W drodze odstępstwa, w przypadku gdy dziecko ma więcej niż 12 lat i przybędzie niezależnie od pozostałej rodziny, Państwo Członkowskie może, przed zezwoleniem na wjazd i pobyt na mocy niniejszej dyrektywy, sprawdzić, czy dziecko to spełnia warunki integracji określone w istniejącym ustawodawstwie tego Państwa Członkowskiego na dzień wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie mogą, na mocy przepisu ustawowego lub wykonawczego, zezwolić na wjazd i pobyt, na mocy niniejszej dyrektywy i z zastrzeżeniem zgodności z warunkami określonymi w rozdziale IV, następujących członków rodziny:
a) wstępnych pierwszego stopnia w prostej linii członka rodziny rozdzielonej lub jego małżonka, w przypadku gdy pozostają na ich utrzymaniu i nie posiadają wsparcia własnej rodziny w kraju pochodzenia;
b) dorosłych niezamężnych lub nieżonatych dzieci członka rodziny rozdzielonej lub jego małżonka, w przypadku gdy obiektywnie z uwagi na stan zdrowia nie są one w stanie zapewnić sobie utrzymania.
3.
Państwa Członkowskie mogą, na mocy przepisu ustawowego lub rozporządzenia, zezwolić na wjazd i pobyt, na mocy niniejszej dyrektywy i z zastrzeżeniem zgodności z warunkami określonymi w rozdziale IV, niepoślubionego partnera, będącego obywatelem państwa trzeciego, z którym członek rodziny rozdzielonej znajduje się w należycie poświadczonym, stabilnym długotrwałym związku, lub obywatela państwa trzeciego, który jest związany z członkiem rodziny rozdzielonej na mocy zarejestrowanego związku zgodnie z art. 5 ust. 2, oraz niezamężnego lub nieżonatego nieletniego dziecka tych osób, włącznie z dziećmi przysposobionymi, a także dorosłego niezamężnego lub nieżonatego dziecka tych osób, które obiektywnie z uwagi na stan zdrowia nie jest w stanie zapewnić sobie utrzymania.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że partnerzy w zarejestrowanym związku będą traktowani tak samo jak małżonkowie w odniesieniu do zagadnienia łączenia rodziny.
4.
W przypadku małżeństwa poligamicznego, jeżeli małżonek członka rodziny rozdzielonej mieszka już z członkiem rodziny rozdzielonej na terytorium Państwa Członkowskiego, dane Państwo Członkowskie nie zezwala na łączenie rodziny kolejnego małżonka.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. c), Państwa Członkowskie mogą ograniczyć łączenie rodziny nieletnich dzieci kolejnego małżonka i członka rodziny rozdzielonej.
5.
W celu zapewnienia lepszej integracji i uniknięcia wymuszonych małżeństw, Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby członek rodziny rozdzielonej i jego małżonek byli w pewnym minimalnym wieku, co najwyżej 21 lat, przed umożliwieniem połączenia z małżonkiem.
6.
W drodze odstępstwa Państwa Członkowskie mogą zażądać, aby wnioski dotyczące łączenia rodziny nieletnich dzieci były przedkładane przed ukończeniem 15 roku życia, zgodnie z istniejącym ustawodawstwem na dzień wykonania niniejszej dyrektywy.
Jeżeli wniosek zostanie złożony po ukończeniu 15 roku życia, Państwa Członkowskie, które postanowią zastosować to odstępstwo, zezwolą na wjazd i pobyt takich dzieci na podstawie innej niż łączenie rodziny.
ROZDZIAŁ III
Składanie i rozpatrywanie wniosków
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie określają, czy, w celu wykonania prawa do łączenia rodziny, wnioski o wjazd i pobyt składane są do właściwych organów danego Państwa Członkowskiego przez członka rodziny rozdzielonej czy też przez członka lub członków jego rodziny.
2.
Do wniosku dołącza się dokumenty dowodowe dotyczące związków rodzinnych oraz zgodności z warunkami określonymi w art. 4 i 6, oraz, w odpowiednich przypadkach, w art. 7 i 8, a także uwierzytelnione odpisy dokumentów podróżnych członka(-ów) rodziny.
W odpowiednich przypadkach, w celu uzyskania dowodu na istnienie związków rodzinnych, Państwa Członkowskie mogą przeprowadzać rozmowy z członkiem rodziny rozdzielonej i członkami jego rodziny oraz podejmować inne badania, które uznają za niezbędne.
Rozpatrując wniosek dotyczący niepoślubionego partnera członka rodziny rozdzielonej, Państwa Członkowskie biorą pod uwagę, w charakterze dowodu na istnienie związku rodzinnego, różne czynniki, takie jak: wspólne dziecko, wcześniejsze wspólne zamieszkiwanie, rejestracja związku partnerskiego oraz wszelkie inne rzetelne dowody.
3.
Wnioski składane są i rozpatrywane w przypadku, gdy członkowie rodziny przebywają poza terytorium Państwa Członkowskiego, w którym przebywa członek rodziny rozdzielonej.
W drodze odstępstwa Państwo Członkowskie może, w odpowiednich okolicznościach, przyjąć wniosek złożony w przypadku, gdy członkowie rodziny już przebywają na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
4.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego dostarczają osobie, która złożyła wniosek, pisemne powiadomienie dotyczące decyzji w możliwie najkrótszym terminie, a w żadnym przypadku nie później niż w ciągu dziewięciu miesięcy od dnia, w którym wniosek został złożony.
W wyjątkowych okolicznościach związanych ze złożonością procesu rozpatrywania wniosku, okres określony w akapicie pierwszym może zostać przedłużony.
W przypadku odrzucenia wniosku należy podać powody takiej decyzji.
Wszelkie konsekwencje braku podjęcia decyzji przed upływem okresu przewidzianego w akapicie pierwszym określane są w ustawodawstwie krajowym danego Państwa Członkowskiego.
5.
Rozpatrując wniosek, Państwa Członkowskie należycie uwzględniają interes nieletniego dziecka.
ROZDZIAŁ IV
Wymagania dotyczące wykonania prawa do łączenia rodziny
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie mogą odrzucić wniosek o wjazd i pobyt członków rodziny ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne.
2.
Państwa Członkowskie mogą wycofać dokument pobytowy członków rodziny lub odmówić przedłużenia jego ważności ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne.
Podejmując odpowiednią decyzję, Państwo Członkowskie uwzględnia, oprócz art. 17, wagę lub rodzaj wykroczenia przeciwko porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu popełnionego przez członka rodziny, lub też zagrożenia związane z tą osobą.
3.
Przedłużenie ważności dokumentu pobytowego nie może zostać cofnięte, a wydalenie z terytorium nie może zostać nakazane przez właściwy organ danego Państwa Członkowskiego jedynie na podstawie choroby bądź niepełnosprawności zaistniałej po wydaniu dokumentu pobytowego.
Artykuł 7
1.
W przypadku złożenia wniosku o łączenie rodziny dane Państwo Członkowskie może zażądać, aby osoba, która złożyła ten wniosek, dostarczyła dowodów, że członek rodziny rozdzielonej posiada:
a) zakwaterowanie uznawane za normalne dla porównywalnej rodziny w tym samym regionie oraz spełnia ogólne standardy w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa obowiązujące w danym Państwie Członkowskim;
b) ubezpieczenie chorobowe w odniesieniu do wszystkich rodzajów ryzyka, którym zwykle obejmuje się jego współobywateli w danym Państwie Członkowskim, dla siebie i członków rodziny;
c) stabilne i regularne środki, które wystarczają do utrzymania tej osoby oraz członków jej rodziny, bez korzystania z systemu pomocy społecznej danego Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie dokonują oceny tych środków poprzez odniesienie do ich rodzaju i regularności wpływu, przy czym mogą wziąć pod uwagę poziom najniższych krajowych płac, rent i emerytur, a także liczbę członków rodziny.
2.
Państwa Członkowskie mogą żądać, aby obywatele państw trzecich przestrzegali środków dotyczących integracji, zgodnie z prawodawstwem krajowym.
W odniesieniu do uchodźców i/lub członków rodzin uchodźców określonych w art. 12 środki dotyczące integracji, określone w akapicie pierwszym, mogą być zastosowane jedynie wówczas, gdy danym osobom umożliwiono łączenie rodziny.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie mogą żądać, aby członek rodziny rozdzielonej przebywał na ich terytorium zgodnie z prawem przez okres nieprzekraczający dwóch lat, przed połączeniem z członkami jego rodziny.
W drodze odstępstwa, w przypadku gdy ustawodawstwo Państwa Członkowskiego dotyczące łączenia rodziny i obowiązujące na dzień przyjęcia niniejszej dyrektywy uwzględnia możliwości przyjęcia, Państwo Członkowskie może ustanowić okres oczekiwania nie dłuższy niż trzy lata między złożeniem wniosku o łączenie rodziny a wydaniem dokumentu pobytowego członkom rodziny.
ROZDZIAŁ V
Łączenie rodziny uchodźców
Artykuł 9
1.
Niniejszy rozdział ma zastosowanie do łączenia rodzin uchodźców uznawanych przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć stosowanie niniejszego rozdziału do uchodźców, których związki rodzinne trwały przed ich wjazdem.
3.
Niniejszy rozdział pozostaje bez uszczerbku dla jakichkolwiek zasad dotyczących przyznawania statusu uchodźcy członkom rodziny.
Artykuł 10
1.
Artykuł 4 ma zastosowanie do określenia członków rodziny, z wyjątkiem ust. 1 akapit trzeci tego artykułu, który nie stosuje się do dzieci uchodźców.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na łączenie rodziny w przypadku innych członków rodziny nieokreślonych w art. 4, jeżeli pozostają na utrzymaniu uchodźcy.
3.
Jeżeli uchodźca jest osobą nieletnią pozbawioną opieki, Państwa Członkowskie:
a) zezwalają na wjazd i pobyt do celów łączenia rodziny w przypadku wstępnych pierwszego stopnia w prostej linii, przy pozbawieniu możliwości stosowania warunków określonych w art. 4 ust. 2 lit. a);
b) mogą zezwolić na wjazd i pobyt do celów łączenia rodziny w przypadku prawnego opiekuna lub jakiegokolwiek innego członka rodziny, jeżeli uchodźca nie posiada żadnych wstępnych w prostej linii bądź też nie można odnaleźć takich wstępnych.
Artykuł 11
1.
Artykuł 5 ma zastosowanie do składania i rozpatrywania wniosków, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
W przypadku gdy uchodźca nie może przedłożyć dokumentów dowodowych dotyczących związków rodzinnych, Państwa Członkowskie uwzględniają inne dowody świadczące o istnieniu takich związków, które podlegają ocenie zgodnie z prawem krajowym.
Decyzja w sprawie odrzucenia wniosku nie może opierać się jedynie na braku dokumentów dowodowych.
Artykuł 12
1.
W drodze odstępstwa od art. 7 Państwa Członkowskie nie wymagają od uchodźcy i/lub członka(-ów) jego rodziny dostarczenia, w odniesieniu do wniosków dotyczących tych członków rodziny określonych w art. 4 ust. 1, dowodu, że uchodźca spełnia wymagania, określone w art. 7.
Bez uszczerbku dla międzynarodowych zobowiązań, w przypadku gdy łączenie rodziny jest możliwe w państwie trzecim, z którym członka rodziny rozdzielonej i/lub członka jego rodziny łączą szczególne więzi, Państwa Członkowskie mogą wymagać dostarczenia dowodów określonych w akapicie pierwszym.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od uchodźcy spełnienia warunków określonych w art. 7 ust. 1, jeżeli wniosek o łączenie rodziny nie zostanie przedłożony w terminie trzech miesięcy od przyznania statusu uchodźcy.
2.
W drodze odstępstwa od art. 8, Państwa Członkowskie nie wymagają, aby uchodźca przebywał na ich terytorium przez pewien okres przed połączeniem z członkami rodziny.
ROZDZIAŁ VI
Wjazd i pobyt członków rodziny
Artykuł 13
1.
Zaraz po przyjęciu wniosku o łączenie rodziny dane Państwo Członkowskie zezwala na wjazd członka lub członków rodziny.
W odniesieniu do tego Państwo Członkowskie udziela tym osobom wszelkiej pomocy w uzyskaniu wymaganych wiz.
2.
Dane Państwo Członkowskie przyznaje członkom rodziny pierwszy dokument pobytowy ważny co najmniej jeden rok.
Ten dokument pobytowy jest odnawialny.
3.
Okres ważności dokumentów pobytowych udzielonych członkowi(-om) rodziny z zasady nie jest dłuższy niż okres ważności dokumentu pobytowego posiadanego przez członka rodziny rozdzielonej.
Artykuł 14
1.
Członkowie rodziny członka rodziny rozdzielonej mają prawo, tak samo jak członek rodziny rozdzielonej, do:
a) dostępu do edukacji;
b) dostępu do podejmowania pracy najemnej i na własny rachunek;
c) dostępu do poradnictwa zawodowego, kształcenia podstawowego i dalszego i przekwalifikowania.
2.
Państwa Członkowskie mogą określić, zgodnie z prawem krajowym, warunki, na których członkowie rodziny podejmują pracę najemną lub na własny rachunek.
Warunki te ustanawiają okres, który w żadnym przypadku nie może być dłuższy niż 12 miesięcy, w ciągu którego Państwa Członkowskie mogą zbadać sytuację panującą na ich rynku pracy przed udzieleniem zezwolenia członkom rodziny na podjęcie pracy najemnej bądź na własny rachunek.
3.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć dostęp do podejmowania pracy najemnej lub na własny rachunek przez wstępnych pierwszego stopnia w prostej linii lub dorosłych niezamężnych bądź nieżonatych dzieci, do których ma zastosowanie art. 4 ust. 2.
Artykuł 15
1.
Nie później niż po pięciu latach pobytu oraz pod warunkiem, że członkowi rodziny nie udzielono dokumentu pobytowego ze względów innych niż łączenie rodziny, małżonek lub niepoślubiony partner i dziecko, które osiągnęło pełnoletność, mają prawo, po złożeniu wniosku, jeśli jest wymagany, do samoistnego dokumentu pobytowego, niezależnego od dokumentu pobytowego członka rodziny rozdzielonej.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć przyznanie dokumentu pobytowego określonego w pierwszym akapicie do małżonka lub niepoślubionego partnera w przypadku rozpadu więzi rodzinnych.
2.
Państwa Członkowskie mogą wydać autonomiczny dokument pobytowy dorosłym dzieciom i wstępnym w prostej linii, do których ma zastosowanie art. 4 ust. 2.
3.
W przypadku owdowienia, rozwodu, separacji lub śmierci wstępnego pierwszego stopnia w prostej linii lub zstępnej, samoistny dokument pobytowy może zostać wydany, po złożeniu wniosku, jeśli jest wymagany, osobom, które przybyły na mocy łączenia rodziny.
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy zapewniające udzielenie samoistnego dokumentu pobytowego w przypadku szczególnie trudnych warunków.
4.
Warunki odnoszące się do udzielenia i okresu ważności samoistnego dokumentu pobytowego ustanawiane są przez prawo krajowe.
ROZDZIAŁ VII
Kary i zadośćuczynienie
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie mogą odrzucić wniosek o wjazd lub pobyt w celu łączenia rodziny bądź, w odpowiednim przypadku, cofnąć dokument pobytowy członkowi rodziny lub odmówić przedłużenia jego ważności w następujących przypadkach:
a) jeżeli warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie nie są lub przestały być spełnione.
Przedłużając ważność dokumentu pobytowego, jeżeli członek rodziny rozdzielonej nie posiada wystarczających środków bez korzystania z systemu pomocy społecznej Państwa Członkowskiego, jak określono w art. 7 ust. 1 lit. c), Państwo Członkowskie uwzględnia wkłady członków rodziny do dochodu gospodarstwa domowego;
b) jeżeli między członkiem rodziny rozdzielonej a członkiem (członkami) jego rodziny nie istnieją już faktyczne małżeńskie lub rodzinne więzi;
c) jeżeli stwierdzono, że członek rodziny rozdzielonej lub niepoślubiony partner jest żonaty lub zamężny lub też znajduje się w stabilnym długotrwałym związku z inną osobą.
2.
Państwa Członkowskie mogą również odrzucić wniosek o wjazd lub pobyt w celu łączenia rodziny bądź cofnąć dokument pobytowy członkowi rodziny lub odmówić przedłużenia jego ważności, w przypadku wykazania, że:
a) wykorzystano nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje, fałszywe lub sfałszowane dokumenty, popełniono oszustwo lub wykorzystano inne niezgodne z prawem sposoby;
b) zawarto związek małżeński lub partnerski bądź też dokonano adopcji wyłącznie w celu umożliwienia zainteresowanej osobie wjazdu lub pobytu w Państwie Członkowskim.
Dokonując oceny w odniesieniu do niniejszego punktu, Państwa Członkowskie mogą uwzględnić w szczególności fakt zawarcia związku małżeńskiego lub partnerskiego bądź dokonania adopcji po wydaniu członkowi rodziny rozdzielonej dokumentu pobytowego.
3.
Państwa Członkowskie mogą cofnąć dokument pobytowy członkowi rodziny lub odmówić przedłużenia jego ważności, w przypadku gdy pobyt członka rodziny rozdzielonej dobiega końca, a członek jego rodziny jeszcze nie posiada autonomicznego prawa pobytu na mocy art. 15.
4.
Państwa Członkowskie mogą przeprowadzać specjalne kontrole i inspekcje, jeżeli istnieje podstawa do przypuszczenia, że popełniono oszustwo lub wstąpiono w związek małżeński lub partnerski bądź też dokonano adopcji w celu określonym w ust. 2.
Specjalne kontrole mogą również być przeprowadzane w przypadku przedłużenia ważności dokumentu pobytowego członków rodziny.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie należycie uwzględniają charakter i trwałość więzi rodzinnych danej osoby oraz czas pobytu tej osoby w Państwie Członkowskim oraz istnienie rodziny, a także więzi kulturowych i społecznych z państwem pochodzenia, w przypadku gdy odrzucają wniosek, wycofują lub odmawiają przedłużenia ważności dokumentu pobytowego bądź gdy podejmują decyzję o nakazaniu wydalenia członka rodziny rozdzielonej lub członków jego rodziny.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie zapewniają członkowi rodziny rozdzielonej i/lub członkom jego rodziny prawo do wniesienia sprzeciwu w przypadku, gdy wniosek o łączenie rodziny zostaje odrzucony lub gdy ważność dokumentu pobytowego nie jest przedłużona, lub gdy dokument jest cofnięty, lub gdy nakazano wydalenie.
Procedura i kompetencja, zgodnie z którymi wykonywane jest prawo określone w pierwszym akapicie, ustanawiane są przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ VIII
Przepisy końcowe
Artykuł 19
Okresowo, a po raz pierwszy nie później niż do dnia 3 października 2007 r., Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich, a także proponuje zmiany, które mogą okazać się konieczne.
Te propozycje zmian dokonywane są na zasadzie pierwszeństwa w odniesieniu do art. 3, 4, 7, 8 i 13.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 3 października 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 października 2003 r.
ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zielona Księga w sprawie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej wszczęła debatę w Europie o odpowiedniości oraz możliwym funkcjonowaniu handlu przydziałami gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej.
Europejski Program Zmian Klimatu uwzględnił polityki wspólnotowe oraz środki przez proces, w którym uczestniczyło wiele zainteresowanych podmiotów, łącznie z systemem handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (system wspólnotowy) oparty o Zieloną Księgę.
W swoich konkluzjach z dnia 8 marca 2001 r., Rada uznała znaczenie danych szczegółowych Europejskiego Programu Zmian Klimatu oraz pracy opartej na Zielonej Księdze, oraz podkreśliła pilną potrzebę podjęcia konkretnych działań na poziomie wspólnotowym.
(2) Szósty wspólnotowy program działań środowiskowych ustanowiony decyzją nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5] uznaje zmianę klimatu za priorytet w odniesieniu do działań oraz zapewnia ustanowienie w całej Wspólnocie systemu handlu emisjami gazów cieplarnianych do 2005 r.
Program ten uznaje, iż Wspólnota zaangażowana jest w osiąganie 8 % zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych od 2008 r. do 2012 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r., oraz że, w dłuższym okresie czasu, globalne emisje gazów cieplarnianych będą musiały zostać zmniejszona w przybliżeniu o 70 % w porównaniu z poziomami z 1990 r.
(3) Ostatecznym celem Konwencji Ramowej Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, która została zatwierdzona decyzją Rady 94/69/WE z dnia 15 grudnia 1993 r. dotyczącą zawarcia Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu [6], jest osiągnięcie stabilizacji stężeń gazów cieplarnianych w powietrzu na poziomie, który zapobiega groźnemu antropogenicznemu zmieszaniu się z systemem klimatycznym.
(4) W momencie jego wejścia w życie, Protokół z Kioto, który został zatwierdzony decyzją Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącą zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską, Protokołu z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnego spełnienia zawartych w nim zobowiązań [7], będzie on angażował Wspólnotę oraz jej Państwa Członkowskie w proces zmniejszania ich zagregowanych antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku A do Protokołu o 8 % w porównaniu z poziomami z 1990 r. w okresie od 2008 r. do 2012 r.
(5) Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie uzgodniły, iż będą wspólnie spełniać swoje zobowiązania w celu zmniejszenia antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych na podstawie Protokołu z Kioto, zgodnie z decyzją 2002/358/WE.
Niniejsza dyrektywa ma na celu przyczynienie się do spełniania zobowiązań Wspólnoty Europejskiej oraz jej Państw Członkowskich bardziej skutecznie, przez skuteczny europejski obrót przydziałami emisji gazów cieplarnianych, z najmniejszym możliwym zmniejszeniem rozwoju gospodarczego oraz zatrudnienia.
(6) Decyzja Rady 93/389/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. w sprawie mechanizmu monitorowania emisji CO2 i innych gazów cieplarnianych we Wspólnocie [8], ustanowiła mechanizm monitorowania emisji gazów cieplarnianych oraz oceniania postępu w kierunku spełnienia zobowiązań w odniesieniu do tych emisji.
Mechanizm ten będzie towarzyszył Państwom Członkowskim w ustalaniu całkowitej ilość przydziałów do rozdzielenia.
(7) Przepisy wspólnotowe odnoszące się do rozdzielania przydziałów przez Państwa Członkowskie są niezbędne w celu przyczynienia się do zachowania spójności rynku wewnętrznego oraz w celu uniknięcia zakłócania konkurencji.
(8) Państwa Członkowskie rozdzielając przydziały powinny odnieść się do możliwości działań przetwórstwa przemysłowego w celu zmniejszenia emisji.
(9) Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, iż wydają jedynie przydziały ważne przez okres pięciu lat rozpoczynający się w 2008 r. osoba w odniesieniu do anulowanych przydziałów, odpowiednio dla zmniejszenia emisji dokonanego przez te osoby na terytorium ich kraju, w trakcie trzyletniego okresu rozpoczynającego się w 2005 r.
(10) Rozpoczynając we wspomnianym pięcioletnim okresie, przeniesienia przydziałów innemu Państwu Członkowskiemu obejmowały będą odpowiadające im dostosowania przyznanych ilości jednostek na podstawie Protokołu z Kioto.
(11) Państwa Członkowskie powinny zapewniać, że operatorzy zajmujące się niektórymi, określonymi działaniami posiadają pozwolenie na emisję gazów cieplarnianych oraz, że monitorują i składają sprawozdania ze swoich emisji gazów cieplarnianych określonych w odniesieniu do tych działań.
(12) Państwa Członkowskie powinny ustanawiać reguły w sprawie kar mających zastosowanie do naruszeń przepisów niniejszej dyrektywy i zapewniać, że są one wykonywane.
Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(13) W celu zapewnienia przejrzystości, społeczeństwo powinno mieć dostęp do informacji odnoszących się do rozdzielania przydziałów oraz wyników monitorowania emisji, z zastrzeżeniem jedynie ograniczeń przewidzianych w dyrektywie 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającą dyrektywę Rady 90/313/EWG [9].
(14) Państwa Członkowskie powinny przedłożyć sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy sporządzone na podstawie dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [10].
(15) Włączenie dodatkowych urządzeń do systemu powinno być dokonane zgodnie z przepisami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, a zasięg systemu wspólnotowego z tego względu może zostać rozszerzony na emisje gazów cieplarnianych, innych niż ditlenek węgla, między innymi pochodzących z działań związanych z chemikaliami oraz aluminium.
(16) Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać jakiemukolwiek Państwu Członkowskiemu utrzymywania lub ustanawiania krajowych systemów handlu, regulujących emisje gazów cieplarnianych pochodzących z działań innych niż wymienione w załączniku I lub objęte systemem wspólnotowym, lub z urządzeń, tymczasowo wyłączonych z systemu wspólnotowego.
(17) Państwa Członkowskie mogą uczestniczyć w międzynarodowym handlu emisjami jako Strony Protokołu z Kioto z jakąkolwiek inną Strona objętą załącznikiem B do tego Protokołu.
(18) Powiązanie systemu wspólnotowego z systemami handlu emisjami gazów cieplarnianych w państwach trzecich spowoduje wzrost efektywności pod względem kosztów osiągania wspólnotowego celu zmniejszania emisji, jak ustanowiono w decyzji 2002/358/WE w sprawie wspólnego wykonania zobowiązań.
(19) Mechanizmy projektowe, w tym wspólne wykonanie (JI) oraz mechanizm właściwego rozwoju (CDM) są ważne dla osiągania celów zarówno zmniejszenia globalnej emisji gazów oraz efektywnego pod względem kosztów działania systemu wspólnotowego.
Zgodnie z odpowiednimi przepisami Protokołu z Kioto oraz Protokołów z Marrakeszu, wykorzystanie mechanizmu powinno mieć charakter uzupełniający w odniesieniu do działania krajowego a działanie krajowe z tego względu stanowi znaczący element włożonego wysiłku.
(20) Niniejsza dyrektywa będzie wspierała wykorzystanie bardziej energooszczędnych technologii, łącznie z produkcją energii cieplnej i elektrycznej w skojarzeniu, wytwarzającą mniej emisji na jednostkę wydajności, podczas gdy przyszła dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produkcji energii cieplnej i elektrycznej w skojarzeniu w oparciu o użyteczne zapotrzebowanie na ciepło na wewnętrznym rynku energetycznym w szczególności będzie propagować technologię produkcji energii cieplnej i elektrycznej w skojarzeniu.
(21) Dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [11] ustanawia ogólne ramy dla zapobiegania zanieczyszczeniom oraz kontroli, w oparciu o które mogą być wydawane pozwolenia na emisje gazów cieplarnianych.
Dyrektywa 96/61/WE powinna zostać zmieniona w celu zapewnienia, że dopuszczalne wielkości emisji nie są ustalone w odniesieniu do bezpośrednich emisji gazów cieplarnianych z instalacji podlegających niniejszej dyrektywie oraz, że Państwa Członkowskie mogą zdecydować o nienakładaniu wymogów odnoszących się do wydajności energetycznej w odniesieniu do jednostek spalania energetycznego lub innych jednostek emitujących ditlenek węgla w miejscu działania, bez uszczerbku dla jakichkolwiek wymogów, na mocy dyrektywy 96/61/WE.
(22) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z Konwencją Ramową Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu oraz Protokołem z Kioto.
Powinna zostać poddana przeglądowi w świetle osiągnięć w tym kontekście, oraz w celu uwzględnienia doświadczenia w jej wykonywaniu oraz postępu osiągniętego w dziedzinie monitorowania emisji gazów cieplarnianych.
(23) Handel przydziałami emisji powinien tworzyć część wszechstronnego oraz spójnego pakietu polityk oraz środków wprowadzonych w życie w Państwach Członkowskich oraz na poziomie wspólnotowym.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 87 i 88 Traktatu, w przypadku gdy działania objęte są systemem wspólnotowym, Państwa Członkowskie mogą uwzględniać implikacje polityk regulacyjnych, fiskalnych lub innych, które zmierzają do tych samych celów.
Przegląd dyrektywy powinien uwzględnić zakres w jakim te cele zostały osiągnięte.
(24) Opodatkowanie może być krajowym instrumentem polityki w celu ograniczenia emisji z instalacji tymczasowo wykluczonych.
(25) Polityki oraz środki powinny być realizowane na poziomie Państw Członkowskich oraz na poziomie wspólnotowym we wszystkich sektorach gospodarki Unii Europejskiej, a nie jedynie w ramach branży oraz sektora energetycznego, w celu spowodowania dalszego zmniejszania emisji.
Komisja powinna, w szczególności, uwzględnić polityki oraz środki na poziomie wspólnotowym w porządku, w jakim sektor transportu wnosi znaczący wkład w spełnianie zobowiązań dotyczących zmian klimatu, wynikających z Protokołu z Kioto.
(26) Bez względu na niejednorodny potencjał mechanizmów rynkowych, strategia zmniejszania zmian klimatu Unii Europejskiej powinna zostać zbudowana w oparciu o równowagę między systemem wspólnotowym a innymi rodzajami wspólnotowego, krajowego lub międzynarodowego działania.
(27) Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i przestrzega uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(28) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12]
(29) Ze względu na to, że kryteria 1, 5 oraz 7 określone w załączniku III nie mogą zostać zmienione przez komitologię, zmiany w odniesieniu do okresów po 2012 r. powinny być dokonywane jedynie w drodze wpółdecydowania.
(30) Ponieważ cel proponowanego działania, Ustanowienie systemu wspólnotowego, nie może zostać w stopniu wystarczającym osiągnięty przez Państwa Członkowskie, i w związku z tym może, z uwagi na rozmiar i skutki proponowanego działania, zostać lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak ustalono w art. 5 Traktatu.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne w celu osiągnięcia wyznaczonego celu zgodnie z zasadą proporcjonalności, jak określono w powyższym artykule,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustanawia system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (zwany dalej "systemem wspólnotowym") w celu wspierania zmniejszania emisji gazów cieplarnianych w efektywny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do emisji z działań wymienionych w załączniku I oraz gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku II.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla jakichkolwiek wymagań na mocy dyrektywy 96/61/WE.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "pozwolenie" oznacza pozwolenie na emitowanie jednej tony równoważnika ditlenku węgla przez określony okres czasu, które jest ważne jedynie do celów spełniania wymogów niniejszej dyrektywy i może być przenoszone zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) "emisje" oznaczają uwolnienie gazów cieplarnianych do powietrza z źródła znajdującego się w jakiejkolwiek instalacji;
c) "gazy cieplarniane" oznaczają gazy wymienione w załączniku II;
d) "pozwolenie na emisję gazów cieplarnianych" oznacza pozwolenie wydane zgodnie z art. 5 i 6;
e) "urządzenie" oznacza stacjonarną jednostkę techniczną, gdzie przeprowadzana jest jedna lub więcej czynności, wymienionych w załączniku 1 oraz wszelkie inne czynności bezpośrednio związane, które mają technicznie powiązania z czynnościami prowadzonymi na danym miejscu i które mogą mieć wpływ na emisje;
f) "operator" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która eksploatuje lub kontroluje instalację lub, w przypadku gdy tak jest przewidziane w ustawodawstwie krajowym, na którą została delegowana decyzyjna władza ekonomiczna nad technicznym funkcjonowaniem urządzenia;
g) "osoba" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną;
h) "nowy operator" oznacza jakiekolwiek urządzenie przeprowadzające jedno lub więcej działań wskazanych w załączniku I, które uzyskało pozwolenie na emisję gazów cieplarnianych ze względu na zmianę charakteru lub funkcjonowania lub rozszerzenie instalacji, w następstwie powiadomienia Komisji o krajowym planie rozdzielania;
i) "społeczeństwo" oznacza jedną lub więcej osób oraz, zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub praktyką, stowarzyszenia, organizacje lub grupy osób;
j) "tona równoważnika ditlenku węgla" oznacza jedną tonę metryczną ditlenku węgla (CO2) lub ilość jakiegokolwiek gazu cieplarnianego wymienioną w załączniku II z równoważnym potencjałem powodowania globalnego efektu cieplarnianego.
Artykuł 4
Pozwolenia na emisje gazów cieplarnianych
Państwa Członkowskie zapewniają, że od dnia 1 stycznia 2005 r., żadna instalacja nie podejmuje jakichkolwiek działań wymienionych w załączniku I powodujących emisje określone w odniesieniu do tego działania chyba że ich operator posiada pozwolenie wydane przez właściwy organ zgodnie z art. 5 i 6, lub instalacja podlega tymczasowemu wyłączeniu z systemu wspólnotowego na podstawie art. 27.
Artykuł 5
Wnioski o pozwolenie na emisję gazów cieplarnianych
Wniosek skierowany do właściwego organu, o wydanie pozwolenia na emisje gazów cieplarnianych zawiera opis:
a) instalacji oraz jej czynności łącznie z wykorzystywanymi technologiami;
b) surowców oraz materiałów pomocniczych, których wykorzystanie może prowadzić do emisji gazów wymienionych w załączniku I;
c) źródła emisji gazów wymienionych w załączniku I z instalacji; oraz
d) planowane środki mające na celu monitorowanie oraz sprawozdawczość w odniesieniu do emisji zgodnie z wytycznymi przyjętymi na podstawie art. 14.
Wnioski zawierają również podsumowanie danych szczegółowych o charakterze nietechnicznym wskazanych w akapicie pierwszym.
Artykuł 6
Warunki dotyczące pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych oraz treść pozwoleń
1.
Właściwy organ wydaje pozwolenie na emisje gazów cieplarnianych przyznające zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych ze wszystkich lub części instalacji jeśli jest przekonany, że operator jest zdolny do monitorowania oraz składania sprawozdań z emisji.
Pozwolenie na emisje gazów cieplarnianych może obejmować jedną lub więcej instalacji położonych w tym samym miejscu, którymi kieruje ten sam operator.
2.
Pozwolenia na emisje gazów cieplarnianych zawierają co następuje:
a) nazwisko (nazwę) i adres operatora;
b) opis działań oraz emisji z instalacji;
c) wymogi monitorowania, określające metodologię monitorowania oraz częstotliwość;
d) wymogi sprawozdawczości; oraz
e) zobowiązanie do poddania przydziałów zarówno emisji z instalacji ogółem jak i w każdym roku kalendarzowym, jak zweryfikowano zgodnie z art. 15, w okresie czterech miesięcy po zakończeniu tego roku.
Artykuł 7
Zmiany w odniesieniu do instalacji
Podmioty gospodarcze powiadamiają właściwy organ o jakichkolwiek planowanych zmianach w charakterze lub działaniu, lub rozszerzeniu działalności instalacji, która może wymagać uaktualnienia pozwolenia na emisje gazów cieplarnianych.
Gdzie sytuacja tego wymaga, właściwy organ uaktualnia pozwolenie.
W przypadku gdy istnieje zmiana tożsamości operatora instalacji, właściwy organ uaktualnia pozwolenie celem objęcia nazwy (nazwiska) i adresu nowego operatora.
Artykuł 8
Koordynacja z dyrektywą 96/61/WE
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że w przypadku gdy instalacje wykonują działania, które są objęte załącznikiem do dyrektywy 96/61/WE, warunki, oraz procedura wydawania pozwolenia na emisje gazów cieplarnianych są skoordynowane z warunkami oraz procedurami w odniesieniu do pozwolenia, przewidzianymi w tej dyrektywie.
Wymogi art. 5, 6 oraz 7 niniejszej dyrektywy mogą zostać połączone z procedurami przewidzianymi w dyrektywie 96/61/WE.
Artykuł 9
Krajowy plan rozdzielania
1.
W odniesieniu do każdego okresu określonego w art. 11 ust. 1 i 2, każde Państwo Członkowskie opracowuje krajowy plan przydziałów wskazujący całkowitą ilość pozwoleń, które ma zamiar rozdzielić w odniesieniu do tego okresu oraz sposób w jaki proponuje je rozdzielić.
Plan opiera się na kryteriach celowości oraz przejrzystości, w tym na kryteriach wymienionych w załączniku III, należycie uwzględniając opinie społeczeństwa.
Komisja, bez uszczerbku dla postanowień Traktatu, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. opracuje wskazania dotyczące wprowadzenia w życie kryteriów wymienionych w załączniku III.
Na okres określony w art. 11 ust. 1, plan zostaje opublikowany oraz notyfikowany Komisji oraz innym Państwom Członkowskim najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r.
W odniesieniu do dalszych okresów, plan zostaje opublikowany oraz notyfikowany Komisji oraz innym Państwom Członkowskim przynajmniej na 18 miesięcy przed rozpoczęciem odpowiedniego okresu.
2.
Krajowe plany rozdzielania są rozpatrywane w ramach Komitetu określonego w art. 23 ust. 1.
3.
W ciągu trzech miesięcy od notyfikacji krajowego planu rozmieszczenia przez Państwo Członkowskie na podstawie ust. 1, Komisja może odrzucić ten plan, jakikolwiek jego aspekt, na podstawie tego, iż jest on niezgodny z kryteriami wymienionymi w załączniku III lub z artykuł 10.
Państwo Członkowskie podejmuje decyzję wyłącznie na podstawie art. 11 ust. 1 lub 2 jeśli proponowane zmiany są przyjęte przez Komisję.
Podaje się powody odrzucenia decyzji przez Komisję.
Artykuł 10
Metoda rozdzielania
Państwa Członkowskie rozdzielają przynajmniej 95 % przydziałów wolnych od opłat na trzyletni okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2005 r.
Na pięcioletni okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2008 r., Państwa Członkowskie rozdzielają przynajmniej 90 % przydziałów wolnych od opłat.
Artykuł 11
Rozdzielanie oraz wydawanie przydziałów
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje decyzję w sprawie całkowitej ilości przydziałów na trzyletni okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2005 r., które rozdzieli w odniesieniu do tego okresu oraz w sprawie rozdzielenia tych przydziałów operatorom każdego urządzenia.
Niniejsza decyzja podejmowana jest na trzy miesiące przed rozpoczęciem okresu oraz jest oparta na krajowym planie rozdzielania opracowanym na podstawie art. 9 oraz zgodnie z art. 10, uwzględnia należycie opinie społeczeństwa.
2.
Każde Państwo Członkowskie na pięcioletni okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2008 r., oraz w odniesieniu do każdego następnego pięcioletniego okresu, podejmuje decyzje w sprawie całkowitej ilości przydziałów, którą rozdzieli w odniesieniu do tego okresu oraz rozpoczyna proces rozdzielania tych przydziałów operatorom każdego urządzenia.
Decyzja ta podejmowana jest przynajmniej na 12 miesięcy przed rozpoczęciem odpowiedniego okresu oraz opiera się na krajowym planie rozdzielania Państwa Członkowskiego krajowego planu, opracowanego na podstawie art. 9 oraz zgodnie z art. 10, należycie uwzględniając opinie społeczeństwa.
3.
Decyzje podjęte na mocy ust. 1 lub 2 są zgodne z wymogami Traktatu, w szczególności jego art. 87 oraz 88.
Podejmując decyzje w prawie rozdzielenia, Państwa Członkowskie uwzględniają potrzebę zapewnienia dostępu do przydziałów nowym operatorom.
4.
Właściwy organ wydaje udział całkowitej ilość przydziałów każdego roku okresu określonego w ust. 1 lub 2, do dnia 28 lutego tego roku.
Artykuł 12
Przenoszenie, przekazywanie oraz anulowanie przydziałów
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przydziały mogą być przenoszone między:
a) osobami we Wspólnocie;
b) osobami we Wspólnocie oraz osobami w państwach trzecich, w przypadku gdy takie przydziały są uznane zgodnie z procedurą określoną w art. 25 bez ograniczeń innych niż zawarte w niniejszej dyrektywie lub przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przydziały wydane przez właściwy organ innego Państwa Członkowskiego są uznawane do celów spełniania zobowiązań operatorów na podstawie ust. 3.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że najpóźniej do dnia 30 kwietnia każdego roku, operatorzy każdego urządzenia przyznają przydziały jednakowo dla emisji całkowitej z urządzeń w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego jak zweryfikowano zgodnie z art. 15, oraz, że są one następnie anulowane.
4.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że przydziały zostaną anulowane w każdym momencie na wniosek posiadających je osób.
Artykuł 13
Ważność przydziałów
1.
Przydziały są ważne w odniesieniu do emisji w trakcie okresu określonego w art. 11ustęp 1 lub 2, w odniesieniu do którego są wydawane.
2. W cztery miesiące po rozpoczęciu pierwszego pięcioletniego okresu określonego w art. 11 ust. 2, przydziały, które nie są już ważne oraz nie zostały przekazane oraz zostały anulowane zgodnie z art. 11 ust. 1 lub 2 są anulowane przez właściwy organ.
Państwa Członkowskie mogą wydawać przydziały osobom na bieżący okres w celu zastąpienia jakichkolwiek przydziałów znajdujących się w ich posiadaniu, które są anulowane zgodnie z akapitem pierwszym.
3. W cztery miesiące po rozpoczęciu każdego kolejnego pięcioletniego okresu określonego w art. 11 ust. 2, przydziały, które nie są anulowane przez właściwy organ.
Państwa Członkowskie wydają przydziały osobom na aktualny okres w celu zastąpienia jakichkolwiek przydziałów znajdujących się w ich posiadaniu, które są anulowane zgodnie z akapitem pierwszym.
Artykuł 14
Wytyczne w odniesieniu do monitorowania oraz sprawozdawczości emisji
1.
Komisja przyjmuje wytyczne w odniesieniu do monitorowania oraz sprawozdawczości emisji wynikających z działań wymienionych w załączniku I gazów cieplarnianych określonych w odniesieniu do tych czynności, i zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2, do dnia 30 września 2003 r.
Wytyczne opierają się na zasadach dotyczących monitorowania oraz sprawozdawczości określonych w załączniku IV.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że emisje są monitorowane zgodnie z wytycznymi.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że każdy operator instalacji składa sprawozdanie dotyczące emisji z tej instalacji w trakcie każdego roku kalendarzowego właściwemu organowi poza kończeniu tego roku zgodnie z wytycznymi.
Artykuł 15
Kontrola
Państwa Członkowskie zapewniają, że sprawozdania przedłożone przez operatorów na podstawie art. 14 ust. 3 są kontrolowane zgodnie z kryteriami wymienionymi w załączniku V, oraz, iż jest o nich powiadamiany właściwy organ.
Państwa Członkowskie zapewniają, że operatorzy, których sprawozdania nie zostały zweryfikowane jako zadowalające zgodnie z kryteriami ustalonymi w załączniku V do dnia 31 marca każdego roku w odniesieniu do emisji w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, nie mogą dokonywać dalszych przeniesień przydziałów, do momentu aż sprawozdanie od tego operatora zostanie zweryfikowane jako zadowalające.
Artykuł 16
Kary
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają reguły dotyczące kar mających zastosowanie do naruszeń przepisów krajowych, przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że takie kary są wykonywane.
Przewidziane kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o tych przepisach najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r., oraz bezzwłocznie o wszystkich późniejszych zmianach wpływających na nie.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają opublikowanie nazw (nazwisk) operatorów naruszających wymogi przekazania wystarczającej ilości przydziałów na mocy art. 12 ust. 3.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że każdy operator, który nie przekazuje wystarczających przydziałów do dnia 30 kwietnia każdego roku w celu objęcia jego emisji w trakcie roku poprzedniego jest odpowiedzialny za opłacenie kary za przekroczenie emisji.
Kary za przekroczenie emisji wynoszą 100 EUR za każdą tonę równoważnika ditlenku węgla wyemitowaną przez urządzenie, w odniesieniu do którego operator nie przekazał przydziału.
Płatności kary za przekroczenie emisji nie uwalniają operatora od obowiązku przekazania ilości przydziałów równych temu przekroczeniu emisji przekazując przydziały w odniesieniu do następnego roku kalendarzowego.
4.
W trakcie trzyletniego okresu rozpoczynającego się dnia 1 stycznia 2005 r., Państwa Członkowskie stosują niższe kary za przekroczenie emisji w wysokości 40 EUR za każdą tonę równoważnika ditlenku węgla wyemitowaną przez to urządzenie, za które operator nie przekazał przydziałów.
Płatność kary za przekroczenie emisji nie uwalnia operatorów od obowiązku przekazania ilości przydziałów równych temu przekroczeniu emisji przekazując przydziały w odniesieniu do następnego roku kalendarzowego.
Artykuł 17
Dostęp do informacji
Decyzje odnoszące się do rozdzielania przydziałów oraz sprawozdań dotyczących emisji wymaganych na podstawie pozwolenia na emisje gazów cieplarnianych oraz znajdujących się w posiadaniu właściwego organu są podawane do publicznej wiadomości przez ten organ z zastrzeżeniem ograniczeń ustanowionych w art. 3 ust. 3 oraz art. 4 dyrektywy 2003/4/WE.
Artykuł 18
Właściwy organ
Państwa Członkowskie podejmują właściwe uzgodnienia administracyjne, w tym wyznaczają właściwy organ lub organy, dla wykonania reguł niniejszej dyrektywy.
W przypadku gdy wyznaczony jest więcej niż jeden organ, pracę tego organu podjęte na mocy niniejszej dyrektywy musza być koordynowane.
Artykuł 19
Rejestry
1.
Państwa Członkowskie zapewniają ustanowienie i utrzymania rejestru w celu zapewnienia należytego uwzględnienia wydania, posiadania, przenoszenia oraz anulowania przydziałów.
Państwa Członkowskie mogą utrzymywać swoje rejestry w skonsolidowanym systemie, razem z jednym lub większa ilością Państw Członkowskich.
2.
Jakakolwiek osoba może posiadać przydziały.
Rejestry są dostępne dla społeczeństwa oraz zawierają oddzielną księgowość w celu odnotowania przydziałów znajdujących się w posiadaniu każdej osoby, dla której oraz od której przydziały są wydawane lub przenoszone.
3.
W celu wykonania niniejszej dyrektywy, Komisja przyjmuje rozporządzenie zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2 w odniesieniu do znormalizowanego oraz zabezpieczonego systemu rejestrów w formie elektronicznych baz danych zawierających wspólne elementy danych w celu prześledzenia wydania, posiadania, przeniesienia oraz anulowania przydziałów, w celu zapewnienia dostępu społeczeństwa oraz poufności we właściwy sposób oraz w celu zapewnienia, że nie istnieją przeniesienia niezgodne z zobowiązaniami wynikającymi z Protokołu z Kioto.
Artykuł 20
Główny zarządca
1.
Komisja wyznacza głównego zarządcę w celu utrzymania niezależnego rejestru transakcji, odnotowującego wydanie, przeniesienie oraz anulowanie przydziałów.
2.
Główny zarządca przeprowadza zautomatyzowaną kontrolę każdego operatora w rejestrach przez niezależny rejestr w celu zapewnienia, że nie ma żądnych nieprawidłowości w wydawaniu, przekazywaniu oraz anulowaniu przydziałów.
3.
Jeśli stwierdzono nieprawidłowości przez zautomatyzowane kontrole, główny zarządca powiadamia Państwa Członkowskie lub zainteresowane Państwa Członkowskie, które nie rejestrują danych transakcji lub jakichkolwiek dalszych transakcji odnoszących się do danych przydziałów do momentu ustąpienia nieprawidłowości.
Artykuł 21
Sprawozdawczość Państw Członkowskich
1.
Każdego roku Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie to zwraca szczególną wagę na uzgodnienia dotyczące rozdzielenia przedziałów, działanie rejestrów, zastosowanie monitorowania oraz wskazań dotyczących sprawozdawczości, kontroli oraz zagadnień odnoszących się do zgodności z dyrektywa oraz w sprawie postępowania podatkowego dotyczącego przydziałów, jeżeli takie istnieje.
Pierwsze sprawozdanie przekazywane jest Komisji do dnia 30 czerwca 2005 r.
Sprawozdanie sporządzone jest w oparciu o kwestionariusz lub projekt opracowany przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG.
Kwestionariusz lub projekt przesyłany jest Państwom Członkowskim przynajmniej na sześć miesięcy przed upływem nieprzekraczalnego terminu na sporządzenie pierwszego sprawozdania.
2.
Na podstawie sprawozdań określonych w ust. 1, Komisja publikuje sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich.
3.
Komisja gromadzi oraz wymienia informacje między właściwymi organami Państw Członkowskich dotyczące postępów odnoszących się do zagadnień rozdzielania, działania rejestrów, monitorowania, sprawozdawczości, kontroli oraz zgodności.
Artykuł 22
Zmiany w załączniku III
Komisja może zmienić załącznik III, z wyjątkiem kryteriów 1, 5 oraz 7, na okres od 2008 r. do 2012 r. w świetle sprawozdań przewidzianych w art. 21 oraz doświadczenia ze stosowania niniejszej dyrektywy, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 23
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet powołany przez art. 8 dyrektywy 93/389/EWG.
2.
W przypadku, dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres, ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 24
Procedura jednostronnego włączenie dodatkowych działań oraz gazów
1.
Państwa Członkowskie mogą od 2008 r., stosować pozwolenia na handel emisjami zgodnie z niniejszą dyrektywą do działań, urządzeń oraz gazów cieplarnianych, które nie są wymienione w załączniku I, pod warunkiem że włączenie takich czynności, urządzeń oraz gazów cieplarnianych jest zatwierdzone przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2, biorąc pod uwagę wszelkie odpowiednie kryteria, w szczególności skutki dla rynku wewnętrznego, możliwość zakłócenia konkurencji, integralność środowiskowa systemu oraz wiarygodność planowanego systemu monitorowania oraz sprawozdawczości.
Państwa Członkowskie mogą od 2005 r., na takich samych zasadach stosować handel przydziałami emisji do urządzeń wykonujących działania wymienione w załączniku I poniżej poziomów wydajności określonych w tym Załączniku.
2.
Dokonane przydzielenia urządzeniom wykonującym takie działania są określone w krajowym planie rozdzielania, o którym mowa w art. 9.
3.
Komisja może, z własnej inicjatywy, lub, na wniosek Państwa Członkowskiego, przyjąć wskazania dotyczące monitorowania oraz sprawozdawczości w odniesieniu do emisji z działań, urządzeń oraz gazów cieplarnianych, które nie są wymienione w załączniku I zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2, jeśli monitorowanie oraz sprawozdawczość dotyczące tych emisji mogą być przeprowadzane z wystarczającą dokładnością.
4.
W przypadku gdy wprowadzone są takie środki, przeglądy przeprowadzone na podstawie art. 30 rozważają również czy załącznik I powinien zostać zmieniony w celu objęcia emisji z tych czynności w sposób zharmonizowany w całej Wspólnocie.
Artykuł 25
Powiązania z innymi systemami handlu emisjami gazów cieplarnianych
1.
Powinny zostać zawarte porozumienia z państwami trzecimi wymienionymi w załączniku B do Protokołu z Kioto, które ratyfikowały Protokół w celu zapewnienia wzajemnego uznawania przydziałów między systemem wspólnotowym oraz innymi systemami handlu emisjami gazów cieplarnianych zgodnie z regułami określonymi w art. 300 Traktatu.
2.
W przypadku gdy zostało zawarte porozumienie określone w ust. 1, Komisja opracowuje jakiekolwiek niezbędne przepisy odnoszące się do wzajemnego uznawania przydziałów na podstawie tego porozumienia zgodnie z procedura określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 26
Zmiany dyrektywy 96/61/WE
W art. 9 ust. 3 dyrektywy 96/61/WE dodaje się następujący akapit:
"W przypadku gdy emisje gazów cieplarnianych z urządzeń są określone w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE [*] Dz.U. L 275 z 25.10.2003 str. 32. w odniesieniu do czynności przeprowadzanych tej instalacji, pozwolenie nie obejmuje dopuszczalnej wielkości emisji dla bezpośrednich emisji gazów chyba że jest to niezbędne w celu zapewnienia że nie powoduje to żadnego znaczącego lokalnego zanieczyszczenia.
W odniesieniu do działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, Państwa Członkowskie mogą zdecydować o nienakładaniu zobowiązań odnoszących się do efektywności energetycznej w odniesieniu do jednostek energetycznego spalania lub innych jednostek emitujących ditlenek węgla na miejscu.
W miarę potrzeby, właściwy organ zmienia pozwolenie zgodnie z tym, co właściwe.
Trzy poprzednie akapity nie mają zastosowania do instalacji tymczasowo wyłączonych z systemu handlu przydziałami gazów cieplarnianych we Wspólnocie zgodnie z art. 27 dyrektywy 2003/87/WE."
Artykuł 27
Tymczasowe wykluczenie niektórych instalacji
1.
Państwa Członkowskie mogą wystosować wniosek do Komisji o tymczasowe wykluczenie instalacji z systemu wspólnotowego najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r.
Wszelkie takie wnioski wymieniają takie instalacje oraz zostają opublikowane.
2.
Jeśli rozważywszy jakiekolwiek opinie społeczeństwa w sprawie tych wniosków, Komisja podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2, że instalacje będą:
a) w wyniku polityk krajowych, ograniczać swoje emisje w miarę potrzeb jeśli były one przedmiotem niniejszej dyrektywy;
b) podlegać wymogom monitorowania, sprawozdawczości oraz kontroli które są równoważne w odniesieniu do wymogów przewidzianych na mocy art. 14 i 15; oraz
c) podlegać karom przynajmniej równoważnym karom określonym w art. 16 ust. 1 i 4 w przypadku niespełnienia wymogów krajowych;
zapewnia tymczasowe wykluczenie tych instalacji z systemu wspólnotowego.
Musi zostać zapewnione, że nie będzie to zakłócało rynku wewnętrzny.
Artykuł 28
Porozumienie między instalacjami
1. Państwa Członkowskie mogą pozwolić operatorom instalacji wykonującym działania wymienione w załączniku I formować porozumienie między instalacjami w celu osiągania wspólnych celów, zajmujące się tymi samymi działaniami, na okres określony w art. 11 ust. 1 i/lub pierwszy pięcioletni okres określony w art. 11 ust. 2 zgodnie z ust. 2–6 tego artykułu.
2.
Operatorzy przeprowadzający działania wymienione w załączniku I, którzy mają zamiar stworzyć porozumienie składają wniosek właściwemu organowi, określając instalacje oraz okres, na który chcą zawrzeć porozumienie oraz uzupełniające dowody na to, że członek zarządu będzie w stanie spełniać zobowiązania określone w ust. 3 i 4.
3.
Operatorzy pragnący stworzyć porozumienie nominują zarządcę:
a) aby wydawał całkowitą ilość przydziałów obliczoną przez instalację operatora, w drodze odstępstwa od art. 11;
b) aby był odpowiedzialny za przekazywanie przydziałów jednakowo dla całkowitych emisji z instalacji, w drodze odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 2 lit. e) i art. 12 ust. 3; oraz
c) aby był ograniczony w dokonywaniu dalszych przeniesień w przypadku gdy sprawozdanie operatora nie zostało zweryfikowane jako zadowalające zgodnie z art. 15 akapit drugi.
4.
Zarządca podlega karom mającym zastosowanie w odniesieniu o naruszeń wymogów w celu przekazania wystarczających przydziałów, aby objąć całkowite emisje z urządzeń w ramach porozumienia, w drodze odstępstwa od przepisów art. 16 ust. 2, 3 oraz 4.
5.
Państwo Członkowskie które pragnie pozwolić na powstanie jednego lub większej ilości porozumień przedkłada wniosek określony w ust. 2 Komisji.
Bez uszczerbku dla postanowień Traktatu, Komisja może w terminie trzech miesięcy od otrzymania odrzucić wniosek, który nie spełnia wymogów niniejszej dyrektywy.
Podaje się powody podjęcia każdej takiej decyzji.
W przypadku odrzucenia, Państwo Członkowskie może jedynie pozwolić na powstanie porozumienia jeśli zaproponowane zmiany zostały przyjęte przez Komisję.
6.
W przypadku gdy zarządca nie spełnia wymogów kary określonych w ust. 4, każdy operator instalacji w porozumieniu jest odpowiedzialny na mocy art. 12 ust. 3 oraz 16 w odniesieniu do emisji ze swoich własnych instalacji.
Artykuł 29
Siła wyższa
1.
W trakcie okresu określonego w art. 11 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą wystosować do Komisji wniosek w odniesieniu do niektórych instalacji o wydanie dodatkowych przydziałów w przypadkach siły wyższej.
Komisja ustala czy wykazane jest działanie siły wyższej, w których to przypadkach zezwala na wydanie dodatkowych oraz niepodlegających przenoszeniu przydziałów przez to Państwo Członkowskie operatorom tych instalacji.
2.
Komisja, bez uszczerbku dla postanowień Traktatu, opracowuje wskazania w celu opisania okoliczności na podstawie, których wykazuje się działanie siły wyższej, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r.
Artykuł 30
Przegląd oraz dalszy rozwój
1.
Na podstawie osiągniętego postępu w monitorowaniu emisji gazów cieplarnianych, Komisja może złożyć Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie do dnia 31 grudnia 2004 propozycję zmiany załącznika I w celu włączenia do niego innych działań oraz emisji innych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku II.
2.
Na podstawie doświadczenia w stosowaniu niniejszej dyrektywy oraz osiągniętego postępu w monitorowaniu emisji gazów cieplarnianych oraz w świetle rozwoju w kontekście prawa międzynarodowego, Komisja opracowuje sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, biorąc pod uwagę:
a) w jaki sposób oraz czy załącznik I powinien zostać zmieniony w celu objęcia innych, znaczących sektorów między innymi chemikaliów, aluminium oraz sektorów transportu, działań oraz emisji innych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku II, w celu poprawy gospodarczej efektywności systemu;
b) związek handlu wspólnotowymi przydziałami emisji z handlem emisjami na podstawie prawa międzynarodowego który rozpocznie się w 2008 r.;
c) dalszą harmonizację metody rozdzielania (łącznie z systemem aukcji w odniesieniu do okresu po 2012 r.) oraz kryteria w odniesieniu do krajowych planów rozdzielania określonych w załącznik III;
d) wykorzystanie kredytów z mechanizmów projektujących;
e) związek handlu emisjami z innymi politykami oraz środkami realizowanymi na poziomie Państwa Członkowskiego oraz na poziomie wspólnotowym, w tym podatki, które realizują te same cele;
f) czy właściwe jest w odniesieniu do niego, aby był jednolitym rejestrem wspólnotowym;
g) poziom kar za przekroczenia emisji, biorąc pod uwagę, między innymi, inflację;
h) funkcjonowanie rynku przydziałów, obejmującego w szczególności jakiekolwiek możliwe zakłócenia rynkowe;
i) w jaki sposób dostosować system wspólnotowy do rozszerzenia Unii Europejska;
j) porozumienia;
k) praktyczną stronę rozwoju wzorców w całej wspólnocie jako podstawę w odniesieniu do rozdzielania, biorąc pod uwagę najlepsze dostępne techniki oraz analizy kosztów i korzyści.
Komisja przedkłada to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie do dnia 30 czerwca 2006 r., któremu w miarę potrzeb towarzyszą wnioski.
3.
Powiązanie mechanizmów opartych na projekcie, w tym wspólne wykonanie oraz mechanizm właściwego rozwoju, z systemem wspólnotowym jest pożądane oraz ważne do celów zarówno zmniejszenia globalnych emisji gazów cieplarnianych oraz wzrostu efektywności pod względem kosztów systemu wspólnotowego.
Z tego względu, uznanie emisji z mechanizmu opartego na projekcie będzie uznane za ich wykorzystanie w ramach tego systemu z zastrzeżeniem przepisów przyjętych przez Parlament Europejski oraz Radę na wniosek Komisji, który powinien mieć zastosowanie równolegle z systemem wspólnotowym w 2005 r.
Wykorzystanie mechanizmu ma mieć charakter uzupełniający w odniesieniu do działania krajowego, zgodnie z odpowiednimi przepisami Protokołu z Kioto oraz Protokołów z Marrakeszu.
Artykuł 31
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Komisja powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie o tych przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 32
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 33
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 4 listopada 2003 r.
dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy [3], która ustanawia minimalne wymagania higieny i bezpieczeństwa w odniesieniu do organizacji czasu pracy, w związku z okresami dobowego odpoczynku, przerw, odpoczynku tygodniowego, maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, corocznego urlopu wypoczynkowego oraz aspektów pracy w porze nocnej, pracy w systemie zmianowym oraz harmonogramów pracy, została znacznie zmieniona.
W celu sprecyzowania wielu kwestii powinna zostać opracowana kodyfikacja tych przepisów.
(2) Artykuł 137 Traktatu przewiduje, że Wspólnota ma wspierać i uzupełniać działania Państw Członkowskich w związku z poprawą środowiska pracy w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
W dyrektywach przyjętych na podstawie tego artykułu unika się nakładania administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń w sposób mogący powstrzymywać tworzenie oraz rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
(3) Przepisy dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [4] stosuje się nadal w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą bez uszczerbku dla bardziej restrykcyjnych i/lub szczegółowych przepisów zawartych poniżej.
(4) Poprawa bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy jest celem, który nie powinien być podporządkowany względom czysto ekonomicznym.
(5) Wszystkim pracownikom powinny przysługiwać odpowiednie okresy odpoczynku.
Koncepcja "odpoczynku" musi być wyrażona w jednostkach czasu, tzn. w dniach, godzinach i/lub ich częściach.
Pracownikom wspólnotowym należy przyznać minimalne dobowe, tygodniowe i roczne okresy odpoczynku oraz odpowiednie przerwy.
W tym kontekście niezbędne jest również ustanowienie maksymalnego limitu tygodniowego wymiaru czasu pracy.
(6) Należy wziąć pod uwagę zasady Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczące organizacji czasu pracy, włączając w to również zasady odnoszące się do pracy w porze nocnej.
(7) Badania wykazały, iż organizm ludzki jest w porze nocnej bardziej wrażliwy na zakłócenia środowiska i pewne uciążliwe formy organizacji pracy oraz że długie okresy pracy w porze nocnej mogą być szkodliwe dla zdrowia pracowników i mogą zagrażać bezpieczeństwu w miejscu pracy.
(8) Niezbędne jest ograniczenie okresów pracy w porze nocnej, w tym pracy w godzinach nadliczbowych, oraz zapewnienie, że pracodawca, który regularnie korzysta z pracy wykonywanej przez pracowników w porze nocnej, przekazuje informacje o tym właściwym organom, jeżeli się o nie zwrócą.
(9) Istotne jest, aby pracownicy wykonujący pracę w porze nocnej byli uprawnieni do bezpłatnych badań lekarskich przed ich przydzieleniem i po nim, w regularnych odstępach czasu oraz, jeżeli jest to możliwe, powinni być przeniesieni do odpowiedniej pracy dziennej, jeżeli występują u nich problemy zdrowotne.
(10) Sytuacja pracowników wykonujących pracę w porze nocnej i w systemie pracy zmianowej wymaga, aby poziom ochrony ich bezpieczeństwa i zdrowia był dostosowany do charakteru ich pracy oraz aby organizacja i działanie służb oraz środków ochronnych i zapobiegawczych były skuteczne.
(11) Szczególne warunki pracy mogą mieć szkodliwe skutki dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.
Organizacja pracy zgodnie z niektórymi harmonogramami musi uwzględniać ogólną zasadę przystosowania pracy do pracownika.
(12) Umowa europejska w odniesieniu do czasu pracy marynarzy została wprowadzona w życie dyrektywą Rady 1999/63/WE z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącą Umowy w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy przyjętej przez Stowarzyszenie Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) i Federację Związków Zawodowych Pracowników Transportu w Unii Europejskiej (FST) [5] na podstawie art. 139 ust. 2 Traktatu.
Odpowiednio przepisów niniejszej dyrektywy nie powinno stosować się do marynarzy.
(13) W przypadku "rybaków z prawem do udziału w dochodach", którzy są pracownikami, do Państw Członkowskich należy ustalenie na podstawie niniejszej dyrektywy warunków nabycia uprawnienia do, oraz przyznania, urlopu corocznego, włącznie z uzgodnieniami dotyczącymi płatności.
(14) Szczegółowe normy ustanowione w innych instrumentach Wspólnoty w odniesieniu, na przykład, do okresów odpoczynku, czasu pracy, urlopu corocznego oraz pracy w godzinach nocnych w odniesieniu do niektórych kategorii pracowników powinny mieć pierwszeństwo przed przepisami niniejszej dyrektywy.
(15) W związku z kwestiami, jakie mogą powstać w odniesieniu do organizacji czasu pracy w przedsiębiorstwie, niezbędne wydaje się zapewnienie pewnej elastyczności w stosowaniu niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, przy jednoczesnym zapewnieniu zgodności z zasadami ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.
(16) Niezbędne jest zapewnienie, że niektóre przepisy mogą być przedmiotem wprowadzonych w życie odstępstw, w zależności od przypadku, przez Państwa Członkowskie lub partnerów społecznych.
Jako zasadę ogólną w przypadku odstępstwa zainteresowanym pracownikom należy przyznać wyrównawcze okresy odpoczynku.
(17) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji dyrektyw wymienionych w części B załącznika I,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1ZAKRES I DEFINICJE Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ustala minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w odniesieniu do organizacji czasu pracy.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do:
a) minimalnych okresów dobowego odpoczynku, odpoczynku tygodniowego oraz corocznego urlopu wypoczynkowego, przerw oraz maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy; oraz
b) niektórych aspektów pracy w porze nocnej, pracy w systemie zmianowym oraz harmonogramów pracy.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich sektorów działalności, zarówno publicznego, jak i prywatnego, w rozumieniu art. 2 dyrektywy 89/391/EWG, bez uszczerbku dla przepisów art. 14, 17, 18 oraz 19 niniejszej dyrektywy.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do marynarzy, określonych w dyrektywie 1999/63/WE, bez uszczerbku dla przepisów art. 2 ust. 8 niniejszej dyrektywy.
4.
Przepisy dyrektywy 89/391/EWG w pełni stosuje się do kwestii określonych w ust. 2, z zastrzeżeniem bardziej surowych lub szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) "czas pracy" oznacza każdy okres, podczas którego pracownik pracuje, jest do dyspozycji pracodawcy oraz wykonuje swoje działania lub spełnia obowiązki, zgodnie z przepisami krajowymi lub praktyką krajową;
2) "okres odpoczynku" oznacza każdy okres, który nie jest czasem pracy;
3) "pora nocna" oznacza każdy okres nie krótszy niż siedem godzin, określony w przepisach krajowych, który musi obejmować, w każdym przypadku, okres między północą i godziną 5 rano;
4) "pracownik wykonujący pracę w porze nocnej" oznacza:
a) z jednej strony: każdego pracownika, który w porze nocnej pracuje w zwykłym toku pracy przez przynajmniej trzy godziny swojego dobowego wymiaru czasu pracy; oraz
b) z drugiej strony: każdego pracownika, który w porze nocnej może przepracować pewną część swojego rocznego wymiaru czasu pracy, który zostaje ustalony zgodnie z wyborem danego Państwa Członkowskiego:
i) zgodnie z przepisami krajowymi, po konsultacjach z partnerami społecznymi; lub
ii) w drodze układów zbiorowych pracy lub porozumień zawartych między partnerami społecznymi na szczeblu krajowym lub regionalnym;
5) "praca w systemie zmianowym" oznacza każdą formę organizacji pracy w systemie zmianowym, zgodnie z którą pracownicy zmieniają się na tych samych stanowiskach pracy według określonego harmonogramu, łącznie z systemem następowania po sobie, który może mieć charakter nieprzerwany lub przerywany oraz pociąga za sobą konieczność wykonywania pracy przez pracownika o różnych porach w ciągu określonych dni lub tygodni;
6) "pracownik wykonujący pracę w systemie zmianowym" oznacza pracownika, którego plan pracy jest częścią pracy w systemie zmianowym;
7) "pracownik wykonujący pracę w trasie" oznacza każdego pracownika, zatrudnionego jako członek personelu przemieszczającego się lub latającego przez przedsiębiorstwo, które świadczy pasażerskie lub towarowe usługi transportu drogowego, powietrznego lub wodnymi drogami śródlądowymi;
8) "praca na urządzeniach oddalonych od brzegu" oznacza pracę wykonywaną głównie na instalacjach lub z instalacji oddalonych od brzegu (włącznie z platformami wiertniczymi), bezpośrednio lub pośrednio w związku z poszukiwaniem, wydobyciem lub wykorzystaniem zasobów mineralnych, włącznie z węglowodorami, oraz nurkowaniem w związku z taką działalnością, bez względu na to, czy są to instalacje oddalone od brzegu czy statek;
9) "odpowiedni odpoczynek" oznacza, że pracownicy mają regularne okresy odpoczynku, których wymiar wyrażany jest w jednostkach czasu oraz które są wystarczająco długie i nieprzerwane w celu zapewnienia, że w wyniku zmęczenia lub innych nieregularnych harmonogramów pracy pracownicy nie powodują wypadków, których są ofiarami, których ofiarami są ich współpracownicy oraz nie doznają uszczerbku na zdrowiu zarówno krótkoterminowo, jak i w dłuższym okresie.
ROZDZIAŁ 2 MINIMALNY WYMIAR OKRESÓW ODPOCZYNKU – INNE ASPEKTY ORGANIZACJI CZASU PRACY
Artykuł 3
Odpoczynek dobowy
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że każdy pracownik jest uprawniony do minimalnego dobowego odpoczynku w wymiarze 11 nieprzerwanych godzin, w okresie 24-godzinnym.
Artykuł 4
Przerwy
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że w przypadku gdy dzień roboczy jest dłuższy niż sześć godzin, każdy pracownik jest uprawniony do przerwy na odpoczynek, której szczegóły, w tym długość i warunki przyznania, ustala się w układach zbiorowych pracy lub porozumieniach zawartych między partnerami społecznymi, lub, wobec braku takich porozumień, w przepisach krajowych.
Artykuł 5
Tygodniowy okres odpoczynku
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pracownik był uprawniony w okresie siedmiodniowym do minimalnego nieprzerwanego okresu odpoczynku w wymiarze 24 godzin oraz również do odpoczynku dobowego w wymiarze 11 godzin, określonego w art. 3.
Jeżeli uzasadniają to warunki obiektywne, techniczne lub organizacji pracy, można stosować minimalny okres odpoczynku w wymiarze 24 godzin.
Artykuł 6
Maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że zgodnie z potrzebą zapewnienia ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników:
a) wymiar tygodniowego czasu pracy jest ograniczony w drodze przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, lub układów zbiorowych pracy, lub porozumień zawartych między partnerami społecznymi;
b) przeciętny wymiar czasu pracy w okresie siedmiodniowym, łącznie z pracą w godzinach nadliczbowych, nie przekracza 48 godzin.
Artykuł 7
Urlop roczny
1.
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pracownik był uprawniony do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni, zgodnie z warunkami uprawniającymi i przyznającymi mu taki urlop, przewidzianymi w ustawodawstwie krajowym i/lub w praktyce krajowej.
2.
Minimalny okres corocznego płatnego urlopu nie może być zastąpiony wypłatą ekwiwalentu pieniężnego, z wyjątkiem przypadku gdy stosunek pracy ulega rozwiązaniu.
ROZDZIAŁ 3 PRACA W PORZE NOCNEJ – PRACA W SYSTEMIE ZMIANOWYM – HARMONOGRAMY PRACY
Artykuł 8
Wymiar czasu pracy w porze nocnej
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że:
a) normalny wymiar czasu pracy pracowników wykonujących pracę w porze nocnej nie przekracza przeciętnie ośmiu godzin w okresie 24-godzinnym;
b) pracownicy wykonujący pracę w porze nocnej, których praca związana jest ze szczególnym niebezpieczeństwem albo związana jest z poważnym obciążeniem fizycznym lub psychicznym, nie pracują dłużej niż osiem godzin w okresie 24-godzinnym, w których czasie wykonują pracę w porze nocnej.
Do celów lit. b) praca związana ze szczególnym niebezpieczeństwem lub z poważnym obciążeniem fizycznym lub psychicznym określana jest zgodnie z ustawodawstwem krajowym i/lub praktyką krajową lub w ramach układów zbiorowych pracy lub porozumień zawartych między partnerami społecznymi, z uwzględnieniem szczególnych skutków pracy w porze nocnej i związanych z nią zagrożeń.
Artykuł 9
Badanie stanu zdrowia pracowników wykonujących pracę w porze nocnej i przeniesienie do pracy w porze dziennej
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że:
a) pracownicy wykonujący pracę w porze nocnej są uprawnieni do bezpłatnego badania lekarskiego przed przydzieleniem i w trakcie pracy, odbywającego się w regularnych odstępach czasu;
b) pracownicy wykonujący pracę w porze nocnej, mający problemy zdrowotne uznane za związane z wykonywaniem pracy w porze nocnej, są przenoszeni, o ile to w każdym przypadku jest możliwe, do pracy w porze dziennej, do której posiadają odpowiednie kwalifikacje.
2.
Bezpłatne badanie lekarskie, określone w ust. 1 lit. a), podlega zasadzie tajemnicy lekarskiej.
3.
Bezpłatne badanie lekarskie, określone w ust. 1 lit. a), może być przeprowadzane w ramach krajowego systemu opieki zdrowotnej.
Artykuł 10
Gwarancje dla wykonywania pracy w porze nocnej
Państwa Członkowskie mogą uczynić pracę niektórych grup pracowników, którzy w związku z wykonywaniem pracy w porze nocnej narażeni są na ryzyko zagrażające ich bezpieczeństwu lub zdrowiu, przedmiotem pewnych gwarancji, zgodnie z warunkami przewidzianymi w ustawodawstwie krajowym lub przez praktykę krajową.
Artykuł 11
Informowanie o regularnym wykorzystywaniu pracy pracowników wykonujących pracę w porze nocnej
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że pracodawca, który regularnie korzysta z pracy pracowników wykonujących pracę w porze nocnej, informuje o tym właściwe organy na ich żądanie.
Artykuł 12
Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że:
a) pracownicy wykonujący pracę w porze nocnej i pracownicy wykonujący pracę w systemie zmianowym mają zapewnioną właściwą, ze względu na charakter ich pracy, ochronę bezpieczeństwa i zdrowia;
b) właściwa ochrona i środki zapobiegawcze lub udogodnienia służące bezpieczeństwu i ochronie zdrowia pracowników wykonujących swoją pracę w porze nocnej i pracowników wykonujących pracę w systemie zmianowym są równoważne z tymi, które dotyczą innych pracowników i są w każdej chwili dostępne.
Artykuł 13
Harmonogram pracy
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że pracodawca, który zamierza zorganizować pracę zgodnie z określonym harmonogramem pracy uwzględnia ogólną zasadę dostosowania organizacji pracy do pracownika, w szczególności w celu złagodzenia monotonii pracy oraz pracy o określonym rytmie, w zależności od rodzaju wykonywanej pracy i wymagań bezpieczeństwa oraz zdrowia, szczególnie w odniesieniu do przerw w trakcie czasu pracy.
ROZDZIAŁ 4 PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 14
Bardziej szczegółowe przepisy wspólnotowe
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się, jeżeli inne instrumenty Wspólnoty zawierają bardziej szczegółowe wymagania dotyczące organizacji czasu pracy w odniesieniu do niektórych zawodów lub niektórych rodzajów działalności zawodowej.
Artykuł 15
Bardziej korzystne przepisy
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo Państwa Członkowskiego do stosowania lub wprowadzenia bardziej korzystnych przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych w odniesieniu do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników lub na prawo do ułatwiania lub zezwalania na stosowanie układów zbiorowych lub porozumień zawartych między partnerami społecznymi, które są bardziej korzystne dla ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
Artykuł 16
Okresy rozliczeniowe
Państwa Członkowskie mogą ustanowić:
a) w celu stosowania art. 5 (tygodniowy okres odpoczynku) okres rozliczeniowy nieprzekraczający 14 dni;
b) w celu stosowania art. 6 (maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy), okres rozliczeniowy nieprzekraczający czterech miesięcy.
Okresów płatnego urlopu wypoczynkowego, przyznanego zgodnie z art. 7, oraz okresów zwolnień lekarskich nie włącza się do lub nie wpływają na obliczanie średniej;
c) w celu stosowania art. 8 (wymiar czasu pracy w porze nocnej) okres rozliczeniowy, określony po konsultacji z partnerami społecznymi lub w drodze układów zbiorowych lub porozumień zawartych między partnerami społecznymi na szczeblu krajowym oraz regionalnym.
W przypadku gdy minimalny tygodniowy 24-godzinny okres odpoczynku, wymagany przez art. 5, wchodzi w taki okres rozliczeniowy, nie włącza się go do obliczenia średniej.
ROZDZIAŁ 5 ODSTĘPSTWA I WYJĄTKI
Artykuł 17
Odstępstwa
1.
Z należnym poszanowaniem zasad ogólnych ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników Państwa Członkowskie mogą stosować odstępstwa od art. 3–6, 8 oraz 16, jeżeli, uwzględniając szczególną charakterystykę danych działań, wymiar czasu pracy nie jest mierzony i/lub nieokreślony z góry lub może być określony przez samych pracowników oraz szczególnie w przypadku:
a) pracowników zarządzających lub innych osób posiadających autonomiczną właściwość do podejmowania decyzji;
b) pracowników przedsiębiorstw rodzinnych; lub
c) pracowników pełniących obowiązki podczas ceremonii religijnych w kościołach oraz wspólnotach wyznaniowych.
2.
Odstępstwa przewidziane w ust. 3, 4 oraz 5 mogą zostać przyjęte w drodze przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych lub w drodze układów zbiorowych lub porozumień między partnerami społecznymi, pod warunkiem że zainteresowanym pracownikom zapewniono równoważne okresy wyrównawczego odpoczynku lub że, w wyjątkowych przypadkach, w których nie jest możliwe z powodów obiektywnych przyznanie takich równoważnych okresów wyrównawczego odpoczynku zainteresowanym pracownikom przyznano właściwą ochronę.
3.
Zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu można stosować odstępstwa od art. 3, 4, 5, 8 oraz 16:
a) w przypadku działalności, gdy miejsce pracy pracownika oraz jego miejsce zamieszkania są odległe od siebie, włącznie z pracą na urządzeniach oddalonych od brzegu, lub jeżeli różne miejsca pracy pracownika są od siebie odległe;
b) w przypadku działań w zakresie bezpieczeństwa oraz nadzoru, wymagających stałej obecności w celu ochrony mienia oraz osób, w szczególności strażników, dozorców lub firm ochroniarskich;
c) w przypadku działań obejmujących potrzebę ciągłości usług lub produkcji, w szczególności:
i) usług odnoszących się do przyjmowania, leczenia i/lub opieki zapewnianych przez szpitale lub podobne zakłady, włącznie z działalnością lekarzy stażystów, instytucje dozoru oraz więzienia;
ii) pracowników portowych lub pracowników lotnisk;
iii) usług prasowych, radiowych, telewizyjnych, produkcji kinematograficznej, usług telekomunikacyjnych i pocztowych, usług ogniowych oraz ochrony ludności;
iv) produkcji, przesyle oraz dystrybucji gazu, wody oraz energii elektrycznej, wywozie śmieci z gospodarstw domowych oraz zakładów spalania;
v) gałęzi przemysłu, w których praca nie może być przerwana ze względu na technologię;
vi) badań i rozwoju,
vii) rolnictwa;
viii) pracowników zatrudnionych przy przewozie osób w ramach zwykłych miejskich usług transportowych;
d) w przypadku gdy występują możliwe do przewidzenia działania, szczególnie w zakresie:
i) rolnictwa;
ii) turystyki;
iii) usług pocztowych;
e) w przypadku osób wykonujących pracę w transporcie kolejowym:
i) których działalność nie jest ciągła;
ii) którzy spędzają czas pracy w pociągach; lub
iii) których działalność jest powiązana z rozkładami jazdy transportu oraz ma na celu zapewnienie ciągłości oraz regularności ruchu;
f) w okolicznościach wymienionych w art. 5 ust. 4 dyrektywy 89/391/EWG;
g) w przypadkach wypadków lub w przypadkach bliskiego ryzyka wypadku.
4.
Zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu można stosować odstępstwa od art. 3 oraz 5:
a) w przypadku działań związanych z pracą w systemie zmianowym, za każdym razem kiedy pracownik zmienia zmianę i nie może mieć dobowego i/lub tygodniowego okresu odpoczynku między końcem jednej i początkiem następnej zmiany;
b) w przypadku działań odnoszących się do przerywanego czasu pracy w ciągu doby, szczególnie w odniesieniu do personelu sprzątającego.
5.
Zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu można stosować odstępstwa od art. 6 oraz art. 16 lit. b) w przypadku lekarzy stażystów, zgodnie z przepisami określonymi w akapitach od drugiego do siódmego niniejszego ustępu.
W odniesieniu do art. 6 można pozwolić na odstępstwa wskazane w akapicie pierwszym w pięcioletnim okresie przejściowym rozpoczynającym się dnia 1 sierpnia 2004 r.
Państwa Członkowskie mogą zachować do dwóch lat więcej, jeżeli jest to niezbędne, w celu uwzględnienia trudności w spełnieniu przepisów dotyczących czasu pracy odnoszących się do ich obowiązków w zakresie organizacji i świadczenia usług zdrowotnych i opieki medycznej.
Na co najmniej sześć miesięcy przed upływem okresu przejściowego zainteresowane Państwo Członkowskie informuje Komisję, z podaniem uzasadnienia, tak by Komisja po przeprowadzeniu stosownych konsultacji mogła wydać opinię w ciągu trzech miesięcy po otrzymaniu takiej informacji.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie nie postępuje zgodnie z opinią Komisji, usprawiedliwia swoją decyzję.
Zawiadomienie oraz uzasadnienie Państwa Członkowskiego, jak również opinię Komisji, publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i przekazuje Parlamentowi Europejskiemu.
Państwa Członkowskie mogą mieć dodatkowe okresy do jednego roku, jeżeli jest to niezbędne, w celu uwzględnienia wyjątkowych trudności w wypełnianiu obowiązków określonych w akapicie trzecim.
Państwa Członkowskie zachowują procedurę wymienioną w tym akapicie.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w żadnym przypadku wymiar tygodniowego czasu pracy nie przekracza średnio 58 godzin w ciągu pierwszych trzech lat okresu przejściowego, średnio 56 godzin w odniesieniu do następnych dwóch lat oraz średnio 52 godzin w odniesieniu do każdego pozostałego okresu.
Pracodawca zasięga opinii przedstawicieli pracowników w odpowiednim czasie w celu osiągnięcia porozumienia, w jakimkolwiek możliwym przypadku, w sprawie uzgodnień stosowanych w odniesieniu do okresu przejściowego.
W granicach wymienionych w akapicie piątym takie porozumienie może obejmować:
a) średni tygodniowy wymiar czasu pracy w trakcie okresu przejściowego; oraz
b) środki, które mają być przyjęte w celu zmniejszenia tygodniowego wymiaru czasu pracy do średnio 48 godzin do zakończenia okresu przejściowego.
W odniesieniu do art. 16 lit. b) odstępstwa wskazane w akapicie pierwszym są możliwe, pod warunkiem że okres rozliczeniowy nie przekracza 12 miesięcy, w trakcie pierwszej części okresu przejściowego określonego w akapicie piątym oraz sześciu miesięcy w częściach następnych.
Artykuł 18
Odstępstwa w drodze układów zbiorowych
Odstępstwa od art. 3, 4, 5, 8 oraz 16 mogą być stosowane w drodze układów zbiorowych oraz porozumień zawartych między partnerami społecznymi na szczeblu krajowym i regionalnym lub, w zgodzie z zasadami przez nich ustalonymi, w drodze układów zbiorowych oraz porozumień zawartych między partnerami społecznymi na niższym szczeblu.
W Państwach Członkowskich, w których nie ma systemu ustawowego, zapewniającego zawieranie układów zbiorowych oraz porozumień zawieranych między partnerami społecznymi na szczeblu krajowym i regionalnym, w sprawach objętych niniejszą dyrektywą, lub w tych Państwach Członkowskich, w których istnieją specjalne ramy legislacyjne w tym celu oraz w jego granicach, mogą, w zgodzie z ustawodawstwem krajowym i/lub praktyką, pozwolić na odstępstwa od art. 3, 4, 5, 8 oraz 16 w drodze układów zbiorowych oraz porozumień zawartych między partnerami społecznymi na właściwym szczeblu porozumienia.
Odstępstwa przewidziane w akapitach pierwszym i drugim są dozwolone, pod warunkiem że odpowiednie równoważne wyrównawcze okresy odpoczynku przyznaje się zainteresowanym pracownikom lub, w wyjątkowych przypadkach, jeżeli nie jest możliwe z obiektywnych powodów przyznanie takich okresów, zainteresowanym pracownikom przyznaje się właściwą ochronę.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić zasady:
a) w celu zastosowania niniejszego artykułu przez partnerów społecznych; oraz
b) w celu rozszerzenia postanowień układów zbiorowych lub porozumień zawartych w zgodności z niniejszym artykułem na innych pracowników w zgodzie z ustawodawstwem krajowym i/lub praktyką.
Artykuł 19
Ograniczenia odstępstw od okresów rozliczeniowych
Prawo wyboru odstępstwa od art. 16 lit. b), przewidziane w art. 17 ust. 3 oraz w art. 18, nie może skutkować ustanowieniem okresu rozliczeniowego przekraczającego sześć miesięcy.
Jednakże Państwa Członkowskie mają prawo wyboru, z zastrzeżeniem zgodności z zasadami ogólnymi odnoszącymi się do ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, zezwolenia, z przyczyn obiektywnych lub technicznych lub przyczyn dotyczących organizacji pracy, na układy zbiorowe lub porozumienia zawierane między partnerami społecznymi w celu ustanowienia okresów rozliczeniowych w żadnym przypadku nieprzekraczających 12 miesięcy.
Przed dniem 23 listopada 2003 r. Rada, na podstawie wniosku Komisji wraz ze sprawozdaniem z szacunków, ponownie bada przepisy niniejszego artykułu oraz decyduje, jakie działania podjąć.
Artykuł 20
Pracownicy wykonujący pracę w trasie oraz praca na urządzeniach oddalonych od brzegu
1.
Artykuły 3, 4, 5 oraz 8 nie mają zastosowania do pracowników wykonujących pracę w trasie.
Państwa Członkowskie przyjmują jednakże niezbędne środki w celu zapewnienia, że tacy pracownicy wykonujący pracę w trasie są uprawnieni do odpowiedniego odpoczynku, z wyjątkiem okoliczności określonych w art. 17 ust. 3 lit. f) oraz g).
2.
Z zastrzeżeniem zgodności z zasadami ogólnymi odnoszącymi się do ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników oraz pod warunkiem że istnieją konsultacje przedstawicieli zainteresowanych pracowników i pracodawców oraz że wysiłki w celu wspierania wszystkich odpowiednich form dialogu społecznego, włącznie z negocjacjami, o ile strony sobie tego zażyczą, Państwa Członkowskie mogą, z przyczyn obiektywnych lub technicznych, lub przyczyn dotyczących organizacji pracy, wydłużyć okres rozliczeniowy określony w art. 16 lit. b) do 12 miesięcy, w odniesieniu do pracowników, którzy wykonują głównie pracę na urządzeniach oddalonych od brzegu.
3.
Nie później niż do dnia 1 sierpnia 2005 r. Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi oraz partnerami społecznymi na szczeblu europejskim, dokonuje przeglądu stosowania przepisów w odniesieniu do pracowników wykonujących pracę na urządzeniach oddalonych od brzegu z perspektywy zdrowia i bezpieczeństwa w związku z przedstawieniem, o ile istnieje taka potrzeba, właściwych zmian.
Artykuł 21
Pracownicy na pokładach morskich statków rybackich
1.
Artykuły 3–6 oraz 8 nie mają zastosowania do pracowników na pokładach morskich statków rybackich pływających pod banderą Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie przyjmują jednakże niezbędne środki w celu zapewnienia, że pracownicy na pokładach morskich statków rybackich pływających pod banderą Państwa Członkowskiego są uprawnieni do odpowiedniego odpoczynku oraz do ograniczenia tygodniowego wymiaru czasu pracy do średnio 48 godzin obliczonych w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 12 miesięcy.
2.
W granicach wymienionych w ust. 1 akapit drugi oraz ust. 3 i 4 Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że, utrzymując potrzebę ochrony bezpieczeństwa i zdrowia takich pracowników:
a) wymiar czasu pracy jest ograniczony do maksymalnego wymiaru czasu pracy, którego nie zwiększa się w danym okresie; lub
b) minimalny wymiar odpoczynku przewidziany jest w trakcie danego okresu.
Maksymalny wymiar czasu pracy lub minimalny wymiar odpoczynku są określone w przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych lub w układach zbiorowych, lub porozumieniach zawartych między partnerami społecznymi.
3.
Ograniczeniem wymiaru czasu pracy lub odpoczynku mogą być:
a) maksymalny wymiar czasu pracy, którego nie wydłuża się:
i) 14 godzin w każdym okresie 24-godzinnym; oraz
ii) 72 godziny w każdym okresie siedmiodniowym;
lub
b) minimalny wymiar odpoczynku, który nie może być krótszy niż:
i) 10 godzin w każdym okresie 24-godzinnym; oraz
ii) 77 godzin w każdym okresie siedmiodniowym.
4.
Godziny odpoczynku mogą być podzielone najwyżej na dwie części, spośród których jedna trwa co najmniej sześć godzin, a przerwa między dwoma następującymi po sobie okresami odpoczynku nie może przekraczać 14 godzin.
5.
Zgodnie z zasadami ogólnymi ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, oraz z przyczyn obiektywnych lub technicznych, lub przyczyn dotyczących organizacji pracy Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wyłączenia, włącznie z ustanowieniem okresów rozliczeniowych, od limitów ustanowionych w ust. 1 akapit drugi oraz ust. 3 i 4.
Takie wyłączenia jak najdokładniej spełniają ustanowione normy, ale mogą uwzględniać częstsze lub dłuższe okresy urlopu lub przyznanie urlopu wyrównawczego pracownikom.
Takie wyłączenia mogą być przewidziane w drodze:
a) przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, przewidujących, że istnieją konsultacje, jeżeli to możliwe, przedstawicieli zainteresowanych pracodawców i pracowników oraz że są czynione wysiłki w celu wspierania wszystkich odpowiednich form dialogu społecznego; lub
b) układów zbiorowych lub porozumień między partnerami społecznymi.
6.
Kapitan morskiego statku rybackiego ma prawo wymagać od pracowników znajdujących się na pokładzie wykonywania pracy w każdym wymiarze czasu, w przypadku gdy taka praca jest niezbędna do celów bezpośredniego bezpieczeństwa statku, osób znajdujących się na pokładzie lub cargo, lub do celów udzielania pomocy innym statkom lub osobom w sytuacji niebezpieczeństwa na morzu.
7.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że pracownicy na pokładach morskich statków rybackich, w odniesieniu do których ustawodawstwo krajowe lub praktyka określa, że takim statkom nie zezwala się na działanie w danym okresie roku kalendarzowego, przekraczającym okres jednego miesiąca, biorą urlop wypoczynkowy zgodnie z art. 7 w trakcie tego okresu.
Artykuł 22
Przepisy różne
1.
Państwo Członkowskie ma prawo wyboru niestosowania art. 6, przy poszanowaniu zasad ogólnych ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, oraz Państwo Członkowskie zapewnia przyjmowanie niezbędnych środków w celu zapewnienia, że:
a) żaden pracodawca nie wymaga od pracownika pracy w wymiarze przekraczającym 48 godzin w okresie siedmiodniowym, obliczonym jako średnia w odniesieniu do okresu rozliczeniowego, określonego w art. 16 lit. b), chyba że wcześniej otrzymał on umowę pracownika o wykonywaniu takiej pracy;
b) żaden pracownik nie dozna krzywdy ze strony pracodawcy z powodu braku woli zawarcia umowy o wykonywaniu takiej pracy;
c) pracodawca przechowuje uaktualnioną dokumentację o wszystkich pracownikach, którzy wykonują taką pracę;
d) dokumentacja jest do dyspozycji właściwych władz, które mogą, z powodów związanych z bezpieczeństwem i/lub zdrowiem pracowników, zakazać albo ograniczyć możliwość wydłużenia maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy;
e) pracodawca dostarcza właściwym organom na ich wniosek informacje o przypadkach, w których umowa została zawarta przez pracowników w celu wykonywania pracy w wymiarze przekraczającym 48 godzin w okresie siedmiodniowym, obliczonym jako średnia w odniesieniu do okresu rozliczeniowego określonego w art. 16 lit. b).
Przed dniem 23 listopada 2003 r. Rada, na podstawie wniosku Komisji wraz ze sprawozdaniem z szacunków, ponownie bada przepisy niniejszego artykułu oraz decyduje, jakie działania podjąć.
2.
Państwa Członkowskie mają prawo wyboru, w odniesieniu do stosowania art. 7, zastosowania okresu przejściowego nie dłuższego jednak niż trzy lata, począwszy od dnia 23 listopada 1996 r., pod warunkiem że podczas tego okresu przejściowego:
a) każdy pracownik otrzymuje trzytygodniowy płatny urlop wypoczynkowy zgodnie z warunkami do nabycia uprawnień do, oraz przyznania, takiego urlopu, przewidzianego w ustawodawstwie krajowym i/lub praktyce; oraz
b) trzytygodniowy okres corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego nie może być zastąpiony wypłatą ekwiwalentu pieniężnego, z wyjątkiem przypadku gdy stosunek pracy ulega rozwiązaniu.
3.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie umożliwiają sobie stosowanie prawa wyboru przewidzianego w niniejszym artykule, niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
ROZDZIAŁ 6 PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 23
Poziom bezpieczeństwa
Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do tworzenia w świetle zmieniających się okoliczności innych przepisów ustawowych, wykonawczych oraz umownych w odniesieniu do czasu pracy, tak długo jak minimalne wymagania przewidziane w niniejszej dyrektywie są spełnione, wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy nie stanowi odpowiedniej podstawy do zmniejszania ogólnego poziomu ochrony przyznanej pracownikom.
Artykuł 24
Sprawozdania
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie co pięć lat przedkładają Komisji sprawozdanie z praktycznego wprowadzania w życie przepisów niniejszej dyrektywy, określając stanowiska partnerów społecznych.
Komisja informuje Parlament Europejski, Radę, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
3.
Co pięć lat, poczynając od dnia 23 listopada 1996 r., Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, biorąc pod uwagę art. 22 i 23 oraz ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 25
Przegląd stosowania przepisów w odniesieniu do pracowników na pokładach morskich statków rybackich
Nie później niż do dnia 1 sierpnia 2009 r. Komisja, po konsultacji Państw Członkowskich oraz partnerów społecznych na szczeblu europejskim, dokonuje przeglądu stosowania przepisów w odniesieniu do pracowników na pokładach morskich statków rybackich oraz w szczególności bada, czy te przepisy są właściwe, w szczególności w odniesieniu do zdrowia i bezpieczeństwa w związku z przedstawieniem odpowiednich zmian, o ile jest to niezbędne.
Artykuł 26
Przegląd stosowania przepisów w odniesieniu do pracowników zaangażowanych w przewóz pasażerów
Nie później niż do dnia 1 sierpnia 2005 r. Komisja, po konsultacji Państw Członkowskich oraz partnerów społecznych na szczeblu europejskim, dokonuje przeglądu stosowania przepisów w odniesieniu do pracowników zaangażowanych w przewóz pasażerów w ramach zwykłych miejskich usług transportowych, w związku z przedstawieniem, jeżeli istnieje taka potrzeba, właściwych zmian w celu zapewnienia spójnego i odpowiedniego radzenia sobie z trudnościami w sektorze.
Artykuł 27
Uchylenie
1.
Uchyla się dyrektywę 93/104/WE, zmienioną dyrektywami wymienionymi w części A załącznika I, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich w odniesieniu do terminów transpozycji ustanowionych w części B załącznika I.
2.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się tak jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji, określoną w załączniku II.
Artykuł 28
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 2 sierpnia 2004 r.
Artykuł 29
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/89/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 listopada 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 2000/13/WE w odniesieniu do oznaczania składników obecnych w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia konsumentów i zagwarantowania im prawa do informacji należy zapewnić, aby konsumenci byli odpowiednio informowani w odniesieniu do środków spożywczych, miedzy innymi poprzez umieszczanie na etykietach informacji o wszystkich składnikach.
(2) Na podstawie art. 6 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [4], niektóre substancje nie muszą pojawiać się w wykazie składników.
(3) Niektóre składniki lub inne substancje, wykorzystywane do produkcji środków spożywczych i nadal w nich obecne są przyczyną alergii oraz nietolerancji pokarmowych u konsumentów, a niektóre z nich mogą stanowić zagrożenie dla ich zdrowia.
(4) Komitet Naukowy ds. Żywności ustanowiony na mocy art. 1 decyzji Komisji 97/579/WE [5] stwierdził, że przypadki alergii pokarmowej dotykają wielu ludzi, wywołując liczne stany chorobowe od bardzo łagodnych po zagrażające życiu.
(5) Wspomniany Komitet potwierdził, że do powszechnych alergenów pokarmowych należy krowie mleko, owoce, rośliny strączkowe (zwłaszcza orzeszki ziemne i nasiona soi), jajka, skorupiaki, owoce drzew orzechowych, ryby, warzywa (seler zwyczajny i inne rośliny spożywcze należące do rodziny baldaszkowatych), pszenica i inne zboża.
(6) Najbardziej powszechne alergeny pokarmowe spotykane są w wielu różnych przetworzonych środkach spożywczych.
(7) Wspomniany Komitet zwrócił również uwagę, że mogą wystąpić niekorzystne reakcje na dodatki do żywności, choć unikanie dodatków do żywności jest często trudne, bowiem nie wszystkie z nich są umieszczane na etykietach.
(8) Należy zapewnić, aby dodatki, środki pomocnicze w przetwarzaniu oraz inne substancje wywołujące alergie podlegające art. 6 ust. 4 lit a) dyrektywy 2000/13/WE zostały objęte zasadami etykietowania w celu zapewnienia konsumentom dotkniętym alergiami pokarmowymi właściwej informacji.
(9) Jeżeli nawet etykietowanie, które jest przeznaczone dla ogółu konsumentów, nie może być uznane za jedyny nośnik informacji stanowiący substytut opracowania medycznego, tym niemniej celowa jest pomoc, w jak najszerszym zakresie, konsumentom, którzy cierpią na alergie lub nietolerancje, poprzez dostarczanie im bardziej wyczerpujących informacji na temat składu środków spożywczych.
(10) Wykaz substancji wywołujących alergie powinien obejmować te środki spożywcze, składniki i inne substancje, które uznano za czynniki wywołujące nadwrażliwość.
(11) W celu dostarczenia szerszych informacji wszystkim konsumentów i zapewnienia ochrony zdrowia niektórych konsumentów należy wprowadzić obowiązek wymieniania wszystkich składników i pozostałych substancji obecnych w środku spożywczym.
W przypadku napojów alkoholowych wymienienie na etykiecie wszystkich składników wywołujących alergie, obecnych w danym napoju powinno być obowiązkowe.
(12) W celu uwzględnienia technicznych ograniczeń związanych z wytwarzaniem środków spożywczych konieczne jest przyjęcie większej elastyczności w odniesieniu do wykazu składników i pozostałych substancji używanych w bardzo małych ilościach.
(13) W celu nadążania za rozwojem wiedzy naukowej i postępem w zakresie technicznych środków służących eliminowaniu alergenowości składników oraz pozostałych substancji, a także aby chronić konsumentów przed nowymi alergenami i uniknąć nadmiernych obowiązków w zakresie etykietowania, istotna jest możliwość szybkiego dokonania przeglądu wykazu składników, w razie potrzeby poprzez włączenie lub usunięcie niektórych składników lub substancji.
Przegląd powinien być przeprowadzony w oparciu o naukowe kryteria ustalone przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 [6].
Powinien on przyjąć formę środków wykonawczych o technicznym charakterze, których przyjęcie należy powierzyć Komisji, w interesie uproszczenia i przyspieszenia procedury.
Co więcej, Komisja powinna w razie potrzeby opracować techniczne wytyczne w sprawie wykładni załącznika IIIa.
(14) W związku z powyższym dyrektywa 2000/13/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2000/13/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Składniki wymieniane są zgodnie z niniejszym artykułem i załącznikami I, II, III i IIIa.";
b) dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
"3a.
Bez uszczerbku dla zasad etykietowania, które mają zostać ustanowione na podstawie ust. 3 każdy składnik określony w ust. 4 lit. a) i wymieniony w załączniku IIIa jest oznaczony na etykiecie w przypadku jego obecności w napojach wskazanych w ust. 3.
Takie oznaczenie obejmuje słowo "zawiera";, po którym występują nazwy danych składników.
Jednakże oznaczenie nie jest konieczne, jeżeli dany składnik jest już ujęty pod określoną nazwą w wykazie składników lub w nazwie, pod którą napój jest sprzedawany.
Jeśli to konieczne szczegółowe zasady prezentacji oznaczenia wskazanego w akapicie pierwszym mogą być przyjmowane zgodnie z następującymi procedurami:
a) w odniesieniu do produktów określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [*] Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1795/2003 (Dz.U. L 262 z 14.10.2003, str. 13)., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 wspomnianego rozporządzenia;
b) w odniesieniu do produktów wskazanych w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/91 z dnia 10 czerwca 1991 r. określającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopochodnych [**] Dz.U. L 149 z 14.6.1991, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2061/96 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 277 z 30.10.1996, str. 1)., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 wspomnianego rozporządzenia;
c) w odniesieniu do określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [***] Dz.U. L 160 z 12.6.1989, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3378/94 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 366 z 31.12.1994, str. 1)., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 wspomnianego rozporządzenia;
d) w odniesieniu do pozostałych produktów, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2 niniejszej dyrektywy";
c) w ust. 4 lit. c) dodaje się punkt w brzmieniu:
"iv) substancje niebędące dodatkami, ale wykorzystywane w taki sam sposób i w tym samym celu co środki pomocnicze w przetwarzaniu, nadal obecne w produkcie gotowym, nawet jeżeli w zmienionej formie.";
d) w ust. 5 akapit drugi wprowadza się następujące zmiany:
i) tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— mieszanki owoców, warzyw lub grzybów, w których żaden z komponentów nie dominuje wagowo, a ich proporcje ulegają zróżnicowaniu, wykorzystywane jako składniki środków spożywczych, w wykazie składników mogą być ujęte łącznie pod oznaczeniem "owoce";, "warzywa"; lub "grzyby"; wraz z towarzyszącymi mu wyrazami "w zmiennych proporcjach";, po których bezpośrednio znajdzie się wykaz obecnych w mieszance owoców, warzyw lub grzybów; w takich przypadkach mieszanka włączana jest do wykazu składników zgodnie z akapitem pierwszym, w oparciu o łączną wagę owoców, warzyw lub grzybów w niej obecnych,";
ii) dodaje się następujące tiret:
"— składniki stanowiące mniej niż 2 % produktu gotowego mogą być wymienione w dowolnej kolejności po pozostałych składnikach,
— w przypadku możliwości wykorzystania składników podobnych lub wzajemnie zastępowalnych do produkcji lub przygotowania środka spożywczego bez zmiany jego składu, charakteru lub postrzeganej wartości, stanowiących mniej niż 2 % produktu gotowego, można je wskazać w wykazie składników za pomocą wyrazów "zawiera… i/lub…";, jeżeli przynajmniej jeden z nie więcej niż dwóch składników jest obecny w produkcie gotowym.
Przepis ten nie ma zastosowania do dodatków lub składników wymienionych w załączniku IIIa.";
e) ustp 8 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Wykaz określony w akapicie pierwszym nie jest obowiązkowy:
a) w przypadku gdy skład złożonego składnika jest określony w obecnym prawodawstwie wspólnotowym i składnik ten stanowi mniej niż 2 % produktu gotowego; jednakże przepis ten nie ma zastosowania do dodatków, z zastrzeżeniem ust. 4 lit. c);
b) w odniesieniu do złożonych składników zawierających mieszanki przypraw korzennych lub ziół, które stanowią mniej niż 2 % produktu gotowego, z wyjątkiem dodatków, z zastrzeżeniem ust. 4 lit. c);
c) w przypadku gdy złożony składnik jest środkiem spożywczym, dla którego wykaz składników nie jest wymagany zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.";
f) dodaje się ust. 10 w brzmieniu:
"10.
Nie naruszając przepisów ust. 2, ust. 6 akapit drugi i ust. 8 akapit drugi, każdy składnik wykorzystywany do produkcji środka spożywczego i nadal obecny w produkcie gotowym, nawet w zmienionej formie, wymieniony w załączniku IIIa lub pochodzący ze składnika wymienionego w załączniku IIIa, jest oznaczany na etykiecie z wyraźnym odniesieniem do nazwy tego składnika.
Oznaczenie wskazane w akapicie pierwszym nie jest wymagane, jeżeli nazwa, pod którą produkt jest sprzedawany, wyraźnie odnosi się do danego składnika.
Nie naruszając przepisów ust. 4 lit. c) pkt ii), iii) i iv), każdą substancję wykorzystywaną do produkcji środka spożywczego nadal obecną w produkcie gotowym, nawet w zmienionej formie, pochodzącą ze składników wymienionych w załączniku IIIa, uznaje się za składnik oznacza na etykiecie z wyraźnym odniesieniem do nazwy składnika, od którego ona pochodzi.
11.
Wykaz ujęty w załączniku IIIa jest systematycznie analizowany i w miarę potrzeb uaktualniany w oparciu o najświeższą wiedzę naukową.
Pierwszą analizę przeprowadza się najpóźniej dnia 25 listopada 2005 r.
Uaktualnienie może również być przeprowadzone poprzez usunięcie z załącznika IIIa składników, w odniesieniu do których stwierdzono w sposób naukowy brak negatywnych skutków.
W tym celu, do dnia 25 sierpnia 2004 r. można notyfikować Komisji badania prowadzone obecnie w celu ustalenia, czy składniki lub substancje otrzymane ze składników wymienionych w załączniku IIIa nie wywołują negatywnych skutków w określonych okolicznościach.
Nie później niż dnia 25 listopada 2004 r. Komisja, po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności, przyjmuje wykaz tych składników lub substancji, które zostają w konsekwencji usunięte z załącznika IIIa, do czasu otrzymania ostatecznych wyników notyfikowanych badań lub najpóźniej do dnia 25 listopada 2007 r.
Bez uszczerbku dla przepisów akapitu drugiego, załącznik IIIa może zostać zmieniony zgodnie z procedurą określoną w art. 20 ust. 2, po uzyskaniu opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, wydanej w oparciu o art. 29 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [*] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1642/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 4)..
Jeśli to konieczne mogą zostać wydane techniczne wytyczne w sprawie wykładni wykazu ujętego w załączniku IIIa, zgodnie z procedurą określoną w art. 20 ust. 2.";
2) w art. 19 akapit drugi wyrażenie "Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych ustanowionego decyzją Rady 69/414/EWG6" zastępuje się wyrażeniem "Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 178/2002";
3) skreśla się przypis "Dz.U. L 291 z 29.11.1969, str. 9";
4) w art. 20 ust. 1 wyrażenie "Stały Komitet ds. Środków Spożywczych" zastępuje się wyrażeniem "Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt";
5) w załączniku I, skreśla się oznaczenia "owoce kandyzowane" i "warzywa", oraz odpowiadające im definicje;
6) dodaje się załącznik IIIa, którego tekst jest przedstawiony w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Do dnia 25 listopada 2004 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do:
- zezwolenia, od dnia 25 listopada 2004 r., na sprzedaż produktów, które są dostosowane do niniejszej dyrektywy;
- wprowadzenia zakazu, od dnia 25 listopada 2005 r., sprzedaży produktów, które nie są dostosowane do niniejszej dyrektywy; jednakże wszelkie produkty, które nie są dostosowane do przepisów niniejszej dyrektywy, a zostały wprowadzone do obrotu lub opatrzone etykietą przed tą datą mogą być sprzedawane do wyczerpania zapasów.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/90/WE
z dnia 6 października 2003 r.
określająca środki wykonawcze do celów art. 7 dyrektywy Rady 2002/53/WE w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem oraz minimalnych warunków badania niektórych odmian gatunków roślin uprawnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 72/180/EWG z dnia 14 kwietnia 1972 r. określająca cechy i warunki minimalne do celów badania odmian gatunków roślin rolniczych [2], zmieniona dyrektywą 2002/8/WE [3], ustanowiła, w celu urzędowego zatwierdzenia odmian w katalogach Państw Członkowskich, objęte badaniami cechy minimalne różnych gatunków a także minimalne wymagania stosowane przy przeprowadzaniu badań.
(2) Wytyczne odnoszące się do warunków badań odmian zostały wydane przez Radę Administracyjną Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (CPVO) ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1650/2003 [5], w odniesieniu do niektórych gatunków.
(3) Wytyczne w zakresie badań ustanawiające warunki badań odmian istnieją na poziomie międzynarodowym.
Opracował je Międzynarodowy Związek Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV).
(4) Dyrektywa 72/180/EWG została zmieniona dyrektywą 2002/8/WE w celu zapewnienia spójności między wytycznymi w zakresie badań CPVO i warunkami badań odmian w celu ich zatwierdzenia w krajowych katalogach odmian Państw Członkowskich w stopniu, w jakim wytyczne dotyczące badań CPVO zostały ustanowione.
W międzyczasie CPVO wydał wytyczne dla pewnej liczby innych gatunków.
(5) Istnieje konieczność zapewnienia spójności między wytycznymi w zakresie badań CPVO i warunkami, którym podlegają odmiany w związku z ich zatwierdzenia w krajowych katalogach Państw Członkowskich.
(6) Właściwe jest oparcie systemu wspólnotowego na wytycznych w zakresie badań UPOV, na tyle, na ile CPVO nie opracował jeszcze wytycznych naukowych.
Prawo krajowe ma zastosowanie do gatunków nie objętych niniejszą dyrektywą.
(7) Dlatego należy odpowiednio zmienić dyrektywę 72/180/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie uwzględnią włączenie do nowego katalogu, w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2002/53/WE, odmian gatunków roślin rolniczych, które spełniają wymagania wymienione w ust. 2 i 3.
2.
W odniesieniu do odrębności, trwałości i jednorodności:
a) gatunki wymienione w załączniku I odpowiadają warunkom ustanowionym w "protokołach w sprawie badań odrębności, trwałości i jednorodności" Rady Administracyjnej Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (CPVO) wymienionych w tym Załączniku;
b) gatunki wymienione w załączniku II odpowiadają wytycznym w zakresie przeprowadzania badań odrębności, trwałości i jednorodności Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV) wymienionym w tym Załączniku.
3.
W odniesieniu do wartości uprawnej lub użytkowej, odmiany odpowiadają warunkom ustanowionym w załączniku III, bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 2 dyrektywy.
Artykuł 2
W wytycznych w zakresie badań określonych w art. 1 ust. 2 lit b) należy uwzględnić wszystkie cechy odmianowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) oraz wszystkie cechy oznaczone gwiazdką (*), pod warunkiem że obserwacja danej cechy nie zostanie uniemożliwiona z powodu wyrazistości jakiejkolwiek innej cechy a wyrazistość cechy nie jest zablokowana przez warunki środowiskowe, w których badanie jest przeprowadzane.
Artykuł 3
W odniesieniu do gatunków wymienionych w załącznikach I i II, Państwa Członkowskie zapewnią, że minimalne wymagania przy przeprowadzaniu badań w odniesieniu do warunków próbnych i polowych, ustanowionych w wytycznych w zakresie badań określonych w tych załącznikach, są wypełniane w czasie przeprowadzania badań.
Artykuł 4
Dyrektywa 72/180/EWG traci moc.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
1.
Jeżeli, z dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy, odmiany nie zostały zatwierdzone w celu ich włączenia do Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych, a badania urzędowe zostały rozpoczęte przed tą datą zgodnie z przepisami:
a) dyrektywy 72/180/EWG; lub
b) wytycznych CPVO wymienionych w załączniku I lub wytycznych UPOV wymienionych w załączniku II, w zależności od gatunku,
uważa się, że uwzględniane odmiany spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Ustęp 1 stosuje się wyłącznie, jeżeli próby prowadzą do wniosków, że odmiany odpowiadają zasadom wymienionym w:
a) dyrektywie 72/180/EWG; lub
b) wytycznych CPVO wymienionym w załączniku I lub wytycznych UPOV wymienionych w załączniku II, w zależności od gatunków.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 8
Dyrektywa Komisji 2003/91/WE
z dnia 6 października 2003 r.
określająca środki wykonawcze do celów art. 7 dyrektywy Rady 2002/55/WE w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem oraz minimalnych warunków do badania niektórych odmian gatunków warzyw
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [1], zmienioną dyrektywą 2003/61/WE [2], w szczególności jej art. 7 ust. 2 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 72/168/EWG z dnia 14 kwietnia 1972 r. sprawie określenia cech i minimalnych warunków do celów kontroli odmian warzyw [3], zmieniona dyrektywą 2002/8/WE [4] ustanowiła, w celu urzędowego zatwierdzenia odmian w katalogach Państw Członkowskich, objęte badaniami cechy minimalne różnych gatunków, a także minimalne wymagania w celu przeprowadzania badań.
(2) Wytyczne odnoszące się do warunków badań odmian zostały wydane przez Radę Administracyjną Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (CPVO) ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1650/2003 [6], w odniesieniu do niektórych gatunków.
(3) Wytyczne ustanawiające warunki dla badań odmian istnieją na poziomie międzynarodowym.
Wytyczne badań opracował Międzynarodowy Związek Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV).
(4) Dyrektywa 72/168/EWG została zmieniona dyrektywą 2002/8/WE, w celu zapewnienia spójności między wytycznymi badań CPVO i warunkami badań odmian w celu ich zatwierdzenia w krajowych katalogach odmian Państw Członkowskich w stopniu, w jakim wytyczne badań CPVO zostały ustanowione.
W międzyczasie CPVO wydał wytyczne dla pewnej liczby innych gatunków.
(5) Istnieje konieczność zapewnienia spójności między wytycznymi badań CPVO i warunkami dla badań odmian ze względu na ich zatwierdzenie w krajowych katalogach Państw Członkowskich.
(6) Właściwe jest oparcie systemu wspólnotowego na wytycznych badań UPOV, o ile CPVO nie opracował jeszcze szczególnych wytycznych.
Prawo krajowe stosuje się do gatunków nie objętych niniejszą dyrektywą.
(7) Dyrektywa 72/168/EWG powinna dlatego zostać uchylona.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie uwzględnią włączenie do katalogu krajowego, w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/55/WE, odmiany gatunków warzyw, które spełniają wymagania określone w ust. 2.
2.
W odniesieniu do odrębności, trwałości i jednorodności:
a) gatunki wymienione w załączniku I odpowiadają warunkom ustanowionym w "Protokołach w sprawie badań na odrębność, jednorodność i trwałość" Rady Administracyjnej Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (CPVO), wymienionych w tym załączniku;
b) gatunki wymienione w załączniku II odpowiadają wytycznym w celu przeprowadzania badań na odrębność, jednorodność i trwałość Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV), wymienionym w tym załączniku.
Artykuł 2
W wytycznych badań określonych w art. 1 ust. 2 lit b) są użyte wszystkie cechy odmianowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) oraz wszystkie cechy oznaczone gwiazdką (*), pod warunkiem że obserwacja danej cechy nie zostanie uniemożliwiona z powodu wyrazistości jakiejkolwiek innej cechy, a wyrazistość cechy nie jest zablokowana przez warunki środowiskowe, w których badanie jest przeprowadzane.
Artykuł 3
W odniesieniu do gatunków wymienionych w załącznikach I i II, Państwa Członkowskie zapewnią, że minimalne wymagania dla przeprowadzania badań w odniesieniu do planowania i warunków upraw, ustanowionych w wytycznych badań określonych w tych załącznikach, są wypełniane w czasie przeprowadzania badań.
Artykuł 4
Dyrektywa 72/168/EWG traci moc.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
1.
Jeżeli z dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy, odmiany nie zostały zatwierdzone w celu ich włączenia do Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Warzyw, a badania urzędowe zostały rozpoczęte przed tą datą zgodnie z przepisami:
a) dyrektywy 72/168/EWG; lub
b) wytycznych CPVO wymienionych w załączniku I lub wytycznych UPOV wymienionych w załączniku II, w zależności od gatunku,
uznaje się, że dane odmiany spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Ustęp 1 stosuje się wyłącznie, jeżeli badania prowadzą do wniosku, że odmiany odpowiadają zasadom wymienionym w:
a) dyrektywie 72/168/EWG; lub
b) wytycznym CPVO wymienionym w załączniku I lub wytycznym UPOV wymienionym w załączniku II, w zależności od gatunków.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 8
Dyrektywa Komisji 2003/94/WE
z dnia 8 października 2003 r.
ustanawiająca zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania w odniesieniu do produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz produktów leczniczych stosowanych u ludzi, znajdujących się w fazie badań
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/63/WE [2], w szczególności jej art. 47,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie produkty lecznicze przeznaczone dla ludzi wytworzone lub przywiezione do Wspólnoty, w tym produkty lecznicze przeznaczone na wywóz, mają zostać wytworzone zgodnie z zasadami i wytycznymi dobrej praktyki wytwarzania.
(2) Te zasady oraz wytyczne wymienione są w dyrektywie Komisji 91/356/EWG z dnia 13 czerwca 1991 r. ustanawiającej zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi [3].
(3) Artykuł 13 ust. 3 dyrektywy 2001/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wdrożenia zasady dobrej praktyki klinicznej w prowadzeniu badań klinicznych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania przez człowieka [4] wymaga sporządzenia szczegółowych wskazówek, zgodnych z wytycznymi w sprawie dobrej praktyki wytwarzania, przy uwzględnieniu elementów, jakie należy wziąć pod uwagę przy ocenie badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi, w celu dopuszczenia partii we Wspólnocie.
(4) Z tego względu niezbędne jest rozszerzenie oraz dostosowanie przepisów dyrektywy 91/356/EWG w celu objęcia dobrą praktyką wytwarzania badanych produktów leczniczych.
(5) Ponieważ należy dostosować większość przepisów dyrektywy 91/356/EWG, dla czytelności dyrektywę tę należy zastąpić inną.
(6) W celu zapewnienia zgodności z zasadami oraz wytycznymi dobrej praktyki wytwarzania niezbędne jest wydanie szczegółowych przepisów dotyczących dokonywania inspekcji przez właściwe organy oraz niektórych obowiązków wytwórcy.
(7) Wszyscy wytwórcy powinni skutecznie zarządzać jakością swoich działań wytwórczych, co wymaga uruchomienia systemu zapewniania jakości farmaceutycznej.
(8) Zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania powinny odnosić się do zarządzania jakością, personelu, pomieszczeń, wyposażenia, dokumentacji, produkcji, kontroli jakości, zamówień zewnętrznych, skarg i wycofania produktów oraz inspekcji wewnętrznej.
(9) Dla ochrony ludzi objętych badaniami klinicznymi oraz zapewnienia oznakowania badanych produktów leczniczych niezbędne są przepisy szczególne, dotyczące ich etykietowania.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi, powołanego na podstawie art. 121 dyrektywy 2001/83/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady oraz wymagania dobrej praktyki wytwarzania w odniesieniu do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, których wytwarzanie wymaga zezwolenia określonego w art. 40 dyrektywy 2001/83/WE oraz w odniesieniu do badanych produktów leczniczych stosowanych u ludzi, których wytwarzanie wymaga zezwolenia określonego w art. 13 dyrektywy 2001/20/WE.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) "produkt leczniczy" oznacza jakikolwiek produkt, jak określono w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2001/83/EWG;
2) "badany produkt leczniczy" oznacza jakikolwiek produkt określony w art. 2 lit. d) dyrektywy 2001/20/WE;
3) "wytwórca" oznacza jakąkolwiek osobę zajmującą się jakimikolwiek działaniami, dla których wykonywania wymagane jest zezwolenie określone w art. 40 ust. 1 oraz 3 dyrektywy 2001/83/WE lub wymagane jest zezwolenie określone w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2001/20/WE;
4) "osoba wykwalifikowana" oznacza osobę określoną w art. 48 dyrektywy 2001/83/WE lub w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2001/20/WE;
5) "zapewnianie jakości farmaceutycznej" oznacza ogół organizacyjnych ustaleń poczynionych w celu zapewnienia, że produkty lecznicze lub badane produkty lecznicze posiadają jakość wymaganą dla ich zamierzonego wykorzystania;
6) "dobra praktyka wytwarzania" oznacza część systemu zapewniania jakości, która zapewnia, że produkty są stale wytwarzane i kontrolowane zgodnie z normami jakości właściwymi dla ich zamierzonego wykorzystania;
7) "zatajenie" oznacza świadome ukrywanie tożsamości badanego produktu leczniczego zgodnie z instrukcjami sponsora;
8) "ujawnienie" oznacza ujawnienie tożsamości zatajonego produktu.
Artykuł 3
Inspekcje
1. W drodze powtarzanych inspekcji określonych w art. 111 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE oraz w drodze inspekcji określonych w art. 15 ust. 1 dyrektywy 2001/20/WE Państwa Członkowskie zapewniają, że wytwórcy przestrzegają zasad oraz wytycznych dobrej praktyki wytwarzania przewidzianych w niniejszej dyrektywie. Państwa Członkowskie uwzględniają również zebrane, publikowane przez Komisję procedury inspekcji i wymiany informacji.
2.
W celu wyjaśniania zasad oraz wytycznych dobrej praktyki wytwarzania wytwórcy oraz właściwe organy biorą pod uwagę szczegółowe wskazania ustalone w art. 47 dyrektywy 2001/83/WE, opublikowane przez Komisję w "Przewodniku dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych oraz badanych produktów leczniczych".
Artykuł 4
Zgodność z dobrą praktyką wytwarzania
1.
Wytwórca zapewnia, że czynności wytwórcze przeprowadzane są zgodnie z dobrą praktyką wytwarzania oraz zgodnie z pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu.
Przepis ten stosuje się również do produktów leczniczych przeznaczonych na wywóz.
2.
W odniesieniu do produktów leczniczych oraz badanych produktów leczniczych przywiezionych z państw trzecich importer zapewnia, że produkty zostały wytworzone zgodnie z normami, które są co najmniej ekwiwalentem norm dobrej praktyki wytwarzania ustanowionymi przez Wspólnotę.
Dodatkowo importer produktu leczniczego zapewnia, że takie produkty zostały wytworzone przez wytwórców odpowiednio upoważnionych do tego celu.
Importer badanych produktów leczniczych zapewnia, że produkty te zostały wytworzone przez wytwórcę zgłoszonego właściwym organom oraz przez nie w tym celu zatwierdzonym.
Artykuł 5
Zgodność z pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu
1.
Wytwórca zapewnia, że wszystkie czynności wytwórcze produktów leczniczych, odnoszone do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, przeprowadzone są zgodnie z wytycznymi przewidzianymi dla wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, zatwierdzonym przez właściwe organy.
W przypadku produktów leczniczych oraz badanych produktów leczniczych przywożonych z państw trzecich importer zapewnia, że wszystkie czynności wytwórcze przeprowadzane są zgodnie z informacjami dostarczonymi przez sponsora na mocy art. 9 ust. 2 dyrektywy 2001/20/WE zatwierdzonymi przez właściwe organy.
2.
Wytwórca dokonuje regularnego przeglądu swoich metod wytwórczych, uwzględniając postęp naukowo-techniczny oraz tendencje rozwojowe w badaniach produktów medycznych.
Jeśli niezbędne są zmiany w dokumentacji pozwolenia na dopuszczenie do obrotu albo zmiany we wniosku wymienionym w art. 9 ust. 2 dyrektywy 2001/20/WE, wniosek o dokonanie zmian przedkłada się właściwym organom.
Artykuł 6
System zapewniania jakości
Wytwórca ustanawia oraz wprowadza w życie skuteczny system zapewnienia jakości farmaceutycznej, obejmujący czynne uczestnictwo zarządu oraz personelu innych jednostek.
Artykuł 7
Personel
1.
W każdym miejscu wytwarzania wytwórca posiada wystarczającą ilość kompetentnego i odpowiednio wykwalifikowanego personelu do swojej dyspozycji w celu osiągnięcia celu, jakim jest zapewnienie jakości farmaceutycznej.
2.
Obowiązki personelu kierowniczego, nadzorczego, w tym osób wykwalifikowanych, odpowiedzialnych za wprowadzenie w życie i zarządzanie dobrą praktyką wytwarzania, są określone w zakresach obowiązków pracowniczych.
Hierarchię i podporządkowanie określa regulamin organizacyjny.
Regulaminy i zakresy obowiązków zatwierdza się zgodnie z procedurami stosowanymi u wytwórcy.
3.
Personel określony w ust. 2 powinien mieć wystarczające uprawnienia do prawidłowego wykonywania swoich obowiązków.
4.
Personel poddawany jest szkoleniom początkowym i ciągłym o sprawdzanej skuteczności, obejmujących w szczególności teorię i wdrażanie metod zapewniania jakości oraz dobrej praktyki wytwarzania, a także, gdy zachodzi potrzeba, szczególnych wymogów dla wytwarzania badanych produktów leczniczych.
5.
Ustanawia się programy higieny dostosowane do wykonywanych obowiązków, które należy wdrażać i których należy przestrzegać.
Programy w szczególności obejmują postępowania odnoszące się do zdrowia, praktyk higienicznych i odzieży personelu.
Artykuł 8
Pomieszczenia oraz sprzęt
1.
Pomieszczenia i sprzęt produkcyjny są rozmieszczane, zaprojektowane, skonstruowane, dostosowane i konserwowane tak, aby nadawały się do przeprowadzenia zamierzonych czynności.
2.
Pomieszczenia oraz sprzęt produkcyjny są rozlokowane, zaprojektowane oraz obsługiwane w taki sposób, aby zminimalizować ryzyko błędu oraz w celu umożliwienia skutecznego czyszczenia oraz konserwacji w celu uniknięcia zanieczyszczeń oraz zanieczyszczeń krzyżowych oraz ogólnie, wywierania niekorzystnego wpływu na jakość produktu.
3.
Pomieszczenia oraz sprzęt, które mają być wykorzystane w działaniach wytwarzania, mające zasadnicze znaczenie, jeśli chodzi o jakość produktów, podlegają odpowiedniemu kwalifikowaniu oraz zatwierdzaniu.
Artykuł 9
Dokumentacja
1.
Wytwórca ustanawia oraz utrzymuje system dokumentacji na podstawie specyfikacji, formuły wytwarzania oraz instrukcji przetwarzania oraz pakowania, procedur i protokołów obejmujących różne wykonywane czynności wytwórcze.
Dokumenty są jasne, wolne od błędów oraz uaktualniane.
Określone z góry procedury dotyczące ogólnych czynności wytwórczych i warunków powinny być dostępne, wraz ze szczególnymi dokumentami każdej partii dla wytwórcy.
Ten zestaw dokumentów umożliwia prześledzenie historii wytworzenia każdej partii oraz zmian wprowadzonych w trakcie rozwoju badanego produktu leczniczego.
Dokumentację partii danego produktu leczniczego przechowuje się przynajmniej przez pięć lat po upływie okresu ważności partii, do której się ona odnosi, lub przynajmniej przez pięć lat po certyfikacji określonej w art. 51 ust. 3 dyrektywy 2001/83/WE, w zależności od tego, który z tych okresów jest dłuższy.
W odniesieniu do badanych produktów leczniczych dokumentacja partii produktu przechowywana jest przynajmniej przez pięć lat po zaprzestaniu lub zakończeniu ostatniego badania klinicznego, w którym wykorzystywana była partia.
Sponsor lub posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, jeżeli są to inne podmioty, są odpowiedzialni za zapewnienie, że dokumentacja jest przechowywana zgodnie z warunkami, jakie są wymagane dla pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 2001/83/WE, jeżeli jest to wymagane w odniesieniu do późniejszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
2.
Jeśli zamiast dokumentów pisemnych wykorzystywane są elektroniczne, fotograficzne lub inne systemy przetwarzania danych, wytwórca najpierw zatwierdza systemy przez wskazanie, że dane będą prawidłowo przechowywane w trakcie przewidzianego okresu przechowywania.
Dane przechowywane przez te systemy są łatwo dostępne w czytelnej formie oraz są dostarczane właściwym organom na ich wniosek.
Dane przechowywane w postaci elektronicznej są chronione przed utratą lub uszkodzeniem danych, przez takie metody jak powielanie lub tworzenie kopii zapasowych oraz przekazywanie ich do innego systemu archiwizacji danych; utrzymuje się również próby kontrolne.
Artykuł 10
Produkcja
1.
Różne działania produkcyjne przeprowadzane są zgodnie z uprzednio ustalonymi instrukcjami i procedurami oraz zgodnie z dobrą praktyką wytwarzania.
Odpowiednie i wystarczające zasoby udostępnia się w odniesieniu do kontroli wykonywanej podczas produkcji.
Wszystkie odchylenia w ramach procesu produkcji są dokumentowane oraz starannie badane.
2.
Podejmowane są właściwe środki techniczne lub organizacyjne w celu uniknięcia zanieczyszczeń krzyżowych i zmieszania.
W przypadku badanych produktów leczniczych szczególną uwagę zwraca się na obchodzenie się z produktami w trakcie lub po zakończeniu jakichkolwiek czynności zatajenia.
3.
W odniesieniu do produktów leczniczych jakiekolwiek nowe wytwarzanie lub istotna zmiana w procesie produkcyjnym produktu leczniczego podlega zatwierdzeniu.
Najważniejsze fazy procesu wytwarzania są regularnie ponownie zatwierdzane.
4.
W odniesieniu do badanych produktów leczniczych proces wytwarzania jest zatwierdzany w całości w zakresie, w jakim jest to właściwe, biorąc pod uwagę stan rozwoju produktu.
Zatwierdzane są przynajmniej etapy najważniejszego procesu, takie jak sterylizacja.
Wszystkie kroki w ramach projektowania oraz rozwoju procesu wytwarzania są w pełni udokumentowane.
Artykuł 11
Kontrola jakości
1.
Wytwórca ustanawia oraz utrzymuje system kontroli jakości znajdujący się w zakresie odpowiedzialności osoby, która posiada wymagane kwalifikacje oraz jest niezależna od produkcji.
Osoba ta dysponuje lub posiada dostęp do jednego lub większej ilości laboratoriów kontroli jakości, posiadającego odpowiedni personel oraz odpowiednio wyposażonego, w celu przeprowadzania niezbędnych badań i testów materiałów wyjściowych oraz opakowań, a także testowania pośrednich i gotowych wyrobów.
2.
W odniesieniu do produktów leczniczych, w tym tych przywożonych z państw trzecich, laboratoria, którym zlecono wykonanie zamówienia, mogą być wykorzystywane zgodnie z art. 12 niniejszej dyrektywy oraz art. 20 lit. b) dyrektywy 2001/83/WE.
W odniesieniu do badanych produktów leczniczych sponsor zapewnia, że laboratorium, któremu zlecono wykonanie zamówienia, spełnia wymagania treści wniosku określonego w art. 9 ust. 2 dyrektywy 2001/20/WE, zatwierdzonego przez właściwe organy.
Jeśli produkty są przywożone z państw trzecich, kontrola analityczna nie jest obowiązkowa.
3.
Podczas końcowej kontroli gotowych produktów przed dopuszczeniem ich do sprzedaży lub dystrybucji, lub do wykorzystywania w próbach klinicznych, system kontroli jakości oprócz wyników analiz uwzględnia podstawowe informacje, takie jak informacje o warunkach produkcji, wynikach kontroli przeprowadzanej podczas produkcji, badaniu dokumentów wytwarzania oraz zgodności produktu z jego specyfikacjami, włączając w to opakowanie końcowe.
4.
Próbki każdej partii gotowych produktów leczniczych przechowuje się przez co najmniej rok od terminu wygaśnięciu okresu ważności produktów.
W odniesieniu do badanego produktu leczniczego wystarczające próbki każdej partii produktów wyprodukowanych luzem oraz kluczowych części składowych opakowań wykorzystywanych w odniesieniu do każdej partii produktu gotowego przechowywane są przynajmniej przez dwa lata po zakończeniu lub formalnym zaprzestaniu przeprowadzania ostatniego badania klinicznego, w którym partia została wykorzystana, w zależności od tego, który z tych okresów jest dłuższy.
Jeśli na podstawie przepisów prawa Państwa Członkowskiego wytwarzania nie jest wymagany dłuższy okres, próbki materiałów wyjściowych innych niż rozpuszczalniki, gazy lub woda wykorzystane w procesie wytwarzania są przechowywane przez okres co najmniej dwóch lat po dopuszczeniu produktu do obrotu.
Okres ten może zostać skrócony, jeżeli okres stabilności materiału, wskazany w odpowiedniej specyfikacji, jest krótszy.
Wszystkie te próbki przechowuje się do dyspozycji właściwych organów.
Inne warunki mogą zostać określone w drodze umowy z właściwymi organami, w odniesieniu do pobierania próbek oraz przechowywania materiałów wyjściowych oraz niektórych produktów wytworzonych indywidualnie lub w małych ilościach lub jeśli ich składowanie mogłoby wywołać szczególne problemy.
Artykuł 12
Praca zlecona do wykonania w ramach zamówienia
1.
Jakiekolwiek działania wytwarzania lub działania powiązane z nimi, które są przeprowadzane w ramach zamówienia, są przedmiotem pisemnej umowy.
2.
Umowa określa wyraźnie obowiązki każdej ze stron oraz określa w szczególności przestrzeganie dobrej praktyki wytwarzania przez wykonawcę oraz sposób, w jaki wykwalifikowana osoba odpowiedzialna za certyfikację każdej partii ma spełniać swoje obowiązki.
3.
Wykonawca umowy nie może zlecać podwykonawcy wykonania żadnej pracy powierzonej mu przez zleceniodawcę bez pisemnego upoważnienia udzielonego przez zleceniodawcę.
4.
Wykonawca spełnia wymagania zasad oraz wytycznych dobrej praktyki wytwarzania oraz podlega inspekcjom przeprowadzanym przez właściwe organy na podstawie art. 111 dyrektywy 2001/83/WE oraz art. 15 dyrektywy 2001/20/WE.
Artykuł 13
Skargi, wycofywanie produktów oraz nadzwyczajne ujawnienie
1.
W przypadku produktów leczniczych wytwórca wprowadza w życie system rejestracji oraz dokonywania przeglądu skarg, łącznie ze skutecznym systemem wycofywania, bezzwłocznie oraz w każdym momencie produktów leczniczych z sieci dystrybucji.
Wszelkie skargi dotyczące wady produktu są rejestrowane oraz badane przez wytwórcę.
Wytwórca powiadamia właściwy organ o jakichkolwiek wadach, które mogą powodować wycofanie lub nienormalne ograniczenie dostaw, oraz, w zakresie, w jakim jest to możliwe, wskazuje kraje przeznaczenia.
Wszelkie wycofania dokonywane są zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 123 dyrektywy 2001/83/WE.
2.
W przypadku badanych produktów leczniczych wytwórca we współpracy ze sponsorem wprowadza w życie system rejestrowania oraz dokonywania przeglądu łącznie ze skutecznym systemem bezzwłocznego oraz dokonywanego w każdym momencie wycofywania badanych produktów leczniczych, które już zostały wprowadzone do sieci dystrybucji.
Wytwórca rejestruje oraz bada wszelkie skargi dotyczące wad oraz powiadamia właściwy organ o jakiejkolwiek wadzie, która może spowodować wycofanie lub nienormalne ograniczenie dostaw.
W przypadku badanych produktów leczniczych wszystkie miejsca, w których przeprowadzane są próby, są identyfikowane oraz, o ile to możliwe, wskazywane są kraje przeznaczenia.
Wytwórca badanego produktu leczniczego we współpracy ze sponsorem powiadamia posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w przypadku badanych produktów leczniczych, w odniesieniu do których zostało wydane pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, o jakichkolwiek wadach, które mogłyby być związane z dopuszczonym produktem leczniczym.
3.
Sponsor wprowadza w życie procedurę dotyczącą szybkiego ujawniania zatajonych produktów, w przypadku gdy jest to niezbędne, w odniesieniu do bezzwłocznego wycofania, jak określono w ust. 2.
Sponsor zapewnia, że procedura ujawnia tożsamość zatajonego produktu tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne.
Artykuł 14
Kontrola wewnętrzna
Wytwórca przeprowadza powtarzające się kontrole wewnętrzne jako część systemu zapewniania jakości, w celu monitorowania realizowania i przestrzegania dobrej praktyki wytwarzania oraz proponowania jakichkolwiek niezbędnych działań naprawczych.
Dokumentacje takich kontroli wewnętrznych oraz wszelkich później podjętych działań naprawczych są przechowywane.
Artykuł 15
Etykietowanie
W przypadku badanego produktu leczniczego etykietowanie zapewnia ochronę przedmiotu oraz możliwość śledzenia w celu umożliwienia zidentyfikowania produktu i próby, a także w celu ułatwienia właściwego stosowania badanego produktu leczniczego.
Artykuł 16
Uchylenie dyrektywy 91/356/EWG
Dyrektywa 91/356/EWG traci moc.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jak odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2004 r. i niezwłocznie przekazują Komisji tekst przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a przepisami niniejszej dyrektywy.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 19 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2003/95/WE
z dnia 27 października 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 96/77/WE ustanawiającą szczególne kryteria czystości dla dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienioną dyrektywą 94/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit a),
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 2001/5/WE [4], ustanawia wykaz substancji, innych niż barwniki i środki słodzące, które można stosować jako dodatki do środków spożywczych.
(2) Dyrektywa Komisji 96/77/WE [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 2002/82/WE [6], określa kryteria czystości dla dodatków wymienionych w dyrektywie 95/2/WE.
(3) Naukowy Komitet ds. Żywności, w swojej opinii z dnia 6 maja 2002 r., stwierdził, że obecność tlenku etylenu powinna być mniejsza niż granica wykrywalności.
W konsekwencji, należy dostosować odpowiednie kryterium spośród istniejących kryteriów czystości określonych w dyrektywie 96/77/WE.
(4) Istnieje konieczność dostosowania do postępu technicznego istniejących kryteriów czystości w odniesieniu do azotanu sodu E 251 i beta-cyklodekstryny E 459.
(5) Istnieje konieczność uwzględnienia specyfikacji i technik analitycznych w zakresie dodatków wymienionych w Codex Alimentarius, opracowanym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności (JECFA).
(6) Dlatego dyrektywa 96/77/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 96/77/WE zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 listopada 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Produkty wprowadzone na rynek lub etykietowane przed dniem 1 listopada 2004 r., które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy, mogą być sprzedawane do wyczerpania zapasów.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 2003/96/WE
z dnia 27 października 2003 r.
w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zakres dyrektywy Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych [1] i dyrektywy Rady 92/82/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatków akcyzowych od olejów mineralnych [2] jest ograniczony do olejów mineralnych.
(2) Brak przepisów wspólnotowych wyznaczających minimalną stawkę podatków od energii elektrycznej i produktów energetycznych innych niż oleje mineralne może negatywnie wpływać na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(3) Prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i osiągnięcie celów innych polityk Wspólnoty wymagają ustanowienia na poziomie wspólnotowym minimalnych poziomów opodatkowania od większości produktów energetycznych, włącznie z energią elektryczną, gazem ziemnym i węglem.
(4) Znaczne różnice między krajowymi poziomami opodatkowania energii stosowanych przez Państwa Członkowskie mogłyby okazać się szkodliwe dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(5) Ustalenie właściwych wspólnotowych minimalnych poziomów opodatkowania może umożliwić zredukowanie istniejących różnic w krajowych poziomach opodatkowania.
(6) Zgodnie z postanowieniami art. 6 Traktatu, wymogi ochrony środowiska muszą być włączone do określania i wykonywania innych polityk Wspólnoty.
(7) Jako strona Konwencji Ramowej Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, Wspólnota ratyfikowała Protokół z Kioto.
Opodatkowanie produktów energetycznych i – w odpowiednim przypadku – energii elektrycznej jest jednym z instrumentów dostępnych w celu osiągania celów Protokołu z Kioto.
(8) Rada musi w regularnych odstępach czasu badać zwolnienia i obniżki oraz minimalne poziomy podatków, biorąc pod uwagę prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, rzeczywistą wartość minimalnych poziomów opodatkowania, międzynarodową konkurencyjność gospodarki Wspólnoty oraz ogólne cele Traktatu.
(9) Państwom Członkowskim należy przyznać elastyczność potrzebną do określania i wykonywania polityk właściwych do ich okoliczności krajowych.
(10) Państwa Członkowskie chcą wprowadzać lub utrzymywać różne rodzaje podatków od produktów energetycznych i energii elektrycznej.
W tym celu należy postanowić, że Państwa Członkowskie spełniają wymaganie odnośnie do minimalnych poziomów opodatkowania, jeśli całość pobranych przez nie, jako podatki pośrednie, opłat (z wyłączeniem podatku od wartości dodanej), nie jest niższa od wspólnotowych minimalnych poziomów opodatkowania.
(11) Decydowanie o tym, jakimi środkami podatkowymi wprowadzone zostaną w życie wspólnotowe ramy dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, jest sprawą poszczególnych Państw Członkowskich.
W tym względzie Państwa Członkowskie mogą zdecydować nie podwyższać ogólnego obciążenia podatkowego, jeśli uznają, że wprowadzenie w życie takiej zasady neutralności podatkowej mogłoby przyczynić się do restrukturyzacji i unowocześnienia ich systemów podatkowych poprzez zachęcanie do zachowań bardziej sprzyjających ochronie środowiska i zwiększonego uwzględnienia czynnika udziału w pracy.
(12) Ceny energii są elementami kluczowymi wspólnotowej polityki energetycznej, transportowej i ochrony środowiska.
(13) Podatki mają udział w ustalaniu cen produktów energetycznych i energii elektrycznej.
(14) Minimalne poziomy opodatkowania powinny odzwierciedlać pozycję konkurencyjności różnych produktów energetycznych i energii elektrycznej.
W związku z powyższym, słusznym byłoby oparcie kalkulacji tych minimalnych poziomów opodatkowania, w takim stopniu jak to jest możliwe, na zawartości energii w tych produktach.
Metoda ta nie powinna jednak być stosowana w stosunku do paliw silnikowych.
(15) Możliwość stosowania zróżnicowanych krajowych stawek podatkowych względem tego samego produktu powinna być dopuszczalna w niektórych okolicznościach lub na określonych warunkach, pod warunkiem przestrzegania wspólnotowych minimalnych poziomów opodatkowania oraz zasad rynku wewnętrznego i konkurencji.
(16) Ponieważ ciepło jest przedmiotem bardzo ograniczonego handlu wewnątrzwspólnotowego, końcowe opodatkowanie ciepła powinno pozostać poza zakresem niniejszych ram wspólnotowych.
(17) Niezbędne jest ustalenie różnych wspólnotowych minimalnych poziomów opodatkowania odnośnie do wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej.
(18) Produkty energetyczne wykorzystywane jako paliwo silnikowe do niektórych celów przemysłowych i handlowych oraz te wykorzystywane jako paliwo do ogrzewania są zazwyczaj opodatkowane na niższych poziomach niż te mające zastosowanie do produktów energetycznych wykorzystywanych jako materiały pędne.
(19) Konieczne jest przewidzenie możliwości szczególnego potraktowania opodatkowania oleju napędowego wykorzystywanego przez przedsiębiorstwa transportu towarowego, w szczególności te zaangażowane w działalność wewnątrz Wspólnoty, włącznie ze środkami pozwalającymi na wprowadzenie systemu opłat od użytkowników dróg w celu ograniczenia zakłóceń konkurencji jakie mogą napotkać podmioty gospodarcze.
(20) Państwa Członkowskie muszą w danym przypadku rozróżniać między olejem napędowym wykorzystywanym na cele handlowe i niehandlowe.
Państwa Członkowskie mogą wykorzystywać tę możliwość do zmniejszenia różnicy między opodatkowaniem nieprzeznaczonych na cele handlowe olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał napędowy i benzyny.
(21) Wykorzystanie produktów energetycznych i energii elektrycznej w celach handlowych i niehandlowych może być poddane różnemu traktowaniu do celów podatkowych.
(22) Produkty energetyczne powinny zasadniczo stanowić przedmiot ram wspólnotowych, gdy są wykorzystywane jako paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowe.
W tym zakresie, zgodnie z naturą i logiką systemu podatkowego, z zakresu tych ram wyłączone jest wykorzystywanie produktów energetycznych podwójnego zastosowania i wykorzystywanie produktów energetycznych nie jako paliw, a także procesy mineralogiczne.
Energia elektryczna, która w podobny sposób jest wykorzystywana, powinna być również podobnie traktowana.
(23) Istniejące zobowiązania międzynarodowe i utrzymywanie pozycji konkurencyjnej spółek wspólnotowych sprawiają, że słuszne jest kontynuowanie zwolnień od podatku dla produktów energetycznych wykorzystywanych w żegludze powietrznej i morskiej, innych niż dla celów prywatnej przyjemności, przy czym Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ograniczania tych zwolnień.
(24) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość stosowania niektórych innych zwolnień lub obniżonych poziomów opodatkowania, w przypadkach gdy nie będzie to szkodliwe dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i nie będzie powodować zakłóceń konkurencji.
(25) W szczególności, połączone wytwarzanie ciepła i mocy oraz, w celu wspierania wykorzystywania alternatywnych źródeł energii, odnawialne formy energii mogą kwalifikować się do preferencyjnego traktowania.
(26) Pożądane jest ustanowienie ram wspólnotowych w celu umożliwienia Państwom Członkowskim zwalniania od podatku akcyzowego lub obniżania podatku akcyzowego w celu wspierania biopaliw, przez co przyczyniałyby się do lepszego funkcjonowania rynku wewnętrznego i zapewnienia Państwom Członkowskim oraz podmiotom gospodarczym wystarczającego stopnia pewności prawnej.
Zakłócenia konkurencji powinny być ograniczone, a zachęty w formie obniżki kosztów podstawowych dla producentów i dystrybutorów biopaliw powinny zostać utrzymane, między innymi, przez dokonywanie przez Państwa Członkowskie dostosowań uwzględniających zmiany cen surowców.
(27) Niniejsza dyrektywa stanowi bez uszczerbku dla stosowania właściwych przepisów dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących produktów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontrolowania [3], i dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych [4], w przypadku gdy wyrób przeznaczony do wykorzystania, oferowany do sprzedaży lub wykorzystywany jako paliwo silnikowe lub dodatek do paliwa stanowi alkohol etylowy, którego definicję przedstawiono w dyrektywie 92/83/EWG.
(28) Niektóre zwolnienia lub obniżki poziomu podatku mogą okazać się konieczne; w szczególności z powodu braku silniejszej harmonizacji na poziomie wspólnotowym, z powodu ryzyka utraty konkurencyjności międzynarodowej lub ze względów społecznych, lub rozważań polityki ochrony środowiska.
(29) Należy zwrócić uwagę na zakłady zawierające umowy w celu znacznego wzmocnienia ochrony środowiska i efektywności energetycznej; między tymi zakładami, na szczególne traktowanie zasługują zakłady energochłonne.
(30) Okresy przejściowe i szczególne uzgodnienia mogą być wymagane w celu umożliwienia Państwom Członkowskim na łagodne dostosowanie do nowych poziomów opodatkowania, ograniczając w ten sposób możliwe negatywne skutki uboczne.
(31) Musi zostać przewidziana procedura upoważniająca wprowadzanie przez Państwa Członkowskie, w wyznaczonym okresie, innych zwolnień lub obniżonych poziomów opodatkowania.
Takie zwolnienia lub obniżki powinny być regularnie badane.
(32) Należy przewidzieć, żeby Państwa Członkowskie powiadamiały Komisję o niektórych środkach krajowych.
Takie powiadomienie nie zwalnia Państw Członkowskich ze zobowiązania, ustanowionego w art. 88 ust. 3 Traktatu, do powiadamiania o niektórych środkach krajowych.
Niniejsza dyrektywa nie narusza wyniku jakichkolwiek przyszłych procedur pomocy państwowej, które mogą zostać rozpoczęte zgodnie z art. 87 i 88 Traktatu.
(33) Zakres dyrektywy 92/12/EWG powinien zostać rozszerzony, w odpowiednim przypadku, na produkty i podatki pośrednie objęte niniejszą dyrektywą.
(34) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie nakładają podatki na produkty energetyczne i energię elektryczną zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy, pojęcie "produkty energetyczne" stosuje się do produktów:
a) objętych kodami CN 1507 do 1518, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe;
b) objętych kodami CN 2701, 2702 i 2704 do 2715;
c) objętych kodami CN 2901 i 2902;
d) objętych kodem CN 29051100, które nie są pochodzenia syntetycznego, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe;
e) objętych kodem CN 3403;
f) objętych kodem CN 3811;
g) objętych kodem CN 3817;
h) objętych kodem CN 38249099, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe.
2.
Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do:
Energii elektrycznej objętej kodem CN 2716.
3. W przypadku przeznaczenia do wykorzystania, oferowania na sprzedaż lub wykorzystywania jako paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania, produkty energetyczne inne niż te, których poziom opodatkowania został określony w niniejszej dyrektywie, podlegają podatkowi zgodnie z wykorzystaniem, według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego.
Oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1, wszelkie produkty przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe, lub jako dodatek lub rozcieńczalnik do paliw silnikowych, podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego.
Oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1, wszelkie inne węglowodory, z wyłączeniem torfu, przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane do ogrzewania, podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego produktu energetycznego.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) końcowego opodatkowania ciepła oraz opodatkowania produktów objętych kodami CN 4401 i 4402;
b) następującego wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej:
- produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania,
- podwójnego zastosowania produktów energetycznych
Produkt energetyczny ma podwójne zastosowanie w przypadku gdy jest wykorzystywany zarówno jako paliwo do ogrzewania oraz w celach innych niż jako paliwo silnikowe i paliwo do ogrzewania.
Wykorzystywanie produktów energetycznych do redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych uważa się za podwójne zastosowanie,
- energii elektrycznej wykorzystywanej zasadniczo do celów redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych,
- energii elektrycznej, w przypadku gdy stanowi ona ponad 50 % kosztu produktu.
"Koszt produktu" oznacza sumę wszystkich nabytych towarów i usług oraz koszty personelu i amortyzację środków trwałych na poziomie zakładu, którego definicję przedstawiono w art. 11.
Te koszty są obliczane średnio w odniesieniu do jednostki.
"Koszt energii elektrycznej" oznacza rzeczywistą wartość nabycia energii elektrycznej lub koszt wyprodukowania energii elektrycznej, jeśli jest ona pozyskiwana w zakładzie,
- procesów mineralogicznych
"Procesy mineralogiczne" oznaczają procesy sklasyfikowane w nomenklaturze NACE pod kodem DI 26 "produkcja produktów z pozostałych surowców niemetalicznych" w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3037/90 z dnia 9 października 1990 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej [6].
Jednakże art. 20 ma zastosowanie do tych produktów energetycznych.
5.
Odniesienia w niniejszej dyrektywie do kodów Nomenklatury Scalonej odnoszą się do tych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r., zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [7].
Decyzja o aktualizacji kodów Nomenklatury Scalonej dla produktów określonych w niniejszej dyrektywie jest podejmowana raz w roku zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
Decyzja ta nie może skutkować jakimikolwiek zmianami minimalnych stawek podatkowych zastosowanych w niniejszej dyrektywie lub dodaniem lub usunięciem jakichkolwiek produktów energetycznych i energii elektrycznej.
Artykuł 3
Odniesienia w dyrektywie 92/12/EWG do "olejów mineralnych" i "podatku akcyzowego", w zakresie w jakim mają zastosowanie do olejów mineralnych, są interpretowane jako obejmujące wszystkie produkty energetyczne, energię elektryczną i krajowe podatki pośrednie określone odpowiednio w art. 2 i art. 4 ust. 2 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Poziomy opodatkowania, jakie Państwa Członkowskie stosują do produktów energetycznych i energii elektrycznej, wymienione w art. 2, nie mogą być niższe niż minimalne poziomy opodatkowania przewidziane niniejszą dyrektywą.
2.
Dla celów niniejszej dyrektywy "poziom opodatkowania" stanowi całkowitą kwotę opłat pobranych jako podatki pośrednie (z wyłączeniem podatku od wartości dodanej) wyliczoną bezpośrednio lub pośrednio na podstawie ilości produktów energetycznych i energii elektrycznej w momencie przekazania do konsumpcji.
Artykuł 5
Pod warunkiem przestrzegania minimalnych poziomów opodatkowania przewidzianych niniejszą dyrektywą i, pod warunkiem że są one zgodne z prawem wspólnotowym, Państwa Członkowskie mogą stosować, pod kontrolą fiskalną, zróżnicowane stawki opodatkowania, w następujących przypadkach:
- gdy zróżnicowane stawki są bezpośrednio powiązane z jakością produktu;
- gdy zróżnicowane stawki zależą od ilościowych poziomów zużycia energii elektrycznej i produktów energetycznych wykorzystywanych do ogrzewania;
- do następujących zastosowań: lokalny publiczny transport pasażerski (łącznie z taksówkami), zbieranie odpadów, siły zbrojne i administracja publiczna, osoby niepełnosprawne, karetki pogotowia;
- gdy rozróżniane będzie zastosowanie w celach handlowych i niehandlowych produktów energetycznych i energii elektrycznej określonych w art. 9 i 10.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie mogą przyznawać zwolnienia lub obniżki w poziomach opodatkowania przewidzianych niniejszą dyrektywą albo:
a) bezpośrednio,
b) przez zróżnicowaną stawkę,
lub
c) przez refundowanie całości lub części kwoty opodatkowania.
Artykuł 7
1.
Od dnia 1 stycznia 2004 r. i od dnia 1 stycznia 2010 r. dla paliw silnikowych obowiązują minimalne poziomy opodatkowania ustalone załączniku I tabela A.
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2012 r. Rada, stanowiąc jednomyślnie, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, na podstawie sprawozdania i wniosku Komisji, podejmuje decyzję odnośnie do minimalnych poziomów opodatkowania mających zastosowanie do oleju gazowego na kolejny okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2013 r.
2.
Państwa Członkowskie mogą rozróżniać między handlowym i niehandlowym zastosowaniem oleju gazowego stosowanego jako materiał napędowy, pod warunkiem że wspólnotowe minimalne poziomy są przestrzegane i że stawka dla handlowego oleju gazowego wykorzystywanego jako materiał napędowy nie spada poniżej krajowego poziomu opodatkowania obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003 r., bez względu na wszelkie odstępstwa dla tego zastosowania ustanowione w niniejszej dyrektywie.
3.
"Handlowy olej gazowy wykorzystywany jako materiał napędowy" oznacza olej gazowy wykorzystywany jako materiał napędowy do następujących celów:
a) przewóz towarów na cudzy rachunek lub własny, pojazdem silnikowym lub pojazdem przegubowym przeznaczonym wyłącznie do przewozu drogowego towarów i o maksymalnej dopuszczalnej całkowitej masie rzeczywistej brutto nie mniejszej niż 7,5 tony;
b) regularny lub okazjonalny przewóz osób, pojazdem silnikowym kategorii M2 lub kategorii M3, zdefiniowanego w dyrektywie Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [8].
4.
Nie naruszając ust. 2, Państwa Członkowskie, które wprowadzą system opłat użytkowników dróg za pojazdy silnikowe lub pojazdy przegubowe przeznaczone wyłącznie do przewozu drogowego towarów, mogą stosować obniżoną stawkę dla oleju gazowego wykorzystywanego przez takie pojazdy, która schodzi poniżej krajowego poziomu opodatkowania obowiązującego w dniu 1 stycznia 2003 r., tak długo jak ogólny ciężar opodatkowania pozostaje w dużej części taki sam, pod warunkiem że wspólnotowe minimalne poziomy opodatkowania są przestrzegane i że krajowy poziom opodatkowania obowiązujący w dniu 1 stycznia 2003 r. dla oleju gazowego wykorzystywanego jako materiał napędowy jest przynajmniej dwa razy wyższy od minimalnego poziomu opodatkowania mającego zastosowanie w dniu 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 8
1.
Od dnia 1 stycznia 2004 r., nie naruszając przepisów art. 7, do produktów wykorzystywanych jako paliwo silnikowe do celów określonych w ust. 2, obowiązują minimalne poziomy opodatkowania ustalone w załączniku I tabela B.
2.
Niniejszy artykuł ma zastosowanie do następujących celów przemysłowych i handlowych:
a) prace w rolnictwie, ogrodnictwie, hodowli ryb oraz w leśnictwie;
b) silniki stacjonarne;
c) zakład i maszyny używane w budownictwie, inżynierii lądowej i wodnej oraz publicznych robotach budowlanych;
d) pojazdy przeznaczone do wykorzystania poza drogami publicznymi lub które nie uzyskały pozwolenia na korzystanie głównie na drogach publicznych.
Artykuł 9
1.
Od dnia 1 stycznia 2004 r., dla paliw do ogrzewania obowiązują minimalne poziomy opodatkowania ustalone w załączniku I tabela C.
2.
Państwa Członkowskie, które dnia 1 stycznia 2003 r. są upoważnione do stosowania opłaty monitorującej do olejów gazowych do ogrzewania, mogą stosować obniżoną stawkę 10 EUR na każde 1000 litrów tego produktu.
Upoważnienie to uchyla się dnia 1 stycznia 2007 r., jeśli Rada, stanowiąc jednomyślnie na podstawie sprawozdania i wniosku Komisji, podejmie taką decyzję, przyjąwszy do wiadomości, że poziom obniżonej stawki jest za niski, aby zapobiegał problemom związanym z zakłóceniami w handlu między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 10
1.
Od dnia 1 stycznia 2004 r., dla energii elektrycznej obowiązują minimalne poziomy opodatkowania ustalone w załączniku I tabela C.
2.
Powyżej minimalnych poziomów opodatkowania, określonych w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą ustalić jaka podstawa opodatkowania ma zastosowanie, pod warunkiem przestrzegania dyrektywy 92/12/EWG.
Artykuł 11
1.
W niniejszej dyrektywie "zastosowanie gospodarcze" oznacza wykorzystanie przez jednostkę gospodarczą, określoną zgodnie z ust. 2, która samodzielnie i niezależnie, w dowolnym miejscu, dostarcza towary lub świadczy usługi, niezależnie od celu i wyniku wykonywania takich działalności gospodarczych.
Działalności gospodarcze obejmują wszystkie działalności producentów, podmiotów gospodarczych i osób świadczących usługi włącznie z działalnością górniczą i rolniczą oraz wykonywaniem wolnych zawodów.
Państwowe, regionalne i lokalne władze administracyjne oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za jednostki gospodarcze w odniesieniu do działalności lub transakcji, w które są one zaangażowane jako władze publiczne.
Jednakże gdy angażują się one w takie działalności lub transakcje powinny być uważane za zakłady w odniesieniu do tych działalności lub transakcji, gdyby traktowanie ich nie jako zakłady prowadziłoby do znacznych zakłóceń konkurencji.
2.
W odniesieniu do niniejszej dyrektywy, jednostka gospodarcza nie może być mniejsza od części przedsięwzięcia lub osoby prawnej, która z organizacyjnego punktu widzenia stanowi niezależny zakład, to znaczy jest jednostką zdolną do funkcjonowania w oparciu o własne środki.
3.
W przypadku zastosowań mieszanych, opodatkowanie stosowane jest proporcjonalnie do każdego rodzaju zastosowania, przy czym jeśli zastosowanie gospodarcze jest nieznaczne, wówczas może być potraktowane jako nieistniejące.
4.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć zakres obniżonego poziomu opodatkowania dla zastosowań gospodarczych.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie mogą wyrażać swoje krajowe poziomy opodatkowania w jednostkach innych niż te określonych w art. 7–10, pod warunkiem że odpowiednie poziomy opodatkowania, po ich przeliczeniu na te jednostki, nie znajdują się poniżej minimalnych poziomów opodatkowania określonych w niniejszej dyrektywie.
2.
Dla produktów energetycznych określonych w art. 7, 8 i 9, których poziomy opodatkowania są oparte na objętości, objętość mierzona jest w temperaturze 15 °C.
Artykuł 13
1.
Dla Państw Członkowskich, które nie przyjęły euro, wartość euro wyrażona w walutach krajowych mająca zastosowanie do wartości poziomów opodatkowania jest ustalana raz w roku.
Stosuje się kursy obowiązujące w pierwszym dniu roboczym października i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Kursy te stosuje się od dnia 1 stycznia następnego roku kalendarzowego.
2.
Państwa Członkowskie mogą zachować kwoty opodatkowania obowiązujące w czasie waloryzacji rocznej przewidzianej w ust. 1, jeśli przeliczenie kwot poziomu opodatkowania wyrażonych w EUR skutkowałaby podwyższeniem o mniej niż 5 % lub 5 EUR, w zależności od tego, która z tych kwot jest niższa, w poziomie opodatkowania wyrażonego w walucie krajowej.
Artykuł 14
1.
Poza przepisami ogólnymi wymienionymi w dyrektywie 92/12/EWG w sprawie zwolnionych zastosowań produktów podlegających opodatkowaniu, i bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie zwalniają następujące produkty od podatku na warunkach, które ustanawiają do celów zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania takich zwolnień oraz zapobieżenia jakimkolwiek oszustwom podatkowym, unikaniu lub nadużyciom:
a) produkty energetyczne i energia elektryczna wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej oraz energia elektryczna wykorzystywana do utrzymania zdolności do produkcji energii elektrycznej.
Państwa Członkowskie mogą jednakże ze względów polityki ochrony środowiska, poddać te produkty opodatkowaniu bez konieczności uwzględniania minimalnych poziomów opodatkowania ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
W takim przypadku opodatkowanie tych produktów nie będzie brane pod uwagę do celów zachowania minimalnego poziomu opodatkowania energii elektrycznej ustanowionego w art. 10;
b) produkty energetyczne dostarczane w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej innej niż prywatne loty niehandlowe.
Dla celów niniejszej dyrektywy "prywatne loty niehandlowe" oznaczają każde użycie samolotu przez jego właściciela lub inną osobę fizyczną lub prawną, korzystającą z niego na zasadzie najmu lub w jakikolwiek inny sposób, we wszelkich celach innych niż handlowe, w szczególności nie w celu przewozu pasażerów lub towarów lub świadczenia usług za wynagrodzeniem lub usług na rzecz władz publicznych.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć zakres niniejszego zwolnienia do dostaw paliwa do silników odrzutowych (kod CN 27101921 );
c) produkty energetyczne dostarczane w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi na wodach terytorialnych Wspólnoty (włącznie z połowami), z wyłączeniem prywatnej żeglugi niehandlowej, i energia elektryczna produkowana na pokładzie statku.
Dla celów niniejszej dyrektywy "prywatna żegluga niehandlowa" oznacza każde użycie statku przez jego właściciela lub inną osobę fizyczną lub prawną, korzystającą z niej na zasadzie najmu lub w jakikolwiek inny sposób, we wszelkich innych celach niż handlowe, w szczególności innych niż w celu przewozu pasażerów lub towarów lub świadczenia usług za wynagrodzeniem lub usług na rzecz władz publicznych.
2.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć zakres zwolnień przewidzianych w ust. 1 lit. b) i c) do transportu międzynarodowego i wewnątrzwspólnotowego.
Ponadto, w przypadku gdy Państwo Członkowskie zawarło umowę dwustronną z innym Państwem Członkowskim, wówczas może ono również uchylić zwolnienia przewidziane w ust. 1 lit. b) i c).
W takich przypadkach Państwa Członkowskie mogą stosować poziom opodatkowania niższy od minimalnego poziomu ustalonego w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 15
1.
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie mogą przyznawać, pod kontrolą fiskalną, całkowite lub częściowe zwolnienia lub obniżki w zakresie poziomu opodatkowania wobec:
a) produktów podlegających opodatkowaniu wykorzystywanych pod kontrolą fiskalną w dziedzinie projektów pilotażowych dla rozwoju technologicznego produktów bardziej przyjaznych dla środowiska lub w związku z paliwami z zasobów odnawialnych;
b) energii elektrycznej:
- pochodzącej z wykorzystania energii słonecznej, wiatrowej, fal, pływów lub geotermicznej;
- pozyskiwanej w elektrowniach wodnych;
- pozyskiwanej z biomasy lub produktów wyprodukowanych z biomasy;
- wytwarzanej z emisji metanu z opuszczonych kopalni węgla;
- wytwarzanej z ogniw paliwowych;
c) produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanych do łącznego wytwarzania ciepła i mocy;
d) energii elektrycznej wytwarzanej podczas łącznego wytwarzania ciepła i mocy, pod warunkiem że łączne generatory są przyjazne dla środowiska.
Państwa Członkowskie mogą stosować krajowe definicje pojęcia "przyjazny dla środowiska" (lub wysoka wydajność), do momentu kiedy Rada na podstawie sprawozdania i wniosku Komisji, przyjmie jednomyślnie wspólną definicję;
e) produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanej do przewozów towarów i pasażerów koleją, metrem, tramwajem, trolejbusem;
f) produktów energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwo dla żeglugi na śródlądowych drogach wodnych (włącznie z połowami), z wyłączeniem prywatnej żeglugi niehandlowej, i energii elektrycznej produkowanej na pokładzie statku;
g) gazu ziemnego w Państwach Członkowskich, w których udział gazu ziemnego w końcowym zużyciu energii był mniejszy niż 15 % w 2000 r.;
Całkowite lub częściowe zwolnienia lub obniżki mogą zostać przyznane na maksymalny okres dziesięciu lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy lub do czasu, gdy krajowy udział gazu ziemnego w końcowym zużyciu energii osiągnie 25 %, w zależności od tego, który z tych momentów nastąpi wcześniej.
Jednakże gdy tylko krajowy udział gazu ziemnego w końcowym zużyciu energii osiągnie 20 %, zainteresowane Państwa Członkowskie stosują wyłącznie pozytywny poziom opodatkowania, który wzrasta corocznie w celu osiągnięcia przynajmniej stawki minimalnej na koniec okresu określonego powyżej.
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej może stosować całkowite lub częściowe zwolnienia lub obniżki dla gazu ziemnego oddzielnie dla Irlandii Północnej;
h) energii elektrycznej, gazu ziemnego, węgla i paliw stałych wykorzystywanych przez gospodarstwa domowe lub organizacje uznane przez dane Państwo Członkowskie za organizacje użyteczności publicznej.
W przypadku takich organizacji użyteczności publicznej, Państwa Członkowskie mogą ograniczyć zwolnienie od podatku lub obniżkę do działalności niegospodarczych.
W przypadku gdy występują mieszane zastosowania, opodatkowanie stosuje się proporcjonalnie do każdego rodzaju zastosowania.
Jeśli zastosowanie jest nieznaczne, wówczas może zostać potraktowane jako nieistniejące;
i) gazu ziemnego i gazu płynnego wykorzystywanych jako materiały pędne;
j) paliw silnikowych wykorzystywanych w dziedzinie wytwarzania, rozwoju, badania i konserwacji statków powietrznych i statków;
k) paliw silnikowych wykorzystywanych do operacji pogłębiania na drogach żeglownych i w portach;
l) produktów objętych kodem CN 2705 wykorzystywanych do ogrzewania.
2.
Państwa Członkowskie mogą również zwrócić producentowi w części lub w całości kwotę podatku zapłaconego przez konsumenta za energię elektryczną pozyskaną z produktów określonych w ust. 1 lit. b).
3.
Państwa Członkowskie mogą stosować poziom opodatkowania obniżany do zera do produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanej w pracach rolniczych, ogrodniczych, w hodowli ryb, oraz w leśnictwie.
Na podstawie wniosku Komisji, Rada zbada przed dniem 1 stycznia 2008 r., czy możliwość stosowania poziomu opodatkowania obniżanego do zera powinna zostać uchylona.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie mogą, bez uszczerbku dla ust. 5, stosować zwolnienie lub obniżoną stawkę podatkową, pod kontrolą fiskalną, do produktów podlegających opodatkowaniu określonych w art. 2 w przypadku gdy produkty te składają się z jednego lub większej ilości lub zawierają jeden lub większą ilość następujących produktów:
- produkty objęte kodami CN 1507 do 1518;
- produkty objęte kodami CN 38249055 i 38249080 do 38249099 dla ich części składowych pozyskanych z biomasy;
- produkty objęte kodami CN 22072000 i 29051100 niebędące pochodzenia syntetycznego;
- produkty wyprodukowane z biomasy, włącznie z produktami objętymi kodami CN 4401 i 4402.
Państwa Członkowskie mogą także stosować obniżoną stawkę podatkową, pod kontrolą fiskalną, do produktów podlegających opodatkowaniu określonych w art. 2 w przypadku gdy produkty takie zawierają wodę (kody CN 2201 i 28510010).
"Biomass" oznacza ulegającą biodegradacji część produktów, odpadów i pozostałości rolnictwa (włącznie z substancjami roślinnymi i zwierzęcymi), leśnictwa i powiązanych gałęzi przemysłu, a także ulegającą biodegradacji część odpadów przemysłowych i gospodarstw domowych.
2.
Zwolnienie z lub obniżka podatku wynikająca z zastosowania obniżonej stawki ustanowionej w ust. 1 nie może być większa niż kwota podatków należnych od ilości produktów określonych w ust. 1 obecnych w produktach, kwalifikujących się do tej obniżki.
Poziomy opodatkowania stosowane przez Państwa Członkowskie do produktów składających się lub zawierających produkty określone w ust. 1 mogą być niższe niż minimalne poziomy określone w art. 4.
3.
Zwolnienie lub obniżka podatków stosowanych przez Państwa Członkowskie zostają dostosowane odpowiednio do zmian cen surowców w celu uniknięcia nadmiernej rekompensaty dodatkowych kosztów związanych z wytwarzaniem produktów określonych w ust. 1.
4.
Do dnia 31 grudnia 2003 r., Państwa Członkowskie mogą zwolnić lub kontynuować zwolnienie produktów składających się wyłącznie lub prawie wyłącznie z produktów określonych w ust. 1.
5.
Zwolnienie lub obniżka przewidziane dla produktów określonych w ust. 1 mogą być przyznane w ramach wieloletniego programu w drodze zezwolenia udzielonego przez władzę administracyjną na rzecz podmiotu gospodarczego na okres dłuższy niż jeden rok kalendarzowy.
Zwolnienie lub obniżka objęte zezwoleniem nie mogą być stosowane przez okres dłuższy niż sześć kolejnych lat.
Okres ten może być odnawiany.
W ramach wieloletniego programu objętego zezwoleniem władzy administracyjnej przed dniem 31 grudnia 2012 r., Państwa Członkowskie mogą stosować zwolnienie lub obniżkę zgodnie z ust. 1 po dniu 31 grudnia 2012 r. aż do końca programu wieloletniego.
Okres ten nie może być odnawiany.
6.
W przypadku gdyby przepisy prawa wspólnotowego wymagały, aby Państwa Członkowskie dostosowały się do obowiązujących zobowiązań do wprowadzenia na ich rynki minimalnego udziału produktów określonych w ust. 1, wówczas ust. 1–5 przestają obowiązywać od daty, w którym takie zobowiązania stały się wiążące dla Państw Członkowskich.
7.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji zestawienie obniżek i zwolnień podatkowych stosowanych zgodnie z niniejszym artykułem do dnia 31 grudnia 2004 r. a następnie co 12 kolejnych miesięcy.
8.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2009 r. Komisja zda Radzie sprawozdanie w sprawie zagadnień fiskalnych, gospodarczych, rolniczych, energetycznych, przemysłowych oraz środowiskowych obniżek przyznanych zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 17
1.
Pod warunkiem że minimalne poziomy opodatkowania przewidziane w niniejszej dyrektywie są przestrzegane średnio przez wszystkie przedsiębiorstwa, Państwa Członkowskie mogą stosować obniżki podatku do zużycia produktów energetycznych wykorzystywanych do ogrzewania lub dla celów art. 8 ust. 2 lit. b) i c) oraz do energii elektrycznej w następujących przypadkach:
a) na rzecz zakładów energochłonnych
"Zakład energochłonny" oznacza jednostkę gospodarczą, określoną w art. 11, w której koszty nabycia produktów energetycznych i energii elektrycznej wynoszą przynajmniej 3,0 % wartości produkcji lub krajowy należny podatek energetyczny wynosi przynajmniej 0,5 % wartości dodanej.
W ramach tej definicji, Państwa Członkowskie mogą stosować bardziej rygorystyczne pojęcia, włącznie z wartością sprzedaży, definicjami dotyczącymi procesu i sektora.
"Nabycie produktów energetycznych i energii elektrycznej" oznacza rzeczywisty koszt energii nabytej lub wytworzonej w ramach zakładu.
Zalicza się do niej jedynie energię elektryczną, ciepło i produkty energetyczne, które są wykorzystywane do ogrzewania lub dla celów art. 8 ust. 2 lit. b) i c).
Włączone są wszystkie podatki poza podatkiem od wartości dodanej, który może zostać odliczony.
"Wartość produkcji" oznacza obrót, włącznie z subwencjami bezpośrednio powiązanymi z ceną produktu, plus lub minus zmiany poziomu zapasów produktów gotowych, niegotowych oraz towarów i usług nabytych w celu odsprzedaży, minus towary i usługi nabyte w celu odsprzedaży.
"Wartość dodana" oznacza całkowity obrót podlegający podatkowi od wartości dodanej włącznie ze sprzedażą na wywóz, minus całkowita suma zakupów podlegających podatkowi VAT włącznie z przywozem.
Państwom Członkowskim, które stosują obecnie krajowe systemy podatku energetycznego, w których energochłonne zakłady są określone zgodnie z kryteriami innymi niż koszty energii w porównaniu z wartością produkcji i należny krajowy podatek energetyczny w porównaniu z wartością dodaną, zostaje przyznany na okres przejściowy nie później niż do dnia 1 stycznia 2007 r. w celu dostosowania definicji określonej w lit. a) akapit pierwszy.
b) w przypadku gdy zostały zawarte porozumienia z przedsiębiorstwami lub związkami przedsiębiorstw, lub w przypadku gdy wprowadzone zostały w życie systemy zezwoleń handlowych lub równoważne uzgodnienia, o ile prowadzą one do osiągania celów dotyczących ochrony środowiska lub do podwyższenia efektywności energetycznej.
2.
Nie naruszając art. 4 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą stosować poziom opodatkowania obniżany do zera do produktów energetycznych i energii elektrycznej, których definicję przedstawiono w art. 2, gdy są wykorzystywane przez zakłady energochłonne, których definicję przedstawiono w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Nie naruszając art. 4 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą stosować poziom opodatkowania obniżany do 50 % minimalnych poziomów niniejszej dyrektywy, do produktów energetycznych i energii elektrycznej odpowiadających definicji w art. 2, w przypadku gdy są wykorzystywane przez jednostki gospodarcze, jak zdefiniowano w art. 11, które nie są energochłonne, jak zdefiniowano w ust. 1 niniejszego artykułu.
4.
Wobec zakładów korzystających z możliwości określonych w ust. 2 i 3, obowiązują porozumienia, systemy zezwoleń handlowych lub równoważne uzgodnienia określone w ust. 1 lit. b).
Porozumienia, systemy zezwoleń handlowych lub równoważne uzgodnienia muszą prowadzić do osiągania celów środowiska lub podwyższenia efektywności energetycznej, zasadniczo równoważnych z tymi jakie byłyby osiągnięte, jeśli przestrzegane byłyby standardowe wspólnotowe stawki minimalne.
Artykuł 18
1.
W drodze odstępstwa od przepisów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie zostają niniejszym upoważnione do dalszego stosowania obniżek poziomów opodatkowania lub zwolnień przedstawionych w załączniku II.
Z zastrzeżeniem wcześniejszego przeglądu przez Radę, na podstawie wniosku Komisji, upoważnienie to wygasa dnia 31 grudnia 2006 r. lub w dniu określonym w załączniku II.
2.
Nie naruszając okresów wymienionych w ust. 3–12, i pod warunkiem że nie zakłóci to w znacznym stopniu konkurencji, Państwom Członkowskim napotykającym trudności we wprowadzaniu w życie nowych minimalnych poziomów opodatkowania zostanie wyznaczony okres przejściowy do dnia 1 stycznia 2007 r., szczególnie w celu uniknięcia zagrożenia stabilności cen.
3.
Królestwo Hiszpanii może stosować okres przejściowy do dnia 1 stycznia 2007 r. w celu dostosowania krajowego poziomu opodatkowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny do nowego minimalnego poziomu wynoszącego 302 EUR oraz do dnia 1 stycznia 2012 r. w celu osiągnięcia poziomu 330 EUR.
Do dnia 31 grudnia 2009 r. może ponadto stosować specjalną obniżoną stawkę na handlowe zastosowanie olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny, pod warunkiem że nie będzie to skutkować opodatkowaniem na poziomie niższym niż 287 EUR za 1000 l i że krajowe poziomy opodatkowania obowiązujące w dniu 1 stycznia 2003 r. nie zostaną obniżone.
Od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 1 stycznia 2012 r., może stosować zróżnicowaną stawkę do handlowego zastosowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny, pod warunkiem że nie będzie to skutkować opodatkowaniem na poziomie niższym niż 302 EUR za 1000 l i że krajowe poziomy opodatkowania obowiązujące w dniu 1 stycznia 2010 r. nie zostaną obniżone.
Specjalna obniżona stawka na handlowe zastosowanie olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny może również być stosowana do taksówek do dnia 1 stycznia 2012 r.
W odniesieniu do art. 7 ust. 3 lit. a), może stosować do dnia 1 stycznia 2008 r., przy definiowaniu celów handlowych, dopuszczalną masę całkowitą wynoszącą nie mniej niż 3,5 ton.
4.
Republika Austrii może stosować okres przejściowy do dnia 1 stycznia 2007 r. w celu dostosowania swojego krajowego poziomu opodatkowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny do nowego minimalnego poziomu wynoszącego 302 EUR oraz do dnia 1 stycznia 2012 r. w celu osiągnięcia poziomu 330 EUR Do dnia 31 grudnia 2009 r., może ponadto stosować specjalną obniżoną stawkę na handlowe zastosowanie olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny, pod warunkiem że nie będzie to skutkować opodatkowaniem na poziomie niższym niż 287 EUR za 1000 l i że krajowe poziomy opodatkowania obowiązujące w dniu 1 stycznia 2003 r. nie zostaną obniżone.
Od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 1 stycznia 2012 r., może stosować zróżnicowaną stawkę do handlowego zastosowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny, pod warunkiem że nie będzie to skutkować opodatkowaniem na poziomie niższym niż 302 EUR za 1000 l i że krajowe poziomy opodatkowania obowiązujące w dniu 1 stycznia 2010 r. nie zostaną obniżone.
5.
Królestwo Belgii może stosować okres przejściowy do dnia 1 stycznia 2007 r. w celu dostosowania krajowego poziomu opodatkowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny do nowego minimalnego poziomu wynoszącego 302 EUR oraz do dnia 1 stycznia 2012 r. w celu osiągnięcia poziomu 330 EUR Do dnia 31 grudnia 2009 r., może ponadto stosować specjalną obniżoną stawkę do handlowego zastosowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny, pod warunkiem że nie będzie to skutkować opodatkowaniem na poziomie niższym niż 287 EUR za 1000 l i że krajowe poziomy opodatkowania obowiązujące w dniu 1 stycznia 2003 r. nie zostaną obniżone.
Od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 1 stycznia 2012 r., może stosować zróżnicowaną stawkę do handlowego zastosowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny, pod warunkiem że nie będzie to skutkować opodatkowaniem na poziomie niższym niż 302 EUR za 1000 l i że krajowe poziomy opodatkowania obowiązujące w dniu 1 stycznia 2010 r. nie zostaną obniżone.
6.
Wielkie Księstwo Luksemburga może stosować okres przejściowy do dnia 1 stycznia 2009 r. w celu dostosowania krajowego poziomu opodatkowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny do nowego minimalnego poziomu wynoszącego 302 EUR oraz do dnia 1 stycznia 2012 r. w celu osiągnięcia poziomu 330 EUR.
Do dnia 31 grudnia 2009 r. może ponadto stosować specjalną obniżoną stawkę do handlowego zastosowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny, pod warunkiem że nie będzie to skutkować opodatkowaniem na poziomie niższym niż 272 EUR za 1000 l i że krajowe poziomy opodatkowania obowiązujące w dniu 1 stycznia 2003 r. nie zostaną obniżone.
Od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 1 stycznia 2012 r., może stosować zróżnicowaną stawkę do handlowego zastosowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny, pod warunkiem że nie będzie to skutkować opodatkowaniem na poziomie niższym niż 302 EUR za 1000 l i że krajowe poziomy opodatkowania obowiązujące w dniu 1 stycznia 2010 r. nie zostaną obniżone.
7.
Republika Portugalska może stosować poziomy opodatkowania na produkty energetyczne i energię elektryczną zużywaną w Autonomicznych Regionach Azorów i Maderze, niższe niż minimalne poziomy opodatkowania ustanowione w niniejszej dyrektywie w celu wyrównania kosztów transportu poniesionych z powodu wyspiarskiej natury i rozproszenia wysp w tych regionach.
Republika Portugalska może stosować okres przejściowy do dnia 1 stycznia 2009 r. w celu dostosowania krajowego poziomu opodatkowania olejów gazowych, wykorzystywanych jako materiał pędny, do nowego minimalnego poziomu wynoszącego 302 EUR oraz do dnia 1 stycznia 2012 r. w celu osiągnięcia poziomu 330 EUR Do dnia 31 grudnia 2009 r., może ponadto stosować zróżnicowaną stawkę do handlowego zastosowania olejów gazowych, wykorzystywanych jako materiał pędny, pod warunkiem że nie będzie to skutkować opodatkowaniem na poziomie niższym niż 272 EUR za 1000 l i że krajowe poziomy opodatkowania obowiązujące w dniu 1 stycznia 2003 r. nie zostaną obniżone.
Od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 1 stycznia 2012 r., może stosować zróżnicowaną stawkę do handlowego zastosowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny, pod warunkiem że nie będzie to skutkować opodatkowaniem na poziomie niższym niż 302 EUR za 1000 l i że krajowe poziomy opodatkowania obowiązujące w dniu 1 stycznia 2010 r. nie zostają obniżone.
Zróżnicowana stawka do handlowego zastosowania olejów gazowych, wykorzystywanych jako materiał pędny, może również być stosowana do taksówek do dnia 1 stycznia 2012 r.
W odniesieniu do art. 7 ust. 3 lit. a), może stosować do dnia 1 stycznia 2008 r. dopuszczalną masę całkowitą wynoszącą nie mniej niż 3,5 ton, przy definiowaniu celów handlowych.
Republika Portugalska może stosować do dnia 1 stycznia 2010 r. całkowite lub częściowe zwolnienia w ramach poziomu opodatkowania energii elektrycznej.
8.
Republika Grecka może stosować poziomy opodatkowania do 22 EUR za 1000 l, niżej niż minimalne stawki ustanowione w niniejszej dyrektywie dla olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny i dla benzyny zużywanej w obszarach administracyjnych Lesbos, Chios, Samos, Dodekanez i Cyclady oraz na następujących Wyspach Egejskich: Thasos, Sporady Północne, Samotraka i Skiros.
Republika Grecka może stosować okres przejściowy do dnia 1 stycznia 2010 r. w celu przekształcenia jej obecnego systemu wejściowego opodatkowania energii elektrycznej na system końcowego opodatkowania energii elektrycznej oraz w celu osiągnięcia nowego minimalnego poziomu opodatkowania dla benzyny.
Republika Grecka może stosować okres przejściowy do dnia 1 stycznia 2010 r. w celu dostosowania krajowego poziomu opodatkowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny do nowego minimalnego poziomu wynoszącego 302 EUR za 1000 l oraz do dnia 1 stycznia 2012 r. w celu osiągnięcia poziomu 330 EUR.
Do dnia 31 grudnia 2009 r., może ponadto stosować zróżnicowaną stawkę do handlowego zastosowania olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał pędny, pod warunkiem że nie będzie to skutkować opodatkowaniem na poziomie niższym niż 264 EUR za 1000 l i że krajowe poziomy opodatkowania obowiązujące w dniu 1 stycznia 2003 r. nie zostają obniżone.
