lipca 2000 r. w przypadku Republiki Południowej Afryki i zakończy się dla wszystkich regionów z dniem 31 stycznia 2007 r.
Komisja przedstawi sprawozdanie ze stosowania niniejszej decyzji najpóźniej do dnia 31 stycznia 2004 r. lub na sześć miesięcy przed wejściem w życie nowych traktatów o przystąpieniu, i przedłoży propozycje zmian do niniejszej decyzji, stosownie do potrzeb.
Rada omówi wszelkie propozycje i podejmie związane z nimi działania, które będą miały zastosowanie od dnia 1 sierpnia 2004 r. bądź od daty wejścia w życie nowych traktatów o przystąpieniu.
Jeśli do dnia 31 stycznia 2007 r., w którym upływa okres przyznawania pożyczek objętych gwarancją, suma pożyczek przyznanych przez EBI nie osiągnie łącznych kwot wymienionych w akapicie drugim, okres ten ulega automatycznemu przedłużeniu o sześć miesięcy.
2.
Kraje ujęte w ust. 1 to:
- Europa Środkowa i Wschodnia: Albania, Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Czechy, Estonia, Litwa, Łotwa, Polska, Rumunia, Słowacja, Słowenia i Węgry;
- kraje basenu Morza Śródziemnego: Algieria, Cypr, Egipt, Izrael, Jordania, Liban, Malta, Maroko, Syria, Tunezja, Turcja oraz strefa Gazy i Zachodni Brzeg Jordanu;
- Ameryka Łacińska: Argentyna, Boliwia, Brazylia, Chile, Ekwador, Gwatemala, Honduras, Kolumbia, Kostaryka, Meksyk, Nikaragua, Panama, Paragwaj, Peru, Salwador, Urugwaj oraz Wenezuela;
- Azja: Bangladesz, Brunei, Chiny, Filipiny, Indie, Indonezja, Jemen, Korea Południowa, Laos, Makau, Malezja, Mongolia, Nepal, Pakistan, Singapur, Sri Lanka, Tajlandia oraz Wietnam;
- Republika Południowej Afryki.
3.
Niniejszym wzywa się EBI do podjęcia działań mających na celu zabezpieczenie przed ryzykiem kredytowym poprzez objęcie 30 % udzielonych przez niego kredytów i pożyczek na mocy tej decyzji gwarancjami niepaństwowymi w stopniu najwyższym z możliwych, w ramach upoważnień odnoszących się do poszczególnych regionów.
Ten współczynnik procentowy zostanie zwiększony, o ile zezwoli na to sytuacja rynkowa.
Artykuł 2
Komisja poinformuje Parlament Europejski i Radę w każdym roku obowiązywania decyzji o operacjach związanych z udzielaniem pożyczek i postępów dokonanych w dziedzinie podziału ryzyka, na mocy art. 1 ust. 3 i przedstawi jednocześnie ocenę funkcjonowania systemu oraz koordynacji prac pomiędzy instytucjami finansowymi działającymi na danym obszarze.
Informacja przedstawiona przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie ma zawierać ocenę wkładu udzielanych pożyczek i kredytów w realizację stosownych celów polityki zewnętrznej Wspólnoty, biorąc pod uwagę cele operacyjne i odpowiednie sposoby oceny ich realizacji, opracowane przez EBI dla celów związanych z udzielaniem pożyczek i kredytów zgodnie z niniejszą decyzją.
Do celów określonych w pierwszym akapicie EBI przekaże Komisji odpowiednie informacje.
Artykuł 3
EBI i Komisja określą warunki udzielenia gwarancji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 1999 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania art. 9 dyrektywy Rady 97/78/WE dotyczącego przeładunku produktów w punkcie kontroli granicznej, jeśli przesyłki przeznaczone są do ewentualnego przywozu na terytorium Wspólnoty Europejskiej, i zmieniająca decyzję Komisji 93/14/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4506)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/25/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Istotne jest, aby urzędowy lekarz weterynarii właściwy w punkcie kontroli granicznej otrzymywał odpowiednie informacje w przypadku przesyłki produktów, które są przeładowywane przed wprowadzeniem na terytorium WE przez inny punkt kontroli granicznej.
(2) Powinny zostać określone przedziały czasu, w których należy przeprowadzić niezbędne kontrole weterynaryjne.
(3) Ważne jest stwierdzenie, że przesyłki produktów muszą zostać poddane pełnemu zakresowi kontroli weterynaryjnej przewidzianej po upływie maksymalnego dopuszczalnego okresu.