Od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 1 stycznia 2012 r. może stosować zróżnicowaną stawkę do handlowego zastosowania olejów gazowych, wykorzystywanych jako materiał pędny, pod warunkiem że nie będzie to skutkować opodatkowaniem na poziomie niższym niż 302 EUR za 1000 l i że krajowe poziomy opodatkowania obowiązujące w dniu 1 stycznia 2010 r. nie zostają obniżone.
Zróżnicowana stawka do handlowego zastosowania oleju gazowego, wykorzystywanego jako materiał pędny, może być również stosowana do taksówek do dnia 1 stycznia 2012 r.
W odniesieniu do art. 7 ust. 3 lit. a), może stosować do dnia 1 stycznia 2008 r. dopuszczalną całkowitą masę wynoszącą nie mniej niż 3,5 ton, przy definiowaniu celów handlowych.
9.
Irlandia może stosować do dnia 1 stycznia 2008 r. całkowite lub częściowe zwolnienia lub obniżki w ramach poziomu opodatkowania energii elektrycznej.
10.
Republika Francuska może do dnia 1 stycznia 2009 r. stosować całkowite lub częściowe zwolnienia lub obniżki dla produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanej przez Państwo, regiony i gminy lub inne podmioty prawa publicznego, w odniesieniu do działalności lub transakcji, w które są one zaangażowane jako władze publiczne.
Republika Francuska może stosować okres przejściowy do dnia 1 stycznia 2009 r. w celu dostosowania jej obecnego systemu opodatkowania energii elektrycznej do przepisów przedstawionych w niniejszej dyrektywie.
W tym okresie, ogólny średni poziom aktualnego lokalnego opodatkowania energii elektrycznej ma być brany pod uwagę w celu ocenienia, czy minimalne stawki przedstawione w niniejszej dyrektywie są przestrzegane.
11.
Republika Włoska może stosować do dnia 1 stycznia 2008 r. dopuszczalną całkowitą masę wynoszącą nie mniej niż 3,5 ton, przy definiowaniu celów handlowych zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. a).
12.
Republika Federalna Niemiec może stosować do dnia 1 stycznia 2008 r. dopuszczalną całkowitą masę wynoszącą nie mniej niż 12 ton, przy definiowaniu celów handlowych zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. a).
13.
Królestwo Niderlandów może stosować do dnia 1 stycznia 2008 r. dopuszczalną całkowitą masę wynoszącą nie mniej niż 12 ton zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. a), przy definiowaniu celów handlowych.
14.
Podczas ustalonych okresów przejściowych Państwa Członkowskie zmniejszają stopniowo istniejące u nich różnice odnoszące się do nowych minimalnych poziomów opodatkowania.
Jednakże w przypadku gdy różnica między poziomem krajowym a poziomem minimalnym nie przekracza 3 % poziomu minimalnego, wówczas dane Państwo Członkowskie może czekać do końca tego okresu w celu dostosowania jego poziomu krajowego.
Artykuł 19
1.
Oprócz przepisów przedstawionych w poprzednich artykułach, w szczególności w art. 5, 15 i 17, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde Państwo Członkowskie do wprowadzenia dalszych zwolnień lub obniżek na podstawie szczególnych rozważań politycznych.
Państwo Członkowskie pragnące wprowadzić taki środek powiadamia o tym Komisję oraz dostarcza Komisji wszelkie właściwe i konieczne informacje.
Komisja bada wniosek, biorąc pod uwagę, między innymi, prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, konieczność zapewnienia uczciwej konkurencji oraz politykę zdrowotną, środowiska, energetyczną i transportową Wspólnoty.
W terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich właściwych i koniecznych informacji, Komisja przedstawia propozycję upoważnienia takiego środka przez Radę, albo powiadamia Radę o przyczynach dla jakich nie przedstawiła propozycji upoważnienia takiego środka.
2.
Upoważnienia określone w ust. 1 są przyznawane maksymalnie na okres 6 lat, z możliwością odnowienia zgodnie z procedurą przedstawioną w ust. 1.
3.
Jeśli Komisja uzna, że zwolnienia lub obniżki przewidziane w ust. 1, nie mogą być dłużej utrzymywane, szczególnie ze względów uczciwej konkurencji lub zakłócenia funkcjonowania rynku wewnętrznego, lub ze względów wspólnotowej polityki w obszarach zdrowia, ochrony środowiska, energii i transportu, przedstawia Radzie właściwe propozycje.
Rada podejmuje jednomyślną decyzję odnośnie do takich propozycji.
Artykuł 20
1.
Jedynie następujące produkty energetyczne podlegają przepisom dotyczącym kontroli i przemieszczania dyrektywy 92/12/EWG:
a) produkty objęte kodami CN 1507–1518, jeśli są przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe;
b) produkty objęte kodami CN 270710, 270720, 270730 i 270750;
c) produkty objęte kodami CN 271011–27101969.
Jednakże przy produktach objętych kodami CN 27101121, 27101125 i 27101929, przepisy dotyczące kontroli i przemieszczania stosują się jedynie do sytuacji, kiedy produkty te są przemieszczane luzem;
d) produkty objęte kodami CN 2711 (z wyłączeniem 271111, 271121 i 271129);
e) produkty objęte kodem CN 290110;
f) produkty objęte kodami CN 290220, 290230, 290241, 290242, 290243 i 290244;
g) produkty objęte kodem CN 29051100, nie będące pochodzenia syntetycznego, jeśli są przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe;
h) produkty objęte kodem CN 38249099, jeśli są przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie uzna, że produkty energetyczne inne niż te określone w ust. 1, przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo do ogrzewania, paliwo silnikowe lub w inny sposób, są okazją do oszustw podatkowych, ich unikania lub nadużyć, powiadamia niezwłocznie Komisję.
Przepis ten stosuje się również do energii elektrycznej.
Komisja przekazuje to powiadomienie innym Państwom Członkowskim w terminie jednego miesiąca od dnia jego otrzymania.
Decyzja odnośnie do tego, czy dane produkty powinny podlegać przepisom kontroli i przemieszczaniu dyrektywy 92/12/EWG jest podejmowana zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 ust. 2.
3.
Państwa Członkowskie mogą w ramach uzgodnień dwustronnych, odstąpić od niektórych lub wszystkich środków kontroli przedstawionych w dyrektywie 92/12/EWG, w odniesieniu do niektórych lub wszystkich produktów określonych w ust. 1, w takim zakresie w jakim nie są one objęte art. 7–9 niniejszej dyrektywy.
Takie uzgodnienia nie mają wpływu na Państwa Członkowskie, które nie są ich stroną.
Wszystkie takie uzgodnienia dwustronne są notyfikowane Komisji, która powiadamia inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 21
1.
Poza przepisami ogólnymi definiującymi zdarzenie powodujące powstanie zobowiązania podatkowego i przepisami dotyczącymi uiszczania podatków przedstawionymi w dyrektywie 92/12/EWG, kwota opodatkowania od produktów energetycznych staje się wymagalna przy wystąpieniu zdarzeń powodujących powstanie obowiązku zgodnie z art. 2 ust. 3 niniejszej dyrektywy.
2. Dla celów niniejszej dyrektywy uznaje się, że pojęcie "produkcja" w art. 4 lit. c) i art. 5 ust. 1 dyrektywy 92/12/EWG obejmuje, w stosownych przypadkach, pojęcie "wydobywanie".
3.
Zużycie produktów energetycznych na terenie zakładu produkującego produkty energetyczne nie jest uważane za zdarzenie powodujące powstanie zobowiązania podatkowego, jeśli zużyciu ulegają produkty energetyczne produkowane na terenie zakładu.
Państwa Członkowskie mogą uznać także zużycie energii elektrycznej i innych produktów energetycznych niewyprodukowanych na terenie takiego zakładu oraz zużycie produktów energetycznych i energii elektrycznej na terenie zakładu produkującego paliwa, wykorzystywanych do wytwarzania energii elektrycznej, jako nie powodujące powstania zdarzenia powodującego powstanie zobowiązania podatkowego.
W przypadku gdy zużycie następuje na cele nie związane z produkcją produktów energetycznych, w szczególności do napędu pojazdów, wówczas jest to uznawane za zdarzenie powodujące powstanie zobowiązania podatkowego.
4.
Państwa Członkowskie mogą także przewidzieć, że podatki na produkty energetyczne i energię elektryczną stają się wymagalne, gdy zostanie ustalone, że warunek dla końcowego zużycia, ustanowiony w przepisach krajowych do celów obniżonego poziomu opodatkowania lub zwolnienia, nie jest lub przestaje być spełniany.
5.
Dla celów stosowania art. 5 i 6 dyrektywy 92/12/EWG, energia elektryczna i gaz ziemny podlegają podatkom, które stają się wymagalne w momencie dostawy przez dystrybutora lub redystrybutora.
W przypadku gdy dostawa do zużycia ma miejsce w Państwie Członkowskim, w którym dystrybutor lub redystrybutor nie prowadzi działalności gospodarczej, wówczas podatek Państwa Członkowskiego dostawy jest uiszczany przez spółkę, która musi być zarejestrowana w tym Państwie Członkowskim dostawy.
Podatek jest nakładany i pobierany w każdym przypadku zgodnie z procedurami ustanowionymi przez każde Państwo Członkowskie.
Nie naruszając akapitu pierwszego, Państwa Członkowskie mają prawo ustalać zdarzenie powodujące powstanie zobowiązania podatkowego, w przypadku gdy nie ma powiązań między ich gazociągami i gazociągami innych Państw Członkowskich.
Jednostka produkująca energię elektryczną na swoje własne potrzeby jest uważana za dystrybutora.
Bez względu na przepisy art. 14 ust. 1 lit. a), Państwa Członkowskie mogą zwalniać drobnych producentów energii elektrycznej, pod warunkiem że opodatkowują oni produkty energetyczne wykorzystywane do produkcji tej energii elektrycznej.
Dla celów stosowania art. 5 i 6 dyrektywy 92/12/EWG, węgiel, koks i węgiel brunatny podlegają podatkom, które stają się wymagalne w momencie dostawy przez spółki, które muszą być w tym celu zarejestrowane przez odpowiednie władze.
Władze te mogą zezwolić producentowi, podmiotowi gospodarczemu, importerowi lub przedstawicielowi fiskalnemu na przejęcie zobowiązań podatkowych nałożonych na zarejestrowaną spółkę.
Podatek jest nakładany i pobierany zgodnie z procedurami ustanowionymi w każdym Państwie Członkowskim.
6.
Państwa Członkowskie nie muszą traktować następujących zdarzeń jako "wytwarzania produktów energetycznych":
a) zdarzenia, podczas których jako produkt uboczny pozyskiwane są małe ilości produktów energetycznych;
b) zdarzenia, przez które podmiot wykorzystujący produkt energetyczny umożliwia jego ponowne użycie w jego własnym przedsiębiorstwie, pod warunkiem że kwota podatków już uiszczonych od takiego produktu nie jest mniejsza niż kwota podatków, które byłyby należne, gdyby ponownie użyty produkt energetyczny podlegał znowu opodatkowaniu;
c) zdarzenie polegające na mieszaniu produktów energetycznych z innymi produktami energetycznymi lub innymi materiałami, poza zakładem produkcyjnym lub składem podatkowym, pod warunkiem że:
i) podatki od części składowych zostały wcześniej zapłacone; i
ii) zapłacona kwota nie jest niższa od kwoty podatku, który byłby wymagalny od mieszanki.
Warunek podany w ppkt i) nie ma zastosowania w przypadku gdy mieszanka jest zwolniona do szczególnego zastosowania.
Artykuł 22
W przypadku zmiany stawek podatkowych, zapasy magazynowe produktów energetycznych przekazane już do zużycia mogą zostać objęte podwyżką lub obniżką podatku.
Artykuł 23
Państwa Członkowskie mogą zwrócić kwoty już zapłaconych podatków od zanieczyszczonych lub przypadkowo zmieszanych produktów energetycznych odesłanych do składu podatkowego w celu recyklingu.
Artykuł 24
1.
Produkty energetyczne przekazane do zużycia w Państwie Członkowskim, znajdujące się w standardowych zbiornikach użytkowych pojazdów silnikowych i przeznaczone do wykorzystania jako paliwo przez te same pojazdy, jak również w specjalnych kontenerach, i przeznaczone do wykorzystania w trakcie transportu dla funkcjonowania systemów w jakie wyposażone są te kontenery, nie podlegają opodatkowaniu w żadnym innym Państwie Członkowskim.
2.
Dla celów niniejszego artykułu:
"zbiorniki standardowe" oznaczają:
- zbiorniki trwale zamontowane przez wytwórcę we wszystkich pojazdach silnikowych tego samego rodzaju jak dany pojazd i, których trwałe zamontowanie umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa, zarówno w celu napędu jak i, w odpowiednim przypadku, funkcjonowania systemów chłodniczych lub innych systemów, podczas transportu.
Zbiorniki gazu zamontowane w pojazdach silnikowych zaprojektowanych dla bezpośredniego wykorzystania gazu jako paliwa oraz zbiorniki zamontowane w innych systemach, w jakie pojazd ten może być wyposażony, są również uważane za zbiorniki standardowe;
- zbiorniki trwale zamontowane przez wytwórcę we wszystkich kontenerach tego samego typu, jak kontener, o którym mowa i, których trwałe zamontowanie umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa do funkcjonowania systemów chłodniczych i innych systemów podczas transportu, w jakie specjalne kontenery są wyposażone.
"Kontener specjalny" oznacza jakikolwiek kontener wyposażony w specjalne urządzenia, zaprojektowane dla systemów chłodniczych, natleniających, izolacji cieplnej lub innych systemów.
Artykuł 25
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o poziomach opodatkowania, jakie stosują do produktów wymienionych w art. 2, dnia 1 stycznia każdego roku oraz po każdej zmianie w prawie krajowym.
2.
W przypadku gdy poziomy opodatkowania stosowane przez Państwa Członkowskie są wyrażone w jednostkach miar innych niż te określone dla każdego produktu w art. 7–10, Państwa Członkowskie powiadamiają również o odpowiadających im poziomach opodatkowania, po dokonaniu przeliczenia na te jednostki.
Artykuł 26
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach podjętych na mocy art. 5, art. 14 ust. 2, art. 15 i 17.
2.
Środki takie jak zwolnienia podatkowe, obniżki podatkowe, zróżnicowanie podatkowe i zwroty podatków w rozumieniu niniejszej dyrektywy mogą stanowić pomoc państwa, o której w tych przypadkach musi zostać powiadomiona Komisja na mocy art. 88 ust. 3 Traktatu.
Informacje przekazane Komisji na podstawie niniejszej dyrektywy nie zwalniają Państw Członkowskich z obowiązku powiadamiania na mocy art. 88 ust. 3 Traktatu.
3.
Zobowiązanie do informowania Komisji, zgodnie z ust. 1, o środkach podjętych na mocy art. 5, nie zwalnia Państw Członkowskich z jakichkolwiek zobowiązań powiadamiania, zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG.
Artykuł 27
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Podatków Akcyzowych określony w art. 24 ust. 1 dyrektywy 92/12/EWG.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosują się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 28
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2004 r., z wyłączeniem przepisów ustanowionych w art. 16 i art. 18 ust. 1, które mogą być stosowane przez Państwa Członkowskie od dnia 1 stycznia 2003 r.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 29
Rada, stanowiąc na podstawie sprawozdania, oraz w odpowiednim przypadku, na wniosek Komisji, bada w regularnych odstępach zwolnienia i obniżki oraz minimalne poziomy opodatkowania ustanowione w niniejszej dyrektywie i, stanowiąc jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmuje konieczne środki.
Komisja w swoim sprawozdaniu, a Rada w swojej ocenie uwzględniają prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, rzeczywistą wartość minimalnych poziomów opodatkowania oraz ogólne cele Traktatu.
Artykuł 30
Nie naruszając przepisów art. 28 ust. 2, dyrektywy 92/81/EWG i 92/82/EWG tracą moc od dnia 31 grudnia 2003 r.
Artykuł 31
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 32
Dyrektywa 2003/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 listopada 2003 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu urządzeń służących do pośredniego widzenia oraz pojazdów wyposażonych w te urządzenia, zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG i uchylająca dyrektywę 71/127/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą zawartą w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 71/127/EWG z dnia 1 marca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do lusterek wstecznych w pojazdach silnikowych [4] została przyjęta jako jedna z oddzielnych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE, ustanowionej przez dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5].
W wyniku tego przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG odnoszące się do systemów pojazdów, części oraz oddzielnych jednostek technicznych mają zastosowanie do dyrektywy 71/127/EWG.
(2) Istniejące przepisy, szczególnie w przypadku kategorii: N2, N3, M2 oraz M3, są nieodpowiednie w zakresie zewnętrznego pola widzenia z boku, do przodu i do tyłu pojazdu.
W celu uzupełnienia tego braku niezbędne jest wprowadzenie wymagania dotyczącego rozszerzenia pola widzenia.
(3) Obecnie, w świetle uzyskanych doświadczeń oraz aktualnego stanu wiedzy, możliwe jest rozszerzenie niektórych wymagań dyrektywy 71/127/EWG z myślą o zwiększeniu bezpieczeństwa ruchu drogowego i umożliwieniu stosowania luster wzbogaconych innymi technologiami.
(4) Uwzględniając właściwość i ilość koniecznych zmian, które należy wprowadzić do wymagań obowiązujących obecnie, wskazane jest uchylenie i zastąpienie niniejszą dyrektywą dyrektywy 71/127/EWG.
Ponieważ dyrektywa 70/156/EWG ustanawia procedury homologacji typu oraz zgodności produkcyjnej, nie jest konieczne powtarzanie ich w niniejszej dyrektywie.
(5) Należy stosownie zmienić załączniki do dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest harmonizacja zasad dotyczących homologacji typu urządzeń służących do pośredniego widzenia oraz pojazdów wyposażonych w takie urządzenia.
Wspomniane zasady znajdują się w załącznikach do niniejszej dyrektywy.
Dla celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, zgodny z definicją podaną w sekcji A załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 26 stycznia 2005 r. Państwa Członkowskie – w odniesieniu do urządzeń służących do pośredniego widzenia – nie będą:
- odmawiać przyznawania homologacji typu WE lub homologacji krajowych typu w zakresie pojazdów lub urządzeń służących do pośredniego widzenia,
- zakazywać sprzedaży, rejestracji lub wprowadzania do użytkowania pojazdów lub urządzeń służących do pośredniego widzenia,
jeśli pojazdy lub urządzenia służące do pośredniego widzenia są zgodne z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 26 stycznia 2006 r. Państwa Członkowskie odmówią przyznawania homologacji typu WE na wszystkie nowe typy pojazdów w odniesieniu do urządzeń służących do pośredniego widzenia, jeśli wymagania niniejszej dyrektywy nie są spełnione.
Jednakże data ta zostanie odroczona o 12 miesięcy odnośnie do wymagań dotyczących luster przednich klasy VI (będących komponentami) oraz ich instalacji w pojazdach.
3.
Z mocą od dnia 26 stycznia 2006 r. Państwa Członkowskie zabronią przyznawania krajowych homologacji typu w zakresie urządzeń służących do pośredniego widzenia, jeśli wymagania niniejszej dyrektywy nie są spełnione.
Niemniej jednak data ta zostanie przesunięta o 12 miesięcy odnośnie do wymagań dotyczących luster przednich klasy VI (będących komponentami) oraz ich instalacji w pojazdach.
4.
Z mocą od dnia 26 stycznia 2010 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 i N1 oraz z mocą od dnia 26 stycznia 2007 r. w odniesieniu do wszystkich pojazdów należących do pozostałych kategorii – Państwa Członkowskie:
- uznają certyfikaty zgodności towarzyszące nowym pojazdom – zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG – za nieważne do celów art. 7 ust. 1 wspomnianej dyrektywy,
- zakażą sprzedaży, rejestracji lub wprowadzania do użytkowania pojazdów,
w odniesieniu do urządzeń służących do pośredniego widzenia, jeśli pojazdy te nie są zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy.
5.
Z mocą od dnia 26 stycznia 2010 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 i N1 oraz z mocą od dnia 26 stycznia 2007 r. w odniesieniu do wszystkich pojazdów należących do pozostałych kategorii – wymogi niniejszej dyrektywy dotyczące urządzeń służących do pośredniego widzenia będących komponentami będą stosować się do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
6.
Nie naruszając ust. 2 i 5, z uwagi na konieczność zapewnienia części zamiennych, Państwa Członkowskie będą kontynuować przyznawanie homologacji typu WE i zezwalać na sprzedaż i wprowadzanie do użytkowania komponentów lub oddzielnych jednostek technicznych, które mają być stosowane w typach pojazdów zatwierdzonych przed 26 stycznia 2007 r., zgodnie z dyrektywą 71/127/EWG – oraz w stosownych przypadkach, dalsze rozszerzanie tych homologacji.
7.
Nie naruszając ust. 3, Państwa Członkowskie mogą przyznawać w dalszym ciągu krajowe homologacje typu dla dowolnych nowych typów pojazdów przegubowych należących do kategorii M2 oraz M3, klasy I, określonych w punkcie 2.1.1.1 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE [6], składających się z co najmniej trzech sztywnych części, które nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem spełnienia wymagań z zakresu pola widzenia kierowcy, zawartych w pkt 5 załącznika III do niniejszej dyrektywy.
8.
Przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie będą również pomagać w osiągnięciu wysokiego poziomu ochrony, w kontekście międzynarodowej harmonizacji prawodawstwa w tej dziedzinie.
Dlatego po przyjęciu niniejszej dyrektywy Komisja powinna tak szybko, jak to możliwe, przedłożyć propozycję w Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNECE), w celu uzgodnienia przepisów rozporządzenia 46 UNECE z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Do 26 stycznia 2010 r. Komisja przeprowadzi szczegółowe badania w celu stwierdzenia, czy zmiany wprowadzone w ramach niniejszej dyrektywy wpływają pozytywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego, szczególnie odnośnie do pieszych, rowerzystów oraz innych niechronionych użytkowników dróg.
Na podstawie tych wniosków Komisja – jeśli to będzie konieczne – zaproponuje dodatkowe środki prawne, mające na celu dalsze poprawienie pola widzenia pośredniego.
Artykuł 4
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I punkt 9.9 otrzymuje brzmienie:
"9.9 Urządzenia służące do pośredniego widzenia
9.9.1 Lustra (stan każdego lustra): …
9.9.1.1 Marka: …
9.9.1.2 Znak homologacji typu WE: …
9.9.1.3 Wariant: …
9.9.1.4 Rysunek/rysunki służące do identyfikacji lustra, przedstawiające jego pozycję w stosunku do struktury pojazdu: …
9.9.1.5 Szczegóły metody mocowania, obejmujące te części struktury pojazdu, do których lustro jest przymocowane: …
9.9.1.6 Wyposażenie opcjonalne, które może wpływać na pole widzenia do tyłu: …
9.9.1.7 Krótki opis elektronicznych komponentów systemu regulacji (jeśli takie występują): …
9.9.2 Urządzenia służące do pośredniego widzenia, inne niż lustra: …
9.9.2.1 Typ i charakterystyka (tj. kompletny opis urządzenia): …
9.9.2.1.1. W przypadku urządzenia typu kamera-monitor – odległość wykrywania (mm), kontrast, zakres luminancji, korekta olśnienia, parametry wyświetlania (w czerni i bieli/kolorze), częstotliwość powtarzania obrazu, luminancja poza zasięgiem monitora: …
9.9.2.1.2. Rysunki o dostatecznym poziomie szczegółowości, identyfikujące całe urządzenie i zawierające instrukcje instalacji; na rysunkach należy wskazać; pozycję znaku homologacji typu WE: …";
2) w załączniku III punkt 9.9 otrzymuje brzmienie:
"9.9 Urządzenia służące do pośredniego widzenia
9.9.1 Lustra (stan każdego lustra): …
9.9.1.1 Marka: …
9.9.1.2 Znak homologacji typu WE: …
9.9.1.3 Wariant: …
9.9.1.4 Rysunek/rysunki służące do identyfikacji lustra, przedstawiające jego pozycję w stosunku do struktury pojazdu: …
9.9.1.5 Szczegóły metody mocowania, obejmujące te części struktury pojazdu, do których lustro jest przymocowane: …
9.9.1.6 Wyposażenie opcjonalne, które może wpływać na pole widzenia do tyłu: …
9.9.1.7 Krótki opis elektronicznych komponentów systemu regulacji (jeśli takie występują): …
9.9.2 Urządzenia służące do pośredniego widzenia, inne niż lustra: …
9.9.2.1 Typ i charakterystyka (tj. kompletny opis urządzenia): …
9.9.2.1.1 W przypadku urządzenia typu kamera-monitor – odległość wykrywania (mm), kontrast, zakres luminancji, korekta olśnienia, parametry wyświetlania (w czerni i bieli/kolorze), częstotliwość powtarzania obrazu, luminancja poza zasięgiem monitora: …
9.9.2.1.2 Rysunki o dostatecznym poziomie szczegółowości, identyfikujące całe urządzenie i zawierające instrukcje instalacji; na rysunkach należy wskazać pozycję; znaku homologacji typu WE: …"
3) w załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:
- część I punkt 8 tabeli otrzymuje brzmienie:
"Temat _BAR_ Numer dyrektywy _BAR_ Odniesienie w Dzienniku Urzędowym _BAR_ Zastosowanie _BAR_
M1 _BAR_ M2 _BAR_ M3 _BAR_ N1 _BAR_ N2 _BAR_ N3 _BAR_ O1 _BAR_ O2 _BAR_ O3 _BAR_ O4 _BAR_
… _BAR_
8.Urządzenia służące do pośredniego widzenia _BAR_ 2003/97/WE _BAR_ L 25 z 29.1.2004 _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X"; _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
- w części I pkt 8 wyrazy "lustra wsteczne" zastępuje się wyrazami "urządzenia służące do pośredniego widzenia",
- w części II pkt 8 wyrazy "lustra wsteczne" zastępuje się wyrazami "urządzenia służące do pośredniego widzenia";
4) w pkt 8 w dodatkach I i II do załącznika XI wyrazy "lustra wsteczne" zastępuje się wyrazami "urządzenia służące do pośredniego widzenia".
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze oraz administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą przed 24 stycznia 2005 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią Komisję o tym fakcie.
Jeżeli Państwo Członkowskie przyjmuje powyższe środki, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody zamieszczania takiego odniesienia zostają ustanowione przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst przepisów głównych prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Dyrektywa 71/127/EWG traci moc z dniem 24 stycznia 2010 r.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy są rozumiane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i należy je odczytywać zgodnie z tabelą zależności przedstawioną w załączniku IV.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 listopada 2003 r.
w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat przewiduje ustanowienie rynku wewnętrznego i systemu zapewniającego niezakłóconą konkurencję na rynku wewnętrznym.
Harmonizacja zasad i praktyk Państw Członkowskich odnoszących się do wykorzystywania informacji sektora publicznego przyczynia się do osiągnięcia tych celów.
(2) Ewolucja w kierunku społeczeństwa informacyjnego i naukowego wpływa na życie wszystkich obywateli we Wspólnocie, między innymi umożliwiając im uzyskiwanie nowych dróg dostępu i zdobywania wiedzy.
(3) Zasoby cyfrowe odgrywają ważna rolę w tej ewolucji.
W ostatnich latach produkcja zasobów dała początek szybkiemu tworzeniu nowych miejsc pracy i proces ten trwa nadal.
Większość z tych miejsc pracy została utworzona w małych powstających przedsiębiorstwach.
(4) Sektor publiczny zbiera, produkuje, reprodukuje i rozpowszechnia szeroki zakres informacji w wielu obszarach działalności, takiej jak społeczna, ekonomiczna, geograficzna, dotycząca pogody, turystyczna, gospodarcza, informacji patentowej i edukacyjnej.
(5) Jednym z podstawowych celów ustanowienia rynku wewnętrznego jest stworzenie warunków sprzyjających rozwojowi usług prowadzonych w skali całej Wspólnoty.
Informacja sektora publicznego jest ważnym materiałem wyjściowym dla produktów i usług związanych z zasobami cyfrowymi, a wraz z rozwojem usług bezprzewodowych stanie się jeszcze ważniejszym ich zasobem.
Zasadnicze znaczenie będzie mieć w tym kontekście szeroki geograficzny zasięg ponadgraniczny.
Większe możliwości ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego powinny pozwolić między innymi firmom europejskim na wykorzystywanie swojego potencjału oraz przyczynić się do wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy.
(6) W Państwach Członkowskich występują znaczne różnice reguł i praktyk odnoszących się do wykorzystywania zasobów informacji sektora publicznego, tworząc bariery dla osiągania pełnego potencjału ekonomicznego kluczowych zasobów dokumentacyjnych.
Tradycyjna praktyka organów sektora publicznego w odniesieniu do wykorzystywania informacji sektora publicznego rozwijała się bardzo różnymi drogami.
To też wymaga uwzględnienia.
W przypadku gdy różnice krajowych przepisów i praktyk lub brak przejrzystości zakłócają sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego i prawidłowy rozwój społeczeństwa informacyjnego we Wspólnocie, należy dokonać minimalnej harmonizacji reguł i praktyk krajowych dotyczących ponownego wykorzystywania dokumentów sektora publicznego.
(7) Ponadto bez minimalnej harmonizacji na poziomie wspólnotowym działania ustawodawcze na poziomie krajowym podjęte już w niektórych Państwach Członkowskich w odpowiedzi na wyzwania technologiczne mogłyby doprowadzić do jeszcze większego zróżnicowania.
Wpływ różnic w ustawodawstwach i niepewność nabiorą znaczenia wraz z dalszym rozwojem społeczeństwa informacyjnego, co już spowodowało poważny wzrost ponadgranicznego wykorzystywania informacji.
(8) Potrzebne są ogólne ramy dla warunków regulujących ponowne wykorzystywanie dokumentów sektora publicznego w celu zapewnienia uczciwych, proporcjonalnych i niedyskryminacyjnych warunków ponownego wykorzystywania takich informacji.
Wypełniając swe zadania publiczne organy sektora publicznego zbierają, produkują, reprodukują i rozpowszechniają dokumenty.
Użycie tych dokumentów do innych celów jest ich ponownym wykorzystywaniem.
Polityka Państw Członkowskich może wyjść poza minimalne normy ustanowione w niniejszej dyrektywie, umożliwiając szersze ponowne wykorzystywanie.
(9) Niniejsza dyrektywa nie zawiera żadnego zobowiązania, aby zezwalać na ponowne wykorzystywanie dokumentów.
Państwa Członkowskie lub zainteresowane organy sektora publicznego podejmują decyzję o wydaniu lub niewydaniu zgody na ich ponowne wykorzystywanie.
Niniejszą dyrektywę powinno stosować się do dokumentów udostępnionych do ponownego wykorzystania, gdy organy sektora publicznego licencjonują, sprzedają, rozpowszechniają, wymieniają informacje lub jej udzielają.
Aby zapobiec zbiegowi subwencji, ponowne użytkowanie powinno obejmować dalsze wykorzystywanie dokumentów w obrębie tej samej organizacji do działań leżących poza zakresem jej zadań publicznych.
Działania leżące poza zakresem zadań publicznych będą typowo obejmować dostarczanie dokumentów wytworzonych i opłaconych wyłącznie na zasadach komercyjnych i w warunkach konkurencji z innymi firmami na rynku.
Definicja "dokumentu" nie ma na celu objęcia nią programów komputerowych.
Dyrektywa działa na podstawie istniejących w Państwach Członkowskich systemów dostępu i nie zmienia krajowych reguł określających dostęp do dokumentów.
Dyrektywy nie stosuje się w przypadkach, kiedy obywatele lub firmy mogą na podstawie właściwego systemu dostępu otrzymać dokument, tylko jeśli wykażą indywidualny interes.
Na poziomie wspólnotowym art. 41 (prawo do dobrej administracji) i art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej uznają prawo każdego obywatela Unii oraz każdej osoby fizycznej lub prawnej zamieszkałej lub mającej swoją siedzibę w Państwie Członkowskim do dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.
Powinno się zachęcać organy sektora publicznego do udostępniania do ponownego wykorzystywania wszystkich posiadanych przez nie dokumentów.
W przypadkach kiedy organ sektora publicznego ma prawo udzielania zgody na ponowne wykorzystywanie, organy sektora publicznego powinny promować i zachęcać do ponownego wykorzystywania dokumentów, w tym również tekstów urzędowych natury prawnej i administracyjnej.
(10) Definicje "organ sektora publicznego" i "podmiot prawa publicznego" zostały wzięte z dyrektyw (92/50/EWG [5], 93/36/EWG [6] i 93/37/EWG [7] w sprawie zamówień publicznych oraz dyrektywy 98/4/WE) [8].
Przedsiębiorstwa publiczne nie są objęte tymi definicjami.
(11) Niniejsza dyrektywa ustanawia rodzajową definicję określenia "dokument", zgodną ze stanem rozwojowym społeczeństwa informacyjnego.
Dyrektywa obejmuje wszelkie posiadane przez organy sektora publicznego przejawy działań, faktów lub informacji – oraz wszelkie kompilacje takich działań, faktów lub informacji - niezależnie od zastosowanego w tym celu środka (zapisane na papierze, zapisane w formie elektronicznej lub zarejestrowane w formie dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej).
Dokument posiadany przez organ sektora publicznego to dokument, na którego ponowne wykorzystywanie może wyrazić zgodę organ sektora publicznego.
(12) Termin odpowiedzi na wniosek o ponowne wykorzystywanie powinien być rozsądny i zgodny z terminem odpowiedzi na wnioski o dostęp do dokumentów na podstawie właściwego systemu dostępu.
Rozsądne terminy w całej Unii będą stymulować tworzenie nowych, całościowych produktów i usług informacyjnych na poziomie ogólnoeuropejskim.
Po udzieleniu zgody na wniosek o ponowne wykorzystywanie organy sektora publicznego powinny udostępnić dokumenty na okres umożliwiający pełne wykorzystanie ich potencjału ekonomicznego.
Ma to szczególne znaczenie dla zasobów dynamicznych (np. danych o ruchu), których wartość ekonomiczna zależy od natychmiastowej dostępności informacji i regularnego jej aktualizowania.
Jeśli stosuje się licencję, czas dostępności dokumentu może być elementem warunków licencji.
(13) Możliwości ponownego wykorzystywania można poprawić, ograniczając potrzebę digitalizacji dokumentów papierowych lub przetwarzania plików cyfrowych w celu osiągnięcia ich wzajemnej zgodności.
Organy sektora publicznego powinny więc udostępniać dokumenty w ich istniejącym formacie lub języku, przy wykorzystaniu środków elektronicznych tam gdzie jest to możliwe i właściwe.
Organy sektora publicznego powinny przychylać się wnioskom o dostarczenie wyciągów z istniejących dokumentów wtedy, kiedy udzielenie takiej zgody wymaga jedynie prostej czynności.
Organy sektora publicznego nie powinny być jednakże zobowiązane do dostarczenia wyciągu z dokumentu, jeśli wymaga to nieproporcjonalnie dużego wysiłku.
Na ile to możliwe i właściwe, dla ułatwienia ponownego wykorzystywania organy sektora publicznego powinny udostępniać swoje dokumenty w formacie, który nie wymaga użycia szczególnego oprogramowania.
Gdzie to możliwe i właściwe, organy sektora publicznego powinny wziąć pod uwagę możliwość ponownego wykorzystywania dokumentów dla i przez osoby niepełnosprawne.
(14) Jeśli pobierane są opłaty, całkowity dochód nie powinien przekraczać całkowitych kosztów zbierania, produkowania, reprodukowania i rozpowszechniania dokumentów, wraz z rozsądnym zyskiem z inwestycji, ze względu na wymagania samofinansowania zainteresowanego organu sektora publicznego, tam gdzie to jest stosowne.
Produkowanie obejmuje tworzenie i scalanie, upowszechnianie może również obejmować wsparcie użytkownika.
Górną granicą opłat stanowi zwrot kosztów i rozsądny zysk z inwestycji zgodnie ze stosowanymi zasadami rachunkowości i stosowaną w zainteresowanym organie sektora publicznego metodą obliczania kosztów, jako że zawyżone ceny powinny być zakazane.
Ustanowiona niniejszą dyrektywą górna granica opłat nie narusza prawa Państwa Członkowskiego lub organów sektora publicznego do stosowania opłat niższych lub niestosowania żadnych opłat, a Państwa Członkowskie powinny zachęcać organy sektora publicznego do udostępniana dokumentów za opłatą nieprzekraczających marginalnych kosztów reprodukowania i rozpowszechniania dokumentów.
(15) Warunkiem wstępnym rozwoju rynku informacyjnego w skali całej Wspólnoty jest zapewnienie, że warunki ponownego wykorzystywania dokumentów sektora publicznego są jasne i publicznie dostępne.
Wszystkie stosowane warunki ponownego wykorzystywania dokumentów powinny być więc jasne dla potencjalnych użytkowników.
Aby wspierać i ułatwiać wnioskowanie o ponowne wykorzystywanie, Państwa Członkowskie powinny zachęcać do tworzenia dostępnych w Internecie, tam gdzie jest to stosowne, wykazów dostępnych dokumentów.
Wnioskujący o ponowne wykorzystywanie dokumentów powinni być poinformowani o dostępnych środkach odwoławczych odnoszących się do wpływających na nich decyzji lub praktyk.
Szczególnego znaczenia nabierze to dla MŚP, które mogą nie znać zależności między organami sektora publicznego z innych Państw Członkowskich i odpowiadającymi im środkami odwoławczymi.
(16) Upublicznianie wszystkich ogólnie dostępnych dokumentów będących w posiadaniu sektora publicznego - dotyczących nie tylko procesu politycznego, ale również procesów prawnego i administracyjnego – jest podstawowym instrumentem rozszerzania prawa do wiedzy, które jest podstawową zasadą demokracji.
Cel ten dotyczy instytucji na każdym poziomie - lokalnym, krajowym i międzynarodowym.
(17) W pewnych przypadkach ponowne wykorzystywanie dokumentów będzie odbywać się bez przyznanej licencji.
W innych przypadkach wydawana będzie licencja nakładająca warunki ponownego wykorzystywania przez licencjobiorcę dotycząca spraw takich jak odpowiedzialność, prawidłowe wykorzystywanie dokumentów, gwarancja niewprowadzania zmian oraz obowiązek podania źródła.
Jeśli organy sektora publicznego licencjonują dokumenty do ponownego wykorzystywania, warunki licencji powinny być uczciwe i przejrzyste.
W tym względzie ważną rolę mogą odgrywać dostępne w Internecie licencje standardowe.
Państwa Członkowskie powinny więc zapewnić dostępność licencji standardowych.
(18) Jeśli właściwe władze zdecydują o zaprzestaniu udostępniania niektórych dokumentów do ponownego wykorzystywania lub przestaną te dokumenty aktualizować, decyzje te powinny być znane publicznie tak szybko, jak to możliwe, w miarę możliwości przy wykorzystaniu środków elektronicznych.
(19) Warunki ponownego wykorzystywania dla porównywalnych jego kategorii nie powinny mieć charakteru dyskryminacyjnego.
Nie powinny, na przykład, uniemożliwiać wymiany informacji między organami sektora publicznego bez opłat, kiedy inne strony ponoszą opłaty za ponowne wykorzystywanie tych samych dokumentów.
Nie powinny też uniemożliwiać przyjęcia zróżnicowanej polityki opłat za użytkowanie komercyjne i niekomercyjne.
(20) Ustanawiając reguły ponownego wykorzystywania dokumentów, organy sektora publicznego powinny respektować reguły konkurencji, w możliwie najszerszym stopniu unikając umów o wyłączności z partnerami prywatnymi.
Dostarczanie usług w ogólnym interesie gospodarczym może jednak wymagać wyłącznego prawa do ponownego wykorzystywania pewnych dokumentów sektora publicznego.
Przykładem tego może być sytuacja, kiedy żaden wydawca komercyjny nie opublikowałby informacji, nie posiadając takiego wyłącznego prawa.
(21) Niniejsza dyrektywa powinna być wykonywana i stosowana w pełnej zgodności z regułami odnoszącymi się do ochrony danych osobowych zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [9].
(22) Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawa własności intelektualnej osób trzecich.
Aby nie było wątpliwości, określenie "prawa własności intelektualnej" odnosi się tylko do praw autorskich i pokrewnych (włączając formy ochrony sui generis).
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do dokumentów objętych prawem własności przemysłowej, takich jak patenty oraz zarejestrowane wzory i znaki towarowe.
Dyrektywa nie ma wpływu na istnienie ani na własność praw własności intelektualnej organów sektora publicznego ani też nie ogranicza wykonywania tych praw w żaden sposób wychodzący poza ograniczenia niniejszej dyrektywy.
Zobowiązania nałożone niniejszą dyrektywą powinno stosować się tylko wtedy, kiedy są zgodne z przepisami umów międzynarodowych o ochronie praw własności intelektualnej, w szczególności z Konwencją berneńską o ochronie dzieł literackich i artystycznych (Konwencja berneńska) oraz Porozumieniem w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (Porozumienie TRIPS).
Organy sektora publicznego powinny jednakże wykonywać swe prawa autorskie w sposób ułatwiający ponowne wykorzystywanie dokumentów.
(23) Narzędzia pomagające potencjalnym użytkownikom w znajdowaniu dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystania oraz warunki ponownego wykorzystywania mogą znacznie ułatwić ponadgraniczne wykorzystywanie dokumentów sektora publicznego.
Państwa Członkowskie powinny zatem zapewnić praktyczne rozwiązania pomagające użytkownikom w poszukiwaniu dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania.
Przykładami takich praktycznych rozwiązań są, dostępne najłatwiej w Internecie, wykazy aktywów głównych dokumentów (dokumenty często ponownie wykorzystywane lub potencjalnie mogące być często wykorzystywane) oraz portale połączone z zdecentralizowanymi wykazami aktywów.
(24) Niniejsza dyrektywa nie stanowi uszczerbku dla dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym [10] i dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych [11].
Wyszczególnia ona warunki, na których organy sektora publicznego mogą wykonywać swoje prawa własności intelektualnej na wewnętrznym rynku informacji, gdy zezwalają na ponowne wykorzystywanie.
(25) Ponieważ celów proponowanego działania, to znaczy ułatwienia tworzenia produktów i usług informacyjnych w skali całej Wspólnoty opartych na dokumentach sektora publicznego, podniesienia efektywności ponadgranicznego wykorzystywania dokumentów sektora publicznego przez firmy prywatne do tworzenia produktów i usług o wartości dodanej oraz ograniczenia zniekształceń konkurencji na rynku Wspólnoty nie można w sposób wystarczający osiągnąć przez działania Państw Członkowskich i, w świetle jego wewnątrz-wspólnotowego zakresu i skutków, można je lepiej osiągnąć na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podejmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z określoną tym artykułem zasadą proporcjonalności niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
Niniejsza dyrektywa powinna doprowadzić do minimum harmonizacji, zapobiegając pogłębianiu się różnic w postępowaniu z ponownym wykorzystywaniem dokumentów sektora publicznego w Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia minimalny zestaw reguł określających ponowne wykorzystywanie oraz praktyczne środki ułatwiające ponowne wykorzystywanie istniejących dokumentów będących w posiadaniu organów sektora publicznego Państw Członkowskich.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) dokumentów, których dostarczanie jest działalnością leżącą poza zakresem zadań publicznych zainteresowanych organów sektora publicznego określonych prawem lub innymi wiążącymi regułami w Państwie Członkowskim lub – w braku takich reguł – określonych zgodnie z powszechną praktyką administracyjną w danym Państwie Członkowskim;
b) dokumentów, do których prawa własności intelektualnej należą do osób trzecich;
c) dokumentów wyłączonych z dostępu na podstawie systemów dostępu Państw Członkowskich, również ze względu na:
- ochronę bezpieczeństwa narodowego (tj. bezpieczeństwa państwa), obronność lub bezpieczeństwo publiczne,
- tajemnicę statystyczną lub handlową;
d) dokumenty będące w posiadaniu publicznych nadawców radiowych i ich filii, a także innych organów lub ich filii wypełniających zadania publicznej rozgłośni radiowej;
e) dokumenty będące w posiadaniu instytucji edukacyjnych i badawczych, takich jak szkoły, uniwersytety, archiwa i biblioteki oraz jednostki badawcze włączając, jeśli to ich dotyczy, organizacje ustanowione w celu przekazywania wyników badań;
f) dokumenty będące w posiadaniu instytucji, takich jak muzea, biblioteki, archiwa, orkiestry, opery, balety i teatry.
3.
Niniejsza dyrektywa opiera się na i jest bez uszczerbku dla istniejących w Państwach Członkowskich systemów dostępu.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się w przypadkach, w których, na podstawie systemu dostępu, obywatele lub firmy muszą wykazać indywidualny interes, aby uzyskać dostęp do dokumentów.
4.
Niniejsza dyrektywa pozostawia nienaruszony i w żaden sposób nie wpływa na poziom ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych zgodnie z przepisami Wspólnoty i prawa krajowego, w szczególności nie zmienia zobowiązań i praw określonych w dyrektywie 95/46/WE.
5.
Nałożone niniejszą dyrektywą zobowiązania stosuje się tylko wtedy, kiedy są zgodne z przepisami umów międzynarodowych w sprawie ochrony praw własności intelektualnej, w szczególności Konwencji berneńskiej i Porozumienia TRIPS.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) "organ sektora publicznego" oznacza państwowe, regionalne lub lokalne władze, podmioty prawa publicznego oraz stowarzyszenia utworzone przez jedną lub kilka takich władz albo jeden lub kilka takich podmiotów prawa publicznego;
2) "podmiot prawa publicznego" oznacza jakikolwiek organ:
a) ustanowiony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, który nie ma charakteru przemysłowego lub handlowego; oraz
b) posiadający osobowość prawną; oraz
c) finansowany w przeważającej części przez państwo, władze regionalne lub lokalne czy też inne podmioty prawa publicznego; lub jeżeli jego zarząd podlega nadzorowi ze strony tych podmiotów; lub jeżeli ponad połowę składu jego organu administracji, zarządu lub nadzoru stanowią osoby mianowane przez państwo, władze regionalne lub lokalne lub inne podmioty prawa publicznego;
3) "dokument" oznacza:
a) jakąkolwiek treść niezależnie od zastosowanego nośnika (zapisaną na papierze lub zapisaną w formie elektronicznej lub zarejestrowaną w formie dźwiękowej, wizualnej albo audiowizualnej);
b) każdą część tej treści;
4) "ponowne wykorzystywanie" oznacza wykorzystywanie przez osoby fizyczne lub prawne dokumentów będących w posiadaniu organów sektora publicznego, do celów komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż ich pierwotne przeznaczenie w ramach zadań publicznych, dla których te dokumenty zostały wyprodukowane.
Ponownym wykorzystywaniem nie jest wymiana dokumentów między organami sektora publicznego wyłącznie w wykonaniu ich zadań publicznych;
5) "dane osobowe" oznacza dane, których definicję przedstawiono w art. 2 lit. a) dyrektywy 95/46/WE.
Artykuł 3
Zasada ogólna
Państwa Członkowskie zapewniają, że tam gdzie ponowne wykorzystywanie dokumentów będących w posiadaniu organów sektora publicznego jest dozwolone, dokumenty te będą ponownie wykorzystywane do celów komercyjnych lub niekomercyjnych zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach III i IV.
Tam gdzie to możliwe, dokumenty są udostępniane przy wykorzystaniu środków elektronicznych.
ROZDZIAŁ II
WNIOSKI O PONOWNE WYKORZYSTYWANIE
Artykuł 4
Wymagania stosowane przy przetwarzaniu wniosków o ponowne wykorzystywanie
1.
Organy sektora publicznego przetwarzają, przy wykorzystaniu środków elektronicznych, gdzie jest to możliwe i właściwe, wnioski o ponowne wykorzystywanie i udostępniają dokumenty do ponownego wykorzystywania wnioskodawcy lub jeśli potrzebna jest licencja, przedstawiają wnioskodawcy końcową ofertę licencji w rozsądnym terminie zgodnym z terminami ustanowionymi dla przetwarzania wniosków o dostęp do dokumentów.
2.
Jeśli terminy lub inne reguły określające terminowe udostępnianie dokumentów nie zostały ustanowione, organy sektora publicznego przetwarzają wnioski i dostarczają wnioskodawcy dokumenty do ponownego wykorzystywania lub, jeśli potrzebna jest licencja, przedstawiają wnioskodawcy końcową ofertę licencji w terminie nie dłuższym niż 20 dni roboczych od otrzymania wniosku.
W przypadku obszernych lub skomplikowanych zamówień termin ten może być przedłużony o kolejne 20 dni roboczych.
W takich przypadkach zawiadamia się wnioskodawcę w ciągu trzech tygodni od otrzymania wniosku wstępnego, że przetwarzanie jego wniosku wymaga więcej czasu.
3. W przypadku decyzji negatywnej organy sektora publicznego informują wnioskodawcę o przyczynach odmowy na podstawie odpowiednich przepisów systemu dostępu danego Państwa Członkowskiego lub krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, w szczególności art. 1 ust. 2 lit. a), b) i c) lub na art. 3. Jeśli decyzja negatywna jest oparta na art. 1 ust. 2 lit. b), organ sektora publicznego zamieszcza odniesienie do osoby fizycznej lub prawnej, która jest posiadaczem praw (jeśli jest znana) lub alternatywnie do licencjodawcy, od którego organ sektora publicznego uzyskał dany materiał.
4.
Każda decyzja negatywna zawiera odniesienie do środków odwoławczych na wypadek, gdyby wnioskodawca chciał odwołać się od decyzji.
5.
Spełniania wymagań niniejszego artykułu nie wymaga się od organów sektora publicznego objętych art. 1 ust. 2 lit. d), e) i f).
ROZDZIAŁ III
WARUNKI PONOWNEGO WYKORZYSTYWANIA
Artykuł 5
Dostępne formaty
1.
Organy sektora publicznego udostępniają swoje dokumenty w ich istniejącym formacie lub języku, przy wykorzystaniu środków elektronicznych tam, gdzie jest to możliwe i właściwe.
Nie oznacza to zobowiązania ciążącego na organach sektora publicznego do tworzenia lub przystosowywania dokumentów w celu uzyskania zgodności z wnioskiem, nie oznacza też zobowiązania do dostarczania wyciągów z dokumentów, gdy wymagałoby to nieproporcjonalnie dużego wysiłku, wykraczającego poza prostą czynność.
2.
Na podstawie niniejszej dyrektywy od organów sektora publicznego nie można wymagać kontynuowania produkcji określonego typu dokumentów w związku z ponownym ich wykorzystywaniem przez organizację prywatnego lub publicznego sektora.
Artykuł 6
Zasady regulujące pobieranie opłat
Jeśli pobierane są opłaty, całkowity dochód z dostarczania i zezwalania na ponowne wykorzystywanie dokumentów nie może przekraczać kosztów zbierania, produkowania, reprodukowania i rozpowszechniania wraz z rozsądnym zyskiem z inwestycji.
Opłaty powinny wynikać z kosztów ponoszonych w ciągu właściwego okresu obrachunkowego i być obliczane zgodnie z zasadami rachunkowości stosowanymi w danych organach sektora publicznego.
Artykuł 7
Przejrzystość
Wszystkie stosowane warunki i standardowe opłaty za ponowne wykorzystywanie dokumentów będących w posiadaniu organów sektora publicznego są wcześniej ustanowione i opublikowane, przy wykorzystaniu środków elektronicznych, gdzie jest to możliwe i właściwe.
Organ sektora publicznego podaje na żądanie podstawę obliczenia opublikowanych opłat.
Organ sektora publicznego wskazuje też, jakie czynniki będą brane pod uwagę przy obliczaniu opłat za zlecenia nietypowe.
Organy sektora publicznego zapewniają też wnioskującym o ponowne wykorzystywanie dokumentów informację o dostępnych im środkach odwoławczych od wpływających na nich decyzji lub praktyk.
Artykuł 8
Licencje
1.
Organy sektora publicznego mogą zezwolić na ponowne wykorzystywanie dokumentów bezwarunkowo lub mogą nakładać warunki, gdzie jest to właściwe drogą licencji określającej istotne kwestie.
Warunki te nie ograniczają niepotrzebnie możliwości ponownego wykorzystywania i nie mogą być wykorzystywane do ograniczania konkurencji.
2.
W Państwach Członkowskich, w których stosowane są licencje, Państwa Członkowskie zapewniają, że licencje standardowe na ponowne wykorzystywanie dokumentów sektora publicznego, które można dostosować do określonych wniosków o licencje, są dostępne w formacie cyfrowym i mogą być przetwarzane elektronicznie.
Państwa Członkowskie zachęcają wszystkie organy sektora publicznego do stosowania licencji standardowych.
Artykuł 9
Rozwiązania praktyczne
Państwa Członkowskie zapewniają rozwiązania praktyczne ułatwiające poszukiwanie dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania, takich jak dostępne, najlepiej w Internecie, wykazy aktywów głównych dokumentów oraz portale połączone z zdecentralizowanymi wykazami aktywów.
ROZDZIAŁ IV
BRAK DYSKRYMINACJI I UCZCIWY HANDEL
Artykuł 10
Brak dyskryminacji
1.
Żadne stosowane warunki ponownego wykorzystywania dokumentów nie mogą dyskryminować porównywalnych kategorii ponownego wykorzystywania.
2.
Jeśli dokumenty są ponownie wykorzystywane przez organ sektora publicznego jako materiał wejściowy służący jego działalności komercyjnej leżącej poza zakresem jego zadań publicznych, przy dostarczaniu dokumentów przeznaczonych do tej działalności stosuje się takie same opłaty i inne warunki, jakie stosuje się w odniesieniu do innych użytkowników.
Artykuł 11
Zakaz umów o wyłączności
1.
Ponowne wykorzystywanie dokumentów jest otwarte dla wszystkich potencjalnych uczestników rynku, nawet jeśli jeden lub kilku jego uczestników już wykorzystuje oparte na tych dokumentach produkty o wartości dodanej.
Kontrakty i inne umowy między organami sektora publicznego będącymi w posiadaniu dokumentów i stronami trzecimi nie mogą udzielać praw wyłącznych.
2.
Jednakże jeśli prawo wyłączne jest konieczne do dostarczania usług w interesie publicznym, ważność przyczyn uzasadniających przyznanie prawa wyłącznego podlega regularnym przeglądom, i, w każdym przypadku, przeglądu dokonuje się co trzy lata.
Umowy o wyłączności zawarte po wejściu w życie niniejszej dyrektywy są przejrzyste i podane do publicznej wiadomości.
3.
Istniejące umowy o wyłączności niekwalifikujące się do wyjątku określonego w ust. 2 wygasają wraz z zakończeniem kontraktu, a w każdym przypadku najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 12
Wykonanie
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
Przegląd
1.
Komisja przeprowadzi przegląd stosowania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 2008 r. i przekaże jego wyniki wraz z wszelkimi propozycjami zmian dyrektywy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
2.
Przegląd w szczególności dotyczy zakresu i skutków niniejszej dyrektywy, włączając wielkość wzrostu ponownego wykorzystywania dokumentów sektora publicznego, skutki reguł stosowanych do pobierania opłat oraz ponownego wykorzystywania urzędowych tekstów natury prawnej i administracyjnej, jak również dalsze możliwości poprawy prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i rozwoju europejskiego przemysłu zasobów.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 15
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 listopada 2003 r.
w sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, zmieniająca decyzję Rady 90/424/EWG i uchylająca dyrektywę Rady 92/117/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Żywe zwierzęta oraz żywność pochodzenia zwierzęcego widnieją w wykazie w załączniku I do Traktatu.
Chów zwierząt gospodarskich oraz wprowadzanie do obrotu żywności pochodzenia zwierzęcego stanowi istotne źródło dochodów rolników.
Wdrożenie środków weterynaryjnych zmierzających do poprawy stanu zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt we Wspólnocie wspomaga racjonalny rozwój sektora rolnego.
(2) Ochrona zdrowia ludzi przed chorobami i zakażeniami przenoszonymi bezpośrednio lub pośrednio między zwierzętami a ludźmi (choroby odzwierzęce) ma nadrzędne znaczenie.
(3) Choroby odzwierzęce przenoszone przez żywność mogą być przyczyną cierpień ludzi, jak również doprowadzić do strat ekonomicznych w produkcji żywności oraz w przemyśle spożywczym.
(4) Choroby odzwierzęce przenoszone przez inne źródła niż żywność, w szczególności przez populacje dzikich zwierząt i zwierząt domowych, stanowią również przedmiot zaniepokojenia.
(5) Dyrektywa Rady 92/117/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. dotycząca środków ochrony przed określonymi chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi u zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego, w celu zapobiegania zakażeniom i zatruciom przenoszonym przez żywność [4], przewidywała ustanowienie systemu monitorowania niektórych chorób odzwierzęcych zarówno na poziomie Państw Członkowskich, jak i na poziomie wspólnotowym.
(6) Wspomagana przez laboratorium referencyjne Wspólnoty w zakresie epidemiologii chorób odzwierzęcych, Komisja gromadzi i opracowuje wyniki monitorowania otrzymywane corocznie od Państw Członkowskich.
Publikacja wyników odbywa się corocznie, począwszy od 1995 r.
Stanowią one podstawę do oceny bieżącej sytuacji dotyczącej chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych.
Jednakże systemy gromadzenia danych nie są zharmonizowane i dlatego nie umożliwiają porównań między Państwami Członkowskimi.
(7) Inne akty prawodawstwa wspólnotowego przewidują nadzór i kontrolę niektórych chorób odzwierzęcych w populacjach zwierząt.
W szczególności dyrektywa Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [5] zajmuje się gruźlicą bydła i brucelozą bydła.
Dyrektywa Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [6] zajmuje się brucelozą owiec i kóz.
Niniejsza dyrektywa nie powinna w jakikolwiek sposób niepotrzebnie powielać istniejących wymagań.
(8) Ponadto przyszłe rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie higieny środków spożywczych powinno obejmować szczególne elementy konieczne do zapobiegania zwalczania i monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz zawierać szczególne wymagania w odniesieniu do mikrobiologicznej jakości żywności.
(9) Dyrektywa 92/117/EWG przewiduje zbieranie danych dotyczących przypadków występowania chorób odzwierzęcych u ludzi.
Decyzja nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. ustanawiająca sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie [7] ma na celu usprawnienie zbierania takich danych oraz przyczynienie się do poprawy zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych we Wspólnocie.
(10) Zbieranie danych dotyczących występowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych u zwierząt, ludzi oraz w żywności i paszach jest konieczne do ustalenia tendencji i źródeł chorób odzwierzęcych.
(11) W swojej opinii na temat chorób odzwierzęcych przyjętej dnia 12 kwietnia 2000 r. Komitet Naukowy ds. Środków Weterynaryjnych dotyczących Zdrowia Publicznego uznał, że stosowane wówczas środki zwalczania zakażeń chorobami odzwierzęcymi przenoszonych przez żywność są niewystarczające.
Następnie uznał, że dane epidemiologiczne, które zbierane były przez Państwa Członkowskie, nie były kompletne i w pełni porównywalne.
W konsekwencji Komitet zalecił poprawę uzgodnień w zakresie monitorowania oraz określił opcje zarządzania ryzykiem.
Wśród priorytetów zdrowia publicznego określonych przez Komitet znajdują się w szczególności Salmonella spp., Campylobacter spp., werocytotoksyczne Escherichia coli (VTEC), Listeria monocytogenes, Cryptosporidium spp., Echinococcus granulosus/multilocularis i Trichinella spiralis.
(12) Dlatego też należy poprawić istniejące systemy monitorowania i zbierania danych ustanowione w dyrektywie 92/117/EWG.
Równocześnie rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność [8] zastąpi szczególne środki kontroli ustanowione w dyrektywie 92/117/EWG.
Dlatego dyrektywa 92/117/EWG powinna stracić moc.
(13) Nowe ramy dla doradztwa naukowego i naukowego wsparcia w dziedzinie bezpieczeństwa żywności ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [9] powinny być stosowane przy zbieraniu i analizowaniu odpowiednich danych.
(14) W przypadku gdy konieczne jest uproszczenie opracowania i porównania danych, monitorowanie powinno być przeprowadzane w sposób zharmonizowany.
Umożliwi to ocenę tendencji i źródeł chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych we Wspólnocie.
Zebrane dane wraz z danymi z innych źródeł powinny stanowić podstawę do oceny ryzyka odzwierzęcych organizmów chorobotwórczych.
(15) Priorytet należy przyznać tym chorobom odzwierzęcym, które stanowią największe ryzyko dla zdrowia ludzi.
Jednakże systemy monitorowania powinny również ułatwić wykrywanie pojawiających się i nowych chorób odzwierzęcych oraz nowych szczepów odzwierzęcych organizmów chorobotwórczych.
(16) Alarmujące pojawienie się oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe (przeciwdrobnoustrojowe produkty lecznicze i przeciwdrobnoustrojowe dodatki paszowe) stanowi cechę, która powinna podlegać monitorowaniu.
Należy przewidzieć objęcie monitorowaniem nie tylko odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, lecz również, w takim zakresie, w jakim stanowią one zagrożenie dla zdrowia publicznego, innych czynników.
W szczególności właściwe byłoby monitorowanie organizmów wskaźnikowych.
Organizmy te stanowią rezerwuar opornych genów, które mogą one przenieść na bakterie chorobotwórcze.
(17) Oprócz ogólnego monitorowania mogą zostać określone szczególne potrzeby, które mogą stworzyć konieczność ustanowienia skoordynowanych programów monitorowania.
Szczególną uwagę należy zwrócić na choroby odzwierzęce wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
(18) Poddanie szczegółowemu badaniu ognisk chorób odzwierzęcych przenoszonych przez żywność stwarza możliwość określenia patogenu, właściwego nośnika pokarmowego oraz czynników związanych z produkcją i przetwarzaniem żywności, które przyczyniają się do powstania ogniska.
Dlatego należy przewidzieć przeprowadzanie takich badań oraz ścisłą współpracę między różnymi organami.
(19) Pasażowalne encefalopatie gąbczaste są przedmiotem rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [10].
(20) W celu zapewnienia, że zebrane informacje na temat chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych mogą być skutecznie wykorzystywane, należy ustanowić właściwe zasady dotyczące wymiany wszystkich istotnych informacji.
Informacje te powinny być zbierane w Państwach Członkowskich i przekazywane Komisji w formie sprawozdań przesyłanych następnie do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i niezwłocznie podawanych do publicznej wiadomości w odpowiedni sposób.
(21) Sprawozdania powinny być przedkładane corocznie.
Jednakże jeżeli wymagają tego okoliczności, należy sporządzić dodatkowe sprawozdania.
(22) Właściwe może okazać się wyznaczenie krajowych i wspólnotowych laboratoriów referencyjnych w celu zapewnienia wytycznych i wsparcia w zakresie przeprowadzania analiz i badań chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych objętych zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy.
(23) Decyzja Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [11] powinna zostać zmieniona w zakresie, w jakim dotyczy szczegółowych zasad regulujących wspólnotowy wkład finansowy w niektóre działania dotyczące monitorowania i zwalczania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych.
(24) Należy ustanowić właściwe procedury umożliwiające zmianę niektórych przepisów niniejszej dyrektywy w celu uwzględnienia postępu naukowo-technicznego oraz przyjęcie środków wykonawczych i przejściowych.
(25) W celu uwzględnienia postępu naukowo-technicznego należy zapewnić ścisłą i skuteczną współpracę między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach stałego komitetu ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002.
(26) Państwa Członkowskie nie są w stanie samodzielnie zebrać porównywalnych danych stanowiących podstawę do oceny ryzyka odzwierzęcych organizmów chorobotwórczych mających znaczenie na poziomie wspólnotowym.
Zbieranie takich danych na poziomie wspólnotowym pozwoli osiągnąć lepsze wyniki.
Wspólnota może bowiem przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
Odpowiedzialność za ustanowienie i utrzymanie systemów monitorowania powinna spoczywać na Państwach Członkowskich.
(27) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania kompetencji wykonawczych przyznanych Komisji [12],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ma na celu zapewnienie, że choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze oraz związana z nimi oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe są odpowiednio monitorowane, zaś ogniska chorób przenoszone przez żywność są przedmiotem odpowiedniego badania epidemiologicznego, co umożliwia zbieranie we Wspólnocie informacji niezbędnych do oceny właściwych tendencji i źródeł.
2.
Niniejsza dyrektywa obejmuje:
a) monitorowanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych;
b) monitorowanie związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe;
c) badanie epidemiologiczne ognisk przenoszonych przez żywność; oraz
d) wymianę informacji związanych z chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów wspólnotowych dotyczących zdrowia zwierząt, żywienia zwierząt, higieny żywności, chorób zakaźnych przenoszonych przez człowieka, bezpieczeństwa i higieny pracy, technologii genetycznej oraz pasażowalnych encefalopatii gąbczastych.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) definicje ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002; oraz
2) następujące definicje:
a) "choroba odzwierzęca" oznacza jakąkolwiek chorobę i/lub zakażenie przenoszone bezpośrednio lub pośrednio między zwierzętami a ludźmi w naturalny sposób;
b) "odzwierzęcy czynnik chorobotwórczy" oznacza wszelkie wirusy, bakterie, grzyby, pasożyty lub inne jednostki biologiczne, które mogą wywołać chorobę odzwierzęcą;
c) "oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe" oznacza zdolność niektórych gatunków drobnoustrojów do przeżycia, a nawet do wzrostu przy danej koncentracji czynnika przeciwdrobnoustrojowego, która jest zazwyczaj wystarczająca do powstrzymania lub zabicia drobnoustrojów tego samego gatunku;
d) "ognisko przenoszone przez żywność" oznacza zjawisko, odnotowane w danych okolicznościach, dwóch lub więcej przypadków wystąpienia tej samej choroby i/lub tego samego zakażenia u ludzi, lub sytuację, w której odnotowana liczba przypadków przekracza liczbę oczekiwaną, a przypadki są powiązane, lub prawdopodobnie są powiązane, z tym samym źródłem żywności;
e) "monitorowanie" oznacza system zbierania, analizowania i rozpowszechniania danych dotyczących występowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.
Artykuł 3
Zobowiązania ogólne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że dane dotyczące występowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe są zbierane, analizowane i niezwłocznie publikowane zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy i wszelkich przepisów przyjętych w jej zastosowaniu.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwy organ lub właściwe organy do celów niniejszej dyrektywy i powiadamia o tym Komisję.
Jeżeli Państwo Członkowskie wyznaczy więcej niż jeden właściwy organ, to:
a) powiadamia Komisję o właściwym organie, który będzie działał w charakterze punktu kontaktowego w celu kontaktowania się z Komisją; oraz
b) zapewnia, że właściwe organy współpracują ze sobą tak, aby zagwarantować odpowiednie spełnienie wymagań niniejszej dyrektywy.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że efektywna i stała współpraca oparta na swobodnej wymianie informacji ogólnych oraz, w miarę potrzeby, danych szczególnych została ustanowiona między właściwym organem lub właściwymi organami wyznaczonymi do celów niniejszej dyrektywy a:
a) właściwymi organami do celów prawodawstwa wspólnotowego w zakresie zdrowia zwierząt;
b) właściwymi organami do celów prawodawstwa wspólnotowego w zakresie pasz;
c) właściwymi organami do celów prawodawstwa wspólnotowego w zakresie higieny żywności;
d) strukturami i/lub organami określonymi w art. 1 decyzji nr 2119/98/WE;
e) innymi zainteresowanymi organami i organizacjami.
4.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że odpowiedni urzędnicy właściwego organu lub właściwych organów określonych w ust. 2 podejmą, w miarę potrzeby, odpowiednie szkolenie wstępne i dalsze szkolenia w zakresie weterynarii, mikrobiologii lub epidemiologii.
ROZDZIAŁ II MONITOROWANIE CHORÓB ODZWIERZĘCYCH I ODZWIERZĘCYCH CZYNNIKÓW CHOROBOTWÓRCZYCH
Artykuł 4
Ogólne zasady monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych
1.
Państwa Członkowskie zbierają odpowiednie i porównywalne dane w celu określenia i scharakteryzowania zagrożeń, oceny narażenia i scharakteryzowania ryzyka związanych z chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi.
2.
Monitorowanie obejmuje odcinek lub odcinki łańcucha pokarmowego najbardziej odpowiednie dla danej choroby odzwierzęcej lub danego odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego:
a) na poziomie produkcji podstawowej; i/lub
b) na innych odcinkach łańcucha pokarmowego, łącznie z żywnością i paszą.
3.
Monitorowanie obejmuje choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze wymienione w części A załącznika I. W przypadku gdy sytuacja epidemiologiczna w danym Państwie Członkowskim tego wymaga, monitorowaniu podlegają również choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze wymienione w części B załącznika I.
4.
Załącznik I może zostać zmieniony zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2 poprzez dodanie do wykazów w nim zamieszczonych lub skreślenie z nich chorób odzwierzęcych lub odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, w szczególności przy uwzględnieniu następujących kryteriów:
a) ich występowania w populacjach zwierząt i ludzi, paszach i żywności;
b) ciężaru ich skutków dla ludzi;
c) ich konsekwencji gospodarczych w odniesieniu do opieki zdrowotnej zwierząt i ludzi oraz przedsiębiorstw paszowych i żywnościowych;
d) tendencji epidemiologicznych w populacjach zwierząt i ludzi, paszach i żywności.
5.
Monitorowanie opiera się na systemach stosowanych w Państwach Członkowskich.
Jednakże w razie potrzeby uproszczenia opracowania i porównania danych mogą zostać ustanowione szczegółowe zasady monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych wymienionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2 oraz przy uwzględnieniu innych reguł wspólnotowych ustanowiony w dziedzinie zdrowia zwierząt, higieny żywności i chorób zakaźnych ludzi.
Takie szczegółowe zasady prowadzą do ustanowienia minimalnych wymagań w zakresie monitorowania niektórych chorób odzwierzęcych lub odzwierzęcych czynników chorobotwórczych.
Określają one w szczególności:
a) populację lub podpopulacje zwierząt lub odcinki łańcucha pokarmowego, które mają być objęte monitoringiem;
b) charakter i rodzaj danych, które mają być zebrane;
c) definicje przypadków;
d) systemy pobierania próbek, które mają być stosowane;
e) metody laboratoryjne, które mają być stosowane przy przeprowadzaniu badań; oraz
f) częstotliwość sporządzania sprawozdań, łącznie z wytycznymi dotyczącymi przekazywania sprawozdań między organami lokalnymi, regionalnymi i centralnymi.
6.
Przy podejmowaniu decyzji o proponowaniu szczegółowych zasad zgodnie z ust. 5 w celu harmonizacji rutynowego monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych Komisja przyznaje priorytet chorobom odzwierzęcym i odzwierzęcym czynnikom chorobotwórczym wymienionym w części A załącznika I.
Artykuł 5
Skoordynowane programy monitorowania
1.
Jeżeli dane zebrane podczas rutynowego monitorowania zgodnie z przepisami art. 4 nie są wystarczające, zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2 mogą zostać ustanowione skoordynowane programy monitorowania dotyczące jednej lub wielu chorób odzwierzęcych i/lub odzwierzęcych czynników chorobotwórczych.
Skoordynowane programy monitorowania mogą zostać ustanowione, w szczególności w przypadku gdy zostaną określone szczególne potrzeby, w celu oceny ryzyka lub ustanowienia wartości referencyjnych w odniesieniu do chorób odzwierzęcych lub odzwierzęcych czynników chorobotwórczych na poziomie Państw Członkowskich lub na poziomie wspólnotowym.
2.
W przypadku ustanowienia skoordynowanego programu monitorowania wykonane zostaje specjalne odniesienie do chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych w populacjach zwierząt określonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
3.
Minimalne zasady dotyczące ustanowienia skoordynowanych programów monitorowania są określone w załączniku III.
Artykuł 6
Obowiązki przedsiębiorstw żywnościowych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, w przypadku gdy przedsiębiorstwa żywnościowe przeprowadzają badania na obecność chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych z zastrzeżeniem monitorowania na mocy art. 4 ust. 2, że:
a) zatrzymują wyniki i podejmują czynności niezbędne do zachowania wszelkich istotnych izolatów przez okres, który zostanie określony przez właściwy organ; oraz
b) informują o wynikach właściwy organ lub dostarczą mu izolaty na jego żądanie.
2.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
ROZDZIAŁ III OPORNOŚĆ NA ŚRODKI PRZECIWDROBNOUSTROJOWE
Artykuł 7
Monitorowanie oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku II, że monitorowanie dostarcza porównywalnych danych na temat występowania oporności odzwierzęcych czynników chorobotwórczych na środki przeciwdrobnoustrojowe oraz, w zakresie, w jakim stanowią zagrożenie dla zdrowia publicznego, inne czynniki.
2.
Monitorowanie takie uzupełnia monitorowanie izolatów ludzkich prowadzone zgodnie z decyzją nr 2119/98/WE.
3.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV OGNISKA PRZENOSZONE PRZEZ ŻYWNOŚĆ
Artykuł 8
Badanie epidemiologiczne w zakresie ognisk przenoszonych przez żywność
1. Państwa Członkowskie zapewniają, w przypadku gdy przedsiębiorstwo żywnościowe przekazuje informacje właściwemu organowi zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, że odpowiednie środki spożywcze, lub ich właściwe próbki, zostają zachowane, aby nie utrudniać badania w laboratorium lub badania w sprawie jakiegokolwiek ogniska przenoszonego przez żywność.
2.
Właściwy organ prowadzi badania w sprawie ognisk przenoszonych przez żywność we współpracy z organami określonymi w art. 1 decyzji nr 2119/98/WE.
Badania dostarczają danych na temat profilu epidemiologicznego, środków spożywczych, które mogą być związane z ogniskiem oraz potencjalnych przyczyn ogniska.
Badania obejmują, w takim zakresie, w jakim to możliwe, odpowiednie analizy epidemiologiczne i mikrobiologiczne.
Właściwy organ przekazuje Komisji streszczenie sprawozdania na temat wyników przeprowadzonego dochodzenia (która przesyła go do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności), zawierającego informacje określone w części E załącznika IV.
3.
Szczegółowe zasady dotyczące badań w sprawie ognisk przenoszonych przez żywność mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
4.
Ustępy 1 i 2 stosuje się bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych dotyczących bezpieczeństwa produktów, systemów wczesnego ostrzegania i reagowania w celu zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych ludzi, higieny żywności i wymagań ogólnych prawa żywnościowego, w szczególności wymagań dotyczących środków i procedur nadzwyczajnych mających na celu wycofanie żywności i pasz z rynku.
ROZDZIAŁ V WYMIANA INFORMACJI
Artykuł 9
Ocena tendencji i źródeł chorób odzwierzęcych, odzwierzęcych czynników chorobotwórczych i oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe
1.
Państwa Członkowskie dokonują oceny tendencji i źródeł chorób odzwierzęcych, odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe na ich terytorium.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji, do końca maja każdego roku, sprawozdanie na temat tendencji i źródeł chorób odzwierzęcych, odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, obejmujący dane zebrane zgodnie z art. 4, 7 i 8 w trakcie poprzedniego roku.
Sprawozdania i wszelkie ich streszczenia są udostępniane opinii publicznej.
Sprawozdania zawierają również informacje określone w art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
Minimalne wymagania dotyczące sprawozdań są ustanowione w załączniku IV.
Szczegółowe zasady dotyczące oceny tych sprawozdań, łącznie z formatami i minimalnymi informacjami, które musza zostać zawarte, mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Jeżeli okoliczności tego wymagają, Komisja może zażądać szczególnych informacji dodatkowych, zaś Państwa Członkowskie przedkładają sprawozdania Komisji na jej żądanie lub z własnej inicjatywy.
2.
Komisja przesyła sprawozdania określone w ust. 1 do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, który bada je, a następnie, przed końcem listopada, publikuje streszczenie sprawozdania na temat tendencji i źródeł chorób odzwierzęcych, odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe we Wspólnocie.
Przy przygotowywaniu sprawozdania Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności może uwzględnić inne dane przewidziane przez prawodawstwo wspólnotowe, w szczególności:
- artykuł 8 dyrektywy 64/432/EWG,
- artykuł 14 ust. 2 dyrektywy 89/397/EWG [13],
- artykuł 24 decyzji 90/424/EWG,
- artykuł 4 decyzji nr 2119/98/WE.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wyniki uzyskane w ramach skoordynowanych programów monitorowania ustanowionych zgodnie z przepisami art. 5.
Komisja przesyła wyniki do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.
Wyniki i ich streszczenia są udostępniane opinii publicznej.
ROZDZIAŁ VI LABORATORIA
Artykuł 10
Wspólnotowe i krajowe laboratoria referencyjne
1.
Jedno lub więcej wspólnotowych laboratoriów referencyjnych w zakresie analizy i badań chorób odzwierzęcych, odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe z nimi związanej mogą być wyznaczone zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
2.
Bez uszczerbku dla odpowiednich przepisów decyzji 90/424/EWG, obowiązki i zadania wspólnotowych laboratoriów referencyjnych, w szczególności w odniesieniu do koordynacji ich działań oraz działań krajowych laboratoriów referencyjnych, są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
3.
Państwa Członkowskie wyznaczają krajowe laboratoria referencyjne dla każdej dziedziny, dla której zostało wyznaczone wspólnotowe laboratorium referencyjne, i powiadamiają o tym Komisję.
4.
Niektóre obowiązki i zadania krajowych laboratoriów referencyjnych, w szczególności w odniesieniu do koordynacji ich działań oraz działań odpowiednich laboratoriów w Państwach Członkowskich, mogą być ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
ROZDZIAŁ VII WYKONANIE
Artykuł 11
Zmiany załączników oraz środki przejściowe i wykonawcze
Załączniki II, III i IV mogą być zmieniane oraz wszelkie właściwe środki wykonawcze lub przejściowe mogą być przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 12
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt ustanowiony w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 lub, w odpowiednim przypadku, przez Komitet ustanowiony na mocy decyzji nr 2119/98/WE.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 13
Konsultacja z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności
Komisja zasięga opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności w każdej sprawie objętej zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy, która mogłaby mieć istotny wpływ na zdrowie publiczne, w szczególności przed złożeniem wniosku o jakąkolwiek zmianę załącznika I lub II lub przed ustanowieniem jakiegokolwiek skoordynowanego programu monitorowania zgodnie z art. 5.
Artykuł 14
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 12 kwietnia 2004 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki przed dniem 12 czerwca 2004 r.
Kiedy Państwa Członkowskie przyjmują te środki uwzględniają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposób, w jaki ma zostać dokonane takie odniesienie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ VIII PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 15
Uchylenie
Dyrektywa 92/117/EWG traci moc z dniem 12 czerwca 2004 r.
Jednakże środki, które Państwa Członkowskie przyjęły zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 92/117/EWG oraz te, które zostały wdrożone zgodnie z jej art. 10 ust. 1, a także plany zatwierdzone zgodnie z jej art. 8 ust. 3 pozostają w mocy do czasu zatwierdzenia odpowiednich programów zwalczania zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
Artykuł 16
Zmiana decyzji 90/424/EWG
Do decyzji 90/424/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 29 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 29
1.
Państwa Członkowskie mogą ubiegać się o finansowy wkład Wspólnoty w monitorowanie i zwalczanie chorób odzwierzęcych wymienionych w grupie 2 Załącznika, w ramach przepisów określonych w art. 24 ust. 2–11.
1.
2.
Finansowy wkład Wspólnoty w zakresie zwalczania chorób odzwierzęcych jest wprowadzany jako część krajowego programu zwalczania określonego w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność [14].
Poziom uczestnictwa finansowego Wspólnoty zostaje ustalony jako maksymalna proporcja 50 % kosztów poniesionych przy wdrożeniu obowiązkowych środków zwalczania.";
2) dodaje się art. 29a w brzmieniu:
"Artykuł 29a
Państwa Członkowskie mogą ubiegać się o finansowy wkład Wspólnoty określony w art. 29 ust. 2 dla planu krajowego, który został zatwierdzony na podstawie dyrektywy 92/117/EWG, do czasu zatwierdzenia odpowiednich programów zwalczania zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003."
3) w wykazie pod pozycją
"Grupa 2"
Załącznika dodaje się tiret w brzmieniu:
"— kampylobakterioza i jej czynniki chorobotwórcze
— listerioza i jej czynniki chorobotwórcze
— salmoneloza (salmonella odzwierzęca) i jej czynniki chorobotwórcze
— włośnica i jej czynniki chorobotwórcze
— werocytotoksyczne Escherichia coli."
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 18
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/100/WE
z dnia 31 października 2003 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych [1], zmienioną dyrektywą Komisji 2003/57/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/32/WE przewiduje, że wykorzystanie produktów przeznaczonych do pasz zwierzęcych z poziomem zawartości substancji niepożądanych przewyższającym najwyższe dopuszczalne poziomy ustanowione w załączniku I do tej dyrektywy jest zakazane.
(2) Kiedy dyrektywa 2002/32/WE została przyjęta, stwierdzono, że przepisy ustanowione w załączniku I zostaną poddane przeglądowi na podstawie uaktualnionych ocen naukowych zagrożenia oraz biorąc pod uwagę zakaz jakiegokolwiek rozcieńczania zanieczyszczonych niezgodnych produktów przeznaczonych do pasz zwierzęcych.
(3) Naukowemu Komitetowi ds. Żywienia Zwierząt (SCAN) został i odpowiednio złożony wniosek o bezzwłoczne dostarczenie uaktualnionych naukowych ocen zagrożenia.
SCAN przyjął opinię w sprawie niepożądanych substancji w paszach dnia 20 lutego 2003 r., która została uaktualniona dnia 25 kwietnia 2003 r.
Opinia ta przewiduje wszechstronny przegląd możliwych zagrożeń dla zwierząt oraz zdrowia publicznego w wyniku obecności różnych niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych.
(4) SCAN jednakże potwierdził, że dodatkowe szczegółowa oceny ryzyka są niezbędne w celu pozwolenia na pełny przegląd załącznika I do dyrektywy 2002/32/WE. Od maja 2003 r.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przejął od Komisji Europejskiej odpowiedzialność za zagadnienia oceny naukowej pasz oraz bezpieczeństwa żywności.
EFSA został poproszony o przeprowadzenie tych szczegółowych ocen ryzyka.
(5) W międzyczasie zostało wskazane, że dostawa niektórych podstawowych oraz wartościowych materiałów paszowych mogłaby być zagrożona ze względu na poziom niektórych niepożądanych substancji w niektórych materiałach paszowych ze względu na zanieczyszczenia tłowe jest bliska do przekroczenia najwyższego dopuszczalnego poziomu ustanowionego w załączniku I do dyrektywy 2002/32/WE.
Zostały odkryte pewne niespójności między przepisami Załącznika.
(6) Załącznik powinien z tego względu zostać zmieniony tymczasowo, do czasu szczegółowej naukowej oceny ryzyka, utrzymując wysoki poziom ochrony dla zdrowia zwierząt oraz zdrowia publicznego oraz środowiska naturalnego.
(7) W celu utrzymania wysokiego poziom ochrony w odniesieniu do zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz środowiska naturalnego, uznaje się, że jeśli materiały paszowe są podawane bezpośrednio zwierzętom lub jeśli są stosowane mieszanki paszowe uzupełniające, ich zastosowanie w dawkach dziennych nie powinno prowadzić do narażenia zwierząt na działanie wyższego poziomu niepożądanych substancji niż odpowiadający najwyższym dopuszczalnym poziom narażenia na działanie w przypadku gdy stosowane są jedynie mieszanki paszowe pełnoporcjowe w dawkach dziennych.
(8) SCAN potwierdza, że arsen w jego formach organicznych posiada ograniczoną toksyczność.
Oznaczenie arsenu ogółem w paszy może z tego względu nie zawsze dokładnie odzwierciedlać ryzyka spowodowane przez formy nieorganiczne.
Jednakże formy organiczne oraz nieorganiczne formy arsenu mogą być rozróżnione jedynie złożoną metodą analizy, która nie jest chętnie stosowana w ramach urzędowych kontroli.
Z tego względu właściwe jest w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów odniesienie do arsenu ogółem z możliwością wymagania bardziej szczegółowej analizy pozostałości, w szczególności w przypadku obecności Hizikia fusiforme.
W przypadku braku wspólnotowej metody analizy w odniesieniu do oznaczania arsenu ogółem, niezbędne jest udowodnienie zadowalającego działania wykorzystanej procedury przetwarzania próbek oraz metody analizy przez wykorzystanie certyfikowanego materiału informacyjnego, zawierającego znaczącą część arsenu w jego organicznej formie.
(9) Niezbędne jest również uwzględnienie faktu, iż więcej niż 95 % arsenu obecnego w materiałach paszowych pochodzenia morskiego znajduje się w mniej toksycznych formach organicznych oraz ostatnich osiągnięć formułowania pasz dla ryb zawierających większe udziały oleju z ryb oraz mączki rybnej.
(10) Obecne najwyższe dopuszczalne poziomy dla arsenu, ołowiu oraz fluoru w niektórych mineralnych materiałach paszowych nie odzwierciedlają obecne normalne poziomy zanieczyszczenia tłowego.
Ze względu na niską biodostępność tych niepożądanych materiałów w paszach mineralnych, właściwe jest zapewnienie, że te zasadnicze oraz wartościowe materiały paszowe mogą być dostarczane bez zagrażania zdrowiu publicznemu oraz zdrowiu zwierząt oraz środowisku naturalnemu.
(11) Aflatoksyna B1 jest genotoksyczną substancją rakotwórczą, która jest wykryta w mleku w formie jej metabolitu aflatoksyny M1.
Właściwe jest utrzymanie najwyższych dopuszczalnych poziomów w odniesieniu do aflatoksyn na jak najniższym rozsądnie osiągalnym poziomie w celu ochrony zdrowia publicznego.
Właściwe praktyki obchodzenia się oraz suszenia mogą utrzymać niskie poziomy aflatoksyn w różnych materiałach paszowych oraz skuteczne procedury odkażania istnieją w celu zmniejszenia poziomów aflatoksyny B1.
Właściwe jest, aby jednakowy najwyższy dopuszczalny poziom aflatoksyny B1 powinien stosować się do wszystkich materiałów paszowych.
(12) Pełne nasiona bawełny zawierają wysokie poziomy wolnego gossypolu jako naturalnego składnika.
Z tego względu właściwe jest to ustalenie szczególnych najwyższych dopuszczalnych poziomów dla wolnego gossypolu w pełnych ziarnach bawełny.
(13) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 2002/32/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w 12 miesięcy po jej wejściu w życie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposób dokonywania tych odniesień.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/101/WE
z dnia 3 listopada 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 92/109/EWG w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/109/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2001/8/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając zobowiązania Wspólnoty zgodne z decyzją Rady 90/611/EWG dotyczącą zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi [3], konieczne jest nadanie mocy decyzji podjętej w marcu 2001 r. przez Komisję Narodów Zjednoczonych ds. Środków Odurzających, aby dodać bezwodnik octowy i nadmanganian potasu do tabeli 1 Załącznika do Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1988 r.
(2) Należy również dokonać odpowiednich zmian w dyrektywie 92/109/EWG, aby była zgodna z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiającym środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1232/2002 [5].
(3) Nadmanganian potasu powinien zostać zaliczony do substancji wymienionych w kategorii 2 załącznika I do dyrektywy 92/109/EWG i wykreślony z kategorii 3 w tym załączniku.
(4) Aby uniknąć ujemnego wpływu na wymianę handlową Wspólnoty, powinny zostać ustanowione limity dla nadmanganianu potasu i bezwodnika octowego.
(5) Dlatego dyrektywa 92/109/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Przepisy przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu ustanowionego zgodnie z art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 3677/90,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do dyrektywy 92/109/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 stycznia 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2003/102/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 listopada 2003 r.
odnosząca się do ochrony pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg przed i w razie zderzenia z pojazdem silnikowym i zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zmniejszenia liczby ofiar wypadków drogowych we Wspólnocie, konieczne jest wprowadzenie środków mających na celu poprawę ochrony pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg przed i w razie zderzenia z przodem pojazdu silnikowego.
(2) Pakiet środków czynnych i biernych dla poprawy bezpieczeństwa (unikanie wypadków i zmniejszenie skutków ubocznych przez uspokojenie ruchu i ulepszenia infrastruktury) niechronionych użytkowników dróg, takich jak piesi, rowerzyści i motocykliści, jest pilnie potrzebny w ramach programu działań w zakresie bezpieczeństwa drogowego.
(3) Rynek wewnętrzny składa się z przestrzeni bez granic wewnętrznych, w której musi być zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału i w tym celu stosuje się wspólnotowy system homologacji typu pojazdów silnikowych; wymagania techniczne homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do ochrony pieszych należy zharmonizować w celu uniknięcia przyjęcia wymagań, które różnią się w zależności od Państwa Członkowskiego oraz zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(4) Cele ochrony pieszych mogą zostać osiągnięte przez połączone czynne i bierne środki bezpieczeństwa; zalecenia Europejskiego Komitetu ds. Bezpieczeństwa Pojazdów (EEVC) z czerwca 1999 r. są przedmiotem szerokiego konsensusu w tej dziedzinie; te zalecenia proponują wymogi dotyczące osiągów elementów przednich niektórych kategorii pojazdów silnikowych w celu zmniejszenia ich agresywności; niniejsza dyrektywa przedstawia badania i wartości dopuszczalne oparte na zaleceniach EEVC.
(5) Komisja powinna zbadać wykonalność rozszerzenia zakresu niniejszej dyrektywy na pojazdy o masie do 3,5 tony oraz powinna złożyć sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(6) Niniejszą dyrektywę należy uważać za jeden z elementów szerszego pakietu środków, jakie ma podjąć Wspólnota, przemysł i właściwe organy Państw Członkowskich, na podstawie wymiany najlepszych praktyk, w celu wspierania bezpieczeństwa pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg przed zderzeniem (czynne), w czasie zderzenia (bierne), i po zderzeniu, w odniesieniu do użytkowników dróg, pojazdów i infrastruktury.
(7) W świetle szybkości rozwoju technologicznego w tej dziedzinie, alternatywne środki co najmniej równoważne w zakresie rzeczywistej skuteczności wymaganiom niniejszej dyrektywy – albo bierne, albo połączone środki czynne i bierne – mogą być zaproponowane przez przemysł i są oceniane po przeprowadzeniu analizy wykonalności przez niezależnych ekspertów do dnia 1 lipca 2004 r.; wprowadzenie środków alternatywnych, co najmniej równoważnych w zakresie rzeczywistej skuteczności wymagałoby dostosowania lub zmiany niniejszej dyrektywy.
(8) Z powodu trwających badań i postępu technicznego w dziedzinie ochrony pieszych, właściwe jest wprowadzenie stopnia elastyczności w tej dziedzinie.
Odpowiednio, niniejsza dyrektywa powinna ustanowić podstawowe przepisy dotyczące ochrony pieszych w formie badań, jakie mają być przeprowadzone z nowymi typami pojazdów oraz przez nowe typy pojazdów.
Warunki techniczne wykonywania takich badań należy przyjąć decyzją Komisji.
(9) Szybko postępująca technologia czynnych środków bezpieczeństwa oznacza, że systemy unikania i łagodzenia zderzeń mogą zapewnić duże korzyści dla bezpieczeństwa, na przykład poprzez zmniejszenie prędkości zderzeń oraz dostosowanie kierunku uderzenia.
Rozwój takich technologii jest wspierany przez niniejszą dyrektywę.
(10) Stowarzyszenia reprezentujące europejskich, japońskich i koreańskich producentów pojazdów podjęły zobowiązanie do rozpoczęcia stosowania zaleceń EEVC dotyczących wartości dopuszczalnych i badań lub uzgodnionych alternatywnych środków o co najmniej równoważnym skutku od roku 2010, a pierwszego zbioru wartości dopuszczalnych i badań odnośnie do nowych typów pojazdów od roku 2005 oraz do stosowania pierwszego zbioru badań odnośnie do 80 % wszystkich nowych pojazdów od dnia 1 lipca 2010 r., 90 % wszystkich nowych pojazdów od dnia 1 lipca 2011 r. i do wszystkich nowych pojazdów od dnia 31 grudnia 2012 r.
(11) Niniejsza dyrektywa powinna także przyczynić się do ustanowienia wysokiego poziomu ochrony w kontekście międzynarodowej harmonizacji ustawodawstw w tej dziedzinie, która rozpoczęta na mocy Porozumienia EKG/ONZ z 1998 r. dotyczącego ustanowienia światowych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane i/lub używane z pojazdami kołowymi.
(12) Niniejsza dyrektywa jest jedną z oddzielnych dyrektyw, które muszą być wykonane w celu zachowania zgodności z procedurą homologacji typu WE ustanowioną dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3].
(13) Dlatego dyrektywę 70/156/EWG należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do przednich powierzchni pojazdów.
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, określony w art. 2 i załączniku II do dyrektywy 70/156/EWG, kategorii M1, o masie maksymalnej nieprzekraczającej 2,5 tony, i N1 pochodzących od M1, o masie maksymalnej nieprzekraczającej 2,5 tony.
2.
Celem niniejszej dyrektywy jest zmniejszenie obrażeń pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg, którzy zostali uderzeni przez przednie powierzchnie pojazdów, określonych w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2004 r. żadne Państwo Członkowskie nie może, z przyczyn odnoszących się do ochrony pieszych:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub wprowadzania do użytkowania pojazdów,
pod warunkiem że pojazdy spełniają wymagania techniczne określone w ppkt 3.1. lub 3.2. załącznika I.
2.
Z mocą od dnia 1 października 2005 r., Państwa Członkowskie nie udzielają już:
- homologacji typu WE, lub
- krajowej homologacji typu,
z wyjątkiem przypadku, gdy powoływane są przepisy art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, dla każdego typu pojazdów z przyczyn odnoszących się do ochrony pieszych, jeżeli wymagania techniczne określone w ppkt 3.1. lub 3.2. załącznika I nie są spełnione.
3.
Ustęp 2 nie ma zastosowania do pojazdów, które nie różnią się w odniesieniu do zasadniczych elementów konstrukcji nadwozia i konstrukcji ku przodowi od słupków A od typów pojazdów, którym udzielono homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu przed dniem 1 października 2005 r. i które dotychczas nie zostały homologowane na mocy niniejszej dyrektywy.
4.
Z mocą od dnia 1 września 2010 r.
Państwa Członkowskie nie udzielają już:
- homologacji typu WE, lub
- krajowej homologacji typu,
z wyjątkiem przypadku, gdy powoływane są przepisy art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, dla każdego typu pojazdów z przyczyn odnoszących się do ochrony pieszych, jeżeli wymagania techniczne określone w ppkt 3.2. załącznika I do niniejszej dyrektywy nie są spełnione.
5.
Z mocą od dnia 31 grudnia 2012 r. Państwa Członkowskie:
- uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność do celów art. 7 ust. 1 niniejszej dyrektywy, i
- zakazują rejestrowania, sprzedaży lub wprowadzania do użytkowania nowych pojazdów, którym nie towarzyszy świadectwo zgodności zgodnie z dyrektywą 70/150/EWG,
z przyczyn odnoszących się do ochrony pieszych, jeżeli wymagania techniczne określone w ppkt 3.2. lub 3.2 załącznika I nie są spełnione.
6.
Z mocą od dnia 1 września 2015 r., Państwa Członkowskie:
- uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność do celów art. 7 ust. 1 niniejszej dyrektywy, i
- zakazują rejestrowania, sprzedaży lub wprowadzania do nowych pojazdów, którym nie towarzyszy świadectwo zgodności zgodnie z dyrektywą 70/150/EWG,
z przyczyn odnoszących się do ochrony pieszych, jeżeli wymagania techniczne określone w ppkt 3.2. załącznika I nie są spełnione.
Artykuł 3
Z zastrzeżeniem przepisów art. 2, Państwa Członkowskie zapewniają, że badania ustanowione w ppkt 3.1. lub 3.2. załącznika I są przeprowadzane zgodnie z warunkami technicznymi, które zostaną określone decyzją Komisji.
Artykuł 4
Każdego miesiąca organy udzielające homologacji Państwa Członkowskiego przesyłają Komisji kopię świadectwa homologacji typu, którego wzór jest określony w dodatku 2 do załącznika II, w odniesieniu do każdego pojazdu, który homologowały zgodnie z niniejszą dyrektywą w czasie tego miesiąca.
Artykuł 5
1.
Komisja, działając na podstawie właściwych informacji przekazanych przez organy udzielające homologacji i zainteresowane strony, jak również pochodzących z niezależnych badań, monitoruje postęp dokonany przez przemysł w dziedzinie ochrony pieszych, oraz przeprowadzi, przed dniem 1 lipca 2004 r., niezależną ocenę wykonalności dotyczącą przepisów ppkt 3.2 załącznika I, a w szczególności alternatywnych środków - albo biernych albo połączonych środków czynnych i biernych - które są co najmniej równoważne w zakresie rzeczywistej skuteczności.
Badanie wykonalności będzie oparte, między innymi, na badaniach praktycznych i niezależnych badaniach naukowych.
2.
Jeżeli, w wyniku oceny wykonalności określonej w ust. 1, uważa się za konieczne dostosować przepisy ppkt 3.2 załącznika I, włączyć połączone środki czynne i bierne, które zapewniają co najmniej taki sam poziom ochrony jak istniejące przepisy ppkt 3.2 załącznika I, Komisja przedkłada propozycję stosownej zmiany niniejszej dyrektywy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
3.
Tak długo jak dostosowanie niniejszej dyrektywy jest ograniczone do wprowadzenia alternatywnych środków biernych, które zapewniają co najmniej taki sam poziom ochrony jak istniejące przepisy ppkt 3.2 załącznika I, takie dostosowanie może być przeprowadzone przez Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
Przed dniem 1 kwietnia 2006 r., a następnie co dwa lata, Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie z wyników monitoringu określonego w ust. 1.
Artykuł 6
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I dodaje się podpunkty w brzmieniu:
"9.23. Ochrona pieszych
9.23.1. Dostarcza się szczegółowy opis, włączając zdjęcia i/lub rysunki, pojazdu odnoszące się do struktury, wymiarów, właściwych linii odniesienia i materiałów, z których wykonana jest przednia część pojazdu (wewnętrzna i zewnętrzna).
Niniejszy opis powinien zawierać szczegóły wszelkich zainstalowanych systemów aktywnej ochrony.";
2) w załączniku III sekcja A dodaje się podpunkty w brzmieniu:
"9.23. Ochrona pieszych
9.23.1. Dostarcza się szczegółowy opis, włączające zdjęcia i/lub rysunki, pojazdu odnoszące się do struktury, wymiarów, właściwych linii odniesienia i materiałów, z których wykonana jest przednia część pojazdu (wewnętrzna i część zewnętrzna).
Niniejszy opis powinien zawierać szczegóły wszelkich zainstalowanych systemów aktywnej ochrony.";
3) w załączniku IV część I dodaje się pozycję 58 oraz przypisy:
"Przedmiot _BAR_ Numer dyrektywy _BAR_ Numer Dziennika Urzędowego _BAR_ Stosowanie _BAR_
M1 _BAR_ M2 _BAR_ M3 _BAR_ N1 _BAR_ N2 _BAR_ N3 _BAR_ O1 _BAR_ O2 _BAR_ O3 _BAR_ O4 _BAR_
58Ochrona pieszych _BAR_ 2003/102/WE _BAR_ Dz.U. L 321 z 6.12.2003, str. 15. _BAR_ X _BAR_ _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
4) w załączniku XI wprowadza się następujące zmiany:
- w dodatku 1 dodaje się pozycję 58:
"Pozycja _BAR_ Przedmiot _BAR_ Numer dyrektywy _BAR_ M1 ≤ 2500 (1) kg _BAR_ M1 < 2500 (1) kg _BAR_ M2 _BAR_ M3 _BAR_
58 _BAR_ Ochrona pieszych _BAR_ 2003/102/WE _BAR_ X", _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
- w dodatku 2 dodaje się pozycję 58:
"Pozycja _BAR_ Przedmiot _BAR_ Numer dyrektywy _BAR_ M1 _BAR_ M2 _BAR_ M3 _BAR_ N1 _BAR_ N2 _BAR_ N3 _BAR_ O1 _BAR_ O2 _BAR_ O3 _BAR_ O4 _BAR_
58 _BAR_ Ochrona pieszych _BAR_ 2003/102/WE", _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
- w dodatku 3 dodaje się pozycję 58:
"Pozycja _BAR_ Przedmiot _BAR_ Numer dyrektywy _BAR_ M2 _BAR_ M3 _BAR_ N1 _BAR_ N2 _BAR_ N3 _BAR_ O1 _BAR_ O2 _BAR_ O3 _BAR_ O4 _BAR_
58 _BAR_ Ochrona pieszych _BAR_ 2003/102/WE". _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze środki z mocą od dnia 1 stycznia 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 9
Dyrektywa 2003/103/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 listopada 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/25/WE w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy
(Tekst mający znaczenie EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy [3] określa minimalne standardy w zakresie wyszkolenia marynarzy odbywających służbę na pokładach statków wspólnotowych, wydawania im świadectw i pełnienia wacht.
Są one oparte standardach uzgodnionych w Konwencji o Wymaganiach w Zakresie Wyszkolenia Marynarzy, Wydawania Im Świadectw oraz Pełnienia Wacht Międzynarodowej Organizacji Morskiej, 1978, ze zmianami (Konwencja STCW).
(2) W celu utrzymania i rozwijania poziomu wiedzy oraz umiejętności w sektorze morskim UE konieczne jest zwrócenie odpowiedniej uwagi na szkolenie morskie i status marynarzy w UE.
(3) Należy zapewnić, aby poziom wiedzy fachowej marynarzy posiadających świadectwa wydane przez państwa trzecie, odbywających służbę na pokładach statków wspólnotowych, był równoważny z wymaganiami Konwencji STCW.
Dyrektywa 2001/25/WE ustanawia procedury i wspólne kryteria uznawania przez Państwa Członkowskie świadectw wydanych przez państwa trzecie.
(4) Dyrektywa 2001/25/WE przewiduje ponowną ocenę procedur i kryteriów uznawania świadectw wydanych przez państwa trzecie, a także zatwierdzania morskich instytutów szkoleniowych, programów oraz kursów edukacji i kształcenia morskiego, w świetle doświadczeń zebranych podczas stosowania dyrektywy.
(5) Praktyczne wykonanie dyrektywy 2001/25/WE pokazało, że pewne dostosowania do tych procedur i kryteriów mogłyby się znacznie przyczynić do podniesienia wiarygodności systemu uznawania i do jednoczesnego uproszczenia obowiązków związanych z monitorowaniem i sprawozdawczością, nałożonych na Państwa Członkowskie.
(6) Przestrzeganie przepisów Konwencji STCW przez państwa trzecie zapewniające szkolenia może być skuteczniej ocenione w sposób zharmonizowany.
Wykonanie tego zadania w imieniu całej Wspólnoty powinno być zatem powierzone Komisji.
(7) W celu zapewnienia, że uznane państwo w sposób ciągły w pełni przestrzega wymagań Konwencji STCW, należy systematycznie dokonywać jego oceny i stosownie do potrzeb przedłużać jego uznawanie.
Jeśli uznane państwo trzecie nie spełnia wymagań Konwencji STCW, uznanie powinno zostać wycofane do czasu naprawienia niedociągnięć.
(8) Decyzje o przedłużeniu lub wycofaniu uznania mogą być podejmowane skuteczniej w zharmonizowany i scentralizowany sposób na poziomie Wspólnoty.
Wykonanie tych zadań w imieniu całej Wspólnoty powinno być zatem powierzone Komisji.
(9) Ciągłe monitorowanie przestrzegania wymagań przez uznane państwa trzecie może być skuteczniej prowadzone w zharmonizowany i scentralizowany sposób.
(10) Jednym z zadań powierzonych Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego (Agencji) jest pomaganie Komisji w wykonywaniu wszelkich zadań nałożonych na nią za pośrednictwem prawodawstwa wspólnotowego mającego zastosowanie do szkolenia załóg statków, wydawania im świadectw i pełnienia wacht.
(11) Agencja powinna zatem pomagać Komisji w wykonywaniu zadań odnoszących się do przyznawania, przedłużania i wycofywania uznania państw trzecich.
Powinna ona także pomagać Komisji w prowadzeniu monitoringu przestrzegania przez państwa trzecie wymagań Konwencji STCW.
(12) Konwencja STCW określa wymagania językowe odnoszące się do świadectw i zatwierdzeń poświadczających wydanie świadectwa.
Obowiązujące przepisy dyrektywy 2001/25/WE powinny zostać dostosowane do odpowiednich wymagań Konwencji.
(13) Międzynarodowa Konwencja o Bezpieczeństwie Życia na Morzu z 1974 r., ze zmianami (Konwencja SOLAS) ustanawia wymagania językowe w zakresie bezpiecznego porozumiewania się między statkiem a lądem.
Dyrektywa 2001/25/WE powinna zostać uaktualniona zgodnie z ostatnimi zmianami Konwencji SOLAS, które weszły w życie dnia 1 lipca 2002 r.
(14) Należy przewidzieć procedury dostosowania dyrektywy 2001/25/WE do przyszłych zmian w prawie wspólnotowym.
(15) Dyrektywa 2001/25/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2001/25/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Świadectwa wydaje się zgodnie z przepisem I/2 ust. 1 Konwencji STCW.";
b) w ust. 5 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Zatwierdzenia wydaje się zgodnie z art. VI ust. 2 Konwencji STCW."
2) W art. 17 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) istnieją odpowiednie środki porozumiewania się między statkiem a władzami na lądzie.
Porozumiewanie się przebiega zgodnie z rozdziałem V przepis 14 ust. 4 Konwencji SOLAS."
3) W art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Marynarze nieposiadający świadectw określonych w art. 4 mogą otrzymać zezwolenie na pełnienie służby na statkach pływających pod banderą Państwa Członkowskiego pod warunkiem, że decyzja o uznaniu ich odpowiednich świadectw została przyjęta zgodnie z procedurą określoną poniżej.
a) W przypadku zamiaru uznania przez Państwo Członkowskie, w drodze zatwierdzenia, odpowiednich świadectw wydanych przez państwo trzecie kapitanowi, oficerowi lub operatorowi radiowemu, upoważniających do pełnienia służby na pokładach statku pod banderą tego Państwa Członkowskiego, przedkłada ono Komisji wniosek, wraz z uzasadnieniem, o uznanie tego państwa trzeciego.
Komisja, z pomocą Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego, i ewentualnym udziałem jakiegokolwiek zainteresowanego Państwa Członkowskiego, gromadzi informacje określone w załączniku II oraz przeprowadza ocenę systemów szkolenia i wydawania świadectw w państwie trzecim, o których uznanie wpłynął wniosek, w celu sprawdzenia, czy dane państwo spełnia wszystkie wymagania Konwencji STCW i czy podjęto właściwe środki w celu zapobieżenia oszustwom związanym z wydawaniem świadectw.
b) Decyzję w sprawie uznania państw trzecich podejmuje Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2, w ciągu trzech miesięcy od daty wpłynięcia wniosku o uznanie.
Jeśli wniosek zostanie zaakceptowany, uznanie pozostaje ważne z zastrzeżeniem przepisów art. 18a.
c) Jeśli w sprawie uznania danego państwa trzeciego nie zapadnie żadna decyzja w terminie ustanowionym w lit. b), Państwo Członkowskie przedkładające wniosek może postanowić o uznaniu państwa trzeciego jednostronnie do chwili podjęcia decyzji zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
d) Państwo Członkowskie może postanowić, w odniesieniu do statków pływających po jego banderą, o zatwierdzeniu świadectw wydanych przez państwa trzecie, uznanych przez Komisję, z uwzględnieniem przepisów ujętych w pkt 4 i 5 załącznika II.
e) Uznanie świadectw wydanych przez uznane państwa trzecie i opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej seria C przed (…) [*] 18 miesięcy od daty wejścia w życie dyrektywy. pozostaje ważne.
Świadectwa mogą być uznawane przez wszystkie Państwa Członkowskie, jeśli uznanie nie zostało wycofane przez Komisję na podstawie art. 18a.
f) Komisja sporządza i uaktualnia wykaz uznanych państw trzecich.
Wykaz zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej seria C."
4) Dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 18a
1.
Bez względu na kryteria określone w załączniku II, jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że uznane państwo trzecie przestało spełniać wymagania Konwencji STCW, niezwłocznie powiadamia Komisję, podając przyczyny.
Komisja bezzwłocznie przekazuje sprawę Komitetowi określonemu w art. 23.
2.
Nie naruszając kryteriów wyszczególnionych w załączniku II, jeżeli Komisja uzna, że uznane państwo trzecie przestało spełniać wymagania Konwencji STCW, bezzwłocznie powiadamia ona Państwa Członkowskie, podając przyczyny.
Komisja bezzwłocznie przekazuje sprawę Komitetowi określonemu w art. 23.
3.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zamierza wycofać zatwierdzenie wszystkich świadectw wydanych przez państwo trzecie, bezzwłocznie informuje o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o swoim zamiarze, podając przyczyny.
4.
Komisja, wspomagana przez Agencję, ponownie ocenia uznanie danego państwa trzeciego w celu sprawdzenia, czy to państwo przestrzega wymagań Konwencji STCW.
5.
W przypadku gdy wystąpią symptomy wskazujące, że określony morski ośrodek szkolenia zawodowego przestał spełniać wymagania Konwencji STCW, Komisja powiadamia zainteresowane państwo, że uznanie krajowych świadectw zostanie wycofane w terminie dwóch miesięcy do czasu podjęcia środków zmierzających do zapewnienia zgodności z wszystkimi wymaganiami Konwencji STCW.
6.
Decyzja w sprawie wycofania uznania podejmowana jest zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2 w terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia przez Państwo Członkowskie.
Zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu wykonania decyzji.
7.
Zatwierdzenia poświadczające uznanie świadectw, wydanych zgodnie z art. 5 ustęp 6 przed datą podjęcia decyzji o wycofaniu uznania państwa trzeciego, pozostają ważne.
Marynarze posiadający takie zatwierdzenia nie mogą żądać zatwierdzenia uznającego wyższe kwalifikacje, o ile nie wynikają one wyłącznie z nabycia dodatkowego doświadczenia w służbie żeglugi morskiej.
Artykuł 18b
1. Państwa trzecie uznane zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 3 lit. b), w tym również te, o których mowa w art. 18 ust. 3 lit. f), są systematycznie oceniane przez Komisję, wspomaganą przez Agencję, przynajmniej raz na pięć lat, w celu sprawdzenia, czy spełniają one odpowiednie kryteria przedstawione w załączniku II i czy podjęto właściwe środki w celu zapobieżenia oszustwom związanym z wydawaniem świadectw.
2.
Komisja określa priorytetowe kryteria oceny państw trzecich na podstawie danych dotyczących efektywności dostarczonych przez kontrolę Państwa Portu na podstawie art. 20, jak również informacje odnoszące się do sprawozdań z niezależnych ocen przekazanych przez państwa trzecie na podstawie sekcji A-I/7 Kodeksu STCW.
3.
Komisja dostarczy Państwom Członkowskim sprawozdanie z wynikami oceny."
5.
W art. 22 ust. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niniejsza dyrektywa może również zostać zmieniona zgodnie z tą samą procedurą z zamiarem zastosowania, do celów niniejszej dyrektywy, wszelkich zmian dokonanych w prawodawstwie wspólnotowym."
6.
W załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 14 maja 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego określenia określane są przez Państwa Członkowskie.
Najpóźniej do dnia 14 grudnia 2008 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny w oparciu o szczegółową analizę oraz ocenę przepisów Konwencji Międzynarodowej Organizacji Morskiej, ich wykonania i nowych danych uzyskanych w odniesieniu do zależności między poziomem wyszkolenia załóg statków a bezpieczeństwem.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/104/WE
z dnia 12 listopada 2003 r.
dopuszczająca stosowanie estru izopropylowego analogu hydroksylowanego metioniny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/20/WE [2], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 82/471/EWG przewiduje, że zmiany wprowadzane do załącznika do niej w wyniku rozwoju wiedzy naukowo - technicznej, zostają przyjęte według procedury ustanowionej w art. 13.
(2) Złożono wniosek o dopuszczenie stosowania estru izopropylowego analogu hydroksylowanego metioniny, który należy do grupy "analogi aminokwasów" określonej w załączniku do dyrektywy 82/471/EWG.
(3) Dnia 25 kwietnia 2003 r. Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał opinię dotyczącą stosowania tego produktu w paszach, w której stwierdzono, że ester izopropylowy analogu hydroksylowanego metioniny nie stanowi ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska.
(4) Ocena wniosku o dopuszczenie stosowania estru izopropylowego analogu hydroksylowanego metioniny, wskazuje, że produkt ten spełnia wymogi ustanowione w art. 6 ust. 2 dyrektywy 82/471/EWG, zgodnie z warunkami określonymi w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Dlatego należy dopuścić stosowanie tego produktu.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku do dyrektywy 82/471/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 20 maja 2003 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 grudnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu, w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 22 października 2003 r. [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 96/82/WE [4] dotyczy zapobiegania poważnym awariom związanych z substancjami niebezpiecznymi oraz ograniczenia ich skutków dla człowieka i środowiska naturalnego w celu zapewnienia wysokiego stopnia ochrony w całej Wspólnocie w sposób spójny i skuteczny.
(2) W świetle niedawnych wypadków przemysłowych oraz badań nad czynnikami rakotwórczymi i substancjami niebezpiecznymi dla środowiska przeprowadzonych przez Komisję na żądanie Rady, należy rozszerzyć zakres dyrektywy 96/82/WE.
(3) Rozlew cyjanku, który spowodował zanieczyszczenie Dunaju w następstwie awarii w Baia Mare w Rumunii w styczniu 2000 r., pokazał, że niektóre działania związane ze składowaniem oraz działania przetwórcze w górnictwie, w szczególności obiekty, w których składowane są odpady kopalniane, w tym stawy i tamy osadowe, mogą powodować bardzo poważne konsekwencje.
Komunikaty Komisji w sprawie bezpieczeństwa działań w górnictwie oraz w sprawie szóstego programu działania na rzecz środowiska Wspólnoty Europejskiej podkreśliły zatem potrzebę rozszerzenia zakresu dyrektywy 96/82/WE.
W rezolucji z 5 lipca 2001 r. [5] w sprawie komunikatu Komisji w sprawie bezpieczeństwa działań w górnictwie Parlament Europejski również powitał z zadowoleniem rozszerzenie zakresu tej dyrektywy tak, aby obejmowała ona zagrożenia wynikające ze składowania i przetwarzania w górnictwie.
(4) Projekt dyrektywy w sprawie utylizacji odpadów z przemysłu wydobywczego może stanowić odpowiednią podstawę dla środków odnoszących się do obiektów utylizacji odpadów, stanowiących źródło zagrożenia awariami, ale nie objętymi niniejszą dyrektywą.
(5) "Wypadek z fajerwerkami" w Enschede w Niderlandach w maju 2000 r. uświadomił możliwość zaistnienia poważnych wypadków w wyniku składowania i wytwarzania substancji pirotechnicznych i wybuchowych.
Definicja takich substancji w dyrektywie 96/82/WE powinna zatem zostać wyjaśniona i uproszczona.
(6) Wybuch w fabryce nawozów sztucznych w Tuluzie we wrześniu 2001 r. uświadomił możliwość zaistnienia wypadków w związku ze składowaniem azotanu amonowego oraz nawozów sztucznych opartych na azotanie amonowym, w szczególności materiałów odrzuconych w procesie produkcji lub zwróconych producentowi ("niezgodnych ze specyfikacją").
Należy zatem poddać przeglądowi obecne kategorie azotanu amonowego i nawozów sztucznych opartych na azotanie amonowym w dyrektywie 96/82/WE w celu uwzględnienia materiałów "niezgodnych ze specyfikacją".
(7) Dyrektywa 96/82/WE nie powinna być stosowana do zakładowych terenów ostatecznych użytkowników, w których czasowo – przed usunięciem w celu ponownego przetworzenia lub zniszczenia – znajdują się azotan potasowy i nawozy sztuczne oparte na azotanie amonowym, które w chwili dostawy były zgodne ze specyfikacją, a następnie uległy degradacji lub zanieczyszczeniu.
(8) Badania przeprowadzone przez Komisję w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi wspierają rozszerzenie wykazu czynników rakotwórczych o właściwe ilości progowe i znaczne obniżenie ilości progowych substancji niebezpiecznych dla środowiska w dyrektywie 96/82/WE.
(9) W przypadku zakładów objętych zakresem dyrektywy 96/82/WE okazuje się konieczne wprowadzenie minimalnych okresów powiadamiania oraz ustanowienie polityki zapobiegania awariom, sprawozdań o bezpieczeństwie i planów operacyjno-ratowniczych.
(10) Doświadczenie i wiedza właściwego personelu w zakładzie mogą być bardzo pomocne podczas sporządzania planów operacyjno-ratowniczych, a cały personel zakładu, który może być dotknięty wypadkiem, powinien zostać należycie poinformowany o środkach i działaniach w zakresie bezpieczeństwa.
(11) Przyjęcie decyzji Rady 2001/792/WE, Euratom, z dnia 23 października 2001 r. ustanawiającej mechanizm wspólnotowy ułatwiający wzmocnioną współpracę w interwencjach wspierających ochronę ludności [6] podkreśla potrzebę ułatwiania wzmocnionej współpracy w interwencjach wspierających ochronę ludności.
(12) Pożyteczne jest, w celu ułatwienia planowania zagospodarowania przestrzennego, opracowanie wytycznych definiujących bazę danych wykorzystywaną podczas oceny zgodności zakładów objętych dyrektywą 96/82/WE oraz obszarów opisanych w art. 12 ust. 1 tej dyrektywy.
(13) Państwa Członkowskie powinny mieć obowiązek dostarczania Komisji podstawowych informacji dotyczących zakładów objętych dyrektywą 96/82/WE.
(14) Właściwe jest wyjaśnienie w tym samym czasie niektórych fragmentów dyrektywy 96/82/WE.
(15) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie były przedmiotem publicznych konsultacji z udziałem zainteresowanych stron.
(16) Dyrektywa 96/82/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona;
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/82/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) litery e) i f) otrzymują brzmienie:
"e) eksploatacja (badanie, wydobycie i przetwarzanie) kopalin w kopalniach, kamieniołomach lub poprzez odwierty, z wyjątkiem chemicznych i cieplnych procesów przetwarzania i składowania odnoszących się do operacji z udziałem substancji niebezpiecznych, których definicję przedstawiono w załączniku I;
f) oddalone od brzegu badania i eksploatacja kopalin, w tym węglowodorów;";
b) dodaje się lit. g) w brzmieniu:
"g) składowiska odpadów, z wyjątkiem działających obiektów składowania odpadów kopalnianych, z uwzględnieniem stawów i tam osadowych, zawierających substancje niebezpieczne zgodnie z definicją w załączniku I, w szczególności gdy są one wykorzystywane w związku z chemicznym i cieplnym przetwarzaniem kopalin."
2.
W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"-– w przypadku zakładów objętych później zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy - w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym niniejsza dyrektywa zaczyna mieć zastosowanie do przedmiotowego zakładu, zgodnie z tym, co zostało ustanowione w art. 2 ust. 1, akapit pierwszy.";
b) w art. 6 ust. 4 po tiret pierwszym dodaje się tiret w brzmieniu:
"- zmian w zakładzie lub instalacji, które mogłyby mieć poważne reperkusje związane z ryzykiem poważnego wypadku, lub".
3) W art. 7 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
W przypadku zakładów objętych później zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy, dokument określony w ust. 1 zostaje sporządzony bezzwłocznie, a w każdym razie w ciągu trzech miesięcy od dnia, w którym niniejsza dyrektywa zaczyna mieć zastosowanie do przedmiotowego zakładu, zgodnie z tym, co zostało ustanowione w art. 2 ust. 1 akapit pierwszy."
4) W art. 8 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) zostaje wprowadzony przepis dotyczący współpracy w zakresie informowania opinii publicznej i dostarczania informacji organom odpowiedzialnym za przygotowanie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych."
5) W art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie::
"2.
W sprawozdaniu o bezpieczeństwie zawarte są przynajmniej dane i informacje wyszczególnione w załączniku II.
W sprawozdaniu wymienione są nazwy właściwych organizacji zaangażowanych w jego przygotowanie.
Zawiera ono również uaktualniony spis substancji niebezpiecznych występujących w zakładzie.";
b) w ust. 3 między trzecim i czwartym tiret dodaje się tiret w brzmieniu:
"- w przypadku zakładów objętych później zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy - niezwłocznie, a w każdym razie w ciągu roku od dnia, w którym niniejsza dyrektywa zaczyna mieć zastosowanie do przedmiotowego zakładu, zgodnie z tym, co zostało ustanowione w art. 2 ust. 1 akapit pierwszy.";
c) w ust. 4 odniesienie do "drugiego, trzeciego i czwartego tiret" staje się odpowiednio odniesieniem do "drugiego, trzeciego, czwartego i piątego tiret";
d) w art. 9 ust. 6 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) Wzywa się Komisję do dokonania, do dnia 31 grudnia 2006 r., w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, przeglądu istniejących "Wytycznych w sprawie przygotowania sprawozdania o bezpieczeństwie"."
6.
W art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 do lit. a) i b) dodaje się tiret w brzmieniu:
"- w przypadku zakładów objętych później zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy - niezwłocznie, a w każdym razie w ciągu roku od dnia, w którym niniejsza dyrektywa zaczyna mieć zastosowanie do przedmiotowego zakładu, zgodnie z tym, co zostało ustanowione w art. 2 ust. 1 akapit pierwszy."
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Bez uszczerbku dla obowiązków właściwych organów, Państwa Członkowskie zapewniają sporządzenie wewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych, przewidzianych w niniejszej dyrektywie, po konsultacjach z personelem pracującym w danym zakładzie, w tym podwykonawcami zatrudnionymi przez dłuższy czas, a sporządzenie lub aktualizację zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych - po konsultacjach ze społeczeństwem.";
c) dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
"4a.
W odniesieniu zewnętrznych planów operacyjno- ratowniczych, Państwa Członkowskie powinny uwzględnić konieczność ułatwienia wzmocnionej współpracy w zakresie ochrony ludności podczas poważnych sytuacji kryzysowych."
7) W art. 12 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie zapewniają, że ich polityka zagospodarowania przestrzennego lub inne podobne polityki oraz procedury służące wprowadzaniu w życie tych polityk uwzględniają potrzebę utrzymania, w dłuższej perspektywie, właściwych odległości między zakładami objętymi niniejszą dyrektywą a obszarami mieszkalnymi, budynkami, obszarami użytku publicznego, w miarę możliwości głównymi szlakami komunikacyjnymi, obszarami wypoczynkowymi i obszarami szczególnego zainteresowania lub szczególnej wrażliwości środowiska naturalnego, a w przypadku istniejących zakładów, potrzebę wprowadzenia dodatkowych środków natury technicznej zgodnie z przepisami art. 5, aby nie powiększać niebezpieczeństwa na jakie narażona jest ludność.";
b) Dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Wzywa się Komisję, aby do dnia 31 grudnia 2006 r. w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi sporządziła wytyczne definiujące techniczną bazę danych obejmującą dane na temat zagrożeń i scenariusze zagrożeń, która będzie wykorzystywana do oceny zgodności między zakładami objętymi niniejszą dyrektywą i obszarami opisanymi w ust. 1.
Definicja bazy danych powinna w miarę możliwości uwzględniać oceny dokonane przez właściwe organy, informacje uzyskane od podmiotów gospodarczych oraz wszystkie inne istotne informacje, takie jak społeczno-ekonomiczne korzyści płynące z rozwoju oraz skutki łagodzące planów operacyjno-ratowniczych.";
8) W art. 13 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewniają regularne dostarczanie informacji na temat środków bezpieczeństwa i wymaganego zachowania w sytuacjach poważnych wypadków, bez konieczności ubiegania się o takie informacje, wszystkim osobom i zakładom służącym społeczeństwu (jak szkoły i szpitale), które mogą zostać dotknięte poważnym wypadkiem, mogącym powstać w zakładzie objętym art. 9.";
b) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
W przypadku zakładów objętych przepisami art. 9 Państwa Członkowskie zapewniają podanie do publicznej wiadomości wykazu substancji niebezpiecznych przewidzianego w art. 9 ust. 2, z zastrzeżeniem przepisów ust. 4 niniejszego artykułu i art. 20."
9) W art. 19 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
W przypadku zakładów objętych niniejszą dyrektywą Państwa Członkowskie dostarczają Komisji przynajmniej następujące informacje:
a) nazwisko lub nazwę handlową prowadzącego zakład oraz dokładny adres przedmiotowego zakładu; oraz
b) rodzaj lub rodzaje działalności zakładu.
Komisja utworzy i będzie aktualizować bazę danych zawierającą informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie.
Dostęp do bazy danych będzie zastrzeżony dla osób upoważnionych przez Komisję lub właściwe władze Państw Członkowskich."
10) W załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
11) Załącznik II punkt IV część B otrzymuje brzmienie:
"B. Ocena zasięgu i siły skutków poważnych awarii, które rozpoznano, w tym mapy, obrazy lub - w miarę potrzeby - równoważne opisy ukazujące obszary, które mogą zostać dotknięte taką awarią mogącą powstać w zakładzie, z zastrzeżeniem przepisów art. 13 ust. 4 i art. 20."
12) W załączniku III lit. c) wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt i) otrzymuje brzmienie:
"i) organizacja i personel - rola i obowiązki personelu związanego z zarządzaniem poważnymi niebezpieczeństwami na wszystkich poziomach organizacji.
Określenie potrzeb szkoleniowych takiego personelu oraz zapewnienie szkoleń tego rodzaju.
Zaangażowanie pracowników i podwykonawców pracujących w zakładzie.";
b) punkt v) otrzymuje brzmienie:
"v) planowanie w celu bezpieczeństwa – przyjęcie i wprowadzenie w życie procedur dotyczących identyfikacji przewidywalnych wypadków w drodze systematycznej analizy, przygotowanie, sprawdzenie i przegląd planów operacyjno-ratowniczych mających na celu szybką reakcję w nagłych wypadkach oraz zapewnienie odpowiedniego szkolenia przedmiotowym pracownikom.
Szkolenie takie należy zapewnić całemu personelowi pracującemu w zakładzie, z uwzględnieniem odnośnych podwykonawców."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do przestrzegania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2003/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 grudnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 96/16/WE w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących mleka i przetworów mlecznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem dyrektywy Rady 96/16/WE [2] jest zapewnienie wiarygodnych i porównywalnych danych dotyczących produkcji i wykorzystania mleka oraz wiarygodnych, regularnych, krótkookresowych informacji na temat dostaw mleka do zakładów prowadzących jego obróbkę lub przetwórstwo i produkcji przetworów mlecznych w Państwach Członkowskich.
(2) Ze względu na rosnące znaczenie gospodarcze zawartości białka w mleku, staje się coraz bardziej konieczne posiadanie informacji statystycznych na temat zawartości białka w głównych przetworach mlecznych.
(3) Specjalizacja w rolnictwie stale wzrasta, zwłaszcza w sektorze mleka aktualnie zachodzą procesy specjalizacji regionalnej powodujące powstanie ogromnych różnic pomiędzy regionami w danym Państwie Członkowskim co wymaga posiadania szczegółowych informacji na poziomie regionalnym.
(4) W celu zapewnienia porównywalności rezultatów, raporty metodologiczne muszą być przygotowywane zgodnie ze standardowym formatem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dyrektywa Rady 96/16/WE otrzymuje brzmienie:
1) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
a) do ust. 1 lit. b) dodaje się następujący tekst:
"iv) zawartość białka głównych przetworów mlecznych, przy zastosowaniu metod pomiaru lub szacowania, które z największym prawdopodobieństwem zagwarantują wiarygodne dane;
v) ilość mleka krowiego produkowanego przez gospodarstwa rolne w skali regionalnej (jednostka terytorialna NUTS 2) zgodnie z najbardziej odpowiednią metodą pomiaru lub szacowania celem zagwarantowania wiarygodności danych.";
b) ust. 2 skreśla się;
2) ostatnie zdanie art. 5 ust. 2 zastępuje się następującym tekstem:
"Państwa Członkowskie corocznie zgłaszają Komisji informacje metodologiczne dotyczące informacji, o których mowa w art. 4 ust. 1 za pomocą standardowego kwestionariusza sporządzonego przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 7.";
3) artykuł 6 ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
a) w lit. b) skreśla się drugi tiret;
b) literą c) zastępuje się następującym tekstem:
"c) we wrześniu następnego roku, po roku obejmującym datę odniesienia, wyniki określone w art. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 lit. b), v) i c)."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do dostosowania się do niniejszej dyrektywy przed 31 marca 2004 r.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2003/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 8 grudnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 2002/96/WE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W trakcie procedury przyjęcia dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) [3] zostały wyrażone obawy co do prawdopodobnych następstw finansowych wynikających ze sformułowania art. 9 wymienionej dyrektywy dla producentów odnośnych produktów.
(2) Na posiedzeniu komitetu pojednawczego 10 października 2002 r. w sprawie wymienionej dyrektywy Parlament Europejski, Rada i Komisja wyraziły we wspólnej deklaracji swój zamiar zbadania, przy pierwszej okazji, zagadnień odnoszących się do art. 9 dyrektywy 2002/96/WE, dotyczących finansowania związanego z WEEE przez użytkowników innych niż prywatne gospodarstwa domowe.
(3) Zgodnie ze wspólną deklaracją Komisja zbadała następstwa finansowe dla producentów, wynikające z faktycznego sformułowania art. 9 dyrektywy 2002/96/WE i stwierdziła, że obowiązek zwrotu wyrobu, w przypadku WEEE wprowadzonych do obrotu w przeszłości, stwarza odpowiedzialność retroaktywną, w odniesieniu do której nie ustanowiono przepisów i która może narazić niektórych producentów na poważne ryzyko ekonomiczne.
(4) Aby zapobiec powstaniu takiego ryzyka, odpowiedzialność finansowa za zbiórkę, przetwarzanie, powtórne użycie, odzysk i recykling WEEE od innych użytkowników niż prywatne gospodarstwa domowe, wprowadzonych do obrotu przed 13 sierpnia 2005 r., powinna ciążyć na producentach dostarczających nowe produkty zastępujące produkty typu równorzędnego lub spełniające te same funkcje.
W przypadku gdy takie odpady nie są zastępowane przez produkty nowe, odpowiedzialność ta powinna ciążyć na użytkownikach.
Państwa Członkowskie, producenci i użytkownicy powinni mieć możliwość ustanowienia rozwiązań alternatywnych.
(5) Na podstawie art. 17 dyrektywy 2002/96/WE Państwa Członkowskie mają wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy do 13 sierpnia 2004 r.
Aby uniknąć konieczności zmiany ustawodawstwa Państw Członkowskich przyjętego do tego terminu, niniejsza dyrektywa powinna zostać przyjęta możliwie jak najszybciej i wprowadzona do ustawodawstwa Państw Członkowskich w tym samym czasie, co dyrektywa 2002/96/WE.
(6) Dyrektywa 2002/96/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 9 dyrektywy 2002/96/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Finansowanie w odniesieniu do WEEE pochodzących od innych użytkowników niż prywatne gospodarstwa domowe
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że do 13 sierpnia 2005 r. finansowanie kosztów zbiórki, przetwarzania, odzysku i przyjaznego dla środowiska usuwania WEEE pochodzących od użytkowników innych niż prywatne gospodarstwa domowe z produktów wprowadzonych do obrotu po 13 sierpnia 2005 r. zapewnią producenci.
Państwa Członkowskie zapewniają, że do 13 sierpnia 2005 r., w odniesieniu do WEEE pochodzących z produktów wprowadzonych do obrotu przez 13 sierpnia 2005 r. (odpady historyczne), finansowanie kosztów zarządzania przedstawia się w sposób określony w akapicie trzecim i czwartym.
W odniesieniu do odpadów historycznych zastępowanych przez nowe odpowiadające im produkty lub przez nowe produkty spełniające te same funkcje finansowanie kosztów zapewnione jest przez producentów tych produktów przy ich dostawie.
Alternatywnie, Państwa Członkowskie mogą ustalić, iż użytkownicy inni niż prywatne gospodarstwa domowe również odpowiadają za finansowanie tych WEEE, w całości lub w części.
W odniesieniu do pozostałych odpadów historycznych finansowanie kosztów zapewniają użytkownicy inni niż prywatne gospodarstwa domowe.
2.
Bez uszczerbku dla niniejszej dyrektywy, producenci i użytkownicy inni niż prywatne gospodarstwa domowe mogą zawierać umowy określające inne metody finansowania." .
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 13 sierpnia 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2003/109/WE
z dnia 25 listopada 2003 r.
dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 i 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu stopniowego ustanawiania przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską przewiduje zarówno przyjęcie środków mających na celu zapewnienie swobodnego przepływu osób wraz ze środkami towarzyszącymi odnoszącymi się do kontroli granic zewnętrznych, azylu i imigracji, jak i przyjęcie środków odnoszących się do azylu, imigracji i ochrony praw obywateli państw trzecich.
(2) Rada Europejska podczas szczególnego szczytu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. oświadczyła, że status prawny obywateli państw trzecich powinien zostać zbliżony do statusu obywateli Państw Członkowskich oraz że osoba, która zamieszkiwała legalnie na terytorium Państwa Członkowskiego przez określony czas i która posiada zezwolenie na pobyt długoterminowy, powinna uzyskać w tym Państwie Członkowskim zestaw jednolitych praw, jak najbardziej zbliżonych do praw przyznanych obywatelom Unii Europejskiej.
(3) Niniejsza dyrektywa szanuje prawa podstawowe oraz przestrzega zasad uznanych w szczególności w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(4) Integracja obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi w Państwach Członkowskich jest kluczowym elementem wspierania spójności gospodarczej i społecznej, która stanowi podstawowy cel Wspólnoty określony w Traktacie.
(5) Państwa Członkowskie powinny wykonać przepisy niniejszej dyrektywy bez dyskryminacji ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, opinie polityczne lub inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, stan majątkowy, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
(6) Głównym kryterium uzyskania statusu rezydenta długoterminowego powinien być czas zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego.
Zamieszkanie powinno być zarówno legalne, jak i nieprzerwane, w celu wykazania, że związki danej osoby z tym państwem mają charakter trwały.
Należy wprowadzić przepis pozwalający na pewien stopień elastyczności, w celu umożliwienia uwzględnienia okoliczności, w których osoba ta mogła być zmuszona do tymczasowego opuszczenia terytorium państwa.
(7) W celu uzyskania statusu rezydenta długoterminowego obywatele państw trzecich powinni udowodnić, że posiadają odpowiednie środki oraz ubezpieczenie zdrowotne, aby nie stanowić obciążenia dla Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie, dokonując oceny stanu posiadania stałych i regularnych dochodów, mogą uwzględnić czynniki takie, jak składki na fundusz emerytalno-rentowy oraz spełnienie obowiązku podatkowego.
(8) Ponadto obywatele państw trzecich, którzy pragną uzyskać i utrzymać status rezydenta długoterminowego, nie powinni stanowić zagrożenia dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.
Pojęcie porządku publicznego może obejmować skazanie za popełnienie poważnego przestępstwa.
(9) Względy ekonomiczne nie powinny stanowić podstawy odmowy przyznania statusu rezydenta długoterminowego i nie mogą być uznawane za wpływające na odnośne warunki.
(10) Należy ustanowić zbiór zasad regulujących procedury rozpatrywania wniosków o przyznanie statusu rezydenta długoterminowego.
Procedury te powinny być skuteczne i możliwe do zrealizowania, uwzględniając zwykłe obciążenie pracą administracji Państw Członkowskich, jak również powinny być przejrzyste i sprawiedliwe w celu zapewnienia właściwej pewności prawnej danym osobom.
Nie powinny one stanowić środka utrudniającego wykonywanie prawa pobytu.
(11) Uzyskanie statusu rezydenta długoterminowego powinno być potwierdzane zezwoleniem na pobyt umożliwiającym danym osobom łatwe i niezwłoczne udowodnienie ich statusu prawnego.
Takie zezwolenie na pobyt powinno również spełniać wysokie normy techniczne, zwłaszcza w zakresie ochrony przeciw podrabianiu i fałszowaniu, w celu uniknięcia nadużyć w Państwach Członkowskich, w których przyznawany jest status, oraz w Państwach Członkowskich, w których prawo pobytu jest wykonywane.
(12) W celu ustanowienia rzeczywistego instrumentu integracji rezydentów długoterminowych ze społeczeństwem, w którym żyją, rezydenci długoterminowi powinni korzystać z równego traktowania z obywatelami Państwa Członkowskiego w szerokim zakresie spraw gospodarczych i społecznych, zgodnie z odpowiednimi warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie.
(13) W odniesieniu do pomocy społecznej możliwość ograniczenia świadczeń dla rezydentów długoterminowych do świadczeń podstawowych ma być rozumiana w taki sposób, że pojęcie to obejmuje co najmniej minimalny dochód, pomoc w przypadku choroby, ciąży, pomoc rodzicom oraz stałą opiekę.
Warunki przyznawania takich świadczeń powinny być określone przez prawo krajowe.
(14) Państwa Członkowskie powinny nadal podlegać obowiązkowi umożliwiania osobom małoletnim korzystania z systemu kształcenia na podstawie warunków zbliżonych do tych, które ustanowione są dla obywateli tych Państw Członkowskich.
(15) Pojęcie stypendiów naukowych w dziedzinie kształcenia zawodowego nie obejmuje środków, które są finansowane w ramach systemów pomocy społecznej.
Ponadto dostęp do stypendiów naukowych może zależeć od tego, czy osoba starająca się o takie stypendium spełnia samodzielnie warunki uzyskania statusu rezydenta długoterminowego.
W odniesieniu do przyznawania stypendiów naukowych Państwa Członkowskie mogą uwzględnić fakt, że obywatele Unii mogą korzystać z tego samego przywileju w kraju pochodzenia.
(16) Rezydenci długoterminowi powinni korzystać ze wzmocnionej ochrony przed wydaleniem.
Ochrona ta oparta jest na kryteriach określonych w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
W celu zapewnienia ochrony przed wydaleniem Państwa Członkowskie powinny wprowadzić przepisy dotyczące skutecznych sądowych środków zaskarżenia.
(17) Harmonizacja warunków uzyskania statusu rezydenta długoterminowego wspiera wzajemne zaufanie między Państwami Członkowskimi.
Niektóre Państwa Członkowskie wydają dokumenty pobytowe ze stałym lub nieograniczonym okresem ważności na warunkach bardziej korzystnych niż warunki przewidziane w niniejszej dyrektywie.
Możliwość stosowania korzystniejszych przepisów krajowych nie jest wykluczona przez Traktat.
Jednakże do celów niniejszej dyrektywy należy przyjąć, że dokumenty wydane na korzystniejszych warunkach nie przyznają prawa pobytu w innych Państwach Członkowskich.
(18) Ustanowienie warunków, na podstawie których prawo pobytu w innym Państwie Członkowskim może zostać przyznane obywatelowi państwa trzeciego będącego rezydentem długoterminowym, powinno przyczynić się do skutecznego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego jako obszaru, na którym zapewniony jest swobodny przepływ osób.
Mogłoby to również stanowić podstawowy czynnik mobilności, mianowicie na rynku pracy w Unii.
(19) Należy wprowadzić przepis przewidujący, że prawo pobytu w innym Państwie Członkowskim może być wykonywane w celu pracy w charakterze pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, w celu podjęcia nauki lub nawet osiedlenia się bez wykonywania żadnej działalności gospodarczej.
(20) Członkowie rodziny powinni również mieć możliwość osiedlania się w innym Państwie Członkowskim wraz z rezydentem długoterminowym w celu zachowania jedności rodziny oraz w celu uniknięcia utrudniania wykonywania prawa pobytu rezydenta długoterminowego W odniesieniu do członków rodziny, którzy mogą być uprawnieni do towarzyszenia rezydentom długoterminowym lub do połączenia się z nimi, Państwa Członkowskie powinny zwrócić szczególną uwagę na sytuację dorosłych niepełnosprawnych dzieci oraz wstępnych w pierwszym stopniu pokrewieństwa w linii prostej, którzy są na ich utrzymaniu.
(21) Państwo Członkowskie, w którym rezydent długoterminowy zamierza wykonywać swoje prawo pobytu, powinno mieć możliwość sprawdzenia, czy dana osoba spełnia warunki niezbędne do zamieszkania na jego terytorium.
Powinno ono również mieć możliwość sprawdzenia, czy dana osoba nie stanowi zagrożenia dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.
(22) Aby prawo pobytu nie było pozbawiane skuteczności, rezydenci długoterminowi powinni korzystać w innym Państwie Członkowskim z takiego samego traktowania, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie, z jakiego korzystają w Państwie Członkowskim, w którym uzyskali oni status.
Przyznanie świadczeń w ramach pomocy społecznej pozostaje bez uszczerbku dla możliwości cofnięcia przez Państwo Członkowskie dokumentu pobytowego, jeżeli dana osoba przestaje spełniać wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie.
(23) Obywatelom państw trzecich należy przyznać możliwość uzyskania statusu rezydenta długoterminowego w Państwie Członkowskim, do którego się przenieśli i w którym postanowili się osiedlić, na warunkach porównywalnych z warunkami wymaganymi dla uzyskania statusu w pierwszym Państwie Członkowskim.
(24) Jako że cele proponowanych działań, mianowicie określenie warunków przyznawania i cofania statusu rezydenta długoterminowego oraz praw z nim związanych, jak i warunków wykonywania prawa pobytu przez rezydentów długoterminowych w innych Państwach Członkowskich nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary i skutki tych działań możliwe jest lepsze ich osiągniecie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów.
(25) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz bez uszczerbku dla art. 4 wskazanego Protokołu, te Państwa Członkowskie nie biorą udziału w przyjęciu niniejszej dyrektywy, nie są nią związane i nie są objęte jej stosowaniem.
(26) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy oraz nie jest nią związana i nie jest objęta jej stosowaniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa określa:
a) warunki przyznawania i cofania statusu rezydenta długoterminowego udzielanego przez Państwo Członkowskie obywatelom państw trzecich legalnie zamieszkującym na jego terytorium, jak również prawa związane z tym statusem; oraz
b) warunki zamieszkania w Państwach Członkowskich innych niż to, które przyznało status rezydenta długoterminowego dla obywateli państw trzecich korzystających z tego statusu.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "obywatel państwa trzeciego" oznacza osobę, która nie jest obywatelem Unii w rozumieniu art. 17 ust. 1 Traktatu;
b) "rezydent długoterminowy" oznacza obywatela państwa trzeciego, który posiada status rezydenta długoterminowego, o którym mowa w art. 4–7;
c) "pierwsze Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, które po raz pierwszy przyznało status rezydenta długoterminowego obywatelowi państwa trzeciego;
d) "drugie Państwo Członkowskie" oznacza każde Państwo Członkowskie inne niż to, które po raz pierwszy przyznało status rezydenta długoterminowego obywatelowi państwa trzeciego oraz w którym osoba długotrwale zamieszkująca wykonuje prawo pobytu;
e) "członkowie rodziny" oznaczają obywateli państw trzecich, którzy zamieszkują w danym Państwie Członkowskim zgodnie z dyrektywą Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin [5];
f) "uchodźca" oznacza każdego obywatela państwa trzeciego korzystającego ze statusu uchodźcy w rozumieniu Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej Protokołem podpisanym w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r.;
g) "zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE" oznacza dokument pobytowy wydany przez dane Państwo Członkowskie w związku z uzyskaniem statusu rezydenta długoterminowego.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do obywateli państw trzecich legalnie zamieszkujących na terytorium Państwa Członkowskiego.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do obywateli państw trzecich, którzy:
a) zamieszkują w celu odbycia studiów lub kształcenia zawodowego;
b) są uprawnieni do zamieszkiwania w Państwie Członkowskim ze względu na ochronę czasową lub złożyli wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt na tej podstawie i oczekują na wydanie decyzji dotyczącej ich statusu;
c) są uprawnieni do zamieszkania w Państwie Członkowskim na podstawie uzupełniającej formy ochrony zgodnie z zobowiązaniami międzynarodowymi, ustawodawstwem krajowym lub praktyką Państw Członkowskich lub złożyli wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt na tej podstawie i oczekują na wydanie decyzji dotyczącej ich statusu;
d) są uchodźcami lub złożyli wniosek o przyznanie statusu uchodźcy, który to wniosek nie został jeszcze rozpatrzony w formie decyzji ostatecznej;
e) zamieszkują jedynie tymczasowo jako au pair lub pracownicy sezonowi, lub jako pracownicy oddelegowani przez usługodawcę do celów świadczenia usług transgranicznych, lub jako usługodawcy świadczący usługi transgraniczne, lub w przypadkach, w których ich zezwolenie na pobyt zostało formalnie ograniczone;
f) posiadają status prawny regulowany przez Konwencję wiedeńską o stosunkach dyplomatycznych z 1961 r., Konwencję wiedeńską o stosunkach konsularnych z 1963 r., Konwencję z 1969 r. o misjach specjalnych lub przez Konwencję wiedeńską o przedstawicielstwach państw w ich stosunkach z organizacjami międzynarodowymi o charakterze powszechnym z 1975 r.
3.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla korzystniejszych przepisów dotyczących:
a) dwustronnych i wielostronnych umów między Wspólnotą lub Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a państwami trzecimi, z drugiej strony;
b) dwustronnych umów już zawartych między Państwem Członkowskim a państwem trzecim przed datą wejścia w życie niniejszej dyrektywy;
c) Europejskiej konwencji osiedleńczej z dnia 13 grudnia 1955 r., Europejskiej Karty Społecznej z dnia 18 października 1961 r., zmienionej Europejskiej Karty Społecznej z dnia 3 maja 1987 r. oraz Europejskiej konwencji o statusie prawnym pracowników migrujących z dnia 24 listopada 1977 r.
ROZDZIAŁ II
STATUS REZYDENTA DŁUGOTERMINOWEGO W PAŃSTWIE CZŁONKOWSKIM
Artykuł 4
Czas zamieszkania
1.
Państwa Członkowskie przyznają status rezydenta długoterminowego obywatelom państw trzecich, którzy zamieszkiwali legalnie i nieprzerwanie na ich terytorium przez okres pięciu lat, bezpośrednio poprzedzający złożenie właściwego wniosku.
2.
Okresy zamieszkania z przyczyn określonych w art. 3 ust. 2 lit. e) i f) nie są uwzględniane przy obliczaniu okresu, o którym mowa w ust. 1.
W odniesieniu do przypadków objętych art. 3 ust. 2 lit. a), jeżeli dany obywatel państwa trzeciego uzyskał tytuł pobytu, który umożliwi mu uzyskanie statusu rezydenta długoterminowego, wyłącznie połowa okresów zamieszkania w celu odbycia studiów lub kształcenia zawodowego może być uwzględniana do obliczenia okresu, o którym mowa w ust. 1.
3.
Okresy nieobecności na terytorium danego Państwa Członkowskiego nie przerywają okresu, o którym mowa w ust. 1, i są uwzględniane w celu jego obliczenia, jeżeli są one krótsze niż sześć kolejnych miesięcy i nie przekraczają w sumie dziesięciu miesięcy w ramach okresu, o którym mowa w ust. 1.
W przypadkach szczególnych lub wyjątkowych o charakterze tymczasowym oraz zgodnie z ich prawem krajowym Państwa Członkowskie mogą przyjąć, że okres nieobecności dłuższy niż ten, który jest wskazany w akapicie pierwszym nie przerywa okresu, o którym mowa w ust. 1.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie nie uwzględniają odpowiednich okresów nieobecności przy obliczaniu okresu, o którym mowa w ust. 1.
W drodze odstępstwa od akapitu drugiego, Państwa Członkowskie mogą uwzględnić przy obliczaniu całkowitego okresu, o którym mowa w ust. 1, okresy nieobecności związane z oddelegowaniem osoby w celach zatrudnienia, w tym świadczenia usług transgranicznych.
Artykuł 5
Warunki uzyskania statusu rezydenta długoterminowego
1.
Państwa Członkowskie żądają od obywateli państw trzecich przedstawienia dowodów, że posiadają oni, w odniesieniu do siebie i do członków swoich rodzin pozostających na ich utrzymaniu:
a) stałe i regularne dochody wystarczające do utrzymania danej osoby i członków jej rodziny, bez konieczności korzystania z systemu pomocy społecznej danego Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie oceniają te dochody pod względem charakteru i regularności oraz mogą wziąć pod uwagę poziom minimalnych płac i rent lub emerytur przed złożeniem wniosku o przyznanie statusu rezydenta długoterminowego;
b) ubezpieczenie zdrowotne w odniesieniu do wszystkich ryzyk normalnie pokrywanych dla obywateli w danym Państwie Członkowskim.
2.
Państwa Członkowskie mogą zażądać od obywateli państwa trzeciego, aby spełniali oni warunki integracji, zgodnie z prawem krajowym.
Artykuł 6
Porządek publiczny i bezpieczeństwo publiczne
1.
Państwa Członkowskie mogą odmówić przyznania statusu rezydenta długoterminowego ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.
Przy podejmowaniu odnośnej decyzji Państwo Członkowskie uwzględnia powagę i rodzaj przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu lub też zagrożenie, jakie stanowi dana osoba, jednocześnie uwzględniając należycie czas zamieszkania i istnienie związków z państwem zamieszkania.
2.
Odmowa określona w ust. 1 nie może być oparta na względach ekonomicznych.
Artykuł 7
Uzyskanie statusu rezydenta długoterminowego
1.
W celu uzyskania statusu rezydenta długoterminowego dany obywatel państwa trzeciego składa wniosek do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkuje.
Do wniosku dołącza się dokumenty określone w prawie krajowym, potwierdzające, że wnioskodawca spełnia warunki określone w art. 4 i 5, jak również, jeżeli wymagane, ważny dokument podróży lub jego uwierzytelniony odpis.
Dowodami, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą być także dokumenty potwierdzające posiadanie odpowiednich warunków mieszkaniowych.
2.
Właściwe organy krajowe przesyłają składającemu wniosek pisemne powiadomienie dotyczące decyzji, najszybciej jak to możliwe oraz w każdym przypadku nie później niż sześć miesięcy od daty złożenia wniosku.
Informacje w sprawie każdej takiej decyzji przekazywane są obywatelowi państwa trzeciego zgodnie z procedurami dotyczącymi powiadamiania, określonymi na mocy odnośnego ustawodawstwa krajowego.
W wyjątkowych okolicznościach związanych ze złożonym charakterem sprawy termin wskazany w akapicie pierwszym może być przedłużony.
Ponadto dana osoba jest informowana o jej prawach i obowiązkach wynikających z niniejszej dyrektywy.
Wszelkie konsekwencje niepodjęcia decyzji przed upływem terminu przewidzianego w tym przepisie ustalane są przez ustawodawstwo krajowe odpowiedniego Państwa Członkowskiego.
3.
Jeżeli warunki przewidziane w art. 4 i 5 są spełnione, a dana osoba nie stanowi zagrożenia w rozumieniu art. 6, dane Państwo Członkowskie przyznaje obywatelowi państwa trzeciego status rezydenta długoterminowego.
Artykuł 8
Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE
1.
Status rezydenta długoterminowego ma charakter stały, z zastrzeżeniem art. 9.
2.
Państwa Członkowskie wydają rezydentowi długoterminowemu zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE.
Zezwolenie jest ważne przez co najmniej pięć lat i podlega automatycznemu odnowieniu z chwilą jego wygaśnięcia, na podstawie wniosku, jeżeli wniosek taki jest wymagany.
3.
Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE może być wydawane w formie naklejki lub oddzielnego dokumentu.
Jest ono wydawane zgodnie z zasadami i standardowym wzorem określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich [6].
W pozycji "rodzaj dokumentu" Państwa Członkowskie wpisują "rezydent długoterminowy – WE".
Artykuł 9
Cofnięcie lub utrata statusu
1.
Rezydent długoterminowy traci status rezydenta długoterminowego, jeżeli:
a) zostanie stwierdzone, że uzyskanie statusu rezydenta długoterminowego nastąpiło w wyniku oszustwa;
b) podjęto środek w zakresie wydalenia zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 12;
c) nastąpiła nieobecność na terytorium Wspólnoty przez okres 12 kolejnych miesięcy.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. c) Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że nieobecność przekraczająca 12 kolejnych miesięcy lub nieobecność z przyczyn szczególnych bądź wyjątkowych nie pociąga za sobą cofnięcia lub utraty statusu.
3.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że rezydent długoterminowy traci status rezydenta długoterminowego, jeżeli stanowi on zagrożenie dla porządku publicznego, ze względu na powagę popełnionych przez niego przestępstw, jeżeli zagrożenie nie stanowi powodu do wydalenia w rozumieniu art. 12.
4.
Rezydent długoterminowy, który zamieszkiwał w innym Państwie Członkowskim zgodnie z rozdziałem III, traci status rezydenta długoterminowego uzyskany w pierwszym Państwie Członkowskim, jeżeli uzyskał taki status w innym Państwie Członkowskim zgodnie z art. 23.
W każdym przypadku po sześciu latach nieobecności na terytorium Państwa Członkowskiego, które przyznało status rezydenta długoterminowego, dana osoba traci status rezydenta długoterminowego w wymienionym Państwie Członkowskim.
W drodze odstępstwa od przepisów akapitu drugiego, dane Państwo Członkowskie może przewidzieć, że z przyczyn szczególnych rezydent długoterminowy zachowuje status we wspomnianym Państwie Członkowskim w przypadku nieobecności na jego terytorium przez okres przekraczający sześć lat.
5.
W odniesieniu do przypadków określonych w ust. 1 lit. c) i w ust. 4 Państwa Członkowskie, które przyznały status, wprowadzają uproszczoną procedurę ponownego uzyskania statusu rezydenta długoterminowego.
Wymieniona procedura ma zastosowanie w szczególności w przypadku osób, które zamieszkiwały w drugim Państwie Członkowskim w celu odbycia studiów.
Warunki i procedura ponownego uzyskania statusu rezydenta długoterminowego ustalane są przez prawo krajowe.
6.
Wygaśnięcie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE w żadnym przypadku nie pociąga za sobą cofnięcia lub utraty statusu rezydenta długoterminowego.
7.
W przypadku gdy cofnięcie lub utrata statusu rezydenta długoterminowego nie wiąże się z wydaleniem, Państwo Członkowskie zezwala danej osobie na pozostanie na jego terytorium, jeżeli spełnia ona warunki przewidziane przez ustawodawstwo krajowe i/lub jeżeli nie stanowi ona zagrożenia dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.
Artykuł 10
Gwarancje proceduralne
1.
Każda decyzja o odmowie przyznania lub cofnięciu statusu rezydenta długoterminowego zawiera uzasadnienie.
O każdej takiej decyzji powiadamia się danego obywatela państwa trzeciego zgodnie z procedurami dotyczącymi powiadamiania na mocy odpowiedniego prawa krajowego.
Powiadomienie określa przysługujące środki odwoławcze oraz terminy do ich wniesienia.
2.
W przypadku odmowy przyznania, cofnięcia lub utraty statusu rezydenta długoterminowego lub też odmowy odnowienia dokumentu pobytowego osobie zainteresowanej przysługuje prawo do wniesienia środka zaskarżenia w danym Państwie Członkowskim.
Artykuł 11
Równe traktowanie
1.
Rezydent długoterminowy korzysta z równego traktowania z obywatelami danego państwa pod względem:
a) dostępu do zatrudnienia i prowadzenia działalności na własny rachunek, pod warunkiem że takie działania nie wiążą się nawet okazjonalnie z wykonywaniem władzy publicznej, jak również do warunków zatrudnienia i pracy, w tym warunków zwolnień i wynagrodzeń;
b) edukacji i kształcenia zawodowego, w tym stypendiów naukowych zgodnie z prawem krajowym;
c) uznawania dyplomów zawodowych, świadectw i innych kwalifikacji, zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi;
d) zabezpieczenia społecznego, pomocy społecznej i ochrony socjalnej, określonych przez prawo krajowe;
e) ulg podatkowych;
f) dostępu do towarów i usług oraz dostaw towarów i świadczenia usług udostępnianych powszechnie oraz do procedur uzyskania zakwaterowania;
g) wolności zrzeszania się i zgromadzeń oraz członkostwa w organizacjach reprezentujących pracowników lub pracodawców lub też we wszelkich organizacjach zawodowych, w tym świadczeń udzielanych przez takie organizacje, bez uszczerbku dla przepisów krajowych dotyczących porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego;
h) swobodnego dostępu do całego terytorium danego Państwa Członkowskiego, z zachowaniem ograniczeń określonych przez ustawodawstwo krajowe ze względów bezpieczeństwa.
2.
W odniesieniu do przepisów ust. 1 lit. b), d), e), f) i g) dane Państwo Członkowskie może ograniczyć równe traktowanie do przypadków, w których zarejestrowane lub faktyczne miejsce zamieszkania rezydenta długoterminowego lub członków jej rodziny, dla których występuje on o świadczenia, położone jest na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
3.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć równe traktowanie z obywatelami w następujących przypadkach:
a) Państwa Członkowskie mogą utrzymać ograniczenia dostępu do zatrudnienia lub działalności na własny rachunek w przypadkach, gdy, zgodnie z istniejącym prawodawstwem krajowym lub wspólnotowym, działalność ta jest zarezerwowana dla obywateli danego państwa, obywateli UE lub EOG;
b) Państwa Członkowskie mogą zażądać przedstawienia potwierdzenia właściwych kwalifikacji językowych w celu umożliwienia dostępu do edukacji i kształcenia.
Dostęp do studiów uniwersyteckich może być uzależniony od spełnienia szczególnych wymogów edukacyjnych.
4.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć równe traktowanie w odniesieniu do pomocy społecznej i ochrony socjalnej do świadczeń podstawowych.
5.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o udostępnieniu dodatkowych świadczeń w dziedzinach określonych w ust. 1.
Państwa Członkowskie mogą również zdecydować o zapewnieniu równego traktowania w odniesieniu do dziedzin niewymienionych w ust. 1.
Artykuł 12
Ochrona przed wydaleniem
1.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o wydaleniu rezydenta długoterminowego wyłącznie, jeżeli osoba ta stanowi faktyczne i wystarczająco poważne zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.
2.
Decyzja określona w ust. 1 nie może być oparta na względach ekonomicznych.
3.
Przed podjęciem decyzji o wydaleniu rezydenta długoterminowego Państwa Członkowskie biorą pod uwagę następujące czynniki:
a) czas zamieszkania na ich terytorium;
b) wiek danej osoby;
c) konsekwencje dla danej osoby i członków jej rodziny;
d) powiązania z państwem zamieszkania lub brak powiązań z krajem pochodzenia.
4.
W przypadku przyjęcia decyzji o wydaleniu rezydentowi długoterminowemu przysługuje dostęp do procedury odwoławczej w danym Państwie Członkowskim.
5.
Rezydentowi długoterminowemu, który nie dysponuje odpowiednimi środkami, zapewnia się pomoc prawną na takich samych warunkach, jak obywatelom Państwa, w którym zamieszkuje.
Artykuł 13
Korzystniejsze przepisy krajowe
Państwa Członkowskie mogą wydawać dokumenty pobytowe ze stałym lub nieograniczonym okresem ważności na warunkach korzystniejszych niż warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Takie dokumenty pobytowe nie uprawniają do zamieszkiwania w innych Państwach Członkowskich, jak przewiduje rozdział III niniejszej dyrektywy.
ROZDZIAŁ III
ZAMIESZKANIE W INNYCH PAŃSTWACH CZŁONKOWSKICH
Artykuł 14
Zasada
1.
Rezydent długoterminowy nabywa prawo do zamieszkiwania na terytorium Państw Członkowskich innych niż Państwo, które przyznało mu status rezydenta długoterminowego, na okres przekraczający trzy miesiące, jeżeli spełnione są warunki określone w niniejszym rozdziale.
2.
Rezydent długoterminowy może zamieszkiwać w drugim Państwie Członkowskim, jeżeli:
a) podjął zatrudnienie jako pracownik najemny lub prowadzi działalność na własny rachunek;
b) podjął studia lub kształcenie zawodowe;
c) zachodzą inne przyczyny.
3.
W przypadkach działalności gospodarczej jako pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, zgodnie z ust. 2 lit. a), Państwa Członkowskie mogą zbadać sytuację na ich rynku pracy i zastosować ich procedury krajowe dotyczące odpowiednio wymogów zajęcia wolnego stanowiska lub wykonywania takiej działalności.
Z uwagi na politykę dotyczącą rynku pracy Państwa Członkowskie mogą traktować preferencyjnie obywateli Unii wobec obywateli państw trzecich, jeżeli jest to przewidziane przez prawodawstwo wspólnotowe, jak również obywateli państw trzecich, którzy zamieszkują legalnie i pobierają zasiłki dla bezrobotnych w danym Państwie Członkowskim.
4.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 Państwa Członkowskie mogą ograniczyć całkowitą liczbę osób uprawnionych do uzyskania prawa pobytu, pod warunkiem że takie ograniczenia są już określone w odniesieniu do obywateli państw trzecich w obowiązującym ustawodawstwie w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy.
5.
Niniejszy rozdział nie dotyczy pobytu rezydentów długoterminowych zamieszkujących na terytorium Państw Członkowskich:
a) jako pracownicy oddelegowani przez usługodawcę do celów świadczenia usług transgranicznych;
b) jako usługodawcy świadczący usługi transgraniczne.
Państwa Członkowskie mogą określić, zgodnie z prawem krajowym, warunki, na jakich rezydenci długoterminowi pragnący przenieść się do drugiego Państwa Członkowskiego w celu wykonywania działalności gospodarczej jako pracownicy sezonowi mogą zamieszkiwać w tym Państwie Członkowskim.
Pracownicy transgraniczni mogą również podlegać przepisom szczególnym prawa krajowego.
6.
Niniejszy rozdział nie narusza właściwego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego zabezpieczenia społecznego w odniesieniu do obywateli państw trzecich.
Artykuł 15
Warunki zamieszkania w drugim Państwie Członkowskim
1.
Najszybciej, jak to możliwe, i nie później niż trzy miesiące po wjeździe na terytorium drugiego Państwa Członkowskiego rezydent długoterminowy składa wniosek do właściwych organów tego Państwa Członkowskiego o wydanie zezwolenia na pobyt.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć, że rezydent długoterminowy składa wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt do właściwych organów drugiego Państwa Członkowskiego, nadal zamieszkując na terytorium pierwszego Państwa Członkowskiego.
2.
Państwa Członkowskie mogą zażądać od wnioskodawcy przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie:
a) stałych i regularnych dochodów wystarczających do pokrycia kosztów utrzymania wnioskodawcy i członków jego rodziny, bez konieczności korzystania z systemu pomocy społecznej danego Państwa Członkowskiego.
Dla każdej z kategorii określonych w art. 14 ust. 2 Państwa Członkowskie oceniają te dochody pod względem ich charakteru i regularności oraz mogą wziąć pod uwagę poziom minimalnych płac i rent lub emerytur;
b) ubezpieczenia zdrowotnego obejmującego wszystkie ryzyka w drugim Państwie Członkowskim, normalnie pokrywane dla jego obywateli w danym Państwie Członkowskim.
3.
Państwa Członkowskie mogą zobowiązać obywateli państw trzecich do uczestniczenia w działaniach integracyjnych, zgodnie z prawem krajowym.
Warunku tego nie stosuje się, jeżeli obywatele państw trzecich, których to dotyczy, byli zobowiązani do uczestniczenia w działaniach integracyjnych w celu uzyskania statusu rezydenta długoterminowego, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 2.
Bez uszczerbku dla akapitu drugiego, dane osoby mogą podlegać wymogowi uczestniczenia w kursach językowych.
4.
Do wniosku dołącza się dokumentację dowodową określoną przez prawo krajowe, potwierdzającą, że dana osoba spełnia odpowiednie warunki, jak również dokument pobytowy rezydenta długoterminowego oraz ważny dokument podróży lub ich uwierzytelnione odpisy.
Dowodami, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą być także dokumenty potwierdzające posiadanie odpowiednich warunków mieszkaniowych.
W szczególności:
a) w przypadku wykonywania działalności gospodarczej, drugie Państwo Członkowskie może zażądać od danych osób przedstawienia dowodów potwierdzających:
i) jeżeli są one pracownikami najemnymi, że posiadają umowę o pracę, deklarację pracodawcy, że są zatrudnione lub propozycję zawarcia umowy o pracę, zgodnie z warunkami określonymi w ustawodawstwie krajowym.
Państwa Członkowskie określają, które z wymienionych form dowodów są wymagane;
ii) jeżeli prowadzą one działalność na własny rachunek, że posiadają one właściwe fundusze niezbędne, zgodnie z prawem krajowym, do prowadzenia działalności na własny rachunek, poprzez przedstawienie niezbędnych dokumentów i zezwoleń;
b) w przypadku studiów lub kształcenia zawodowego, drugie Państwo Członkowskie może zażądać od danych osób przedstawienia dowodów potwierdzających fakt przyjęcia przez uprawnioną instytucję w celu odbywania studiów lub kształcenia zawodowego.
Artykuł 16
Członkowie rodziny
1.
Jeżeli rezydent długoterminowy wykonuje prawo pobytu w drugim Państwie Członkowskim oraz jeżeli jego rodzina już istniała w pierwszym Państwie Członkowskim, członkowie rodziny, którzy spełniają warunki określone w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2003/86/WE, są uprawnieni do towarzyszenia rezydentowi długoterminowemu lub do połączenia się z nim.
2.
Jeżeli rezydent długoterminowy wykonuje prawo pobytu w drugim Państwie Członkowskim oraz jeżeli jego rodzina już istniała w pierwszym Państwie Członkowskim, członkowie jej rodziny inni niż określeni w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2003/86/WE mogą być uprawnieni do towarzyszenia rezydentowi długoterminowemu lub do połączenia się z nim.
3.
Do złożenia wniosku o wydanie dokumentu pobytowego stosuje się przepisy art. 15 ust. 1.
4.
Drugie Państwo Członkowskie może wymagać od zainteresowanych członków rodziny rezydenta długoterminowego, aby do wniosku o wydanie dokumentu pobytowego załączyli:
a) zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub dokument pobytowy i ważny dokument podróży lub ich uwierzytelnione odpisy;
b) dowody, że zamieszkiwali oni jako członkowie rodziny rezydenta długoterminowego w pierwszym Państwie Członkowskim;
c) dowody, że posiadają oni stałe i regularne dochody wystarczające do utrzymania się bez konieczności korzystania z systemu pomocy społecznej danego Państwa Członkowskiego lub że rezydent długoterminowy posiada takie środki oraz ubezpieczenie, jak również ubezpieczenie zdrowotne, obejmujące wszystkie ryzyka w drugim Państwie Członkowskim.
Państwa Członkowskie oceniają te środki poprzez odniesienie do ich charakteru i regularności i mogą uwzględnić poziom minimalnych płac i rent lub emerytur.
5.
W przypadku gdy rodzina nie istniała wcześniej w pierwszym Państwie Członkowskim, stosuje się przepisy dyrektywy 2003/86/WE.
Artykuł 17
Porządek publiczny i bezpieczeństwo publiczne
1.
Państwa Członkowskie mogą odmówić zezwolenia na pobyt rezydentowi długoterminowemu lub członkowi jego rodziny, jeżeli dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.
Przy podejmowaniu odnośnej decyzji Państwo Członkowskie uwzględnia wagę lub rodzaj przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu, popełnionego przez rezydenta długoterminowego lub członka albo członków jego rodziny, lub też zagrożenie, które stanowi dana osoba.
2.
Decyzja określona w ust. 1 nie może być oparta na względach ekonomicznych.
Artykuł 18
Zdrowie publiczne
1.
Państwa Członkowskie mogą odmówić o zezwolenia na pobyt rezydentowi długoterminowemu lub członkowi jego rodziny, jeżeli dana osoba stanowi zagrożenie dla zdrowia publicznego.
2.
Jedynymi chorobami mogącymi uzasadniać odmowę pozwolenia na wjazd lub prawa do zamieszkania na terytorium drugiego państwa Członkowskiego są choroby określone w odpowiednich, mających zastosowanie instrumentach Światowej Organizacji Zdrowia oraz inne choroby zakaźne lub zaraźliwe powodowane przez pasożyty, które to choroby są przedmiotem przepisów chroniących obywateli państwa przyjmującego.
Państwa Członkowskie nie wprowadzają nowych bardziej restrykcyjnych przepisów lub praktyk.
3.
Choroby wykryte po wydaniu pierwszego dokumentu pobytowego w drugim Państwie Członkowskim nie uzasadniają odmowy odnowienia dokumentu ani wydalenia z terytorium tego państwa.
4.
Państwo Członkowskie może zażądać badania lekarskiego osób, do których stosuje się niniejszą dyrektywę, w celu poświadczenia, że nie cierpią one na żadną z chorób określonych w ust. 2.
Poddawanie takim badaniom lekarskim, które mogą być bezpłatne, nie może być zasadą.
Artykuł 19
Rozpatrywanie wniosków i wydawanie dokumentu pobytowego
1.
Właściwe organy krajowe rozpatrują wnioski w terminie czterech miesięcy od daty ich złożenia
Jeżeli do wniosku nie dołączono dokumentacji dowodowej, wymienionej w art. 15 i 16, lub w wyjątkowych okolicznościach związanych ze złożonym charakterem sprawy, termin określony w akapicie pierwszym może być przedłużony o okres nie dłuższy niż trzy miesiące.
W takich przypadkach właściwe organy krajowe powiadamiają o tym wnioskodawcę.
2.
Jeżeli warunki przewidziane w art. 14, 15 i 16 są spełnione, wówczas, z zastrzeżeniem przepisów dotyczących porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i zdrowia publicznego w art. 17 i 18, drugie Państwo Członkowskie wydaje rezydentowi długoterminowemu dokument pobytowy, który będzie mógł być odnowiony.
Jest on odnawiany, na podstawie wniosku, jeżeli jest on wymagany, z chwilą wygaśnięcia dokumentu.
Drugie Państwo Członkowskie powiadamia pierwsze Państwo Członkowskie o swojej decyzji.
3.
Drugie Państwo Członkowskie wydaje członkom rodziny rezydenta długoterminowego dokumenty pobytowe, które mogą być odnawiane, ważne przez taki okres, jak dokumenty wydane rezydentowi długoterminowemu.
Artykuł 20
Gwarancje proceduralne
1.
Każda decyzja o odmowie wydania dokumentu pobytowego zawiera uzasadnienie.
O takiej decyzji powiadamia się zainteresowanego obywatela państwa trzeciego zgodnie z procedurami dotyczącymi powiadamiania na mocy odpowiedniego prawa krajowego.
Powiadomienie określa przysługujące środki odwoławcze oraz terminy do ich wniesienia.
Konsekwencje niewydania decyzji w terminie, o którym mowa w art. 19 ust. 1, określa ustawodawstwo krajowe danego Państwa Członkowskiego.
2.
W przypadku odmowy wydania dokumentu pobytowego, jego cofnięcia lub odmowy odnowienia danej osobie przysługuje prawo do wniesienia środka zaskarżenia w danym Państwie Członkowskim.
Artykuł 21
Traktowanie zapewnione w drugim Państwie Członkowskim
1.
Natychmiast po otrzymaniu dokumentu pobytowego przewidzianego w art. 19 w drugim Państwie Członkowskim rezydenci długoterminowi korzystają w tym Państwie Członkowskim z równego traktowania w dziedzinach określonych w art. 11 i zgodnie z warunkami w nim przewidzianymi.
2.
Rezydenci długoterminowi mają dostęp do rynku pracy zgodnie z przepisami ust. 1.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że osoby, o których mowa w art. 14 ust. 2 lit. a), mają ograniczony dostęp do zatrudnienia innego niż to, w związku z którym przyznano im zezwolenie na pobyt na warunkach określonych przez ustawodawstwo krajowe w okresie nieprzekraczającym 12 miesięcy.
Państwa Członkowskie mogą określić zgodnie z prawem krajowym warunki, na jakich osoby, o których mowa w art. 14 ust. 2 lit. b) lub c), mogą mieć dostęp do zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek.
3.
Natychmiast po otrzymaniu dokumentu pobytowego przewidzianego w art. 19 w drugim Państwie Członkowskim członkowie rodziny rezydenta długoterminowego korzystają w tym Państwie Członkowskim z praw wymienionych w art. 14 dyrektywy 2003/86/WE.
Artykuł 22
Cofnięcie dokumentu pobytowego i obowiązek readmisji
1.
Do czasu, gdy obywatel państwa trzeciego uzyska status rezydenta długoterminowego, drugie Państwo Członkowskie może zdecydować o odmowie odnowienia lub cofnięciu dokumentu pobytowego oraz zobowiązać daną osobę i członków jej rodziny, zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, w tym procedurami dotyczącymi wydalenia, do opuszczenia jego terytorium w następujących przypadkach:
a) ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, określonych w art. 17;
b) gdy warunki przewidziane w art. 14, 15 i 16 przestały być spełniane;
c) gdy obywatel państwa trzeciego nie zamieszkuje legalnie na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
2.
Jeżeli drugie Państwo Członkowskie przyjmuje jeden z środków określonych w ust. 1, pierwsze Państwo Członkowskie niezwłocznie przyjmie, bez formalności, rezydenta długoterminowego i członków jego rodziny.
Drugie Państwo Członkowskie powiadamia pierwsze Państwo Członkowskie o swojej decyzji.
3.
Do czasu, gdy obywatel państwa trzeciego otrzyma status rezydenta długoterminowego oraz bez uszczerbku dla obowiązku readmisji określonego w ust. 2, drugie Państwo Członkowskie może podjąć decyzję o wydaleniu z terytorium Unii, zgodnie z art. 12 i na mocy gwarancji w nim określonych, z uwagi na poważne względy porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.
W takich przypadkach, podejmując wymienioną decyzję, drugie Państwo Członkowskie zasięga opinii pierwszego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli drugie Państwo Członkowskie podejmuje decyzję o wydaleniu danego obywatela państwa trzeciego, podejmuje ono właściwe środki w celu jej skutecznego wykonania.
W takich przypadkach drugie Państwo Członkowskie zapewnia pierwszemu Państwu Członkowskiemu właściwe informacje odnoszące się do wykonania decyzji o wydaleniu.
4.
Decyzjom o wydaleniu nie może towarzyszyć stały zakaz zamieszkania w przypadkach określonych w ust. 1 lit. b) i c).
5.
Obowiązek readmisji określony w ust. 2 pozostaje bez uszczerbku dla możliwości przeniesienia się rezydenta długoterminowego lub członków jego rodziny do trzeciego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 23
Uzyskanie statusu rezydenta długoterminowego w drugim Państwie Członkowskim
1.
Drugie Państwo Członkowskie przyznaje, na wniosek osoby zainteresowanej, status, o którym mowa w art. 7, z zastrzeżeniem przepisów art. 3, 4, 5 i 6.
Drugie Państwo Członkowskie informuje o swojej decyzji pierwsze Państwo Członkowskie.
2.
Procedurę ustanowioną w art. 7 stosuje się do przedstawiania i rozpatrywania wniosków o przyznanie statusu rezydenta długoterminowego w drugim Państwie Członkowskim.
Artykuł 8 stosuje się do wydawania dokumentów pobytowych.
W przypadku odrzucenia wniosku stosuje się gwarancje proceduralne przewidziane w art. 10.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 24
Sprawozdania i klauzula rendez-vous
Okresowo i po raz pierwszy nie później niż dnia 23 stycznia 2011 r. Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie z wykonania stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich i w razie potrzeby proponuje konieczne zmiany.
Pierwszeństwo mają propozycje zmian dotyczące art. 4, 5, 9, 11 oraz rozdziału III.
Artykuł 25
Punkty kontaktowe
Państwa Członkowskie wyznaczają punkty kontaktowe odpowiedzialne za przyjmowanie i przekazywanie informacji określonych w art. 19 ust. 2, art. 22 ust. 2 i art. 23 ust. 1.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwą współpracę przy wymianie informacji i dokumentacji, o których mowa w pierwszym ustępie.
Artykuł 26
Transpozycja
Najpóźniej do dnia 23 stycznia 2006 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 27
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 28
Dyrektywa Rady 2003/110/WE
z dnia 25 listopada 2003 r.
w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Republiki Federalnej Niemiec,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wzajemna pomoc do celów deportacji uwzględnia wspólny cel zakończenia nielegalnego pobytu obywateli państw trzecich, którzy podlegają nakazowi deportacji.
Reguły wiążące wszystkie Państwa Członkowskie przyczyniają się ponadto do pewności prawnej i standaryzacji procedur.
(2) Deportacja drogą powietrzną nabiera coraz większego znaczenia dla celu zakończenia pobytu obywateli państw trzecich.
Pomimo wysiłków Państw Członkowskich, aby przyznać pierwszeństwo wykorzystywaniu lotów bezpośrednich, może być konieczne, z ekonomicznego punktu widzenia lub z powodu niewystarczającej dostępności lotów bezpośrednich, wykorzystanie połączeń lotniczych przez tranzytowe porty lotnicze innych Państw Członkowskich.
(3) Zalecenie Rady z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie uzgodnionego działania i współpracy w wykonywaniu środków dotyczących deportacji [1] oraz decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 21 kwietnia 1998 r. w sprawie współpracy między Umawiającymi się Stronami w kwestii zawracania obywateli państw trzecich drogą powietrzną (SCH/Com-ex (98) 10) [2] zajmują się już potrzebą współpracy między Państwami Członkowskimi w dziedzinie deportacji drogą powietrzną obywateli państw trzecich.
(4) Suwerenność Państw Członkowskich, w szczególności w odniesieniu do użycia bezpośredniej siły przeciwko obywatelom państw trzecich przeciwstawiających się deportacji, powinna pozostać nienaruszona.
(5) Konwencja z dnia 14 września 1963 r. w sprawie przestępstw i niektórych innych czynów popełnionych na pokładzie statków powietrznych (Konwencja tokijska), w szczególności w odniesieniu do kompetencji na pokładzie pilota odpowiedzialnego oraz do kwestii odpowiedzialności, powinna pozostać nienaruszona.
(6) W odniesieniu do instrukcji linii lotniczych jak przeprowadzać deportacje z eskortą i bez dokonane jest odniesienie do załącznika 9 Konwencji Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO) z dnia 7 grudnia 1944 r.
(7) Państwa Członkowskie wykonują niniejszą dyrektywę z należytym poszanowaniem praw człowieka i podstawowych wolności, w szczególności Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r., oraz Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Zgodnie z mającymi zastosowanie zobowiązaniami międzynarodowymi przewóz drogą powietrzną nie powinien być żądany ani dopuszczony, jeżeli w państwie trzecim będącym miejscem przeznaczenia lub tranzytu obywatel państwa trzeciego jest narażony na niehumanitarne lub poniżające traktowanie, tortury lub karę śmierci, lub jeżeli jego życie lub wolność byłoby narażone na zagrożenie z powodu jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych.
(8) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3].
(9) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy, dlatego nie jest nią związana ani jej nie podlega.
Biorąc pod uwagę, że niniejsza dyrektywa rozwija dorobek Schengen na mocy postanowień tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zakresie, w jakim stosuje się go do obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają lub już nie spełniają warunków krótkiego pobytu obowiązujących na terytorium Państwa Członkowskiego na mocy postanowień dorobku Schengen, zgodnie z art. 5 wyżej wspomnianego Protokołu, Dania podejmuje decyzję w okresie sześciu miesięcy od przyjęcia przez Radę niniejszej dyrektywy, czy będzie ją wykonywać w ramach swojego prawa krajowego, czy nie.
(10) W odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejsza dyrektywa stanowi rozwój postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego dnia 18 maja 1999 r. przez Radę Unii Europejskiej z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4], w zakresie w jakim stosuje się do obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają lub już nie spełniają warunków krótkiego pobytu obowiązujących na terytorium Państwa Członkowskiego na mocy postanowień dorobku Schengen, które podlegają obszarowi, o którym mowa w art. 1 pkt C, decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [5].
(11) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu ustanawiającego Unię Europejską oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską te Państwa Członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej dyrektywy i dlatego, z zastrzeżeniem art. 4 tego Protokołu, nie są nią związane ani nie podlegają jej stosowaniu.
(12) Niniejsza dyrektywa stanowi akt opierający się na dorobku Schengen, lub który do niego się odnosi w rozumieniu art. 3 ust. 1 Aktu Przystąpienia z 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest określenie środków dotyczących pomocy, które mogą być podjęte przez właściwe władze w portach lotniczych tranzytu w Państwach Członkowskich w odniesieniu do deportacji drogą powietrzną z eskortą i bez.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "obywatel państwa trzeciego" oznacza każdą osobę, która nie jest obywatelem Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, Republiki Islandii lub Królestwa Norwegii;
b) "wnioskujące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, które wykonuje nakaz deportacji w odniesieniu do obywatela państwa trzeciego i wnioskuje o umożliwienie tranzytu przez port lotniczy tranzytu innego Państwa Członkowskiego;
c) "Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek" lub "Państwo Członkowskie tranzytu" oznacza Państwo Członkowskie, przez którego port lotniczy tranzytu ma się odbyć tranzyt;
d) "eskorta" oznacza wszystkie osoby z wnioskującego Państwa Członkowskiego odpowiedzialne za towarzyszenie obywatelowi państwa trzeciego wraz z osobami odpowiedzialnymi za opiekę medyczną oraz tłumaczami;
e) "tranzyt drogą powietrzną" oznacza przejazd obywatela państwa trzeciego oraz, jeżeli jest to niezbędne, eskorty, przez obszar portu lotniczego Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek do celów deportacji drogą powietrzną.
Artykuł 3
1.
Państwo Członkowskie pragnące zawrócić obywatela państwa trzeciego drogą powietrzną bada, czy jest możliwe wykorzystanie bezpośredniego lotu do kraju przeznaczenia.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie pragnące zawrócić obywatela państwa trzeciego nie może z uzasadnionych praktycznych powodów wykorzystać lotu bezpośredniego do kraju przeznaczenia, może wnioskować o tranzyt drogą powietrzną przez inne Państwo Członkowskie.
W zasadzie nie składa się wniosku o tranzyt drogą powietrzną, jeżeli środek dotyczący deportacji wymaga zmiany portu lotniczego na terytorium Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek.
3.
Bez uszczerbku do zobowiązań art. 8, Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, może odmówić tranzytu drogą powietrzną, jeżeli:
a) obywatel państwa trzeciego na mocy ustawodawstwa krajowego w Państwie Członkowskim, do którego kierowany jest wniosek, jest oskarżony o przestępstwo kryminalne lub jest poszukiwany w celu odbycia wyroku;
b) tranzyt przez inne Państwa lub przyjęcie przez kraj przeznaczenia nie jest wykonalne;
c) środek dotyczący deportacji wymaga zmiany portu lotniczego na terytorium Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek;
d) wnioskowana pomoc nie jest możliwa do zrealizowania w danym momencie z powodów praktycznych; lub
e) obywatel państwa trzeciego będzie zagrożeniem dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek.
4.
W przypadku określonym w ust. 3 lit. d) Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, niezwłocznie powiadamia wnioskujące Państwo Członkowskie o dacie, jak najbliższej daty wnioskowanej, kiedy może dostarczyć pomocy przy tranzycie drogą powietrzną, w zakresie w jakim inne warunki zostają spełnione.
5.
Zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną, które zostały już wydane, mogą zostać cofnięte przez Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, jeżeli następnie wychodzą na jaw okoliczności w rozumieniu ust. 3, uzasadniające odmowę tranzytu.
6.
Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, niezwłocznie powiadamia wnioskujące Państwo Członkowskie o odmowie lub cofnięciu zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną na mocy ust. 3 lub 5 lub o wszelkich innych powodach, dla których tranzyt nie jest możliwy, oraz dostarcza wyjaśnienia powodów.
Artykuł 4
1.
Wniosek o tranzyt drogą powietrzną z eskortą lub bez oraz związanych z tym środków pomocy na mocy art. 5 ust. 1 składa się w formie pisemnej przez wnioskujące Państwo Członkowskie.
Wniosek powinien dotrzeć do Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, jak najszybciej i w żadnym przypadku nie później niż dwa dni przed tranzytem.
Termin ten może zostać uchylony w szczególnie pilnych i należycie uzasadnionych przypadkach.
2.
Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, powiadamia niezwłocznie wnioskujące Państwo Członkowskie o swojej decyzji w ciągu dwóch dni.
Termin ten może zostać przedłużony w należycie uzasadnionych przypadkach maksymalnie o 48 godzin.
Tranzyt drogą powietrzną nie może zostać rozpoczęty bez zgody Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, nie udziela odpowiedzi w terminie określonym w pierwszym akapicie, tranzyt może zostać rozpoczęty w drodze notyfikacji przez wnioskujące Państwo Członkowskie.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć na podstawie dwustronnych lub wielostronnych porozumień lub uzgodnień, że operacje tranzytu mogą być rozpoczynane w drodze notyfikacji przez wnioskujące Państwo Członkowskie.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję odnośnie do porozumień lub uzgodnień określonych w akapicie trzecim.
Komisja składa regularne sprawozdania Radzie w sprawie takich porozumień i uzgodnień.
3.
Do celów obsługi wniosków określonych w ust. 1, informacje dotyczące formularza do wykorzystywania do składania wniosków i udzielania zezwoleń na tranzyt drogą powietrzną zgodnie z Załącznikiem są przekazywane do Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek.
Środki niezbędne do uaktualniania i dostosowywania wniosków o tranzyt określone w Załączniku, jak również sposoby ich przekazywania są podejmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2.
4.
W odniesieniu do jakiegokolwiek wniosku o tranzyt wnioskujące Państwo Członkowskie dostarcza Państwu Członkowskiemu, do którego kierowany jest wniosek, wszelkie szczegóły, jak przewidziano w Załączniku.
5.
Każde Państwo Członkowskie powołuje organ centralny, do którego wysyła się wnioski na mocy ust. 1.
Organy centralne wyznaczają punkty kontaktowe dla wszystkich właściwych portów lotniczych tranzytu, z którymi można się kontaktować przez cały czas prowadzenia operacji tranzytu.
Artykuł 5
1.
Wnioskujące Państwo Członkowskie przyjmuje właściwe uzgodnienia w celu zapewnienia, aby operacja tranzytu odbywała się w możliwie najkrótszym czasie.
Operacja tranzytu odbywa się maksymalnie w okresie 24 godzin.
2.
Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, z zastrzeżeniem wzajemnych konsultacji z wnioskującym Państwem Członkowskim, w ramach dostępnych środków oraz zgodnie z właściwymi standardami międzynarodowymi, zapewnia wszelkie niezbędne środki pomocy, począwszy od lądowania i otwarcia drzwi samolotu do chwili zapewnienia, że obywatel państwa trzeciego opuścił samolot.
Wzajemne konsultacje nie są jednakże wymagane w przypadkach określonych w lit. b).
Odnosi się to w szczególności do poniższych środków pomocy:
a) spotkania obywatela państwa trzeciego w samolocie i eskortowania go/jej w obrębie portu lotniczego tranzytu, w szczególności do jego/jej następnego odlotu;
b) zapewnienia obywatelowi państwa trzeciego opieki medycznej w razie potrzeby oraz jego/jej eskorty, jeżeli jest to niezbędne;
c) zapewnienia obywatelowi państwa trzeciego wyżywienia, oraz jego/jej eskorty, jeżeli jest to niezbędne;
d) odbioru, przechowywania i przekazywania dokumentów podróży, w szczególności w przypadku deportacji bez eskorty;
e) w przypadkach przewozów bez eskorty, powiadamiania wnioskującego Państwa Członkowskiego o miejscu i czasie odlotu obywatela państwa trzeciego z terytorium danego Państwa Członkowskiego;
f) powiadamiania wnioskującego Państwa Członkowskiego, jeżeli podczas przewozu obywatela państwa trzeciego mają miejsce jakiekolwiek poważne zdarzenia.
3.
Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, może, zgodnie ze swoim prawem krajowym:
a) umieścić i zakwaterować obywateli państw trzecich w bezpiecznym obiekcie;
b) używać uzasadnionych środków w celu zapobieżenia lub zakończenia jakiejkolwiek próby obywatela państwa trzeciego sprzeciwiania się tranzytowi.
4.
Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 1, w przypadkach, gdy zakończenie operacji tranzytu nie może być zapewnione pomimo pomocy udzielonej zgodnie z ust. 1 i 2, Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, może, na wniosek i po konsultacji z wnioskującym Państwem Członkowskim, podjąć wszelkie niezbędne środki pomocy w celu kontynuowania operacji tranzytu.
W takich przypadkach czas określony w ust. 1 może zostać przedłużony maksymalnie o 48 godzin.
5.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, na których spoczywa odpowiedzialność za wykonanie środka, podejmują decyzję o charakterze i zakresie pomocy, jaka może zostać udzielona na mocy ust. 2, 3 i 4.
6.
Koszty usług świadczonych zgodnie z ust. 2 lit. b) i c) są ponoszone przez wnioskujące Państwo Członkowskie.
Pozostałe koszty są również ponoszone przez wnioskujące Państwo Członkowskie w zakresie, w jakim są one rzeczywiste i wymierne.
Państwa Członkowskie dostarczają właściwych informacji w odniesieniu do kryteriów kwantyfikacji kosztów określonych w akapicie drugim.
Artykuł 6
1.
Wnioskujące Państwo Członkowskie podejmuje się niezwłocznego ponownego wpuszczenia obywatela państwa trzeciego, jeżeli:
a) odmówiono lub cofnięto zgodę na tranzyt drogą powietrzną na mocy art. 3 ust. 3 lub 5;
b) obywatel państwa trzeciego wjechał na terytorium Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, bez zezwolenia podczas tranzytu;
c) deportacja obywatela państwa trzeciego do innego kraju tranzytu lub do kraju przeznaczenia lub wejście na pokład podczas łączącego lotu, okazały się nieskuteczne; lub
d) tranzyt drogą lotniczą nie jest możliwy z innego powodu.
2.
Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, pomaga przy ponownym wpuszczeniu obywatela państwa trzeciego na terytorium wnioskującego Państwa Członkowskiego w przypadkach, o których mowa w ust. 1.
Wnioskujące Państwo Członkowskie ponosi koszty wynikłe podczas zawracania obywatela państwa trzeciego.
Artykuł 7
1.
Podczas wykonywania operacji tranzytu kompetencje eskorty są ograniczone do samoobrony.
Dodatkowo, w przypadku braku sił porządkowych Państwa Członkowskiego tranzytu lub w celu wsparcia sił porządkowych, eskorta może zastosować uzasadnione i proporcjonalne działania w odpowiedzi na bezpośrednie i poważne zagrożenie w celu zapobieżenia ucieczce, okaleczeniu siebie lub strony trzeciej lub zniszczeniu mienia przez obywatela państwa trzeciego.
W każdych okolicznościach eskorta musi działać w zgodzie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek.
2.
Eskorta nie ma broni podczas tranzytu drogą powietrzną i nosi ubrania cywilne.
Dostarcza ona środki właściwej identyfikacji, wraz z zezwoleniem na tranzyt dostarczonym przez Państwo Członkowskie tranzytu, lub, w danym przypadku, notyfikację, o której mowa w art. 4 ust. 2, na wniosek Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa nie narusza zobowiązań wynikających z Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r., z konwencji międzynarodowych dotyczących praw człowieka i podstawowych wolności oraz z konwencji międzynarodowych dotyczących ekstradycji osób.
Artykuł 9
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Ustala się okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 6 grudnia 2005 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 21 kwietnia 1998 r. w sprawie współpracy między Umawiającymi się Stronami w kwestii zawracania obywateli państw trzecich drogą powietrzną (SCH/Com-ex (98) 10) traci moc.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Dyrektywa Komisji 2003/111/WE
z dnia 26 listopada 2003 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy 92/34/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1], w szczególności jej art. 1 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 92/34/EWG ustanawia przepisy wspólnotowe dotyczące obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców we Wspólnocie.
Stosuje się ją do rodzajów i gatunków wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy.
(2) Rodzaje i gatunki niektórych owoców niewymienione obecnie w załączniku II do dyrektywy 92/34/EWG nabrały znaczenia gospodarczego.
Odpowiednio, właściwe jest, by włączyć je do rodzajów i gatunków wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy.
Należy włączyć następujące rodzaje i gatunki: Castanea sativa Mill., Ficus carica L., Fortunella Swingle, Poncirus Raf. i Vaccinium L. Ponadto gatunki Citrus, gatunki Fragaria gatunki Pyrus, gatunki Ribes oraz gatunki Rubus należy dodać do Citrus sinensis (L.)
Osbeck, C. limon (L) Burm. f., C. reticulata Blanco, C. paradisi Macf., C. aurantifolia (Christm.)
Swing, Fragaria x ananassa Duch. (truskawka), Pyrus communis L., Ribes (czerwona porzeczka) i Rubus (jeżyna) oraz Cydonia Mill. Powinny zostać zastąpione przez Cydonia oblonga Mill.
(3) Do celów przejrzystości wykaz w załączniku II do dyrektywy 92/34/EWG powinien zostać zastąpiony nowym wykazem zawierającym wszystkie rodzaje i gatunki w porządku alfabetycznym, z ich botanicznymi nazwami.
(4) Dlatego dyrektywa 92/34/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego oraz Rodzajów i Gatunków Roślin Owocowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do dyrektywy 92/34/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/112/WE
z dnia 1 grudnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą włączenia parakwatu jako substancji biologicznie czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/84/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Ten wykaz zawiera parakwat.
(2) Wpływ parakwatu na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92, w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających. Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. ustanawiającym substancje czynne środków ochrony roślin oraz wyznaczającym Państwo Członkowskie sprawozdawcę w celu wykonania rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], Zjednoczone Królestwo zostało wyznaczone jako Państwo Członkowskie sprawozdawca. W dniu 31 października 1996 r. Zjednoczone Królestwo przedłożyło Komisji stosowne sprawozdania z oceny oraz zalecenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Te sprawozdania z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 3 października 2003 r. w formie sprawozdania kontrolnego dotyczącego parakwatu i opracowanego przez Komisję.
(4) Sprawozdanie dotyczące parakwatu oraz kolejne informacje zostały również złożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
Komitet został poproszony o uwagi, dotyczące przydatności dla konsumentów i pracowników, na temat zmian w oczach i płucach, które zaobserwowano w trakcie długotrwałych badań na szczurach, dotyczące ryzyka dla pracowników, przy zwróceniu szczególnej uwagi na narażenie dróg oddechowych i skóry, na potencjalnie długotrwałe skutki dla organizmów żyjących w ziemi, oraz na ryzyko, jakie zamierzone użycie mogłoby nieść ze sobą dla rozmnażania się ptaków i zajęcy.
W swojej opinii [7] Komitet Naukowy stwierdził, że ani uszkodzenia płucne zaobserwowane u zwierząt po doustnym zastosowaniu parakwatu, ani skutki systemiczne względem oczu, zaobserwowane u szczurów i innych gatunków, nie są miarodajne dla oceny ryzyka dla pracowników i konsumentów.
W oparciu o terenowe badania ryzyka, którym towarzyszyły informacje dotyczące badań zdrowotnych na pracownikach, Komitet stwierdził, że podczas użycia parakwatu jako środka ochrony roślin zalecanego w ramach sugerowanej dobrej praktyki jego wykorzystanie nie stwarza żadnego znaczącego zagrożenia dla zdrowia pracowników.
Komitet ponadto zauważył, że wykorzystanie na zalecanych terenach, stwarza małe prawdopodobieństwo stworzenia istotnego ryzyka dla organizmów żyjących w ziemi.
Jednakże zażądano bardziej szczegółowej oceny przypuszczalnego wpływu parakwatu na stopień degradacji materiału organicznego z uwagi na element niepewności.
Następnie Państwo Członkowskie sprawozdawca wysłało i oceniło tę informację.
Ponadto Komitet Naukowy stwierdził, że dostępne badania stwarzają niebezpieczeństwo dla ptaków rozmnażających się na ziemi, ale potrzebne są dodatkowe informacje dotyczące rzeczywistego zagrożenia w celu ostatecznej oceny ryzyka.
Następnie te informacje zostały przesłane, a ocena w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt stwierdzała, że istnieje szereg sytuacji, gdy zagrożenie dla ptaków zakładających gniazda na ziemi jest nieznaczne.
Jednakże trzeba liczyć się z możliwością pojawienia się zagrożenia.
Ta ocena w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt stwierdzała, że ryzyko byłby możliwe do zaakceptowania pod warunkiem zastosowania właściwych środków ograniczających ryzyko.
W końcu, Komitet Naukowy stwierdził, że można się spodziewać, iż parakwat może powodować śmiertelny lub niemal śmiertelny wpływ na zające, jednak dostępne dane nie są adekwatne, aby przewidzieć odsetek porażonych zajęcy.
Poglądy Komitetu Naukowego wzięto pod uwagę podczas opracowywania niniejszej dyrektywy oraz sprawozdania przeglądowego.
Ocena w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt stwierdzała, że ryzyko byłoby możliwe do zaakceptowania, jeżeli zostaną zastosowane odpowiednie środki ograniczające ryzyko.
(5) Z różnorodnych badań wynika, że istnieje wiele zastosowań środków ochrony roślin zawierających parakwat, który ogólnie wydaje się spełniać wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, pod warunkiem stosowania właściwych środków zabezpieczających i ograniczeń.
Dlatego właściwe jest włączenie parakwatu do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin, zawierających tę substancję czynną we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
Jednakże niektóre sposoby wykorzystania środków ochrony roślin zawierających parakwat stwarzają nieakceptowalne ryzyko, i dlatego nie powinny zostać zatwierdzone.
Ponadto za właściwe uznano zapewnić, aby Państwa Członkowskie narzuciły, żeby podmiot powiadamiający oraz każdy inny posiadacz zezwolenia na parakwat ustanowił program zarządzania, w szczególności dla bezpieczeństwa pracowników, oraz żeby składał Komisji roczne sprawozdanie dotyczące zakresu problemów zdrowotnych pracowników, jak również możliwego wpływu na zające.
To powinno umożliwić sprawdzenie, czy środki zabezpieczające narzucone przez Państwa Członkowskie naprawdę ograniczają potencjalne ryzyko dla pracowników i zajęcy do akceptowalnego poziomu, oraz, stosownie do potrzeb, ponownej oceny, w miarę postępu naukowego, właściwości i związanego z tym ryzyka dla ludzi i środowiska.
(6) Należy przewidzieć rozsądny okres, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(7) Po włączeniu należy przewidzieć rozsądny okres, w którym Państwa Członkowskie będą miały możliwość wprowadzić w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających parakwat, oraz w szczególności, dokonać przeglądu istniejących zezwoleń by zapewnić, że spełnione są warunki dotyczące parakwatu, określone w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(8) Dlatego właściwe jest wprowadzenie odpowiednich zmian do dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG zostaje zmieniony jak określono w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2005 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 maja 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonują przeglądu zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający parakwat, w celu zapewnienia, że są spełnione warunki odnoszące się do parakwatu, wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby i najpóźniej w terminie do dnia 30 kwietnia 2005 r. Państwa Członkowskie zmienią lub cofną zezwolenie.
2.
Państwa Członkowskie, najpóźniej w terminie do dnia 31 października 2004 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy, poddają ponownej ocenie poszczególne dozwolone środki ochrony roślin zawierające parakwat jako jedyną substancję czynną albo jako jedną z wielu substancji czynnych, z których wszystkie zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie określają czy dany środek spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c) d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W miarę potrzeby i najpóźniej do dnia 31 lipca 2008 r.
Państwa Członkowskie zmienią lub cofną zezwolenie.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają, że posiadacze zezwolenia najpóźniej do dnia 31 marca 2008 r. złożą sprawozdanie dotyczące skutków środków ograniczających ryzyko, które mają być stosowane w drodze programu zarządzania i wprowadzaniu zmian w formach użytkowych parakwatu.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przedkładają te informacje Komisji.
Komisja przedkłada Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt sprawozdanie dotyczące stosowania obecnej dyrektywy, wskazując czy wymogi dla wyliczenia w załączniku I są nadal zadowalające, i może zaproponować dowolną zmianę, włączając w razie potrzeby wycofanie z załącznika I do obecnej dyrektywy, wszystko co wymaga dostosowania do jej przepisów.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2004 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/113/WE
z dnia 3 grudnia 2003 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w zakresie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów niektórych pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni, w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym w owocach i warzywach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/62/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/60/WE [4], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [5], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2003/69/WE [6], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [7], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/84/WE [8], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istniejące substancje czynne 2,4-DB linuron i pendimelatina umieszczono w załączniku I dyrektywy Rady 91/414/EWG dyrektywą Komisji 2003/31/WE [9].
(2) Nowe substancje czynne imazamoks, oksasulfuron, etoksysulfuron, foramsulfuron, oksadiargil i cjazofamid umieszczono w załączniku I dyrektywy Rady 91/414/EWG dyrektywą Komisji 2003/23/WE [10].
(3) Włączenie tych substancji czynnych do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG było oparte na ocenie przedłożonych informacji dotyczących proponowanego zastosowania.
Informacje dotyczące ich zastosowania zostały przedłożone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Dostępne informacje zostały poddane analizie i są wystarczające, aby ustalić niektóre najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDPP).
(4) W przypadku gdy nie istnieje wspólnotowy NDPP ani tymczasowy NDPP, Państwa Członkowskie ustanowią krajowy tymczasowy DPP zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG, zanim środki ochrony roślin zawierające te substancje aktywne będą mogły być dopuszczone.
(5) W związku z wprowadzeniem do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG tych substancji aktywnych powiązane oceny techniczne i naukowe zostały zakończone w formie kontrolnego sprawozdania Komisji.
Sprawozdania oceniające wymienione substancje zostały ukończone na podstawie danych wymienionych w dyrektywach Komisji zacytowanych w motywach 1 i 2.
Sprawozdania te ustaliły dopuszczalne dzienne spożycie (DDS) i w razie potrzeby ostrą dawkę referencyjną (ODR) dla tych substancji.
Przeprowadzono ocenę długotrwałego narażenia konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano tę substancję czynną, zgodnie z procedurami wspólnotowymi. Uwzględniono także wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [11] oraz opinię Komitetu Naukowego ds. Roślin [12] na temat zastosowanej metodologii.
Wywnioskowano, że zaproponowane NDPP nie doprowadzą do przekroczenia DDS lub ODR.
(6) W celu zapewnienia, że konsument jest odpowiednio chroniony przed narażeniem na pozostałości wynikłe z nieupoważnionego użycia środków ochrony roślin, powinien być określony tymczasowy NDPP dla odpowiednich kombinacji produkt/pestycydy na niższym limicie oznaczenia analitycznego.
(7) Ustalanie na poziomie wspólnotowym takich tymczasowych NDPP nie uniemożliwia Państwom Członkowskim ustanawiania tymczasowych NDPP dla substancji wymienionych w niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i jej załącznikiem VI.
Uważa się, że okres czterech lat jest wystarczający, by umożliwić dalsze stosowanie tej substancji czynnej.
Po tym czasie tymczasowy NDPP stanie się ostateczny.
(8) Dlatego niezbędne jest dodanie informacji o pozostałościach wszystkich pestycydów, będących wynikiem stosowania tych środków ochrony roślin, do załączników dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG, w celu stworzenia możliwości właściwego nadzoru i kontroli ich stosowania oraz ochrony konsumenta.
Dlatego załączniki dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG powinny być odpowiednio zmienione.
(9) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów dla 2,4-DB, linuronu, pendimelatiny, imazamoksu, oksasulfuronu, etoksysulfuronu, foramsulfuronu, oksadiargilu i cjazofamidu przedstawione w załączniku I niniejszej dyrektywy dodaje się do części A załącznika II dyrektywy 86/362/EWG.
Artykuł 2
Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów dla pendimelatiny, przedstawiony w załączniku II niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika IIA dyrektywy 86/363/EWG.
Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów dla 2,4-DB i oksasulfuronu, przedstawiony w załączniku III niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika IIB dyrektywy 86/363/EWG.
Artykuł 3
Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów dla 2,4-DB, linuronu, pendimelatiny, imazamoksu, oksasulfuronu, etoksysulfuronu, foramsulfuronu, oksadiargilu i cjazofamid przedstawiony w załączniku IV niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika II dyrektywy 90/642/EWG.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej sześć miesięcy po opublikowaniu niniejszej dyrektywy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 4 lipca 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 grudnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 95/2/WE w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Dodatki do żywności mogą zostać zatwierdzone do wykorzystania w środkach spożywczych, tylko jeśli spełniają wymagania załącznika II do dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3].
(2) Dyrektywa 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [4] ustanawia wykaz dodatków do żywności, które mogą być użyte we Wspólnocie i warunki ich używania.
(3) W dziedzinie dodatków do żywności nastąpił rozwój techniczny od czasu przyjęcia dyrektywy 95/2/WE.
Dyrektywa ta powinna zostać dostosowana, aby uwzględnić ten rozwój.
(4) Dyrektywa Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji [5] przewiduje przyjęcie wykazu dodatków niezbędnych do składowania i użycia środków aromatyzujących oraz przyjęcie specjalnych warunków używania takich dodatków, które mogą być niezbędne dla ochrony zdrowia publicznego i zapewnienia uczciwej wymiany handlowej.
(5) Pożądane jest włączenie do dyrektywy 95/2/WE tych środków w sprawie dodatków niezbędnych do składowania i używania środków aromatyzujących, aby przyczynić się do przejrzystości i spójności prawodawstwa wspólnotowego oraz ułatwić dostosowanie do prawodawstwa wspólnotowego w sprawie dodatków do żywności przez producentów żywności, w szczególności przez małe i średnie przedsiębiorstwa.
Dodatkowo, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [6], aromaty mieszczą się w definicji "żywności".
(6) Chociaż należy zatwierdzić użycie dodatków niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa i jakości środków aromatyzujących oraz ułatwić ich składowanie i używanie, ich poziom w takich środkach aromatyzujących powinien być poziomem minimalnym wymaganym do osiągnięcia zamierzonego celu.
Dodatkowo konsumenci powinni mieć zapewnioną właściwą, zadowalającą i niewprowadzającą w błąd informację dotyczącą użycia dodatków.
(7) Obecność dodatku w środku spożywczym, z powodu używania środka aromatyzującego, jest zazwyczaj mała i dodatek nie spełnia funkcji technologicznej w środku spożywczym.
Jednak jeśli w pewnych okolicznościach dodatek pełni funkcję technologiczną w złożonym środku spożywczym, powinien być uważany za dodatek do wieloskładnikowego środka spożywczego, a nie za dodatek do środka aromatyzującego; wówczas powinny mieć zastosowanie właściwe przepisy odnoszące się do dodatku w szczególnym środku spożywczym, włączając przepisy dotyczące etykietowania ustanowione dyrektywą 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [7].
(8) Zgodnie z dyrektywą 88/388/EWG producenci żywności powinni być poinformowani o stężeniu wszystkich dodatków w środkach aromatyzujących w celu umożliwienia im stosowania się do prawodawstwa wspólnotowego.
Dyrektywa ta wymaga także, by etykietowano ilościowo każdy składnik podlegający ograniczeniu ilościowemu w środkach spożywczych.
Ograniczenie ilościowe jest wyrażone liczbowo lub na zasadzie quantum satis.
(9) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, w celu osiągnięcia podstawowego celu zapewnienia jednolitości rynku i wysokiego poziomu ochrony konsumentów, konieczne i właściwe jest ustanowienie zasad używania dodatków w środkach aromatyzujących.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia celów zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu.
(10) Zgodnie z wnioskiem Państw Członkowskich i opinią Komitetu Naukowego ds. Żywności, ustanowionego decyzją Komisji 97/579/WE z dnia 23 lipca 1997 r. ustanawiającą komitety naukowe w dziedzinie zdrowia konsumentów i bezpieczeństwa żywności [8], uwodorniony poli-1-deken zatwierdzony na poziomie krajowym, na mocy dyrektywy 89/107/EWG, powinien być zatwierdzony na poziomie wspólnotowym.
(11) Bifenyl (E 230), ortofenylofenol (E 231) i sól sodowa ortofenylofenolu (E 232) są wymienione jako substancje konserwujące w i na owocach cytrusowych w dyrektywie 95/2/WE.
Jednakże wchodzą one w zakres definicji "środków ochrony roślin" w dyrektywie Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [9].
Dlatego nie powinny wchodzić w zakres dyrektywy 95/2/WE.
Państwa Członkowskie i Komisja powinny podjąć wszelkie możliwe kroki w celu zapewnienia, że nie ma luki prawnej w odniesieniu do tych substancji.
Pozwolenie na wprowadzenie do obrotu tych substancji jako środków ochrony roślin powinno być przygotowane tak szybko, jak to możliwe.
(12) Dnia 4 kwietnia 2003 r. Komitet Naukowy ds. Żywności stwierdził, że tymczasowa dopuszczalna dzienna dawka E 214 do E 219 estru metylowego kwasu p-hydroksybenzoesowego oraz jego soli sodowej powinna być wycofana, jeśli nie zostaną przedstawione dalsze dane dotyczące dawki i toksyczności.
(13) Dlatego dyrektywa 95/2/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(14) Dyrektywa Rady 67/427/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie wykorzystania określonych substancji konserwujących do zabezpieczenia powierzchni owoców cytrusowych oraz środków kontroli wykorzystywanych w jakościowej i ilościowej analizie substancji konserwujących w i na owocach cytrusowych [10] ustanawia środki kontroli substancji konserwujących w i na owocach cytrusowych.
Ponieważ dyrektywa 95/2/WE zabrania stosowania substancji konserwujących w owocach cytrusowych, należy uchylić dyrektywę 67/427/EWG.
(15) Przyjęcie przepisów, które mogą mieć wpływ na zdrowie publiczne, konsultowane było z Komitetem Naukowym ds. Żywności, zgodnie z art. 6 dyrektywy 89/107/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/2/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 3 lit. v) otrzymuje brzmienie:
"v) "stabilizatory"; są to substancje, które, dodane do środka spożywczego, umożliwiają utrzymanie właściwości fizycznych i chemicznych tego środka; stabilizatory obejmują substancje ułatwiające utrzymanie jednolitego rozproszenia dwóch lub więcej substancji niemieszających się w środku spożywczym, jak również substancje, które stabilizują, utrzymują lub intensyfikują istniejącą barwę środka spożywczego, oraz substancje, które zwiększają zdolność łączenia się żywności, włączając tworzenie połączeń krzyżowych pomiędzy białkami umożliwiających łączenie części żywności w żywność rekonstytuowaną;";
2) w artykule 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Obecność dodatku do żywności w środku spożywczym jest dozwolona:
a) w wieloskładnikowym środku spożywczym, innym niż ten określony w art. 2 ust. 3, w takim zakresie, w jakim taki dodatek do żywności jest dozwolony, w jednym ze składników tworzących wieloskładnikowy środek spożywczy;
b) w środku spożywczym, do którego dodano środek aromatyzujący, w takim zakresie, w jakim taki dodatek jest dozwolony w środku aromatyzującym zgodnie z niniejszą dyrektywą, i który został przeniesiony do środka spożywczego poprzez środek aromatyzujący, uwzględniając, że dodatek do żywności nie pełni funkcji technologicznej w końcowym środku spożywczym; lub
c) jeśli środek spożywczy jest przeznaczony wyłącznie do przygotowania wieloskładnikowego środka spożywczego oraz w takim zakresie, w jakim ten wieloskładnikowy środek spożywczy jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Poziom dodatków w środkach aromatyzujących jest ograniczony do minimum niezbędnego do zapewnienia bezpieczeństwa i jakości środków aromatyzujących i ułatwienia ich składowania.
Ponadto obecność dodatków w środkach aromatyzujących nie może wprowadzać w błąd konsumentów ani stwarzać zagrożenia dla ich zdrowia.
Jeśli obecność dodatku w środku spożywczym, wskutek dodania środka aromatyzującego, pełni funkcję technologiczną w środku spożywczym, powinien on być traktowany jako dodatek do środka spożywczego, a nie dodatek do środka aromatyzującego.";
3) w załącznikach wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Przed dniem 1 lipca 2004 r. Komisja i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności przeanalizują warunki używania dodatków E 214 i E 219.
2.
Przed dniem 27 stycznia 2006 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat postępu dotyczącego ponownej oceny dodatków.
Niniejsza ponowna ocena jest w szczególności skupiona na E 432 do E 436 (polisorbaty), a także E 251 i E 252 (azotany) oraz E 249 i E 250 (azotyny).
Artykuł 3
Dyrektywa 67/427/EWG traci moc.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, w celu:
- zezwolenia na handel i używanie produktów zgodnych z niniejszą dyrektywą, najpóźniej do dnia 27 lipca 2005 r.,
- zakazu handlu i używania produktów niezgodnych z niniejszą dyrektywą najpóźniej do dnia 27 stycznia 2006 r.; jednakże produkty wprowadzone do obrotu lub etykietowane przed tą datą, które nie są zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy, mogą być przedmiotem obrotu do wyczerpania zapasów.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2003/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 grudnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 94/35/WE w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności, na mocy art. 6 dyrektywy 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 94/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych [5] ustanawia wykaz substancji słodzących, które mogą być użyte we Wspólnocie oraz warunki ich użycia.
(2) Od 1996 r. Komitet Naukowy ds. Żywności uznał za nadające się do stosowania w żywności dwie nowe substancje słodzące, sukraloza i sole aspartamu i acesulfamu.
(3) Opinia Komitetu Naukowego ds. Żywności w sprawie kwasu cyklaminowego i jego soli sodowe i wapniowe (które doprowadziły do ustanowienia nowego dopuszczalnego dziennego pobrania (ADI)) i najnowsze badania dotyczące pobrania cyklamatów prowadzą do redukcji najwyższej dawki użycia kwasu cyklaminowego oraz jego soli sodowych i wapniowych.
(4) Określanie niektórych kategorii żywności w dyrektywie 94/35/WE powinno być dostosowane w celu uwzględnienia dyrektywy 2002/46/WE Europejskiego Parlamentu i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych [6], a także szczegółowych dyrektyw przyjętych dla określonych grup środków spożywczych wymienionych w załączniku I do dyrektywy Rady 89/398/EWG [7].
(5) Używanie odnośnych dodatków do żywności spełnia ogólne kryteria ustanowione w załączniku II do dyrektywy 89/107/EWG.
(6) Artykuł 53 i 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [8] ustanawiają procedury podejmowania środków nadzwyczajnych w odniesieniu do żywności pochodzenia wspólnotowego lub przywiezionej z państw trzecich.
Pozwalają one Komisji na przedsięwzięcie takich środków w sytuacjach, w których żywność może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub dla środowiska oraz gdy temu zagrożeniu nie można w zadowalający sposób przeciwdziałać za pomocą środków podjętych przez dane Państwo(-a) Członkowskie.
(7) Środki niezbędne do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/35/WE powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(8) Dyrektywa 94/35/WE powinna z tego względu zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 94/35/WE wprowadza się następujące zmiany
1) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 można podjąć decyzję:
- w przypadku różnic w opiniach dotyczących tego, czy substancje słodzące mogą być użyte w danym środku spożywczym na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie, czy dany środek spożywczy należy traktować jako należący do jednej z kategorii wymienionych w trzeciej kolumnie Załącznika, oraz
- czy dodatek do żywności wymieniony w Załączniku i dopuszczony w "quantum satis"; używany jest zgodnie z kryteriami, o których mowa w art. 2";
2) w art. 5 ust. 2 dodaje się trzecie tiret:
"— aspartamu i acesulfamu: "zawierają źródło fenyloalaniny";";
3) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt ustanowiony na podstawie art. 58 rozporządzenia (WE) nr 178/2002/WE [10], zwany dalej "Komitetem";.
2.
W przypadku odniesienia do tego artykułu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE [11], uwzględniając przepisy art. 8 w niej zawarte.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustalony jest na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.";
4) Załącznik zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Najpóźniej do dnia 29 stycznia 2006 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące postępu w zakresie bieżącej ponownej oceny dodatków i określające tymczasowy plan dotyczący przyszłych ocen, w szczególności w odniesieniu do sukralozy i soli aspartamu i acesulfamu.
Ponowne oceny dokonywane są na podstawie dostarczonych przez Państwa Członkowskie danych konsumenckich oraz uwzględniają wpływ dodatków na podatne grupy ludności.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w celu:
- zezwolenia na handel i używanie produktów zgodnych z niniejszą dyrektywą najpóźniej do dnia 29 stycznia 2005 r.,
- zakazania najpóźniej do dnia 29 stycznia 2005 r. handlu i używania produktów niezgodnych z niniejszą dyrektywą; jednakże produkty wprowadzone do obrotu przed tą datą niezgodne z niniejszą dyrektywą mogą być wprowadzane do obrotu do dnia 29 stycznia 2006 r,
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/116/WE
z dnia 4 grudnia 2003 r.
zmieniająca załączniki II, III, IV i V do dyrektywy Rady 2000/29/WE odnośnie do organizmu szkodliwego Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2003/47/WE [2], w szczególności jej art. 14 ust. 2 lit. c) i d),
po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepisy zabezpieczające przed Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. powinny obejmować pełen zakres roślin żywicielskich umożliwiających rozprzestrzenianie się tego szkodliwego organizmu.
Niektóre znane rośliny żywicielskie dla Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. nie są objęte obecnymi przepisami.
Ten wykaz powinien zostać zatem poszerzony, aby obejmował pełen zakres roślin żywicielskich dla Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
(2) Przepisy w sprawie "stref buforowych" powinno się ulepszyć, aby zmniejszyć ryzyko rozprzestrzeniania się Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. na małe odległości.
W tym celu "strefy buforowe" powinny być jasno wytyczone i powinien być stosowany system rygorystycznej kontroli, który obejmuje usunięcie roślin wykazujących objawy Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
(3) Zanim rośliny z obszaru, o którym wiadomo, że występuje na nim Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. mogą być wprowadzone lub przeniesione do odpowiednich "stref chronionych", pola uprawy tych roślin oraz strefa otaczająca te pola powinny być uznane za całkowicie wolne od Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al. podczas ostatniego pełnego cyklu wegetacyjnego poprzedzającego ich wprowadzenie lub przemieszczanie.
Powinno to być potwierdzone przez kontrole wzrokowe przeprowadzone we właściwych porach oraz badania laboratoryjne w celu możliwego wykrycia utajonych infekcji.
(4) Przeniesienie uli do i wewnątrz stref chronionych powinno się uregulować, ponieważ może to być ważny czynnik dla rozprzestrzeniania się Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
(5) Należy przyjąć przepisy szczególne w odniesieniu do roślin, które uprawia się i utrzymuje na polach położonych w urzędowo wyznaczonych "strefach buforowych" zgodnie z przepisami dyrektywy 2000/29/WE oraz które spełniają jej odpowiednie wymagania w odniesieniu do pól i "stref buforowych", przed dniem 1 kwietnia 2004 r.
(6) Dlatego dyrektywa 2000/29/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach II, III, IV i V do dyrektywy 2000/29/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2003/117/WE
z dnia 5 grudnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywy 92/79/EWG i 92/80/EWG w celu upoważnienia Republiki Francuskiej do przedłużenia stosowania niższych stawek podatku akcyzowego na wyroby tytoniowe dopuszczone do konsumpcji na Korsyce
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy przepisów dyrektywy Rady 92/79/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od papierosów [3] i dyrektywy Rady 92/80/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od wyrobów tytoniowych innych niż papierosy [4], upoważniono Francję do kontynuacji stosowania aż do dnia 31 grudnia 2002 r. tych samych stawek dla papierosów i wyrobów tytoniowych sprzedawanych na Korsyce, jak te które obowiązywały na dzień 31 grudnia 1997 r.
(2) Biorąc pod uwagę, że więcej czasu wymagało ujednolicenie podatków stosowanych w odniesieniu do wyrobów tytoniowych na Korsyce z tymi stosowanymi na kontynencie, Francja zwróciła się z prośbą, w szczególności, w memorandum z dnia 26 lipca 2000 r. broniącym uznania szczególnego położenia Korsyki jako wyspy w Unii Europejskiej ("Pour une reconnaissance de la spécificité insulaire de la Corse dans l'Union européenne"), o upoważnienie jej do przedłużenia do dnia 31 grudnia 2009 r. stosowania zasad podatkowych wprowadzających odstępstwo od wspólnotowych wymagań odnoszących się do podatków od wyrobów tytoniowych.
(3) Działalność gospodarcza związana z wyrobami tytoniowymi pomaga utrzymać gospodarczą i społeczną równowagę na Korsyce.
Dzieje się tak ponieważ wspomniana działalność zapewnia środki utrzymania dla ok. 350 detalistów, którzy zatrudniają taką samą liczbę pracowników pobierających wynagrodzenie.
Dość duża część tych punktów sprzedaży detalicznej znajduje się na słabo zaludnionych obszarach gdzie dostarczają usługi sąsiedzkie i w ten sposób zapobiegają pośrednio odpływowi ludności z tych terenów.
(4) Natychmiastowa i pełna zbieżność z zasadami podatkowymi w odniesieniu do tytoniu we Francji kontynentalnej wpłynęłaby negatywnie na działalność gospodarczą powiązaną z wyrobami tytoniowymi na Korsyce która to działalność obecnie zapewnia wyżej wspomniane miejsca pracy.
(5) Dlatego aby zapobiec zachwianiu równowagi gospodarczej i społecznej na wyspie, jest ważne i uzasadnione, aby przyznać odstępstwo z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2009 r., dzięki któremu Francja może stosować stawkę podatku akcyzowego, która jest niższa od stawki krajowej na papierosy i inne wyroby tytoniowe dopuszczone do konsumpcji na Korsyce.
(6) Na koniec okresu wprowadzającego odstępstwo zasady podatkowe dla wyrobów tytoniowych dopuszczonych do konsumpcji na Korsyce muszą zostać ujednolicone z tymi dla Francji kontynentalnej. Niemniej jednak należy uniknąć zbyt raptownej zmiany i dlatego powinno się wprowadzać stopniowy wzrost w podatku akcyzowym obecnie nałożonym na papierosy na Korsyce.
(7) W celu uniknięcia podważania sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, ilość papierosów podlegających temu środkowi wprowadzającemu odstępstwo należy ograniczyć do kontyngentu rocznego 1200 ton.
(8) Dyrektywy 92/79/EWG i 92/80/EWG należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 3 dyrektywy 92/79/EWG ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2, od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. Republika Francuska może kontynuować stosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego na papierosy dopuszczone do konsumpcji na Korsyce.
Ta stawka stosuje się wyłącznie do kontyngentu rocznego 1200 ton.
Od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. obniżona stawka musi być równa przynajmniej 35 % ceny na papierosy w najbardziej poszukiwanej klasie cenowej na Korsyce.
Od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. obniżona stawka musi być równa przynajmniej 44 % ceny na papierosy w najbardziej poszukiwanej klasie cenowej na Korsyce."
Artykuł 2
W art. 3 dyrektywy 92/80/EWG ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1, od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. Republika Francuska może kontynuować stosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego na wyroby tytoniowe inne niż papierosy dopuszczone od konsumpcji na Korsyce.
Obniżona stawka wynosi:
a) dla cygar i cygaretek przynajmniej 10 % ceny detalicznej zbytu, włącznie ze wszystkimi podatkami, nałożonymi na Korsyce;
b) dla tytoniu drobnokrojonego przeznaczonego do skręcania papierosów przynajmniej 25 % ceny detalicznej zbytu, włącznie ze wszystkimi podatkami, nałożonymi na Korsyce;
c) dla innych tytoniów do palenia przynajmniej 22 % ceny detalicznej zbytu, włącznie ze wszystkimi podatkami, nałożonymi na Korsyce."
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 2004 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2003/118/WE
z dnia 5 grudnia 2003 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do maksymalnych poziomów pozostałości dla acefatu, 2,4-D i parationu metylowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/60/WE [2], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2002/62/WE [4], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/60/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/69/WE [7], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [8], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/84/WE [9], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W odniesieniu do substancji czynnych acefatu i parationu metylowego podjęto decyzje o niewłączaniu ich do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG odpowiednio na mocy decyzji Komisji 2003/219/WE [10], 2003/166/WE [11].
Powyższe decyzje stanowią, że środki ochrony roślin zawierające te substancje czynne nie są już dopuszczone do stosowania we Wspólnocie.
(2) W celu stworzenia warunków spełnienia uzasadnionych oczekiwań w związku z wykorzystaniem istniejących zapasów pestycydów decyzje Komisji, wymienione w akapicie 1, pozostawiają okres na ich stopniowe wycofanie i jest właściwe, aby najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (MRL), ustalone na podstawie przyjętego założenia, że stosowanie danej substancji nie jest dozwolone we Wspólnocie, nie powinny być stosowane do końca okresu przewidzianego na wycofanie tej substancji.
(3) Wspólnotowe MRL oraz poziomy zalecane przez kodeks żywnościowy [12] są określone i oceniane w oparciu o podobne procedury.
W Kodeksie znajduje się ograniczona liczba MRL dla acefatu i parationu metylowego.
Były one rozpatrywane przy ustalaniu MRL w niniejszej dyrektywie.
Kodeksowe MRL, które będą zalecane do wycofania w najbliższej przyszłości, nie były brane pod uwagę.
MRL ustalone na podstawie Kodeksowych MRL zostały ocenione pod kątem zagrożenia dla konsumentów i nie stwierdzono żadnego zagrożenia.
(4) W celu zapewnienia, że konsument jest odpowiednio chroniony przed narażeniem na pozostałości wynikłe z nieupoważnionego użycia środków ochrony roślin, powinien zostać określony tymczasowy MRL dla odpowiednich kombinacji produkt/pestycyd na niższym limicie oznaczenia analitycznego.
(5) Dlatego konieczne jest dodanie wszystkich pozostałości pestycydów powstających w wyniku stosowania tych środków ochrony roślin do załączników do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w celu umożliwienia właściwego nadzoru i kontroli przestrzegania zakazu ich stosowania oraz w celu ochrony konsumenta.
(6) MRL dla parationu metylowego powinny zostać określone w dyrektywach 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
W rezultacie postanowienia dyrektywy 76/895/EWG określające MRL dla tej substancji powinny zostać skreślone.
(7) Jeśli nie istnieje wspólnotowy MRL ani tymczasowy wspólnotowy MRL, jak jest to w przypadku 2,4-D dla owoców cytrusowych zgodnie z dyrektywą Komisji 2002/97/WE [13], Państwa Członkowskie ustanawiają krajowy tymczasowy MRL zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG zanim środki ochrony roślin zawierające te aktywne substancje będą mogły być dopuszczone.
Dane przekazane przez Państwo Członkowskie wykazały, że dla owoców cytrusowych może zostać ustalony wyższy MRL, odzwierciedlając stosowanie 2,4-D w niektórych państwach trzecich.
Zostały przedstawione dane wskazujące, że te pozostałości nie stanowią zagrożenia dla konsumentów we Wspólnocie.
(8) Dlatego właściwe załączniki do dyrektyw 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG powinny zostać odpowiednio zmienione.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG skreśla się wpisy odnoszące się do parationu metylowego.
Artykuł 2
W części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG dodaje się następujące rzędy:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom (mg/kg) _BAR_
Acefat _BAR_ 0,02 zboża _BAR_
Paration metylowy (suma parationu metylowego i paraoksonu metylowego wyrażonych jako paration metylowy) _BAR_ 0,02 zboża _BAR_
Artykuł 3
W części B załącznika II do dyrektywy 86/363/EWG dodaje się następujące rzędy:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom (mg/kg) _BAR_
Dla mięsa, w tym tłuszczu, wyrobów mięsnych, podrobów i tłuszczów zwierzęcych, jak wymieniono w załączniku I, objętych kodami CN nr 0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, 0208, 020900, 0210, 160100, 1602 _BAR_ Dla mleka i przetworów mlecznych, wymienionych w załączniku I, objętych kodami CN nr 0401, 0402 040500, 0406 _BAR_ Dla świeżych jaj w skorupach, dla jaj ptasich i żółtek jaj, wymienionych w załączniku I, objętych kodami CN nr 040700,0408 _BAR_
Acefat _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_
Paration metylowy (suma parationu metylowego i paraoksonu metylowego wyrażonych jako paration metylowy) _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_
Artykuł 4
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG dodaje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów (MRL), przedstawione w załączniku do niniejszej dyrektywy;
2) najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości 2,4-D (suma 2,4-D i jego estrów wyrażona jako 2,4-D) dla owoców cytrusowych zostaje zmieniony na "1 p) mg/kg".
Artykuł 5
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 listopada 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 4 ust. 2, które zostają przyjęte i opublikowane przez Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 grudnia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 4 ust. 2, które będą stosowane od dnia 1 kwietnia 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 7
Dyrektywa Komisji 2003/119/WE
z dnia 5 grudnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia mezosulfuronu, propoksykarbazonu i zoksamidu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/84/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 15 grudnia 2000 r. władze Francji otrzymały od Aventis Cropscience France (aktualnie Bayer CropScience) wniosek o włączenie substancji czynnej mezosulfuronu (w postaci mezosulfuronu metylowego) do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzją Komisji 2001/287/WE [3] stwierdzono, że dokumentacja jest "kompletna" w rozumieniu, iż należy uważać ją za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji, ustanowione w załączniku II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 25 stycznia 2000 r.
Niemcy otrzymały od Bayer AG (aktualnie Bayer CropScience) wniosek dotyczący propoksykarbazonu (w postaci propoksykarbazonu sodowego; dawna nazwa: MKH 65 61).
Decyzją Komisji 2000/463/WE [4] wniosek został uznany za kompletny.
(3) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 2 czerwca 1999 r.
Zjednoczone Królestwo otrzymało od Rohm and Haas France SA (aktualnie: Dow Agro Sciences) wniosek dotyczący zoksamidu (dawna nazwa: RH-7281).
Decyzją Komisji 2000/540/WE [5] wniosek został uznany za kompletny.
(4) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi oraz środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez wnioskodawców.
Państwa Członkowskie wyznaczone do roli sprawozdawców przedłożyły Komisji projekty sprawozdań z oceny dotyczące substancji w dniu 12 grudnia 2001 r. (mezosulfuron), 26 marca 2001 r. (propoksykarbazon) i 10 sierpnia 2001 r. (zoksamid).
(5) Projekty sprawozdań z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 3 października 2003 r. w formie sprawozdania kontrolnego opracowanego przez Komisję, dotyczącego mezosulfuronu, propoksykarbazonu i zoksamidu.
(6) W wyniku przeglądu w odniesieniu do mezosulfuronu, propoksykarbazonu i zoksamidu nie stwierdzono żadnych otwartych pytań lub obaw, które wymagałyby konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Roślin.
(7) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, iż środki ochrony roślin zawierające dane substancje czynne zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym. Dlatego właściwe jest włączenie mezosulfuronu, propoksykarbazonu i zoksamidu do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne, we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(8) Po włączeniu przyznany zostanie rozsądny okres czasu, który pozwoli Państwom Członkowskim wprowadzić w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających mezosulfuron, propoksykarbazon i zoksamid, w szczególności w celu dokonania przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń i najpóźniej do końca wymienionego okresu, przekształcić odnośne zezwolenia w pełne zezwolenia, zmienić je lub wycofać, zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Dlatego właściwe jest wprowadzenie odpowiednich zmian do dyrektywy 91/414/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG otrzymuje brzmienie określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 października 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonają przeglądu zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający mezosulfuron, propoksykarbazon lub zoksamid, w celu zapewnienia spełnienia warunków odnoszących się do substancji czynnych wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności, zmienią lub wycofają zezwolenie zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, najpóźniej do dnia 30 września 2004 r.
2.
W odniesieniu do każdego posiadającego zezwolenie środka ochrony roślin zawierającego mezosulfuron, propoksykarbazon lub zoksamid jako jedyną substancję czynną, Państwa Członkowskie zobowiązane są dokonać ponownej oceny produktu, zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III.
Na podstawie przedmiotowej oceny, Państwa Członkowskie ustalają, czy produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności i najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2005 r., zmienią lub wycofają zezwolenie na każdy taki środek ochrony roślin.
3.
W odniesieniu do każdego posiadającego zezwolenie środka ochrony roślin zawierającego mezosulfuron, propoksykarbazon lub zoksamid jako jedną z dwóch lub jedną z wielu substancji czynnych, które wymienione są w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, Państwa Członkowskie zobowiązane są dokonać ponownej oceny produktu, zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do przedmiotowej dyrektywy, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III.
Na podstawie przedmiotowej oceny, Państwa Członkowskie ustalają, czy produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności, zmienią lub wycofają zezwolenie na każdy taki środek ochrony roślin, w nieprzekraczalnym terminie określonym w odniesieniu do takiej zmiany lub wycofania w odpowiednich dyrektywach zmieniających załącznik I w celu włączenia do niego odnośnych substancji. W przypadku gdy odpowiednie dyrektywy określają różne nieprzekraczalne terminy, terminem nieprzekraczalnym będzie data najpóźniejsza ze wszystkich ustalonych.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2004 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2003/120/WE
z dnia 5 grudnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 90/496/EWG w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/496/EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 5 ust. 2,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wprowadzanie do obrotu salatrimu jako nowatorskiego składnika żywności stosowanego w wyrobach piekarskich i cukierniczych o obniżonej wartości energetycznej zostało dopuszczone decyzją Komisji 2003/867 [2], na mocy rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 [4].
(2) Komitet Naukowy ds. Żywności w swojej opinii w sprawie oceny bezpieczeństwa salatrimów stosowanych jako alternatywa dla tłuszczów o obniżonej kaloryczności jako nowatorski składnik żywności, wyrażonej dnia 13 grudnia 2001 r., odnotował, że wartość energetyczna dostarczana przez salatrimy wynosi 5–6 kcal/gram.
(3) Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami, wartość energetyczna dostarczana przez salatrimy, uznawane za tłuszcze, powinna być obliczana przy użyciu współczynnika przeliczeniowego dla tłuszczów, przewidzianego w art. 5 ust. 1 dyrektywy 90/496/EWG, tj. 9 kcal/gram. Użycie tego współczynnika przeliczeniowego w odniesieniu do podawanej wartości energetycznej produktu błędnie wskazywałoby jego obniżoną wartość energetyczną uzyskaną przez użycie salatrimów w jego produkcji i doprowadziłoby do tego, że konsumenci nie uzyskiwaliby pełnej informacji. Dlatego niezbędne jest przyjęcie właściwego współczynnika przeliczeniowego dla salatrimów, który używany byłby do obliczania podawanej wartości energetycznej środków spożywczych.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 1 dyrektywy 90/496/EWG na końcu dodaje się, co następuje:
"—salatrimy _BAR_ 6 kcal/g – 25 kJ/g" _BAR_ .
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 lipca 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2003/121/WE
z dnia 15 grudnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę 98/53/WE ustanawiającą metody pobierania próbek oraz metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów niektórych substancji zanieczyszczających w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH:
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji nr 466/2001/WE z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 1425/2003/WE [3], ustala szczególne najwyższe dopuszczalne poziomy dla kukurydzy poddanej, przed spożyciem przez ludzi lub użyciem jako przyprawa w środkach spożywczych, sortowaniu lub innej fizycznej obróbce.
(2) Pobieranie próbek odgrywa zasadniczą rolę w precyzyjnym określeniu poziomu aflatoksyn, które występują bardzo różnorodnie w poszczególnych partiach.
Dyrektywa Komisji 98/53/WE [4], zmieniona dyrektywą 2002/27/WE [5], powinna zostać zmieniona celem włączenia do niej szczególnych przepisów dla kukurydzy poddanej, przed spożyciem przez ludzi lub użyciem jako przyprawa w środkach spożywczych, sortowaniu lub innej fizycznej obróbce.
(3) Dla zapewnienia zharmonizowanego egzekwowania przepisów na terenie całej Unii Europejskiej zasadnicze znaczenie ma zapewnienie przekazywania i interpretacji wyników analitycznych w ujednoliconej postaci.
Odnośne zasady interpretacji muszą być stosowane do wyniku analitycznego uzyskanego w drodze próby podjętej do urzędowej kontroli.
W przypadku analizy do celów obrony lub arbitrażu stosuje się przepisy krajowe.
(4) Dlatego też należy odpowiednio zmienić dyrektywę 98/53/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 98/53/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
W załączniku II do dyrektywy 98/53/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2.
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 31 października 2004 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przekażą Komisji tekst powyższych przepisów i tabelę korelacji między przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2003/122/Euratom
z dnia 22 grudnia 2003 r.
w sprawie kontroli wysoce radioaktywnych źródeł zamkniętych i odpadów radioaktywnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31 akapit 2 i art. 32,
uwzględniając wniosek Komisji, opracowany po uzyskaniu opinii grupy osób wyznaczonych przez Komitet ds. Badań Naukowych i Technicznych spośród ekspertów naukowych w Państwach Członkowskich, zgodnie z postanowieniami art. 31 Traktatu,
po konsultacji z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30 Traktatu wymaga ustanowienia podstawowych standardów ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa we Wspólnocie zagrożonych promieniowaniem jonizującym.
(2) Dyrektywa Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającą podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego [2] jest kontynuacją szeregu dyrektyw ustanawiających podstawowe standardy bezpieczeństwa od roku 1959.
(3) Artykuł 4 ust. 1 lit. e) dyrektywy 96/29/Euratom wymaga uprzedniego zezwolenia do, między innymi, korzystania ze źródeł radioaktywnych do celów radiografii przemysłowej, przetwarzania produktów, celów naukowych lub narażania na promieniowanie ludzi do celów leczniczych.
Należy rozszerzyć zakres stosowania tego wymogu do wszelkich praktyk wykorzystujących źródła wysoce radioaktywne w celu dalszego zmniejszenia ryzyka wystąpienia wypadków tego pochodzenia.
(4) Przed wydaniem takiego upoważnienia powinny istnieć stosowne ustalenia i przepisy dotyczące bezpiecznego zarządzania tymi źródłami.
(5) Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA) wydaje przepisy dotyczące bezpiecznego transportu materiałów radioaktywnych określające limity radioaktywności, dla których istnieją przepisy, które stanowią podstawę do określenia źródeł wysoce radioaktywnych w ramach zastosowania niniejszej dyrektywy [3].
(6) W dyrektywie 96/29/Euratom wartości zwalniające były ustanowione do celów zgłaszania praktyk do odpowiednich organów.
Wartości te były określone w tej dyrektywie na podstawie nieznacznego poziomu ryzyka.
Jako że przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny nakładać administracyjnych obciążeń na posiadaczy małych ilości źródła, które nie powodują pogorszenia zdrowia, definicja źródeł wysoce radioaktywnych nie ma zastosowania do wartości zwalniających, określonych dyrektywą 96/29/Euratom.
(7) Transport źródeł zamkniętych między Państwami Członkowskimi podlega procedurze ustanowionej na mocy rozporządzenia Rady (Euratom) nr 1493/93 z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie przesyłania substancji radioaktywnych między Państwami Członkowskimi [4].
(8) Chociaż wymogi prawne wynikające z obowiązującego ustawodawstwa we Wspólnocie i na poziomie krajowym zapewniają podstawową opiekę, to źródła wysoce radioaktywne stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, dlatego muszą być poddane ścisłej kontroli od momentu ich wyprodukowania do czasu, kiedy są umiejscowione w uznanym obiekcie na czas długotrwałego składowania bądź pozbycia się ich.
(9) By zapobiec wypadkom i obrażeniom o podłożu radiologicznym, istnieje konieczność wiedzy na temat lokalizacji źródła wysoce radioaktywnego. Powinno być ono również odnotowane i weryfikowane od momentu wyprodukowania lub przywiezienia źródła do Wspólnoty, do czasu, kiedy jest zlokalizowane w uznanym obiekcie na czas długotrwałego składowania bądź pozbycia się go lub wywiezione z terenu Wspólnoty.
Zmiany dotyczące źródła, np. jego lokalizacja lub wykorzystywanie, powinny być także odnotowane i zgłoszone.
Przeszkody natury fizycznej lub finansowej nie powinny stanowić bariery dla ponownego użycia, recyklingu lub zbytu takich źródeł, jeżeli nie są one używane w jakichkolwiek przewidywalnych okolicznościach.
(10) Przypadki niezamierzonego narażenia powinny być zgłaszane właściwym organom.
(11) Ze względu na transfery wysoce radioaktywnych źródeł we Wspólnocie konieczna jest harmonizacja kontroli i informacji dotyczących takich źródeł poprzez zastosowanie kryteriów minimalnych.
(12) Doświadczenie pokazuje, że pomimo istnienia właściwych ram regulacyjnych łatwo utracić kontrolę nad wysoce radioaktywnymi źródłami.
Ponadto istnienie odpadów radioaktywnych wynikające z działań dokonanych w przeszłości wymaga podjęcia szczególnych inicjatyw.
(13) W związku z tym konieczna jest identyfikacja, znakowanie i odnotowywanie istnienia wszelkich źródeł wysoce radioaktywnych, jak również specjalne przeszkolenie i informowanie wszystkich, którzy są zaangażowani w działania związane z korzystaniem z tych źródeł.
Jednak znakowanie istniejących źródeł wysoce radioaktywnych poprzez grawerowanie lub opieczętowanie przez osoby inne niż producent mogą być problematyczne i powinno się ich unikać.
Zaleca się również zapewnienie właściwego przeszkolenia i informacji dla osób, które mogą przypadkiem zetknąć się z odpadami radioaktywnymi.
(14) Konieczne jest również zapewnienie odpowiednich środków obchodzenia się z wysoce radioaktywnymi odpadami do celów współpracy międzynarodowej, wymiany informacji na tym obszarze, inspekcji i w końcu po to, by powstały środki finansowe na wypadek, gdy początkowy właściciel nie może być zidentyfikowany lub, nawet jeśli zostanie zidentyfikowany, jest niewypłacalny.
(15) Państwa Członkowskie powinny ustanowić reguły w sprawie kar mających zastosowanie do naruszeń przepisów niniejszej dyrektywy oraz zapewnić, że są one wykonywane; kary takie powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zapobieżenie narażaniu pracowników i ogółu społecznego na promieniowanie jonizujące powstałe z niewłaściwej kontroli wysoce radioaktywnych źródeł zamkniętych i odpadów radioaktywnych oraz zharmonizowanie kontroli odbywających się w Państwach Członkowskich przez określenie konkretnych wymagań zapewniających, że takie źródła są pod kontrolą.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do źródeł wysoce radioaktywnych, których definicję przedstawiono w art. 2.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć niektóre źródła spod zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy, jeżeli ich oddziaływanie jest poniżej wartości zwalniających określonych w dyrektywie 96/29/Euratom.
3.
Minimalne zobowiązania wynikające z niniejszej dyrektywy stanowią uzupełnienie przepisów wymienionych w dyrektywie 96/29/Euratom.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje w brzmieniu:
a) "odpad radioaktywny" oznacza źródło zamknięte, którego poziom radioaktywności, w momencie jego odkrycia, jest powyżej poziomu zwalniającego określonego w art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 96/29/Euratom i które nie podlega kontroli prawnej, ponieważ nigdy jej nie podlegał lub ponieważ został porzucony, stracony, umieszczony w niewłaściwym miejscu, ukradziony, przekazany nowemu właścicielowi bez odpowiedniego zawiadomienia właściwych władz lub bez poinformowania odbiorcy;
b) "wysoce radioaktywne źródło zamknięte", zwane dalej "źródłem", oznacza źródło zamknięte zawierającą nuklid, którego stopień radioaktywności w momencie jej wytwarzania lub, jeśli nie jest to wówczas wiadome, w momencie pierwszego wprowadzenia do obrotu jest równe lub przekracza poziom radioaktywności określony w załączniku I;
c) "działanie" ma znaczenie nadane w dyrektywie 96/29/Euratom;
d) "zezwolenie" oznacza pozwolenie wydane przez właściwe organy, na żądanie, do wykonywania działań wykorzystujących źródło;
e) "właściwe organy" oznaczają wszelkie władze wyznaczone przez Państwo Członkowskie do wykonywania zadań zgodnie z niniejszą dyrektywą;
f) "niewykorzystywane źródło" oznacza źródło, która nie jest już wykorzystywane ani nie ma planów, by z niego korzystać, do działania, na które zostało wydane zezwolenie;
g) "posiadacz" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która, na mocy prawa krajowego, jest odpowiedzialna za źródło, łącznie z jej producentami, dostawcami i osobami wykorzystującymi źródło, ale wyłączając "uznane obiekty";
h) "producent" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która produkuje źródło;
i) "uznany obiekt" oznacza obiekt na terytorium Państwa Członkowskiego upoważniony przez właściwe organy tego państwa, zgodnie z jego prawem krajowym, do długoterminowego składowania lub gospodarowania lub obiekt należycie upoważniony na mocy prawa krajowego do tymczasowego składowania źródła;
j) "narażony pracownik" posiada znaczenie nadane mu w dyrektywie 96/29/Euratom;
k) "źródło zamknięte" posiada znaczenie nadane mu w dyrektywie 96/29/Euratom i obejmuje kapsułę, tam gdzie ma to zastosowanie, zawierającą w sobie materiał radioaktywny jako integralną część substancji;
l) "dostawca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która dostarcza lub udostępnia źródło;
m) "transfer" substancji oznacza przekazywanie źródła od jednego właściciela do drugiego;
n) "opakowanie źródła" oznacza opakowanie źródła zamkniętego niebędące integralną częścią źródła, przeznaczone do celów transportu, przenoszenia itd.
Artykuł 3
Uzyskanie zezwolenia
1.
Państwa Członkowskie wymogą na posiadaczu uzyskanie uprzedniego zezwolenia na wszelkie działania z wykorzystaniem źródła, łącznie z wejściem w jej posiadanie.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że przed wydaniem zezwolenia:
a) zostały poczynione odnośne ustalenia dotyczące bezpiecznego zarządzania źródłami (również, jeżeli są to źródła już niewykorzystywane), łącznie z ustaleniami wynikającymi z niniejszej dyrektywy.
Ustalenia te mogą regulować transfer tych substancji do dostawcy lub umieszczanie ich w uznanym obiekcie, lub zobowiązanie producenta lub dostawcy do otrzymania tych źródeł;
b) poprzez zapewnienie bezpieczeństwa finansowego lub jakichkolwiek innych stosownych działań, poczynione zostaną stosowne ustalenia dotyczące bezpiecznego zarządzania źródłami, kiedy nie są one już używane, łącznie z przypadkami, kiedy posiadacz staje się niewypłacalny lub wycofuje się z branży.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, że zezwolenie obejmie:
a) obowiązki;
b) minimalne kompetencje pracowników, łącznie z ich wiedzą i przeszkoleniem;
c) kryteria określające źródła minimalne, opakowanie źródeł i sprawność sprzętu;
d) wymogi dotyczące procedur nagłych wypadków i połączeń komunikacyjnych;
e) nakaz postępowania zgodnie z procedurami pracy;
f) utrzymanie sprzętu, źródeł i opakowań;
g) właściwe zarządzanie źródłami niewykorzystywanymi, łącznie z porozumieniami dotyczącymi transferu źródeł niewykorzystanych innej osobie upoważnionej lub do uznanego obiektu, jeżeli ma to zastosowanie.
Artykuł 4
Transfery
Państwa Członkowskie ustanowią system, dzięki któremu będą mogły być właściwie informowane o poszczególnych transferach źródeł.
Artykuł 5
Rejestry
1.
Posiadacz będzie prowadzić rejestry wszelkich źródeł, za które jest odpowiedzialny, ich lokalizacji i transferów.
Rejestry te będą obejmować informacje wymienione w załączniku II.
Informacje te mogą być zapisywane na standardowych blankietach zgodnie z ust. 5.
2.
Posiadacz dostarczy właściwym organom kopię wszystkich lub części rejestrów określonych w ust. 1, w wersji elektronicznej lub na piśmie, zgodnie z wymogami danego Państwa Członkowskiego,
- niezwłocznie, w momencie założenia takich rejestrów, co powinno nastąpić tak szybko, jak to tylko możliwe, po wejściu w posiadanie źródła,
- w odpowiednich odstępach czasu, które zostaną ustalone przez Państwa Członkowskie/właściwe organy, nie później niż po 12 miesiącach,
- jeżeli sytuacja wskazana na blankiecie informacyjnym uległa zmianie,
- niezwłocznie, w momencie zamykania rejestru danego źródła, jeżeli osoba nie jest już jego posiadaczem; w takim przypadku należy podać nazwisko posiadacza lub nazwę uznanego obiektu, do którego źródło jest przekazywane,
- niezwłocznie, w momencie zamykania rejestru danego źródła, jeżeli osoba nie jest już posiadaczem żadnego źródła, oraz
- w każdym przypadku, gdy zażądają tego właściwe organy.
Rejestry posiadacza będą dostępne w przypadku inspekcji właściwych organów.
3.
Właściwe organy będą prowadziły rejestr upoważnionych posiadaczy źródeł.
Rejestry te będą zawierać: wykaz radionuklidów, stopień radioaktywności w momencie ich wyprodukowania, a jeśli nie jest on znany, to stopień radioaktywności w momencie pierwszego wprowadzania do obrotu lub wejścia w ich posiadanie oraz typ źródła.
4.
Właściwe organy będą uaktualniać rejestry, biorąc pod uwagę między innymi transfery.
5.
Komisja udostępni elektroniczny format standardowego blankietu dla rejestrów wymienionych w załączniku II.
6.
Komisja może, zgodnie z procedurą określoną w art. 17, uaktualnić wymagane informacje określone w załączniku II i na standardowym blankiecie rejestrów określonym w załączniku II.
Artykuł 6
Wymagania dla posiadaczy źródeł
Każdy posiadacz źródła
a) zapewni, że odpowiednie testy, takie jak testy szczelności oparte na międzynarodowych standardach, są przeprowadzane regularnie w celu sprawdzenia i utrzymania spójności każdego źródła;
b) będzie regularnie weryfikować, w określonych odstępach ustalonych przez Państwa Członkowskie, czy każde źródło i, gdzie ma to zastosowanie, sprzęt zawierający dane źródło nadal istnieje i jest w dobrym stanie w swoim miejscu wykorzystywania lub przechowywania;
c) zapewni, że każde źródło umocowane lub przenośne poddane jest odpowiednim udokumentowanym środkom, takim jak protokoły i procedury na piśmie zapobiegające dostępowi do źródła przez osób nieupoważnionych, jego utracie, kradzieży lub zniszczenia ogniem;
d) niezwłocznie powiadomi właściwe organy o utracie, kradzieży lub korzystaniu ze źródła przez osoby nieupoważnione, zorganizuje kontrolę spójności każdego źródła po takim incydencie, również po pożarze, który mógł je zniszczyć i, jeśli to stosownie, poinformuje o tym i o podjętych krokach właściwe organy;
e) niezwłocznie po zakończeniu korzystania zwróci wszelkie niewykorzystywane źródła do dostawcy, umieści to w uznanym obiekcie lub przekaże je do innej osoby upoważnionej, chyba że właściwe organy postanowią inaczej;
f) stwierdzi przed nastąpieniem transferu, że odbiorca posiada właściwe upoważnienie;
g) niezwłocznie zawiadomi właściwe organy o wszelkich incydentach lub wypadkach, których skutkiem jest niezamierzone narażenie pracownika lub jakiejkolwiek innej osoby na promieniowanie.
Artykuł 7
Identyfikacja i znakowanie
1.
Producent zidentyfikuje lub, w przypadku źródeł przywożonych spoza Wspólnoty, dostawca zapewni, że każde źródło jest zidentyfikowane za pomocą specjalnego numeru.
Numer ten będzie wygrawerowany lub ostemplowany na źródle, tam, gdzie jest to wykonalne.
Numer ten będzie wygrawerowany lub ostemplowany na opakowaniu źródła.
Jeżeli nie jest to możliwe do wykonania, lub w przypadku opakowań do transportu wielokrotnego użytku, opakowanie substancji będzie posiadało przynajmniej informację o charakterze źródła.
Producent lub dostawca zapewni, że opakowanie źródła i, tam, gdzie jest to wykonalne, samo źródło są oznaczone i opatrzone etykietą z właściwym symbolem ostrzegającym o ryzyku promieniowania.
Producent będzie dysponował fotografią każdego charakteru produkowanego źródła oraz jego typowego opakowania.
2.
Posiadacz zapewni, że do każdego źródła dołączona jest informacja pisemna, że źródło jest zidentyfikowane i oznaczone zgodnie z ust. 1 i że oznaczenia i etykiety, określone w ust. 1, są czytelne.
Informacja będzie zawierać zdjęcia źródła, jego opakowania, opakowania zbiorczego do transportu, dodatkowych narzędzi i sprzętu, gdzie ma to zastosowanie.
Artykuł 8
Szkolenie i informacja
1.
Organizując szkolenie w dziedzinie ochrony przed promieniowaniem zgodnie z art. 22 dyrektywy 96/29/Euratom, posiadacz zapewni, że szkolenie to będzie obejmować szczególne wymagania dotyczące bezpiecznego zarządzania źródłami.
Szkolenie położy szczególny nacisk na standardy bezpieczeństwa i będzie zawierało informacje dotyczące ewentualnych konsekwencji utraty kontroli nad źródłami.
Szkolenie będzie powtarzane w regularnych odstępach czasu oraz dokumentowane w celu odpowiedniego przygotowania pracowników zajmujących się źródłami na takie wydarzenia.
Odnośne informacje i szkolenie kieruje się do pracowników narażonych na promieniowanie.
2.
Państwa Członkowskie zachęcą do zapewnienia, że zarząd i pracownicy obiektów, gdzie mogą znajdować się lub być przetwarzane odpady radioaktywne (np. stocznie lub duże zakłady, w których mogą znajdować się odpady żelazne) oraz zarząd i pracownicy znaczących węzłowych punktach tranzytowych (np. urzędach celnych), są
a) informowani o możliwości zetknięcia się ze źródłem;
b) wyszkoleni we wzrokowym wykrywaniu źródeł i ich opakowań;
c) informowani o podstawach promieniowania jonizującego i jego skutków;
d) informowani i szkoleni w zakresie działań, które należy podjąć na miejscu zdarzenia w przypadku wykrycia lub podejrzenia wykrycia źródła.
Artykuł 9
Odpady radioaktywne
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że właściwe organy będą przygotowane lub będą miały stosowne przepisy, łącznie z rozdzieleniem obowiązków, do odkrywania odpadów radioaktywnych i do rozwiązywania problemów nagłych wypadków radiologicznych spowodowanych odpadami radioaktywnymi oraz że opracują stosowne plany i środki zaradcze.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że specjalistyczna pomoc i porada techniczna zostaną szybko udzielone osobom, których czynności normalnie nie podlegają wymogom ochrony przed promieniowaniem, a które podejrzewają obecność odpadów radioaktywnych.
Podstawowym celem udzielania rad i pomocy jest ochrona pracowników i ogółu społeczeństwa przed promieniowaniem, a także bezpieczeństwo samych odpadów.
3.
Państwa Członkowskie zachęcą do ustanowienia systemów mających na celu wykrycie odpadów radioaktywnych w miejscach takich, jak stocznie i zakłady, w których mogą znajdować się odpady żelazne, gdzie można zetknąć się z odpadami radioaktywnymi lub w znaczących węzłowych punktach tranzytowych, np. urzędach celnych.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, że będą organizowane kampanie, tam, gdzie ma to zastosowanie, mające na celu odkrycie odpadów radioaktywnych pozostałych po dawnych działaniach.
Kampanie te mogą obejmować udział finansowy Państw Członkowskich w kosztach odkrycia, zarządzania i gospodarowania odpadami, a także zawierać analizy historycznych zapisów władz, takich jak służby celne, posiadaczy źródeł, takich jak instytuty badawcze, instytuty analizy materiałów oraz szpitale.
Artykuł 10
Finansowe zabezpieczenie odpadów radioaktywnych
Państwa Członkowskie zapewnią, że na podstawie ustaleń Państw Członkowskich zostanie ustanowiony system zabezpieczeń finansowych lub jakikolwiek inny, który mógłby pokryć koszta interwencji w momencie odkrycia odpadów radioaktywnych i który mógłby być wynikiem wdrożenia wymogów określonych w art. 9.
Artykuł 11
Współpraca międzynarodowa i wymiana informacji
Każde Państwo Członkowskie będzie niezwłocznie uczestniczyć w wymianie informacji oraz we współpracy z innymi odnośnymi Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi oraz właściwymi organizacjami międzynarodowymi w zakresie utraty, usunięcia, kradzieży oraz odkrycia źródeł, a także w zakresie związanych z nimi dochodzeń, bez uszczerbku dla wymogów poufności i stosownych przepisów krajowych.
Artykuł 12
Inspekcje
Państwa Członkowskie ustanowią lub zachowają istniejący system inspekcji mających na celu egzekwowanie przepisów wprowadzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Właściwy organ
1.
Państwa Członkowskie wyznaczą właściwy organ do wykonywania zadań zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie prześlą Komisji nazwę i adres właściwego organu oraz wszelkie dane niezbędne do niezwłocznego skontaktowania się z nim.
3.
Jeżeli Państwa Członkowskie posiadają więcej niż jeden organ właściwy, wyznaczą one jeden z nich, który będzie funkcjonował jako punkt kontaktowy z korespondentami z innych Państw Członkowskich.
4.
Państwa Członkowskie prześlą Komisji wszelkie zmiany w danych określonych w ust. 2 i 3.
5.
Komisja przekaże informacje określone w ust. 2, 3 i 4 wszelkim właściwym organom we Wspólnocie i opublikuje je w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w odpowiednich odstępach czasu, nie większych niż dwa lata.
Artykuł 14
Sprawozdanie z doświadczenia
Do 31 grudnia 2010 r. Państwa Członkowskie złożą Komisji sprawozdanie z doświadczenia, które wyniosły po wprowadzeniu niniejszej dyrektywy, uwzględniając skutek, jaki mógł mieć art. 1 ust. 2.
Na tej podstawie Komisja przedłoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.
Artykuł 15
Kary
Państwa Członkowskie ustalają kary, które stosuje się w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 16
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 31 lipca 2005 r.
Państwa Członkowskie ustalą, w zakresie źródeł wprowadzonych do obrotu przed datą wskazaną w pierwszym akapicie, że:
a) artykuły 3–6 nie mają zastosowania do 31 grudnia 2007 r.;
b) artykuł 7 nie ma zastosowania, z wyjątkiem następujących wymogów, które mają zastosowanie najpóźniej do 31 grudnia 2007 r.:
- posiadacz zapewni, że, jeżeli to wykonalne, każde źródło i jego opakowanie będzie opatrzone są pisemną informacją identyfikującą źródło i jego charakter,
- posiadacz zapewni, że, jeżeli to wykonalne, każde źródło i jego opakowanie będzie oznaczone specjalnym znakiem ostrzegającym ludzi o ryzyku promieniowania.
Jeżeli te środki są przyjęte przez Państwa Członkowskie, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego, które przyjęły w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, łącznie z tabelą pokazującą, jak przepisy niniejszej dyrektywy odnoszą się do przyjętych przepisów krajowych.
Artykuł 17
Komitet
Komitet Doradczy złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, na czele którego stoi przedstawiciel Komisji, będzie udzielał pomocy Komisji w wykonywaniu zadań ustanowionych w art. 5 ust. 6.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który może zostać ustanowiony przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy, w razie potrzeby w drodze głosowania.
Opinia jest włączona do Protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo zażądać odnotowania w Protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie oraz informuje Komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 19
Dyrektywa Komisji 2003/124/WE
z dnia 22 grudnia 2003 r.
wykonująca dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [1], w szczególności jej art. 1 ust. 2 oraz art. 6 ust. 10 tiret pierwsze, drugie oraz trzecie,
po konsultacji z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych (CESR) [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozsądni inwestorzy opierają swoje decyzje inwestycyjne na informacjach dla nich dostępnych w danej chwili, czyli na informacjach dostępnych ex ante.
Dlatego kwestia, czy podejmując decyzję inwestycyjną, rozsądny inwestor brałby pod uwagę daną informację powinna być rozważana na podstawie dostępnych informacji ex ante.
Ocena taka musi brać pod uwagę przewidywany wpływ danej informacji w świetle całej prowadzonej przez danego emitenta działalności, wiarygodność źródła informacji oraz wszelkie inne zmienne rynkowe, które mogą mieć wpływ na dany instrument finansowy lub związany z nim w danych okolicznościach pochodny instrument finansowy.
(2) Informacje ex post mogą być wykorzystywane do weryfikacji założenia, że informacje ex ante miały wpływ na cenę, ale nie powinny być wykorzystywane do podejmowania działań przeciwko komuś, kto na podstawie dostępnych sobie informacji ex ante wyciągał rozsądne wnioski.
(3) Pewność prawna uczestników rynku powinna zostać wzmocniona przez dokładniejsze zdefiniowanie dwóch elementów niezbędnych do zdefiniowania informacji wewnętrznej, to znaczy dokładnej natury informacji oraz znaczenia jej potencjalnego wpływu na ceny instrumentów finansowych lub związanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych.
(4) Ochrona interesów inwestorów wymaga nie tylko dokonanego w odpowiednim momencie publicznego ujawnienia informacji wewnętrznych przez emitentów, wymaga ona także, aby ujawnienie takie miało miejsce możliwie najszybciej i było w największym możliwym stopniu skoordynowane w czasie, między wszystkimi kategoriami inwestorów we wszystkich Państwach Członkowskich, w których emitent wnioskował lub zaakceptował dopuszczenie swoich instrumentów finansowych do obrotu na rynku regulowanym, aby zagwarantować na poziomie wspólnotowym równy dostęp inwestorów do takich informacji oraz aby zapobiec wykorzystywaniu informacji poufnych.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą oficjalnie wskazać mechanizmy, które mają być wykorzystywane dla takiego ujawnienia.
(5) W celu ochrony prawnych interesów emitentów należy umożliwić w dokładnie określonych sytuacjach szczególnych opóźnienie publicznego ujawniania informacji wewnętrznych.
Jednakże ochrona interesów inwestorów wymaga, aby w takich przypadkach informacje pozostawały całkowicie tajne w celu zapobiegania wykorzystywaniu informacji poufnych.
(6) W celu ułatwienia działania obu uczestników rynku oraz właściwych organów, sprawdzając możliwe manipulacje należy brać pod uwagę sygnały.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodnie z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Informacje wewnętrzne
1.
Do celów stosowania art. 1 pkt 1 dyrektywy 2003/6/WE informacje uważa się za informacje dokładne, jeżeli wskazują one na zestaw okoliczności, które zaistniały lub można ich zaistnienie w sposób uzasadniony przewidywać, lub wydarzenie, które miało miejsce lub można je w sposób uzasadniony przewidywać, i które są na tyle szczególne, aby umożliwić wyciągnięcie wniosków w zakresie możliwego wpływu tego zestawu okoliczności lub wydarzenia na ceny instrumentów finansowych lub związanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych.
2.
Do celów stosowania art. 1 pkt 1 dyrektywy 2003/6/WE "informacje, które, jeżeli zostałyby ujawnione, miałyby istotny wpływ na ceny instrumentów finansowych lub związanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych" oznaczają informacje, które rozsądny inwestor wykorzystałby, podejmując swoje decyzje inwestycyjne.
Artykuł 2
Środki i ograniczenia czasowe publicznego ujawniania informacji wewnętrznych
1. Do celów stosowania art. 6 ust. 1 dyrektywy 2003/6/WE stosuje się art. 102 ust. 1 oraz art. 103 dyrektywy 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3].
Ponadto Państwa Członkowskie zapewniają, aby informacje wewnętrzne były publicznie ujawniane przez emitentów w sposób, który umożliwia szybki dostęp i pełną, prawidłową oraz dokonaną w odpowiednim czasie ocenę tych informacji.
Państwa Członkowskie zapewniają również, aby emitent nie łączył w sposób wprowadzający w błąd ujawniania informacji wewnętrznych ze sprzedażą swoich usług.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby emitenci stosowali się do przepisów art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2003/6/WE, które przewidują, że w razie zaistnienia zestawu okoliczności lub wydarzenia, nawet w sposób nieformalny, emitenci natychmiast udzielają stosownych informacji.
3.
Wszelkie istotne zmiany dotyczące publicznie ujawnionych już informacji wewnętrznych ujawniane są niezwłocznie po zaistnieniu, w taki sam sposób jak publicznie ujawnione zostały informacje pierwotne.
4.
Państwa Członkowskie wymagają od emitentów odpowiedniej dbałości o zapewnienie, aby ujawnianie informacji wewnętrznych odbywało się w największym możliwym stopniu skoordynowane w czasie między wszystkimi kategoriami inwestorów we wszystkich Państwach Członkowskich, w których emitenci wnioskowali lub zaakceptowali dopuszczenie swoich instrumentów finansowych do obrotu na rynku regulowanym.
Artykuł 3
Sytuacje uprawniające do opóźniania publicznego ujawniania oraz poufność
1.
Do celów stosowania art. 6 ust. 2 dyrektywy 2003/6/WE sytuacje uprawniające mogą w szczególności odnosić się do następujących niewyczerpujących okoliczności:
a) toczące się negocjacje lub kwestie z nimi związane, jeżeli publiczne ujawnienie mogłoby mieć wpływ na ich wynik lub przebieg.
W szczególności, w sytuacji gdy finansowa żywotność emitenta jest w poważnym i prawdopodobnym niebezpieczeństwie, nawet nie w świetle stosowanych przepisów dotyczących niewypłacalności, publiczne ujawnienie informacji może zostać opóźnione o ograniczony okres czasu jeżeli takie publiczne ujawnienie mogłoby poważnie zagrozić interesom istniejących i potencjalnych akcjonariuszy, poprzez utrudnienie negocjacji mających na celu zapewnienie długoterminowej poprawy sytuacji finansowej emitenta;
b) decyzje podejmowane lub umowy zawierane przez organ zarządzający emitenta, które wymagają akceptacji innego organu emitenta w celu nabrania skuteczności, gdzie organizacja emitenta wymaga rozdzielenia tych dwóch organów, jeżeli publiczne ujawnienie informacji przed taką akceptacją wraz z jednoczesnym ogłoszeniem, że udzielenie akceptacji jest w toku, mogłoby zagrozić właściwej ocenie informacji.
2.
Do celów stosowania art. 6 ust. 2 dyrektywy 2003/6/WE Państwa Członkowskie wymagają, aby w celu umożliwienia zapewnienia poufności informacji wewnętrznej emitent kontrolował dostęp do takich informacji, w szczególności jeżeli:
a) emitent dokonał skutecznych ustaleń w celu odmowy dostępu do takich informacji osobom innym niż te, które tego wymagają ze względu na wykonywane przez siebie w ramach emitenta funkcje;
b) emitent podjął środki niezbędne do zapewnienia, aby każda osoba mająca dostęp do takich informacji uznawała wynikające z niego obowiązki prawne i była świadoma sankcji związanych z niewłaściwym wykorzystaniem lub nieodpowiednim przepływem takich informacji;
c) emitent wprowadził środki, które umożliwiają natychmiastowe publiczne ujawnienie, w przypadku gdy emitent nie jest w stanie zapewnić poufności odnośnych informacji wewnętrznych, bez uszczerbku dla art. 6 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2003/6/WE.
Artykuł 4
Zachowania manipulacyjne związane z fałszywymi lub wprowadzającymi w błąd sygnałami oraz zabezpieczanie ceny
Do celów stosowania art. 1 pkt 2 lit. a) dyrektywy 2003/6/WE, bez uszczerbku dla sytuacji wymienionych w jej pkt 2 akapit drugi, Państwa Członkowskie zapewniają, aby następujący niewyczerpujący wykaz sygnałów, które niekoniecznie muszą stanowić oznakę manipulacji na rynku, były brane pod uwagę podczas weryfikacji transakcji lub zamówień przez uczestników rynku oraz właściwe organy:
a) stopień, w jakim zamówienia składane lub transakcje podejmowane reprezentują znaczny udział w dziennych transakcjach danym instrumentem finansowym na danym rynku regulowanym, w szczególności jeżeli czynności te prowadzą do istotnej zmiany ceny tego instrumentu finansowego;
b) stopień, w jakim zamówienia składane lub transakcje podejmowane przez osoby o istotnej pozycji wśród kupujących lub sprzedających dany instrument finansowy prowadzą do istotnej zmiany ceny tego instrumentu finansowego lub związanego z nim instrumentu pochodnego lub kapitału zasadniczego, dopuszczonego do obrotu na rynku regulowanym;
c) czy podejmowane transakcje nie prowadzą do zmiany statusu beneficjenta instrumentu finansowego dopuszczonego do obrotu na rynku regulowanym;
d) stopień, w jakim zamówienia składane lub transakcje podejmowane obejmują odwrócenie pozycji w krótkim okresie i reprezentują istotną część dziennych transakcji danym instrumentem finansowym na danym rynku regulowanym i mogą mieć związek z istotną zmianą ceny instrumentu finansowego dopuszczonego do obrotu na rynku regulowanym;
e) stopień, w jakim zamówienia składane lub transakcje podejmowane skoncentrowane są w krótkookresowym przedziale wskazań sesji i prowadzą do zmiany ceny, która następnie zostaje odwrócona;
f) stopień, w jakim zamówienia składane lub transakcje podejmowane zmieniają reprezentację najlepszej oferty lub ceny ofert instrumentu finansowego dopuszczonego do obrotu na rynku regulowanym, lub bardziej ogólnie reprezentacji księgi zamówień dostępnej dla uczestników rynku, i zostają usunięte przed wykonaniem;
g) stopień, w jakim zamówienia składane lub transakcje podejmowane są w okresie czasu, w którym ustalane są cena odniesienia, cena transakcji oraz wyceny i prowadzi to do zmiany ceny, co ma wpływ na te ceny i wyceny.
Artykuł 5
Zachowania manipulacyjne odnoszące się do stosowania elementów fikcyjnych lub wszelkich innych form wprowadzania w błąd
Do celów stosowania art. 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2003/6/WE bez uszczerbku dla sytuacji wymienionych w jej pkt 2 akapit drugi Państwa Członkowskie zapewniają, aby następujący niewyczerpujący wykaz sygnałów, które nie koniecznie muszą być oznaką manipulacji na rynku, był brany pod uwagę podczas sprawdzania transakcji lub zamówień przez uczestników rynku oraz właściwe organy:
a) czy zamówienia składane lub transakcje podejmowane przez osoby poprzedza lub następuje po nich upowszechnianie informacji fałszywych lub błędnych przez te same osoby lub osoby z nimi powiązane;
b) czy zamówienia składane lub transakcje podejmowane przez osoby przed lub po tym, jak te same osoby lub osoby z nimi powiązane sporządziły lub upowszechniły badania lub zalecenia inwestycyjne, które są błędne lub nieobiektywne, lub w istotny sposób odzwierciedlają ich interes.
Artykuł 6
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 12 października 2004 r.
Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę zbieżności między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 8 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2003/125/WE
z dnia 22 grudnia 2003 r.
wykonująca dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie uczciwego przedstawiania zaleceń inwestycyjnych oraz ujawniania konfliktów interesów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [1], w szczególności jej art. 6 ust. 10 tiret szóste,
po konsultacji z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych (CESR) [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zharmonizowane normy są niezbędne dla uczciwego, jasnego i dokładnego przedstawiania informacji, a także dla ujawniania interesów oraz konfliktów interesów normy te powinny być stosowane przez osoby sporządzające lub rozpowszechniające informacje zalecające lub sugerujące strategie inwestycyjne dla kanałów dystrybucyjnych lub dla społeczeństwa.
W szczególności uczciwość rynkowa wymaga wysokich standardów bezstronności, uczciwości oraz przejrzystości podczas przedstawiania informacji zalecających lub sugerujących strategie inwestycyjne.
(2) Zalecania lub sugerowania strategii inwestycyjnych dokonuje się bądź w sposób wyraźny (poprzez zalecenia takie jak "kup", "zatrzymaj", "sprzedaj") bądź w sposób dorozumiany (poprzez odniesienie do ceny docelowej lub inaczej).
(3) Porady inwestycyjne poprzez stosowanie wobec klienta indywidualnych zaleceń dotyczących jednej lub więcej transakcji odnoszących się do instrumentów finansowych (zwłaszcza dokonywane przez departamenty sprzedaży lub handlu przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub instytucji kredytowej nieformalne zalecanie inwestycji krótkookresowych), które nie są dostępne publicznie, nie powinny być uznawane za zalecenia w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
(4) Zalecenia inwestycyjne, które mogą tworzyć podstawę dla decyzji inwestycyjnych, powinny być sporządzane i upowszechniane zgodnie z wysokimi standardami dbałości w celu uniknięcia wprowadzania uczestników rynku w błąd.
(5) Tożsamość osoby sporządzającej zalecenia inwestycyjne, jego zasady prowadzenia działalności oraz tożsamość jego właściwych organów powinny być jawne, jako że może to stanowić istotną informację dla inwestorów w świetle ich decyzji inwestycyjnych.
(6) Zalecenia powinny być przedstawiane w sposób jasny i dokładny.
(7) Interesy własne lub konflikty interesów osób dokonujących zaleceń lub sugerujących strategie inwestycyjne mogą mieć wpływ na opinie, które wyrażają oni w zaleceniach inwestycyjnych.
W celu zapewnienia możliwości oceny obiektywizmu i wiarygodności informacji należy dokonać właściwego ujawnienia istotnych interesów finansowych w każdym instrumencie finansowym będącym przedmiotem informacji zalecających strategie inwestycyjne lub wszelkich konfliktów interesów lub zależności wobec emitenta, do którego, bezpośrednio lub pośrednio, odnosi się dana informacja.
Jednakże niniejsza dyrektywa nie powinna wymagać od osób sporządzających inwestycyjne naruszania skutecznych barier informacyjnych, ustanowionych w celu zapobiegania i unikania konfliktów interesów.
(8) Zalecenia inwestycyjne mogą być rozpowszechniane w formie niezmienionej, zmienionej lub skróconej przez osoby inne niż osoby, które je sporządziły.
Sposób, w jaki osoby upowszechniające te zalecenia przekazują, ma istotny wpływ na ocenę tych zaleceń przez inwestorów.
W szczególności wiedza dotycząca tożsamości osób upowszechniających zalecenia inwestycyjne, ich zasad prowadzenia działalności lub stopnia ingerencji w oryginalne zalecenia może stanowić istotną informację dla inwestorów w świetle ich decyzji inwestycyjnych.
(9) Upowszechnianie zaleceń inwestycyjnych na stronach internetowych powinno być zgodne z przepisami dotyczącymi przekazywania danych osobowych do państw trzecich ustanowionych w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [3].
(10) Agencje oceniające zdolność kredytową wydają opinie na temat zdolności kredytowej konkretnych emitentów lub instrumentów finansowych.
Jako takie ich opinie nie stanowią zaleceń w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Jednakże agencje oceniające zdolność kredytową, przyjmując swoje wewnętrzne polityki oraz procedury mające na celu zapewnienie, że ich oceny przedstawione są w sposób uczciwy i że w sposób właściwy ujawniają wszelkie istotne interesy lub konflikty interesów dotyczące instrumentów finansowych lub emitentów, których te oceny dotyczą.
(11) Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i stosuje się do zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 11 i w art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
W tym zakresie niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia Państwom Członkowskim stosowania ich norm konstytucyjnych odnoszących się do wolności prasy i wolności słowa w mediach.
(12) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I DEFINICJE
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy oprócz definicji ustanowionych w dyrektywie 2003/6/WE zastosowanie mają następujące definicje:
1) "przedsiębiorstwo inwestycyjne" oznacza każdą osobę, której definicję przedstawiono w art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/22/EWG [4];
2) "instytucja kredytowa" oznacza każdą osobę, której definicję przedstawiono w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5];
3) "zalecenie" oznacza wyniki badań lub inne informacje zalecające lub sugerujące strategię inwestycyjną, w sposób wyraźny lub dorozumiany, dotyczące jednego lub kilku instrumentów finansowych lub emitentów instrumentów finansowych, obejmujące każdą opinię na temat obecnej lub przyszłej wartości lub ceny takich instrumentów, przeznaczone dla kanałów dystrybucyjnych lub społeczeństwa;
4) "wyniki badań lub inne informacje zalecające lub sugerujące strategię inwestycyjną" oznaczają:
a) informacje sporządzone przez niezależnego analityka, przedsiębiorstwo inwestycyjne, instytucję kredytową, każdą inną osobę, której podstawowa działalność polega na sporządzaniu zaleceń lub pracującą dla niej, w ramach umowy o pracę lub innej, osobę fizyczną, która, bezpośrednio lub pośrednio, wyraża konkretne zalecenie inwestycyjne w odniesieniu do instrumentu finansowego lub emitenta instrumentów finansowych;
b) informacje sporządzone przez osoby inne niż określone w lit. a), które bezpośrednio zalecają konkretne decyzje inwestycyjne w odniesieniu do instrumentu finansowego;
5) "odnośna osoba" oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną sporządzającą lub rozpowszechniającą zalecenia w ramach wykonywania swojej pracy lub prowadzenia swojej działalności;
6) "emitent" oznacza wystawcę instrumentu finansowego, którego, bezpośrednio lub pośrednio, dotyczy zalecenie;
7) "kanały dystrybucyjne" oznaczają kanały, z których wykorzystaniem informacje są lub mogą być udostępniane publicznie. "Mogą być udostępniane publicznie" oznacza informacje, do których dostęp ma duża grupa odbiorców;
8) "właściwe regulacje" oznaczają wszelkie regulacje, także regulacje wewnętrzne, obowiązujące w Państwach Członkowskich, zgodnie z dyrektywą 2003/6/WE.
ROZDZIAŁ II SPORZĄDZANIE ZALECEŃ
Artykuł 2
Tożsamość osób sporządzających zalecenia
1.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby każde zalecenie zawierało określoną w sposób jasny i wyraźny tożsamość osoby odpowiedzialnej za jej sporządzenie, zwłaszcza nazwisko oraz stanowisko osoby fizycznej, która przygotowała zalecenie, oraz nazwę osoby prawnej odpowiedzialnej za jego sporządzenie.
2.
Jeżeli osoba taka jest przedsiębiorstwem inwestycyjnym lub instytucją kredytową, Państwa Członkowskie wymagają, aby jawna była tożsamość jej właściwych organów.
Jeżeli osoba taka nie jest ani przedsiębiorstwem inwestycyjnym, ani instytucją kredytową, ale podlega ona normom do swobodnego stosowania lub kodeksom postępowania, Państwa Członkowskie zapewniają, aby jawne było odniesienie do tych standardów lub kodeksów.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby wymagania ustanowione w ust. 1 i 2 były dostosowane tak, aby nie były nieproporcjonalne w przypadku zaleceń ustnych.
Dostosowanie takie może zawierać odniesienie do miejsca, gdzie takie informacje mogą być bezpośrednio i łatwo dostępne przez odbiorców, takie jak strona internetowa danej osoby.
4.
Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania w stosunku do dziennikarzy podlegających równoważnym właściwym regulacjom, w tym równoważnym właściwym regulacjom wewnętrznym w Państwach Członkowskich, pod warunkiem że regulacje takie przynoszą efekt podobny do regulacji określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 3
Standardy ogólne uczciwego przedstawiania zaleceń
1.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby wszystkie odnośne osoby zachowywały należytą dbałość, aby:
a) stan faktyczny był wyraźnie oddzielony od zaleceń, szacunków, opinii i innych rodzajów informacji nierzeczowej;
b) wszelkie źródła były wiarygodne lub, w razie istnienia jakichkolwiek wątpliwości dotyczących wiarygodności źródła, było to wyraźnie wskazane;
c) wszelkie symulacje, przewidywania oraz ceny docelowe były wyraźnie oznaczone jako takie, a założenia przyjęte w ich przygotowywaniu lub wykorzystywaniu były wyraźnie wskazane.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby wymagania ustanowione w ust. 1 były dostosowane tak, aby nie były nieproporcjonalne w przypadku zaleceń ustnych.
3.
Państwa Członkowskie wymagają, aby wszystkie odnośne osoby zachowywały należytą dbałość, aby każde zalecenie mogło być uzasadnione na wniosek właściwych organów.
4.
Przepisy ust. 1 i 3 nie mają zastosowania w stosunku do dziennikarzy podlegających równoważnym właściwym regulacjom w Państwach Członkowskich, w tym równoważnym właściwym regulacjom wewnętrznym, pod warunkiem że regulacje takie przynoszą efekt podobny do regulacji określonych w ust. 1 i 3.
Artykuł 4
Dodatkowe zobowiązania związane z uczciwym przedstawianiem zaleceń
1.
Ponad zobowiązania ustanowione w art. 3, jeżeli dana osoba jest niezależnym analitykiem, przedsiębiorstwem inwestycyjnym, instytucją kredytową, jakąkolwiek związaną z nimi osobą prawną lub jakąkolwiek inną osobą, której podstawowa działalność polega na sporządzaniu zaleceń, lub pracującą dla niej, w ramach umowy o pracę lub innej, osobę fizyczną, Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby osoba ta zachowywała należytą dbałość, aby:
a) wskazane były wszystkie istotne źródła, jeżeli właściwe, w tym dany emitent, wraz z informacją, czy dane zalecenie zostało uprzednio ujawnione danemu emitentowi, a następnie, w konsekwencji tego ujawnienia, zmienione przed upowszechnieniem;
b) wszystkie podstawy oceny lub metody wykorzystywane przy dokonywaniu oceny instrumentu finansowego lub wystawcy instrumentu finansowego, lub, przy ustalaniu ceny docelowej instrumentu finansowego, były odpowiednio przedstawione;
c) znaczenie każdego zalecenia, takiego jak kup, sprzedaj lub zatrzymaj, które może zawierać horyzont czasowy inwestycji, do której odnosi się dane zalecenie, było odpowiednio wyjaśnione, a wszelkie ostrzeżenia dotyczące ryzyka, w tym analiza wrażliwości odnośnych założeń, były wskazane;
d) dokonane było odniesienie do zakładanej częstości, jeżeli taka istnieje, aktualizacji danego zalecenia oraz do wszelkich istotnych zmian w polityce dotyczącej działalności;
e) data, kiedy dane zalecenie było po raz pierwszy opublikowane, była wskazana w sposób jasny i wyraźny, wraz z odnośną datą i terminem dla każdej wspomnianej ceny instrumentu finansowego;
f) jeżeli zalecenie różni się od zalecenia dotyczącego tego samego instrumentu finansowego lub emitenta, wydanego w okresie dwunastu miesięcy poprzedzających jego wydanie, zmiana oraz data wcześniejszego zalecenia były w sposób jasny i wyraźny wskazane.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, jeżeli wymagania ustanowione w ust. 1 lit. a), b) lub c) są nieproporcjonalne w stosunku do długości danego zalecenia, że wystarczające jest dokonanie w jego treści jasnego i wyraźnego odniesienia do miejsca, gdzie wymagane informacje mogą być bezpośrednio i łatwo dostępne, np. poprzez łącze internetowe do takich informacji na stronie internetowej danej osoby, pod warunkiem że nie miała miejsce żadna zmiana w wykorzystywanych metodach lub podstawach oceny.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby w przypadku zaleceń ustnych wymagania ust. 1 były dostosowane tak, aby nie były nieproporcjonalne w przypadku zaleceń ustnych.
Artykuł 5
Standardy ogólne ujawniania interesów i konfliktów interesów
1.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby odnośne osoby ujawniały wszelkie powiązania oraz okoliczności, w przypadku zaistnienia których można w sposób uzasadniony przewidywać osłabienie obiektywizmu danego zalecenia, w szczególności jeżeli dane osoby mają istotny interes finansowy w jednym lub większej ilości instrumentów finansowych, które stanowią przedmiot danego zalecenia, lub istotny konflikt interesów z emitentem, do którego odnosi się dane zalecenie.
Jeżeli dana osoba jest osobą prawną, wymaganie to ma zastosowanie także do każdej osoby prawnej lub fizycznej, pracującej dla niej w ramach umowy o pracę lub innej, która była zaangażowana w przygotowywanie danego zalecenia.
2.
Jeżeli dana osoba jest osobą prawną, informacja mająca być ujawniona zgodnie z ust. 1 powinna obejmować co najmniej:
a) wszelkie interesy lub konflikty interesów danej osoby lub związanych z nią osób prawnych, które są dostępne lub można w sposób uzasadniony przewidywać, że są dostępne osobom zaangażowanym w przygotowywanie danego zalecenia;
b) wszelkie interesy lub konflikty interesów danej osoby lub związanych z nią osób prawnych znane osobom, które, mimo że nie były zaangażowane w przygotowanie danego zalecenia, miały lub można w sposób uzasadniony przewidywać, że miały, dostęp do danego zalecenia przed jego upowszechnieniem klientom lub upowszechnieniem publicznym.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby dane zalecenie zawierało informacje przewidziane w ust. 1 i 2.
Jeżeli informacje takie są nieproporcjonalne w stosunku do długości danego zalecenia, wystarczające jest dokonanie w jego treści jasnego i wyraźnego odniesienia do miejsca, gdzie wymagane informacje mogą być bezpośrednio i łatwo dostępne, np. poprzez łącze internetowe do takich informacji na stronie internetowej danej osoby.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby w przypadku zaleceń ustnych wymagania ustanowione w ust. 1 były dostosowane, aby nie były nieproporcjonalne w przypadku zaleceń ustnych.
5.
Przepisy ust. 1 i 3 nie mają zastosowania w stosunku do dziennikarzy podlegających równoważnym właściwym regulacjom w Państwach Członkowskich, w tym równoważnym właściwym regulacjom wewnętrznym, pod warunkiem że regulacje takie przynoszą efekt podobny do regulacji określonych w ust. 1 i 3.
Artykuł 6
Dodatkowe zobowiązania związane z ujawnianiem interesów lub konfliktów interesów
1.
Ponad zobowiązania ustanowione w art. 5 Państwa Członkowskie wymagają, aby każde zalecenie sporządzone przez niezależnego analityka, przedsiębiorstwo inwestycyjne, instytucję kredytową, każdą związaną z nimi osobę prawną lub jakąkolwiek inną osobę, której podstawowa działalność polega na sporządzaniu zaleceń, zawierało przedstawione w sposób jasny i wyraźny następujące informacje dotyczące swoich interesów lub konfliktów interesów:
a) istotna zależność udziałowa między daną osobą lub każdą inną związaną z nią osobą prawną z jednej strony a emitentem z drugiej strony.
Zależność taka obejmuje przynajmniej następujące sytuacje:
- jeżeli zależność udziałowa przekraczająca 5 % całości wyemitowanego kapitału akcyjnego emitenta należy do danej osoby lub każdej innej związanej z nią osoby prawnej, lub
- jeżeli zależność udziałowa przekraczająca 5 % całości wyemitowanego kapitału akcyjnego danej osoby lub każdej innej związanej z nią osoby prawnej należy do emitenta.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć próg niższy niż 5 %, przewidziany w tych dwóch przypadkach;
b) inne istotne interesy finansowe danej osoby lub jakiejkolwiek związanej z nią osoby prawnej w stosunku do danego emitenta;
c) w danym przypadku deklaracje, że dana osoba lub jakakolwiek inna związana z nią osoba prawna jest animatorem rynku lub zapewnia płynność instrumentów finansowych danego emitenta;
d) w danym przypadku deklaracje, że dana osoba lub jakakolwiek inna związana z nią osoba prawna była gwarantem lub współgwarantem w okresie dwunastu miesięcy poprzedzających każdą publicznie ujawnioną ofertę instrumentów finansowych danego emitenta;
e) w danym przypadku deklaracje, że dana osoba lub jakakolwiek inna związana z nią osoba prawna jest stroną jakiejkolwiek innej umowy z danym emitentem, odnoszącej się do zapewnienia inwestycyjnych usług bankowych, pod warunkiem że nie pociąga to za sobą ujawnienia żadnych poufnych informacji handlowych i że umowa ta była skuteczna w okresie ostatnich dwunastu miesięcy lub że stanowiła w tym samym okresie podstawę do zapłaty rekompensaty lub przyrzeczenia zapłaty rekompensaty;
f) w danym przypadku deklaracje, że dana osoba lub jakakolwiek inna związana z nią osoba prawna jest stroną umowy z emitentem, odnoszącej się do sporządzenia danego zalecenia.
2.
Państwa Członkowskie wymagają ujawnienia, w ramach ogólnych kompetencji, obowiązujących uzgodnień organizacyjnych i administracyjnych przyjętych w ramach przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub instytucji kredytowej w celu zapobiegania oraz unikania konfliktów interesów odnoszących się do zaleceń, w tym barier informacyjnych.
3.
Państwa Członkowskie wymagają, aby dla osób fizycznych lub prawnych pracujących dla przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub instytucji kredytowej w ramach umowy o pracę lub innej, które były zaangażowane w przygotowanie danego zalecenia, wymagania art. 5 ust. 1 akapit drugi obejmowały w szczególności ujawnienie informacji, czy wynagrodzenie takich osób jest związane z inwestycyjnymi operacjami bankowymi przeprowadzanymi przez dane przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucję kredytową, lub jakąkolwiek związaną z nimi osobę prawną.
Jeżeli te osoby fizyczne otrzymują lub nabywają akcje danego emitenta przed ofertą publiczną, ujawniona powinna być cena, po której akcje te zostały nabyte oraz data ich nabycia.
4.
Państwa Członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz instytucje kredytowe ujawniały kwartalnie proporcję zaleceń typu "kup""zatrzymaj", "sprzedaj" lub im równoważnych, jak również proporcję emitentów odpowiadających każdej z tych kategorii, do których dane przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucja kredytowa zapewniała inwestycyjne usługi bankowe w okresie ostatnich dwunastu miesięcy.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby samo zalecenie obejmowało informacje wymagane w ust. 1–4.
Jeżeli wymagania ust. 1–4 są nieproporcjonalne w stosunku do długości danego zalecenia, wystarczające jest dokonanie w jego treści jasnego i wyraźnego odniesienia do miejsca, gdzie wymagane informacje mogą być bezpośrednio i łatwo dostępne, np. poprzez łącze internetowe do takich informacji na stronie internetowej danego przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub instytucji kredytowej.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby wymagania ust. 1 były dostosowane tak, aby nie były nieproporcjonalne w przypadku zaleceń ustnych. ROZDZIAŁ III
UPOWSZECHNIANIE ZALECEŃ SPORZĄDZONYCH PRZEZ OSOBY TRZECIE
Artykuł 7
Tożsamość osób upowszechniających zalecenia
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby w każdym przypadku, gdy dana osoba na swoją odpowiedzialność upowszechnia zalecenie sporządzone przez osobę trzecią, zalecenie to jasno i wyraźnie wskazywało tożsamość danej osoby trzeciej.
Artykuł 8
Standardy ogólne upowszechniania zaleceń
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby w każdym przypadku, gdy zalecenie sporządzone przez osobę trzecią jest w sposób istotny zmienione w ramach upowszechnianej informacji, informacja ta jasno wskazywała daną zmianę w szczegółach.
Państwa Członkowskie zapewniają w każdym przypadku, gdy dana istotna zmiana polega na zmianie kierunku danego zalecenia (takiej jak zmian z "kup" na "zatrzymaj""sprzedaj" lub na odwrót), wymagania nałożone na osoby sporządzające przez art. 2–5 były spełniane przez osoby upowszechniające w zakresie danej istotnej zmiany.
Ponadto Państwa Członkowskie zapewniają właściwe regulacje mające na celu zapewnienie, aby odnośne osoby prawne, które, samodzielnie lub poprzez osoby fizyczne, upowszechniają w sposób istotny zmienione zalecenie, dokonywały tego w taki sposób, aby odbiorcy danej informacji mogli dotrzeć do informacji dotyczących tożsamości osoby sporządzającej dane zalecenie, samego zalecenia oraz do interesów lub konfliktów interesów osoby sporządzającej zalecenie, pod warunkiem że informacje takie są publicznie dostępne.
Przepisy akapitu 1 i 2 nie mają zastosowania w stosunku do sprawozdań w zakresie zmian dotyczących zaleceń sporządzonych przez osobę trzecią, jeżeli istota danego zalecenia pozostaje niezmieniona.
W przypadku upowszechniania formy skróconej zalecenia sporządzonego przez osobę trzecią osoby upowszechniające takie formy skrócone zapewniają, że są one jasne i niewprowadzające w błąd, zawierają odniesienie do dokumentu źródłowego oraz informację, gdzie informacje dotyczące dokumentu źródłowego mogą być bezpośrednio i łatwo dostępne, pod warunkiem że są one dostępne publicznie.
Artykuł 9
Dodatkowe zobowiązania przedsiębiorstw inwestycyjnych oraz instytucji kredytowych
Ponad zobowiązania ustanowione w art. 7 i 8, w każdym przypadku, gdy dana osoba jest przedsiębiorstwem inwestycyjnym, instytucją kredytową lub osobą fizyczną pracującą dla takich osób w ramach umowy o pracę lub innej i upowszechnia zalecenia sporządzone przez osobę trzecią, Państwa Członkowskie wymagają, aby:
a) nazwa właściwego organu danego przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub instytucji kredytowej była jasno i wyraźnie wskazana;
b) jeżeli osoba sporządzająca dane zalecenie nie upowszechniała go już w kanale dystrybucyjnym, wymagania nałożone na osoby sporządzające przez art. 6 były spełnione przez osobę upowszechniającą;
c) jeżeli dane przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucja kredytowa dokonała istotnej zmiany danego zalecenia, wymagania nałożone na osoby sporządzające przez art. 2–6 były spełnione.
ROZDZIAŁ IV PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 12 października 2004 r.
Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę zbieżności między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 12 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2003/126/WE
z dnia 23 grudnia 2003 r.
w sprawie analitycznej metody określania składników pochodzenia zwierzęcego do celów urzędowej kontroli pasz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 70/373/EWG do celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych rządzących jakością i składem pasz, urzędowe kontrole pasz przeprowadza się z zastosowaniem wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy.
(2) Przepisy w sprawie znakowania pasz i wymagania zabraniające stosowania w paszach niektórych rodzajów protein zwierzęcych nakładają konieczność ustalenia rzetelnych metod analitycznych dotyczących ich występowania oraz, w miarę potrzeb, zawartości procentowej.
(3) Metoda określona w dyrektywie Komisji 98/88/WE z dnia 13 listopada 1998 r. ustanawiającej wytyczne dla mikroskopowej identyfikacji i oszacowania składników pochodzenia zwierzęcego do celów urzędowej kontroli pasz [2] jest aktualnie jedyną metodą zatwierdzoną do celu kontrolowania występowania w paszach protein zwierzęcych, w tym protein poddawanych obróbce w temperaturze 133 °C/3 bar/20'.
(4) Badanie porównawcze dotyczące określania występowania protein zwierzęcych poddanych obróbce wykazało ostatnio, że odchylenia w stosowaniu badań mikroskopowych określonych w dyrektywie 98/88/WE wynikały ze znaczących rozbieżności w czułości, specyficzności i dokładności metody.
Aby ujednolicić i poprawić określanie występowania protein zwierzęcych poddanych obróbce, przepisy dotyczące metody mikroskopowej należy ustanowić w dalszym zakresie i uczynić obowiązkowymi.
Konieczne jest zapewnienie, że analitycy stosujący metodę są odpowiednio wyszkoleni, ponieważ wynik zależy od umiejętności analityka.
(5) Dlatego też dyrektywę 98/88/WE należy zastąpić.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie postanawiają, iż, gdy urzędową analizę pasz przeprowadza się w celu urzędowego skontrolowania występowania, identyfikacji i/lub oszacowania ilości składników pochodzenia zwierzęcego w paszach, w ramach wspólnego programu inspekcji w dziedzinie żywienia zwierząt oraz zgodnie z dyrektywą Rady 95/53/WE [3], przeprowadza się ją zgodnie z przepisami Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że laboratoria przeprowadzające urzędowe kontrole w sprawie występowania składników zwierzęcych w paszach okresowo uczestniczą w badaniu biegłości dotyczącym metod analitycznych oraz, że personel laboratorium przeprowadzającego analizy jest odpowiednio szkolony.
Artykuł 3
Dyrektywa 98/88/WE traci moc.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy rozumiane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 2003/127/WE
z dnia 23 grudnia 2003 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 1999/37/WE w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów [1], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 1999/37/WE ustanowiła zharmonizowane zasady dotyczące świadectw rejestracji pojazdów podlegających rejestracji we Wspólnocie.
(2) W związku z coraz częstszym montażem sprzętu elektronicznego i telematycznego w pojazdach, załączniki do dyrektywy 1999/37/WE powinny zostać dostosowane do postępu naukowego i technicznego, aby umożliwić Państwom Członkowskim wydawanie dokumentów rejestracyjnych pojazdów w postaci inteligentnej karty z mikroprocesorem zamiast dokumentu w wersji papierowej.
(3) Dyrektywa 1999/37/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 8 dyrektywy Rady 96/96/WE [2].
(5) Państwa Członkowskie powinny zastosować konieczne środki w celu zapewnienia, że gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych niezbędnych do wydania dokumentów rejestracyjnych pojazdu w postaci inteligentnych kart jest zgodne z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do decyzji 1999/37/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 15 stycznia 2005 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Wytyczne europejskiego banku centralnego
z dnia 20 marca 2003 r.
w sprawie egzekwowania środków przeciwdziałających niedozwolonej reprodukcji banknotów euro oraz w sprawie wymiany i wycofywania z obiegu banknotów euro
(EBC/2003/5)
(2003/206/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 106 ust. 1,
uwzględniając artykuły 12.1, 14.3 oraz art. 16 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz Europejskiego Banku Centralnego,
uwzględniając decyzję EBC/2003/4 z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofania z obiegu banknotów euro [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie niektórych przepisów dotyczących banknotów euro, zmienione dnia 26 sierpnia 1999 r. (EBC/1999/3) [2] stanowią o egzekwowaniu praw autorskich Euroopejskiego Banku Centralnego (EBC) do banknotów euro.
(2) Przepisy dotyczące egzekwowania praw autorskich EBC wymagają aktualizacji i uzupełnienia o wyczerpujący zbiór zasad i procedur zapewniających ochronę banknotów euro przed niedozwolonymi reprodukcjami.
(3) Artykuł 106 ust. 1 Traktatu oraz art. 16 Statutu stanowią, że Europejski Bank Centralny ma wyłączne prawo do upoważniania do emisji banknotów we Wspólnocie.
Artykuły te stanowią także, iż banknoty takie mogą emitować EBC i krajowe banki centralne.
Zgodnie z przepisem art. 10 rozporządzenia Rady (EC) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [3] EBC oraz krajowe banki centralne uczestniczących Państw Członkowskich (zwane dalej KBC) mogą wprowadzać do obiegu banknoty euro.
Prawo do wydawania zezwoleń na emisję banknotów euro obejmuje kompetencję do przedsiębrania środków mających na celu ochronę wiarygodności banknotów euro jako środków płatniczych oraz do zapewnienia minimalnego poziomu ochrony we wszystkich uczestniczących Państwach Członkowskich.
Jeśli jednak nie istnieje ryzyko pomylenia reprodukcji banknotów euro z prawdziwymi banknotami euro, zezwala się na wykonywanie takich reprodukcji.
W celu zapobieżenia takim omyłkom w decyzji EBC/2003/4 ustalono wspólne przepisy dotyczące reprodukcji banknotów euro.
(4) Przepisy dotyczące reprodukcji banknotów euro oraz praw autorskich EBC do banknotów euro powinny być stosowane i egzekwowane w ścisłej współpracy między EBC a KBC oraz, w razie potrzeby, we współpracy między nimi a odpowiednimi władzami krajowymi, przy czym przepisy te winny być stosowane bez uszczerbku dla krajowego prawa karnego zakazującego produkcji, wprowadzania do obiegu lub posiadania reprodukcji banknotów euro, które ogół społeczeństwa mógłby uznać za prawdziwe banknoty euro.
W tym kontekście właściwe jest, by EBC odwoływał się do KBC w celu przeciwdziałania wprowadzaniu do obiegu niedozwolonych reprodukcji banknotów euro. W żadnym przypadku przepisy niniejszych wytycznych nie ograniczają stosowania przepisów prawa karnego, w szczególności dotyczących fałszowania znaków pieniężnych.
(5) Aby dodatkowo zabezpieczyć wiarygodność banknotów euro jako środków płatniczych, EBC i KBC powinny dążyć do zwiększenia powszechnej znajomości decyzji EBC dotyczących zasad reprodukcji banknotów euro, w szczególności poprzez publikowanie tych decyzji w krajowych środkach przekazu oraz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(6) Przepisy w sprawie wymiany i wycofywania z obiegu banknotów euro zawarte w decyzji EBC/2003/4 powinny być wdrożone przez KBC.
(7) W celu zwiększenia powszechnej znajomości wszelkich decyzji EBC w sprawie wycofania z obiegu rodzajów lub serii banknotów euro KBC powierza się zadanie ogłoszenia ich w krajowych środkach przekazu.
(8) Zgodnie z art. 12.1 i 14.3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Definicja niedozwolonej reprodukcji
Przez "niedozwoloną reprodukcję" rozumie się każdą reprodukcję określoną w art. 2 ust. 1 decyzji EBC/2003/4, która:
a) jest nielegalna w rozumieniu art. 2 decyzji EBC/2003/4; lub
b) narusza prawa autorskie EBC do banknotów euro, na przykład wpływając negatywnie na opinię o banknotach euro.
Artykuł 2
Wdrożenie środków zapobiegających niedozwolonej reprodukcji
1.
Jeśli którykolwiek KBC uzyska informację o pojawieniu się na obszarze swojego państwa niedozwolonej reprodukcji, nakazuje jej autorowi, w unormowany sposób zgodny z zaleceniem EBC, wstrzymanie produkcji oraz, jeśli uzna za stosowne, nakazuje posiadaczowi niedozwolonej reprodukcji jej wydanie.
Jeśli jeden z KBC uzyska informację o wystąpieniu niedozwolonej reprodukcji udostępnianej w formie elektronicznej na stronach internetowych, środkami przewodowymi lub bezprzewodowymi oraz innymi środkami umożliwiającymi członkom społeczeństwa dostęp do tychże reprodukcji w miejscu i czasie indywidualnie przez nich wybranym, niezwłocznie zawiadamia o tym EBC.
EBC podejmuje wówczas wszelkie dostępne kroki, by usunąć niedozwoloną reprodukcję z przestrzeni elektronicznej.
2.
Jeśli autor lub posiadacz niedozwolonej reprodukcji nie zastosuje się do nakazu wydanego zgodnie z przepisem ust. 1, właściwy KBC niezwłocznie informuje o tym EBC.
3.
Dalszą decyzję o wszczęciu postępowania w trybie art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EC) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącą uprawnień do nakładania sankcji przez EBC [4] podejmuje Zarząd EBC lub właściwy KBC.
Przed podjęciem decyzji EBC oraz właściwy KBC zasięgają wzajemnie opinii, a KBC informuje EBC, czy zostało lub czy może zostać wszczęte odrębne postępowanie na mocy krajowego prawa karnego, a ponadto, czy istnieje inna stosowna podstawa prawna do wszczęcia postępowania przeciwko niedozwolonej reprodukcji, taka jak przepisy prawa autorskiego.
Jeśli postępowanie w sprawie naruszenia prawa zostało lub może zostać wszczęte na mocy prawa karnego lub jeśli istnieje inna właściwa podstawa prawna do wszczęcia postępowania przeciwko niedozwolonej reprodukcji, nie wszczyna się postępowania w sprawie naruszenia prawa na mocy rozporządzenia (WE) nr 2532/98.
4.
Jeśli EBC podejmuje decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia prawa na mocy rozporządzenia (WE) nr 2532/98, EBC może zażądać od KBC przeprowadzenia postępowania.
W takim przypadku EBC udzieli danemu KBC zaleceń oraz wszelkich niezbędnych pełnomocnictw.
Wszelkie opłaty sądowe są pokrywane przez EBC.
EBC lub KBC (zależnie od okoliczności) zapewnia, by niedozwolona reprodukcja została usunięta w miarę potrzeb i możliwości.
5.
EBC podejmuje działania opisane w niniejszym artykule, działając samodzielnie, jeśli:
a) nie można dostępnymi środkami ustalić pochodzenia niedozwolonej reprodukcji; lub
b) niedozwolona reprodukcja została lub zostanie wykonana na obszarze kilku uczestniczących Państw Członkowskich; lub
c) niedozwolona reprodukcja została lub zostanie wykonana poza obszarem uczestniczących Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Wnioski o potwierdzenie zgodności reprodukcji z wymogami
1.
Wszelkie zapytania i wnioski o potwierdzenie, czy dana reprodukcja jest zgodna z prawem w rozumieniu art. 2 decyzji EBC/2003/4, są rozpatrywane:
a) w imieniu EBC przez KBC, na którego obszarze zostały lub zostaną wykonane dane reprodukcje; lub
b) przez EBC w przypadkach opisanych w art. 2 ust. 5.
2.
KBC informują EBC o wszystkich odpowiedziach na wnioski o potwierdzenie, wydanych zgodnie z przepisem ust. 1.
EBC gromadzi te informacje oraz przekazuje KBC skonsolidowane dane na temat odpowiedzi na wnioski o potwierdzenie zgodności.
EBC może także publikować skonsolidowane dane co jakiś czas.
Artykuł 4
Wymiana uszkodzonych lub zniszczonych banknotów euro
1.
KBC wprowadzają w życie przepisy decyzji EBC/2003/4 w należyty sposób.
2.
Podczas wprowadzania w życie przepisów decyzji EBC/2003/4, z zachowaniem ograniczeń przewidzianych prawem, KBC mogą zniszczyć uszkodzone lub zniszczone banknoty albo ich części, chyba że istnieją podstawy prawne do ich zachowania lub zwrotu wnioskodawcy.
3.
KBC wyznaczają pojedynczy organ do podejmowania decyzji w sprawie wymiany uszkodzonych lub zniszczonych banknotów euro w przypadkach przewidzianych w art. 3 ust. 3 lit. b) decyzji EBC/2003/4 i informują o tym EBC.
Artykuł 5
Wycofywanie banknotów euro z obiegu
KBC ogłaszają każdą decyzję Rady Prezesów w sprawie wycofania z obiegu rodzaju lub serii banknotu euro w krajowych środkach przekazu, na własny koszt i zgodnie z ewentualnymi zaleceniami Zarządu.
Artykuł 6
Zmiany do wytycznych EBC/1999/3
Uchyla się artykuły 1, 2 i 4 wytycznych EBC/1999/3.
Odniesienia do uchylonych artykułów rozumie się jako odniesienia odpowiednio do artykułów 2, 4 i 5 niniejszych wytycznych.
Artykuł 7
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze wytyczne są skierowane do krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich.
2.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie następnego dnia po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Euroopejskiej.
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 4 kwietnia 2003 r.
zmieniające wytyczne EBC/2001/3 w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET), zmienione dnia 27 lutego 2002 r.
(EBC/2003/6)
(2003/309/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 3.1, art. 12.1, art. 14.3 oraz art. 17, 18 i 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 105 ust. 2 tiret czwarte Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 3.1 tiret czwarte Statutu upoważniają Europejski Bank Centralny (EBC) oraz krajowe banki centralne (KBC) do popierania należytego funkcjonowania systemów płatności.
(2) Zgodnie z przepisami art. 22 Statutu, EBC oraz KBC mogą przewidzieć udogodnienia do zapewnienia wydajnych i niezawodnych systemów rozliczeń i płatności we Wspólnocie oraz z innymi krajami.
(3) Rada Prezesów EBC (Rada Prezesów) zdecydowała dnia 27 listopada 2002 r., że procedura zwrotów w systemie TARGET zawarta w art. 3 lit. h) wytycznych EBC/2001/3 [1] z dnia 26 kwietnia 2001 r. w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET), zmieniona wytycznymi EBC/2002/1 [2] z dnia 27 lutego 2002 r. (wytyczne TARGET) powinna zostać zastąpiona nowym systemem rekompensat TARGET, który lepiej odzwierciedla istniejące praktyki rynkowe niż obecna procedura zwrotów w systemie TARGET.
Ponieważ Rada Prezesów zdecydowała, że rekompensata proponowana na mocy systemu rekompensat w systemie TARGET ma być wspólną rekompensatą proponowaną przez Europejski System Banków Centralnych w przypadku nieprawidłowego działania systemu TARGET, system rekompensat w systemie TARGET powinien zostać włączony jako wspólna reguła dla wszystkich krajowych systemów RTGS w osobnym artykule wytycznych TARGET, a nie, jak w przypadku procedury zwrotu w systemie TARGET, w artykule określającym minimum cech wspólnych krajowych systemów RTGS.
(4) Zgodnie z podstawową decyzją podjętą przez Radę Prezesów w dniu 29 sierpnia 2002 r., aby stopniowo wycofywać wykorzystywanie zabezpieczenia, które może być wykorzystane jako zabezpieczenie dla kredytu śróddziennego dla każdego KBC, który zadeklarował zamiar wykorzystania danego zabezpieczenia znajdującego się w Państwie Członkowskim, które nie przyjęło jednej waluty, art. 3 lit. g) oraz załącznik V do wytycznych TARGET muszą zostać skreślone, a art. 3 lit. f) pkt 5 wytycznych TARGET musi zostać zmieniony.
(5) Zgodnie z art. 12.1 i 14.3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
W wytycznych TARGET wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1, w definicji "uczestnika pośredniego" słowa w nawiasie otrzymują brzmienie: "(którego definicję przedstawiono w niniejszym artykule)";
2) w art. 1 ust. 1 skreśla się definicje "system zwrotów TARGET" lub "system zwrotów" lub "system";
3) w art. 1 ust. 1 dodaje się definicje w brzmieniu:
"— "rachunek wkładów" oznacza rachunek wkładów zorganizowany przez Eurosystem,"
"— "kredyty marginalne"; oznacza kredyty marginalne zorganizowane przez Eurosystem,";
4) definicje zawarte w art. 1 ust. 1 organizuje się w porządku alfabetycznym;
5) w art. 3 lit. f) pkt 5 wprowadza się następujące zmiany:
"5.
Od kredytu śróddziennego udzielonego zgodnie z przepisami art. 3 lit. f) nie nalicza się odsetek.";
6) w art. 3 skreśla się lit. g);
7) w art. 3 skreśla się lit. h);
8) dodaje się nowy art. 8 w brzmieniu:
"Artykuł 8
System rekompensat TARGET
1.
Zasady ogólne
a) W przypadku nieprawidłowego działania systemu TARGET, uczestnicy pośredni i bezpośredni (do celów niniejszego artykułu zwani dalej uczestnikami TARGET) są uprawnienie do wnoszenia o rekompensatę zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym artykule.
b) System rekompensat TARGET stosuje się do wszystkich krajowych systemów RTGS oraz do mechanizmów płatności EBC (EPM) i jest dostępny dla wszystkich uczestników TARGET (włączając uczestników TARGET z krajowych systemów RTGS uczestniczących Państw Członkowskich, które nie są stronami dla operacji polityki pieniężnej w Eurosystemie oraz uczestników TARGET krajowych systemów RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich) w odniesieniu do wszystkich płatności w systemie TARGET (bez rozróżnienia na płatności krajowe i transgraniczne).
System rekompensat TARGET nie ma zastosowania do klientów w EPM zgodnie z Warunkami i zasadami regulującymi korzystanie z EPM, które są dostępne na stronie internetowej EBC (www.ecb.int) i są regularnie uaktualniane.
c) O ile Rada Prezesów EBC nie zdecyduje inaczej, system rekompensat TARGET nie ma zastosowania w przypadku gdy nieprawidłowe działanie systemu TARGET jest spowodowane przez:
i) zdarzenia zewnętrzne pozostające poza kontrolą ESBC; lub
ii) winę osoby trzeciej innej niż operator krajowego systemu RTGS, gdzie wystąpiło nieprawidłowe działanie.
d) Propozycje na mocy systemu rekompensat TARGET (propozycje rekompensaty) są jedyną rekompensatą proponowaną przez ESBC w przypadku nieprawidłowego działania.
System rekompensat TARGET nie wyłącza możliwości uczestników TARGET do skorzystania z innych środków prawnych, mających na celu dochodzenie rekompensaty w przypadku nieprawidłowego działania systemu TARGET.
Jednakże przyjęcie propozycji rekompensaty przez uczestnika TARGET stanowi jego nieodwołalną zgodę na zrzeczenie się w ten sposób wszystkich innych roszczeń (włączając roszczenia za szkody pośrednie), jakie może mieć wobec jakiegokolwiek członka ESBC, zgodnie z ustawodawstwem krajowym i innym oraz, że przyjęcie przez niego właściwej płatności wyrównawczej stanowi pełną i ostateczną ugodę dla tych wszystkich roszczeń.
Uczestnik TARGET wypłaci na rzecz ESBC do wysokości kwoty otrzymanej na mocy systemu rekompensat TARGET rekompensatę od jakichkolwiek dalszych rekompensat, które może rościć jakikolwiek inny uczestnik TARGET dotyczących odnośnego polecenia zapłaty.
e) Złożenie jakiejkolwiek propozycji rekompensaty i/lub wypłaty nie stanowi uznania odpowiedzialności przez jakikolwiek KBC lub EBC względem nieprawidłowego działania.
2.
Warunki rekompensaty
a) W odniesieniu do uczestnika wysyłającego TARGET, roszczenie rekompensaty zostaje uznane, jeżeli z powodu nieprawidłowego działania:
i) przetwarzanie płatności tego samego dnia nie zostało zamknięte; lub
ii) taki uczestnik TARGET może wykazać, że miał zamiar przystąpić do polecenia płatności w systemie TARGET, ale nie był w stanie tego dokonać z powodu zatrzymania przesyłu w krajowym systemie RTGS.
b) W odniesieniu do uczestnika otrzymującego TARGET, roszczenie rekompensaty zostaje uznane, jeżeli z powodu nieprawidłowego działania:
i) taki uczestnik TARGET nie otrzymał płatności w systemie TARGET, którą spodziewał się otrzymać w dniu wystąpienia nieprawidłowego działania; oraz
ii) taki uczestnik TARGET skorzystał z kredytu marginalnego lub, jeżeli uczestnik TARGET nie posiada dostępu do kredytu marginalnego, taki uczestnik TARGET osiągnął saldo debetowe lub jego kredyt śróddzienny został przekształcony w kredyt jednodniowy na jego rachunku RTGS w chwili zamknięcia operacji dziennych w systemie TARGET lub musiał pożyczyć odpowiednią kwotę od właściwego KBC; oraz
iii) KBC krajowego systemu RTGS, gdzie nastąpiło nieprawidłowe działanie (nieprawidłowo działający KBC) był KBC otrzymującym lub nieprawidłowe działanie nastąpiło tak późno w dniu pracy systemu TARGET, że technicznie niemożliwe lub niewykonalne było, aby uczestnik otrzymujący TARGET skorzystał z rynku pieniężnego.
3.
Obliczanie rekompensaty
3.1.
Rekompensata dla uczestników wysyłających TARGET
a) Propozycja rekompensaty na mocy systemu rekompensat TARGET składa się wyłącznie z opłaty manipulacyjnej lub z opłaty manipulacyjnej i rekompensaty odsetek.
b) Opłata manipulacyjna jest ustalona na kwotę 100 EUR za pierwsze polecenie płatności nie zakończone w dniu przetwarzania oraz, w przypadku wielokrotnego regulowania płatności, 50 EUR za każde z czterech kolejnych poleceń płatności i 25 EUR za każde następne polecenie płatności.
Opłata manipulacyjna jest ustalana przez odniesienie do każdego uczestnika otrzymującego w systemie TARGET.
c) Rekompensata odsetek jest ustalana poprzez zastosowanie w ujęciu dziennym niższej ze stóp (stopy referencyjnej): jednodniowej stopy EUR EONIA (EUR overnight index average) i stopy kredytu marginalnego, do kwoty polecenia płatności nie przetworzonego z powodu nieprawidłowego działania za każdy dzień w okresie od dnia wprowadzenia lub zamiaru wprowadzenia płatności do systemu TARGET do dnia, w którym polecenie płatności zostało lub mogło być poprawnie zamknięte (okres nieprawidłowego działania).
Przy obliczaniu rekompensaty odsetek, wpływy pieniężne z jakiegokolwiek wykorzystania funduszy poprzez skorzystanie z rachunku wkładów (lub, w przypadku uczestników TARGET krajowych systemów RTGS uczestniczących Państw Członkowskich, które nie są stronami dla operacji polityki pieniężnej w Eurosystemie, wynagrodzenie otrzymane z tytułu nadwyżki funduszy na rachunku rozliczeniowym, lub w przypadku uczestników TARGET krajowych systemów RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich, wynagrodzenie otrzymane z tytułu nadwyżkowego dodatniego salda na koniec dnia na rachunku RTGS) odlicza się od kwoty rekompensaty.
d) W przypadku umieszczenia funduszy na rynku lub wykorzystania funduszy do spełnienia wymagań dotyczących minimalnych rezerw obowiązkowych, uczestnik TARGET nie otrzymuje żadnej rekompensaty odsetek.
e) W odniesieniu do uczestników wysyłających TARGET krajowych systemów RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich, wszelkie ograniczenia wynagrodzenia z tytułu łącznej kwoty depozytów jednodniowych na rachunkach RTGS tych uczestników TARGET są pomijane w zakresie, w jakim wymienione kwoty mogą być przypisane nieprawidłowemu działaniu.
3.2.
Rekompensata dla uczestników otrzymujących TARGET
a) Propozycja rekompensaty na mocy systemu rekompensat TARGET obejmuje wyłącznie rekompensatę odsetek.
b) Dla rekompensaty odsetek stosuje się metodę obliczeniową określoną w ppkt 3.1 lit. c) powyżej, ale rekompensata odsetek oparta jest na różnicy między stopą kredytu marginalnego a stopą referencyjną i obliczana jest od kwoty regresu do kredytu marginalnego wynikającej z nieprawidłowego działania.
c) W odniesieniu do uczestników otrzymujących TARGET i) krajowych systemów RTGS uczestniczących Państw Członkowskich nie będących stronami dla operacji polityki pieniężnej w Eurosystemie oraz ii) krajowych systemów RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich, w zakresie w jakim saldo debetowe lub przeniesienie z kredytu śróddziennego na kredyt jednodniowy lub potrzeba pożyczenia kwot od właściwego KBC mogą być przypisane nieprawidłowemu działaniu, ta część obowiązującej stopy odsetek karnych (jak określono dla takich przypadków w obowiązujących zasadach RTGS), która jest wyższa od stopy kredytu marginalnego, podlega zrzeczeniu się (i pominięciu w kolejnych przypadkach przeniesienia) a w przypadku uczestników TARGET krajowych systemów RTGS określonych w ii) powyżej, zostaje ona pominięta do celów uzyskania dostępu do kredytu śróddziennego i/lub dalszego uczestniczenia we właściwym krajowym systemie RTGS.
4.
Zasady proceduralne
a) Każde roszczenie rekompensaty przedstawiane jest na formularzu roszczenia (którego treść i forma jest ustalana i regularnie podawana do publicznej wiadomości przez EBC) wraz z innymi istotnymi informacjami i dowodami wymaganymi w formularzu.
Uczestnik wysyłający TARGET przedstawia jeden oddzielny formularz roszczenia w odniesieniu do każdego uczestnika otrzymującego TARGET.
Uczestnik otrzymujący TARGET przedstawia jeden oddzielny formularz roszczenia w odniesieniu do każdego uczestnika wysyłającego TARGET.
Roszczenia odnoszące się do danej płatności w systemie TARGET mogą być przedstawione tylko jeden raz, przez uczestnika bezpośredniego lub pośredniego w jego własnym imieniu lub przez uczestnika bezpośredniego w imieniu uczestnika pośredniego.
b) Uczestnicy TARGET przedstawiają swoje formularze roszczeń do KBC, w których prowadzony jest rachunek RTGS, który był lub miał być obciążony lub zasilony (macierzysty KBC) w okresie dwóch tygodni od dnia nieprawidłowego działania.
Wszelkie dodatkowe informacje i dowody wymagane przez macierzysty KBC dostarczane są w ciągu dwóch tygodni od otrzymania prośby o ich przedstawienie.
c) Rada Prezesów EBC przeprowadza ocenę wszystkich otrzymanych roszczeń i decyduje o przedstawieniu propozycji rekompensaty.
O ile Rada Prezesów EBC nie zdecyduje inaczej i nie poinformuje o tym uczestników TARGET, ocena ta jest przeprowadzana w okresie nie dłuższym niż dwanaście tygodni od dnia nieprawidłowego działania.
d) Nieprawidłowo działający KBC informuje właściwych uczestników TARGET o wynikach oceny określonej w lit. c) powyżej.
Jeżeli ocena zawiera propozycję rekompensaty, zainteresowani uczestnicy TARGET, w terminie czterech tygodni od jej przedstawienia, odrzucą ją lub przyjmą w odniesieniu do każdego polecenia płatności zawartego w każdym roszczeniu, poprzez podpisanie standardowego listu przyjęcia (którego treść i forma jest regularnie ustalana i podawana do publicznej wiadomości przez EBC).
W przypadku nieotrzymania wymienionego listu w określonym wyżej okresie czterech tygodni przez nieprawidłowo działający KBC, przyjmuje się, że zainteresowani uczestnicy TARGET odrzucili propozycję rekompensaty.
e) Wypłaty rekompensat dokonuje nieprawidłowo działający KBC po otrzymaniu listu przyjęcia od uczestnika TARGET.
Wypłaty rekompensat nie podlegają żadnym zobowiązaniom z tytułu odsetek.";
9) Artykuły 8, 9 i 10 otrzymują nową numerację, odpowiednio jako art. 9, 10 i 11;
10) skreśla się załącznik V.
Artykuł 2
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze wytyczne skierowane są do krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich.
2.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2003 r.
3.
Niniejsze wytyczne zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wytyczne europejskiego banku centralnego
z dnia 2 maja 2003 r.
w sprawie wymagań w zakresie sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w dziedzinie statystyki bilansu płatniczego i międzynarodowej pozycji inwestycyjnej oraz segregacji rezerw międzynarodowych
(EBC/2003/7)
(2003/381/WE)
RADA ZARZĄDZAJĄCA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 5.1, art. 12.1 i art. 14.3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu spełniania swoich zadań Europejski System Banków Centralnych (ESBC) wymaga wyczerpujących oraz rzetelnych statystyk bilansu płatniczego i międzynarodowej pozycji inwestycyjnej, jak też segregacji rezerw międzynarodowych, wskazujących główne pozycje wpływające na warunki pieniężne i rynki walutowe w strefie euro.
(2) Artykuł 5.1 zdanie pierwsze Statutu zobowiązuje Europejski Bank Centralny (EBC), wspomagany przez krajowe banki centralne (KBC), do zbierania od właściwych władz innych niż KBC albo bezpośrednio od podmiotów gospodarczych informacji statystycznych niezbędnych do podjęcia przez EBC zadań ESBC.
Art. 5.1 zdanie drugie stanowi, że do tych celów EBC współpracuje z instytucjami lub organami Wspólnoty oraz z właściwymi władzami Państw Członkowskich lub państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi.
Art. 5.2 stanowi, iż KBC wykonują, w możliwie najszerszym zakresie, zadania opisane w art. 5.1.
(3) Informacje niezbędne do spełnienia wymogów EBC w dziedzinie statystyk bilansu płatniczego i międzynarodowej pozycji inwestycyjnej mogą być zbierane i/lub kompilowane przez właściwe władze, inne niż KBC.
Dlatego niektóre z zadań, które mają być podjęte na podstawie niniejszych wytycznych, wymagają współpracy między EBC lub KBC i takimi właściwymi władzami, zgodnie z art. 5.1 Statutu.
Art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącego zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [1] zobowiązuje Państwa Członkowskie do zorganizowania ich statystyki oraz do pełnej współpracy z ESBC w celu zapewnienia wykonania obowiązków wynikających z art. 5 Statutu.
(4) Część niezbędnych informacji statystycznych dotyczy rachunku finansowego bilansu płatniczego oraz dotyczącego go dochodu i międzynarodowej pozycji inwestycyjnej, za które Eurosystem jest głównie odpowiedzialny.
W celu umożliwienia KBC wykonywania obowiązku wspomagania EBC w tym zakresie należy zapewnić im niezbędną fachową wiedzę w dziedzinie statystyki, w szczególności w odniesieniu do pojęć, metodologii i gromadzenia danych, kompilacji, analizy i przekazu.
W Irlandii zbieraniem i kompilowaniem odpowiednich informacji statystycznych zajmuje się Central Statistics Office (CSO).
W celu spełnienia wymagań statystycznych EBC – Central Bank of Ireland i CSO muszą współpracować ze sobą, jak określono w zaleceniu EBC/2003/8 w sprawie wymagań sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w dziedzinie bilansu płatniczego i międzynarodowej pozycji inwestycyjnej oraz segregacji rezerw międzynarodowych [2].
We Włoszech instytucją odpowiedzialną za zbieranie i kompilowanie odpowiednich informacji statystycznych jest Ufficio Italiano dei Cambi wspólnie z Banca d'Italia.
(5) Od chwili przyjęcia wytycznych EBC/2000/4 z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie wymagań sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w dziedzinie statystyk bilansu płatniczego, segregacji rezerw międzynarodowych i międzynarodowej pozycji inwestycyjnej [3] wymiana informacji statystycznych w ramach ESBC znacząco się rozwinęła.
Niezbędne jest zatem zastąpienie wytycznych EBC/2000/4 niniejszymi wytycznymi.
(6) Jak wskazano w rozporządzeniu (WE) nr 2533/98, w początkowym okresie istnienia obszaru jednej waluty efektywność pod względem kosztów może, z powodu istniejących ograniczeń dotyczących systemów zbierania informacji, wiązać się z koniecznością spełnienia wymagań sprawozdawczych EBC za pomocą procedur przejściowych.
Oznacza to w szczególności, że w przypadku rachunku dochodów z inwestycji portfelowych i rachunku inwestycji portfelowych bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej dane dotyczące transgranicznych transakcji lub pozycji strefy euro mogą być kompilowane przy wykorzystaniu wszystkich transakcji lub pozycji między rezydentami strefy euro a rezydentami innych krajów.
Ponadto, uwzględniając nieodłączne trudności z prawidłową identyfikacją transgranicznych przepływów inwestycji portfelowych i zapasów oraz związanych z nimi przepływów dochodów, opracowano wspólne podejścia do zbierania tych informacji w całej strefie euro, które zostaną zrealizowane w nadchodzących latach.
Systemy zbierania danych dotyczących inwestycji portfelowych powinny odpowiadać wspólnej normie, ustanowionej w załączniku VI najpóźniej do dnia 1 stycznia 2005 r.
(7) Sprawozdawczość w zakresie danych dotyczących transakcji i pozycji w odniesieniu do aktywów i/lub pasywów rezydentów strefy euro względem rezydentów innych Państwach Członkowskich strefy euro jest niezbędna do spełnienia wymagań statystycznych EBC w dziedzinie inwestycji portfelowych (i powiązanych dochodów).
Dane są wykorzystywane do kompilowania zagregowanych transakcji i pozycji strefy euro w zakresie pasywów odnoszących się do inwestycji portfelowych i sald debetowych odnoszących się do dochodów z inwestycji portfelowych.
Jest to zgodne z wymaganiami krajowymi lub ustaloną praktyką.
(8) Scentralizowana baza danych o papierach wartościowych (CSDB), która w przyszłości będzie wykorzystywana do wielu różnych celów statystycznych (kompilacja i opracowywanie) i niestatystycznych (analizy gospodarcze dotyczące stabilności finansowej lub operacji finansowych), zostanie udostępniona KBC.
Zawarte w niej dane będą udostępniane właściwym władzom, innym niż KBC, z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń prawnych.
W znacznej mierze ułatwi to przedstawianie przez nie wymaganych danych w zakresie kompilacji statystyk dotyczących inwestycji portfelowych w odniesieniu do transakcji i pozycji strefy euro.
W szczególności gdy system CSDB zacznie działać, powinno być możliwe dokładne rejestrowanie podziału sektorowego transakcji i pozycji w odniesieniu do pasywów transakcji portfelowych w bilansie płatniczym i międzynarodowej pozycji inwestycyjnej strefy euro.
(9) Struktura oceny jakości statystyk bilansu płatniczego i międzynarodowej pozycji inwestycyjnej oraz segregacji rezerw międzynarodowych strefy euro powinna być określona, w najszerszym możliwym zakresie, zgodnie z "Data Quality Assessment Framework" opracowanymi przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW).
KBC powinny oceniać, tam gdzie jest to stosowne, współpracując z właściwymi władzami, jakość danych, które przekazują.
Kryteria oceny jakości danych obejmują m.in. aktualność, dokładność, wiarygodność, jak również spójność wewnętrzną i zewnętrzną oraz rzetelność (przez okres ograniczony do "stabilności", co oznacza, że niezbędne zmiany mają ograniczony wpływ).
(10) Przekazywanie przez KBC poufnych informacji statystycznych EBC dokonywane jest w zakresie oraz w stopniu szczegółowości niezbędnym do wykonywania zadań ESBC.
W przypadku gdy źródłem informacji statystycznych oznaczonych jako poufne są właściwe władze, inne niż KBC, korzystanie przez EBC z takich informacji powinno ograniczać się do wykonywania zadań statystycznych związanych z ESBC.
(11) Niezbędne jest ustanowienie procedury wprowadzania zmian technicznych w załącznikach do niniejszych wytycznych w skuteczny sposób, pod warunkiem że takie zmiany nie zmienią podstawowej struktury pojęciowej oraz nie wpłyną na obciążenia sprawozdawcze jednostek sprawozdawczych w Państwach Członkowskich.
Przy stosowaniu tej procedury uwzględniane będą uwagi Komitetu ds. Danych Statystycznych ESBC.
KBC mogą proponować takie zmiany techniczne w załącznikach do niniejszych wytycznych poprzez Komitet ds. Danych Statystycznych.
(12) Zgodnie z art. 12.1 i art. 14.3 Statutu wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszych wytycznych:
- "uczestniczące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, które przyjęło jedną walutę zgodnie z Traktatem,
- pojęcie "rezydent" ma to samo znaczenie jak określone w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2533/98,
- "strefa euro" oznacza terytorium gospodarcze uczestniczących Państw Członkowskich i EBC.
Terytoria należące do Państw Członkowskich strefy euro lub z nimi stowarzyszone określono w tabeli 5 załącznika III,
- "Eurosystem" oznacza KBC uczestniczących Państw Członkowskich i EBC,
- "transakcja transgraniczna" oznacza każdą transakcję, która tworzy lub umarza w całości lub w części należności lub zadłużenia, jak również każdą transakcję, z której wynika przeniesienie prawa do przedmiotu między rezydentami strefy euro i rezydentami spoza strefy euro.
"Pozycje transgraniczne" oznaczają sumę roszczeń finansowych wobec rezydentów spoza strefy euro oraz zobowiązań finansowych należnych im. Pozycje transgraniczne obejmują również i) grunty, inne aktywa materialne niewytworzone oraz inne nieruchomości fizycznie znajdujące się poza strefą euro i będące własnością rezydentów strefy euro i/lub znajdujące się w strefie euro i będące własnością rezydentów spoza strefy euro, jak też ii) złoto monetarne i specjalne prawa ciągnienia (SDR) stanowiące własność rezydentów strefy euro.
Jednakże w zakresie niezbędnym do kompilacji rachunku inwestycji portfelowych i rachunków dochodów z inwestycji portfelowych w ramach statystyk bilansu płatniczego, a także rachunki inwestycji portfelowych w ramach statystyk międzynarodowej pozycji inwestycyjnej, obejmujących strefę euro, pojęcia "pozycje transgraniczne" i "transakcje transgraniczne" obejmują również pozycje i transakcje w odniesieniu do aktywów i/lub pasywów rezydentów strefy euro wobec rezydentów innych Państw Członkowskich strefy euro,
- "aktywa rezerwowe" oznaczają bardzo płynne, zbywalne i ściągalne roszczenia, posiadane przez Eurosystem względem rezydentów spoza strefy euro i określone w walutach innych niż euro, a także złoto, pozycje rezerwowe w MFW i zasoby SDR,
- "inne aktywa w walutach obcych" oznaczają i) roszczenia posiadane przez Eurosystem wobec rezydentów strefy euro, określone w walutach innych niż euro; oraz ii) roszczenia posiadane przez Eurosystem wobec rezydentów spoza strefy euro, określone w walutach innych niż euro, które nie spełniają kryteriów płynności, zbywalności i ściągalności w odniesieniu do aktywów rezerwowych,
- "pasywa związane z rezerwami" oznaczają wcześniej ustalone i warunkowe krótkoterminowe odpływy netto Eurosystemu, podobne do aktywów rezerwowych i innych aktywów Eurosystemu w walutach obcych,
- "bilans płatniczy" oznacza sprawozdanie statystyczne, które przedstawia, w stosownym podziale, transakcje transgraniczne dla okresu podlegającego przeglądowi,
- "segregacja rezerw międzynarodowych" oznacza sprawozdanie statystyczne, które przedstawia, w stosownym podziale, sumę aktywów rezerwowych, innych aktywów w walutach obcych i pasywów związanych z rezerwami Eurosystemu w dniu odniesienia,
- "międzynarodowa pozycja inwestycyjna" oznacza roczny bilans, który przedstawia, w stosownym podziale, sumę transgranicznych aktywów i pasywów finansowych w dniu odniesienia.
Artykuł 2
Obowiązki statystyczne KBC
1.
KBC udostępniają EBC dane dotyczące transakcji transgranicznych, sum aktywów rezerwowych, innych aktywów w walutach obcych, pasywów związanych z rezerwami i pozycji transgranicznych, niezbędne do umożliwienia EBC skompilowania zagregowanych statystyk bilansu płatniczego i międzynarodowej pozycji inwestycyjnej oraz segregacji rezerw międzynarodowych dla strefy euro.
2.
Danym towarzyszą łatwo dostępne informacje dotyczące pojedynczych zdarzeń o istotnym znaczeniu oraz dotyczące przyczyn zmiany, gdy skala zmiany danych wskutek takich pojedynczych zdarzeń o istotnym znaczeniu oraz przez zmiany jest znacząca lub na wniosek EBC.
3.
Wymagane dane są udostępniane EBC, jak określono w załącznikach I, II i III, które odpowiadają aktualnym standardom międzynarodowym, w tym przede wszystkim piątemu wydaniu Instrukcji dotyczącej bilansu płatniczego MFW.
Wymagane dane dotyczące transakcji i pozycji dotyczących pasywów inwestycji portfelowych emitentów będących rezydentami strefy euro, ujęte w podziale sektorowym, jak określono w sekcjach 1.1, 1.2 i 3 załącznika I oraz w tabelach 1, 2 i 4 załącznika II, są udostępnione od dnia 1 lipca 2005 r.; jeżeli system CSDB nie zostanie uruchomiony do dnia 31 marca 2004 r., to termin wynosi 15 miesięcy od daty powiadomienia Rady Zarządzającej przez Komitet ds. Danych Statystycznych o tym, że system uruchomiono.
4.
Wymagane dane dotyczące bilansu płatniczego są udostępniane miesięcznie i kwartalnie.
Wymagane dane dotyczące segregacji rezerw międzynarodowych są udostępniane na koniec miesiąca, do którego dane się odnoszą.
Wymagane dane dotyczące międzynarodowej pozycji inwestycyjnej są udostępniane na koniec roku, do którego dane się odnoszą.
5.
Od dnia 1 stycznia 2005 r. systemy gromadzenia danych dotyczących inwestycji portfelowych odpowiadają modelowi, który jest uznany za "dopuszczalny" według tabeli określonej w załączniku VI.
Jeżeli KBC nie są w stanie dotrzymać tego terminu, to do końca czerwca 2003 r. ustanowią, w porozumieniu z EBC, harmonogram w celu spełnienia wspólnej normy.
Artykuł 3
Aktualność
1.
Dane dotyczące miesięcznego bilansu płatniczego strefy euro są udostępniane EBC w terminie do końca urzędowania w trzydziestym dniu roboczym po końcu miesiąca, do którego dane się odnoszą.
2.
Kwartalny szczegółowy podział bilansu płatniczego strefy euro jest udostępniany EBC w terminie trzech miesięcy od końca kwartału, do którego dane się odnoszą.
3.
Dane dotyczące segregacji rezerw międzynarodowych są udostępniane EBC w terminie trzech tygodni od końca miesiąca, do którego dane się odnoszą.
4.
Dane dotyczące międzynarodowej pozycji inwestycyjnej są udostępniane EBC w terminie dziewięciu miesięcy od końca roku, do którego dane się odnoszą.
5.
Zmiany dotyczące bilansu płatniczego i międzynarodowej pozycji inwestycyjnej strefy euro są udostępniane EBC zgodnie z harmonogramem określonym w załączniku IV.
6.
Gromadzenie tych danych na szczeblu krajowym jest organizowane z uwzględnieniem dotrzymania tych terminów.
Artykuł 4
Współpraca z właściwymi władzami, innymi niż KBC
1.
W przypadku gdy źródłami części lub całości danych opisanych w art. 2 są właściwe władze, inne niż KBC, KBC ustanawiają stosowne formy współpracy z tymi władzami w celu zapewnienia stałej struktury przekazywania danych, spełniającej wymagania standardów EBC, w szczególności dotyczące jakości danych, jak też wszelkie inne wymagania EBC określone w niniejszych wytycznych, chyba że taki sam skutek został już osiągnięty za pomocą ustawodawstwa krajowego.
2.
W odniesieniu do rachunku finansowego bilansu płatniczego, dotyczącego go dochodu i międzynarodowej pozycji inwestycyjnej, KBC są odpowiedzialne za zapewnienie, aby pojęcia, metodologia i gromadzenie danych, kompilacja, analiza i przekaz w tych dziedzinach były utrzymane i rozwijane.
3.
W przypadku gdy źródłem informacji statystycznych oznaczonych jako poufne są właściwe władze, inne niż KBC, informacje takie są wykorzystywane przez EBC wyłącznie do wykonywania zadań statystycznych związanych z ESBC, chyba że jednostka sprawozdawcza lub inna osoba prawna lub fizyczna, podmiot lub oddział, który przekazał informacje, zakładając, że można go zidentyfikować, udzielił wyraźnej zgody na wykorzystanie takich informacji do innych celów.
Artykuł 5
Standard przekazywania informacji
Wymagane informacje statystyczne są udostępniane EBC w formie spełniającej wymagania określone w załączniku IV.
Artykuł 6
Jakość informacji statystycznych
1.
Bez uszczerbku dla zadań EBC w zakresie monitorowania, ustanowionych w załączniku V, KBC zapewniają, tam gdzie jest to właściwe, we współpracy z właściwymi władzami, innymi niż KBC, wymienionymi w art. 4, monitorowanie i ocenę jakości informacji statystycznych udostępnionych EBC.
EBC w podobny sposób ocenia dane odnoszące się do bilansu płatniczego strefy euro, statystyki międzynarodowej pozycji inwestycyjnej i rezerw międzynarodowych.
Ocena jest przeprowadzana bez zbędnej zwłoki.
Zarząd EBC corocznie składa Radzie Zarządzającej sprawozdanie w sprawie jakości danych.
2.
Monitorowanie jakości informacji statystycznych przez EBC może obejmować badanie zmian dokonywanych w tych danych: po pierwsze – aby uwzględnić najnowszą ocenę informacji statystycznych, tym samym podnosząc jakość, po drugie – w celu zapewnienia w możliwie najszerszym zakresie spójności odpowiednich pozycji bilansu płatniczego w odniesieniu do każdej z różnych częstotliwości.
Artykuł 7
Uproszczona procedura dokonywania zmian
Uwzględniając uwagi Komitetu ds. Danych Statystycznych, Zarząd EBC jest uprawniony do dokonywania zmian technicznych w załącznikach do niniejszych wytycznych, pod warunkiem że takie zmiany nie zmieniają podstawowej struktury pojęciowej oraz nie wpływają na obciążenia sprawozdawcze jednostek sprawozdawczych w Państwach Członkowskich.
Artykuł 8
Uchylenie
Wytyczne EBC/2000/4 tracą moc.
Artykuł 9
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze wytyczne skierowane są do KBC uczestniczących Państw Członkowskich.
2.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 1 czerwca 2003 r.
W imieniu Rady Zarządzającej EBC Willem F. Duisenberg
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 23 października 2003 r.
dla transakcji uczestniczących Państw Członkowskich z udziałem walutowych kapitałów obrotowych na podstawie art. 31.3 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego
(EBC/2003/12)
(2003/775/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 31.2, 31.3 i 43.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Transakcje uczestniczących Państw Członkowskich z udziałem walutowych kapitałów obrotowych podlegają, powyżej pewnych limitów ustanowionych w ramach art. 31.3 Statutu, zatwierdzeniu przez Europejski Bank Centralny (EBC) w celu zapewnienia spójności kursów walutowych i polityki pieniężnej Wspólnoty.
(2) Na mocy art. 31.3 Statutu, Rada Prezesów wydaje wytyczne w celu ułatwienia takich operacji.
(3) Niniejsze wytyczne obejmują transakcje przeprowadzane przez krajowe banki centralne, działające jako przedstawiciele uczestniczących Państw Członkowskich i niezaksięgowane na kontach finansowych krajowych banków centralnych, podczas gdy transakcje przeprowadzane przez krajowe banki centralne w ich własnym imieniu i na ich własne ryzyko objęte są objęte wytycznymi dotyczącymi operacji krajowych banków centralnych na podstawie art. 31.3 Statutu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszych wytycznych:
- "uczestniczące Państwa Członkowskie" oznaczają wszystkie Państwa Członkowskie, które przyjęły jedną walutę zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską,
- "krajowe banki centralne" oznaczają krajowe banki centralne uczestniczących Państw Członkowskich,
- "transakcje" oznaczają wszystkie transakcje wymienione w art. 23 tiret drugie i trzecie Statutu, przeprowadzane na rynku i obejmujące wymianę aktywów niedenominowanych w EUR na aktywa denominowane w EUR lub na jakiekolwiek inne aktywa niedenominowane w EUR przez uczestniczące Państwa Członkowskie, włączając w to bez ograniczeń transakcje przeprowadzane przez krajowe banki centralne, działające w imieniu uczestniczących Państw Członkowskich i niezaksięgowane na kontach finansowych krajowych banków centralnych,
- "walutowe kapitały obrotowe" oznaczają zapasy aktywów denominowane w jakiejkolwiek jednostce rozliczeniowej lub walucie innej niż EUR, które są utrzymywane przez organy publiczne uczestniczących Państw Członkowskich bezpośrednio lub za pośrednictwem ich przedstawicieli,
- "aktywa niedenominowane w EUR" obejmują papiery wartościowe i wszystkie inne aktywa w walucie jakiegokolwiek kraju spoza strefy EUR lub jednostkach rozliczeniowych, niezależnie od formy, w jakiej są utrzymywane,
- "off-market" oznacza operacje walutowe, w których żadna z umawiających się stron nie jest uczestnikiem walutowego rynku międzybankowego.
Ten rynek międzybankowy składa się wyłącznie z komercyjnych instytucji finansowych.
Banki centralne, organizacje międzynarodowe, komercyjne organizacje niefinansowe, uczestniczące Państwa Członkowskie oraz Komisja Europejska nie są uważane za część rynku międzybankowego.
Artykuł 2
Zakres stosowania
Niniejsze wytyczne mają zastosowanie do form transakcji z udziałem walutowych kapitałów obrotowych uczestniczących Państw Członkowskich przeprowadzanych przez wszystkie organy publiczne.
Procedury ustanowione dla sprawozdawczości ex ante i ex post dokonywanej przez rządy centralne różnią się od procedur ustanowionych dla innych organów publicznych.
Artykuł 3
Progi wcześniejszego powiadamiania
1.
Progi, przy lub poniżej których organy publiczne uczestniczących Państw Członkowskich mogą przeprowadzać transakcje w jakimkolwiek danym dniu zawierania transakcji z udziałem walutowych kapitałów obrotowych bez wcześniejszego powiadomienia przekazanego Europejskiemu Bankowi Centralnemu, oraz powyżej których różne typy transakcji z udziałem walutowych kapitałów obrotowych w jakimkolwiek danym dniu zawierania transakcji nie mogą zostać przeprowadzone bez wcześniejszego powiadomienia przekazanego Europejskiemu Bankowi Centralnemu, zostały określone w załączniku I.
2.
Następujące transakcje dewizowe nie podlegają procedurze wcześniejszego powiadomienia:
- wszelkie transakcje obejmujące aktywa dewizowe po obu stronach, denominowane w tej samej walucie (na przykład zamiana terminowych obligacji skarbowych w USD na bony skarbowe w USD),
- swapy walutowe,
- wszelkie transakcje przeprowadzane z krajowymi bankami centralnymi.
Artykuł 4
Kwestie organizacyjne
1.
Uczestniczące Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie uzgodnienia, aby zapewnić, że Europejski Bank Centralny zostanie powiadomiony o transakcjach z udziałem walutowych kapitałów obrotowych przeprowadzanych przez organy publiczne wszystkich uczestniczących Państw Członkowskich, włącznie z transakcjami przeprowadzanymi przez krajowe banki centralne, działające jako przedstawiciele uczestniczących Państw Członkowskich, które pozostają powyżej poziomów progu określonych w załączniku I, zgodnie z procedurami określonymi w niniejszych wytycznych.
2.
Rządy centralne uczestniczących Państw Członkowskich dostarczają Europejskiemu Bankowi Centralnemu, w okresach miesięcznych, danych szacunkowych dotyczących przyszłych transakcji z udziałem walutowych kapitałów obrotowych przeprowadzanych przez rządy centralne uczestniczących Państw Członkowskich, łącznie z transakcjami przeprowadzanymi przez krajowe banki centralne działające jako przedstawiciele uczestniczących Państw Członkowskich.
Standardowy format używany przy sprawozdawczości takich danych szacunkowych znajduje się w załączniku II.
3.
Wszystkie inne organy publiczne dostarczają Europejskiemu Bankowi Centralnemu danych szacunkowych dotyczących przyszłych transakcji z udziałem walutowych kapitałów obrotowych, łącznie z transakcjami przeprowadzanymi przez krajowe banki centralne, działające jako przedstawiciele uczestniczących Państw Członkowskich, powyżej poziomów progów ustanowionych przez Europejski Bank Centralny, jak określono w załączniku III.
4.
Odpowiedzialność z tytułu wymogów sprawozdawczych określonych w art. 4 i 6 spoczywa na uczestniczących Państwach Członkowskich, które zbierają wszystkie odpowiednie dane i dostarczają je Europejskiemu Bankowi Centralnemu za pośrednictwem ich odpowiednich krajowych banków centralnych.
Artykuł 5
Procedura wcześniejszego powiadamiania i zatwierdzania przez Europejski Bank Centralny sposobu przeprowadzania transakcji
1.
Organy publiczne uczestniczących Państw Członkowskich, łącznie z krajowymi bankami centralnymi działającymi jako przedstawiciele Państw Członkowskich, powiadamiają Europejski Bank Centralny możliwie najwcześniej o wszystkich transakcjach z udziałem walutowych kapitałów obrotowych powyżej poziomów progu określonych w art. 3.
Europejski Bank Centralny otrzymuje takie powiadomienia nie później niż o godzinie 11.30 czasu Europejskiego Banku Centralnego w dniu zawierania transakcji.
Standardowy format używany w odniesieniu do każdego takiego zawiadomienia znajduje się w załączniku IV i jest dostarczony Europejskiemu Bankowi Centralnemu za pośrednictwem odpowiednich krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich.
2.
Europejski Bank Centralny odpowiada na wcześniejsze powiadomienia dostarczone zgodnie z ust. 1 możliwie najszybciej, i w każdym wypadku nie później niż do godziny 13.00 czasu Europejskiego Banku Centralnego w przewidzianym dniu zawierania transakcji.
Jeżeli do tego czasu nie otrzymano żadnej odpowiedzi ze strony Europejskiego Banku Centralnego, transakcję uważa się za zatwierdzoną na warunkach i zgodnie z wymogami określonymi przez odpowiedni organ publiczny uczestniczącego Państwa Członkowskiego.
3.
W wypadku gdy Europejski Bank Centralny otrzyma powiadomienie później niż o godzinie 11.30 czasu Europejskiego Banku Centralnego, stosuje się procedurę konsultacji opisaną w ust. 5.
4.
Europejski Bank Centralny rozpatruje wcześniejsze powiadomienia w celu ułatwienia, w możliwie najszerszym zakresie, transakcji przeprowadzanych przez organy publiczne uczestniczących Państw Członkowskich.
Europejski Bank Centralny rozpatruje takie transakcje w celu zapewnienia spójności z polityką pieniężną i polityką kursów walutowych Wspólnoty, z uwzględnieniem wpływu transakcji na płynność systemu bankowego strefy EUR.
W świetle tych rozważań Europejski Bank Centralny decyduje, czy transakcja może zostać przeprowadzona w ramach czasowych i w sposób przewidziany przez uczestniczące Państwo Członkowskie.
5.
W szczególnych okolicznościach odnoszących się bądź do względów politycznych, niekorzystnych warunków rynkowych, bądź spóźnionego powiadomienia przez uczestniczące Państwa Członkowskie, Europejski Bank Centralny może doradzić zmianę daty transakcji lub sposobu jej przeprowadzenia.
W takich okolicznościach, Europejski Bank Centralny rozpoczyna procedurę konsultacji ze stronami, czyli z odpowiednim krajowym organem publicznym i krajowym bankiem centralnym danego uczestniczącego Państwa Członkowskiego.
Europejski Bank Centralny może zażądać przeprowadzenia transakcji "off-market" za pośrednictwem Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC), w którym to przypadku Europejski Bank Centralny może zażądać przeprowadzenia transakcji bądź z odpowiednim krajowym bankiem centralnym bądź z Europejskim Bankiem Centralnym.
Europejski Bank Centralny może także zażądać podziału całkowitej kwoty takiej transakcji na dwie lub więcej transakcji.
Europejski Bank Centralny może również zażądać kombinacji częściowego przeprowadzenia transakcji "off-market" za pośrednictwem Europejskiego Systemu Banków Centralnych, jak określono powyżej, oraz częściowego podziału transakcji na dwie lub więcej, jak również określono powyżej.
6.
W wyjątkowych okolicznościach, Europejski Bank Centralny może zażądać opóźnienia transakcji, w którym to przypadku opóźnienie takiej transakcji zostaje zarządzone na możliwie najkrótszy okres, który nie będzie w żadnym przypadku nieokreślony i nie będzie przeciwdziałać wypełnieniu warunków wymagalnych zobowiązań.
Artykuł 6
Sprawozdawczość w zakresie kapitałów obrotowych
1.
W celu zapewnienia Europejskiemu Bankowi Centralnemu odpowiedniego przeglądu poziomu walutowych kapitałów obrotowych uczestniczących Państw Członkowskich, uczestniczące Państwa Członkowskie składają co miesiąc ex post sprawozdania dotyczące ich walutowych kapitałów obrotowych.
2.
Standardowy format używany przez rządy centralne uczestniczących Państw Członkowskich do składania Europejskiemu Bankowi Centralnemu sprawozdań ex post dotyczących walutowych kapitałów obrotowych znajduje się w załączniku V.
3.
Wszystkie inne organy publiczne uczestniczących Państw Członkowskich składają sprawozdania dotyczące ich walutowych kapitałów obrotowych powyżej poziomu progu ustanowionego przez Europejski Bank Centralny, określonego w załączniku VI.
Artykuł 7
Poufność
Wszystkie informacje i dane wymieniane w kontekście procedur ustanowionych w niniejszych wytycznych są traktowane jako poufne.
Artykuł 8
Uchylenie wytycznych EBC/2001/9
Wytyczne EBC/2001/9 tracą moc.
Artykuł 9
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze wytyczne skierowane są do uczestniczących Państw Członkowskich.
2.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 1 listopada 2003 r.
3.
Niniejsze wytyczne zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 1 grudnia 2003 r.
zmieniające wytyczne EBC/2000/7 dotyczące instrumentów polityki monetarnej oraz procedur Eurosystemu
(EBC/2003/16)
(2004/202/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 105 ust. 2 tiret pierwsze,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 3 w związku z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, art. 18 ust. 2 oraz ustępem pierwszym art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Osiągnięcie jednolitej polityki monetarnej wymaga zdefiniowania instrumentów i procedur, jakie mają być używane w ramach Eurosystemu, składającego się z krajowych banków centralnych (KBC) Państw Członkowskich, które przyjęły euro (zwanych dalej "uczestniczącymi Państwami Członkowskimi") oraz Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w celu prowadzenia takiej polityki w jednolity sposób we wszystkich uczestniczących Państwach Członkowskich.
(2) EBC dysponuje odpowiednimi kompetencjami, aby ustanowić niezbędne wytyczne dotyczące prowadzenia jednolitej polityki monetarnej, natomiast poszczególne KBC mają obowiązek działać w zgodności z takimi wytycznymi.
(3) Niedawne zmiany w zakresie definiowania i prowadzenia jednolitej polityki monetarnej Eurosystemu powinny zostać odpowiednio odzwierciedlone poprzez zamianę Załącznika I do aktualnie obowiązujących Wytycznych EBC dotyczących instrumentów polityki monetarnej oraz procedur Eurosystemu.
(4) Zgodnie z art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 3 Statutu wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Zasady, instrumenty, procedury oraz kryteria implementacji jednolitej polityki monetarnej Eurosystemu
Załącznik I do wytycznych EBC/2000/7 z 31 sierpnia 2000 r. dotyczących instrumentów polityki monetarnej oraz procedur Eurosystemu [1], zmienionych wytycznymi EBC/2002/2 [2], zatytułowany "Jednolita polityka monetarna w strefie euro — Dokumentacja ogólna dotycząca instrumentów i procedur polityki monetarnej Euroystemu", podlega zamianie na Załącznik do niniejszych wytycznych zatytułowany "Prowadzenie polityki monetarnej w strefie euro — Dokumentacja ogólna dotycząca instrumentów i procedur polityki monetarnej Euroystemu".
Artykuł 2
Weryfikacja
Najpóźniej dnia 16 stycznia 2004 r. poszczególne KCB prześlą dane dotyczące tekstów oraz środków, za pomocą których planują one dostosować się do niniejszych wytycznych.
Artykuł 3
Postanowienia końcowe
1.
Niniejsze wytyczne skierowane są do poszczególnych KBC uczestniczących Państw Członkowskich.
2.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie dwa dni po ich przyjęciu.
Artykuł 1 wchodzi w życie dnia 8 marca 2004 r.
3.
Niniejsze wytyczne zostaną opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 83,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu ustanowienia systemu, który gwarantuje, że konkurencja na wspólnym rynku nie zostanie zakłócona, art. 81 i 82 Traktatu muszą być skutecznie i jednolicie stosowane we Wspólnocie.
Rozporządzenie Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 81 i 82[4] Traktatu[5], umożliwiło rozwój wspólnotowej polityki konkurencji, co pomogło upowszechnić kulturę konkurencji w obrębie Wspólnoty.
Dotychczasowe doświadczenia wskazują jednak, że rozporządzenie to powinno zostać zastąpione przepisami prawnymi, które mają na celu sprostanie wyzwaniom zintegrowanego rynku i przyszłemu poszerzeniu Wspólnoty.
(2) W szczególności konieczne jest ponowne rozważenie uzgodnień dotyczących stosowania wyłączeń spod zakazu porozumień, które ograniczają konkurencję, ustanowionych w art. 81 ust. 3 Traktatu. Na mocy art. 83 ust. 2 lit. b) Traktatu należy w tym względzie wziąć pod uwagę potrzebę zapewnienia skutecznego nadzoru z jednej strony i uproszczenia w możliwie najszerszym zakresie procedur administracyjnych z drugiej strony.
(3) Scentralizowany system ustanowiony rozporządzeniem nr 17 nie zapewnia już równowagi w realizacji tych dwóch celów.
Utrudnia on stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji przez sądy i organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich, zaś obowiązujący system zgłoszeń uniemożliwia Komisji skoncentrowanie zasobów na przeciwdziałaniu najpoważniejszym naruszeniom konkurencji.
Ponadto system ten nakłada na przedsiębiorstwa znaczące koszty.
(4) Obecny system należy zatem zastąpić systemem bezpośrednio stosowanych wyłączeń, w którym organy ochrony konkurencji oraz sądy Państw Członkowskich są uprawnione do stosowania nie tylko art. 81 ust. 1 i art. 82 Traktatu, mających bezpośrednią skuteczność na mocy orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, lecz także art. 81 ust. 3 Traktatu.
(5) W celu zapewnienia skutecznego stosowania wspólnotowych reguł konkurencji i jednoczesnego przestrzegania podstawowych praw do obrony rozporządzenie niniejsze powinno określać podmiot, na którym spoczywa ciężar przeprowadzenia dowodu naruszenia art. 81 i 82 Traktatu.
Jest obowiązkiem strony lub organu zarzucającego naruszenie art. 81 ust. 1 i 82 Traktatu udowodnienie zgodnie z wymaganym standardem prawnym zaistnienia tego naruszenia.
Jest obowiązkiem przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw powołującego się na prawo do obrony wobec zarzutu naruszenia wykazanie zgodnie z wymaganym standardem prawnym, że warunki skorzystania z takiej obrony są spełnione.
Niniejsze rozporządzenie nie wpływa ani na krajowe przepisy dotyczące standardu dowodów, ani na obowiązki organów ochrony konkurencji i sądów Państw Członkowskich odnoszące się do ustalenia stosownych okoliczności sprawy, pod warunkiem że przepisy te i zobowiązania są zgodne z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego.
(6) W celu zagwarantowania, że wspólnotowe reguły konkurencji są skutecznie stosowane, organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich powinny w większym stopniu uczestniczyć w ich stosowaniu.
W tym celu organy te powinny być uprawnione do stosowania prawa wspólnotowego.
(7) Sądy krajowe mają do odegrania zasadniczą rolę w dziedzinie stosowania wspólnotowych reguł konkurencji.
Kiedy rozstrzygają spór między podmiotami prywatnymi, chronią prawa przedmiotowe na mocy prawa wspólnotowego, na przykład przyznając odszkodowanie poszkodowanym.
Rola sądów krajowych w takim przypadku uzupełnia rolę organów ochrony konkurencji Państw Członkowskich.
Dlatego sądy powinny być uprawnione do pełnego stosowania art. 81 i 82 Traktatu.
(8) W celu zapewnienia skutecznego stosowania wspólnotowych reguł konkurencji i właściwego funkcjonowania mechanizmów współpracy zawartych w niniejszym rozporządzeniu konieczne jest zobowiązanie organów ochrony konkurencji i sądów Państw Członkowskich do stosowania również art. 81 i 82 Traktatu, wtedy gdy stosują krajowe prawo konkurencji w odniesieniu do porozumień i praktyk, które mogą wpływać na handel między Państwami Członkowskimi.
W celu stworzenia jednakowych warunków dla porozumień, decyzji związków przedsiębiorstw i praktyk uzgodnionych na rynku wewnętrznym konieczne jest również określenie zgodnie z art. 83 ust. 2 lit. e) relacji między krajowymi przepisami prawnymi i wspólnotowym prawem konkurencji.
Dla osiągnięcia tego celu konieczne jest zastrzeżenie, że stosowanie krajowego prawa konkurencji do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych w rozumieniu art. 81 ust. 1 Traktatu nie może prowadzić do zakazu takich porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, jeżeli nie są one również zakazane na podstawie wspólnotowego prawa konkurencji.
Pojęcia porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych są autonomicznymi pojęciami z dziedziny wspólnotowego prawa konkurencji, których interpretacji dokonały sądy wspólnotowe, i obejmują uzgadnianie zachowań przedsiębiorstw na rynku.
Niniejsze rozporządzenie nie powinno ograniczać Państw Członkowskich w przyjmowaniu i stosowaniu na swoim terytorium bardziej rygorystycznych krajowych przepisów prawa konkurencji, które zakazują lub nakładają sankcje na jednostronne praktyki stosowane przez przedsiębiorstwa.
Te bardziej rygorystyczne krajowe przepisy prawne mogą zawierać przepisy, które zakazują lub nakładają sankcje za zachowania antykonkurencyjne stosowane wobec przedsiębiorstw uzależnionych ekonomicznie.
Ponadto rozporządzenia niniejszego nie stosuje się do krajowych przepisów prawnych nakładających sankcje karne na osoby fizyczne, z wyłączeniem sankcji, które stosowane są jako środek wdrażania reguł konkurencji mających zastosowanie wobec przedsiębiorstw.
(9) Artykuły 81 i 82 Traktatu mają na celu ochronę konkurencji na rynku.
Niniejsze rozporządzenie, które zostało przyjęte w celu wprowadzenia w życie tych postanowień Traktatu, nie wyklucza wprowadzenia w życie na terytorium Państw Członkowskich krajowego ustawodawstwa, chroniącego pozostałe uzasadnione interesy, pod warunkiem że takie ustawodawstwo jest zgodne z ogólnymi zasadami i innymi przepisami prawa wspólnotowego.
W takim zakresie, w jakim to ustawodawstwo krajowe służy głównie realizacji celu odmiennego niż ochrona konkurencji na rynku, organy ochrony konkurencji i sądy Państw Członkowskich mogą stosować takie ustawodawstwo na własnym terytorium.
Państwa Członkowskie mogą odpowiednio na mocy niniejszego rozporządzenia wprowadzić w życie na własnym terytorium ustawodawstwo krajowe, które zakazuje lub nakłada sankcje za działania nieuczciwych praktyk handlowych, czy to jednostronne, czy wynikające z zawartej umowy.
Takie ustawodawstwo ma szczególny cel, bez względu na rzeczywisty lub przypuszczalny wpływ takich działań na konkurencję na rynku.
W szczególności odnosi się to do ustawodawstwa, które zabrania przedsiębiorstwom nakładania, uzyskiwania lub usiłowania uzyskania od partnerów handlowych nieuzasadnionych, nieproporcjonalnych lub nieadekwatnych do okoliczności postanowień i warunków umownych.
(10) Rozporządzenia takie jak 19/65/EWG[6], (EWG) nr 2821/71[7], (EWG) nr 3976/87[8], (EWG) nr 1534/91[9] lub (EWG) nr 479/92[10] upoważniają Komisję do stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu w drodze rozporządzenia do pewnych kategorii porozumień, decyzji związków przedsiębiorstw i praktyk uzgodnionych. W dziedzinach określonych przez takie rozporządzenia Komisja przyjęła i może przyjmować nadal rozporządzenia o tak zwanych wyłączeniach "grupowych", na których mocy art. 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do pewnych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych. Jeżeli jednak takie porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione objęte wspomnianymi rozporządzeniami mają skutki niezgodne z art. 81 ust. 3 Traktatu, to Komisja i organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich powinny być uprawnione do odmowy w określonych przypadkach prawa do korzystania z przepisów rozporządzenia o wyłączeniu grupowym.
(11) W celu zapewnienia, że postanowienia Traktatu są stosowane, Komisja powinna mieć możliwość wydawania decyzji skierowanych do przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw w celu doprowadzenia do zaprzestania naruszeń art. 81 i 82 Traktatu.
Jeżeli istnieje uzasadniony interes, Komisja powinna mieć możliwość wydania decyzji stwierdzającej naruszenie przepisów w przeszłości, nawet bez nakładania grzywny.
Niniejsze rozporządzenie powinno również zawierać wyraźne przepisy określające uprawnienia Komisji w zakresie wydawania decyzji nakazującej zastosowanie środków tymczasowych, które zostały uznane za dopuszczalne przez Trybunał Sprawiedliwości.
(12) Niniejsze rozporządzenie powinno zawierać wyraźne przepisy dotyczące uprawnień Komisji do stosowania środków zaradczych, behawioralnych lub strukturalnych, jakie są konieczne dla skutecznego doprowadzenia do zaprzestania naruszeń, mając na względzie zasadę proporcjonalności.
Środki strukturalne powinny być stosowane jedynie, jeżeli nie są dostępne żadne równie skuteczne środki behawioralne lub gdy równie skuteczne środki behawioralne byłyby bardziej uciążliwe dla określonego przedsiębiorstwa niż środki strukturalne.
Zmiany dotyczące struktury przedsiębiorstwa, która istniała przed naruszeniem, będą proporcjonalne wyłącznie wtedy, gdy występuje znaczne ryzyko trwania lub powtórzenia naruszenia spowodowanego samą strukturą przedsiębiorstwa.
(13) Jeżeli w trakcie postępowania mogącego prowadzić do stwierdzenia istnienia porozumienia lub zakazanych praktyk przedsiębiorstwa przedstawiają Komisji zobowiązania uwzględniające zastrzeżenia Komisji, Komisja powinna mieć możliwość wydania decyzji, która czyni te zobowiązania wiążącymi dla zainteresowanych przedsiębiorstw.
Decyzje Komisji powinny stwierdzać, że nie ma już podstaw do jej działania, bez rozstrzygania, czy w ogóle zaszło lub nadal zachodzi naruszenie.
Decyzje w sprawie zobowiązań pozostają bez uszczerbku dla uprawnień organów ochrony konkurencji i sądów Państw Członkowskich w zakresie stwierdzania naruszenia i rozstrzygania w sprawie.
Decyzje w sprawie zobowiązań nie dotyczą spraw, w których Komisja zamierza nałożyć grzywnę.
(14) W wyjątkowych wypadkach, jeżeli interes publiczny Wspólnoty tego wymaga, zasadne może być wydanie przez Komisję decyzji o charakterze deklaratoryjnym, stanowiącej, że zakaz z art. 81 i 82 Traktatu nie ma zastosowania w celu uczynienia prawa jaśniejszym i zapewnienia jego jednolitego stosowania na całym obszarze Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do nowych typów porozumień i praktyk, które nie zostały stwierdzone w istniejącym orzecznictwie i praktyce administracyjnej.
(15) Komisja i organy ochrony konkurencji w Państwach Członkowskich powinny wspólnie stworzyć sieć organów władzy publicznej stosujących w ścisłej współpracy wspólnotowe reguły konkurencji.
W tym celu konieczne jest stworzenie mechanizmów służących informacji i konsultacji.
Dalsze formy współpracy w ramach tej sieci zostaną ustalone i skorygowane przez Komisję w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi.
(16) Nie naruszając stosownych przepisów krajowych, wymiana informacji i ich wykorzystanie jako dowodu w postępowaniu powinno być możliwe między członkami sieci, nawet jeżeli informacje te są poufne.
Informacje takie mogą być wykorzystywane w związku ze stosowaniem art. 81 i 82 Traktatu, jak również w związku z równoległym stosowaniem krajowego prawa konkurencji, pod warunkiem że to wykorzystanie informacji odnosi się do tej samej sprawy i nie prowadzi do odmiennego rozstrzygnięcia.
Jeżeli w wyniku wymiany informacji otrzymujący ją organ wykorzystuje ją do nałożenia sankcji na przedsiębiorstwa, jedynym ograniczeniem w wykorzystaniu tych informacji jest zobowiązanie do wykorzystania ich do celów, dla których zostały zebrane, biorąc pod uwagę fakt, że sankcje nałożone na przedsiębiorstwa są tego samego rodzaju we wszystkich systemach.
Prawo do obrony przysługujące przedsiębiorstwom w różnych systemach może zostać uznane za wystarczająco równoważne.
Jednakże w odniesieniu do osób fizycznych rodzaje sankcji mogą być zasadniczo odmienne w różnych systemach.
W takich przypadkach konieczne jest zapewnienie, że informację można wykorzystać, tylko jeżeli uzyskano ją w sposób, który gwarantuje ten sam stopień ochrony prawa do obrony dla osób fizycznych, jaki przewidziany jest regułami krajowymi organu otrzymującego informacje.
(17) Jeżeli reguły konkurencji mają być stosowane jednolicie przy jednoczesnym zarządzaniu siecią w możliwie najlepszy sposób, jest sprawą zasadniczą zachowanie zasady, że organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich są automatycznie pozbawione swych kompetencji, jeżeli Komisja rozpocznie własne postępowanie w sprawie.
Jeżeli organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego prowadzi już postępowanie w sprawie, a Komisja zamierza wszcząć postępowanie, Komisja powinna dołożyć wszelkiej staranności, aby wszcząć postępowanie tak szybko jak to możliwe.
Przed wszczęciem postępowania Komisja powinna zasięgnąć opinii zainteresowanych organów krajowych.