(4) Obowiązujące reguły dotyczące przeładunku przesyłki w punkcie kontroli granicznej są ustanowione w art. 4 decyzji Komisji 93/14/EWG [2] i muszą zostać uchylone i zastąpione niniejszą decyzją.
(5) Instrumenty przewidziane w niniejszej decyzji pozostają w zgodzie z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W momencie przedstawienia przesyłki produktów w punkcie kontroli granicznej w celu ich dalszego przeładunku osoba odpowiedzialna za ładunek musi, w momencie przybycia przesyłki w sposób określony przez właściwe władze, powiadomić urzędowego lekarza weterynarii właściwego w punkcie kontroli granicznej o przewidywanym czasie rozładowania przesyłki, o docelowym punkcie kontroli granicznej i, o ile jest to konieczne, o dokładnej lokalizacji przesyłki.
Artykuł 2
Do celów stosowania art. 9 ust. 1 lit. b) lit. i) dyrektywy 97/78/WE:
- w przypadku lotnisk okres minimalny wynosi 12 godzin, a okres maksymalny wynosi 48 godzin;
- w przypadku portów morskich okres minimalny wynosi 7 dni, a okres maksymalny wynosi 20 dni.
Artykuł 3
Gdy upłynie maksymalny okres ustalony w art. 2, przesyłka musi zostać poddana kontroli ustanowionej w art. 4 dyrektywy 97/78/WE w docelowym punkcie kontroli granicznej.
Artykuł 4
Niniejszym uchyla się art. 4 decyzji 93/14/EWG.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 czerwca 1999 r.
w sprawie zawarcia Umowy z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie ustanowienia praw i obowiązków między Irlandią a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z jednej strony, a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii, z drugiej strony, w obszarach dorobku Schengen, które mają zastosowanie do tych państw
(2000/29/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 6 ust. 2 Protokołu załączonego przez Traktat z Amsterdamu do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączając dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Umowa z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie ustanowienia praw i obowiązków między Irlandią a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z jednej strony, i Republiką Islandii i Królestwem Norwegii, z drugiej strony, w obszarach dorobku Schengen, które mają zastosowanie do tych państw, zostaje niniejszym zatwierdzona.
Tekst Umowy zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 1999 r.
zmieniająca załącznik B do dyrektywy Rady 90/429/EWG ustanawiającej wymagania dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz przywozie nasienia trzody chlewnej
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 4507)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/39/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz przywozie nasienia trzody chlewnej [1], ostatnio zmienioną decyzją 1999/608/WE [2], w szczególności jej art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku choroby Aujeszkyego za bezpieczny uważa się 30-dniowy okres po zakończeniu czyszczenia i dezynfekcji gospodarstwa po wyeliminowaniu podejrzanej przesyłki.
(2) Załącznik B rozdział I pkt 4 lit. b) do dyrektywy 90/429/EWG należy dlatego zmienić.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku B rozdział I pkt 4 dyrektywy 90/429/EWG lit. b) otrzymuje brzmienie:
"nie zanotowano klinicznego, patologicznego ani serologicznego dowodu obecności choroby Aujeszkyego w czasie ostatnich 30 dni."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 1999 r.
ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego chłodziarkom
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4522)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/40/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 880/92 z dnia 23 marca 1992 r. w sprawie wspólnotowego systemu przyznawania oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 880/92 przewiduje, że warunki przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego są określane według grup wyrobów.
(2) Artykuł 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 przewiduje, że oddziaływanie danego wyrobu na środowisko ocenia się w drodze odniesienia się do kryteriów ustalonych specjalnie dla grup wyrobów.
(3) Właściwe jest ustanowienie kryteriów określających metody pomiarowe i klasyfikację zużycia energii zgodnie z dyrektywą Komisji nr 94/2/WE z dnia 21 stycznia 1994 r. wprowadzającą w życie dyrektywę Rady nr 92/75/EWG w odniesieniu do etykietowania energetycznego elektrycznych chłodziarek, zamrażarek i ich kombinacji przeznaczonych do użytku w gospodarstwie domowym [2], oraz że właściwe jest również dostosowanie wymogów dotyczących zużycia energii do innowacji technologicznych i sytuacji panującej na rynku.
(4) Na mocy decyzji 96/703/WE [3] Komisja ustanowiła ekologiczne kryteria przyznawania chłodziarkom wspólnotowego oznakowania ekologicznego, które to kryteria, zgodnie z art. 3 tej decyzji, tracą ważność z dniem 27 listopada 1999 r.