(18) W celu zapewnienia, że sprawy są prowadzone przez najbardziej właściwe organy należące do sieci, należy wprowadzić ogólny przepis zezwalający organom ochrony konkurencji na zawieszanie lub umarzanie sprawy na tej podstawie, że prowadzi ją inny organ lub też że inny organ już ją zakończył, a celem takiego rozwiązania jest prowadzenie danej sprawy przez jeden tylko organ.
Zastrzeżenie to nie powinno ograniczać uprawnienia Komisji do odmowy wszczęcia postępowania z uwagi na brak interesu wspólnotowego, ponieważ zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Komisja może odmówić wszczęcia postępowania, nawet jeżeli żaden inny organ ochrony konkurencji nie wykazał zamiaru zajęcia się sprawą.
(19) Komitet Doradczy ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących, powołany na mocy rozporządzenia nr 17, działa w zadowalający sposób.
Będzie on mógł wypełniać swoje funkcje również w ramach nowego zdecentralizowanego systemu.
Dlatego konieczne jest bazowanie na regułach ustanowionych rozporządzeniem nr 17, przy jednoczesnej poprawie skuteczności działań organizacyjnych.
W tym celu wskazane byłoby umożliwienie zgłaszania uwag w ramach procedury pisemnej.
Komitet Doradczy powinien także mieć możliwość działania jako forum dyskusyjne w odniesieniu do spraw prowadzonych przez organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich, by wspomagać jednolite stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji.
(20) Komitet Doradczy powinien składać się z przedstawicieli organów ochrony konkurencji Państw Członkowskich.
Na posiedzenia, podczas których dyskutowane są sprawy o charakterze ogólnym, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wyznaczania dodatkowego przedstawiciela.
Nie ogranicza to możliwości powoływania przez członków Komitetu innych ekspertów z Państw Członkowskich.
(21) Jednolite stosowanie reguł konkurencji wymaga również ustalenia sposobu współpracy między sądami Państw Członkowskich i Komisją.
Ma to znaczenie dla wszystkich sądów Państw Członkowskich, które stosują art. 81 i 82 Traktatu, orzekających w procesach sądowych między podmiotami prywatnymi, orzekających jako organy stosujące prawo w interesie publicznym lub sądy odwoławcze.
W szczególności sądy krajowe powinny mieć możliwość zwrócenia się do Komisji z prośbą o informację lub o opinię w sprawach dotyczących stosowania wspólnotowego prawa konkurencji.
Komisja i organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich powinny mieć również możliwość przedstawiania pisemnych lub ustnych uwag sądom powołanym do stosowania art. 81 i 82 Traktatu.
Uwagi te powinny być składane zgodnie z krajowymi przepisami procesowymi i ustaloną praktyką, z uwzględnieniem ochrony praw stron.
Dlatego należy podjąć starania mające na celu zapewnienie, że Komisja i organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich są w wystarczającym stopniu informowane o postępowaniach toczących się w sądach krajowych.
(22) W celu zapewnienia przestrzegania zasad pewności prawnej oraz jednolitego stosowania wspólnotowych reguł konkurencji w ramach systemu kompetencji równoległych należy unikać wydawania sprzecznych decyzji.
Dlatego konieczne jest wyjaśnienie, na podstawie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, wpływu decyzji i postępowań Komisji na orzeczenia sądów i decyzje organów ochrony konkurencji Państw Członkowskich.
Wydane przez Komisję decyzje w sprawie zobowiązań nie wpływają na uprawnienia sądów i organów ochrony konkurencji Państw Członkowskich do stosowania art. 81 i 82 Traktatu.
(23) Komisja powinna posiadać uprawnienia na obszarze Wspólnoty do żądania dostarczenia jej informacji, które są konieczne do wykrycia każdego porozumienia, decyzji lub praktyki uzgodnionej, zakazanej na mocy art. 81 Traktatu bądź nadużywania pozycji dominującej zakazanej na mocy art. 82 Traktatu.
Przedsiębiorstwa stosujące się do decyzji Komisji nie mogą być zmuszone do przyznania się, że dokonały naruszenia, jednak w każdym przypadku są one zobowiązane do udzielenia odpowiedzi na pytania odnośnie do faktów i dostarczenia dokumentów, nawet jeżeli te informacje mogą być wykorzystane do dokonania ustaleń dotyczących zaistnienia naruszenia na niekorzyść tych lub innych przedsiębiorstw.
(24) Komisja powinna również posiadać uprawnienia do przeprowadzania kontroli, które są konieczne do wykrycia każdego porozumienia, decyzji lub praktyki uzgodnionej zakazanej na mocy art. 81 Traktatu lub każdego nadużycia pozycji dominującej zakazanego na mocy art. 82 Traktatu.
Organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich powinny aktywnie współdziałać w wykonywaniu tych uprawnień.
(25) Wykrycie naruszeń reguł konkurencji staje się coraz trudniejsze, dlatego w celu skutecznej ochrony konkurencji należy wzmocnić uprawnienia dochodzeniowe Komisji.
W szczególności Komisja powinna posiadać uprawnienia do przesłuchiwania wszelkich osób, które mogą posiadać użyteczne informacje, i rejestrowania złożonych oświadczeń.
W trakcie kontroli urzędnicy upoważnieni przez Komisję powinni mieć uprawnienia do nakładania pieczęci na czas konieczny dla dokonania kontroli.
Zasadniczo pieczęcie nie powinny być nakładane na dłużej niż 72 godziny.
Urzędnicy upoważnieni przez Komisję powinni również posiadać uprawnienia do żądania każdej informacji odnoszącej się do przedmiotu sprawy i celu kontroli.
(26) Doświadczenie wskazuje, że istnieją przypadki, gdy dokumenty handlowe są przechowywane w domach dyrektorów lub innych osób pracujących dla przedsiębiorstwa.
Dlatego w celu zapewnienia skuteczności kontroli urzędnicy i inne osoby upoważnione przez Komisję powinni posiadać uprawnienia do wkraczania do wszelkich pomieszczeń, włącznie z domami prywatnymi, w których mogą być przechowywane dokumenty handlowe.
Jednakże wykorzystanie tego ostatniego uprawnienia powinno być możliwe po uzyskaniu zgody organu sądowego.
(27) Bez uszczerbku dla orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości zasadne jest ustalenie zakresu kontroli, którą mogą prowadzić krajowe organy sądowe, w przypadku gdy wydają one zgodę, na podstawie prawa krajowego, w tym jako środek zapobiegawczy, na udzielenie pomocy przez organy egzekwujące wykonanie prawa, w celu przezwyciężenia możliwego oporu ze strony przedsiębiorstwa lub wykonania decyzji o przeprowadzeniu kontroli w pomieszczeniach niezwiązanych z działalnością handlową.
Z orzecznictwa wspólnotowego wynika, że krajowe organy sądowe mogą w szczególności prosić Komisję o dalsze informacje potrzebne im do prowadzenia kontroli, a w przypadku ich braku mogą odmówić wydania zgody.
Orzecznictwo potwierdza również kompetencje sądów krajowych w dziedzinie kontroli stosowania przepisów krajowych regulujących użycie środków przymusu.
(28) Aby pomóc organom ochrony konkurencji Państw Członkowskich skutecznie stosować art. 81 i 82 Traktatu, wskazane jest umożliwienie im wzajemnego wspomagania się poprzez przeprowadzanie kontroli i stosowanie innych środków prowadzących do zbadania okoliczności sprawy.
(29) Zgodność z art. 81 i 82 Traktatu i wypełnianie zobowiązań nałożonych na przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw na mocy niniejszego rozporządzenia powinno być egzekwowane za pomocą grzywien i okresowych kar pieniężnych.
W tym celu należy także ustalić stosowne wymiary grzywien za naruszenie przepisów proceduralnych.
(30) W celu zapewnienia skutecznego ściągania grzywien nałożonych na związki przedsiębiorstwa za naruszenia, jakich się dopuściły, konieczne jest ustalenie warunków, na jakich Komisja może domagać się zapłaty grzywien od członków związku, w przypadku gdy związek nie jest wypłacalny.
Czyniąc to, Komisja powinna brać pod uwagę względną wielkość przedsiębiorstw należących do związku, w szczególności sytuację małych i średnich przedsiębiorstw.
Zapłata grzywny przez jednego lub kilku członków związku pozostaje bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego, które zapewniają ściąganie kwot płatnych przez innych członków związku.
(31) Przepisy dotyczące terminów przedawnienia dla nakładania grzywien i okresowych kar pieniężnych zostały ustanowione w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2988/74[11], które również dotyczy kar w dziedzinie transportu.
W systemie uprawnień równoległych działania, które mogą przerwać bieg przedawnienia, powinny obejmować kroki proceduralne podjęte samodzielnie przez właściwe organy ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego.
W celu wyjaśnienia ram prawnych rozporządzenie (EWG) nr 2988/74 powinno zatem zostać zmienione, aby zapobiec jego stosowaniu do spraw objętych niniejszym rozporządzeniem, zaś niniejsze rozporządzenie powinno zawierać postanowienia w sprawie terminów przedawnienia.
(32) Zainteresowanym przedsiębiorstwom powinno udzielić się prawa wysłuchania przez Komisję; strony trzecie, których interesów może dotyczyć decyzja, powinny mieć możliwość uprzedniego przedłożenia własnych uwag, zaś podjęte decyzje powinny zostać podane do wiadomości publicznej.
W celu zapewnienia zainteresowanym przedsiębiorstwom prawa do obrony, w szczególności prawa dostępu do akt, istotne jest, aby tajemnica handlowa podlegała ochronie.
Podobnie należy chronić poufność informacji wymienianych w obrębie sieci.
(33) Ponieważ wszelkie decyzje podejmowane przez Komisję na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie z Traktatem podlegają kontroli Trybunału Sprawiedliwości, Trybunał Sprawiedliwości powinien zgodnie z art. 229 Traktatu otrzymać nieograniczone prawo orzekania w odniesieniu do decyzji, na których mocy Komisja nakłada grzywny lub okresowe kary pieniężne.
(34) Zasady ustanowione w art. 81 i 82 Traktatu, stosowane na mocy rozporządzenia nr 17, przyznały wiodącą rolę organom Wspólnoty.
Tę wiodącą rolę należy utrzymać, jednocześnie ściślej włączając Państwa Członkowskie do stosowania wspólnotowych reguł konkurencji.
Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, ustanowionymi w art. 5 Traktatu, niniejsze rozporządzenie obejmuje swoim zakresem przedmiotowym jedynie kwestie konieczne dla osiągnięcia jego celu, którym jest umożliwienie skutecznego stosowania wspólnotowych reguł konkurencji.
(35) W celu właściwego stosowania wspólnotowego prawa konkurencji Państwa Członkowskie powinny wyznaczyć i upoważnić do stosowania art. 81 i 82 Traktatu podmioty działające jako organy stosujące prawo w interesie publicznym. Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wyznaczania zarówno organów administracyjnych, jak i sądowych do wykonywania różnych zadań przyznanych organom ochrony konkurencji na mocy niniejszego rozporządzenia. Niniejsze rozporządzenie uznaje różnorodność, jaka istnieje w systemach władzy wykonawczej Państw Członkowskich. Przepisy art. 11 ust. 6 niniejszego rozporządzenia powinny być stosowane do wszystkich organów ochrony konkurencji. Jako wyjątek od tej ogólnej reguły, tam, gdzie organy prokuratorskie wnoszą sprawę przed odrębny organ sądowniczy, art. 11 ust. 6 powinien być stosowany do organu prokuratorskiego z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 35 ust. 4 niniejszego rozporządzenia. Jeżeli warunki te nie zostaną spełnione, powinno się stosować regułę ogólną. W każdym razie art. 11 ust. 6 nie powinno się stosować do sądów, o ile działają jako sądy odwoławcze.
(36) Zgodnie z przyjętym orzecznictwem jasno stanowiącym, że reguły konkurencji stosuje się do transportu, sektor ten powinien być przedmiotem przepisów proceduralnych niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie Rady nr 141 z dnia 26 listopada 1962 r. wyłączające stosowanie rozporządzenia nr 17 do sektora transportu[12] powinno więc zostać uchylone, a rozporządzenia (EWG) nr 1017/68[13], (EWG) nr 4056/86[14] i (EWG) nr 3975/87[15] powinny zostać zmienione, aby skreślić niektóre zawarte w nich przepisy proceduralne.
(37) Niniejsze rozporządzenie respektuje podstawowe prawa i uznaje zasady przyjęte w szczególności w Karcie Podstawowych Praw Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie powinno być odpowiednio interpretowane i stosowane zgodnie z tymi zasadami i prawami.
(38) Pewność prawa dla przedsiębiorstw działających na podstawie wspólnotowych reguł konkurencji przyczynia się do promocji innowacyjności i inwestycji.
Jeżeli sprawy powodują powstanie autentycznej niepewności z powodu obecnej nowelizacji lub nierozwiązanych kwestii w odniesieniu do stosowania tych reguł, poszczególne przedsiębiorstwa mogą uzyskać nieformalne wytyczne od Komisji.
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla uprawnienia Komisji do udzielania takich nieformalnych wytycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZASADY
Artykuł 1
Stosowanie art. 81 i 82 Traktatu
1. Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione, o których mowa w art. 81 ust. 1 Traktatu, które nie spełniają warunków określonych w art. 81 ust. 3 Traktatu, są zakazane, bez konieczności podejmowania w tym celu uprzedniej decyzji.
2. Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione, o których mowa w art. 81 ust. 1 Traktatu, które spełniają warunki określone w art. 81 ust. 3 Traktatu, nie są zakazane, bez konieczności podejmowania w tym celu uprzedniej decyzji.
3.
Nadużywanie pozycji dominującej, o którym mowa w art. 82 Traktatu, jest zakazane, bez konieczności podejmowania w tym celu uprzedniej decyzji.
Artykuł 2
Ciężar dowodu
W każdym krajowym lub wspólnotowym postępowaniu w sprawie stosowania art. 81 i 82 Traktatu ciężar udowodnienia naruszenia art. 81 ust. 1 lub art. 82 Traktatu spoczywa na stronie lub organie zarzucającym naruszenie. Przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw ubiegający się o wyłączenie na mocy art. 81 ust. 3 Traktatu ma obowiązek udowodnienia, że przesłanki określone w tym przepisie są spełnione.
Artykuł 3
Związek między art. 81 i 82 Traktatu a krajowym prawem konkurencji
1.
Jeżeli organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich lub krajowe sądy stosują krajowe prawo konkurencji do porozumień, decyzji związków przedsiębiorstw lub praktyk uzgodnionych w rozumieniu art. 81 ust. 1 Traktatu, które mogą wpływać na handel między Państwami Członkowskimi w rozumieniu tego przepisu, stosują również art. 81 Traktatu do takich porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych.
W przypadkach, gdy organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich lub krajowe sądy stosują krajowe prawo konkurencji do praktyk zakazanych art. 82 Traktatu, stosują również art. 82 Traktatu.
2. Zastosowanie krajowego prawa konkurencji nie może prowadzić do zakazania porozumień, decyzji związków przedsiębiorstw lub praktyk uzgodnionych, które mogą wpływać na handel miedzy Państwami Członkowskimi, lecz nie ograniczają konkurencji w rozumieniu art. 81 ust. 1 Traktatu lub spełniają przesłanki art. 81 ust. 3 Traktatu, lub które objęte są rozporządzeniem w celu stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu. Niniejsze rozporządzenie nie ogranicza możliwości przyjmowania i stosowania przez Państwa Członkowskie na swoim terytorium bardziej restrykcyjnych krajowych przepisów prawnych, które zakazują lub przewidują sankcje za jednostronne praktyki stosowane przez przedsiębiorstwa.
3.
Bez uszczerbku dla ogólnych zasad i innych postanowień prawa wspólnotowego ust. 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli organy ochrony konkurencji i sądy Państw Członkowskich stosują krajowe przepisy dotyczące kontroli koncentracji przedsiębiorstw, ani nie wykluczają stosowania krajowych przepisów prawnych, które w sposób przeważający dążą do celu odmiennego niż ten, do którego prowadzą art. 81 i 82 Traktatu.
ROZDZIAŁ II
UPRAWNIENIA
Artykuł 4
Uprawnienia Komisji
Do celów stosowania art. 81 i 82 Traktatu Komisja ma uprawnienia przewidziane niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 5
Uprawnienia organów ochrony konkurencji Państw Członkowskich
Organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich mają prawo stosowania art. 81 i 82 Traktatu w indywidualnych sprawach.
W tym celu, działając z urzędu lub na wniosek, mogą wydać następujące decyzje:
- domagające się zaprzestania naruszenia,
- zarządzające środki tymczasowe,
- akceptujące zobowiązania,
- nakładające grzywny lub okresowe kary pieniężne, lub inne kary przewidziane w krajowych przepisach prawa.
Jeżeli na podstawie informacji, które posiadają organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich, warunki ustanowienia zakazu nie zostały spełnione, mogą również zdecydować, że nie ma podstaw do działania z ich strony.
Artykuł 6
Uprawnienia sądów krajowych
Sądy krajowe mają uprawnienia do stosowania art. 81 i 82 Traktatu.
ROZDZIAŁ III
DECYZJE KOMISJI
Artykuł 7
Stwierdzenie i zaprzestanie naruszenia
1.
Jeżeli Komisja, działając z urzędu lub na wniosek, stwierdzi naruszenie art. 81 lub 82 Traktatu, może w drodze decyzji nakazać przedsiębiorstwom lub związkom przedsiębiorstw, których sprawa dotyczy, by zaprzestały takiego naruszenia.
W tym celu Komisja może użyć wobec przedsiębiorstw środków zaradczych o charakterze behawioralnym lub strukturalnym, proporcjonalnych do popełnionego naruszenia i koniecznych do jego skutecznego zakończenia.
Środki strukturalne zastosować można jedynie, gdy nie istnieją równie skuteczne środki behawioralne lub gdy równie skutecznie środki behawioralne byłyby bardziej uciążliwe dla zainteresowanych przedsiębiorstw niż środki strukturalne.
Jeżeli Komisja posiada uzasadniony interes, może stwierdzić, że naruszenie zostało popełnione w przeszłości.
2.
Uprawnione do składania wniosków, o których mowa w ust. 1, są osoby fizyczne lub osoby prawne, które wykażą uzasadniony interes, oraz Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Środki tymczasowe
1.
W przypadkach naglących ze względu na ryzyko zaistnienia poważnej i nienaprawialnej szkody dla konkurencji Komisja, działając z urzędu, może w drodze decyzji na podstawie wykrycia naruszenia prima facie zarządzić zastosowanie środków tymczasowych.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, obowiązuje przez czas oznaczony, który może być przedłużony, jeżeli to konieczne i stosowne.
Artykuł 9
Zobowiązania
1.
Jeżeli Komisja zamierza przyjąć decyzję nakazującą zaprzestania naruszenia i zainteresowane przedsiębiorstwa zaproponują zobowiązania uwzględniające zastrzeżenia wyrażone przez Komisję we wstępnej fazie rozpatrywania sprawy, Komisja może, w drodze decyzji, uczynić takie zobowiązania wiążącymi dla przedsiębiorstw.
Decyzja taka może zostać przyjęta na czas określony i oznacza, że nie ma już dalszych podstaw do podejmowania działań przez Komisję.
2.
Komisja może, działając z urzędu lub na wniosek, wznowić postępowanie:
a) jeżeli nastąpiła istotna zmiana odnośnie do jakiegokolwiek faktu, który był podstawą do podjęcia decyzji;
b) jeżeli zainteresowane przedsiębiorstwo działa wbrew swoim zobowiązaniom; lub
c) jeżeli decyzja została podjęta na podstawie niekompletnych, nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji dostarczonych przez strony.
Artykuł 10
Stwierdzenie niestosowania
Jeżeli interes publiczny Wspólnoty w zakresie stosowania art. 81 i 82 Traktatu tego wymaga, Komisja, działając z urzędu, może w drodze decyzji stwierdzić, że art. 81 Traktatu nie ma zastosowania do porozumienia, decyzji związków przedsiębiorstw lub praktyki uzgodnionej, ponieważ warunki określone w art. 81 ust. 1 Traktatu nie zostały spełnione lub warunki określone w art. 81 ust. 3 Traktatu zostały spełnione.
Komisja może podobnie dokonać takiego stwierdzenia odnośnie do art. 82 Traktatu.
ROZDZIAŁ IV
WSPÓŁPRACA
Artykuł 11
Współpraca między Komisją i organami ochrony konkurencji Państw Członkowskich
1.
Komisja i organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich stosują wspólnotowe reguły konkurencji w ścisłej współpracy.
2.
Komisja przekazuje organom ochrony konkurencji Państw Członkowskich kopie najistotniejszych dokumentów, które zebrała w celu stosowania art. 7, 8, 9, 10 i 29 ust. 1.
Na wniosek organu ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego Komisja dostarczy mu kopie innych istniejących dokumentów koniecznych do dokonania oceny sprawy.
3.
Organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich, w przypadku gdy działają na mocy art. 81 lub 82 Traktatu, informują Komisję pisemnie przed lub bezzwłocznie po wszczęciu pierwszych formalnych działań dochodzeniowych.
Informacja ta może być również udostępniona organom ochrony konkurencji innych Państw Członkowskich.
4.
Nie później niż 30 dni przed przyjęciem decyzji nakazującej zaprzestania naruszenia, akceptującej zobowiązania lub wycofującej stosowanie rozporządzenia o wyłączeniu grupowym organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich powiadomią o tym Komisję.
W tym celu dostarczą Komisji streszczenie sprawy, przewidywaną decyzję, lub - wobec jej braku - inny dokument przedstawiający proponowany kierunek działań.
Informację tę można również udostępnić organom ochrony konkurencji innych Państw Członkowskich.
Na wniosek Komisji działający w sprawie organ ochrony konkurencji udostępni Komisji inne posiadane dokumenty, które są konieczne do rozstrzygnięcia sprawy.
Informację dostarczoną Komisji można udostępniać organom ochrony konkurencji innych Państw Członkowskich.
Krajowe organy ochrony konkurencji mogą również wymieniać między sobą informacje konieczne do rozstrzygnięcia sprawy, którą zajmują się na mocy art. 81 lub 82 Traktatu.
5.
Organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich mogą konsultować się z Komisją w każdej sprawie, która wiąże się ze stosowaniem prawa wspólnotowego.
6.
Wszczęcie przez Komisję postępowania w celu przyjęcia decyzji na mocy rozdziału III pozbawia organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich ich kompetencji w zakresie stosowania art. 81 i 82 Traktatu.
Jeżeli organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego prowadzi już postępowanie w sprawie, Komisja wszczyna postępowanie po zasięgnięciu opinii krajowego organu ochrony konkurencji.
Artykuł 12
Wymiana informacji
1.
W celu stosowania art. 81 i 82 Traktatu Komisja i organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich mają uprawnienia do wzajemnego przekazywania i wykorzystywania jako dowodu wszelkiego rodzaju materiałów o charakterze faktycznym lub prawnym, w tym informacji poufnych.
2.
Uzyskane w drodze wymiany informacje można wykorzystywać wyłącznie jako dowód w celu stosowania art. 81 lub 82 Traktatu i w odniesieniu do przedmiotu, w którego sprawie zostały zebrane przez przekazujący organ.
Jeżeli w tej samej sprawie stosuje się krajowe prawo konkurencji i równolegle wspólnotowe prawo konkurencji i nie prowadzi to do odmiennego rozstrzygnięcia, informacje podlegające wymianie na mocy niniejszego artykułu można również wykorzystywać do stosowania krajowego prawa konkurencji.
3.
Informacja udzielona na mocy ust. 1 może zostać wykorzystana jedynie jako dowód w celu nałożenia sankcji na osoby fizyczne, jeżeli:
- przepisy prawne organu przekazującego informacje przewidują sankcje podobnego rodzaju w odniesieniu do naruszenia art. 81 lub 82 Traktatu, lub w razie ich braku,
- informacja została zebrana w sposób, który odzwierciedla ten sam zakres ochrony prawa do obrony osób fizycznych, jaki przewidziano w krajowych przepisach organu otrzymującego.
Jednakże w takim wypadku udzielona informacja nie może być wykorzystana przez organ ją otrzymujący do nałożenia kary pozbawienia wolności.
Artykuł 13
Zawieszenie lub zamknięcie postępowania
1.
Jeżeli organy ochrony konkurencji dwóch lub więcej Państw Członkowskich działają na wniosek lub z urzędu na mocy art. 81 lub 82 Traktatu w sprawie tego samego porozumienia, decyzji związku lub praktyki uzgodnionej, okoliczność, iż jeden organ zajmuje się tą sprawą, jest wystarczającą podstawą dla innych organów do zawieszenia postępowania toczącego się przed nimi lub odrzucenia wniosku.
Komisja może odrzucić wniosek na tej podstawie, że organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego zajmuje się tą sprawą.
2.
Organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego lub Komisja może odrzucić wniosek w sprawie porozumienia, decyzji związku lub praktyki uzgodnionej, jeżeli sprawa jest już rozpatrywana przez inny organ ochrony konkurencji.
Artykuł 14
Komitet Doradczy
1. Komisja przeprowadza konsultacje z Komitetem Doradczym ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji na mocy art. 7, 8, 9, 10, 23, 24 ust. 2 i 29 ust. 1.
2.
W celu przedyskutowania poszczególnych spraw tworzy się Komitet Doradczy składający się z przedstawicieli organów ochrony konkurencji Państw Członkowskich.
Na posiedzenia, na których omawia się kwestie inne niż postępowania w indywidualnych sprawach, można wyznaczyć dodatkowo przedstawiciela Państwa Członkowskiego właściwego w sprawach ochrony konkurencji.
Przedstawiciele w razie niemożności uczestniczenia w posiedzeniach mogą zostać zastąpieni przez innych przedstawicieli.
3.
Konsultacje mogą odbywać się podczas posiedzeń zwołanych i prowadzonych przez Komisję w terminie co najmniej 14 dni od dostarczenia zawiadomienia o zwołaniu posiedzenia wraz z dołączonym streszczeniem sprawy, wskazaniem najważniejszych dokumentów i wstępnego projektu decyzji.
W przypadku decyzji wydawanych na mocy art. 8 posiedzenie może być zwołane w terminie 7 dni po dostarczeniu zasadniczej części projektu decyzji.
Jeżeli Komisja dostarczy zawiadomienie o zwołaniu posiedzenia w terminie krótszym niż wyżej wskazany, posiedzenie może odbyć się w zaproponowanym terminie, jeżeli nie sprzeciwi się temu żadne Państwo Członkowskie.
Komitet Doradczy wydaje pisemną opinię na temat wstępnego projektu decyzji Komisji.
Opinia może zostać wydana nawet pod nieobecność i wobec braku reprezentacji niektórych członków.
Na wniosek jednego lub kilku członków stanowisko wyrażone w opinii zostanie uzasadnione.
4.
Konsultacje można przeprowadzać również w trybie procedury pisemnej.
Jednakże jeżeli którekolwiek Państwo Członkowskie zgłosi stosowny wniosek, Komisja zwołuje posiedzenie.
W przypadku zastosowania procedury pisemnej Komisja wyznacza termin nie krótszy niż 14 dni, w którym Państwa Członkowskie mają zgłosić swoje uwagi, które zostaną przekazane do wszystkich innych Państw Członkowskich.
W przypadku decyzji wydawanych na mocy art. 8 termin 14 dni ulega skróceniu do 7 dni.
Jeżeli Komisja wyznaczy dla procedury pisemnej termin krótszy niż wyżej wskazany, zaproponowany termin jest wiążący w razie braku sprzeciwu ze strony któregokolwiek Państwa Członkowskiego.
5.
Komisja w najwyższym stopniu weźmie pod uwagę opinię wydaną przez Komitet Doradczy.
Komitet zostanie poinformowany przez Komisję o tym, w jaki sposób jego opinia została uwzględniona.
6.
Jeżeli Komitet Doradczy wydaje pisemną opinię, opinia ta zostaje dołączona do projektu decyzji.
Jeżeli Komitet Doradczy zaleca publikację opinii, Komisja dokonuje tej publikacji, uwzględniając uzasadniony interes przedsiębiorstwa odnośnie do ochrony tajemnicy handlowej.
7.
Na wniosek organu ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego Komisja włączy do porządku posiedzeń Komitetu Doradczego sprawy rozpatrywane przez organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego na mocy art. 81 lub 82 Traktatu.
Komisja może to również uczynić z własnej inicjatywy.
W każdym wypadku Komisja poinformuje o tym zainteresowany organ ochrony konkurencji.
Wniosek może w szczególności zostać złożony przez organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego w odniesieniu do sprawy, w której Komisja zamierza wszcząć postępowanie ze skutkiem przewidywanym w art. 11 ust. 6.
Komitet Doradczy nie wydaje opinii w sprawach prowadzonych przez organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich.
Komitet Doradczy może również omawiać kwestie ogólne dotyczące wspólnotowego prawa konkurencji.
Artykuł 15
Współpraca z sądami krajowymi
1.
W postępowaniach dotyczących stosowania art. 81 lub 82 Traktatu sądy Państw Członkowskich mogą prosić Komisję o przekazanie informacji pozostających w jej posiadaniu lub opinii odnośnie do kwestii dotyczących stosowania wspólnotowego prawa konkurencji.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji kopie wszelkich wyroków na piśmie, w których stosowane były art. 81 lub 82 Traktatu.
Kopie takie dostarczane są niezwłocznie po doręczeniu stronom wyroku na piśmie.
3.
Działając z urzędu, organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich mogą przedstawiać pisemne uwagi sądom krajowym własnych Państw Członkowskich w sprawach dotyczących stosowania art. 81 lub 82 Traktatu.
Organy te mogą również przedstawiać ustne uwagi sądom krajowym własnych Państw Członkowskich, o ile sądy te wyrażą na to zgodę.
Jeżeli spójne stosowanie art. 81 lub 82 Traktatu tego wymaga, Komisja, działając z urzędu, może przedstawiać pisemne uwagi sądom Państw Członkowskich.
Za zgodą właściwego sądu Komisja może również przedstawiać ustne uwagi.
Wyłącznie w celu przygotowania własnych uwag organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich i Komisja mogą zwracać się z wnioskiem do odpowiedniego sądu Państwa Członkowskiego o przekazanie lub zapewnienie przekazania wszelkich dokumentów koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy.
4.
Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla szerszych uprawnień do wnoszenia uwag przed sądy przyznanych organom ochrony konkurencji Państw Członkowskich na mocy przepisów prawa tych państw.
Artykuł 16
Jednolite stosowanie wspólnotowego prawa konkurencji
1.
Jeżeli krajowe sądy orzekają w sprawie porozumień, decyzji lub praktyk na mocy art. 81 lub 82 Traktatu, które są już przedmiotem decyzji Komisji, nie mogą wydawać decyzji sprzecznych z decyzją wydaną przez Komisję.
Sądy muszą również unikać wydawania decyzji pozostających w sprzeczności z decyzją rozważaną przez Komisję w trakcie postępowania, które Komisja wszczęła.
W tym celu sąd krajowy może rozważyć, czy konieczne jest zawieszenie toczącego się postępowania.
Obowiązek ten pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków wynikających z art. 234 Traktatu.
2.
Jeżeli organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich orzekają w sprawie porozumień, decyzji lub praktyk na mocy art. 81 lub 82 Traktatu, które już są przedmiotem decyzji Komisji, nie mogą wydawać decyzji sprzecznych z decyzją przyjętą przez Komisję.
ROZDZIAŁ V
UPRAWNIENIA DOCHODZENIOWE
Artykuł 17
Dochodzenia w odniesieniu do sektorów gospodarki i typów porozumień
1.
Jeżeli tendencje w handlu między Państwami Członkowskimi, sztywność cen lub inne okoliczności wskazują, że konkurencja może być ograniczona lub zakłócona na obszarze wspólnego rynku, Komisja może przeprowadzić dochodzenie w odniesieniu do określonego sektora gospodarki lub w odniesieniu do szczególnego typu porozumień w różnych sektorach gospodarki.
W trakcie tego dochodzenia Komisja może prosić przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, których sprawa dotyczy, o dostarczenie informacji koniecznych do stosowania art. 81 i 82 Traktatu oraz może prowadzić wszelkie kontrole konieczne do tego celu.
Komisja może w szczególności żądać, aby przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, których sprawa dotyczy, podały do wiadomości wszystkie porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione.
Komisja może opublikować sprawozdanie na temat wyników swojego dochodzenia w odniesieniu do poszczególnych sektorów gospodarki lub poszczególnych typów porozumień w różnych sektorach gospodarki i umożliwić zainteresowanym stronom zgłaszanie uwag.
2.
Artykuły 14, 18, 19, 20, 22, 23 i 24 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 18
Żądanie informacji
1.
W celu wypełniania obowiązków wyznaczonych niniejszym rozporządzeniem Komisja może zwrócić się do przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw o dostarczenie wszelkich koniecznych informacji, występując ze zwykłym żądaniem informacji lub w drodze decyzji.
2.
Jeżeli Komisja występuje ze zwykłym żądaniem informacji do przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, podaje podstawę prawną i cel żądania, określa zakres informacji, ustala termin, w którym należy je dostarczyć, oraz poucza o karach przewidzianych w art. 23 za dostarczenie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji.
3.
Jeżeli Komisja wzywa przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw do dostarczenia informacji w drodze decyzji, podaje podstawę prawną i cel żądania, określa zakres żądanych informacji i ustala termin, w którym należy je dostarczyć.
Komisja poucza o karach przewidzianych w art. 23 oraz poucza lub nakłada kary przewidziane w art. 24.
Komisja poucza również o prawie do wniesienia odwołania od decyzji do Trybunału Sprawiedliwości.
4.
Właściciele przedsiębiorstw lub ich przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych, spółki i firmy lub stowarzyszenia nieposiadające osobowości prawnej, osoby upoważnione do ich reprezentowania przez prawo lub ich statut, dostarczają wymaganych informacji w imieniu przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, których sprawa dotyczy.
Prawnicy należycie upoważnieni do działania mogą przedłożyć informacje w imieniu swoich klientów.
Klienci pozostają w pełni odpowiedzialni, jeżeli przedłożone informacje są niekompletne, nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd.
5.
Komisja niezwłocznie przesyła kopie zwykłego żądania informacji lub decyzji do organu ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw i do organu ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego, którego terytorium dotyczy sprawa.
6.
Na wniosek Komisji rządy i organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich dostarczają Komisji wszelkich informacji koniecznych do wykonania obowiązków wyznaczonych jej na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 19
Uprawnienia do przyjmowania oświadczeń
1.
W celu wypełnienia obowiązków wyznaczonych niniejszym rozporządzeniem Komisja może przesłuchiwać wszelkie osoby fizyczne i prawne, które wyrażą zgodę na przesłuchanie, w celu zebrania informacji odnoszących się do przedmiotu postępowania.
2.
Jeżeli przesłuchanie zgodne z ust. 1 przeprowadzane jest w pomieszczeniach przedsiębiorstwa, Komisja informuje o tym organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego, w którym odbywa się przesłuchanie.
Na żądanie organu ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego jego urzędnicy mogą pomagać urzędnikom i innym towarzyszącym osobom upoważnionym przez Komisję do prowadzenia przesłuchania.
Artykuł 20
Uprawnienia Komisji do przeprowadzania kontroli
1.
W celu wypełnienia obowiązków wyznaczonych niniejszym rozporządzeniem Komisja może prowadzić wszelkie konieczne kontrole przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
2.
Urzędnicy i inne towarzyszące osoby upoważnione przez Komisję do prowadzenia kontroli mają prawo do:
a) wchodzenia do wszelkich pomieszczeń, na teren i do środków transportu przedsiębiorstwa i związków przedsiębiorstw;
b) sprawdzania ksiąg i innych rejestrów dotyczących spraw prowadzonych przez przedsiębiorstwo, bez względu na sposób ich przechowywania;
c) pobrania lub uzyskiwania w każdej formie kopii lub wyciągów z tych ksiąg lub rejestrów;
d) pieczętowania wszelkich pomieszczeń przedsiębiorstwa i ksiąg lub rejestrów na czas i w zakresie koniecznym do przeprowadzenia kontroli;
e) zadawania pytań przedstawicielom pracowników lub pracownikom przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstwa w celu uzyskania wyjaśnień co do faktów lub dokumentów dotyczących przedmiotu i celu kontroli oraz do rejestrowania odpowiedzi.
3.
Urzędnicy i inne towarzyszące osoby upoważnione przez Komisję do prowadzenia kontroli wykonują swoje uprawnienia po okazaniu pisemnego upoważnienia zawierającego określenie przedmiotu i celu kontroli oraz informacje o karach przewidzianych w art. 23, w przypadku gdy okazane księgi i rejestry dotyczące spraw przedsiębiorstwa są niekompletne lub gdy odpowiedzi na pytania zadane na mocy ust. 2 niniejszego artykułu są nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd.
Z odpowiednim wyprzedzeniem Komisja powiadomi o kontroli organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego, na którego terytorium przeprowadza kontrolę.
4.
Przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw są zobowiązane do podporządkowania się kontroli nakazanej przez Komisję w drodze decyzji.
Decyzja zawiera określenie przedmiotu i celu kontroli, termin jej rozpoczęcia i pouczenie o karach przewidzianych w art. 23 i 24 oraz o prawie do wniesienia odwołania od decyzji do Trybunału Sprawiedliwości.
Komisja podejmuje takie decyzje po zasięgnięciu opinii organu ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola.
5.
Urzędnicy organu ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola, oraz osoby upoważnione lub wyznaczone przez ten organ na wniosek tego organu lub Komisji aktywnie pomagają urzędnikom i innym towarzyszącym osobom upoważnionym przez Komisję.
W tym celu przysługują im uprawnienia, o których mowa w ust. 2.
6.
Jeżeli urzędnicy i inne towarzyszące osoby upoważnione przez Komisję uznają, że przedsiębiorstwo sprzeciwia się kontroli nakazanej zgodnie z niniejszym artykułem, Państwo Członkowskie udzieli im wszelkiej koniecznej pomocy, tam gdzie to stosowne występując o pomoc policji lub równoważnej władzy egzekwującej prawo, aby umożliwić przeprowadzenie kontroli.
7.
Jeżeli pomoc przewidziana w ust. 6 zgodnie z przepisami krajowymi wymaga uzyskania zgody organu sądowego, zostanie złożony wniosek o wydanie takiej zgody.
O zgodę taką można wystąpić jako o środek zapobiegawczy.
8.
Jeżeli złożono wniosek, o którym mowa w ust. 7, krajowe organy sądowe sprawdzają, czy decyzja Komisji jest autentyczna, a przewidziane środki przymusu nie są arbitralne ani nadmiernie uciążliwe w stosunku do przedmiotu kontroli.
Badając proporcjonalność środków przymusu, krajowe organy sądowe mogą wystąpić do Komisji, bezpośrednio lub za pośrednictwem organu ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego, o szczegółowe wyjaśnienia dotyczące w szczególności podstaw, na jakich Komisja powzięła podejrzenie o naruszeniu art. 81 i 82 Traktatu, jak również o wyjaśnienia dotyczące wagi zarzucanego naruszenia oraz charakteru uczestnictwa w nim danego przedsiębiorstwa.
Jednakże krajowe organy sądowe nie mogą podważać konieczności przeprowadzenia kontroli ani żądać dostarczenia im informacji znajdujących się w aktach Komisji.
Legalność decyzji Komisji może być rozpatrywana jedynie przez Trybunał Sprawiedliwości.
Artykuł 21
Kontrola innych pomieszczeń
1.
Jeżeli zaistnieje uzasadnione podejrzenie, że księgi lub inne rejestry dotyczące spraw przedsiębiorstwa, będące przedmiotem kontroli, które mogą mieć znaczenie dla udowodnienia poważnego naruszenia art. 81 lub 82 Traktatu, są przechowywane w innych pomieszczeniach, na innym terenie lub w środkach transportu, w tym w miejscach zamieszkania dyrektorów, menedżerów lub innych pracowników przedsiębiorstwa lub związków przedsiębiorstw, Komisja może w drodze decyzji nakazać przeprowadzenie kontroli takich pomieszczeń, terenu i środków transportu.
2.
Decyzja zawiera określenie przedmiotu i celu kontroli, ustalenie terminu jej rozpoczęcia i poucza o prawie do wniesienia odwołania od decyzji do Trybunału Sprawiedliwości.
W szczególności w decyzji wskazane są przyczyny, które doprowadziły Komisję do stwierdzenia, że istnieje podejrzenie w rozumieniu ust. 1.
Komisja wydaje takie decyzje po zasięgnięciu opinii organu ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola.
3.
Decyzja przyjęta na mocy ust. 1 nie może zostać wykonana bez uprzedniego uzyskania zgody krajowego organu sądowego zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Krajowe organy sądowe sprawdzają, czy decyzja Komisji jest autentyczna, a przewidziane środki przymusu nie są arbitralne ani nadmiernie uciążliwe w szczególności w stosunku do wagi zarzucanego naruszenia, ciężaru poszukiwanych dowodów, zaangażowania danego przedsiębiorstwa i uzasadnionego prawdopodobieństwa, że księgi i rejestry odnoszące się do przedmiotu kontroli są przechowywane w pomieszczeniach, na wkroczenie do których trzeba posiadać zgodę.
Krajowe organy sądowe mogą prosić Komisję, bezpośrednio lub za pośrednictwem organu ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego, o szczegółowe wyjaśnienia dotyczące tych elementów, które są konieczne do umożliwienia im oceny proporcjonalności przewidzianych środków przymusu.
Jednakże krajowe organy sądowe nie mogą podważać konieczności przeprowadzenia kontroli ani żądać dostarczenia im informacji znajdujących się w aktach Komisji.
Legalność decyzji Komisji może być rozpatrywana jedynie przez Trybunał Sprawiedliwości.
4. Urzędnicy i inne towarzyszące osoby upoważnione przez Komisję do prowadzenia kontroli nakazanej zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu posiadają uprawnienia, o których mowa w art. 20 ust. 2 lit. a), b) i c). Artykuł 20 ust. 5 i 6 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 22
Dochodzenia prowadzone przez organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich
1.
Organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego może na terytorium objętym jego jurysdykcją przeprowadzać wszelkie kontrole lub inne środki dowodowe przewidziane w prawie krajowym w imieniu i na potrzeby organu ochrony konkurencji innego Państwa Członkowskiego w celu ustalenia, czy zaistniało naruszenie art. 81 lub 82 Traktatu.
Wszelka wymiana i wykorzystanie zebranych informacji odbywa się zgodnie z art. 12.
2. Na wniosek Komisji organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich przeprowadzają kontrolę, którą Komisja uznaje za konieczną na mocy art. 20 ust. 1 lub którą nakazała na mocy decyzji zgodnie z art. 20 ust. 4. Urzędnicy organów ochrony konkurencji Państw Członkowskich odpowiedzialni za przeprowadzenie tych kontroli, jak również osoby upoważnione lub wyznaczone przez nich, wykonują swoje uprawnienia zgodnie z własnym prawem krajowym.
Na wniosek Komisji lub organu ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola, urzędnicy lub inne towarzyszące osoby upoważnione przez Komisję mogą pomagać urzędnikom organu przeprowadzającego kontrolę.
ROZDZIAŁ VI
KARY
Artykuł 23
Grzywny
1.
Komisja może w drodze decyzji nałożyć na przedsiębiorstwo i związki przedsiębiorstw grzywny nieprzekraczające 1 % całkowitego obrotu uzyskanego w poprzedzającym roku obrotowym, jeżeli umyślnie lub w wyniku zaniedbania:
a) dostarczają one nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje w odpowiedzi na żądanie, o którym mowa w art. 17 lub 18 ust. 2;
b) w odpowiedzi na żądanie zawarte w decyzji wydanej na mocy art. 17 i 18 ust. 3 dostarczają nieprawdziwe, niepełne lub wprowadzające w błąd informacje lub nie dostarczają informacji w wyznaczonym terminie;
c) podczas kontroli przeprowadzanej na mocy art. 20 przedstawiają wymagane księgi lub inne rejestry związane z działalnością gospodarczą w niekompletnej formie lub odmawiają poddania się kontroli nakazanej w decyzji wydanej na mocy art. 20 ust. 4;
d) w odpowiedzi na pytania zadane na mocy art. 20 ust. 2 lit. e),
- udzielają nieprawdziwej lub wprowadzającej w błąd odpowiedzi,
- nie korygują w wyznaczonym przez Komisję terminie nieprawdziwej, niepełnej lub wprowadzającej w błąd odpowiedzi udzielonej przez pracownika, lub
- nie udzielają odpowiedzi lub odmawiają dostarczenia pełnej odpowiedzi dotyczącej faktów związanych z przedmiotem i celem kontroli nakazanej w decyzji wydanej na mocy art. 20 ust. 4;
e) pieczęcie, nałożone na mocy art. 20 ust. 2 lit. d) przez urzędników lub inne osoby upoważnione przez Komisję, zostały złamane.
2.
Komisja może, w drodze decyzji, nałożyć grzywny na przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, jeżeli umyślnie lub w wyniku zaniedbania:
a) naruszają art. 81 lub 82 Traktatu, lub
b) działają wbrew decyzji, wydanej na mocy art. 8, nakładającej środki tymczasowe, lub
c) nie wykonują zobowiązań uznanych za wiążące w decyzji wydanej na mocy art. 9.
Dla każdego przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw biorących udział w naruszeniu grzywna nie przekroczy 10 % całkowitego obrotu uzyskanego w poprzedzającym roku obrotowym.
Jeżeli naruszenie ze strony związku przedsiębiorstw ma związek z działalnością jego członków, grzywna nie przekroczy 10 % sumy całkowitego obrotu każdego z członków prowadzącego działalność na rynku, na który miało wpływ naruszenie dokonane przez związek.
3.
Przy ustalaniu wysokości grzywny uwzględnia się ciężar i czas trwania naruszenia.
4.
Jeżeli grzywna nałożona na związek przedsiębiorstw uwzględnia obrót jego członków, a związek nie jest wypłacalny, jest on zobowiązany do wezwania swoich członków do złożenia składki, aby pokryć kwotę grzywny.
Jeżeli składka taka nie zostanie wpłacona do związku w terminie wyznaczonym przez Komisję, Komisja może żądać zapłaty grzywny bezpośrednio od każdego przedsiębiorstwa, którego przedstawiciele byli członkami organów decyzyjnych związku.
Jeżeli po zażądaniu zapłaty, na mocy akapitu drugiego konieczne jest zabezpieczenie pełnej zapłaty grzywny, Komisja może żądać zapłaty pozostałej części kary przez każdego z członków związku, który prowadził działalność na rynku, na którym wystąpiło naruszenie.
Jednakże Komisja nie żąda zapłaty na mocy akapitu drugiego i trzeciego od przedsiębiorstw, które wykażą, że nie wykonali decyzji związku powodującej naruszenie oraz że nie byli świadomi jej istnienia lub aktywnie dystansowali się od niej, zanim Komisja rozpoczęła dochodzenie w sprawie.
Odpowiedzialność finansowa każdego przedsiębiorstwa w zakresie zapłaty grzywny nie przekracza 10 % jego rocznego obrotu uzyskanego w poprzedzającym roku obrotowym.
5.
Decyzje podjęte na mocy ust. 1 i 2 nie mają charakteru sankcji karnych.
Artykuł 24
Okresowe kary pieniężne
1.
Komisja może w drodze decyzji nałożyć na przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw okresowe kary pieniężne nieprzekraczające 5 % średniego dziennego obrotu w poprzedzającym roku obrotowym za każdy dzień i naliczone od daty ustalonej w decyzji, aby nakłonić przedsiębiorstwa do:
a) zaprzestania naruszenia art. 81 lub art. 82 Traktatu stosownie do decyzji wydanej na mocy art. 7;
b) zastosowania się do decyzji nakazującej środki tymczasowe, wydanej na mocy art. 8;
c) zastosowania się do decyzji uznającej zobowiązania za wiążące, wydanej na mocy art. 9;
d) dostarczenia kompletnych i prawdziwych informacji, których żądała Komisja w decyzji wydanej na mocy art. 17 lub 18 ust. 3;
e) poddania się kontroli nakazanej przez Komisję w decyzji wydanej na mocy art. 20 ust. 4.
2.
Jeżeli przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw dopełniły obowiązku, dla zapewnienia którego wykonania zostały ustanowione okresowe kary pieniężne, Komisja może ustalić ostateczną kwotę okresowych kar pieniężnych, niższą od ustalonej w pierwotnej decyzji.
Artykuł 23 ust. 4 stosuje się odpowiednio.
ROZDZIAŁ VII
TERMINY PRZEDAWNIENIA
Artykuł 25
Terminy przedawnienia dla nakładania kar
1.
Uprawnienia przyznane Komisji na mocy art. 23 i 24 podlegają następującym terminom przedawnienia:
a) trzy lata w przypadku naruszeń przepisów dotyczących żądanych informacji lub przeprowadzania kontroli;
b) pięć lat w przypadku wszystkich innych naruszeń.
2.
Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym popełniono naruszenie.
Jednakże w przypadku ciągłych lub powtarzających się naruszeń bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia zaniechania naruszenia.
3.
Wszelkie działania podjęte przez Komisję lub organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego w celu przeprowadzenia dochodzenia lub postępowania w odniesieniu do naruszeń przerywają bieg przedawnienia do nałożenia grzywien lub okresowych kar pieniężnych.
Bieg przedawnienia uznaje się za przerwany w dniu, w którym co najmniej jedno przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw, które uczestniczyły w naruszeniu, zostanie powiadomione o podjętych działaniach.
Działaniem, które przerywa bieg przedawnienia, jest w szczególności:
a) pisemne żądanie informacji ze strony Komisji lub organu ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego;
b) pisemna zgoda na przeprowadzenie kontroli, wydana urzędnikom przez Komisję lub organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego;
c) wszczęcie postępowania przez Komisję lub organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego;
d) przedstawienie zarzutów przez Komisję lub organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego.
4.
Przerwanie biegu przedawnienia wywiera skutek w stosunku do wszystkich przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, które uczestniczyły w naruszeniu.
5.
Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo.
Jednakże termin przedawnienia upływa najpóźniej w dniu, w którym upływa okres odpowiadający podwójnemu terminowi przedawnienia, a Komisja nie nałożyła grzywny lub okresowej kary pieniężnej.
Okres ten zostaje przedłużony o czas, w którym przedawnienie zostało zawieszone zgodnie z ust. 6.
6.
Bieg przedawnienia dla nakładania grzywien lub okresowych kar pieniężnych ulega zawieszeniu do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości rozstrzygnięcia w sprawie, która dotyczy decyzji Komisji.
Artykuł 26
Terminy przedawnienia dla egzekwowania kar
1.
Uprawnienia Komisji do wykonania decyzji wydanych na mocy art. 23 i 24 ulegają przedawnieniu w terminie pięciu lat.
2.
Bieg przedawnienia rozpoczyna się w dniu, w którym decyzja stała się ostateczna.
3.
Bieg przedawnienia egzekwowania kar zostaje przerwany:
a) przez zgłoszenie decyzji różnicującej pierwotne kwoty grzywien lub okresowych kar pieniężnych, bądź odrzucającej wniosek o zróżnicowanie;
b) przez działanie Komisji lub Państwa Członkowskiego działającego na wniosek Komisji, mające na celu wyegzekwowanie zapłaty grzywny lub okresowej kary pieniężnej.
4.
Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo.
5.
Bieg przedawnienia dla egzekucji kar ulega zawieszeniu na tak długo, jak:
a) zezwala na to czas na zapłatę;
b) egzekucja płatności jest zawieszona zgodnie z decyzją Trybunału Sprawiedliwości.
ROZDZIAŁ VIII
PROCEDURA WYSŁUCHANIA STRON I TAJEMNICA SŁUŻBOWA
Artykuł 27
Procedura wysłuchania stron, wnoszenie wniosków i inne sprawy
1.
Przed podjęciem decyzji przewidzianych w art. 7, 8, 23 oraz 24 ust. 2 Komisja może wysłuchać przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, które są stronami postępowań prowadzonych przez Komisję w zakresie objętym przedstawionymi zarzutami.
Podstawą decyzji wydanej przez Komisję mogą być wyłącznie zarzuty, co do których strony mogły się wypowiedzieć.
Wnioskodawcy są blisko związani ze sprawą.
2.
W toku postępowania respektuje się prawo stron do obrony.
Strony mają prawo wglądu do akt Komisji przy zachowaniu uzasadnionego interesu przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej.
Prawo wglądu do akt nie obejmuje informacji poufnych i wewnętrznych dokumentów Komisji lub organów ochrony konkurencji Państw Członkowskich.
W szczególności prawo wglądu do akt nie obejmuje korespondencji między Komisją a organami ochrony konkurencji Państw Członkowskich lub między tymi ostatnimi, w tym dokumentów sporządzonych na mocy art. 11 i 14.
Nie zabrania to Komisji ujawnienia i wykorzystania informacji koniecznej do udowodnienia naruszenia.
3.
Jeżeli Komisja uzna to za konieczne, może również wysłuchać osoby fizyczne i prawne.
Wnioski o wysłuchanie takich osób zostaną rozpatrzone pozytywnie, jeżeli wykażą one wystarczający interes.
Organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich mogą również zwracać się z wnioskiem do Komisji o wysłuchanie innych osób fizycznych lub prawnych.
4.
Jeżeli Komisja zamierza przyjąć decyzję na mocy art. 9 i 10, to opublikuje zwięzłe streszczenie sprawy i zasadniczą treść zobowiązań lub proponowanego kierunku działania.
Zainteresowane strony trzecie mogą przedłożyć swoje uwagi w terminie wyznaczonym przez Komisję w publikacji, który jednak nie może być krótszy niż jeden miesiąc.
Publikacja powinna uwzględniać uzasadniony interes przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej.
Artykuł 28
Tajemnica służbowa
1.
Bez uszczerbku dla art. 12 i 15 informacje zebrane na mocy art. 17 i 22 wykorzystuje się tylko do celów, dla jakich zostały zebrane.
2.
Bez uszczerbku dla wymiany i wykorzystania informacji przewidzianych w art. 11, 12, 14, 15 i 27 Komisja i organy ochrony konkurencji Państw Członkowskich, ich urzędnicy, funkcjonariusze i inne osoby pracujące pod nadzorem tych organów, jak również urzędnicy i funkcjonariusze innych organów Państw Członkowskich nie ujawnią informacji zebranych lub wymienionych przez nich zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej.
Obowiązek ten dotyczy również wszystkich przedstawicieli i ekspertów Państw Członkowskich uczestniczących w posiedzeniach Komitetu Doradczego na mocy art. 14.
ROZDZIAŁ IX
ROZPORZĄDZENIA O WYŁĄCZENIACH
Artykuł 29
Wycofanie w indywidualnych przypadkach
1. Jeżeli Komisja upoważniona na mocy rozporządzeń Rady, takich jak rozporządzenie 19/65/EWG, rozporządzenie (EWG) nr 2821/71, rozporządzenie (EWG) nr 3976/87, rozporządzenie (EWG) nr 1534/91 lub rozporządzenie (EWG) nr 479/92, do stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu w drodze rozporządzenia, stwierdzi, że art. 81 ust. 1 Traktatu nie stosuje się do określonych kategorii porozumień, decyzji związków przedsiębiorstw lub praktyk uzgodnionych, to może ona, działając z urzędu lub na wniosek, wycofać wyłączenie przewidziane w rozporządzeniu o wyłączeniu, jeżeli uzna, że w danym przypadku porozumienie, decyzja lub praktyka uzgodniona, do których stosuje się wyłączenie, spowoduje skutki niezgodne z art. 81 ust. 3 Traktatu.
2.
Jeżeli w danym przypadku porozumienie, decyzja związku przedsiębiorstw lub praktyki uzgodnione, do których mają zastosowanie rozporządzenia Komisji, o których mowa w ust. 1, powodują skutki niezgodne z art. 81 ust. 3 Traktatu na terytorium Państwa Członkowskiego lub jego części, która nosi znamiona odrębnego rynku geograficznego, organ ochrony konkurencji Państwa Członkowskiego może wycofać wyłączenie przewidziane w rozporządzeniu o wyłączeniach w odniesieniu do tego terytorium.
ROZDZIAŁ X
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 30
Publikacja decyzji
1.
Komisja publikuje decyzje wydane na mocy art. 7-10, 23 i 24.
2.
Publikacja zawiera wskazanie stron i główną treść decyzji wraz z określeniem wysokości nałożonych kar.
Treść publikacji uwzględnia uzasadniony interes przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej.
Artykuł 31
Odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości
Trybunał Sprawiedliwości ma nieograniczoną jurysdykcję do rozpatrywania odwołań od decyzji, w których Komisja nałożyła grzywnę lub okresową karę pieniężną.
Trybunał Sprawiedliwości może uchylić, obniżyć lub podwyższyć nałożoną grzywnę lub okresową karę pieniężną.
Artykuł 32
Wyłączenia
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
a) międzynarodowych usług trampowych, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 4056/86;
b) usług transportu morskiego, odbywających się wyłącznie między portami tego samego Państwa Członkowskiego, o których mowa w art. 1. ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86;
c) transportu lotniczego między lotniskami Wspólnoty a państwami trzecimi.
Artykuł 33
Przepisy wykonawcze
1.
Komisja jest upoważniona do podejmowania takich środków, które są odpowiednie do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Środki te mogą dotyczyć między innymi:
a) formy, treści i innych kwestii odnoszących się do wniosków przedstawionych na mocy art. 7 i procedury odrzucania wniosków;
b) praktycznych ustaleń w sprawie wymiany informacji i konsultacji przewidzianych w art. 11;
c) praktycznych ustaleń w sprawie wysłuchań stron, przewidzianych w art. 27.
2.
Przed przyjęciem jakichkolwiek środków na mocy ust. 1 Komisja ogłasza stosowny projekt i zaprasza wszystkie zainteresowane strony do przedłożenia uwag w wyznaczonym terminie, który nie może być krótszy niż jeden miesiąc.
Przed ogłoszeniem projektów środków i przed ich wydaniem Komisja konsultuje się z Komitetem Doradczym ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących.
ROZDZIAŁ XI
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE, ZMIENIAJĄCE I KOŃCOWE
Artykuł 34
Przepisy przejściowe
1. Wnioski wniesione do Komisji na mocy art. 2 rozporządzenia nr 17, zgłoszenia dokonane na mocy art. 4 i 5 tego rozporządzenia i odpowiednie wnioski i zgłoszenia dokonane na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1017/68, rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 i rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 tracą ważność od dnia stosowania niniejszego rozporządzenia.
2. Kroki proceduralne podjęte na mocy rozporządzenia nr 17 i rozporządzenia (EWG) nr 1017/68, rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 i rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 pozostają w mocy do celów stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 35
Wyznaczanie organów ochrony konkurencji Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie wyznaczą organ lub organy ochrony konkurencji odpowiedzialne za stosowanie art. 81 i 82 Traktatu w sposób, który zapewni skuteczne wykonanie przepisów niniejszego rozporządzenia.
Środki konieczne do nadania organom uprawnień do stosowania tych artykułów zostaną podjęte przed dniem 1 maja 2004 r.
Wyznaczonymi organami ochrony konkurencji mogą być również sądy.
2.
Jeżeli egzekwowanie wspólnotowego prawa konkurencji powierzono krajowym organom administracyjnym i organom sądowym, Państwa Członkowskie mogą przydzielić różne uprawnienia i funkcje krajowym organom administracyjnym lub sądowym.
3. Przepisy art. 11 ust. 6 stosuje się do organów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie, w tym do sądów, które wykonują swoje zadania w zakresie przygotowania i wydania decyzji, przewidzianych w art. 5. Przepisów art. 11 ust. 6 nie stosuje się do sądów w takim zakresie, w jakim działają one jako sądy odwoławcze w odniesieniu do decyzji, przewidzianych w art. 5.
4.
Nie naruszając ust. 3, w Państwach Członkowskich, w których dla wydania decyzji, przewidzianych w art. 5, organy wnoszą sprawę przed organy sądowe, które są oddzielone i różne od władz prokuratorskich i z zastrzeżeniem, że zastosowano się do warunków niniejszego ustępu, skutki art. 11 ust. 6 zostają ograniczone do organów prokuratorskich badających sprawę, które wycofają swój wniosek złożony przed organem sądowym, jeżeli Komisja rozpocznie postępowanie, a takie wycofanie zakończy całkowicie postępowania krajowe.
Artykuł 36
Zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 1017/68
W rozporządzeniu (EWG) nr 1017/68 wprowadza się następujące zmiany:
1) uchyla się art. 2;
2) w art. 3 ust. 1 wyrazy "Zakazu określonego w art. 2" zastępuje się wyrazami "Zakazu określonego w art. 81 ust. 1 Traktatu".
3) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wyrazy "Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione, określone w art. 2" zastępuje się wyrazami "Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione, stosownie do art. 81 ust. 1 Traktatu";
b) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Jeżeli wykonanie jakiegokolwiek porozumienia, decyzji lub praktyki uzgodnionej, określonych w ust. 1, spowodowało w danym przypadku skutki niezgodne z wymaganiami określonymi w art. 81 ust. 3 Traktatu, przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw mogą zostać wezwane do usunięcia takich skutków.";
4) uchyla się art. 5-29, z wyjątkiem art. 13 ust. 3, który nadal ma zastosowanie do decyzji przyjętych na mocy art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68 przed dniem stosowania niniejszego rozporządzenia aż do wygaśnięcia tych decyzji;
5) w art. 30 skreśla się ust. 2, 3 i 4.
Artykuł 37
Zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 2988/74
W rozporządzeniu (EWG) nr 2988/74 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 7a
Wyłączenie
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do środków podjętych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu*.
* Dz..U. L 1 z 4.1.2003, str. 1."
Artykuł 38
Zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 4056/86
W rozporządzeniu (EWG) nr 4056/86 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Naruszenie obowiązku
Jeżeli określone osoby naruszą obowiązek, który zgodnie z art. 5 jest powiązany z wyłączeniem przewidzianym w art. 3, to Komisja może w celu doprowadzenia do zaprzestania takiego naruszenia i na mocy warunków ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu* przyjąć decyzję, która zabrania tym osobom stosowania praktyk lub nakazuje im wykonanie pewnych szczególnych działań bądź wycofuje przyznane im wyłączenie grupowe. * Dz..U. L 1 z 4.1.2003, str. 1."
b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) w lit. a) wyrazy "zgodnie z warunkami, określonymi w sekcji II" zastępuje się wyrazami "zgodnie z warunkami, określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1/2003";
ii) zdanie drugie w akapicie drugim lit. c) ppkt i) otrzymuje brzmienie:
"Równocześnie podejmuje decyzję, zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, czy przyjąć zobowiązania przedstawione przez zainteresowane przedsiębiorstwa w celu, między innymi, uzyskania dostępu do rynku przez armatorów liniowych nienależących do konferencji.";
2) w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się ust. 1;
b) w ust. 2 wyrazy "zgodnie z art. 10" zastępuje się wyrazami "zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1/2003";
c) skreśla się ust. 3;
3) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wyrazy "Komitet Doradczy, określony w art. 15" zastępuje się wyrazami "Komitet Doradczy, określony w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1/2003";
b) w ust. 2 wyrazy "Komitetem Doradczym, określonym w art. 15" zastępuje się wyrazami "Komitetem Doradczym, określonym w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1/2003";
4) uchyla się art. 10-25, z wyjątkiem art. 13 ust. 3, który nadal ma zastosowanie do decyzji przyjętych na mocy art. 81 ust. 3 Traktatu przed dniem stosowania niniejszego rozporządzenia, aż do wygaśnięcia tych decyzji;
5) w art. 26 skreśla się wyrazy "formy, treści i innych elementów skarg zgodnie z art. 10 wniosków zgodnie z art. 12 i w sprawie przesłuchań przewidzianych w art. 23 ust. 1 i 2."
Artykuł 39
Zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 3975/87
Artykuły 3-19 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 uchyla się, z wyjątkiem art. 6 ust. 3, który nadal ma zastosowanie do decyzji przyjętych na mocy art. 81 ust. 3 Traktatu przed dniem stosowania niniejszego rozporządzenia, aż do wygaśnięcia tych decyzji.
Artykuł 40
Zmiany w rozporządzeniach nr 19/65/EWG, (EWG) nr 2821/71 i (EWG) nr 1534/91
Uchyla się art. 7 rozporządzenia nr 19/65/EWG, art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2821/71 i art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1534/91.
Artykuł 41
Zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 3976/87
W rozporządzeniu (EWG) nr 3976/87 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Komisja skonsultuje się z Komitetem Doradczym, określonym w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzania w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu* przed publikacją projektu rozporządzenia i przed jego przyjęciem. * Dz..U. L 1 z 4.1.2003, str. 1.";
2) Uchyla się art. 7.
Artykuł 42
Zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 479/92
W rozporządzeniu (EWG) nr 479/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Przed opublikowaniem projektu rozporządzenia i przed jego przyjęciem Komisja skonsultuje się z Komitetem Doradczym, określonym w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu*. * Dz..U. L 1 z 4.1.2003, str. 1.";
2) uchyla się art. 6.
Artykuł 43
Uchylenie rozporządzeń nr 17 i nr 141
1. Traci moc rozporządzenie nr 17, z wyjątkiem art. 8 ust. 3, który nadal ma zastosowanie do decyzji przyjętych na mocy art. 81 ust. 3 Traktatu przed dniem stosowania niniejszego rozporządzenia aż do wygaśnięcia tych decyzji.
2.
Traci moc rozporządzenie nr 141.
3.
Wszelkie odniesienia do uchylonych rozporządzeń należy rozumieć jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 44
Sprawozdanie o stosowaniu niniejszego rozporządzenia
Po upływie 5 lat od dnia stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności ze stosowania art. 11 ust. 6 i art. 17.
Na podstawie tego sprawozdania Komisja stwierdzi, czy jest właściwe proponowanie Radzie przeglądu niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 45
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2/2003
z dnia 19 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2248/2001 w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, oraz stosowania Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada jest w trakcie zawierania Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, który został podpisany w Luksemburgu dnia 29 października 2001 r. (zwany dalej "Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu").
(2) W tym czasie 29 października 2001 r. Rada zawarła Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony [1] (zwaną dalej "Umową przejściową").
Umowa przejściowa weszła w życie dnia 1 marca 2002., ale stosowana jest tymczasowo od dnia 1 stycznia 2002 r.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2248/2001 [2] ustanawia niektóre procedury stosowania niektórych postanowień tych umów.
Jednakże konieczne jest ustalenie procedur stosowania niektórych dodatkowych postanowień tych umów.
(4) Środki konieczne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 grudnia 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3].
(5) W odniesieniu do środków ochrony handlu właściwe jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących ogólnych zasad, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [4].
(6) Niniejsze rozporządzenie powinno nadal być stosowane po wejściu w życie Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 2248/2001 dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 7a
Ogólna klauzula ochronna i klauzula niedoboru
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie wnosi do Komisji o podjęcie środków przewidzianych w art. 25 i 26 Umowy przejściowej, a następnie w art. 38 i 39 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, na poparcie swojego wniosku dostarcza Komisji informacje niezbędne w celu jego uzasadnienia.
2.
Komisja jest wspierana przez komitet doradczy powołany art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3285/945 [5], zwany dalej "Komitetem".
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
5.
W przypadku gdy Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego lub ze swojej własnej inicjatywy ustali, że warunki ustanowione w art. 25 i 26 Umowy przejściowej, a następnie w art. 38 i 39 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu są spełnione:
- poinformuje Państwa Członkowskie niezwłocznie, jeżeli działa z własnej inicjatywy lub jeżeli udziela odpowiedzi na wniosek Państwa Członkowskiego, w terminie pięciu dni roboczych od dnia otrzymania wniosku,
- przeprowadzi konsultacje z Komitetem dotyczące wnioskowanych środków,
- w tym samym czasie poinformuje Chorwację i powiadomi ją o rozpoczęciu konsultacji w ramach Komitetu Tymczasowego, a następnie Radę Stabilizacji i Stowarzyszenia, jak przewidziano w art. 25 ust. 4 i art. 26 ust. 3 Umowy przejściowej, a następnie w art. 38 ust. 4 i art. 39 ust. 3 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu,
- w tym samym czasie dostarczy Komitetowi Tymczasowemu, a następnie Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia, wszelkich informacji niezbędnyche dla tych konsultacji, jak przewidziano w art. 25 ust. 3 i art. 26 ust. 3 Umowy przejściowej, a następnie w art. 38 ust. 3 i art. 39 ust. 3 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
6.
Po zakończeniu konsultacji i jeżeli żadne inne ustalenia nie będą możliwe, Komisja, po zasięgnięciu opinii Komitetu, może zdecydować o podjęciu właściwych środków przewidzianych w art. 25 i 26 Umowy przejściowej, a następnie w art. 38 i 39 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
Rada zostanie niezwłocznie powiadomiona o decyzji; zostanie również powiadomiony Komitet Tymczasowy, a następnie Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia.
Decyzję stosuje się niezwłocznie.
7.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji, określonej w ust. 6, do Rady w ciągu 10 dni roboczych od daty powiadomienia.
Rada, kwalifikowaną większością głosów, może podjąć odmienną decyzję w terminie dwóch miesięcy.
8.
Jeżeli Komisja zadecyduje o niepodjęciu środków przewidzianych w art. 25 i 26 Umowy przejściowej, a następnie w art. 38 i 39 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, poinformuje Radę odpowiednio w ciągu pięciu dni roboczych od dnia otrzymania wniosku od Państwa Członkowskiego.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w ciągu 10 dni roboczych liczonych od daty powiadomienia.
Jeżeli Rada, działając kwalifikowaną większością głosów, wskazuje swój zamiar przyjęcia innej decyzji, Komisja poinformuje o niej Chorwację niezwłocznie i powiadamia ją o rozpoczęciu konsultacji w ramach Komitetu Tymczasowego, a następnie Radę Stabilizacji i Stowarzyszenia, jak przewidziano w art. 25 ust. 3 i 4 i art. 26 ust. 3 Umowy przejściowej, oraz następnie w art. 38 ust. 3 i 4 i art. 39 ust. 3 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
9.
Rada, działając kwalifikowaną większością głosów, może podjąć inną decyzję w terminie dwóch miesięcy od daty zakończenia konsultacji z Chorwacją w ramach Komitetu Tymczasowego, a następnie Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia.
10.
Konsultacje w ramach Komitetu Tymczasowego, a następnie Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia, uważa się za zakończone w ciągu 30 dni po dacie powiadomienia określonego w ust. 5 i 8.
Artykuł 7b
Okoliczności wyjątkowe i krytyczne
1. Jeżeli wyjątkowe i krytyczne okoliczności będą miały miejsce w rozumieniu art. 25 ust. 4 lit. b) i art. 26 ust. 4 Umowy przejściowej, a następnie art. 38 ust. 4 lit. b) i art. 39 ust. 4 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, Komisja może podjąć natychmiastowe środki przewidziane w art. 25 i 26 Umowy przejściowej, a następnie w art. 38 i 39 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
Jeżeli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w tej sprawie w ciągu pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku.
2.
Komisja powiadamia Radę o swej decyzji.
3.
Każde Państwo Członkowskie może powiadomić o decyzji Komisji Radę w ciągu 10 dni roboczych od chwili otrzymania powiadomienia określonego w ust. 4.
Rada, działając kwalifikowaną większością głosów, może podjąć odmienną decyzję w terminie dwóch miesięcy.
Artykuł 7c
Klauzula ochronna dla produktów rolnych i rybołówstwa
Nie naruszając procedur określonych w art. 7a i 7b, mogą być podjęte niezbędne środki dotyczące produktów rolnych i rybołówstwa na podstawie art. 18 lub 25 Umowy przejściowej, a następnie art. 31 lub 38 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, lub na podstawie postanowień Załącznika obejmującego te produkty, jak również na podstawie Protokołu 3, zgodnie z procedurami przewidzianymi przez odpowiednie zasady ustanawiające powszechną organizację rynków rolnych lub rynków produktów rybołówstwa i akwakultury, lub szczegółowych przepisów przyjętych na mocy art. 308 Traktatu i mających zastosowanie do produktów powstałych w wyniku przetwarzania produktów rolnych i rybołówstwa, o ile warunki ustalone na mocy art. 18 Umowy przejściowej, a następnie art. 31 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu lub art. 25 ust. 3, 4 i 5 Umowy przejściowej, a następnie art. 38 ust. 3, 4 i 5 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu są spełnione.
Artykuł 7d
Dumping
W przypadku praktyki, która może wymagać zastosowania przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 24 ust. 1 Umowy przejściowej, a następnie w art. 37 ust. 1 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, decyzja o wprowadzeniu środków antydumpingowych będzie podjęta w zgodzie z postanowieniami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [6] oraz procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 Umowy przejściowej, a następnie w art. 37 ust. 2 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
Artykuł 7e
Konkurencja
1. W przypadku praktyki, która może uzasadnić zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 35 Umowy przejściowej, a następnie w art. 70 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, Komisja po zbadaniu przypadku, ze swej własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, zadecyduje, czy taka praktyka jest zgodna z Umową. Gdzie konieczne, zaproponuje przyjęcie środków ochronnych Radzie, która działa zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 133 Traktatu, poza przypadkami pomocy, do których stosuje się rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [7], kiedy to należy podjąć środki zgodnie z procedurami ustanowionymi w tym rozporządzeniu. Środki należy podjąć jedynie zgodnie z warunkami określonymi w art. 35 ust. 9 Umowy przejściowej, a następnie w art. 70 ust. 9 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
2.
W przypadku praktyki, która może spowodować zastosowanie przez Chorwację środków wobec Wspólnoty na podstawie art. 35 Umowy przejściowej, a następnie art. 70 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, Komisja, po zbadaniu przypadku zadecyduje, czy praktyka jest zgodna z zasadą określoną w Umowie przejściowej, a następnie w Układzie o stabilizacji i stowarzyszeniu.
Gdzie konieczne, podejmie ona właściwe decyzje na podstawie kryteriów, które są wynikiem zastosowania art. 81, 82 i 87 Traktatu.
Artykuł 7f
Nadużycie lub brak współpracy administracyjnej
1.
Do celów interpretacji art. 30 Umowy przejściowej, a następnie art. 43 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, brak współpracy administracyjnej wymaganej dla weryfikacji świadectwa pochodzenia oznacza, między innymi:
- brak współpracy administracyjnej, takiej jak brak podania nazw i adresów organów celnych lub rządowych, odpowiedzialnych za wydawanie i sprawdzanie świadectw pochodzenia, lub wzorów pieczęci używanych do poświadczania autentyczności świadectw, lub, gdzie właściwe, brak uaktualnienia informacji,
- powtarzający się brak działań lub podjęcie niewystarczających działań weryfikujących status pochodzenia towarów i spełnienia pozostałych wymagań protokołu 4 Umowy, i brak wykrywania lub zapobiegania naruszaniu reguł pochodzenia,
- powtarzająca się odmowa lub nieuzasadnione opóźnienie w przeprowadzaniu na wniosek Komisji, ponownych weryfikacji dowodów pochodzenia i w przekazywaniu ich wyników w terminie,
- powtarzająca się odmowa lub nieuzasadnione opóźnienie w uzyskaniu upoważnienia do przeprowadzenia misji współpracy administracyjnej i badawczej w celu zweryfikowania autentyczności dokumentów lub dokładności informacji istotnych dla przyznania traktowania preferencyjnego, udzielonego na mocy Umów, lub do przeprowadzenia lub zorganizowania odpowiednich badań w celu wykrywania lub zapobiegania naruszaniu reguł pochodzenia,
- powtarzający się brak zgodności z postanowieniami protokołu 5 w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, w zakresie istotnym w celu zastosowania postanowień handlowych Umowy przejściowej, a następnie Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
2.
W przypadku gdy Komisja, na podstawie informacji przekazanych przez Państwo Członkowskie lub ze swej własnej inicjatywy ustali, że warunki ustanowione w art. 30 Umowy przejściowej, a następnie w art. 43 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, są spełnione:
- poinformuje ona Radę,
- niezwłocznie rozpocznie konsultacje z Chorwacją w celu znalezienia właściwego rozwiązania przewidzianego w tych postanowieniach.
Dodatkowo może ona:
- wezwać Państwa Członkowskie do podjęcia takich środków ostrożności, które są konieczne w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty,
- opublikować obwieszczenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich stanowiące, że istnieją powody do uzasadnionych wątpliwości dotyczące stosowania postanowień istotnych dla zastosowania art. 30 Umowy przejściowej, a następnie art. 43 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
3.
W oczekiwaniu na wzajemnie zadowalające rozwiązanie osiągnięte w wyniku konsultacji określonych w ust. 2 Komisja może zadecydować o innych właściwych środkach, które uzna za konieczne zgodnie z art. 30 Umowy przejściowej, a następnie art. 43 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, oraz zgodnie z procedurą określoną w ust. 5.
4.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [8].
5.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
6.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7g
Powiadomienie
Za powiadomienie Komitetu Tymczasowego, a następnie Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia, wymagane na podstawie Umowy przejściowej, a następnie Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, jest odpowiedzialna Komisja, działająca w imieniu Wspólnoty."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3/2003
z dnia 19 grudnia 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 153/2002 w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, oraz stosowania Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada jest w trakcie zawierania Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, który został podpisany w Luksemburgu 9 kwietnia 2001 r. (zwanego dalej "Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu").
(2) Tymczasem 9 kwietnia 2001 r. Rada zawarła Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony [1], która przewiduje rychłe wejście w życie postanowień dotyczących handlu i kwestii związanych z handlem, zawartych w Układzie o stabilizacji i stowarzyszeniu (zwanych dalej "Umową przejściową").
Umowa przejściowa weszła w życie z dniem 1 czerwca 2001 r.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 153/2002 [2] ustanawia niektóre procedury stosowania pewnych postanowień wskazanych powyżej Układów.
Jednakże niezbędne jest ustanowienie procedur dotyczących stosowania niektórych dodatkowych postanowień powyższych Układów.
(4) Środki niezbędne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3].
(5) W odniesieniu do środków ochronnych handlu, właściwe jest ustanowienie przepisów szczególnych dotyczących ogólnych zasad przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [4].
(6) Po wejściu w życie Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu niniejsze rozporządzenie powinno być nadal stosowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 153/2002 dodaje się następujące artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 7a
Ogólna klauzula ochronna i klauzula niedoborów
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie wnioskuje do Komisji o przyjęcie środków przewidzianych w art. 24 i 25 Umowy przejściowej i w art. 37 i 38 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, wnioskowi takiemu towarzyszą informacje niezbędne do jego uzasadnienia.
2.
Komisja wspierana jest przez Komitet Doradczy, powołany na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3285/94 [5] (zwany dalej "Komitetem").
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
5.
W przypadku gdy Komisja stwierdza na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, że spełnione zostały warunki ustanowione w art. 24 i 25 Umowy przejściowej i w art. 37 i 38 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu:
- niezwłocznie informuje o tym Państwa Członkowskie, jeżeli działa z własnej inicjatywy lub w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku, jeżeli odpowiada na wniosek Państwa Członkowskiego,
- zasięga opinii Komitetu w sprawie projektowanych środków,
- jednocześnie informuje o tym byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii oraz powiadamia ją o rozpoczęciu konsultacji w ramach Rady Współpracy, a zatem w ramach Komitetu ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, zgodnie z art. 24 ust. 4 i art. 25 ust. 3 Umowy przejściowej, a zatem z art. 37 ust. 4 i art. 38 ust. 3 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu,
- jednocześnie dostarcza Radzie Współpracy i Komitetowi ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia wszystkich informacji niezbędnych do celów przedmiotowych konsultacji, zgodnie z art. 24 ust. 3 i art. 25 ust. 3 Umowy przejściowej i z art. 37 ust. 3 i art. 38 ust. 3 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
6.
Po zakończeniu konsultacji oraz w przypadku niemożliwości dokonania innych uzgodnień, Komisja po zasięgnięciu opinii Komitetu może podjąć decyzję w sprawie właściwych środków przewidzianych w art. 24 i 25 Umowy przejściowej i w art. 37 i 38 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
Decyzja ta jest niezwłocznie przekazywana do wiadomości Rady; jest także notyfikowana Radzie Współpracy i Komitetowi ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia.
Decyzja stosowana jest niezwłocznie.
7.
Każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję Komisji określoną w ust. 6 do Rady w terminie 10 dni roboczych od dnia jej ogłoszenia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie dwóch miesięcy.
8.
W przypadku decyzji Komisji o nieprzyjmowaniu środków przewidzianych w art. 24 i 25 Umowy przejściowej i w art. 37 i 38 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, powiadamia ona o tym Radę w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku od Państwa Członkowskiego.
Każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję Komisji do Rady, w terminie 10 dni roboczych od dnia jej ogłoszenia.
Jeżeli Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, wskaże zamiar podjęcia innej decyzji, Komisja niezwłocznie informuje o tym byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii i powiadamia ją o rozpoczęciu konsultacji w ramach Rady Współpracy, a zatem w ramach Komitetu ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, zgodnie z art. 24 ust. 3 i 4 i art. 25 ust. 3 Umowy przejściowej i z art. 37 ust. 3 i 4 i art. 38 ust. 3 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
9.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie dwóch miesięcy od zakończenia konsultacji z byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w ramach Rady Współpracy i w ramach Komitetu ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia.
10.
Konsultacje w ramach Rady Współpracy i w ramach Komitetu ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia uważa się za zakończone 30 dni po notyfikacji określonej w ust. 5 i 8.
Artykuł 7b
Okoliczności wyjątkowe i krytyczne
1. W przypadku pojawienia się okoliczności wyjątkowych i krytycznych w rozumieniu art. 24 ust. 4 lit. b) i art. 25 ust. 4 Umowy przejściowej i art. 37 ust. 4 lit. b) i art. 38 ust. 4 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, Komisja może przyjąć natychmiastowe środki przewidziane w art. 24 i 25 Umowy przejściowej i w art. 37 i 38 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
W przypadku gdy Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, zobowiązana jest ona podjąć decyzję w przedmiotowej sprawie w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania danego wniosku.
2.
Komisja notyfikuje Radzie swoją decyzję.
3.
Każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję Komisji do Rady w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania powiadomienia o decyzji.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie dwóch miesięcy.
Artykuł 7c
Klauzula ochronna dla produktów rolnych i produktów rybołówstwa
Bez względu na procedury określone w art. 7a i 7b, na podstawie art. 17 lub 24 Umowy przejściowej i art. 30 lub 37 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu lub na podstawie przepisów zawartych w załącznikach obejmujących produkty rolne i produkty rybołówstwa oraz protokołu 3, w odniesieniu do przedmiotowych produktów mogą zostać przyjęte niezbędne środki, zgodnie z procedurami przewidzianymi na mocy odpowiednich zasad ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych lub rynków produktów rybołówstwa i akwakultury lub przewidzianymi w przepisach szczególnych przyjętych na mocy art. 308 Traktatu i obowiązujących w odniesieniu do produktów powstałych wskutek przetwarzania produktów rolnych i produktów rybołówstwa, z zastrzeżeniem, że spełnione zostaną warunki ustanowione na mocy art. 17 Umowy przejściowej i art. 30 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu lub art. 24 ust. 3, 4 i 5 Umowy przejściowej i art. 37 ust. 3, 4 i 5 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
Artykuł 7d
Dumping
W przypadku praktyki, która podlega uzasadnionemu stosowaniu przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 23 ust. 1 Umowy przejściowej i w art. 36 ust. 1 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, decyzję o wprowadzeniu środków antydumpingowych podejmuje się zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [6] oraz z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2 Umowy przejściowej i w art. 36 ust. 2 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
Artykuł 7e
Konkurencja
1. W przypadku praktyki, która podlega uzasadnionemu stosowaniu przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 33 Umowy przejściowej i w art. 69 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, Komisja po przeanalizowaniu sprawy, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję co do zgodności danej praktyki z Umową. W miarę potrzeby kieruje wniosek o przyjęcie środków ochronnych do Rady, która stanowi zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 133 Traktatu, z wyjątkiem przypadków pomocy, do której stosuje się rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [7], kiedy środki przyjmuje się zgodnie z procedurami ustanowionymi w tym rozporządzeniu. Środki przyjmuje się wyłącznie zgodnie z warunkami określonymi w art. 33 ust. 5 Umowy przejściowej i w art. 69 ust. 5 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
2.
W przypadku praktyki, która może skutkować stosowaniem środków przez byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii wobec Wspólnoty na podstawie art. 33 Umowy przejściowej i na podstawie art. 69 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, Komisja po przeanalizowaniu sprawy podejmuje decyzję co do zgodności danej praktyki z zasadą określoną w Umowie przejściowej i w Układzie o stabilizacji i stowarzyszeniu.
W miarę potrzeby, podejmuje właściwe decyzje na podstawie kryteriów wynikających ze stosowania art. 81, 82 i 87 Traktatu.
Artykuł 7f
Nadużycia finansowe i zaniechanie współpracy administracyjnej
1.
Do celów wykładni art. 29 Umowy przejściowej i art. 42 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, zaniechanie współpracy administracyjnej wymaganej w celu sprawdzania dowodów pochodzenia oznacza między innymi:
- brak współpracy administracyjnej, polegającej na niedostarczeniu nazw i adresów organów celnych lub rządowych odpowiedzialnych za wystawianie i sprawdzanie świadectw pochodzenia lub na niedostarczeniu wzorów pieczęci używanych do poświadczania świadectw czy zaniechaniu uaktualnienia informacji, gdzie sytuacja tego wymaga,
- powtarzające się zaniechanie lub nieodpowiednie sprawdzanie statusu pochodzenia produktów oraz niespełnienie pozostałych wymogów protokołu 4 do umów, a także zaniechanie identyfikacji czy czynności zapobiegających naruszeniu reguł pochodzenia,
- powtarzające się odmowy lub nadmierne opóźnienia w przeprowadzeniu na wniosek Komisji ponownego sprawdzenia dowodów pochodzenia oraz w terminowym przekazaniu wyników takiej kontroli,
- powtarzające się odmowy lub nadmierne opóźnienia w uzyskaniu zezwoleń na przeprowadzenie czynności administracyjnych lub dochodzeniowych w ramach współpracy w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, w celu sprawdzenia autentyczności dokumentów lub prawidłowości informacji związanych z przyznaniem preferencyjnego traktowania zgodnie z Umowami lub w przeprowadzeniu lub zorganizowaniu właściwego dochodzenia, celem rozpoznania bądź zapobieżenia naruszeniu reguł pochodzenia,
- powtarzające się niezgodności z postanowieniami protokołu 5 w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, w zakresie dotyczącym zastosowania postanowień handlowych Umowy przejściowej oraz Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
2.
W przypadku gdy Komisja na podstawie informacji dostarczonych przez Państwo Członkowskie lub z własnej inicjatywy stwierdzi, że spełnione zostały warunki ustanowione w art. 29 Umowy przejściowej i w art. 42 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu:
- informuje o tym Radę,
- niezwłocznie przystępuje do konsultacji z byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, celem znalezienia odpowiedniego rozwiązania, zgodnie z przepisami.
Ponadto może:
- wezwać Państwa Członkowskie do przyjęcia środków ostrożności koniecznych do ochrony interesów finansowych Wspólnoty,
- opublikować w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do stosowania postanowień związanych ze stosowaniem art. 29 Umowy przejściowej i art. 42 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
3.
Do czasu znalezienia wzajemnie korzystnego rozwiązania, w drodze konsultacji określonej w ust. 2, Komisja może podjąć decyzję o stosowaniu innych właściwych środków, jakie uzna za niezbędne, zgodnie z art. 29 Umowy przejściowej i z art. 42 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu oraz z procedurą określoną w ust. 5.
4.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego, powołany na mocy art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [8]
5.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
6.
Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7g
Notyfikacja
Notyfikacja Radzie Współpracy i Radzie ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia oraz odpowiednio Komitetowi ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, wymagana na mocy Umowy Przejściowej i na mocy Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, należy do zadań Komisji, która występuje w imieniu Wspólnoty." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 6/2003
z dnia 30 grudnia 2002 r.
dotyczące rozpowszechniania wyników badań statystycznych w zakresie przewozu drogowego rzeczy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/98 z dnia 25 maja 1998 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu drogowego rzeczy [1], w szczególności jego art. 6 i 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wskazane jest odpowiednie wykorzystanie danych statystycznych o przewozie drogowym rzeczy, pozyskiwanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1172/98, w takim stopniu jak to tylko będzie możliwe, respektując przy tym zasady poufności danych zawartych w indywidualnych rekordach.
(2) Konieczne jest zapewnienie uzasadnionego poziomu jakości rozpowszechnianych informacji i utrzymanie istniejących serii danych statystycznych.
(3) Konieczne jest udostępnienie określonych danych Państwom Członkowskim w celu zapewnienia objęcia danymi statystycznymi transportu drogowego na poziomie krajowym.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydaną przez Komitet ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dane indywidualne przekazywane do Komisji (Eurostatu) przez Państwa Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1172/98 wykorzystywane są do opracowania zestawień statystycznych ujętych w tablicach zawierających zagregowane wartości uzyskane przez zsumowanie podawanych danych.
Komisja (Eurostat) rozpowszechnia wynikające z powyższego tablice statystyczne zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 2 i 3.
Artykuł 2
Rozpowszechnianie jest dozwolone w odniesieniu do tablic statystycznych wyszczególnionych w Załączniku.
Artykuł 3
1.
Przy rozpowszechnianiu tablic dla użytkowników innych niż krajowe władze Państw Członkowskich spełniane są następujące warunki: każda komórka w tablicy zawiera dane pochodzące co najmniej z dziesięciu zarejestrowań pojazdów z każdego zestawu wymaganych zmiennych.
W przypadku gdy dana komórka zawiera dane pochodzące z mniejszej liczby niż z dziesięciu zarejestrowań pojazdów, dane są zagregowane z innymi komórkami lub zastąpione odpowiednim symbolem.
Tablice wymienione w punkcie A Załącznika nie podlegają powyższej regule.
2.
Tablice zawierające zagregowane wartości powstałe na bazie mniejszej liczby niż dziesięć zarejestrowań pojazdów mogą być udostępniane krajowym władzom odpowiedzialnym za statystykę transportu Wspólnoty w danym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że władze krajowe zastosują się do warunków wspomnianych w ust. 1, w stosunku do tablic będących przedmiotem udostępniania innym użytkownikom.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 16/2003
z dnia 6 stycznia 2003 r.
ustanawiające specjalne szczegółowe zasady dla wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 w zakresie kwalifikowania wydatków w kontekście środków częściowo finansowanych przez Fundusz Spójności
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1265/1999 [2], w szczególności jego załącznik II art. D ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1164/94, Fundusz Spójności może częściowo dofinansować projekty, badania wstępne i środki wsparcia technicznego.
Powinny zatem zostać określone warunki, pod jakimi niniejsze środki są dopuszczalne i zostaną wdrożone.
(2) Dotychczas zasady kwalifikacji były ustalane jako znormalizowany tekst w załączniku IV do decyzji o przyznawaniu pomocy.
(3) W celu zapewnienia, że środki częściowo finansowane przez Fundusz Spójności traktowane są w sposób jednolity, należy ustanowić wspólne zasady kwalifikacji odpowiednich wydatków.
Zasady te muszą określać okres kwalifikacji i różne kategorie kwalifikowanych wydatków.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 określa, że Komisja może zatwierdzać proponowane projekty tylko, gdy spełniają one kryteria gwarantujące ich wysoką jakość i zgodność z polityką Wspólnoty, w szczególności z zasadami udzielania zamówień publicznych i zasadami konkurencji.
(5) Zasady określone poniżej zastąpią te z załącznika IV do decyzji Komisji o przyznawaniu pomocy z Funduszu Spójności dla nowych projektów zatwierdzonych przez decyzję Komisji, po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne zasady określania kwalifikacji wydatków zgodnie ze środkami przedstawionymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1164/94, które mogą być częściowo dofinansowane przez Fundusz Spójności.
Artykuł 2
Organ odpowiedzialny za wdrożenie
"Organem odpowiedzialnym za wdrożenie" określonym w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1164/94 jest organ państwowy lub prywatny odpowiedzialny za organizację przetargów na projekt. Organ ten jest wyznaczony w decyzji Komisji o przyznaniu pomocy z Funduszu Spójności (zwanej dalej "decyzją Komisji").
Jakiekolwiek zmiany w organie odpowiedzialnym za wdrożenie będą zatwierdzane przez Komisję.
Artykuł 3
"Wdrożenie projektu" i "okres wdrażania"
1.
Wdrożenie projektu obejmuje wszystkie etapy, od wstępnego planowania do zakończenia zatwierdzonego projektu, włączając odpowiednie działania reklamowe.
Wstępne planowanie zawiera badanie wariantów.
2.
Projekt może być ograniczony decyzją Komisji do tylko jednego lub kilku etapów wdrożenia.
3.
Faza wdrożenia projektu obejmuje okres czasu konieczny dla zakończenia etapów wdrożenia do momentu, w którym projekt jest całkowicie gotowy do eksploatacji i w którym cele materialne przyjęte decyzją Komisji zostaną osiągnięte.
Artykuł 4
Przejrzystość i dowody dokumentacyjne
Wszystkie wydatki poniesione przez organ odpowiedzialny za wdrożenie muszą być oparte na prawnie wiążących umowach lub porozumieniach i/lub dokumentach.
Muszą zostać przedłożone odpowiednie dokumenty potwierdzające.
Posiadacze koncesji i zezwoleń na wdrożenie projektu, jak i organy odpowiedzialne za jego wdrożenie podlegają tym samym wymaganiom odnośnie do kontroli i nadzoru.
Artykuł 5
Wydatek faktycznie poniesiony
1.
Wydatek brany pod uwagę jako płatność w ramach pomocy Wspólnoty musi zostać faktycznie poniesiony w czasie trwania okresu jego kwalifikacji, jak zdefiniowano w decyzji Komisji, zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1386/2002 [3], i musi być bezpośrednio związany z projektem.
Wydatek musi wiązać się z opłatami potwierdzonymi przez Państwo Członkowskie i faktycznie przez nie lub w jego imieniu dokonywanymi albo, w przypadku koncesji, przez posiadacza koncesji, któremu organ odpowiedzialny za wdrożenie zlecił wdrożenie projektu i musi być poparty pokwitowanymi fakturami lub dokumentami księgowymi o równoważnej wartości dowodowej.
"Dokument księgowy o równoważnej wartości dowodowej" oznacza jakikolwiek dokument przedstawiony przez organ odpowiedzialny za wdrożenie, dla udowodnienia, że zapis księgowy podaje prawdziwy i rzetelny obraz transakcji faktycznie zawartych, zgodnie ze standardową praktyką księgowości.
2.
W przypadku koncesji, dokumentem księgowym o równoważnej wartości dowodowej będzie poświadczenie przez odpowiedzialne władze wartości wkładu pracy w odniesieniu do wskaźników postępu w umowie koncesji.
Władze te mogą być wyznaczone przez Państwa Członkowskie zgodnie z załącznikiem II art. D ust. 4 do rozporządzenia (WE) nr 1164/94.
Artykuł 6
Zakończone projekty
Wniosek o udzielenie pomocy w odniesieniu do projektu materialnie zakończonego w czasie złożenia wniosku, nie kwalifikuje się do pomocy.
Artykuł 7
Wstępne ograniczenia czasowe kwalifikacji do pomocy
1.
Wydatek poniesiony kwalifikuje się do pomocy począwszy od daty, w której Komisja otrzymała kompletny wniosek.
Wniosek jest uważany za kompletny, gdy zawiera informacje wymagane w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1164/94.
2.
Początek okresu czasu kwalifikacji zostaje ustalony decyzją Komisji zatwierdzającej projekt.
Wydatek poniesiony przed tą datą nie kwalifikuje się do pomocy.
3.
Jeżeli jest wymagana istotna modyfikacja składników materialnych projektu, wydatki wiążące się z nowymi dodatkowymi lub rozszerzonymi składnikami fizycznymi będą się kwalifikować z datą otrzymania przez Komisję wniosku o poprawkę.
Początek okresu kwalifikacji wydatku związanego z nowymi dodatkowymi lub rozszerzonymi składnikami fizycznymi zostanie określony w decyzji Komisji zatwierdzającej modyfikacje.
Wydatek poniesiony przed tą datą nie kwalifikuje się do pomocy.
Artykuł 8
Koniec okresu kwalifikacji
Ostateczny termin kwalifikacji będzie związany z płatnościami dokonywanymi przez organ odpowiedzialny za wdrożenie.
Ostateczny termin kwalifikacji zostanie ustalony w decyzji Komisji.
ROZDZIAŁ 2
WYDATKI KWALIFIKUJĄCE SIĘ DO POMOCY
Artykuł 9
Kategorie wydatku kwalifikującego się do pomocy
Z zastrzeżeniem warunków określonych w działach 3 - 10, następujące kategorie kwalifikacji wydatków będą odpowiadać wydatkom związanym z:
a) planowaniem i projektowaniem;
b) zakupem terenu;
c) przygotowaniem lokalizacji;
d) budową;
e) wyposażeniem;
f) zarządzaniem projektem;
g) wydatkami na środki reklamy i informacji podjętymi na mocy decyzji Komisji 96/455/WE [4].
Artykuł 10
Inne kategorie wydatków
Inne kategorie wydatków mogą się kwalifikować do pomocy, jeśli zostaną określone w decyzji Komisji.
ROZDZIAŁ 3
PODATEK OD WARTOŚCI DODANEJ I INNE PODATKI I OPŁATY
Artykuł 11
Podatek od wartości dodanej
1.
Podatek od wartości dodanej (VAT) jest uważany za kwalifikujący się wydatek tylko wtedy, gdy jest autentycznie i ostatecznie poniesiony przez organ odpowiedzialny za wdrożenie.
VAT odzyskiwany jakimikolwiek sposobami, nie jest uważany za kwalifikujący się do pomocy nawet, jeśli nie został faktycznie odzyskany przez organ odpowiedzialny za wdrożenie lub przez końcowego beneficjenta.
2.
Jeśli końcowy beneficjent podlega systemowi ryczałtowemu na mocy tytułu XIV dyrektywy Rady 77/388/EWG [5], zapłacony VAT będzie uznany za odzyskany do celów ust. 1.
3.
W żadnym wypadku, częściowe finansowanie Wspólnoty nie może przekraczać całkowitego wydatku kwalifikującego się do pomocy, z wyłączeniem VAT.
Artykuł 12
Inne podatki i opłaty
Inne opłaty, podatki lub obciążenia, w szczególności podatki bezpośrednie i składki na ubezpieczenie społeczne potrącane z pensji oraz wynagrodzeń, powstające z częściowego dofinansowania przez Wspólnotę stanowić będą wydatek kwalifikujący się do pomocy tylko wtedy, jeśli został autentycznie i ostatecznie poniesiony przez organ odpowiedzialny za wdrożenie.
ROZDZIAŁ 4
WYDATEK ZWIĄZANY Z PLANOWANIEM I PROJEKTOWANIEM ŚRODKÓW
Artykuł 13
Kwalifikacja wydatku
Wydatki związane z planowaniem, ekspertyzą i projektowaniem kwalifikują się do pomocy pod warunkiem że wydatki te są bezpośrednio związane z jednym lub więcej projektami i wyraźnie zatwierdzone decyzją Komisji, poza przypadkami określonymi w art. 14, 15 i 34.
Artykuł 14
Zgodność kosztów
Jeżeli kilka projektów jest objętych pojedynczym kontraktem wykonania robót lub jeśli organ odpowiedzialny za wdrożenie prowadzi działalność na własny rachunek, koszty muszą być podzielone poprzez przejrzysty i oddzielny system rozliczania projektu, oparty na dokumentach księgowych albo dokumentach o równoważnej wartości dowodowej.
Artykuł 15
Wydatek poniesiony przez władze państwowe przy planowaniu i projektowaniu środków
Jeżeli pracownicy władz państwowych są włączeni w działania omawiane w art. 13, wydatki są uznawane przez Komisje za kwalifikujące się tylko w należycie uzasadnionych przypadkach, jeżeli spełnione są następujące wymagania:
a) pracownik musi tymczasowo zawiesić swoje ustawowe zatrudnienie we władzach państwowych i musi być zatrudniony formalną decyzją przez władze odpowiedzialne za podjęcie zadań omawianych w art. 13;
b) wydatki muszą być oparte na kontrakcie związanym z jednym lub wieloma wyspecyfikowanymi projektami; jeśli kontrakt wiąże się z kilkoma projektami, koszty muszą być przydzielone w przejrzysty sposób;
c) wydatki muszą być bezpośrednio związane z jednym lub wieloma poszczególnymi projektami;
d) kontrakt musi być ograniczony w czasie i nie może przekraczać limitu ustanowionego dla wdrożenia projektu;
e) zadania wdrażane na mocy tego kontraktu nie mogą obejmować ogólnych funkcji administracyjnych, jak wyszczególniono w art. 27 i 28.
ROZDZIAŁ 5
ZAKUP TERENU I PRAWA DOSTĘPU
Artykuł 16
Zakup terenu nieprzeznaczonego pod zabudowę
Koszt zakupu terenu nieprzeznaczonego pod zabudowę kwalifikuje się tylko wtedy, jeśli są spełnione następujące wymagania:
a) zakup terenu musi być niezbędny do wdrożenia projektu;
b) zakup terenu nie przekracza 10 % wydatków przyznanych projektowi, z wyjątkiem przypadków należycie uzasadnionych przez organ odpowiedzialny za wdrożenie;
c) uzyskano świadectwo od niezależnego wykwalifikowanego rzeczoznawcy lub odpowiednio upoważnionego urzędu potwierdzające, że cena zakupu nie przekracza wartości rynkowej;
d) zakup terenu musi być zatwierdzony decyzją Komisji;
e) zapewni się zgodność z przepisami prawa krajowego ustanowionymi dla zapobieżenia spekulacji.
Wydatek na zakup terenu, który po zakończeniu projektu pozostanie użytkowany w leśnictwie lub rolnictwie, nie może się kwalifikować do pomocy, z wyjątkiem, gdy określono to w inny sposób w decyzji Komisji.
Artykuł 17
Zakup terenu posiadającego możliwość zagospodarowania
Zakup terenu posiadającego możliwość zagospodarowania kwalifikuje się, jeśli jest to szczegółowo uzasadnione i zatwierdzone decyzją Komisji.
Artykuł 18
Zakup terenu stanowiącego własność państwową lub własność organu odpowiedzialnego za wdrożenie
Nie kwalifikuje się do pomocy zakup terenu będącego już własnością organu odpowiedzialnego za wdrożenie, ani zakup terenu stanowiącego własność państwową.
Artykuł 19
Wykup przymusowy
W przypadkach wykupu przymusowego stosuje się art. 16, 17 i 18.
Określone opłaty związane z wykonaniem przymusowego wykupu terenu, takie jak wycena eksperta, pomoc prawna i tymczasowa umowa dzierżawy terenu omawianego kwalifikują się do pomocy.
Artykuł 20
Prawa dostępu
Wydatki na prawa dostępu do miejsca projektu podczas wdrażania kwalifikują się do pomocy, jeśli są niezbędne do wdrożenia projektu i wyraźnie zatwierdzone decyzją Komisji o przyznaniu pomocy.
Może to obejmować kompensatę za stracone zbiory i naprawę szkód.
ROZDZIAŁ 6
ZAKUP BUDYNKÓW, PRZYGOTOWANIE MIEJSCA I BUDOWA
Artykuł 21
Zakup nieruchomości
1.
Koszt zakupu nieruchomości w rozumieniu budynków już wybudowanych i terenu, na którym są wybudowane, kwalifikuje się do pomocy tylko wtedy, gdy są to nieruchomości dostosowane do szczególnych potrzeb operacyjnych projektu.
2.
Należy uzyskać od wykwalifikowanego niezależnego eksperta lub urzędu świadectwo potwierdzające, że cena nie przekracza wartości rynkowej.
Świadectwo to musi zaświadczać, że budynek jest zgodny krajowym ustawodawstwem, lub musi wyszczególniać punkty, w których nie jest zgodny i które organ odpowiedzialny za wdrożenie zamierza poprawić.
3.
W ciągu 10 poprzednich lat budynek nie mógł uzyskać pomocy krajowej ani wspólnotowej, co mogłoby spowodować zdwojenie, gdy Fundusze Strukturalne częściowo finansują zakup lub gdy Fundusz Spójności finansuje inny projekt.
4.
Nieruchomość użyta będzie dla celu i na okres czasu wyszczególniony w decyzji Komisji.
5.
Koszt nieruchomości będącej już własnością organu odpowiedzialnego za wdrożenie projektu i zakup nieruchomości będącej już własnością administracji państwowej nie kwalifikuje się do pomocy.
Artykuł 22
Przygotowanie miejsca i budowa
1.
Wydatki na przygotowanie miejsca i budowę, które są niezbędne dla wdrożenia projektu kwalifikują się do pomocy.
2.
Jeżeli organ odpowiedzialny za wdrożenie podejmuje prace przygotowania miejsca i prace konstrukcyjne, albo ich części, na własny rachunek, koszty muszą być podzielone poprzez przejrzysty i oddzielny system rozliczania projektu, oparty na dokumentach księgowych lub dokumentach równoważnej wartości dowodowej.
3.
W przypadkach, gdy zaangażowani są pracownicy państwowi, stosuje się zasady o których mowa w art. 15.
4.
Koszty kwalifikujące się do pomocy muszą zawierać tylko koszty faktycznie poniesione po dacie określonej w art. 7 ust. 1 i związane bezpośrednio z projektem.
Kwalifikujące się koszty mogą zawierać jedną lub więcej z następujących kategorii:
a) koszty siły roboczej (płace i wynagrodzenia brutto);
b) obciążenia za użycie trwałego wyposażenia w trakcie budowy;
c) koszty produktów użytych do wdrożenia projektu;
d) koszty administracyjne i inne, jeśli są szczegółowo uzasadnione; muszą być podzielone rzetelnie, zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami księgowości.
5.
Nie można naliczać kosztów administracyjnych, jeśli ciałem wdrażającym projekt jest władza państwowa.
6.
Koszty muszą być oszacowane w cenach rynkowych.
ROZDZIAŁ 7
ZAKUP, DZIERŻAWA WYPOSAŻENIA I AKTYWA NIEMATERIALNE
Artykuł 23
Trwałe wyposażenie stanowiące część nakładów kapitałowych na środki
1.
Wydatek na zakup konstrukcji instalacji i wyposażenia przeznaczonego na trwale zainstalowanie i umieszczenie w projekcie kwalifikuje się do pomocy pod warunkiem że jest to włączone w inwentarz trwałego wyposażenia organu odpowiedzialnego za wdrożenie i jest traktowany jako wydatek inwestycyjny zgodnie ze standardami konwencji księgowania.
2.
Bez uszczerbku dla art. 33, dzierżawa wyposażenia omawianego w ust. 1 będzie traktowana jako część kosztów operacyjnych i nie kwalifikuje się do pomocy.
Artykuł 24
Zakup aktywów niematerialnych
Zakup i użycie aktywów niematerialnych, takich jak patenty kwalifikuje się do pomocy, jeśli są konieczne dla wdrożenia projektów.
Artykuł 25
Trwałe wyposażenie użyte dla wdrożenia środków
1.
Jeśli organ odpowiedzialny za wdrożenie przeprowadzi na własny rachunek wszystkie lub część prac przygotowania miejsca lub budowy, wydatki na zakup lub produkcję trwałego wyposażenia użytego w czasie fazy wdrożenia projektu nie kwalifikują się do pomocy.
Dotyczy to zarówno ciężkich maszyn budowlanych, jak i biurowego oraz innych typów wyposażenia.
2.
Trwałe wyposażenie specjalnie zakupione lub wyprodukowane dla wdrożenia projektu może być uznane za kwalifikujące się do pomocy, jeśli nie posiada ono ekonomicznej wartości lub jest złomowane po użyciu, oraz jeśli decyzja Komisji zawiera szczególne przepisy dla tego celu.
Artykuł 26
Trwałe wyposażenie użyte do celów administracyjnych związanych z wdrożeniem środków
1.
Wydatek na zakup i dzierżawę trwałego wyposażenia użytego do celów administracyjnych nie kwalifikuje się do pomocy.
2.
Bez uszczerbku dla art. 30 i 33, wydatek na zakup i dzierżawę wyposażenia użytego przez władze państwowe do celów monitorowania i nadzoru prac nie kwalifikuje się do pomocy.
ROZDZIAŁ 8
KOSZTY PONOSZONE W ZARZĄDZANIU, WDROŻENIU, MONITOROWANIU I KONTROLI ŚRODKÓW
Artykuł 27
Wydatki ogólne i administracyjne
Wydatki ogólne i administracyjne organu odpowiedzialnego za wdrożenie środków nie kwalifikują się do pomocy.
Artykuł 28
Wydatki poniesione przez władze publiczne
Wydatki poniesione przez władze państwowe przy zarządzaniu, wdrażaniu, monitorowaniu i kontroli środka lub wszystkich środków, w szczególności wynagrodzenia mianowanych krajowych lub miejscowych urzędników nie kwalifikują się do pomocy.
Artykuł 29
Wydatki na podwykonanie środków
Jeśli środki są zlecone na podwykonawstwo, tylko należycie uzasadnione wydatki związane z finansowym i materialnym monitorowaniem, audytami i kontrolami na miejscu projektu kwalifikują się do pomocy.
W kontekście wdrożenia horyzontalnych obowiązków w zarządzaniu, wdrożeniu, monitorowaniu i kontroli, konieczne i należycie uzasadnione wydatki na podwykonawstwo kwalifikują się do pomocy, do granicy ustalonej w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1164/94.
ROZDZIAŁ 9
WYDATKI FINANSOWE I INNE WYDATKI NA OBSŁUGĘ PRAWNĄ
Artykuł 30
Wydatki finansowe
Odsetki od długu, obciążenia operacji finansowych, koszty wymiany walut i inne czysto finansowe koszty nie kwalifikują się do pomocy.
Artykuł 31
Grzywny, kary finansowe i wydatki na sprawy sądowe
Bez uszczerbku dla art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1831/94 [6], koszty sądowe, grzywny, kary finansowe i wydatki na sprawy sądowe nie kwalifikują się do pomocy.
Artykuł 32
Księgowość i opłaty audytowe
Księgowość i opłaty audytowe kwalifikują się do pomocy, jeśli są bezpośrednio związane z operacją, są konieczne dla jej przygotowania lub wdrożenia i wiążą się z administracyjnymi lub ustawowymi wymaganiami.
Artykuł 33
Szczególne techniki finansowania
Bez uszczerbku dla art. 29, koszt technik finansowania, które nie oznaczają natychmiastowego zakupu wyposażenia, takich jak dzierżawa, są uważane kwalifikujące się do pomocy, jeśli są uzasadnione i zatwierdzone decyzją Komisji, i pod warunkiem że przeniesienie własności na organ odpowiedzialny za wdrożenie ma miejsce przed spłatą salda zadłużenia.
Artykuł 34
Koszty doradztwa prawnego, opłaty notarialne oraz koszty specjalistycznych porad technicznych lub finansowych
Koszty doradztwa prawnego, opłaty notarialne oraz koszty specjalistycznych porad technicznych lub finansowych kwalifikują się do pomocy, jeśli związane są bezpośrednio z operacją i jeśli są konieczne dla jej przygotowania lub wdrożenia.
ROZDZIAŁ 10
INNE TYPY WYDATKÓW
Artykuł 35
Koszty operacyjne i koszty bieżące dofinansowywanych projektów
1.
Koszty operacyjne projektu lub grupy projektów nie kwalifikują się do pomocy.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, szkolenie personelu obsługującego i sprawdzanie projektu i jego wyposażenia może być uważane za wydatek kwalifikujący się, dla każdego koniecznego okresu czasu określonego w decyzji Komisji.
Artykuł 36
Środki reklamy i informacji
Wydatki na środki reklamy i informacji podjęte zgodnie z decyzją 96/455/WE kwalifikują się do pomocy.
Artykuł 37
Parkingi
Fundusz Spójności nie wnosi udziału do budowy zamkniętych lub otwartych parkingów samochodowych, chyba że są one niezbędne i wyraźnie zatwierdzone decyzją Komisji.
Artykuł 38
Zakup używanego wyposażenia
Koszt zakupu używanego wyposażenia kwalifikuje się do pomocy pod następującymi trzema warunkami, bez uszczerbku dla stosowania surowszych przepisów krajowych:
a) sprzedawca wyposażenia musi dostarczyć deklarację stwierdzającą jego pochodzenie, i potwierdzenie, że nigdy podczas ubiegłych siedmiu lat nie było nabyte z pomocą krajowych lub wspólnotowych dotacji;
b) cena wyposażenia nie może przekraczać jego wartości rynkowej i musi być niższa od kosztu podobnego, ale nowego wyposażenia;
c) wyposażenie posiada cechy wymagane dla działania i jest zgodne z obowiązującymi przepisami.
Artykuł 39
Prace podwykonawcze
Bez uszczerbku dla stosowania surowszych przepisów krajowych, wydatki odnoszące się do następujących prac podwykonawczych nie kwalifikują się do pomocy:
a) zlecanie podwykonawstwa, które powoduje wzrost kosztów wdrożenia projektu bez żadnej dodatkowej wymiernej korzyści;
b) umowy na prace podwykonawcze zawarte z pośrednikami, bądź konsultantami, dla których płatność jest określona jako odsetek całkowitego kosztu, chyba że taka opłata jest uzasadniona przez organ odpowiedzialny za wdrożenie, poprzez odniesienie do rzeczywistej wartości nakładów lub dostarczonych usług.
Wszyscy podwykonawcy muszą zobowiązać się do udostępnienia organom audytowym i kontrolnym wszystkich niezbędnych informacji dotyczących prowadzonych przez nich prac podwykonawczych.
ROZDZIAŁ 11
WYDATKI PONOSZONE W ZWIĄZKU Z KOMITETEM MONITORUJĄCYM, SPOTKANIAMI AD HOC, SKOMPUTERYZOWANYM ZARZĄDZANIEM I SYSTEMAMI MONITORINGU
Artykuł 40
Organizacja spotkań Komitetu Monitorującego
1.
Bez uszczerbku dla art. 27 i 28, wydatki poniesione przy organizacji obowiązkowych spotkań Komitetu Monitorującego przedstawione w załączniku II art. F do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 kwalifikują się do pomocy po przedstawieniu potwierdzających dokumentów.
2.
Wydatki omawiane w ust. 1 kwalifikują się do pomocy jeśli są związane z jedną lub więcej następujących kategorii kosztów:
a) usługi tłumaczeniowe;
b) wynajem pomieszczeń dla spotkań;
c) wypożyczenie sprzętu audiowizualnego i innego koniecznego wyposażenia elektronicznego;
d) dostarczenie dokumentacji i związanych urządzeń;
e) opłaty za udział dla ekspertów;
f) koszty podróży.
3.
Wynagrodzenia i diety pracowników władz państwowych za organizację Komitetu Monitorującego nie kwalifikują się do pomocy.
4.
Stałe wyposażenie do celów nadzorowania kwalifikuje się do pomocy, jeśli jest wyraźnie dozwolone decyzją Komisji w sprawie pomocy technicznej.
Artykuł 41
Spotkania na wniosek Komisji lub Komitetu Monitorującego
Dla organizacji spotkań ad hoc na żądanie Komisji lub Komitetu Monitorującego stosuje się art. 40.
Artykuł 42
Systemy komputerowe dla zarządzania i monitorowania
Koszty powodowane zakupem i instalacją skomputeryzowanych systemów zarządzania i monitorowania kwalifikują się do pomocy, do granic ustanowionych w decyzji Komisji.
Artykuł 43
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 43/2003
z dnia 23 grudnia 2002 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 w odniesieniu do pomocy dla lokalnej produkcji roślin uprawnych w najbardziej peryferyjnych regionach Unii Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 i (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2, art. 12 ust. 4, art. 13 ust. 4, art. 15 ust. 7 i art. 18,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 5, art. 7 ust. 2, art. 9 ust. 3, art. 16 ust. 2, art. 19, art. 20 ust. 7, art. 21 ust. 3, art. 27 akapit trzeci, art. 28 ust. 3, art. 30 ust. 5 i art. 31,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1922/2002 [4], w szczególności jego art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 5, art. 11 ust. 2, art. 13 i art. 14 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1881/2002 [6], w szczególności jego art. 11 ust. 2 lit. a) i art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu legislacyjnego uproszczenia, przepisy przyjęte w drodze rozporządzeń (EWG) nr 980/92 [7], (EWG) nr 2165/92 [8], (EWG) nr 2311/92 [9],(EWG) nr 3491/92 [10], (EWG) nr 3518/92 [11], (WE) nr 1524/98 [12], (WE) nr 2477/2001 [13], (WE) nr 396/2002 [14], (WE) nr 738/2002 [15], (WE) nr 1410/2002 [16] i (WE) nr 1491/2002 [17] należy włączyć do niniejszego rozporządzenia, wymienione rozporządzenia należy uchylić, jak również należy przyjąć szczegółowe zasady dotyczące pomocy obszarowej przyznawanej plantatorom winorośli wykorzystywanej do wytwarzania gatunkowych win produkowanych w określonych regionach, ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi, trzciny cukrowej i wikliny na Maderze oraz plantatorom buraków cukrowych, sadzeniaków ziemniaka, cykorii i herbaty na Azorach w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, plantatorom ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 oraz dotyczące pomocy w odniesieniu do wprowadzania do lokalnego obrotu bananów produkowanych w Gujanie Francuskiej i Réunion. Należy ustanowić szczegółowe zasady przyznawania tej pomocy w celu uwzględnienia kulturowych i klimatycznych cech odróżniających najbardziej peryferyjne regiony.
(2) Z uwagi na szczególne aspekty wytwarzania gatunkowego wina produkowanego w określonych regionach, należy ustanowić szczegółowe zasady przyznawania pomocy na hektar w wymienionym sektorze.
(3) Artykuł 27 rozporządzenia (EWG) nr 1453/2001 przewiduje przyznawanie pomocy w odniesieniu do produkcji, w granicach 2000 ton świeżych ananasów rocznie.
Należy ustanowić szczegółowe zasady stosowania wymienionego systemu pomocy.
(4) W przypadku pomocy w odniesieniu do produkcji zielonej wanilii oraz pomocy w odniesieniu do produkcji eterycznego olejku geraniowego i eterycznego olejku wetiwerowego, systemy te mogą być stosowane bez zakłóceń w ramach istniejących struktur rynkowych, jeżeli wprowadza się ustalenia dotyczące zatwierdzania podmiotów dokonujących przetwarzania suszonej wanilii lub ekstraktów z wanilii oraz dotyczące podmiotów lokalnych zajmujących się zbieraniem i obrotem olejkami eterycznymi, które zobowiązują się w szczególności do wypłaty w całości pomocy na rzecz producentów będących beneficjentami oraz które spełniają wymogi kontroli. Ilości ustalone w art. 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 stanowią pułapy, których osiągnięcia nie przewiduje się w średnim okresie, według szacunków podanych przez władze francuskie.
(5) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 przewiduje pomoc w odniesieniu do transportu trzciny z pól w przypadku gdy zbiera się ją do punktów odbioru.
Pomoc należy ustalić na podstawie odległości i innych kryteriów obiektywnych odnoszących się do transportu i nie może ona przekraczać połowy kosztów transportu na tonę, ustalonych na zasadzie stawki ryczałtowej przez władze francuskie w każdym departamencie.
Pomoc należy stosować w odniesieniu do trzciny przeznaczonej do przetwarzania zarówno na cukier, jak i na rum.
(6) Koszty transportu różnią się znacznie we francuskich departamentach zamorskich.
Dlatego powinny zostać ustalone takie maksymalne zryczałtowane kwoty pomocy, które odpowiadają średniej kwocie pomocy w odniesieniu do każdego departamentu, oraz które nie przekraczają połowy kosztów transportu na tonę, do maksymalnych wysokości ustalonych na zasadzie stawki ryczałtowej.
Władze francuskie mają określać jednostkowe kwoty przyznawane producentom na podstawie obiektywnych kryteriów, ustalonych przez te organy.
Tego rodzaju kwoty mogą się różnić w szczególności ze względu na przewożony tonaż.
(7) Wnioski o przyznanie pomocy muszą być poparte udokumentowaniem transportu.
Przy danych szczególnych cechach systemu należy zezwolić na przyjęcie przez Francję wszelkich dodatkowych środków niezbędnych do celów jego stosowania.
(8) Na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, po pierwsze należy opracować wykaz produktów kwalifikujących się do pomocy, w granicach rocznych ilości ustalonych dla każdej kategorii i zgodny z zakresem rozwoju lokalnej produkcji i lokalnego przetwórstwa, jak również należy określić kwoty pomocy oraz, po drugie, należy przyjąć specjalne szczegółowe zasady w celu zapewnienia monitorowania systemu oraz przestrzegania warunków przyznawania pomocy, w szczególności w zakresie umów i ceny minimalnej gwarantowanej producentom. W tym celu niektóre przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 449/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do systemu pomocy produkcyjnej dla przetworów owocowych i warzywnych [18], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1426/2002 [19], należy włączyć do niniejszego rozporządzenia.
(9) Artykuł 17 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 i art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 przewidują pomoc wspólnotową przyznawaną w odniesieniu do bezpośredniego przetwarzania trzciny cukrowej produkowanej we francuskich departamentach zamorskich oraz na Maderze, na syrop cukrowy, syrop sacharozowy lub rum rolniczy.
(10) Pomoc tę wypłaca się pod warunkiem że producenci trzciny cukrowej otrzymują cenę minimalną, w granicach maksymalnych rocznych ilości ustalonych w wyżej wymienionych artykułach.
Pomoc oblicza się w taki sposób, aby stosunek między dwiema kwotami pomocy uwzględniał ilości użytego surowca.
W celu zapewnienia przejrzystości, wielkości w odniesieniu do rumu należy podawać w przeliczeniu na czysty alkohol.
(11) Cenę minimalną należy ustalać w odniesieniu do trzciny cukrowej przeznaczonej do wytwarzania syropu cukrowego lub rumu, z uwzględnieniem konsultacji przeprowadzonych przez właściwe organy z producentami trzciny cukrowej i przedsiębiorstwami przetwarzania trzciny na syrop i rum.
(12) Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 przewiduje pomoc przyznawaną w odniesieniu do nabywania rektyfikowanych zagęszczonych moszczy i alkoholu winnego w celu przygotowania wina likierowego madera.
Maksymalny wolumen powyższych produktów sprowadzanych na Maderę należy ustalić po uwzględnieniu metod tradycyjnie stosowanych przy produkcji wina madera.
Wielkość pomocy należy ustalić z uwzględnieniem kosztów dostawy na Maderę, wynikających z jej położenia geograficznego oraz z uwzględnieniem cen produktów we Wspólnocie i na rynku światowym.
Z doświadczenia wynika, że pomoc w wysokości 12,08 EUR/hektolitr jest wystarczająca w celu skompensowania tych dodatkowych kosztów.
(13) Na mocy art. 20 i 31 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 pomoc można przyznawać w odniesieniu do leżakowania win likierowych madera oraz azorskiego wina "verdelho".
Należy ustanowić szczegółowe zasady przyznawania wymienionej pomocy, przy uwzględnieniu szczególnych cech danych produktów.
(14) Artykuł 12 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 oraz art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 przewidują przyznawanie pomocy w odniesieniu do wprowadzania obrotu produktami określonymi w wymienionych artykułach, na lokalne rynki najbardziej peryferyjnych regionów.
Pomoc musi być ustalana na zasadzie stawki ryczałtowej w zależności od ustalonej średniej wartości każdego z produktów, w granicach rocznych ilości określonych w odniesieniu do każdej kategorii produktów.
Aby niniejszy przepis mógł zostać wykonany należy sporządzić wykaz produktów kwalifikujących się do otrzymania pomocy oparty na zapotrzebowaniu rynków regionalnych na dostawy, kategorie produktów należy określić na podstawie średniej wartości ujętych w nich produktów, ilość maksymalną należy ustalić w odniesieniu do wszystkich najbardziej peryferyjnych regionów, natomiast w odniesieniu do pomocy należy ustanowić szczegółowe zasady jej przyznawania.
(15) Należy ustanowić szczegółowe zasady monitorowania ustalonych ilości oraz zapewnienia, że przestrzegane są ustalone warunki przyznawania pomocy.
W tym celu zarządzanie lokalnym systemem obrotu może przebiegać w sposób zadawalający, jeżeli wprowadza się ustalenia w zakresie zatwierdzania podmiotów gospodarczych działających w sektorach dystrybucji i dostaw prowiantu, zakładów władz lokalnych oraz przetwórstwa spożywczego, które zobowiązują się przestrzegać określonych wymogów.
(16) Na mocy art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 pomoc może być przyznawana w odniesieniu do wysyłki wina madera i obrotu nim na rynku wspólnotowym.
Powinien zostać przyznany okres przejściowy w czasie którego należy przyznawać pomoc oraz należy ustanowić szczegółowe zasady jej przyznawania.
Ze względu na cele systemu, pomoc należy przyznawać na dostatecznie długi okres, umożliwiający konsolidację rynków zbytu i produkcji.
(17) Do celów przyznawania różnych kwot pomocy, powinno nastąpić rozróżnienie między organizacjami producentów określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96 i pozostałymi producentami.
(18) W przypadku pomocy w odniesieniu do obrotu w pozostałej części Wspólnoty w ramach umów rocznych w rozumieniu art. 5 i 15 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, konieczne jest określenie charakteru umowy rocznej oraz wskazanie podstawy stosowanej do wyliczeń wielkości pomocy, ustalonej na 10 % wartości produkcji stanowiącej przedmiot obrotu obrotu, franko miejsce przeznaczenia oraz 13 % w przypadku gdy stosuje się odpowiednio art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001. Wreszcie, należy dokonać ustaleń w zakresie przydziału ilości kwalifikujących się do pomocy w przypadku gdy zostają przekroczone limity.
(19) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 412/97 z dnia 3 marca 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do uznawania organizacji producentów [20], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1120/2001 [21] ustala minimalną liczbę producentów i minimalną wielkość zbywalnej produkcji wymagane do utworzenia organizacji producentów.
W przypadku Francji nie przewiduje się rozróżnienia mającego na celu uwzględnienie szczególnych warunków produkcji we francuskich departamentach zamorskich.
Jednakże tego rodzaju rozróżnienie powinno mieć miejsce tak, aby różne sytuacje w zakresie produkcji mogły być należycie wzięte pod uwagę.
W tym celu tabela w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 412/97 powinna zostać zmieniona w celu włączenia francuskich departamentów zamorskich do kategorii regionów, w odniesieniu do których ustanowione są warunki specjalne.
(20) Przepisy ogólne mające zastosowanie do tych środków jako całości, w szczególności przepisy dotyczące wniosków o przyznanie pomocy, jak również dotyczące notyfikacji, monitorowania i następstw nienależnych płatności należy ująć w oddzielnym tytule.
(21) W przypadku każdego systemu pomocy należy podać zakres wniosków o przyznanie pomocy oraz dokumenty, jakie do nich należy załączyć w celu oceny ich uzasadnienia.
(22) W przypadku gdy wnioski o przyznanie pomocy zawierają oczywiste omyłki, powinny podlegać korekcie w każdym czasie.
(23) Nieprzekraczalne terminy składania wniosków o przyznanie pomocy i dokonywania w nich zmian muszą być przestrzegane w celu umożliwienia organom krajowym planowania i następnie przeprowadzania skutecznych kontroli poprawności wniosków o przyznanie pomocy.
Dlatego należy ustalać terminy, poza którymi nie można przyjmować opóźnionych zgłoszeń.
Ponadto w celu skłonienia plantatorów do przestrzegania terminów należy stosować mechanizm redukcji.
(24) Plantatorzy powinni mieć możliwość wycofania swoich wniosków o przyznanie pomocy lub ich części w każdym czasie, o ile właściwy organ jeszcze nie powiadomił plantatora o błędach zawartych we wnioskach o przyznanie pomocy lub przed zapowiedzeniem przez niego kontroli na miejscu, ujawniającej błędy występujące w części wniosku, której dotyczy wycofanie.
(25) Należy skutecznie monitorować zgodność z zasadami dotyczącymi systemów pomocy zarządzanymi przy pomocy zintegrowanego systemu administracji i kontroli.
W tym celu oraz w celu osiągnięcia zharmonizowanego poziomu monitorowania we wszystkich Państwach Członkowskich należy w sposób szczegółowy wymienić kryteria i procedury techniczne w zakresie przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu.
W odpowiednim przypadku Państwa Członkowskie powinny dołożyć starań w celu połączenia różnych kontroli na podstawie niniejszego rozporządzenia z kontrolami przewidzianymi w innych przepisach wspólnotowych.
(26) Należy ustalić minimalną liczbę plantatorów poddawaną kontrolom na miejscu w ramach różnych systemów pomocy.
(27) W przypadku minimalnego stopnia kontroli na miejscu należy pobierać próbkę częściowo na podstawie analizy ryzyka, a częściowo losowo.
Należy wskazać główne czynniki brane pod uwagę przy analizie ryzyka.
(28) W razie stwierdzenia znacznych nieprawidłowości, w roku bieżącym i następnym należy zwiększyć poziom kontroli na miejscu, w celu utrzymania akceptowanego poziomu pewności co do poprawności wniosków o przyznanie pomocy.
(29) Aby kontrole na miejscu były skuteczne, ważne jest, aby inspektorzy byli powiadamiani o powodach wyboru danych plantatorów do poddania kontroli na miejscu.
Państwa Członkowskie powinny przechowywać dokumentację dotyczącą tego rodzaju informacji.
(30) W celu umożliwienia organom krajowym i właściwemu organowi wspólnotowemu wykonywania czynności po przeprowadzeniu kontroli na miejscu, dane szczegółowe dotyczące kontroli powinny zostać ujęte w sprawozdaniu z kontroli.
Plantatorzy lub ich przedstawiciele powinni mieć sposobność podpisania sprawozdania.
Jednakże w przypadku kontroli przy zastosowaniu teledetekcji, należy zezwalać na uzyskanie przez Państwa Członkowskie prawa do takiej możliwości jedynie w przypadkach, gdy kontrola ujawnia nieprawidłowości.
Ponadto niezależnie od rodzaju przeprowadzonej kontroli na miejscu, plantator powinien otrzymać kopię sprawozdania, jeżeli nieprawidłowości zostają stwierdzone.
(31) W celu skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty należy przyjąć odpowiednie środki zwalczania nieprawidłowości i nadużyć finansowych.
(32) Redukcje i wykluczenia należy ustalać z uwzględnieniem zasady proporcjonalności oraz specjalnych problemów powstających w przypadkach wystąpienia siły wyższej, okoliczności wyjątkowych oraz klęsk żywiołowych.
Tego rodzaju redukcje i wykluczenia należy stopniować w zależności od wagi popełnionej nieprawidłowości i powinny sięgać tak daleko, jak całkowite wykluczenie z jednego lub kilku systemów pomocy na czas określony.
(33) Z zasady redukcje i wykluczenia nie powinny być stosowane w przypadku gdy plantatorzy przedstawili poprawne informacje oparte na faktach lub gdy mogą wykazać w inny sposób, iż nie ponoszą winy.
(34) Plantatorzy, w dowolnym czasie informujący właściwe krajowe organy o niepoprawnych wnioskach o przyznanie pomocy, nie powinni podlegać redukcjom lub wykluczeniom niezależnie od przyczyny niepoprawności, pod warunkiem że dany plantator nie został poinformowany o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu przez właściwy organ oraz pod warunkiem że organ nie powiadomił plantatora o jakiejkolwiek nieprawidłowości we wniosku.
To samo powinno stosować się do niepoprawnych danych zawartych w skomputeryzowanej bazie danych.
(35) W przypadku gdy w stosunku do tego samego plantatora mają być zastosowane różne redukcje, należy je stosować niezależnie oraz oddzielnie.
Ponadto redukcje i wykluczenia przewidziane na podstawie niniejszego rozporządzenia należy stosować bez uszczerbku dla kar dodatkowych na mocy jakichkolwiek innych przepisów wspólnotowych lub na mocy prawa krajowego.
(36) Zarządzanie niewielkimi kwotami stanowi uciążliwe zadanie dla właściwych organów Państw Członkowskich.
Dlatego organy te powinny być upoważnione do niewypłacania kwot pomocy poniżej określonego minimalnego limitu oraz do niewystępowania z żądaniem zwrotu nieprawidłowo wypłaconych kwot w przypadku gdy odnośne sumy są nieznaczne.
(37) Plantatorzy, którzy nie są w stanie wykonać zobowiązań przewidzianych na mocy przepisów sektorowych w następstwie działania siły wyższej lub okoliczności wyjątkowych nie powinni tracić swojego prawa do pomocy.
Należy wskazać przypadki, które w szczególności mogą być uznane przez właściwe organy za przypadki okoliczności wyjątkowych.
(38) W celu zapewnienia jednolitego stosowania zasady działania w dobrej wierze w całej Wspólnocie, w przypadku gdy odzyskuje się nienależnie wypłacone kwoty należy określić warunki, w których na tę zasadę można się powoływać bez uszczerbku dla sposobu traktowania odnośnych wydatków w kontekście rozliczenia rachunków na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [22].
(39) Z zasady Państwa Członkowskie powinny podejmować dalsze środki niezbędne do zapewnienia należytego wykonania niniejszego rozporządzenia.
(40) W odpowiednich przypadkach Komisja powinna być powiadamiana o wszelkich środkach przyjętych przez Państwa Członkowskie w celu wprowadzenia w życie systemów pomocy przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Aby umożliwić Komisji prowadzenie skutecznego monitorowania, Państwa Członkowskie powinny systematycznie przesyłać jej określone dane statystyczne odnośnie do systemów pomocy.
(41) Aby zapewnić stosowanie nowych systemów pomocy obszarowej wprowadzonych przez Radę w niektórych sektorach, systemy pomocy określone w art. 1 lit. b), c), f) i g) oraz pomoc w odniesieniu do wprowadzania na rynek lokalny bananów innych niż plantany produkowane w Gujanie Francuskiej i Réunion, należy stosować od dnia 1 stycznia 2002 r.
(42) Aby umożliwić podmiotom gospodarczym ukończenie realizacji umów rocznych już przez nich zawartych, w odniesieniu do bieżących umów nie należy stosować przepisów regulujących okresy lub lata gospodarcze.
(43) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią połączonego Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż, Świeżych Owoców i Warzyw, Przetworów Owocowych i Warzywnych, Wina, Chmielu, Żywych Roślin oraz Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
POMOC OBSZAROWA
ROZDZIAŁ I
Zasady ogólne
Artykuł 1
Zakres
Niniejszy rozdział ustanawia szczegółowe zasady stosowania następujących systemów pomocy:
a) pomoc obszarowa w odniesieniu do uprawy ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi przewidziana w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001;
b) pomoc obszarowa w odniesieniu do uprawy trzciny cukrowej przewidziana w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001;
c) pomoc obszarowa w odniesieniu do uprawy wikliny przewidziana w art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001;
d) pomoc obszarowa w odniesieniu do uprawy buraków cukrowych przewidziana w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001;
e) dotacja na hektar uprawy sadzeniaków ziemniaka przewidziana w art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001;
f) pomoc obszarowa w odniesieniu do uprawy cykorii przewidziana w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001;
g) pomoc obszarowa w odniesieniu do uprawy herbaty przewidziana w art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001;
h) pomoc obszarowa w odniesieniu do uprawy ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi przewidziana w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
Artykuł 2
Prawo do pomocy
1.
Pomoc określoną w art. 1 wypłaca się w każdym roku kalendarzowym w odniesieniu do obszarów:
a) na których wykonano nasadzenia i przeprowadzono wszystkie normalne prace związane z uprawą;
b) w odniesieniu do których wniosek o przyznanie pomocy został złożony zgodnie z art. 54.
Ponadto w przypadku pomocy określonej w art. 1 lit. d):
- przed dokonaniem zbiorów, producenci buraków cukrowych składają właściwym organom deklaracje dotyczące obsianych obszarów,
- w przypadku każdego producenta, obszar kwalifikujący się do pomocy wynosi co najmniej 0,3 hektara,
- produkcja buraków z hektara nie może wynosić mniej niż 25 ton,
- buraki muszą zostać dostarczone do przetwarzania przed dokonaniem płatności pomocy,
- podmioty dokonujące przetwarzania muszą powiadamiać właściwe organy o ilości buraków dostarczonych przez każdego producenta.
2.
Pomoc określoną w art. 1 lit. h) można wypłacać dwa razy w roku w odniesieniu do dwóch zbiorów plonów z tego samego gruntu.
Artykuł 3
Redukcje
1.
W przypadku gdy obszar objęty wnioskiem o przyznanie pomocy przekracza maksymalny ustalony obszar, pomoc jest przyznawana ubiegającym się producentom proporcjonalnie do obszarów wykazanych w ich wnioskach.
W celu sprawdzenia, czy maksymalny obszar określony w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 był przestrzegany w przypadku gdy pomoc w odniesieniu do uprawy przyznaje się dwukrotnie w danym roku na ten sam obszar, wymieniony obszar mnoży się przez dwa.
2.
Obszary obsiane zarówno pod uprawy wieloletnie, jak i sezonowe w tym samym czasie, mogą kwalifikować się do pomocy w sposób określony w art. 1 pod warunkiem że uprawa sezonowa może być prowadzona w warunkach porównywalnych do warunków uprawy wieloletniej.
Do celów obliczania obszaru kwalifikującego się do otrzymania pomocy pod uwagę bierze się jedynie obszar wykorzystywany pod uprawę sezonową.
ROZDZIAŁ II
Gatunkowe wina produkowane w określonych regionach na Maderze, Azorach i Wyspach Kanaryjskich
Artykuł 4
Prawo do pomocy
1.
Pomoc określoną w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 oraz w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 przyznaje się wyłącznie w odniesieniu do obszarów, które:
- były w pełni uprawiane i z których zebrano plony oraz na których przeprowadzono wszystkie normalne prace związane z uprawą, oraz
- z których pochodzący produkt ujęty został w deklaracji zbiorów przewidzianej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1282/2001 [23].
2.
Do celów ustalenia producentów, którym pomoc ma zostać wypłacona:
- okres przejściowy określony w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 dotyczący płatności na rzecz producentów indywidualnych, upływa dnia 31 lipca 2007 r.,
- organizacje producentów są organizacjami określonymi w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [24].
Zainteresowane Państwa Członkowskie ustanawiają kryteria, które muszą być spełnione przez grupy producentów w celu uzyskania prawa do pomocy i notyfikują je Komisji.
Artykuł 5
Wnioski o przyznanie pomocy
1.
Wnioski o przyznanie pomocy obszarowej składa zainteresowana osoba do właściwego organu w okresie ustalonym przez ten organ, lecz nie później niż w dniu 15 maja każdego roku na następny rok winiarski.
2.
Wnioski o przyznanie pomocy zawierają co najmniej następujące dane:
a) nazwisko, imię i adres plantatora winorośli lub grupy bądź organizacji plantatorów winorośli;
b) obszarów uprawianych w celu produkcji gatunkowych win produkowanych w określonych regionach, w hektarach i arach z oznaczeniem odniesienia do księgi wieczystej dla tych obszarów lub informacji uznawanych za równorzędne przez jednostkę odpowiedzialną za kontrolę obszarów;
c) wykorzystywaną odmianę winorośli;
d) prognozowaną wielkość produkcji, jaką można zebrać.
Artykuł 6
Płatność pomocy
Po ustaleniu rzeczywistego zbioru oraz plonu w odniesieniu do danych obszarów Państwo Członkowskie wypłaca pomoc do dnia 1 kwietnia roku winiarskiego, w odniesieniu,do którego pomoc jest przyznana.
TYTUŁ II
POMOC PRODUKCYJNA
ROZDZIAŁ I
Ananasy
Artykuł 7
Zakres
Niniejszy rozdział ustanawia szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów przewidzianego w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1453/2001.
Artykuł 8
Deklaracja uprzednia
Producenci, zamierzający korzystać z systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów określonego w art. 7 składają deklarację do właściwego organu wyznaczonego przez Portugalię w terminie określonym przez ten organ.
Ustalony termin uwzględnia czas na przeprowadzenie niezbędnych kontroli na miejscu.
Oświadczenia zawierają co najmniej poniższe informacje:
- oznaczenia i powierzchnie działek, w hektarach i arach, zidentyfikowanych zgodnie z art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 [25], przeznaczonych pod uprawę ananasów, oraz
- prognozę ilości, jakie mają być wyprodukowane.
Artykuł 9
Wnioski o przyznanie pomocy
Producenci składają wnioski o przyznanie pomocy w ciągu następujących miesięcy:
- w styczniu, w przypadku produkcji zbieranej od lipca do grudnia roku poprzedniego,
- w lipcu, w przypadku produkcji zbieranej od stycznia do czerwca roku bieżącego.
Artykuł 10
Płatność pomocy
Właściwe organy podejmują środki konieczne w celu zapewnienia, że roczne ilości, w odniesieniu do których pomoc jest przyznana nie przekraczają wielkości ustalonej w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001.
ROZDZIAŁ II
Wanilia i olejki eteryczne
Artykuł 11
Zakres
Niniejszy rozdział ustanawia szczegółowe zasady stosowania następujących systemów pomocy:
a) pomoc produkcyjna w odniesieniu do wanilii zielonej objętej kodem CN ex09050000 przeznaczonej do produkcji wanilii suszonej (czarnej) lub ekstraktu z wanilii, przewidziana w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001;
b) pomoc produkcyjna w odniesieniu do eterycznych olejków geraniowych i wetiwerowych objętych kodem CN ex330121 i 330126, przewidziana w art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001.
Artykuł 12
Procedury oraz cechy techniczne
Właściwe organy wskazują procesy produkcyjne i określają cechy techniczne zielonej wanilii oraz eterycznych olejków geraniowych i wetiwerowych kwalifikujących się do otrzymania pomocy.
Artykuł 13
Podmioty dokonujące przetwarzania oraz lokalne jednostki skupu i obrotu
1.
Pomoc określoną w art. 11 lit. a) wypłaca się na rzecz producentów za pośrednictwem podmiotów dokonujących przetwarzania zatwierdzonych przez właściwe organy.
Pomoc określoną w art. 11 lit. b) wypłaca się na rzecz producentów za pośrednictwem lokalnych jednostek skupu i obrotu zatwierdzonych przez właściwe organy.
2.
Właściwe organy dokonują zatwierdzenia podmiotów dokonujących przetwarzania i jednostek określonych w ust. 1 ustanowionych w regionie produkcji oraz posiadających urządzenia i wyposażenie nadające się do przygotowania wanilii suszonej (czarnej) lub ekstraktów z wanilii, bądź do skupu i obrotu olejkami eterycznymi oraz które spełniają wymogi określone w art. 14.
Artykuł 14
Obowiązki podmiotów dokonujących przetwarzania oraz jednostek skupu i obrotu
Zatwierdzone podmioty dokonujące przetwarzania oraz jednostki skupu i obrotu w szczególności zobowiązują się do:
- wypłaty producentom pełnej kwoty pomocy określonej w art. 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 na podstawie umów dostawy nie później niż w ciągu jednego miesiąca od daty płatności pomocy przez właściwy organ,
- prowadzenia oddzielnej ewidencji transakcji związanych ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia,
- zezwolenia na przeprowadzenie kontroli lub inspekcji wymaganych przez właściwe organy oraz przekazywania wszelkich informacji odnoszących się do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
Współczynnik redukcji
W przypadku gdy ilości objęte wnioskami o przyznanie pomocy przekraczają dozwolone ilości roczne właściwe organy ustalają współczynnik redukcji mający zastosowanie w odniesieniu do wszystkich wniosków.
Artykuł 16
Płatność pomocy
Organy krajowe uzależniają płatność pomocy od przedłożenia specyfikacji wysyłkowych wspólnie podpisanych przez producenta oraz zatwierdzone podmioty dokonujące przetwarzania lub przez zatwierdzone jednostki skupu i obrotu, w zależności od przypadku.
ROZDZIAŁ III
Transport trzciny cukrowej we francuskich departamentach zamorskich
Artykuł 17
1.
Pomoc określoną w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 w odniesieniu do transportu trzciny cukrowej od granicy pola w przypadku gdy jest ona zbierana do punktu odbioru, wypłaca się na warunkach określonych w niniejszym rozdziale na rzecz producentów dostarczających swoją trzcinę bezpośrednio do punktu odbioru.
2.
W celu zakwalifikowania się do otrzymania pomocy w odniesieniu do transportu trzcina musi być przeznaczona do produkcji cukru lub rumu.
3.
Pomoc wypłaca się w odniesieniu do transportu trzciny o solidnej właściwej jakości handlowej.
4.
"Punkt odbioru" jest to punkt ważenia lub sama fabryka w przypadku gdy dostawa następuje bezpośrednio do fabryki, jest to rafineria cukru lub gorzelnia.
Artykuł 18
1.
Koszty transportu ponoszone przez producentów ustala się na podstawie odległości między granicą pola i punktem odbioru oraz innych kryteriów obiektywnych, w tym na podstawie warunków dostępu do pola i występowanie niedogodności o charakterze przyrodniczym.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3 jednostkowa kwota pomocy ustalona na rzecz producentów nie przekracza:
a) połowy kosztów transportu na tonę, ustalonych na zasadzie stawki ryczałtowej zgodnie z ust. 1;
b) poniższych kwot maksymalnych w przypadku każdego departamentu:
- 5,49 EUR/tonę dla Réunion,
- 5,34 EUR/tonę dla Gwadelupy,
- 3,96 EUR/tonę dla Martyniki,
- 3,81 EUR/tonę dla Gujany Francuskiej.
3.
Pomoc w odniesieniu do transportu trzciny ustalana jest przez organy francuskie zgodnie z następującą średnią kwotą jednostkową w przypadku każdego departamentu, w zależności od występujących ilości:
- 3,2 EUR/tonę dla Réunion,
- 2,5 EUR/tonę dla Gwadelupy,
- 2,0 EUR/tonę dla Martyniki,
- 2,0 EUR/tonę dla Gujany Francuskiej.
TYTUŁ III
POMOC W ODNIESIENIU DO PRZETWARZANIA
ROZDZIAŁ I
Owoce i warzywa
Artykuł 19
Zakres
Pomoc przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 wypłaca się na rzecz podmiotów dokonujących przetwarzania zatwierdzonych przez Francję na warunkach wymienionych w niniejszym rozdziale.
Artykuł 20
Prawo do pomocy
1.
Pomoc wypłaca się w odniesieniu do przetwarzania owoców i warzyw zebranych we francuskich departamentach zamorskich wymienionych w kolumnie II części A załącznika I, za które podmiot dokonujący przetwarzania zapłacił cenę co najmniej równą cenie minimalnej na podstawie kontraktów przetwórczych dotyczących wytwarzania jednego z produktów wymienionych w części B załącznika I.
2.
Pomoc wypłaca się w ramach rocznych ilości ustalonych w kolumnie III części A załącznika I w odniesieniu do każdej z trzech kategorii produktów A, B i C.
3.
Wielkość pomocy mającej zastosowanie w odniesieniu do każdej kategorii produktów jest wielkością wymienioną w kolumnie IV części A załącznika I.
Artykuł 21
Zatwierdzanie podmiotów dokonujących przetwarzania
1.
Podmioty dokonujące przetwarzania zamierzające otrzymać prawo do pomocy składają wniosek w sprawie zatwierdzenia do urzędu wyznaczonego przez właściwe organy w terminie ustalonym przez te organy, z podaniem wszelkich informacji wymaganych przez Francję w celu zarządzania i monitorowania systemu pomocy.
2.
Na wniosek zainteresowanych, właściwe organy dokonują zatwierdzenia podmiotu dokonującego przetwarzania lub legalnie ustanowionych stowarzyszeń bądź grup podmiotów dokonujących przetwarzania, które w szczególności:
a) posiadają wyposażenie odpowiednie do przetwarzania owoców i warzyw; oraz
b) zobowiązują się na piśmie:
- do prowadzenia oddzielnej ewidencji odnoszącej się do wykonania kontraktów określonych w art. 22, oraz
- do dostarczania właściwym organom, na ich wniosek, całej dokumentacji pomocniczej odnoszącej się do wykonania kontraktów oraz wykonania zobowiązań przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 22
Kontrakty przetwórcze
1.
Kontrakty określone w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, zwane dalej "kontraktami przetwórczymi", zawiera się na piśmie przez rozpoczęciem każdego roku gospodarczego.
Przyjmują one jedną z następujących form:
a) umowa między producentem indywidualnym lub organizacją producentów uznaną na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96, z jednej strony, a podmiotem dokonującym przetwarzania lub stowarzyszeniem bądź grupą podmiotów dokonujących przetwarzania zatwierdzoną przez organy krajowe, z drugiej strony;
b) zobowiązanie do realizacji dostaw w przypadku gdy organizacja producentów określona w lit. a) działa jako podmiot dokonujący przetwarzania.
2.
Każdy kontrakt obejmuje rok kalendarzowy, a te same dwie Umawiające się Strony nie mogą zawrzeć między sobą więcej niż jednego kontraktu w ciągu roku.
3.
Kontrakty przetwórcze wymieniają w szczególności:
a) firmy stron kontraktu;
b) dokładny opis produktu(-ów) objętego(-ych) kontraktem;
c) ilości surowców, jakie mają być dostarczone;
d) harmonogram dostaw do podmiotu dokonującego przetwarzania;
e) cenę do zapłaty za surowce, z wyłączeniem w szczególności kosztów związanych z opakowaniem, transportem i płatnościami wynikającymi z opłat skarbowych, które, w odpowiednim przypadku,, podaje się oddzielnie. Cena nie jest niższa niż cena minimalna określona w art. 13 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1452/2002;
f) produkty końcowe, jakie mają być wytworzone.
4.
Na warunkach ustanowionych w przypadku każdego produktu przez właściwe organy, Umawiające się Strony mogą podjąć decyzję, w drodze pisemnej zmiany o zwiększeniu ilości początkowo przewidzianej w kontrakcie, o nie więcej niż 30 %.
5.
W przypadku gdy organizacje producentów działają również jako podmioty dokonujące przetwarzania, kontrakty przetwórcze obejmujące ich własną produkcję uznaje się za zawarte, po przekazaniu poniższych danych szczegółowych właściwemu organowi w terminie ustanowionym w ust. 6:
a) całkowity obszar, na którym jest uprawiany dany surowiec, łącznie z numerami referencyjnymi księgi wieczystej lub informacją uznaną za równorzędną przez jednostkę kontrolującą;
b) prognoza łącznych zbiorów plonów;
c) ilość przeznaczona do przetwarzania;
d) planowany harmonogram przetwarzania.
6.
Podmiot dokonujący przetwarzania lub stowarzyszenie podmiotów dokonujących przetwarzania przesyła kopię każdego kontraktu przetwórczego i wszystkie zmiany do niego do właściwych organów w nieprzekraczalnym terminie ustalonym przez te organy.
Artykuł 23
Płatność ceny minimalnej
1.
Bez uszczerbku dla przypadków ujętych w art. 22 ust. 1 lit. b), podmiot dokonujący przetwarzania płaci cenę surowców na rzecz organizacji producentów lub producenta indywidualnego wyłącznie w drodze polecenia przelewu bankowego lub pocztowego.
Organizacje producentów wypłacają producentom pełną kwotę wskazaną w akapicie pierwszym w ciągu 15 dni roboczych od otrzymania, w drodze polecenia przelewu bankowego lub pocztowego.
W przypadkach określonych w art. 22 ust. 1 lit. b), płatność może zostać dokonana poprzez otwarcie akredytywy.
Francja przyjmuje środki konieczne do sprawdzenia zgodności z niniejszym ustępem i przewiduje w szczególności kary, jakie mają być nakładane na dysponentów organizacji producentów, w zależności od wagi takiej niezgodności.
2.
Francja może przyjąć dodatkowe przepisy odnoszące się do kontraktów przetwórczych, obejmujące w szczególności terminy, warunki i metody płatności ceny minimalnej oraz odszkodowań płatnych przez podmiot dokonujący przetwarzania, organizacje producentów lub producentów w przypadku gdy nie wypełniają oni swoich zobowiązań umownych.
Artykuł 24
Jakość produktów
Bez uszczerbku dla minimalnych ustanowionych kryteriów jakości lub dla kryteriów, które mają zostać ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, surowce dostarczone podmiotowi dokonującemu przetwarzania w ramach kontraktów przetwórczych są solidnej właściwej jakości handlowej i nadają się do przetwarzania.
Artykuł 25
Wnioski o przyznanie pomocy
1.
Podmioty dokonujące przetwarzania składają dwa wnioski o przyznanie pomocy na każdy rok gospodarczy do jednostki wyznaczonej przez Francję:
a) pierwszy odnoszący się do produktów przetwarzanych od dnia 1 stycznia do dnia 31 maja;
b) drugi odnoszący się do produktów przetwarzanych od dnia 1 czerwca do dnia 31 grudnia.
2.
Wnioski o przyznanie pomocy wskazują w szczególności masę netto zużytych surowców oraz uzyskanych wyrobów gotowych, opisanych odpowiednio zgodnie z częściami A i B załącznika I. Załącza się do nich kopie poleceń przelewu przewidzianych w art. 23 ust. 1 akapit pierwszy.
W przypadku zobowiązań dotyczących realizacji dostaw, tego rodzaju kopie można zastąpić oświadczeniem producenta potwierdzającym, że podmiot dokonujący przetwarzania zapłacił cenę co najmniej równą cenie minimalnej.
Tego rodzaju kopie lub oświadczenia podają dane referencyjne odnośnych kontraktów.
Artykuł 26
Współczynnik redukcji
1. W przypadku gdy informacje określone w art. 22 ust. 6 wskazują, że ilość ustalona dla dowolnej kategorii produktów wykazanych w kolumnie III części A załącznika I, prawdopodobnie zostaje przekroczona, właściwe organy ustalają tymczasowy współczynnik redukcji stosowany do wszystkich wniosków o przyznanie pomocy w odniesieniu do danej kategorii, przedłożonych na podstawie art. 25 ust. 1 lit. a). Współczynnik stanowiący stosunek między ilościami określonymi w kolumnie III części A załącznika I i ilościami ustalonymi w kontrakcie powiększonymi o wszystkie dodatkowe uzgodnione ilości oblicza się najpóźniej do dnia 31 marca.
2.
W przypadku gdy stosuje się ust. 1, w końcu roku gospodarczego właściwe organy ustalają ostateczny współczynnik redukcji, jaki ma być stosowany w odniesieniu do wszystkich wniosków o przyznanie pomocy w odniesieniu do kategorii danych produktów, złożonych na mocy art. 25 ust. 1 lit. a) i lit. b).
Artykuł 27
Prowadzenie ewidencji
1.
Podmioty dokonujące przetwarzania prowadzą ewidencję zawierającą co najmniej następujące dane:
a) partie surowców zakupionych oraz wprowadzanych na ich teren każdego dnia, objętych kontraktami przetwórczymi lub zmianami do tych kontraktów, łącznie z numerami pokwitowań wystawionymi za tego rodzaju przesyłki;
b) masę każdej przesyłki przywiezionej na ich teren oraz nazwę (nazwisko) i adres drugiej strony kontraktu;
c) ilości wyrobów gotowych otrzymanych każdego dnia w wyniku przetworzenia surowców w odniesieniu do których pomoc jest płatna;
d) ilości i ceny produktów opuszczających teren należący do podmiotu dokonującego przetwarzania, wszystkie przesyłki po kolei, wraz ze szczegółowymi danymi dotyczącymi odbiorcy.
Tego rodzaju dane można ewidencjonować poprzez odniesienie do dokumentów uzupełniających, o ile te ostatnie zawierają wyżej wymienione dane szczegółowe.
2.
Podmioty dokonujące przetwarzania zachowują dowód zapłaty za wszystkie surowce zakupione w ramach kontraktów przetwórczych lub w ramach zmian do tych kontraktów.
3.
Podmioty dokonujące przetwarzania poddawane są inspekcjom lub kontrolom uważanym za niezbędne oraz prowadzą dodatkową ewidencję, jakiej właściwe organy wymagają do prowadzenia kontroli uważanych przez siebie za konieczne.
W przypadku gdy inspekcja lub kontrola nie może być prowadzona z powodów, które można przypisać podmiotowi dokonującemu przetwarzania pomimo poinformowania go o takiej inspekcji lub kontroli, nie wypłaca się żadnej pomocy za dane lata gospodarcze.
ROZDZIAŁ II
Cukier
Sekcja I
Trzcina cukrowa
Artykuł 28
Zakres
Niniejszy rozdział ustanawia szczegółowe zasady stosowania następujących systemów pomocy:
a) pomoc wspólnotowa w odniesieniu do bezpośredniego przetwarzania trzciny cukrowej na syrop sacharozowy lub rum rolniczy przewidziana w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001;
b) pomoc w odniesieniu do bezpośredniego przetwarzania trzciny cukrowej na syrop sacharozowy lub rum rolniczy przewidziana w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001.
Artykuł 29
Płatność pomocy
1.
Pomoc określoną w art. 28, w zależności od przypadku, wypłaca się:
a) na rzecz producenta syropu sacharozowego lub na rzecz gorzelnika:
- którego zakład znajduje się w jednym z francuskich departamentów zamorskich, oraz
- który produkuje bezpośrednio z trzciny zebranej w tym samym francuskim departamencie zamorskim:
i) syrop sacharozowy o czystości mniejszej niż 75 % stosowany w wytwarzaniu aperitifów; lub
ii) rum rolniczy określony w art. 1 ust. 4 lit. a) pkt 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1576/89 [26];
b) na rzecz producenta syropu sacharozowego lub na rzecz gorzelnika, którego obiekty i urządzenia znajdują się na terytorium Madery i który bezpośrednio przetwarza trzcinę zebraną na Maderze.
2.
Pomoc wypłaca się co roku w odniesieniu do ilości trzciny cukrowej przetworzonej bezpośrednio na syrop cukrowy, syrop sacharozowy lub rum rolniczy, co do których producent syropu lub gorzelnik przedstawia dowód, że zainteresowani producenci trzciny cukrowej otrzymali cenę minimalną określoną w art. 30.
3.
Kwotę pomocy w odniesieniu do przetwarzania ustala się, jak następuje:
a) w odniesieniu do pomocy określonej w art. 28 lit. a),
- w wysokości 9,0 EUR na 100 kilogramów cukru wyrażonego jako cukier biały, w przypadku syropu sacharozowego,
- w wysokości 64,22 EUR na hektolitr wyprodukowanego czystego alkoholu, w przypadku rumu rolniczego;
b) W przypadku określonym w ust. 28 lit. b):
- w wysokości 53 EUR na 100 kilogramów cukru wyrażonego jako cukier biały, w przypadku syropu cukrowego,
- w wysokości 90 EUR na hektolitr wyprodukowanego czystego alkoholu, w przypadku rumu rolniczego.
Artykuł 30
Cena minimalna trzciny cukrowej
1. Ceny minimalne określone w art. 17 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 i w art. 18 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 ustala się, jak następuje:
- Réunion: 51,01 EUR za tonę trzciny,
- Martynika: 45,16 EUR za tonę trzciny,
- Gwadelupa i Gujana Francuska: 55,95 EUR za tonę trzciny,
- Madera: 78,9 EUR za tonę trzciny.
Cenę minimalną stosuje się w odniesieniu do trzciny o solidnej właściwej jakości handlowej oraz o normatywnej zawartości cukru.
Dostawy trzciny cukrowej odbywają się na bazie franko fabryka.
2.
W przypadku gdy zawartość cukru w trzcinie różni się od normatywnej zawartości cukru, właściwy organ, na wniosek wspólnego komitetu gorzelników lub producentów syropu i producentów trzciny cukrowej, przyjmuje normatywną zawartość cukru oraz tabelę wzrostów i redukcji, które stosuje się przy ustalaniu ceny minimalnej.
Artykuł 31
Cena minimalna
1.
Dowodem wypłacenia ceny minimalnej producentowi trzciny cukrowej jest świadectwo wystawione na zwykłym papierze przez producenta lub gorzelnika.
Świadectwo zawiera:
a) nazwę (nazwisko) producenta syropu lub nazwę (nazwisko) gorzelnika;
b) nazwę (nazwisko) producenta trzciny cukrowej;
c) łączne ilości trzciny cukrowej za które została zapłacona cena minimalna ustalona na dany rok kalendarzowy i które zostały dostarczone do fabryki syropu lub do gorzelni przez danego producenta w ciągu wymienionego roku kalendarzowego;
d) określenie jakości produktu, za który została zapłacona cena minimalna.
2.
Świadectwo jest podpisane przez producenta trzciny cukrowej i producenta syropu lub przez gorzelnika.
3.
Producent lub gorzelnik zatrzymuje oryginał świadectwa.
Kopię przekazuje się producentowi trzciny cukrowej.
Artykuł 32
Współczynnik redukcji
1. W przypadku gdy łączne ilości objęte wnioskami o przyznanie pomocy w danym roku kalendarzowym są wyższe niż roczne ilości określone w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 oraz w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, ogólnie obowiązujący współczynnik redukcji stosuje się w odniesieniu do każdego wniosku dotyczącego danego produktu.
Jednakże Francja może rozdzielić ilość rumu określoną w ust. 1 na departamenty, na podstawie średniej ilości rumu sprzedanego przez każdy departament w latach 1997–2001.
Jeżeli ilości objęte wnioskami o przyznanie pomocy przekraczają ilości całkowite, współczynniki redukcji można różnicować w zależności od departamentu.
2.
Wnioski o przyznanie pomocy składa się do właściwych organów wyznaczonych, w zależności od przypadku, przez Francję lub Portugalię.
Sekcja II
Cukier buraczany
Artykuł 33
Niniejszy rozdział ustanawia szczegółowe zasady stosowania pomocy w odniesieniu do przetwarzania na cukier biały buraków cukrowych zebranych na Azorach, przewidzianej w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001.
Artykuł 34
1.
Przedsiębiorstwa przetwórcze składają swoje wnioski na piśmie do właściwych organów.
Wnioski wskazują ilość cukru białego produkowanego z buraków cukrowych zebranych na Azorach, a załącza się do nich poniższe dokumenty:
a) dowód nabycia buraków cukrowych od każdego producenta, który dostarczył buraki cukrowe, poddane przetwarzaniu; oraz
b) pisemne zobowiązanie dotyczące niepoddawania cukru surowego rafinacji w okresie, w którym buraki cukrowe są przetwarzane na cukier biały.
2.
Pomoc określoną w ust. 1 wypłaca się jedynie po ustaleniu, że cukier biały został wytworzony z buraków cukrowych zebranych na Azorach.
Artykuł 35
Portugalia podejmuje wszelkie środki niezbędne w celu zapewnienia, że pomoc przyznawana jest jedynie w granicach wielkości maksymalnej określonej w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001.
ROZDZIAŁ III
Wino
Sekcja I
Pomoc w odniesieniu do nabywania rektyfikowanych zagęszczonych moszczy i alkoholu winnego na Maderze
Artykuł 36
1. Producenci ustanowieni na terytorium archipelagu Madera, którzy mają zamiar uzyskać prawo do pomocy w odniesieniu do nabywania rektyfikowanych zagęszczonych moszczy w celu zastosowania w winiarstwie do słodzenia win likierowych madera, lub prawo do pomocy w odniesieniu do nabywania alkoholu winnego na mocy art. 20 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, składają do właściwej jednostki, w terminie przez nią określonym, który nie może być późniejszy niż dzień 31 października, wniosek zawierający co najmniej co następuje:
- kopię umowy dotyczącej nabycia rektyfikowanych zagęszczonych moszczy lub alkoholu winnego w innej części Wspólnoty,
- ilość rektyfikowanych zagęszczonych moszczy lub alkoholu winnego, w odniesieniu do której pomoc jest wnioskowana, wyrażona w hektolitrach oraz w % obj.,
- termin przejęcia moszczy lub alkoholu winnego,
- ustalony termin rozpoczęcia czynności związanych z przygotowaniem win likierowych oraz miejsce, w których te czynności mają być przeprowadzone.
2.
Pomoc ustala się w wysokości 12,08 EUR na hektolitr.
3.
Pomoc wypłaca się w odniesieniu do nabycia maksymalnej ilości 3600 hektolitrów rektyfikowanych zagęszczonych moszczy oraz maksymalnej ilości 8000 hektolitrów alkoholu winnego w każdym roku gospodarczym.
Artykuł 37
1.
Właściwa jednostka podejmuje wszelkie kroki niezbędne w celu zbadania prawidłowości wniosków oraz sprawdza, czy rektyfikowane zagęszczone moszcze i alkohol winny objęte wnioskami o przyznanie pomocy wykorzystuje się rzeczywiście w odpowiedni sposób.
2.
Właściwa jednostka wypłaca pomoc na rzecz producenta przed końcem danego roku winiarskiego, bez uszczerbku dla jakichkolwiek opóźnień spowodowanych przez uzupełniające kontrole.
Sekcja II
Pomoc w odniesieniu do leżakowania win likierowych madera oraz wina azorskiego
Artykuł 38
1. Pomoc w odniesieniu do leżakowania win likierowych madera oraz azorskiego wina "verdelho", przewidzianą w art. 20 ust. 5 i w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, wypłaca się w stosunku do wszystkich ilości wina umieszczonych w tym samym terminie w magazynie w celu leżakowania oraz leżakujących przez nieprzerwany okres co najmniej pięciu lat w przypadku Madery oraz trzech lat w przypadku Azorów.
2.
Pomoc w odniesieniu do leżakowania wina likierowego madera i wina azorskiego przyznaje się producentom w tych regionach, którzy składają wniosek do właściwej jednostki w ciągu dwóch pierwszych miesięcy każdego roku.
3.
Pomoc przyznaje się z uwzględnieniem pierwszeństwa wina wyprodukowanego z ostatniego zbioru.
Wnioski dotyczące win wyprodukowanych w poprzednich latach gospodarczych przyjmuje się w przypadku gdy maksymalne ilości ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1453/2001 nie zostały osiągnięte, przy uwzględnieniu pierwszeństwa dla najmłodszych win.
4.
W przypadku gdy całkowita ilość objęta wnioskami przekracza maksymalne ilości ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1453/2001, stosuje się współczynnik redukcji.
Całkowita ilość produktu, w odniesieniu do którego producent składa wniosek o przyznanie pomocy nie może przekroczyć ilości ujętej na omawiany rok gospodarczy w deklaracji produkcyjnej przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 1282/2001.
5.
Organy portugalskie podają do wiadomości Komisji:
- całkowite ilości w odniesieniu do umów zawartych w każdym roku,
- szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu.
6.
Podmioty gospodarcze mające zamiar uzyskać prawo do korzystania z systemu pomocy zawierają z właściwą jednostką umowę dotyczącą leżakowania na nie mniej niż pięć lat w przypadku Madery oraz trzech lat w przypadku Azorów.
7.
Umowy zawiera się na podstawie wniosku o przyznanie pomocy złożonego jeden raz jedynie na początku okresu, o którym mowa wyżej.
Umowy obejmują co najmniej następujące informacje:
a) nazwisko (nazwę) oraz adres ubiegającego się producenta;
b) liczbę partii objętych umową dotyczącą leżakowania oraz dokładne dane szczegółowe każdej partii (w szczególności numer zbiornika, ilość magazynowaną oraz dokładną lokalizację);
c) w przypadku każdej partii, rok zbioru, cechy techniczne danego wina likierowego oraz w szczególności jego łączną zawartość alkoholu, rzeczywistą zawartość alkoholu, zawartość cukru, kwasowość całkowitą oraz kwasowość lotną;
d) w przypadku każdej partii, rodzaj pojemnika;
e) w przypadku każdej partii pierwszy i ostatni dzień okresu składowania.
8.
Prawidłowe wykonanie umowy dotyczącej leżakowania daje prawo do wypłaty całej kwoty pomocy ustalonej przy podpisywaniu umowy.
Na Maderze jedną trzecią pomocy wypłaca się w pierwszym, trzecim i piątym roku składowania.
Na Azorach jedną trzecią pomocy wypłaca się w każdym roku składowania.
9.
Akceptacja umowy jest uzależniona od złożenia gwarancji wykonania w wysokości 40 % całkowitej kwoty pomocy obejmującej okres umowy.
Gwarancję składa się zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [27].
10.
Właściwa jednostka zapewnia, że warunki umowy dotyczącej leżakowania są przestrzegane, sprawdzając dokumentację u producentów i przeprowadzając inspekcje na miejscu.
11.
Gwarancje wykonania zwalnia się po stwierdzeniu należytego wykonania umowy.
12.
W przypadku gdy właściwa jednostka stwierdza, że wino likierowe objęte umową nie nadaje się do oferowania do sprzedaży lub do wykorzystania do bezpośredniego spożycia przez ludzi, może ona wypowiedzieć umowę.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, wypowiedzenie umowy pociąga za sobą odzyskanie wypłaconych kwot pomocy oraz przepadek gwarancji wykonania.
O powoływanych okolicznościach siły wyższej informuje się właściwą jednostkę w ciągu trzech dni roboczych następujących po terminie, w jakim one wystąpiły.
TYTUŁ IV
ROZDZIAŁ I
Obrót lokalny
Artykuł 39
Zakres
Niniejszy rozdział ustanawia szczegółowe zasady stosowania pomocy przyznawanej w odniesieniu do owoców, warzyw, kwiatów i roślin żywych zebranych lub produkowanych lokalnie i przeznaczonych na zaopatrzenie rynków odpowiednich regionów produkcji, przewidzianej w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
Artykuł 40
Prawo do pomocy
1.
Wykazy produktów kwalifikujących się do otrzymania pomocy określonej w art. 39, w podziale na kategorie, przedstawiają się w sposób ustalony w kolumnie II w załącznikach II, III, IV i V odpowiednio dla francuskich departamentów zamorskich, Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich.
2.
Produkty objęte są umowami dostawy określonymi w art. 41 i są zgodne z normami ustanowionymi zgodnie z tytułem I rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w zakresie owoców i warzyw lub ze specyfikacjami jakościowymi zawartymi w umowach w przypadku gdy tego rodzaju normy nie zostały przyjęte.
3.
Pomoc przyznaje się w granicach rocznych ilości ustalonych w odniesieniu do każdej kategorii produktów wymienionej w kolumnie III w załącznikach II, III, IV i V.
4.
Kwoty pomocy mające zastosowanie w odniesieniu do każdej kategorii produktów są ustalone w kolumnach IV i V w załącznikach II, III, IV i V. Kwoty wykazane w kolumnie V stosuje się w odniesieniu do organizacji producentów uznanych zgodnie z art. 11 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Kwoty wykazane w kolumnie IV stosuje się w odniesieniu do pozostałych producentów.
5.
W przypadku gdy wynika to z zapotrzebowania francuskich departamentów zamorskich na dostawy jednego lub więcej produktów, właściwe organy przyznają pomoc w odniesieniu do dostaw dla departamentu innego niż departament, w którym produkt jest zebrany.
Artykuł 41
Umowy dostawy
1.
Umowy dostawy zawiera się między producentami indywidualnymi, grupami producentów lub organizacjami producentów z jednej strony a zatwierdzonymi podmiotami gospodarczymi określonymi w art. 42 z drugiej strony.
Umowy zawierają zwłaszcza:
a) firmy stron umowy;
b) dokładny opis uwzględnionych produktów;
c) całkowitą ilość, jaka ma być przedmiotem dostawy oraz planowany harmonogram dostaw;
d) dane referencyjne i powierzchnie działek, na których uprawia się produkty oraz nazwiska (nazwy) i adresy wszystkich zainteresowanych plantatorów;
e) okres ważności zobowiązania;
f) metoda pakowania i prezentacji oraz informacje odnoszące się do transportu (warunki i koszty);
g) dokładny etap dostawy.
2.
Wykonawcy mogą zwiększyć ilość wymienioną początkowo w umowie o nie więcej niż 30 %, w drodze pisemnej zmiany do umowy.
3.
Umowy i zmiany do umów podpisuje się przed rozpoczęciem danych dostaw oraz przed nieprzekraczalnym terminem wyznaczonym przez właściwe organy, przy czym dla każdego produktu terminy mogą się być odmienne.
4.
Właściwe organy mogą przyjąć dodatkowe przepisy dotyczące umów, w szczególności dotyczące rekompensaty w przypadku nieprzestrzegania zobowiązań umownych lub w przypadku nieustalenia ilości minimalnej dla każdej umowy.
W przypadku gdy wymaga tego zarządzanie systemem pomocy, właściwe organy mogą wskazać okresy lub lata gospodarcze inne niż określone w art. 53, w odniesieniu do każdego produktu.
Artykuł 42
Zatwierdzone podmioty gospodarcze
1.
Podmioty gospodarcze działające w hurtowym lub detalicznym handlu żywnością lub w zakresie dostaw prowiantu, władze lokalne, a na Azorach, Maderze i na Wyspach Kanaryjskich podmioty dokonujące przetwarzania żywności zamierzające uczestniczyć w systemie pomocy, składają wnioski w sprawie zatwierdzenia do jednostki wyznaczonej przez właściwe organy w terminie ustalonym przez te organy.
Jednostka ta określa warunki zatwierdzenia i co roku publikuje listę zatwierdzonych podmiotów gospodarczych, nie później niż na jeden miesiąc przed nieprzekraczalnym terminem podpisania umów.
2.
Zatwierdzone podmioty gospodarcze zobowiązują się do:
a) obrotu lub w przypadku Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich, przetwarzania produktów objętych umowami dostawy, wyłącznie w regionie produkcji;
b) prowadzenia oddzielnej ewidencji obejmującej wykonanie umów dostawy;
c) dostarczania właściwym organom, na ich wniosek, całej dokumentacji uzupełniającej dotyczącej wykonania umów i wypełniania zobowiązań przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 43
Deklaracje
Producenci indywidualni, grupy producentów oraz organizacje producentów zamierzające uzyskać prawo do korzystania z systemu pomocy przesyłają deklaracje łącznie z kopią umowy określonej w art. 41 do urzędu wyznaczonego przez właściwe organy w terminie ustalonym przez te organy.
Artykuł 44
Współczynnik redukcji
1. W przypadku gdy dokumenty określone w art. 43 wskazują, że ilości przewidziane w art. 40 ust. 3 prawdopodobnie zostają przekroczone, właściwe organy ustalają tymczasowy współczynnik redukcji, do zastosowania w odniesieniu do wszystkich wniosków o przyznanie pomocy dotyczących danej kategorii i powiadamiają o tym zainteresowane strony. Współczynnik, będący stosunkiem między ilościami wykazanymi w kolumnie III w załącznikach II, III, IV i V i ilościami objętymi umowami i klauzulami zmieniającymi, ustala się przed podjęciem decyzji o udzieleniu pomocy i najpóźniej jeden miesiąc po nieprzekraczalnym terminie określonym w art. 41 ust. 3.
2.
W przypadku gdy stosuje się ust. 1, w końcu roku gospodarczego właściwe organy ustanawiają ostateczny współczynnik redukcji obowiązujący w przypadku wszystkich wniosków o przyznanie pomocy obejmujących daną kategorię produktów, złożonych w ciągu roku gospodarczego.
ROZDZIAŁ II
Obrót poza regionem produkcji
Sekcja I
Ryż, owoce, warzywa, rośliny i kwiaty oraz ziemniaki
Artykuł 45
Zakres
Niniejsza sekcja ustanawia szczegółowe zasady stosowania następujących systemów pomocy:
a) pomoc określona w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001;
b) pomoc określona w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001;
c) pomoc określona w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001;
d) pomoc określona w art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001;
e) pomoc określona w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
Artykuł 46
Umowy roczne
1.
"Umowa roczna" oznacza umowę, na mocy której podmiot gospodarczy, będący osobą fizyczną lub prawną ustanowioną w innej części Wspólnoty, poza najbardziej peryferyjnymi regionami produkcji, przed rozpoczęciem okresu gospodarczego w odniesieniu do danego produktu zobowiązuje się do nabycia całej danej produkcji lub jej części od producenta indywidualnego, członka grupy producentów lub organizacji producentów w najbardziej peryferyjnych regionach, w celu dokonywania obrotu poza regionem produkcji.
2.
Podmioty gospodarcze, które zamierzają złożyć wniosek o przyznanie pomocy, przed rozpoczęciem okresu gospodarczego przesyłają umowę roczną do właściwych organów francuskich, portugalskich i hiszpańskich, w zależności od przypadku, w odniesieniu do danego produktu lub produktów.
Umowy zawierają co najmniej następujące informacje:
a) firmy Umawiających się Stron i miejsce ich ustanowienia;
b) szczegółowy opis uwzględnionych wyrobów:
c) całkowitą ilość, jaka ma być przedmiotem dostawy oraz planowany harmonogram dostaw;
d) dane referencyjne i powierzchnie działek, na których uprawia się produkty oraz nazwiska (nazwy) i adresy wszystkich zainteresowanych plantatorów;
e) okres ważności zobowiązania;
f) metoda pakowania i prezentacji oraz informacje odnoszące się do transportu (warunki i koszty);
g) dokładny etap dostawy.
Wykonawcy mogą zwiększyć ilość wymienioną początkowo w umowie o nie więcej niż 30 %, w drodze pisemnej poprawki do umowy.
3.
Właściwe organy oceniają umowy pod kątem zgodności z odpowiednimi przepisami określonymi w art. 45 oraz z niniejszą sekcją.
Sprawdzają, czy umowy zawierają informacje wymienione w ust. 2.
Powiadamiają podmiot gospodarczy, czy zachodzi możliwość zastosowania art. 48.
4.
Do celów obliczania wysokości pomocy, wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu, dostarczonej do strefy przeznaczenia, ocenia się na podstawie umowy rocznej, poszczególnych dokumentów przewozowych oraz wszelkich innych uzupełniających dokumentów przedłożonych w celu uzasadnienia wezwania do zapłaty.
Wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu, jaka jest brana pod uwagę, jest wartością dostawy zrealizowanej do pierwszego portu morskiego lub portu lotniczego wyładunku.
Właściwe organy mogą wymagać dostarczenia informacji lub dodatkowej dokumentacji uzupełniającej, odpowiedniej do obliczenia wysokości pomocy.
5.
Wnioski o przyznanie pomocy składane są przez nabywcę lub w przypadkach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, przez sprzedawcę, który podpisał zobowiązanie do obrotu produktem.
W przypadku gdy wymaga tego zarządzanie systemem pomocy, właściwe organy mogą wskazać okresy lub lata gospodarcze inne niż określone w art. 53, w odniesieniu do każdego produktu.
Artykuł 47
Obrót kwiatami i roślinami produkowanymi na Azorach i Maderze
1.
Do celów art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 w odniesieniu do obrotu kwiatami i roślinami produkowanymi innej części Wspólnoty, producenci indywidualni, grupy producentów i organizacje producentów określone w art. 11, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 zamierzające uczestniczyć w systemie pomocy, składają swoje wnioski do jednostki wyznaczonej przez właściwe organy portugalskie przed terminem ustalonym przez te organy.
Wymieniona jednostka określa warunki zatwierdzania oraz każdego roku publikuje wykaz producentów indywidualnych, grup producentów lub organizacji producentów, co najmniej na jeden miesiąc przed rozpoczęciem okresu gospodarczego.
2.
Producenci indywidualni, grupy producentów i organizacje producentów określone powyżej, zamierzające uzyskać prawo do korzystania z systemu pomocy przesyłają deklarację do urzędu wyznaczonego przez właściwe organy przed rozpoczęciem okresu gospodarczego w odniesieniu do danych produktów, w szczególności zobowiązując się:
a) do obrotu kwiatami i roślinami jedynie w innej części Wspólnoty;
b) do notyfikowania nazw przedsiębiorstw wykonawczych lub pośredników oraz miejsca ich ustanowienia;
c) do wskazania, w szczególności:
- roślin i kwiatów stanowiących przedmiot obrotu,
- danych referencyjnych i powierzchni działek, zidentyfikowanych zgodnie z art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, na których uprawia się dane produkty, a w przypadku organizacji producentów, nazwiska (nazwy) i adresy wszystkich zainteresowanych plantatorów; w przypadku kwiatów suszonych objętych kodem CN 06039000 nie jest wymagane notyfikowanie referencyjnych danych działek;
d) do wskazania metody pakowania i prezentacji oraz podania informacji odnoszących się do transportu (warunki i koszty) oraz dokładnego etapu dostawy;
e) do prowadzenia oddzielnej ewidencji dotyczącej sprzedaży określonej w niniejszym artykule;
f) do dostarczenia właściwym organom portugalskim, na ich wniosek, całej uzupełniającej dokumentacji dotyczącej prowadzenia sprzedaży określonej w niniejszym artykule oraz wypełnienia zobowiązań przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
3.
Do celów obliczania wysokości pomocy, wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu dostarczonej do strefy przeznaczenia, ocenia się na podstawie poszczególnych dokumentów przewozowych oraz wszelkich innych uzupełniających dokumentów przedłożonych w celu uzasadnienia wezwania do zapłaty.
Wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu, jaka jest brana pod uwagę, jest wartością dostawy do pierwszego portu morskiego lub portu lotniczego wyładunku.
Właściwe organy mogą wymagać dostarczenia informacji lub dodatkowej dokumentacji uzupełniającej, odpowiedniej do obliczenia wysokości pomocy.
4.
Wnioski o przyznanie pomocy składane są przez producentów, grupy producentów lub organizacje producentów określonych w art. 11, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, którzy przyjęli na siebie zobowiązanie do obrotu produktem.
W przypadku gdy wymaga tego zarządzanie systemem pomocy, właściwe organy mogą wskazać okresy lub lata gospodarcze inne niż określone w art. 53, w odniesieniu do każdego produktu.
Artykuł 48
Współczynnik redukcji
1. W przypadku gdy ilości objęte wnioskami o przyznanie pomocy w odniesieniu do danego produktu przekraczają wielkości ustanowione w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 lub, w przypadku melonów objętych kodem CN ex08071090 oraz ananasów objętych kodem CN 08043000 limit ustanowiony w ust. 6 niniejszego artykułu lub limity ustanowione w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, właściwe organy ustalają ogólnie obowiązującą redukcję procentową, do zastosowania w odniesieniu do wszystkich wniosków o przyznanie pomocy.
2.
W odniesieniu do ryżu z Gujany Francuskiej:
a) w razie potrzeby właściwe organy francuskie ustalają ogólnie obowiązujący współczynnik redukcji, do zastosowania do danych wniosków w celu zapewnienia, że ilość, w odniesieniu do której przyznaje się co roku pomoc, w przeliczeniu na ryż bielony, nie przekracza 12000 ton w przypadku wszystkich ilości objętych wnioskami oraz że w ramach tego limitu, ilości zbywane w innej części Wspólnoty, poza Gwadelupą i Martyniką, nie przekraczają 4000 ton;
b) ogólnie obowiązujący współczynnik redukcji oblicza się, jak następuje:
i) w przypadku gdy łączna ilość objęta wnioskami o przyznanie pomocy wynosi mniej niż 12000 ton, ale ilość ryżu zbytego lub stanowiącego przedmiot obrotu w innej części Wspólnoty, poza Gwadelupą i Martyniką, przekracza wielkość maksymalną 4000 ton, współczynnik "i" otrzymany na podstawie poniższego wzoru stosuje się jedynie do ostatnich ilości:
=
4000x
gdzie:
"x" = ilość ryżu z Gujany Francuskiej rzeczywiście zbyta lub stanowiąca przedmiot obrotu w innej części Wspólnoty, poza Gwadelupą i Martyniką;
ii) w przypadku gdy łączna ilość objęta wnioskami o przyznanie pomocy wynosi mniej niż 12000 ton, ale ilość ryżu zbyta lub stanowiąca przedmiot obrotu w innej części Wspólnoty, poza Gwadelupą i Martyniką, wynosi mniej niż wielkość maksymalna 4000 ton, współczynnik "j" otrzymany na podstawie poniższego wzoru stosuje się do wszystkich ilości:
=
12000y
gdzie:
"y" = łączna ilość ryżu z Gujany Francuskiej objęta wnioskami o przyznanie pomocy;
iii) w przypadku gdy łączna ilość objęta wnioskami o przyznanie pomocy przekracza 12000 ton, a ilość ryżu zbyta lub stanowiąca przedmiot obrotu u w innej części Wspólnoty, poza Gwadelupą i Martyniką, przekracza maksymalną wielkość 4000 ton, stosuje się współczynnik "z" otrzymany na podstawie poniższego wzoru:
=
+k
gdzie:
"x" = ilość ryżu z Gujany Francuskiej rzeczywiście zbyta i stanowiąca przedmiot obrotu w innej części Wspólnoty, poza Martyniką i Gwadelupą;
"i" = współczynnik redukcji do zastosowania w przypadku wniosków o przyznanie pomocy w odniesieniu do ilości ryżu z Gujany Francuskiej, rzeczywiście zbytej i stanowiącej przedmiot obrotu w innej części Wspólnoty, poza Martyniką i Gwadelupą, określone w i),
"k" = ilość ryżu z Gujany Francuskiej rzeczywiście zbyta i stanowiąca przedmiot obrotu na Martynice i Gwadelupie.
Właściwe organy francuskie niezwłocznie notyfikują Komisji przypadki stosowania niniejszego ustępu, oraz występujące ilości;
c) pomoc wypłaca się w odniesieniu do ilości rzeczywiście zbytych i stanowiących przedmiot obrotu w ramach umowy rocznej lub umów rocznych zgodnie z obowiązującymi przepisami;
d) do celów niniejszego artykułu, współczynnik w odniesienia do przetwarzania:
- ryżu niełuskanego na ryż całkowicie bielony ustala się na 0,45,
- ryżu łuskanego na ryż całkowicie bielony ustala się na 0,69,
- ryżu półbielonego na ryż całkowicie bielony ustala się na 0,93.
Artykuł 49
Wspólne przedsiębiorstwa
Zwiększoną pomoc przewidzianą w art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 wypłaca się po przedstawieniu dowodu dokumentującego przyjęcie zobowiązań przez partnerów na okres nie krótszy niż trzy lata w zakresie wspólnego gromadzenia wiedzy i know-how niezbędnego do osiągnięcia celu wspólnego przedsiębiorstwa. Zobowiązania te zawierają klauzulę zakazującą unieważnienia umowy przed upływem wyżej wymienionego trzyletniego okresu.
W przypadku gdy wyżej wymienione zobowiązania nie są dotrzymywane, podmiot gospodarczy nie może składać wniosku o przyznanie pomocy na dany rok gospodarczy.
Artykuł 50
Ponowna wysyłka i powrotny wywóz ryżu
1.
Produkty, w odniesieniu do których przyznana jest pomoc na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 nie mogą być przedmiotem wywozu; ponadto produktów zbytych i stanowiących przedmiot obrotu na Gwadelupie i Martynice nie można ponownie wysyłać do pozostałej części Wspólnoty.
Produktów zbytych i stanowiących przedmiot obrotu w innej części Wspólnoty, w odniesieniu do których została wypłacona pomoc wskazana w akapicie pierwszym, nie można ponownie wysyłać na Gwadelupę, Martynikę lub do Gujany Francuskiej.
2.
Właściwe organy podejmują wszelkie konieczne środki monitorowania w celu zapewnienia zgodności z ust. 1.
Tego rodzaju środki obejmują w szczególności niezapowiedziane kontrole bezpośrednie.
Zainteresowane Państwa Członkowskie notyfikują Komisji środki przyjęte w tym celu.
Sekcja II
Wino madera
Artykuł 51
1. Pomoc określoną w art. 20 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 przyznaje się do końca roku winiarskiego 2005/06 włącznie.
2.
W przypadku gdy przedmiotem wniosku jest pomoc w odniesieniu do pojemników mniejszych niż jeden litr, stosuje się współczynnik redukcji w celu uwzględnienia pojemności butelki.
3.
Pomoc wypłaca się na rzecz przewoźników, którzy składają wnioski do właściwej jednostki, w odniesieniu do każdej partii na okres przewidziany przez tę jednostkę.
4.
Wnioski zawierają co najmniej:
- kopię sekcji 3 administracyjnego dokumentu towarzyszącego (AAD), należycie wypełnioną, z danymi szczegółowymi dotyczącymi nadawcy i odbiorcy (nazwisko, adres, państwo), z podaniem objętości wysłanego wina w przeliczeniu na litry, z opisem wynikającym z kodeksu celnego, opatrzoną pieczęcią Instytutu Wina Madera certyfikującą produkt oraz pieczęcią organów celnych Madery potwierdzającą, że produkt opuścił dane terytorium,
- kopię faktury wystawionej przez przewoźnika/agenta okrętowego, ze wskazaniem miejsca przeznaczenia lub konosament morski,
- kopię faktury wystawionej na nabywcę, wykazującej objętość w przeliczeniu na litry, która musi odpowiadać wielkości wskazanej w AAD.
TYTUŁ V
BADANIA
Artykuł 52
1.
Zamówienia na przeprowadzenie badań określonych w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 udziela się w drodze przetargu, za który odpowiedzialność ponoszą właściwe organy.
2.
Właściwe organy przesyłają do Komisji projekt przetargu, łącznie ze specyfikacjami,.
Komisja przekazuje swoje ewentualne uwagi w ciągu jednego miesiąca od daty otrzymania projektu.
3.
Właściwe organy przesyłają ostateczną analizę do Komisji, która zgłasza uwagi w ciągu 45 dni od daty otrzymania tej analizy.
4.
Wkład finansowy Wspólnoty wypłaca się z zastrzeżeniem:
- zachowania zgodności z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 lub art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, ze specyfikacjami i zgłoszonymi uwagami,
- dokonania płatności wkładu ze strony hiszpańskich i portugalskich organów publicznych.
TYTUŁ VI
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
ROZDZIAŁ I
Wnioski o przyznanie pomocy
Artykuł 53
Rok gospodarczy
Lata gospodarcze rozpoczynają się w dniu 1 stycznia i kończą się w dniu 31 grudnia, z wyjątkiem roku winiarskiego.
Artykuł 54
Składanie wniosków i płatność pomocy
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 5, 25, 34 i 36, wnioski o przyznanie pomocy składa się do urzędu wyznaczonego przez właściwe organy Państwa Członkowskiego zgodnie z wzorami ustalonymi przez te organy oraz w okresach przez nie ustanowionych.
W przypadku pomocy objętej tytułem I, okresy te ustala się w sposób uwzględniający czas na konieczne kontrole na miejscu.
2.
Każdy wniosek o przyznanie pomocy zawiera co najmniej następujące informacje:
a) nazwisko, imiona i adres wnioskodawcy;
b) w przypadku pomocy objętej tytułem I, uprawiane obszary w hektarach i w arach, zidentyfikowane zgodnie z art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92;
c) w przypadku pomocy objętej tytułem II rozdział I, ilość zebranych ananasów oraz ilość objęta wnioskiem o przyznanie pomocy;
d) w przypadku pomocy objętej tytułem II rozdział III, do wniosków załącza się specyfikacje wysyłkowe dotyczące trzciny, wystawione przez właściwe jednostki lub przedsiębiorstwa przetwórcze wyznaczone przez Francję w odniesieniu do każdego departamentu;
e) w przypadku pomocy objętej tytułem II rozdział II, tytułem III rozdział I oraz tytułem IV rozdział I i II, do wniosków załącza się faktury połączone lub indywidualne oraz wszelkie inne dokumenty uzupełniające odnoszące się do przeprowadzonych czynności, w szczególności dane referencyjne umów dostawy, kontraktów przetwórczych lub umów rocznych.
3.
Bez uszczerbku dla art. 6 i 9, po sprawdzeniu wniosków o przyznanie pomocy oraz odpowiednich dokumentów uzupełniających, właściwe organy wypłacają pomoc obliczoną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w ciągu czterech miesięcy po upływie okresu na składanie wniosków.
W przypadku gdy możliwy jest więcej niż jeden zbiór plonów w ciągu roku kalendarzowego w kontekście upraw objętych tytułem I rozdział I, nieprzekraczalny termin ustalony w akapicie pierwszym zaczyna biec od zakończenia okresu na składanie wniosków o przyznanie pomocy w odniesieniu do ostatniego zbioru plonów danego roku.
4.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe zasady dotyczące sposobu płatności pomocy objętej tytułem IV, przez organizacje producentów na rzecz ich członków.
Artykuł 55
Poprawianie oczywistych błędów
Wniosek o przyznanie pomocy można poprawiać w każdym czasie po jego złożeniu, w przypadku gdy właściwy organ uznaje wystąpienie oczywistego błędu.
Artykuł 56
Opóźnione złożenie wniosku
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej i okoliczności wyjątkowych w rozumieniu art. 65, złożenie wniosku o przyznanie pomocy po terminie ustanowionym zgodnie z art. 54 ust. 1 powoduje redukcję, za dzień roboczy, w wysokości 1 % kwot, do których plantator byłby uprawniony, gdyby wniosek o przyznanie pomocy został przedłożony w terminie.
Jeżeli opóźnienie wynosi więcej niż 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny.
Artykuł 57
Wycofanie wniosku o przyznanie pomocy
1.
Wniosek o przyznanie pomocy można wycofać w całości lub w części, w każdym czasie.
Jednakże w przypadku gdy właściwy organ powiadomił już plantatora o nieprawidłowościach występujących we wniosku o przyznanie pomocy lub zawiadomił plantatora o swoim zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jak również w przypadku gdy kontrola ta ujawnia nieprawidłowości, wycofania nie są dozwolone w odniesieniu do części wniosku o przyznanie pomocy, obciążonych nieprawidłowościami.
2.
Wycofania na mocy ust. 1 umożliwiają występującemu z roszczeniem powrót do sytuacji poprzedzającej złożenie omawianego wniosku o przyznanie pomocy lub części wniosku o przyznanie pomocy.
ROZDZIAŁ II
Kontrole
Artykuł 58
1.
Weryfikacji dokonuje się w drodze kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu.
Kontrole administracyjne są gruntowne i obejmują kontrole przekrojowe w odpowiednim przypadku z danymi pochodzącymi, między innymi, ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli.
W oparciu o analizę ryzyka, organy krajowe wykonują kontrole na miejscu poprzez pobieranie próbek co najmniej 10 % wniosków o przyznanie pomocy.
We wszystkich właściwych przypadkach, Państwa Członkowskie wykorzystują zintegrowany system zarządzania i kontroli utworzony na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 3508/92.
2.
W przypadku pomocy objętej tytułem III rozdział II sekcja I kontrole obejmują również ilość dostarczonej trzciny oraz zgodność z ceną minimalną.
Artykuł 59
Zasady ogólne
1.
Kontrole na miejscu są niezapowiedziane.
Jednakże pod warunkiem że cel kontroli nie jest przedmiotem uzgodnień, można dokonać uprzedniego powiadomienia ograniczonego do niezbędnego minimum.
Tego rodzaju powiadomienie nie wykracza poza 48 godzin, z wyjątkiem przypadków należycie uzasadnionych.
2.
W przypadku gdy ma to zastosowanie, kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się w tym samym czasie, co pozostałe kontrole przewidziane w regułach wspólnotowych.
3.
Wniosek lub wnioski odrzuca się, jeżeli plantatorzy lub ich przedstawiciele uniemożliwiają przeprowadzenie kontroli na miejscu.
Artykuł 60
Wybranie wniosków do sprawdzenia na miejscu
1.
Podstawą wybrania plantatorów w celu poddania kontroli na miejscu przez właściwy organ jest analiza ryzyka oraz reprezentatywność złożonych wniosków o przyznanie pomocy.
Analiza ryzyka uwzględnia:
a) kwotę ewentualnej pomocy;
b) liczbę działek rolnych, obszar objęty wnioskiem lub ilość wyprodukowaną, przewiezioną, przetworzoną lub stanowiącą przedmiot obrotu;
c) zmiany w porównaniu z rokiem poprzednim;
d) ustalenia dokonane podczas kontroli przeprowadzonych w latach ubiegłych;
e) inne parametry określone przez Państwa Członkowskie.
Aby zapewnić reprezentatywność, Państwa Członkowskie wybierają losowo w granicach 20 %-25 % minimalnej liczby plantatorów, których poddaje się kontrolom na miejscu.
2.
Właściwy organ rejestruje powody wybrania każdego plantatora do kontroli na miejscu.
Inspektorowi wykonującemu kontrolę podaje się te powody przed rozpoczęciem kontroli.
Artykuł 61
Sprawozdanie z kontroli
1.
Każda kontrola na miejscu jest przedmiotem sprawozdania z kontroli odnoszącego się do danych szczegółowych dotyczących przeprowadzonych kontroli.
Sprawozdania wskazują w szczególności:
a) kontrolowane systemy pomocy oraz wnioski;
b) osoby uczestniczące;
c) kontrolowane działki rolne, działki rolne na których dokonano pomiarów, wyniki pomiarów według działek wymierzonych i zastosowane metody pomiarów;
d) ilości wyprodukowane, przewiezione, przetworzone lub stanowiące przedmiot obrotu objęte kontrolą, wyniki i zastosowane metody badań;
e) czy wyprzedzające powiadomienie o wizytacji zostało przekazane plantatorowi, a jeżeli tak, to na ile wcześniej;
f) wszelkie dodatkowe zastosowane środki kontroli.
2.
Plantatorzy lub ich przedstawiciele mają możliwość podpisania sprawozdania, w celu potwierdzenia swojej obecności w czasie kontroli oraz zgłoszenia uwag.
W przypadku gdy stwierdza się nieprawidłowości, plantator otrzymuje kopię sprawozdania z kontroli.
W przypadku gdy kontrolę na miejscu przeprowadza się przy zastosowaniu teledetekcji, Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o braku możliwości podpisania przez plantatorów lub ich przedstawicieli sprawozdania z kontroli, jeżeli nie ujawnia się żadnych nieprawidłowości w czasie kontroli przy zastosowaniu teledetekcji.
ROZDZIAŁ III
Następstwa nienależnych płatności
Artykuł 62
Żądanie zwrotu nienależnych płatności
1.
Jeżeli dokonana jest płatność nienależna, plantator zwraca omawianą kwotę powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 3.
2.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzje o odzyskaniu nienależnej płatności poprzez potrącenie tej kwoty z zaliczek lub dokonywanych płatności na rzecz plantatora w ramach innych systemów pomocy, po terminie podjęcia decyzji o żądaniu zwrotu.
Jednakże plantator może dokonać zwrotu kwoty bez oczekiwania na dokonanie potrącenia.
3.
Odsetki oblicza się za okres upływający między notyfikacją plantatorowi obowiązku zwrotu a zwrotem lub potrąceniem.
Stosowaną stopę procentową oblicza się zgodnie z przepisami prawa krajowego; jednakże nie może być ona niższa od stopy procentowej stosowanej w przypadku odzyskiwania kwot na mocy przepisów krajowych.
4.
W przypadku gdy płatność nienależna została dokonana w wyniku fałszywego oświadczenia, przedstawienia fałszywych dokumentów lub poważnego zaniedbania ze strony beneficjenta, nakłada się karę równą kwocie nienależnie wypłaconej, powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 3.
5.
Obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli płatności dokonano wskutek błędu ze strony samego właściwego organu lub innego organu, jak również w przypadku gdy błąd nie mógł zostać stosownie wykryty przez plantatora.
Jednakże w przypadku gdy błąd odnosi się do stanu faktycznego istotnego dla obliczenia danej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie wówczas, gdy decyzja o żądaniu zwrotu nie została przekazana w ciągu 12 miesięcy po dokonaniu płatności.
6.
Obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli upływa więcej niż 10 lat między terminem płatności pomocy i terminem, w którym beneficjent jest po raz pierwszy informowany przez właściwy organ o tym, że dokonana płatność była nienależna.
Jednakże okres określony w zdaniu pierwszym podlega ograniczeniu do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze.
7.
Kwoty do odzyskania w wyniku redukcji i wykluczeń stosowanych w ramach niniejszego tytułu ulegają przedawnieniu po czterech latach.
8.
Ustępy 5 i 6 nie mają zastosowania w przypadku zaliczek.
9.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzje o nieodzyskiwaniu kwot w wysokości 100 EUR lub mniejszych, z wyłączeniem odsetek, na plantatora i na okres premiowy, pod warunkiem że ich prawo krajowe nie przewiduje odzyskiwania kwot w tego rodzaju przypadkach.
10.
Odzyskane kwoty razem z odsetkami przekazywane są na rzecz agencji lub urzędów płatniczych i potrącane przez nie z wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
Artykuł 63
Redukcje i wyłączenia w przypadkach zawyżonych deklaracji dotyczących pomocy obszarowej
1.
W przypadku pomocy objętej tytułem I, w razie, gdy powierzchnia deklarowana w odniesieniu do grupy upraw przekracza obszar zarejestrowany w czasie kontroli, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zarejestrowanego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, w przypadku gdy wynosi ona więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru ustalonego.
W przypadku gdy stwierdzona różnica wynosi więcej niż 20 % obszaru zarejestrowanego, nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej w odniesieniu do danej grupy upraw.
2.
Jeżeli w odniesieniu do całkowitego ustalonego obszaru objętego wnioskiem o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy objętych tytułem I, deklarowany obszar przekracza obszar stwierdzony o więcej niż 30 %, na dany rok kalendarzowy odmawia się pomocy, o którą plantator mógłby się ubiegać w ramach tych systemów pomocy.
Jeżeli różnica wynosi więcej niż 50 %, plantator zostaje również ukarany kwotą równą kwocie, której nie przyznano na mocy akapitu pierwszego.
Kwota ta zostaje potrącona z płatności pomocy w ramach wszystkich systemów pomocy objętych niniejszym rozporządzeniem lub w ramach systemów, do korzystania z których plantator jest uprawniony na podstawie wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku, w którym nieprawidłowości zostały stwierdzone.
Artykuł 64
Wyłączenia ze stosowania redukcji i wykluczeń
1.
Redukcje i wykluczenia przewidziane w niniejszym tytule nie mają zastosowania w przypadku gdy plantatorzy złożyli poprawne informacje co do stanu faktycznego lub gdy mogą w inny sposób wykazać, że nie ponoszą winy.
2.
Redukcje i wykluczenia przewidziane w niniejszym tytule nie mają zastosowania do tych części wniosków o przyznanie pomocy, co do których plantator powiadamia właściwy organ na piśmie, że są nieprawidłowe lub które stały się nieprawidłowe po przedłożeniu wniosku, pod warunkiem że właściwy organ nie poinformował jeszcze plantatora o swoim zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub o jakiejkolwiek nieprawidłowości we wniosku.
Na podstawie informacji podanych przez plantatora, określonych w akapicie pierwszym, wnioski o przyznanie pomocy dostosowuje się w celu uwzględnienia stanu faktycznego.
Artykuł 65
Siła wyższa i okoliczności wyjątkowe
1.
Plantatorzy notyfikują właściwemu organowi na piśmie przypadki siły wyższej lub okoliczności wyjątkowe, łącznie z odpowiednimi dowodami spełniającymi wymogi tego organu, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym po raz pierwszy są w stanie to uczynić.
2.
Właściwy organ może uznać wystąpienie wyjątkowych okoliczności w przypadkach takich, jak na przykład:
a) zgon plantatora;
b) długotrwała niezdolność plantatora do pracy zawodowej;
c) dotkliwa klęska żywiołowa wpływająca w znacznym stopniu na grunty rolne gospodarstwa.
Artykuł 66
Wycofanie zatwierdzenia
Organy krajowe wycofują zatwierdzenie określone w art. 42 w przypadku gdy zobowiązania wynikające z tego rodzaju zatwierdzenia nie są wykonywane.
Organy krajowe mogą zawiesić płatność pomocy na jeden rok gospodarczy lub na dłużej w zależności od wagi wykrytych nieprawidłowości.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy ogólne
Artykuł 67
Dodatkowe środki krajowe
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie dodatkowe środki konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności dotyczące kontroli ilości dostarczonej trzciny, do celów pomocy objętej tytułem II rozdział III.
Artykuł 68
Notyfikacje
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie notyfikują Komisji nie później niż:
a) dnia 30 kwietnia, obszary objęte wnioskami o przyznanie pomocy na mocy tytułu I rozdział II na bieżący rok gospodarczy i w odniesieniu do których pomoc została faktycznie wypłacona;
b) dnia 31 maja:
- obszary objęte wnioskami o przyznanie pomocy na mocy tytułu I rozdział I na poprzedni rok gospodarczy, w odniesieniu do których pomoc została faktycznie wypłacona,
- ilości objęte umowami na bieżący rok gospodarczy, w podziale według kategorii lub produktu;
c) dnia 30 czerwca, sprawozdanie w sprawie wdrażania środków objętych niniejszym rozporządzeniem w poprzedzającym roku gospodarczym, ukazujące w szczególności:
- ilości, w odniesieniu do których pomoc oraz pomoc zwiększona objęta tytułem III została wypłacona, w podziale według produktów wymienionych w części A załącznika II, III lub IV,
- ilości kwalifikujące się do pomocy objętej tytułem IV, w podziale według produktu oraz ich średnią wartość w rozumieniu art. 40 ust. 4;
d) w przypadku pomocy objętej tytułem III rozdział II sekcja II, w ciągu 45 dni roboczych następujących po zakończeniu każdego roku gospodarczego Portugalia notyfikuje Komisji:
- obszary i całkowitą kwotę, w odniesieniu do której wystąpiono o przyznanie pomocy zryczałtowanej na hektar uprawy i którą wypłacono,
- ilości wyprodukowanego cukru białego oraz całkowitą kwotę wypłaconej pomocy w odniesieniu do przetwarzania specjalnego;
e) w przypadku pomocy objętej tytułem III rozdział II sekcja I, w ciągu 45 dni roboczych następujących po zakończeniu każdego roku gospodarczego Francja i Portugalia notyfikują Komisji:
- łączne ilości syropu cukrowego, syropu sacharozowego i rumu rolniczego objętego wnioskami o przyznanie pomocy, w przeliczeniu na cukier biały lub hektolitry czystego alkoholu,
- rafinerie i gorzelnie otrzymujące pomoc,
- pomoc otrzymaną i ilość syropu cukrowego, syropu sacharozowego lub rumu rolniczego wyprodukowanego przez każdą rafinerie lub gorzelnię.
2.
Przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego Francja notyfikuje ceny minimalne określone w tytule II, ustalone zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 w odniesieniu do każdej kategorii produktów podanych w załączniku I oraz w swoim sprawozdaniu z wdrażania podaje:
- ilości zielonej wanilii oraz eterycznego olejku geraniowego i eterycznego olejku wetiwerowego kwalifikujących się do pomocy objętej tytułem II rozdział II,
- ilości surowców kwalifikujących się do pomocy objętej tytułem III rozdział I, w podziale według produktów określonych w części A załącznika I, oraz ilości wyrażonych w masie netto wyrobów gotowych w podziale dokonanym zgodnie z częścią B załącznika I.
3.
Portugalia notyfikuje Komisji przed dniem 1 listopada każdego roku ilości zebranych ananasów, w odniesieniu do których pomoc została wypłacona.
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję niezwłocznie o przypadkach, które uznają za przypadek siły wyższej lub okoliczności wyjątkowych uzasadniających utrzymanie prawa do pomocy.
5.
W przypadku pomocy objętej tytułem II rozdział III, Francja notyfikuje Komisji:
a) w ciągu czterech miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia:
- kryteria ustalania kwot jednostkowych przyznawanych producentom,
- dodatkowe środki przyjęte na mocy art. 67;
b) w rocznym sprawozdaniu przewidzianym w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, w odniesieniu do każdego departamentu:
- łączne ilości trzciny, wyrażone w tonach, objęte wnioskami o przyznanie pomocy,
- łączną kwotę pomocy i zmiany kwot pomocy na tonę transportowaną,
- wszystkie zmiany kryteriów oraz dodatkowe środki określone w lit. a).
Artykuł 69
Organizacje producentów we francuskich departamentach zamorskich
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 412/97 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 70
Uchylenie
Rozporządzenia (EWG) nr 980/92, (EWG) 2165/92, (EWG) 2311/92, (EWG) 3491/92, (EWG) 3518/92, (WE) 1524/98, (WE) 2477/2001, (WE) 396/2002, (WE) 738/2002 i (WE) 1410/2002 i 1491/2002 tracą moc.
Artykuł 71
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem pomocy określonej w art. 1 lit. b), c), f) i g) oraz pomocy w odniesieniu do bananów innych niż plantany wyprodukowane w Gujanie Francuskiej i Réunion, przyznanej na mocy tytułu IV rozdział I, które stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 53 nie ma zastosowania w odniesieniu do umów rocznych zawartych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia na mocy art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 lub art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
W przypadku 2003 r. do celów ustalania wielkości pomocy przyznawanej na mocy art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, status beneficjenta ocenia się w czasie przedkładania wniosku o przyznanie pomocy.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.1 stycznia 2003 r., data poprawiona na podstawie innych wersji językowych
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 44/2003
z dnia 10 stycznia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2584/2000 ustanawiające system przekazu informacji w sprawie niektórych dostaw wołowiny, cielęciny i wieprzowiny na terytorium Federacji Rosyjskiej, realizowanych z zastosowaniem przewozu drogowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 33 ust. 12 i art. 41, oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 protokołu 2 w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej dla prawidłowego stosowania ustawodawstwa celnego załączonego do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi a ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Federacją Rosyjską z drugiej strony [3], stanowi, że strony wspomagają się wzajemnie w zapewnianiu, że właściwie stosuje się ustawodawstwo celne, w szczególności przez zapobieganie, wykrywanie i badanie nieprawidłowości tego ustawodawstwa.
W celu wykonywania pomocy administracyjnej, Komisja, reprezentowana przez Europejskie Biuro ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwane dalej "OLAF"), oraz organy rosyjskie zawarły ustalenia ustanawiające mechanizm przekazu informacji w sprawie przepływu towarów między Wspólnotą, a Federacją Rosyjską.
(2) Jako część tej pomocy administracyjnej, rozporządzenie (WE) nr 2584/2000 [4] ustanowiło, w szczególności w odniesieniu do przewozu drogowego produktów z wołowiny, cielęciny i wieprzowiny, informacje wiążące dla Federacji Rosyjskiej, które podmioty gospodarcze muszą przekazać właściwym organom Państw Członkowskich oraz system przekazywania tych informacji między właściwymi organami Państw Członkowskich, OLAF, a organami rosyjskimi.
(3) Informacje te, oraz wprowadzony system ich przekazu, dają możliwość śledzenia wywozów przedmiotowych produktów do Federacji Rosyjskiej oraz, gdzie właściwe, wykrywania przypadków, w których zwrot kosztów jest nienależny i podlega odzyskaniu.
(4) W świetle skutecznego funkcjonowania systemu wprowadzonego rozporządzeniem (WE) nr 2584/2000, system przekazu informacji należy rozszerzyć na wywozy przedmiotowych produktów wykonywane za pomocą jakichkolwiek środków transportu, należy przewidzieć środki umożliwiające eksporterowi dokładniejsze określenie rodzaju używanego środka transportu, a ponadto należy nadać moc prawną informacjom uzyskanym za pośrednictwem tego systemu.
(5) Artykuł 16 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r., ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1253/2002 [6], określa, że w niektórych przypadkach szczególnych, Komisja może przewidzieć obowiązek przedłożenia dowodu przywozu w formie poszczególnych dokumentów, lub w inny sposób. Dlatego też, w przypadku wywozów przewidzianych tym rozporządzeniem, informacje uzyskane od organów rosyjskich należy uznać za nowe źródło dowodu, wspierające aktualne źródła dowodu.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 2584/2000 należy odpowiednio zmienić.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym, w rozporządzeniu (WE) nr 2584/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule skreśla się wyraz "drogowy";
2) w art. 1 akapit pierwszy skreśla się wyrazy "pojazdami dostawczymi";
3) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Eksporterzy chcący skorzystać z przepisów określonych w art. 4 ust. 2, w terminie dziesięciu dni roboczych od daty wyładowania produktów w Rosji, w przypadku każdego zgłoszenia wywozowego, przekazują organowi centralnemu wyznaczonemu przez każde Państwo Członkowskie wywozu następujące informacje:
a) numer zgłoszenia wywozowego, urząd celny wywozu oraz datę, z którą dopełniono formalności celnych;
b) opis towarów, wskazując ośmiocyfrowy kod produktu Nomenklatury Scalonej;
c) ilość netto w kilogramach;
d) numer karnetu TIR lub numer referencyjny rosyjskiego dokumentu DKD tranzytu wewnętrznego, lub numer zgłoszenia TD1/IM40 dopuszczenia do użytku wewnętrznego na terytorium Rosji;
e) numer pojemnika, jeżeli jest stosowany;
f) numer identyfikacyjny i/lub nazwę środka transportu w chwili wejścia ładunku na terytorium Rosji;
g) numer pozwolenia dla składu podlegającego dozorowi celnemu, do którego dostarczono produkt na terytorium Rosji;
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 45/2003
z dnia 10 stycznia 2003 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (EWG) nr 1274/91 wprowadzającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 5/2001 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 3 oraz art. 20 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tekst włoskiej wersji art. 12 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1274/91 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) 1651/2001 [4], jest nieprawidłowy. W związku z powyższym włoska wersja powinna zostać poprawiona.
(2) Zgodnie z ostatnią zmianą rozporządzenia (EWG) nr 1274/91 metody hodowlane można wskazać na wszystkich jajach, a nie tylko na jajach klasy "A".
W związku z powyższym szwedzka wersja powinna zostać odpowiednio poprawiona.
(3) Metody hodowlane można wskazać na wszystkich opakowaniach zawierających jaja, a nie tylko na małych opakowaniach.
W związku z powyższym niderlandzka wersja powinna zostać odpowiednio poprawiona.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1274/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) wyłącznie dla wersji włoskiej:
w art. 12 ust. 4 skreśla się wyrazy w nawiasach "(entro un raggio di 20 km dal centro di imballaggio e)";
2) wyłącznie dla wersji szwedzkiej:
w art. 18 ust. 1 trzeci wiersz skreśla się wyrazy "av klass A" oraz "sådana";
3) wyłącznie dla wersji niderlandzkiej:
w art. 18 ust. 1 wiersz drugi skreśla się wyraz "kleine".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 46/2003
z dnia 10 stycznia 2003 r.
zmieniające normy handlowe dla świeżych owoców i warzyw w odniesieniu do mieszanek różnych rodzajów świeżych owoców i warzyw w tych samych opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 świeże owoce i warzywa objęte normami handlowymi przyjętymi na mocy art. 2 tego rozporządzenia mogą zostać wystawione na sprzedaż, sprzedane, dostarczone lub wprowadzone do obrotu, wyłącznie w przypadku gdy są one zgodne tymi normami handlowymi.
Wszystkie te normy stanowią, że wszystkie produkty umieszczone w tym samym opakowaniu muszą być jednakowego rodzaju.
(2) Opakowania zawierające różne rodzaje owoców i warzyw stają się coraz bardziej popularne na rynku, w odpowiedzi na popyt ze strony niektórych konsumentów.
Wszystkie normy handlowe dla świeżych owoców i warzyw powinny zatem zostać zmienione w celu zezwolenia na stosowanie takiej praktyki na mocy warunków rozporządzenia Komisji (WE) nr 48/2003 z dnia 10 stycznia 2003 r. ustanawiającego zasady mające zastosowanie do mieszanek różnych rodzajów świeżych owoców i warzyw w tych samych opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży [3].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tytule V (Przepisy dotyczące prezentacji) pkt A (Jednolitość) Załącznika do rozporządzeń wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się akapit w brzmieniu:
"Bez naruszania dotychczasowych przepisów w tym zakresie produkty objęte niniejszym rozporządzeniem mogą być mieszane, w opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży o wadze netto mniejszej niż trzy kilogramy, z różnymi rodzajami świeżych owoców i warzyw na warunkach przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 48/2003 [4]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 47/2003
z dnia 10 stycznia 2003 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 wymienia produkty, które mają być dostarczane konsumentowi w stanie świeżym oraz podlegają określonym normom jakości.
(2) Opakowania dla konsumenta zawierające różne gatunki owoców i warzyw stają się coraz bardziej powszechne na rynku i umożliwiają zaspokojenie popytu niektórych konsumentów.
(3) Uczciwy handel wymaga jednolitej jakości warzyw i owoców, które sprzedawane są w tych samych opakowaniach.
Konieczne staje się rozszerzenie wykazu produktów podlegających normom handlowym w celu uwzględnienia innych produktów, które znajdują się w tych samych opakowaniach przeznaczonych na sprzedaż, co produkty z tego wykazu.
(4) Dlatego załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 powinien zostać zmieniony.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 dodaje się, co następuje:
"Inne produkty określone w art. 1, znajdujące się w pojedynczych opakowaniach o wadze netto mniejszej niż trzy kilogramy, z co najmniej jednym z produktów wymienionych w niniejszym załączniku."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 48/2003
z dnia 10 stycznia 2003 r.
ustanawiające zasady mające zastosowanie do mieszanek różnych rodzajów świeżych owoców i warzyw w tych samych opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 545/2002 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Opakowania zawierające różne rodzaje owoców i warzyw, w odpowiedzi na zapotrzebowanie ze strony niektórych konsumentów, stają się coraz bardziej powszechne na rynku.
(2) Uczciwy handel wymaga, aby świeże owoce i warzywa sprzedawane w tym samym opakowaniu bezwzględnie charakteryzowały się jednorodną jakością.
Może to zostać zapewnione przez odwołanie się do przepisów ogólnych, w przypadku produktów, w odniesieniu do których nie zostały przyjęte normy wspólnotowe.
(3) Normy handlowe zawierają przepisy w sprawie etykietowania opakowań zawierających owoce i warzywa.
Powinny zostać ustanowione wymogi w zakresie etykietowania w przypadku mieszanek różnych rodzajów owoców i warzyw w tym samym opakowaniu, ale wymogi te powinny być mniej rygorystyczne niż wymogi przewidziane w normach, w celu uwzględnienia w szczególności wolnego miejsca dostępnego na etykiecie.
Jednakże aby zapobiec wprowadzaniu konsumentów w błąd, takie same dane szczegółowe powinny zostać ustanowione w odniesieniu do produktów nieobjętych normami handlowymi, jak w przypadku produktów, które są nimi objęte.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opakowania detaliczne świeżych owoców i warzyw, o masie netto wynoszącej trzy kilogramy lub mniej, mogą zawierać mieszanki różnych rodzajów świeżych owoców i warzyw, pod warunkiem że:
a) produkty charakteryzują się jednorodną jakością i każdy rodzaj tych produktów odpowiada normom zgodnie z art. 2;
b) opakowanie posiada właściwe oznakowanie, zgodnie z art. 3; oraz
c) rodzaj mieszanki nie powoduje wprowadzania konsumenta w błąd.
Artykuł 2
Produkty wchodzące w skład mieszanek określonych w art. 1 muszą należeć do tej samej klasy handlowej (klasa I, klasa II lub klasa "ekstra", w przypadku gdy istnieje klasa "ekstra" w odniesieniu do wszystkich produktów występujących w mieszance).
W przypadku gdy mieszanka zawiera owoce i warzywa nieobjęte wspólnotowymi normami handlowymi, produkty te muszą być klasyfikowane w tej samej klasie, zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Znakowanie na opakowaniach detalicznych, określonych w art. 1, i/lub na każdym opakowaniu, na którym się znajduje, zawiera co najmniej poniższe dane szczegółowe:
a) nazwę (nazwisko) i adres lub urzędowo ustanowione albo zatwierdzone oznaczenie kodowe pakującego i/lub wysyłającego.
Jednakże w przypadku korzystania z oznaczenia kodowego odniesienie "pakujący i/lub wysyłający" (albo ich równoważny skrót) muszą być wskazane w pobliżu tego oznaczenia kodowego;
b) nazwę każdego z produktów/rodzajów produktu zawartych w opakowaniu;
c) nazwę odmiany lub rodzaju handlowego, w przypadku każdego produktu występującego w mieszance, w stosunku do którego we wspólnotowej normie handlowej istnieje taki wymóg w odniesieniu do produktów niestanowiących składnika mieszanki;
d) kraj pochodzenia każdego z produktów, którego to dotyczy, obok nazwy odnośnych produktów;
e) klasę.
W przypadku owoców i warzyw objętych wspólnotowymi normami handlowymi, wymienione dane szczegółowe zastępują dane szczegółowe określone w omawianych normach.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 55/2003
z dnia 13 stycznia 2003 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest podjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustala ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Te same zasady odnoszą się do każdej innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź wprowadzającej do niej dodatkowy podpodział i ustanowionej na mocy szczegółowych przepisów Wspólnoty z uwagi na stosowanie środków taryfowych lub innych odnoszących się do handlu towarami.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi wyżej ogólnymi zasadami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli zawartej w załączniku do niniejszego rozporządzenia winny być klasyfikowane do kodu(-ów) CN podanego(-ych) w kolumnie 2 z przyczyn wymienionych w kolumnie 3.
(4) Na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], dozwolone jest, by przez okres trzech miesięcy posiadacz powoływał się na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, a niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zawartej w załączniku zaklasyfikowane są według Nomenklatury Scalonej do kodów CN podanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003
z dnia 19 grudnia 2002 r.
ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wzrastająca liczba programów jest tworzona w szerokim wachlarzu dziedzin jako część działań przewidzianych w art. 3 Traktatu. Programy skierowane są do różnych kategorii beneficjentów.
Komisja z zasady jest odpowiedzialna za przedsięwzięcie środków mających na celu wykonanie takich programów (programów wspólnotowych).
(2) Wykonanie programów wspólnotowych, których to dotyczy jest przynajmniej w części finansowane ze środków przewidzianych w budżecie ogólnym Unii Europejskiej.
(3) Na mocy art. 274 Traktatu Komisja odpowiada za wykonanie budżetu.
(4) Jeżeli Komisja ma być w prawidłowy sposób odpowiedzialna przed obywatelami, musi koncentrować się przede wszystkim na swoich zadaniach instytucjonalnych.
Powinna zatem mieć możliwość przekazywania stronom trzecim niektórych zadań odnoszących się do zarządzania programami wspólnotowymi.
Zlecanie na zewnątrz niektórych zadań w zakresie zarządzania mogłoby także stanowić sposób skuteczniejszej realizacji celów takich programów wspólnotowych.
(5) Zlecanie na zewnątrz zadań w zakresie zarządzania powinno jednakże pozostać w granicach ustalonych przez system instytucjonalny ustanowiony w Traktacie.
Oznacza to, że zadań powierzonych instytucjom na mocy Traktatu, wymagających uprawnień uznaniowych w zakresie przekładania decyzji politycznych na działania, nie można zlecać na zewnątrz.
(6) Zlecanie na zewnątrz powinno także podlegać analizie kosztów i korzyści, uwzględniającej szereg czynników, takich jak określenie zadań, których zlecenie na zewnątrz jest uzasadnione, analiza kosztów i korzyści obejmująca koszty koordynacji i kontroli, wpływ na zasoby ludzkie, skuteczność i elastyczność w wykonywaniu zadań zleconych na zewnątrz, uproszczenie stosowanych procedur, bliskość zadań zlecanych na zewnątrz w stosunku do końcowych beneficjentów, zauważalność wspierania przez Wspólnotę programów wspólnotowych, których to dotyczy oraz potrzeba utrzymania odpowiedniego poziomu know-how wewnątrz Komisji.
(7) Jedna z form zlecania na zewnątrz polega na wykorzystaniu organów Wspólnoty posiadających osobowość prawną (agencji wykonawczych).
(8) W celu zapewnienia jednolitości agencji wykonawczych pod względem instytucjonalnym należy ustanowić ich statut, w szczególności w odniesieniu do niektórych podstawowych aspektów ich struktury, zadań, funkcjonowania, systemu budżetowego, personelu, nadzoru i odpowiedzialności.
(9) Komisja jako instytucja odpowiadająca za wykonywanie różnych programów wspólnotowych jest najbardziej kompetentna do oceny, czy i w jakim stopniu właściwe jest powierzenie agencji wykonawczej zadań w zakresie zarządzania odnoszących się do jednego lub większej liczby określonych programów wspólnotowych.
Wykorzystanie agencji wykonawczej nie zwalnia jednakże Komisji z jej obowiązków wynikających z Traktatu, w szczególności z jego art. 274.
Komisja musi zatem być w stanie ściśle określić działania każdej z agencji wykonawczych i zachować rzeczywistą kontrolę nad jej funkcjonowaniem, w szczególności nad jej organami kierowniczymi.
(10) Oznacza to, że Komisja musi mieć prawo do podejmowania decyzji o utworzeniu oraz, w danym przypadku likwidacji agencji wykonawczej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Ponieważ decyzja o ustanowieniu agencji wykonawczej jest środkiem o ogólnym zasięgu w rozumieniu art. 2 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4], decyzje takie powinny być przyjęte zgodnie z decyzją 1999/468/WE.
(11) Komisja musi również mieć możliwość wyznaczania zarówno członków Komitetu Sterującego każdej z agencji wykonawczych jak i jej dyrektora, w celu zapewnienia, aby przy przekazywaniu agencji wykonawczej zadań stanowiących prerogatywę Komisji nie zrzekała się ona wskutek tego kontroli nad wykonywaniem tej prerogatywy.
(12) Działania wykonywane przez agencję wykonawczą muszą być także w pełni zgodne z programowaniem określonym przez Komisję w odniesieniu do programów wspólnotowych, w zarządzanie którymi agencja jest zaangażowana.
Roczny program pracy agencji musi zatem podlegać zatwierdzeniu przez Komisję i być zgodny z decyzjami budżetowymi.
(13) W celu zapewnienia, aby zlecanie na zewnątrz było efektywne oraz aby fachowa wiedza agencji wykonawczej była w pełni wykorzystywana, Komisja musi mieć możliwość przekazywania agencji wszystkich lub niektórych zadań wykonawczych związanych z jednym lub z większą liczbą programów wspólnotowych, z wyjątkiem zadań, które wymagają uprawnień uznaniowych w przekładaniu decyzji politycznych na działania.
Zadania, które można przekazać obejmują zarządzanie wszystkimi lub niektórymi etapami danego projektu, wykonywanie budżetu, zbieranie i przetwarzanie informacji, które mają być przesłane Komisji oraz przygotowywanie zaleceń dla Komisji.
(14) Ponieważ budżet agencji wykonawczej jest przeznaczony jedynie do finansowania kosztów jej funkcjonowania, jej dochód powinna stanowić przede wszystkim subwencja przewidziana w ogólnym budżecie Unii Europejskiej, która ma być ustalona przez władzę budżetową i ma być uzyskana z przydziału finansowego na program wspólnotowy, w zarządzanie którym agencja jest zaangażowana.
(15) W celu stosowania art. 274 Traktatu, środki operacyjne programów wspólnotowych, w zarządzanie którymi agencja jest zaangażowana, muszą nadal być przewidziane w ogólnym budżecie Unii Europejskiej i muszą być wykonywane poprzez bezpośrednie obciążenie tego budżetu.
Operacje finansowe odnoszące się do tych środków muszą zatem być przeprowadzane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5].
(16) Agencji wykonawczej można powierzyć zadania wykonawcze odnoszące się do zarządzania programami finansowanymi ze źródeł innych niż ogólny budżet Unii Europejskiej.
Jednakże nie powinno to powodować nawet pośrednio dodatkowych kosztów administracyjnych, które należałoby pokrywać z dodatkowych środków przewidzianych w ogólnym budżecie.
W takich przypadkach niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych zawartych w podstawowych aktach odnoszących się do danych programów wspólnotowych.
(17) Przejrzystość i rzetelność zarządzania agencjami wykonawczymi wymaga przeprowadzania wewnętrznych i zewnętrznych kontroli ich działalności.
W tym celu agencje wykonawcze powinny być odpowiedzialne za swoje działania a Komisja powinna pełnić nadzór administracyjny nad agencją wykonawczą, nie wykluczając możliwości przeprowadzenia audytu przez Trybunał Sprawiedliwości.
(18) Opinia publiczna powinna mieć dostęp do dokumentów będących w posiadaniu agencji wykonawczych, na warunkach i w granicach podobnych do tych w art. 255 Traktatu.
(19) Każda agencja wykonawcza musi intensywnie i stale współpracować ze służbami Komisji odpowiedzialnymi za programy wspólnotowe, w zarządzanie którymi agencja jest zaangażowana.
W celu ułatwienia w najszerszym możliwym zakresie takiej współpracy, każda agencja wykonawcza powinna mieć swoją lokalizację w tym samym miejscu gdzie Komisja i jej służby, zgodnie z Protokołem w sprawie lokalizacji siedzib instytucji i niektórych organów oraz służb Wspólnot Europejskich i Europolu załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
(20) W celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia Traktat nie przewiduje uprawnień innych niż przyznane na mocy art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia statut agencji wykonawczych, którym Komisja, pod własną kontrolą i w ramach własnych kompetencji, może powierzyć niektóre zadania odnoszące się do zarządzania programami wspólnotowymi.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "agencja wykonawcza" oznacza osobę prawną ustanowioną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
b) "program wspólnotowy" oznacza każde działanie, zespół działań lub inną inicjatywę, w odniesieniu do których odpowiedni instrument podstawowy lub zatwierdzenie budżetowe zobowiązuje Komisję do ich wykonania na rzecz jednej lub większej liczby kategorii szczególnych beneficjentów poprzez dokonanie wydatku.
Artykuł 3
Ustanawianie i likwidacja agencji wykonawczych
1.
Komisja może podjąć decyzję, po uprzednim przeprowadzeniu analizy kosztów i korzyści, o ustanowieniu agencji wykonawczej w celu powierzania jej niektórych zadań odnoszących się do zarządzania jednym lub większą liczbą programów wspólnotowych.
Komisja ustala okres istnienia agencji wykonawczej.
Analiza kosztów i korzyści uwzględnia szereg czynników, takich jak identyfikacja zadań uzasadniających zlecanie na zewnątrz, analiza kosztów i korzyści obejmująca koszty koordynacji i kontroli, wpływ na zasoby ludzkie, możliwe oszczędności w ogólnych ramach budżetowych Unii Europejskiej, efektywność i elastyczność w wykonywaniu zadań zleconych na zewnątrz, uproszczenie stosowanych procedur, bliskość zadań zlecanych na zewnątrz w stosunku do bezpośrednich beneficjentów, zauważalność wspierania przez Wspólnotę programów wspólnotowych, których to dotyczy oraz potrzeba utrzymania odpowiedniego poziomu know-how wewnątrz Komisji.
2.
W terminie ustalonym przy ustanawianiu agencji wykonawczej Komisja może przedłużyć czas jej istnienia na okres nieprzekraczający okresu początkowo przewidzianego.
Takie przedłużenie może zostać odnowione.
W przypadku gdy Komisja uzna, że nie potrzebuje już dłużej usług ustanowionej przez siebie agencji wykonawczej lub że jej istnienie nie jest już dłużej zgodne z zasadami należytego zarządzania finansami, podejmuje decyzję o jej likwidacji.
W takim przypadku Komisja wyznacza dwóch likwidatorów.
Komisja określa warunki likwidacji danej agencji wykonawczej.
Wynik netto po likwidacji jest doliczany do ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Decyzja o przedłużeniu okresu istnienia agencji, odnowieniu takiego przedłużenia lub likwidacji agencji zostaje podjęta na podstawie analizy kosztów i korzyści określonej w ust. 1.
3.
Komisja podejmuje decyzje określone w ust. 1 i 2 zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 ust. 2.
Decyzje są zmieniane zgodnie z tą samą procedurą.
Komisja przesyła do Komitetu określonego w art. 24 ust. 1 wszystkie informacje niezbędne w tym kontekście, w szczególności analizę kosztów i korzyści określoną w ust. 1 niniejszego artykułu oraz sprawozdania oceniające określone w art. 25.
4.
W chwili przyjmowania programu wspólnotowego Komisja powiadamia władzę budżetową, czy zamierza ustanowić agencję wykonawczą w celu wykonania programu.
5.
Wszystkie agencje wykonawcze ustanowione na mocy ust. 1 niniejszego artykułu muszą przestrzegać niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Status prawny
1.
Agencja wykonawcza jest organem Wspólnoty pełniącym służbę publiczną.
2.
Agencja wykonawcza ma osobowość prawną.
W każdym z Państw Członkowskich agencja posiada zdolność prawną o najszerszym zakresie przyznanym przez ustawodawstwa krajowe osobom prawnym.
Agencje mogą w szczególności, nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz być stroną postępowania sądowego.
W tym celu, jest ona reprezentowana przez dyrektora.
Artykuł 5
Lokalizacja
1.
Lokalizacją agencji wykonawczej jest miejsce lokalizacji Komisji i jej służb zgodnie z Protokołem w sprawie lokalizacji siedzib instytucji i niektórych organów oraz służb Wspólnot Europejskich i Europolu.
2.
Agencja organizuje ona swoje służby zgodnie z potrzebami programów wspólnotowych w zakresie zarządzania, za które jest odpowiedzialna i zgodnie z kryteriami należytego zarządzania finansami.
Artykuł 6
Zadania
1.
Do osiągnięcia celu określonego w art. 3 ust. 1 Komisja może powierzyć agencji wykonawczej wszystkie zadania konieczne do wykonania programu wspólnotowego, z wyjątkiem zadań wymagających uprawnień uznaniowych w przekładaniu decyzji politycznych na działania.
2.
Agencjom wykonawczym można w szczególności powierzyć następujące zadania:
a) zarządzanie niektórymi lub wszystkimi etapami projektu w związku z poszczególnymi projektami, w kontekście wykonywania programu wspólnotowego oraz przeprowadzania niezbędnych w tym celu kontroli, poprzez przyjmowanie odpowiednich decyzji przy wykorzystaniu uprawnień przekazanych agencji przez Komisję;
b) przyjmowanie instrumentów wykonania budżetu w odniesieniu do dochodów i wydatków oraz prowadzenie wszystkich działań koniecznych do wykonania programu wspólnotowego na podstawie uprawnień przekazanych przez Komisję, w szczególności działań związanych z udzielaniem zamówień i przyznawaniem dotacji;
c) zbieranie, analizowanie i przekazywanie Komisji wszystkich informacji potrzebnych do kierowania wykonaniem programu wspólnotowego.
3.
Warunki, kryteria, parametry i procedury, których agencja wykonawcza musi przestrzegać przy wykonywaniu zadań określonych w ust. 2 oraz szczegóły dotyczące kontroli, które mają być prowadzone przez służby Komisji odpowiedzialne za programy wspólnotowe, w zarządzanie którymi agencja jest zaangażowana, zostają określone przez Komisję w dokumencie przekazania uprawnień.
Artykuł 7
Struktura
1.
Agencją wykonawczą zarządza Komitet Sterujący i dyrektor.
2.
Dyrektor agencji wykonawczej ma zwierzchność nad jej pracownikami.
Artykuł 8
Komitet Sterujący
1.
Komitet Sterujący złożony jest z pięciu członków wyznaczonych przez Komisję.
2.
Kadencja członków Komitetu Sterującego zasadniczo trwa dwa lata i uwzględnia ustalony okres wykonania programu wspólnotowego, zarządzanie którym powierzono agencji wykonawczej.
Mandat jest odnawialny.
Po upływie swojej kadencji lub w przypadku ustąpienia członkowie Komitetu pełnią swoją funkcję do czasu odnowienia ich mandatu lub ich zastąpienia.
3.
Komitet Sterujący wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i zastępcę przewodniczącego.
4.
Komitet Sterujący zbiera się w przypadku zwołania go przez przewodniczącego, co najmniej cztery razy w roku.
Może być również zwołany na wniosek swoich członków, przynajmniej zwykłą większością głosów lub na wniosek dyrektora.
5.
Członek Komitetu Sterującego, który nie może uczestniczyć w posiedzeniu może być reprezentowany przez innego członka posiadającego szczególne upoważnienie w odniesieniu do posiedzenia, którego to dotyczy.
Członek Komitetu może reprezentować tylko jednego, innego członka Rady.
Jeżeli przewodniczący nie może uczestniczyć w posiedzeniu, Komitetowi przewodniczy zastępca przewodniczącego.
6.
Decyzje Komitetu Sterującego przyjmowane są zwykłą większością głosów.
W przypadku równej liczby głosów, głos przewodniczącego jest decydujący.
Artykuł 9
Zadania Komitetu Sterującego
1.
Komitet Sterujący przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
2.
Komitet Sterujący, na podstawie projektu przedłożonego przez dyrektora i po zatwierdzeniu przez Komisję, nie później niż na początku każdego roku, przyjmuje roczny program pracy agencji wykonawczej zawierający szczegółowe cele i wskaźniki realizacji.
Program pracy musi być zgodny z programowaniem określonym przez Komisję zgodnie z instrumentami ustanawiającymi programy wspólnotowe, w zarządzanie którymi agencja wykonawcza jest zaangażowana.
Roczny program pracy może być zmieniony w ciągu roku, przy zastosowaniu tej samej procedury, w szczególności w celu uwzględnienia decyzji Komisji odnoszących się do programów wspólnotowych, których to dotyczy.
Projektom uwzględnionym w rocznym programu pracy towarzyszy oszacowanie niezbędnych wydatków.
3.
Komitet Sterujący uchwala budżet administracyjny agencji wykonawczej przy zastosowaniu procedury przewidzianej w art. 13.
4.
Przed podjęciem decyzji o przyjęciu jakichkolwiek darowizn, zapisów i dotacji ze źródeł innych niż Wspólnota, Komitet Sterujący uzyskuje zgodę Komisji.
5.
Komitet Sterujący decyduje o organizacji departamentów agencji wykonawczej.
6.
Komitet Sterujący przyjmuje wszelkie szczególne reguły konieczne do wykonania prawa dostępu do dokumentów agencji wykonawczej zgodnie z art. 23 ust. 1.
7.
Komitet Sterujący, najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku, przyjmuje i przedkłada Komisji roczne sprawozdanie z działalności wraz z informacjami finansowymi oraz informacjami dotyczącymi zarządzania.
Sprawozdanie jest sporządzone zgodnie z art. 60 ust. 7 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Sprawozdanie obejmuje wykonanie środków operacyjnych odpowiadających programowi wspólnotowemu zarządzanemu przez agencję wykonawczą oraz wykonanie jej budżetu administracyjnego.
Komisja, najpóźniej do dnia 15 czerwca każdego roku, przesyła władzy budżetowej podsumowanie rocznych sprawozdań agencji wykonawczych za rok ubiegły, które zostają załączone do sprawozdania określonego w art. 60 ust. 7 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
8.
Komitet Sterujący przyjmuje i stosuje środki mające na celu zwalczanie nadużyć finansowych i nieprawidłowości.
9.
Komitet Sterujący wykonuje inne zadania powierzone mu na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Dyrektor
1.
Dyrektor agencji wykonawczej jest wyznaczany przez Komisję, która w tym celu wyznacza urzędnika w rozumieniu regulaminu pracowniczego urzędników oraz warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [6], zwanych dalej "regulaminem pracowniczym".
2.
Dyrektor jest wyznaczany zasadniczo na okres czterech lat z uwzględnieniem ustalonego okresu wykonania programu wspólnotowego, zarządzanie którym powierzono agencji wykonawczej.
Jego mandat jest odnawialny.
Po otrzymaniu opinii Komitetu Sterującego Komisja może usunąć dyrektora ze stanowiska przed wygaśnięciem jego kadencji.
Artykuł 11
Zadania dyrektora
1.
Dyrektor reprezentuje agencję wykonawczą i odpowiada za zarządzanie nią.
2.
Dyrektor przygotowuje pracę Komitetu Sterującego, w szczególności projekt rocznego programu pracy agencji wykonawczej.
Dyrektor uczestniczy, bez prawa głosu, w pracach Komitetu Sterującego.
3.
Dyrektor zapewnia wykonanie rocznego programu pracy agencji wykonawczej.
W szczególności dyrektor odpowiada za wykonanie zadań określonych w art. 6 i w tym celu podejmuje odpowiednie decyzje.
W przypadku gdy Komisja przekazała agencji uprawnienia dotyczące realizacji zadań związanych z wykonaniem budżetu, dyrektor działa z upoważnienia jako intendent agencji wykonawczej w zakresie wykonania środków operacyjnych odnoszących się do programów wspólnotowych, w zarządzanie którymi agencja wykonawcza jest zaangażowana.
4.
Dyrektor opracowuje tymczasowe sprawozdanie dotyczące dochodów i wydatków oraz, jako intendent, wykonuje budżet administracyjny agencji wykonawczej zgodnie z rozporządzeniem finansowym określonym w art. 15.
5.
Dyrektor odpowiada za przygotowanie i publikację sprawozdań, które agencja wykonawcza musi przedstawiać Komisji.
Są to roczne sprawozdania dotyczące działalności agencji wykonawczej określone w art. 9 ust. 7 oraz wszystkie pozostałe sprawozdania o charakterze ogólnym lub szczególnym, o których przedstawienie Komisja zwraca się do agencji.
6.
Dyrektor jest uprawniony, na mocy ustaleń mających zastosowanie do innych pracowników Wspólnot Europejskich, do zawierania umów o pracę z pracownikami agencji wykonawczej.
Dyrektor odpowiada za wszystkie inne sprawy odnoszące się do zarządzania personelem w ramach agencji wykonawczej.
7.
Zgodnie z rozporządzeniem finansowym mającym zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich, dyrektor ustanawia systemy kontroli zarządzania i kontroli wewnętrznej, dostosowane do zadań powierzonych agencji wykonawczej w celu zapewnienia, aby realizowane przez nią działania były zgodne z prawem, zgodne z regułami i skuteczne.
Artykuł 12
Budżet operacyjny
1.
Prognozy wszystkich dochodów i wydatków agencji wykonawczej są przygotowywane na każdy rok budżetowy, który odpowiada rokowi kalendarzowemu, i są wykazane w jej budżecie operacyjnym.
Prognozy, obejmujące plan etatów agencji wykonawczej są przesyłane władzy budżetowej wraz z dokumentami odnoszącymi się do wstępnego projektu ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Plan etatów, zawierający jedynie stanowiska tymczasowe oraz określający liczbę, stopień i kategorię pracowników zatrudnianych przez agencję wykonawczą w danym roku budżetowym, jest zatwierdzany przez władzę budżetową i publikowany w Załączniku do sekcji III – Komisja – ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
2.
Dochody i wydatki w budżecie operacyjnym agencji wykonawczej są zrównoważone.
3.
Przychód agencji wykonawczej obejmuje subwencję przewidzianą w ogólnym budżecie Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla innych dochodów, które mają być ustalone przez władzę budżetowa, uzyskane z przydziału finansowego na programy wspólnotowe, w zarządzanie którymi agencja jest zaangażowana.
Artykuł 13
Opracowywanie budżetu operacyjnego
1.
Co rok dyrektor sporządza projekt budżetu operacyjnego agencji wykonawczej obejmujący bieżące koszty agencji w następnym roku budżetowym i przedkłada go Komitetowi Sterującemu.
2.
Komitet Sterujący, najpóźniej do dnia 1 marca każdego roku, uchwala projekt budżetu operacyjnego na następny rok budżetowy, z uwzględnieniem planu etatów i przedkłada go Komisji.
3.
Na podstawie tego projektu budżetu oraz w świetle programowania przez Komisję programów wspólnotowych, w zarządzanie którymi jest zaangażowana agencja wykonawcza, Komisja proponuje, jako część procedury budżetu rocznego, roczną subwencję na rzecz budżetu operacyjnego agencji wykonawczej.
4.
Na początku każdego roku budżetowego Komitet Sterujący na podstawie rocznej subwencji ustalonej przez władzę budżetową uchwala budżet operacyjny agencji wykonawczej, w tym samym czasie w którym przyjmuje roczny program pracy, dostosowując budżet zgodnie z różnymi wkładami przyznanymi agencji wykonawczej oraz wszelkimi środkami finansowymi z innych źródeł.
5.
Budżet operacyjny agencji nie może być definitywnie uchwalony przed ostatecznym uchwaleniem ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
6.
Jeżeli Komisja przewiduje ustanowienie agencji wykonawczej, powiadamia władzę budżetową, zgodnie z procedurą budżetową i przestrzegając zasady przejrzystości:
a) o zasobach w zakresie środków oraz miejsc pracy koniecznych do funkcjonowania agencji;
b) o planowanych delegacjach służbowych urzędników Komisji do agencji wykonawczej;
c) o zasobach administracyjnych uwolnionych poprzez przekazywanie zadań służb Komisji agencji wykonawczej oraz ponownym rozdzieleniu uwolnionych zasobów administracyjnych.
7.
Zgodnie z rozporządzeniem finansowym określonym w art. 15 wszystkie zmiany w budżecie operacyjnym, w tym plan etatów, są przedkładane w budżecie zmieniającym uchwalonym zgodnie z procedurą przewidzianą w niniejszym artykule.
Artykuł 14
Wykonanie budżetu operacyjnego i absolutorium
1.
Dyrektor wykonuje budżet operacyjny agencji wykonawczej.
2.
Sprawozdania finansowe agencji wykonawczej są skonsolidowane ze sprawozdaniami Komisji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 127 i 128 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 oraz zgodnie z następującymi warunkami:
a) każdego roku dyrektor przedstawia tymczasowe szczegółowe sprawozdania dotyczące wszystkich dochodów i wydatków za ubiegły rok budżetowy Komitetowi Sterującemu, który przesyła je, najpóźniej do dnia 1 marca, księgowemu Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu;
b) końcowe sprawozdania finansowe przesyłane są księgowemu Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu najpóźniej do dnia 1 lipca następnego roku.
3.
Parlament Europejski, stanowiąc na podstawie zalecenia Rady, udziela agencji wykonawczej absolutorium odnoszącego się do wykonania budżetu najpóźniej do dnia 29 kwietnia roku n + 2, po zbadaniu sprawozdania przez Trybunał Obrachunkowy.
Absolutorium takie jest udzielane wraz z absolutorium odnoszącym się do wykonania ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Artykuł 15
Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do budżetu operacyjnego
Standardowe rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do budżetu operacyjnego agencji wykonawczej jest przyjmowane przez Komisję.
To standardowe rozporządzenie może różnić się od rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich tylko w przypadku gdy wymagają tego szczególne wymagania operacyjne agencji wykonawczych.
Artykuł 16
Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do środków operacyjnych
1.
W przypadku gdy Komisja przekazała agencji wykonawczej zadania odnoszące się do wykonania budżetu w zakresie środków operacyjnych na programy wspólnotowe zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. b), środki takie są przewidziane w ogólnym budżecie Unii Europejskiej i są wykonywane poprzez bezpośrednie obciążenie tego budżetu w ramach kompetencji Komisji.
2.
Dyrektor działa jako upoważniony intendent agencji wykonawczej w zakresie wykonania tych środków operacyjnych i przestrzega w tym celu obowiązki ustanowione w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.
3.
Absolutorium odnoszące się do wykonania środków operacyjnych jest udzielane w ramach absolutorium udzielanego w odniesieniu do ogólnego budżetu Unii Europejskiej zgodnie z art. 276, stanowiąc jego integralną część.
Artykuł 17
Programy finansowane ze źródeł innych niż ogólny budżet Unii Europejskiej
Artykuł 13 i 16 stosuje się bez uszczerbku dla przepisów szczególnych ustanowionych w podstawowych instrumentach odnoszących się do programów finansowanych ze źródeł innych niż ogólny budżet Unii Europejskiej.
Artykuł 18
Pracownicy
1.
Pracownikami agencji wykonawczej są urzędnicy Wspólnoty oddelegowani przez instytucje w charakterze pracowników tymczasowych na stanowiska kierownicze w agencji wykonawczej oraz inni pracownicy tymczasowi, bezpośrednio zatrudnieni przez agencję jak również inni pracownicy zatrudnieni przez agencję wykonawczą na podstawie umów mogących podlegać przedłużeniu.
Charakter umowy, regulowanej przez prawo prywatne lub prawo publiczne, czas jej obowiązywania i zakres obowiązków pracowników wobec agencji jak również odpowiednie kryteria kwalifikujące są ustalone w oparciu o szczególny charakter zadań, które mają być zrealizowane oraz są zgodne z regulaminem pracowniczym oraz obecnym ustawodawstwem krajowym.
2.
Z zastrzeżeniem stałej działalności oraz niezależnie od rodzaju delegacji urzędnika, instytucja pochodzenia:
a) nie dokonuje naboru, przez okres delegacji służbowej, na stanowiska zwolnione w wyniku oddelegowania;
b) przy standardowej uldze podatkowej uwzględnia wydatki urzędników przekazanych agencjom wykonawczym.
Jednakże łączna liczba stanowisk, których dotyczy ust. 1 i ust. 2 akapit pierwszy nie przekracza liczby stanowisk niezbędnych do realizacji zadań przekazanych agencji wykonawczej przez Komisję.
3.
Komitet Sterujący w porozumieniu z Komisją, przyjmuje w razie potrzeby niezbędne przepisy wykonawcze dotyczące zarządzania personelem w ramach agencji wykonawczej.
Artykuł 19
Przywileje i immunitety
Protokół z dnia 8 kwietnia 1965 r. w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich ma zastosowanie zarówno do agencji wykonawczej jak i jej pracowników w zakresie w jakim podlegają oni regulaminowi pracowniczemu.
Artykuł 20
Nadzór
1.
Wykonywanie programów wspólnotowych powierzonych agencjom wykonawczym jest nadzorowane przez Komisję.
Nadzór taki jest dokonywany z zastosowaniem procedur przyjętych przez Komisję zgodnie z art. 6 ust. 3.
2.
Funkcję wewnętrznego rewidenta w agencjach wykonawczych pełni wewnętrzny rewident Komisji.
3.
Komisja i agencja wykonawcza wykonują zalecenia wewnętrznych rewidentów odpowiednio do ich właściwych uprawnień.
4.
Europejskie Biuro ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) ustanowione decyzją Komisji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom z dnia 28 kwietnia 1999 r. [7] korzysta z tych samych uprawnień w odniesieniu do agencji wykonawczych i ich pracowników, z jakich korzysta w odniesieniu do służb Komisji.
Niezwłocznie po ustanowieniu agencji wykonawczej podpisuje ona Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 25 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej a Komisją Wspólnot Europejskich dotyczące dochodzeń wewnętrznych Europejskiego Biura ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [8].
Komitet Sterujący nadaje formalny charakter temu przyjęciu porozumienia i przyjmuje przepisy konieczne do ułatwienia dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez OLAF.
5.
Trybunał Obrachunkowy bada sprawozdania agencji wykonawczej zgodnie z art. 248 Traktatu.
6.
Wszystkie akty agencji wykonawczej, w szczególności wszystkie przyjęte przez nią decyzje i zawarte przez nią umowy muszą wyraźnie przewidywać, że wewnętrzny rewident Komisji, OLAF i Trybunał Obrachunkowy mogą przeprowadzać na miejscu kontrole dokumentów wszystkich wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali wspólnotowe środki finansowe, w tym w pomieszczeniach końcowych beneficjentów.
Artykuł 21
Odpowiedzialność
1.
W odniesieniu do odpowiedzialność kontraktowej agencji wykonawczej stosuje się prawo właściwe dla danej umowy.
2.
W przypadku odpowiedzialności pozaumownej, agencja wykonawcza, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla ustawodawstw Państw Członkowskich, naprawia wszelkie szkody spowodowane przez agencję lub jej pracowników przy wykonywaniu ich obowiązków.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do rozpoznawania sporów dotyczących odszkodowań za szkody.
3.
Odpowiedzialność osobista pracowników wobec agencji wykonawczej regulowana jest regułami mającymi zastosowanie do pracowników.
Artykuł 22
Legalność aktów
1.
Każdy akt agencji wykonawczej wyrządzający szkodę osobie trzeciej może zostać zgłoszony Komisji przez każdą osobę zainteresowaną bezpośrednio lub osobiście albo przez Państwo Członkowskie w celu sprawdzenia jego legalności.
Postępowanie administracyjne zostaje skierowane do Komisji w ciągu jednego miesiąca od dnia, w którym zainteresowana strona lub zainteresowane Państwo Członkowskie dowiedziało się o kwestionowanym dokumencie.
Po wysłuchaniu argumentacji przedstawionej przez stronę zainteresowaną lub przez zainteresowane Państwo Członkowskie oraz argumentacji agencji wykonawczej, Komisja podejmuje decyzję w sprawie postępowania administracyjnego w terminie dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Bez uszczerbku dla obowiązku Komisji w zakresie udzielenia odpowiedzi na piśmie z podaniem uzasadnienia decyzji, nieudzielenie przez Komisję odpowiedzi w tym terminie jest uznane za wyraźne odstąpienie od postępowania.
2.
Komisja może z własnej inicjatywy dokonać przeglądu wszelkich aktów agencji wykonawczej.
Komisja podejmuje decyzję w terminie dwóch miesięcy od dnia tego przeglądu, po wysłuchaniu argumentacji przedstawionej przez agencję.
3.
Jeżeli akt zostaje skierowany do Komisji zgodnie z ust. 1 lub 2, Komisja może zawiesić wykonywanie aktu, którego to dotyczy lub zarządzić środki tymczasowe.
W swojej ostatecznej decyzji Komisja może utrzymać w mocy akt agencji wykonawczej lub zdecydować, że agencja musi go zmodyfikować w całości lub częściowo.
4.
Agencje wykonawcze muszą w rozsądnym terminie podjąć środki niezbędne do wykonania decyzji Komisji.
5.
Decyzja wyraźna lub dorozumiana o cofnięcie przez Komisję odrzucenia odwołania administracyjnego może zostać wniesione przed Trybunał Sprawiedliwości, zgodnie z art. 230 Traktatu.
Artykuł 23
Dostęp do dokumentów i poufność
1.
W przypadku otrzymania wniosku o udzielenie dostępu do dokumentu będącego w ich posiadaniu, agencje wykonawcze podlegają rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [9].
Komitet Sterujący przyjmuje wszelkie reguły szczególne konieczne do wykonania tych przepisów najpóźniej w sześć miesięcy po ustanowieniu agencji wykonawczej.
2.
Członkowie Komitetu Sterującego, dyrektor oraz pracownicy jak również wszystkie osoby uczestniczące w działalności agencji wykonawczej zobowiązane są, nawet po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji, do nieujawniania takich informacji, które objęte są tajemnicą zawodową.
Artykuł 24
Komitet
1.
Komisję wspiera komitet zwany dalej "Komitetem ds. Agencji Wykonawczych".
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres, ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 25
Ocena
1.
Komisja sporządza zewnętrzne sprawozdanie dotyczące pierwszych trzech lat funkcjonowania każdej agencji wykonawczej i przedkłada go Komitetowi Sterującemu agencji wykonawczej, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.
Sprawozdanie to zawiera analizę kosztów i korzyści określoną w art. 3 ust. 1.
2.
Ocena jest następnie powtarzana co trzy lata na takich samych zasadach.
3.
W związku ze sprawozdaniem agencja wykonawcza i Komisja podejmują wszelkie właściwe kroki w celu rozwiązania wskazanych problemów.
4.
Jeżeli w związku z oceną Komisja uzna, że samo istnienie agencji wykonawczej nie jest już dłużej uzasadnione w kontekście należytego zarządzania finansami, Komisja podejmuje decyzję o likwidacji tej agencji.
Artykuł 26
Środki tymczasowe
W zakresie w jakim agencje wykonawcze zostały już ustanowione:
a) roczne sprawozdanie z działalności określone w art. 9 ust. 7 jest sporządzane po raz pierwszy za rok budżetowy 2003;
b) termin przekazywania końcowych sprawozdań finansowych określony w art. 14 ust. 2 lit. b) ma zastosowanie po raz pierwszy do roku budżetowego 2005;
c) w odniesieniu do lat budżetowych poprzedzających rok 2005 termin przekazywania końcowych sprawozdań finansowych ustala się na dzień 15 września.
Artykuł 27
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 61/2003
z dnia 15 stycznia 2003 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1937/2002 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalny limit pozostałości musi być ustalany stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalny limit pozostałości powinien być ustalany wyłącznie po badaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa), i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) W celu kontrolowania pozostałości, co przewidziano we właściwym prawodawstwie wspólnotowym, maksymalny limit pozostałości powinien być zwykle ustalany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego maksymalny limit pozostałości powinien być zawsze ustalany również dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalny limit pozostałości musi zostać ustalony również dla jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinny zostać dodane cefalonium i permetryna.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinien zostać dodany trichlormetiazyd.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia powinien zostać przewidziany odpowiedni okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim przeprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą być konieczne w odniesieniu do zezwoleń na wprowadzanie do obrotu danych weterynaryjnych produktów leczniczych, które zostały przyznane zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/82/WE [3].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2003
z dnia 16 stycznia 2003 r.
dotyczące wykorzystywania informacji ze źródeł innych niż badania statystyczne oraz terminów przekazywania wyników badań struktury gospodarstw rolnych w 2003 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 z dnia 29 lutego 1988 r. w sprawie organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 143/2000 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2 i załącznik II pkt 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 571/88, niektóre Państwa Członkowskie zażądały upoważnienia przez Komisję do wykorzystywania informacji, które są już dostępne ze źródeł innych niż badania statystyczne w odniesieniu do niektórych charakterystyk.
(2) Wyniki badań struktury mają wielkie znaczenie dla wspólnej polityki rolnej.
Konieczne jest utrzymywanie wysokiej jakości informacji i dlatego wykorzystywanie danych ze źródeł innych niż badania statystyczne może być dopuszczone jedynie w przypadku gdy dane te są wiarygodne w takim stopniu, jak dane z badań statystycznych.
(3) Terminy na przekazywanie danych z badań indywidualnych pochodzących z prowadzonych w 2003 r. badań statystycznych nad strukturą gospodarstw rolnych są ustalane przez Komisję biorąc pod uwagę fakt, że harmonogramy prowadzenia prac badawczych różnią się między Państwami Członkowskimi.
(4) Znaczenie wyników badań struktury dla wspólnej polityki rolnej oraz rosnące zapotrzebowanie na zaktualizowane dane oznacza, że dane z badań muszą być przetwarzane i przekazywane Komisji (Eurostat) możliwie jak najszybciej.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Dania, Niemcy, Niderlandy, Austria, Szwecja oraz Zjednoczone Królestwo są upoważnione do wykorzystywania informacji już dostępnych ze źródeł innych niż badania statystyczne, w badaniach struktury gospodarstw rolnych w 2003 r.
Źródła do wykorzystania wymienione są w wykazie w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie określone w ust. 1 podejmują niezbędne środki zapewniające, że informacje te posiadają co najmniej tą samą jakość jak informacje uzyskane z badań statystycznych.
Artykuł 2
W terminach określonych w załączniku II, Państwa Członkowskie przekażą zatwierdzone dane z badań indywidualnych pochodzące z prowadzonych w 2003 r. badań statystycznych nad strukturą gospodarstw rolnych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 79/2003
z dnia 17 stycznia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1422/95 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 680/2002 [2], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1422/95 [3] stanowi, że ceny reprezentatywne na rynku światowym, na których podstawie ustala się dodatkowe opłaty celne dla melasy, są zazwyczaj ustalane co tydzień, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(2) W obecnym systemie ceny reprezentatywne i dodatkowe opłaty celne ustalane są co tydzień, nawet jeśli ich wysokości pozostają bez zmian lub występuje tylko niewielka różnica.
W celu uproszczenia i uczynienia jaśniejszym ustalania cen reprezentatywnych i dodatkowych opłat celnych należy wprowadzić możliwość ustalania cen reprezentatywnych i dodatkowych opłat celnych co dwa tygodnie, a zmiany dokonywane w tym czasie przez Komisję winny podlegać pewnym określonym warunkom.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. Dodatkowe opłaty celne określone w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stosuje się do melasy objętej kodami CN 17031000 i 17039000.
2. Do celów niniejszego rozporządzenia ceny reprezentatywne melasy na rynku światowym i na rynku przywozowym Wspólnoty, określone w art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, oznaczają ceny CIF za odnośny produkt, określone i ustalone przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 785/68.
Ceny te ustalane są co dwa tygodnie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Komisja może je zmienić w terminie dwóch tygodni w każdy czwartek, w przypadku gdy dostępne informacje wskazują zmianę uprzednio ustalonych cen reprezentatywnych w wysokości co najmniej 0,5 EUR na 100 kilogramów. Państwa Członkowskie wysyłają Komisji do środy każdego tygodnia posiadane przez siebie informacje określone w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 80/2003
z dnia 17 stycznia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 175/2001 w zakresie niektórych mieszanek niektórych odmian orzechów włoskich w łupinach, urzędowo ustalonych przez kraj produkujący
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1881/2002 r. [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 175/2001 z dnia 26 stycznia 2001 r. ustanawiające normę handlową w odniesieniu do orzechów włoskich w łupinach [3] dopuszcza, we wszystkich klasach jakości, zmieszanie orzechów włoskich kilku odmian w tym samym opakowaniu, o ile mieszanka taka jest urzędowo ustalona przez kraj produkujący.
(2) Władze francuskie poinformowały Komisję, że urzędowo ustaliły kilka mieszanek o nazwie "Noix de Grenoble" i "Noix du Périgord", mających zastosowanie zarówno w odniesieniu do świeżych, jak i suchych orzechów włoskich.
Władze Stanów Zjednoczonych poinformowały Komisję, że urzędowo ustaliły mieszankę odmian o nazwie "California walnuts", mającą zastosowanie w odniesieniu do orzechów suchych.
(3) Bez uszczerbku dla istnienia innych mieszanek odmian orzechów włoskich, urzędowo określonych gdzie indziej, właściwości/cechy charakterystyczne dla tych odmian powinny być opisane szczegółowo w rozporządzeniu (WE) nr 175/2001, w celu uniknięcia jakichkolwiek rozbieżności w zakresie jego interpretacji i stosowania.
(4) W tym zakresie rozporządzenie (WE) nr 175/2001 powinno zostać zmienione.
(5) Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie ustalonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 175/2001 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 91/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie statystyki transportu kolejowego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Koleje stanowią ważną część sieci transportowych Wspólnoty.
(2) Komisja potrzebuje statystyki dotyczącej kolejowego transportu towarów i pasażerów w celu monitorowania i rozwijania wspólnej polityki transportowej oraz elementów polityki dotyczących transportu w regionach i sieciach transeuropejskich.
(3) Statystyka dotycząca bezpieczeństwa kolei jest wymagana przez Komisję w celu przygotowywania i monitorowania działań Wspólnoty w dziedzinie bezpieczeństwa transportu.
(4) Statystyka Wspólnoty dotycząca transportu kolejowego jest również wymagana w celu wypełnienia zadań w zakresie monitorowania przewidzianych w art. 10b dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych [4].
(5) Statystyka Wspólnoty dotycząca wszystkich środków transportu powinna być gromadzona zgodnie ze wspólnymi pojęciami i standardami w celu uzyskania możliwie najpełniejszej porównywalności pomiędzy środkami transportu.
(6) Restrukturyzacja przemysłu kolejowego na mocy dyrektywy 91/440/EWG oraz zmiany typu danych wymaganych przez Komisję i innych użytkowników statystyki Wspólnoty dotyczącej transportu kolejowego dezaktualizują postanowienia dyrektywy Rady 80/1177/EWG z dnia 4 grudnia 1980 r. w sprawie sprawozdań statystycznych dotyczących kolejowego transportu rzeczy w ramach statystyki regionalnej [5] dotyczącej zbierania danych statystycznych od określonych organów zarządzających głównymi sieciami kolejowymi.
(7) Współistnienie publicznych i prywatnych przedsiębiorstw kolejowych działających na rynku komercyjnego transportu kolejowego wymaga wyraźnego określenia informacji statystycznych, które powinny być dostarczane przez wszystkie przedsiębiorstwa kolejowe i rozpowszechniane przez Eurostat.
(8) Zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu utworzenie wspólnych norm statystycznych umożliwiających wytwarzanie ujednoliconych danych jest działaniem, które może być w sposób wydajny podjęte tylko na szczeblu Wspólnoty.
Normy takie powinny być wdrożone w każdym Państwie Członkowskim i podlegać organom i instytucjom odpowiedzialnym za sporządzanie oficjalnej statystyki.
(9) Rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [6] stanowi podstawą dla postanowień niniejszego rozporządzenia.
(10) Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(11) Na mocy o art. 3 decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom z dnia 19 czerwca 1989 r. w sprawie ustanowienia Komitetu ds. programów statystycznych Wspólnot Europejskich [8] przeprowadzono konsultację z Komitetem ds. Programu Statystycznego ustanowionym wspomnianą decyzją,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest stworzenie wspólnych reguł sporządzania statystyki Wspólnoty dotyczącej transportu kolejowego.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenie obejmuje swym zasięgiem wszystkie koleje we Wspólnocie.
Każde Państwo Członkowskie dostarcza dane statystyczne odnoszące się do transportu kolejowego na terytorium tego państwa.
W przypadku przedsiębiorstw kolejowych działających w więcej niż jednym Państwie Członkowskim zainteresowane organy krajowe wymagają od przedsiębiorstwa dostarczenia oddzielnych danych dla każdego kraju, w którym prowadzi ono działalność, w celu umożliwienia opracowania krajowej statystyki.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z zakresu niniejszego rozporządzenia:
a) przedsiębiorstwa kolejowe działające wyłącznie lub głównie w obrębie instalacji przemysłowych i podobnych, w tym portów;
b) przedsiębiorstwa kolejowe świadczące głównie lokalne usługi turystyczne, takie jak zachowane historyczne koleje parowe.
Artykuł 3
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "kraj sprawozdawca" oznacza Państwo Członkowskie przekazujące dane od Eurostatu;
b) "organy krajowe" oznaczają krajowe instytucje statystyczne i inne organy odpowiedzialne w każdym Państwie Członkowskim za sporządzanie statystyki Wspólnoty;
c) "przedsiębiorstwo kolejowe" oznacza każde publiczne lub prywatne przedsiębiorstwo świadczące usługi transportu towarów i/lub pasażerów koleją.
2.
Definicje wymienione w ust. 1 mogą zostać dostosowane, podobnie jak dodatkowe definicje potrzebne do ujednolicenia statystyki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 2.
Artykuł 4
Gromadzenie danych
1.
Dane statystyczne podlegające obowiązkowi gromadzenia wyszczególniono w załącznikach do niniejszego rozporządzenia.
Dotyczą one następujących rodzajów danych:
a) roczna statystyka transportu towarów — sprawozdawczość szczegółowa (załącznik A);
b) roczna statystyka transportu towarów — sprawozdawczość uproszczona (załącznik B);
c) roczna statystyka transportu pasażerów — sprawozdawczość szczegółowa (załącznik C);
d) roczna statystyka transportu pasażerów — sprawozdawczość uproszczona (załącznik D);
e) kwartalna statystyka transportu towarów i pasażerów (załącznik E);
f) regionalna statystyka transportu towarów i pasażerów (załącznik F);
g) statystyka dotycząca ruchu w sieci kolejowej (załącznik G);
h) statystyka wypadków (załącznik H).
2.
Załączniki B i D definiują wymogi uproszczonej sprawozdawczości, która może być stosowana przez Państwa Członkowskie jako alternatywa dla zwykłej, szczegółowej sprawozdawczości ustalonej w załącznikach A i C w przypadku przedsiębiorstw, w których ogólny wolumen transportu towarów i pasażerów wynosi mniej niż 500 mln ton-km lub odpowiednio 200 mln pasażerów-km.
Progi te mogą być dostosowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 2.
3.
Państwa Członkowskie dostarczają także listę przedsiębiorstw kolejowych, dla których przygotowuje się statystykę zgodnie z załącznikiem I.
4.
Dla potrzeb niniejszego rozporządzenia towary są klasyfikowane zgodnie z załącznikiem J. Niebezpieczne towary są dodatkowo klasyfikowane zgodnie z załącznikiem K.
5.
Treść załączników może być dostosowywana zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 2.
Artykuł 5
Źródła danych
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają organizację publiczną lub prywatną do uczestnictwa w gromadzeniu danych wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.
Niezbędne dane można uzyskać przy pomocy dowolnej kombinacji poniższych źródeł:
a) badania obowiązkowe;
b) dane administracyjne, w tym dane zgromadzone przez organy regulacyjne;
c) procedury estymacji statystycznej;
d) dane dostarczane przez profesjonalne organizacje przemysłu kolejowego;
e) badania doraźne.
3.
Organy krajowe podejmują środki zmierzające do koordynacji wykorzystywanych źródeł danych i zagwarantowania jakości danych statystycznych przekazywanych do Eurostatu.
Artykuł 6
Przekazywanie danych statystycznych do Eurostatu
1.
Państwa Członkowskie przekażą Eurostatowi dane statystyczne wymienione w art. 4.
2.
Zasady przekazywania danych statystycznych określonych w art. 4 są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 2.
Artykuł 7
Rozpowszechnianie
1.
Statystyka Wspólnoty oparta na danych wyszczególnionych w załącznikach od A do H do niniejszego rozporządzenia jest rozpowszechniana przez Eurostat.
W tym kontekście oraz z uwagi na specyfikę europejskiego rynku kolejowego dane uznane za poufne na mocy art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 322/97 mogą być ujawniane tylko w następujących przypadkach:
a) jeżeli dane są już dostępne publicznie w Państwach Członkowskich;
b) po uzyskaniu uprzedniej wyraźnej zgody na ich ujawnienie od zainteresowanych przedsiębiorstw.
Organy krajowe składają wniosek do tego typu przedsiębiorstw o pozwolenie na ujawnienie potrzebnych danych oraz informują Eurostat o wyniku takiego wniosku, kiedy dane zostaną przekazane do Eurostatu.
2.
Informacje zgromadzone w oparciu o załącznik I nie są rozpowszechniane.
Artykuł 8
Jakość statystyki
1.
Aby pomóc Państwom Członkowskim w utrzymaniu odpowiedniej jakości statystyki w dziedzinie transportu kolejowego, Eurostat tworzy i publikuje zalecenia metodologiczne.
Zalecenia te uwzględniają najlepszą praktykę organów krajowych, przedsiębiorstw kolejowych oraz organizacji zawodowych z branży kolejowej.
2.
Jakość danych statystycznych jest oceniana przez Eurostat.
W tym celu Państwa Członkowskie dostarczają na żądanie Eurostatu informacje na temat metod zastosowanych do uzyskania danych statystycznych.
Artykuł 9
Sprawozdanie
Po trzyletnim okresie gromadzenia danych Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące doświadczeń zdobytych podczas prac realizowanych w oparciu o niniejsze rozporządzenie wraz z odpowiednimi propozycjami, jeżeli okażą się one potrzebne.
Sprawozdanie zawiera wyniki oceny jakości wymienione w art. 8.
Ocenia ono wpływ zastosowania do niniejszego rozporządzenia przepisów dotyczących poufności statystyki zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 322/97 na jakość statystyki transportu kolejowego.
Ocenia również korzyści płynące z dostępności danych statystycznych w tej dziedzinie, koszty uzyskania takich danych i wynikające stąd obciążenie dla przedsiębiorstw.
Artykuł 10
Procedury wykonawcze
Następujące środki wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 2:
a) dostosowanie progów dla sprawozdawczości uproszczonej (art. 4);
b) dostosowanie definicji oraz przyjęcie dodatkowych definicji (art. 3);
c) dostosowanie treści załączników (art. 4);
d) uzgodnienia dotyczące przekazywania danych do Eurostatu (art. 6);
e) zdefiniowanie wytycznych do sprawozdań w zakresie jakości i porównywalności wyników (art. 8 i 9).
Artykuł 11
Procedura
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowiony na mocy art. 1 decyzji 89/382/EWG, Euratom.
2.
W razie odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE mając na uwadze przepisy art. 8 tej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 12
Dyrektywa 80/1177/EWG
1.
Państwa Członkowskie dostarczają wyniki za rok 2002 zgodnie z dyrektywą 80/1177/EWG.
2.
Dyrektywa 80/1177/EWG niniejszym traci moc z dniem 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 98/2003
z dnia 20 stycznia 2003 r.
ustanawiający bilanse dostaw i pomoc wspólnotową dla dostaw niektórych podstawowych produktów do spożycia przez ludzi, do przetworzenia i jako nakłady rolnicze oraz dla dostaw zwierząt żywych i jaj do regionów peryferyjnych na mocy rozporządzeń Rady (WE) nr 1452/2001, nr 1453/2001 i nr 1454/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 oraz (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 3 ust. 6, art. 6 ust. 5 i art. 7 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 3 ust. 6 i art. 4 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1922/2002 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 6 i art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 20/2002 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1215/2002 [6], zostały ustanowione szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 w odniesieniu do przepisów szczególnych dotyczących dostaw niektórych produktów rolnych do francuskich departamentów zamorskich, na Maderę, Azory i Wyspy Kanaryjskie (zwanych dalej regionami peryferyjnymi).
(2) Do celów stosowania art. 2 rozporządzeń (WE) 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 muszą być opracowane bilanse dostaw w odniesieniu do produktów objętych konkretnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw oraz muszą zostać ustanowione ilości produktów objętych konkretnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw, łącznie z pomocą w odniesieniu do dostaw ze Wspólnoty.
(3) Zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 oraz na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 20/2002 tego rodzaju pomoc ustala się w celu uwzględnienia dodatkowych kosztów transportu do regionów peryferyjnych oraz cen stosowanych w wywozie do państw trzecich, a w przypadku środków do produkcji rolnej i produktów przeznaczonych do przetwarzania, dodatkowe koszty utrzymania na wyspie lub w niektórych innych odległych miejscach.
(4) Dlatego konieczne jest ustalenie zryczałtowanej kwoty pomocy w odniesieniu do każdego produktu, zróżnicowanej w zależności od miejsca przeznaczenia.
Ponadto, w celu uwzględnienia w szczególności przepływów handlowych z resztą Wspólnoty oraz ekonomicznego aspektu proponowanej pomocy, wysokość pomocy powinna być ustanowiona w powiązaniu z refundacjami przyznawanymi w przypadku wywozu podobnych produktów do państw trzecich, stosowanymi w przypadku gdy wielkość ta jest wyższa niż powyższe kwoty zryczałtowane.
(5) W sektorze przetwórstwa owocowego i warzywnego na Azorach, Maderze i Wyspach Kanaryjskich ustalanie wielkości tej pomocy na podstawie dodatkowych kosztów transportu, oddalonego położenia oraz z uwzględnieniem faktu, iż lokalizacje te są wyspami, zmniejszyłoby w poważnym stopniu kwoty dotychczas przyznawane.
Aby nie doprowadzić do wystąpienia zakłóceń w funkcjonowaniu danych sektorów oraz aby zapewnić harmonijny rozwój produkcji, redukcję należy rozłożyć na okres dwóch lat, mimo że mogłoby to oznaczać konieczność prowadzenia nadal badań przepływów handlowych oraz wzięcia pod uwagę aspektu ekonomicznego planowanej pomocy.
(6) Do czasu bardziej szczegółowego zbadania rozwoju sektorów zwierząt gospodarskich w regionach peryferyjnych oraz warunków dostaw zwierząt hodowlanych należy ustalić tymczasowo liczbę kwalifikujących się zwierząt i jaj oraz, tam, gdzie ma to zastosowanie, pomoc w odniesieniu do tych dostaw, z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
(7) W celu uwzględnienia szczególnych cech różnych produktów w każdym sektorze należy ustanowić, jeśli to konieczne, szczegółowe regulacje dotyczące przyznawania pomocy i ustalające ilości w odniesieniu do dostaw produktów wspólnotowych do regionów peryferyjnych, przewidzianych odpowiednio w art. 3 rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001.
(8) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 21/2002 z dnia 28 grudnia 2001 r. ustanawiające bilanse dostaw i pomoc wspólnotową dla najbardziej peryferyjnych regionów na mocy rozporządzeń Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2225/2002 [8], było wielokrotnie zmieniane. Dla zachowania przejrzystości wymienione rozporządzenie należy uchylić, a jego przepisy należy włączyć do niniejszego rozporządzenia.
(9) Aby zapewnić, że w 2003 r. działania są prowadzone w sposób uporządkowany, niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać od dnia 1 stycznia 2003 r.
Jednakże podmioty gospodarcze, które występowały o wydanie certyfikatów na podstawie kwot stosowanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 21/2002, powinny mieć możliwość otrzymania takich certyfikatów.
W celu zapewnienia koniecznego monitorowania i identyfikowania wszystkich zdarzeń niepożądanych, które mogłyby wymagać korekt od 2004 r., niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać do końca 2003 r.
(10) Wspólne posiedzenie komitetów zarządzających ds. zbóż, wieprzowiny, mięsa drobiowego i jaj, mleka i przetworów mlecznych, wołowiny i cielęciny, mięsa baraniego i mięsa koziego, olejów i tłuszczów, cukru, przetworów owocowych i warzywnych, chmielu, nasion i suszu paszowego nie wydało opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ilości wynikające z prognozy bilansu dostaw w ramach konkretnych uzgodnień w sprawie produktów, które korzystają ze zwolnienia z należności przywozowych dotyczących produktów z państw trzecich lub które korzystają z pomocy wspólnotowej, jak również kwoty przyznanej pomocy w odniesieniu do dostaw produktów wspólnotowych, są określone, dla każdego produktu, w:
a) załączniku I dla francuskich departamentów zamorskich;
b) załączniku III dla Madery i Azorów;
c) załączniku V dla Wysp Kanaryjskich.
2.
W przypadku każdego produktu:
- kwoty w kolumnie I stosuje się w odniesieniu do dostaw produktów wspólnotowych innych niż nakłady rolnicze i produkty przeznaczone do przetwarzania,
- kwoty w kolumnie II stosuje się w odniesieniu do dostaw wspólnotowych środków do produkcji rolnej i produktów wspólnotowych przeznaczonych do przetwarzania w regionach peryferyjnych,
- kwoty uzyskane za pomocą odniesień w kolumnie III, w przypadku gdy występują, stosuje się do każdego przedmiotu dostawy produktów wspólnotowych, w przypadku gdy kwoty te są wyższe niż kwoty w kolumnach I i II.
Artykuł 2
Liczba zwierząt i jaj przeznaczonych do wspierania hodowli zwierząt gospodarskich w regionach peryferyjnych oraz tam, gdzie ma to zastosowanie, pomoc w odniesieniu do tych dostaw, są przedstawione w sposób wymieniony w:
a) załączniku II dla francuskich departamentów zamorskich;
b) załączniku IV dla Madery i Azorów;
c) załączniku VI dla Wysp Kanaryjskich.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 21/2002 niniejszym traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 118/2003
z dnia 23 stycznia 2003 r.
ustanawiające refundacje wywozowe dla wołowiny i cielęciny oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych i (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 ustanawia, że różnica między cenami na rynku światowym w przypadku produktów wyszczególnionych w art. 1 niniejszego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być pokrywana przez przyznawanie refundacji wywozowych.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 32/82 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 744/2000 [4], rozporządzenie (EWG) nr 1964/82 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2772/2000 [6], i rozporządzenie (EWG) nr 2388/84 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3661/92 [8], ustanawiają warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych w przypadku niektórych kawałków wołowiny i cielęciny oraz niektórych produktów konserwowanych z wołowiny i cielęciny.
(3) Ze stosowania niniejszych zasad i kryteriów w odniesieniu do przewidywanej sytuacji na rynku wołowiny i cielęciny wynika, że refundacja powinna być ustalana w podany poniżej sposób.
(4) W odniesieniu do żywych zwierząt w celu uproszczenia refundacji wywozowych nie należy ich przyznawać dla tych kategorii, które wykazują niedostateczne obroty handlowe z państwami trzecimi.
Ponadto w świetle powszechnej troski o dobro zwierząt należy ograniczyć refundacje wywozowe w przypadku żywych zwierząt przeznaczonych na ubój w możliwie największym zakresie.
W związku z tym refundacje wywozowe w przypadku takich zwierząt powinny być przyznawane tylko państwom trzecim, które z przyczyn kulturowych i/lub religijnych tradycyjnie importują znaczne liczby zwierząt przeznaczonych do uboju w kraju.
W przypadku żywych zwierząt reprodukcyjnych przyznawanie refundacji wywozowych należy ograniczyć do jałówek i krów w wieku do 30 miesięcy w celu zapobieżenia nadużyciom.
(5) Refundacje wywozowe należy przyznawać dla niektórych miejsc przeznaczenia do świeżego lub schłodzonego mięsa wyszczególnionego w Załączniku dla kodu CN 0201, do niektórego mięsa mrożonego wyszczególnionego w Załączniku dla kodu CN 0202, do niektórego mięsa lub podrobów wyszczególnionych w Załączniku dla kodu CN 0206 oraz do niektórego mięsa lub podrobów przetworzonych lub konserwowanych dla kodu CN 16025010.
(6) Wobec dużych różnic w produktach objętych pozycjami dla kodów 020120909700 i 020220909100 stosowanych dla celów przyznawania refundacji wywozowych refundacje należy ograniczyć do kawałków, których masa kości nie przekracza jednej trzeciej jego masy.
(7) W przypadku mięsa z bydła, z kośćmi i bez kości, solonego i suszonego występują tradycyjne strumienie handlu do Szwajcarii.
Aby umożliwić kontynuację tego handlu, należy stawkę refundacji ustalić na poziomie pokrywającym różnice między cenami na szwajcarskim rynku i cenami wywozowymi w Państwach Członkowskich.
(8) W przypadku niektórych innych kawałków mięsa lub podrobów przetworzonych wykazanych w Załączniku dla kodów CN od 16025031 do 16025080 można utrzymać obecność Wspólnoty w handlu międzynarodowym przez przyznanie refundacji wywozowej na obecnym poziomie.
(9) W przypadku innych produktów z wołowiny i cielęciny nie ma potrzeby, aby ustalać refundację, z uwagi na ich nieznaczny udział w handlu światowym Wspólnoty.
(10) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2319/2002 [10], ustanawia nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych.
W rezultacie wprowadzenia refundacji wywozowych do bydła hodowlanego czystej krwi płci żeńskiej w wieku do 30 miesięcy należy zmodyfikować nomenklaturę produktów, o której mowa powyżej.
(11) W celu uproszczenia podmiotom gospodarczym wywozowych formalności celnych refundacje wywozowe w odniesieniu do kawałków mrożonych należy dostosować do refundacji określonych dla kawałków świeżych lub schłodzonych innych niż z dorosłego bydła płci męskiej.
(12) Kontrole produktów objętych pozycją dla kodu CN 160250 należy zwiększyć przez uzależnienie przyznania refundacji wywozowych na te produkty od tego, czy były wytworzone w ramach uzgodnień przewidzianych w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. dotyczącego zaliczek na poczet refundacji wywozowych w odniesieniu do produktów rolnych [11], zmienionego przez rozporządzenie (EWG) nr 2026/83 [12].
(13) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty.
Dlatego aby móc ubiegać się o refundację wywozową, produkty powinny posiadać znak zdrowia ustanowiony odpowiednio w dyrektywie Rady 64/433/EWG [13], ostatnio zmienionej dyrektywą 95/23/WE [14], dyrektywie Rady 94/65/WE [15], dyrektywie Rady 77/99/EWG [16], ostatnio zmienionej dyrektywą 97/76/WE [17].
(14) Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 specjalna refundacja wywozowa może ulec obniżeniu, jeśli wywożona ilość mięsa bez kości wynosi mniej niż 95 %, ale nie mniej niż 85 % całkowitej masy kawałków, wytworzonej przez filetowanie.
(15) Celem negocjacji w sprawie przyjęcia kolejnych koncesji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnota Europejską a stowarzyszonymi państwami Europy Środkowo-Wschodniej jest liberalizacja, w szczególności handlu produktami objętymi wspólną organizacją rynku wołowiny i cielęciny.
Na tej podstawie należy usunąć Rumunię z wykazu miejsc przeznaczenia, które dają możliwość przyznawania refundacji wywozowej.
Jednakże zniesienie refundacji wywozowych nie może doprowadzić do stworzenia zróżnicowania refundacji wywozowej w odniesieniu do innych państw.
(16) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
1.
Wykaz produktów, do których przyznawane są refundacje wywozowe zgodnie z art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, oraz kwota tych refundacji i miejsce przeznaczenia określone są w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Produkty muszą spełniać odpowiednie wymagania w zakresie cechowania znakami zdrowia określone w:
- rozdziale XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG,
- rozdziale VI załącznika I do dyrektywy 94/65/EWG,
- rozdziale VI załącznika B do dyrektywy 77/99/EWG.
Artykuł 2
W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, stawka refundacji wywozowej do produktów oznaczonych kodem 020130009100 ulega zmniejszeniu o 14,00 EUR/100 kg.
Artykuł 3
Faktu nieustalenia stawki refundacji wywozowej dla Estonii, Litwy, Łotwy, Węgier i Rumunii nie należy uważać za zróżnicowanie refundacji.
Artykuł 4
1.
Sekcję 5 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
2.
Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1445/95 zastępuje się tekstem załącznika III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do pozwoleń wnioskowanych od dnia 3 lutego 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 129/2003
z dnia 24 stycznia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady ustalania rozmiaru oczek i grubości sznurka sieci rybackich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez techniczne środki dla ochrony młodocianych stadiów organizmów morskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 973/2001 [2], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2108/84 z dnia 23 lipca 1984 r. ustanawiające szczegółowe zasady ustalania rozmiaru oczek sieci rybackich [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2550/97, zostało znacznie zmienione i w związku z tym, iż konieczne są dalsze zmiany, powinno zostać zastąpione niniejszym rozporządzeniem w interesie przejrzystości i racjonalności.
(2) W celu zapewnienia zgodności z technicznymi środkami ochrony zasobów połowowych, konieczne jest ustanowienia szczegółowych zasad ustalania rozmiaru oczek i grubości sznurka sieci rybackich.
(3) Do celów procedury kontrolnej konieczne jest ustalenie rodzajów stosowanych urządzeń pomiarowych oraz sposobu ich stosowania, sposobu wybierania sieci do pomiaru, metody mierzenia każdej z nich, sposobu obliczania rozmiaru oczek sieci, procedury wyboru sznurków sieci do oceny grubości sznurka, oraz ustalenie przebiegu procedury kontrolnej.
(4) Konieczne jest ustalenie warunków, według których procedura kontrolna stwierdza, że grubość sznurka sieci rybackich przekracza maksymalną dopuszczalną grubość.
(5) Jeżeli kapitan statku kwestionuje wynik pomiaru w czasie kontroli, należy przewidzieć dalszy i ostateczny pomiar.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia będą miały zastosowanie następujące definicje:
a) "narzędzia połowowe czynne": włoki, niewody duńskie i podobne sieci ciągnione;
b) "narzędzia połowowe bierne": sieci skrzelowe, sieci oplątujące, sieci trójścienne, które mogą składać się z jednej lub więcej oddzielnych sieci przywiązanych do górnych, dolnych i łączących lin oraz które mogą być wyposażone w przyrządy kotwiczne, pływające i nawigacyjne.
ROZDZIAŁ II
ROZMIAR OCZEK CZYNNYCH NARZĘDZI POŁOWOWYCH
Artykuł 2
Przyrząd do ustalania rozmiaru oczek
1.
Przyrządy stosowane do ustalania rozmiaru oczek mają grubość 2 mm, są płaskie, wykonane z trwałego materiału i zachowujące pierwotny kształt.
Posiadają one albo ciąg boków o równoległych krawędziach połączonych pośrednimi, zbiegającymi się krawędziami o zbieżności jeden do ośmiu po każdej stronie, albo tylko zbiegające się krawędzie o zbieżności jeden do ośmiu po każdej stronie.
W najwęższym końcu posiadają otwór.
2.
Przyrządy pomiarowe są oznakowane "przyrząd WE".
Każdy przyrząd na powierzchni czołowej posiada oznakowanie szerokości w milimetrach zarówno w części o krawędziach równoległych, jeżeli takie występują, i na części zbieżnej.
W przypadku tej ostatniej, szerokości oznakowana jest co 1 mm, a w regularnych odstępach pojawia się wskazanie szerokości.
Wzór urządzeń pomiarowych pokazany jest w załączniku I.
Artykuł 3
Stosowanie urządzeń pomiarowych w sieciach o oczkach romboidalnych
1.
W przypadku sieci o oczkach romboidalnych, sieć zostaje rozciągnięta w kierunku długiej przekątnej oczek, jak pokazano w załączniku II.
2.
Przyrząd opisany w art. 2 wkłada się najwęższym końcem do otworu oczka prostopadle do płaszczyzny sieci.
3.
Przyrząd wkłada się do otworu oczka albo przy użyciu siły manualnej, albo stosując ciężarek lub dynamometr, do momentu zatrzymania na zbieżnych krawędziach przez opór sieci.
Artykuł 4
Stosowanie urządzeń pomiarowych w sieciach o oczkach kwadratowych
1.
W przypadku sieci o oczkach kwadratowych, sieć najpierw rozciąga się w kierunku jednej przekątnej, a następnie w kierunku drugiej przekątnej oczek, jak pokazano w załączniku II.
2.
Procedurę przewidzianą w art. 3 ust. 2 i 3 stosuje się do pomiaru w każdym kierunku przekątnej sieci o oczkach kwadratowych.
Artykuł 5
Wybór oczek
1.
Oczka do pomiaru stanowią szereg 20 kolejnych oczek wybranych w kierunku długiej osi sieci.
2.
Z wyjątkiem sieci o oczkach kwadratowych, oczek położonych w odległości mniejszej niż 50 cm od zszycia, sznurów lub sznurówki worka włoka nie mierzy się.
Odległość tę mierzy się prostopadle do zszycia, sznurów lub sznurówki worka włoka, przy czym sieć rozciągnięta jest w kierunku pomiaru.
Nie mierzy się również żadnego oczka, które było reperowane, rozerwane lub posiada przyłączenia do sieci umieszczone na tym oczku.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1, oczka wybrane do pomiaru nie muszą być oczkami kolejnymi, jeżeli tak wynika z zastosowania ust. 2.
Artykuł 6
Pomiar każdego oczka
1.
Sieci mierzy się wyłącznie w stanie mokrym i niezamarzniętym.
2.
Wielkość każdego oczka romboidalnego równa się szerokości przyrządu w punkcie, gdzie przyrząd zostało zatrzymane, w przypadku stosowania przyrządów zgodnie z art. 3.
3.
Wielkość każdego oczka kwadratowego równa się szerokości przyrządu w punkcie, gdzie przyrząd został zatrzymany przy pomiarze obu przekątnych zgodnie z art. 4.
Jeżeli występuje różnica w pomiarze między przekątnymi poszczególnych oczek, przy obliczaniu rozmiaru oczek sieci bierze się pod uwagę największą przekątną oczek kwadratowych.
Artykuł 7
Ustalanie rozmiaru oczek
Rozmiar oczek sieci równa się arytmetycznej średniej w milimetrach łącznej liczby oczek wybranych i zmierzonych zgodnie z art. 5 i 6, przy czym średnią arytmetyczną zaokrągla się w górę do całego milimetra.
Artykuł 8
Procedura kontrolna
1.
Inspektor mierzy jedną serię 20 oczek, wybranych zgodnie z art. 5, wkładając przyrząd ręcznie bez stosowania ciężarków lub dynamometru.
Rozmiar oczek sieci ustala się następnie zgodnie z art. 7.
2.
Jeżeli obliczenie rozmiaru oczek sieci pokazuje, że rozmiar oczek nie jest zgodny z obowiązującymi przepisami, wówczas mierzy się dwie dodatkowe serie 20 oczek wybranych zgodnie z art. 5.
Rozmiar oczek sieci następnie przelicza się zgodnie z art. 7, biorąc pod uwagę wszystkie 60 zmierzonych oczek.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9, wynik równa się rozmiarowi oczek sieci.
Artykuł 9
Pomiar w przypadku wystąpienia sporu
1.
Jeżeli kapitan statku kwestionuje rozmiar oczek sieci ustalony zgodnie z art. 8, taki pomiar nie jest brany pod uwagę w ustaleniu rozmiaru oczek sieci i sieć zostaje ponownie zmierzona.
2.
W ponownym pomiarze stosuje się ciężarek lub dynamometr doczepiony do przyrządu.
Wyboru ciężarka lub dynamometru dokonuje inspektor.
Ciężarek umieszcza się w otworze na najwęższym końcu przyrządu za pomocą haczyka.
Dynamometr można albo umieścić w otworze na najwęższym końcu przyrządu albo przyłożyć w najszerszym końcu przyrządu.
Dokładność ciężarka lub dynamometru jest certyfikowana przez właściwy organ krajowy.
3.
Dla sieci o rozmiarze oczek 35 mm lub mniej, ustalonym zgodnie z art. 8, przykłada się siłę równą 19,61 niutonom (równoważną masie 2 kilogramów), a dla pozostałych sieci siłę 49,03 niutonów (równoważną masie 5 kilogramów).
4.
Do celów ustalenia rozmiaru oczek sieci zgodnie z art. 7 przy użyciu ciężarka lub dynamometru mierzy się tylko jedną serię 20 oczek.
5.
Wynik tego pomiaru jest ostateczny.
ROZDZIAŁ III
ROZMIAR OCZEK BIERNYCH NARZĘDZI POŁOWOWYCH
Artykuł 10
Przyrząd do ustalania rozmiaru oczek
1.
Przyrząd do pomiaru oczek jest wykonany z trwałego materiału i zachowuje pierwotny kształt.
Wzór urządzania pokazany jest w załączniku III.
2.
Przy rozciągnięciu, przyrząd do pomiaru oczek może mierzyć rozmiar oczek do 300 mm.
Przyrząd jest wyskalowany co 1, 5 i 10 milimetrów.
3.
Przyrządy pomiarowe spełniające wymogi ust. 1 i 2 są oznakowane "przyrząd WE".
4.
Szczęki przyrządu do pomiaru otworów oczek mają grubość co najmniej 1 mm, ale nie więcej niż 3 mm i posiadają zaokrąglone krawędzie.
5.
Przy mierzeniu naciągniętej siatki nie stosuje się innej siły oprócz ręcznego rozciągnięcia przyrządu.
Artykuł 11
Wybór oczek
1.
Inspektor wybiera dwadzieścia oczek z sieci.
W przypadku sieci trójściennych, oczka wybiera się z części sieci posiadającej najmniejsze oczka.
2.
W żadnych okolicznościach wybór nie może obejmować następujących oczek:
a) oczka na górze lub na dole osadki zamocowanej do liny lub ramy albo innych przyłączeń;
b) oczka wchodzące w skład dwóch oczek marlinek i sznurów;
c) oczka rozerwane lub zreperowane.
Artykuł 12
Pomiar każdego oczka
1.
Sieci mierzy się w stanie odmrożonym.
2.
Inspektor mierzy otwór każdego oczka wkładając przyrząd w kierunku, który jest dłuższy, przy czym oczko rozciąga się ręcznie aż jego krawędzie są proste i napięte.
Artykuł 13
Ustalanie rozmiaru oczek
Rozmiar oczek sieci równa się arytmetycznej średniej w milimetrach, zaokrąglonej w górę do całego milimetra, sumy wyników pomiaru każdego z wybranych i zmierzonych oczek.
Artykuł 14
Procedura kontrolna
Inspektor mierzy jedną serię 20 oczek wybranych zgodnie z art. 11.
Rozmiar oczek sieci ustala się następnie zgodnie z art. 13.
Artykuł 15
Pomiar w przypadku wystąpienia sporu
Jeżeli kapitan kwestionuje wynik pomiaru, inspektor jeszcze raz wybierze i zmierzy 20 oczek w innej części sieci zgodnie z przepisami art. 11–14.
Rozmiar oczek sieci zostaje następnie przeliczony zgodnie z art. 13, biorąc pod uwagę wszystkie 40 zmierzonych oczek.
Wynik tego pomiaru jest ostateczny.
ROZDZIAŁ IV
GRUBOŚĆ SZNURKA
Artykuł 16
Przyrząd do ustalania grubości sznurka
1.
Przyrządy do ustalania grubości sznurka są wykonane z trwałego, niekorodującego materiału.
Wzór przyrządu jest przedstawiony w załączniku IV.
2.
Kiedy szczęki są zamknięte, okrągły otwór ma średnicę, w milimetrach, oznaczoną na jednej ze szczęk po stronie otworu.
Szczęki są zamknięte, kiedy powierzchnie obu wewnętrznych stron szczęk stykają się i leżą w tej samej płaszczyźnie.
3.
Przyrządy zgodne z ust. 1 i 2 są oznakowane "przyrząd WE".
Artykuł 17
Wybór sznurków do oceny
1.
Inspektor wybiera oczka z jakiejkolwiek części sieci, która podlega wymogom w zakresie maksymalnej dopuszczalnej grubości sznurka.
2.
Nie wybiera się sznurka w oczkach, które są rozerwane lub były reperowane.
3.
Jeżeli okaże się, że któreś z wybranych oczek było reperowane lub jest rozerwane, inspektor może wybrać oczka z innej części sieci.
Artykuł 18
Ocena sznurków
1.
Sznurki ocenia się w stanie rozmrożonym.
2.
Sznurki w sieciach o oczkach w kształcie rombów ocenia się jak pokazano w załączniku II, następująco:
a) w przypadku sieci o pojedynczych sznurkach, ocenia się sznurek po przeciwległych stronach 10 wybranych oczek;
b) w przypadku sieci o podwójnych sznurkach, ocenia się każdą splotkę sznurka po przeciwległych stronach pięciu wybranych oczek.
3.
Sznurki w sieciach o oczkach w kształcie kwadratów ocenia się jak pokazano w załączniku II, następująco:
a) w przypadku sieci o pojedynczych sznurkach, ocenia się sznurek tylko po jednej stronie 20 wybranych oczek, przy czym w każdym oczku wybiera się tę samą stronę;
b) w przypadku sieci o podwójnych sznurkach, ocenia się każdą splotkę sznurka tylko po jednej stronie 10 wybranych oczek, przy czym w każdym oczku wybiera się tę samą stronę.
Artykuł 19
Procedura kontrolna ustalania grubości sznurka
1.
Inspektor posługuje się przyrządem z okrągłym otworem o średnicy równej maksymalne dopuszczalnej grubości sznurka.
Kiedy grubość sznurka nie pozwala na zamknięcie szczęk przyrządu lub sznurek nie przesuwa się łatwo przez otwór, kiedy szczęki są zamknięte, inspektor odnotowuje ocenę grubości sznurka jako ocenę negatywną (-).
2.
Jeżeli wśród 20 ocenionych sznurków jest więcej niż pięć ocen negatywnych (-), inspektor jeszcze raz wybiera i ocenia dalszych 20 sznurków zgodnie z przepisami art. 17 i 18.
3.
Jeżeli wśród 40 ocenionych sznurków jest więcej niż 10 ocen negatywnych (-), ustalona grubość sznurka przekracza maksimum dozwolone dla tej części sieci.
Artykuł 20
Ustalenie grubości sznurka w przypadku sporu
Jeżeli kapitan statku kwestionuje wynik oceny ustalonej zgodnie z art. 19, taka ocena nie jest brana pod uwagę w ustaleniu grubości sznurka.
Do celów ustalenia grubości sznurka inspektor jeszcze raz wybiera i mierzy 20 różnych sznurków w tej samej części sieci i jeżeli wśród wszystkich 20 ocenionych sznurków jest więcej niż pięć ocen negatywnych (-), ustalona grubość sznurka przekracza maksimum dozwolone dla tej części sieci.
Wynik tego ustalenia jest ostateczny.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 21
Uchylenie
Rozporządzenie (EWG) nr 2108/84 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje się zgodnie z tabelą korelacji podaną w załączniku V.
Artykuł 22
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 130/2003
z dnia 24 stycznia 2003 r.
ustalające pomoc w odniesieniu do pomidorów przeznaczonych do przetwórstwa w roku gospodarczym 2003/2004 na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 449/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1426/2002 [4], stanowi, że Komisja publikuje kwotę pomocy w odniesieniu do pomidorów po sprawdzeniu, że są przestrzegane progi ustalone w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(2) Artykuł 5 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje, że w przypadku roku gospodarczego 2003/2004 przekroczenie progu dla przetwórstwa wylicza się na podstawie średniej ilości dostarczonej do przetwórstwa otrzymującego pomoc w podczas lat gospodarczych 2001/2002 i 2002/2003.
(3) W latach gospodarczych 2001/2002 i 2002/2003 średnie ilości pomidorów dostarczone do przetwórstwa otrzymującego pomoc, zgodnie z informacjami przekazanymi przez Państwa Członkowskie na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 449/2001 kształtują się poniżej progu wspólnotowego. Ze względu na brak przekroczenia progu pomoc w roku gospodarczym 2003/2004 powinna zostać utrzymana na poziomie ustalonym w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W roku gospodarczym 2003/2004 pomoc w odniesieniu do pomidorów, określona w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi 34,50 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 138/2003
z dnia 21 stycznia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stosowanie rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 [1] zrodziło problemy w odniesieniu do wyrobów włókienniczych przywożonych w szczególnych okolicznościach, w szczególności w przypadku ich przywozu jako próbek handlowych lub w przesyłkach o nieznacznej wartości.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 3030/93 nie zawiera przepisów wyłączających przywożone wyroby włókiennicze ze stosowania wobec nich zasad określonych w rozporządzeniu, takich jak ograniczenia ilościowe, stosowanie systemu pozwoleń i inne wymogi administracyjne.
(3) Właściwe jest zapewnienie wyłączenia stosowania tych środków wobec próbek wyrobów włókienniczych, pod pewnymi warunkami.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1541/98 [2] ustanawia ogólne zasady dotyczące dowodu pochodzenia wyrobów włókienniczych i odzieżowych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej, wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93. Zgodnie z art. 2 i 3 tego rozporządzenia, dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie wyrobów włókienniczych wymienionych w grupach IA, IB, IIA i IIB załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 wymaga świadectwa pochodzenia, podczas gdy w odniesieniu do produktów wymienionych w innych grupach załącznika I, tj. w grupach IIIA, IIIB, IV i V, wystarczająca jest deklaracja pochodzenia.
(5) Niektóre umowy dwustronne, protokoły lub inne porozumienia między Wspólnotą i krajami - dostawcami wychodzą poza przepisy ogólne, wymagając mianowicie świadectwa pochodzenia dla grup produktów innych niż IA, IB, IIA i IIB załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 lub stosowania szczególnych formularzy świadectwa pochodzenia, podczas gdy rozporządzenie (WE) nr 1541/98 określa tylko ogólne warunki, jakim muszą odpowiadać świadectwa.
(6) W interesie uproszczenia procedur administracyjnych pożądane jest wypracowanie jednolitego systemu regulacji prawnych w odniesieniu do dowodów pochodzenia w odniesieniu do przywozu wyrobów włókienniczych i odzieżowych ze wszystkich krajów.
Zalecane jest w tym zakresie przestrzeganie przepisów ogólnych zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1541/98.
(7) Dlatego też, właściwe jest ustalenie, w uzupełnieniu wymagań szczególnych przewidzianych w dwustronnych umowach z państwami trzecimi, że pochodzenie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych może być udowadniane zgodnie z wymaganiami ogólnymi zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 1541/98.
(8) Chińska Republika Ludowa została członkiem Światowej Organizacji Handlu dnia 11 grudnia 2001 r.
(9) Jako część wymagań i warunków przystąpienia Chin do WTO, ust. 242 sprawozdania Grupy Roboczej, stanowiącego integralną część Protokołu w sprawie przystąpienia Chin do WTO, ustanawia szczególną klauzulę ochronną, stosowaną od dnia 31 grudnia 2008 r., dotyczącą przywozu do członków WTO wyrobów włókienniczych i produktów odzieżowych chińskiego pochodzenia objętych porozumieniem w sprawie tekstyliów i odzieży (PTO).
(10) Przepisy ochronne rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 należy uzgodnić z ust. 242 i ustalić, że powinien on być nadal stosowany wobec Chin do celów wynikających ze szczególnej klauzuli ochronnej.
(11) Dlatego rozporządzenie (EWG) nr 3030/93 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
- przywozu wyrobów włókienniczych wymienionych w załączniku I, pochodzących z państw trzecich, z którymi Wspólnota zawarła dwustronne umowy, protokoły lub innego rodzaju porozumienia, wymienione w załączniku II,
- przywozu wyrobów włókienniczych, wymienionych w załączniku X, które jak dotąd, w odniesieniu do Wspólnoty, nie zostały włączone do GATT 1994 w rozumieniu art. 2 ust. 6 lub 8 Porozumienia WTO w sprawie tekstyliów i odzieży (PTO) pochodzących z państw trzecich, członków Światowej Organizacji Handlu (WTO).
W drodze odstępstwa od tego przepisu, do wyrobów włókienniczych wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik I stosuje się art. 10a, zgodnie z warunkami określonymi w tym artykule.";
b) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Wymagania dotyczące dowodu pochodzenia wyrobów określonych w ust. 1 są ustanowione w załączniku III oraz w odpowiednim obowiązującym prawodawstwie wspólnotowym.
Jednakże zamiast dowodu pochodzenia wymaganego na podstawie dwustronnych umów, protokołów lub innych porozumień ustanawiających bardziej rygorystyczne wymagania, może być również przyjmowany dowód pochodzenia zgodny z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1541/98.
Procedury weryfikacji pochodzenia tych wyrobów są ustanowione w załączniku IV, jak również w odpowiednim obowiązującym prawodawstwie wspólnotowym.";
c) dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
W drodze odstępstwa od niniejszego rozporządzenia, ograniczeniom ilościowym, systemowi wydawania pozwoleń i wymaganiom dotyczącym dowodu pochodzenia nie podlega przywóz następujących wyrobów włókienniczych:
a) próbki wyrobów włókienniczych, których wartość jest znikoma, i które mogą być wykorzystywane tylko w celu uzyskania zamówień na rodzaj towarów, które reprezentują, w związku z ich przywozem na obszar celny Wspólnoty.
Właściwe władze mogą uzależnić wyłączenie niektórych artykułów od pozbawienia ich na stałe użyteczności poprzez przedarcie, dziurkowanie lub wyraźne i nieusuwalne oznaczenia, bądź w dowolny inny sposób, pod warunkiem że działanie takie nie zniszczy ich przydatności jako próbek.
"Próbki wyrobów włókienniczych"; oznaczają każdy artykuł przedstawiający rodzaj towarów, którego ilość i sposób prezentacji, w odniesieniu do tego samego rodzaju lub ilości, wyklucza ich wykorzystanie w celu innym niż uzyskanie zamówienia.
b) reprezentatywne próbki wyrobów włókienniczych wytwarzanych poza obszarem celnym Wspólnoty przeznaczone na targi handlowe lub podobne imprezy pod warunkiem że:
- są one oznaczone jako próbki reklamowe o niskiej wartości jednostkowej,
- nie są one przedmiotami łatwymi do sprzedania, lub
- pod względem ich całkowitej wartości i ilości odpowiadają charakterowi wystawy, liczbie odwiedzających i wielkości udziału wystawcy.";
2) dodaje się art. 10a w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Specjalne przepisy ochronne w odniesieniu do Chin
1.
Jeżeli przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych i produktów odzieżowych pochodzących z Chin i objętych PTO grozi spowodowaniem utrudnień, w wyniku zakłóceń na rynku, dla uporządkowanego rozwoju handlu tymi wyrobami, to przywóz taki, w okresie kończącym się w dniu 31 grudnia 2008 r., może być przedmiotem stosowania szczególnych środków ochronnych, przy zachowaniu następujących warunków:
a) Komisja – działając na wniosek Państwa Członkowskiego lub ze swojej własnej inicjatywy – otwiera konsultacje z Chinami w celu złagodzenia lub uniknięcia takich zakłóceń na rynku.
Wniosek o przeprowadzenie konsultacji skierowany do Chin zawiera szczegółowo udokumentowane oświadczenie o powodach tego wystąpienia i uzasadnienie wniosku wraz z aktualnymi danymi wykazującymi istnienie lub zagrożenie wystąpienia zakłóceń na rynku oraz rolę, jaką produkty chińskiego pochodzenia odgrywają w tych zakłóceniach.
Konsultacje rozpoczyna się w terminie 30 dni od otrzymania wniosku, a okres trwania konsultacji wynosi 90 dni od dnia otrzymania, chyba że zostanie on przedłużony w drogą wzajemnego porozumienia.
Po otrzymaniu wniosku o przeprowadzenie konsultacji Chiny, w okresie trwania konsultacji, ograniczają swoje wysyłki wyrobów włókienniczych z kategorii objętych konsultacjami, do poziomu nieprzekraczającego 7,5 % (6 % dla kategorii produktów z wełny) ponad wielkość wprowadzoną w czasie pierwszych 12 miesięcy ostatniego czternastomiesięcznego okresu poprzedzającego miesiąc, w którym wystąpiono z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji.
b) Jeżeli w czasie 90 dni konsultacji nie zostało osiągnięte wzajemnie zadowalające rozwiązanie, Komisja może ustanowić limit ilościowy dla kategorii stanowiącej(-ych) przedmiot konsultacji.
Limit ilościowy ustalany jest na podstawie poziomu, do jakiego Chiny ograniczyły swoje wysyłki w chwili otrzymania wniosku Wspólnoty o przeprowadzenie konsultacji.
Warunki tego limitu ilościowego pozostają w mocy przez okres upływający dnia 31 grudnia roku, w którym wystąpiono z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji lub, jeżeli w chwili składania wniosku o przeprowadzenie konsultacji do końca danego roku pozostaje mniej niż 3 miesiące czasu, w okresie upływającym 12 miesięcy po wystąpieniu z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji.
Konsultacje z Chinami są kontynuowane w okresie obowiązywania limitu ilościowego ustanowionego na mocy niniejszego przepisu.
c) Żadne z działań podejmowanych na podstawie niniejszego ustępu nie pozostaje w mocy przez okres dłuższy niż jeden rok bez jego ponownego zastosowania, chyba że Wspólnota i Chiny uzgodnią to w sposób odmienny.
Do tego samego produktu, w tym samym czasie nie stosuje się równocześnie środków na mocy niniejszego ustępu oraz przepisów sekcji 16 Protokołu w sprawie przystąpienia Chin do WTO.
Środki podjęte na mocy lit. b) stają się przedmiotem komunikatu Komisji opublikowanego niezwłocznie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 145/2003
z dnia 27 stycznia 2003 r.
po raz dziewiąty zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające pewne szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Qaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające pewne szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Qaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2083/2002 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) 22 stycznia 2003 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował o zmianie listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których stosuje się zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych i dlatego załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 147/2003
z dnia 27 stycznia 2003 r.
dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Somalii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i 301,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2002/960/WPZiB z dnia 10 grudnia 2002 r. dotyczące środków ograniczających w odniesieniu do Somalii [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) 23 stycznia 1992 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 733 (1992 r.) nakładającą ogólne i całkowite embargo na wszystkie dostawy broni i sprzętu wojskowego do Somalii (zwane dalej "embargiem na broń").
(2) 19 czerwca 2001 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1356 (2001 r.) zezwalającą na pewne wyłączenia z embarga na broń.
(3) 22 lipca 2002 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1425 (2002 r.) rozszerzającą embargo na broń, zakazując bezpośredniego lub pośredniego dostarczania Somalii doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkolenia związanego z działaniami wojskowymi.
(4) Niektóre z tych środków podlegają zakresowi Traktatu i dlatego, szczególnie w celu unikania zakłócania konkurencji, dla ustawodawstwa Wspólnoty niezbędne jest wykonanie odpowiednich decyzji Rady Bezpieczeństwa w zakresie, w jakim dotyczy to terytorium Wspólnoty.
Terytorium to obejmuje, w celu wykonania przepisów niniejszego rozporządzenia, wszystkie terytoria Państw Członkowskich, w których stosuje się postanowienia Traktatu, na mocy postanowień ustalonych w tym Traktacie.
(5) Komisja i Państwa Członkowskie powinny powiadamiać się wzajemnie o środkach przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz o innych istotnych informacjach będących w ich posiadaniu w związku z niniejszym rozporządzeniem oraz powinny współpracować z Komitetem ustanowionym na mocy pkt 11 rezolucji 733 (1992 r.), w szczególności poprzez dostarczanie mu informacji.
(6) Naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia powinno podlegać sankcjom, a Państwa Członkowskie powinny nakładać w tym celu właściwe sankcje.
Jest również pożądane, aby sankcje za naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia mogły być nakładane od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i aby Państwa Członkowskie wnosiły skargę na każdą osobę, podmiot lub organ podlegający ich jurysdykcji, który naruszył te przepisy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla kompetencji Państw Członkowskich w zakresie wykonywania władzy publicznej, zakazane jest:
- zapewnianie finansowania lub pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, z uwzględnieniem w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów eksportowych, na sprzedaż, dostawy, przekazywanie lub wywóz broni i pokrewnego sprzętu, bezpośrednio lub pośrednio każdej osobie, podmiotowi lub organowi w Somalii,
- zapewnianie, sprzedaż, dostarczanie lub przekazywanie doradztwa, pomocy lub szkolenia technicznego związanego z działaniami wojskowymi, z uwzględnieniem w szczególności szkolenia i pomocy związanych z produkcją, utrzymaniem i korzystaniem z broni i pokrewnego sprzętu wszystkich rodzajów, bezpośrednio lub pośrednio każdej osobie, podmiotowi lub organowi w Somalii.
Artykuł 2
Świadomy i celowy udział w działaniach, których przedmiotem lub celem jest, bezpośrednio albo pośrednio, wspieranie transakcji określonych w art. 1, jest zabroniony.
Artykuł 3
1.
Artykuł 1 nie ma zastosowania do:
- dostarczania finansowania i pomocy finansowej na sprzedaż, dostawę, przekazywanie lub wywóz nieśmiercionośnego sprzętu przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych bądź materiałów przeznaczonych dla programów rozwoju instytucjonalnego Unii, Wspólnoty lub Państw Członkowskich, w tym także w dziedzinie bezpieczeństwa, realizowanych w ramach procesu pokojowego i procesu pojednania,
- dostarczania doradztwa, pomocy lub szkolenia technicznego związanego z tego rodzaju nieśmiercionośnym sprzętem,
jeżeli działania takie zostały wcześniej zatwierdzone przez Komitet ustanowiony na mocy ust. 11 rezolucji 751 (1992 r.) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
2.
Artykuł 1 nie ma również zastosowania do odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wwożonych do Somalii przez personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, przedstawicieli środków masowego przekazu, pracowników organizacji humanitarnych i rozwojowych oraz personel pomocniczy, wyłącznie do osobistego użytku.
3.
Artykuł 2 nie ma zastosowania do uczestnictwa w działaniach, których przedmiotem lub celem jest wspieranie działań zatwierdzonych przez Komitet ustanowiony na mocy pkt 11 rezolucji 751 (1992 r.) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 4
Nie naruszając praw i obowiązków Państw Członkowskich wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych, Komisja, w celu skutecznego wykonywania niniejszego rozporządzenia, zachowuje wszystkie niezbędne kontakty z Komitetem Rady Bezpieczeństwa wymienionym w art. 3 ust. 1.
Artykuł 5
Komisja i Państwa Członkowskie niezwłocznie informują się wzajemnie o środkach przyjmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie posiadane informacje związane z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacje dotyczące naruszeń, a także trudności w stosowaniu oraz orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez względu na jakiekolwiek przyznane prawa lub obowiązki nałożone przez jakąkolwiek podpisaną umowę międzynarodową lub każdą inną zawartą umowę lub udzieloną licencję czy pozwolenie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
1.
Każde Państwo Członkowskie ustala sankcje nakładane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Takie sankcje winny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Do czasu przyjęcia, stosownie do potrzeb, ustawodawstwa w tym celu sankcjami nakładanymi w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia są – w razie potrzeby – sankcje ustalone przez Państwa Członkowskie w celu wykonania art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1318/2002 z dnia 22 lipca 2002 r. dotyczącego niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Liberii [2].
2.
Każde Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za wszczęcie postępowania przeciwko każdej osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi podlegającemu jego jurysdykcji, w sprawach o naruszenie któregokolwiek z zakazów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu przez każdą taką osobę, podmiot lub organ.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
- na terytorium Wspólnoty, wraz z jej przestrzenią powietrzną,
- na pokładzie każdego samolotu lub statku podlegającego jurysdykcji Państwa Członkowskiego,
- wobec każdego obywatela Państwa Członkowskiego przebywającego poza Wspólnotą,
- wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub organu zarejestrowanego lub ustanowionego na mocy prawa Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 149/2003
z dnia 27 stycznia 2003 r.
zmieniające i aktualizujące rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 ustanawiające wspólnotowy system kontroli wywozu produktów i technologii podwój0nego zastosowania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 [1] wymaga, aby produkty podwójnego zastosowania (łącznie z oprogramowaniem i technologią) podlegały skutecznej kontroli w przypadku ich wywozu ze Wspólnoty.
(2) W celu umożliwienia Państwom Członkowskim i Wspólnocie wykonania ich zobowiązań międzynarodowych, załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1334/2000 ustanawia wspólny wykaz produktów i technologii podwójnego zastosowania, określonych w art. 3 tego rozporządzenia, który wprowadza uzgodnione na poziomie międzynarodowym kontrole podwójnego zastosowania, w tym Porozumienie z Wassenaar, System Kontroli Technologii Rakietowych, Grupę Dostawców Sprzętu Jądrowego, Grupę Australijską oraz Konwencję o zakazie broni chemicznej.
(3) Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 1334/2000 przewiduje, że załącznik I i załącznik IV do tego rozporządzenia mają być zaktualizowane zgodnie z odpowiednimi obowiązkami i zobowiązaniami z uwzględnieniem ich wszelkich zmian, które każde Państwo Członkowskie przyjęło jako członek międzynarodowych systemów nierozprzestrzeniania oraz uzgodnień dotyczących kontroli wywozu, lub w wyniku ratyfikacji odpowiednich Traktatów międzynarodowych.
(4) Należy dokonać zmiany załączników I, II i IV do rozporządzenia (WE) nr 1334/2000 w celu wzięcia pod uwagę zmian przyjętych przez Porozumienie z Wassenaar, Grupę Australijską i System Kontroli Technologii Rakietowych w latach 2001 i 2002.
(5) W celu ułatwienia organom kontrolnym i podmiotom gospodarczym nawiązywania do systemu kontroli wywozu, konieczne jest opublikowanie uaktualnionych i ujednoliconych wersji załączników do rozporządzenia (WE) nr 1334/2000, uwzględniających wszystkie zmiany przyjęte przez Państwa Członkowskie na forach międzynarodowych w latach 2001 i 2002.
(6) Dlatego też należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1334/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki do rozporządzenia (EWG) nr 1334/2000 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzydziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie rady (WE) NR 150/2003
z dnia 21 stycznia 2003 r.
zawieszające należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota opiera się na unii celnej, co wiąże się z wymogiem jednolitego stosowania Wspólnej Taryfy Celnej w odniesieniu do przywozu produktów z państw trzecich przez wszystkie Państwa Członkowskie, chyba że specyficzne przepisy wspólnotowe przewidują inaczej.
(2) W interesie Wspólnoty leży, aby Państwa Członkowskie mogły nabywać najbardziej zaawansowane technologicznie i odpowiednie rodzaje broni i sprzętu wojskowego dla swoich sił zbrojnych.
W następstwie gwałtownego rozwoju technicznego w tym sektorze przemysłu w skali ogólnoświatowej normalną praktyką stosowaną przez organy Państw Członkowskich odpowiedzialne za obronę narodową jest nabywanie broni i sprzętu wojskowego od producentów lub innych dostawców znajdujących się w państwach trzecich.
Biorąc pod uwagę interes bezpieczeństwa Państw Członkowskich, zgodne z interesami Wspólnoty jest, aby niektóre z tych rodzajów broni i sprzętu wojskowego mogły być przywożone ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
(3) W celu zapewnienia jednolitego stosowania takiego zawieszenia należności celnych właściwe jest ustanowienie wspólnego wykazu rodzajów broni i sprzętu wojskowego, objętych zawieszeniem należności celnych.
Ponadto w świetle specyficznego charakteru przedmiotowych produktów właściwe jest również, aby części, elementy lub podzespoły wchodzące w skład lub dołączane do produktów uwzględnionych w wykazie, bądź przeznaczone do naprawy, renowacji lub konserwacji tych towarów, a także towary przeznaczone do użytku podczas szkolenia lub do testowania towarów zawartych w tym wykazie mogły być przywożone ze zwolnieniem z należności celnych.
Przywóz sprzętu wojskowego, który jest objęty niniejszym rozporządzeniem, podlega właściwym należnościom celnym Wspólnej Taryfy Celnej.
(4) Biorąc pod uwagę odmienne struktury organizacyjne właściwych organów Państw Członkowskich, konieczne jest wyłącznie dla celów związanych z cłem określenie końcowego przeznaczenia przywożonych materiałów, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2] i jego rozporządzeń wykonawczych (zwanego dalej "Kodeksem Celnym").
W celu ograniczenia obciążeń administracyjnych zainteresowanych organów właściwe jest określenie terminu dozoru celnego końcowego przeznaczenia.
(5) W celu uwzględnienia ochrony poufnych informacji wojskowych Państw Członkowskich konieczne jest ustanowienie szczególnych procedur administracyjnych w celu przyznania korzystania z zawieszenia należności celnych.
Zgłoszenie dokonane przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, dla którego sił zbrojnych przeznaczona jest broń lub sprzęt wojskowy, które mogłoby być również użyte jako zgłoszenie celne zgodnie z wymogiem Kodeksu Celnego, stanowiłoby właściwą gwarancję spełnienia tych warunków.
Zgłoszenie powinno zostać przedłożone w formie certyfikatu.
Właściwe jest określenie formy, jaką muszą mieć certyfikaty, jak również zezwolenie na stosowanie technik przetwarzania danych w odniesieniu do tych zgłoszeń.
(6) Konieczne jest ustanowienie dla Państw Członkowskich zasad w celu przekazywania informacji o ilości, wartości i numerach wydanych certyfikatów, jak również procedur w celu wykonania niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki autonomicznego zawieszenia należności celnych przywozowych na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego przywożone przez lub w imieniu organów odpowiedzialnych za obronę wojskową Państw Członkowskich przed państwami trzecimi.
Artykuł 2
1.
Zawiesza się należności celne przywozowe Wspólnej Taryfy Celnej na towary wymienione w załączniku 1, jeżeli towary te są używane przez siły zbrojne Państwa Członkowskiego lub w ich imieniu, samodzielnie lub we współpracy z innymi państwami, do obrony integralności terytorialnej Państwa Członkowskiego lub w związku z uczestnictwem w międzynarodowych operacjach pokojowych lub operacjach wspomagających, lub do innych celów wojskowych, takich jak ochrona obywateli Unii Europejskiej przed niepokojami społecznymi lub wojskowymi.
2.
Te należności celne zawiesza się również w całości w stosunku do:
a) części, elementów lub podzespołów przywożonych w celu włączenia lub dołączenia do towarów zawartych w wykazach z załączników I i II, jak również w stosunku do części, elementów lub podzespołów przeznaczonych do naprawy, renowacji lub konserwacji tych towarów;
b) towarów przywożonych z przeznaczeniem do użytku podczas szkolenia lub do testowania towarów zawartych w wykazach z załączników I i II.
3.
Przywożone towary określone w załączniku I i ust. 2 niniejszego artykułu podlegają warunkom dotyczącym przeznaczenia końcowego, ustanowionym w art. 21 i 82 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i jego prawodawstwie wykonawczym.
Dozór celny przeznaczenia końcowego kończy się po upływie trzech lat od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu.
4.
Użycie towarów wymienionych w załączniku I do celów szkolenia lub tymczasowe użytkowanie tych towarów w obszarze celnym Wspólnoty przez siły zbrojne lub inne siły do celów cywilnych na skutek nieprzewidzianych katastrof lub klęsk żywiołowych nie stanowi naruszenia przeznaczenia końcowego określonego w ust. 1.
Artykuł 3
1.
Wnioskowi o dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów, w odniesieniu do których wnioskodawca ubiega się o skorzystanie z zawieszenia należności celnych w myśl przepisów art. 2, towarzyszy certyfikat wydany przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, dla którego sił zbrojnych te towary są przeznaczone.
Certyfikat określony w załączniku III składa się organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu wraz z towarami, których dotyczy.
Może on zastępować zgłoszenie celne wymagane zgodnie z art. 59–76 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
Nie naruszając ust. 1, z przyczyn dotyczących poufności informacji wojskowych certyfikat i przywożone towary można przedłożyć innym organom, wyznaczonym w tym celu przez Państwo Członkowskie przywozu.
W takich przypadkach właściwe organy wydające certyfikat prześlą do 31 stycznia oraz do 31 lipca każdego roku skrócone sprawozdanie z takich operacji przywozowych organom celnym ich Państwa Członkowskiego.
Sprawozdanie obejmuje okres 6 miesięcy bezpośrednio poprzedzających miesiąc, w którym sprawozdanie ma być przesłane.
Sprawozdanie zawiera numery oraz daty wydania certyfikatów, datę przywozu oraz całkowitą wartość i wagę brutto produktów przywiezionych z certyfikatami.
3. Do celów wydawania lub okazywania certyfikatów organom celnym lub innym organom odpowiedzialnym za odprawę celną można zastosować techniki przetwarzania danych, zgodnie z art. 292 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [3].
4.
Niniejszy artykuł stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do przywożonych towarów wymienionych w załączniku II.
Artykuł 4
Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 2 ust. 4 każde użycie towarów wymienionych w załączniku 1 lub o których mowa w art. 2 ust. 2 w innych celach niż cel przewidziany w art. 2 ust. 1 w okresie dozoru celnego jest zgłaszane przez właściwy organ, który wydaje certyfikat lub który używa towary, organom celnym ich Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 21 i 87 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 5
1.
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o nazwach organów, które są organami właściwymi do wydania certyfikatu określonego w art. 3 ust. 1, jak również wzór pieczęci używanej przez te organy.
Każde Państwo Członkowskie przesyła również do Komisji nazwy organów, które mogą zwolnić przywożone towary w przypadkach określonych w art. 3 ust. 2.
Komisja przekazuje te dane organom celnym Państw Członkowskich.
2.
W przypadku gdy towary te są dopuszczone do swobodnego obrotu w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym wydano certyfikat, kopia certyfikatu zostaje przekazana przez organy celne Państwa Członkowskiego przywozu do administracji celnej Państwa Członkowskiego, którego właściwe organy wydały certyfikat.
W przypadku gdy towary zostaną zwolnione przez inne organy zgodnie z art. 3 ust. 2 w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym wydano certyfikat, kopia certyfikatu jest przekazywana bezpośrednio przez te organy do organów, które wydały certyfikat.
3.
Organy każdego Państwa Członkowskiego upoważnione do wydania certyfikatu określonego w art. 3 ust. 1 zatrzymują kopie wydanych certyfikatów oraz dokumentacji dowodowej niezbędnej w celu wykazania prawidłowości zastosowania zawieszenia należności przywozowych przez okres trzech lat od daty zakończenia dozoru celnego towarów.
Artykuł 6
Komisja informuje Państwa Członkowskie o każdym wniosku złożonym przez Państwo Członkowskie w związku z przedstawieniem propozycji wprowadzenia zmian do wykazów zawartych w załącznikach I i II.
Artykuł 7
1.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o administracyjnym wykonaniu niniejszego rozporządzenia w ciągu sześciu miesięcy od jego wejścia w życie.
2.
Ponadto najpóźniej w ciągu trzech miesięcy od zakończenia każdego roku kalendarzowego, Państwa Członkowskie przekażą Komisji informacje dotyczące całkowitej liczby wydanych certyfikatów wraz z łączną wartością i wagą brutto towarów przywiezionych zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 151/2003
z dnia 27 stycznia 2003 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych blach ze stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących z Rosji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem dumpingowym z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (podstawowe rozporządzenie), w szczególności jego art. 11 ust. 2 i 3,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Poprzednie dochodzenie i obowiązujące środki
(1) Decyzją nr 303/96/EWWiS [2] Komisja nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty pewnych elektrotechnicznych blach teksturowanych pochodzący z Rosji i objętych kodami CN 72251100 i 72261110.
Stawka nałożonego cła antydumpingowego wynosiła 40,1 %.
Zaakceptowano zobowiązanie przyjęte w związku z takim przywozem.
(2) Biorąc pod uwagę wygaśnięcie Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali dnia 23 lipca 2002 r., rozporządzeniem (WE) nr 963/2002 [3] Rada postanowiła, że postępowanie antydumpingowe wszczęte w zastosowaniu decyzji Komisji nr 2277/96/EWWiS [4] (decyzja podstawowa) i wciąż obowiązujące w tej dacie będzie kontynuowane zgodnie z przepisami podstawowego rozporządzenia ze skutkiem od dnia 24 lipca 2002 r.
Podobnie, wszelkie środki antydumpingowe wynikające z trwającego dochodzenia antydumpingowego będą zgodne z przepisami podstawowego rozporządzenia od dnia 24 lipca 2002 r.
2.
Wnioski o przeprowadzenie przeglądu
(3) Po opublikowaniu informacji o nadchodzącym wygaśnięciu środków antydumpingowych obowiązujących w stosunku do przywozu elektrotechnicznych blach teksturowanych pochodzących z Rosji [5], Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie przeglądu na podstawie art. 11 ust. 2 decyzji podstawowej.
(4) Wniosek wniosła Europejska Konfederacja Przemysłu Żelaznego i Stalowego (Eurofer) (wnioskodawca) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część wspólnotowej produkcji danego wyrobu.
Wniosek był uzasadniony tym, że wygaśnięcie środków może skutkować ewentualnie kontynuowaniem i/lub wznowieniem praktyk dumpingowych na szkodę przemysłu Wspólnoty.
(5) Ustaliwszy, po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu, Komisja wszczęła dochodzenie na podstawie art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia [6].
(6) Równocześnie Komisja postanowiła z własnej inicjatywy otworzyć dochodzenie na podstawie art. 11 ust. 3 w celu zbadania odpowiedniości formy środków [7].
W trakcie prowadzonego dochodzenia, Komisja otrzymała wnioski o traktowanie według reguł gospodarki rynkowej [traktowanie według reguł gospodarki rynkowej (MET)] zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia od Viz Stal i Kombinatu Metalurgicznego Novolipetsk.
Wnioski te uzasadniono tym, że zainteresowani producenci eksportujący spełnią już te wymogi, a ich marże dumpingowe znacznie się w konsekwencji zmniejszyły.
W wyniku tych wniosków o traktowanie według reguł gospodarki rynkowej (MET) Komisja postanowiła zainicjować specjalne przeglądy okresowe zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, których zakres ograniczony był do zbadania praktyk dumpingowych tych producentów wywożących.
Dlatego uważa się za właściwe podjęcie decyzji na tym etapie nie tylko na podstawie wyników przeglądu związanego z wygaśnięciem (który rozpoczął się dnia 20 lutego 2001 r.).
Z drugiej strony, przegląd okresowy, ograniczony do formy środków, zostanie zakończony wraz z przeglądami traktowania według reguł gospodarki rynkowej (MET), tym samym uwzględniając bieżące okoliczności gospodarcze eksporterów.
3.
Bieżące dochodzenie
a) Procedura
(7) Komisja oficjalne poinformowała producentów wspólnotowych wnioskujących o przeprowadzenie przeglądu, producentów eksportujących, importerów, dostawców i użytkowników, o których wiadomo było, że są zainteresowani, jak również przedstawicieli kraju wywozu, o wszczęciu dochodzenia oraz dała zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia swoich poglądów na piśmie oraz wnioskowania o przesłuchanie w terminie wymienionym w informacji o wszczęciu dochodzenia.
b) Zainteresowane strony i wizyty kontrolne
(8) Komisja rozesłała kwestionariusze do stron, o których wiadomo było, że są zainteresowane oraz do wszystkich znanych producentów przedmiotowego wyrobu w Brazylii, Republice Czeskiej, Indiach, Japonii, Republice Korei, Polsce i Stanach Zjednoczonych Ameryki, które to kraje zostały uznane za potencjalne kraje analogiczne w bieżącym dochodzeniu.
Komisja otrzymała odpowiedzi od czterech producentów wspólnotowych, wnioskujących o przeprowadzenie przeglądu, dwóch producentów eksportujących z Rosji, jednego dostawcy i 10 firm użytkowników we Wspólnocie.
Ponadto, na kwestionariusz odpowiedziało dwóch importerów wspólnotowych, obaj mający powiązania z jednym z rosyjskich producentów eksportujących.
Oprócz tego, na kwestionariusz odpowiedział jeden producent elektrotechnicznych blach teksturowanych z Brazylii.
(9) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uważane za niezbędne do celów prawdopodobnej kontynuacji lub wznowienia praktyk dumpingowych i szkód oraz określenia interesu Wspólnoty.
Wizyty kontrolne przeprowadzono w obiektach następujących firm:
Producenci wspólnotowi wnioskujący o przeprowadzenie przeglądu:
- Acciai Speciali Terni SpA, Terni, Włochy
- EBG Gesellschaft für elektromagnetische Werkstoffe mbH, Gelsenkirchen, Niemcy
- Orb Electrical Steels Limited, Newport, Zjednoczone Królestwo
- Ugo SA, Isbergues, Francja
Dostawca:
- Thyssen Krupp Stahl AG, Duisburg, Niemcy
Użytkownicy:
- Alstom T & D SA, Saint-Ouen, Francja
- Blum GmbH, Vaihingen, Niemcy
Producenci eksportujący z Rosji:
- Kombinat Metalurgiczny Novolipetsk (NLMK), Lipetsk
- VIZ STAL, Jekaterinburg
Inna firma współpracująca zlokalizowana w państwie trzecim:
- Duferco Investment SA, Lugano, Szwajcaria (koordynator przywozu w ramach Grupy Duferco)
Analogiczny producent krajowy:
- ACESITA SA, Sao Paulo i Timoteo, Brazylia.
(10) W ramach dochodzenia współpracowano również z następującymi firmami, ale ich nie odwiedzono:
Użytkownicy:
- Alstom T & D SA, Le Petit Quevilly, Francja
- Brush Transformers Limited, Loughborough, Zjednoczone Królestwo
- Cogent Power Ltd, Bilston, Zjednoczone Królestwo
- France Transfo SA, Maizières-Les-Metz, Francja
- Hawker Siddeley Power Transformers Limited, Londyn, Zjednoczone Królestwo
- Société Nouvelle Transfix SA, Tulon, Francja
- South Wales Transformers Limited, Blackwood, Zjednoczone Królestwo
- Surahammars Bruks AB, Surahammar, Szwecja.
(11) Wszystkie zainteresowane strony poinformowano o istotnych elementach stanu faktycznego i przesłankach, na podstawie których zamierzano rekomendować utrzymanie środków.
Dano im również czas na złożenie oświadczeń związanych z tymi informacjami. Uwagi stron zostały wzięte pod uwagę i zgodnie z nimi ustalenia zostały odpowiednio zmodyfikowane.
c) Okres trwania dochodzenia
(12) Dochodzenie w sprawie kontynuacji i/lub wznowienia praktyk dumpingowych i szkód trwało od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2000 r.
Badanie trendów mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji i/lub wznowienia szkód objęło okres od 1997 r. do końca okresu trwania dochodzenia (okres objęty analizą).
B. WYRÓB BĘDĄCY PRZEDMIOTEM DOCHODZENIA I WYRÓB PODOBNY
1.
Wyrób będący przedmiotem dochodzenia
(13) Wyrób będący przedmiotem dochodzenia to jest ten sam, co w ramach pierwotnego dochodzenia, tzn. teksturowane blachy walcowane na zimno i blachy ze stali krzemowo - elektrotechnicznej o szerokości ponad 500 mm pochodzące z Rosji, objęte kodami CN 72251100 i 72261110.
Wyrób ten stosowany jest w urządzeniach elektromagnetycznych i instalacjach, takich jak transformatory mocy i dystrybucyjne.
(14) W trakcie stosunkowo złożonego procesu produkcyjnego elektrotechnicznych blach teksturowanych, struktura ziaren jest zorientowana jednolicie w kierunku walcowania blachy w celu umożliwienia jej przewodzenia pola magnetycznego z dużą wydajnością.
Przedmiotowy produkt musi spełniać specyfikacje dotyczące indukcji magnetycznej, współczynnika stertowania, jak również najwyższego, dopuszczalnego poziomu strat związanych z ponownym namagnesowaniem.
Generalnie, obie strony wyroby pokryte są cienką warstwą izolacyjną.
2.
Wyrób podobny
(15) Elektrotechniczne blachy teksturowane produkowane i sprzedawane we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych wnioskujących o dokonanie przeglądu oraz elektrotechniczne blachy teksturowane produkowane w Rosji i sprzedawane we Wspólnocie przez producentów eksportujących uważa się za wyroby podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia. Ustalono również, że elektrotechniczne blachy teksturowane produkowane i sprzedawane na rynku wewnętrznym w państwie trzecim o gospodarce rynkowej (kraj analogiczny), tzn. w Brazylii (patrz: motywy 20–28), posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne co elektrotechniczne blachy teksturowane produkowane w Rosji i wywożone do Wspólnoty. Dlatego uznano je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUOWANIA PRAKTYK DUMPINGOWYCH
1.
Uwagi wstępne
(16) Zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, celem przeglądu związanego z wygaśnięciem jest ustalenie, czy praktyki dumpingowe występowały w okresie trwania dochodzenia i czy wygaśnięcie środków może ewentualnie prowadzić do kontynuacji lub wznowienia praktyk dumpingowych.
(17) W związku z tym zbadano wielkości wywożone do Wspólnoty w trakcie bieżącego dochodzenia.
W trakcie pierwotnego dochodzenia, udział rosyjskich elektrotechnicznych blach teksturowanych w rynku wspólnotowym wynosił to 7,4 % konsumpcji Wspólnoty, podczas gdy udział rynkowy rosyjskiego przywozu elektrotechnicznych blach teksturowanych we Wspólnocie w trakcie bieżącego dochodzenia wynosił 2,2 %.
Jest to, jednakże w dalszym ciągu udział znaczący, tzn. kształtujący się powyżej minimalnego progu określonego w art. 5 ust. 7 podstawowego rozporządzenia.
(18) Poziom współpracy w obecnym postępowaniu był wysoki.
Obaj znani rosyjscy producenci eksportujący współpracowali i odpowiedzieli na kwestionariusz Komisji.
Odpowiedzi obu firm zweryfikowano na miejscu.
2.
Prawdopodobieństwo kontynuacji praktyk dumpingowych
(19) W kontekście prawdopodobieństwa kontynuacji praktyk dumpingowych zbadano, czy w chwili bieżącej miał miejsce wywóz dumpingowy z Rosji.
Uzasadniono to tym, że jeżeli praktyki dumpingowe miały miejsce w chwili obecnej, mogłoby to stanowić ważną wskazówkę, że praktyki dumpingowe prawdopodobnie będą kontynuowane i nasilą się w przyszłości, jeżeli dopuści się do wygaśnięcia środków.
a) Kraj analogiczny
(20) Marża dumpingowa obliczona w trakcie pierwotnego dochodzenia spowodowała wprowadzenie ogólnokrajowej, jednolitej marży dotyczącej całego przywozu do Wspólnoty elektrotechnicznych blach teksturowanych pochodzących z Rosji. Zgodnie z art. 11 ust. 9 podstawowego rozporządzenia, zastosowano tę samą metodologię co w pierwotnym dochodzeniu. Zgodnie z tym, ustalono wartość normalną na podstawie informacji uzyskanych w odpowiednim kraju analogicznym wybranym zgodnie z art. 2 ust. 7 podstawowego rozporządzenia.
(21) Brazylię wybrano jako odpowiedni kraj analogiczny w trakcie pierwotnego dochodzenia.
Jak wskazano w informacji o wszczęciu dochodzenia, Komisja przewidziała wykorzystanie Brazylii jako odpowiedniego kraju analogicznego również w ramach bieżącego dochodzenia.
(22) Jeden producent eksportujący zgłosił zastrzeżenia do wyboru Brazylii argumentując, że rynek krajowy elektrotechnicznych blach teksturowanych Republiki Czeskiej lub Polski byłby bardziej podobny do rynku rosyjskiego.
(23) Inny producent eksportujący zaprotestował przeciwko wyborowi Brazylii argumentując, że w związku z istnieniem tylko jednego producenta przedmiotowego wyrobu w Brazylii poziom konkurencji na tym rynku krajowym jest niski.
(24) Jak wspomniano w motywie 8, Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich producentów, o których wiadomo było, że produkują przedmiotowy wyrób w innych państwach trzecich, w tym w Republice Czeskiej i w Polsce.
Producentów tych zaproszono do współpracy w ramach bieżącego postępowania i przekazywania informacji na temat produkcji i sprzedaży krajowej elektrotechnicznych blach teksturowanych.
Jednakże żaden z tych producentów nie był skłonny do przekazywania takich informacji i współpracy w ramach bieżącego dochodzenia.
(25) Dlatego, należy odnotować, że chociaż dochodzenie potwierdziło istnienie tylko jednego elektrotechnicznych blach teksturowanych w Brazylii, nie uzyskano żadnej współpracy od innych producentów z żadnego innego potencjalnego kraju analogicznego.
W związku z tym, informacje przekazane przez producenta w Brazylii uznano za najlepsze i najbardziej wiarygodne do celów określenia normalnej wartości.
(26) Alternatywnie, pierwszy wspomniany producent eksportujący argumentował, że w przypadku braku współpracy ze strony dwóch proponowanych krajów, Republiki Czeskiej i Polski, do ustalenia normalnej wartości zgodnie z art. 2 ust. 7 podstawowego rozporządzenia należy wykorzystać ceny eksportowe przedmiotowego wyrobu z tych krajów do Wspólnoty.
Jednakże z powodu braku współpracy, ceny eksportowe musiałyby być oparte na danych Eurostat zamiast na fakty cznych i zweryfikowanych liczbach.
Uznano, że wykorzystanie danych Eurostat spowodowałoby mniej dokładne ustalenia w związku z faktem, iż ceny eksportowe odnotowywane są w wyrażeniu ogólnym, bez rozróżniania czynników mających wpływ na cenę eksportową, takich jak różna jakość wyrobów lub poziom obrotów handlowych.
Ponieważ producent z Brazylii współpracował w ramach bieżącego postępowania uznano, iż właściwsze będzie wykorzystanie faktycznych, zweryfikowanych danych tego producenta, czego skutkiem były dokładniejsze ustalenia.
Tym samym, trzeba było zrezygnować z wykorzystania danych z Republiki Czeskiej lub Polski.
(27) Ponadto ustalono, że wielkość produkcji i proces produkcyjny w Brazylii są porównywalne z Rosją.
Faktycznie, proces produkcyjny jest praktycznie taki sam na całym świecie.
Jak wspomniano w motywie 15 ustalono, że wyrób produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w Brazylii był wyrobem podobnym do elektrotechnicznych blach teksturowanych produkowanych w Rosji i wywożonych do Wspólnoty.
Ponadto, krajowa sprzedaż elektrotechnicznych blach teksturowanych na rynku brazylijskim była reprezentatywna w porównaniu do rosyjskiego wywozu do Wspólnoty.
Brazylia była również wykorzystana jako kraj analogiczny w pierwotnym dochodzeniu.
(28) Wskutek tego, Komisja nie miała powodu do uznania, że wybór Brazylii nie był właściwy.
Biorąc powyższe pod uwagę i wobec braku innych alternatyw, Brazylię wybrano jako najbardziej właściwy kraj analogiczny.
b) Wartość normalna
(29) Zgodnie z art. 2 ust. 1 podstawowego rozporządzenia przeanalizowano, czy krajową sprzedaż elektrotechnicznych blach teksturowanych w Brazylii można uznać za dokonywaną w normalnym trybie handlowym pod względem ceny.
Komisja zbadała, czy sprzedaż krajowa jest rentowna.
W tym celu pełny koszt jednostkowy produkcji w okresie trwania dochodzenia porównano z przeciętną jednostkową ceną sprzedaży w okresie trwania dochodzenia.
Okazało się, że sprzedaż dokonywana była z zyskiem.
Dochodzenie również wykazało, że cała sprzedaż odbywała się do niezależnych kontrahentów.
W związku z tym ceny zapłacone lub należne za elektrotechniczne blachy teksturowane od niezależnych odbiorców na krajowym rynku brazylijskim w zwykłym trybie handlowym wykorzystano do ustalenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
c) Cena eksportowa
(30) W czasie pierwotnego dochodzenia współpracowało trzech eksporterów/producentów, z których jeden był przedsiębiorstwem handlowym.
Obecne dochodzenie ujawniło, iż przedsiębiorstwo handlowe zaprzestało wywozu przedmiotowego wyrobu do Wspólnoty przed rozpoczęciem bieżącego dochodzenia.
Dlatego też cenę eksportową w ramach bieżącego dochodzenia ustalono na podstawie informacji przedstawionych przez pozostałych dwóch współpracujących producentów eksportujących z Rosji.
(31) Jeden z rosyjskich producentów eksportujących wywoził przedmiotowy wyrób do Wspólnoty za pośrednictwem dwóch niezależnych przedsiębiorstw handlowych, z których oba dokonywały jedynie refakturowania dla odbiorców we Wspólnocie i innych państwach trzecich.
Dla tego producenta eksportującego ceny eksportowe ustalono na podstawie cen pobieranych od pierwszych niezależnych kontrahentów, tzn. niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych.
W związku z tym, ceny eksportowe ustalono na podstawie ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej za dany wyrób w przypadku jego sprzedaży na wywóz do Wspólnoty zgodnie z art. 2 ust. 8 podstawowego rozporządzenia.
(32) Drugi rosyjski producent eksportujący był w dużej części własnością i był kontrolowany przez powiązaną spółkę holdingową/handlową w Szwajcarii.
Cały wywóz odbywał się za pośrednictwem szwajcarskiej spółki do dwóch powiązanych importerów w Wspólnocie, którzy odsprzedawali dany wyrób finalnym odbiorcom.
Dlatego ceny eksportowe oparto na cenach odsprzedaży dla pierwszego niezależnego kontrahenta we Wspólnocie zgodnie z art. 2 ust. 9 podstawowego rozporządzenia.
(33) Ponadto, powiązana spółka w Szwajcarii wywoziła przedmiotowy wyrób do Wspólnoty za pośrednictwem swoich dwóch firm importowych mających siedziby we Wspólnocie.
Spółka pełniła funkcje pośrednika handlowego i dokonano dostosowania do ceny eksportowej poprzez odjęcie prowizji od ceny eksportowej w celu uwzględnienia wykonywanych przez nią funkcji.
Jeżeli chodzi o dwóch powiązanych importerów we Wspólnocie, potrącono koszty sprzedaży, koszty ogólne i koszty administracyjne.
Poza tym, dla każdego powiązanego importera we Wspólnocie potrącono godziwą marżę zysku.
Ponieważ w postępowaniu nie współpracował żaden niepowiązany importer i z braku innych, bardziej wiarygodnych informacji, uznano za godziwą marżę zysku w wysokości 5 %.
(34) W czasie pierwotnego dochodzenia, powyższy producent eksportujący nie był powiązany z żadnym importerem we Wspólnocie lub w państwach trzecich i dlatego cenę eksportową pierwotnie ustalono w oparciu o ceny faktycznie zapłacone lub należne zgodnie z art. 2 ust. 8 podstawowego rozporządzenia.
d) Porównanie
(35) Aby umożliwić bezstronne porównanie między wartością normalną i ceną eksportową, wzięto pod uwagę różnice czynników, które zgodnie z ustaleniami miały wpływ na cenę i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia.
(36) Z tego względu ustalono, że elektrotechniczne blachy teksturowane produkowane i sprzedawane w Brazylii posiadały nieco odmienne właściwości pod względem grubości i maksymalnych strat magnetycznych w pewnych specyficznych warunkach elektrycznych.
W związku z tym wprowadzono korekty związane z niewielkimi różnicami fizycznymi między elektrotechnicznymi blachami teksturowanymi sprzedawanymi na brazylijskim rynku krajowym i wywożonymi z Rosji do Wspólnoty.
Ponadto wprowadzono korekty na należności celne wywozowe oraz, w przypadku niepowiązanego rosyjskiego producenta eksportującego, również na koszty kredytu, jako że miały one wpływ na ceny eksportowe określone dla producentów eksportujących.
e) Marża dumpingowa
(37) Porównano średnią ważoną wartość normalną i średnią ważoną ceną eksportową loco fabryka.
Porównanie wykazało, że wywóz elektrotechnicznych blach teksturowanych z Rosji do Wspólnoty odbywał się na zasadach dumpingowych przy znacznej marży w okresie dochodzenia.
Marża dumpingu była równa kwocie, o jaką wartość normalna przewyższała ceny wywozu do Wspólnoty.
Jednolita, ogólnokrajowa średnia ważona marża dumpingowa przekraczała 80 % i była wobec tego nawet nieco wyższa, niż marża dumpingowa ustalona w czasie pierwotnego dochodzenia.
3.
Rozwój przywozu w przypadku ewentualnego wygaśnięcia środków
(38) Zbadano również, jak rozwijałby się przywóz elektrotechnicznych blach teksturowanych z Rosji w przypadku ewentualnego wygaśnięcia środków.
W tym celu zbadano wywóz do Wspólnoty i państw trzecich, jak również na rynek krajowy.
Wzięto również pod uwagę zachowania cenowe rosyjskich producentów eksportujących na różnych rynkach.
a) Kształtowanie się wielkości wywozu do Wspólnoty i cen
(39) Jak wspomniano powyżej w motywie 1, Komisja zaakceptowała zobowiązanie zaoferowane przez rosyjskich producentów eksportujących w ramach pierwotnego dochodzenia.
Zobowiązanie polegało głównie na ograniczeniu ilościowym, tzn. wywożone ilości przedmiotowego wyrobu po nałożeniu środków ostatecznych zostały ograniczone do pułapu określonego w zobowiązaniu.
Pomimo tego zobowiązania oraz faktu, że wielkość wywozu pozostała na tym samym poziomie, kontynuowano wywóz po cenach dumpingowych.
Dlatego nie było podstaw do przypuszczenia, że w przypadku uchylenia obowiązujących środków ceny wzrosną do poziomu niedumpingowego.
Odwrotnie, bez ograniczeń ilościowych wielkości przywozu do Wspólnoty prawdopodobnie znacznie wzrosną, co najprawdopodobniej doprowadzi do dalszej presji na obniżkę cen.
b) Kształtowanie się sprzedaży i cen na rynku krajowym i na rynkach państw trzecich
(40) Ustalono, że większa część wywozu będzie prawdopodobnie kierowana do Wspólnoty z powodu różnic w poziomie cen na odpowiednich rynkach.
Ponadto stwierdzono, że dostęp do szeregu potencjalnych rynków eksportowych jest ograniczony z powodu istnienia wysokich ceł.
Pomimo tych ograniczeń, wywóz do państw trzecich przewyższył wywóz do Wspólnoty i sprzedaż krajową w okresie trwania dochodzenia.
Co więcej, niedawna aprecjacja euro powoduje, że wywóz do Wspólnoty jest atrakcyjniejszy niż wywóz do tych państw trzecich.
Wszystkie te czynniki wskazują, że wszelki wzrost wywóz byłby najprawdopodobniej kierowany na rynek Wspólnoty w przypadku ewentualnego uchylenia środków będących przedmiotem dochodzenia.
(41) Sprzedaż na rosyjskim rynku krajowym i na wywóz do państw trzecich zwiększyła się od 1997 r., podczas gdy wywóz do Wspólnoty zmniejszył się po nałożeniu środków antydumpingowych i pozostał na relatywnie stałym, bardzo niskim poziomie z powodu zobowiązania.
Popyt na rosyjskim rynku krajowym, chociaż zwiększył się od 1997 r., zawsze był dalece za słaby, aby zaabsorbować wielkość produkcji rosyjskich producentów eksportujących.
Łączna wielkość rosyjskiej sprzedaży krajowej była zawsze wyraźnie poniżej łącznej wielkości wywozu (do wszystkich krajów).
Jak wspomniano poniżej w motywie 82, w okresie objętym analizą rosyjscy producenci zwiększyli swoje zdolności produkcyjne, do doprowadziło do powstania znacznych, wolnych mocy produkcyjnych i nagromadzenia zapasów w okresie bieżącego dochodzenia.
Większa część istniejących zapasów zostanie prawdopodobnie wyeksportowana do Wspólnoty, jeżeli środki przestaną obowiązywać.
Ponadto, biorąc pod uwagę wysoki poziom wolnych mocy produkcyjnych, rosyjscy producenci mogą z łatwością jeszcze bardziej zwiększyć wielkość produkcji do poziomu przekraczającego to, co może wchłonąć rynek krajowy lub inne potencjalne rynki trzecie.
W rzeczywistości, jak wspomniano poniżej w motywie 82, moce produkcyjne zainstalowane w okresie trwania dochodzenia osiągnęły poziom wystarczający do zaspokojenia całego popytu na elektrotechniczne blachy teksturowane we Wspólnocie.
Dlatego uzasadnione jest wyciągnięcie wniosku, że wielkość wywozu mogłaby się zwiększyć w przyszłości, w szczególności do Wspólnoty, jeżeli dostęp do rynku byłby wolny z powodu wygaśnięcie bieżących środków.
(42) Jak wspomniano poniżej w motywie 83, rosyjscy producenci elektrotechnicznych blach teksturowanych posiadają dobrze rozwiniętą organizację sprzedaży we Wspólnocie Europejskiej, która ułatwia sprzedaż i dystrybucję przedmiotowego wyrobu na rynku Wspólnoty.
(43) W związku z tym, z powodu przewidywanego wzrostu wielkości przywozu do Wspólnoty wobec braku środków i w związku z tym również podaży, można przypuszczać z dużą dozą prawdopodobieństwa, że ceny będą w dalszym ciągu wykazywać tendencję spadkową, jeżeli środki przestaną obowiązywać.
4.
Wniosek dotyczący prawdopodobieństwa kontynuacji praktyk dumpingowych
(44) Przywóz rosyjskich elektrotechnicznych blach teksturowanych w okresie trwania dochodzenia odbywał się w dalszym ciągu na zasadach dumpingu, pomimo nałożonych środków.
Ustalono, że praktyki dumpingowe trwały i że istnieje silne prawdopodobieństwo, że będą również kontynuowane w przypadku wygaśnięcia środków.
Ponadto, wywóz rosyjskich elektrotechnicznych blach teksturowanych do Wspólnota prawdopodobnie znacznie się zwiększy, a ceny tego dodatkowego przywozu będą z całym prawdopodobieństwem cenami dumpingowymi na bardzo niskim poziomie, o ile środki antydumpingowe wygasną.
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTY
(45) Czterech producentów wspólnotowych, którzy współpracowali w dochodzeniu reprezentowało 100 % wspólnotowej produkcji elektrotechnicznych blach teksturowanych w okresie trwania dochodzenia. Dlatego, w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia stanowią oni branżę Wspólnoty.
E. SYTUACJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTY
1.
Konsumpcja Wspólnoty
(46) Konsumpcję Wspólnota obliczono na podstawie skumulowanej wielkości sprzedaży na rynku Wspólnoty przez branżę Wspólnoty i łącznej wielkości przywozu według danych Eurostat lub współpracujących rosyjskich producentów eksportujących.
(47) Na tej podstawie, konsumpcja Wspólnoty w tonach zwiększyło się o 5 % w latach 1997–1999, z odpowiednio około
186000
do
195500
ton.
Następnie spadło o 4,9 % do poziomu ok.
186000
ton w okresie trwania dochodzenia.
Szczegółowe dane są następujące.
Zużycie _BAR_ _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
w tonach _BAR_ 186087 _BAR_ 183648 _BAR_ 195601 _BAR_ 186220 _BAR_
wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 105 _BAR_ 100 _BAR_
2.
Przywóz z Rosji
Wielkość przywozu
(48) Na podstawie informacji z Eurostat oraz przedstawionych przez współpracujących producentów eksportujących, wielkości przywozu z Rosji wahały się od ok.
3750
ton do
6701
ton w okresie objętym analizą.
Szczegółowe dane dotyczące przywozu są następujące.
Zużycie _BAR_ _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
w tonach _BAR_ 5238 _BAR_ 6701 _BAR_ 5899 _BAR_ 3750 _BAR_
wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 128 _BAR_ 113 _BAR_ 72 _BAR_
Udział rynkowy przywozu
(49) Udział rynkowy przywozu z Rosji kształtował się w granicach 2 %-3,6 % w okresie objętym analizą.
Poprawa jakości wyrobów rosyjskich i zachowania cenowe rosyjskich eksporterów
(50) W ramach pierwotnego dochodzenia ustalono, że elektrotechniczne blachy teksturowane z Rosji były sprzedawane w znacznych ilościach na rynku Wspólnoty jako materiał drugiej kategorii z powodu braków jakościowych.
Dlatego Komisja zastosowała korekty cenowe przy szacowaniu niedowartościowania ceny i marży dumpingowej.
W wyniku inwestycji dokonanych przez rosyjskich producentów w poprawę ich obiektów produkcyjnych, obecnie przywożone z Rosji elektrotechniczne blachy teksturowane są w przeważającej liczbie wypadków pierwszej jakości.
(51) Na podstawie danych Eurostat, ceny importowe, wyrażone w EUR/tona, uległy znacznemu zmniejszeniu z 954 w 1997 r. do 862 w 1998 r. i 741 w 1999 r., co oznaczało spadek o ponad 200 EUR/tona w wyrażeniu bezwzględnym w ciągu dwóch lat.
Następnie ceny nieco zwiększyły się, osiągając 860 w 2000 r., co i tak stanowiło poziom o około 10 % niższy od poziomu z 1997 r.
Dane szczegółowe wyglądają następująco:
Cena jednostkowa/importowa _BAR_ _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
w EUR/tona _BAR_ 954 _BAR_ 862 _BAR_ 741 _BAR_ 860 _BAR_
wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 90 _BAR_ 78 _BAR_ 90 _BAR_
(52) Komisja również porównała rosyjskie ceny importowe, podane w odpowiedziach na kwestionariusze (na bazie CIF) z cenami pobieranymi za ten sam produkt przez branżę Wspólnoty (na bazie loco fabryka).
W celu uwzględnienia różnorodności elektrotechnicznych blach teksturowanych, wyroby sprzedawane przez branżę Wspólnota i przywożone z Rosji zostały podzielone na kategorie według grubości i maksymalnych strat magnetycznych w specjalnych warunkach elektrycznych.
Następnie przeprowadzono porównanie, w podobnych warunkach handlowych i w ramach każdej kategorii, między średnimi ważonymi cenami sprzedaży obu wyrobów przywożonych i wyrobów przemysłu Wspólnoty.
Na tej podstawie ustalono, że rosyjskie ceny importowe były znacznie niższe od cen pobieranych przez branżę Wspólnoty.
3.
Przywóz z państw trzecich
(53) Łączne wielkości przywozu elektrotechnicznych blach teksturowanych ze wszystkich państw trzecich poza Rosją zmniejszyły się w okresie objętym analizą z ok. 44300 ton w 1997 r. do około 38600 ton w okresie trwania dochodzenia.
Znaczne ilości tych wyrobów pochodziły albo z Japonii albo były klasyfikowane przez Eurostat jako "deklarowane jako nieujawnionego pochodzenia".
Komisja sprawdziła, że przywóz nieujawnionego pochodzenia nie pochodził z Rosji.
Pozostały przywóz pochodził głównie z Polski lub Republiki Czeskiej.
Przywóz z Polski wahał się w okresie objętym analizą od minimum około 1600 ton w 1999 r. do maksimum około 4800 ton w okresie trwania dochodzenia.
Przywóz z Republiki Czeskiej gwałtownie zmniejszył się w okresie objętym analizą z ok. 7000 ton w 1997 r. do mniej niż 2000 ton w okresie trwania dochodzenia.
(54) W okresie trwania dochodzenia, udział rynkowy przywozu z państw trzecich poza Rosją wynosił 20,7 %; z czego na Japonię przypadało 11,2 %, Polskę 2,6 % i Republikę Czeską, 1,1 %.
Udział przywozu nieujawnionego pochodzenia osiągnął 4,7 % w okresie trwania dochodzenia.
(55) Ceny przywozu z Japonii i przywozu "deklarowanego jako nieujawnionego pochodzenia" z innych źródeł były znacznie wyższe od cen wyrobów przemysłu Wspólnoty.
(56) Ceny przywozu z Polski wykazywały tendencję podobną do obserwowanej w przypadku cen przemysłu Wspólnoty na rynku wspólnotowym (patrz: motyw 58) i w okresie między 1997 i 1999 r. spadły, a następnie nieco wzrosły w okresie okres trwania dochodzenia, osiągając poziom poniżej poziomu z 1997 r.
Ceny te były nieco niższe od cen przemysłu Wspólnota, ale znacznie wyższe niż ceny przywozu z Rosji.
(57) Ceny przywozu z Republiki Czeskiej pozostały mniej więcej stałe na poziomie poniżej cen przemysłu Wspólnoty i przywozu z Polski, ale wyższym niż ceny przywozu z Rosji w tym samym roku.
(58) Szczegółowe dane dotyczące wielkości (wyrażonej w tonach) i cen (wyrażonych w eur/tona) przywozu z państw trzecich poza Rosją są następujące:
Pozostały przywóz z państw trzecich _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
Japonia
Wielkości _BAR_ 15357 _BAR_ 10730 _BAR_ 15109 _BAR_ 20859 _BAR_
Ceny _BAR_ 1324 _BAR_ 1428 _BAR_ 1362 _BAR_ 1348 _BAR_
Obszar nieujawniony
Wielkości _BAR_ 18774 _BAR_ 19303 _BAR_ 18200 _BAR_ 8801 _BAR_
Ceny _BAR_ 1386 _BAR_ 1471 _BAR_ 1390 _BAR_ 1359 _BAR_
Polska
Wielkości _BAR_ 2455 _BAR_ 3224 _BAR_ 1588 _BAR_ 4863 _BAR_
Ceny _BAR_ 1101 _BAR_ 1027 _BAR_ 994 _BAR_ 1070 _BAR_
Republika Czeska
Wielkości _BAR_ 7038 _BAR_ 5540 _BAR_ 2724 _BAR_ 1964 _BAR_
Ceny _BAR_ 929 _BAR_ 928 _BAR_ 923 _BAR_ 959 _BAR_
Inne
Wielkości _BAR_ 676 _BAR_ 1718 _BAR_ 1800 _BAR_ 2121 _BAR_
Ceny _BAR_ 1739 _BAR_ 1577 _BAR_ 1481 _BAR_ 1484 _BAR_
Razem
Wielkości _BAR_ 44300 _BAR_ 40515 _BAR_ 39421 _BAR_ 38608 _BAR_
Ceny _BAR_ 1282 _BAR_ 1355 _BAR_ 1335 _BAR_ 1303 _BAR_
4.
Sytuacja przemysłu Wspólnoty
Restrukturyzacja przemysłu Wspólnoty
(59) Należy przypomnieć, że w czasie pierwotnego dochodzenia ustalono, że między 1990 r. a końcem okresu dochodzenia (koniec kwietnia 1994 r.), przemysł Wspólnoty poniósł istotną szkodę, która polegała głównie na spadku sprzedaży i wynikającej z tego utracie udziału w rynku i obniżce cen.
Czynniki te łącznie doprowadziły do spadku zysków i ogólnych strat finansowych.
(60) Ponieważ nałożono bieżące środki antydumpingowe, w przemyśle Wspólnoty zastosowano program restrukturyzacyjny mający na celu poprawę jego konkurencyjności.
Po fuzji, która została zatwierdzona przez Komisję dnia 8 października 1999 r. [8], trzech z czterech producentów Wspólnoty zostało wchłoniętych przez grupę Thyssen Krupp Steel.
Produkcja i zapasy
(61) Produkcja elektrotechnicznych blach teksturowanych nieco zmniejszyła się w okresie między 1997 i 1998 r., a następnie wzrosła do poziomu około
220000
ton w okresie trwania dochodzenia.
Stanowi to wzrost o 3 % w okresie objętym analizą.
Szczegółowe dane pokazane są poniżej:
Produkcja _BAR_ _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
w tonach _BAR_ 212891 _BAR_ 211655 _BAR_ 220734 _BAR_ 220176 _BAR_
wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 104 _BAR_ 103 _BAR_
(62) Wziąwszy pod uwagę fakt, że w przemyśle Wspólnoty generalnie wykorzystywano system produkcji na zamówienie, co miało wpływ na minimalizację poziomu zapasów uznano, że kształtowanie się poziomu zapasów nie jest czynnikiem mającym wpływ na stan przemysłu Wspólnoty.
Zapasy zazwyczaj obejmowały towar, który miał być po prostu dostarczony klientom, którzy uprzednio już zamówili te wyroby.
Moce produkcyjne
(63) Ponieważ obiekty produkcyjne wykorzystywane do produkcji elektrotechnicznych blach teksturowanych są stosowane również do produkcji innych wyrobów, nie można było w sposób jednoznaczny ustalić zdolności produkcyjnych i ich wykorzystania w odniesieniu do przedmiotowego wyrobu.
(64) Jednakże ocena ogólnego poziomu zdolności produkcyjnych do produkcji zarówno elektrotechnicznych blach teksturowanych jak i innych wyrobów pokazała, że przemysł Wspólnoty w dalszym ciągu posiadał wolne moce produkcyjne umożliwiające mu produkowanie elektrotechnicznych blach teksturowanych w większych ilościach.
Sprzedaż
(65) Sprzedaż elektrotechnicznych blach teksturowanych na rynku Wspólnoty wzrosła o około 10 % w latach 1997/1998 i 1999 z poziomu około
136500
ton w latach 1997 i 1998 do około
150000
ton w 1999 r.
Następnie gwałtowanie spadła o około 5 % w okresie trwania dochodzenia do poziomu poniżej
144000
ton, zgodnie z konsumpcją Wspólnoty.
Szczegółowe dane przedstawione są poniżej:
Sprzedaż _BAR_ _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
w tonach _BAR_ 136549 _BAR_ 136432 _BAR_ 150281 _BAR_ 143862 _BAR_
wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 105 _BAR_
Udział w rynku
(66) Udział rynkowy przemysłu Wspólnota wzrósł o 3,4 punktów procentowych z 73,4 % w 1997 r. do 76,8 % w 1999 r., a następnie nieco wzrósł ponownie do 77,3 % w okresie trwania dochodzenia, co stanowiło dodatkowe 0,5 punktu procentowego w tym roku.
Szczegółowe dane przedstawione są poniżej:
Udział w rynku _BAR_ _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
w % _BAR_ 73,4 _BAR_ 74,3 _BAR_ 76,8 _BAR_ 77,3 _BAR_
wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 105 _BAR_ 105 _BAR_
Ceny
(67) Ceny przemysłu Wspólnoty na rynku Wspólnoty kształtowały się następująco:
Cena jednostkowa _BAR_ _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
w EUR/tona _BAR_ 1140 _BAR_ 1122 _BAR_ 1044 _BAR_ 1089 _BAR_
wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 92 _BAR_ 96 _BAR_
(68) Ceny elektrotechnicznych blach teksturowanych we Wspólnocie zmniejszyły się o ok. 8 % w latach 1997 i 1999 z poziomu 1140 EUR/tona w 1997 r. do 1044 EUR/tona w 1999 r., co stanowiło całkowitą stratę ok.
100 EUR/tona w wyrażeniu bezwzględnym w ciągu zaledwie dwóch lat. Spadek ten należy rozpatrywać w świetle ogólnego braku stabilizacji na światowym rynku stali, co spowodowało ogólny spadek cen wyrobów stalowych w latach 1998/1999.
Biorąc jednakże pod uwagę fakt, że ceny przywozu z Rosji były najniższe w okresie objętym analizą (patrz: motywy 51 i 58), wyraźnie widać, że ceny rosyjskiego przywozu również wywarły negatywny wpływ na kształtowanie się cen przemysłu Wspólnoty w tym okresie.
Rentowność
(69) Ogólna rentowność przemysłu Wspólnoty ze sprzedaży na rynku Wspólnoty zmniejszyła się w okresie objętym analizą, jak pokazano poniżej:
Rentowność _BAR_ _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
w % _BAR_ 2,6 _BAR_ 4,3 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,8 _BAR_
(70) Uwzględniając stopień złożoności procesu produkcyjnego niezbędnego do produkcji elektrotechnicznych blach teksturowanych, poziom 8 % zysku uznano za uzasadniony dla tego przemysłu, aby mógł on zachować swoje możliwości rozwojowe.