(5) Właściwe jest przyjęcie nowej decyzji ustanawiającej kryteria ekologiczne dla tej grupy wyrobów celem umożliwienia producentom i importerom chłodziarek uczestnictwa w systemie przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego.
(6) Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 Komisja porozumiała się z głównymi grupami interesu w ramach forum konsultacyjnego.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 880/92,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa wyrobów "chłodziarki" (zwana w dalszej części "grupą wyrobów") oznacza:
Elektryczne, zasilane z sieci energetycznej i przeznaczone do użytku domowego chłodziarki, szafy chłodnicze do przechowywania mrożonych produktów żywnościowych i zamrażarki oraz kombinacje tych urządzeń.
Urządzenia, które mogą również korzystać z innych źródeł energii, np. baterii, nie są objęte niniejszą decyzją.
Artykuł 2
Ocena efektów ekologicznych dotycząca grupy wyrobów dokonuje się w odniesieniu do kryteriów podanych w załączniku.
Artykuł 3
Definicja grupy wyrobów oraz kryteria przewidziane dla tej grupy obowiązują od dnia obwieszczenia niniejszej decyzji do dnia 1 grudnia 2002 r.
Jeśli jednak dnia 1 grudnia 2002 r. nowa decyzja określająca definicję grupy wyrobów oraz kryteria dla tejże grupy nie zostanie przyjęta, okres ważności niniejszej decyzji zakończy się z dniem 1 grudnia 2003 r. albo w dniu przyjęcia nowej decyzji, w zależności od tego, która data nastąpi wcześniej.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych tej grupie wyrobów przydziela się numer kodowy "012".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 grudnia 1999 r.
ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego pralkom bębnowym
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4650)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/45/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 880/92 z dnia 23 marca 1992 r. w sprawie programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 880/92 warunki przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego są określane według grupy produktów.
(2) Artykuł 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 stanowi, że oddziaływanie produktu na środowisko zostanie ocenione w drodze odniesienia do szczególnych kryteriów ustalonych dla grup produktów;
(3) Na mocy decyzji 96/461/EWG [2] Komisja ustanowiła ekologiczne kryteria przyznawania pralkom bębnowym wspólnotowego oznakowania ekologicznego, które zgodnie z art. 3 tej decyzji, wygasają z dniem 30 czerwca 1999 r.
(4) Właściwe jest przyjęcie nowej decyzji ustanawiającej kryteria ekologiczne dla tej grupy produktów.
(5) Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 Komisja przeprowadziła konsultacje z głównymi grupami interesu w ramach forum konsultacyjnego.
(6) Środki ustanowione w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 880/92,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "pralki bębnowe" (zwana dalej "grupą produktów") oznacza:
ładowane z przodu lub z góry pralki bębnowe typu domowego, z wyłączeniem pralek z oddzielnym bębnem do wirowania oraz pralko-suszarek.
Artykuł 2
Oddziaływanie na środowisko oraz przydatność do użytku grupy produktów są oceniane w drodze odniesienia do kryteriów ustanowionych w Załączniku.
Artykuł 3
Definicja grupy produktów oraz kryteria przewidziane dla grupy produktów obowiązują od dnia notyfikacji niniejszej decyzji do dnia 1 grudnia 2002 r.
Jeśli jednak dnia 1 grudnia 2002 r. nie zostanie przyjęta nowa decyzja określająca definicję grupy produktów oraz kryteria dla tej grupy produktów, okres ważności niniejszej decyzji zakończy się z dniem 1 grudnia 2003 r. lub w dniu przyjęcia nowej decyzji, w zależności od tego, która data nastąpi wcześniej.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych numerem kodowym przydzielonym grupie produktów jest "001".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 grudnia 1999 r.
uchylająca decyzję 1999/356/WE i nakładająca specjalne warunki w sprawie przywozu orzeszków ziemnych i niektórych produktów z orzeszków ziemnych pochodzących lub wysłanych z Egiptu
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4232)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/49/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 10 ust. 1,
po konsultacji z Państwami Członkowskimi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 1999/356/WE z dnia 28 maja 1999 r. w sprawie czasowego zawieszenia przywozu orzeszków ziemnych i niektórych produktów z orzeszków ziemnych pochodzących lub wysyłanych z Egiptu [2] ma zastosowanie do dnia 1 grudnia 1999 r. i powinna zostać uchylona.