Poziomu osiągniętego w 1997 r. nie można uznać za reprezentatywny, ponieważ w tym roku kształtował się on głównie pod wpływem wysokich strat finansowych odnotowanych przez jednego z producentów Wspólnoty, który miał trudności z zaopatrzeniem w surowce.
W tym samym roku, wszyscy pozostali producenci Wspólnoty odnotowali zyski na zadowalającym poziomie przeciętnie około 8 %.
W odniesieniu do kształtowania się rentowności i jej spadku w okresie od 1998 r. do okresu dochodzenia, przywołuje się także wyjaśnienie przedstawione w motywach 77 i 80.
Przepływy środków pieniężnych, zdolność mobilizowania kapitału i płace
(71) Przepływy środków pieniężnych i płace kształtowały się następująco:
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
Przepływy środków pieniężnych _BAR_ nie odnotowano _BAR_ 100 _BAR_ 80 _BAR_ 103 _BAR_
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 103 _BAR_
Nie napotkano żadnych specjalnych problemów związanych ze zdolnością do mobilizowania kapitału w okresie objętym analizą.
Należy przypomnieć, że trzech spośród producentów Wspólnoty należy do większego ugrupowania.
Inwestycje i zwrot z inwestycji
(72) Równolegle do szerokiego programu restrukturyzacji przemysł Wspólnoty podjął znaczne inwestycje mające na celu racjonalizację produkcji i sprzedaży.
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ nie odnotowano _BAR_ 12,2 _BAR_ 4,0 _BAR_ 3,6 _BAR_
Wydajność i zatrudnienie
(73) Szczegółowe dane dotyczące wydajności i zatrudnienia przedstawiają się następująco:
Wskaźnik 1997 = 100 _BAR_ _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
Wydajność _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 115 _BAR_ 115 _BAR_
Liczba zatrudnionych _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 90 _BAR_ 90 _BAR_
(74) Z powodu szeroko zakrojonej restrukturyzacji, jaka przeszedł przemysł Wspólnoty po wprowadzeniu środków antydumpingowych będących przedmiotem bieżącego przeglądu, wydajność wzrosła w okresie objętym analizą ogółem o 15 %.
(75) Restrukturyzacja również doprowadziła do zmniejszenia zatrudnienia o 10 % w tym samym okresie.
Działalność wywozowa przemysłu Wspólnoty
(76) Przemysł Wspólnoty był bardzo aktywny na rynkach państw trzecich, wywożąc około jednej trzeciej swojej produkcji elektrotechnicznych blach teksturowanych.
Pokazuje to, że ten przemysł jest w stanie sprostać konkurencji na skalę globalną.
W obliczu międzynarodowego kryzysu stalowego jego wywóz zmniejszył się o 7 % z około
78000
ton w 1997 r. do około
73000
ton w 1999 r., a następnie wzrósł do około
76000
ton w okresie trwania dochodzenia.
Szczegółowe dane dotyczące wielkości wywozu przemysłu Wspólnoty są następujące:
Wywóz _BAR_ _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 (okres dochodzenia) _BAR_
wielkość w tonach _BAR_ 78209 _BAR_ 73774 _BAR_ 72961 _BAR_ 76345 _BAR_
wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 93 _BAR_ 98 _BAR_
Rozmiary praktyk dumpingowych i odrabianie strat spowodowanych praktykami dumpingowymi w przeszłości
(77) Jeżeli chodzi o wpływ wielkości faktycznej marży dumpingowej ustalonej w okresie trwania dochodzenia na sytuację przemysłu Wspólnoty należy zauważyć, że ta marża ustalona dla Rosji jest wyższa, niż ustalona w pierwotnym okresie dochodzenia (patrz: motyw 37).
Sytuacja przemysłu Wspólnoty uległa do pewnego stopnia poprawie po wprowadzeniu środków, jednakże nie wrócił on do poprzedniego stanu.
Dlatego, gdyby środki zostały uchylone, wpływ marży dumpingowej ustalonej w ramach bieżącego dochodzenia byłby znaczny.
Wzrost
(78) Przypomina się, że konsumpcja Wspólnoty zwiększyło się o 5 % w latach 1997 i 1999, a następnie spadło o 4,9 % w okresie trwania dochodzenia, wracając do poziomu bliskiego do osiągniętego w 1997 r.
Wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty kształtowała w tym okresie podobnie, chociaż spadek w latach 1999 i 2000 był jednakże mniejszy niż zmniejszenie się konsumpcji w tych latach.
5.
Podsumowanie sytuacji przemysłu Wspólnoty
(79) Pod względem wielkości, wprowadzenie środków antydumpingowych na przywóz przedmiotowego wyrobu z Rosji umożliwiło poprawę sytuacji ekonomicznej przemysłu Wspólnoty w latach 1997 i 1999.
Umożliwiło to przemysłowi Wspólnoty zwiększenie swojej produkcji o 3,7 % a jego sprzedaży na rynku Wspólnoty o 10 %.
Zwiększył się również jego udział w rynku o 3,4 punktów procentowych w tym samym okresie.
Jednakże w okresie trwania dochodzenia tendencja ta uległa odwróceniu (produkcja -0,3 %, dostawy dla Wspólnoty -4,3 % punktów procentowych), podczas gdy konsumpcja spadła w tym samym okresie o 4,9 % (patrz: motyw 47).
(80) Sytuacja finansowa przemysłu Wspólnoty początkowo poprawiła się po wprowadzeniu środków. Jednakże w obliczu generalnego braku stabilizacji na światowym rynku stali, ceny przemysłu Wspólnoty, na które również wywierały ujemny wpływ ceny przywozu z Rosji, zmniejszyły się o około 8 % w latach 1997 i 1998.
Pomimo szerokiej restrukturyzacji podjętej przez producentów Wspólnoty, znacznego wzrostu wydajności jak również zwiększenia sprzedaży, spadek cen powodował, w okresie od 1998 r. do czasu bieżącego dochodzenia, stały spadek rentowności przemysłu Wspólnoty.
(81) Dlatego, pomimo poprawy obserwowanej po nałożeniu środków antydumpingowych, przemysł Wspólnoty jest w dalszym ciągu osłabiony.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI I/LUB POWTÓRZENIA SIĘ STRAT
(82) Mając na uwadze fakt, że obiekty do produkcji elektrotechnicznych blach teksturowanych można również wykorzystać do produkcji innych wyrobów (patrz: motyw 63), dokładna ocena mocy produkcyjnych rosyjskich eksporterów w stosunku jedynie do przedmiotowego wyrobu była bez znaczenia.
Tym niemniej, jak stwierdzono w motywie 41, producenci elektrotechnicznych blach teksturowanych w Rosji zwiększyli swoje łączne, dostępne moce produkcyjne (przeznaczone do produkcji przedmiotowego wyrobu i innych wyrobów) o około 10 % w okresie objętym analizą.
Poziom osiągnięty obecnie dalece przewyższa chłonność ich rynku krajowego lub innych potencjalnych rynków trzecich.
Obecny poziom zdolności produkcyjnych jest wystarczający na pokrycie całości popytu na elektrotechniczne blachy teksturowane we Wspólnocie.
Jak już wskazano w motywie 40, rosyjscy producenci elektrotechnicznych blach teksturowanych posiadają znaczne wolne moce produkcyjne, które mogą wykorzystać na zaopatrzenie rynków eksportowych.
Gdyby te dodatkowe ilości zostały skierowane na rynek Wspólnoty, najprawdopodobniej znacznie przewyższyłyby poziom ustalony w niniejszym dochodzeniu.
(83) Od 1994 r., rosyjscy producenci elektrotechnicznych blach teksturowanych rozwijali swoją organizację sprzedaży we Wspólnocie Europejskiej Na przykład, jeden z producentów eksportujących posiada obecnie powiązaną organizację sprzedaży we Wspólnocie.
Wziąwszy pod uwagę inwestycje dokonane w tym celu, wyraźnie widać, że rosyjscy producenci zamierzają rozwijać swoją sprzedaż na rynku UE.
(84) Ponieważ w okresie trwania dochodzenia, rosyjscy producenci w dalszym ciągu kontynuują sprzedaż elektrotechnicznych blach teksturowanych na rynku Wspólnoty po cenach znacznie poniżej cen stosowanych przez producentów Wspólnoty, takie zachowanie cenowe w połączeniu z ich możliwościami sprzedaży zwiększonych ilości mogłoby najprawdopodobniej spowodować depresję cenowa na rynku Wspólnoty, podobnie jak ustalono w pierwotnym dochodzeniu, gdyby obowiązujące środki wygasły.
(85) Jak przedstawiono w motywach 59–81, sytuacja przemysłu Wspólnoty jest wciąż niepewna, w szczególności, jeżeli chodzi o jego rentowność.
Istnieje prawdopodobieństwo, że gdyby przemysł Wspólnoty znalazł się w sytuacji zwiększonego przywozu z Rosji po cenach dumpingowych, spowodowałoby to pogorszenie jego sytuacji finansowej, jak ustalono w ramach pierwotnego dochodzenia.
Na tej podstawie wnioskuje się, że uchylenie środków najprawdopodobniej spowodowałoby kontynuację i/lub powtórzenie się strat ponoszonych przez przemysł Wspólnoty.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Wstęp
(86) Zgodnie z art. 21 podstawowego rozporządzenia zbadano, czy przedłużenie obowiązywania środków antydumpingowych byłoby wbrew interesom Wspólnoty jako całości.
Analizę tę oparto na ocenie różnych interesów, tzn. interesu przemysłu Wspólnoty, jego dostawców surowców, importerów i odbiorców przedmiotowego wyrobu.
Do celów tej analizy, Komisja zażądała informacji od wszystkich zidentyfikowanych, zainteresowanych stron.
(87) Należy również zauważyć, że w kontekście przeglądu związanego z wygaśnięciem środków, analiza sytuacji, w której istniały środki antydumpingowe umożliwia ocenę wszelkiego negatywnego, nadmiernego wpływu obowiązujących środków antydumpingowych na zainteresowane strony.
2.
Interes przemysłu Wspólnoty
(88) Jak pokazano w analizie jego sytuacji przedstawionej powyżej, przemysł Wspólnoty był w stanie na początku okresu objętego analizą poprawić swoją sytuację i przywrócić, w szczególności, zadowalający poziom rentowności.
Pokazuje to, że ten przemysł ten umie skorzystać z ochrony oferowanej przez środki antydumpingowe przeciwko nieuczciwym praktykom handlowym.
(89) Przemysł Wspólnoty również wykazał swoją gotowość i zdecydowanie do skonsolidowania swojej konkurencyjnej obecności zarówno na rynku Wspólnoty, jak i na całym świecie.
Od czasu pierwotnego dochodzenia przemysł ten zrealizował szeroko zakrojony program restrukturyzacji i jest obecnie kontrolowany przez dwie niezależne grupy finansowe w celu scentralizowania i zabezpieczenia dostaw surowca do produkcji elektrotechnicznych blach teksturowanych w ramach grupy Thyssen Krupp oraz skoncentrowania inwestycji na produkcji blach wyższej jakości oraz poprawie właściwości technicznych (zmniejszenie strat magnetycznych).
Fuzja trzech wnoszących skargę podmiotów w ramach tej samej spółki holdingowej miała na celu stworzenie większego podmiotu, który mógłby bardziej efektywnie konkurować z innymi producentami elektrotechnicznych blach teksturowanych (około 11) na rynku światowym.
(90) Jasnym jest, że w okresie objętym analizą sytuacja przemysłu Wspólnoty była w dalszym ciągu niepewna i aby utrzymać odpowiednią wielkość produkcja i dostaw zarówno na rynek krajowy jak i na wywóz musiał utrzymywać koszty stałe na odpowiednim poziomie i musiał pozostawać konkurencyjny.
Innymi słowy, kroki podjęte przez przemysł Wspólnoty w kierunku zracjonalizowania i zrestrukturyzowania produkcji poszłyby na marne, gdyby wznowione i zwiększone praktyki dumpingowe przeszkodziły mu w osiągnięciu odpowiedniego poziomu sprzedaży.
(91) Podsumowując, wziąwszy pod uwagę bieżące możliwości przemysłu Wspólnoty oraz jego usiłowania w kierunku zachowania konkurencyjności na rynkach europejskich i światowych uznaje się, że jeżeli środki przestaną obowiązywać sytuacja przemysłu Wspólnoty zostanie zagrożona poprzez wynikający z tego, przewidywany wzrost przywozu elektrotechnicznych blach teksturowanych z Rosji.
3.
Interes przemysłów surowcowych
(92) Tylko jeden dostawca odpowiedział na kwestionariusz Komisji.
Spółka ta, będąca częścią tego samego holdingu, co trzej producenci Wspólnoty wymienieni powyżej (patrz: motyw 60), produkuje różne rodzaje stali, w szczególności surowiec niezbędny do produkcji elektrotechnicznych blach teksturowanych.
Jest ona obecnie jedynym, pozostałym, ważnym producentem tego rodzaju stali we Wspólnocie Europejskiej, jako że inne duże kombinaty stalowe zaprzestały jego produkcji.
Spółka ta dokonała znacznych inwestycji w celu zracjonalizowania i rozwinięcia produkcji krzemowej stali elektrotechnicznej.
Inwestycja ta miała miejsce w samym czasie, co wspomniana wyżej fuzja (patrz: motyw 60).
Można to traktować jako część ogólnego wysiłku grupy ukierunkowanego na poprawę jej pozycji konkurencyjnej.
Z powyższego wyraźnie wynika, że dostawca krzemowej stali elektrotechnicznej jest uzależniony od sytuacji przemysłu Wspólnoty.
Ponadto, ponieważ trudno jest przejść z produkcji krzemowej stali elektrotechnicznej na produkcję innych rodzajów stali bez poniesienia znacznych kosztów, każde zmniejszenie produkcji elektrotechnicznych blach teksturowanych będzie miało negatywny wpływ na zatrudnienie.
(93) Dlatego stwierdza się, że utrzymanie środków w mocy leży także w interesie dostawców.
4.
Interes importerów elektrotechnicznych blach teksturowanych
(94) W niniejszym dochodzeniu nie współpracował żaden niezależny importer.
Na podstawie dostępnych informacji należy stwierdzić, że przedmiotowy wyrób, który generalnie jest przywożony przez wyspecjalizowane w przywozie stali podmioty, stanowi jedynie niewielką część różnorodnego asortymentu wyrobów stalowych, jakimi handlują.
W związku z tym uznaje się, że kontynuacja środków antydumpingowych będzie miała minimalny, jeżeli jakikolwiek wpływ na ogólną sytuację importerów.
5.
Interes odbiorców
(95) Około 40 odbiorców elektrotechnicznych blach teksturowanych otrzymało kwestionariusz dostosowany do ich działalności.
Komisja otrzymała dziewięć odpowiedzi, reprezentujących poniżej niż 20 % całkowitej konsumpcji elektrotechnicznych blach teksturowanych we Wspólnocie.
(96) Przetwórstwem zajmują się dwa rodzaje przedsiębiorstw:
- pierwsze dokonują cięcia elektrotechnicznych blach teksturowanych zgodnie z zadanymi kształtami i montują te kawałki wytwarzając rdzenie transformatorowe, które są następnie sprzedawane producentom transformatorów do dalszej obróbki,
- drugie produkują transformatory.
Te firmy albo wykorzystują rdzenie produkowane przez rdzenie same przed produkcją transformatorów.
(97) Sektor producentów rdzeni transformatorowych powstał niedawno.
Obejmuje niewiele podmiotów, z których tylko jedna firma, powiązana z jednym ze składających skargę podmiotów, współpracowała w dochodzeniu.
Chociaż elektrotechniczne blachy teksturowane stanowią najbardziej znaczącą pozycję pod względem kosztów w produkcji rdzeni transformatorowych, nic nie wskazuje na to, aby sektor ten znajdował się pod jakąkolwiek specjalną presją mającą na celu obniżkę cen.
W rzeczywistości, podmioty gospodarcze zaopatrujące producentów transformatorów są w dużym stopniu uzależnione od cen, jakie producenci transformatorów mogą uzyskać za swoje wyroby finalne.
(98) Przeciwnie, sektor producentów transformatorów istnieje od dawna, tradycyjnie zaopatrując dużych producentów energii.
Generalnie przemysł transformatorów należy do dużych grup przemysłowych, które obecne są na całym świecie.
Niektóre z nich utworzyły organizacje skupu, które zbierają wszystkie zamówienia dla całej grupy w celu poprawy swojej pozycji negocjacyjnej wobec producentów elektrotechnicznych blach teksturowanych.
Istnieją również mniejsze ugrupowania lub przedsiębiorstwa.
Elektrotechniczne blachy teksturowane stanowią znaczącą pozycję całkowitych kosztów wyrobów finalnych tego przemysłu (10 %-30 % w zależności od rodzaju transformatora).
Przemysł ten jest przede wszystkim zainteresowany działaniem na uczciwym, konkurencyjnym rynku, który umożliwiałby mu produkcję i sprzedaż wysokiej jakości wyrobów.
(99) W tym względzie, niektórzy odbiorcy elektrotechnicznych blach teksturowanych utrzymywali, że w okresie trwania dochodzenia napotkali na niedobory podażowe ze strony pewnych producentów Wspólnoty związane z brakiem dostatecznych mocy.
Inni twierdzili, że nie można było przywozić elektrotechnicznych blach teksturowanych z innych źródeł.
Jednakże nie przedstawili oni żadnych dowodów na poparcie tych stwierdzeń.
W każdym przypadku, stoi to w jaskrawej sprzeczności z ustaleniami bieżącego dochodzenia.
Jak stwierdzono w motywie 64, przemysł Wspólnoty posiadał wolne moce produkcyjne w okresie objętym analizą, umożliwiające mu produkowanie dużych ilości elektrotechnicznych blach teksturowanych.
Ponadto, można było również przywozić elektrotechniczne blachy teksturowane z innych źródeł, takich jak Polska i Republika Czeska (patrz: motyw 58).
Dlatego też te stwierdzenia są nieuzasadnione.
(100) Jeżeli chodzi o konkurencyjną sytuację na wspólnotowym rynku elektrotechnicznych blach teksturowanych, niektórzy odbiorcy stwierdzali, że kontynuowanie środków ograniczające wywóz z Rosji utrzymywałoby ceny elektrotechnicznych blach teksturowanych na sztucznie zawyżonym poziomie.
To z kolei będzie ograniczać ich własną konkurencyjność na rynku Wspólnoty.
Jednakże na podstawie danych Eurostat, wielkość przywozu z państw trzecich wydawała się raczej ograniczona, a więc udział w rynku odbiorców europejskich nie pogorszył się, ani nie zmniejszyła się wielkość ich sprzedaży na wywóz.
Przeciętne ceny przywożonych transformatorów również wydawały się prawie stałe.
Dlatego wydaje się, że istniejące środki antydumpingowe nie podważyły konkurencyjności tego przemysłu.
(101) Ponadto krytykowano fakt, że grupa Thyssen Krupp była zarówno jedynym producentem krzemowej stali elektrotechnicznej we Wspólnocie i właścicielem trzech spośród czterech wspólnotowych producentów elektrotechnicznych blach teksturowanych.
Specyficzna sytuacja grupy Thyssen Krupp została szczegółowo przeanalizowana przez Komisję w odniesieniu do przepisów Traktatu EWWiS dotyczących konkurencji (patrz: motywy 60 i 89).
W czasie dochodzenia nie udostępniono żadnych nowych lub dalszych informacji, które wskazywałyby, że sytuacja konkurencyjna uległa zmianie od wspomnianego powyżej badania przeprowadzonego przez Komisje.
Dlatego krytyka ta jest również nieuzasadniona.
(102) Na podstawie powyższego wydaje się, że środki nie mają znacznego wpływu na sytuację odbiorców.
Poza tym, nic nie wskazuje na to, aby ich kontynuacja miała inny wpływ w przyszłości.
(103) Jeżeli środki miałyby zostać uchylone, istnieje ryzyko, że sytuacja przemysłu Wspólnoty mogłaby ulec dalszemu osłabieniu wskutek kontynuacji/wznowienia przywozu po cenach dumpingowych.
Faktycznie, jak wspomniano w motywie 92 powyżej oraz wziąwszy pod uwagę szczególny charakter i złożoność produkcji elektrotechnicznych blach teksturowanych, liczbą dostępnych źródeł dostaw elektrotechnicznych blach teksturowanych jest na poziomie światowym ograniczona.
Gdyby przemysł Wspólnoty zmniejszył swoją działalność, spowodowałoby to stopniowy wzrost uzależnienia odbiorców elektrotechnicznych blach teksturowanych stopniowo od przywożonych materiałów.
(104) W tym zakresie należy również wspomnieć, że przedmiotowy wyrób można uznać za produkt strategiczny dla przemysłów odbiorczych.
W rzeczywistości, elektrotechniczne blachy teksturowane to unikatowy produkt, którego nie można – w większości jego zastosowań, zastąpić żadnym materiałem alternatywnym.
Skomplikowany proces produkcyjny powoduje, że blachy teksturowane różnią się znacznie od większości innych rodzajów stali.
Elektrotechniczne blachy teksturowane wykorzystuje się głównie do produkcji transformatorów mocy i dystrybucyjnych.
Dlatego też stanowią one kluczowy element w strategicznym sektorze wspierającym infrastrukturę dystrybucji energii.
Dlatego w interesie europejskich przemysłów odbiorczych jest, aby źródła zaopatrzenia we Wspólnocie nie ulegały dalszemu osłabianiu przez kontynuację lub wznowienie przywozu po cenach dumpingowych.
6.
Wnioski
(105) Wziąwszy pod uwagę powyżej scharakteryzowany stan faktyczny i przesłanki stwierdza się, że przedłużenie obowiązywania środków nie jest wbrew interesowi Wspólnoty jako całości.
H. FORMA ŚRODKÓW
(106) Obecne dochodzenie ograniczało się do art. 11 ust. 2 decyzji podstawowej [9]. Jak wspomniano powyżej (patrz pkt 6), dochodzenia w ramach art. 11 ust. 3 w sprawie odpowiedniości formy środków oraz traktowania według reguł gospodarki rynkowej będą kontynuowane. W tym kontekście przypomina się, że decyzją Komisji 303/96/EWWiS z dnia 19 lutego 1996 r. Komisja przyjęła zobowiązanie, które powinno zostać utrzymane do czasu otrzymania wyników przeglądów na mocy art. 11 ust. 3.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(107) Wszystkie zainteresowane strony poinformowano o stanie faktycznym, na podstawie którego zamierza się rekomendować utrzymanie istniejących środków w ich obecnej formie.
Stronom dano także czas na składanie oświadczeń związanych z tą informacją.
Nie otrzymano żadnych nowych argumentów.
(108) Z powyższego wynika, że jak określono w art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, środki antydumpingowe stosowane do przywozu elektrotechnicznych blach teksturowanych pochodzących z Rosji, nałożone decyzją nr 303/96/EWWiS, powinny zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz walcowanych na zimno blach ze stali krzemowej elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych o szerokości ponad 500 mm pochodzących z Rosji i objętych kodami CN 72251100 (blachy o szerokości 600 mm lub powyżej) i 72261110 (blachy o szerokości ponad 500 mm ale mniej niż 600 mm).
2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego wynosi 40,1 % ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem (dodatkowy kod TARIC 8877).
3.
O ile nie ustalono inaczej, mają zastosowanie obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Niezależnie od przepisów art. 1, cło nie ma zastosowania do przywozu przedmiotowych wyrobów wywożonych i fakturowanych bezpośrednio do kontrahentów we Wspólnocie przez następujące przedsiębiorstwa (oba pod dodatkowym kodem TARIC 8878):
- Kombinat Metalurgiczny Novolipetsk), Lipetsk,
- Viz Stal, Jekaterinburg.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 152/2003
z dnia 27 stycznia 2003 r.
zmieniające środki antydumpingowe nakładane przez rozporządzenie (WE) nr 299/2001 na przywóz nadmanganianu potasu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (rozporządzenie podstawowe), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji, przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) W lutym 2001 r.
Rada na mocy rozporządzenia (WE) nr 299/2001 [2] nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nadmanganianu potasu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL).
Cło przybrało formę cła specyficznego.
2.
Wszczęcie
(2) Dnia 13 czerwca 2002 r. Komisja ogłosiła w drodze zawiadomienia (zawiadomienie o wszczęciu) opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] wszczęcie częściowego tymczasowego postępowania przeglądowego w sprawie środków antydumpingowych stosowanych do przywozu nadmanganianu potasu pochodzącego z ChRL do Wspólnoty.
(3) Postępowanie zostało wszczęte z inicjatywy Komisji, w celu zbadania stosowności obowiązujących środków.
Aktualny środek, tzn. cło w formie cła specyficznego nie uwzględnia sytuacji, gdy przywożone towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu.
3.
Postępowanie
(4) Komisja oficjalnie poinformowała producentów eksportujących, importerów oraz znanych zainteresowanych użytkowników i ich zrzeszenia, przedstawicieli zainteresowanego kraju wywozu i producentów wspólnotowych o wszczęciu postępowania.
Strony zainteresowane uzyskały możliwość przedstawienia swych opinii w formie pisemnej i złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(5) Pewna liczba producentów eksportujących w zainteresowanym kraju jak również producentów wspólnotowych i wspólnotowych podmiotów gospodarczych przedstawiła swoje opinie w formie pisemnej.
Wszystkim stronom, które złożyły wniosek o to w określonym wyżej terminie i wykazały istnienie szczególnych powodów, dla których powinny zostać przesłuchane, możliwość taka została przyznana.
(6) Komisja poszukiwała i zweryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do celów określenia stosowności obowiązujących środków.
B. WYNIKI POSTĘPOWANIA
(7) Artykuł 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4] przewiduje dla określenia wartości celnej, proporcjonalne przeliczenie ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej w sytuacjach, gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu.
(8) Aby uniknąć obciążania cłami antydumpingowymi w nadmiernej wysokości, cło specyficzne powinno zostać, w przypadku towarów uszkodzonych zmniejszone o wskaźnik procentowy odpowiadający proporcjonalnemu przeliczeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.
(9) Producenci wspólnotowi argumentowali, że termin "uszkodzony" jest ogólnikowy i może podlegać szerokiej interpretacji, która może prowadzić do praktyk obchodzenia przepisów lub nawet uczynić cło antydumpingowe nieskutecznym.
Aby uniknąć obchodzenia przepisów, zaproponowano, aby w każdym przypadku, gdy organy celne uznają towary za uszkodzone, dostarczona została druga niezależna fachowa opinia w kwestii, czy towary są uszkodzone.
(10) Należy zauważyć, że wycena towarów uszkodzonych lub nieuszkodzonych, przeprowadzana jest przez organy celne zgodnie z dobrze ustanowionymi zasadami określonymi przez Wspólnotowy Kodeks Celny, niedopuszczającymi szerokiej interpretacji, która może uczynić cło antydumpingowe nieskutecznym.
Ze względu na te ustanowione zasady, nie ma potrzeby ustanawiania przepisów szczególnych, obejmujących towary podlegające środkom antydumpingowym.
Dlatego wniosek o wprowadzenie obowiązkowej drugiej fachowej opinii zostaje odrzucony.
(11) Z tego powodu sformułowany zostaje wniosek, że przy braku umotywowanych argumentów zainteresowanych stron, w przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i cena faktycznie zapłacona bądź należna zostaje z tego powodu proporcjonalnie przeliczona w celu ustalenia wartości celnej, cło specyficzne zostaje obniżone o wskaźnik procentowy odpowiadający proporcjonalnemu przeliczeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 299/2001 dodaje się następujący ustęp:
"4.
W przypadku gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i cena faktycznie zapłacona bądź należna zostaje z tego powodu proporcjonalnie przeliczona w celu ustalenia wartości celnej, zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93, cło antydumpingowe obliczone na podstawie powyżej ustalonych wartości zostaje zmniejszone o wskaźnik procentowy odpowiadający proporcjonalnemu przeliczeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 155/2003
z dnia 27 stycznia 2003 r.
zmieniające środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1824/2001 w sprawie przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (rozporządzenie podstawowe), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) We wrześniu 2001 r. rozporządzeniem (WE) nr 1824/2001 [2], Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL") i Tajwanu.
Cło przyjęło formę cła specyficznego.
2.
Wszczęcie
(2) W dniu 13 czerwca 2002 r., Komisja ogłosiła przez zawiadomienie (zawiadomienie o wszczęciu) opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] o wszczęciu częściowego, tymczasowego postępowania przeglądowego dotyczącego środków antydumpingowych stosowanych do przywozu do Wspólnoty zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych pochodzących Z ChRL i Tajwanu.
(3) Postępowanie przeglądowe wszczęte z inicjatywy Komisji w celu zbadania adekwatności obowiązujących środków.
Istniejące środki, tj. cło w postaci cła specyficznego nie dostarczało sytuacji, w których towary przywożone zostały uszkodzone przed wejściem do swobodnego obrotu.
3.
Dochodzenie
(4) Komisja zwróciła się oficjalnie do producentów eksportujących, importerów oraz użytkowników uznanych za zainteresowanych oraz ich stowarzyszenia, przedstawicieli krajów wywozu oraz producentów wspólnotowych o wszczęciu postępowania.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wnioskowania o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(5) Kilku producentów eksportujących z zainteresowanych krajów, jak również producentów wspólnotowych oraz wspólnotowych importerów/handlowców wyraziło swoje poglądy na piśmie.
Wszystkim Stronom, które wnioskowały o to w powyższym terminie i przedstawiły istnienie szczególnych powodów, dla których powinny zostać wysłuchane, taka możliwość została przyznana.
(6) Komisja wyszukała i zweryfikowała wszystkie informacje, jakie uznała za niezbędne do celów określenia adekwatności obowiązujących środków.
B. WYNIKI DOCHODZENIA
(7) Artykuł 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r.
[4] ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny przewiduje, iż w sytuacjach, gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu do celów określenia wartości celnej proporcjonalne rozłożenie ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.
(8) W celu uniknięcia obciążenia nadmierną kwotą cła antydumpingowego, cło specyficzne w przypadku towarów uszkodzonych powinno być zmniejszane o procent odpowiadający proporcjonalnemu rozłożeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.
Zgodnie z dobrze ugruntowanymi zasadami określonymi przez Wspólnotowy Kodeks Celny, wartość celna zmniejszana jest o procent, odpowiadający proporcjonalnemu rozłożeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.
(9) Żadna z zainteresowanych stron nie przedłożyła komentarzy ani argumentów przeciwko tej propozycji.
(10) Dlatego też, uznaje się, iż w braku wysunięcia przez zainteresowane strony jakichkolwiek argumentów merytorycznych, w przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem ich do swobodnego obrotu i z tego powodu, do celów ustalenia wartości celnej, oblicza się proporcjonalnie cenę faktycznie zapłaconą bądź należną, cło specyficzne powinno zostać zmniejszone o procent odpowiadający proporcjonalnemu rozłożeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1824/2001, zastępuje się następującym tekstem:
"Artykuł 3
1.
W przypadku gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem ich do swobodnego obrotu i z tego powodu do celów ustalenia wartości celnej, cena faktycznie zapłacona bądź należna jest proporcjonalnie obliczana, zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93, kwota cła antydumpingowego obliczona na podstawie kwoty ustalonej powyżej, zostanie zmniejszona o procent odpowiadający proporcjonalnemu rozłożeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.
2.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych chyba że ustalono inaczej." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 159/2003
z dnia 29 stycznia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2377/2002 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym Wspólnoty na jęczmień do produkcji słodu z państw trzecich i wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2377/2002 [3] otwiera kontyngent taryfowy przy przywozie w wysokości 50000 ton jęczmienia do produkcji słodu objętego kodem CN 10030050.
Ten kod CN został utworzony podczas negocjacji w specjalnej Rundzie Urugwajskiej i dotyczy kodu HS 100300.
W celu uniknięcia problemów natury praktycznej z cłem podczas przywozu jęczmienia do produkcji słodu w ramach tego kontyngentu taryfowego należy stosować kod HS 100300 obejmujący jęczmień do produkcji słodu.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2377/2002 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kontyngent taryfowy przywozowy w wysokości 50000 ton na jęczmień do produkcji słodu objęty kodem HS (ex) 100300 stosowany w produkcji piwa dojrzewającego w kadziach zawierających buczynę zostaje niniejszym otwarty."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 162/2003
z dnia 30 stycznia 2003 r.
dotyczące zezwolenia na dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady nr 1756/2002 [2], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 2 pkt aaa) dyrektywy 70/524/EWG zezwolenia na wprowadzenie do obrotu kokcydiostatyków mają być związane z osobą odpowiedzialną za ich wprowadzanie do obrotu.
Zezwoleń takich udziela się na okres 10 lat, pod warunkiem że spełniono wszystkie warunki ustanowione w art. 3a tej dyrektywy.
(2) Ocena wniosku o zezwolenie, przedłożonego w odniesieniu do preparatów zawierających kokcydiostatyki wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wykazuje, że warunki określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG zostały spełnione.
Dlatego też preparaty zawierające kokcydiostatyki mogą zostać dopuszczone oraz włączone do rozdziału I wykazu dopuszczonych dodatków paszowych określonych w art. 9t lit. b) tej dyrektywy.
(3) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do bezpieczeństwa oraz korzystnego wpływu preparatów zawierających kokcydiostatyki na produkcję zwierzęcą, na warunkach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatek należący do grupy "Kokcydiostatyki oraz inne środki farmaceutyczne" wymieniony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zostaje dopuszczony do stosowania jako dodatek w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 188/2003
z dnia 31 stycznia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2222/2000 ustanawiające zasady finansowe dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999, z dnia 21 czerwca 1999 r., w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2500/2001 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jednym z celów art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 jest rozstrzygnięcie pierwszeństwa oraz szczególnych problemów w dziedzinie dostosowania sektora rolnego i obszarów wiejskich w państwach ubiegających się o członkostwo. Szkoda wyrządzona rolnictwu i obszarom wiejskim nadzwyczajnymi klęskami żywiołowymi może powodować takie problemy, jakie wyniknęły podczas powodzi, która w sierpniu 2002 r., spowodowała znaczące szkody w niektórych państwach ubiegających się o członkostwo. Wspólnota musi być w stanie właściwie reagować na takie nadzwyczajne klęski żywiołowe, wykorzystując różne instrumenty, w tym instrumenty przedakcesyjne ustalone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 (instrument przedakcesyjny).
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2222/2000 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2252/2001 [4], nie zawiera żadnych przepisów szczególnych dotyczących zarządzania pomocą, jeżeli przyznanie takiej pomocy dotyczy, lub jest uzależnione, od wystąpienia nadzwyczajnej klęski żywiołowej.
Takie przepisy należy ustalić do celu umożliwienia podjęcia odpowiedniego i szybkiego działania w świetle takich klęsk żywiołowych.
(3) Artykuł 5 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 2222/2000 stanowi, że jednym z zadań agencji SAPARD jest dobór projektów. Doświadczenie pokazuje, że w pewnych okolicznościach, zadaniem tym musi się zająć ta agencja.
(4) Artykuł. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2222/2000 ustanawia zasady dotyczące automatycznego wycofywania niewykorzystanych środków, odzwierciedlające te, zawarte w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r., ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [5], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1447/2001 [6]. W celu stosowania tych zasad na podstawie SAPARD, w warunkach równorzędnych do tych, dotyczących Państw Członkowskich, należy uwzględnić, że wobec braku decyzji Komisji w sprawie powierzenia zadań zarządzania pomocą państwom ubiegającym się o członkostwo, stosowanie instrumentu nie jest możliwe, projekty nie mogą generować kosztów kwalifikowanych, a co za tym idzie, żaden ze środków przyznanych danym państwom nie może stanowić przedmiotu nakazu płatności. Prawdopodobnie, termin podjęcia takich decyzji nie pozostaje bez wpływu na wykorzystywanie środków w pierwszych latach stosowania instrumentu przedakcesyjnego w każdym z państw ubiegających się o członkostwo.
(5) Ponieważ w większości krajów kandydujących, wdrażanie programów SAPARD rozpoczęto dopiero w 2002 r., a środki po raz pierwszy wprowadzono do budżetu w 2000 r., za właściwe uznaje się przedłużenie terminu wykorzystywania środków dotyczących rocznych alokacji na lata 2000–2002, a zatem, stopniowe przejście w kierunku zasad automatycznego wycofywania środków, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999.
Ponadto, jeżeli przywołuje się ryzyko wycofania środków, dopuszcza się składanie wniosków o dokonanie płatności również do końca omawianego kwartału.
(6) Dlatego też, rozporządzenie (WE) nr 2222/2000 należy odpowiednio zmienić.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2222/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 dodaje się lit. j) w brzmieniu:
"j) "nadzwyczajna klęska żywiołowa"; oznacza klęskę żywiołową o wyjątkowo dużym zasięgu oraz powodującą znaczące szkody i zniszczenia.";
2) w art. 5 ust. 1 tiret drugie i trzecie otrzymują brzmienie:
"— dobór projektu, z wyjątkiem przypadków, w których w odniesieniu do omawianego środka z zatwierdzonego programu SAPARD na rzecz rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich (zwanego dalej programem) wyznaczono tylko jednego beneficjenta lub, gdy zadanie doboru projektu powierzono wyznaczonemu organowi lub organom;
— weryfikowanie wniosków o zatwierdzenie projektów w świetle ustalonych warunków, kwalifikacji oraz treści programu, w tym, tam, gdzie jest to stosowne, przepisów o zamówieniach publicznych.";
3) w art. 7 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Uwzględniając wymogi art. 10, Komisja wycofuje dowolną część zaangażowania, które nie zostało rozliczone wpłatą na rachunek lub, dla którego Komisja nie otrzymała prawidłowo sporządzonego wniosku o dokonanie płatności, z następującą datą:
a) dla środków dotyczących alokacji za 2000 r.: 31 grudnia 2004 r.;
b) dla środków dotyczących alokacji za 2001 r.: 31 grudnia 2005 r.;
c) dla środków dotyczących alokacji za 2002 i 2003 r.: 31 grudnia 2006 r.;
d) dla środków dotyczących alokacji za każdy rok po 2003 r.: 31 grudnia drugiego roku następującego po roku danego zaangażowania finansowego.";
4) w art. 9 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— należy oprzeć na deklaracjach wydatków poniesionych przez beneficjenta.
Takie deklaracje obejmują jedynie projekty wybrane oraz wydatki zapłacone od daty podjęcia decyzji Komisji określonej w art. 3 ust. 1, z wyjątkiem studium wykonalności oraz pokrewnych badań dotyczących wybranych projektów i pomocy technicznej.
Jednakże jeżeli Komisja uznaje, że wystąpiła nadzwyczajna klęska żywiołowa, płatności na rzecz beneficjentów dotyczące tej klęski żywiołowej mogą podlegać przywilejowi odstępstwa, zastępującemu wymóg dotyczący deklaracji wydatków w drodze możliwości wypłacenia zaliczek.";
5) w art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja bierze pod uwagę jedynie wnioski o dokonanie płatności sporządzone kwartalnie przez agencję SAPARD, złożone zgodnie z formą ustanowioną przez Komisję i przekazane Komisji przez upoważnionego urzędnika krajowego w terminie jednego miesiąca od zakończenia każdego kwartału.
Jednakże można składać wnioski dodatkowe, jeżeli ich złożenie jest uzasadnione ryzykiem:
- wyczerpania salda netto rachunku SAPARD wyrażonego w euro, przed sporządzeniem kolejnego wniosku kwartalnego; lub
- przywołaniem wycofania środków, ustalonego w art. 7 ust. 3.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 209/2003
z dnia 3 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 w odniesieniu do wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne pochodzące z Libanu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 z dnia 9 kwietnia 2001 r. ustanawiające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi w odniesieniu do produktów kwalifikujących się do preferencji na podstawie umów z niektórymi krajami śródziemnomorskimi oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1981/94 i (WE) nr 934/95 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2335/2002 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 1 lit b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do czasu zakończenia procedury koniecznej w celu ratyfikacji oraz wejścia w życie eurośródziemnomorskiego Układu o Stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, została zawarta Umowa przejściowa w sprawie handlu oraz spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, zatwierdzona decyzją Rady 2002/761/WE [3], zwana dalej "Umową przejściową", która wchodzi w życie z dniem 1 marca 2003 r.
(2) W Umowie przejściowej, w ramach wspólnotowych kontyngentów taryfowych zostały przyznane koncesje celne o obniżonej lub zerowej stawce celnej na przywóz do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Libanu.
(3) W celu wprowadzenia kontyngentów taryfowych przewidzianych w Umowie przejściowej, konieczne jest objęcie Libanu rozporządzeniem (WE) nr 747/2001 oraz zamieszczenie w tym rozporządzeniu wykazu produktów rolnych pochodzących z Libanu, do których mają zastosowanie kontyngenty taryfowe.
(4) Dlatego należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 747/2001.
(5) Do celów obliczenia kontyngentów taryfowych na rok 2003, określone jest w Umowie przejściowej, że wielkości kontyngentów taryfowych, których okres obowiązywania zaczyna się przed datą wejścia w życie Umowy przejściowej, powinny zostać obniżone proporcjonalnie do części okresu, która upłynęła przed tą datą.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 747/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 między wyrazy "Syria" i "Izrael" dodaje się wyraz "Liban";
2. dodaje się nowy załącznik III, którego treść określona jest w Załączniku do niniejszego rozporządzenia
Artykuł 2
Na rok 2003 wielkości wspólnotowych kontyngentów taryfowych, których okres obowiązywania zaczyna się przed datą wejścia w życie Umowy przejściowej w sprawi handlu oraz spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, zostają obniżone proporcjonalnie do części okresu, która upłynęła przed tą datą.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 210/2003
z dnia 3 lutego 2003 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2316/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 w zakresie odłogowania w niektórych regionach Wspólnoty w następstwie niekorzystnych warunków atmosferycznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1038/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kwalifikowanie do pomocy obszarowej na mocy systemu ogólnego określonego w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 podlega obowiązkowi odłogowania gruntów.
(2) Szczegółowe zasady stosowania ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2316/1999 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 327/2002 [4], stanowią, że okres odłogowania należy rozpocząć nie później niż dnia 15 stycznia oraz że na odłogowanych gruntach nie dopuszcza się prowadzenia żadnej produkcji rolnej.
(3) W wyniku niekorzystnych warunków atmosferycznych producenci w różnych regionach niektórych Państw Członkowskich nie mogą dokonać zbioru, w szczególności ziemniaków, kukurydzy lub ich cukru i buraków pastewnych przed dniem 15 stycznia 2003 r. na gruntach, które mają być odłogowane w roku gospodarczym 2003/2004.
W tych okolicznościach, jako środek wyjątkowy, jeśli plantatorzy tego żądają, dopuszcza się zebranie plonów nie później niż do dnia 28 lutego 2003 r., co nie wpływa na uznanie odnośnych gruntów za właściwie odłogowane, pod warunkiem że udowodnią, iż spełniono stosowne warunki.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Jeśli producent po złożeniu wniosku do właściwego organu danego Państwa Członkowskiego może udowodnić, że:
- dokonanie zbiorów nie mogło nastąpić przed dniem 15 stycznia 2003 r. w wyniku niekorzystnych warunków atmosferycznych lub opóźnionego siewu,
- zbiór nastąpił nie później niż do dnia 28 lutego 2003 r.,
- spełniono wszystkie pozostałe warunki stosowane do odłogowania gruntów,
w drodze odstępstwa od art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2316/1999 odnośne grunty należy uznać za właściwie odłogowane w roku gospodarczym 2003/04.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 215/2003
z dnia 3 lutego 2003 r.
zmieniające po raz dziesiąty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające pewne szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Qaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające pewne szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Qaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 145/2003 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Dnia 23, 24 i 28 lutego 2003 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował o zmianie i uzupełnieniu listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których stosuje się zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych i dlatego załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 218/2003
z dnia 4 lutego 2003 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 roku w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2176/2002 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia ujednoliconego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (WE) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej.
Zasady te stosuje się także do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi zasadami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować przy pomocy kodów CN, wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3.
(4) Wskazane jest, aby osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, mogła nadal powoływać się na tę informację przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego oraz Komisji [4].
(5) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej przy pomocy odpowiednich kodów CN, wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 223/2003
z dnia 5 lutego 2003 r.
w sprawie wymogów w zakresie etykietowania związanych z ekologiczną metodą produkcji pasz, mieszanek paszowych i materiałów paszowych oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 473/2002 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 3 i art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 musi być przyjęte rozporządzenie przewidujące wymogi odnośnie do etykietowania jak również wymogi odnośnie do kontroli i środków ostrożności dla pasz, mieszanek paszowych i materiałów paszowych na tyle na ile wymogi te są związane z ekologiczną metodą produkcji.
(2) Rynek żywności dla zwierząt domowych i rynek pasz dla zwierząt futerkowych są oddzielone od rynku pasz dla innego hodowlanego inwentarza żywego.
Ponadto, zasad etykietowania, produkcji i kontroli przewidzianych odpowiednio w art. 5, 6, 8 i 9 rozporządzenia (EWG) No 2092/91 nie stosuje się do zwierząt lub produktów akwakultury.
Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane jedynie do pasz dla chowanego ekologicznie inwentarza żywego z wyłączeniem pożywienia dla zwierząt domowych, paszy dla zwierząt futerkowych i paszy dla zwierząt akwakultury.
(3) Szczególne środki dotyczące etykietowania pasz dla chowanego ekologicznie inwentarza żywego, muszą pozwalać producentom na rozpoznanie paszy jak może być zastosowana zgodnie z przepisami dotyczącymi ekologicznej metody produkcji.
Oznaczenie odnoszące się do ekologicznej metody produkcji nie powinno być przedstawiane w sposób przyciągający do niej więcej uwagi niż do opisu lub nazwy paszy wspomnianej odpowiednio w dyrektywie Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 2002/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] i dyrektywą Rady 96/25/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie obrotu materiałami paszowymi, zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG i 93/74/EWG oraz uchylająca dyrektywę 77/101/EWG [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6].
(4) Procent materiałów paszowych produkowanych ekologicznie, procent produktów przechodzących konwersję i całkowity procent pasz pochodzenia rolniczego powinien być ponadto wskazany jako waga suchej materii tak, aby producenci mogli dostosować się do zasad dziennego racjonowania ustanowionych w części B załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
Dlatego część B załącznika I do tego rozporządzenia powinna być również zmieniona.
(5) Pewna liczba znaków towarowych produktów przeznaczonych na paszę dla zwierząt, które nie spełniają wymogów rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 nosi oznaczenia, które mogą być uważane przez podmioty gospodarcze za odniesienie do ekologicznej metody produkcji.
Należy przyjąć okres przejściowy, aby pozwolić posiadaczom tych znaków towarowych na przyjęcie tych nowych zasad.
Jednakże ten okres przejściowy powinien być przyznany tylko dla znaków towarowych noszących powyższe oznaczenia, gdy wniosek o rejestrację został złożony przed opublikowaniem rozporządzenia Rady (WE) nr 1804/1999 z dnia 19 lipca 1999 r. uzupełniającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych w celu włączenia produkcji zwierzęcej [7] i gdzie podmiot gospodarczy został należycie poinformowany o fakcie, że produkty nie zostały wytworzone ekologiczną metodą produkcji.
(6) Minimalne wymogi kontroli i środki ostrożności, stosowane do jednostek dla przetwórstwa pasz, wymagają wprowadzenia specjalnych środków, które powinny być włączone do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(7) Zasada oddzielenia całego sprzętu używanego w jednostkach przetwórczych ekologicznych mieszanek paszowych od sprzętu używanego w tej samej jednostce do konwencjonalnych mieszanek paszowych jest uważana za skuteczny środek zapobiegania obecności produktów i substancji niedozwolonych w ekologicznej metodzie produkcji.
Ta zasada powinna, więc być włączona jako przepis do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
Przewiduje się jednak, że natychmiastowe wprowadzenie tego przepisu będzie miało ważny wpływ na przemysł produkujący mieszanki paszowe w kilku Państwach Członkowskich i w następstwie na sektor rolnictwa ekologicznego.
Z tego powodu i w celu pozwoleniasektorowi ekologicznemu na dostosowanie się do nowych wymogów oddzielnych linii produkcyjnych, należy przewidzieć możliwość odstępstw od tego przepisu na okres pięciu lat.
Ponadto, kwestia ta powinna zostać w bliskiej przyszłości ponownie, dokładnie zbadana na podstawie dalszych informacji i uzyskanego doświadczenia.
(8) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2092/91 powinno zostać zmienione.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu, określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pasz, mieszanek paszowych i materiałów paszowych określonych w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, jeśli te produkty zawierają lub mają zawierać odniesienie do ekologicznej metody produkcji. Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do pokarmu dla zwierząt domowych, paszy dla zwierząt futerkowych lub paszy dla zwierząt akwakultury.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje ustanowione w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
Ponadto:
1. "materiały paszowe z ekologicznej metody produkcji" oznaczają ekologicznie wyprodukowane materiały paszowe lub powstałe z takich materiałów;
2. "materiały paszowe z produktów przechodzących konwersję na rolnictwo ekologiczne" oznacza przechodzące konwersję materiały paszowe lub produkty powstałe z takich materiałów.
Artykuł 3
1.
Etykietowanie, reklama i dokumentacja handlowa odnoszące się do produktów określonych w art. 1 mogą odnosić się do ekologicznych metod produkcji tylko, gdy:
a) produkt został wyprodukowany, przygotowany lub przywieziony przez podmiot gospodarczy, który podlega środkom kontroli ustanowionym w art. 8 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91;
b) produkty i materiały z których się one składają i wszelkie inne substancje stosowane w przygotowaniu tych produktów nie były poddane obróbce związanej z wykorzystaniem promieniowania jonizującego;
c) warunki określone w części B ppkt 4.12, 4.13, 4.14, 4.16, 4.17 i 4.18 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 są spełniane zgodnie z wymogami;
d) materiały paszowe z ekologicznej metody produkcji nie wchodzą w skład produktu równocześnie z tymi samymi materiałami paszowymi wyprodukowanymi środkami konwencjonalnymi;
e) materiały paszowe z produktów przechodzących konwersję na rolnictwo ekologiczne nie wchodzą w skład produktu równocześnie z tymi samymi materiałami paszowymi produkowanymi środkami konwencjonalnymi.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 i 5, odniesienia do ekologicznej metody produkcji określone w ust. 1 dokonuje się wyłącznie poprzez następujące wskazanie:
a) "wyprodukowane ekologicznie", gdzie zawartość ekologicznie wytworzonego materiału paszowego wynosi co najmniej 95 % suchej masy produktu;
b) "może być stosowane w produkcji ekologicznej zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2092/91" w przypadku gdy produkt zawiera zmienne ilości materiałów paszowych z ekologicznej metody produkcji i/lub materiałów paszowych z produktów przechodzących konwersję na rolnictwo ekologiczne i/lub materiałów konwencjonalnych.
Artykuł 4
1.
Oznaczenia określone w art. 3 ust. 2:
a) muszą być oddzielone od sformułowań określonych w art. 5 dyrektywy 79/373/EWG lub w art. 5 ust. 1 dyrektywy 96/25/WE;
b) nie mogą być przedstawione w kolorze, formacie lub rodzaju czcionki który przyciąga do nich więcej uwagi niż opis lub nazwa paszy zwierzęcej określone odpowiednio w art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 79/373/EWG lub art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 96/25/WE;
c) musi im towarzyszyć, w tym samym polu widzenia, oznakowanie wagi suchej masy określające:
i) procent materiałów paszowych z ekologicznej metody produkcji;
ii) procent materiałów paszowych z produktów przechodzących konwersję na rolnictwo ekologiczne;
iii) całkowity procent paszy dla zwierząt pochodzenia rolniczego;
d) musi im towarzyszyć nazwa i/lub numer kodu jednostki kontrolującej lub organu kontroli, któremu podlega podmiot gospodarczy który wykonał przetworzenie końcowe;
e) musi im towarzyszyć wykaz nazw materiałów paszowych z ekologicznej metody produkcji;
f) musi im towarzyszyć wykaz nazw materiałów paszowych z produktów przechodzących konwersję na rolnictwo ekologiczne.
2. Oznaczeniu określonemu w art. 3 ust. 2 może również towarzyszyć odniesienie do wymogu stosowania pasz zgodnie z zasadami ustanowionymi w części B załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 w sprawie składu dziennych racji.
3.
Państwa Członkowskie podejmują decyzję w sprawie nazwy i/lub numeru kodu dla jednostki kontrolującej lub organu kontroli określonych w ust. 1 lit. d) i odpowiednio zawiadamiają Komisję.
Artykuł 5
Znaki towarowe i opisy handlowe noszące oznaczenia określone w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 mogą być stosowane tylko wtedy, jeżeli zawartość materiału paszowego z ekologicznej metody produkcji wynosi, co najmniej 95 % suchej masy produktu.
Artykuł 6
Bez względu na art. 3, 4 i 5, znaki towarowe noszące oznaczenia określone w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 mogą być nadal używane do dnia 1 lipca 2006 r. w etykietowaniu i reklamie produktów określonych w art. 1, które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli spełnione zostaną następujące warunki.
a) o rejestrację znaku towarowego wystąpiono przed dniem 24 sierpnia 1999 r. i znak towarowy jest zgodny z dyrektywą Rady 89/104/EWG [8]; i
b) znak towarowy jest już powielany z wyraźnym, widocznym i czytelnym oznaczeniem że produkty nie są wytwarzane zgodnie z ekologiczną metodą produkcji jak ustanowiono w rozporządzenie (EWG) nr 2092/91.
Artykuł 7
W części B załącznika I i załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 224/2003
z dnia 5 lutego 2003 r.
ustalające pomoc określoną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1255/1999 dla prywatnego składowania masła i śmietany i wprowadzające odstępstwo od art. 29 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1614/2001 [4], stanowi, iż bez uszczerbku dla przepisów art. 38 tego rozporządzenia kwotę pomocy określonej w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 dla prywatnego składowania ustala się dla każdego roku oddzielnie. W związku z tym należy uwzględnić ustalone, dzienne i finansowe koszty składowania i zmiany stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego w przypadku kosztów finansowych.
(2) Artykuł 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 określa okres, w którym musi nastąpić wprowadzenie na magazyn. Obecna sytuacja na rynku masła usprawiedliwia przesunięcie daty wprowadzenia z dnia 15 marca dla czynności składowania masła i śmietany w 2003 r. na dzień 1 marca, jako środka wyjątkowego.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pomoc określoną w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oblicza się na tonę masła lub ekwiwalentu masła dla kontraktów zawartych w 2003 r. w oparciu o zasady podane poniżej:
a) 24 EUR tytułem kosztów stałych,
b) 0,35 EUR tytułem kosztów składowania w chłodni za każdy dzień zakontraktowanego składowania, oraz
c) kwotę za dzień zakontraktowanego składowania w oparciu o 91 % ceny interwencyjnej za masło obowiązującej na dzień rozpoczęcia zakontraktowanego składowania i w oparciu o roczną stopę procentową 2,75 %.
Artykuł 2
Nie naruszając art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, wprowadzenie na magazyn w 2003 r. może następować od dnia 1 marca.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 225/2003
z dnia 5 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2125/95 w odniesieniu do wykazu organów chińskich właściwych do wydawania świadectw pochodzenia i ich duplikatów w odniesieniu do grzybów zakonserwowanych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1998 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W drodze noty werbalnej z dnia 5 grudnia 2002 r., organy chińskie przesłały do Komisji pełną aktualizację wykazu organów chińskich właściwych do wydawania świadectw pochodzenia i ich duplikatów wymaganych w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu grzybów zakonserwowanych pochodzących z tego państwa trzeciego, jak określono w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2125/95 z dnia 6 września 1995 r., otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1286/2002 [4]. W wyniku tego należy zmienić załącznik II do tego rozporządzenia.
(2) W tej samej nocie organy chińskie zwróciły się do Komisji z wnioskiem o tymczasowe dopuszczenie stosowania świadectw pochodzenia lub ich duplikatów opatrzonych pieczęciami i podpisami organów określonych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2125/95, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1286/2002, równolegle ze świadectwami pochodzenia i ich duplikatami opatrzonymi nowymi pieczęciami i podpisami, podczas składania wniosku o dopuszczenie grzybów zakonserwowanych pochodzących z Chin, do swobodnego obrotu we Wspólnocie Europejskiej.
W celu zapewnienia, aby przywóz w dalszym ciągu przebiegał bez przeszkód, należy utrzymać tę możliwość do dnia 31 maja 2003 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2125/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Do dnia 31 maja 2003 r. importer składający wniosek o dopuszczenie grzybów zakonserwowanych pochodzących z Chin do swobodnego obrotu we Wspólnocie Europejskiej może przedłożyć świadectwa pochodzenia i ich duplikaty opatrzone pieczęciami oraz podpisami organów chińskich wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2125/95, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1286/2002.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 244/2003
z dnia 7 lutego 2003 r.
zmieniające po raz jedenasty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 215/2003 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Dnia 3 lutego 2003 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował o zmianie listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których powinno się stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych i dlatego załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 246/2003
z dnia 10 lutego 2003 r.
zatwierdzające program modułów ad hoc obejmujących lata 2004–2006 w badaniu reprezentacyjnym siły roboczej wprowadzonym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 577/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 577/98 z 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania reprezentacyjnego siły roboczej we Wspólnocie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2104/2002 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 577/98 istnieje potrzeba określenia elementów programu oraz modułów ad hoc, które będą realizowane w latach 2004 – 2006.
(2) Państwa Członkowskie oraz Komisja potrzebują określonych informacji statystycznych, aby opracować odpowiedni kierunek polityki w zakresie modernizacji organizacji pracy [3], godzenia życia rodzinnego z życiem zawodowym [4] oraz aktywnego procesu przechodzenia na emeryturę [5].
(3) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się przedstawiony w Załączniku program modułów ad hoc obejmujących lata 2004–2006 w badaniu reprezentacyjnym siły roboczej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 247/2003
z dnia 10 lutego 2003 r.
przyjmujące specyfikację modułu ad hoc 2004 dotyczącego organizacji i rozkładu czasu pracy wprowadzonego rozporządzeniem Rady (WE) Nr 577/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) Nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania reprezentacyjnego dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2104/2002 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 246/2003 [3] przyjmujące program modułów ad hoc, obejmujący lata 2004–2006, dla badania reprezentacyjnego dotyczącego siły roboczej zawiera moduł ad hoc dotyczący organizacji pracy i rozkładu czasu pracy.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 577/98 szczegółowy wykaz informacji, które należy zebrać w module ad hoc, należy sporządzić co najmniej 12 miesięcy przed początkiem okresu referencyjnego dla tego modułu.
(3) W celu zapewnienia adekwatnej oceny postępu w ramach filarów przewidzianych wytycznymi polityki zatrudnienia, a w szczególności w ramach filaru trzeciego wspierającego zdolności przystosowania firm i ich pracowników, w tym w zakresie jakości pracy, Państwa Członkowskie i Komisja [4] potrzebują porównywalnych strukturalnych danych statystycznych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się szczegółowy wykaz informacji, które należy zebrać w roku 2004 przy pomocy modułu ad hoc ustanowionego w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 254/2003
z dnia 11 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2368/2002 wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Właściwym jest zapewnienie, aby przepisy ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2368/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. wprowadzającym w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym [1] umożliwiały udział w tym systemie wszystkim członkom WTO spełniającym wymogi systemu certyfikacji Procesu Kimberley.
W związku z powyższym definicja uczestnika określona w art. 2 tego rozporządzenia i zasady regulujące dodanie uczestnika na listę uczestników zawartą w załączniku II do tego rozporządzenia powinny zostać zmienione.
(2) Wspólnota i wszyscy inni uczestnicy wymienieni w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 spełnili wymogi systemu certyfikacji Procesu Kimberley w taki sposób, iż całkowite zastosowanie wszystkich przepisów tego rozporządzenia nie doprowadzi do poważnego zakłócenia handlu międzynarodowego surowcem diamentowym.
(3) Przedstawiono wystarczające dowody na to, że do dnia 1 lutego 2003 r. wymogi te zostaną spełnione.
Dlatego też począwszy od tej daty należy znieść zawieszenie stosowania tych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2368/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) "Uczestnik" oznacza każde państwo, organizację regionalnej integracji gospodarczej, członka WTO lub odrębny obszar celny, które spełniają wymogi systemu certyfikacji Procesu Kimberley, powiadomiły o tym przewodniczącego systemu certyfikacji Procesu Kimberley i są wymienione w załączniku II;"
2) artykuł 20 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
Na podstawie istotnych informacji dostarczonych przez przewodniczącego systemu certyfikacji Procesu Kimberley i/lub przez uczestników Komisja może zmienić listę uczestników i ich właściwych organów."
3) w art. 29 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. art. 3, 4, 5, 10, 11, 12, 13, 14, 15 i 18 stosuje się od dnia 1 lutego 2003 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 260/2003
z dnia 12 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zwalczania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych u owiec i kóz oraz zasad handlu żywymi owcami, kozami i zarodkami bydlęcymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1494/2002 [4], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W swej opinii z dnia 4 i 5 kwietnia 2002 r. w sprawie bezpiecznego pochodzenia materiałów od małych przeżuwaczy Naukowy Komitet Sterujący zalecił ubój całego stada w przypadku zdiagnozowania przypadku trzęsawki owiec w hodowli małych przeżuwaczy.
Naukowy Komitet Sterujący uznał jednakże, że ubój owiec o genotypie białka prionowego ARR/ARR nie zmniejszyłby w znacznym stopniu zagrożenia.
W celu uniknięcia zniechęcenia w zakresie zgłaszania przypadków występowania choroby oraz dla ochrony ras o niskiej odporności ubój należy przeprowadzać stopniowo.
(2) Dla spójności reguł w zakresie uboju owiec należy zmienić zasady handlu wewnątrzwspólnotowego owcami hodowlanymi celem zniesienia ograniczeń w handlu związanych z trzęsawką owiec o genotypie białka prionowego ARR/ARR.
(3) W opinii z 16 maja 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa zarodków bydlęcych Naukowy Komitet Sterujący stwierdził, że nie ma potrzeby podejmowania środków innych niż te zalecane w protokołach Międzynarodowego Stowarzyszenia Transferu Embrionów.
Na sesji ogólnej w maju 2002 r. Światowa Organizacja ds. Zdrowia Zwierząt (Office International des Epizooties (OIE)) z podobnych przyczyn naukowych podjęła decyzję o skreśleniu wszystkich warunków handlowych odnoszących się do zarodków bydlęcych i komórek jajowych.
W związku z tym w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 należy skreślić warunki handlu związane z BSE w odniesieniu do zarodków bydlęcych i komórek jajowych oraz należy uchylić decyzję Komisji 92/290/EWG z dnia 14 maja 1992 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do zarodków bydlęcych w związku z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE) w Zjednoczonym Królestwie [5], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
(4) Dlatego, rozporządzenie (WE) nr 999/2001 należy odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach VII, VIII i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Decyzja 92/290/EWG traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 261/2003
z dnia 12 lutego 2003 r.
dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowania dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1756/2002 [2], w szczególności jej art. 3 i 9e,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG stanowi, że nowe zastosowanie już dopuszczonego dodatku wymaga zezwolenia Wspólnoty, zgodnie z art. 4 tej dyrektywy.
(2) Dyrektywa 70/524/EWG stanowi, że tymczasowe zezwolenie na nowy dodatek paszowy lub na nowe zastosowanie już dopuszczonego dodatku może zostać udzielone, jeśli zostaną spełnione warunki ustanowione we wspomnianej dyrektywie i jeśli w świetle uzyskanych wyników można założyć, że przy wykorzystaniu do żywienia zwierząt daje on skutki określone w art. 2 lit. a) tej dyrektywy.
Takie tymczasowe zezwolenie może zostać udzielone na okres nieprzekraczający czterech lat w przypadku dodatków określonych w części II załącznika C do tej dyrektywy.
(3) Nowe dane zostały przedstawione przez przedsiębiorstwa produkujące, na poparcie wniosku o rozszerzenie zakresu zezwolenia dla dwóch preparatów enzymatycznych, określonych w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia, wymienionych w pozycjach oznaczonych numerami 50 i 51 w załącznikach do dyrektywy 70/524/EWG, w odniesieniu do nowych kategorii zwierząt.
(4) Ocena wniosków dotyczących zezwolenia, przedłożonych w związku z nowym zastosowaniem preparatów enzymatycznych określonych w załącznikach I i II, wykazuje, że warunki ustanowione w art. 9e ust. 1dyrektywy 70/524/EWG są spełnione i rozszerzenie zakresu zastosowania powinno wobec tego zostać dopuszczone na zasadzie tymczasowej na okres czterech lat.
(5) Ocena wniosków wskazuje, że może być wymagane stosowanie pewnych procedur w celu ochrony pracowników przed narażeniem na dodatki wymienione w załącznikach I i II.
Taką ochronę zapewnia stosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(6) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał przychylne opinie w odniesieniu do bezpieczeństwa tych preparatów, zgodnie z warunkami wymienionymi w załącznikach do niniejszego rozporządzenia.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się tymczasowo na stosowanie preparatów należących do grupy "Enzymy", wymienionych w załącznikach I i II, jako dodatków w żywieniu zwierząt, na warunkach określonych w tych załącznikach.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/2003
z dnia 17 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 959/93 dotyczące informacji statystycznych dostarczanych przez Państwa Członkowskie na temat produkcji roślin uprawnych innych niż zboża
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 959/93 z dnia 5 kwietnia 1993 r. dotyczące informacji statystycznych dostarczanych przez Państwa Członkowskie na temat produkcji roślin uprawnych innych niż zboża [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2197/95 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Utrzymanie sumy dwóch obszarów przypisanych dwóm zastosowaniom bawełny prowadzi do braku danych lub danych szacunkowych lub podwójnego liczenia.
Dlatego konieczne jest wyodrębnienie tylko jednego obszaru.
(2) Należy znać w sposób bardziej szczegółowy specyfikę oraz obszar roślin przemysłowych.
(3) Niezbędne jest wyjaśnienie statystyk dotyczących pasz oraz uaktualnienie klasyfikacji w celu otrzymania statystyk jakościowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zgodne są z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnej ustanowionego decyzją Rady 72/279/WE [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki II, III, IV, V i VIII do rozporządzenia (EWG) nr 959/93 zastępuje się załącznikami I, II, III, IV i V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dwudziestym dniu po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 stycznia 2003 r.
dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2455/92 z dnia 23 lipca 1992 r. dotyczące wywozu i przywozu niektórych niebezpiecznych chemikaliów [4] ustanawia, między innymi, wspólny system zgłaszania i informowania o wywozie do państw trzecich chemikaliów, które są zakazane lub podlegają surowym ograniczeniom we Wspólnocie z powodu ich skutków na ludzkie zdrowie oraz środowisko.
Rozporządzenie w sposób bezwzględny stosuje międzynarodową procedurę "zgody po uprzednim poinformowaniu" (PIC) zgodnie z niewiążącymi przepisami Wytycznych Londyńskich w sprawie wymiany informacji na temat substancji chemicznych w obrocie międzynarodowym (Wytyczne Londyńskie) Programu Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (Programu Ochrony Środowiska NZ), zmienionymi w 1989 r., oraz na podstawie Międzynarodowego Kodeksu Dystrybucji i Stosowania Pestycydów, zmienionego w 1990 r., Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO).
(2) Wspólnota podpisała, dnia 11 września 1998 r., Konwencję Rotterdamską w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi substancjami chemicznymi i pestycydami (Konwencja PIC).
W tym samym czasie przyjęto rezolucję w sprawie tymczasowych uzgodnień określonych w Akcie Końcowym Konferencji Dyplomatycznej, ustanawiającą tymczasową procedurę PIC opartą na treści Konwencji.
(3) Jest właściwe, aby Wspólnota działała w celu wykonania zasad Konwencji, łącznie z tymczasową procedurą PIC, do czasu jej wejścia w życie, w żadnym przypadku nie osłabiając poziomu ochrony zapewnianej środowisku oraz całemu społeczeństwu krajom przywozu na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2455/92.
(4) Mając ten sam cel na uwadze, niezbędne oraz właściwe jest również podążyć dalej w niektórych sprawach niż postanowienia Konwencji.
Artykuł 15 ust. 4 Konwencji daje Stronom prawo do podjęcia bardziej restrykcyjnych działań w odniesieniu do ochrony ludzkiego zdrowia oraz środowiska, niż działania powołane w Konwencji, pod warunkiem że takie działania są zgodne z postanowieniami Konwencji oraz prawem międzynarodowym.
(5) W odniesieniu do uczestnictwa Wspólnoty w Konwencji, istotne jest istnienie jednego punktu kontaktowego dla współdziałania Wspólnoty z Sekretariatem oraz innymi Stronami, jak również z innymi państwami.
Komisja powinna działać jako taki punkt kontaktowy.
(6) Wywóz niebezpiecznych chemikaliów, które są zakazane lub podlegają surowym ograniczeniom we Wspólnocie, powinien dalej podlegać wspólnej procedurze zgłaszania wywozu.
Odpowiednio, niebezpieczne chemikalia, w formie chemikaliów lub w formie użytkowej, które są zakazane lub podlegają surowym ograniczeniom we Wspólnocie jako środki ochrony roślin, jako pozostałe formy pestycydów, lub jako przemysłowe chemikalia do zastosowania przez profesjonalnych użytkowników lub społeczeństwo, powinny podlegać zasadom zgłaszania wywozu podobnym do tych stosowanych do chemikaliów, które są zakazane lub podlegają surowym ograniczeniom w ramach którejkolwiek lub obu kategorii zastosowania ustanowionych w Konwencji, mianowicie, jako pestycydy lub chemikalia przeznaczone do zastosowania przemysłowego.
Dodatkowo, chemikalia podlegające międzynarodowej procedurze PIC powinny również podlegać tym samym zasadom.
Ta procedura zgłaszania wywozu powinna mieć zastosowanie do wywozów ze Wspólnoty do wszystkich państw trzecich, bez względu na to, czy są Stronami Konwencji czy też podlegają jej procedurom.
Państwa Członkowskie powinny mieć prawo do nakładania opłat administracyjnych w celu pokrycia ich kosztów wynikających z niniejszej procedury.
(7) Eksporterzy oraz importerzy powinny być zobowiązani do przekazywania informacji o ilościach chemikaliów w handlu międzynarodowym, objętych niniejszym rozporządzeniem, w celu monitorowania i oceniania wpływu i skuteczności uzgodnień ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
(8) Powiadomienia Sekretariatu Konwencji o bezpośrednio obowiązujących przepisach prawa Wspólnoty lub Państw Członkowskich, zakazujących lub surowo ograniczających chemikalia, w celu włączenia ich do międzynarodowej procedury PIC, powinny być przedkładane przez Komisję oraz powinny odnosić się do tych przypadków, które spełniają kryteria ustanowione w Konwencji w tym zakresie.
W miarę potrzeby należy zwracać się o dodatkowe informacje w celu poparcia takiego powiadomienia.
(9) W przypadkach gdy przepisy bezpośrednio obowiązujące Wspólnoty lub Państwo Członkowskiego nie wymagają powiadomienia, ponieważ nie spełniają kryteriów, informacje o takich działaniach powinny jednakże być przekazywane do Sekretariatu Konwencji oraz pozostałych Stron Konwencji w interesie wymiany informacji.
(10) Niezbędne jest również zagwarantowanie, aby Wspólnota podjęła decyzje w sprawie przywozu do Wspólnoty chemikaliów podlegających międzynarodowej procedurze PIC.
Decyzje te powinny być oparte na właściwym prawodawstwie wspólnotowym oraz uwzględniać zakazy lub surowe ograniczenia nakładane przez Państwa Członkowskie.
Zmiany prawa wspólnotowego powinny być przygotowane w uzasadnionych przypadkach.
(11) Potrzebne są uzgodnienia zapewniające, że Państwa Członkowskie oraz eksporterzy są świadomi decyzji krajów przywozu w odniesieniu do chemikaliów, które podlegają międzynarodowej procedurze PIC, oraz że tacy eksporterzy stosują się do tych decyzji.
Ponadto w celu zapobiegania niepożądanemu wywozowi, na przykład z powodu braku decyzji krajów przywozu lub braku reakcji na powiadomienia o wywozie, żadne chemikalia zakazane lub podlegające surowym ograniczeniom we Wspólnocie, które spełniają kryteria Konwencji lub są objęte międzynarodową procedurą PIC, nie powinny być wywożone bez wyraźnej zgody zainteresowanego kraju przywozu, bez względu na to, czy ten kraj jest Stroną Konwencji.
(12) Jest również ważne, że wszystkie wywożone chemikalia mają odpowiedni dopuszczalny okres magazynowania, tak że mogą one być skutecznie i bezpiecznie zastosowane, w szczególności w odniesieniu do pestycydów, w szczególności tych wywożonych do krajów rozwijających się, istotne jest, aby informacja o prawidłowych warunkach magazynowania została przekazana, oraz aby właściwe opakowanie zbiorcze oraz rozmiar pojemników był wykorzystany, tak aby uniknąć gromadzenia przestarzałych zapasów.
(13) Wyroby zawierające chemikalia nie wchodzą w zakres Konwencji.
Niemniej jednak wydaje się właściwe, że wyroby zawierające chemikalia, które mogą być dopuszczone na warunkach zastosowania lub ich unieszkodliwiania, oraz są zakazane lub podlegają surowym ograniczeniom we Wspólnocie w ramach jednej lub więcej kategorii zastosowania ustanowionych w Konwencji, lub podlegają międzynarodowej procedurze PIC, powinny również podlegać zasadom powiadamiania o wywozie.
Ponadto niektóre chemikalia oraz wyroby zawierające określone chemikalia nieobjęte zakresem Konwencji, jakkolwiek dające powód do szczególnego niepokoju, nie powinny być w ogóle wywożone.
Decyzje o tym, które chemikalia powinny podlegać takim rygorystycznym kontrolom, powinny być przyjęte przez Radę kwalifikowaną większością głosów.
(14) Zgodnie z Konwencją, informacje w sprawie tranzytu chemikaliów podlegających międzynarodowej procedurze PIC powinny być przedstawione Stronom Konwencji żądającym tych informacji.
(15) Reguły wspólnotowe w sprawie opakowań zbiorczych i etykietowania oraz innych informacji dotyczących bezpieczeństwa powinny być stosowane do wszystkich niebezpiecznych chemikaliów, które są przeznaczone do wywozu do państw będących Stronami oraz innych państw, chyba że niniejsze przepisy mogłyby stać w sprzeczności z jakimkolwiek szczególnymi wymaganiami tych krajów, biorąc pod uwagę odpowiednie międzynarodowe standardy.
(16) W celu zapewnienia skutecznej kontroli oraz stosowania reguł, Państwa Członkowskie powinny wyznaczyć organy, takie jak organy celne, które powinny być odpowiedzialne za kontrolowanie przywozu i wywozu chemikaliów objętych niniejszym rozporządzeniem.
Komisja oraz Państwa Członkowskie odgrywają kluczową rolę oraz powinny działać w sposób celowy oraz skoordynowany.
Państwa Członkowskie powinny przewidzieć odpowiednie sankcje w przypadku naruszeń.
(17) Wymiana informacji, wspólna odpowiedzialność oraz wysiłki w zakresie współpracy między Wspólnotą a jej Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi powinny być wspierane w celu zapewnienia rzetelnego zarządzania chemikaliami, bez względu na to, czy niniejsze państwa trzecie są Stronami Konwencji.
W szczególności, pomoc techniczna dla krajów rozwijających się oraz krajów o gospodarce na drodze rozwoju powinna być zapewniana bezpośrednio przez Komisję oraz Państwa Członkowskie, lub pośrednio przez wsparcie projektów organizacji pozarządowych (OP), w szczególności poprzez wsparcie zmierzające do umożliwienia tym krajom wykonania Konwencji.
(18) Monitorowanie funkcjonowania procedur powinno odbywać się regularnie, jeżeli mają być one skuteczne.
W tym celu Państwa Członkowskie powinny regularnie przedkładać sprawozdania Komisji, która następnie regularnie będzie składać sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
(19) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(20) W świetle powyższego, rozporządzenie (EWG) nr 2455/92 powinno zostać uchylone oraz zastąpione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele
1.
Celami niniejszego rozporządzenie są:
a) wykonanie Konwencji Rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu dla niektórych niebezpiecznych chemikaliów oraz pestycydów w handlu międzynarodowym;
b) wspieranie solidarnej odpowiedzialności oraz wysiłków w zakresie współpracy w międzynarodowym przepływie niebezpiecznych chemikaliów w celu ochrony ludzkiego zdrowia oraz środowiska przed potencjalną szkodą; oraz
c) przyczynianie się do przyjaznego ich zastosowania dla środowiska.
Są one osiągane przez ułatwianie wymiany informacji o cechach charakterystycznych takich chemikaliów, określając proces podejmowania decyzji w sprawie przywozu i wywozu we Wspólnocie, oraz przez upowszechnianie decyzji wśród Stron i innych państw, gdzie właściwe.
2.
Celem niniejszego rozporządzenia jest również zapewnienie, że przepisy dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [6] oraz dyrektywy 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. odnoszącej się do zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [7], odnośnie do klasyfikacji, pakowania i etykietowania chemikaliów niebezpiecznych dla człowieka i środowiska, gdy są one wprowadzane do obrotu we Wspólnocie Europejskiej, stosuje się również do wszystkich takich chemikaliów, w przypadku gdy są one wywożone z Państw Członkowskich do innych Stron lub innych krajów, chyba że przepisy te stałyby w sprzeczności z jakimikolwiek szczególnymi wymaganiami tych Stron lub innych krajów.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuję się do:
a) niektórych niebezpiecznych chemikaliów, które podlegają procedurze zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC) na podstawie Konwencji Rotterdamskiej;
b) niektórych niebezpiecznych chemikaliów, które są zakazane lub podlegają surowym ograniczeniom we Wspólnocie oraz Państwie Członkowskim; oraz
c) wszystkich chemikaliów, w przypadku ich wywozu w zakresie ich klasyfikacji, opakowania zbiorczego oraz etykietowania.
2.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do:
a) środków odurzających i substancji psychotropowych, objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiającym środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [8];
b) materiałów radioaktywnych oraz substancji objętych dyrektywą Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającą podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego [9];
c) odpadów objętych dyrektywami Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [10] oraz 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [11];
d) broni chemicznej objętej rozporządzeniem Rady (WE) nr 1334/2000 z dnia 22 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólnotowy system kontroli wywozu produktów i technologii podwójnego zastosowania [12];
e) środków spożywczych oraz dodatków do środków spożywczych objętych dyrektywą Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych [13];
f) pasz objętych rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [14] łącznie z dodatkami, nawet przetworzonymi, częściowo przetworzonymi lub nieprzetworzonymi, przeznaczonymi do doustnego karmienia zwierząt;
g) organizmów genetycznie zmodyfikowanych objętych dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG [15];
h) z zastrzeżeniem zakresu objętego art. 3 ust. 4 lit. b), leków gotowych oraz weterynaryjnych produktów leczniczych objętych dyrektywą 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [16] oraz dyrektywy 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [17];
i) chemikaliów w ilościach uniemożliwiających wpływ na zdrowie lub środowisko oraz w żadnym przypadku nie więcej niż 10 kg, pod warunkiem że są one przywożone do celów badawczych lub analitycznych.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "chemikalia" oznaczają substancję zdefiniowaną w dyrektywie 67/548/EWG, zarówno w formie substancji, jak i preparatów, lub preparat wyprodukowany lub uzyskiwany w sposób naturalny niezawierający organizmów żywych.
Składa się z dwóch kategorii: pestycydów, włączając bardzo niebezpieczne formy użytkowe pestycydów, oraz chemikaliów przemysłowych;
2) "preparaty" oznaczają mieszaniny lub roztwory składające się z dwóch lub więcej substancji chemicznych, jeżeli preparat, zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 1999/45/WE, podlega obowiązkowemu etykietowaniu zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, w związku z obecnością którejkolwiek z tych substancji;
3) "wyrób" oznacza produkt gotowy zawierający chemikalia, którego zastosowanie zostało zakazane lub surowo ograniczone przez prawodawstwo wspólnotowe w tym szczególnym produkcie;
4) "pestycydy" oznaczają chemikalia jednej z następujących podkategorii:
a) pestycydy stosowane jako środki ochrony roślin, objęte dyrektywą Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [18];
b) pozostałe pestycydy, takie jak produkty biobójcze, na podstawie dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [19], oraz takie, jak środki odkażające, środki owadobójcze oraz środki niszczące pasożyty, na podstawie dyrektywy 2001/82/WE i dyrektywy 2001/83/WE;
5) "chemikalia przemysłowe" oznaczają chemikalia jednej z następujących podkategorii:
a) chemikalia do profesjonalnego zastosowania;
b) chemikalia do ogólnego zastosowania;
6) "chemikalia podlegające powiadomieniom o wywozie" oznaczają wszystkie chemikalia, które są zakazane lub podlegają surowym ograniczeniom we Wspólnocie w ramach jednej lub więcej kategorii lub podkategorii, oraz wszystkie chemikalia, które podlegają procedurze PIC, wymienione w części 1 załącznika I;
7) "chemikalia kwalifikujące się do powiadomienia o PIC" oznaczają wszystkie chemikalia, które są zakazane lub podlegają surowym ograniczeniom we Wspólnocie lub w Państwie Członkowskim w ramach jednej lub więcej kategorii lub podkategorii.
Chemikalia zakazane lub podlegające surowym ograniczeniom we Wspólnocie w ramach jednej lub więcej kategorii lub podkategorii wymienione są w części 2 załącznika I;
8) "chemikalia podlegające procedurze PIC" oznaczają wszystkie chemikalia wymienione w załączniku III do Konwencji lub, przed jej wejściem w życie, tymczasowej procedurze PIC.
Te chemikalia są wymienione w części 3 załącznika I do niniejszego rozporządzenia;
9) "zakazane chemikalia" oznaczają:
a) chemikalia dla każdego przeznaczenia jednej lub więcej kategorii lub podkategorii, która została zakazana przez przepisy prawa bezwzględnie obowiązujące Wspólnoty, w celu ochrony ludzkiego zdrowia oraz środowiska; lub
b) chemikalia, których nie zatwierdzono za jednym razem do zastosowania lub zostały wycofane przez przemysł z rynku wspólnotowego lub z dalszego rozpatrywania w powiadomieniu, rejestracji lub procedurze zatwierdzania oraz w przypadku gdy istnieje dowód, że chemikalia stwarzają zagrożenie dla ludzkiego zdrowia lub dla środowiska;
10) "chemikalia podlegające surowym ograniczeniom" oznaczają:
a) chemikalia, praktycznie każdego przeznaczenia, gdzie w ramach jednej lub więcej kategorii lub podkategorii zostały zakazane przez przepisy prawa bezwzględnie obowiązujące Wspólnoty, w celu ochrony ludzkiego zdrowia oraz środowiska, jakkolwiek w odniesieniu do niektórych określonych zastosowań są dozwolone; lub
b) chemikalia, praktycznie każdego przeznaczenia, których nie zatwierdzono do zastosowania lub zostały wycofane przez przemysł z rynku wspólnotowego lub z dalszego rozpatrywania w powiadomieniu, rejestracji lub procedurze zatwierdzania oraz w przypadku gdy istnieje dowód, że chemikalia stwarzają zagrożenie dla ludzkiego zdrowia lub dla środowiska;
11) "chemikalia zakazane lub podlegające surowym ograniczeniom przez Państwo Członkowskie" oznaczają wszystkie chemikalia, których zastosowanie jest zakazane lub surowo ograniczone przez przepisy prawa bezwzględnie obowiązujące Państwa Członkowskiego;
12) "przepisy prawa bezwzględnie obowiązujące" oznaczają akt prawny, którego celem jest zakaz lub surowe ograniczenie zastosowanie chemikaliów;
13) "konwencja" oznacza Konwencję rotterdamską z dnia 10 września 1998 r. w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi substancjami chemicznymi i pestycydami;
14) "procedura PIC" oznacza procedurę zgody po uprzednim poinformowaniu przewidzianą przez Konwencję;
15) "bardzo niebezpieczne formy użytkowe pestycydów" oznaczają chemikalia preparowane do zastosowania jako pestycyd, który powoduje bardzo silne skutki na zdrowie lub środowisko, zauważalne w krótkim okresie czasu po jednorazowym lub wielokrotnym wystawieniu na jego działanie w warunkach zastosowania;
16) "wywóz" oznacza:
a) wywóz ostateczny lub czasowy chemikaliów spełniających warunki art. 23 ust. 2 Traktatu;
b) powrotny wywóz chemikaliów niespełniających warunków określonych w lit. a), które objęte są procedurą celną inną niż procedura tranzytowa;
17) "przywóz" oznacza fizyczne wprowadzenie chemikaliów na obszar celny Wspólnoty, które objęte są procedurą celną inną niż procedura tranzytowa;
18) "eksporter" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, na rzecz której dokonuje się powiadomienia o wywozie, czyli osobę, która w czasie przyjęcia powiadomienia związana jest umową z odbiorcą w państwie Stronie lub innym kraju, oraz ma prawo do decydowania o wysłaniu chemikaliów poza obszar celny Wspólnoty.
W przypadku gdy nie zawarto umowy wywozu lub gdy strona związana umową nie działa we własnym imieniu, rozstrzyga prawo do decydowania o wysłaniu chemikaliów poza obszar celny Wspólnoty;
19) "importer" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która w czasie przywozu na obszar celny Wspólnoty jest odbiorcą chemikaliów;
20) "strona Konwencji" oznacza Państwo, regionalną organizację integracji gospodarczej, która wyraziła zgodę na związanie się Konwencją oraz w stosunku do których Konwencja weszła w życie;
21) "strona" oznacza:
a) Stronę Konwencji;
b) każdy kraj, który nie ratyfikował Konwencji, ale uczestnicy w procedurze PIC w okresie ustanowionym przez Konferencję Stron;
c) przed wejściem w życie Konwencji, każdy kraj uczestniczący w tymczasowej procedurze PIC ustanowionej rezolucją w sprawie tymczasowych uzgodnień przyjętych w Rotterdamie w dniu 11 września 1998 r.
22) "inny kraj" oznacza każdy kraj, który nie jest Stroną, zgodnie z definicją w pkt 21;
23) "konferencja Stron" oznacza organ ustanowiony na mocy art. 18 Konwencji, celem którego jest sprawowanie niektórych funkcji związanych z wykonaniem Konwencji;
24) "komitet ds. Przeglądu Chemikaliów" oznacza organ pomocniczy utworzony przez Konferencję Stron zgodnie z art. 18 ust. 6 Konwencji lub, przed jej wejściem w życie, tymczasowy Komitet ds. Przeglądu Chemikaliów ustanowiony na podstawie rezolucji w sprawie uzgodnień tymczasowych;
25) "sekretariat" oznacza Sekretariat Konwencji lub, przed jej wejściem w życie, tymczasowy Sekretariat ustanowiony na podstawie rezolucji w sprawie uzgodnień tymczasowych;
26) "wytyczne dla decyzji" oznaczają dokument techniczny przygotowany przez Komitet ds. Przeglądu Chemikaliów w odniesieniu do chemikaliów podlegających procedurze PIC.
Artykuł 4
Wyznaczone organy krajowe
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organ lub organy, zwane dalej "wyznaczonym organem krajowym" lub "wyznaczonymi organami krajowymi", w celu wykonywania funkcji administracyjnych wymaganych przez niniejsze rozporządzenie.
Komisja jest powiadamiana o takim wyznaczeniu nie później niż trzy miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Udział Wspólnoty w Konwencji
Udział Wspólnoty w Konwencji stanowi solidarną odpowiedzialność Komisji i Państw Członkowskich, w szczególności za pomoc techniczną, wymianę informacji oraz sprawy odnoszące się do rozstrzygania sporów, uczestnictwo w organach pomocniczych i głosowanie.
W odniesieniu do udziału Wspólnoty w Konwencji, do celów funkcji administracyjnych Konwencji odnoszących się do procedury PIC oraz powiadamiania o wywozie, Komisja działa jako wspólny wyznaczony organ w imieniu wszystkich wyznaczonych organów krajowych w ścisłej współpracy i konsultacji z wyznaczonymi organami krajowymi Państw Członkowskich.
W szczególności jest ona odpowiedzialna za przekazywanie wspólnotowych powiadomień o wywozie Stronom oraz innym krajom na podstawie art. 7, przedkładanie do Sekretariatu powiadomień o odpowiednich przepisów prawa bezwzględnie obowiązujących na podstawie art. 10, przekazywanie informacji o innych przepisach prawa bezwzględnie obowiązujących niekwalifikujących się do powiadomienia PIC zgodnie z art. 11, jak również za uzyskiwanie wszelkich informacji z Sekretariatu.
Komisja dostarcza również Sekretariatowi wspólnotowe odpowiedzi na przywóz w odniesieniu do chemikaliów podlegających procedurze PIC na podstawie art. 12.
Ponadto Komisja koordynuje wkład Wspólnoty we wszystkie sprawy techniczne związane z Konwencją, przygotowywanie Konferencji Stron, Komitet ds. Przeglądu Chemikaliów oraz pozostałych organów pomocniczych.
Ustanawia się sieć Państw Członkowskich sprawozdawców, gdzie sytuacja tego wymaga, która zajmie się przygotowywaniem dokumentów technicznych, takich jak wytyczne dla decyzji.
Komisja oraz Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne inicjatywy w celu zapewnienia właściwej reprezentacji Wspólnoty w różnych organach wykonawczych Konwencji.
Artykuł 6
Chemikalia podlegające powiadomieniom o wywozie, kwalifikujące się do powiadomienia o PIC, oraz podlegające procedurze PIC
1.
Chemikalia objęte przepisami niniejszego rozporządzenia odnoszącymi się do powiadamiania o wywozie, powiadamiania o PIC oraz procedury PIC odpowiednio, wymienione są w załączniku I.
2.
Chemikalia wymienione w załączniku I są przypisane do jednej lub więcej z trzech grup chemikaliów, wymienionych odpowiednio jako część 1, 2 i 3 tego załącznika.
Chemikalia wymienione w części 1 podlegają powiadomieniu o wywozie, jak ustanowiono w art. 7, wraz z podaniem szczegółowych informacji dotyczących tożsamości substancji, kategorii zastosowania i/lub podkategorii objętej ograniczeniami, rodzaj ograniczeń oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, dodatkowych informacji, w szczególności dotyczących zwolnienia z wymagań w sprawie powiadomienia o wywozie.
Chemikalia wymienione w części 2 kwalifikują się dodatkowo do podlegania procedurze powiadomienia o wywozie na podstawie art. 7, do procedury powiadomienia o PIC przewidzianej w art. 10, wraz ze szczegółowymi informacjami w odniesieniu do tożsamości substancji oraz kategorii zastosowania.
Chemikalia wymienione w części 3 podlegają procedurze PIC wraz z podaną kategorią zastosowania oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, dodatkowym informacjom w szczególności dotyczącym wszystkich wymagań dla powiadomienia o wywozie.
3.
Wykazy podawane są do publicznej wiadomości za pomocą środków elektronicznych.
Artykuł 7
Powiadomienia o wywozie przekazane Stronom oraz innym krajom
1.
W przypadku gdy eksporter musi po raz pierwszy dokonać wywozu chemikaliów wymienionych w części 1 załącznika I ze Wspólnoty do innego kraju po dacie, po której zostaje objęty przepisami niniejszego rozporządzenia, eksporter powiadamia o wywozie wyznaczony organ krajowy Państwa Członkowskiego, w którym prowadzi działalność, nie później niż 30 dni przed takim wywozem chemikaliów.
Następnie eksporter powiadamia o pierwszym wywozie chemikaliów w każdym roku kalendarzowym wyznaczonemu organowi krajowemu nie później niż 15 dni przed takim wywozem chemikaliów.
Powiadomienie dokonywane jest zgodnie z wymaganiami wymienionymi w załączniku III.
Wyznaczony organ krajowy sprawdza zgodność informacji z załącznikiem III oraz niezwłocznie przesyła powiadomienie otrzymane od eksportera do Komisji.
Komisja podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że właściwe władze Strony przywozu lub innego kraju otrzymają powiadomienie nie później niż 15 dni przed pierwszym zamierzonym wywozem chemikaliów oraz następnie przed pierwszym wywozem chemikaliów w każdym następnym roku kalendarzowym.
Powyższe stosuje się bez względu na spodziewane zastosowanie chemikaliów w Stronie przywozu lub w innym kraju.
Każde powiadomienie o wywozie jest rejestrowane w bazie danych Komisji, a uaktualniony wykaz przedmiotowych chemikaliów i Stron przywozu i innych krajów dla każdego roku kalendarzowego jest jawny oraz przekazywany odpowiednio wyznaczonym organom krajowym Państw Członkowskich.
2.
W przypadku gdy Komisja nie otrzymuje od Strony przywozu lub innego kraju potwierdzenia otrzymania dokonanego pierwszego powiadomienia o wywozie po przypisaniu chemikaliów do części 1 załącznika I, w terminie 30 dni od dostarczenia powiadomienia, składa drugie powiadomienie.
Komisja dokłada odpowiednich starań, aby zapewnić, że właściwy organ w Państwie Stronie przywozu otrzyma drugie powiadomienie.
3.
Nowe powiadomienie o wywozie, jak przewidziano w ust. 1 jest wydawane dla wywozu, który ma miejsce po zmianach w prawodawstwie wspólnotowym dotyczącym obrotu, zastosowania lub etykietowania przedmiotowych substancji lub w każdym przypadku, gdy zmienia się skład danego preparatu tak, że etykietowanie takiego preparatu jest zmienione.
Nowe powiadomienie zgodne jest z wymaganiami wymienionymi w załączniku III oraz wskazuje, że jest poprawioną wersją poprzedniego powiadomienia.
4.
W przypadku gdy wywóz chemikaliów odnosi się do sytuacji nadzwyczajnych, w których opóźnienie może narazić zdrowie publiczne lub środowisko Strony przywozu lub innego kraju, stosowanie przepisów określonych powyżej może zostać wyłączone całkowicie lub częściowo według uznania wyznaczonego organu krajowego Państwa Członkowskiego wywozu, w konsultacji z Komisją.
5.
Obowiązki wymienione w ust. 1, 2 i 3 wygasają, gdy:
a) chemikalia stały się chemikaliami podlegającymi procedurze PIC; oraz
b) kraj przywozu będący Stroną Konwencji przedstawił odpowiedź zgodnie z art. 10 ust. 2 Konwencji, do Sekretariatu świadczącą o zgodzie lub jej braku na przywóz chemikaliów; oraz
c) Komisja otrzymała niniejsze informacje z Sekretariatu oraz przekazała je Państwom Członkowskim.
Niniejsza zasada nie ma zastosowania w przypadku gdy kraj przywozu będący Stroną Konwencji wyraźnie żąda kontynuowania powiadamiania o wywozie od Stron wywozu, na przykład poprzez jej decyzję dotyczącą przywozu lub w inny sposób.
Obowiązki wymienione w ust. 1, 2 i 3 wygasają również, gdy:
i) właściwy organ Strony przywozu lub innego kraju wyłączył wymóg powiadomienia przed wywozem chemikaliów; oraz
ii) Komisja otrzymała informacje z Sekretariatu lub z właściwego organu Strony przywozu lub innego kraju oraz przekazała je Państwom Członkowskim i udostępniła je w Internecie.
6.
Komisja, odpowiednie wyznaczone organy krajowe Państw Członkowskich oraz eksporterzy dostarczają na żądanie Stronom przywozu oraz innym krajom dostępne dodatkowe informacje dotyczące wywożonych chemikaliów.
7.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić systemy zobowiązujące eksporterów do uiszczania opłat administracyjnych za każde dokonane powiadomienie o wywozie, odpowiadające ich kosztom poniesionym w wykonywaniu procedur związanych z niniejszym artykułem.
Artykuł 8
Powiadomienia o wywozie otrzymywane od Stron oraz od innych krajów
1.
Powiadomienia o wywozie, otrzymane przez Komisję od wyznaczonego organu krajowego Strony lub innego kraju, dotyczące wywozu do Wspólnoty chemikaliów, których produkcja, zastosowanie, obsługa, zużycie, transport i/lub sprzedaż jest zakazana lub podlega surowym ograniczeniom zgodnie z ustawodawstwem Strony lub innego kraju, są udostępniane za pomocą środków elektronicznych przez bazę danych utrzymywaną przez Komisję.
Komisja potwierdza otrzymanie pierwszego powiadomienia o wywozie, uzyskanego dla każdego rodzaju chemikaliów od każdej Strony lub innego kraju.
Wyznaczone organy krajowe Państw Członkowskich otrzymujące taki przywóz, otrzymują kopię każdego powiadomienia otrzymanego wraz ze wszystkimi dostępnymi informacjami.
Pozostałe Państwa Członkowskie są uprawnione do otrzymania kopii na żądanie.
2.
Jeżeli wyznaczone organy krajowe Państw Członkowskich otrzymują jakiekolwiek powiadomienia o wywozie bezpośrednio lub pośrednio od wyznaczonych organów krajowych Stron lub odpowiednich organów innych krajów, niezwłocznie przekazują takie powiadomienia Komisji wraz ze wszystkimi dostępnymi informacjami.
Artykuł 9
Informacje w sprawie handlu chemikaliami
1.
Każdy eksporter chemikaliów wymienionych w załączniku I informuje, podczas pierwszego kwartału każdego roku, wyznaczony organ krajowy jego Państwa Członkowskiego o ilości chemikaliów (jako substancja i jako zawartość w preparatach) wysłanej do każdej Strony lub innych krajów w roku poprzednim.
Takie informacje przekazuje się razem z listą nazw (nazwisk) i adresów każdego importera, do którego dokonano wysyłki towaru w tym okresie czasu.
Każdy importer we Wspólnocie przekazuje te same informacje w odniesieniu do ilości przywożonych do Wspólnoty.
2.
Na żądanie Komisji lub wyznaczonego organu krajowego, eksporter lub importer dostarcza wszelkich dodatkowych informacji odnoszących się do chemikaliów, które są niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
3.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje w każdym roku Komisji zbiorcze informacje zgodnie z załącznikiem IV.
Komisja dokonuje podsumowania tych informacji na poziomie wspólnotowy oraz udostępnia publicznie informacje, które nie są poufne, w swojej internetowej bazie danych.
Artykuł 10
Udział w powiadamianiu o zabronionych lub podlegającym surowym ograniczeniom chemikaliach na podstawie Konwencji
1.
Komisja powiadamia Sekretariat na piśmie o chemikaliach, które kwalifikują się do powiadomienia o PIC, chyba że zostało to już uczynione przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
W chwili gdy kolejne chemikalia kwalifikują się do powiadomienia o PIC oraz są dołączane do części 2 załącznika I, Komisja powiadamia Sekretariat.
Powiadomienie jest przedkładane bezzwłocznie po przyjęciu odpowiednich wspólnotowych przepisów prawa bezwzględnie obowiązujących zabraniających lub surowo ograniczających zastosowanie chemikaliów, oraz nie później niż 90 dni po dacie kiedy przepisy prawa bezwzględnie obowiązujące muszą zostać zastosowane.
Powiadomienie zawiera wszystkie istotne informacje wymagane w załączniku II.
3.
Podczas określania priorytetów dla powiadomień, Komisja bierze pod uwagę obecność chemikaliów w części 3 załącznika I, zakres w jakim mogą być spełnione wymagania w odniesieniu do informacji, ustanowione w załączniku II, oraz stopień ryzyka powodowanego przez chemikalia, w szczególności dla krajów rozwijających się.
W przypadku gdy chemikalia kwalifikują się do powiadomienia o PIC, lecz informacje są niewystarczające, aby spełnić wymagania załącznika II, zidentyfikowani eksporterzy i/lub importerzy przedkładają, na żądanie Komisji, wszystkie istotne informacje dla nich dostępne, włączając te pochodzące z innych krajowych lub międzynarodowych programów przeciwdziałania skutkom chemikaliów.
4.
Komisja zawiadamia Sekretariat na piśmie, kiedy przepisy prawa bezwzględnie obowiązujące zgłoszone zgodnie z ust. 1 lub 2 są zmieniane, niezwłocznie po przyjęciu nowych przepisów prawa bezwzględnie obowiązujących i nie później niż 60 dni po dacie, kiedy przepisy prawa bezwzględnie obowiązujące muszą zostać zastosowane.
Przekazuje ona wszystkie istotne informacje, które nie były dostępne w czasie, kiedy dokonano wstępnego powiadomienia zgodnie z ust. 1 lub 2 odpowiednio.
5.
Na żądanie Strony lub Sekretariatu, Komisja przedkłada dodatkowe informacje w sprawie chemikaliów lub przepisów prawa bezwzględnie obowiązujących na tyle, na ile jest to możliwe.
Pań stwa Członkowskie wspierają w niezbędnym zakresie, na żądanie, Komisję w gromadzeniu informacji.
6.
Komisja niezwłocznie przesyła Państwom Członkowskim informacje, które otrzymuje z Sekretariatu, dotyczące chemikaliów, w sprawie których dokonano powiadomienia jako zakazanych lub surowo ograniczonych przez inne Strony.
Komisja ocenia, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, potrzebę zaproponowania środków na poziomie wspólnotowy w celu zapobieganiu wszelkim niedopuszczalnym zagrożeniom dla ludzkiego zdrowia i dla środowiska we Wspólnocie.
7.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie przyjmuje krajowe przepisy prawa bezwzględnie obowiązujące zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym, mające na celu zakazanie lub surowe ograniczenie chemikaliów, przedkłada Komisji istotne informacje.
Komisja przekazuje te informacje Państwom Członkowskim.
Państwa Członkowskie mogą, w terminie czterech tygodni, przesłać uwagi odnośnie do możliwego powiadomienia o PIC, włączając w szczególności istotne informacje o stanowisku ich krajowych regulacji w zakresie danych chemikaliów, do Komisji oraz Państw Członkowskich, które przedkładają krajowe przepisy prawa bezwzględnie obowiązujące.
Po rozważeniu uwag Państwo Członkowskie informuje Komisje, czy Komisja:
- powiadamia Sekretariat, na podstawie niniejszego artykułu, lub
- przekazuje informacje Sekretariatowi, na podstawie art. 11.
Artykuł 11
Informacje, jakie mają być przekazywane do Sekretariatu o zakazanych i surowo ograniczonych chemikaliach niekwalifikujących się do powiadomienia o PIC
W przypadku gdy chemikalia są wymienione jedynie w części 1 załącznika I lub w następstwie otrzymania informacji od Państwa Członkowskiego do celów art. 10 ust. 7 tiret drugie, Komisja przekazuje Sekretariatowi informacje o odpowiednich przepisach prawa bezwzględnie obowiązujących, tak aby te informacje mogły być, gdzie stosowne, rozpowszechnione między innymi Stronami Konwencji.
Artykuł 12
Obowiązki w odniesieniu do przywozu chemikaliów
1.
Komisja niezwłocznie przesyła Państwom Członkowskim wytyczne dla decyzji, które otrzymuje z Sekretariatu.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie przywozu, w formie ostatecznej lub tymczasowej odpowiedzi w sprawie przywozu w imieniu Wspólnoty, dotyczącej przyszłego przywozu do Wspólnoty danych chemikaliów: czyni to również zgodnie z istniejącym prawodawstwem wspólnotowym i procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2.
Przekazuje ona decyzję do Sekretariatu bezzwłocznie, i nie później niż dziewięć miesięcy po dacie wysłania wytycznych dla decyzji przez Sekretariat.
W przypadku gdy jakiekolwiek chemikalia podlegają dodatkowym lub zmodyfikowanym ograniczeniom zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, Komisja zmienia decyzję w sprawie przywozu zgodnie z tą sama procedurą oraz powiadamia o tym Sekretariat.
2.
W przypadku gdy chemikalia są zabronione lub surowo ograniczone przez ustawodawstwo jednego lub więcej Państw Członkowskich, Komisja na pisemne żądanie Państw(-a) Członkowskich(-ego), bierze pod uwagę te informacje w jej decyzji w sprawie przywozu.
3.
Decyzja w sprawie przywozu na podstawie ust. 1 odnosi się do jednej lub więcej kategorii określonych dla chemikaliów w wytycznych dla decyzji.
4.
Powiadamiając Sekretariat o decyzji w sprawie przywozu, Komisja przedstawia opis środków prawnych lub administracyjnych na których jest oparta.
5.
Każdy wyznaczony organ krajowy we Wspólnocie udostępnia decyzje w sprawie przywozu na podstawie ust. 1 tym osobom zainteresowanym, zgodnie ze swoimi kompetencjami oraz zgodnie ze swoimi środkami ustawodawczymi lub administracyjnymi.
6.
Gdzie sytuacja tego wymaga, Komisja ocenia, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, potrzebę zaproponowania środków na poziomie wspólnotowy w celu zapobiegania wszelkim niedopuszczalnym zagrożeniom dla ludzkiego zdrowia i dla środowiska we Wspólnocie, biorąc pod uwagę informacje zawarte w wytycznych dla decyzji.
Artykuł 13
Obowiązki w odniesieniu do wywozu chemikaliów inne niż wymagania powiadomienia o wywozie
1.
Komisja niezwłocznie przesyła Państwom Członkowskim oraz europejskim stowarzyszeniom branżowym informacje, które otrzymuje w formie okólników lub w inny sposób, z Sekretariatu, dotyczących chemikaliów podlegających procedurze PIC oraz decyzjom Stron przywozu dotyczących warunków przywozu tych chemikaliów.
Przesyła również niezwłocznie Państwom Członkowskim informacje odnoszące się do wszystkich przypadków niepowodzenia w przekazaniu odpowiedzi.
Komisja przechowuje wszystkie informacje dotyczące dostępnych decyzji w sprawie przywozu w swojej bazie danych, która jest ogólnie dostępna w internecie, oraz, na wniosek przekazuje każdemu informacje.
2.
Dla wszystkich chemikaliów wymienionych w załączniku I Komisja przypisuje klasyfikację w Nomenklaturze Scalonej Wspólnoty Europejskiej.
Te klasyfikacje są korygowane, gdy jest to niezbędne, w świetle wszelkich zmian dokonywanych przez Radę Współpracy Celnej w Zharmonizowanym Systemie nomenklatury dla danych chemikaliów.
3.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia o odpowiedziach przekazanych przez Komisję zgodnie z ust. 1 tym zainteresowanym osobom, w zakresie swojej właściwości.
4.
Eksporterzy zastosują się do decyzji w każdej odpowiedzi dotyczącej przywozu nie później niż sześć miesięcy po pierwszym poinformowaniu Sekretariatu przez Komisję o takiej odpowiedzi zgodnie z ust. 1.
5.
Komisja oraz Państwa Członkowskie doradzają i wspierają Strony przywozu, odpowiednio na żądanie, w uzyskiwaniu dodatkowych informacji oraz pomocy w sporządzaniu odpowiedzi do Sekretariatu dotyczącej przywozu danych chemikaliów.
6.
Żadne z chemikaliów wymienionych w części 2 lub 3 załącznika I nie może być wywożona, chyba że:
a) eksporter, przez jego wyznaczone organy krajowe oraz wyznaczone organy krajowe Strony przywozu lub właściwe organy innego kraju przywozu, wnioskował i otrzymał wyraźną zgodę na przywóz; lub
b) w przypadku chemikaliów wymienionych w części 3 załącznika I, ostatni okólnik wydany przez Sekretariat w zastosowaniu ust. 1 wskazuje, że Strona przywozu wyraziła zgodę na przywóz.
7.
Żadne z chemikaliów nie są wywożone później niż sześć miesięcy przed datą ważności, kiedy taka data istnieje lub może być wywnioskowana na podstawie daty produkcji, chyba że istotne właściwości chemikaliów czynią to niewykonalnym.
W szczególności, w przypadku pestycydów, eksporterzy zapewniają, że rozmiar oraz opakowanie zbiorcze pojemników pestycydów są zoptymalizowane tak aby zminimalizować zagrożenie stworzenia przestarzałych zapasów.
8.
W przypadku wywozu pestycydów, eksporterzy zapewniają, że etykieta zawiera określone informacje o warunkach przechowywania i stabilności przechowywania zgodnie z warunkami klimatycznymi Strony przywozu lub innych krajów.
Dodatkowo zapewniają, że wywożone pestycydy są zgodne ze specyfikacją czystości ustanowioną przez prawodawstwo wspólnotowe.
Artykuł 14
Kontrole wywozu niektórych chemikaliów oraz wyrobów zawierających chemikalia
1.
Wyroby zawierające chemikalia wymienione w części 2 załącznika I, w formie nieaktywnej podlegają procedurze powiadamiania o wywozie przewidzianej w art. 7.
2.
Chemikalia i wyroby, których stosowanie jest zakazane we Wspólnocie dla ochrony ludzkiego zdrowia oraz środowiska jak wymieniono w załączniku V, nie są wywożone.
Artykuł 15
Informacje odnośnie do ruchu tranzytowego
1.
Strony Konwencji żądające informacji odnośnie do ruchu tranzytowego chemikaliów podlegających procedurze PIC, wraz z informacjami wymaganymi przez każdą Stronę Konwencji za pośrednictwem Sekretariatu, wymienione są w załączniku VI.
2.
W przypadku gdy chemikalia wymienione w części 3 załącznika I są transportowane przez terytorium Strony Konwencji wymienionej w niniejszym załączniku VI, eksporter, w takim zakresie w jakim jest to możliwe, przekazuje wyznaczonemu organowi krajowemu Państwa Członkowskiego, w którym prowadzi działalność, informacje wymagane przez Stronę Konwencji zgodnie z załącznikiem VI, nie później niż 30 dni przed pierwszym tranzytem oraz nie później niż osiem dni przed każdym następnym tranzytem.
3.
Wyznaczony organ krajowy Państwa Członkowskiego przesyła Komisji informacje otrzymane od eksportera zgodnie z ust. 2 razem ze wszystkimi dostępnymi informacjami dodatkowymi.
4.
Komisja przesyła otrzymane informacje zgodnie z ust. 3 do wyznaczonych organów krajowych Stron Konwencji, które zażądały takich informacji, wraz ze wszystkimi dostępnymi informacjami dodatkowymi, nie później niż 15 dni przed pierwszym tranzytem oraz przed każdym następnym tranzytem.
Artykuł 16
Informacje towarzyszące wywożonym chemikaliom
1.
Chemikalia przeznaczone do wywozu podlegają środkom odnośnie do opakowań zbiorczych oraz etykietowaniu ustanowionych w, lub zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG, dyrektywą 1999/45/WE, dyrektywą 91/414/EWG oraz dyrektywą 98/8/WE, lub innym szczególnym prawodawstwem wspólnotowym.
Ten obowiązek pozostaje bez uszczerbku dla szczególnych wymagań Strony przywozu lub innego kraju, biorąc pod uwagę odpowiednie międzynarodowe standardy.
2.
Gdzie sytuacja tego wymaga, data ważności oraz data produkcji chemikaliów określonych w ust. 1 lub wymienionych w załączniku I są wskazane na etykiecie, oraz jeżeli konieczne, takie daty ważności podaje się dla różnych stref klimatycznych.
3.
Karta charakterystyki zgodnie z dyrektywą Komisji 91/155/EWG [20] towarzyszy chemikaliom określonym w ust. 1, w przypadku wywozu.
Eksporter wysyła taką kartę charakterystyki do każdego importera.
4.
Informacje na etykiecie oraz karty charakterystyki podawane są, w takim zakresie w jakim jest to możliwe, w języku(-ach) urzędowym(-ych) lub w jednym lub więcej głównych językach kraju przeznaczenia lub obszaru zamierzonego przeznaczenia.
Artykuł 17
Obowiązki organów Państw Członkowskich w odniesieniu do kontroli przywozu i wywozu
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organy takie jak organy celne, które są odpowiedzialne za kontrolowanie przywozu oraz wywozu chemikaliów wymienionych w załączniku I.
Komisja oraz Państwa Członkowskie działają w sposób celowy oraz skoordynowany kontrolując przestrzeganie przez eksporterów niniejszego rozporządzenia.
Każde Państwo Członkowskie, w swoich okresowych sprawozdaniach dotyczących funkcjonowania procedur na podstawie art. 21 ust. 1, dołącza szczegóły działań jej organów w tym zakresie.
Artykuł 18
Kary
Państwa Członkowskie ustalają kary stosowane za naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia prawidłowego wykonania tych przepisów.
Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają o takich środkach Komisję nie później niż 12 miesięcy po przyjęciu niniejszego rozporządzenia oraz powiadamiają również o wszystkich dalszych zmianach niezwłocznie po ich przyjęciu.
Artykuł 19
Wymiana informacji
1.
Komisja i Państwa Członkowskie, odpowiednio, ułatwiają dostarczanie informacji naukowych, technicznych, ekonomicznych oraz prawnych, dotyczących chemikaliów podlegających niniejszemu rozporządzeniu, włączając informacje ekotoksylogiczne, toksykologiczne oraz dotyczące bezpieczeństwa.
Komisja, przy wsparciu Państw Członkowskich w miarę potrzeb, zapewnia odpowiednio:
a) dostarczenie ogólnie dostępnych informacji odnośnie do przepisów prawa bezwzględnie obowiązujących związanych z celami Konwencji; i
b) dostarczanie informacji Stronom oraz innym krajom bezpośrednio lub za pośrednictwem Sekretariatu odnośnie do tych działań, które znacznie ograniczają jedno lub więcej zastosowań chemikaliów.
2.
Komisja oraz Państwa Członkowskie chronią wszystkie poufne informacje otrzymane od Strony lub innego kraju w drodze wzajemnego porozumienia.
3.
W odniesieniu do przekazywania informacji na podstawie niniejszego rozporządzenia, oraz bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [21], nie uważa się za poufne następujących informacji:
a) informacji określonych w załączniku II oraz załączniku III;
b) informacji zawartych w karcie charakterystyki określonej w ust. 3 w art. 16;
c) daty ważności chemikaliów;
d) daty produkcji chemikaliów;
e) informacji odnośnie do środków ostrożności, włączając klasyfikacje zagrożenia, charakter zagrożenia oraz odpowiednie porady w zakresie bezpieczeństwa; oraz
f) sumarycznych wyników testów toksykologicznych i ekotoksykologicznych.
Zestawienie przekazywanych informacji jest przygotowywane regularnie przez Komisję na podstawie udziału Państw Członkowskich.
Artykuł 20
Pomoc techniczna
Komisja oraz wyznaczone organy krajowe Państw Członkowskich współpracują, biorąc pod uwagę w szczególności potrzeby krajów rozwijających się oraz krajów w okresie transformacji gospodarczej, we wspieraniu pomocy technicznej, włączając szkolenia, w celu rozwoju infrastruktury, zdolności i ekspertyz niezbędnych do właściwego zarządzania chemikaliami podczas ich cyklu życia.
W szczególności i w związku z umożliwieniem tym krajom wykonania Konwencji, pomoc techniczna jest wspierana poprzez dostarczanie informacji technicznych dotyczących chemikaliów, poprzez wspieranie wymiany ekspertów, udzielanie wsparcia przy ustanawianiu lub utrzymywaniu wyznaczonych organów krajowych oraz przez dostarczenie ekspertyz technicznych w celu identyfikacji niebezpiecznych form użytkowych pestycydów oraz przygotowywania powiadomień dla Sekretariatu.
Komisja i Państwa Członkowskie uczestniczą aktywnie w sieci informacji o tworzeniu możliwości ustanowionej przez międzyrządowe forum w sprawie bezpieczeństwa chemicznego, przez przekazywanie informacji w sprawie projektów, które wspierają lub finansują w celu poprawy zarządzania chemikaliami w krajach rozwijających się oraz w krajach w okresie transformacji gospodarczej.
Komisja i Państwa Członkowskie rozważają również wsparcie organizacji pozarządowych.
Artykuł 21
Monitoring oraz sprawozdawczość
1.
Państwa Członkowskie przesyłają regularnie do Komisji informacje odnośnie do funkcjonowania procedur przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, włącznie z kontrolą celną, naruszeniami, karami oraz czynnościami zaradczymi.
2.
Komisja sporządza regularnie sprawozdanie w sprawie wykonywania funkcji przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, za które jest odpowiedzialna oraz kompiluje w sprawozdanie syntetyzujące informacje przekazane przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 1.
Podsumowanie sprawozdania, które jest publikowane w Internecie, jest przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
3.
W odniesieniu do informacji dostarczanych na podstawie ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie i Komisja wypełniają odpowiednie obowiązki w celu ochrony poufności danych oraz prawa własności.
Artykuł 22
Uaktualnianie załączników
1.
Wykaz chemikaliów w załączniku I będzie poddawana przeglądowi przez Komisję co najmniej raz w roku, na podstawie rozwoju prawodawstwa wspólnotowego oraz na podstawie Konwencji.
2.
Decydując o przepisach prawa bezwzględnie obowiązujących zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym ustanawiających zakaz lub surowe ograniczenie, skutek takich przepisów oceniany jest na poziomie podkategorii w ramach kategorii "pestycydy" oraz "chemikalia przemysłowe".
W przypadku gdy przepisy prawa bezwzględnie obowiązujące zakazują lub surowo ograniczają chemikalia z którejkolwiek z podkategorii, włącza się ją do części 1 załącznika I.
Decydując, czy przepisy prawa bezwzględnie obowiązujące zgodnie prawodawstwem wspólnotowym ustanawiają zakaz lub surowe ograniczenie, że dane chemikalia kwalifikują się do powiadomienia o PIC na mocy art. 10, skutek takich przepisów ocenia się na poziomie podkategorii w ramach kategorii "pestycydy" oraz "chemikalia przemysłowe".
W przypadku gdy przepisy prawa bezwzględnie obowiązujące zakazują lub surowo ograniczają zastosowanie chemikaliów w ramach którejkolwiek z kategorii, włącza się ją do części 2 załącznika I.
3.
Komisja podejmuje decyzje o włączeniu chemikaliów do załącznika I, lub zmiany ich wpisów gdzie sytuacja tego wymaga, bez zbędnej zwłoki.
4.
O włączeniu chemikaliów do części 1 lub 2 załącznika I na podstawie ust. 2 w następstwie przepisów prawa bezwzględnie obowiązujących zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, decyzję podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 3.
5.
Wszystkie inne zmiany do załącznika I, włączając zmiany do istniejących wpisów, oraz zmiany do załączników II, III, IV oraz VI, są przyjmowane według procedury przewidzianej w art. 24 ust. 2.
Artykuł 23
Uwagi techniczne w odniesieniu do pomocy
Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2, opracowuje noty techniczne w odniesieniu do pomocy w celu ułatwienia codziennego stosowania niniejszego rozporządzenia.
Takie noty techniczne zostają opublikowane są w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej seria "C".
Artykuł 24
Komitet
1.
Komisję wspomagana Komitet ustanowiony zgodnie z art. 29 dyrektywy 67/548/EWG.
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowany zostanie art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
3.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowany zostanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 25
Uchylenie
Rozporządzenie (EWG) nr 2455/92 traci moc.
Artykuł 26
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 312/2003
z dnia 18 lutego 2003 r.
w sprawie wykonania dla Wspólnoty przepisów dotyczących taryfy celnej ustanowionych w Układzie ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony [1], zwany dalej "Układem", ustanawia preferencje taryfowe stosowane dla produktów pochodzących z Chile zgodnie z załącznikiem III do Układu.
(2) Decyzja 2002/979/WE [2] w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Układu przewiduje, że ustanowione w nim preferencje taryfowe są stosowane tymczasowo do czasu wejścia Układu w życie.
(3) Stawki podstawowe do obliczania obniżki ceł są wymienione w załączniku I do Układu.
(4) Te same metody obliczania stosuje się do stawek celnych ad valorem i do ceł specyficznych, z wyłączeniem przypadków podanych w art. 71 ust. 2 i 3 Układu.
(5) Układ stanowi, że niektóre produkty pochodzące z Chile mogą być przywożone do Wspólnoty w granicach kontyngentów celnych przy zerowej lub obniżonej stawce celnej.
Niezbędne jest określenie produktów kwalifikujących się do tych środków taryfowych, ich ilości, stosowanych do nich ceł oraz metod obliczania obniżek ceł.
(6) Właściwe jest zapewnienie, aby kontyngenty taryfowe były, co do ogólnej zasady, zarządzane na zasadzie "kto pierwszy, ten lepszy" zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
Kontyngent taryfowy dla niektórych produktów powinien być zarządzany według prowadzonego przez Komisję systemu pozwoleń na przywóz i wywóz.
(7) Kody Nomenklatury Scalonej (CN) określone w niniejszym rozporządzeniu są kodami Nomenklatury Scalonej na rok 2003, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4].
Przyjęte po 2002 r. zmiany Nomenklatury Scalonej i kodów Taric nie mogą powodować istotnych zmian w umowach ani innych aktach zawieranych między Wspólnotą a Chile.
Właściwe jest więc zapewnienie, aby zmiany i dostosowania techniczne w załącznikach do rozporządzeń, spowodowane zmianami Nomenklatury Scalonej, mogły zostać przyjęte przez Komisję wspomaganą przez Komitet Kodeksu Celnego zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
Właściwe jest też zapewnienie, aby po tej procedurze nastąpiło przyjęcie spowodowanych przez zmiany w Układzie zmian i dostosowań technicznych w załącznikach do rozporządzeń lub przyjęcie podjętych zgodnie z nim decyzji lub innych uzgodnień między stronami.
(8) W celu zwalczania nadużyć finansowych niezbędne jest poddanie przywozu do Wspólnoty nadzorowi preferencyjnemu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W celu wprowadzenia ustanowionych w Układzie preferencji taryfowych:
a) pojęcie "klauzula największego uprzywilejowania" (MFN) oznacza najniższą stawkę celną wskazaną w drugiej części załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.
Jednakże nie oznacza ono należności celnej określonej w ramach kontyngentu taryfowego na mocy art. 26 Traktatu lub na podstawie załącznika 7 do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87;
b) z zastrzeżeniem ust. 2, ostateczna preferencyjna stawka celna jest zaokrąglana do pierwszego miejsca dziesiętnego.
2.
W przypadku gdy wynik obliczenia preferencyjnej stawki celnej jest równy jednej z poniższych wielkości, stawka preferencyjna jest uznana za pełne zwolnienie:
a) 1 % lub mniej w przypadku stawek ad valorem; lub
b) 2 EUR lub mniej w odniesieniu do poszczególnych kwot w euro w przypadku cła specyficznego.
3.
W przypadku gdy należności celne obejmują stawkę ad valorem wraz z minimalną i maksymalną należnością celną, obniżka preferencyjna odnosi się także do tej minimalnej i maksymalnej należności celnej.
Dla produktów wymienionych w załączniku I do Układu w kategoriach "EP" i "SP" obniżkę preferencyjną stosuje się tylko do stawki ad valorem i zgodnie z załącznikiem I do Układu.
Jeśli należności celne zawierają więcej niż jedno cło specyficzne, obniżkę preferencyjną stosuje się do wszystkich tych ceł i zgodnie z załącznikiem I do Układu.
Artykuł 2
1.
Komisja otwiera roczny kontyngent taryfowy dla wymienionych w Załączniku produktów pochodzących z Chile.
Należności celne za te produkty są obniżane do poziomów określonych w tym Załączniku i w granicach określonych w nim kontyngentów taryfowych.
2.
Obniżki należności celnej określone w Załączniku są wyrażone jako część procentowa należności celnych skutecznie stosowanych do towarów pochodzących z Chile spoza danych kontyngentów taryfowych, jeśli towary te zostają zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu.
3.
Określone w Załączniku kontyngenty taryfowe są otwierane co roku na okres 12 miesięcy, poczynając od dnia 1 stycznia.
Jednakże w roku 2003 wielkość tych kontyngentów, oprócz kontyngentu określonego w art. 4 ust. 2, jest obniżona o liczbę dwunastych części równą liczbie miesięcy kalendarzowych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
4.
Kontyngent taryfowy należący do kategorii objętej znoszeniem ceł, określonej w załączniku I do Układu, wygasa, kiedy zgodnie ze swym harmonogramem preferencyjna stawka celna zostaje zniesiona w całości.
Artykuł 3
1.
Roczna wielkość kontyngentów taryfowych o numerach porządkowych 09.1921, 09.1922, 09.1923 i 09.4181 Załącznika jest zwiększana o 10 procent ilości początkowej rocznie, poczynając od dnia 1 stycznia 2004 r.
2.
Roczna wielkość kontyngentów taryfowych o numerach porządkowych 09.1924, 09.1925, 09.1926, 09.1927, 09.1928, 09.1929 i 09.1930 Załącznika jest zwiększana o pięć procent ilości początkowej rocznie, poczynając od dnia 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 4
1.
Z wyjątkiem kontyngentu taryfowego o numerze porządkowym 09.4181, kontyngenty taryfowe przewidziane w Załączniku są zarządzane zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2.
Komisja ustanawia zasady zarządzania kontyngentem taryfowym o numerze porządkowym 09.4181.
Artykuł 5
Zmiany i dostosowania techniczne zawarte w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, które stały się niezbędne na skutek zmian w Nomenklaturze Scalonej i kodach Taric lub wynikające ze zmian w Układzie lub z decyzji wspólnych organów ustanowionych zgodnie z Układem, lub z innych zawartych umów, protokołów albo wymian listów między Wspólnotą a Chile, są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Komisję wspomaga Komitet Kodeksu Celnego, dalej zwany "Komitetem".
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
1.
Produkty wprowadzone do swobodnego obrotu, korzystające z preferencyjnych stawek przewidzianych w Układzie, mogą podlegać nadzorowi.
Komisja, w konsultacji z Państwami Członkowskimi, decyduje, do których produktów stosuje się nadzór.
2.
Stosuje się art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
3.
Państwa Członkowskie i Komisja ściśle współpracują w celu zapewnienia, aby ten środek nadzoru był przestrzegany.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 313/2003
z dnia 18 lutego 2003 r.
przedłużające stosowanie rozporządzenia (WE) nr 310/2002 dotyczącego niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i 301,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2003/115/WPZiB z dnia 18 lutego 2003 r. zmieniające i przedłużające stosowanie wspólnego stanowiska 2002/145/WPZiB dotyczącego środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 310/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe [2] traci moc z dniem 20 lutego 2003 r., natomiast art. 13 tego rozporządzenia wyraźnie przewiduje możliwość jego odnowienia.
(2) Sytuacja w Zimbabwe uległa dalszemu pogorszeniu, podczas gdy nadal występują poważne naruszenia praw człowieka i wolności wyrażania opinii, stowarzyszeń i pokojowych zgromadzeń.
(3) W związku z tym wspólne stanowisko 2003/115/WPZiB przewiduje możliwość przedłużenia do dnia 20 lutego 2004 r. stosowania środków ograniczających przewidzianych we wspólnym stanowisku 2002/145/WPZiB z dnia 18 lutego 2002 r. dotyczącego środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe [3].
W szczególności środki te obejmują zamrożenie funduszy, aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych poszczególnych członków rządu i osób fizycznych lub prawnych z nimi powiązanych, jak również zakaz wywozu sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, i zakaz doradztwa technicznego, pomocy lub szkoleń technicznych odnoszących się do działań wojskowych.
(4) W związku z tym istnieje potrzeba przedłużenia stosowania rozporządzenia (WE) nr 310/2002 o kolejne 12 miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Okres stosowania rozporządzenia (WE) nr 310/2002 zostaje przedłużony o 12 miesięcy, tzn. do dnia 20 lutego 2004 r., chyba że okres jego stosowania zostanie ponownie odnowiony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 315/2003
z dnia 19 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do potencjału produkcyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 10 i 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu umożliwienia Państwom Członkowskim kontynuacji wypłat pomocy do końca roku budżetowego, konieczna jest zmiana zasad dotyczących wydatków na okres od dnia 1 lipca do dnia 15 października, które są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1227/2000 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2191/2002 [4].
(2) W szczególności należy uwzględnić pojęcie zatwierdzania wydatków, jak określono w art. 79 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5].
(3) Należy zatem przyjąć przepisy wykonawcze dotyczące mechanizmu alokacji środków finansowych w trakcie roku budżetowego.
(4) Należy przyjąć jednolity format dla przesyłania Komisji przez Państwa Członkowskie danych i informacji.
(5) Należy również uwzględnić szczególne ograniczenia związane z tempem realizacji planów restrukturyzacji i konwersji oraz dostosować odpowiednio stosowanie zasad dotyczących obszarów.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1227/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 15 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
W drodze wyjątku od przepisów ust. 1, Państwa Członkowskie mogą przewidzieć zaliczkową wypłatę wsparcia dla producentów jeszcze przed wykonaniem określonego środka pod warunkiem, że wykonywanie to zostało rozpoczęte i beneficjent wniósł zabezpieczenie w kwocie równej 120 % wsparcia.
Dla celów rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, zobowiązanie przewiduje wykonanie danego środka do końca drugiego roku winiarskiego następującego po płatności zaliczki.";
2) w art. 15a ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
W drodze wyjątku od przepisów ust. 1, Państwa Członkowskie mogą przewidzieć zaliczkową wypłatę wsparcia na wszystkie środki objęte wnioskiem o wsparcie dla producentów jeszcze przed wykonaniem tych środków pod warunkiem, że wykonywanie rozpoczęto i beneficjent wniósł zabezpieczenie w kwocie równe 120 % wsparcia.
Dla celów rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, zobowiązanie przewiduje wykonanie wszystkich środków do końca drugiego roku winiarskiego następującego po wypłacie zaliczki.";
3) w art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, nie później niż do dnia 30 czerwca każdego roku, w odniesieniu do systemu restrukturyzacji i konwersji:
a) oświadczenie o faktycznie poniesionych wydatkach w bieżącym roku budżetowym, jak również całkowitą powierzchnię danego obszaru;
b) oświadczenie o wydatkach zatwierdzonych w bieżącym roku budżetowym, jak również całkowitą powierzchnię danego obszaru;
c) wszelkie wnioski o późniejsze finansowanie wydatków, w bieżącym roku budżetowym, wydatków przekraczających przydział środków finansowych, dokonany na mocy art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, oraz w każdym przypadku całkowitą powierzchnię danego obszaru;
d) zmienione prognozy wydatków oraz całkowitą powierzchnię danych obszarów, w odniesieniu do następnych lat budżetowych, aż do końca przewidywanego okresu realizacji planów restrukturyzacji i konwersji, zgodnie z przydziałem dla każdego Państwa Członkowskiego.";
4) artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1. W odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego wydatki faktycznie poniesione i zadeklarowane na dany rok budżetowy finansowane są do limitów kwot zgłoszonych Komisji na mocy art. 16 ust. 1 lit. a) pod warunkiem, że kwoty te nie przekraczają ogółem kwoty przydzielonej temu Państwu Członkowskiemu stosownie do art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2. Państwa Członkowskie składają oświadczenie, określone w art. 16 ust. 1 lit. b), tylko w przypadku, gdy kwota którą zadeklarowały zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) równa jest co najmniej 75 % kwoty przyznanej na mocy art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
3. Wnioski składane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. c) przyjmowane są proporcjonalnie z zastosowaniem kwoty dostępnej po odjęciu, w stosunku do wszystkich Państw Członkowskich, sumy kwoty zgłoszonej zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) i kwoty zadeklarowanej zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. b) od całkowitej kwoty finansowej przydzielonej Państwom Członkowskim, na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie możliwie najszybciej po dniu 30 czerwca o stopniu, w jakim ich wnioski mogą zostać przyjęte.
4. Bez względu na ust. 1 i 2, w przypadku gdy całkowita powierzchnia obszaru zgłoszonego zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) jest mniejsza niż liczba hektarów wskazanych w przydziale na dany rok budżetowy, dokonanym na rzecz Państw Członkowskich zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wówczas wydatki zadeklarowane na dany rok budżetowy finansowane są jedynie do limitu, równego zgłoszonej całkowitej powierzchni obszaru pomnożonej przez średnią kwotę dotacji na hektar; ta liczba jest obliczana jako stosunek między kwotą przydzieloną Państwu Członkowskiemu na podstawie art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 a przewidywaną liczbą hektarów.
Kwota ta nie może być w żadnym przypadku większa niż wydatki zadeklarowane zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a).
Dla celów wykonania niniejszego ustępu, przyjmuje się 5 % tolerancję w stosunku do zgłoszonej całkowitej powierzchni obszaru w porównaniu z tą, która została podana w przydziale na dany rok budżetowy.
5.
W przypadku gdy wydatki faktycznie poniesione przez Państwo Członkowskie w danym roku budżetowym są mniejsze niż 75 % kwot określonych w ust. 1, wydatki, które będą uznane dla następnego roku budżetowego, a także odpowiadająca im powierzchnia obszaru zostają zmniejszane o jedną trzecią różnicy między tym progiem a faktycznymi wydatkami poniesionymi w trakcie danego roku budżetowego.
6.
Obniżki tej nie uwzględnia się w odniesieniu do wydatków, które mają być uznane dla roku budżetowego następującego po roku, w którym dokonano obniżki.
7.
Kwotę zwracaną przez producentów, stosownie do art. 15 lub 15a, odejmuje się od wydatków, które mają być finansowane.
8.
Odniesienia do danego roku budżetowego odnoszą się do wypłat faktycznie dokonanych przez Państwa Członkowskie między dniem 16 października a dniem 15 października następnego roku."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 316/2003
z dnia 19 lutego 2003 r.
dotyczące stałego zezwolenia na dodatki paszowe oraz tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już dopuszczonych dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/7/WE [2], w szczególności jej art. 3, 9d i 9e,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9d ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG stanowi, iż dodatki określone w części II załącznika C do tej dyrektywy mogą zostać dopuszczone na czas nieograniczony, jeżeli spełnione zostaną warunki ustalone w art. 3 lit. a).
(2) Nowe dane zostały przedłożone przez firmę produkującą na poparcie wniosku o zezwolenie na czas nieograniczony dla preparatu zawierającego drobnoustroje wymienionego w niniejszym rozporządzeniu.
(3) Ocena wniosku o zezwolenie, przedłożonego w odniesieniu do preparatu zawierającego drobnoustroje, wykazuje, iż spełnione zostały wszystkie warunki wymagane do uzyskania zezwolenia przewidziane w dyrektywie 70/524/EWG.
(4) Dlatego preparat zawierający drobnoustroje może zostać dopuszczony na czas nieokreślony.
(5) Dyrektywa 70/524/EWG stanowi, iż nowe zastosowanie już dopuszczonego dodatku wymaga zezwolenia Wspólnoty.
(6) Dyrektywa 70/524/EWG stanowi, iż tymczasowe zezwolenie na nowy dodatek paszowy lub na nowe zastosowanie już dopuszczonego dodatku może zostać udzielone, jeśli spełnione zostaną warunki ustanowione we wspomnianej dyrektywie i jeśli w świetle uzyskanych wyników można założyć, że przy wykorzystaniu do żywienia zwierząt daje on skutki określone w art. 2 lit. a) tej dyrektywy.
Takie tymczasowe zezwolenie może zostać udzielone na okres nieprzekraczający czterech lat w przypadku dodatków określonych w części II załącznika C do tej dyrektywy.
(7) Nowe dane zostały przedłożone przez firmę produkującą na poparcie wniosku o przedłużenie zezwolenia na preparat enzymatyczny określony w niniejszym rozporządzeniu.
(8) Ocena wniosku o zezwolenie przedłożonego w odniesieniu do nowego zastosowania odnośnego preparatu enzymatycznego wskazuje, iż warunki przewidziane w dyrektywie 70/524/EWG w zakresie tymczasowego zezwolenia zostały spełnione.
(9) Dlatego ten preparat enzymatyczny powinien zostać tymczasowo dopuszczony na okres czterech lat.
(10) Ocena wniosku wskazuje, iż należy stosować odpowiednie procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na dodatki wymienione w niniejszych załącznikach.
Ochronę taką zapewnia stosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie dodatku należącego do grupy "Drobnoustroje", określonego w załączniku I jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 2
Zezwala się tymczasowo na stosowanie dodatku należącego do grupy "Enzymy", określonego w załączniku II jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 317/2003
z dnia 19 lutego 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru świadectw o szczególnym charakterze" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych (Karjalanpiirakka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92 Finlandia przekazała Komisji wniosek o wpisanie nazwy "Karjalanpiirakka" do rejestru świadectw o szczególnym charakterze.
(2) Adnotacja "tradycyjna specjalność gwarantowana" może być wyłącznie stosowana w odniesieniu do nazw wpisywanych do rejestru.
(3) Na mocy art. 8 wspomnianego rozporządzenia nie został przesłany Komisji żaden sprzeciw w wyniku opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2] nazw wymienionych w niniejszym Załączniku.
(4) W konsekwencji, nazwa wymieniona w niniejszym Załączniku powinna zostać wpisana do Rejestru świadectw o szczególnym charakterze i tym samym być chroniona jako tradycyjna specjalność gwarantowana we Wspólnocie na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2301/97 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1285/2002 [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwa w niniejszym Załączniku zostaje dodana do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 oraz wpisana do rejestru świadectw o szczególnym charakterze zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
Nazwa jest chroniona zgodnie z art. 13 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 318/2003
z dnia 19 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1274/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 5/2001 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 3 i art. 20 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1274/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 45/2003 [4], ustanawia niezbędne przepisy w celu wykonywania norm handlowych w sektorze jaj.
(2) Artykuł 31 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1274/91 odnosi się do kontroli przeprowadzanych w zakładach pakowania, dotyczących posortowanych jaj gotowych do wysyłki, a niedotyczących jaj opuszczających zakłady pakowania. Dlatego odpowiednia zmiana aktualnego sformułowania art. 31 ust. 1 lit. a) powinna zostać dokonana w celu uniknięcia jakichkolwiek niezgodności lub błędnej informacji.
(3) Aby zapewnić właściwe zarządzanie gruntami oraz zapobiec rozwojowi szkodliwych chorób, wybiegi na otwartej przestrzeni dla kur niosek mogą wymagać zmianowania.
Ptaki powinny otrzymać równomierny dostęp do całej powierzchni wybiegu oraz w przypadku gdy stosowane jest zmianowanie w ramach ekstensywnego systemu chowu na wolnym wybiegu, przy co najmniej 10 m2 na kurę, każdy ptak w dowolnym czasie powinien mieć zapewnione co najmniej 2,5 m2.
(4) Dlatego konieczne jest wprowadzenie odpowiednich zmian do rozporządzenia (EWG) nr 1274/91.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1274/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 31 ust. 1 lit. a) zdanie wprowadzające "przy wysyłce z zakładu pakowania:" zastępuje się zdaniem "w zakładzie pakowania, gotowe do wysyłki:";
2) w załączniku III lit. a) tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— wybiegi na otwartej przestrzeni muszą spełniać przynajmniej warunki wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 3 lit. b) ii) dyrektywy Rady 1999/74/WE, według których maksymalna gęstość obsady zwierząt jest nie większa niż 2500 kur na hektar gruntu dostępnego dla kur lub jedna kura na 4 m2 w dowolnym czasie; jednakże w przypadku gdy dostępne jest co najmniej 10 m2 na kurę i gdy stosuje się zmianowanie, a kury otrzymują równomierny dostęp do całej powierzchni w ciągu życia stada, każdy wykorzystywany wybieg musi w dowolnym czasie zapewniać co najmniej 2,5 m2 na kurę,
— wybiegi na otwartej przestrzeni nie rozciągają się poza promień 150 m od najbliższego otworu wybiegowego w budynku, jednakże dopuszczalne jest rozszerzenie ich do 350 m od otworu wybiegowego w budynku pod warunkiem że odpowiednia liczba miejsc schronienia i koryt poidłowych w rozumieniu omawianego przepisu jest równomiernie rozstawiona na całej powierzchni wybiegu na otwartej przestrzeni, przy co najmniej czterech miejscach schronienia na hektar."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 320/2003
z dnia 18 lutego 2003 r.
kończące rewizję środków antydumpingowych stosowanych do przywozu gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego pochodzących z Brazylii, Republiki Czeskiej, Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebedących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 8, 9 oraz art. 11 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubwencyjnych [2], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony, po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) Dnia 26 marca 2001 r. Komisja otrzymała wniosek od producenta eksportującego gwintowane łączniki z żeliwa ciągliwego z Republiki Czeskiej, Moravske Zelezarny AS, o zmianę ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na niego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1784/2000 z dnia 11 sierpnia 2000 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów przewodów rurowych i łączników rur z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Brazylii, Republiki Czeskiej, Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii [3].
(2) Producent eksportujący złożył wniosek o rewizje twierdząc, iż jego indywidualna stawka cła antydumpingowego opiera się na metodach niezgodnych z wnioskami zawartymi w sprawozdaniu organu odwoławczego oraz w sprawozdaniu grupy specjalnej, zmienionym sprawozdaniem organu odwoławczego w sprawie "Wspólnoty Europejskie — środki antydumpingowe na przywóz bawełnianych tkanin pościelowych z Indii" [4] (zwane dalej "sprawozdaniami"), w szczególności z podaną w tych sprawozdaniach wykładnią prawną art. 2 ust. 2 pkt 2 ii) oraz art. 2 ust. 4 pkt 2 Porozumienia antydumpingowego WTO, przyjętej przez Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO).
(3) W związku z tym, Komisja zawiadomieniem z dnia 5 grudnia 2001 r. (zwanym dalej zawiadomieniem o wszczęciu) opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5], zaproponowała możliwość rewizji środków antydumpingowych stosowanych do wywozu gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego pochodzących z Brazylii, Republiki Czeskiej, Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei oraz Tajlandii.
(4) Zakres rewizji został ograniczony do zbadania dumpingu stosowanego przez producentów eksportujących w zainteresowanych krajach, których stawki celne były oparte na metodzie dumpingu w momencie wydania sprawozdań i którzy odpowiedzieli wyczerpująco na kwestionariusz w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
Rewizja ta odbyła się na podstawie art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1515/2001.
(5) Komisja oficjalnie powiadomiła wszystkich znanych producentów eksportujących i odpowiednie władze w krajach wywozu o wszczęciu postępowania.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wnioskowania o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(6) Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich Stron, których to dotyczy, oraz do wszystkich innych przedsiębiorstw, które zgłosiły się w nieprzekraczalnym terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu, otrzymując tylko jedną odpowiedź od producenta eksportującego z Tajlandii.
Producent z Czech, który jako pierwszy poprosił o rewizję, nie odpowiedział na kwestionariusz.
(7) Wspomniany producent eksportujący z Tajlandii zdecydował się następnie wycofać swój wniosek o rewizję.
Ponieważ żaden inny eksporter nie odpowiedział na kwestionariusz zgodnie z zawiadomieniem o wszczęciu, niniejsze dochodzenie należy zakończyć.
B. WNIOSKI
(8) W związku z powyższym, stwierdza się, że rewizja powinna być zakończona, a środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1784/2000 na rozważany produkt pochodzący z Brazylii, Republiki Czeskiej, Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei oraz Tajlandii powinny nadal obowiązywać bez zmiany poziomu w odniesieniu do producentów eksportujących w przedmiotowych krajach.
Należy również utrzymać wstępnie przyjęte zobowiązania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rewizja środków antydumpingowych dotyczących przywozu gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego, aktualnie sklasyfikowanych w ramach kodu CN ex73071910 (kod TARIC 7307191010), i pochodzących z Brazylii, Republiki Czeskiej, Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei oraz Tajlandii, zostaje zakończona.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 323/2003
z dnia 20 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 896/2001 w zakresie organów krajowych właściwych do stosowania uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2587/2001 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001 z dnia 7 maja 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 349/2002 [4], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 896/2001 przedstawia wykaz organów w Państwach Członkowskich właściwych do podejmowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty.
W następstwie powiadomienia przez Państwo Członkowskie wykaz organów musi zostać zmieniony.
(2) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 896/2001 należy zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 896/2001 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 325/2003
z dnia 20 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2 i art. 13 ust. 11, oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1253/2002 [4], przewiduje, że jeżeli nie zostanie dotrzymany sześćdziesięciodniowy termin, w którym produkty muszą opuścić obszar celny Wspólnoty, określony w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, lub trzydziestodniowy termin, podczas którego towary muszą zostać umieszczone w magazynie żywności, o którym mowa w art. 40 ust. 1 tego rozporządzania, to refundację należy obniżyć o 15 %, stosując następnie dalsze obniżenie za każdy dzień przekroczenia danego terminu.
(2) Ponadto, w przypadku gdy terminy te ulegają przekroczeniu, art. 32 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [6] przewiduje karę polegającą na przepadku części zabezpieczenia na pozwolenie na wywóz, a następnie na przepadku dalszej kwoty za każdy dzień przekroczenia danego terminu.
(3) Zatem kumulacja kar wprowadzonych w odniesieniu zarówno do refundacji, jak i pozwolenia w przypadku przekroczenia jednego i tego samego terminu stanowi poważne obciążenie dla eksporterów i nie wydaje się niezbędne. Dlatego też należy uprościć zasady a kara przewidziana w art. 32 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 dotycząca zabezpieczenia na pozwolenie na wywóz nie powinna być stosowana w takich przypadkach.
(4) Artykuł 35 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 przewiduje, że jeżeli pozwolenie zostaje zwrócone wystawiającemu je organowi w początkowym okresie równym dwóm trzecim jego terminu ważności, to odpowiednia kwota zabezpieczenia podlegająca przepadkowi zostaje obniżona o 40 %, a jeżeli pozwolenie zostaje zwrócone w ciągu ostatniej jednej trzeciej jego terminu ważności, to odpowiednia kwota zabezpieczenia podlegającego przepadkowi zostaje obniżona o 25 %. Zamierzeniem mechanizmu określonego w art. 35 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 jest zachęcenie eksporterów do szybkiego zwracania niewykorzystanych pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji wystawiającemu je organowi, tak by mogły być w pełni wykorzystywane możliwości wywozu produktów rolnych kwalifikujących się do przyznania refundacji.
(5) W przypadkach zaistnienia znacznego wzrostu refundacji, stosowanie mechanizmu przewidzianego w art. 35 ust. 3 rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 mogłoby prowadzić do spekulacji, zachęcając eksporterów do nie wykorzystywania swych pozwoleń na wywóz i do zwracania ich organom wystawiającym, jeżeli różnica między nową refundacją, jaką można otrzymać za przedmiotowy produkt i refundacją wcześniej ustaloną za ten sam produkt, jest wyższa niż kwota zabezpieczenia ulegającego przepadkowi. Dlatego też należy podjąć właściwe kroki dla zapobieżenia nieprawidłowemu stosowaniu tego przepisu.
(6) Należy uaktualnić załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, ustalający maksymalne ilości produktów rolnych, w odniesieniu, do których, zgodnie z art. 5 ust. 1 tiret czwarte tego rozporządzenia, nie muszą być przedstawiane pozwolenia na przywóz lub wywóz lub świadectwo o wcześniejszym ustaleniu refundacji.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich zainteresowanych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1291/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 32 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zabezpieczenie nie ulega przepadkowi na podstawie przepisów akapitu drugiego w przypadku ilości, dla których refundacja jest zmniejszana zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w związku z nie zachowaniem terminów, określonych w art. 7 ust. 1 i art. 40 ust. 1 tego rozporządzenia.";
2) w art. 35 ust. 3 dodaje się akapity w brzmieniu:
"Akapit pierwszy stosuje się, o ile nie zostaje on czasowo zawieszony.
Jeżeli refundacja dla jednego lub więcej produktów zostaje podwyższona, Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG albo w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków, może zawiesić stosowanie przepisów pierwszego akapitu w odniesieniu do pozwoleń, o wydani, których wnioskowano przed zwiększeniem refundacji i których nie zwrócono organowi wystawiającemu do dnia poprzedzającego zwiększenie.
Pozwolenia wniesione na mocy art. 25 uważa się za zwrócone organowi wystawiającemu w dniu, w którym organ ten otrzymuje od posiadacza pozwolenia wniosek w sprawie zwolnienia zabezpieczenia.";
3) Załącznik III zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 326/2003
z dnia 20 lutego 2003 r.
zawierające sprostowanie do rozporządzenia (EWG) nr 1274/91 wprowadzającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 5/2001 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 3 oraz art. 20 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Greckie władze zasugerowały wykorzystanie bardziej właściwych wyrazów w celu zaznaczania na opakowaniach oraz jajach w zakresie metod hodowlanych kur niosek hodowanych na podłodze.
Dlatego niektóre wyrazy, w języku greckim, w rozporządzeniu Komisji (EWG) No 1274/91 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1651/2001 [4], powinno zawierać odpowiednie sprostowanie.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1274/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) dotyczy wyłącznie wersji w języku greckim.
2) w załączniku II wyrazy w języku greckim w kolumnie 2 zastępuje się wyrazami:
"Αυγά Αχυρώνα
Αχυρώνα.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 335/2003
z dnia 21 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1251/1999 ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1038/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 327/2002 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 w odniesieniu do warunków przyznawania płatności obszarowych dla niektórych roślin uprawnych i określa warunki odłogowania.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1017/94 z dnia 26 kwietnia 1994 r. dotyczącego zmiany przeznaczenia gruntów z ornych na ekstensywny chów zwierząt gospodarskich w Portugalii [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2582/2001 [6], zostały przedłożone wnioski o zmianę przeznaczenia 29575 hektarów.
W związku z tym obszar bazowy powinien zostać odpowiednio dostosowany.
(3) W odpowiedzi na wnioski przedłożone przez Belgię nowy obszar bazowy powinien zostać ustalony zgodnie z planem regionalizacji zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
(4) Państwa Członkowskie powiadomiły o wynikach badań mających na celu określenie poziomów tetrahydrokanabinolu w odmianach konopi zasianych w 2002 r.
Te wyniki powinny zostać wzięte pod uwagę przy sporządzaniu wykazu odmian konopi kwalifikujących się do płatności obszarowych w nadchodzących latach gospodarczych oraz wykazu odmian tymczasowo dopuszczonych w 2003/04, które będą wymagały dalszych badań podczas tego roku gospodarczego.
(5) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2316/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku VI szczegóły podane w pozycji "Belgia" i "Portugalia" zastępuje się szczegółami podanymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik XII zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 336/2003
z dnia 21 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 824/2000 ustanawiające procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [3] przewiduje dopuszczalną tolerancję, wynoszącą 5 %, między ilością ustaloną w drodze ważenia a ilością obliczoną zgodnie z metodą objętościową, w przypadku przejęcia zboża do magazynowania, w ramach którego jest ono przechowywane podczas oferowania do sprzedaży.
W przypadku przekroczenia dopuszczalnej tolerancji, zboża waży się niezwłocznie.
Koszty ważenia ponosi prowadzący magazyn w przypadku gdy ustalona waga wynosi mniej niż waga zarejestrowana, albo Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, w przypadku gdy ustalona waga jest większa.
(2) Artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 147/91 określającego oraz ustalającego tolerancje dla ubytków ilościowych produktów rolnych składowanych w ramach interwencji publicznej [4], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 652/92 [5], ustanawia dla zbóż limit dopuszczalnej tolerancji ubytków ilościowych wynikających ze zwykłych czynności składowania. Taka dopuszczalna tolerancja musi również być uwzględniona przy określaniu, kto powinien ponosić koszty czynności ważenia przewidzianych w art. 5 ust. 5 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 824/2000.
(3) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 824/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 824/2000 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) w przypadku gdy tolerancja jest przekroczona, zboże waży się niezwłocznie. Koszty ważenia ponosi prowadzący magazyn, w przypadku gdy waga ustalona jest mniejsza niż zarejestrowana, lub Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, w przypadku gdy waga ustalona jest większa niż zarejestrowana, z uwzględnieniem tolerancji przewidzianej w art. 2 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 147/91."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 337/2003
z dnia 21 lutego 2003 r.
zawieszające stosowanie systemu podwójnej kontroli w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z Ukrainy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/33/WE z dnia 19 grudnia 2000 r., w sprawie podpisania Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Ukrainą, dotyczącego rozszerzenia zakresu i wprowadzenia zmiany do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, parafowanej w dniu 5 maja 1993 r., ostatnio zmienionej Porozumieniem w formie wymiany listów podpisanym dnia 15 października 1999 r., i upoważniającego do jej tymczasowego stosowania [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi [2], ostatnio zmieniona Porozumieniem między stronami wykonanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 475/2002 [3], w art. 2 ust. 1 stanowi, że najpóźniej na sześć tygodni przed zakończeniem każdego roku obowiązywania Umowy, Komisja i Ukraina przeprowadzają konsultacje w sprawie konieczności utrzymania kategorii wyszczególnionych w załączniku III do Umowy w systemie podwójnej kontroli, w związku z możliwym wyłączeniem kategorii z systemu podwójnej kontroli.
(2) Konsultacje przeprowadzone były w październiku 2002 r., w związku z przeglądem potrzeby utrzymania stosowania systemu podwójnej kontroli w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych.
W wyniku konsultacji, strony podjęły decyzję o zawieszeniu stosowania systemu podwójnej kontroli w odniesieniu do jednego wyrobu włókienniczego.
(3) W związku z koniecznością jak najszybszego poinformowania podmiotów gospodarczych o przysługujących im przywilejach, pożądane jest bezzwłoczne wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik III do Umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, który określa wyroby bez limitów ilościowych, podlegające systemowi podwójnej kontroli określonemu w drugim akapicie art. 2 ust. 1 tej Umowy, zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 342/2003
z dnia 21 lutego 2003 r.
zmieniające po raz dwunasty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 z dnia 27 maja 2002 r. zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 244/2003 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Dnia 20 lutego 2003 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował o zmianie listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których powinno się stosować się zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Dlatego załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003
z dnia 18 lutego 2003 r.
ustanawiające kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 pkt 1 lit. a) akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna polityka azylowa, w tym Wspólny Europejski System Azylowy, jest integralną częścią celu Unii Europejskiej, jakim jest ustanowienie i systematyczne powiększanie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości otwartej dla wszystkich tych, których okoliczności zmuszają do poszukiwania na drodze prawnej ochrony we Wspólnocie.
(2) Na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska postanowiła podjąć pracę zmierzającą do ustanowienia Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego, opartego na pełnym stosowaniu Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., uzupełnionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r., zapewniając w ten sposób, że nikt nie jest odsyłany z powrotem tam, gdzie czekają go prześladowania, tj. utrzymując zasadę niewydalania.
Pod tym względem oraz bez wpływu na kryteria odpowiedzialności ustanowione w niniejszym rozporządzeniu Państwa Członkowskie, wszystkie przestrzegając jednomyślnie zasady niewydalania, są uważane za kraje bezpieczne dla obywateli państw trzecich.
(3) Konkluzje Rady Europejskiej z Tampere stwierdziły także, że system ten powinien zawierać, w krótkim terminie, jasną i wykonalną metodę określania, które Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu.
(4) Metoda taka powinna być oparta na obiektywnych i sprawiedliwych kryteriach zarówno dla Państwa Członkowskiego, jak i dla zainteresowanych osób.
W szczególności powinna ona umożliwiać szybkie określenie Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego, tak aby zagwarantować skuteczny dostęp do procedur określania statusu uchodźcy i nie zagrażać celowi, jakim jest szybkie rozpatrywanie wniosków o udzielenie azylu.
(5) W odniesieniu do wprowadzania w życie Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego w następujących kolejno po sobie fazach, który powinien prowadzić, w dłuższym terminie, do ustanowienia wspólnej procedury i jednolitego statusu, ważnego w całej Unii w odniesieniu do osób, którym przyznano azyl, na tym etapie właściwe jest, wprowadzając ulepszenia oparte na doświadczeniu, potwierdzenie zasad leżących u podstaw Konwencji określającej państwo odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosków o udzielenie azylu wniesionych w jednym z Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich [4], podpisanej w Dublinie dnia 15 czerwca 1990 r. (zwanej dalej Konwencją dublińską), której wprowadzanie w życie pobudziło harmonizację polityk azylowych.
(6) Jednolitość rodziny powinna zostać zachowana w zakresie, w jakim jest to zgodne z innymi celami, które przyświecały ustanowieniu kryteriów i mechanizmów określania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu.
(7) Wspólne rozpatrywanie przez jedno Państwo Członkowskie wniosków o udzielenie azylu, złożonych przez członków jednej rodziny umożliwia zapewnienie, że wnioski są rozpatrywane dokładnie, a decyzje podejmowane w odniesieniu do nich są spójne.
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość odstąpienia od kryteriów odpowiedzialności, tak aby umożliwić połączenia członków rodziny, w przypadku gdy jest to niezbędne ze względów humanitarnych.
(8) Stopniowe tworzenie przestrzeni bez granic wewnętrznych, w której zagwarantowany jest swobodny przepływ osób, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, oraz ustanowienie polityki wspólnotowej dotyczącej warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich, włącznie ze wspólnymi wysiłkami w kierunku zarządzania granicami zewnętrznymi, powoduje, że niezbędne jest uzyskanie równowagi między kryteriami odpowiedzialności w duchu solidarności.
(9) Stosowanie niniejszego rozporządzenia może zostać ułatwione, a jego skuteczność zwiększona, na drodze uzgodnień dwustronnych między Państwami Członkowskimi w celu poprawy kontaktów między właściwymi departamentami, skracania terminów przeprowadzania procedur lub upraszczania rozpatrywania wniosków o przejęcie lub powrotne przyjęcie, lub też ustanawiania procedur w odniesieniu do wykonania transferów.
(10) Powinna być zapewniona ciągłość między systemem określania odpowiedzialnego Państwa Członkowskiego, ustanowionym Konwencją dublińską a systemem ustanowionym przez niniejsze rozporządzenie.
Podobnie powinna być zapewniona spójność między niniejszym rozporządzeniem a rozporządzeniem Rady (WE) nr 2725/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r., dotyczącym ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania Konwencji dublińskiej [5].
(11) Działanie systemu Eurodac, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 2725/2000, w szczególności wykonanie jego art. 4 i 8, powinno ułatwić wykonanie niniejszego rozporządzenia.
(12) W odniesieniu do traktowania osób objętych zakresem niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie są zobowiązane do przestrzegania porozumień międzynarodowych, których są stroną.
(13) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(14) Stosowanie rozporządzenia powinno być poddawane ocenie w regularnych odstępach czasu.
(15) Rozporządzenie przestrzega praw podstawowych oraz zasad, które są potwierdzone w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej [7].
W szczególności zmierza do zapewnienia pełnego przestrzegania prawa azylu gwarantowanego art. 18.
(16) Ponieważ cel proponowanego środka, a mianowicie ustanowienie kryteriów i mechanizmów określania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o azyl, wniesionego w jednym Państwie Członkowskim przez obywatela państwa trzeciego, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a ze względu na zakres i skutki może zostać w lepszym stopniu osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(17) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Zjednoczone Królestwo i Irlandia powiadomiły listem z dnia 30 października 2001 r. o swoim zamiarze wzięcia udziału w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(18) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i w związku z tym nie jest nim związana ani mu nie podlega.
(19) Konwencja dublińska pozostaje w mocy i jest nadal stosowana między Danią a Państwami Członkowskimi związanymi niniejszym rozporządzeniem aż do osiągnięcia porozumienia pozwalającego Danii na uczestniczenie w niniejszym rozporządzeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I DEFINICJE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu wniesionego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "obywatel państwa trzeciego" oznacza każdego, kto nie jest obywatelem Unii w rozumieniu art. 17 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;
b) "Konwencja genewska" oznacza Konwencję z dnia 28 lipca 1951 r. odnoszącą się do statusu uchodźców, zmienioną Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r.;
c) "wniosek o udzielenie azylu" oznacza wniosek złożony przez obywatela państwa trzeciego, który może być rozumiany jako wniosek o ochronę międzynarodową przez Państwo Członkowskie, na podstawie Konwencji genewskiej.
Każdy wniosek o ochronę międzynarodową jest uznawany za wniosek o udzielenie azylu, chyba że obywatel państwa trzeciego wyraźnie wnioskuje o inny rodzaj ochrony, która może być stosowana oddzielnie;
d) "wnioskodawca" lub "osoba ubiegająca się o azyl" oznacza obywatela państwa trzeciego, który złożył wniosek o udzielenie azylu, w odniesieniu do którego nie została jeszcze podjęta ostateczna decyzja;
e) "rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu" oznacza rozpatrzenie lub decyzję albo orzeczenie dotyczące wniosku o udzielenie azylu dokonywane, podejmowane lub wydawane przez właściwe władze zgodnie z prawem krajowym, z wyjątkiem procedur określania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
f) "wycofanie wniosku o udzielenie azylu" oznacza działanie, w wyniku którego osoba ubiegająca się o azyl kończy procedurę rozpoczętą przedłożeniem swojego wniosku o udzielenie azylu, zgodnie z prawem krajowym, wyraźnie albo milcząco;
g) "uchodźca" oznacza każdego obywatela państwa trzeciego kwalifikującego się do statusu określonego przez Konwencję genewską i mającego zezwolenie na zamieszkiwanie na stałe jako taka osoba na terytorium Państwa Członkowskiego;
h) "osoby nieletnie pozbawione opieki" oznaczają osoby w wieku poniżej 18 lat, stanu wolnego, które przybywają na terytorium Państw Członkowskich bez towarzystwa osób dorosłych, odpowiedzialnych za nie w sensie prawnym lub zwyczajowo, i pozostają na tym terytorium, dopóki nie są objęci opieką takich osób, obejmuje to nieletnich, którzy zostają pozostawieni bez opieki po przybyciu na terytorium Państw Członkowskich;
i) "członkowie rodziny" oznaczają, o ile rodzina już istniała w kraju pochodzenia, następujących członków rodziny wnioskodawcy, którzy są obecni na terytorium Państw Członkowskich:
i) małżonek osoby ubiegającej się o azyl lub jej albo jego partner stanu wolnego w stabilnym związku, w przypadku gdy ustawodawstwo lub praktyka danego Państwa Członkowskiego traktuje związki pozamałżeńskie w sposób porównywalny z traktowaniem związków małżeńskich na podstawie ich przepisów prawa odnoszących się do cudzoziemców;
ii) nieletnie dzieci ze związku określonego w lit. i) lub składającego wniosek, pod warunkiem że nie są żonate lub zamężne i znajdują się na utrzymaniu składającego wniosek oraz bez względu na to, czy zostały urodzone w czy poza związkiem małżeńskim lub adoptowane zgodnie z przepisami prawa krajowego;
iii) ojciec, matka lub opiekun, jeżeli wnioskodawca lub uchodźca jest osobą nieletnią i stanu wolnego;
j) "dokument stałego pobytu" oznacza każde zezwolenie wydane przez organy Państwa Członkowskiego zezwalającego obywatelowi państwa trzeciego na pozostanie na jego terytorium, włącznie z dokumentami potwierdzającymi zezwolenie na pozostanie na jego terytorium na podstawie tymczasowych porozumień ochronnych lub tak długo, jak istnieją okoliczności uniemożliwiające wykonanie nakazu wydalenia, z wyjątkiem wiz i zezwoleń na pobyt wydanych w czasie okresu wymaganego na ustalenie Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu na mocy niniejszego rozporządzenia lub podczas rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu lub wniosku o wydanie dokumentu pobytowego;
k) "wiza" oznacza zezwolenie lub decyzję Państwa Członkowskiego, wymaganą dla tranzytu lub wjazdu w celu zamierzonego pobytu w tym Państwie Członkowskim lub w kilku Państwach Członkowskich.
Charakter wizy ustala się zgodnie z następującymi definicjami:
i) "wiza długoterminowa" oznacza zezwolenie lub decyzję wydane przez Państwo Członkowskie wymagane dla wjazdu w celu zamierzonego pobytu w tym Państwie Członkowskim dłuższego niż trzy miesiące;
ii) "wiza krótkoterminowa" oznacza zezwolenie lub decyzję Państwa Członkowskiego wymagane w odniesieniu do wjazdu w celu zamierzonego pobytu w tym Państwie Członkowskim lub w kilku Państwach Członkowskich, którego całkowity czas trwania nie przekracza trzech miesięcy;
iii) "wiza tranzytowa" oznacza zezwolenie lub decyzję Państwa Członkowskiego wymagane w odniesieniu do wjazdu w celach tranzytu przez terytorium tego Państwa Członkowskiego lub kilku Państw Członkowskich, z wyjątkiem tranzytu w obrębie lotniska;
iv) "lotniskowa wiza tranzytowa" oznacza zezwolenie lub decyzję pozwalające obywatelowi państwa trzeciego wyraźnie podlegającemu temu wymogowi na przejście przez strefę tranzytową lotniska bez uzyskania dostępu do krajowego terytorium danego Państwa Członkowskiego, podczas przerwy w podróży lub transferu między dwoma częściami lotu międzynarodowego.
ROZDZIAŁ II
ZASADY OGÓLNE
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie rozpatrują wniosek każdego obywatela państwa trzeciego, który składa wniosek jakiemukolwiek Państwu Członkowskiemu na granicy lub na jego terytorium.
Wniosek jest rozpatrywany przez jedno Państwo Członkowskie, którym jest państwo, które kryteria wymienione w rozdziale III wskazują jako odpowiedzialne.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 każde Państwo Członkowskie może rozpatrzyć wniosek o udzielenie azylu wniesiony do niego przez obywatela państwa trzeciego, nawet jeżeli za takie rozpatrzenie nie jest odpowiedzialne na podstawie kryteriów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
W takim przypadku to Państwo Członkowskie staje się Państwem Członkowskim odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu w rozumieniu niniejszego rozporządzenia oraz przyjmuje zobowiązania związane z odpowiedzialnością.
Gdzie stosowne, powiadamia ono Państwo Członkowskie uprzednio odpowiedzialne, Państwo Członkowskie przeprowadzające procedurę określania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu lub Państwo Członkowskie, do którego został złożony wniosek o przejęcie lub przyjęcie z powrotem wnioskodawcy.
3.
Każde Państwo Członkowskie zachowuje prawo, na mocy prawa krajowego, do odesłania osoby ubiegającej się o azyl do państwa trzeciego, zgodnie z przepisami Konwencji genewskiej.
4.
Osoba ubiegająca się o azyl jest powiadamiana na piśmie w języku, który najprawdopodobniej rozumie, o stosowaniu niniejszego rozporządzenia, jego terminach oraz skutkach.
Artykuł 4
1.
Proces określania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu na podstawie niniejszego rozporządzenia rozpoczyna się, gdy tylko wniosek o udzielenie azylu zostanie po raz pierwszy złożony w Państwie Członkowskim.
2.
Wniosek o udzielenie azylu uważa się za złożony, jeśli formularz przedłożony przez osobę ubiegającą się o azyl lub sprawozdanie przygotowane przez władze dotarł do właściwych organów zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
W przypadku gdy wniosek nie został złożony na piśmie, czas między deklaracją zamiaru a przygotowaniem sprawozdania powinien być możliwie jak najkrótszy.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia sytuacja nieletniego towarzyszącego osobie ubiegającej się o azyl i spełniającego wymagania definicji członka rodziny określone w art. 2 pkt i), jest rozpatrywana nieodłącznie od sytuacji jego lub jej rodzica, lub opiekuna oraz stanowi zagadnienie dla Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu tego rodzica lub opiekuna, nawet jeżeli sam nieletni nie jest osobą ubiegającą się o azyl.
W identyczny sposób traktowane są dzieci urodzone po przyjeździe wnioskodawcy na terytorium Państw Członkowskich, bez potrzeby rozpoczęcia nowej procedury w celu ich przejęcia.
4.
W przypadku gdy wniosek o udzielenie azylu zostaje złożony do właściwych organów Państwa Członkowskiego przez wnioskodawcę, który znajduje się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, określenie Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego dokonywane jest przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium przebywa wnioskodawca.
To ostatnie Państwo Członkowskie jest bezzwłocznie powiadamiane przez Państwo Członkowskie, które otrzymało wniosek, a następnie do celów niniejszego rozporządzenia, jest uznawane za Państwo Członkowskie, w którym został złożony wniosek o udzielenie azylu.
Wnioskodawca jest powiadamiany na piśmie o takim przekazaniu oraz o dacie, kiedy to nastąpiło.
5.
Osoba ubiegająca się o azyl, przebywająca w innym Państwie Członkowskim i tam składająca wniosek o udzielenie azylu po wycofaniu swojego wniosku w trakcie procesu określania państwa odpowiedzialnego, zostaje przyjęta z powrotem, na warunkach ustanowionych w art. 20, przez Państwo Członkowskie, w którym wniosek o udzielenie azylu został złożony, w celu zakończenia procesu określenia państwa odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu.
Obowiązek ten wygasa, jeżeli osoba ubiegająca się o azyl opuściła w międzyczasie terytoria Państw Członkowskich na okres dłuższy niż trzy miesiące lub uzyskała dokument stałego pobytu od Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ III
HIERARCHIA KRYTERIÓW
Artykuł 5
1.
Kryteria określania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu stosuje się w kolejności, w jakiej są one wymienione w niniejszym rozdziale.
2.
Państwo Członkowskie odpowiedzialne zgodnie z kryteriami określane jest na podstawie sytuacji istniejącej w chwili, w której osoba ubiegająca się o azyl po raz pierwszy złożyła wniosek w Państwie Członkowskim.
Artykuł 6
W przypadku gdy osoba ubiegająca się o azyl jest nieletnim pozbawionym opieki, Państwem Członkowskim odpowiedzialnym za rozpatrywanie wniosku jest to państwo, w którym członek jego lub jej rodziny przebywa zgodnie z prawem, pod warunkiem że leży to w najlepszym interesie nieletniego.
W przypadku braku członka rodziny Państwem Członkowskim odpowiedzialnym za rozpatrywanie wniosku jest to państwo, w którym nieletni złożył wniosek o udzielenie azylu.
Artykuł 7
W przypadku gdy osoba ubiegająca się o azyl ma członka rodziny, bez względu na to, czy rodzina została założona w kraju pochodzenia, który został upoważniony do zamieszkiwania na stałe jako uchodźca w Państwie Członkowskim, Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu, pod warunkiem że zainteresowana osoba sobie tego życzy.
Artykuł 8
Jeżeli osoba ubiegająca się o azyl, której wniosek nie został po raz pierwszy rozpatrzony co do istoty, ma członka rodziny w Państwie Członkowskim, Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu, pod warunkiem że zainteresowana osoba tego sobie życzy.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy osoba ubiegająca się o azyl jest w posiadaniu ważnego dokumentu stałego pobytu, Państwo Członkowskie, które wystawiło dokument, jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu.
2.
W przypadku gdy osoba jest w posiadaniu ważnej wizy, Państwo Członkowskie, które wydało wizę, jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu, chyba że wiza została wydana w wyniku działania w imieniu lub za pisemnym upoważnieniem innego Państwa Członkowskiego.
W takim przypadku ostatnie Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie najpierw konsultuje się z organem centralnym innego Państwa Członkowskiego, w szczególności ze względów bezpieczeństwa, odpowiedź tego ostatniego na konsultacje nie stanowi pisemnego upoważnienia w rozumieniu niniejszego przepisu.
3.
W przypadku gdy osoba ubiegająca się o azyl jest w posiadaniu więcej niż jednego ważnego dokumentu stałego pobytu lub wizy wydanej przez różne Państwa Członkowskie, odpowiedzialność za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu spoczywa na Państwach Członkowskich w następującej kolejności:
a) Państwo Członkowskie, które wydało dokument stałego pobytu przyznający prawo do najdłuższego okresu pobytu lub, w przypadku gdy okresy ważności są identyczne, Państwo Członkowskie, które wydało dokument stałego pobytu o najpóźniejszej dacie wygaśnięcia;
b) Państwo Członkowskie, które wydało wizę o najpóźniejszej dacie wygaśnięcia, w przypadku gdy różne wizy są tego samego typu;
c) w przypadku gdy wizy są różnego rodzaju, Państwo Członkowskie, które wydało wizę o najdłuższym okresie ważności lub, w przypadku gdy okresy ważności są identyczne, Państwo Członkowskie, które wydało wizę o najpóźniejszej dacie wygaśnięcia.
4.
W przypadku gdy osoba ubiegająca się o azyl jest w posiadaniu jedynie jednego lub większej liczby dokumentów stałego pobytu, które wygasły mniej niż sześć miesięcy wcześniej oraz które umożliwiły tej osobie rzeczywisty wjazd na terytorium Państwa Członkowskiego, ust. 1, 2 i 3 stosuje się tak długo, dopóki wnioskodawca nie opuści terytorium Państw Członkowskich.
W przypadku gdy osoba ubiegająca się o azyl jest w posiadaniu jednej lub większej ilości dokumentów stałego pobytu, które wygasły więcej niż dwa lata wcześniej lub jednej lub większej ilości wiz, które wygasły więcej niż sześć miesięcy wcześniej i umożliwiły tej osobie rzeczywisty wjazd na terytorium Państwa Członkowskiego oraz w przypadku gdy nie opuściła ona terytorium Państw Członkowskich, Państwo Członkowskie, w którym wniosek jest składany, jest odpowiedzialne za rozpatrzenie.
5.
Fakt, że dokument stałego pobytu lub wiza zostały wydane na podstawie fałszywej lub przybranej tożsamości lub wskutek przedłożenia sfałszowanych, podrobionych lub nieważnych dokumentów, nie stanowi przeszkody dla przydzielenia odpowiedzialności Państwu Członkowskiemu wydającemu dokument stałego pobytu lub wizę za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu.
Jednakże Państwo Członkowskie wydające dokument stałego pobytu lub wizę nie jest odpowiedzialne, jeżeli może ustalić, że nadużycie zostało popełnione po tym, jak wydano dokument lub wizę.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy ustalono na podstawie dowodów lub poszlak opisanych w dwóch wykazach wymienionych w art. 18 ust. 3, włącznie z danymi określonymi w rozdziale III rozporządzenia (WE) nr 2725/2000, że osoba ubiegająca się o azyl przekroczyła niezgodnie z przepisami granicę lądową, morską lub powietrzną Państwa Członkowskiego, przybywając z państwa trzeciego, Państwo Członkowskie, do którego w ten sposób wjechała ta osoba, jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu.
Odpowiedzialność ta wygasa z upływem dwunastu miesięcy od dnia, kiedy nastąpiło nielegalne przekroczenie granicy.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie może lub nie może dłużej ponosić odpowiedzialności zgodnie z ust. 1 oraz, w przypadku gdy ustalono, na podstawie dowodów lub poszlak opisanych w dwóch wykazach, wymienionych w art. 18 ust. 3, że osoba ubiegająca się o azyl – która wjechała na terytorium Państw Członkowskich niezgodnie z prawem lub dla której nie można ustalić okoliczności wjazdu – w momencie składania wniosku mieszkała uprzednio w Państwie Członkowskim nieprzerwanie przez okres co najmniej pięciu miesięcy, Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu.
Jeżeli wnioskodawca mieszkał uprzednio przez okres co najmniej pięciomiesięczny w kilku Państwach Członkowskich, Państwo Członkowskie, w którym mieszkał ostatnio, jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku.
Artykuł 11
1.
Jeżeli obywatel państwa trzeciego wjeżdża na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym zniesiono dla niego lub dla niej obowiązek posiadania wizy, to Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrywanie jego lub jej wniosku o udzielenie azylu.
2.
Zasady określonej w ust. 1 nie stosuje się, jeżeli obywatel państwa trzeciego składa wniosek o udzielenie azylu w innym Państwie Członkowskim, w którym także zniesiono dla niego lub niej obowiązek posiadania wizy dla wjazdu na terytorium tego państwa.
W takim przypadku ostatnie Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu.
Artykuł 12
W przypadku gdy wniosek o udzielenie azylu został złożony przez obywatela państwa trzeciego w międzynarodowym obszarze tranzytowym lotniska Państwa Członkowskiego, Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu.
Artykuł 13
W przypadku gdy nie można wyznaczyć Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu na podstawie kryteriów wymienionych w niniejszym rozporządzeniu, odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu jest pierwsze Państwo Członkowskie, w którym wniosek został złożony.
Artykuł 14
W przypadku gdy kilku członków rodziny przedkłada równocześnie wnioski o udzielenie azylu w tym samym Państwie Członkowskim lub w wystarczająco krótkim odstępie czasu, dla procedury określania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosków które mają zostać przeprowadzone łącznie, oraz w przypadku gdy zastosowanie kryteriów określonych w niniejszym rozporządzeniu prowadziłoby do rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu osobno, odpowiedzialne Państwo Członkowskie określa się na podstawie następujących przepisów:
a) odpowiedzialność za rozpatrywanie wniosków o udzielenie azylu wszystkich członków rodziny spoczywa na Państwie Członkowskim, które kryteria wskazują jako odpowiedzialne za przejęcie największej liczby członków rodziny;
b) jeżeli to nie wystarczy, odpowiedzialność spoczywa na Państwie Członkowskim, które kryteria wskazują jako odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku najstarszego z nich.
ROZDZIAŁ IV
KLAUZULA HUMANITARNA
Artykuł 15
1.
Każde Państwo Członkowskie, nawet w przypadku gdy nie jest odpowiedzialne na podstawie kryteriów wymienionych w niniejszym rozporządzeniu, może połączyć członków rodziny, jak również innych krewnych pozostających na utrzymaniu, z przyczyn humanitarnych opartych w szczególności na względach rodzinnych lub kulturowych.
W takim przypadku to Państwo Członkowskie, na wniosek innego Państwa Członkowskiego, rozpatruje wniosek o udzielenie azylu zainteresowanej osoby.
Osoby zainteresowane muszą wyrazić zgodę.
2.
W przypadku gdy zainteresowana osoba jest uzależniona od pomocy innej osoby, z powodu ciąży lub opieki nad niemowlęciem, poważnej choroby, poważnego upośledzenia lub podeszłego wieku, Państwa Członkowskie nie rozłączają lub łączą osoby ubiegające się o azyl z osobą spokrewnioną przebywającą na terytorium jednego z Państw Członkowskich, pod warunkiem że więzy rodzinne istniały w kraju pochodzenia.
3.
Jeżeli osoba ubiegająca się o azyl jest nieletnim pozbawionym opieki, który posiada krewnego lub krewnych w innym Państwie Członkowskim, którzy mogą się nim zaopiekować, Państwa Członkowskie, w miarę możliwości, łączą nieletniego z krewnym lub krewnymi, chyba że nie leży to w najlepszym interesie nieletniego.
4.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie wskazane w ten sposób przyjmuje wniosek, odpowiedzialność za rozpatrywanie wniosku zostaje na nie przeniesiona.
5.
Warunki i procedury stosowania niniejszego artykułu wraz z, gdzie właściwe, mechanizmami koncyliacji dla rozstrzygania sporów między Państwami Członkowskimi dotyczących potrzeby łączenia wspomnianych osób lub miejsca, w którym powinno się dokonać takiego łączenia, są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2.
ROZDZIAŁ V
PRZEJĘCIE I PRZYJĘCIE Z POWROTEM
Artykuł 16
1.
Państwo Członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu na podstawie niniejszego rozporządzenia jest zobowiązane do:
a) przejęcia, na warunkach ustanowionych w art. 17–19, osoby ubiegającej się o azyl, która złożyła wniosek o udzielenie azylu w innym Państwie Członkowskim;
b) ukończenia rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu;
c) przyjęcia z powrotem, na warunkach ustanowionych w art. 20, wnioskodawcy, którego wniosek jest rozpatrywany i który przebywa nielegalnie w innym Państwie Członkowskim;
d) przyjęcia z powrotem, na warunkach ustanowionych w art. 20, wnioskodawcy, który wycofał wniosek o udzielenie azylu w trakcie jego rozpatrywania i złożył wniosek w innym Państwie Członkowskim;
e) przyjęcia z powrotem, na warunkach ustanowionych w art. 20, obywatela państwa trzeciego, którego wniosek został odrzucony i który przebywa na terytorium innego Państwa Członkowskiego bez pozwolenia.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie wydaje wnioskodawcy dokument stałego pobytu, obowiązki określone w ust. 1 przechodzą na to Państwo Członkowskie.
3.
Obowiązki określone w ust. 1 wygasają, w przypadku gdy obywatel państwa trzeciego opuścił terytorium Państw Członkowskich na okres co najmniej trzech miesięcy, chyba że obywatel państwa trzeciego jest w posiadaniu ważnego dokumentu stałego pobytu wydanego przez Państwo Członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku.
4.
Obowiązki określone w ust. 1 lit. d) i e) wygasają podobnie, w przypadku gdy Państwo Członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku, po wycofaniu lub odrzuceniu wniosku o udzielenie azylu przyjęło i rzeczywiście wprowadza w życie niezbędne przepisy, zanim obywatel państwa trzeciego może wyjechać do swojego kraju pochodzenia lub do innego państwa, do którego może podróżować zgodnie z prawem.
Artykuł 17
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, w którym został złożony wniosek o udzielenie azylu, uznaje, że inne Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku, może, tak szybko jak to możliwe, i w każdym przypadku w ciągu trzech miesięcy od daty złożenia wniosku w rozumieniu art. 4 ust. 2 wezwać inne Państwo Członkowskie do przejęcia osoby ubiegającej się o azyl.
W przypadku gdy wniosek o przejęcie nie zostaje wniesiony w terminie trzech miesięcy, odpowiedzialność za rozpatrywane wniosku o udzielenie azylu spoczywa na Państwie Członkowskim, w którym taki wniosek został złożony.
2.
Wnioskujące Państwo Członkowskie może poprosić o pilną odpowiedź w przypadkach, gdy wniosek o udzielenie azylu został złożony po tym, jak odmówiono udzielenia pozwolenia na wjazd lub pozostanie, po aresztowaniu za nielegalny pobyt lub po doręczeniu lub wykonaniu nakazu wydalenia i/lub w przypadku gdy osoba ubiegająca się o azyl jest zatrzymana.
Wniosek określa powody uzasadniające pilną odpowiedź oraz okres, w którego ramach oczekuje się odpowiedzi.
Okres ten wynosi przynajmniej jeden tydzień.
3.
W obu przypadkach wniosek o przejęcie przez inne Państwo Członkowskie jest składany przy wykorzystaniu standardowego formularza oraz zawiera dowody lub poszlaki opisane w dwóch wykazach, wymienionych w art. 18 ust. 3 i/lub odpowiednie elementy deklaracji osoby ubiegającej się o azyl, umożliwiające organom Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, sprawdzenie, czy jest ono odpowiedzialne na podstawie kryteriów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Reguły w sprawie przygotowania i procedur przekazywania wniosków przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2.
Artykuł 18
1.
Państwo Członkowskie, do którego został skierowany wniosek, przeprowadza niezbędne kontrole i podejmuje decyzję w sprawie wniosku o przejęcie osoby ubiegającej się o azyl w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania wniosku.
2.
W procedurze określania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu ustanowionej niniejszym rozporządzeniem używa się elementów dowodów oraz poszlak.
3.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2 ustanawia się dwa wykazy i przeprowadza się ich okresowe przeglądy, wskazujące elementy dowodu i poszlak zgodnie z następującymi kryteriami:
a) Dowody:
i) Odnosi się to do dowodów formalnych, które określają odpowiedzialność na mocy rozporządzenia, o ile nie zostały one obalone przez dowód przeciwny.
ii) Państwa Członkowskie dostarczają Komitetowi przewidzianemu w art. 27 wzory różnych rodzajów dokumentów administracyjnych, zgodnie z typologią ustaloną w wykazie dowodów formalnych.
b) Poszlaki:
i) Odnosi się do elementów indykatywnych, które będąc możliwe do obalenia, mogą być wystarczające w niektórych przypadkach, zgodnie z przypisywaną im wartością dowodową.
ii) Wartość dowodową w odniesieniu do odpowiedzialności za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu ustala się odrębnie w każdym przypadku.
4.
Wymagania dowodowe nie powinny wykraczać poza to, co jest niezbędne dla właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia.
5.
Jeżeli nie dostarczono dowodu formalnego, Państwo Członkowskie, do którego skierowano wniosek, uznaje swoją odpowiedzialność, jeżeli poszlaki są spójne, nadające się do zweryfikowania i wystarczająco szczegółowe dla ustalenia odpowiedzialności.
6.
W przypadku gdy wnioskujące Państwo Członkowskie poprosiło o rozpatrzenie sprawy w trybie pilnym, zgodnie z przepisami art. 17 ust. 2, Państwo Członkowskie, do którego skierowano wniosek, dokłada wszelkich starań w celu przestrzegania wymaganego terminu.
W wyjątkowych przypadkach, jeżeli można wykazać, że rozpatrywanie wniosku o przejęcie osoby ubiegającej się o azyl jest szczególnie skomplikowane, Państwo Członkowskie może udzielić odpowiedzi po upływie terminu, jednakże w każdym przypadku nie później niż w ciągu jednego miesiąca.
W takich sytuacjach Państwo Członkowskie, do którego skierowany jest wniosek, musi powiadamiać o swojej decyzji o odroczeniu udzielenia odpowiedzi wnioskujące Państwo Członkowskie w terminie pierwotnie wyznaczonym.
7.
Zaniechanie działania w okresie dwóch miesięcy, określonych w ust. 1, oraz w okresie jednego miesiąca, określonym w ust. 6, jest równoznaczne z przyjęciem i pociąga za sobą obowiązek przejęcia danej osoby, wraz z zapewnieniem odpowiednich uzgodnień dotyczących przybycia.
Artykuł 19
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, któremu złożono wniosek, zgadza się na przejęcie osoby ubiegającej się o azyl, Państwo Członkowskie, w którym złożony został wniosek o udzielenie azylu, powiadamia wnioskodawcę o decyzji dotyczącej nierozpatrywania wniosku oraz o obowiązku przeniesienia wnioskodawcy do odpowiedzialnego Państwa Członkowskiego.
2.
Decyzja określona w ust. 1 określa podstawy, na jakich jest oparta.
Zawiera ona dane szczegółowe dotyczące terminu przeprowadzenia przeniesienia oraz, jeżeli jest to niezbędne, informacje w sprawie miejsca i terminu, w którym wnioskodawca powinien się stawić, jeżeli podróżuje do odpowiedzialnego Państwa Członkowskiego własnymi środkami.
Od decyzji tej można się odwołać lub może ona zostać zmieniona.
Odwołanie się lub zmiana nie zawieszają wykonania przekazania, chyba że sądy lub właściwe organy tak postanowią na zasadzie jednostkowych przypadków, jeżeli pozwala na to ustawodawstwo krajowe.
3.
Przeniesienie wnioskodawcy z Państwa Członkowskiego, w którym złożony został wniosek o udzielenie azylu do Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za jego rozpatrywanie jest przeprowadzane zgodnie z prawem krajowym pierwszego Państwa Członkowskiego, po konsultacjach między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, tak szybko, jak to jest możliwe, a najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od zgody na wniosek o przejęcie lub od decyzji w sprawie odwołania się lub rewizji, w przypadku gdy ma ono skutek zawieszający.
W razie potrzeby wnioskujące Państwo Członkowskie wyposaża osobę ubiegającą się o azyl w przepustkę o wzorze przyjętym zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2.
Odpowiedzialne Państwo Członkowskie powiadamia wnioskujące Państwo Członkowskie, gdzie właściwe, o bezpiecznym przybyciu osoby ubiegającej się o azyl lub o fakcie, że osoba ta nie pojawiła się w wyznaczonym terminie.
4.
W przypadku gdy nie dokonano przeniesienia w okresie sześciomiesięcznego terminu, odpowiedzialność spoczywa na Państwie Członkowskim, w którym złożono wniosek o udzielenie azylu.
Termin ten może być przedłużony do maksymalnie jednego roku, jeżeli przeniesienia nie można przeprowadzić w związku z uwięzieniem osoby ubiegającej się o azyl lub do maksymalnie osiemnastu miesięcy, jeżeli osoba ubiegająca się o azyl ukrywa się.
5.
Reguły dodatkowe w sprawie przeprowadzania przeniesień mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2.
Artykuł 20
1. Osoba ubiegająca się o azyl jest przyjmowana z powrotem zgodnie z art. 4 ust. 5 i art. 16 ust. 1 lit. c), d) i e) w następujący sposób:
a) wniosek o przyjęcie wnioskodawcy z powrotem musi zawierać informacje umożliwiające Państwu Członkowskiemu, któremu składany jest wniosek, sprawdzenie, czy jest ono w tym zakresie odpowiedzialne;
b) Państwo Członkowskie wezwane do przyjęcia wnioskodawcy z powrotem jest zobowiązane do przeprowadzenia niezbędnych kontroli i udzielenia odpowiedzi na wniosek tak szybko, jak to możliwe, a w żadnych okolicznościach w terminie przekraczającym jeden miesiąc od skierowania wniosku.
Jeżeli wniosek oparty jest na danych pochodzących z systemu Eurodac, termin ten ulega skróceniu do dwóch tygodni;
c) w przypadku gdy Państwo Członkowskie, do którego skierowany jest wniosek, nie przekazuje swojej decyzji przed upływem okresu jednego miesiąca lub okresu dwóch tygodni, określonego w lit. b), przyjmuje się, że wyraża ono zgodę na przyjęcie wnioskodawcy z powrotem;
d) Państwo Członkowskie, które wyraża zgodę na przyjęcie z powrotem osoby ubiegającej się o azyl, jest zobowiązane do ponownego przyjęcia tej osoby na swoje terytorium.
Przeniesienia dokonuje się zgodnie z prawem krajowym wnioskującego Państwa Członkowskiego, po konsultacjach między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, tak szybko, jak to możliwe, a najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od wyrażenia zgody na przyjęcie z powrotem przez inne Państwo Członkowskie lub od podjęcia decyzji w sprawie odwołania się lub rewizji, w przypadku gdy ma to skutek zawieszający;
e) wnioskujące Państwo Członkowskie powiadamia osobę ubiegającą się o azyl o decyzji dotyczącej jej przyjęcia z powrotem przez odpowiedzialne Państwo Członkowskie.
Decyzja określa podstawy, na jakich została oparta.
Zawiera szczegóły dotyczące terminu dokonania przeniesienia oraz, jeżeli jest to niezbędne, zawiera informacje w sprawie miejsca i terminu, w którym wnioskodawca powinien się stawić, jeżeli podróżuje do właściwego Państwa Członkowskiego własnymi środkami.
Od decyzji tej można się odwołać lub może ona zostać poddana zmianie.
Odwołanie się lub zmiana dotyczące tej decyzji nie zawieszają wykonania przekazania, z wyjątkiem przypadków gdy sądy lub właściwe organy tak postanowią na zasadzie jednostkowych przypadków, jeżeli zezwala na to ustawodawstwo krajowe.
W miarę potrzeby wnioskujące Państwo Członkowskie wyposaża osobę ubiegającą się o azyl w przepustkę o wzorze przyjętym zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2.
Odpowiedzialne Państwo Członkowskie powiadamia wnioskujące Państwo Członkowskie o bezpiecznym przybyciu osoby ubiegającej się o azyl lub o tym, że osoba ta nie zjawiła się w wyznaczonym terminie.
2.
W przypadku gdy nie dokonano przeniesienia w okresie sześciomiesięcznego terminu, odpowiedzialność spoczywa na Państwie Członkowskim, w którym złożono wniosek o udzielenie azylu.
Termin ten może być przedłużony do maksymalnie jednego roku, jeżeli nie dokonano przeniesienia w związku z uwięzieniem osoby ubiegającej się o azyl, lub do maksymalnie osiemnastu miesięcy, jeżeli osoba ubiegająca się o azyl ukrywa się.
3.
Zasady dotyczące dowodów i ich oceny oraz przygotowania wniosków o przeniesienie i procedur w odniesieniu do przeniesienia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2.
4.
Uzupełniające zasady w sprawie przeprowadzania mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2.
ROZDZIAŁ VI
WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA
Artykuł 21
1.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje każdemu Państwu Członkowskiemu wnioskującemu o uzyskanie takich danych osobowych dotyczących osoby ubiegającej się o azyl, które są właściwe, odpowiednie i wystarczające dla:
a) określenia Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu;
b) rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu;
c) wykonania wszelkich zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia.
2.
Informacje określone w ust. 1 mogą obejmować wyłącznie:
a) dane osobowe osoby ubiegającej się o azyl oraz, gdzie stosowne, członków jego rodziny (pełne imię i nazwisko oraz, w odpowiednim przypadku, poprzednie imię i nazwisko, przydomki lub pseudonimy, obywatelstwo, obecne i poprzednie, datę i miejsce urodzenia);
b) dokumenty tożsamości i dokumenty podróży (numery referencyjne, okres ważności, data wydania, organ wydający, miejsce wydania itd.);
c) inne informacje niezbędne dla ustalenia tożsamości wnioskodawcy, wraz z odciskami palców zebranymi i przekazanymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2725/2000;
d) miejsca zamieszkania oraz trasy odbytych podróży;
e) dokumenty stałego pobytu lub wizy wydane przez Państwo Członkowskie;
f) miejsce złożenia wniosku o udzielenie azylu;
g) datę złożenia jakiegokolwiek poprzedniego wniosku o udzielenie azylu, datę złożenia obecnego wniosku o udzielenie azylu, etap, na którym znajduje się postępowanie i podjętą decyzję, jeżeli istnieje.
3.
Ponadto, pod warunkiem że jest to niezbędne dla rozpatrzenia wniosku o udzielenie azylu, odpowiedzialne Państwo Członkowskie może wystąpić do innego Państwa Członkowskiego o powiadomienie go, na jakich podstawach osoba ubiegająca się o azyl opiera swój wniosek oraz, gdzie stosowne, jakie są podstawy wszelkich decyzji podjętych wobec wnioskodawcy.
Państwo Członkowskie może odmówić odpowiedzi na przedłożony wniosek o podanie takich informacji, jeżeli ich przekazanie naraziłoby ważne interesy Państwa Członkowskiego lub stałoby w sprzeczności z ochroną praw i podstawowych wolności osoby, której informacje dotyczą bądź innych osób.
W każdym przypadku przekazanie informacji, o które wystąpiono, wymaga pisemnej zgody osoby ubiegającej się o azyl.
4.
Każdy wniosek o udzielenie informacji określa podstawy, na których jest oparty, zaś w przypadku gdy jego celem jest sprawdzenie, czy istnieje kryterium mogące pociągać za sobą odpowiedzialność Państwa Członkowskiego, do którego wniosek jest kierowany, określa także, na jakich dowodach, włączając istotne informacje z wiarygodnych źródeł o sposobach i środkach wjazdu na terytorium Państwa Członkowskiego osób ubiegających się o azyl lub na której konkretnej i nadającej się do sprawdzenia części deklaracji wnioskodawcy opiera się wniosek o udzielenie informacji.
Przyjmuje się, że takie istotne informacje z wiarygodnych źródeł są same przez się niewystarczające do ustalenia odpowiedzialności i kompetencji Państwa Członkowskiego na podstawie niniejszego rozporządzenia, ale mogą przyczynić się do ocen innych wskazań odnoszących się do poszczególnych osób ubiegających się o azyl.
5.
Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, udziela odpowiedzi w ciągu sześciu tygodni.
6.
Wymiana informacji jest przeprowadzana na wniosek Państwa Członkowskiego i może odbywać się jedynie między organami, o których wyznaczeniu przez każde Państwo Członkowskie powiadomiono Komisję, która powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie.
7.
Wymiana informacji może być wykorzystywana jedynie do celów określonych w ust. 1.
W każdym Państwie Członkowskim, w zależności od ich rodzaju i uprawnień organu otrzymującego, takie informacje mogą być przekazywane jedynie organom i sądom oraz trybunałom, którym powierzono:
a) określenie Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu;
b) rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu;
c) wykonanie jakichkolwiek zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia.
8.
Państwo Członkowskie, które przekazuje informacje, zapewnia, że są one dokładne i aktualne.
Jeżeli okazuje się, że Państwo Członkowskie przekazało informacje niedokładne lub informacje, które nie powinny były zostać przekazane, otrzymujące Państwa Członkowskie zostają o tym niezwłocznie powiadomione.
Są one zobowiązane do sprostowania lub usunięcia tych informacji.
9.
Osoba ubiegająca się o azyl ma prawo do uzyskania na swój wniosek informacji o każdych przetwarzanych danych, które jej dotyczą.
Jeżeli stwierdza ona, że informacja była przetwarzana z naruszeniem niniejszego rozporządzenia lub dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [8], w szczególności z tego względu, że jest niekompletna lub niedokładna, osoba ta jest uprawniona do żądania sprostowania, usunięcia lub zablokowania tych informacji.
Organ dokonujący sprostowania, usunięcia lub zablokowania tych danych powiadamia Państwo Członkowskie przekazujące lub otrzymujące te informacje.
10.
W każdym zainteresowanym Państwie Członkowskim prowadzi się w indywidualnych aktach zainteresowanej osoby i/lub w rejestrze zapis dotyczący przekazania lub otrzymania wymienianych informacji.
11.
Wymieniane dane przechowywane są przez okres nieprzekraczający okresu niezbędnego do realizacji celów, dla których są wymieniane.
12.
W przypadku gdy dane nie są przetwarzane automatycznie lub nie są zawarte w aktach, albo nie istnieje co do nich zamiar wprowadzenia ich do akt, każde Państwo Członkowskie powinno podjąć właściwe środki w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego artykułu przez skuteczne kontrole.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o organach odpowiedzialnych za wypełnianie zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia i zapewniają, że organy te posiadają niezbędne zasoby w celu wykonywania przez nie ich zadań, w szczególności w celu umożliwienia udzielania w wyznaczonym czasie odpowiedzi na wnioski o przekazanie informacji, wnioski o przejęcie lub wnioski o przyjęcie z powrotem osób ubiegających się o azyl.
2.
Zasady odnoszące się do ustanowienia bezpiecznych kanałów elektronicznych między organami określonymi w ust. 1 dla przekazywania wniosków oraz zapewnienia otrzymania przez wysyłającego elektronicznego poświadczenia dostarczenia ustanawiane są zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2.
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie mogą na zasadzie dwustronnej ustalić między sobą uzgodnienia administracyjne dotyczące praktycznych szczegółów wykonania niniejszego rozporządzenia, w celu ułatwienia jego stosowania i wzmocnienia jego skuteczności.
Takie uzgodnienia mogą odnosić się do:
a) wymiany oficerów łącznikowych;
b) uproszczenia procedur i skrócenia terminów odnoszących się do przekazywania i rozpatrywania wniosków o przejęcie lub przyjęcie z powrotem osób ubiegających się o azyl;
2.
Uzgodnienia określone w ust. 1 przekazywane są Komisji.
Komisja sprawdza, czy uzgodnienia określone w ust. 1 lit. b) nie naruszają przepisów niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 24
1.
Niniejsze rozporządzenie zastępuje Konwencję określającą państwo odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosków o azyl wniesionych w jednym z Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich, podpisaną w Dublinie dnia 15 czerwca 1990 r. (Konwencję dublińską).
2. Jednakże w celu zapewnienia ciągłości uzgodnień dotyczących określania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosków o udzielenie azylu, w przypadku gdy wniosek został złożony po terminie określonym w art. 29 akapit drugi, bierze się pod uwagę zdarzenia, które mogą pociągać za sobą odpowiedzialność Państwa Członkowskiego na podstawie niniejszego rozporządzenia, nawet jeżeli miały one miejsce przed tym terminem, z wyjątkami zdarzeń określonych w art. 10 ust. 2.
3.
W przypadku gdy w rozporządzeniu (WE) nr 2725/2000 dokonuje się odniesienia do Konwencji dublińskiej, odniesienie to rozumiane jest jako odniesienie do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 25
1.
Każdy okres czasu przewidziany w niniejszym rozporządzeniu oblicza się w sposób następujący:
a) w przypadku gdy początkiem okresu wyrażonego w dniach, tygodniach lub miesiącach jest pewne zdarzenie lub działanie, które ma miejsce, dnia, w którym to zdarzenie lub działanie nastąpiło, nie uwzględnia się przy obliczaniu danego okresu;
b) okres wyrażony w tygodniach lub miesiącach kończy się tego dnia tygodnia lub miesiąca, który nazwą lub datą odpowiada terminowi, w którym miało miejsce zdarzenie lub działanie.
Jeżeli w okresie wyrażonym w miesiącach dzień, w którym powinien upłynąć termin, w ostatnim miesiącu nie występuje, termin ten kończy się ostatniego dnia tego miesiąca;
c) terminy obejmują soboty, niedziele oraz dni ustawowo wolne od pracy w każdym zainteresowanym Państwie Członkowskim.
2.
Wnioski i odpowiedzi wysyła się, wykorzystując jakąkolwiek metodę, która zapewnia otrzymanie dowodu odbioru.
Artykuł 26
W zakresie dotyczącym Republiki Francuskiej niniejsze rozporządzenie stosuje się wyłącznie do jej europejskiego terytorium.
Artykuł 27
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 28
Najpóźniej w trzy lata od dnia określonego w art. 29 akapit pierwszy Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia oraz, gdzie stosowne, proponuje niezbędne zmiany.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wszelkie informacje właściwe dla przygotowania tego sprawozdania, najpóźniej w sześć miesięcy przed wygaśnięciem tego terminu.
Po przedłożeniu tego sprawozdania Komisja przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia w tym samym czasie, w którym przedkłada sprawozdanie w sprawie wykonania systemu Eurodac przewidzianego w art. 24 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2725/2000.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wniosków o udzielenie azylu złożonych od pierwszego dnia po upływie sześciu miesięcy od jego wejścia w życie. Od tego dnia niniejsze rozporządzenie będzie stosowane do każdego wniosku o przejęcie lub przyjęcie z powrotem osób ubiegających się o azyl, bez względu na to, kiedy został złożony wniosek o udzielenie azylu.
Państwo Członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu złożonego przed tą datą ustala się zgodnie z kryteriami wymienionymi w Konwencji dublińskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 349/2003
z dnia 25 lutego 2003 r.
zawieszające wprowadzanie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2476/2001 [2], w szczególności jego art. 19 ust. 2,
po konsultacji z Grupą Kontroli Naukowej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja może ograniczyć wprowadzanie niektórych gatunków do Wspólnoty, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 338/97.
(2) Wykaz gatunków, których wprowadzanie do Wspólnoty jest zawieszone, został ostatnio określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2087/2001 z dnia 24 października 2001 r. zawieszającym wprowadzenie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory [3].
Wykaz ten wymaga zmian w świetle ostatnich dostępnych informacji.
Dla zachowania przejrzystości, rozporządzenie (WE) nr 2087/2001 powinno zostać uchylone i zastąpione niniejszym rozporządzeniem.
(3) Przeprowadzono konsultacje z krajami pochodzenia gatunków, których dotyczą ograniczenia.
(4) Artykuł 41 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1808/2001 z dnia 30 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [4], zawiera zasady wykonywania przez Państwa Członkowskie ograniczeń ustanowionych przez Komisję.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Handlu Dziką Fauną i Florą,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem przepisów art. 41 rozporządzenia (WE) nr 1808/2001, niniejszym zawiesza się wprowadzanie do Wspólnoty okazów gatunków dzikiej fauny i flory wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 2087/2001 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 350/2003
z dnia 25 lutego 2003 r.
zmieniające po raz trzynasty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 342/2003 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Dnia 24 lutego Komitet ds. Sankcji zdecydował o zmianie listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których powinno się stosować się zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Dlatego załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 355/2003
z dnia 20 lutego 2003 r.
w sprawie zezwolenia na dodatek paszowy avilamycynę
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 aaa) dyrektywy 70/524/EWG wymaga, aby zezwolenia na antybiotyki były powiązane z osobami odpowiedzialnymi za wprowadzanie ich do obrotu.
(2) Artykuł 9 wspomnianej dyrektywy przewiduje, iż substancja związana z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie jej do obrotu może zostać dopuszczona na okres 10 lat, jeśli zostaną spełnione wszystkie warunki ustanowione w art. 3a wspomnianej dyrektywy.
(3) Ocena dokumentacji przedłożonej w odniesieniu do preparatu zawierającego antybiotyk opisanego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wskazuje, iż warunki określone w art. 3a wspomnianej dyrektywy zostały spełnione i dlatego produkt może zostać umieszczony w rozdziale I wykazu dopuszczonych dodatków paszowych na podstawie art. 9t lit. b) wspomnianej dyrektywy.
Ten wykaz zawiera dodatki dopuszczone na okres 10 lat.
(4) Komunikat Komisji z lipca 2001 r. w sprawie strategii Wspólnoty przeciwko odporności antymikrobowej określa elementy efektywnej polityki przeciwko odporności antymikrobowej.
Jednym z tych elementów jest zakaz stosowania antybiotyków w paszach jako stymulatorów wzrostu od dnia 1 stycznia 2006 r.
(5) Komisja przedłożyła propozycję rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodatków do stosowania w żywieniu zwierząt, która przewiduje stopniowe wycofywanie antybiotyków ze stosowania jako stymulatorów wzrostu.
Podczas pierwszego czytania propozycji Parlament Europejski poparł projekt stopniowego wycofywania.
W grudniu 2002 r. Rada osiągnęła porozumienie polityczne co do przyjęcia wspólnego stanowiska, przewidującego zaprzestanie stosowania antybiotyków jako stymulatorów wzrostu do dnia 1 stycznia 2006 r.
Dlatego też czas obowiązywania zezwolenia przewidziany w niniejszym rozporządzeniu może zostać znacznie skrócony w rezultacie przyjęcia nowego rozporządzenia, regulującego stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt.
(6) Przy braku pozytywnej opinii Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt Komisja nie mogła przyjąć przepisów, które proponowała na mocy procedury ustanowionej w art. 23 wspomnianej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie dodatku avilamycyna należącego do grupy "antybiotyki", wymienionej w Załączniku jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 357/2003
z dnia 27 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1938/2001, (WE) nr 1939/2001 i (WE) nr 1940/2001 w sprawie otwarcia stałych zaproszeń do składania ofert na odsprzedaż na wspólnotowym rynku wewnętrznym ryżu będącego w posiadaniu hiszpańskich, greckich i włoskich agencji interwencyjnych, przeznaczonego do zastosowania w paszach dla zwierząt
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2002 [2], w szczególności jego art. 8 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1938/2001 [3] i (WE) nr 1939/2001 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2089/2002 [5], oraz (WE) nr 1940/2001 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 207/2003 [7], dopuszczają udział łuszczarni ryżu w procedurze przetargowej, o ile przestrzegają one zasad przewidzianych w wymienionych rozporządzeniach, w szczególności w rozporządzeniach dotyczących przetwarzania ryżu niełuskanego na ryż całkowicie bielony oraz jego znakowanie z zastosowaniem barwników.
(2) Skuteczność środka, w szczególności co do czasu przetwarzania i kosztów sprawdzania, może być zwiększona przez ustanowienie, że producenci mieszanek paszowych mogą brać udział w procedurze przetargowej poprzez podejmowanie takich samych zobowiązań, jakie obecnie nałożone są na łuszczarnie ryżu.
(3) Dlatego rozporządzenia (WE) nr 1938/2001, (WE) nr 1939/2001 i (WE) nr 1940/2001 powinny zostać zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1938/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Oferenci składają zobowiązanie:
a) w przypadku gdy są producentami pasz:
- wykorzystania do produkcji paszy dla zwierząt ryżu, w którego przypadku dany podmiot jest oferentem, którego ofertę przyjęto, w terminie trzech miesięcy od daty udzielenia zamówienia, z wyjątkiem przypadku wystąpienia siły wyższej;
- przeprowadzenia niezwłocznie, pod nadzorem właściwych organów, w miejscu ustalonym w porozumieniu z nimi obróbki opisanej w załączniku II lub III, mającej na celu sprawdzenie sposobu wykorzystania ryżu i prześledzenie pochodzenia produktów;
b) w przypadku gdy prowadzą łuszczarnie ryżu:
- przeprowadzenia, w terminie dwóch miesięcy od daty udzielenia zamówienia, opisanej w załączniku III obróbki ryżu, w którego przypadku dany podmiot jest oferentem, którego ofertę przyjęto;
- dopilnowania, aby produkt ten został dodany do paszy w ciągu czterech miesięcy od daty udzielenia zamówienia, z wyjątkiem przypadku wystąpienia siły wyższej;
c) poniesienia kosztów przetwarzania i obróbki produktów;
d) prowadzenia ewidencji towarowej, tak aby można było dokonać kontroli potwierdzających, że respektowali oni swoje zobowiązania."
2) Tytuł załącznika III otrzymuje brzmienie:
"Obróbka przewidziana w art. 2 ust. 2 lit. a) tiret drugie i lit. b) tiret pierwsze."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1939/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Oferenci składają zobowiązanie:
a) w przypadku gdy są producentami pasz:
- wykorzystania do produkcji paszy dla zwierząt ryżu, w którego przypadku dany podmiot jest oferentem, którego ofertę przyjęto, w terminie trzech miesięcy od daty udzielenia zamówienia, z wyjątkiem przypadku wystąpienia siły wyższej;
- przeprowadzenia niezwłocznie, pod nadzorem właściwych organów, w miejscu ustalonym w porozumieniu z nimi obróbki opisanej w załączniku II lub III, mającej na celu sprawdzenie sposobu wykorzystania ryżu i prześledzenie pochodzenia produktów;
b) w przypadku gdy prowadzą łuszczarnie ryżu:
- przeprowadzenia, w terminie dwóch miesięcy od daty udzielenia zamówienia, opisanej w załączniku III obróbki ryżu, w którego przypadku dany podmiot jest oferentem, którego ofertę przyjęto;
- dopilnowania, aby produkt ten został dodany do paszy w ciągu czterech miesięcy od daty udzielenia zamówienia, z wyjątkiem przypadku wystąpienia siły wyższej;
c) poniesienia kosztów przetwarzania i obróbki produktów;
d) prowadzenia ewidencji towarowej, tak aby można było dokonać kontroli potwierdzających, że respektowali oni swoje zobowiązania."
2) Tytuł załącznika III otrzymuje brzmienie:
"Obróbka przewidziana w art. 2 ust. 2 lit. a) tiret drugie oraz lit. b) tiret pierwsze"
Artykuł 3
W rozporządzeniu (WE) nr 1940/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Oferenci składają zobowiązanie:
a) w przypadku gdy są producentami pasz:
- wykorzystania do produkcji paszy dla zwierząt ryżu, w którego przypadku dany podmiot jest oferentem, którego ofertę przyjęto, w terminie trzech miesięcy od daty udzielenia zamówienia, z wyjątkiem wystąpienia przypadku siły wyższej;
- przeprowadzenia niezwłocznie, pod nadzorem właściwych organów, w miejscu ustalonym w porozumieniu z nimi obróbki opisanej w załączniku II lub III, mającej na celu sprawdzenie sposobu wykorzystania ryżu i prześledzenie pochodzenia produktów;
b) w przypadku gdy prowadzą łuszczarnie ryżu:
- przeprowadzenia, w terminie dwóch miesięcy od daty udzielenia zamówienia, opisanej w załączniku III obróbki ryżu, w którego przypadku dany podmiot jest oferentem, którego ofertę przyjęto;
- dopilnowanie, aby produkt ten został dodany do paszy w ciągu czterech miesięcy od daty udzielenia zamówienia, z wyjątkiem przypadku wystąpienia siły wyższej;
c) poniesienia kosztów przetwarzania i obróbki produktów;
d) prowadzenia ewidencji towarowej, tak aby można było dokonać kontroli potwierdzających, że respektowali oni swoje zobowiązania."
2) Tytuł załącznika III otrzymuje brzmienie:
"Obróbka przewidziana w art. 2 ust. 2 lit. a) tiret drugie oraz lit. b) tiret pierwsze."
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 358/2003
z dnia 27 lutego 2003 r.
w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych w sektorze ubezpieczeniowym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1534/91 z dnia 31 maja 1991 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk w sektorze ubezpieczeniowym [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1 lit. a), b), c) i e),
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 1534/91 upoważnia Komisję do stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu w drodze rozporządzenia do niektórych kategorii porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk w sektorze ubezpieczeniowym, które mają na celu współpracę w odniesieniu do:
- ustalania wspólnych podstaw taryf składek na podstawie wspólnie opracowanych danych statystycznych lub liczby zgłoszonych roszczeń,
- ustalania standardów ogólnych warunków umów ubezpieczenia,
- wspólnego ubezpieczania od pewnych typów ryzyka,
- zaspokajania roszczeń,
- badania i zatwierdzania urządzeń zabezpieczających,
- rejestrów i informacji o zwiększonym ryzyku.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1534/91, Komisja przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 3932/92 z dnia 21 grudnia 1992 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych w sektorze ubezpieczeniowym [3]. Rozporządzenie (EWG) nr 3932/92, zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, wygasa w dniu 31 marca 2003 r.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 3932/92 nie przyznaje wyłączenia umowom dotyczącym zaspokojenia roszczeń oraz rejestrom i informacjom o zwiększonym ryzyku.
Komisja uznała, że brakuje jej wystarczającego doświadczenia w załatwianiu pojedynczych spraw do wykorzystania kompetencji przyznanych jej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1534/91 w tych dziedzinach.
Sytuacja ta nie uległa zmianie.
(4) W dniu 12 maja 1999 r. Komisja przyjęła sprawozdanie [4] dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie funkcjonowania rozporządzenia (EWG) nr 3932/92.
W dniu 15 grudnia 1999 r.
Komitet Ekonomiczno-Społeczny przyjął opinię w sprawie sprawozdania Komisji [5]. W dniu 19 maja 2000 r.
Parlament przyjął rezolucję w sprawie sprawozdania Komisji [6].
W dniu 28 czerwca 2000 r. Komisja odbyła posiedzenie konsultacyjne z zainteresowanymi stronami, w tym przedstawicielami sektora ubezpieczeniowego i krajowymi organami odpowiedzialnymi za konkurencję, w sprawie rozporządzenia.
W dniu 9 lipca 2002 r. Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym projekt niniejszego rozporządzenia, z zaproszeniem zainteresowanych stron do przekazywania komentarzy najpóźniej do dnia 30 września 2002 r.
(5) Nowe rozporządzenie powinno spełnić dwa wymogi: zapewnienie skutecznej ochrony konkurencji i zapewnienie odpowiedniego bezpieczeństwa prawnego przedsiębiorstwom.
Dążenie do tych celów powinno uwzględniać potrzebę możliwie dużego uproszczenia nadzoru administracyjnego.
Uwzględnić należy również doświadczenie Komisji w tej dziedzinie od 1992 r. i wyniki konsultacji w sprawie sprawozdania z 1999 r. oraz konsultacje prowadzące do przyjęcia niniejszego rozporządzenia.
(6) Rozporządzenie (EWG) nr 1534/91 wymaga, aby rozporządzenie wyłączające Komisji definiowało kategorie porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, do których ma ono zastosowanie, aby wyszczególniało ograniczenia lub klauzule, które mogą lub nie mogą występować w tych porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych oraz wyszczególniało klauzule, które muszą być zawarte w porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych, lub inne warunki, które muszą być spełnione.
(7) Właściwe jest odchodzenie od podejścia polegającego na wyliczaniu klauzul podlegających wyłączeniu i położenie większego nacisku na definiowanie kategorii porozumień, które podlegają wyłączeniu do pewnego poziomu pozycji rynkowej oraz na wyszczególnieniu ograniczeń lub klauzul, które nie mogą być zawierane w takich porozumieniach.
Jest to zgodne z podejściem gospodarczym, zgodnie z którym ocenia się wpływ porozumień na właściwy rynek.
Należy jednak uznać, że występujące w sektorze ubezpieczeniowym niektóre rodzaje współpracy obejmującej wszystkie przedsiębiorstwa na właściwym rynku ubezpieczeniowym, można uważać za prawidłowo wypełniające warunki ustanowione w art. 81 ust. 3 Traktatu.
(8) Do stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu w drodze rozporządzenia, nie jest konieczne określanie tych porozumień, które mogą podlegać art. 81 ust. 1. Przy indywidualnej ocenie porozumień na mocy art. 81 ust. 1 należy uwzględnić kilka czynników, w szczególności strukturę właściwego rynku.
(9) Przywilej wyłączenia grupowego powinien być ograniczony do tych porozumień, w przypadku których można z wystarczającą pewnością założyć, że spełniają one warunki określone w art. 81 ust. 3 Traktatu.
(10) Współpraca między zakładami ubezpieczeń lub w ramach związków przedsiębiorstw przy kalkulacji przeciętnego kosztu ubezpieczenia od określonego ryzyka w przeszłości lub, dla ubezpieczeń na życie, wskaźników śmiertelności lub częstotliwości chorób, wypadków i kalectwa, umożliwia wzbogacenie wiedzy o ryzyku i ułatwia oszacowanie ryzyka dla poszczególnych zakładów.
Może to ułatwiać wejście na rynek i tym samym być korzystne dla konsumentów.
To samo stosuje się do wspólnych badań prawdopodobnego oddziaływania okoliczności zewnętrznych, które może mieć wpływ na częstotliwość lub skalę roszczeń lub rentowność różnego rodzaju inwestycji.
Konieczne jest jednak zapewnienie wyłączenia takiej współpracy spod zakazu tylko do takiego stopnia, jaki jest konieczny do osiągnięcia tych celów.
Dlatego właściwe jest zapewnienie, że porozumienia dotyczące składek komercyjnych nie podlegają wyłączeniu; składki komercyjne mogą być w rzeczywistości niższe od kwot wskazanych przez wyniki właściwych tabel kalkulacyjnych lub badań, gdyż ubezpieczyciele mogą korzystać z przychodu ze swych inwestycji w celu zmniejszenia swych składek.
Ponadto, wspominane kalkulacje, tabele lub badania powinny być niewiążące i mieć jedynie charakter wskazówki.
(11) Ponadto, im szersze są kategorie, według których grupowane są statystyki kosztów pokrywających określone ryzyko w przeszłości, tym mniejszą swobodę mają zakłady ubezpieczeń w kalkulowaniu składek przy węższej podstawie.
Dlatego właściwe jest wyłączenie kalkulacji kosztów ryzyka w przeszłości, pod warunkiem że dostępne statystyki są szczegółowe i zróżnicowane w stopniu odpowiednim dla kalkulacji ubezpieczeniowej.
(12) Ponadto, ponieważ dostęp do takich kalkulacji, tabel i badań konieczny jest zarówno dla zakładów ubezpieczeń działających na danym rynku geograficznym lub rynku produktu jak i tych, które rozważają wejście na ten rynek, zakładom takim powinien być przyznany dostęp do takich tabel kalkulacyjnych i badań na rozsądnych i niedyskryminujących warunkach w porównaniu z zakładami ubezpieczeń już obecnymi na tym rynku.
Warunki takie mogłyby, na przykład, zawierać zobowiązanie zakładu ubezpieczeń jeszcze nieobecnego na rynku do dostarczenia, w razie jego wejścia na rynek, informacji statystycznych w sprawie roszczeń.
Mogłyby one także zawierać wymóg członkostwa w stowarzyszeniu ubezpieczycieli odpowiedzialnych za kalkulacje, o ile dostęp do takiego członkostwa byłby osiągalny dla zakładów ubezpieczeń jeszcze nieobecnych na rynku na rozsądnych i niedyskryminujących warunkach.
Jednakże wszelkie opłaty za dostęp do takich kalkulacji lub powiązanych z nimi badań pobierane od zakładów ubezpieczeń, które nie uczestniczyły w ich opracowaniu, nie mogłyby być uznane za właściwe do tego celu, jeśli ich wysokość stanowiłaby barierę uniemożliwiającą wejście na rynek.
(13) Wiarygodność wspólnych kalkulacji, tabel i badań staje się większa wraz ze wzrostem objętości danych statystycznych, na których się one opierają.
Ubezpieczyciele posiadający duże udziały w rynku mogą wewnętrznie tworzyć statystyki umożliwiające im wykonywanie wiarygodnych kalkulacji, ale ci o małych udziałach w rynku, a tym bardziej nowi uczestnicy, nie będą w stanie tego robić.
Zawarcie w takich wspólnych kalkulacjach, tabelach i badaniach informacji od wszystkich ubezpieczycieli na rynku, w tym tych wielkich, sprzyja konkurencji, dzięki pomaganiu mniejszym ubezpieczycielom, i ułatwia wejście na rynek.
Jeśli uwzględni się specyfikę sektora ubezpieczeniowego, nie jest właściwe uzależnienie wyłączenia takich wspólnych kalkulacji i tabel progowemu kryterium udziału w rynku.
(14) Korzystanie ze standardowych warunków ubezpieczenia lub standardowych klauzul indywidualne oraz standardowych wzorów ilustrujących korzyści z umowy ubezpieczenia na życie mogą przynosić pozytywne efekty.
Na przykład, mogą one skutkować dla ubezpieczycieli podwyższeniem skuteczności; mogą ułatwić wejście na rynek małym lub niedoświadczonym ubezpieczycielom; mogą pomóc ubezpieczycielom w wypełnianiu zobowiązań prawnych; mogą również być używane przez organizacje konsumenckie jako wzorzec do porównywania umów ubezpieczenia oferowanych przez różnych ubezpieczycieli.
(15) Jednakże standardowe warunki ubezpieczenia nie mogą prowadzić ani do standaryzacji produktów, ani do stwarzania znaczącej nierównowagi praw i obowiązków wynikającej z umowy.
Dlatego wyłączenie powinno stosować się jedynie do standardowych warunków ubezpieczenia pod warunkiem że nie są one wiążące i wyraźnie wskazywać, że uczestniczące przedsiębiorstwa mają swobodę w oferowaniu klientom innych warunków ubezpieczenia..
Ponadto, standardowe warunki ubezpieczenia nie mogą zawierać żadnego systematycznego wykluczenia specyficznych typów ryzyka bez wyraźnie wyrażonej możliwości pokrycia tego ryzyka w drodze umowy i nie mogą przewidywać podtrzymywania relacji umownych z ubezpieczonym przez nadmiernie długi okres lub ich wykraczania poza pierwotny cel ubezpieczenia.
Powyższe pozostaje bez uszczerbku dla obowiązków wynikających z prawa wspólnotowego lub krajowego objęcia niektórych rodzajów ryzyka niektórymi ubezpieczeniami.
(16) Ponadto, należy przewidzieć ogólną dostępność wspólnych standardowych warunków ubezpieczenia dla każdej zainteresowanej osoby, w szczególności dla ubezpieczającego, aby zapewnić rzeczywistą przejrzystość i związane z tym pozytywne skutki dla klientów.
(17) Objęcie umową ubezpieczenia typów ryzyka, na które nie jest równocześnie narażona znacząca liczba ubezpieczonych, może utrudniać innowacje, jeśli się uwzględni, że wiązanie ze sobą niespokrewnionych czynników ryzyka może zniechęcać ubezpieczycieli do oferowania dla nich oddzielnego i szczególnego rodzaju ubezpieczenia.
Dlatego też klauzula narzucająca takie ogólne ubezpieczenie nie powinna być objęta wyłączeniem grupowym.
W przypadku gdy w stosunku do ubezpieczycieli istnieje wymóg prawny przewidzenia w umowach ubezpieczenia od typów ryzyka, na które nie jest jednocześnie narażona znacząca liczba ubezpieczonych, umieszczenie standardowej klauzuli odzwierciedlającej taki wymóg prawny w niewiążącym wzorcu umownym nie stanowi ograniczenia konkurencji i nie jest objęte zakresem stosowania art. 81 ust. 1 Traktatu.
(18) Grupy koasekurujące lub wspólnie reasekurujące (zwane często kartelami) mogą pozwolić ubezpieczycielom i reasekutorom na zapewnienie ubezpieczenia lub reasekuracji od typów ryzyka, od których mogliby oni zaoferować tylko niewystarczające ubezpieczenie przy braku kartelu.
Mogą one także pomagać przedsiębiorstwom ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym w nabyciu doświadczenia z typami ryzyka, z którymi nie są one dobrze obeznane.
Jednakże istnienie takich grup może pociągać za sobą ograniczenia konkurencji, takie jak standaryzacja warunków umów ubezpieczenia, a nawet kwot odszkodowania i składek.
Dlatego właściwe jest określenie okoliczności, w jakich takie grupy mogą korzystać z wyłączenia.
(19) Dla rzeczywiście nowych rodzajów ryzyka niemożliwe jest przewidzenie z góry wysokości stawki koniecznej dla ubezpieczenia od ryzyka, ani tego czy dwie lub więcej grup mogłoby współistnieć w celu zapewnienia tego rodzaju ubezpieczenia.
Dlatego też umowa kartelowa w celu koasekuracji lub wspólnej reasekuracji wyłącznie takich nowych rodzajów ryzyka (a nie mieszanki nowych czynników ryzyka i istniejących czynników ryzyka) może zostać podlegać wyłączeniu na czas ograniczony.
Trzy lata powinny stanowić okres wystarczający do wyłonienia się informacji o roszczeniach zgłaszanych w przeszłości, wystarczających do oceny konieczności lub braku konieczności istnienia pojedynczego kartelu.
Dlatego też niniejsze rozporządzenie przyznaje wyłączenie na okres trzech lat od chwili powstania każdej takiej grupie nowo utworzonej w celu pokrycia nowych typów ryzyka.
(20) Definicja "nowych rodzajów ryzyka" wyjaśnia, że tylko te czynniki ryzyka, które nie istniały wcześniej, objęte są tą definicją, wyłączając w ten sposób np. rodzaje ryzyka, które dotychczas istniały, ale nie były ubezpieczane.
Ponadto, ryzyko, którego charakter znacząco się zmienia (na przykład poważne spotęgowanie działań terrorystycznych) nie jest objęte zakresem definicji, gdyż ryzyko samo w sobie nie jest w tym przypadku nowe.
Nowe ryzyko, ze swej natury, wymaga całkowicie nowego produktu ubezpieczeniowego i nie może być pokrywane w drodze dodatków lub zmian w istniejącym produkcie ubezpieczeniowym.
(21) Dla rodzajów ryzyka, które nie są nowe uznaje się, że istnienie takich koasekurujących i wspólnie reasekurujących grup, które wiąże się z ograniczeniem konkurencji, może również, w niektórych ograniczonych przypadkach, pociągać za sobą korzyści uzasadniające wyłączenie na mocy art. 81 ust. 3 Traktatu, nawet jeśli mogłyby one być zastąpione przez dwie lub więcej jednostki ubezpieczeniowe.
Mogą one, na przykład, umożliwiać swym członkom nabycie koniecznego doświadczenia w odpowiednich sektorach ubezpieczeń, mogą pozwolić na zmniejszenie kosztów lub obniżkę składek dzięki wspólnej reasekuracji na korzystnych warunkach.
Jednakże wyłączenie dla takiej grupy nie jest uzasadnione, jeżeli posiada ona znaczącą siłę rynkową, gdyż w tych okolicznościach ograniczenie konkurencji wynikające z istnienia kartelu zwykle przewyższałoby możliwe korzyści.
(22) Dlatego też niniejsze rozporządzenie przyznaje wyłączenie każdej takiej koasekurującej i wspólnie reasekurującej grupie, która istniała przez okres dłuższy niż trzy lata lub która nie jest utworzona w celu ubezpieczania od nowych rodzajów ryzyka, pod warunkiem że produkty ubezpieczeniowe zakontraktowane w obrębie grupy przez jej członków nie przekraczają następujących progów: 25 % właściwego rynku w przypadku grup wspólnie reasekurujących i 20 % w przypadku grup koasekurujących.
Próg dla grup koasekurujących jest niższy, gdyż istnienie karteli koasekurujących może pociągać za sobą ujednolicanie warunki ubezpieczeń i składek komercyjne.
Wyłączenia te stosują się jednak tylko, jeżeli dana grupa spełnia kolejne warunki określone w niniejszym rozporządzeniu, służące zmniejszeniu do minimum ograniczenia konkurencji między członkami grupy.
(23) Kartele nie objęte zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia mogą kwalifikować się do wyłączeń indywidualnych, w zależności od bliższych danych na temat samego kartelu i specyficznych warunków danego rynku.
Zważywszy, że wiele rynków ubezpieczeniowych nieustannie ewoluuje, może okazać się konieczne przeprowadzenie indywidualnej analizy, w celu ustalenia, czy są czy nie są spełnione warunki art. 81 ust. 3 Traktatu.
(24) Przyjęcie przez stowarzyszenie lub stowarzyszenia przedsiębiorstw ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych specyfikacji technicznych, zasad lub kodeksów postępowania dotyczących urządzeń zabezpieczających oraz procedur dla oceniania zgodności urządzeń zabezpieczających z tymi specyfikacjami technicznymi, zasadami lub kodeksami postępowania, może być korzystne dzięki dostarczeniu ubezpieczycielom i reasekuratorom elementu odniesienia przy ocenie rozmiaru ryzyka, od którego ubezpieczają oni w konkretnym przypadku, zależnego od jakości wyposażenia zabezpieczającego oraz jego instalacji i konserwacji.
Jednakże w przypadku gdy istnieją na poziomie wspólnotowym specyfikacje techniczne, systemy klasyfikacyjne, zasady, procedury lub kodeksy postępowania zharmonizowane zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym obejmującym swobodny przepływ towarów, nie jest właściwe wyłączanie przez rozporządzenie porozumień między ubezpieczycielami dotyczących tego samego przedmiotu, gdyż celem takiej harmonizacji na poziomie wspólnotowym jest określenie gruntownych i odpowiednich poziomów bezpieczeństwa dla urządzeń zabezpieczających, stosujących się jednolicie w całej Wspólnocie.
Każde porozumienie między ubezpieczycielami w sprawie odmiennych wymogów dla urządzeń zabezpieczających mogłoby zagrozić osiągnięciu tego celu.
(25) W kwestii instalacji i konserwacji urządzeń zabezpieczających, o ile nie istnieje taka harmonizacja na poziomie wspólnotowym, porozumienia między ubezpieczycielami ustanawiające specyfikacje techniczne lub procedury zatwierdzające stosowane w jednym lub więcej Państwie Członkowskim mogą być wyłączone przez rozporządzenie; jednakże wyłączenie powinno zostać poddane niektórym zastrzeżeniom, w szczególności że każdy zakład ubezpieczeń musi być gotowy do przyjęcia do ubezpieczenia, na dowolnych wysuniętych przez siebie warunkach, urządzeń oraz przedsiębiorstw instalacyjnych i konserwatorskich nie zatwierdzonych wspólnie.
(26) Jeżeli indywidualne porozumienia wyłączone przez niniejsze rozporządzenie mają jednak skutki niezgodne z art. 81 ust. 3 Traktatu, jak interpretuje to praktyka administracyjna Komisji oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, Komisja może wycofać przywilej wyłączenia grupowego.
Może się to zdarzyć, w szczególności, w przypadku gdy badania wpływu przyszłych wydarzeń opierają się na nieuzasadnionych hipotezach; lub w przypadku gdy zalecane standardowe warunki ubezpieczenia zawierają klauzule stwarzające, ze szkodą dla ubezpieczającego, znaczącą nierównowagę praw i obowiązków wypływającą z umowy; lub w przypadku gdy grupy są wykorzystywane lub zarządzane w taki sposób, aby dać jednemu lub więcej z uczestniczących przedsiębiorstw środki do uzyskania lub wzmocnienia znaczącej pozycji rynkowej na właściwym rynku, lub jeśli istnienie tych grup prowadzi do łączenia udziałów w rynku.
(27) W celu ułatwienia zawierania porozumień, z których niektóre obejmować mogą doniosłe decyzje inwestycyjne, okres obowiązywania niniejszego rozporządzenia powinien zostać ustalony na siedem lat.
(28) Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla postanowień art. 82 Traktatu.
(29) Zgodnie z zasadą nadrzędności prawa wspólnotowego, żaden środek podjęty w zastosowaniu ustawodawstw krajowych dotyczących konkurencji nie powinien naruszać jednolitego stosowania na całym obszarze wspólnego rynku wspólnotowych reguł konkurencji lub pełnego skutku środków przyjętych w celu wprowadzenia w życie tych reguł, włącznie z niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
WYŁĄCZENIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Wyłączenie
Na podstawie art. 81 ust. 3 Traktatu i z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, uznaje się, że art. 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do porozumień, do których przystąpiły dwa lub więcej przedsiębiorstw sektora ubezpieczeniowego (zwanych dalej "stronami"), odnoszących się do:
a) wspólnego opracowywania i rozpowszechniania:
- kalkulacji przeciętnego kosztu ubezpieczenia od określonych ryzyk w przeszłości (zwanych dalej "kalkulacjami"),
- w związku z ubezpieczeniem obejmującym elementy kapitalizacji, tabel śmiertelności oraz tabel pokazujących częstotliwość chorób, wypadków i kalectwa (zwanych dalej "tabelami");
b) wspólnego przeprowadzania badań dotyczących prawdopodobnego wpływu ogólnych okoliczności, zewnętrznych w stosunku do zainteresowanych przedsiębiorstw, na częstotliwość lub skalę przyszłych roszczeń dla danego ryzyka lub kategorii ryzyka, albo na rentowność różnych rodzajów inwestycji (zwanych dalej "badaniami") oraz rozpowszechniania wyników takich badań;
c) wspólnego opracowywania i rozpowszechniania niewiążących standardowych warunków ubezpieczenia dla ubezpieczeń bezpośrednich (zwanych dalej "standardowymi warunkami ubezpieczenia");
d) wspólnego opracowywania i rozpowszechniania niewiążących wzorów ilustrujących zyski, które mają zostać osiągnięte z umowy ubezpieczenia obejmującej elementy kapitalizacji (zwanych dalej "wzorami");
e) tworzenia i działania grup zakładów ubezpieczeń lub zakładów ubezpieczeń i towarzystw reasekuracji dla wspólnego pokrywania specyficznych kategorii ryzyka w formie koasekuracji lub wspólnej reasekuracji; oraz
f) opracowywania, uznawania i rozpowszechniania:
- specyfikacji technicznych, zasad i kodeksów praktyki dotyczących tych rodzajów urządzeń zabezpieczających, dla których nie istnieją specyfikacje techniczne na poziomie wspólnotowym, systemów klasyfikacji, zasad, procedur lub kodeksów postępowania zharmonizowanych zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym obejmującym swobodny przepływ towarów oraz procedur dla oceny i zatwierdzania zgodności urządzeń zabezpieczających z takimi specyfikacjami, zasadami lub kodeksami postępowania,
- specyfikacji technicznych, zasad i kodeksów praktyki dla instalacji i konserwacji urządzeń zabezpieczających oraz procedur dla oceny i zatwierdzania zgodności przedsiębiorstw, które instalują lub konserwują urządzenia zabezpieczające, z takimi specyfikacjami, zasadami lub kodeksami postępowania.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "porozumienie" oznacza porozumienie, decyzję związku przedsiębiorstw lub praktykę uzgodnioną.
2) "przedsiębiorstwo uczestniczące" oznacza przedsiębiorstwa będące stronami porozumienia i ich odpowiednie przedsiębiorstwa powiązane.
3) "przedsiębiorstwo powiązane" oznacza:
a) przedsiębiorstwa, w których strona porozumienia bezpośrednio lub pośrednio:
i) jest uprawniona do korzystania z więcej niż połowy głosów, lub
ii) ma prawo do powołania więcej niż połowy członków rady nadzorczej, zarządu lub organów prawnie reprezentujących przedsiębiorstwo, lub
iii) ma prawo zarządzania sprawami przedsiębiorstwa;
b) przedsiębiorstwa, które bezpośrednio lub pośrednio posiadają, wobec strony porozumienia, prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a);
c) przedsiębiorstwa, w których przedsiębiorstwo określone w lit. b) posiada, bezpośrednio lub pośrednio, prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a);
d) przedsiębiorstwa, w których strona porozumienia wraz z jednym lub więcej przedsiębiorstwami określonymi w lit. a), b) lub c) lub w których dwa lub więcej z tych ostatnich przedsiębiorstw wspólnie posiadają prawa, lub uprawnienia wymienione w lit. a);
e) przedsiębiorstwa, w których prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a) są wspólnie posiadane przez:
i) strony porozumienia lub odpowiednio ich przedsiębiorstwa powiązane określone w lit. a)-d), lub
ii) jedną lub więcej ze stron porozumienia albo jedno lub więcej z ich przedsiębiorstw powiązanych, określonych w lit. a)-d), oraz jedną lub więcej stron trzecich.
4) "standardowe warunki ubezpieczenia" odnosi się do wszelkich klauzul zawartych we wzorze lub wzorcowej umowie ubezpieczenia przygotowanej wspólnie przez ubezpieczycieli lub organizacje lub stowarzyszenia ubezpieczycieli;
5) "grupy koasekurujące" oznacza grupy utworzone przez zakłady ubezpieczeń, które:
i) zgadzają się prowadzić w imieniu i na rachunek wszystkich uczestników działalność w zakresie ubezpieczeń od określonych kategorii ryzyka; lub
ii) powierzają prowadzenie działalności w zakresie ubezbieczenia i zarządzanie ubezpieczeniem określonych kategorii ryzyka w ich imieniu i na ich rachunek jednemu lub więcej zakładowi ubezpieczeń, wspólnemu pośrednikowi ubezpieczeniowemu lub wspólnemu organowi utworzonemu w tym celu;
6) "grupy wspólnie reasekurujące" oznacza grupy utworzone przez zakłady ubezpieczeń, o ile jest to możliwe, z pomocą jednego lub więcej towarzystw reasekuracji:
i) w celu wzajemnej reasekuracji wszystkich części lub całości swoich zobowiązań związanych z ubezpieczeniem od określonych kategorii ryzyka;
ii) pomocniczo, aby prowadzić w imieniu i na rachunek wszystkich uczestników działalność w zakresie reasekuracji tej samej kategorii ryzyka;
7) "nowe rodzaje ryzyka" oznacza rodzaje ryzyka, które wcześniej nie istniały i od których ubezpieczenie wymaga całkowicie stworzenia nowego produktu ubezpieczeniowego, bez możliwości rozszerzenia, ulepszenia lub zastąpienia istniejącego produktu ubezpieczeniowego.
8) "urządzenia zabezpieczające" oznacza części składowe i wyposażenie zaprojektowane w celu zapobiegania szkodom i ich zmniejszania oraz systemy składające się z takich elementów.
9) "składka komercyjna" oznacza cenę zapłaconą przez nabywcę polisy ubezpieczeniowej.
ROZDZIAŁ II
WSPÓLNE KALKULACJE, TABELE I BADANIA
Artykuł 3
Warunki wyłączenia
1.
Wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. a) stosuje się pod warunkiem że kalkulacje lub tabele:
a) opierają się na zespole danych, zbieranych przez kilka lat występowania ryzyka, wybranych jako okres obserwacji, odnoszących się do identycznych lub porównywalnych czynników ryzyka, wystarczająco licznych do stworzenia bazy, na której operować można metodami statystycznymi i która dostarczy danych liczbowych dotyczących (między innymi):
- liczby roszczeń zgłaszanych w ciągu tego okresu,
- liczby indywidualnego ryzyka ubezpieczonego w każdym roku występowania ryzyka w wybranym okresie obserwacji,
- całości kwot zapłaconych lub wymagalnych w odniesieniu do roszczeń powstałych w tym okresie,
- całkowitej kwoty ubezpieczonego kapitału dla każdego roku występowania ryzyka podczas wybranego okresu obserwacji;
b) zawierają tak szczegółowe rozbicie dostępnych statystyk, jakie jest potrzebne dla kalkulacji ubezpieczeniowej;
c) nie uwzględniają pod żadną postacią kosztów nadzwyczajnych, dochodu wynikającego z rezerw, kosztów administracyjnych lub handlowych, danin o charakterze fiskalnym lub parafiskalnym, i nie biorą pod uwagę ani dochodów z inwestycji, ani przewidywanych zysków.
2.
Wyłączenia przewidziane w art. 1 lit. a) i b) stosuje się pod warunkiem że kalkulacje, tabele lub wyniki badań:
a) nie identyfikują zakładów ubezpieczeń ani żadnej z ubezpieczonych stron;
b) po opracowaniu i przy rozpowszechnianiu zawierają oświadczenie, że nie są wiążące;
c) są dostępne na rozsądnych i niedyskryminujących warunkach dla każdego zakładu ubezpieczeń, który wnioskuje o ich egzemplarz, łącznie z zakładami ubezpieczeń, które nie są aktywne na rynku geograficznym lub rynku produktu, do których odnoszą się te kalkulacje, tabele lub badania.
Artykuł 4
Porozumienia nieobjęte wyłączeniem
Wyłączenie przewidziane w art. 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy uczestniczące przedsiębiorstwa podejmują między sobą zobowiązanie lub zobowiązują inne przedsiębiorstwa do nieużywania kalkulacji lub tabel różniących się od tych stworzonych na podstawie art. 1 lit. a) lub do nieodchodzenia od wyników badań określonych w art. 1 lit. b).
ROZDZIAŁ III
STANDARDOWE WARUNKI UBEZPIECZENIA I WZORY
Artykuł 5
Warunki wyłączenia
1.
Wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. c) stosuje się pod warunkiem że standardowe warunki ubezpieczenia:
a) są opracowywane i rozpowszechniane z wyraźnym oświadczeniem, że nie są wiążące i ich używanie w żaden sposób nie jest zalecane;
b) wyraźnie wskazują, że uczestniczące przedsiębiorstwa mają swobodę w oferowaniu swym klientom odmiennych warunków ubezpieczenia; oraz
c) są dostępne dla każdej zainteresowanej osoby i dostarczane na zwykły wniosek.
2.
Wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. d) stosuje się pod warunkiem że niewiążące wzory są opracowywane i rozpowszechniane wyłącznie w charakterze wskazówki.
Artykuł 6
Porozumienia nieobjęte wyłączeniem
1.
Wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. c) nie ma zastosowania w przypadku gdy standardowe warunki ubezpieczenia zawierają klauzule, które:
a) zawierają jakiekolwiek wskazanie poziomu składek komercyjnych;
b) określają kwotę odszkodowania lub wysokość kwoty, którą ubezpieczający jest obowiązany sam pokryć (udział własny);
c) narzucają objęcie zakresem ogólnego ubezpieczenia typów ryzyka, na które istotna liczba ubezpieczonych nie jest jednocześnie narażona
d) umożliwiają ubezpieczycielowi, bez wyraźnej zgody ubezpieczającego, utrzymanie obowiązywania umowy ubezpieczenia w przypadku gdy ubezpieczyciel ogranicza zakres umowy, zwiększenie składki bez zmiany ryzyka lub zakresu umowy (bez uszczerbku dla klauzul indeksacyjnych) lub dokonanie innej zmiany warunków ubezpieczenia;
e) pozwalają ubezpieczycielowi na zmianę warunków ubezpieczenia bez wyraźnej zgody ubezpieczającego;
f) w przypadku ubezpieczeń innych niż na życie, narzucają ubezpieczającemu okres obowiązywania ochrony ubezpieczeniowej przekraczający trzy lata;
g) narzucają, w przypadku automatycznego przedłużenia umowy, okres przedłużenia przekraczający jeden rok, jeśli nie następuje wypowiedzenie po upływie danego okresu;
h) wymagają od ubezpieczającego wyrażenia zgody na wznowienie obowiązywania umowy ubezpieczenia, której obowiązywanie zostało zawieszone w związku z ustaniem ryzyka, w przypadku gdy ponownie zaistnieje ryzyko podobnego rodzaju;
i) wymagają od ubezpieczającego zawierania z tym samym ubezpieczycielem ubezpieczeń od różnych typów ryzyka;
j) wymagają od ubezpieczającego, w wypadku zbycia rzeczy ubezpieczonej, aby spowodował przeniesienie na nabywcę praw i obowiązków z tytułu umowy ubezpieczenia;
k) wykluczają lub ograniczają ubezpieczenie od ryzyka, jeżeli ubezpieczający korzysta z urządzeń zabezpieczających lub usług przedsiębiorstw instalacyjnych lub konserwatorskich, które nie są zatwierdzone zgodnie z odpowiednimi specyfikacjami uzgodnionymi przez stowarzyszenie lub stowarzyszenia ubezpieczycieli w jednym lub więcej Państw Członkowskich lub na poziomie europejskim.
2.
Wyłączenia przewidziane w art. 1 lit. c) nie stosuje się do przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, które wspólnie ustalają lub zgadzają się zobowiązać inne przedsiębiorstwa do niestosowania warunków innych niż standardowe warunki ubezpieczenia opracowane w zastosowaniu porozumienia między uczestniczącymi przedsiębiorstwami.
3.
Bez uszczerbku dla opracowywania szczególnych warunków ubezpieczenia dla szczególnych kategorii społecznych lub populacji zawodowych, wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. c) nie ma zastosowania do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, które wykluczają pokrycie niektórych kategorii ryzyka z powodu cech właściwych dla ubezpieczającego.
4.
Wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. d) nie ma zastosowania w przypadku gdy, nie naruszając zobowiązań nałożonych z mocy prawa, wzory niewiążące zawierają jedynie określone stopy procentowe lub zawierają dane liczbowe wskazujące wysokość kosztów administracyjnych.
5.
Wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. d) nie ma zastosowania do przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, które uzgadniają lub zobowiązują się między sobą lub zobowiązują inne przedsiębiorstwa do niestosowania wzorów ilustrujących korzyści z umowy ubezpieczeniowej innych niż te ustanowione w zastosowaniu porozumienia między uczestniczącymi przedsiębiorstwami.
ROZDZIAŁ IV
WSPÓLNE UBEZPIECZENIE OD NIEKTÓRYCH TYPÓW RYZYKA
Artykuł 7
Zastosowanie wyłączenia i progi udziału w rynku
1.
W odniesieniu do grup koasekurujących lub wspólnie reasekurujących utworzonych po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenie w wyłącznym celu ubezpieczenia od nowych rodzajów ryzyka, wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. e) stosuje się przez okres trzech lat od daty pierwszego utworzenia grupy, niezależnie od udziału grupy w rynku.
2.
W odniesieniu do grup koasekurujących lub wspólnie reasekurujących niewchodzących w zakres pierwszego ustępu (ponieważ istnieją dłużej niż trzy lata lub zostały utworzone w celu innym niż ubezpieczanie od nowych rodzajów ryzyka), wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. e) stosuje się tak długo, jak niniejsze rozporządzenie pozostaje w mocy, pod warunkiem że produkty ubezpieczeniowe, zakontraktowane w ramach układu grupującego przez uczestniczące przedsiębiorstwa lub w ich imieniu, na żadnym z właściwych rynków nie stanowią:
a) w przypadku grup koasekurujących, więcej niż 20 % właściwego rynku;
b) w przypadku grup wspólnie reasekurujących, więcej niż 25 % właściwego rynku.
3.
Do celów stosowania progu udziału w rynku przewidzianego ust. 2 stosuje się następujące zasady:
a) udział rynkowy oblicza się na podstawie zysku brutto ze sprzedaży polis; jeżeli dane dotyczące zysku brutto ze sprzedaży polis nie są dostępne, dla ustalenia udziału rynkowego przedsiębiorstw uczestniczących używa się szacunków opartych na innych wiarygodnych informacjach rynkowych, włączając zapewnione pokrycie ubezpieczeniowe lub wartość ubezpieczonego ryzyka;
b) udział rynkowy oblicza się na podstawie danych, odnoszących się do poprzedniego roku kalendarzowego;
c) udział rynkowy przedsiębiorstwa określony w art. 2 ust. 3 lit. e) jest zaliczany w częściach równych każdemu przedsiębiorstwu dysponującemu prawami lub uprawnieniami wymienionymi w art. 2 ust. 3 lit. a);
4.
Jeżeli udział rynkowy, określony w lit. a), początkowo nie przekracza 20 %, ale następnie rośnie ponad ten próg, nie przekraczając jednak 22 %, wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. e) ma w dalszym ciągu zastosowanie przez okres dwóch kolejnych lat kalendarzowych następujących po upływie roku, w którym próg 20 % został przekroczony po raz pierwszy.
5.
Jeżeli udział rynkowy, określony w lit. a), początkowo nie przekracza 20 %, ale następnie rośnie do poziomu ponad 22 %, wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. e) ma w dalszym ciągu zastosowanie przez okres jednego roku kalendarzowego następującego po upływie roku, w którym próg 22 % został przekroczony po raz pierwszy.
6.
Uprawnienia wynikające z ust. 4 i ust. 5 nie mogą być łączone w sposób pozwalający na przekroczenie okresu dwóch lat kalendarzowych.
7.
Jeżeli udział rynkowy, określony w ust. 2 lit. b), początkowo nie przekracza 25 %, ale następnie rośnie ponad ten próg, nie przekraczając jednak 27 %, wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. e) ma w dalszym ciągu zastosowanie przez okres dwóch kolejnych lat kalendarzowych następujących po upływie roku, w którym próg 25 % został przekroczony po raz pierwszy;
8.
Jeżeli udział rynkowy, określony w ust. 2 lit. b), początkowo nie przekracza 25 %, ale następnie rośnie do poziomu ponad 27 %, wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. e) ma w dalszym ciągu zastosowanie przez okres jednego roku kalendarzowego następującego po upływie roku, w którym próg 27 % został przekroczony po raz pierwszy;
9.
Uprawnienia wynikające z ust. 7 i 8 nie mogą być łączone w sposób pozwalający na przekroczenie okresu dwóch lat kalendarzowych.
Artykuł 8
Warunki wyłączenia
Wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. e) stosuje się pod warunkiem, że:
a) każde uczestniczące przedsiębiorstwo ma prawo wycofania się z grupy, z zachowaniem okresu wypowiedzenia nie dłuższego niż jeden rok, bez narażenia się na jakiekolwiek sankcje;
b) zasady grupy nie zobowiązują żadnego z jej członków do ubezpieczania lub reasekuracji za pośrednictwem grupy, w całości lub w części, od danego typu ryzyka pokrywanego przez grupę;
c) zasady grupy nie ograniczają działalności grupy lub jej członków w zakresie ubezpieczania lub reasekuracji od ryzyka umiejscowionego w jakiejkolwiek szczególnej części geograficznej Unii Europejskiej;
d) porozumienie nie ogranicza produkcji lub sprzedaży;
e) porozumienie nie wyznacza rynków lub klientów;
f) członkowie grupy wspólnie reasekurującej nie porozumiewają się w sprawie składek komercyjnych pobieranych w ubezpieczeniach bezpośrednich; oraz
g) żaden z członków grupy lub przedsiębiorstw wywierających decydujący wpływ na politykę handlową grupy nie jest jednocześnie członkiem lub nie wywiera decydującego wpływu na politykę handlową innej grupy działającej na tym samym właściwym rynku.
ROZDZIAŁ V
URZĄDZENIA ZABEZPIECZAJĄCE
Artykuł 9
Warunki wyłączenia
Wyłączenie przewidziane w art. 1 lit. f) stosuje się pod warunkiem, że:
a) specyfikacje techniczne i procedury oceny zgodności są precyzyjne, technicznie uzasadnione i dostosowane do poziomu wydajności, jaki ma być osiągnięty przez odpowiednie urządzenia zabezpieczające;
b) zasady oceny przedsiębiorstw instalacyjnych i przedsiębiorstw konserwatorskich są obiektywne, odnoszą się do ich kwalifikacji technicznych i są stosowane w niedyskryminujący sposób;
c) takie specyfikacje i zasady są opracowywane i rozpowszechnianie wraz z towarzyszącym im oświadczeniem, że zakłady ubezpieczeń mogą przyjąć do ubezpieczenia, na dowolnych wysuniętych przez siebie warunkach, inne urządzenia zabezpieczające lub przedsiębiorstwa instalacyjne i konserwatorskie, które nie spełniają tych specyfikacji technicznych lub zasad;
d) takie specyfikacje i zasady dostarczane każdej zainteresowanej osobie na zwykły wniosek;
e) wykazy urządzeń zabezpieczających oraz przedsiębiorstw instalacyjnych i konserwatorskich spełniających specyfikacje zawierają klasyfikację opartą na uzyskiwanym poziomie wydajności;
f) wniosek o ocenę może być przedłożony w każdej chwili przez wnioskodawcę;
g) ocena zgodności nie wiąże się z wnoszeniem przez wnioskodawcę opłat nieproporcjonalnych do kosztów procedury zatwierdzającej;
h) urządzenia oraz przedsiębiorstwa instalacyjne i konserwatorskie spełniające kryteria oceny uzyskują na niedyskryminujących zasadach świadectwo, w ciągu sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku, z wyjątkiem przypadków, gdy względy techniczne uzasadniają rozsądny dodatkowy okres;
i) fakt zgodności lub zatwierdzenia zostaje poświadczony na piśmie;
j) uzasadnienie odmowy wystawienia świadectwa zgodności wystawiane jest na piśmie poprzez dołączenie kopii sprawozdań z przeprowadzonych testów i kontroli;
k) uzasadnienie odmowy wzięcia pod uwagę wniosku o ocenę dostarczane jest na piśmie; oraz
l) specyfikacje i zasady stosowane są przez organy wyposażone w uprawnienia wynikające z norm serii EN 45000 i EN ISO/IEC 17025.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 10
Cofnięcie
Na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1534/91, Komisja może, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, bądź osoby fizycznej lub prawnej, posiadającej uzasadniony interes, cofnąć uprawnienie przyznane przez niniejsze rozporządzenie, gdy w konkretnym przypadku stwierdzi, że porozumienie, do którego stosuje się wyłączenie przewidziane w art. 1, wywołuje jednak skutki, które są niezgodne z warunkami ustanowionymi w art. 81 ust. 3 Traktatu, w szczególności gdy:
a) badania, do których stosuje się wyłączenie w art. 1 lit. b), opierają się na nieuzasadnionych hipotezach;
b) standardowe warunki ubezpieczenia, do których stosuje się wyłączenie w art. 1 lit. c) zawierają klauzule stwarzające, ze szkodą dla ubezpieczającego, znaczącą nierównowagę praw i obowiązków wypływającą z umowy;
c) w odniesieniu do wspólnego ubezpieczania od niektórych typów ryzyka, do których stosuje się wyłączenie w art. 1 lit. e), utworzenie lub działalność grupy powoduje, poprzez zasady regulujące przystąpienie, definicję ryzyka, które ma być ubezpieczone, porozumienia w sprawie retrocesji lub w dowolny inny sposób, podział rynków określonych produktów ubezpieczeniowych lub produktów pokrewnych.
Artykuł 11
Okres przejściowy
Zakaz ustanowiony w art. 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 30 czerwca 2002 r. w odniesieniu do porozumień będących w mocy w dniu 31 grudnia 2000 r., które nie spełniają warunków wyłączenia przewidzianego przez niniejsze rozporządzenie, ale które spełniają warunki wyłączenia przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 3932/92.
Artykuł 12
Okres ważności
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wygasa z dniem 31 marca 2010 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 359/2003
z dnia 27 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2771/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania masła można zwiększyć, w przypadkach gdy z chwilą wyprowadzenia z magazynu na rynku wystąpiły szkodliwe zmiany niemożliwe do przewidzenia z chwilą wprowadzania do magazynu.
(2) W celu wykonania tego przepisu art. 38 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1614/2001 [4] przewiduje, że pod pewnymi warunkami pomoc należy zwiększyć lub zmniejszyć, jeśli maksymalna cena skupu ustalona w zaproszeniu do składania ofert i wyrażona w euro lub, w przypadku państw nieobjętych systemem jednej waluty, w walucie krajowej, obowiązująca w pierwszym dniu obowiązywania zamówienia jest inna niż obowiązująca w ostatnim dniu okresu obowiązywania zamówienia.
(3) Ponieważ na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustalono już obniżki ceny interwencyjnej do 2007 r., można przewidzieć obniżki maksymalnej ceny skupu i ceny rynkowej.
(4) Bez uszczerbku dla uprawnień wykonawczych Komisji na mocy procedury określonej w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 do celu zwiększania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania masła z chwilą spełnienia warunków ustanowionych w art. 6 ust. 3 akapit trzeci skreśla się art. 38 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 2771/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 38 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 skreśla się ust. 2 i 3.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 370/2003
z dnia 27 lutego 2003 r.
zmieniające po raz czternasty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 350/2003 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Dnia 20 lutego 2003 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował o zmianie listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których powinno się stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych, i dlatego załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu niniejsze rozporządzenie musi niezwłocznie wejść w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 384/2003
z dnia 26 lutego 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 z uwzględnieniem rozporządzenia Komisji (WE) nr 1832/2002 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. otwierające i ustalające administrowanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi przyjętymi w ramach GATT oraz niektórymi innymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i ustanawiające szczegółowe zasady dostosowywania kontyngentów i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1808/95 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 811/2002 [2], a w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r., zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [3] wprowadza z dniem 1 stycznia 2003 r. zwolnienie z opłat celnych dla rumu i tafii.
Kontyngenty taryfowe otwarte dla tych produktów w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 32/2000 stały się zatem zbyteczne i z dniem 31 grudnia 2002 r. muszą być zamknięte. Konieczne jest zatem wprowadzenie poprawek do załącznika.
(2) W celu zachowania przejrzystości załączniki od I do IV do rozporządzenia (WE) nr 32/2000 powinny zostać zmienione.
(3) Niniejsze rozporządzenie musi mieć zastosowanie od daty wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1832/2002.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki od I do IV do rozporządzenia (WE) nr 32/2000 zostają zastąpione tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 408/2003
z dnia 5 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) 1148/2001 w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 47/2001 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1148/2001 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2379/2001 [4], ustanawia zasady stosowania kontroli zgodności norm zarówno w odniesieniu do produktów przeznaczonych do spożycia na rynku wewnętrznym, jak i w odniesieniu do produktów przeznaczonych do wywozu.
(2) Konieczne jest jednoznaczne ustalenie, że podmiotami gospodarczymi zapewniającymi odpowiednie gwarancje zgodności i z tego powodu korzystającymi ze specjalnych przepisów na etapie wywozu, niekoniecznie są tylko podmioty, które pakowały produkty na etapie wysyłki.
Rzeczywiście, niektóre podmioty gospodarcze, zapewniające takie gwarancje, na przykład hurtownicy zajmujący się powrotnym wywozem lub ponowną wysyłką po sprawdzeniu przez siebie zgodności, nie posiadają urządzeń do pakowania.
Ponadto jako wyjaśnienie adnotację "samokontrola" umieszcza się w świadectwie wystawionym na etapie wywozu, w przypadku gdy jednostka kontrolująca sama nie przeprowadziła bezpośredniej kontroli towarów.
(3) Stosowne jest skoncentrowanie kontroli, przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie na etapie przywozu, na partiach i przesyłkach obarczonych wyższym ryzykiem braku zgodności z normami handlowymi.
W tym celu wskazane jest, aby Państwa Członkowskie ustanowiły kryteria, według których takie ryzyko ma być oceniane, łącznie z zasadami dotyczącymi sposobu, w jaki kontrole można złagodzić, w przypadku gdy ryzyko wystąpienia niezgodności jest niskie.
Do celów harmonizacji praktyk kontrolnych między Państwami Członkowskimi stosowne jest, aby Komisja ustanowiła wspólne wytyczne.
(4) Partie towarów posiadające świadectwa zgodności wystawione przez państwa trzecie, których kontrole zostały zatwierdzone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1148/2001, przedstawiają sobą mniejsze ryzyko wystąpienia niezgodności, aniżeli partie i przesyłki, które nie posiadają tego rodzaju świadectwa.
Dlatego odsetek kontroli w stosunku do tego rodzaju partii i przesyłek powinien być znacząco niższy niż w przypadku towarów nieposiadających tego rodzaju świadectwa.
W tym przypadku należy również zapewnić, przy danym niższym udziale kontroli i kosztach kontroli poniesionych już w państwach trzecich dokonujących wywozu, że ewentualne opłaty pobierane przez Państwa Członkowskie z tego tytułu, są niższe niż opłaty pobierane w ramach ogólnego systemu kontroli w przywozie oraz, że są proporcjonalne do wykonanych kontroli.
(5) Należy ustanowić dodatkowe przepisy dotyczące przypadków, w których podmioty gospodarcze zamierzają doprowadzać towary do stanu zgodności w Państwie Członkowskim innym niż Państwo, w którym stwierdzono brak zgodności omawianych towarów z normami oraz przypadków, w których nie istnieją już możliwości doprowadzenia towarów do stanu zgodności.
(6) Liczne opakowania, wydrukowane przed dniem 1 stycznia 2002 r. i nadal posiadające adnotacje ustanowione na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2251/92 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 766/97 [6], są nadal dostępne w zapasach niektórych podmiotów gospodarczych.
Stosowne jest przedłużenie o sześć miesięcy okresu, w czasie którego te opakowania mogą nadal być stosowane.
(7) Metody kontroli ustanowione w załączniku IV powinny zostać zmodyfikowane, w szczególności w celu uwzględnienia praktyki właściwej w przypadku orzechów, jak również sposobów badania stopnia dojrzałości owoców i warzyw.
(8) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1148/2001 należy odpowiednio zmienić.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1148/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 skreśla się akapit trzeci;
b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a. Państwa Członkowskie mogą stosować przepisy wymienione w akapicie drugim w odniesieniu do podmiotów gospodarczych spełniających poniższe warunki:
a) zapewnienie wystarczających gwarancji stałego i wysokiego stopnia zgodności w przypadku owoców i warzyw wprowadzanych przez te podmioty do obrotu;
b) posiadanie pracowników kontroli, którzy otrzymali przygotowanie zatwierdzone przez Państwo Członkowskie;
c) zobowiązanie się do kontrolowania zgodności towarów wprowadzanych przez te podmioty do obrotu;
d) zobowiązanie się do prowadzenia rejestru, w którym zapisywane są wszelkie kontrole przeprowadzone przez te podmioty.
W przypadku tych podmiotów gospodarczych, Państwa Członkowskie mogą określić, w odniesieniu do każdej kategorii danego podmiotu gospodarczego oraz na podstawie analizy ryzyka, minimalny odsetek przesyłek i ilości podlegających kontroli zgodności przez właściwą jednostkę kontrolującą na etapie wywozu.
Odsetek ten musi być wystarczający do zapewnienia zgodności z zasadami wspólnotowymi.
W przypadku gdy kontrole ujawniają znaczące nieprawidłowości, jednostki kontrolujące zwiększają odsetek sprawdzanych przesyłek realizowanych przez podmioty gospodarcze, których to dotyczy."
c) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy zgodnie z ust. 1a partie, których dotyczy świadectwo zgodności, zostały sprawdzone przez właściwą jednostkę kontrolującą na etapie wywozu, adnotację "samokontrola (art. 5 ust. 1a rozporządzenia (WE) nr 1148/2001)" umieszcza się w polu 13 (Uwagi) świadectwa."
2) W art. 6 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Nie naruszając ust. 1, 2 i 3, w przypadku gdy właściwa jednostka kontrolująca w punkcie przywozu uznaje, iż istnieje niskie ryzyko, że niektóre partie nie odpowiadają normom handlowym, może zaniechać kontroli tych partii.
W tym celu, wysyła ona ostemplowane zgłoszenie do władz celnych lub informuje wymienione władze celne w inny sposób, że można przeprowadzać procedury odprawy celnej.
Dla celów stosowania akapitu pierwszego, jednostka kontrolująca z wyprzedzeniem ustanawia kryteria oceny ryzyka wystąpienia braku zgodności partii, na podstawie analizy ryzyka dla każdego rodzaju przywozu przez siebie określonego, minimalny odsetek przesyłek i ilości podlegających kontroli przez właściwą jednostkę kontrolującą na etapie wywozu.
Jakikolwiek odsetek wymieniony na mocy niniejszego ustępu, w każdym razie musi być znacząco wyższy niż odsetek stosowany zgodnie z art. 7 ust. 5.
4 bis Aby doskonalić jednolitość stosowania ust. 4 w Państwach Członkowskich, Komisja opracowuje wspólne wytyczne w zakresie jego stosowania.
Organ koordynujący niezwłocznie powiadamia Komisję o zasadach stosowania ust. 4, w tym o kryteriach i minimalnym odsetku, określonych w ust. 4 akapit drugi oraz o innych kolejnych zmianach wymienionych zasad."
3) W art. 7 ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeżeli Państwo Członkowskie pobiera opłatę w celu pokrycia kosztów kontroli określonych w niniejszym ustępie, opłata ta kształtuje się na poziomie odzwierciedlającym niższy odsetek przesyłek i ilości kontrolowanych w przypadku tych kontroli niż w przypadku kontroli wymienionych w art. 6."
4) W art. 9 ust. 3 dodaje się akapity w brzmieniu:
"Jeżeli jednostka kontrolująca przychyla się do prośby podmiotu gospodarczego o umożliwienie doprowadzenia towarów do stanu zgodności w Państwie Członkowskim innym niż Państwo, w którym przeprowadzona została kontrola stwierdzająca brak zgodności, Państwa Członkowskie podejmują środki, które uznają za właściwe, w szczególności w kontekście wzajemnej współpracy, w celu sprawdzenia, czy towary zostały doprowadzone do stanu zgodności.
W przypadku gdy towary nie mogą zostać doprowadzone do stanu zgodności ani przeznaczone na paszę dla zwierząt, do przetwórstwa przemysłowego lub żadne zastosowanie nieżywnościowe, jednostka kontrolująca może, w razie potrzeby, zażądać od podmiotów gospodarczych podjęcia odpowiednich środków w celu zapewnienia, że dane produkty nie zostają wprowadzone do obrotu.
Podmioty gospodarcze są zobowiązane do dostarczania wszelkich informacji uznanych za niezbędne przez Państwa Członkowskie w celu stosowania niniejszego ustępu."
5) W art. 11 ust. 2 datę "31 grudnia 2002 r." zastępuje się datą "30 czerwca 2003 r."
6) Załącznik IV zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 409/2003
z dnia 5 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2879/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2702/1999 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2702/1999 z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 5 i 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu wykonania środków stanowiących część programów określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2879/2000 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1854/2002 [3], ustanawia dla Państw Członkowskich datę 30 kwietnia każdego roku jako termin dla powiadamiania Komisji o programach i organach wykonawczych.
(2) Z uwagi na niski stopień wykorzystania dostępnego finansowania ze środków na informację i promocję w ramach wcześniejszych wniosków zainteresowanym organom należy zezwolić na przedstawienie nowych programów działania dwa razy w roku.
(3) Wykaz rynków docelowych powinien zostać zweryfikowany w celu uwzględnienia zbliżającego się rozszerzenia Unii.
Ze względu na termin przyjmowania programów na 2003 r. państwa mające przystąpić do Unii w przyszłym roku powinny zostać usunięte z wykazu.
(4) Wykaz produktów, których mogą dotyczyć działania promocyjne w państwach trzecich powinien zostać zweryfikowany.
Wykaz powinien zostać rozszerzony tak, by objąć nim len włóknisty, w którego przypadku poprzednio stosowane środki wspierające zostały ocenione pozytywnie.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 2879/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Posiedzenia Komitetów Zarządzających ds. Promocji Produktów Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2879/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Nie później niż do dnia 15 czerwca i dnia 15 grudnia każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji tymczasowy wykaz wybranych programów i organów wykonawczych oraz kopię każdego z programów;";
b) w ust. 3 akapit pierwszy słowa "30 września" zastępuje się słowami "15 września i 28 lutego";
2) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 411/2003
z dnia 5 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 805/1999 ustanawiające pewne środki w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 718/1999 w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej, w celu wspierania żeglugi śródlądowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 718/1999 z dnia 29 marca 1999 r.
[1] w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej, w celu wspierania żeglugi śródlądowej, w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja ustanawia, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 718/1999 i po konsultacji z Państwami Członkowskimi i organizacjami, które reprezentują żeglugę śródlądową na poziomie wspólnotowym, współczynniki zasady "stary za nowy" dla statków do przewozu ładunków suchych, zbiornikowców i pchaczy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 805/1999 z dnia 16 kwietnia 1999 r.
[2] ustanawiające pewne środki w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 718/1999 w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej w celu wspierania żeglugi śródlądowej ustanawia współczynniki zasady "stary za nowy" do stosowania od dnia 29 kwietnia 1999 r.
(3) Niniejsze współczynniki muszą być stale zmniejszane w celu sprowadzenia ich, tak szybko jak to możliwe i w sposób regularny, do zera i nie później niż do dnia 29 kwietnia 2003 r., zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 718/1999.
(4) Współczynniki zasady "stary za nowy" zmniejszono w latach 2000, 2001 i 2002 rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1532/2000 [3], rozporządzeniem Komisji (WE) nr 997/2001 [4] i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 336/2002 [5].
(5) Współczynniki zasady "stary za nowy" muszą być obecnie ustalone na zero dla statków przewożących suche ładunki tankowców i pchaczy, z mocą od dnia 29 kwietnia 2003 r., zgodnie z art. 4 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 718/1999.
(6) Dlatego konieczna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 805/1999.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu były przedmiotem konsultacji z Grupą Ekspertów ds. Zdolności Przewozowych Flot Wspólnotowych i Polityki Promocji ustanowioną art. 6 rozporządzenia (WE) nr 805/1999,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 805/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 ust. 1, współczynnik "0,30:1" zastępuje się "0:1";
2. w art. 4 ust. 2, współczynnik "0,45:1" zastępuje się "0:1";
3. w art. 4 ust. 3, współczynnik "0,125:1" zastępuje się "0:1".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 414/2003
z dnia 5 marca 2003 r.
zmieniające po raz piętnasty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osama bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osama bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 370/2003 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Dnia 4 marca 2003 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował o zmianie listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których powinno się stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych, i dlatego załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu niniejsze rozporządzenie musi niezwłocznie wejść w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 415/2003
z dnia 27 lutego 2003 r.
w sprawie wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b) pkt ii),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Hiszpanii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady wydawania wiz na granicy marynarzom podróżującym tranzytem muszą być wyjaśnione i uaktualnione, w szczególności w celu umożliwienia wydawania na granicy grupowych wiz tranzytowych marynarzom posiadającym obywatelstwo tego samego kraju, podróżującym w grupie, o ile okres tranzytu jest ograniczony.
(2) Konieczne jest zatem zastąpienie zasad zawartych w decyzji Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie wydawania wiz marynarzom podróżującym tranzytem (SCH/Com-ex (96) 27) [3] zasadami wymienionymi w niniejszym rozporządzeniu.
W interesie jasności zasady te powinny być połączone z ogólnymi zasadami zawartymi w decyzji Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 26 kwietnia 1994 r. w sprawie wydawania na granicy wiz jednolitych (SCH/Com-ex (94) 2) [4], która również odpowiada załącznikowi 14 do Wspólnego podręcznika [5].
Wspomniane decyzje i załącznik powinny zatem zostać uchylone.
Wspólny podręcznik oraz Wspólne instrukcje konsularne dla placówek dyplomatycznych i konsularnych dotyczące wiz [6] powinny również zostać zmienione w celu uwzględnienia niniejszego rozporządzenia.
(3) Podejmując decyzję w sprawie formularza na oddzielnym arkuszu wymienionego w załączniku I, na którym powinna być umieszczona zbiorowa wiza tranzytowa, Państwa Członkowskie powinny mieć na względzie jednolity formularz określony w rozporządzeniu Rady (WE) nr 333/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie jednolitego formularza umieszczania wizy wydanej przez Państwo Członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży, które nie są uznane przez Państwo Członkowskie sporządzające formularz [7].
(4) Środki konieczne do wprowadzenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(5) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i w związku z tym nie jest nim związana ani mu nie podlega.
Biorąc pod uwagę, że niniejsze rozporządzenie stanowi element dorobku Schengen w rozumieniu przepisów tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania zadecyduje o wdrożeniu niniejszego instrumentu do własnego prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy od jego przyjęcia przez Radę.
(6) W odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku z Schengen, w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [9], mieszczących się w obszarze określonym w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu [10].
(7) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [11]; dlatego też Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jego przyjęciu i nie jest nim związane ani mu nie podlega.
(8) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [12]; dlatego też Irlandia nie uczestniczy w jego przyjęciu i nie jest nim związana ani mu nie podlega.
(9) Niniejsze rozporządzenie stanowi akt rozbudowujący dorobek Schengen lub w inny sposób związany z tym dorobkiem w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W drodze odstępstwa od ogólnej zasady wydawania wiz przez placówki dyplomatyczne i konsularne, zgodnie z postanowieniami art. 12 ust. 1 Konwencji wykonawczej Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r.
[13], zwanej dalej "Konwencją z Schengen", obywatelowi państwa trzeciego podlegającemu wymogowi posiadania wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych Państw Członkowskich, wiza może wyjątkowo być wydana na granicy, jeżeli zostały spełnione poniższe warunki:
a) osoba taka spełnia warunki przewidziane w postanowieniach art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e) Konwencji z Schengen;
b) osoba taka nie miała możliwości wcześniejszego złożenia wniosku o wizę;
c) osoba taka składa, w razie konieczności, dokumenty uzupełniające uzasadniające nieprzewidywalne i bezwzględne powody wjazdu; oraz
d) zapewniony jest powrót takiej osoby do kraju jej pochodzenia lub tranzyt do państwa trzeciego.
2.
Wiza wydawana na granicy, jeżeli zostały spełnione warunki opisane w ust. 1, jest odpowiednio wizą tranzytową (typ B) lub wizą podróżną (typ C) w rozumieniu postanowień art. 11 ust. 1 Konwencji z Schengen, która:
a) jest ważna we wszystkich Państwach Członkowskich stosujących postanowienia tytułu II rozdział 3 Konwencji z Schengen; albo
b) ma ograniczoną ważność terytorialną w rozumieniu postanowień art. 10 ust. 3 Konwencji z Schengen.
W obydwu przypadkach wydana wiza jest wizą jednokrotną.
Ważność tego rodzaju wiz podróżnych nie może przekraczać 15 dni.
Ważność tego rodzaju wiz tranzytowych nie może przekraczać pięciu dni.
3.
Obywatel państwa trzeciego składający wniosek o wydanie wizy tranzytowej na granicy posiada wizy konieczne do kontynuowania podróży do państw tranzytowych innych niż Państwa Członkowskie stosujące postanowienia tytułu II rozdział 3 Konwencji z Schengen oraz do państwa przeznaczenia.
Wydana wiza tranzytowa umożliwia bezpośredni tranzyt przez terytorium danego Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich.
4.
Obywatelowi państwa trzeciego zaliczającemu się do kategorii osób, w odniesieniu do których konieczne jest zasięgnięcie opinii co najmniej jednego organu władz centralnych pozostałych Państw Członkowskich, nie można, w zasadzie, wydać wizy na granicy.
Niemniej jednak w wyjątkowym przypadkach takim osobom można wydać wizę na granicy, zgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 2 Konwencji z Schengen.
Artykuł 2
1.
Marynarzowi, który podlega wymogowi posiadania wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych Państw Członkowskich można wydać wizę tranzytową na granicy, jeżeli:
a) spełnia on warunki określone w art. 1 ust. 1 i 3; oraz
b) przekracza on daną granicę w celu zaokrętowania się, ponownego zaokrętowania się lub wyokrętowania się ze statku, na którym będzie pracował lub pracuje jako marynarz.
Wiza tranzytowa wydawana jest zgodnie z postanowieniami art. 1 ust. 2, a oprócz tego zawiera wzmiankę, iż jej posiadacz jest marynarzem.
2.
Marynarzom posiadającym obywatelstwo tego samego państwa i podróżującym w grupie liczącej od pięciu do 50 osób może być wydana na granicy grupowa wiza tranzytowa, jeżeli w odniesieniu do każdego z marynarzy w grupie spełnione zostały warunki ust. 1.
3.
Przed wydaniem wizy na granicy marynarzowi lub marynarzom podróżującym tranzytem właściwe władze krajowe przestrzegają instrukcji postępowania zawartej w załączniku I.
4.
Podczas wykonywania tej instrukcji postępowania właściwe organy krajowe Państw Członkowskich dokonują wymiany niezbędnych informacji dotyczących danego marynarza lub marynarzy za pośrednictwem należycie wypełnionego formularza dla marynarzy podróżujących tranzytem, zawartego w załączniku II.
5.
W załącznikach I i II wprowadza się zmiany zgodnie z procedurą regulacyjną wymienioną w art. 3 ust. 2.
6.
Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla przepisów art. 1 ust. 4.
Artykuł 3
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1683/95 [14].
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kompetencje Państw Członkowskich w odniesieniu do uznawania państw, jednostek terytorialnych i paszportów, dokumentów podróży i tożsamości wystawionych przez ich władze.
Artykuł 5
1.
Tracą moc:
a) Decyzja Komitetu Wykonawczego Schengen (SCH/Com-ex (94) 2) z dnia 26 kwietnia 1994 r.; oraz
b) Decyzja Komitetu Wykonawczego Schengen (SCH/Com-ex (96) 27) z dnia 19 grudnia 1996 r.
2.
Punkt 5 i ppkt 5.1 części II Wspólnego podręcznika otrzymuje brzmienie:
"Zasady wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem, zostały zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 415/2003 z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem [15] (patrz załącznik 14)."
3.
Załącznik 14 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Zasady wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem, zostały zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 415/2003 lub zostały przyjęte w oparciu o to rozporządzenie."
Pozostała część załącznika 14 traci moc.
4.
Na końcu ppkt 2.1.4 części I Wspólnych instrukcji konsularnych dodaje się:
"W drodze odstępstwa od powyższego grupowe wizy tranzytowe mogą być wydawane marynarzom zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 415/2003 z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem. [16]
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 427/2003
z dnia 3 marca 2003 r.
w sprawie mechanizmu tymczasowych środków ochronnych przy przywozie określonych towarów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 519/94 w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 3285/94 [1] Rada przyjęła wspólne reguły przywozu, które zawierają przepisy w sprawie środków ochronnych.
(2) Rozporządzeniem (WE) nr 519/94 [2] Rada przyjęła wspólne reguły przywozu z niektórych państw trzecich, zawierające również przepisy w sprawie środków ochronnych.
(3) Protokół (zwany dalej "Protokołem") w sprawie przystąpienia Chińskiej Republiki Ludowej (zwanej dalej "Chinami") do Światowej Organizacji Handlu przewiduje przejściowe środki ochronne w odniesieniu do określonych towarów (zwane dalej "środkami ochronnymi") oraz przejściowe środki zmiany kierunku handlu w odniesieniu do niektórych towarów (zwane dalej "środkami zmiany kierunku handlu").
(4) Protokół wszedł w życie z dniem 11 grudnia 2001 r.
(5) W związku ze znacznymi różnicami między przepisami w sprawie środków ochronnych, ujętymi w Protokole, a zawartymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 519/94 i rozporządzeniu Rady (WE) nr 3285/94, konieczne jest przygotowanie rozporządzenia dotyczącego środków ochronnych i środków zmiany kierunku handlu niektórych rodzajów przywozu pochodzącego z Chin.
(6) Zgodnie z Protokołem, środki ochronne mogą być nałożone w przypadku gdy przywóz towarów chińskiego pochodzenia do Wspólnoty ma miejsce w takich zwiększonych ilościach lub na takich warunkach, że może wywoływać zakłócenie lub zagraża wywołaniem zakłócenia w przemyśle Wspólnoty.
(7) Zakłócenie rynku ma miejsce w każdym przypadku, gdy przywóz towaru szybko rośnie i staje się istotną przyczyną szkody lub zagraża wyrządzeniem szkody przemysłowi Wspólnoty.
(8) Konieczne wydaje się określenie, które czynniki muszą być wzięte pod uwagę w celu ustalenia, czy ma miejsce zakłócenie rynku.
(9) Protokół przewiduje nałożenie środków zmiany kierunku handlu w sytuacjach, w których działanie Chin lub innego członka Światowej Organizacji Handlu (zwanej dalej "WTO"), podjęte w celu zapobieżenia lub zniesienia zakłócenia rynku na rynku tego członka WTO, powoduje lub zagraża spowodowaniem wzrostu przywozu towarów pochodzących z Chin do Wspólnoty.
(10) Właściwe jest wskazanie czynników, które mogą być odpowiednie do celów stwierdzenia, czy zmiana kierunku handlu miała miejsce.
(11) Należałoby zdefiniować termin "przemysł Wspólnoty".
(12) Badanie dotyczące ochrony lub zmiany kierunku handlu rozpoczyna się z inicjatywy Państwa Członkowskiego lub Komisji; należy ograniczyć możliwość rozpoczynania badania dotyczącego środków ochronnych w odniesieniu do tego samego przedmiotu badania przed upływem roku po zakończeniu poprzedniego badania; takie ograniczenia nie powinno istnieć w przypadku środków zmiany kierunku handlu.
(13) Konieczne jest ustanowienie sposobu przekazywania zainteresowanym stronom informacji wymaganych przez organy Wspólnoty, zapewnić im możliwość udostępnienia wszystkich istotnych dowodów i obrony własnych interesów; należy również jasno określić zasady i procedury, których należy przestrzegać w czasie badania, w szczególności zasady zgłaszania się przez zainteresowane strony, przedstawiania własnych opinii i przekazania informacji w określonych terminach, jeżeli te opinie i informacje mają zostać uwzględnione; właściwe jest także określenie warunków, na jakich zainteresowana strona będzie miała dostęp do informacji udostępnionych przez inne zainteresowane strony i będzie mogła zgłosić do nich swoje uwagi.
(14) Konieczne jest określenie warunków, na jakich tymczasowe środki mogą być nakładane w wyjątkowych okolicznościach, i ustanowienie, że środki mogą być nałożone przez Komisję lecz tylko na 200 dni.
(15) Protokół wymaga, by środki ostateczne mogły być nakładane wyłącznie po 60 dniach od otrzymania od Chin wniosku o konsultacje i jeżeli takie konsultacje nie doprowadziły do rozwiązań satysfakcjonujących obie strony.
(16) Wydaje się, że należałoby przewidzieć – z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków oraz pod warunkiem że funkcjonowanie rynku wewnętrznego nie jest zakłócone – możliwość nakładania środków tylko w jednym lub w kilku Państw Członkowskich.
(17) Właściwe wydaje się ustanowienie, że środki ochronne powinny przestać obowiązywać po upływie czterech lat, chyba że w wyniku przeglądu okaże się, że powinny być utrzymane.
(18) Należałoby przewidzieć tymczasowe przeglądy, w przypadkach, gdy Państwo Członkowskie lub Komisja zażądają zbadania efektów środków ochronnych i środka zmiany kierunku handlu oraz konieczności utrzymania środka.
(19) Należy przewidzieć przegląd środka zmiany kierunku handlu, jeżeli członek WTO podejmujący działanie w związku z zakłóceniem rynku powiadomił Komitet WTO ds. Środków Ochronnych o jakichkolwiek zmianach w tym działaniu.
(20) Wskazane jest zezwolenie na zawieszenie środków ochrony i środków zmiany kierunku handlu w przypadku gdy ma miejsce okresowa zmiana warunków rynkowych, przy której utrzymanie takich środków byłoby okresowo niewłaściwe.
(21) W celu zapewnienia właściwego wprowadzania w życie środków, niezbędne jest, aby Państwa Członkowskie monitorowały i zgłaszały Komisji handel towarami przywozowymi objętymi badaniem lub środkami oraz kwoty należności celnych pobieranych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
(22) Należy również przewidzieć konsultacje Komitetu Doradczego, które będą przeprowadzane regularnie i na określonych etapach badania.
W skład Komitetu wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich i przedstawiciel Komisji jako przewodniczący.
Zgodnie z akapitem 12 decyzji Rady 1999/468/WE [3], Komitet Doradczy nie jest objęty zakresem stosowania wyżej wymienionej decyzji Rady.
(23) Wskazane jest przeprowadzanie wizyt weryfikujących dla sprawdzenia przedstawionych informacji na temat tendencji kształtowania się wielkości przywozu i zakłócenia rynku; takie wizyty należy jedna uzależnić od poprawności odpowiedzi udzielonych na pytania zadane w otrzymanych kwestionariuszach.
(24) Należy ustanowić przepis dotyczący sposobów postępowania z informacjami poufnymi, uniemożliwiający ujawnienie tajemnic handlowych i rządowych.
(25) Ważne jest określenie właściwego trybu ujawniania istotnych faktów i ustaleń stronom do nich uprawnionym oraz zapewnienie, ze takie ujawnianie będzie się odbywało z należytym uwzględnieniem procesów decyzyjnych Wspólnoty, w okresie umożliwiającym stronom obronę ich interesów.
(26) Wskazane jest zapewnienie systemu administracyjnego w celu przedstawiania opinii, czy środki leżą w interesie Wspólnoty, a także w interesie konsumentów, oraz ustanowienie terminów przedstawiania tych opinii, jak również praw zainteresowanych stron w odniesieniu do ujawnianych informacji.
(27) Sprawozdanie grup roboczych w sprawie przystąpienia Chin do WTO (zwane dalej "sprawozdaniem") przewiduje stopniowe znoszenie kontyngentów na towary inne niż włókiennicze, które Wspólnota utrzymuje na niektóre towary chińskiego pochodzenia.
(28) Dlatego właściwe jest uchylenie załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 519/94 w celu uwzględnienia tego stopniowego znoszenia kontyngentów.
(29) Właściwe jest zwiększenie ilości już rozdysponowanych w ramach pozwoleń na przywóz na 2002 i 2003 r. w celu uwzględnienia wzrostu przewidzianego w harmonogramie stopniowego znoszenia kontyngentów.
(30) Właściwe jest wyłączenie z zakresu środków nadzoru tych chińskich towarów, które są obecnie objęte załącznikiem III do rozporządzenia (WE) nr 519/94, i w nim wymienione, to rozporządzenie powinno zostać uchylone.
(31) Właściwe jest wyłączenie z załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 519/94 tych państw, które uzyskały członkostwo w WTO i delegowania Komisji odpowiedzialności za aktualizację Załącznika.
(32) Właściwe jest, w związku z utrzymaniem kontyngentów na niektóre towary chińskiego pochodzenia, wyłączenie stosowania przepisów dotyczących środków ochronnych i środków zmiany kierunku handlu w odniesieniu do takich towarów w okresie stosowania tych kontyngentów.
(33) Protokół przewiduje wygaśnięcie części środków, związanych z środkami ochrony i zmiany kierunku handlu, 12 lat po wejściu w życie Protokołu; dlatego niezbędne jest ustalenie, że wszelkie środki podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia wygasają najpóźniej w dniu 11 grudnia 2013 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
MECHANIZM PRZEJŚCIOWYCH ŚRODKÓW OCHRONNYCH W ODNIESIENIU DO OKREŚLONYCH TOWARÓW
Artykuł 1
Zasady
1.
W przypadku gdy towary chińskiego pochodzenia są przywożone do Wspólnoty w na tyle zwiększonych ilościach lub na takich warunkach, że może to wywoływać zakłócenie lub zagrażać wywołaniem zakłócenia rynku przemysłu Wspólnoty, środek ochronny może być nałożony zgodnie z następującymi przepisami.
2.
Jeżeli działanie Chin lub innego członka WTO mające na celu zapobieżenie lub zniesienie zakłócenia rynku tego członka WTO powoduje lub stwarza zagrożenie istotnej zmiany kierunku handlu do Wspólnoty, środek zmiany kierunku handlu może być nałożony zgodnie z następującymi przepisami.
Artykuł 2
Stwierdzenie zakłócenia rynku
1.
Zakłócenie rynku ma miejsce w każdym przypadku, gdy przywóz towarów, podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych w stosunku do towarów wytwarzanych przez przemysł Wspólnoty, szybko wzrasta, w wartościach bezwzględnych lub względnych, w taki sposób, że stanowi poważną przyczynę istotnej szkody, lub zagraża wyrządzeniem istotnej szkody przemysłowi Wspólnoty.
2.
W stwierdzeniu, czy ma miejsce zakłócenie rynku, należy brać pod uwagę wyłącznie obiektywne czynniki, wśród nich następujące:
a) wielkość rozważanego przywozu;
b) wpływ takiego przywozu na ceny towarów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych we Wspólnocie; oraz
c) wpływ takiego przywozu na przemysł Wspólnoty wytwarzający towary podobne lub bezpośrednio konkurencyjne.
Artykuł 3
Stwierdzenie istotnej zmiany kierunku handlu
1.
Istotna zmiana kierunku handlu ma miejsce wówczas, gdy działanie Chin lub innego członka WTO podjęte w celu zapobieżenia lub zniesienia zakłócenia na rynku tego członka WTO powoduje wzrost lub zagraża wzrostem przywozu towarów z Chin do Wspólnoty.
2.
Należy stosować obiektywne kryteria przy ustalaniu, czy działania mające na celu zapobieżenie lub zniesienie zakłócenia rynku powodują istotną zmianę lub zagrażają istotną zmianą kierunku handlu.
Wśród czynników, które należy wymienić występują:
a) rzeczywisty lub ewentualny wzrost udziału w rynku przywozu z Chin do Wspólnoty;
b) charakter lub zakres działania podjętego lub proponowanego przez Chiny bądź innych członków WTO;
c) rzeczywisty lub ewentualny wzrost wielkości przywozu z Chin w wyniku podjętego lub proponowanego działania;
d) warunki podaży i popytu na rynku Wspólnoty dla produktów, o których mowa; oraz
e) zakres wywozu z Chin do państwa (państw) członkowskiego WTO stosującego tymczasowy lub ostateczny środek ochronny.
Artykuł 4
Definicja przemysłu Wspólnoty
Do celów niniejszego rozporządzenia, termin "przemysł Wspólnoty" jest interpretowany jako odnoszący się do wszystkich wspólnotowych producentów towarów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych, działających w granicach terytorium Wspólnoty lub tych spośród nich, których łączna produkcja towarów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych stanowi znaczną część ogólnej produkcji tych towarów we Wspólnocie.
Artykuł 5
Wszczęcie postępowania
1.
Badanie rozpoczyna się na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji, jeżeli jest dla niej oczywiste, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające rozpoczęcie badania.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję, jeżeli tendencje kształtowania się przywozu na to wskazują, że wymagane są środki ochrony lub środki zmiany kierunku handlu.
Taka informacja zawiera dostępny materiał dowodowy, ustalony na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 1, 2 i 3, stosownie do przypadku.
Komisja niezwłocznie przekazuje te informacje wszystkim Państwom Członkowskim.
3.
Przed rozpoczęciem badania, Komisja powiadamia Chiny o zamiarze jego rozpoczęcia.
Do zawiadomienia może być dołączone zaproszenie do udziału w konsultacjach w celu wyjaśnienia sytuacji w odniesieniu do spraw, określonych w art. 1, 2 i 3, stosownie do przypadku, i osiągnięcia rozwiązania satysfakcjonującego obie strony.
4.
Jeżeli po konsultacjach Państw Członkowskich, okaże się, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie postępowania, a konsultacje przeprowadzone na mocy ust. 3 nie doprowadziły do osiągnięcia rozwiązania satysfakcjonującego obie strony, Komisja publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowy Unii Europejskiej.
5.
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania podaje się informuję o rozpoczęciu badania, określa się zakres badania, wskazuje się towar objęty badaniem, podaje się streszczenie uzyskanych informacji, przewiduje się, że wszelkie właściwe informacje należy przekazywać Komisji; w zawiadomieniu określa się terminy, w których zainteresowane strony mogą się zgłaszać, przedstawiać swoje opinie pisemnie i przekazywać informacje, jeżeli te opinie i informacje mają zostać uwzględnione podczas badania; w zawiadomieniu określa się także terminy, w których zainteresowane strony mogą wnioskować o wysłuchanie przez Komisję, zgodnie z art. 6 ust. 4.
6.
Z wyjątkiem ważnych przyczyn, żadne badanie dotyczące środków ochronnych określonych w art. 1 ust. 1 w odniesieniu do tego samego przedmiotu, nie może być rozpoczęte wcześniej niż po upływie roku od zakończenia poprzedniego badania.
7.
Badanie nie może utrudniać procedur odprawy celnej.
Artykuł 6
Badanie
1.
Po wszczęciu postępowania, Komisja rozpoczyna badanie.
Takie badanie dotyczy stwierdzenia, czy ma miejsce zwiększony przywóz i zakłócenie rynku, lub zmiana kierunku handlu.
Badania dotyczące istnienia zwiększonego przywozu i zakłócenia rynku są przeprowadzane równocześnie.
Do celów sformułowania reprezentatywnych wniosków, dokonuje się wyboru badanego okresu.
Informacje dotyczące okresu następującego po badanym okresie zwykle nie są brane pod uwagę.
2.
Komisja dąży do uzyskania informacji, które uważa za niezbędne do celów ustaleń w odniesieniu kryteriów ustanowionych w art. 1, 2 i 3, stosownie do przypadku, i jeśli uzna za właściwe, dokłada starań w celu sprawdzenia tych takich informacji.
3.
Komisja może zażądać od Państw Członkowskich dostarczenia informacji, a Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu nadania mocy prawnej takim żądaniom.
Jeżeli te informacje są istotne z punktu widzenia ogólnego interesu, lub jeśli Państwo Członkowskie wnioskowało o ich przekazanie, Komisja przekazuje je innym Państwom Członkowskim, pod warunkiem że te informacje nie są poufne, w przeciwnym razie przekazuje się je w postaci streszczenia nieopatrzonego klauzulą poufności.
4.
Zainteresowane strony, które zgłosiły się zgodnie z art. 5 ust. 5 oraz Rząd Chin zostaną wysłuchane, o ile wystąpiły z wnioskiem o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, wykazując, że są zainteresowanymi stronami, na które mogą mieć wpływ wyniki postępowania oraz że istnieją szczególne powody, dla których te strony powinny zostać wysłuchane.
5.
Zainteresowanym stronom, które zgłosiły się zgodnie z art. 5 ust. 5, i Rządowi Chin, na wniosek, stwarza się możliwości spotkania ze stronami reprezentującymi inne interesy, tak by mogły być przedstawione przeciwne poglądy i argumenty.
Zapewniając takie możliwości, należy uwzględnić potrzebę zachowania poufności i wygody stron.
Żadna ze stron nie ma obowiązku uczestnictwa w spotkaniu i niestawiennictwo nie wpływa negatywnie na jej pozycję w danej sprawie.
Informacje ustne przekazane na podstawie niniejszego akapitu uwzględnia się, jeżeli zostaną one następnie potwierdzone na piśmie.
6.
Zainteresowane strony, które zgłosiły się zgodnie z art. 5 ust. 5, i Rząd Chin, na pisemny wniosek, mogą przejrzeć wszystkie informacje udostępnione Komisji przez każdą ze stron uczestniczących w badaniu, z wyjątkiem wewnętrznych dokumentów opracowanych przez organy Wspólnoty lub Państw Członkowskich, istotne dla prezentacji ich sprawy, nie objęte klauzulą poufności w rozumieniu art. 17 i wykorzystywane podczas badania.
Te strony mogą ustosunkowywać się do takich informacji, a ich uwagi są brane pod uwagę, o ile zostaną odpowiednio uzasadnione.
7.
Przy postępowaniach wszczętych na podstawie art. 5 ust. 4 badanie, jeżeli tylko jest to możliwe, zamyka się w ciągu dziewięciu miesięcy, licząc od jego rozpoczęcia.
W wyjątkowych okolicznościach, ten okres może być przedłużony o kolejny, wynoszący maksymalnie dwa miesiące.
Następnie Komisja publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej określając okres, o jaki zostało przedłużone postępowanie i najważniejsze powody takiego przedłużenia.
Artykuł 7
Nałożenie tymczasowych środków ochronnych
1.
Tymczasowe środki ochronne stosuje się w sytuacjach krytycznych, w przypadku gdy zwłoka przyczyniłaby się do wyrządzenia szkody, którą trudno byłoby naprawić, po uprzednim stwierdzeniu, że przywóz spowodował lub zagrażał spowodowaniem zakłócenia rynku w odniesieniu do przemysłu Wspólnoty i jeżeli interes Wspólnoty wymaga interwencji.
Komisja zastosuje takie tymczasowe środki po konsultacji z Państwami Członkowskimi lub, w przypadku gdy sprawa jest wyjątkowo pilna, po poinformowaniu Państw Członkowskich.
W tym drugim przypadku, konsultacje przeprowadza się najpóźniej w ciągu 10 dni po poinformowaniu Państwa Członkowskiego o działaniu podjętym przez Komisję.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie wystąpi z wnioskiem o niezwłoczną interwencję Komisji i jeśli warunki określone w ust. 1 zostaną spełnione, Komisja podejmie decyzję najpóźniej w ciągu pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku.
3.
Komisja niezwłocznie poinformuje Radę i Państwa Członkowskie o wszelkich decyzjach podjętych na mocy ust. 1 i 2.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w ciągu trzech miesięcy od otrzymania informacji od Komisji na mocy niniejszego ustępu.
4.
Tymczasowe środki ochronne mogą, między innymi, przyjąć formę należności celnych i ograniczeń ilościowych przywozu pochodzącego z Chin.
5.
Czas obowiązywania tymczasowych środków nie może przekraczać środków 200 dni.
6.
Jeżeli tymczasowe środki ochronne zostaną uchylone ponieważ nie są spełnione warunki określone w art. 1, 2 lub 3, stosownie do przypadku, wszelkie należności celne pobrane w związku z tymczasowymi środkami są automatycznie zwracane.
Stosuje się procedura przewidziana w art. 235 et seq. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4].
Artykuł 8
Zakończenie postępowania bez nakładania środków
Jeżeli po przeprowadzeniu konsultacji okaże się, że środki ochronne lub środki zmiany kierunku handlu są zbędne i w ramach Komitetu Doradczego nie został zgłoszony sprzeciw, badanie lub postępowanie zostaje zakończone na podstawie decyzji Komisji.
W pozostałych przypadkach, Komisja niezwłocznie przekazuje Radzie sprawozdanie z wyników konsultacji wraz z propozycją rozporządzenia Rady dotyczącego zakończenia postępowania.
Postępowanie uznaje się za zakończone, jeżeli w ciągu miesiąca Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, nie podjęła innej decyzji.
Artykuł 9
Nałożenie środków ostatecznych
1.
W przypadku gdy ostatecznie ustalony stan faktyczny wskazuje, że warunki ustanowione w art. 1, 2 i 3, stosownie do przypadku, są spełnione, i z punktu widzenia interesu Wspólnoty wymagana jest interwencja zgodnie z art. 19, Komisja wystąpi z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji z Rządem Chin, w celu poszukiwania rozwiązania satysfakcjonującego obie strony.
2.
Jeżeli konsultacje określone w ust. 1 niniejszego artykułu nie doprowadzą do znalezienia rozwiązania satysfakcjonującego obie strony, w ciągu 60 dni od otrzymania wniosku o konsultacje, ostateczne środki ochronne lub środki zmiany kierunku handlu zostaną nałożone po konsultacji z Państwami Członkowskimi.
3.
Jeżeli o nałożenie środków przez Komisję wnioskowało Państwo Członkowskie, Komisja podejmuje decyzję najpóźniej w ciągu pięciu dni roboczych od otrzymania takiego wniosku.
4.
Decyzja podjęta przez Komisję na mocy niniejszego artykułu jest przekazywana Radzie i Państwom Członkowskim.
Każde Państwo Członkowskie może, w ciągu miesiąca od daty takiego powiadomienia, odwołać się od decyzji Rady.
5.
Jeżeli Państwo Członkowskie odwołuje się od decyzji Komisji do Rady, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję Komisji.
Jeżeli, w ciągu trzech miesięcy od zgłoszenia sprawy Radzie, nie podjęła ona decyzji, decyzję Komisja uważa się za uchyloną.
6.
W przypadku gdy wymaga tego interes Wspólnoty, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji sporządzony zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym tytule, może przyjąć właściwe środki.
7.
Środki ostateczne mogą, między innymi, przyjąć formę należności celnych i ograniczeń ilościowych przywozu pochodzącego z Chin.
Artykuł 10
Środki regionalne
Jeżeli okaże się, przede wszystkim na podstawie czynników określonych odpowiednio w art. 2 i 3, że warunki ustanowione do celów przyjęcia środków na podstawie art. 7 i 9 są spełnione w co najmniej jednym Państwie Członkowskim, Komisja, po przeanalizowaniu alternatywnych rozwiązań, mogą wyjątkowo zatwierdzić stosowanie środków ochronnych ograniczonych do zainteresowanego Państwa Członkowskiego, jeżeli uzna ona, że takie środki stosowane na tym poziomie są bardziej właściwe niż środki stosowane w całej Wspólnocie.
Te środki muszą mieć charakter tymczasowy i nie mogą zakłócać funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Środki przyjmuje się zgodnie przepisami ustanowionymi odpowiednio w art. 7 i 9.
Artykuł 11
Czas obowiązywania środków
1.
Środki ochronne pozostają w mocy jedynie przez taki okres, jaki może być niezbędny dla zapobieżenia lub zniesienia zakłócenia rynku.
Ten okres nie przekracza czterech lat, chyba że zostanie przedłużony na mocy art. 12 ust. 1.
2.
Stosowanie środka zmiany kierunku handlu zostaje zakończone najpóźniej po 30 dniach po zakończeniu działania podjętego przez członka WTO przeciw przywozowi z Chin.
Artykuł 12
Przegląd środków ochronnych
1.
Wstępny okres stosowania środków ochronnych może być przedłużony, jeżeli stwierdzono, że:
- środki ochronne są nadal niezbędne w celu zapobieżenia lub zniesienia zakłócenia rynku,
- istnieją inne dowody na to, że producenci Wspólnoty dostosowują się do nich.
2.
Przedłużenie stosowania środków przyjmuje się zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, stosującymi się do badań, i za pomocą takich samych procedur jak w przypadku środków pierwotnych.
Środek, którego czas obowiązywania został w ten sposób przedłużony nie może być bardziej restrykcyjny niż był w końcu okresu wstępnego.
3.
W czasie obowiązywania dowolnego środka, przeprowadza się konsultacje w ramach Komitetu Doradczego, albo na wniosek Państwa Członkowskiego albo z inicjatywy Komisji, w celu zbadania efektów stosowania środka oraz stwierdzenia, czy jego stosowanie jest nadal konieczne.
4.
Jeżeli w wyniku konsultacji określonych w ust. 3 Komisja uzna, że środek ochronny powinien być uchylony lub zmieniony, postępuje ona w następujący sposób:
a) w przypadku gdy środek został ustanowiony przez Radę, Komisja występuje z wnioskiem do Rady o jego uchylenie lub zmianę.
Rada stanowi większością kwalifikowaną;
b) we wszystkich innych przypadkach, Komisja uchyla lub zmienia środki ochronne.
Artykuł 13
Przegląd środków zmiany kierunku handlu
1.
Środki zmiany kierunku handlu zostaną przejrzane, gdy członek WTO podejmujący działanie, w efekcie którego został nałożony środek zmiany kierunku handlu na podstawie niniejszego rozporządzenia, powiadomił Komitet WTO ds. Środków Ochronnych o zmianie tego działania.
2.
Artykuł 12 ust. 3 i 4 stosują się mutatis mutandis do środków zmiany kierunku handlu.
Artykuł 14
Przepisy ogólne
1.
Środki tymczasowe lub ostateczne nakłada się rozporządzeniem.
Jeżeli środki przyjmują formę należności celnych, są one pobierana przez Państwa Członkowskie, określonej w formie i według ustalonej stawki oraz zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu nakładającym takie środki.
Te należności celne pobiera się również niezależnie od ceł, podatków i innych opłat nakładanych na przywóz.
2.
Rozporządzenia nakładające środki tymczasowe lub ostateczne oraz rozporządzenia i decyzje dotyczące zakończenia lub zawieszenia badania albo postępowania publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Takie rozporządzenia lub decyzje zawierają w szczególności i przy właściwym uwzględnieniu ochrony poufnych informacji, opis towarów i streszczenie faktów i okoliczności świadczących o zwiększonym przywóz i zakłóceniu rynku.
W każdym przypadku znanym zainteresowanym stronom i Rządowi Chin przesyła się egzemplarz rozporządzenia lub decyzji.
Przepisy niniejszego ustępu stosuje się mutatis mutandis do przeglądów.
3.
Szczególne przepisy, w szczególności dotyczące wspólnej definicji pojęcia pochodzenia, zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92, mogą zostać przyjęte zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
4.
W interesie Wspólnoty środki nałożone na mocy niniejszego rozporządzenia mogą zostać zawieszone decyzją Komisji, po konsultacji z Komitetem Doradczym, na okres dziewięciu miesięcy.
Zawieszenie może zostać przedłużone na kolejny okres nie dłuższy niż rok, jeżeli Rada podejmie taką decyzję, stanowiąc zwykłą większością głosów na wniosek Komisji.
Środki mogą zostać zawieszone wyłącznie jeżeli nastąpiła okresowa zmiana warunków rynkowych w takim stopniu, że jest mało prawdopodobne, by w wyniku zawieszenia nastąpiło ponowne zakłócenie rynku.
Środki mogą zostać wprowadzone ponownie w dowolnym czasie i po przeprowadzeniu konsultacji, jeżeli przyczyna zawieszenia ustała.
5.
Państwa Członkowskie każdego miesiąca składają sprawozdania Komisji na temat handlu towarami przywozowymi objętymi badaniem i środkami, a także na temat kwoty należności celnych pobranych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
Procedura konsultacyjna
1. Wszelkie konsultacje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem tych, ustanowionych w art. 5 ust. 3 i art. 9 ust. 1, prowadzi się w ramach Komitetu Doradczego, w którego skład wchodzą przedstawiciele wszystkich Państw Członkowskich oraz przedstawiciel Komisji jako przewodniczący. Konsultacje prowadzi się niezwłocznie na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji, w każdym przypadku w czasie umożliwiającym przestrzeganie terminów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Komitet obraduje po zwołaniu przez przewodniczącego.
Przewodniczący, w możliwie jak najkrótszym czasie, dostarczy Państwom Członkowskim wszelkie istotne informacje.
3.
Gdy jest to niezbędne, konsultacje mogą być prowadzone wyłącznie w formie pisemnej; w takim wypadku, Komisja zawiadamia o tym fakcie Państwa Członkowskie i wyznacza okres, w którym mogą one wyrażać swoje opinie lub wnioskować o konsultacje ustne, które z kolei organizuje przewodniczący, pod warunkiem że takie konsultacje ustne mogą być przeprowadzone w terminie umożliwiającym przestrzeganie innych terminów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 16
Wizyty weryfikacyjne
1.
Komisja, jeżeli uzna za właściwe, składa wizyty w celu zbadania rejestrów prowadzonych przez eksporterów, producentów, importerów i stowarzyszeń reprezentujących eksporterów, producentów lub importerów oraz przemysł Wspólnoty, w celu sprawdzenia informacji dostarczonych odnośnie do istnienia zwiększonego przywozu i zakłócenia rynku lub zmiany kierunku handlu.
W razie braku właściwej i terminowej odpowiedzi wizyta weryfikacyjna może się nie odbyć.
2.
Komisja może prowadzić badania w państwach trzecich, pod warunkiem że uzyska zgodę zainteresowanych stron, zawiadomi rządu danego kraju i ten rząd nie wyrazi sprzeciwu co do badania.
Niezwłocznie po uzyskaniu zgody zainteresowanych stron, Komisja powinna przekazać krajowi pochodzenia towarów i/lub krajowi wywozu informacje dotyczące nazw i adresów stron, w których odbędą się wizyty oraz uzgodnionych terminów.
3.
Zainteresowane strony zawiadamia się o charakterze informacji, które będą objęte sprawdzeniu podczas wizyt weryfikacyjnych oraz o innych informacjach, które muszą zostać dostarczone podczas takiej wizyty, co nie wyklucza możliwości żądania dalszych szczegółów podczas weryfikacji, w świetle wcześniej uzyskanych informacji.
4.
Podczas badań prowadzonych na podstawie ust. 1, 2 i 3, Komisji towarzyszą urzędnicy tych Państw Członkowskich, które wyrażą takie życzenie.
Artykuł 17
Poufność
1.
Wszelkie informacje będące z natury rzeczy poufnymi (ponieważ na przykład ich ujawnienie stanowiłoby znaczną korzyść dla konkurencji lub miałoby znacząco negatywne skutki dla osoby przekazującej informacje lub osoby, od której ta ostatnia otrzymała te informacje) lub przekazywane z klauzulą poufności przez strony badania są, z ważnych przyczyn, traktowane przez organy Wspólnoty jako poufne.
2.
Zainteresowane strony przekazujące informacje poufne są zobowiązane dostarczyć także ich streszczenia, nie opatrzone klauzulą poufności.
Te streszczenia powinny być na tyle szczegółowe, aby możliwe było zrozumienie istoty informacji poufnych.
W wyjątkowych okolicznościach, zainteresowane strony mogą zawiadomić, że streszczenie tych informacji nie jest możliwe.
W takich wyjątkowych okolicznościach, musi zostać dostarczone oświadczenie określające powody, dla których nie jest możliwe przedstawienie streszczenia.
3.
W przypadku stwierdzenia, że poufność nie jest zagwarantowana lub gdy osoba dostarczająca informacje nie jest skłonna je ujawnić, ani upoważnić innych do ich ujawnienia w formie uogólnionej lub streszczonej, takie informacje mogą zostać pominięte, chyba że inne, odpowiednie źródła wskazują w zadowalający sposób na poprawność tych informacji.
Wniosków o poufność nie można arbitralnie odrzucać.
4.
Niniejszy artykuł nie wyklucza możliwości ujawniania informacji ogólnych przez organy Wspólnoty, w szczególności przyczyn decyzji podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, ani nie ujawnia dowodów, na których polegają organy Wspólnoty, w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia tych przyczyn w postępowaniu sądowym.
Przy ujawnianiu należy uwzględnić uzasadniony interes zainteresowanych stron, w tym nieujawnianie tajemnic handlowych i tajemnic rządowych.
5. Komisja, Rada i Państwa Członkowskie lub ich urzędnicy nie mogą ujawniać żadnych informacji uzyskanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, w stosunku do których osoba przekazująca wnioskowała o poufność, bez wyraźnego zezwolenia tej osoby. Wymiana informacji między Komisją a Państwami Członkowskimi, lub informacji dotyczących konsultacji prowadzonych na podstawie art. 12 lub konsultacji określonych w art. 5 ust. 3 i art. 9 ust. 1, bądź dokumenty wewnętrzne przygotowane przez organy Wspólnoty lub jej Państwa Członkowskie nie są podawane do publicznej wiadomości ani ujawniane żadnej stronie postępowania, z wyjątkiem sytuacji wyraźnie przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
6.
Informacje uzyskane na podstawie niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do celów, dla których o nie wnioskowano.
Artykuł 18
Ujawnienie
1.
Zainteresowane strony i Rząd Chin mogą wystąpić z wnioskiem o ujawnienie szczegółów dotyczących zasadniczych faktów i okoliczności, na podstawie których zostały nałożone tymczasowe środki.
Wnioski o ujawnienie składa się w formie pisemnej, niezwłocznie po nałożeniu środków tymczasowych, po czym niezwłocznie dokonuje się ujawnienia również w formie pisemnej.
2.
Strony wymienione w ust. 1 mogą wystąpić z wnioskiem o ostateczne ujawnienie zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których jest zalecane zastosowanie ostatecznych środków ochronnych lub środków zmiany kierunku handlu lub zakończenie badania lub postępowania bez nakładania takich środków, ze szczególnym zwróceniem uwagi na ujawnienie faktów i ustaleń odmiennych od wykorzystywanych do celów środków tymczasowych.
3.
Wnioski o ostateczne ujawnienie sporządza się w formie pisemnej i przekazuje Komisji, która otrzymuje je, w przypadku zastosowania tymczasowych środków, nie później niż w ciągu miesiąca po opublikowaniu informacji o nałożeniu takiego środka.
Jeżeli środek tymczasowy nie został nałożony, stronom umożliwia się wystąpienie z wnioskiem o ostateczne ujawnienie w terminie określonym przez Komisję.
4.
Ostateczne ujawnienie ma formę pisemną.
Sporządza się je bezzwłocznie, zwracając należytą uwagę na ochronę informacji poufnych, zwykle nie później niż jeden miesiąc przed ostateczną decyzją lub przedstawieniem przez Komisję propozycji ostatecznych działań, na podstawie art. 8 i 9.
W przypadku gdy Komisja nie jest władna ujawnić określonych faktów lub ustaleń w tym terminie, ujawni je bezzwłocznie po jego upływie.
Ujawnienie nie narusza żadnej dalszej decyzji, która może zostać podjęta przez Komisję bądź Radę, jednak w przypadku gdy taka decyzja będzie oparta na innych faktach i ustaleniach, są one niezwłocznie ujawniane.
5.
Oświadczenia złożone po ostatecznym ujawnieniu uwzględnia się wyłącznie w przypadku gdy zostaną one przekazane w terminie, określonym przez Komisję dla każdego przypadku, co najmniej dziesięciodniowym, przy należytym uwzględnieniu pilności sprawy.
Artykuł 19
Interes Wspólnoty
1.
Ustalenia, czy interes Wspólnoty wymaga interwencji, dokonuje się na podstawie wyników oceny wszystkich poszczególnych interesów jako całości, w tym interesu przemysłu wewnętrznego, użytkowników i konsumentów krajowych. Ustalenia na podstawie niniejszego artykułu dokonuje się wyłącznie w przypadku gdy wszystkim stronom umożliwiono wyrażenie poglądów na podstawie ust. 2.
Środki nie mogą być stosowane jeżeli organy, na podstawie wszystkich dostarczonych informacji, mogą wyraźnie stwierdzić, że zastosowanie takich środków nie leży w interesie Wspólnoty.
2.
W celu zapewnienia solidnych podstaw, w oparciu o które te organy będą mogły uwzględnić wszystkie poglądy i informacje przy podejmowaniu decyzji, czy nałożenie środków leży w interesie Wspólnoty, importerzy i reprezentujące ich stowarzyszenia, oraz organizacje reprezentujące użytkowników i konsumentów mogą, w terminach określonych w zawiadomieniu o rozpoczęciu badania, zgłaszać się i dostarczać informacje Komisji.
Te informacje lub ich streszczenia udostępnia się innym stronom określonym w niniejszym ustępie, a te strony są uprawnione do ustosunkowania się do nich.
3.
Strony postępujące zgodnie z ust. 2 mogą wystąpić z wnioskiem o wysłuchanie.
Takie wnioski rozpatruje się pozytywnie, jeżeli zostały złożone w terminach określonych w ust. 2 i jeżeli są w nich podane powody, związane z interesem Wspólnoty, dla których te strony powinny zostać wysłuchane.
4.
Strony postępujące zgodnie z ust. 2 mogą zgłaszać uwagi w sprawie stosowania nałożonych środków tymczasowych.
Takie uwagi, jeżeli mają zostać uwzględnione, należy dostarczać w ciągu miesiąca po zastosowaniu tych środków. Uwagi lub ich odpowiednie streszczenia udostępnia się innym stronom, które mają prawo ustosunkować się do nich.
5.
Komisja analizuje informacje właściwie przekazane oraz zakres, w jakim są one reprezentatywne, a wyniki tej analizy i opinię dotyczącą ich istoty przekazuje Komitetowi Doradczemu.
Komisja uwzględnia bilans poglądów wyrażonych w Komitecie w każdej swojej propozycji zgłoszonej na podstawie art. 9.
6.
Strony postępujące zgodnie z ust. 2 mogą występować z wnioskiem o udostępnienie faktów i ustaleń, w oparciu o które mogą zostać podjęte ostateczne decyzje.
Te informacje udostępnia się w możliwym zakresie, bez uszczerbku dla dalszych decyzji podejmowanych przez Komisję lub Radę.
7.
Informacje są brane pod uwagę wyłącznie w przypadku gdy towarzyszą im dowody potwierdzające ich prawdziwość.
TYTUŁ II
KONTYNGENTY NA NIEKTÓRE PRODUKTY POCHODZĄCE Z CHIN
Artykuł 20
Zasady i stopniowe znoszenie kontyngentów
1.
Przywóz do Wspólnoty towarów pochodzących z Chin odbywa się swobodnie, z wyjątkiem pewnych ograniczonych ilości towarów pochodzących z Chin które, z uwagi na wrażliwość niektórych sektorów przemysłu wspólnotowego, są objęte kontyngentami ilościowymi na poziomie wspólnotowym.
2.
Te kontyngenty będą miały zastosowanie do 2005 r., na poziomach rocznych przewidzianych w tabeli załącznika I. Ten nowy Załącznik zastępuje załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 519/94.
Artykuł 21
Przyznawanie pozwoleń na przywóz
1.
Metody przyznawania dodatkowych ilości na lata 2002 i 2003, wynikających ze zwiększenia kontyngentu przewidzianego w załączniku II, oraz właściwy okres ich wykorzystania ustanawia się w drodze rozporządzenia Komisji.
2.
W kolejnych latach, procedury ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 520/94 z dnia 7 marca 1994 r. ustanawiającym procedurę wspólnotową zarządzania kontyngentami ilościowymi [5] będą miały zastosowanie do pozwoleń na przywóz w odniesieniu do kontyngentów określonych w załączniku I.
TYTUŁ III
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 22
Uchylenie i zmiana niektórych przepisów
1. Artykuł 1 ust. 2 tiret drugie, art. 1 ust. 3, załącznik II zawierający wykaz kontyngentów na niektóre towary pochodzące z Chin, załącznik III zawierający wykaz towarów z Chin, objętych środkami ochronnymi i odniesienia do załącznika III w art. 1 ust. 4 i art. 4 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 519/94 uchyla się.
2.
Albanię, Gruzję, Chiny, Kirgistan, Mołdawię i Mongolię skreśla się z załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 519/94.
3.
Komisja może, po konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 519/94, zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) 519/94 w drodze rozporządzenie Komisji, w celu wyłączenia państw z wykazu państw trzecich podanego w Załączniku, gdy zostaną one członkami WTO.
Artykuł 23
Przepisy końcowe
1.
Rozporządzenie nie ma wpływu na dokumenty ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych ani na administracyjne przepisy wspólnotowe lub krajowe z nich się wywodzące lub szczególne dokumenty mające zastosowanie do towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych; rozporządzenie ma charakter uzupełniający w stosunku do tych dokumentów.
2.
Przepisy tytułu I nie mają zastosowania do tych towarów, w odniesieniu do których takie dokumenty jak określone w ust. 1 przewidują stosowanie ograniczeń ilościowych w przywozie.
3.
Przepisy tytułu I nie mają zastosowania do towarów objętych kontyngentami określonymi w załączniku I w czasie obowiązywania tych kontyngentów.
4.
Środki nałożone na podstawie niniejszego rozporządzenia wygasają najpóźniej dnia 11 grudnia 2013 r.
Artykuł 24
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Tytuł I wygasa dnia 11 grudnia 2013 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 430/2003
z dnia 7 marca 2003 r.
ustalające refundacje wywozowe na cukier biały i cukier surowy bez dalszego przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 680/2002 [2], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że różnice między notowaniami lub cenami światowymi na produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia i ceny na te produkty we Wspólnocie mogą być pokryte refundacjami wywozowymi.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że przy ustalaniu refundacji na cukier biały i cukier surowy, nieskażone i wywożone bez dalszego przetwarzania, należy wziąć pod uwagę sytuację na rynkach cukru we Wspólnocie oraz na świecie, w szczególności wskaźniki cen i kosztów określone w art. 28 tego rozporządzenia.
Ten sam artykuł przewiduje, że należy również brać pod uwagę aspekty gospodarcze proponowanego wywozu.
(3) Refundacja na cukier surowy musi zostać ustalona w stosunku do jakości standardowej.
Ta ostatnia określona jest w pkt II załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
Ponadto ta refundacja powinna zostać ustalona zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
Cukier kryształ określony jest w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [3].
Refundacje obliczane za cukier zawierający dodatkowy aromat lub substancje koloryzujące muszą odnosić się do ich zawartości sacharozy i być odpowiednio ustalone za 1 % wspomnianej zawartości.
(4) W szczególnych przypadkach kwota refundacji może być ustalana przy pomocy innych instrumentów prawnych.
(5) Refundacje muszą być ustalane co dwa tygodnie.
Mogą być zmieniane w okresie objętym interwencją.
(6) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że refundacje za produkty określone w art. 1 tego rozporządzenia mogą różnić się zależnie od miejsca przeznaczenia w przypadku, gdy jest to konieczne z uwagi na sytuację na rynku światowym lub w wyniku szczególnych wymagań niektórych rynków.
(7) Znaczny i szybki wzrost przywozów preferencyjnych cukru z państw położonych w zachodnich Bałkanach trwający od początku 2001 r. oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych państw wydaje się mieć bardzo sztuczny charakter.
(8) Aby zapobiec nadużyciom spowodowanym przez ponowny przywóz do Wspólnoty produktów sektora cukru, kwalifikujących się do refundacji wywozowych, nie należy ustalać refundacji za produkty objęte niniejszym rozporządzeniem dla żadnego z państw położonych w zachodnich Bałkanach.
(9) W świetle powyższego oraz obecnej sytuacji na rynku cukru, w szczególności notowań oraz cen cukru we Wspólnocie oraz na rynku światowym, refundacje powinny być ustalane we właściwych wielkościach.
(10) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Refundacje, które mają zostać przyznane na wywóz produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, nieskażonych i bez dalszego przetwarzania, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 431/2003
z dnia 7 marca 2003 r.
ustalające refundacje wywozowe na syropy oraz niektóre inne produkty cukrownicze wywożone bez dalszego przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 680/2002 [2], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 różnice między światowymi notowaniami rynkowymi lub cenami produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. d) odnośnego rozporządzenia i cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacjami wywozowymi.
(2) Na mocy art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [3] refundacja wywozowa za 100 kilogramów produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 równa jest podstawowej ilości pomnożonej przez zawartość sacharozy plus, gdzie sytuacja tego wymaga, innych cukrów przeliczonych na ekwiwalent sacharozy. Zawartość sacharozy w przedmiotowym produkcie ustalana jest zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95.
(3) Na mocy art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa wielkość refundacji za sorbozę wywożoną bez dalszego przetwarzania równa jest podstawowej ilości refundacji minus jedna setna obowiązującej refundacji produkcyjnej, ustalonej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r., ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [4], za produkty wymienione w Załączniku do tego rozporządzenia.
(4) Na mocy art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 podstawowa kwota refundacji na inne produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia, wywożone bez dalszego przetwarzania, musi być równa jednej setnej ilości otrzymanej przy uwzględnieniu, z jednej strony, różnicy między ceną interwencyjną cukru białego dla niedeficytowych regionów Wspólnoty za miesiąc, w którym ustalana jest podstawowa kwota i notowaniami cen za cukier biały na rynku światowym, a z drugiej – potrzeby zachowania równowagi w wykorzystywaniu podstawowych produktów Wspólnoty przy produkcji towarów w celu wywozu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów pochodzących z państw trzecich, sprowadzanych na mocy porozumień o uszlachetnianiu czynnym.
(5) Na mocy art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 zastosowanie podstawowej wielkości może być ograniczone do określonych produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia.
(6) Na mocy art. 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 refundacje mogą być przyznawane na wywóz bez dalszego przetwarzania za produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. f)–h) tego rozporządzenia. Refundację ustala się na 100 kilogramów suchej masy, uwzględniając w szczególności refundacje za produkty objęte kodem CN 17023091 i za produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze planowanego wywozu. W przypadku produktów wymienionych w art. 1. ust. 1 lit. f) i g) tego rozporządzenia refundacje przyznawane są tylko za produkty spełniające warunki art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w przypadku produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. h) refundacja przyznawana jest tylko za produkty spełniające warunki wymienione w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Powyższe refundacje ustalane są co miesiąc.
Mogą być zmieniane w okresie interwencyjnym.
(8) Na mocy art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 sytuacja na rynku światowym lub też szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować, iż konieczne stanie się różnicowanie refundacji za produkty wymienione w art. 1 tego rozporządzenia, zależnie od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczny i szybki wzrost przywozów preferencyjnych cukru z krajów położonych w zachodnich Bałkanach trwający od początku 2001 r. oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się mieć bardzo sztuczny charakter.
(10) Aby zapobiec nadużyciom spowodowanym przez ponowny przywóz do Unii Europejskiej produktów cukrowniczych w zamian za refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji dla państw położonych w zachodnich Bałkanach za produkty wymienione w niniejszym rozporządzeniu.
(11) W świetle powyższego refundacje na przedmiotowe produkty winny być ustalane po właściwych stopach.
(12) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe na produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit d)–h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, wywożone bez dalszego przetwarzania, ustala się jak wymieniono w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 437/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 lutego 2003 r.
w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu lotniczego pasażerów, frachtu i poczty
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby wykonać powierzone im zadania, w kontekście wspólnotowej polityki transportu lotniczego i przyszłego rozwoju wspólnej polityki transportowej, instytucje wspólnotowe powinny mieć do dyspozycji porównywalne, zwarte, zsynchronizowane i regularne dane statystyczne dotyczące skali i rozwoju przewozów lotniczych pasażerów, frachtu i poczty wewnątrz Wspólnoty, lub do i ze Wspólnoty.
(2) Obecnie nie ma żadnych takich wyczerpujących statystyk na szczeblu wspólnotowym.
(3) Decyzja Rady 1999/126/WE z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie wspólnotowego programu statystycznego na okres: 1998-2002 r. [4] stwierdziła potrzebę ustanowienia takich statystyk.
(4) Wspólne gromadzenie danych na porównywalnej lub zharmonizowanej podstawie czyni możliwym zaopatrzenie zintegrowanego systemu w niezawodną, zwartą i szybką informację.
(5) Dane dotyczące lotniczego przewozu pasażerów, frachtu i poczty powinny, tam gdzie możliwe, być zgodne z danymi międzynarodowymi dostarczanymi przez Międzynarodową Organizację Lotnictwa Cywilnego (ICAO) i zostać wykonane porównywalnie, gdzie stosowne, tak między Państwami Członkowskimi jak i dla różnych rodzajów transportu.
(6) Po pewnym okresie Komisja powinna przedstawić sprawozdanie w celu umożliwienia dokonania oceny stosowania niniejszego rozporządzenia.
(7) Zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu, stworzenie wspólnych norm statystycznych, które zezwalają na przedstawianie zharmonizowanych danych jest działaniem, które może być skutecznie podjęte jedynie na poziomie wspólnotowym.
Takie normy powinny być wdrożone w każdym Państwie Członkowskim z upoważnienia organów i instytucji zajmujących się przedstawianiem oficjalnych statystyk.
(8) Rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [5] dostarcza struktury wyjściowej dla przepisów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
(9) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(10) Konsultowano Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowiony decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [7].
(11) Ustalenia dotyczące zwiększenia współpracy w zakresie wykorzystania portu lotniczego Gibraltar, uzgodnione w Londynie dnia 2 grudnia 1987 r. między Królestwem Hiszpanii i Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej we wspólnej deklaracji Ministrów Spraw Zagranicznych obu państw, ustalenia te muszą jeszcze zostać zastosowane,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel
Państwa Członkowskie ustanowią sprawozdania statystyczne dotyczące przewozu pasażerów, frachtu i poczty przez handlowe usługi lotnicze jak również ruchów prywatnych statków powietrznych do lub ze wspólnotowych portów lotniczych, z wyjątkiem lotów samolotów państwowych.
Artykuł 2
Gibraltar
1.
Przyjmuje się, że stosowanie niniejszego rozporządzenia do portu lotniczego w Gibraltarze jest bez uszczerbku dla odpowiednich sytuacji prawnych Królestwa Hiszpanii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w odniesieniu do sporów dotyczących suwerenności terytorium, na którym położony jest port lotniczy.
2.
Stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia do portu lotniczego w Gibraltarze jest zawieszone do dnia wejścia w życie zasad wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z dnia 2 grudnia 1987 r.
Rządy Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej poinformują Komisję o dacie jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Charakterystyka gromadzenia danych
1.
Każde z Państw Członkowskich gromadzi dane statystyczne odnoszące się do następujących zmiennych:
a) pasażerowie;
b) fracht i poczta;
c) odcinki lotów;
d) dostępna ilość miejsc pasażerskich;
e) ruchy statku powietrznego.
Zmienne statystyczne w każdym obszarze, nomenklatury do ich klasyfikacji, okresowość ich przestrzegania i definicje są określone w załącznikach I i II.
2.
Każde z Państw Członkowskich gromadzi dane określone w załączniku I dla wszystkich wspólnotowych portów lotniczych na jego terytorium o ruchu przekraczającym 150000 jednostek pasażerskich rocznie.
Wykaz wspólnotowych portów lotniczych objętych przepisami pierwszego akapitu jest formułowany przez Komisję i, jeżeli konieczne, uaktualniany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 ust. 2.
3.
Dla portów lotniczych, z wyjątkiem tych posiadających jedynie okazjonalny ruch handlowy, które nie są objęte ust. 2, Państwa Członkowskie przekazują jedynie roczne sprawozdanie z danymi wymienionymi w Tabeli C1 załącznika I.
4.
Bez względu na ust. 2 i 3, dla portów lotniczych:
a) z mniejszą ilością jednostek pasażerskich niż 1500000 rocznie, dla których nie istnieje gromadzenie danych odpowiadających tym wymienionym w Załączniku w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
b) i dla których wprowadzenie nowego systemu gromadzenia danych okazuje się bardzo trudne,
Państwo Członkowskie może przez czas ograniczony, nieprzekraczający trzech lat od dnia 1 stycznia 2003 r., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 2, przekazywać dane mniej kompletne niż te wspomniane w załączniku I.
5.
Bez względu na ust. 2, dla portów lotniczych:
a) w których nie istnieje żadne gromadzenie danych odpowiadających tym wymienionym w Tabeli B1 załącznika I w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
b) i w których wprowadzenie nowego systemu gromadzenia danych okazuje się bardzo trudne,
Artykuł 4
Gromadzenie danych
1.
Gromadzenie danych będzie oparte, gdzie to możliwe, na dostępnych źródłach, aby zminimalizować obciążenie ankietowanych.
2.
Ankietowani wezwani przez Państwa Członkowskie do dostarczenia informacji są zobowiązani udzielić prawdziwej i kompletnej informacji w wyznaczonych terminach.
Artykuł 5
Dokładność statystyk
Gromadzenie danych opiera się na kompletnych danych, o ile nie zostaną ustanowione inne normy dokładności zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 ust. 2.
Artykuł 6
Przetwarzanie danych
Państwa Członkowskie stosują metody przetwarzania danych, które zapewniają, że dane zgromadzone na podstawie art. 3 spełniają wymogi norm dokładności określone w art. 5.
Artykuł 7
Przekazywanie wyników
1.
Państwa Członkowskie przekazują do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich wyniki przetwarzania danych określone w art. 6, łącznie z danymi zgłoszonymi przez Państwa Członkowskie jako poufne, stosownie do ustawodawstwa krajowego lub praktyki dotyczącej poufności informacji statystycznych, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 322/97.
2.
Wyniki są przekazywane zgodnie z kartotekami danych, znajdującymi się w załączniku I. Kartoteki i nośniki danych, jakie mają być użyte do przekazania, są określane przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 ust. 2.
3.
Pierwszy okres obserwacji rozpoczyna się w dniu 1 stycznia 2003 r.
Przekazanie odbędzie się tak szybko jak to możliwe i nie później niż sześć miesięcy po zakończeniu okresu obserwacji.
Artykuł 8
Upowszechnianie
1.
Zasady, według których Komisja publikuje i upowszechnia wyniki statystyczne, są sporządzane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 2.
2.
Komisja upowszechnia Państwom Członkowskim właściwe wyniki statystyczne z częstotliwością podobną do tej ustanowionej dla przekazywania wyników.
Artykuł 9
Sprawozdania
1.
Na żądanie Komisji, Państwa Członkowskie przekazują wszystkie informacje dotyczące metod stosowanych przy gromadzeniu danych.
Państwa Członkowskie, gdzie stosowne, informują również Komisję o wszelkich rzeczywistych zmianach w stosowanych metodach gromadzenia.
2.
Po trzyletnim okresie gromadzenia danych, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat doświadczeń nabytych w trakcie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności art. 7 i 8.
Artykuł 10
Przepisy wdrażające
Przepisy dotyczące wdrożenia niniejszego rozporządzenia, łącznie ze środkami dostosowania do rozwoju gospodarczego i technicznego, w szczególności:
- dostosowanie specyfikacji w załącznikach do niniejszego rozporządzenia,
- dostosowanie charakterystyki gromadzenia danych (art. 3),
- wykaz wspólnotowych portów lotniczych objętych art. 3 ust. 2,
- dokładność statystyk (art. 5),
- opis kartotek danych, kodów i nośników danych jakie ma być użyte do przekazania wyników do Komisji (art. 7),
- upowszechnianie wyników statystycznych (art. 8),
Artykuł 11
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Programu Statystycznego ustanowiony na podstawie art. 1 decyzji 89/382/EWG, Euratom.
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowany zostanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres, przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 440/2003
z dnia 10 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2676/90 określające wspólnotowe metody analizy wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 46 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2676/90 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1622/2000 [4], opisuje metody analizy.
(2) Metoda analizy dla kwasu D-jabłkowego, odpowiednia dla pomiarów niskich poziomów wykrywanych w winie, rozwinęła się i była oceniana zgodnie z rozpoznanymi kryteriami międzynarodowymi.
Międzynarodowe Biuro Winorośli i Wina przyjęło opis nowej metody podczas Zgromadzenia Ogólnego w czerwcu 2002 r.
(3) Rozwinęła się nowa metoda oznaczania stosunku intensywności izotopów węgla w winnym alkoholu etylowym lub alkoholu etylowym uzyskanym poprzez fermentację moszczu gronowego, moszczu gronowego zagęszczonego lub rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego; została ona zatwierdzona zgodnie z rozpoznanymi kryteriami międzynarodowymi.
Międzynarodowe Biuro Winorośli i Wina przyjęło opis tej nowej metody podczas Zgromadzenia Ogólnego w 2001 r.
(4) Wykorzystanie tych metod może zapewnić lepszą kontrolę jakości wina i autentyczności oraz zapobiec dyskusjom spowodowanym stosowaniem mniej dokładnych metod badania, w szczególności odnośnie do wzbogacania mieszankami cukrów różnego pochodzenia i zakwaszenia win przy wykorzystaniu kwasu jabłkowego.
(5) Istniejąca metoda dozowania kwasu D-jabłkowego opisana w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2676/90 powinna zostać uzupełniona opisem procedury dla oznaczania niskich poziomów oraz opisem nowej metody izotopowej dla węgla w alkoholu etylowym.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2676/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) W rozdziale 20 "D-kwas jabłkowy" pkt 8 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2) W załączniku II dodaje się rozdział 45.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 444/2003
z dnia 11 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 565/80 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 oraz (WE) nr 2090/2002 w zakresie zaliczek na poczet refundacji wywozowych w odniesieniu do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 13 i 21 oraz odpowiednimi przepisami innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stwierdzono, że rachunki stanu zapasów prowadzone przez eksporterów używane przy monitorowaniu produktów podstawowych objętych uzgodnieniami dotyczącymi wstępnego finansowania i przeznaczonych na wywóz w postaci produktów przetworzonych, oparte na ryczałtowym współczynniku produktywności, niekoniecznie odzwierciedlają rzeczywisty stan istniejących zapasów i nie pozwalają na właściwą kontrolę spełniania przez te produkty wymogów zgodnych z regułami wspólnotowymi. Dlatego art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych dla produktów rolnych [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [4], powinien zostać zmieniony tak, aby ryczałtowy współczynnik produktywności nie był stosowany przy finansowaniu wstępnym.
(2) Doświadczenie pokazuje, że przepisy niedostatecznie precyzują jak należy przeprowadzać kontrole bezpośrednie produktów objętych uzgodnieniami dotyczącymi wstępnego finansowania. Wykryto również różnice co do sposobów prowadzenia kontroli bezpośrednich między Państwami Członkowskimi. W celu osiągnięcia jednolitego stosowania przepisów w tej dziedzinie należy wprowadzić minimalną przymusową częstotliwość kontroli bezpośredniej produktów podlegających uzgodnieniom dotyczącym wstępnego finansowania, przeprowadzanych po przyjęciu deklaracji płatności; należy też sprecyzować, że te kontrole muszą być prowadzone zgodnie z systemem ustanowionym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 386/90 [5], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 163/94 [6], i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2090/2002 [7].
(3) Stwierdzono, że eksporterzy wykorzystują uzgodnienia dotyczące wstępnego finansowania przede wszystkim w celu pośredniego przedłużenia okresu ważności pozwoleń na wywóz.
Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1253/2002 [9], powinno zatem zostać zmienione także co do okresu, w którym produkty podstawowe mogą pozostawać pod dozorem celnym w celu przetwarzania oraz okresu, podczas którego produkty mogą podlegać procedurom składu celnego lub strefy wolnocłowej.
(4) Ponadto, w celu zapewnienia racjonalnego zarządzania rynkiem, ilości produktów objętych uzgodnieniami dotyczącymi wstępnego finansowania powinny być ujawniane stosunkowo szybko.
(5) W następstwie zmiany rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [11], niektóre odniesienia do artykułów tego rozporządzenia, zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 800/1999 powinny zostać zmienione.
(6) Rozporządzenia (WE) nr 800/1999 i (WE) nr 2090/2002 powinny zostać odpowiednio zmienione.
(7) Właściwe komitety zarządzające nie wydały opinii w terminie wyznaczonym przez ich przewodniczących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 otrzymuje brzmienie:
"3.
W zakresie procedur kontrolnych oraz wydajności produkcyjnej, produkty podstawowe podlegają tym samym regułom, które stosuje się przy uszlachetnianiu czynnym produktów o tym samym charakterze, z wyjątkiem zasad dotyczących ryczałtowego współczynnika produktywności.
Za współczynniki produktywności, które mają być stosowane dla produktów podstawowych używanych w produkcji towarów wymienionych w załączniku C do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 [12], uznaje się te, które wskazane są w tym załączniku.."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 800/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 lit. h) "art. 471–495" zastępuje się "art. 912a-912g";
2) w art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim wywozu produkt jest objęty jedną z uproszczonych procedur tranzytu wspólnotowego w przewozie koleją lub w wielkich kontenerach, przewidzianych w art. 412–442a rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, w przypadku przewozu do stacji przeznaczenia lub dostawy do odbiorcy poza obszarem celnym Wspólnoty, wypłata refundacji nie jest uzależniona od przedłożenia egzemplarza kontrolnego T5;";
3) w art. 26 dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
Produkty, dla których przyjmuje się deklarację płatności, poddawane są kontroli bezpośredniej po przyjęciu deklaracji w odniesieniu do reprezentatywnego wyboru przynajmniej 5 % przyjętych deklaracji płatności.
Artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 386/90 i art. 2 ust. 2, art. 3, 4, 5, 6, art. 8 ust. 1 i 2, art. 11 akapit pierwszy oraz załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2090/2002 [*] Dz.U. L 322 z 27.11.2002, str. 4 stosuje się. Jednakże w przypadku produktów objętych uzgodnieniami dotyczącymi wstępnego finansowania i przeznaczonymi na wywóz po przetworzeniu kontrola bezpośrednia dotyczy tylko ilości i rodzaju produktu.;"
4) w art. 28 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Okres, podczas którego produkty podstawowe mogą pozostawać pod dozorem celnym w celu przetwarzania równy jest pozostałej części okresu ważności pozwolenia na wywóz.
W przypadku gdy wywóz nie odbywa się na podstawie pozwolenia na wywóz termin wynosi dwa miesiące od daty przyjęcia deklaracji płatności;";
5) w art. 29 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Okres, w którym produkty mogą podlegać procedurom składu celnego lub wolnego obszaru celnego równy jest pozostałej części okresu ważności pozwolenia na wywóz.
W przypadku gdy wywóz nie odbywa się na podstawie pozwolenia na wywóz termin wynosi dwa miesiące od daty przyjęcia deklaracji płatności;";
6) w art. 30 ust. 1 akapit drugi "art. 349" zastępuje się "art. 357";
7) w art. 53 wprowadza się następujące zmiany:
a) tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— dla każdego 12-cyfrowego kodu ilości wywiezionych produktów nieobjętych pozwoleniami na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji dotyczącymi przypadków określonych w art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze, art. 6 i 45.
Kody grupuje się według sektorów.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, aby te informacje zostały zgłoszone najpóźniej w drugim miesiącu po przyjęciu zgłoszenia wywozowego;";
b) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— ilości, dla każdego 12-cyfrowego kodu produktów lub dla każdego ośmiocyfrowego kodu towarów objętych uzgodnieniami dotyczącymi wstępnego finansowania, określonymi w dziale 3 tytułu II.
Kody grupuje się według sektorów.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, aby takie informacje zostały zgłoszone najpóźniej w drugim miesiącu po przyjęciu deklaracji płatności."
Artykuł 3
Skreśla się art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2090/2002.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 1 i art. 2 ust. 4, 5 i art. 2 ust. 7 lit. b) stosują się do produktów objętych deklaracją płatności przyjętą od dnia 1 października 2003 r.
Artykuł 2 ust. 7 lit. a) stosuje się do produktów objętych zgłoszeniem wywozowym przyjętym od dnia 1 października 2003 r.
Artykuł 2 ust. 3 stosuje się do produktów objętych deklaracją płatności przyjętą od dnia 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 3 stosuje się do produktów objętych zgłoszeniem wywozowym przyjętym od dnia 1 stycznia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 450/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 lutego 2003 r.
dotyczące wskaźnika kosztów pracy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zakres danych statystycznych, w ramach którego wskaźniki kosztu pracy stanowią istotną część, jest ważny dla zrozumienia procesu inflacyjnego oraz dynamiki rynku pracy.
(2) Wspólnota, a w szczególności jej władze gospodarcze, pracownicze i walutowe potrzebują regularnych i aktualnych wskaźników kosztu pracy w celu monitorowania zmian kosztów pracy.
(3) Plan działań w sprawie wymogów statystycznych Unii Gospodarczej i Walutowej, opracowany przez Komisję Europejską (Eurostat) w ścisłej współpracy z Europejskim Bankiem Centralnym, określa jako priorytet opracowanie podstawy prawnej obejmującej krótkoterminową statystykę kosztu pracy.
(4) Korzyści ze zgromadzenia, na poziomie Wspólnoty, pełnych danych na temat wszystkich sektorów gospodarki powinny zostać zrównoważone możliwościami sprawozdawczymi oraz obciążeniem małych i średnich przedsiębiorstw (MSP).
(5) Rozporządzenie jest zgodne z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu.
Utworzenie wspólnych norm statystycznych dla wskaźników kosztu pracy może zostać dokonane wyłącznie w oparciu o akt prawny Wspólnoty, ponieważ jedynie Komisja może koordynować konieczną harmonizację informacji statystycznych na poziomie Wspólnoty, zaś gromadzenie danych oraz opracowanie porównywalnych wskaźników kosztu pracy może być zorganizowane przez Państwa Członkowskie.
(6) Rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [5] przedstawia ogólne ramy tworzenia wskaźników kosztu pracy w oparciu o niniejsze rozporządzenie.
(7) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(8) Komitet ds. Programów Statystycznych (KPS), ustanowiony na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [7], był konsultowany zgodnie z art. 3 wspomnianej decyzji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie powszechnych ram w celu tworzenia, przesyłania i oceny porównywalnych wskaźników kosztu pracy we Wspólnocie.
Wskaźniki kosztu pracy są tworzone przez Państwa Członkowskie dla działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 4
Artykuł 2
Definicje
1.
Wskaźnik kosztu pracy (WKP) jest zdefiniowany jako wskaźnik Laspeyresa kosztów pracy na przepracowaną godzinę, powiązany łańcuchowo rocznie i w oparciu o stałą strukturę działalności gospodarczej na poziomie sekcji NACE Rev. 1, gdzie NACE Rev.
1 oznacza klasyfikację ustaloną na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3037/90 z dnia 9 października 1990 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej [8].
Dalsze dezagregacje sekcji NACE Rev. 1, które mają zostać zawarte w stałej strukturze, są zdefiniowane zgodnie z art. 4 ust. 1.
Formuła, jaka ma być wykorzystywana do wyliczenia WKP, jest zdefiniowana w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Koszty pracy są to całkowite koszty kwartalne poniesione przez pracodawcę w związku z wykorzystywaniem czynnika ludzkiego w procesie pracy.
Składniki kosztów pracy oraz całkowity zatrudniony personel są zdefiniowane przez odniesienie do załącznika II sekcje A i D (punkty D.1, D.4 i D.5 oraz ich podpunkty, z wyłączeniem punktów D.2 i D.3) do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1726/1999 z dnia 27 lipca 1999 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 530/1999 dotyczące statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków i kosztów pracy w zakresie definicji i przekazywania informacji w sprawie kosztów pracy [9].
3.
Przepracowane godziny są zdefiniowane przez odniesienie do rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [10] załącznik A rozdział 11 ustępy od 11.26 do 11.31.
4.
Techniczna specyfikacja wskaźnika, w tym poprawione wersje struktury wagowej, może być redefiniowana zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wszystkich rodzajów działalności zdefiniowanych w NACE Rev. 1 sekcje od C do O.
2.
Włączenie działalności gospodarczej zdefiniowanej przez NACE Rev.1 sekcje L, M, N i O w zakres niniejszego rozporządzenia zostanie określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, z uwzględnieniem analizy wykonalności zdefiniowanej w art. 10.
3.
WKP reprezentuje wszystkie jednostki statystyczne zdefiniowane w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 696/93 z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie jednostek statystycznych do celów obserwacji i analizy systemu produkcyjnego we Wspólnocie [11].
Artykuł 4
Podział zmiennych
1.
Dane są klasyfikowane w rozbiciu na działalność gospodarczą zdefiniowaną w sekcjach NACE Rev.1 oraz na dalsze dezagregacje, niewychodzące poza poziom działów NACE Rev.1 (poziom 2-cyfrowy) lub grup działów, uwzględniając składki na całość zatrudnienia oraz na koszty pracy na poziomie wspólnotowym oraz narodowym, zdefiniowane zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Wskaźniki kosztów pracy są przedstawiane oddzielnie dla trzech niżej przedstawionych kategorii kosztu pracy:
a) całkowite koszty pracy;
b) płace i pensje zdefiniowane przez odniesienie do punktu D.11 w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1726/1999;
c) składki na ubezpieczenie społeczne pracodawcy plus podatki płacone przez pracodawcę pomniejszone o dotacje otrzymane przez pracodawcę, zdefiniowane przez sumę punktów D.12 i D.4 pomniejszone o D.5 w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1726/1999.
2. Podaje się wskaźnik szacujący całkowite koszty pracy, z wyłączeniem premii, gdzie premie zostały zdefiniowane w punkcie D.11112 w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1726/1999, w rozbiciu na działalność gospodarczą zdefiniowaną zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, w oparciu o klasyfikację NACE Rev.1, z uwzględnieniem analizy wykonalności zdefiniowanej w art. 10.
Artykuł 5
Częstotliwość i dane historyczne
1.
Dane dla WKP opracowuje się początkowo dla pierwszego kwartału 2003 roku, a następnie za każdy kwartał (kończący się 31 marca, 30 czerwca, 30 września i 31 grudnia każdego roku).
2.
Państwa Członkowskie udostępniają dane historyczne obejmujące okres od pierwszego kwartału 1996 r. do czwartego kwartału 2002 r.
Dane historyczne podaje się dla każdej z sekcji NACE Rev.1 od C do K oraz dla składników kosztów pracy, o których mowa w art. 4 ust. 1.
Artykuł 6
Przekazywanie wyników
1.
Dane określone w art. 4 przekazuje się w formie wskaźników.
Wagi stosowane do wyliczenia wskaźnika, zdefiniowane w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, są równocześnie udostępniane do publikacji.
Właściwy format techniczny do zastosowania przy przesyłaniu wyników określonych w art. 4 oraz procedury dostosowawcze, które mają zostać zastosowane do danych, definiuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 12 pkt 2.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają dane w rozbiciu na klasyfikacje przedstawione w art. 4 do Komisji (Eurostat) w terminie 70 dni od zakończenia okresu referencyjnego.
Wraz z danymi przesyłane są metadane, zdefiniowane jako wyjaśnienia potrzebne do interpretacji zmian w danych wynikających ze zmian metodologicznych lub technicznych, lub z uwagi na zmiany na rynku pracy.
3.
Dane historyczne, o których mowa w art. 5, są przesyłane do Komisji (Eurostat) w tym samym czasie, co WKP za pierwszy kwartał 2003 r.
Artykuł 7
Źródła
Państwa Członkowskie mogą dokonywać niezbędnych oszacowań przy wykorzystaniu połączenia różnych źródeł podanych poniżej, stosując zasadę uproszczenia administracyjnego:
a) badania, w których jednostki statystyczne zdefiniowane w rozporządzeniu (WE) nr 696/93 proszone są o podanie aktualnych, dokładnych i kompletnych informacji;
b) inne odpowiednie źródła, w tym dane administracyjne, o ile są one właściwe pod względem aktualności i trafności;
c) odpowiednie procedury oszacowania statystycznego.
Artykuł 8
Jakość
1.
Przekazywane dane bieżące oraz dane historyczne spełniają oddzielne kryteria jakościowe, jakie mają być zdefiniowane zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji roczne sprawozdania dotyczące jakości, poczynając od 2003 r.
Treść sprawozdań definiuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 9
Okresy przejściowe i odstępstwa
1.
Okresy przejściowe odnoszące się do wprowadzenia niniejszego rozporządzenia mogą zostać udzielone zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2, nie później niż na dwa lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Podczas okresów przejściowych Komisja może zaakceptować odstępstwa od niniejszego rozporządzenia w zakresie, w jakim narodowe systemy statystyczne wymagają poważniejszych dostosowań.
Artykuł 10
Analiza wykonalności
1. Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2, ustanawia serię analiz wykonalności, jakie mają zostać podjęte przez Państwa Członkowskie, w szczególności te państwa, które nie mogą przekazać danych do NACE Rev. 1 sekcje L, M, N i O (art. 3 ust. 2) lub rozbicia wskaźnika szacującego całkowite koszty pracy, z wyłączeniem premii (art. 4 ust. 2).
2.
Analiza wykonalności przeprowadzana jest z uwzględnieniem korzyści zbierania danych w odniesieniu do kosztu zbierania i obciążenia dla przedsiębiorstwa, w celu dokonania oceny:
a) w jaki sposób kwartalne wskaźniki kosztów pracy zdefiniowane w art. 4 ust. 1 mogą zostać uzyskane dla NACE sekcje L, M, N i O; oraz
b) w jaki sposób można uzyskać wskaźnik szacujący całkowite koszty pracy, z wyłączeniem premii, zdefiniowany w art. 4 ust. 2.
3.
Państwa Członkowskie przeprowadzające analizy wykonalności prześlą Komisji tymczasowy raport o ich wynikach najpóźniej dnia 31 grudnia 2004 r.
Państwa Członkowskie biorące udział przedłożą Komisji raport ostateczny z analizy wykonalności najpóźniej dnia 31 grudnia 2005 r.
4.
W analizie wykonalności dotyczącej ustępu 2 lit. a) uwzględnia się wyniki badań pilotażowych określonych w załącznikach do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [12].
5.
Środki przyjęte na mocy art. 11 lit. h) stosownie do wyników analiz wykonalności uwzględniają zasadę efektywności kosztowej, zdefiniowanej w art. 10 rozporządzenia (WE) Nr 322/97, w tym zmniejszenie do minimum obciążenia respondentów.
6.
Wykonanie środków przyjętych na podstawie art. 11 lit. h) stosownie do wyników analiz wykonalności umożliwi przesłanie danych za pierwszy kwartał 2007 r., pod warunkiem że wyniki analiz wykonalności pozwolą na efektywne kosztowo sporządzenie danych o wystarczającej jakości.
Artykuł 11
Środki wykonawcze
Środki konieczne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, w tym środki uwzględniające zmiany gospodarcze i techniczne, ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
W szczególności środki te dotyczą:
a) definicji, zgodnie z art. 4 ust. 1, dezegragacji, jakie mają zostać zawarte w stałej strukturze;
b) specyfikacji technicznej wskaźnika (art. 2);
c) włączenia NACE Rev. 1 sekcje L, M, N i O (art. 3);
d) rozbicia wskaźników według działalności gospodarczej (art. 4);
e) formatu przesyłania wyników oraz procedur dostosowawczych, jakie mają być stosowane (art. 6);
f) oddzielnych kryteriów jakościowych dla przesłanych danych bieżących i historycznych oraz treści sprawozdań jakości danych (art. 8);
g) okresu przejściowego (art. 9);
h) ustalenia analiz wykonalności oraz decyzji stosownie do ich wyników (art. 10); oraz
i) metodologii, jaka ma być zastosowana we wskaźniku łańcuchowym (Załącznik).
Artykuł 12
Procedura
1.
Komisję wspiera Komitet ds. Programu Statystycznego, ustanowiony na mocy art. 1 decyzji 89/382/EWG, Euratom.
2.
Ilekroć czynione jest odniesienie do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE zostaje ustalony na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 13
Raporty
Komisja co dwa lata przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia.
W szczególności sprawozdanie to ocenia jakość przesłanych serii danych WKP oraz jakość przesłanych danych historycznych.
Pierwsze sprawozdanie zostanie przedstawione najpóźniej dnia 31 grudnia roku następującego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Odnosić się będzie wyłącznie do działań wykonanych przez Państwa Członkowskie w celu przygotowania zastosowania niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 453/2003
z dnia 6 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b) i),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po Radzie Europejskiej w Sewilli w dniach 21 i 22 czerwca 2002 r., podczas której za priorytet nadrzędny uznano dokonanie przeglądu rozporządzenia (WE) nr 539/2001 do końca 2002 r.
[3], Komisja przeprowadziła ocenę odpowiedzi udzielonych w ankiecie przez Państwa Członkowskie w kontekście odpowiednich kryteriów związanych z przeglądem rozporządzenia (WE) nr 539/2001, a mianowicie nielegalnej imigracji, porządku publicznego i bezpieczeństwa, stosunków zewnętrznych Unii Europejskiej z państwami trzecimi, spójności regionalnej i zasady wzajemności.
Komisja stwierdziła, iż w świetle kryterium nielegalnej imigracji Ekwador należy przenieść z załącznika II do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 539/2001.
(2) Rozwój prawa międzynarodowego, pociągający za sobą zmiany statusu lub oznaczenia niektórych państw lub podmiotów, powinien znaleźć odbicie w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 539/2001.
W załączniku I do tego rozporządzenia należy usunąć Timor Wschodni z części 2 (jednostki terytorialne) i dołączyć do części 1 (państwa).
(3) Ponieważ umowa między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób przewiduje swobodny przepływ bezwizowy w odniesieniu do obywateli Szwajcarii i Państw Członkowskich, Szwajcaria nie powinna być już dłużej wymieniana w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001.
(4) Z odpowiedzi Państw Członkowskich w ankiecie jasno wynika, że niezbędny jest dogłębny przegląd zasady wzajemności, w odniesieniu do którego Komisja złoży sprawozdanie w terminie późniejszym.
(5) Obowiązek wizowy w odniesieniu do Ekwadoru powinien być stosowany jednakowo przez Państwa Członkowskie.
Należy zatem wyznaczyć termin, w którym wszystkie Państwa Członkowskie muszą stosować obowiązek wizowy.
(6) W odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku z Schengen, w rozumieniu układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4], mieszczących się w obszarze określonym w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [5].
(7) Zjednoczone Królestwo i Irlandia nie uczestniczą w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie są nim związane ani nie podlegają jego stosowaniu.
(8) Niniejsze rozporządzenie stanowi dokument rozbudowujący dorobek Schengen lub w inny sposób związany z tym dorobkiem w rozumieniu art. 3 ust. 1 Aktu Przystąpienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 539/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I:
a) "Timor Wschodni" zostaje przeniesiony z części 2 (podmioty oraz władze terytorialne, które nie są uznawane jako państwa przez przynajmniej jedno Państwo Członkowskie) do części 1 (Państwa), w której znajdzie się przed "Egiptem";
b) "Ekwador" dodaje się do części 1, w której znajdzie się między "Timorem Wschodnim" a "Egiptem";
2) w części 1 załącznika II skreśla się "Ekwador" i "Szwajcarię".
Artykuł 2
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 2003 r. Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie skutków zasady wzajemności i, jeżeli jest to niezbędne, przedstawia odpowiednie wnioski.
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 456/2003
z dnia 12 marca 2003 r.
ustanawiające specjalne zasady w sprawie wstępnego finansowania refundacji wywozowych w odniesieniu do niektórych produktów z wołowiny i cielęciny objętych procedurą składu celnego lub wolnego obszaru celnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tytuł II rozdział 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych w odniesieniu do produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 253/2002 [4], ustanawia zasady dotyczące zaliczek na poczet refundacji w odniesieniu do produktów oraz towarów objętych procedurą składu celnego lub wolnego obszaru celnego.
(2) Uwzględniając warunki dotyczące produkcji niektórych kawałków wołowiny i cielęciny bez kości oraz ich składowania, a co za tym idzie, ich kwalifikowania na mocy uzgodnień dotyczących zaliczek na poczet refundacji, a także sposób, w jaki wywozi się te produkty, przepisy kontrolne ustanowione w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 należy uzupełnić przepisami szczególnymi.
Te przepisy dodatkowe dotyczą w szczególności utworzenia komputerowej bazy danych przez te podmioty gospodarcze, które wyrażają wolę uczestniczenia w tych uzgodnieniach, zatwierdzonej przez organy celne odpowiedzialne za kontrolę oraz do której ostatnie z wymienionych podmiotów muszą mieć bezpośredni dostęp.
(3) W odniesieniu do niektórych produktów z wołowiny i cielęciny należy wprowadzić odstępstwo od maksymalnego okresu, w którym produkty mogą być objęte procedurą składu celnego lub wolnego obszaru celnego przewidzianego w art. 29 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 800/1999. Aby umożliwić funkcjonowanie tych uzgodnień, w świetle specjalnych warunków przeważających w sektorze wołowiny i cielęciny, okres ten powinien wynosić cztery miesiące.
(4) Aby działania stały się bardziej przejrzyste, a kontrole szybsze i bardziej skuteczne, należy ograniczyć liczbę działań podlegających każdemu etapowi procedury.
(5) Aby zapewnić sprawne działanie tych uzgodnień, należy ustanowić kryteria kontroli oraz częstotliwość, a także ustalić konsekwencje, jeśli wykryta zostanie rozbieżność między rzeczywistym stanem zapasów a bazą danych. Ponadto należy wprowadzić odstępstwo od art. 26 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
(6) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w odniesieniu do produktów objętych kodami 020130009100 i 020130009120 nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych wprowadzonej rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [5] objętych procedurą składu celnego lub wolnego obszaru celnego, wstępne finansowanie refundacji wywozowych podlega zasadom ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Kwalifikowanie do wstępnego finansowania refundacji w odniesieniu do produktów określonych w art. 1 na mocy programu składowania jest uwarunkowane wydaniem pisemnego pozwolenia przez organy celne odpowiedzialne za zarządzanie i kontrolę programu.
2.
Pozwolenie określone w ust. 1 wydaje się wyłącznie podmiotom gospodarczym, które złożyły pisemne zobowiązanie do prowadzenia komputerowej bazy danych produktów objętych uzgodnieniami w sprawie wstępnego finansowania (zwanej dalej "bazą danych").
Jeśli produkty składuje się w kilku miejscach, pozwolenia można udzielić dla bazy danych każdego ze składów.
Jeśli wszystkie towary lub ich część składuje osoba trzecia działająca w imieniu podmiotu gospodarczego, bazę danych może prowadzić ta osoba trzecia w ramach odpowiedzialności podmiotu gospodarczego, który odpowiada za jej dokładność.
Bez konieczności wcześniejszego powiadamiania, właściwe organy celne przeprowadzają uprzednie kontrole, aby zapewnić, że baza danych, do której muszą mieć bezpośredni dostęp, została ustanowiona i działa.
Pozwolenie określone w ust. 1 ustanawia procedurę dostępu do bazy danych.
Artykuł 3
Baza danych musi:
a) umożliwić administracyjne śledzenie mięsa objętego uzgodnieniami przez cały okres składowania;
b) udostępniać aktualne sprawozdanie w czasie rzeczywistym dotyczące ilości składowanego mięsa, dostępne w oparciu o każde z kryteriów określonych w akapicie trzecim.
Możliwość śledzenia określona w lit. a) powyżej opiera się na unikalnym odniesieniu identyfikacyjnym przypisanym do mięsa pochodzącego z określonej czynności oddzielania od kości, przeprowadzonej przed objęciem tych produktów uzgodnieniami w sprawie wstępnego finansowania.
Jedna czynność oddzielania od kości oznacza mięso bez kości uzyskane w ciągu jednego dnia lub części dnia.
Unikalne odniesienie identyfikacyjne, określone w akapicie drugim obejmuje:
- unikalny numer,
- datę produkcji mięsa bez kości,
- numer zaświadczenia mięsa bez kości określonego w art. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1964/82 [6],
- numer opakowań według rodzaju uzyskanych kawałków oraz wagi netto przed zamrożeniem.
Artykuł 4
1.
Baza danych jest aktualizowana i wskazuje datę wprowadzenia oraz usunięcia produktów ze składowania do dnia przedłożenia:
a) deklaracji płatności określonej w art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999;
b) zgłoszenia wywozowego określonego w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
2.
Składowanie w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zatwierdzono deklarację płatności, należy wykazać w bazie danych.
Podmioty gospodarcze zamierzające skorzystać z takich uzgodnień dotyczących składowania informują o tym organy celne.
Organy te zatwierdzają, między innymi, procedurę śledzenia tych produktów w bazie danych.
Artykuł 5
Organy celne przyjmują deklaracje określone w art. 4 jedynie po sprawdzeniu, czy działania, dla których wydano deklarację, wprowadzono do bazy danych jako "wprowadzenie" lub "usunięcie".
Jednakże organ celny może przyjąć deklaracje określone w art. 4 przed sprawdzeniem określonym w akapicie pierwszym.
W takich przypadkach podmiot gospodarczy musi potwierdzić organom, że do bazy danych wprowadzono właściwy wpis.
Organy celne mogą w związku z tym odroczyć i połączyć te kontrole, ale muszą je przeprowadzić przynajmniej raz, w okresie dwóch miesięcy kalendarzowych.
Artykuł 6
Jeśli stosuje się art. 30 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, przyjęcie przez organ Państwa Członkowskiego składowania egzemplarza kontrolnego T5 oraz zgłoszenia wywozowego uzależnione jest od potwierdzenia eksportera, że do bazy danych wprowadzono właściwy wpis.
W takich przypadkach organ celny Państwa Członkowskiego, w którym przyjęto deklarację płatności upewnia się, zgodnie z art. 5 akapit drugi, że baza danych zawiera taki wpis.
Artykuł 7
W odniesieniu do każdej czynności oddzielania od kości można przyjąć maksymalnie dwie deklaracje płatności.
Deklaracja płatności może się odnosić maksymalnie do dwóch zaświadczeń mięsa bez kości, określonych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82.
Artykuł 8
W drodze odstępstwa od art. 29 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, produkty mogą podlegać procedurze składu celnego lub wolnego obszaru celnego przez cztery miesiące od daty przyjęcia deklaracji płatności.
Artykuł 9
1.
Organy celne przeprowadzają rocznie przynajmniej dwie kontrole bez uprzedzenia dotyczące działania i zawartości bazy danych.
Kontrole obejmują ogółem przynajmniej 5 % ogólnych ilości produktów, które, w zależności od bazy danych, składuje się w dniu rozpoczęcia kontroli.
Kontrole te zapewniają, że mięso umiejscowione w obiektach do składowania zostało wprowadzone do bazy danych oraz odwrotnie, że mięso wprowadzone do bazy danych można zidentyfikować w obiektach do składowania.
Należy sporządzić sprawozdanie z każdej kontroli.
Jeśli próbka produktów podlegających kontroli obejmuje mięso składowane w składzie znajdującym się w innym Państwie Członkowskim, organy celne korzystają z uzgodnień w sprawie wzajemnej pomocy, określonych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 [7].
2.
Organy celne informują agencję odpowiedzialną za wypłacanie refundacji wywozowej o:
a) wszystkich wydanych lub cofniętych pozwoleniach;
b) wszystkich przeprowadzonych kontrolach.
Jeśli zakłada się wystąpienie ryzyka nieregularności, agencje płatnicze mogą zażądać od organów celnych przeprowadzenia kontroli.
3. Artykuł 26 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie stosuje się do produktów podlegających kontroli przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 10
Jeśli organy celne stwierdzą rozbieżność między fizycznymi zapasami a zapasami odnotowanymi w bazie danych lub naruszenie art. 4 ust. 2, pozwolenie określone w art. 2 ust. 1 zostaje cofnięte na okres do ustalenia przez Państwa Członkowskie, nie krótszy niż trzy miesiące od daty wykrycia problemu.
Pozwolenie nie zostaje cofnięte, jeśli naruszenie art. 4 ust. 2 lub rozbieżność między fizycznymi zapasami a zapasami odnotowanymi w bazie danych wynikają z siły wyższej.
Pozwolenie nie zostaje cofnięte także wtedy, gdy ilości brakujące lub niewprowadzone do bazy danych wynoszą mniej niż 1 % ogólnej wagi produktów wybranych do kontroli oraz są spowodowane pominięciami lub prostymi administracyjnymi błędami, pod warunkiem że podjęto środki korygujące mające na celu zapewnienie, że podobne błędy nie będą już miały miejsca.
Organy celne mogą cofnąć pozwolenie, jeśli błędy te wystąpią ponownie.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 462/2003
z dnia 13 marca 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień w przywozie niektórych produktów z wieprzowiny pochodzących z Państw AKP oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2562/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1365/2000 [2], w szczególności jego art. 8 i 22,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych i towarów uzyskanych z przetworzenia produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1706/98 [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2286/2002 wprowadza zmiany do uzgodnień dotyczących przywozu z państw AKP wynikających z Umowy o Partnerstwie AKP-WE podpisanej w Cotonou w dniu 23 czerwca 2000 [4]. art. 1 ust. 3 tego rozporządzenia wprowadza, dla produktów określonych w załączniku I, ogólne uzgodnienia w zakresie obniżki opłat celnych oraz przepisy szczególne w zakresie obniżki opłat celnych, w ramach kontyngentów taryfowych, dla niektórych produktów w załączniku II.
(2) W wyniku tych nowych uzgodnień dotyczących przywozu, powinny być ustanowione szczegółowe zasady wydawania pozwoleń na przywóz dla produktów kwalifikujących się do obniżonych ceł. Dlatego powinno zostać uchylone rozporządzenie Komisji (WE) nr 2562/98 z dnia 27 listopada 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień stosowanych do przywozu niektórych produktów z wieprzowiny pochodzących z Państw AKP i uchylające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 904/90 [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1006/2001 [6].
(3) Do celów zarządzania przywozowymi kontyngentami taryfowymi, powinny być stosowane ogólne zasady przewidziane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [7], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [8] w przypadku gdy niniejsze rozporządzenie nie określa szczegółowych przepisów.
(4) W celu zapewnienia właściwego zarządzania kontyngentami, powinno być wymagane zabezpieczenie za wnioski o pozwolenia na przywóz oraz powinny być ustanowione pewne warunki w odniesieniu do samych wnioskodawców.
Kontyngenty powinny być także rozłożone w czasie w ciągu roku oraz powinien być określony termin ważności pozwoleń.
(5) 5) Aby umożliwić optymalne zarządzanie kontyngentem taryfowym, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od dnia 1 stycznia 2003 r.
(6) 6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cały przywóz do Wspólnoty w ramach rozporządzenia (WE) nr 2286/2002 produktów objętych kodami CN wymienionymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia uprawnia do obniżonych opłat celnych w chwili przedstawienia pozwolenia na przywóz.
Pozwolenia wydawane są na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz w ramach limitów kontyngentów ustanowionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2286/2002.
Artykuł 2
Roczny kontyngent taryfowy w wysokości 500 ton określony w załączniku I część B jest rozłożony w czasie w następujący sposób:
- 25 % w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca,
- 25 % w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca,
- 25 % w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września,
- 25 % w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia.
Artykuł 3
1.
Wnioskodawcy ubiegający się o pozwolenia na przywóz produktów wymienionych w załączniku I są osobami fizycznymi lub prawnymi, które w momencie składania wniosku mogą udowodnić w sposób dostateczny dla właściwych organów Państw Członkowskich, że zajmowały się w handlem z trzecimi krajami produktami w sektorze wieprzowiny przez okres, co najmniej ostatnich 12 miesięcy.
Jednakże obniżka ceł nie obejmuje przedsiębiorstw handlu detalicznego lub restauracji sprzedających swoje produkty konsumentom końcowym.
2.
Wnioski o pozwolenie na przywóz mogą wymieniać tylko jeden z numerów kontyngentu określony w załączniku I. Wnioski mogą obejmować kilka produktów objętych różnymi kodami CN.
W takich przypadkach w sekcji 16 wniosków o pozwolenie i pozwoleń wskazuje się wszystkie kody CN, a ich opisy w sekcji 15.