(2) Stwierdzono, że orzeszki ziemne pochodzące lub wysyłane z Egiptu były w wysokim stopniu skażone aflatoksyną B1.
Badanie pobranych próbek wykazało poważne i nawracające skażenie aflatoksyną orzeszków ziemnych pochodzących lub wysyłanych z Egiptu.
(3) Komitet Naukowy ds. Żywności stwierdził, że aflatoksyny, w szczególności aflatoksyna B1, są substancjami rakotwórczymi i nawet w małych dawkach wywołują nowotwór wątroby, a ponadto są genotoksyczne.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1525/98 [3], zmieniające rozporządzenie (WE) nr 194/97 ustala najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych, w szczególności aflatoksyn w środkach spożywczych.
Ograniczenia te zostały przekroczone w próbkach orzeszków ziemnych pochodzących lub wysyłanych z Egiptu.
Ograniczenia dotyczące aflatoksyny B1 w orzeszkach ziemnych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia oraz które mogą być sortowane lub poddawane dalszemu przetwarzaniu, określone są w tym rozporządzeniu odpowiednio na dwa i osiem części na miliard (ppb).
Skażenie aflatoksyną B1 na poziomie 485 ppb zostało wykryte w orzeszkach ziemnych z Egiptu.
(5) Egipt jest głównym eksporterem orzeszków ziemnych do Wspólnoty i narażenie ludności na orzeszki ziemne lub produkty z orzeszków ziemnych skażone aflatoksyną stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego we Wspólnocie.
(6) Przeprowadzono badanie warunków higienicznych w Egipcie i stwierdzono, że koniecznym jest wprowadzenie poprawy w odniesieniu do praktyk higienicznych oraz ustalania pochodzenia orzeszków.
Władze Egiptu zobowiązały się w szczególności wprowadzić ulepszenia w zakresie produkcji, obróbki, sortowania, przetwarzania i transportu orzeszków.
W związku z tym właściwym jest poddanie orzeszków ziemnych lub produktów z nich uzyskanych pochodzących lub wysyłanych z Egiptu specjalnym warunkom w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa zdrowia publicznego.
(7) Koniecznym jest, aby orzeszki ziemne i produkty z nich uzyskane były produkowane, sortowane, poddawane obróbce, przetwarzane, pakowane i transportowane przy zachowaniu właściwych praktyk higienicznych.
Koniecznym jest ustalenie poziomów aflatoksyny B1 oraz aflatoksyny ogólnie w próbkach pobranych z przesyłki niezwłocznie przed jej wysłaniem z Egiptu.
(8) Koniecznym jest, aby dokumentacja dowodowa dotycząca warunków produkcji, sortowania, obróbki, przetwarzania, pakowania i transportu oraz wyników analiz laboratoryjnych przesyłki na poziom aflatoksyny B1 i ogólny poziom aflatoksyny była dostarczana przez władze Egiptu wraz z każdą przesyłką orzeszków ziemnych pochodzących lub wysyłanych z Egiptu.
(9) Koniecznym jest systematyczne poddawanie analizie w porcie wprowadzenia do Wspólnoty dużej ilości orzeszków pochodzących lub wysyłanych z Egiptu w celu ustalenia poziomu skażenia orzeszków aflatoksyną B1 i ogólnie innym rodzajami aflatoksyny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie mogą przywozić:
- orzeszki ziemne objęte kodem CN 12021090 w skorupkach lub objęte kodem 12022000 łuskane, w całości lub nie, lub
- orzeszki ziemne prażone objęte kodem CN 20081192 (w opakowaniach bezpośrednich o zawartości netto powyżej 1 kg) lub objęte kodem 20081196 (w opakowaniach nieprzekraczających 1 kg),
pochodzące lub wysyłane z Egiptu, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub używane jako składnik środków spożywczych, pod warunkiem że każdej przesyłce towarzyszą wyniki urzędowo zbadanych próbek i analiz oraz świadectwo zdrowia przedstawione w załączniku I, wypełnione, podpisane i zweryfikowane przez przedstawiciela Ministerstwa Rolnictwa Egiptu.
2.
Przesyłki mogą być przywożone do Wspólnoty wyłącznie przez jedno z miejsc wprowadzenia wymienionych w załączniku II.
3.
Każda przesyłka jest identyfikowana za pomocą kodu, który odpowiada kodowi w wynikach urzędowego badania pobranych próbek i analizie oraz na świadectwie zdrowia określonym w ust. 1.
4.
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrolę dokumentów w celu zapewnienia, że wymogi dotyczące świadectwa zdrowia i wyników w zakresie badania próbek określone w ust. 1 są spełnione.
5.
Państwa Członkowskie zobowiązują się regularnie analizować i badać pobierane próbki przesyłek na zawartość aflatoksyny B1 i na zawartość całkowitą aflatoksyny przed wprowadzeniem do obrotu z portu wprowadzenia do Wspólnoty oraz powiadomią Komisję o wynikach tych analiz.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi przed dniem 30 listopada 2000 r. w celu dokonania oceny, czy specjalne warunki określone w art. 1 zapewniają wystarczający poziom bezpieczeństwa zdrowia publicznego we Wspólnocie.
Przegląd ocenia również, czy istnieje ciągła potrzeba utrzymania specjalnych warunków.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja uchyla decyzję 1999/356/WE.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują środki dotyczące przywozu niezbędne do wykonania niniejszej decyzji i powiadamiają o nich Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 grudnia 1999 r.
dotycząca minimalnych wymagań dotyczących kontroli gospodarstw rolnych, w których zwierzęta są trzymane w celach hodowlanych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4534)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/50/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotyczącą ochrony zwierząt hodowlanych [1], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdania z kontroli, wymagane w art. 6 dyrektywy 98/58/WE.
(2) Format, treść i częstotliwość przedkładania przez Państwa Członkowskie sprawozdań z kontroli muszą być zharmonizowane, ważne jest również zebranie informacji na temat liczby oraz jakości kontroli przeprowadzonych w celu oceny zgodności z dyrektywą 98/58/WE zapewnianej przez Państwa Członkowskie.
(3) Wyniki kontroli są istotne dla przygotowania przez Komisję szczególnych sprawozdań dla Stałego Komitetu Weterynaryjnego na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 98/58/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie zawierające wyniki kontroli przeprowadzonych w dziedzinie ochrony zwierząt hodowlanych.
2.
W świetle przepisów art. 6 ust. 3 dyrektywy 98/58/WE, sprawozdanie musi zawierać informacje określone w załączniku.
Artykuł 2
Sprawozdanie należy przedkładać Komisji co dwa lata, nie później niż ostatniego dnia roboczego miesiąca kwietnia, a po raz pierwszy nie później niż dnia 30 kwietnia 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 1999 r.
w sprawie systemu wczesnego ostrzegania i reagowania w celu zapobiegania i kontroli chorób zakaźnych na mocy decyzji nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4016)
(2000/57/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej z dnia 24 września 1998 r. ustanawiającą sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 1 i 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją nr 2119/98/WE na poziomie wspólnotowym ma zostać ustanowiona sieć wspierająca współpracę i koordynację między Państwami Członkowskimi, przy udziale Komisji, w celu usprawnienia zapobiegania i kontroli we Wspólnocie kategorii chorób zakaźnych, określonych w Załączniku do tej decyzji.
Sieć ta ma być zastosowana do nadzoru epidemiologicznego tych chorób oraz do ustanowienia systemu wczesnego ostrzegania i reagowania.
(2) Choroby oraz szczególne kwestie zdrowotne, które mają być objęte systemem wczesnego ostrzegania i reagowania na poziomie wspólnotowym, powinny odzwierciedlać obecne potrzeby we Wspólnocie, w szczególności wartość dodaną wypływającą z podejmowania działań na takim poziomie.
(3) System wczesnego ostrzegania i reagowania musi odnosić się do kwestii podnoszonych przez właściwe organy ds. zdrowia publicznego w każdym Państwie Członkowskim lub popartych danymi zebranymi na mocy art. 4 decyzji nr 2119/98/WE.
(4) Niniejsza decyzja powinna ułatwić integrację wspólnotowej sieci ustanowionej na mocy decyzji nr 2119/98/WE wraz z sieciami szybkiego alarmowania ustanowionymi na poziomie krajowym lub wspólnotowym dla chorób oraz szczególnych kwestii, które mają być objęte systemem wczesnego ostrzegania i reagowania.