Wnioski muszą obejmować, co najmniej jedną tonę, oraz maksymalnie 100 % ilości dostępnej dla danego kontyngentu i okresu ustalonego w art. 2.
Artykuł 4
1.
Sekcja 8 wniosków o pozwolenie oraz pozwoleń wskazuje państwo pochodzenia; pozwolenie pociąga za sobą obowiązek przywozu ze wskazanego państwa.
2.
Sekcja 20 wniosków o pozwolenie oraz pozwoleń zawiera jeden z następujących wpisów:
- Producto ACP — Reglamentos (CE) no 2286/2002 y (CE) no 462/2003
- AVS-produkt — forordning (EF) nr 2286/2002 og (EF) nr 462/2003
- AKP-Erzeugnis — Verordnungen (EG) Nr 2286/2002 und (EG) Nr 462/2003
- Προϊόν ΑΚΕ — Κανονισμοί (ΕΚ) αριθ.
2286/2002 και (ΕΚ) αριθ.
462/2003
- ACP product — Regulations (EC) No 2286/2002 and (EC) No 462/2003
- Produit ACP — règlements (CE) no 2286/2002 et (CE) no 462/2003
- Prodotto ACP — regolamenti (CE) n. 2286/2002 e (CE) n. 462/2003
- ACS-product — Verordeningen (EG) nr 2286/2002 en (EG) nr 462/2003
- Produto ACP — Regulamentos (CE) n.o 2286/2002 e (CE) n.o 462/2003
- AKT-tuote — asetukset (EY) N:o 2286/2002 ja (EY) N:o 462/2003
- AVS-produkt — förordningarna (EG) nr 2286/2002 och (EG) nr 462/2003.
3.
Sekcja 24 pozwoleń zawiera jeden z następujących wpisów:
- Reducción del derecho de aduana en virtud del Reglamento (CE) no 462/2003
- Toldnedsættelse, jf. forordning (EF) nr 462/2003
- Ermäßigung des Zollsatzes gemäß der Verordnung (EG) Nr 462/2003
- Μείωση του δασού όπως προβλέπεταιστον κανονισμό (ΕΚ) αριθ.
462/2003
- Customs duty reduction as provided for in Regulation (EC) No 462/2003
- Réduction du droit de douane comme prévu au règlement (CE) no 462/2003
- Riduzione del dazio doganale a norma del regolamento (CE) n. 462/2003
- Douanerecht verlaagd overeenkomstig Verordening (EG) nr 462/2003
- Redução do direito aduaneiro conforme previsto no Regulamento (CE) n.o 462/2003
- Tullialennus, josta on säädetty asetuksessa (EY) N:o 462/2003
- Nedsättning av tullavgiften enligt förordning (EG) nr 462/2003.
Artykuł 5
1.
Wnioski o pozwolenia mogą być składane tylko przez pierwszych siedem dni miesiąca poprzedzającego każdy okres, wyszczególniony w art. 2.
2.
Wnioski są nieważne, jeżeli wnioskodawcy nie oświadczą pisemnie, że nie złożyli i nie złożą w danym okresie innych wniosków na produkty tego samego kontyngentu w Państwie Członkowskim, w którym wniosek jest złożony lub w innym Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek na produkty jednego kontyngentu, wówczas żaden z wniosków nie jest ważny.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję trzeciego dnia roboczego po zakończeniu okresu składania wniosków, o wnioskach złożonych na każdy z produktów w danej grupie.
Takie powiadomienie zawiera wykaz wnioskodawców oraz wykaz wnioskowanych ilości w odniesieniu do kontyngentu.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia zawierające wyraz "brak", wysyłane są faksem lub w formie elektronicznej w przewidzianym dniu roboczym, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku II w przypadkach, gdy nie złożono żadnych wniosków oraz zgodnie ze wzorami przedstawionymi w załącznikach II i III w przypadkach, gdy wnioski zostały złożone.
4.
Komisja decyduje, w jakim zakresie mogą być przyznane ilości w odniesieniu do wniosków.
Jeżeli ilości objęte wnioskami o pozwolenie przekraczają dostępne ilości, Komisja ustala pojedynczą obniżkę procentową ilości, o które występowano.
Jeśli całkowita ilość, na którą składano wnioski jest mniejsza niż ilość dostępna, Komisja oblicza pozostałą ilość, która zostanie dodana do ilości dostępnej w następnym okresie w tym samym roku.
5.
Pozwolenia są wydawane jak najszybciej, z zastrzeżeniem decyzji Komisji dotyczących akceptacji wniosków.
6.
Państwa Członkowskie podają do wiadomości Komisji, przed zakończeniem czwartego miesiąca następującego po każdym okresie rocznym określonym w art. 2, ilości faktycznie przywiezione na podstawie niniejszego rozporządzenia w tym okresie.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia informujące, że nie było przywozu, są sporządzane zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku IV.
Artykuł 6
1. Pozwolenia na przywóz są ważne przez 150 dni od dnia faktycznego wydania zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Jednakże pozwolenia nie są ważne po dniu 31 grudnia w roku wydania.
2.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są nieprzenoszalne.
Artykuł 7
Na wnioski o pozwolenia na przywóz na wszystkie produkty składa się zabezpieczenie w wysokości 20 EUR za 100 kilogramów.
Artykuł 8
Przywóz zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi obniżki opłat celnych określonymi w niniejszym rozporządzeniu może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy pochodzenie danych produktów jest poświadczone przez właściwe organy kraju wywozu zgodnie z regułami pochodzenia stosowanymi do danych produktów w zastosowaniu protokołu 1 do Umowy o Partnerstwie AKP-WE podpisanej w Cotonou w dniu 23 czerwca 2000 r. Artykuł 9 O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1291/2000. Artykuł 10 Rozporządzenie (WE) nr 2562/98 traci moc. Artykuł 11 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 492/2003
z dnia 18 marca 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych (Soprèssa Vicentina, Asparago verde di Altedo, Pêra Rocha do Oeste)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Włochy przesłały Komisji wniosek o zarejestrowanie nazwy "Soprèssa Vicentina" jako nazwy pochodzenia i wniosek o zarejestrowanie nazwy "Asparago verde di Altedo" jako oznaczenia geograficznego oraz Portugalia przesłała Komisji wniosek o zarejestrowanie nazwy "Pêra Rocha do Oeste" jako nazwy pochodzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, wnioski uznano za spełniające wszelkie wymogi ustanowione we wspomnianym rozporządzeniu, w szczególności za zawierające wszystkie wymagane informacje, zgodnie z jego art. 4.
(3) Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia o sprzeciwie na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w odniesieniu do nazw podanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(4) Dlatego nazwy te powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2066/2002 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy w niniejszym Załączniku dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) i chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 494/2003
z dnia 18 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95 w sprawie opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95 z dnia 10 lutego 1995 r. w sprawie opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2743/98 [2], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 57 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 649/98 [4], dochody Agencji składają się z udziału finansowego Wspólnoty oraz opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa w celu uzyskania i utrzymania wspólnotowego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu oraz na inne usługi świadczone przez Agencję.
(2) Agencja uzyskuje większość swojego dochodu z opłat.
(3) Od reformy systemu opłat przeprowadzonej w 1998 r. Agencja odnotowuje względny spadek dochodów z opłat z powodu inflacji, podczas gdy panujące warunki rynkowe prowadzą do wzrostu jej wydatków.
(4) Dane Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich (Eurostat) przemawiają za koniecznością podniesienia wszystkich opłat o 10 % w celu osiągnięcia tego samego poziomu siły nabywczej, jak w przypadku opłat ustalonych w 1998 r.
(5) Ze względu na trudne warunki gospodarcze, w których znalazła się Agencja i które wpływają na jej dochody oraz narażają na ryzyko utrzymanie jej infrastruktury zasobów, a co za tym idzie, jej zdolności do wykonywania zadań, niezbędne jest dodatkowe dostosowanie wszystkich opłat, z wyjątkiem opłaty rocznej, w wysokości 6 %.
(6) Z uwagi na rosnące znaczenie w pracach Agencji działań nadzorczych po wydaniu zezwolenia oraz w celu poprawy zdolności Wspólnoty do identyfikowania i zarządzania ryzykiem wywodzącym się ze stosowania, w szczególności, innowacyjnych leków, należy dostosować roczną opłatę o 16 %.
(7) Zasady ogólne oraz ogólna struktura opłat zostanie poddana przeglądowi w kontekście ogólnego spojrzenia na system opłat, i w szczególności, na podstawie zmiany rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93, gdy zostanie przyjęta.
Dlatego też niniejsze nowe kwoty stosowane będą przez czas określony.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią stałych komitetów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 297/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. a) akapit pierwszy "200000 ECU" zastępuje się "232000 EUR";
b) w ust. 1 lit. a) akapit drugi "20000 ECU" zastępuje się "23200 EUR";
c) w ust. 1 lit. a) akapit trzeci "5000 ECU" zastępuje się "5800 EUR";
d) w ust. 1 lit. b) akapit pierwszy "100000 ECU" zastępuje się "116000 EUR";
e) w ust. 1 lit. b) akapit drugi "20000 ECU" zastępuje się "23200 EUR";
f) w ust. 1 lit. b) akapit trzeci "5000 ECU" zastępuje się "5800 EUR";
g) w ust. 1 lit. c) akapit pierwszy "50000 ECU" zastępuje się "58000 EUR";
h) w ust. 1 lit. c) akapit drugi "10000 ECU" zastępuje się "11600 EUR";
i) w ust. 2 lit. a) akapit pierwszy "5000 ECU" zastępuje się "5800 EUR";
j) w ust. 2 lit. b) akapit pierwszy "60000 ECU" zastępuje się "69600 EUR";
k) w ust. 3 "10000 ECU" zastępuje się "11600 EUR";
l) w ust. 4 "15000ECU" zastępuje się "17400 EUR";
m) w ust. 5 "5000 ECU" zastępuje się "5800 EUR";
n) w ust. 6 "60000 ECU" zastępuje się "75600 EUR".
2.
W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w akapicie pierwszym "10000 ECU" zastępuje się "11600 EUR";
b) w akapicie drugim "40000ECU" zastępuje się "46400 EUR".
3.
W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. a) akapit pierwszy "100000 ECU" zastępuje się "116000 EUR";
b) w ust. 1 lit. a) akapit drugi "10000 ECU" zastępuje się "11600EUR";
c) w ust. 1 lit. a) akapit trzeci "5000 ECU" zastępuje się "5800 EUR";
d) w ust. 1 lit. a) akapit czwarty "50000 ECU" zastępuje się "58000 EUR" a "5000ECU" zastępuje się "5800 EUR";
e) w ust. 1 lit. b) akapit pierwszy "50000 ECU" zastępuje się "58000 EUR";
f) w ust. 1 lit. b) akapit drugi "10000 ECU" zastępuje się "11600 EUR";
g) w ust. 1 lit. b) akapit trzeci "5000 ECU" zastępuje się "5800 EUR";
h) w ust. 1 lit. b) akapit czwarty "25000 ECU" zastępuje się "29000 EUR", a "5000 ECU" zastępuje się "5800 EUR";
i) w ust. 1 lit. c) akapit pierwszy "25000 ECU" zastępuje się "29000 EUR";
j) w ust. 1 lit. c) akapit drugi "5000 ECU" zastępuje się "5800 EUR";
k) w ust. 1 lit. c) akapit trzeci "5000 ECU" zastępuje się "5800EUR";
l) w ust. 2 lit. a) akapit pierwszy "5000 ECU" zastępuje się "5800 EUR";
m) w ust. 2 lit. b) akapit pierwszy "30000ECU" zastępuje się "34800 EUR";
n) w ust. 2 lit. b) akapit drugi "5000 ECU" zastępuje się "5800 EUR";
o) w ust. 3 "5000 ECU" zastępuje się "5800EUR";
p) w ust. 4 "15000 ECU" zastępuje się "17400 EUR";
q) w ust. 5 "5000 ECU" zastępuje się "5800 EUR";
r) w ust. 6 "20000 ECU" zastępuje się "25200 EUR".
4.
W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) w akapicie pierwszym "10000 ECU" zastępuje się "11600 EUR";
b) w akapicie drugim "20000 ECU" zastępuje się "23200 EUR".
5.
W art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy "50000 ECU" zastępuje się "58000EUR";
b) w ust. 1 akapit drugi "15000 ECU" zastępuje się "17400EUR";
c) w ust. 2 akapit pierwszy "15000 ECU" zastępuje się "17400 EUR".
6.
W art. 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 tiret pierwsze "60000 ECU" zastępuje się "69600 EUR";
b) w ust. 1 tiret drugie "30000 ECU" zastępuje się "34800EUR";
c) w ust. 2 "5000 ECU" zastępuje się "5800 EUR".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 497/2003
z dnia 18 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 94/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu dostarczenia prawidłowych informacji oraz ochrony konsumentów art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 94/2002 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2097/2002 [3], powinien przewidywać, aby informacje na temat żywienia oparte były na uznanych danych naukowych, które pochodzą z dostępnych źródeł.
(2) W interesie pewności prawnej należy sprecyzować, by proponowane programy musiały być w szczególności zgodne z całym prawodawstwem wspólnotowym, obejmującym odnośne produkty oraz ich obrót.
(3) W świetle doświadczeń, wynikających zarówno ze szczegółowej kontroli przedstawionych programów, jak również rozwoju wiedzy naukowej, w niektórych sektorach należy przyjąć odpowiednie wytyczne.
(4) Oliwa z oliwek, oliwki stołowe oraz wołowina i cielęcina to podstawowe sektory, w których równowaga rynkowa może ulec poprawie dzięki informacji i/lub specjalnym środkom wspierającym, w szczególności poprzez dostarczanie konsumentom odpowiednich informacji.
(5) W sektorze lnu włóknistego produkty wysokiej jakości muszą sprostać konkurencji produktów lnianych pochodzących spoza Wspólnoty oraz innych typów włókien.
Wyniki dla tego sektora za miniony rok gospodarczy wykazują, iż działania informacyjne na temat lnu włóknistego produkowanego we Wspólnocie odniosły pozytywne rezultaty.
(6) Oliwa z oliwek, oliwki stołowe, len włóknisty oraz wołowina i cielęcina powinny zatem zostać umieszczone na liście produktów objętych działaniami promocyjnymi, a ponadto należy ustanowić już na tym etapie ogólne wytyczne do celów zarządzania programami, które mają być wprowadzone w życie dla odnośnych sektorów.
(7) Wytyczne zawarte w Załączniku do niniejszego rozporządzenia uwzględniają sytuację rynkową oraz dostępne rezultaty oceny najnowszej kampanii promocyjnej.
(8) Ze względu na datę przyjęcia odnośnych wytycznych należy ustalić konkretne terminy przekazywania i przyjmowania programów przedstawionych w 2003 r. dla oliwy z oliwek, oliwek stołowych i lnu włóknistego.
(9) Należy uaktualnić załącznik II zawierający wykaz właściwych organów Państw Członkowskich.
(10) Rozporządzenie (WE) nr 94/2002 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydaną na wspólnym posiedzeniu komitetów zarządzających ds. promocji produktów rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 94/2002 wprowadza się następujące zmiany:
- W art. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Każde odniesienie w materiałach promocyjnych i informacyjnych na temat skutków zdrowotnych spożycia takiego produktu muszą być oparte o ogólnie przyjęte dane naukowe.
Materiały takie muszą zostać zaakceptowane przez krajowy organ odpowiedzialny za zdrowie publiczne.
Federacja handlowa lub organizacja międzybranżowa składająca propozycję powinna posiadać wykaz badań naukowych i opinii upoważnionych instytucji naukowych, na których oparte są odnośne materiały, dostępną do wglądu dla zainteresowanych Państw Członkowskich oraz Komisji"
- W art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu wprowadzenia w życie środków w ramach programów określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 zainteresowane Państwo Członkowskie otrzymuje, w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert i nie później niż do dnia 31 stycznia i dnia 31 lipca każdego roku, programy sporządzone przez stowarzyszenia handlowe i międzybranżowe ze Wspólnoty, będące przedstawicielami zainteresowanego sektora lub sektorów.
Jednakże zainteresowane Państwa Członkowskie otrzymają programy, które mają zostać przedstawione w 2003 r.w odniesieniu do oliwy z oliwek, oliwek stołowych i lnu włóknistego w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert nie później niż do dnia 31 maja 2003 r.
Programy te są zgodne z regułami wspólnotowymi dotyczącymi odnośnych produktów i ich obrotem oraz wytycznymi, o których mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 a także ze specyfikacjami określającymi kryteria wykluczenia, kwalifikacji, a także kryteria wyboru ofert, które są rozpowszechniane w tym celu przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Wytyczne są określone pierwotnie w załączniku III do niniejszego rozporządzenia"
- W art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże programy przedstawione w 2003 r. w odniesieniu do oliwy z oliwek, oliwek stołowych i lnu włóknistego w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert zostaną przedstawione Komisji najpóźniej dnia 30 czerwca 2003 r.";
b) w ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże Komisja podejmie decyzję dotyczącą programów przedstawionych w 2003 r. na temat oliwy z oliwek, oliwek stołowych i lnu włóknistego w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert najpóźniej dnia 15 września 2003 r."
- Załącznik I zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
- Załącznik II zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
- W załączniku III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 500/2003
z dnia 19 marca 2003 r.
w sprawie okresów pozostawania przez niektóre produkty zbożowe i ryżowe pod kontrolą celną w związku z zaliczkami z tytułu refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2000 [4], w szczególności jego art. 13 ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 444/2003 [6], ogranicza okres wcześniejszego ustalenia refundacji do pozostałego okresu ważności pozwoleń na wywóz.
Przepis ten może narażać podmioty gospodarcze z rynku zbóż i ryżu na problemy z realizacją dostaw w okresie, w którym następuje zmiana roku gospodarczego, a także powodować przerwanie regularnych dostaw zbóż i ryżu do tradycyjnych klientów.
Dlatego też należy przyjąć specjalne środki w odniesieniu do sektorów zbóż i ryżu.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 413/76 z dnia 25 lutego 1976 r. w sprawie skrócenia terminu pozostawania niektórych produktów zbożowych, oczekujących na płatność zaliczek z tytułu refundacji, pod kontrolą celną [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1873/82 [8], przewiduje specjalny okres dla słodu. Produkt ten powinien zostać włączony do szczególnych uzgodnień dla zbóż, a rozporządzenie (EWG) nr 413/76 powinno zostać uchylone.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Nie naruszając przepisów art. 28 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, inne niż kukurydza i sorgo, mogą pozostawać pod kontrolą celną w związku z ich przetwarzaniem do dnia 30 września, w przypadku pozwoleń na wywóz, których termin ważności wygasa w lipcu lub w sierpniu.
Kukurydza i sorgo mogą pozostawać pod kontrolą celną w celu ich przetworzenia do dnia 30 listopada w przypadku pozwoleń na wywóz, których termin ważności wygasa w październiku.
2. Nie naruszając przepisów art. 28 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, ryż niełuskany określony w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 3072/95 i objęty kodem CN 100610 może pozostawać pod kontrolą celną w celu jego przetworzenia do dnia 30 października, w przypadku pozwoleń na wywóz, których termin ważności kończy się we wrześniu.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 413/76 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 527/2003
z dnia 17 marca 2003 r.
zezwalające na oferowanie i dostarczanie do bezpośredniego spożycia przez ludzi niektórych win przywożonych z Argentyny, które mogły być poddane procesom enologicznym nieprzewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 45 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 45 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje możliwość przyjęcia odstępstw w odniesieniu do przywożonych produktów, które zostały poddane praktykom enologicznym niedozwolonym na mocy reguł wspólnotowych.
(2) Wina produkowane na terytorium Argentyny mogą być poddane zakwaszaniu kwasem jabłkowym, praktyce enologicznej niedozwolonej na mocy reguł wspólnotowych.
(3) Obecnie prowadzone są negocjacje między Wspólnotą, reprezentowaną przez Komisję, a Argentyną dotyczące porozumienia w sprawie handlu winem.
Negocjacje dotyczą w szczególności odpowiednich procesów enologicznych obydwu Stron oraz ochrony oznaczeń geograficznych.
(4) W celu zapewnienia szybkiego postępu w negocjacjach, na okres przejściowy do dnia wejścia w życie Umowy będącej wynikiem powyższych negocjacji, ale najpóźniej do dnia 30 września 2003 r., należy zezwolić na stosowanie odstępstw umożliwiających dodawanie kwasu jabłkowego do win produkowanych na terytorium Argentyny i przywożonych do Wspólnoty.
(5) Ponieważ wino argentyńskie zawierające kwas jabłkowy jest już obecne na terytorium wspólnotowym, zakres stosowania odstępstwa powinien zostać rozszerzony w stosunku do tych win,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 45 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, produkty objęte kodami CN 220410, 220421, 220429 i 22043010 otrzymane z winogron zebranych oraz poddanych winifikacji na terytorium Argentyny, do których kwas jabłkowy mógł być dodany podczas czynności wytwórczych zgodnie z argentyńskimi przepisami krajowymi, mogą być oferowane lub dostarczane do bezpośredniego spożycia przez ludzi we Wspólnocie.
Jednakże takie zezwolenie obowiązuje tylko do dnia wejścia w życie Umowy będącej wynikiem prowadzonych z Argentyną negocjacji w sprawie porozumienia w sprawie handlu winem, dotyczących w szczególności praktyk enologicznych i ochrony oznaczeń geograficznych, oraz najpóźniej do dnia 30 września 2003 r.
Takie zezwolenie obejmuje również wina argentyńskie określone w niniejszym ustępie przywożone do Wspólnoty od dnia 1 stycznia 2001 r.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać oferowania lub dostarczania do bezpośredniego spożycia przez ludzi wina otrzymanego z winogron zebranych i poddanych winifikacji na terytorium Argentyny, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym kraju, na podstawie których możliwe było dodanie do wina kwasu jabłkowego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 529/2003
z dnia 24 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1279/98, (WE) nr 1128/1999, (WE) nr 1247/1999 oraz (WE) nr 140/2003 w odniesieniu do niektórych kontyngentów taryfowych na produkty z wołowiny i cielęciny z Rumunii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół przyjęty decyzją Rady 2003/18/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [3] przewiduje nowe koncesje w odniesieniu do przywozu niektórych produktów wołowiny oraz cielęciny w ramach kontyngentów taryfowych otwartych przez ten Układ.
Mają one zastosowanie od 1 kwietnia 2003 r.
(2) Dlatego też rozporządzenie Komisji WE nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000, (WE) nr 2851/2000 oraz (WE) nr 1408/2002 dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii, Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Węgierskiej [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1634/2002 [5], rozporządzenie Komisji (WE) nr 1128/1999 z dnia 28 maja 1999 r. ustanawiające szczegółowe reguły stosowania kontyngentu taryfowego na cielęta ważące nie więcej niż 80 kilogramów pochodzące z niektórych państw trzecich [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1634/2002, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1247/1999 z dnia 16 czerwca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na żywe bydło ważące od 80 do 300 kilogramów i pochodzące z niektórych państw trzecich [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1634/2002, oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 140/2003 z dnia 27 stycznia 2003 r. określające procentowo ilości, które mogą być dopuszczone w odniesieniu do wniosków o pozwolenie na przywóz złożonych do stycznia 2003 r. w ramach kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98 dla Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Czeskiej, Słowacji, Bułgarii i Rumunii [8], powinny zostać zmienione z mocą od 1 kwietnia 2003 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1279/98 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Rady (WE) 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2851/2000 oraz (WE) nr 1408/2002 i w decyzji Rady 2003/18/WE dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Węgierskiej i Rumunii."
2.
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Pozwolenia na przywóz muszą być przedstawione w przypadku przywozu do Wspólnoty produktów wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, w ramach kontyngentów przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2290/2000 [9], (WE) 2433/2000 [10], (WE) nr 2434/2000 [11], (WE) 2851/2000 [12], (WE) nr 1408/2002 [13] oraz w decyzji Rady 2003/18/WE [14]."
3.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp pierwszy otrzymuje brzmienie:
i) w lit. c) akapit drugi skreśla się;
ii) dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Grupa produktów w rozumieniu lit. c) oznacza:
- produkty objęte kodami CN 0201 lub 0202 pochodzące z jednego z krajów wymienionych w załączniku I,
- lub produkty objęte kodami CN 02061095, 02062991, 02102010, 02102090, 02109951, 02109959 lub 02109990 pochodzące z Węgier,
- lub produkty objęte kodami CN 02061095, 02062991, 021020 lub 02109951 pochodzące z Rumunii,
- lub produkty objęte kodem CN 160250 pochodzące z Polski,
- lub produkty objęte kodem CN 160250 pochodzące z Rumunii;"
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Nienaruszając art. 5 rozporządzenia (WE) 1445/95, pole 16 wniosku o pozwolenie oraz pozwolenia wskazują jedną z następujących grup kodów CN:
- 0201, 0202,
- 02061095, 02062991, 02102010, 02102090, 02109951, 02109959, 02109990,
- 02061095, 02062991, 021020, 02109951,
- 160250."
4.
Załącznik I zastępuje się treścią Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1128/1999 otrzymuje brzmienie:
"2.
W odniesieniu do ilości określonej w ust. 1 stawkę celną obniża się o:
- 80 % dla zwierząt pochodzących z Republiki Czeskiej, Słowacji, Bułgarii, Estonii, Łotwy oraz Litwy,
- 90 % dla zwierząt pochodzących z Polski, Węgier oraz Rumunii."
Artykuł 3
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia 1247/1999 otrzymuje brzmienie:
"2.
W odniesieniu do ilości określonych w ust. 1 stawkę celną obniża się o:
- 80 % dla zwierząt pochodzących z Republiki Czeskiej, Słowacji, Bułgarii, Estonii, Łotwy oraz Litwy,
- 90 % dla zwierząt pochodzących z Polski, Węgier oraz Rumunii."
Artykuł 4
W rozporządzeniu (WE) nr 140/2003 w art. 1 ust. 2 dodaje się lit. e) w brzmieniu:
"e) 50 ton produktów z wołowiny i cielęciny objętych kodami CN 02061095, 02062991, 021020 lub 02109951 pochodzących z Rumunii."
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 531/2003
z dnia 25 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na pszenicę zwykłą z państw trzecich o jakości innej niż jakość wysoka oraz wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, mającego na celu wniesienie poprawki do koncesji dotyczących zboża w stosunku do przewidzianych w harmonogramie CXL załączonym do Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) [3], w szczególności jej art. 2,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Kanadą na podstawie art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT), mającego na celu wniesienie poprawki do koncesji dotyczących zboża przewidzianych w harmonogramie CXL WE załączonym do GATT [4], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/2002 [5] otwiera kontyngent taryfowy przy przywozie w wysokości 2981600 ton pszenicy zwyczajnej z państw trzecich o jakości niskiej i średniej, w tym 572000 ton przy przywozie pochodzącym ze Stanów Zjednoczonych Ameryki i 38000 ton przy przywozie pochodzącym z Kanady.
Wprowadzenie w życie kontyngentu taryfowego spowodowało szereg problemów natury praktycznej.
(2) W ciągu pierwszego tygodnia przetargu na przywóz w ramach limitu III, obejmującego wszystkie państwa trzecie z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Kanady, oferty znacznie przekroczyły dostępną subskrypcję, powodując wyczerpanie limitu aż do następnego kwartału, który otwiera się dnia 1 kwietnia 2003 r.
Istotne jest podjęcie środków mających na celu zmniejszenie nadmiernej w stosunku do dostępnych limitów ilości ofert, głownie przez zharmonizowanie terminów składania wniosków o pozwolenia we wszystkich Państwach Członkowskich w przypadku świąt państwowych oraz przez skrócenie okresów ważności zezwoleń na przywóz.
(3) Przepisy odnoszące się do świadectw pochodzenia, głownie te dotyczące współpracy administracyjnej z organami wywozowymi, okazały się trudne do stosowania, biorąc pod uwagę potencjalną liczbę zainteresowanych krajów wywozu.
Przepisy te trzeba zmienić z mocą wsteczną, w celu uniknięcia nierównego traktowania podmiotów gospodarczych.
(4) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 należy odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2375/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Nie później niż do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu złożenia wniosków o pozwolenia, właściwe organy przesyłają do Komisji przy użyciu faksu, zawiadomienie zgodne ze wzorem określonym w Załączniku oraz podając całkowitą ilość będącą sumą wszystkich ilości wskazanych we wnioskach o pozwolenia na przywóz."
2.
Skreśla się art. 6.
3.
W art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) w sekcji 8, kraj pochodzenia produktu oraz okienko "tak" zaznacza się przez postawienie znaku x;"
b) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Pozwolenia są ważne tylko w odniesieniu do produktów pochodzących z państwa wymienionego w sekcji 8.".
4.
Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
W ramach kontyngentu taryfowego, dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż jakość wysoka pochodzącej z państwa trzeciego jest zależne od przedstawienia świadectwa pochodzenia wystawionego przez właściwe władze krajowe tego państwa, zgodnie z przepisami art. 47 rozporządzenie Komisji (EWG) Nr 2454/93 [6]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 544/2003
z dnia 27 marca 2003 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 61/2003 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalny limit pozostałości musi być ustalany stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, które są stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalny limit pozostałości powinien być ustalany wyłącznie po badaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa) i charakteru pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) W celu kontrolowania pozostałości, co przewidziano we właściwym prawodawstwie wspólnotowym, maksymalny limit pozostałości powinien być zwykle ustalany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego maksymalny limit pozostałości powinien być zawsze ustalany również dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalny limit pozostałości musi zostać ustalony również dla jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinna zostać dodana bacytracyna.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinna zostać dodana siarka.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia powinien być przewidziany odpowiedni okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim przeprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą być konieczne w odniesieniu do zezwoleń na wprowadzanie do obrotu danych weterynaryjnych produktów leczniczych, które zostały przyznane zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE [3] Parlamentu Europejskiego i Rady.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 545/2003
z dnia 27 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 94/92 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie uzgodnień dotyczących przywozu z państw trzecich przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz oznakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 223/2003 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykaz państw trzecich, z których muszą pochodzić niektóre produkty rolne, uzyskane metodą produkcji ekologicznej w celu wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie, przewidziane w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, jest wymieniony w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 94/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2382/2002 [4]. Wykaz ten został sporządzony zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(2) Kostaryka przedkłada Komisji wniosek o włączenie do wykazu, przewidzianego w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91. Władze Kostaryki przedłożyły informacje wymagane na podstawie art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 94/92.
(3) Sprawdzenie informacji i następcza dyskusja z władzami Kostaryki doprowadziły do wniosku, że w tym kraju zasady regulujące produkcję i kontrolę produktów rolnych są równoważne do tych ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91.
(4) Przywóz z Kostaryki do Wspólnoty ma miejsce zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(5) Komisja przeprowadziła kontrolę na miejscu zasad produkcji i środków kontroli obecnie stosowanych na Kostaryce, przewidzianych w art. 11 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(6) Ponadto władze australijskie powiadomiły Komisję, że jednostka kontrolująca zaprzestała swojej działalności.
Dlatego nazwa tej jednostki powinna zostać skreślona z Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 94/92.
(7) Dlatego rozporządzenie (EWG) nr 94/92 należy odpowiednio zmienić.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu, określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 94/92 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 546/2003
z dnia 27 marca 2003 r.
w sprawie niektórych notyfikacji dotyczących stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 2771/75, (EWG) nr 2777/75 i (EWG) nr 2783/75 w sektorach jaj i mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 493/2002 [2], w szczególności jego art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 493/2002, w szczególności jego art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [5], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 572/1999 z dnia 16 marca 1999 r. dotyczące niektórych środków wzajemnej komunikacji między Państwami Członkowskimi a Komisją w odniesieniu do jaj i mięsa drobiowego oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1527/73 [6] wprowadziło system, według którego Państwa Członkowskie oraz Komisja notyfikują sobie wzajemnie ceny na rynkach jaj i mięsa drobiowego w celu należytego zarządzania tymi rynkami.
(2) Doświadczenie wskazuje potrzebę wprowadzenia usprawnień tego systemu.
Dlatego rozporządzenie (WE) nr 572/1999 musi zostać zmienione.
(3) Tygodniowe ceny powinny być notyfikowane Komisji poprzez akceptowany przez nią elektroniczny system przekazu danych, i powinna być możliwa konsultacja cen przy pomocy środków elektronicznych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Jaj i Mięsa Drobiowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nie później niż w każdy czwartek o godzinie 12.00 każde Państwo Członkowskie drogą elektroniczną notyfikuje Komisji:
a) cenę sprzedaży w punktach pakowania jaj w klasie A z kur trzymanych w klatkach, będących średnią kategorii L oraz M;
b) cenę sprzedaży w punktach uboju lub ceny hurtowe zapisane na reprezentatywnych rynkach dla całych kurczaków klasy A znanych jako "kurczaki 65 %", lub dla innej grupy kurczaków, jeżeli jest bardziej reprezentatywna.
2.
Ceny określone w ust. 1 są średnimi cenami w tygodniu poprzedzającym tydzień notyfikacji.
Nie zawierają podatku VAT, są wyrażone w walucie krajowej na 100 kg.
3.
Państwa Członkowskie przyjmą nie później niż dnia 1 maja 2003 r. elektroniczny system przekazu danych akceptowany przez Komisję.
Artykuł 2
Co najmniej raz w miesiącu podczas posiedzeń Komitetu Zarządzającego Komisja przedstawia podsumowanie cen notyfikowanych na mocy art. 1 i udostępnia je Państwom Członkowskim na swojej stronie internetowej.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 572/1999 traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 561/2003
z dnia 27 marca 2003 r.
zmieniające, w zakresie wyjątków odnoszących się do zamrożenia funduszy i zasobów gospodarczych, rozporządzenie (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenen, siecią Al-Qaida i talibami
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60, 301 i 308,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2002/402/WPZiB z dnia 27 maja 2002 r. dotyczące środków ograniczających przeciwko Osamie bin Ladenowi, członkom organizacji Al-Kaida i talibom oraz innym osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom związanym z nimi oraz uchylające wspólne stanowiska 96/746/WPZiB, 1999/727/WPZiB, 2001/154/WPZiB i 2001/771/WPZiB [1],
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2003/140/WPZiB z dnia 27 lutego 2003 r. dotyczące wyjątków odnoszących się do środków ograniczających wprowadzonych przez wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB [2],
uwzględniając wniosek Komisji [3],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB przewiduje, między innymi, że Wspólnota Europejska podejmuje niektóre środki ograniczające, wraz z zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych, zgodnie z rezolucjami 1267 (1999), 1333 (2000) i 1390 (2002) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
(2) Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych zostało wykonane na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 [5].
(3) Na mocy rezolucji 1452 (2002) z dnia 20 grudnia 2002 Rada Bezpieczeństwa zezwoliła na pewne wyjątki w odniesieniu do zamrożenia funduszy i zasobów gospodarczych na mocy rezolucji 1267 (1999), 1333 (2000) i 1390 (2002).
(4) W następstwie rezolucji 1452 (2002) niezbędne jest dostosowanie środków wprowadzonych przez Wspólnotę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 881/2002 dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł .2a
1.
Artykułu 2 nie stosuje się w odniesieniu do funduszy i zasobów gospodarczych w przypadku, gdy:
a) każdy z właściwych organów Państw Członkowskich, wymienionych w załączniku II, ustalił, na wniosek złożony przez zainteresowaną osobę fizyczną lub prawną, że fundusze te lub zasoby gospodarcze są:
i) konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, wraz z płatnościami za środki spożywcze, wynajem lub kredyt hipoteczny, lekarstwa i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
ii) przeznaczone wyłącznie na pokrycie kosztów honorariów oraz zwrotów poniesionych wydatków związanych z zapewnieniem usług prawniczych;
iii) przeznaczone wyłącznie na pokrycie kosztów lub opłat za obsługę w odniesieniu do przetrzymywania zamrożonych funduszy lub utrzymywania zasobów gospodarczych; lub
iv) niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych; oraz
b) takie ustalenie zostało notyfikowane Komitetowi ds. Sankcji; oraz
c) i) w przypadku ustalenia odnoszącego się do lit. a) pkt i), ii) lub iii) Komitet ds. Sankcji nie zgłasza sprzeciwu do ustalenia w ciągu 48 godzin od powiadomienia; lub
ii) w przypadku ustalenia odnoszącego się do lit. a) pkt iv) Komitet ds. Sankcji zatwierdził ustalenie.
2.
Każda osoba pragnąca korzystać z przepisów określonych w ust. 1 kieruje swój wniosek do właściwego kompetentnego organu Państwa Członkowskiego, wymienionego w załączniku II.
Właściwy organ wymieniony w załączniku II niezwłocznie powiadomi na piśmie zarówno osobę składającą wniosek, jak również każdą inną bezpośrednio zainteresowaną osobę, organ lub podmiot, czy wniosek został rozpatrzony pozytywnie.
Właściwy organ powiadamia również inne Państwa Członkowskie, czy wniosek o dokonanie takiego wyjątku został rozpatrzony pozytywnie.
3.
Fundusze zwolnione i przekazywane we Wspólnocie w celu pokrycia wydatków lub uznane na mocy niniejszego artykułu nie podlegają dalszym środkom ograniczającym na podstawie art. 2.
4.
Artykułu 2 ust. 2 nie stosuje się do dodatków do zamrożonych funduszy, takich jak:
a) odsetki lub inne dochody należne na tych rachunkach; lub
b) płatności należne z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które powstały przed dniem, w którym rachunki te zaczęły podlegać przepisom rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ wykonanych kolejno przez rozporządzenie (WE) nr 337/2000 [6], rozporządzenie (WE) nr 467/2001 [7] lub niniejsze rozporządzenie."
W ten sam sposób, jak rachunek, do którego zostały dodane takie odsetki, inne dochody i płatności również podlegają zamrożeniu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 567/2003
z dnia 28 marca 2003 r.
zawierające sprostowanie angielskiej, duńskiej, fińskiej, greckiej, hiszpańskiej, niemieckiej, portugalskiej i włoskiej wersji rozporządzenia (WE) nr 445/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [1], w szczególności jego art. 34, 45 i 50,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wersje rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2002 [2] w językach angielskim, duńskim, fińskim, greckim, hiszpańskim, niemieckim, portugalskim i włoskim zawierają pewną liczbę błędów.
Dlatego te wersje językowe muszą zostać sprostowane.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 445/2002 wprowadza się następujące sprostowanie:
1) dotyczy wyłącznie wersji niemieckiej;
2) dotyczy wyłącznie wersji niemieckiej;
3) w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. art. 4 ust. 2 stosuje się również do inwestycji prowadzonych przez młodych rolników w okresie pięciu lat od podjęcia przez nich działalności;"
4) dotyczy wyłącznie wersji greckiej;
5) dotyczy wyłącznie wersji duńskiej;
6) dotyczy wyłącznie wersji włoskiej;
7) dotyczy wyłącznie wersji portugalskiej;
8) dotyczy wyłącznie wersji hiszpańskiej;
9) dotyczy wyłącznie wersji niemieckiej;
10) dotyczy wyłącznie wersji hiszpańskiej;
11) dotyczy wyłącznie wersji hiszpańskiej;
12) w art. 52 ust. 4 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"4.
Agencje płatnicze mogą zgłaszać Sekcji Gwarancji EFOGR kwoty odpowiadające współfinansowaniu Wspólnoty;"
13) dotyczy wyłącznie wersji fińskiej;
14) dotyczy wyłącznie wersji hiszpańskiej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 445/2002.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 568/2003
z dnia 28 marca 2003 r.
zawierające sprostowanie niderlandzkiej i angielskiej wersji rozporządzenia (WE) nr 2603/1999 ustanawiającego zasady przekazywania wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich przewidzianego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niderlandzka i angielska wersja rozporządzenia Komisji (WE) nr 2603/1999 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2055/2001 [3], zawierają szereg błędów.
Dlatego te wersje językowe muszą zostać poprawione.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2603/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) dotyczy wyłącznie wersji niderlandzkiej.
2) artykuł 4 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W swoich planach rozwoju obszarów wiejskich Państwa Członkowskie wyszczególniają gdzie zastosowano ust. 2 lub 3."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 2603/1999.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 569/2003
z dnia 28 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1238/95 ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do opłat na rzecz Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2506/95 [2], w szczególności jego art. 113 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1238/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do opłat na rzecz Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 329/2000 [4], określa opłaty na rzecz Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin ("Urząd") oraz poziomy takich opłat.
(2) Rada Administracyjna Urzędu przedstawiła Komisji projekt zmian dotyczących opłat na rzecz Urzędu na mocy rozporządzenia (WE) nr 2100/94.
(3) System elektronicznych rozliczeń bankowych SWIFT powinien zapewnić wystarczające dokumenty dowodowe wykazujące, iż wnioskodawca podjął niezbędne kroki, aby uiścić opłatę za wniosek na rachunek Urzędu.
(4) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2100/94 opłata za wniosek przeznaczana jest na pokrycie kosztów kilku etapów przetwarzania wniosku.
Dlatego też Urząd powinien dokonać zwrotu ustalonej części opłaty za wniosek w przypadkach, gdy po wstępnym rozpatrzeniu wniosku, okaże się, iż wniosek nie jest ważny.
(5) W celu odzwierciedlenia kosztów administracyjnych systemu wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin nieobjętego innymi opłatami, opłata roczna nie powinna różnić się dla poszczególnych chronionych gatunków ani też zwiększać się wraz z upływem czasu.
(6) Rezerwa finansowa Urzędu osiągnęła poziom przekraczający poziom niezbędny dla zapewnienia ciągłości jego działań.
Dlatego też wysokość opłaty rocznej powinna być powiązana ze zmniejszeniem rezerwy na okres 2003–2005 r.
(7) Termin płatności opłaty rocznej powinien poprzedzać początek roku ochrony odmian roślin w celu uniknięcia przyznawania bezpłatnej ochrony w przypadku nieuiszczenia odnośnej opłaty.
(8) Należy usunąć różnicę między opłatami pobieranymi za dokonanie wpisu do rejestru wspólnotowych systemu ochrony odmian roślin oraz do rejestru wniosków.
Ponadto, tego samego właściciela powinno się obciążyć tylko jedną opłatą w przypadku dokonania tego samego wpisu do rejestru w odniesieniu do wniosku obejmującego więcej niż jedną odmianę.
(9) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiającym przepisy wykonawcze dla wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2181/2002 [6], Urząd pokrywa koszty badań technicznych.
Należy zwiększyć opłaty pobierane od wnioskodawców za badania techniczne i wprowadzić różne grupy opłat.
Podwyżki opłat powinny odbywać się na dwóch etapach, ze względu na duży wzrost opłat.
(10) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1238/95 należy odpowiednio zmienić.
(11) Nowe środki stosuje się w odniesieniu do opłat, których należność przypada od dnia 1 kwietnia 2003 r.
(12) Rada Administracyjna została skonsultowana zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2100/94.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Ochrony Odmian Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1238/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeśli uznaje się, iż Urząd nie otrzymał zapłaty w wymaganym terminie, to uważa się, że ten termin jest zachowany wobec Urzędu, jeżeli w tym terminie przedłożono wystarczającą dokumentację dowodową wykazującą, że osoba dokonująca opłaty wydała instytucji bankowej lub urzędowi pocztowemu należyte polecenie dokonania przelewu kwoty opłaty w EUR na konto bankowe Urzędu w wymaganym terminie.";
b) skreśla się ust. 4;
c) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Dokumenty dowodowe uważa się za wystarczające w rozumieniu ust. 3, jeżeli przedstawione zostanie potwierdzenie wydania polecenia przelewu, wystawione przez instytucję bankową lub urząd pocztowy.
Jednakże jeżeli polecenie przelewu dokonane zostało przy wykorzystaniu systemu elektronicznych opłat bankowych SWIFT potwierdzenie wydania polecenia przelewu ma formę kopii sprawozdania SWIFT, pieczętowanej i podpisanej przez odpowiednio upoważnionego urzędnika banku lub urzędu pocztowego.";
2) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5. ust. 4 nie ma zastosowania, jeżeli do wniosku załączone są odpowiednie dokumenty dowodowe wykazujące, iż osoba dokonująca opłaty wydała instytucji bankowej lub urzędowi pocztowemu należyte polecenie przelewu kwoty opłaty w EUR na rachunek bankowy Urzędu; art. 4 ust. 5 stosuje się mutatis mutandis.";
b) dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
Jeżeli opłata za wniosek zostanie otrzymana, lecz wniosek nie jest ważny na mocy art. 50 rozporządzenia podstawowego, Urząd zatrzyma kwotę 300 EURz opłaty za wniosek i dokona zwrotu kwoty pozostałej, powiadamiając wnioskodawcę o wadach znalezionych we wniosku.";
3) w art. 9 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Urząd obciąży posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin (zwanego dalej "posiadaczem";) opłatą za każdy rok trwania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin (opłata roczna) w wysokości 300 EUR za lata 2003–2005 oraz 435 EUR za rok 2006 i następne.
2.
Opłaty roczne należy wnosić:
a) w odniesieniu do pierwszego roku trwania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, w ciągu 60 dni od daty przyznania prawa; oraz
b) w odniesieniu do następnych lat trwania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego poprzedzającego miesiąc, w którym przypada rocznica przyznania.";
4) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. b) tiret piąte "300 ECU" zastępuje się "100 EUR";
b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Jeżeli wniosek o wpis określony w ust. 1 lit. b) lub c) dotyczy więcej niż jednego wniosku lub zarejestrowanego prawa, o który występuje, lub którego właścicielem jest ta sama osoba, ponoszona jest tylko jedna opłata.";
5) W załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
6) Skreśla się załącznik II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 571/2003
z dnia 28 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2] w szczególności jego art. 80,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu rozwiązania szczególnego problemu praktycznego, termin ustanowiony w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dla wprowadzenia odstępstwa od art. 2 ust. 2, powinien zostać zmieniony. Stosowanie różnych przepisów dotyczących umożliwienia odstępstwa, nakłada poważne i złożone obciążenia administracyjne, szczególnie w zakresie kontroli i kar. W interesie należytego zarządzania określona data powinna zostać odroczona do dnia 31 lipca 2003 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1227/2000 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 315/2003 [4], powinno zostać odpowiednio zmienione.
(3) Środki działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1227/2000 otrzymuje brzmienie:
"1a) Termin 31 lipca 2002 r. ustanowiony w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostaje odroczony do dnia 31 lipca 2003 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 573/2003
z dnia 28 marca 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania decyzji Rady 2003/18/WE w zakresie koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty zbożowe pochodzące z Rumunii i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2003/18/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą sfinalizowania Protokołu dostosowania handlowych aspektów Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 2003/18/WE, Wspólnota podejmuje środki w celu ustanowienia na każdy rok gospodarczy przywozowych kontyngentów taryfowych o zerowej stawce celnej na pszenicę, mieszankę żyta z pszenicą oraz kukurydzę pochodzące z Rumunii.
(2) W celu zapewnienia, że przywóz pszenicy i mieszanki żyta z pszenicą objętych tymi kontyngentami jest uporządkowany i niespekulacyjny, powinny one podlegać wydawaniu pozwoleń na przywóz.
Pozwolenia należy wydawać w ramach ustalonych limitów, na wniosek zainteresowanych stron, pod warunkiem, gdzie właściwe, ustalenia współczynnika redukcji w odniesieniu do wnioskowanych ilości.
(3) W celu zapewnienia właściwego zarządzania tymi kontyngentami, powinno się ustanowić ostateczne terminy składania wniosków o pozwolenie oraz powinno się określić informacje, jakie należy zamieścić we wnioskach oraz w pozwoleniach.
(4) W celu uwzględnienia warunków dostawy, pozwolenia na przywóz powinny być ważne od dnia ich wydania do końca miesiąca następującego po miesiącu ich wydania.
(5) Mając na względzie należyte zarządzanie kontyngentami, należy ustanowić przepis zawierający odstępstwo od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [3], w odniesieniu do zbywalnego charakteru pozwoleń i tolerancji odnoszącej się do ilości dopuszczonych do swobodnego obrotu.
(6) W celu zapewnienia należytego zarządzania kontyngentami, zabezpieczenia dotyczące pozwoleń na przywóz powinno się ustalić na stosunkowo wysokim poziomie, w drodze odstępstwa od art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2305/2002 [5].
(7) Szybkie, dwustronne przekazywanie informacji w odniesieniu do ilości wnioskowanych oraz przywiezionych powinno zostać ustanowione między Komisją a Państwami Członkowskimi.
(8) Jako, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2435/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Rumunią [6] zostało uchylone decyzją 2003/18/WE, rozporządzenie Komisji (WE) nr 2809/2000 z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do sektora produktów zbożowych rozporządzeń (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000 i (WE) nr 2851/2000 ustanawiających niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne pochodzące z Republiki Bułgarii, Republiki Słowackiej, Republiki Czeskiej, Rumunii i odpowiednio Rzeczypospolitej Polskiej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1218/96 [7], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2864/2000 [8], powinno zostać zmienione.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przywóz pszenicy i mieszanki żyta z pszenicą objętych kodem CN 1001 i określonych w załączniku I pochodzące z Rumunii i korzystające z zerowej stawki należności przywozowych, na mocy kontyngentu taryfowego noszącego numer porządkowy 09.4766, zgodnie z decyzją 2003/18/WE, podlega wydawaniu, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pozwolenia na przywóz.
2.
Przywóz kukurydzy objętej kodem CN 10059000 i określonej w załączniku I pochodzącej z Rumunii i korzystającej z zerowej stawki należności przywozowych, na mocy kontyngentu taryfowego noszącego numer porządkowy 09.4767, zgodnie z decyzją 2003/18/WE, podlega wydawaniu, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pozwolenia na przywóz.
3.
Produkty określone w ust. 1 i 2 zostają dopuszczone do swobodnego obrotu po przedstawieniu jednego z następujących dokumentów:
a) świadectwo przewozowe EUR1 wydane przez właściwe organy w Rumunii zgodnie z protokołem 4 Układu Europejskiego między Wspólnotą a Rumunią [9];
b) deklaracja na fakturze dostarczona przez eksportera zgodnie z tym protokołem.
Artykuł 2
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz składane są właściwym organom Państw Członkowskich najpóźniej do godziny 13.00 czasu brukselskiego w drugi poniedziałek każdego miesiąca.
Każdy wniosek o pozwolenie odnosi się do ilości nieprzekraczającej ilości dostępnej na przywóz właściwego produktu w ciągu danego roku gospodarczego.
2.
Najpóźniej do godziny 18.00 czasu brukselskiego tego samego dnia, właściwe organy Państw Członkowskich przekazują Komisji za pośrednictwem faksu (nr (32–2) 295–25–15), zgodnie ze wzorem w załączniku II, całkowitą ilość wynikającą ze zsumowania wszystkich ilości podanych na wnioskach o pozwolenia na przywóz.
Ta informacja jest przekazywana odrębnie od informacji dotyczących innych wniosków o pozwolenie na przywóz odnoszących się do zboża.
3.
Jeżeli całkowite ilości dla każdego z danych produktów od początku roku gospodarczego oraz ilość określona w ust. 2 przekraczają limit kontyngentu na dany rok gospodarczy, Komisja ustala, nie później niż trzeciego dnia roboczego od daty złożenia wniosków, pojedynczy wskaźnik redukcji, który stosuje się do ilości, o jakie wnioskowano.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 3, pozwolenia wydawane są piątego dnia roboczego, po dniu wniesienia wniosku.
Nie później niż o godzinie 18.00 czasu brukselskiego dnia, w którym wydano pozwolenia, właściwe organy Państw Członkowskich przesyłają za pośrednictwem faksu do Komisji całkowita ilość wynikającą ze zsumowania ilości, na które wydano pozwolenia na przywóz tego samego dnia.
Artykuł 3
Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (EW) nr 1291/2000, okres ważności pozwolenia liczy się od daty faktycznego wystawienia.
Pozwolenia na przywóz są ważne do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym zostały wydane.
Artykuł 4
Prawa wynikające z pozwolenia na przywóz nie są zbywalne.
Artykuł 5
Ilości dopuszczone do swobodnego obrotu nie mogą przekraczać tych podanych w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
Cyfra "0" jest umieszczana w tym celu w sekcji 19 pozwolenia.
Artykuł 6
Wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz i pozwolenie na przywóz zawierają następujące informacje:
a) w sekcji 8, nazwę kraju pochodzenia.
b) w sekcji 20, jeden z następujących wpisów:
- Reglamento (CE) no 573/2003
- Forordning (EF) nr. 573/2003
- Verordnung (EG) Nr. 573/2003
- Kανονισμός (EK) αριθ.
573/2003
- Regulation (EC) No 573/2003
- Règlement (CE) no 573/2003
- Regolamento (CE) n. 573/2003
- Verordening (EG) nr. 573/2003
- Regulamento (CE) n.o 573/2003
- Asetus (EY) N:o 573/2003
- Förordning (EG) nr 573/2003 ;
c) w sekcji 24, wyrazy "stawka zerowa".
Artykuł 7
Zabezpieczenie na pozwolenia na przywóz przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wynosi 30 EUR na tonę.
Artykuł 8
W rozporządzeniu (WE) nr 2809/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2809/2000 z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania, w sektorze produktów zbożowych, rozporządzeń (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000 oraz (WE) nr 2851/2000 ustanawiających niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne pochodzące z Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Słowackiej i Rzeczypospolitej Polskiej odpowiednio oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1218/96."
;
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Przywóz produktów wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia pochodzących z Republiki Czeskiej, Republiki Słowackiej oraz Rzeczypospolitej Polskiej i kwalifikujących się do częściowego lub całkowitego zwolnienia z ceł w przywozie na ilości i według stawek redukcji lub poziomu cła określonego tam, podlega obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.";
3) W załączniku I skreśla się wiersz dotyczący Rumunii.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 578/2003
z dnia 28 marca 2003 r.
wprowadzające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 174/1999 ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 30 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20a rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 186/2003 [4], ustanawia zasady zarządzania kontyngentami mleka w proszku w celu wywozu do Republiki Dominikańskiej na mocy Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską, zatwierdzonego decyzją Rady 98/486/WE [5].
W wyniku trudności ze stosowaniem tego Protokołu, które mogły spowodować konieczność zmian do istniejących ustaleń, okres składania wniosków na kontyngent od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. powinien zostać odroczony.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od przepisów art. 20a ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, na okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. wnioski o pozwolenie powinny być składane od dnia 1 do 10 maja 2003 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2003
z dnia 31 marca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2335/1999 ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do brzoskwiń i nektaryn
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 47/2003 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2335/1999 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 46/2003 [4], ustanawia minimalne wymogi jakości w odniesieniu do brzoskwiń i nektaryn.
(2) Brzoskwinie oraz nektaryny muszą być dostatecznie rozwinięte i dostatecznie dojrzałe w celu zapobieżenia wprowadzaniu do obrotu produktów o niezadowalającej jakości.
(3) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2335/1999 musi zostać zmienione.
(4) Z punktu widzenia terminu wprowadzenia do obrotu pierwszych wspólnotowych brzoskwiń i nektaryn, niniejsze rozporządzenie musi jak najszybciej wejść w życie.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2335/1999 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 599/2003
z dnia 1 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 [1] z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 223/2003 [2], w szczególności jego art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ochrona zdrowia i dobrostanu zwierząt musi być oparta przede wszystkim na zapobieganiu, dzięki środkom takim jak właściwy dobór ras i szczepów oraz właściwe zrównoważone diety.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 nakłada precyzyjne ograniczenia w zakresie żywienia.
W szczególności, dostarczanie substancji podstawowych, takich jak witaminy, powinno być zapewnione przez środki naturalne.
(3) Zharmonizowane zasady ekologicznej produkcji zwierzęcej są stosunkowo nowe i hodowcy mogą nadal napotykać trudności w nabywaniu zwierząt zdolnych do zaadaptowania się do warunków miejscowych i/lub do odpowiednich systemów zarządzania i w zaopatrzeniu swoich zwierząt we wszystkie niezbędne składniki, jakich te potrzebują do harmonijnego wzrostu, w szczególności w odniesieniu do niektórych witamin rozpuszczalnych w tłuszczach w przypadku przeżuwaczy.
(4) Dlatego potrzebne jest odstępstwo w celu zezwolenia w warunkach szczególnych, wyjątkowo i tylko na okres przejściowy, na stosowanie witamin A, D i E.
(5) Zezwoleniu temu towarzyszy zobowiązanie Państw Członkowskich do powiadomienia o tym Komisji.
(6) Komitet, przewidziany w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego. Zgodnie z art. 14 akapit czwarty rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, Komisja przekazała wniosek Radzie. Ponieważ Rada nie zajęła żadnego stanowiska w terminie trzech miesięcy przewidzianym w art. 14 akapit piąty tego samego rozporządzenia, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 wprowadza się następujące zmiany:
a) część B załącznika I zostaje zmieniona zgodnie z pkt 1 załącznika do niniejszego rozporządzenia;
b) części C i D załącznika II zostają zmienione zgodnie z pkt 2 załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 606/2003
z dnia 2 kwietnia 2003 r.
zatwierdzające działania w celu kontroli zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw przeprowadzane w Izraelu przed przywozem do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 47/2003 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1148/2001 z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 408/2003 [4], ustala warunki dla zatwierdzenia działań kontrolnych wykonywanych przez niektóre państwa trzecie, które o to proszą przed przywozem do Wspólnoty.
(2) W dniu 30 lipca 2001 r. władze izraelskie przekazały Komisji wniosek o zatwierdzenie działań kontrolnych wykonywanych przez służbę kontroli jakości świeżych produktów podlegającą Służbie Ochrony i Kontroli Roślin (SOKR) izraelskiego Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Wniosek stanowi, że SOKR posiada niezbędne kadry, wyposażenie i obiekty do przeprowadzania kontroli, że stosuje metody odpowiadające metodom określonym w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 oraz że świeże owoce i warzywa wywożone z Izraela do Wspólnoty odpowiadają wspólnotowym normom handlowym.
(3) Informacje przekazane Komisji przez Państwa Członkowskie wskazują, że w okresie od 1997 r. do 2000 r. występowanie niezgodności z normami handlowymi w odniesieniu do przywozu świeżych owoców i warzyw z Izraela było stosunkowo niskie.
(4) Przedstawiciele izraelskich organów inspekcji regularnie uczestniczyli w międzynarodowych wysiłkach na rzecz uzgodnienia norm handlowych dla owoców i warzyw w ramach Grupy Roboczej ds. normalizacji produktów łatwo psujących się i rozwoju jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKGNZ).
Ponadto Izrael uczestniczy programie Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) na rzecz zastosowania międzynarodowych norm dla owoców i warzyw.
Ponadto izraelskie organy kontroli przez wiele lat uczestniczyły w różnych seminariach i akcjach szkoleniowych organizowanych przez różne Państwa Członkowskie.
(5) Dlatego kontrole zgodności przeprowadzane przez Izrael powinny być zatwierdzone z mocą od dnia wprowadzenia w życie procedury współpracy administracyjnej przewidzianej w art. 7 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 zatwierdza się kontrole zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw, przeprowadzane przez Izrael przed przywozem do Wspólnoty.
Artykuł 2
Szczegółowe informacje dotyczące władz publicznych i izraelskiego organu kontroli określonego w art. 7 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 są podane w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Świadectwa określone w art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1148/2001, wystawione po przeprowadzeniu kontroli określonych w art. 1 niniejszego rozporządzenia, muszą być sporządzane na formularzach zgodnie ze wzorem podanym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2003
z dnia 2 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2505/96 dotyczące salda niektórych niezależnych wspólnotowych kontyngentów taryfowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2505/96 z dnia 20 grudnia 1996 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2287/2002 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Salda przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 2505/96 dla niektórych niezależnych wspólnotowych kontyngentów taryfowych są niewystarczające dla spełnienia potrzeb przemysłu wspólnotowego w odniesieniu do bieżącego okresu obowiązywania kontyngentów.
(2) W celu zapewnienia niezakłóconego wykorzystania tych kontyngentów, saldo powinno zostać zwiększone z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r. lub od dnia 1 lipca 2002 r. w zależności od daty rozpoczęcia tych kontyngentów.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2505/96 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2505/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dla okresu obowiązywania od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2003 r. kwotę kontyngentów taryfowych o numerze porządkowym 09.2612 zastępuje się150 tonami.
2.
Dla okresu obowiązywania od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 30 czerwca 2003 r. kwotę kontyngentów taryfowych o numerze porządkowym 09.2976 zastępuje się 900000 sztukami.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 617/2003
z dnia 4 kwietnia 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych, przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych (Carne dos Açores, Borrego do Nordeste Alentejano, Carne de Porco Alentejano, Pomodoro di Pachino, Uva da tavola di Mazzarrone)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 2003 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Portugalia przesłała Komisji dwa wnioski o zarejestrowanie nazw "Carne dos Açores" i "Borrego do Nordeste Alentejano" jako oznaczeń geograficznych oraz jeden wniosek o zarejestrowanie nazwy "Carne de Porco Alentejano" jako nazwy pochodzenia, a Włochy przesłały Komisji dwa wnioski o zarejestrowanie nazw "Pomodoro di Pachino" i "Uva da tavola di Mazzarrone" jako oznaczeń geograficznych.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia wniosek uznano za spełniający wszelkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierający wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4.
(3) Komisja nie otrzymała żadnego sprzeciwu na podstawie art. 7 tego rozporządzenia w następstwie opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] pozostałych nazw wymienionych w niniejszym Załączniku.
(4) Dlatego nazwy powinny zostać wpisane do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 492/2003 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy w niniejszym Załączniku dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI), jak przewiduje art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003
z dnia 4 kwietnia 2003 r.
ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającego wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zadaniem Komisji jest przyjęcie środków w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa w Unii Europejskiej.
Rozporządzenie jest najodpowiedniejszym instrumentem w tym celu.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2320/2002 oraz w celu zapobiegania czynom bezprawnym środki ustanowione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być tajne i niepublikowane.
(3) W tym celu niezbędne jest dopuszczenie rozróżnienia między portami lotniczymi w świetle oceny lokalnego ryzyka.
Dlatego należy informować Komisję o portach lotniczych uznawanych za przedstawiające mniejsze ryzyko.
(4) Należy również dopuścić zróżnicowanie środków wykonawczych w zależności od rodzaju działalności lotniczej.
Należy informować Komisję o stosowaniu środków wyrównawczych w celu zapewnienia równoważnych poziomów bezpieczeństwa.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpieczeństwa Lotnictwa Cywilnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia niezbędne środki w celu wprowadzenia w życie i technicznego dostosowania wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa, jakie mają być włączone do krajowych programów bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
- "Krajowy program bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego" oznacza przepisy, praktyki i procedury przyjęte przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 w celu zapewnienia bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego na ich terytorium,
- "Właściwy organ" oznacza organ krajowy wyznaczony przez Państwo Członkowskie na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 jako odpowiedzialny za koordynację i monitorowanie wprowadzania w życie ich krajowego programu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego.
Artykuł 3
Poufność
Środki określone w art. 1 są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Środki te są tajne i nie można ich opublikować.
Są udostępnione tylko osobom należycie upoważnionym przez Państwo Członkowskie lub Komisję.
Artykuł 4
Powiadomienie
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję na piśmie o wszystkich portach lotniczych, w odniesieniu do których skorzystały z możliwości dopuszczonych zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. a) lub lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2320/2002.
Artykuł 5
Środki wyrównawcze
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję na piśmie o środkach wyrównawczych, które są stosowane zgodnie z ppkt 4.2 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2320/2002.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 kwietnia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 625/2003
z dnia 2 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [2], w szczególności jego art. 26, 33 i 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tytuł I rozdział I rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1795/2002 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy odnośnie do wykorzystania winogron, moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego lub rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego.
Doświadczenie wykazuje, że produkty spożywcze niekwalifikujące się do objęcia systemem powinny zostać określone bardziej szczegółowo, administracyjne obciążenia spoczywające na użytkownikach i przetwórcach soku powinny zostać zmniejszone oraz powinny zostać wprowadzone odpowiednie przepisy w celu monitorowania właściwego wykorzystywania soku.
Udział procentowy ilości produktów spożywczych, które muszą być poddawane kontroli, powinien być wyższy niż dotyczący produktów kontrolowanych w ramach innych systemów, ponieważ często dany produkt jest zużywany w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym wypłacana jest pomoc.
(2) W ramach systemu pomocy w odniesieniu do moszczu używanego w celu podwyższenia zawartości alkoholu w produktach winiarskich odniesienie do metody określania zawartości alkoholu powinno zostać skorygowane.
W celu ułatwienia pracy Państwom Członkowskim powinny one być odpowiedzialne za administrowanie wnioskami dotyczącymi przyznania pomocy.
W celu umożliwienia przeprowadzania szczegółowych i skutecznych kontroli należy ustanowić przepisy dotyczące kontroli.
(3) W celu zapewnienia jednakowego traktowania przypadków problematycznych należy dokonać harmonizacji przepisów odnoszących się do wypłaty pomocy przewidzianych na mocy różnych systemów pomocy objętych rozporządzeniem (WE) nr 1623/2000.
(4) W celu umożliwienia przeprowadzania szczegółowych i skutecznych kontroli w przypadku pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wina należy ustanowić przepisy dotyczące kontroli oraz wyjaśnić marginesy tolerancji do celów sprawdzania zawartości alkoholu moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego.
W celu ułatwienia wypłaty zaliczek na podstawie niniejszego środka należy dokonać zmian odpowiedniej procedury administracyjnej.
(5) W odniesieniu do uzgodnień dotyczących destylacji produktów ubocznych winiarstwa uzasadnione jest dostosowanie pomocy i cen odpowiednio do danego produktu ubocznego. Dlatego pomoc zryczałtowana oraz zryczałtowana cena powinny zostać zniesione.
Ponadto, aby zareagować na zmiany strukturalne w sektorze, należy zezwolić zainteresowanym Państwom Członkowskim na rozszerzenie zwolnienia z obowiązku dostarczania produktów ubocznych przeznaczonych do destylacji w stosunku do niektórych kategorii producentów.
(6) Jeżeli Państwo Członkowskie podejmie decyzję o różnicowaniu cen skupu wypłacanych producentom według wydajności na mocy przepisów dotyczących destylacji określonych w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, należy umożliwić przedłużenie terminu, w którym pomoc jest wypłacana gorzelnikom.
(7) W celu zapewnienia należytego przeprowadzenia transakcji finansowych w ramach destylacji w sytuacji kryzysowej, jak przewidziano w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, należy potwierdzić, że zaliczka na cenę, która ma być zapłacona gorzelnikom przez agencję interwencyjną, jest traktowana tak samo jak pomoc przewidziana w przypadku pozostałej destylacji.
(8) W odniesieniu do środków dotyczących destylacji należy uchylić przepis odnoszący się do używania części wina poddanego kontroli jako reprezentatywnej dla całości wina dostarczanego do celów destylacji.
Ponadto zaliczki wypłacane w przypadku destylacji w sytuacji kryzysowej i uznawane za pomoc należy objąć systemem sankcji i te same przepisy należy wprowadzić w odniesieniu do różnych destylacji w celu zapewnienia, że producentom wypłaca się cenę minimalną za wyprodukowane przez nich wino, w przypadku gdy gorzelnik nie dopełni tego obowiązku.
(9) Doświadczenie wykazało, że należy dostosować ustalenia dotyczące zbytu alkoholu otrzymanego w ramach różnych środków dotyczących destylacji i znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
Dlatego w przypadku znacznych ilości alkoholu należy ustalać ostateczne terminy zbywania alkoholu z uwzględnieniem poszczególnych przypadków.
W celu podniesienia możliwości zwiększenia obrotu należy znieść obecne ograniczenia geograficzne w sprzedaży alkoholu.
Należy również określić warunki dotyczące kontroli miejsca przeznaczenia alkoholu wykorzystywanego w sektorze paliwowym.
(10) Ze względu na wymogi zarządzania środkami interwencyjnymi wiążącymi się z koniecznością dostarczania Komisji przez Państwa Członkowskie wielu informacji należy ustanowić odpowiednie zasady dotyczące dostarczania tych informacji.
(11) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 powinno zostać zmienione.
(12) Celem wprowadzenia niektórych zmian jest wyjaśnienie obowiązujących przepisów lub dostarczenie dodatkowych informacji i zmiany te są korzystne dla podmiotów gospodarczych.
Dlatego niektóre przepisy powinny być stosowane z mocą wsteczną.
(13) Celem pozostałych zmian jest poprawa zasad regulujących pojedyncze środki dotyczące zbywania alkoholu.
Dlatego przepisy te powinny być stosowane od dnia opublikowania niniejszego rozporządzenia.
(14) Dotychczas większość przepisów zmieniających przewiduje techniczne zmiany dotyczące rynkowych środków zarządzania.
W celu uniknięcia zakłóceń w bieżącym roku winiarskim przepisy zmieniające należy stosować od przyszłego roku winiarskiego.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1623/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł I rozdział I otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ I PRODUKCJA SOKU WINOGRONOWEGO
Artykuł 3
Cel pomocy
Pomoc na mocy art. 35 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 jest przyznawana przetwórcom, którzy:
a) sami są producentami lub grupami producentów i którzy przetwarzają lub przetworzyli we własnym imieniu na sok winogronowy winogrona z własnego zbioru oraz moszcz gronowy i zagęszczony moszcz gronowy otrzymane całkowicie z ich własnego zbioru winogron; lub
b) nabywają bezpośrednio lub pośrednio od producentów lub grup producentów winogrona wyprodukowane we Wspólnocie oraz moszcz gronowy i zagęszczony moszcz gronowy w celu przetwarzania ich na sok winogronowy.
Użyty moszcz gronowy i zagęszczony moszcz gronowy muszą być otrzymywane z winogron wyprodukowanych we Wspólnocie.
Artykuł 4
Produkcja innych produktów spożywczych z soku winogronowego
Otrzymany sok winogronowy lub zagęszczony sok winogronowy mogą zostać przetworzone na jakikolwiek produkt spożywczy inny niż produkty winiarskie określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 lub produkty określone w art. 35 ust. 1 lit. b) i c) tego rozporządzenia.
Artykuł 5
Wymogi techniczne odnoszące się do produktów
1.
Surowce do produkcji soku winogronowego określone w art. 3 powinny posiadać solidną właściwą jakość handlową i powinny nadawać się do przetwarzania na sok winogronowy.
2.
Wykorzystywany moszcz gronowy i moszcz uzyskiwany z użytych winogron powinien mieć w temperaturze 20 °C gęstość 1,055–1,100 gramów na centymetr sześcienny.
3.
W trakcie wykorzystywania do wytwarzania produktów spożywczych sok winogronowy powinien spełniać wymagania określone w dyrektywie Rady 2001/112/EWG [*] Dz.U. L 10 z 12.1.2002, str. 58..
Artykuł 6
Przepisy administracyjne stosowane do celów kontroli w stosunku do przetwórców
1.
Przetwórcy, którzy podejmują czynności w celu produkcji soku winogronowego podczas bieżącego roku winiarskiego, przedkładają właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, przed rozpoczęciem każdego roku winiarskiego, harmonogram przetwarzania soku winogronowego.
Jeżeli przetwórca podejmuje czynności w celu produkcji soku winogronowego po raz pierwszy po rozpoczęciu roku winiarskiego, harmonogram należy sporządzić przed rozpoczęciem czynności.
Harmonogram zawiera następujące informacje:
a) rodzaj surowców przeznaczonych do przetwarzania (winogrona, moszcz gronowy lub zagęszczony moszcz gronowy);
b) miejsce składowania moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego przeznaczonego do przetworzenia;
c) miejsce, w którym ma się odbywać przetwarzanie.
2.
Przetwórcy, którzy dokonują czynności w celach produkcji soku winogronowego wyłącznie w określonych terminach, przedstawiają właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, co najmniej w terminie trzech dni roboczych przed rozpoczęciem czynności, deklarację przetwarzania.
Deklaracja przetwarzania zawiera następujące informacje:
a) informacje wymagane na podstawie ust. 1 akapit drugi;
b) ilość winogron, moszczu gronowego lub zagęszczonego moszczu gronowego przeznaczoną do przetwarzania;
c) gęstość moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego;
d) termin rozpoczęcia i przewidywany czas trwania czynności przetwórczych.
Deklaracja obejmuje minimalne ilości:
a) 1,3 tony winogron;
b) 10 hektolitrów moszczu gronowego;
c) 3 hektolitry zagęszczonego moszczu gronowego.
3.
Poza informacjami określonymi w ust. 1 i 2 Państwa Członkowskie mogą wymagać od przetwórców dostarczenia dodatkowych informacji.
4.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego stempluje harmonogramy i deklaracje przewidziane w ust. 1 i 2 i kopię zwraca przetwórcy.
5.
W drodze wyjątku od ust. 1, 2 i 3 Państwa Członkowskie mogą wprowadzić procedury uproszczone w odniesieniu do przetwórców, którzy wykorzystują nie więcej niż 5 ton winogron lub 40 hl moszczu gronowego lub 12 hl zagęszczonego moszczu gronowego każdego roku winiarskiego.
6.
Przetwórcy prowadzą rachunek zapasów wskazujący następujące informacje zaczerpnięte z dokumentów towarzyszących lub rejestrów określonych w art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
a) ilość i gęstość surowców dostarczanych każdego dnia do ich obiektów oraz, gdzie stosowne, nazwę i adres sprzedawcy;
b) ilość i gęstość surowców używanych każdego dnia;
c) ilość soku winogronowego produkowanego każdego dnia;
d) ilość soku winogronowego opuszczającego ich obiekty każdego dnia oraz nazwę i adres odbiorcy lub ilość soku winogronowego wykorzystywanego każdego dnia przez przetwórcę.
Dokumenty towarzyszące dotyczące rachunku zapasów udostępniane są przy każdej kontroli władzom przeprowadzającym inspekcje.
Artykuł 7
Przepisy administracyjne stosowane do celów kontroli w stosunku do użytkowników
1.
Do celów niniejszego rozdziału "użytkownik" oznacza każdy podmiot dokonujący jednej z następujących czynności: butelkowania, pakowania lub prezentacji soku winogronowego lub zagęszczonego soku winogronowego, składowania z zamiarem sprzedaży jednemu lub większej liczbie przedsiębiorstw odpowiedzialnych za prowadzenie czynności opisanych powyżej lub poniżej lub wytwarzania z tego soku innych produktów spożywczych.
Takie czynności mogą również być wykonywane przez przetwórców, jak określono w art. 3.
2. Użytkownicy przedkładają właściwemu organowi miejsca rozładunku pisemne zobowiązanie do nieprzetwarzania soku winogronowego na produkty winiarskie określone w załączniku I to rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 lub produkty określone w art. 35 ust. 1 lit. b) i c) tego rozporządzenie.
Państwa Członkowskie ustanawiają wymagania dotyczące przedkładania tych zobowiązań.
Jednakże zobowiązanie musi zostać złożone przed użyciem soku winogronowego lub zagęszczonego soku winogronowego oraz nie później niż cztery miesiące od złożenia wniosku o przyznanie pomocy określonego w art. 8 niniejszego rozporządzenia.
Wywóz uznaje się za zgodny z takimi zobowiązaniami.
3.
W przypadku gdy przetwórcy wysyłają sok winogronowy do użytkownika we Wspólnocie:
a) przetwórcy wskazują w dokumencie towarzyszącym określonym w art. 70 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, czy produkcja soku winogronowego była lub czy zostanie objęta wnioskiem o przyznanie pomocy przez nich złożonym i faktyczną lub planowaną datę przedłożenia wniosku;
b) użytkownicy wysyłają dokument towarzyszący właściwemu organowi miejsca rozładunku nie później niż w terminie 15 dni od dnia otrzymania danego produktu;
c) w przypadku gdy użytkownicy wysyłają sok, który otrzymali, innemu podmiotowi we Wspólnocie, zapewniają, że podmiot ten złoży podpis na ich pisemnym zobowiązaniu i przedłoży zobowiązanie właściwemu organowi w terminie określonym w ust. 2 akapit drugi;
d) właściwy organ po otrzymaniu pisemnego zobowiązania stempluje dokument towarzyszący i wysyła przetwórcy odpowiedniego soku winogronowego kopię ostemplowanego dokumentu towarzyszącego nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania zobowiązania.
4. Na mocy art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2729/2000 [**] Dz.U. L 316 z 15.12.2000, str. 16. w trakcie roku winiarskiego właściwy organ przeprowadza kontrole w drodze pobieranie próbek na podstawie analizy ryzyka, w celu zapewnienia, że zobowiązanie określone w ust. 2 niniejszego artykułu zostało wykonane. Kontrole odnoszą się do co najmniej 10 % ilości objętych wnioskiem o ostemplowanie dokumentów towarzyszących przewidziane w ust. 3 lit. d) niniejszego artykułu otrzymanych w trakcie poprzedniego roku winiarskiego.
Artykuł 8
Wnioski o przyznanie pomocy
1.
Przetwórcy określeni w art. 6 ust. 1 nie później niż w terminie sześciu miesięcy po zakończeniu roku winiarskiego przedstawiają właściwemu organowi Państwa Członkowskiego wnioski o przyznanie pomocy.
Wnioskom towarzyszą następujące dokumenty:
a) kopia harmonogramu przetwarzania, którego dotyczy;
b) kopia rachunku zapasów określonego w art. 6 ust. 6 lub wyciąg; Państwa Członkowskie mogą żądać, aby takie kopie i wyciągi były poświadczone przez organ właściwy do przeprowadzania inspekcji.
Państwa Członkowskie mogą wymagać dodatkowej dokumentacji.
2.
Przetwórcy określeni w art. 6 ust. 2 nie później niż w terminie sześciu miesięcy po zakończeniu czynności przetwórczych przedstawiają właściwemu organowi Państwa Członkowskiego wnioski o przyznanie pomocy.
Wnioskom towarzyszą następujące dokumenty:
a) kopia deklaracji przetwarzania, której dotyczy;
b) kopia rachunku zapasów określonego w art. 6 ust. 6 lub wyciąg; Państwa Członkowskie mogą żądać, aby takie kopie i wyciągi były poświadczone przez organ właściwy do przeprowadzania inspekcji.
Wnioski o przyznanie pomocy wskazują ilość surowców faktycznie poddanych przetworzeniu i datę zakończenia czynności przetwórczych.
3.
Przetwórca nie później niż w terminie sześciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy przedkłada właściwemu organowi Państwa Członkowskiego:
a) egzemplarz dokumentu towarzyszącego ostemplowanego przez właściwy organ zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. d);
b) egzemplarz dokumentu towarzyszącego ostemplowanego pieczęcią celną poświadczającą dokonanie wywozu.
4.
W drodze wyjątku od ust. 1 i 2 Państwa Członkowskie mogą wprowadzić procedury uproszczone w stosunku do przetwórców, którzy wykorzystują nie więcej niż 5 ton winogron lub 40 hl moszczu gronowego, lub 12 hl zagęszczonego moszczu gronowego każdego roku winiarskiego.
Procedury te muszą zostać zakończone w terminie nie późniejszym niż sześć miesięcy od zakończenia roku winiarskiego.
Artykuł 9
Kwoty pomocy i zasady
1.
Pomoc na wykorzystanie winogron, moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego ustala się na jednostkę ilości surowca faktycznie użytego w następujący sposób:
a)dla winogron: _BAR_ 4,952 EUR na 100 kg; _BAR_
b)dla moszczu gronowego: _BAR_ 6,193 EUR na hl; _BAR_
c)dla zagęszczonego moszczu gronowego: _BAR_ 21,655 EUR na hl. _BAR_
2.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej nie wypłaca się pomocy w odniesieniu do ilości surowca przekraczających następujące współczynniki między surowcem a otrzymanym sokiem winogronowym:
a) 1,3 dla winogron w 100 kg na hl;
b) 1,05 dla moszczu w hl na hl;
c) 0,30 dla zagęszczonego moszczu w hl na hl.
W przypadku gdy uzyskanym produktem jest zagęszczony sok winogronowy, powyższe współczynniki należy pomnożyć przez 5.
Artykuł 10
Wypłata pomocy
Właściwy organ wypłaca pomoc w terminie trzech miesięcy od dnia przedstawienia wymaganej dokumentacji określonej w art. 8.
Artykuł 11
Zaliczki
1.
Przetwórcy mogą żądać wypłaty zaliczki w kwocie równej pomocy określonej w art. 9 obliczonej dla surowców, w stosunku do których mogą przedstawić dowód potwierdzający dostarczenie tych surowców do ich obiektów, pod warunkiem że złożyli na rzecz właściwego organu zabezpieczenie.
Wysokość zabezpieczenia wynosi 120 % kwoty zaliczki.
2.
Zaliczki wypłacane są przez właściwy organ w terminie trzech miesięcy od dnia przedstawienia dowodu, że zabezpieczenie zostało złożone.
Jednakże nie wypłaca się zaliczek przed dniem 1 stycznia danego roku winiarskiego.
3.
Po dokonaniu przez właściwy organ sprawdzenia wymaganej dokumentacji, określonej w art. 8, zabezpieczenie określone w ust. 1 niniejszego artykułu podlega zwrotowi w całości lub w części zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 11a
Kary i przypadki siły wyższej
1.
Jeżeli przetwórca przedstawia wymaganą dokumentację określoną w art. 8 z opóźnieniem, lecz w terminie sześciu miesięcy od dnia wygaśnięcia terminu określonego w tym artykule, wysokość kwoty pomocy zmniejsza się o 30 %.
Jeżeli przetwórca przedstawi wymaganą dokumentację po upływie terminu sześciu miesięcy określonego powyżej, pomoc nie zostaje wypłacona.
2.
Jeżeli w następstwie przeprowadzenia kontroli zostanie ujawnione, że użytkownik nie wykonał zobowiązania określonego w art. 7 ust. 2 i 3, przetwórca zobowiązany zostaje do zwrotu pomocy.
Jeżeli użytkownik ma miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie, w którym znajduje się miejsce zamieszkania przetwórcy, zainteresowane Państwo Członkowskie bezzwłocznie powiadamia Państwo Członkowskie, w którym znajduje się miejsce zamieszkania przetwórcy, o niewykonaniu zobowiązania.
3.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jeżeli zostanie ujawnione, że przetwórcy nie wykonali obowiązków, którym podlegają na mocy niniejszego rozdziału, innych niż zobowiązanie do przetworzenia na sok winogronowy surowców objętych wnioskiem o przyznanie pomocy, pomoc zostaje zmniejszona.
Zainteresowane Państwo Członkowskie ustala stawkę obniżenia pomocy.
4.
Jeżeli ilość faktycznie wykorzystanego surowca wynosi 95 % i 99,9 % ilości surowca, w odniesieniu do której wypłacono zaliczkę, zabezpieczenie określone w art. 11 ulega przepadkowi wyłącznie w odniesieniu do ilości nieprzetworzonej w ciągu roku winiarskiego.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jeżeli ilość surowca faktycznie wykorzystanego wynosi mniej niż 95 % ilości surowca, w odniesieniu do której wypłacono zaliczkę, zabezpieczenie ulega przepadkowi w całości.
5.
W przypadkach siły wyższej właściwy organ Państwa Członkowskiego określa środki, które uzna za właściwe w świetle przedstawionych powodów, i powiadamia o tym Komisję."
2) W art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Potencjalne stężenie alkoholu produktów wymienionych w ust. 1 określa się przez zastosowanie danych z tabeli korelacji, stanowiącej załącznik I do niniejszego rozporządzenia do odczytów refraktometru w temperaturze 20 °C użytego zgodnie z metodą określoną w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 558/9 [*] Dz.U. L 58 z 11.3.1993, str. 50..
Dopuszcza się tolerancję 0,2 w kontrolach przeprowadzanych przez właściwy organ."
3) W art. 14 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustanowić przepisy zezwalające na przedkładanie kilku wniosków o przyznanie pomocy, obejmujących niektóre z czynności mających na celu zwiększenie zawartości alkoholu."
4) Dodaje się art. 14a w brzmieniu:
"Artykuł 14a
Kontrole
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia przeprowadzenia kontroli niezbędnych w celu sprawdzenia w szczególności tożsamości i objętości produktu użytego w celu zwiększenia zawartości alkoholu oraz w celu sprawdzenia zgodności z załącznikiem V, pkt C i D do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
Producenci zobowiązani są do zezwolenia na przeprowadzenie kontroli określonych w ust. 1 w każdym momencie."
5) Artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
Wypłata pomocy
Właściwy organ wypłaca pomoc nie później niż do dnia 31 sierpnia następującego po zakończeniu bieżącego roku winiarskiego."
6) Artykuł 29 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) odczyt uzyskany w temperaturze 20 °C przy pomocy refraktometru użytego zgodnie z metodą określoną w załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 558/93.
Dopuszcza się tolerancję 0,5 dla moszczu gronowego i 1 dla zagęszczonego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego."
7) Artykuł 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 produkty objęte umową mogą być poddawane tylko takim zabiegom i procesom enologicznym, które są niezbędne do ich konserwacji.
Dopuszcza się zmianę ilości objętej umową, która nie może przekroczyć 2 % w odniesieniu do wina i 3 % w odniesieniu do moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego i rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego.
W przypadku gdy nastąpiła zmiana w wysokości podatku VAT, dopuszczalną zmianę ustanawia się odpowiednio na poziomie 3 %–4 %."
8) Dodaje się art. 35a w brzmieniu:
"Artykuł 35a
Kontrole
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich podejmują wszelkie środki w celu zapewnienia przeprowadzenia kontroli niezbędnych do sprawdzenia tożsamości i objętości produktu objętego umową i w celu zgodności z art. 34.
2.
Producenci zobowiązani są do zezwolenia na kontrole określone w ust. 1 w każdym momencie."
9) Artykuł 37 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 37
Wypłata pomocy
1.
Właściwy organ wypłaca pomoc nie później niż w terminie trzech miesięcy od wygaśnięcia umowy składu.
2.
W przypadkach gdy umowa została rozwiązana zgodnie z art. 33 lub 35 niniejszego rozporządzenia, pomoc jest wypłacana proporcjonalnie do rzeczywistego okresu obowiązywania umowy.
Właściwy organ wypłaca pomoc nie później niż w terminie trzech miesięcy od dnia rozwiązania umowy."
10) Artykuł 38 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 38
Zaliczki
1.
Producenci mogą żądać wypłaty zaliczki na ich rzecz, pod warunkiem że na rzecz agencji interwencyjnej wniesione zostało zabezpieczenie w wysokości 120 % zaliczki.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 32 kwotę zaliczki oblicza się na podstawie kwoty pomocy dla danego produktu, jak określono w art. 25.
2.
Zaliczki wypłacane są przez agencję interwencyjną w terminie trzech miesięcy od przedstawienia dowodu potwierdzającego, że zabezpieczenie zostało złożone.
3.
Z chwilą wypłaty pomocy przez właściwy organ zabezpieczenie określone w ust. 1 podlega zwrotowi.
W przypadku utraty prawa do pomocy zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia zabezpieczenie podlega przepadkowi w całości.
Jeżeli stosowanie art. 36 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia powoduje, że kwota pomocy jest niższa niż kwota już wypłacona, zabezpieczenie zmniejsza się o 120 % kwoty nadpłaty należnej pomocy.
Zabezpieczenia obniżone w ten sposób zwracane są nie później niż w ciągu trzech miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy.
W przypadku zastosowania klauzuli przewidzianej art. 29 ust. 5 i) Państwa Członkowskie dokonują niezbędnych zmian."
11) Artykuł 43 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"W celach przeprowadzenia czynności destylacji określonych w niniejszym tytule Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia zgodności z obowiązkiem ustanowionym w akapicie drugim."
12) Artykuł 45 wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 1 dodaje się następujący akapit drugi:
"Państwa Członkowskie mogą przewidzieć dostawę przed terminem wskazanym w akapicie pierwszym."
b) Skreśla się ust. 2.
13) Artykuł 46 ust. 3 lit a) ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) W strefie uprawy winorośli C: dwa litry czystego alkoholu o stężeniu rzeczywistym lub potencjalnym/100 kg, w przypadku gdy są one uzyskiwane z odmian wymienionych w klasyfikacji odmian winorośli dla danej jednostki administracyjnej jako odmiany inne niż odmiany winorośli właściwej; 2,8 litra czystego alkoholu o stężeniu rzeczywistym lub potencjalnym/100 kilogramów, w przypadku gdy są one uzyskiwane z odmian wymienionych w klasyfikacji odmian winorośli dla jednostki administracyjnej wyłącznie jako odmiany winorośli właściwej;.".
14) Artykuł 48 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 48
Pomoc wypłacana gorzelnikom
1.
Pomoc, określoną w art. 27 ust. 11 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, ustala się na % objętość alkoholu i na hektolitr produktu otrzymanego w wyniku destylacji w sposób następujący:
a) dla alkoholu obojętnego:
- otrzymanego z wytłoków: 0,8453 EUR,
- otrzymanego z wina i osadów winiarskich: 0,4106 EUR;
b) dla wyrobów spirytusowych wydestylowanych z wytłoków i destylatów lub surowego alkoholu otrzymanego z wytłoków o stężeniu alkoholu wynoszącego co najmniej 52 % objętościowe: 0,3985 EUR;
c) dla winiarskich wyrobów spirytusowych i surowego alkoholu otrzymanego z wina i osadów winiarskich: 0,2777 EUR.
W przypadku gdy gorzelnik udowodni, że destylat lub surowy alkohol uzyskany w wyniku destylacji wytłoków został wykorzystany w inny sposób niż spirytusy destylowane z wytłoków, wypłaca się dodatkową kwotę 0,3139 EUR/% obj./hl.
2.
Pomoc nie należy się w odniesieniu do ilości wina dostarczonego do destylacji, przekraczającej o więcej niż 2 % zobowiązanie producenta określone w art. 45 niniejszego rozporządzenia."
15) W art. 49 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Producenci, którzy podczas danego roku winiarskiego nie wyprodukują sami we własnych obiektach więcej niż 25 hektolitrów wina lub moszczu gronowego zwolnieni są z obowiązku dostarczenia jakichkolwiek ilości."
b) dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Na mocy art. 27 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 Państwa Członkowskie mogą postanowić, w stosunku do ich całego terytorium lub jego części, że producenci, którzy nie przekraczają ustanowionego poziomu produkcji i prowadzą produkcję sami we własnych obiektach, mogą zwolnić się z obowiązku dostarczania produktów ubocznych, określonego w ust. 3 i 6 niniejszego artykułu, poprzez wycofanie tych produktów w ramach nadzoru.
Jednakże wymieniony wyżej poziom produkcji nie może przekraczać poziomu 80 hl wina lub moszczu."
16) Artykuł 58 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Producenci podlegający jednemu z obowiązków określonych w art. 45 lub 54 niniejszego rozporządzenia, którzy dostarczyli co najmniej 90 % ilości produktu, który zobowiązali się dostarczyć do dnia 15 lipca bieżącego roku winiarskiego, mogą wykonać swoje zobowiązanie, dostarczając pozostałą ilość przed terminem ustalanym przez właściwy organ krajowy, który nie może przypadać później niż do dnia 31 lipca następnego roku winiarskiego."
17) W art. 60 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 5 dodaje się następujący, drugi akapit:
"W przypadku destylacji określonej w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz w przypadku gdy Państwo Członkowskie różnicuje cenę skupu według plonu z hektara, jak przewidziano w art. 55 ust. 2, okres wskazany w akapicie pierwszym wynosi siedem miesięcy."
b) skreśla się ust. 6.
18) W art. 62 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Cena, która ma być zapłacona gorzelnikom przez właściwy organ za dostarczony produkt, ustalana jest w % obj./hl w następujący sposób:
a) destylacja na mocy art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
- surowy alkohol uzyskany z wytłoków: 1,872 EUR,
- surowy alkohol uzyskany z wina i osadów winiarskich: 1,437 EUR;
b) destylacja na mocy art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
- surowy alkohol uzyskany z wina: 1,799 EUR.
W przypadkach gdy alkohol składuje się w pomieszczeniach, w których jest wytwarzany, powyższe ceny są pomniejszane o 0,5 % obj./hl alkoholu."
b) skreśla się ust. 3.
19) W art. 67 ust. 1 dodaje się następujący trzeci akapit:
"Zaliczka na cenę płaconą gorzelnikom przez agencję interwencyjną, która może być określona na podstawie destylacji określonej w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, jest taka sama jak wysokość pomocy określona w akapicie drugim."
20) W art. 73 skreśla się ust. 2.
21) W art. 74 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Agencja interwencyjna odzyskuje od producenta kwotę równą całości lub części kwoty pomocy lub zaliczki wypłacanej gorzelnikowi, w przypadkach gdy producent nie spełnia wymagań ustanowionych regułami wspólnotowymi w odniesieniu do omawianych czynności destylacji, z powodu jednej z następujących przyczyn:
a) niedopełnienie obowiązku przedstawiania deklaracji dotyczącej zbiorów, produkcji lub zapasów w wymaganym terminie;
b) przedstawiona deklaracja dotycząca zbiorów, produkcji lub zapasów została uznana przez właściwy organ Państwa Członkowskiego za niekompletną lub niedokładną, w przypadku gdy brakujące lub niepoprawne dane mają istotne znaczenie dla stosowania danego środka;
c) niewykonanie obowiązków ustanowionych w art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w przypadku gdy naruszenie zostało wykryte lub zgłoszone gorzelnikowi, po tym jak gorzelnik zapłacił minimalną cenę na podstawie wcześniejszych deklaracji.
W przypadku przewidzianym w akapicie pierwszym lit. a) kwota do zwrotu jest ustalona zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1282/2001 [*] Dz.U. L 176 z 29.6.2001, str. 14..
W przypadku przewidzianym w akapicie pierwszym lit. b) kwota do zwrotu jest ustalona zgodne z zasadami ustanowionymi w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1282/2001.
W przypadku przewidzianym w akapicie pierwszym lit. c) kwota do zwrotu jest równa całkowitej kwocie pomocy lub zaliczki wypłaconej na rzecz gorzelnika."
b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
W przypadku ustalenia, że gorzelnik nie zapłacił producentowi ceny nabycia w terminie ostatecznym ustanowionym w art. 65 ust. 7, agencja interwencyjna wypłaca producentowi przed dniem 1 czerwca następującego po danym roku winiarskim kwotę równą kwocie pomocy lub zaliczki, w odpowiednim przypadku, za pośrednictwem agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego producenta.
W takim przypadku gorzelnikowi nie przysługuje pomoc ani zaliczka."
22) Artykuł 86 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 86
Otwarcie procedur przetargowych
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może ogłosić jeden lub więcej przetargów na każdy kwartał na wywóz do niektórych państw trzecich ze szczególnym przeznaczeniem towaru wyłącznie dla sektora paliw silnikowych.
Dany alkohol musi być przywieziony i poddany odwodnieniu w państwie trzecim w celu końcowego wykorzystania wyłącznie w sektorze paliw silnikowych w danym państwie trzecim."
23) W art. 91 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 7 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Polecenie wycofania określa termin, z którego upływem alkohol musi zostać usunięty z magazynu danej agencji interwencyjnej.
Termin usunięcia nie może być dłuższy niż osiem dni od daty wydania polecenia wycofania.
Jednakże w przypadku gdy polecenie wycofania obejmuje więcej niż 25000 hl, termin może być dłuższy niż osiem dni, lecz nie dłuższy niż 15 dni."
b) ust. 10 otrzymuje brzmienie:
"10.
Alkohol musi zostać usunięty z magazynów każdej danej agencji interwencyjnej w terminie, który zostanie ustalony w chwili ogłoszenia przetargu, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999."
24) Artykuł 93 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Alkohol musi zostać usunięty z magazynów każdej danej agencji interwencyjnej w terminie, który zostanie ustalony w chwili otwarcia publicznej sprzedaży, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999."
25) Skreśla się art. 95 ust. 3.
26) W art. 101 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, gdy alkohol podlega wywozowi do państw trzecich z końcowym przeznaczeniem wyłącznie do sektora paliw silnikowych, kontrole dotyczące rzeczywistego wykorzystania przeprowadza się do chwili, gdy alkohol ulega wymieszaniu z znacznikiem skażającym w kraju przeznaczenia.
W przypadku gdy alkohol jest zbywany do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie, kontrole te przeprowadza się do momentu dostarczenia do przedsiębiorstwa paliwowego wykorzystującego bioetanol lub do zatwierdzonej firmy, wskazanej w art. 92, w przypadku gdy nadzór określony w ust. 3 zapewniany jest od chwili, gdy alkohol jest dostarczony do tej zatwierdzonej firmy.
W przypadkach przewidzianych w akapicie pierwszym i drugim dany alkohol musi pozostawać pod nadzorem organu urzędowego, który gwarantuje jego wykorzystanie w sektorze paliw silnikowych na podstawie specjalnych ustaleń podatkowych wymagających takiego szczególnego przeznaczenia towaru."
27) W tytule IV dodaje się art. 102a w brzmieniu:
"Artykuł 102a
Odstępstwo od terminów płatności
W drodze wyjątku od przepisów regulujących nieprzekraczalne terminy płatności przewidziane dla właściwego organu Państwa Członkowskiego stosownie do niniejszego rozporządzenia, jeżeli organ ten uzasadnił wątpliwości co do kwalifikowania się beneficjenta do przyznania pomocy, przeprowadza on niezbędne kontrole i nie dokonuje wypłat do momentu potwierdzenia kwalifikowania się podmiotu do przyznania pomocy."
28) Artykuł 103 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 103
Powiadamianie Komisji
1.
W przypadku pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wina i moszczu na mocy tytułu III rozdział I rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 Państwa Członkowskie powiadamiają:
a) nie później niż do dnia 31 grudnia roku winiarskiego następującego po roku, w którym zawarto umowy, o ilościach moszczu gronowego przetworzonego na zagęszczony moszcz gronowy lub rektyfikowany zagęszczony moszcz gronowy w okresie obowiązywania umowy i o ilościach uzyskanych w taki sposób;
b) najpóźniej do dnia 5 marca bieżącego roku winiarskiego o ilościach produktów objętych umową dnia 16 lutego.
2.
W przypadku destylacji na podstawie art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 Państwa Członkowskie powiadamiają na koniec października, grudnia, lutego, kwietnia, czerwca i sierpnia o:
a) ilości wina, osadu winiarskiego i wina wzmocnionego do celów destylacji, które zostały poddane destylacji w poprzednich dwóch miesiącach;
b) ilościach alkoholu w podziale na pozycje: alkohol obojętny, alkohol surowy i wyroby spirytusowe wydestylowane z wina,
- wytworzonych w trakcie poprzedniego okresu,
- przejętych przez agencje interwencyjne w trakcie poprzedniego okresu,
- zbytych przez agencje interwencyjne w trakcie poprzedniego okresu oraz wielkości procentowej ilości wywiezionych i ustalonych cenach sprzedaży,
- znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych pod koniec poprzedniego okresu.
3.
W zakresie dotyczącym zbytu alkoholu przejętego przez agencje interwencyjne, jak określono w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Państwa Członkowskie powiadamiają na koniec każdego miesiąca o:
a) ilościach alkoholu usuniętego w trakcie poprzedniego miesiąca w ramach procedury przetargowej;
b) ilościach alkoholu usuniętego w trakcie poprzedniego miesiąca w następstwie publicznej sprzedaży.
4.
W przypadku destylacji na mocy art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Państwa Członkowskie na koniec każdego miesiąca powiadamiają o:
a) ilościach wina poddanego destylacji w trakcie poprzedniego miesiąca;
b) ilościach alkoholu kwalifikującego się do pomocy dodatkowej w trakcie poprzedniego miesiąca.
5.
W przypadku pomocy w odniesieniu do zagęszczonego oraz rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego użytego do celów wzbogacenia, jak przewidziano w art. 34 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 31 grudnia roku winiarskiego następującego po bieżącym roku winiarskim, powiadamiają o:
a) liczbie producentów, którzy otrzymali pomoc;
b) ilości wzbogaconego wina;
c) ilościach zagęszczonego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego wykorzystanych do celów wzbogacania, wyrażonych w postaci potencjalnego stężenia alkoholu w % objętościowych na hektolitr i w podziale według stref uprawy winorośli pochodzenia.
6. W przypadku pomocy na produkcję soku winogronowego oraz innych produktów spożywczych uzyskiwanych z takiego soku winogronowego, jak przewidziano w art. 35 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 30 kwietnia w odniesieniu do poprzedniego roku winiarskiego, powiadamiają o:
a) ilościach surowców objętych wnioskami o przyznanie pomocy w podziale według rodzaju;
b) ilościach surowców, na które została przyznana pomoc w podziale według rodzaju.
7. W przypadku pomocy produkcyjnej na niektóre produkty w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii, jak przewidziano w art. 35 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 30 kwietnia w odniesieniu do poprzedniego roku winiarskiego, powiadamiają o:
a) ilościach moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego objętych wnioskami o przyznanie pomocy w podziale na strefę uprawy winorośli, z której pochodzą surowce;
b) ilościach moszczu gronowego i zagęszczonego moszczu gronowego, w stosunku do których została przyznana pomoc w podziale na strefę uprawy winorośli, z której pochodzą surowce;
c) o cenach płaconych przez producentów i przedsiębiorców za moszcz gronowy i zagęszczony moszcz gronowy.
8.
Państwa Członkowskie powiadamiają:
a) nie później niż do dnia 30 kwietnia w odniesieniu do poprzedniego roku winiarskiego o przypadkach, w których gorzelnicy i producenci wzbogaconego wina do celów destylacji nie wykonali swoich obowiązków, i o podjętych w konsekwencji działaniach;
b) 10 dni przed końcem każdego kwartału o działaniach podjętych w odpowiedzi na odwołania złożone w związku z przypadkami siły wyższej i o działaniach podjętych w tych sytuacjach przez właściwe władze w przypadkach objętych niniejszym rozporządzeniem."
29) Tytuł załącznika I otrzymuje brzmienie:
"Tabela równoważności między potencjalnym stężeniem alkoholu a odczytami uzyskanymi w temperaturze 20 °C przy pomocy refraktometru użytego zgodnie z metodą ustanowioną w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 558/93."
30) Załącznik IV zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 626/2003
z dnia 3 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2377/2002 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym Wspólnoty na jęczmień do produkcji słodu z państw trzecich i wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, mającego na celu wniesienie poprawki do koncesji dotyczących zboża w stosunku do przewidzianych w harmonogramie CXL załączonym do Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT) [3], w szczególności jej art. 2,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Kanadą na podstawie art. XXVIII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT), mającego na celu wniesienie poprawki do koncesji dotyczących zboża przewidzianych w harmonogramie CXL WE załączonym do GATT [4], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2377/2002 [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 159/2003 [6], otwiera kontyngent taryfowy przy przywozie w wysokości 50000 ton na jęczmień do produkcji słodu objęty pozycją HS 100300. art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia, dotyczący zabezpieczeń, umożliwia podmiotom gospodarczym uniknąć przepadku zabezpieczenia w każdym przypadku, gdy importerzy są w stanie przedstawić nowe pozwolenie na przywóz wystawione w ramach kontyngentu na jęczmień objętego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2376/2002 [7], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 539/2003 [8].
(2) Ponieważ ta możliwość powoduje szereg problemów natury praktycznej na szczeblu organów celnych oraz stwarza okazje do bezprawnego korzystania z tych kontyngentów taryfowych, właściwe jest zniesienie przepisu.
(3) W celu rozwiązania problemów natury praktycznej w regulacjach celnych dotyczących przywozu jęczmienia do produkcji słodu w przypadkach gdy świadectwa zgodności są dostarczone, konieczna jest zmiana przepisów niniejszego rozporządzenia dotyczących procedury certyfikacyjnej dla jęczmienia do produkcji słodu.
(4) W ramach kontyngentu taryfowego na pszenicę zwyczajną i jęczmień, istotne jest zharmonizowanie terminów składania wniosków o pozwolenia we wszystkich Państwach Członkowskich w przypadku świąt państwowych.
Takie same przepisy powinny mieć również zastosowanie do kontyngentów taryfowych na jęczmień do produkcji słodu.
(5) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2377/2002 powinno być odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2377/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Jeżeli kryteria jakości i/lub warunki odnoszące się do przetwarzania wymienione w art. 5 i 6 niniejszego rozporządzenia nie są spełnione, zabezpieczenie do pozwolenia na przywóz określone w art. 10 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1162/95 oraz zabezpieczenie dodatkowe określone w art. 6 ust. 2 lit. b) niniejszego rozporządzenia ulegają przepadkowi.".
2.
W art. 8 zdanie ostatnie skreśla się wyrazy "i podpisy".
3.
W art. 9 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Nie później niż do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu złożenia wniosków o pozwolenia, właściwe organy przesyłają do Komisji przy użyciu faksu, zawiadomienie zgodne ze wzorem określonym w Załączniku II oraz podając całkowitą ilość będącą sumą wszystkich ilości wskazanych we wnioskach o pozwolenia na przywóz."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 627/2003
z dnia 4 kwietnia 2003 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2176/2002 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków w zakresie klasyfikacji towarów, o których mowa w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej. Zasady te mają także zastosowanie do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub wprowadzającej dodatkowe jej podkategorie a ustanowionej szczególnymi przepisami Wspólnoty, mając na uwadze zastosowanie taryf celnych oraz innych środków związanych z obrotem towarami.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi, towary opisane w kolumnie 1 tabeli w załączniku do niniejszego rozporządzenia, powinny być klasyfikowane według kodów Nomenklatury Scalonej wymienionych w kolumnie 2, w oparciu o uzasadnienie przedstawione w kolumnie 3.
(4) Wskazane jest, aby osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej, mogła nadal powoływać się na tą informację, zgodnie z przepisami określonymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4], przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli przedstawionej w załączniku są sklasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej i opatrzone kodami tej Nomenklatury podanymi w kolumnie 2 tabeli.
Artykuł 2
Na wiążąca informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może nadal powoływać się, na mocy art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Urzędowym Dzienniku Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 629/2003
z dnia 8 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 528/1999 ustanawiające środki w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek w odniesieniu do działań kwalifikujących się do otrzymania finansowania wspólnotowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 ust. 9 rozporządzenia nr 136/66/EWG od dnia 1 listopada 2001 r. 1,4 % pomocy produkcyjnej dla producentów oliwy z oliwek i oliwek stołowych jest przyznawane w celu finansowania środków regionalnych w Państwach Członkowskich, aby poprawić jakość produkcji oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz jej wpływ na środowisko naturalne. Jednakże rozporządzenie Komisji (WE) nr 528/1999 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 593/2001 [4], nie zawiera odniesień do produkcji oliwek stołowych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 528/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 528/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 528/1999 z dnia 10 marca 1999 r. ustanawiające środki w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek i oliwek stołowych"
2) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsze rozporządzenie określa środki oraz tryb postępowania w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych na szczeblu regionalnym oraz jej wpływ na środowisko.";
b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) litery b), c), d) oraz e) otrzymują brzmienie:
"b) poprawa warunków hodowli i pielęgnacji drzewek oliwnych, zbioru, przechowywania i przetwarzania oliwek oraz przechowywania otrzymanej oliwy i oliwek stołowych;
c) pomoc techniczna dla plantatorów, młynów i zakładów zajmujących się przetwórstwem oliwek stołowych, aby wspomóc poprawę środowiska, jakość produkowanych oliwek oraz ich przetwarzanie na oliwę i oliwki stołowe;
d) poprawa zbytu wytłoczyn i pozostałości z przetwarzania, tak aby nie szkodzić środowisku;
e) szkolenie, dostarczanie informacji oraz prezentacje dla rolników, młynów i zakładów zajmujących się przetwórstwem oliwek stołowych na temat jakości oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz wpływu na środowisko produkcji oliwy z oliwek i oliwek stołowych;"
ii) litera g) otrzymuje brzmienie:
"g) współpraca z wyspecjalizowanymi agencjami w sprawie programów badawczych w celu poprawy jakości oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia oraz oliwek stołowych i tym samym pomocy w poprawie środowiska;";
c) w ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Środki owadobójcze przeciwko musze oliwkowej muszą być stosowane w powiązaniu z przynętami białkowymi.
Jednakże w szczególnych okolicznościach może być dopuszczone stosowanie środków owadobójczych bez przynęt białkowych pod kierunkiem agencji odpowiedzialnej za ustalanie zabiegów.
Środki owadobójcze i ich sposób stosowania musi być taki, aby poziom pozostałości w oliwkach z określonych stref lub w produkowanej z nich oliwie czy oliwkach stołowych nie przekraczał najwyższych dopuszczalnych poziomów ustalonych w prawodawstwie wspólnotowym."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 631/2003
z dnia 7 kwietnia 2003 r
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1334/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1638/98 w zakresie programów działania podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek na lata gospodarcze 2002/2003 i 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 4a ust. 4 lit. a) i c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1334/2002 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1965/2002 [4], ustanawia dla lat gospodarczych 2002/2003 i 2003/2004 zasady zatwierdzenia i programy działania organizacji podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek w celach finansowania wspólnotowego przewidzianego w art. 4a rozporządzenia (WE) nr 1638/98. W celu uproszczenia zarządzania tymi uregulowaniami i ożywienia szerokiego uczestnictwa organizacji w sektorze, należy zmienić niektóre warunki zatwierdzenia zrzeszeń organizacji producentów w sektorze.
(2) Ponieważ przepisy w sprawie finansowania programów działania są nowe, ustanowienie programów działania przez zatwierdzone organizacje podmiotów gospodarczych wymaga znaczących prac przygotowawczych.
Dlatego odpowiedni okres określony w rozporządzeniu (WE) nr 1334/2002 wypada przedłużyć.
(3) Wobec tego należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 1334/2002.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1334/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, organizacje podmiotów gospodarczych w sektorze oliwy z oliwek i ich zrzeszenia zatwierdzone na mocy art. 20c rozporządzenia nr 136/66/EWG oraz inne organizacje podmiotów gospodarczych w sektorze oliwek uznane przez Państwo Członkowskie, które przedkłada program pracy zgodnie z art. 5, uważa się zatwierdzone na podstawie niniejszego rozporządzenia, jeżeli spełniają kryteria określone w ust. 1 i 2.
Jednakże stowarzyszenia organizacji producentów mogą obejmować maksymalnie 10 % organizacji producentów niezatwierdzonych zgodnie z lit. a) lub maksymalnie siedem takich organizacji;"
2) w art..
3 ust. 1 "31 marca 2003 r." zastępuje się "31 maja 2003 r.";
3) w art. 5 ust. 2 akapit pierwszy "31 marca 2003 r." zastępuje się "31 maja 2003 r.";
4) w art. 6 ust. 3 akapit pierwszy "31 maja 2003 r." zastępuje się "31 lipca 2003 r.";
5) w art. 11 ust. 2 akapit pierwszy i drugi "30 czerwca 2003 r." zastępuje się "5 września 2003 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 638/2003
z dnia 9 kwietnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 i decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do uzgodnień mających zastosowanie do przywozu ryżu pochodzącego z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP) oraz z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2002 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2;
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych z przetworzenia produktów rolnych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP) oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1706/98 [3], w szczególności jego art. 5;
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską, w dalszym ciągu zwanej "decyzją KTZ" [4], w szczególności art. 6 ust. 5 akapit siódmy załącznika III do tej decyzji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2286/2002 wykonuje uzgodnienia dotyczące przywozu z Państw AKP dokonane w wyniku Umowy o Partnerstwie AKP-WE podpisanej w Cotonou w dniu 23 czerwca 2000 r.
[5] art. 1 ust. 3 tego rozporządzenia wprowadza ogólne uzgodnienia dotyczące zmniejszania opłat celnych za produkty wymienione w wykazie stanowiącym jego załącznik I i przepisy szczególne dotyczące obniżenia opłat celnych za niektóre produkty objęte kontyngentami taryfowymi wymienionymi w jego załączniku II.
Przewidziano kwoty roczne w wysokości 125000 ton ryżu, w równoważniku ryżu łuskanego, i 20000 ton ryżu łamanego.
(2) Decyzja 2001/822/WE stanowi, że kumulacja pochodzenia AKP/KTZ w rozumieniu art. 6 ust. 1 i 5 jej załącznika III ma być dopuszczona w odniesieniu do całkowitej ilości 160000 ton w równoważniku ryżu łuskanego dla produktów objętych kodem CN 1006.
Na początek wydaje się każdego roku pozwolenia na przywóz obejmujące 35000 ton z tej całkowitej ilości dla KTZ i pozwolenia na przywóz dla dalszych 10000 ton dla najsłabiej rozwiniętych KTZ.
(3) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania realizacją tych uzgodnień dotyczących przywozu, należy ustanowić w pojedynczym dokumencie szczegółowe zasady wydawania pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z Państw AKP oraz KTZ.
Dlatego rozporządzenie Komisji (WE) nr 2603/97 z dnia 16 grudnia 1997 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze przy przywozie ryżu pochodzącego z Państw AKP lub krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [6] powinno zostać uchylone.
(4) Do celów zarządzania odnośnymi kontyngentami taryfowymi, w odniesieniu do przypadków nie objętych szczegółowymi zasadami niniejszego rozporządzenia, zastosowanie będą miały zasady ogólne ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r. ustanawiającym specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2333/2002 [8] oraz w rozporządzeniu Komisji (WE nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [10].
(5) Wydawanie pozwoleń na przywóz należy rozkładać w ciągu roku zgodnie z ustalonymi okresami, w celu zapewnienia zrównoważonego zarządzania rynkiem.
Potrzebne są uzgodnienia dotyczące przenoszenia niewykorzystanych ilości z jednego okresu na następny.
(6) Cło może zostać obniżone, pod warunkiem że Państwo AKP wywozu pobiera opłatę wywozową równą obniżce opłat celnych, jak przewidziano to w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2286/2002.
Należy ustanowić szczegółowe zasady dla przedstawiania dowodu na to, że opłaty te zostały wniesione.
(7) Przywóz musi zostać objęty pozwoleniami na przywóz wydawanymi na podstawie pozwoleń na wywóz wydawanych przez organy upoważnione do tego przez Państwa AKP i KTZ.
(8) Pozwolenia niewykorzystane przez najsłabiej rozwinięte KTZ muszą być udostępniane Antylom Niderlandzkim i Arubie, bez wykluczania jednak możliwości przeniesienia ilości na następny okres w danym roku:
(9) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania kontyngentami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 2286/2002 oraz w decyzji 2001/822/WE, od importerów należy wymagać składania zabezpieczenia przy wnoszeniu wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz oraz spełnienia niektórych innych wymagań.
Kontyngenty również należy rozkładać w okresie roku oraz należy określić warunki ważności pozwoleń.
(10) Dla umożliwienia prawidłowego zarządzania przedmiotowymi kontyngentami taryfowymi niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia 1 kwietnia 2003 r.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I PRZEDMIOT
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady zarządzania pozwoleniami na przywóz w odniesieniu do całkowitej kwoty 160000 ton ryżu, wyrażonej w równoważniku ryżu łuskanego, pochodzącego z Państw AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) zgodnie z art. 1 ust. 3 i załącznikami I i II do rozporządzenia (WE) nr 2286/2002 oraz z art. 6 ust. 5 Załącznika III do decyzji 2001/822/WE, oraz w odniesieniu do całkowitej kwoty 20000 ryżu łamanego pochodzącego z państw AKP zgodnie z art. 1 ust. 3 i załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 2286/2002.
ROZDZIAŁ II PRZYWÓZ RYŻU POCHODZĄCEGO Z PAŃSTW AKP
Artykuł 2
Przywóz do Wspólnoty ryżu objętego kodami CN 10061021, 10061023, 10061025, 10061027, 10061092, 10061094, 10061096, 10061098, 100620 i 100630, pochodzącego z Państw AKP, korzysta z obniżenia należności przywozowych w ramach kontyngentu 125000 ton ryżu, wyrażonych w równoważniku ryżu łuskanego, po przedstawieniu pozwolenia na przywóz.
Artykuł 3
1.
Pozwolenia na przywóz, określone w art. 2, są wystawiane każdego roku dla następujących transz produktów:
— styczeń: _BAR_ 41668 ton, _BAR_
— maj: _BAR_ 41666 ton, _BAR_
— wrzesień: _BAR_ 41666 ton, _BAR_
— październik: _BAR_ wszelkie pozostałe ilości. _BAR_
2.
Wszelkie ilości z danej transzy nieobjęte wnioskami o wydanie pozwolenia są przenoszone do następnej transzy zgodnie z art. 13.
Artykuł 4
Przywóz do Wspólnoty ryżu łamanego objętego kodem CN 10064000, pochodzącego z Państw AKP, korzysta z obniżenia należności przywozowych w ramach kwoty wynoszącej 20000 ton po przedstawieniu pozwolenia na przywóz.
Artykuł 5
1.
Pozwolenia na przywóz, określone w art. 4, są wystawiane każdego roku dla następujących transz produktów:
— styczeń: _BAR_ 10000 ton, _BAR_
— maj: _BAR_ 10000 ton, _BAR_
— wrzesień: _BAR_ 0 ton, _BAR_
— październik: _BAR_ wszelkie pozostałe ilości. _BAR_
2.
Wszelkie ilości z danej transzy nie objęte wnioskami o wydanie pozwolenia są przenoszone do następnej transzy.
Artykuł 6
Obniżenie opłat celnych przewidziane w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2286/2002 stosuje się do kwoty cła ustalanej przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1503/96 [11].
Artykuł 7
1.
Obniżenie cła przewidziane w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2286/2002 stosuje się tylko do przywozu ryżu, w odniesieniu do którego państwo wywozu nałożyło opłatę wywozową równą różnicy między opłatą celną mającą zastosowanie do przywozu ryżu z państw trzecich a kwotą ustaloną na mocy art. 6 niniejszego rozporządzenia.
Opłata celna jest opłatą obowiązującą w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia.
2.
Dowód, że została pobrana opłata wywozowa, dostarczany jej poprzez wykazanie kwoty w walucie krajowej i dodanie przez organy celne państwa wywozu jednej z poniższych deklaracji, wraz z podpisem i pieczęcią urzędu celnego, w polu 12 pozwolenia na wywóz, wystawionego przez państwo wywozu zgodnie ze wzorem podanym w załączniku I:
- Gravamen percibido a la exportación del arroz,
- Særafgift, der opkræves ved eksport af ris,
- Bei der Ausfuhr von Reis erhobene Sonderabgabe,
- Ειδικός φόρος που εισπράττεται κατά την εξαγωγή του ρυζιού,
- Special charge collected on export of rice,
- Taxe spéciale perçue à l’exportation du riz,
- Tassa speciale riscossa all’esportazione del riso,
- Bij uitvoer van de rijst opgelegde bijzondere heffing,
- Direito especial cobrado na exportação do arroz,
- Riisin viennin yhteydessä perittävä erityismaksu,
- Särskild avgift för risexport.
3.
Jeżeli opłata wywozowa pobrana przez państwo wywozu jest mniejsza niż obniżenie cła, zastosowane na mocy art. 6, obniżenie jest ograniczane do wysokości pobranej opłaty.
4.
Jeżeli opłata wywozowa pobrana została w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego przywozu, kursem walutowym stosowanym do obliczenia kwoty opłaty faktycznie pobranej jest kurs zarejestrowany na najbardziej reprezentatywnej giełdzie lub giełdach walutowych w tym Państwie Członkowskim w dniu wcześniejszego ustalenia opłaty celnej.
Artykuł 8
W drodze odstępstwa od przepisów art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1162/95 i na podstawie art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, pozwolenia na przywóz ryżu łuskanego, bielonego i półbielonego oraz ryżu łamanego są ważne od faktycznego dnia ich wystawienia do końca trzeciego miesiąca następującego po tej dacie.
Jednakże pozwolenia te nie są ważne po 31 grudnia w roku wydania.
ROZDZIAŁ III PRZYWÓZ RYŻU Z KUMULACJĄ POCHODZENIA AKP/KTZ
Artykuł 9
Przywóz do Wspólnoty ryżu pochodzącego z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) jest, po przedstawieniu pozwolenia na przywóz, zwolniony z opłat celnych w ramach kontyngentu 35000 ton ryżu, wyrażonego w równoważniku ryżu łuskanego, z czego 25000 ton jest zarezerwowane dla Antyli Niderlandzkich i Aruby, a 10000 dla nasłabiej rozwiniętych KTZ.
Artykuł 10
1.
Pozwolenia na przywóz określone w art. 9 są wystawiane każdego roku dla następujących transz produktów, wyrażonych w równoważniku ryżu łuskanego:
a) dla Antyli Niderlandzkich i Aruby:
— styczeń: _BAR_ 8334 ton, _BAR_
— maj: _BAR_ 8333 ton, _BAR_
— wrzesień: _BAR_ 8333 ton, _BAR_
— październik: _BAR_ wszelkie pozostałe ilości. _BAR_
b) dla najsłabiej rozwiniętych KTZ, określonych w załączniku I B do decyzji 2001/822/WE:
— styczeń: _BAR_ 3334 ton, _BAR_
— maj: _BAR_ 3333 ton, _BAR_
— wrzesień: _BAR_ 3333 ton, _BAR_
— październik: _BAR_ wszelkie pozostałe ilości. _BAR_
2.
Ilości ryżu w innych stadiach przetworzenia niż ryż łuskany są przeliczane według stawek ustanowionych w art. 1 rozporządzenia Komisji nr 467/67/EWG [12].
Artykuł 11
1.
Wnioskom o pozwolenie na przywóz musi towarzyszyć oryginalne pozwolenie na wywóz, sporządzone zgodnie z załącznikiem I i wydane przez organy właściwe do wydawania świadectw EUR.1.
2.
Wszelkie ilości danej transzy nieobjęte wnioskami o wydanie pozwolenia są przenoszone do następnej transzy.
3.
W odniesieniu do transzy październikowej, w przypadku gdy wnioski o wydanie pozwolenia złożone przy przywozie z kumulacją pochodzenia z AKP/najsłabiej rozwiniętych KTZ nie obejmują całkowitej udostępnionej ilości, pozostająca z niej ilość może zostać wykorzystana do przywozu produktów pochodzących z Antyli Niderlandzkich lub Aruby.
Artykuł 12
W drodze odstępstwa od przepisów art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1162/95 i na mocy art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, pozwolenia na przywóz ryżu łuskanego, bielonego i półbielonego oraz ryżu łamanego są ważne od dnia ich faktycznego wystawienia do dnia 31 grudnia roku wystawienia.
ROZDZIAŁ IV WSPÓLNE SZCZEGÓŁOWE ZASADY
Artykuł 13
Wnioski o pozwolenia na przywóz ryżu pochodzącego z Państw AKP, objętego kodami CN wymienionymi w art. 2, i ryżu pochodzącego z KTZ, objętego kodem CN 1006, mogą być wnoszone dla ilości przeniesionych jak określono w art. 3 ust. 2.
Jeżeli wnioski o wydanie pozwolenia składane przy przywozie pochodzącym z państw AKP lub z w ramach kumulacji pochodzenia z AKP/KTZ nie obejmują całej udostępnionej ilości, różnica z transzy październikowej, o której mowa w art. 3 ust. 1, może zostać wykorzystana do przywozu produktów pochodzących z KTZ, do maksymalnej ilości 160000 ton, określonej w art. 1.
Artykuł 14
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, procedura stosowana w odniesieniu do wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz oraz do pozwoleń jest taka sama, jak ta ustanowiona w rozporządzeniach (WE) nr 1162/95 i nr 1291/2000.
Artykuł 15
1.
Wnioski o pozwolenie składa się właściwemu organowi zainteresowanego Państwa Członkowskiego w terminie pierwszych pięciu dni roboczych w miesiącu odpowiadającym każdej transzy.
2.
Wnioski o pozwolenie muszą być złożone przez osoby fizyczne lub prawne, które przynajmniej raz w okresie trzech lat poprzedzających datę złożenia wniosku zajmowały się przywozem lub wywozem ryżu, i które zostały wpisane do rejestru publicznego Państwa Członkowskiego.
Dowód dokonywania przywozu lub wywozu handlowego przestawiany jest w drodze przedłożenia co najmniej dwóch należycie poświadczonych pozwoleń na przywóz lub wywóz dostarczonych lub przyznanych składającemu wniosek lub, jeżeli jest to właściwe, zgłoszenia celnego.
3.
Wnioskodawcy mogą złożyć tylko jeden wniosek o pozwolenie w Państwie Członkowskim, w którym są wpisani do rejestru publicznego.
W przypadku gdy jeden podmiot złoży kilka wniosków w jednym lub więcej Państwach Członkowskich, żaden z tych wniosków nie zostanie rozpatrzony.
4.
Wnioski o pozwolenie mogą być składane na nie więcej niż maksymalną ilość ustaloną dla poszczególnej transzy lub miejsca pochodzenia.
Jednakże ilość objęta wnioskiem w ramach danej transzy lub w związku danym miejscem pochodzenia nie może przekroczyć 5000 ton ekwiwalentu ryżu łuskanego.
Artykuł 16
1.
Kraj pierwotnego pochodzenia i kraj pochodzenia są wykazywane w sekcjach 7 i 8 wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz oraz pozwolenia, a wpis "TAK" oznaczany jest krzyżykiem.
2.
W sekcji 20 wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz, wnioskodawcy wykazują transzę, której dotyczy złożony wniosek.
Zawarty być w nim musi jeden z następujących wpisów:
- AKP (art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 638/2003),
- AKP ryż łamany (art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 638/2003),
- KTZ (art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 638/2003),
- KTZ (art. 10 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 638/2003),
- AKP + KTZ (art. 13 rozporządzenia (WE) nr 638/2003).
3.
Sekcja 24 pozwolenia zawiera jeden z następujących zapisów:
a) przy przywozie pochodzącym z Państw AKP:
- Derecho de aduana reducido hasta la cantidad indicada en las casillas 17 y 18 del presente certificado [Reglamento (CE) no 638/2003],
- Nedsat told op til den mængde, der er angivet i rubrik 17 og 18 i denne licens (forordning (EF) nr. 638/2003),
- Ermäßigter Zollsatz bis zu der in den Feldern 17 und 18 dieser Lizenz angegebenen Menge (Verordnung (EG) Nr. 638/2003),
- Μειωμένος δασμός μέχρι την ποσότητα που ορίζεται στα τετραγωνίδια 17 και 18 του παρόντος πιστοποιητικού [Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
638/2003],
- Reduced duty up to the quantity indicated in Sections 17 and 18 of this licence (Regulation (WE) No 638/2003),
- Droit réduit jusqu’à la quantité indiquée dans les cases 17 et 18 du présent certificat [Règlement (CE) no 638/2003],
- Dazio ridotto limitatamente alla quantità indicata nelle caselle 17 e 18 del presente titolo [Regolamento (CE) n. 638/2003],
- Verminderd douanerecht voor ten hoogste de in de vakken 17 en 18 van dit certificaat vermelde hoeveelheid (Verordening (EG) nr. 638/2003),
- Direito reduzido até à quantidade indicada nas casas 17 e 18 do presente certificado [Regulamento (CE) n.o 638/2003],
- Tulli, joka on alennettu tämän todistuksen kohdissa 17 ja 18 esitettyyn määrään asti (asetus (EY) N:o 638/2003),
- Tullsatsen nedsatt upp till den mängd som anges i fält 17 och 18 i denna licens (Förordning (EG) nr 638/2003);
b) przy przywozie pochodzącym z KTZ:
- Exención del derecho de aduana hasta la cantidad indicada en las casillas 17 y 18 del presente certificado [Reglamento (CE) no 638/2003],
- Toldfri op til den mængde, der er angivet i rubrik 17 og 18 i denne licens (forordning (EF) nr. 638/2003),
- Zollfrei bis zu der in den Feldern 17 und 18 dieser Lizenz angegebenen Menge (Verordnung (EG) Nr. 638/2003),
- Ατελώς μέχρι την ποσότητα που ορίζεται στα τετραγωνίδια 17 και 18 του παρόντος πιστοποιητικού [Κανόνισες (ΕΚ) αριθ.
638/2003],
- Exemption from customs duty up to the quantity indicated in Sections 17 and 18 of this licence (Regulation (WE) No 638/2003),
- Exemption du droit de douane jusqu’à la quantité indiquée dans les cases 17 et 18 du présent certificat [Règlement (CE) no 638/2003],
- Esenzione del dazio doganale limitatamente alla quantità indicata nelle caselle 17 e 18 del presente titolo [Regolamento (CE) n. 638/2003],
- Vrijgesteld van douanerecht voor ten hoogste de in de vakken 17 en 18 van dit certificaat vermelde hoeveel-heid (Verordening (EG) nr. 638/2003),
- Isenção de direito aduaneiro até à quantidade indicada nas casas 17 e 18 do presente certificado [Regulamento (CE) n.o 638/2003],
- Tullivapaa tämän todistuksen kohdissa 17 ja 18 esitettyyn määrään asti (asetus (EY) N:o 638/2003),
- Tullfri upp till den mängd som anges i fält 17 och 18 i denna licens (Förordning (EG) nr 638/2003).
Artykuł 17
1.
Państwo Członkowskie, w terminie dwóch dni roboczych od ostatecznej daty składania wniosków o wydanie pozwolenia, powiadamia Komisję za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej o ilościach objętych pozwoleniami na przywóz, w podziale według ośmioznakowych kodów CN, na transze i kraje pochodzenia, podając numer każdego z pozwoleń, oraz nazwę (nazwisko) i adres wnioskodawcy.
Powiadomienia dokonywane są zgodnie z wzorem z załącznika II, nawet jeżeli w danym Państwie Członkowskim nie wniesiono żadnych wniosków.
2.
W terminie 10 dni od ostatecznej daty dla powiadomienia zgodnie z ust. 1 Komisja:
a) decyduje w jakim zakresie złożone wnioski mogą zostać przyjęte.
W przypadku gdy ilości, o które się ubiegają wnioskodawcy, przewyższają ilości dostępne w odniesieniu do danej transzy i pochodzenia, ustala ona procentowe zmniejszenie do zastosowania w stosunku do każdego wniosku;
b) ustala ilości dostępne dla następnej transzy.
3.
W przypadku gdy ilość, na jaką ma być wystawione pozwolenie, jest po zastosowaniu procentowego obniżenia, określonego w ust. 2 lit. a), mniejsza niż 20 ton, wniosek o wydanie pozwolenia może zostać wycofany w terminie dwóch dni roboczych od wejścia w życie rozporządzenia ustalającego wielkość procentową zmniejszenia.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione niezwłocznie.
4.
Pozwolenia na przywóz dla ilości objętych wnioskami, lub dla ilości pozostałych po zastosowaniu zmniejszenia procentowego ustalonego w rozporządzeniu przyjętym na mocy ust. 2 lit. a), są wystawiane w terminie trzech dni roboczych po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 18
W drodze odstępstwa od art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1162/95, kwota zabezpieczenia wymagana przy składaniu wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz wynosi 46 EUR za tonę.
W przypadku gdy ilość, na którą wydawane jest pozwolenie na przywóz, jest mniejsza niż objęta wnioskiem, wysokość zabezpieczenia zostaje proporcjonalnie zmniejszona.
Artykuł 19
W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, prawa wynikające z pozwoleń na przywóz nie są przenaszalne.
Artykuł 20
Artykuł 35 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 stosuje się.
Artykuł 21
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, faksem lub pocztą elektroniczną, zgodnie ze wzorem z załącznika II do niniejszego rozporządzenia, następujące informacje:
a) nie później niż dwa dni robocze po ich wydaniu, ilości, w podziale według ośmioznakowego kodu CN oraz według kraju pochodzenia, objęte wydanymi pozwoleniami na przywóz, daty ich wydania, numery wydanych pozwoleń na wywóz, tam, gdzie jest to właściwe, numery wydanych pozwoleń na przywóz oraz nazwy (nazwiska) i adresy ich posiadaczy;
b) nie później niż dwa miesiące po upływie ważności każdego pozwolenia, ilości, podane w podziale według ośmiocyfrowego kodu CN i państwa pochodzenia, faktycznie dopuszczone do swobodnego obrotu, datę ich dopuszczenia do swobodnego obrotu, numery pozwoleń oraz nazwy i adresy ich posiadaczy.
Powiadomienia takie należy przesłać także w przypadku gdy nie zostało wydane żadne pozwolenie ani nie miał miejsca przywóz.
ROZDZIAŁ V PRZEPISY KOŃCOWE I UCHYLAJĄCE
Artykuł 22
Rozporządzenie (WE) nr 2603/97 traci moc.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 639/2003
z dnia 9 kwietnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z ochroną żywego bydła w czasie transportu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stanowi, że wypłata refundacji za wywóz żywego bydła podlega przepisom ustalonym w prawodawstwie wspólnotowym dotyczącym ochrony zwierząt, w szczególności w dyrektywie Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 95/29/WE [4].
(2) Szczegółowe zasady dotyczące ochrony bydła żywego podczas transportu są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 615/98 [5].
Doświadczenie pokazało potrzebę poprawy wymogów stosowania ochrony zwierząt do celów przyznania refundacji za wywóz tych zwierząt.
Dlatego kontrole i kary przewidziane w wyżej wymienionym rozporządzeniu powinny być wzmocnione.
Dodatkowo, z uwagi na przejrzystość, rozporządzenie (WE) nr 615/98 powinno zostać zastąpione.
(3) W celu zagwarantowania, że utrzymywane są normy ochrony zwierząt, należy wprowadzić system monitorowania w postaci obowiązkowych kontroli w miejscach wyjazdu ze Wspólnoty oraz po opuszczeniu obszaru celnego Wspólnoty, w przypadku zmiany środka transportu, a także w miejscu pierwszego rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia.
(4) W celu przeprowadzenia właściwych kontroli przy wywozie ze Wspólnoty niezbędne jest wyznaczenie miejsc wyjścia.
(5) Ocena warunków fizycznych i stanu zdrowia zwierząt wymaga szczególnej wiedzy fachowej i doświadczenia.
Dlatego kontrole powinny być przeprowadzane przez lekarza weterynarii.
Ponadto, do celów dokładności i ujednolicenia kontroli, powinien być jasny ich zakres oraz ustalony wzór sprawozdania.
(6) Kontrole w państwach trzecich do celów niniejszego rozporządzenia powinny być obowiązkowe oraz powinny być przeprowadzane przez agencje Państw Członkowskich lub międzynarodowe agencje kontroli i nadzoru (zwane dalej SA) zatwierdzone i kontrolowane przez Państwa Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 444/2003 [7]. W celu przeprowadzenia kontroli do celów niniejszego rozporządzenia SA powinny w szczególności spełniać wymogi dotyczące zatwierdzania i kontroli wymienione w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 800/1999 z dniem 1 stycznia 2004 r.
(7) Dodatkowo, oprócz braku wypłaty refundacji wywozowej w przypadku dowodu na to, że nie jest przestrzegana w odniesieniu do dużej liczby zwierząt dyrektywa 91/628/EWG, powinny być zastosowane właściwe kary.
Ponadto, gdy takie nieprzestrzeganie jest spowodowane całkowitym lekceważeniem wymogów ochrony zwierząt, powinna być ustalona całkowita utrata refundacji.
(8) Państwa Członkowskie powinny dostarczać Komisji niezbędnych informacji do celów monitorowania i składania sprawozdań ze stosowania niniejszego rozporządzenia.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Płatność refundacji wywozowych za żywe bydło objęte kodem CN 0102 (zwane dalej "zwierzętami"), zgodnie z art. 33 ust. 9 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 jest uzależniona od spełnienia podczas transportu zwierząt do ich pierwszego miejsca rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia warunku zgodności z przepisami dyrektywy 91/628/EWG oraz niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Kontrole we Wspólnocie
1.
Wywóz zwierząt poza obszar celny Wspólnoty może odbywać się tylko przez następujące miejsca wyjazdu:
a) punkt kontroli granicznej upoważniony decyzją Komisji do przeprowadzania kontroli weterynaryjnej żywych zwierząt kopytnych z państw trzecich;
lub
b) miejsce wyjazdu wyznaczone przez Państwo Członkowskie.
2.
Urzędowy lekarz weterynarii w miejscu wyjazdu ze Wspólnoty sprawdza zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 96/93/WE [8], w odniesieniu do tych zwierząt, na które przyjęto zgłoszenie wywozowe, czy:
a) wymogi ustanowione w dyrektywie 91/628/EWG zostały spełnione z miejsca wysyłki, jak określono w art. 2 ust. 2 lit. e) tej dyrektywy, aż do miejsca wyjazdu; oraz
b) warunki transportu w pozostałym czasie podróży są zgodne z przepisami dyrektywy 91/628/EWG, a konieczne działania zostały podjęte, aby zapewnić zgodność tych warunków do pierwszego rozładunku w państwie trzecim miejsca przeznaczenia.
Urzędowy lekarz weterynarii po przeprowadzeniu kontroli sporządza sprawozdanie zgodnie ze wzorem określonym w załączniku I, poświadczając, że wyniki przeprowadzonej zgodnie z akapitem pierwszym kontroli, są zadowalające lub nie.
Organ weterynaryjny odpowiedzialny za miejsce wyjazdu zachowuje sprawozdanie przez co najmniej trzy lata.
3.
Jeżeli urzędowy lekarz weterynarii w miejscu wyjazdu stwierdzi, że wymagania zgodnie z ust. 2 zostały spełnione, poświadcza to adnotacją:
- Resultados de los controles de conformidad con el artículo 2 del Reglamento (CE) no 639/2003 satisfactorios
- Resultater af kontrollen efter artikel 2 i forordning (EF) nr 639/2003 er tilfredsstillende
- Ergebnisse der Kontrollen nach Artikel 2 der Verordnung (EG) Nr. 639/2003 zufriedenstellend
- Αποτελέοματα τωυ ελέγχωυ βάσει του άρδρου 2 του κανονισμού (EK) αριδ.
639/2003 ικανοποιητικά
- Results of the checks pursuant to Article 2 of Regulation (WE) No 639/2003 satisfactory
- Résultats des contrôles visés à l’article 2 du règlement (CE) no 639/2003 satisfaisants
- Risultati dei controlli conformi alle disposizioni dell’articolo 2 del regolamento (CE) n. 639/2003
- Bevindingen bij controle overeenkomstig artikel 2 van Verordening (EG) nr 639/2003 bevredigend
- Resultados dos controlos satisfatórios nos termos do artigo 2.o do Regulamento (CE) n.o 639/2003
- Asetuksen (EY) N:o 639/2003 2 artiklan mukaisten tarkastuksen tulokset ovat hyväksyttävät
- Resultaten av kontrollen enligt artikel 2 i förordning (EG) nr 639/2003 är tillfredsställande
oraz pieczęcią i podpisem na dokumencie stanowiącym dowód opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty, w sekcji J egzemplarza kontrolnego T5 lub w najbardziej właściwym miejscu dokumentu krajowego.
4.
Urzędowy lekarz weterynarii w miejscu wywozu wpisuje na dokumencie określonym w ust. 3 całkowitą liczbę zwierząt, na które zostało przyjęte zgłoszenie wywozowe, pomniejszoną o liczbę zwierząt, które urodziły lub poroniły podczas transportu, padły lub w odniesieniu do których nie zostały spełnione wymogi dyrektywy 91/628/EWG.
5.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od eksportera, aby przedstawił urzędowemu lekarzowi weterynarii, w miejscu wywozu, uprzednie zawiadomienie o przybyciu dostawy do miejsca wywozu.
6.
W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku w którym stosuje się uproszczoną procedurę tranzytu wspólnotowego transportem kolejowym lub przy pomocy dużych kontenerów, określoną w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 800/199, urzędowy lekarz weterynarii przeprowadza kontrole w pomieszczeniu, do którego zwierzęta te zostały wprowadzone w ramach tej procedury.
Zaświadczenia i adnotacje, określone z ust. 3 i 4 niniejszego artykułu, są umieszczane na dokumencie używanym do celów wypłaty refundacji lub na egzemplarzu kontrolnym T5, w przypadku opisanym w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 3
Kontrole w państwach trzecich
1.
Po opuszczeniu obszaru celnego Wspólnoty eksporter zapewnia, aby zwierzęta podlegały kontroli:
a) w każdym miejscu, gdzie następuje zmiana środka transportu, z wyjątkiem miejsc, gdzie taka zmiana nie była zaplanowana i jest spowodowana wyjątkowymi i nieprzewidzianymi okolicznościami;
b) w miejscu pierwszego rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia.
2.
Przedsiębiorstwo zajmujące się międzynarodową kontrolą i nadzorem, zatwierdzone i kontrolowane w tym celu przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 16 lit. a)-f) rozporządzenia (WE) nr 800/1999 lub urzędowa agencja Państwa Członkowskiego, są odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli wymienionych w ust. 1.
Kontrole przewidziane w ust. 1 są przeprowadzane przez lekarza weterynarii.
Sprawozdanie z każdej kontroli przeprowadzonej zgodnie z ust. 1 jest sporządzane zgodnie z wzorami wymienionymi w załącznikach II i III przez lekarza weterynarii, który dokonał kontroli.
Artykuł 4
Procedura dotycząca wypłaty refundacji wywozowych
1.
Eksporter informuje właściwy organ w Państwie Członkowskim, w którym przyjmuje się zgłoszenie wywozowe, o wszelkich niezbędnych szczegółach transportu, najpóźniej w momencie złożenia deklaracji wywozowej.
Równocześnie lub najpóźniej w momencie uzyskania odpowiedniej informacji eksporter informuje właściwe organy o wszelkich ewentualnych zmianach środka transportu.
2.
Wnioski o wypłatę refundacji wywozowych zgłaszane zgodnie z art. 49 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 muszą być uzupełnione w terminie ustanowionym w tym artykule:
a) odpowiednio wypełnionym dokumentem, zgodnie z art. 2 ust. 3 tego rozporządzenia; oraz
b) sprawozdaniami przewidzianymi w art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia.
3.
W przypadku gdy kontrole określone w art. 3 ust. 1 nie mogły zostać przeprowadzone wskutek okoliczności niezależnych od eksportera, właściwe organy, po złożeniu przez eksportera uzasadnionego wniosku, mogą przyjąć inne dokumenty, na podstawie których można wyciągnąć wniosek, że eksporter spełnił wymogi dyrektywy 91/628/EWG.
Artykuł 5
Brak wypłaty refundacji wywozowych
1.
Refundacja wywozowa nie jest wypłacana za:
a) zwierzęta, które padły podczas transportu, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2;
b) zwierzęta, które urodziły lub poroniły podczas transportu przed pierwszym rozładunkiem w państwie trzecim przeznaczenia;
c) zwierzęta, wobec których właściwe władze uznają, że nie zostały spełnione przepisy dyrektywy 91/628/EWG, w świetle dokumentów określonych w art. 4 ust. 2 i/lub wszystkich innych danych, będące w ich posiadaniu dotyczących zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Waga zwierzęcia, za które nie wypłaca się refundacji, ustalana jest w formie stawki ryczałtowej, poprzez podzielenie całkowitej wagi w kilogramach podanej w zgłoszeniu wywozowym przez całkowitą liczbę zwierząt podaną w tym samym zgłoszeniu.
2.
Jeśli zwierzęta padły podczas transportu w wyniku siły wyższej, po opuszczeniu obszaru celnego Wspólnoty:
a) w przypadku refundacji niezróżnicowanej wypłaca się całkowitą kwotę refundacji,
b) w przypadku refundacji zróżnicowanej wypłaca się część refundacji określoną zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 6
Kary
1.
Dodatkowo refundacja jest obniżana o kwotę równą kwocie refundacji, która nie jest wypłacona na podstawie art. 5 ust. 1, jeśli liczba zwierząt, za które nie wypłacono refundacji wywozowej, wynosi:
a) więcej niż 1 % ilości zadeklarowanej w przyjętym zgłoszeniu wywozowym i przynajmniej dwa zwierzęta; lub
b) więcej niż pięć zwierząt.
2.
Nie wypłaca się refundacji za wszystkie zwierzęta podane w zgłoszeniu wywozowym, jeśli ilość zwierząt, za które nie wypłacono refundacji na podstawie art. 5 ust. 1 wynosi:
a) więcej niż 5 % ilości zadeklarowanej w przyjętym zgłoszeniu wywozowym jednak nie mniej niż dwa zwierzęta; lub
b) 10 zwierząt, jednak nie mniej niż 2 % liczby zadeklarowanej w przyjętym zgłoszeniu wywozowym.
3.
Do celów ust. 1 i 2 nie bierze się pod uwagę zwierząt, które padły podczas transportu oraz zwierząt, które urodziły lub poroniły przed pierwszym rozładunkiem w państwie trzecim przeznaczenia, wobec których eksporter przedstawi dostateczny dla właściwych organów dowód na to, że ich śmierć, narodziny lub poronienie nie były wynikiem braku zgodności z dyrektywą 91/628/EWG.
4.
Kara określona w art. 51 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie ma zastosowania do kwoty niewypłaconej i kwoty obniżenia refundacji zgodnie z art. 5 oraz ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 7
Odzyskanie nadpłaconych kwot
W przypadku gdy po wypłaceniu refundacji okazuje się, że nie zastosowano się do przepisów dyrektywy 91/628/EWG, wypłacenie odpowiedniej części refundacji, wraz z odpowiednią karą wynikającą z art. 6 niniejszego rozporządzenia, traktuje się jako bezprawne i podlega odzyskaniu zgodnie z przepisami art. 52 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 8
Przekazywanie informacji
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nie później niż do dnia 31 marca każdego roku następujące informacje odnoszące się do zastosowania niniejszego rozporządzenia podczas poprzedniego roku kalendarzowego:
a) ilość deklaracji wywozowych na żywe zwierzęta, w odniesieniu do których wypłacono refundację oraz ilość żywych zwierząt, w odniesieniu do których refundacja została wypłacona;
b) ilość deklaracji wywozowych, w odniesieniu do których refundacja nie została całkowicie lub częściowo wypłacona oraz ilość zwierząt, w odniesieniu do których refundacja nie została wypłacona;
c) ilość deklaracji wywozowych, w odniesieniu do których refundacja została całkowicie lub częściowo odzyskana oraz ilość zwierząt, w odniesieniu do których refundacja została odzyskana, włączając zwierzęta, w odniesieniu do których odzyskanie refundacji związane jest z czynnościami wywozowymi przeprowadzonymi przed danym okresem;
d) powody niewypłacenia i odzyskania refundacji za zwierzęta określone w lit. b) i c);
e) kwoty refundacji w euro, które nie zostały wypłacone, oraz kwoty, które zostały odzyskane, włączając odzyskane kwoty odpowiadające czynnościom wywozowym przeprowadzonym przed danym okresem;
f) ilość zgłoszeń wywozowych oraz kwoty, w odniesieniu do których procedura odzyskiwania nie została zakończona;
g) wszelkie pozostałe informacje, które Państwa Członkowskie uznają za właściwe w zakresie funkcjonowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Uchylenie
Traci moc rozporządzenie (WE) nr 615/98.
Jednakże rozporządzenie to nadal stosuje się do zgłoszeń wywozowych przyjętych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są tak jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji podaną w załączniku IV.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 649/2003
z dnia 10 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 139/81, (WE) nr 936/97 oraz (WE) nr 996/97 w zakresie przywozu produktów z wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 139/81 z dnia 16 stycznia 1981 r. określające warunki objęcia niektórych rodzajów mrożonej wołowiny i cielęciny podpozycją 0202 30 50 Nomenklatury Scalonej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 264/1999 [4], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1781/2002 [6], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 996/97 z dnia 3 czerwca 1997 r. w sprawie otwarcia i zarządzania kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonych cienkich przepon wołowych objętych kodem CN 02062991 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1266/98 [8], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzeń (EWG) nr 139/81, (WE) nr 936/97 oraz (WE) nr 996/97 muszą być wydane świadectwa autentyczności, zanim niektóre towary będą mogły zostać przywiezione lub dopuszczone do szczególnych podpozycji Nomenklatury Scalonej. Wykazy organów wydających takie świadectwa są załączone do tych rozporządzeń.
(2) W Argentynie została zmieniona nazwa organu wydającego takie świadectwa autentyczności.
(3) Dlatego rozporządzenia (EWG) nr 139/81, (WE) nr 936/97 oraz (WE) nr 996/97 powinny zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (EWG) nr 139/81 zastępuje się tekstem w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 936/97 nazwę organu wydającego "Secretaría de Agricultura, Ganadería, Pesca y Alimentación (SAGPyA)" zastępuje się "Secretaría de Agricultura, Ganadería, Pesca y Alimentos (SAGPyA)".
Artykuł 3
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 996/97 nazwę organu wydającego "Secretaría de Agricultura, Ganadería, Pesca y Alimentación (SAGPyA)" zastępuje się "Secretaría de Agricultura, Ganadería, Pesca y Alimentos (SAGPyA)".
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 650/2003
z dnia 10 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie przywozu żywych owiec i kóz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 260/2003 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 260/2003, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001, wprowadziło nowe wspólnotowe zasady dotyczące zwalczania, będące następstwem potwierdzenia przypadków trzęsawki owiec wśród małych przeżuwaczy w gospodarstwach, oparte na opinii Naukowego Komitetu Sterującego (SSC) z dnia 4 i 5 kwietnia 2002 r. w sprawie bezpiecznego pozyskiwania materiału pochodzącego od małych przeżuwaczy.
W celu osiągnięcia spójności z takimi zasadami zwalczania zasady dotyczące handlu wewnątrzwspólnotowego owcami hodowlanymi zostały również zmienione, aby usunąć ograniczenia związane z trzęsawką owiec w handlu owcami o genotypie ARR/ARR białka prionowego.
(2) Zasady przy przywozie żywych owiec i kóz należy zmienić, tak aby były zgodne z zasadami dotyczącymi handlu wewnątrzwspólnotowego.
(3) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 999/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 665/2003
z dnia 11 kwietnia 2003 r.
zmieniające załącznik III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 61/2003 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
uwzględniając decyzję z 2404. posiedzenia Rady Unii Europejskiej (rolnictwo), aby nie przyjmować projektów środków proponowanych przez Komisję dotyczących ustanowienia maksymalnego limitu pozostałości dla norgestometu (COM(2001) 627 ostateczna),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości powinny zostać ustalone dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych dla zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać ustalone po zbadaniu, w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych (KWPL; ang. CVMP), wszystkich istotnych informacji dostarczonych przez wnioskodawców zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) 2377/90 oraz z uwzględnieniem wszelkich publicznie dostępnych odnośnych informacji naukowych dotyczących bezpieczeństwa pozostałości substancji przeznaczonych dla konsumentów produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego, włączając w to np. opinie Komitetu Naukowego ds. Środków Weterynaryjnych dotyczących zdrowia publicznego, sprawozdania Wspólnego Komitetu Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności lub sprawozdania organizacji badawczych o międzynarodowej renomie.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, dopuszczalnych poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach uzyskanych z poddanego leczeniu zwierzęcia (tkanka docelowa), jak również rodzaju pozostałości, które są właściwe do monitorowania zawartości pozostałości (pozostałość znacznikowa).
W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla zwierząt mlecznych maksymalny limit pozostałości ustalany jest dla mleka.
(4) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 przewiduje, iż ustalenie maksymalnego limitu pozostałości w żadnym wypadku nie powinno wpływać negatywnie na stosowanie innych właściwych aktów prawodawstwa wspólnotowego.
(5) W celu kontrolowania pozostałości, jak to przewidziano w odpowiednim akcie prawodawstwa Wspólnoty, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek.
Jednakże, jako że wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących w międzynarodowym handlu, maksymalne poziomy pozostałości powinny być zawsze ustalane również dla tkanki mięśniowej lub tłuszczowej.
(6) Substancje: norgestomet i octan flugestonu są hormonami progestagenowymi i dlatego podlegają ograniczeniu oraz kontroli wykorzystania, stosownie do postanowień dyrektywy Rady 96/22/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. [3].
W określonych warunkach hormony te mogą być podawane zwierzętom gospodarskim wyłącznie do celów terapeutycznych lub zootechnicznych.
W szczególności warunki te wymagają między innymi podawania tych substancji przez lekarza weterynarii lub na jego bezpośrednią odpowiedzialność.
Ponadto lekarz weterynarii powinien z urzędu rejestrować rodzaj leczenia, rodzaj zatwierdzonych produktów, datę leczenia oraz identyfikację leczonych zwierząt.
(7) Ponadto warunki ustanowione w dyrektywie 96/22/WE zakazują stosowania hormonów do celów terapeutycznych lub zootechnicznych w odniesieniu do zwierząt hodowlanych w trakcie okresu opasania w końcu ich życia reprodukcyjnego.
Oprócz tego określają one, że mięso lub produkty pochodzące ze zwierząt, którym przepisano hormony do celów leczenia terapeutycznego lub zootechnicznego, nie powinny być umieszczane na rynku z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi chyba że zostały potraktowane zgodnie z dyrektywą Rady 96/22/WE i na tyle, by ustalony okres wycofania był przestrzegany, zanim zwierzęta zostaną ubite.
(8) Po wstępnej ocenie KWPL uznał za niezbędne dla ochrony zdrowia publicznego ustalenie maksymalnych limitów pozostałości dla norgestometu, wówczas gdy stosowany jest w weterynaryjnych produktach leczniczych zatwierdzonych zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
Dlatego zaproponowano włączenie tej substancji do wykazu załącznika II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90.
Ponadto KWPL uznał, że z tych samych powodów konieczne jest ustanowienie maksymalnego limitu pozostałości dla octanu flugestonu dla innych tkanek docelowych niż mleko.
(9) Jednakże całkowita ocena możliwego oszacowania ryzyka tych substancji oraz całego dostępnego zestawu dostępnych informacji naukowych oraz wszelkie dane wskazują, że w zakresie przekroczenia pobrania pozostałości hormonów i ich metabolitów oraz w zakresie wewnętrznych właściwości hormonów progestagenowych oraz wyników epidemiologicznych, ryzyko dla konsumenta zostało zidentyfikowane.
(10) Ponadto uwzględniając właściwości wewnętrzne hormonów progestagenowych i niemożność wykluczenia faktu, że dobra praktyka weterynaryjna nie jest systematycznie stosowana, jak i wynikającą z tego konieczność dostarczenia władzom środków do kontroli nielegalnego stosowania tych hormonów, dyrektywa Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r.
[4] wymaga od władz przeprowadzenia dochodzenia w przypadku podejrzanych zwierząt lub pozytywnych wyników laboratoryjnych.
(11) Rozporządzenie (EWG) nr 2377/90 dotyczące maksymalnych limitów pozostałości stanowi, że Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać lub też utrudniać wprowadzania do obrotu na ich terytorium środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego z innych Państw Członkowskich na takiej tylko podstawie, że zawierają one pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych, jeśli dane substancje są wymienione w załączniku II do tego rozporządzenia.
(12) Ponieważ jedynie krajowe normy są obecnie stosowane dla uruchamiania kontroli i procedury wyjaśniającej ustanowionej w dyrektywie 96/23/WE, uznaje się za właściwe we Wspólnocie określić zharmonizowane dopuszczalne poziomy dla norgestometu dla wszystkich tkanek oraz octanu flugestonu dla wszystkich tkanek z wyjątkiem mleka.
Maksymalne limity pozostałości octanu flugestonu zostały ustanowione dla mleka w rozporządzeniu Rady 2584/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. [5]
(13) Uwzględniając zidentyfikowane potencjalne niekorzystne skutki dla ludzkiego zdrowia wynikające ze stosowania tych hormonów na zwierzętach gospodarskich w jakimkolwiek celu oraz po rozważeniu obecnych potrzeb dostępności na rynku Wspólnoty niektórych związków, które są obecnie wykorzystywane do zabiegów terapeutycznych lub zootechnicznych przeprowadzanych na zwierzętach gospodarskich, oraz biorąc pod uwagę ścisłe warunki, zgodnie z którymi, na mocy dyrektywy 96/22/WE, zatwierdzane jest stosowanie tych związków do celów terapeutycznych lub zootechnicznych, właściwym jest przeanalizowanie tych związków na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w celu określania maksymalnych limitów pozostałości.
(14) Zakładając, że nie ma podstaw do podejrzeń, że pozostałości danych substancji na zaproponowanym poziomie stanowią zagrożenie dla zdrowia konsumentów, maksymalne limity pozostałości mogą zostać ustanowione w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
Jednakże uwzględniając ogólną ocenę szacunków ryzyka hormonów progestagenowych w zakresie możliwego nadmiernego pobrania pozostałości hormonów lub ich metabolitów, możliwe ryzyko dla konsumentów powinno być regularnie analizowane na podstawie wszelkich nowych dowodów naukowych.
(15) Stały Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, określony w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2377/90, nie wydał pozytywnej opinii w sprawie zaproponowanych przez Komisję środków dotyczących umieszczenia norgestometu w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90, a 2404. spotkanie Rady Ministrów Rolnictwa podtrzymało tę opinię w dniu 21 stycznia 2002 r. zwykłą większością głosów przeciwko przyjmowaniu wymienionych środków (COM(2001) 627 ostateczna).
Rada przychyliła się do ustanowienia zharmonizowanych limitów kontrolnych dla hormonów progestagenowych stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych z odpowiednio zatwierdzonymi metodami analitycznymi, które mogą być stosowane do celów rutynowej kontroli.
Jednakże limity zaproponowane przez Komisję dla norgestometu uznano za nie do przyjęcia.
(16) Komisja zwróciła się z wnioskiem do KWPL o dostarczenie naukowej oceny istniejących danych, włączając stan procesu zatwierdzania metod analitycznych do celów kontroli pozostałości, oraz o zaproponowanie, jeżeli to jest możliwe, limitu pozostałości dla norgestometu dla wszystkich tkanek docelowych włączając mleko i dla octanu flugestonu dla wszystkich tkanek docelowych w wyjątkiem mleka.
(17) Uwzględniając odpowiedź KWPL i potrzebę dalszej oceny metod analitycznych oraz utrzymującą się niepewność naukową, uznaje się jednak za właściwe umieścić limit dla norgestometu dla wszystkich tkanek i octanu flugestonu dla wszystkich tkanek oprócz mleka w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90, zgodnie z warunkami i maksymalnymi limitami pozostałości wyszczególnionymi dla każdej z tych substancji w załącznikach do obecnej propozycji do rozporządzenia Komisji.
(18) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 666/2003
z dnia 11 kwietnia 2003 r.
tymczasowo dopuszczające stosowanie niektórych mikroorganizmów w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/WE z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1756/2002 [2], w szczególności jej art. 3 i 9e ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG wymaga, aby nie wprowadzano do obrotu żadnego dodatku bez przyznania zezwolenia Wspólnoty.
(2) W przypadku dodatków określonych w załączniku C część II do dyrektywy 70/524/EWG, które zawierają mikroorganizmy, tymczasowe zezwolenie na stosowanie nowego dodatku w paszach może zostać udzielone, jeśli spełnione zostaną warunki ustanowione we wspomnianej dyrektywie i jeśli w świetle dostępnych wyników uzasadnione jest założenie, iż przy wykorzystaniu do żywienia zwierząt dodatek ten ma jeden z wpływów określonych w art. 2 lit. a) wspomnianej dyrektywy.
Takie tymczasowe zezwolenie może zostać udzielone na okres nieprzekraczający czterech lat.
(3) Ocena wniosku o wydanie zezwolenia na stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizmy określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wykazała, iż warunki określone w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524 zostały spełnione.
(4) Dlatego ten preparat zawierający mikroorganizmy powinien uzyskać tymczasowe zezwolenie na okres lat czterech.
(5) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w zakresie bezpieczeństwa preparatu należącego do grupy "mikroorganizmy", w odniesieniu do prosiąt oraz tuczników, zgodnie z warunkami wymienionymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(6) Z oceny wniosku wynika, iż należy stosować odpowiednie procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatków wymienionych w niniejszym Załączniku.
Jednakże ochronę taką zapewnia zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie dodatku należącego do grupy "mikroorganizmy", określonego w Załączniku, jako dodatku paszowego na warunkach określonych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 667/2003
z dnia 11 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 716/96 przyjmujące nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 39,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 716/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1176/2000 [4], określa odpowiednio cenę do zapłacenia za kilogram zwierząt objętych programem ustalonym w tym rozporządzeniu oraz stawkę za zwierzę, po której Wspólnota współfinansuje zakup zwierząt.
(2) W celu ustalenia bieżącej wartości szacunkowej odpowiednich zwierząt, należy uwzględnić zmiany cen rynkowych w Zjednoczonym Królestwie od 1997 r., datę ostatniej zmiany cen i stawek.
Jednakże w tym okresie nie zarejestrowano notowania cen za krowy w tym Państwie Członkowskim i dlatego właściwe jest zamiast tego uwzględnienie zmian cen za te zwierzęta na sąsiednich rynkach.
(3) W konsekwencji, cena zakupu krów powinna być zmniejszona o 20 %, a cena zakupu innych zwierząt powyżej 30 miesięcy o 8 %.
Stawka współfinansowania Wspólnoty powinna być odpowiednio zmniejszona.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 716/96 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 716/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Cena do wypłacenia producentom lub ich przedstawicielom przez właściwe organy Zjednoczonego Królestwa na podstawie art. 1 ust. 1 wynosi:
- 0,64 EUR za kilogram żywej wagi za krowy,
- 0,83 EUR za kilogram żywej wagi za pozostałe zwierzęta."
2) ustęp 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
Wspólnota współfinansuje wydatki poniesione przez Zjednoczone Królestwo na zakup, określony w art. 1 ust. 1, ze stawką 233 EUR za sztukę w przypadku krów oraz 302 EUR za sztukę w przypadku zwierząt innych niż krowy, za każde zakupione zwierzę zniszczone zgodnie z przepisami art. 1."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 668/2003
z dnia 11 kwietnia 2003 r.
dotyczące stałego zezwolenia na dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/WE z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1756/2002 [2], w szczególności jej art. 3 i 9d,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG wymaga, aby nie wprowadzano do obrotu żadnego dodatku bez przyznania zezwolenia Wspólnoty.
(2) Stałe zezwolenie na dodatek, który już uzyskał zezwolenie na stosowanie w paszach, może zostać udzielone, o ile zostaną spełnione warunki ustanowione w art. 3a dyrektywy.
(3) Preparat zawierający enzym, określony w niniejszym rozporządzeniu, uzyskał po raz pierwszy tymczasowe zezwolenie na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1436/98 [3] zgodnie z dyrektywą Rady 93/113/WE [4] na podstawie pozytywnej opinii Komitetu Naukowego ds. Żywienia Zwierząt (SCAN), w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa produktu.
Tymczasowe zezwolenie na powyższy dodatek zostało przedłużone do dnia 30 czerwca 2004 r. [5] zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG.
(4) Producent przedłożył nowe dane na poparcie wniosku o wydanie stałego zezwolenia na preparat zawierający enzym wymieniony w niniejszym rozporządzeniu.
(5) W dniu 4 grudnia 2002 r. SCAN wydał pozytywną opinię dotyczącą skuteczności preparatu zawierającego enzym na warunkach określonych w Załączniku.
(6) Uwzględniając opinię SCAN, ocena wniosku o zezwolenie przedłożonego w odniesieniu do preparatu zawierającego enzym wykazała, iż warunki przewidziane w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG zostały spełnione.
Dlatego preparat powinien uzyskać zezwolenie na czas nieograniczony.
(7) Z oceny wniosku wynika, iż należy stosować odpowiednie procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatków wymienionych w niniejszym Załączniku.
Jednakże ochronę taką zapewnia zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie preparatu należącego do grupy "Enzymy", określonego w Załączniku jako dodatku paszowego, na warunkach określonych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 669/2003
z dnia 8 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1035/2001 ustanawiające system dokumentacji połowów dla Dissostichus spp.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1035/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające system dokumentacji połowów dla Dissostichus spp.
[3] wprowadza system dokumentacji połowów przyjęty przez Komisję ds. Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki, zwaną dalej "CCAMLR", na jej osiemnastym corocznym posiedzeniu w listopadzie 1999 r.
(2) Na swoim dwudziestym corocznym posiedzeniu w listopadzie 2001 r. i dwudziestym pierwszym corocznym posiedzeniu w listopadzie 2002 r., CCAMLR przyjęła kilka zmian systemu w celu, między innymi, zwalczania błędnej sprawozdawczości i poprawy kontroli wywozu oraz wprowadziła procedurę postępowania przy sprzedaży lub zbyciu zajętych i skonfiskowanych połowów.
(3) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 1035/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1035/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich Dissostichus spp. objętych kodami TARIC 0302698800, 0303798810, 0303798890, 0304208810 i 0304208800:
a) wyładowanych lub przeładowanych przez wspólnotowe statki rybackie; lub
b) przywożonych do Wspólnoty lub wywożonych lub powrotnie wywożonych ze Wspólnoty.
2.
Niniejszego rozporządzenie nie stosuje się do przyłowów Dissostichus spp. dokonanych przez trawlery dokonujące połowów na pełnym morzu poza obszarem CCAMLR.
Do celów niniejszego ustępu przyłów Dissostichus spp. oznacza ilość Dissostichus spp. stanowiącą nie więcej niż 5 % całkowitego połowu wszystkich gatunków i nie więcej niż 50 ton w przypadku całego rejsu połowowego statku.
3.
Ustęp 2 akapit drugi może zostać zmieniony w celu stosowania środków ochronnych CCAMLR, które stają się obowiązkowe dla Wspólnoty, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 3.";
2) artykuł 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Po sprawdzeniu przy wykorzystaniu sprawozdań z danymi otrzymanych przez zautomatyzowany, zabezpieczony przed manipulacją przez osoby niepowołane system satelitarnego monitorowania statków (VMS), że obszar, na którym dokonano połowu, oraz połów, który ma zostać wyładowany lub przeładowany, zgłoszony przez statek, jest właściwie zarejestrowany i odpowiada zezwoleniu statku na połowy, Państwo Członkowskie będące państwem bandery przekazuje numer potwierdzenia kapitanowi za pomocą najszybszych środków elektronicznych.
Kapitan zapisuje numer potwierdzenia w dokumentacji połowów.";
3) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu ustalenia pochodzenia wszystkich Dissostichus spp. przywożonych na ich terytorium lub wywożonych z ich terytorium oraz w celu ustalenia, czy Dissostichus spp. złowione na obszarze CCAMLR zostały złowione w sposób zgodny ze środkami ochronnymi CCAMLR.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie ma powody, by przypuszczać, że wyładunki lub przywóz Dissostichus spp. zgłoszone jako złowione na pełnym morzu poza obszarem CCAMLR w rzeczywistości składają się z Dissostichus spp. złowionych na obszarze CCAMLR, Państwo Członkowskie zgłasza wniosek do państwa bandery o przeprowadzenie dodatkowej weryfikacji dokumentacji połowów przy wykorzystaniu, między innymi, sprawozdań z danymi dostarczonych za pomocą zautomatyzowanego satelitarnego systemu VMS.
Jeżeli państwo bandery pomimo takiego wniosku nie udowodni, że dokumentacja połowów została zweryfikowana przy wykorzystaniu danych z systemu VMS, dokumentację połowów uważa się za nieważną ab initio, a przywóz i wywóz Dissostichus spp. są zakazane.
3.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie zawiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o każdym przypadku, w którym wyniki dodatkowej weryfikacji określonej w ust. 2 wskazują, że połowy nie zostały dokonane w sposób zgodny ze środkami ochronnymi CCAMLR, oraz o środkach podjętych przez Państwo Członkowskie w tym względzie.";
4) artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że każdej wysyłce Dissostichus spp. przywożonych na ich terytorium lub wywożonych z ich terytorium towarzyszą zatwierdzona dla wywozu lub zatwierdzona dla powrotnego wywozu dokumentacja lub dokumentacje połowów odpowiadające całkowitej ilości Dissostichus spp. zawartych w wysyłce.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich organy celne lub inni właściwi urzędowi przedstawiciele wymagają i sprawdzają dokumentację każdej wysyłki Dissostichus spp. przywożonych na ich terytorium lub wywożonych z ich terytorium w celu sprawdzenia, czy zawiera ona zatwierdzoną dla wywozu lub zatwierdzoną dla powrotnego wywozu dokumentację lub dokumentacje połowów odpowiadające całkowitej ilości Dissostichus spp. zawartych w wysyłce.
Organy te lub przedstawiciele mogą także badać zawartość każdej wysyłki w celu sprawdzenia informacji zawartych w dokumentacji lub dokumentacjach połowów.
3.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o każdym przypadku, w którym wyniki weryfikacji określonej w ust. 1 i 2 wskazują, że wymogi dokumentacji wymienione w niniejszym rozporządzeniu nie zostały spełnione.
4.
Zatwierdzona dla wywozu Dissostichus spp. dokumentacja połowów:
a) zawiera wszystkie informacje wyszczególnione w załączniku I oraz wszystkie wymagane podpisy; oraz
b) zawiera podpisane i opieczętowane zaświadczenie przez urzędowego przedstawiciela państwa wywozu poświadczające dokładność informacji zawartych w dokumentacji.";
5) artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Przywóz i wywóz Dissostichus spp. jest zakazany, gdy danej partii nie towarzyszy dokumentacja połowów.";
6) artykuł 20 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
1.
Państwo Członkowskie będące państwem bandery niezwłocznie przekazuje Sekretariatowi CCAMLR, za pomocą najszybszych dostępnych środków elektronicznych i z kopią dla Komisji, kopie określone w art. 10 i 12.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Sekretariatowi, za pomocą najszybszych dostępnych środków elektronicznych i z kopią dla Komisji, kopię zatwierdzonych dla wywozu lub zatwierdzonych dla powrotnego wywozu dokumentacji połowów a także dokumenty określone w art. 22a.";
7) artykuł 22 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
Państwa Członkowskie do dnia 15 marca, dnia 15 czerwca, dnia 15 września i dnia 15 grudnia każdego roku przekazują do Komisji dane otrzymane z dokumentacji połowów, dotyczące pochodzenia, miejsca przeznaczenia oraz ilości Dissostichus spp. przywożonych na ich terytorium lub wywożonych z ich terytorium.
Corocznie Komisja przesyła dane dotyczące pochodzenia i ilości do Sekretariatu CCAMLR.";
8) dodaje się rozdział VIa w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ VIa
Sprzedaż zajętych lub skonfiskowanych ryb
Artykuł 22a
Jeżeli Państwo Członkowskie musi dokonać sprzedaży lub zbytu zajętych lub skonfiskowanych Dissostichus spp., wydaje specjalnie zatwierdzoną dokumentację połowów.
Ta dokumentacja połowów zawiera oświadczenie określające powody takiego zatwierdzenia oraz opis okoliczności, w jakich zajęte lub skonfiskowane ryby wprowadzane są do obrotu.
W zakresie, w jakim to możliwe, Państwa Członkowskie zapewniają, że sprawcy nielegalnej działalności połowowej nie odnoszą żadnej korzyści finansowej ze sprzedaży lub zbytu tych ryb."
;
9) w art. 24 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Środki niezbędne w celu wykonania art. 8 ust. 2 lit. d), art. 9, art. 10 ust. 3, art. 11, art. 12 ust. 3, art. 13 ust. 2 i art. 15 są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.";
10) załącznik II zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 670/2003
z dnia 8 kwietnia 2003 r.
ustanawiające szczególne środki dotyczące rynku alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych powinno towarzyszyć ustalenie wspólnej polityki rolnej w celu włączenia w szczególności wspólnej organizacji rynków rolnych, które mogą, w zależności od produktu, przyjmować różne formy.
(2) Celem wspólnej polityki rolnej jest osiągnięcie celów wymienionych w art. 33 Traktatu.
Można tego dokonać poprzez wprowadzenie narzędzi usprawniających monitorowanie rozwoju zarówno rynku wewnętrznego, jak i handlu z państwami trzecimi.
(3) Przetwarzanie niektórych surowców rolnych na alkohol etylowy jest ściśle związane z gospodarką tymi surowcami.
Może to w znacznym stopniu przyczynić się do podniesienia ich wartości i może mieć szczególne znaczenie ekonomiczne i społeczne dla gospodarki niektórych regionów Wspólnoty bądź też może być znaczącym źródłem dochodów dla producentów odpowiednich surowców.
Pozwala to również na zbyt produktów niedostatecznej jakości i krótkookresowych nadwyżek, które mogą powodować przejściowe problemy w niektórych sektorach.
(4) Niezbędne jest ustanowienie ram szczególnych środków dla alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego umożliwiających gromadzenie danych i analizę informacji statystycznych do celów monitorowania rynku; w zakresie, w jakim obrót alkoholem etylowym pochodzenia rolniczego jest związany z ogólnym obrotem alkoholem etylowym, należy również udostępnić informacje dotyczące obrotu alkoholem etylowym pochodzenia pozarolniczego.
(5) Do celów monitorowania rozwoju rynku alkoholu etylowego Państwa Członkowskie powinny przekazywać Komisji informacje konieczne do sporządzenia bilansu tego obrotu.
(6) Obrót alkoholem etylowym wytwarzanym z produktów rolniczych wykorzystywanych do produkcji alkoholu, wobec których zastosowano środki interwencyjne lub inne szczególne środki regulują procedury specjalne określone w przepisach dotyczących tych produktów, których celem jest zapewnienie odpowiedniej konkurencji i zapobiegnięcie wszelkim zakłóceniom na tradycyjnym rynku alkoholu.
(7) Wprowadzenie dla Wspólnoty szczególnych środków w sektorze alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego wymaga ustanowienia porozumień handlowych na granicach zewnętrznych Wspólnoty.
Porozumienia handlowe obejmujące system należności celnych przywozowych powinny zasadniczo stabilizować rynek Wspólnoty.
Te porozumienia handlowe powinny być oparte na porozumieniach zawieranych podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych.
(8) W celu umożliwienia stałego monitorowania ruchów w wymianie handlowej należy przewidzieć zastosowanie systemu zezwoleń na przywóz i wywóz obejmujący obowiązek składania gwarancji przeprowadzenia transakcji, dla których są składane wnioski o wydanie pozwolenia.
Porozumienia te powinny obejmować również produkty luzem na bazie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, przywożone na podstawie niektórych kodów CN 2208, które posiadają właściwości alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego.
(9) Właściwe jest przyznanie Komisji uprawnień upoważniających ją do otwarcia i zarządzania kontyngentami taryfowymi wynikającymi z międzynarodowych porozumień zawartych zgodnie z Traktatem lub wynikających z innych uchwał Rady.
(10) W uzupełnieniu do opisanego powyżej systemu oraz w zakresie niezbędnym do jego właściwego funkcjonowania należy ustanowić przepisy regulujące stosowanie umów dotyczących uszlachetniania czynnego lub, w przypadku gdy wymaga tego sytuacja panująca na rynku, zakazu stosowania takich porozumień.
(11) Dzięki systemowi należności celnych nie jest konieczne stosowanie pozostałych środków ochronnych na granicach zewnętrznych Wspólnoty.
Jednakże w wyjątkowych okolicznościach, funkcjonowanie rynku wewnętrznego i mechanizmu należności celnych mogłyby okazać się niewłaściwe.
W takich przypadkach, w celu zapewnienia ochrony Wspólnoty przed potencjalnymi zakłóceniami, Wspólnota powinna mieć możliwość bezzwłocznego zastosowania wszelkich niezbędnych środków.
Wszystkie tego rodzaju środki powinny być zgodne z zobowiązaniami wynikającymi z Porozumień Światowej Organizacji Handlu.
(12) Przyznanie niektórych typów pomocy stanowiłoby zagrożenie dla urzeczywistnienia jednolitego rynku.
Przepisy Traktatu dotyczące oceny pomocy przyznanej przez Państwa Członkowskie i zakazu udzielenia pomocy niezgodnej z zasadami wspólnego rynku powinny również objąć alkohol etylowy pochodzenia rolniczego.
Biorąc pod uwagę szczególną sytuację Niemiec, gdzie pomoc krajową przyznaje się dużej liczbie mniejszych producentów tego rodzaju alkoholu na warunkach szczególnych dla niemieckiego monopolu alkoholowego, konieczne jest zezwolenie na kontynuację takiej pomocy w ograniczonym przedziale czasu.
Istnieje również potrzeba wprowadzenia wymogu składania, z upływem tego okresu, sprawozdania z funkcjonowania takiego odstępstwa, do którego to sprawozdania byłyby załączone właściwe wnioski.
(13) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny jednocześnie w odpowiedni sposób uwzględniać cele wymienione w art. 33 i 131 Traktatu.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny spełniać warunki uzgodnień dokonanych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu, w szczególności uzgodnień stanowiących część Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, w szczególności Porozumienia w sprawie Barier Technicznych w Handlu.
(16) W celu zagwarantowania swobodnego stosowania tych porozumień należy zezwolić Komisji na przyjęcie środków przejściowych.
Należy również pozwolić Komisji na rozwiązywanie szczególnych problemów o charakterze przejściowym i wyjątkowym.
(17) Środki związane ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia nie powinny powodować nierównego traktowania alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego w stosunku do alkoholu etylowego pochodzenia pozarolniczego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres zastosowania
1.
Ustanawia się szczególne środki w sektorze alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego obejmujące następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Opis _BAR_
ex22071000 _BAR_ Alkohol etylowy nieskażony o zawartości alkoholu w objętości większej lub równej 80 %, uzyskiwany z produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu _BAR_
ex22072000 _BAR_ Alkohol etylowy i inne napoje spirytusowe, skażone, o dowolnej zawartości alkoholu, uzyskiwane z produktów rolnych wymienionych z załączniku I do Traktatu. _BAR_
i _BAR_ poniżej 80 %, uzyskiwany z produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu _BAR_
2.
Artykuł 4 stosuje się również wobec produktów na bazie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego wchodzących w zakres kodu 2208 CN, umieszczonych w opakowaniach o objętości przekraczającej dwa litry i posiadających wszelkie właściwości alkoholu etylowego opisanego w ust. 1.
Artykuł 2
Metoda produkcji
Metoda produkcji i właściwości alkoholu etylowego uzyskiwanego z określonego produktu rolnego wymienionego w załączniku I do Traktatu mogą być ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 3
Informacje
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące:
- produkcji alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego podanej w hektolitrach czystego alkoholu, w podziale według użytego produktu wykorzystywanego do produkcji alkoholu,
- ilości zbytego alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, podanej w hektolitrach czystego alkoholu, w podziale według sektora miejsca przeznaczenia,
- zapasów alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego dostępnych w Państwie Członkowskim na koniec poprzedniego roku,
- przewidywanej produkcji na rok bieżący.
Zasady przekazywania tych informacji oraz, w szczególności, częstotliwość komunikacji oraz definicje sektorów miejsca przeznaczenia są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
2.
Na podstawie niniejszych informacji i innych dostępnych informacji Komisja opracowuje wspólnotowy bilans obrotu alkoholem etylowym pochodzenia rolniczego na rok poprzedni i szacunkowy bilans na rok bieżący.
3.
Bilans wspólnotowy zawiera również informacje na temat alkoholu etylowego pochodzenia pozarolniczego.
Dokładna treść i sposoby gromadzenia tego typu informacji są ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Za "alkohol etylowy pochodzenia pozarolniczego" uważa się produkty objęte kodami CN 2207, 22089091 i 22089099, które nie są uzyskiwane z określonego produktu rolniczego wymienionego w załączniku I do Traktatu.
4.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o odpowiednich bilansach.
Artykuł 4
Pozwolenia na przywóz i wywóz
1.
Przywóz do Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 może podlegać obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na przywóz.
Wywóz tych produktów może zostać objęty wymogiem przedstawienia pozwolenia na wywóz.
2.
Państwa Członkowskie wydają pozwolenia wszystkim wnioskodawcom, bez względu na miejsce ich siedziby na terenie Wspólnoty, bez uszczerbku dla przepisów przyjętych w celu stosowania art. 6.
Pozwolenie jest ważne na terenie całej Wspólnoty.
3.
Pozwolenia takie są wydawane po złożeniu zabezpieczenia gwarantującego, że produkty zostaną wywiezione lub przywiezione w okresie ważności pozwolenia; z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej zabezpieczenie przepada w części lub całości, jeżeli w ciągu tego okresu wywóz lub przywóz nie mają miejsca lub mają miejsce tylko częściowo.
4.
Okres ważności pozwolenia oraz inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 5
Stosowanie ceł Wspólnej Taryfy Celnej
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, do produktów wymienionych w art. 1 mają zastosowanie stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 6
Kontyngenty taryfowe
1.
Kontyngenty taryfowe dla produktów wymienionych w art. 1 wynikające z uzgodnień dokonanych zgodnie z art. 300 Traktatu lub z jakichkolwiek innych przepisów Rady powinny być otwarte i zarządzane przez Komisję zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
2.
Kontyngenty mogą być zarządzane poprzez zastosowanie jednej z następujących metod lub ich kombinacji:
a) metody opartej na chronologicznej kolejności składania wniosków (zasada "kto pierwszy, ten lepszy");
b) metody proporcjonalnego podziału wnioskowanych ilości po złożeniu wniosków (metoda badania równoczesnego);
c) metody opartej na uwzględnieniu tradycyjnych struktur handlowych (metoda "przywozów tradycyjnych i nowych").
Mogą być stosowane inne odpowiednie metody.
Zastosowanie tych metod nie może wiązać się ze zróżnicowanym traktowaniem zainteresowanych podmiotów gospodarczych.
3.
W miarę potrzeby metoda zarządzania powinna uwzględniać potrzeby w zakresie zaopatrzenia rynku Wspólnoty i potrzebę zachowania jego równowagi i być oparta na metodach stosowanych w przeszłości dla kontyngentów podobnych do tych, jakie zostały określone w ust. 1, bez uszczerbku dla praw wynikających z umów zawartych podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych.
4.
Szczegółowe zasady określone w ust. 1 przewidują kontyngenty roczne, w razie konieczności odpowiednio rozłożone w ciągu całego roku, określają zalecaną metodę przydzielania kontyngentów oraz, w zależności od potrzeb, zawierają przepisy dotyczące:
a) gwarancji obejmujących charakter, pochodzenie i źródło produktu;
b) uznania dokumentu używanego do sprawdzenia gwarancji określonych w lit. a);
c) warunków na jakich pozwolenia na przywóz mają być wydawane oraz ich okres ważności.
Artykuł 7
Porozumienia dotyczące uszlachetniania czynnego
W zakresie koniecznym dla właściwego funkcjonowania rynku alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2, może zabronić stosowania w całości lub w części uzgodnień dotyczących uszlachetniania czynnego w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1.
Artykuł 8
Wykładnia Nomenklatury Scalonej
1.
Ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej, jak również szczegółowe zasady jej stosowania stosuje się do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia jest częścią Nomenklatury Scalonej.
2.
Z wyjątkiem przypadków gdy niniejsze rozporządzenie lub przepisy przyjęte na jego podstawie stanowią inaczej, w handlu z państwami trzecimi zabronione jest:
a) nakładanie jakiejkolwiek opłaty o skutku równoważnym do opłaty celnej;
b) stosowanie jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równorzędnym.
Artykuł 9
Środki natychmiastowe
1.
Jeżeli we Wspólnocie, na rynku jednego lub kilku produktów, określonych w art. 1, w następstwie przywozu lub wywozu wystąpią poważne zakłócenia mogące zagrozić celom określonym w art. 33 Traktatu, bądź zaistnieje ryzyko ich wystąpienia, możliwe jest zastosowanie odpowiednich środków w handlu z państwami trzecimi, aż do ustąpienia zakłóceń lub ryzyka ich wystąpienia.
Przy podejmowaniu decyzji, czy sytuacja wymaga zastosowania takich środków w szczególności należy wziąć pod uwagę ilości, na jakie pozwolenia na przywóz zostały wydane lub o jakie wnioskowano oraz liczby podane w bilansie na dany rok gospodarczy.
Rada, działając zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 37 ust. 2 Traktatu, ustanawia ogólne zasady stosowania przepisów niniejszego ustępu oraz określa przypadki i granice, w jakich Państwa Członkowskie mogą podejmować środki ochronne.
2.
W sytuacji określonej w ust. 1 Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję w sprawie koniecznych środków, o których Państwa Członkowskie zostają powiadomione i które zostają niezwłocznie zastosowane.
Komisja podejmuje decyzje na wniosek Państw Członkowskich w terminie trzech dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.
3.
Informacja o środkach, w sprawie których zadecydowała Komisja, mogą być przekazane Radzie przez Państwo Członkowskie w terminie trzech dni roboczych od dnia otrzymania powiadomienia.
Rada zbiera się niezwłocznie.
Może ona, stanowiąc większością kwalifikowaną, zatwierdzić, zmienić lub uchylić dany środek