W celu wykonania tej decyzji, sieć wspólnotowa powinna działać poprzez wykorzystanie przede wszystkim systemu nadzoru medycznego chorób zakaźnych w ramach Europejskiej Sieci Informacyjnej Zdrowia Publicznego (EUPHIN-HSSCD), która składa się z trzech elementów:
a) systemu wczesnego ostrzegania i reagowania na zgłoszenia określonych zagrożeń dla społeczeństwa, przekazywane przez właściwe organy ds. zdrowia publicznego w każdym Państwie Członkowskim odpowiedzialnym za wyznaczanie środków, które mogą być konieczne do ochrony zdrowia publicznego;
b) wymiany informacji między upoważnionymi strukturami i władzami Państwa Członkowskiego odpowiadającymi za zdrowie publiczne;
c) specjalnych powiązań między upoważnionymi strukturami i władzami Państw Członkowskich dotyczących nadzoru epidemiologicznego wybranych chorób.
(5) Podczas wprowadzania EUPHIN-HSSCD jako systemu operacyjnego należy regularnie monitorować i uwzględniać rozwój nowych użytecznych technologii.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 7 decyzji nr 2119/98/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wykorzystanie systemu wczesnego ostrzegania i reagowania we wspólnotowej sieci jest zarezerwowane dla przypadków określonych w załączniku I, zwanych dalej "przypadkami", lub dla symptomów takich przypadków występujących pojedynczo bądź wraz z innymi podobnymi przypadkami, które są czy mogą potencjalnie być zagrożeniem dla zdrowia publicznego.
2.
Struktury i/lub organy każdego Państwa Członkowskiego zbierają oraz wymieniają wszelkie niezbędne informacje na temat tych przypadków, np. poprzez wykorzystanie krajowego systemu nadzoru, elementu wspólnotowej sieci służącego do nadzoru epidemiologicznego lub każdego innego wspólnotowego systemu zbierania danych.
Artykuł 2
1.
Procedury wymiany informacji wskazujących na wystąpienie przypadku opisano w załączniku II sekcja 1 (Poziom 1: wymiana informacji).
2.
Procedury stosowane wobec przypadku, który może potencjalnie zagrażać zdrowiu publicznemu lub gdy przypadek stanowi zagrożenie dla zdrowia publicznego, opisano w załączniku II sekcja 2 (Poziom 2: zagrożenie potencjalne) i sekcja 3 (Poziom 3: zagrożenie pewne).
3.
Procedury informowania opinii publicznej i zainteresowanych grup zawodowych opisano w załączniku II sekcja 4.
Artykuł 3
1.
Corocznie właściwe władze Państw Członkowskich przekazują Komisji, nie później niż dnia 31 marca, sprawozdanie analityczne na temat przypadków i procedur stosowanych w ramach systemu wczesnego ostrzegania i reagowania.
Ponadto właściwe władze mogą okresowo składać sprawozdanie o określonych przypadkach, które mają szczególne znaczenie.
2.
Na podstawie zgłoszeń Komisja, podczas rocznego sprawozdania, bada funkcjonowanie systemu wczesnego ostrzegania i reagowania oraz, stosownie do potrzeb, proponuje wprowadzenie zmian.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 stycznia 2000 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 1999 r.
zmieniająca decyzję 93/436/EWG ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Chile
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4749)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/61/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/436/EWG z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Chile [3], ostatnio zmieniona decyzją 96/674/WE [4] ustanowiła świadectwo zdrowia dla produktów rybołówstwa pochodzących z Chile i przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty Europejskiej.
(2) Decyzja Komisji 96/675/WE [5] ustanawia warunki przywozu małży, szkarłupni, osłonic oraz ślimaków morskich pochodzących z Chile.
(3) W związku z tym, że odniesienia prawne przytoczone we wzorze świadectwa zdrowia, który znajduje się w załączniku A do decyzji 93/436/EWG zawierają pewne pomyłki, należy go zmienić.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik A do decyzji 93/436/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 stycznia 2000 r.
zmieniająca decyzję 96/627/WE wykonującą art. 2 dyrektywy Rady 77/311/EWG w sprawie poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego kołowymi ciągnikami rolniczymi lub leśnymi
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3546)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/63/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/311/EWG z dnia 29 marca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego kołowymi ciągnikami rolniczymi lub leśnymi [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE [2] Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku praktycznie wszystkich ciągników bez kabin okazuje się technicznie niemożliwe dotrzymanie daty wygaśnięcia okresu przejściowego przewidzianego w decyzji Komisji 96/627/WE [3].
W tej sytuacji konieczne jest odroczenie końca okresu przejściowego przewidzianego dla tych pojazdów w tej decyzji.
(2) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu ciągnikami rolniczymi lub leśnymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 decyzji 96/627/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Okres przejściowy określony w art. 2 ust. 2 dyrektywy 77/311/EWG wygasa: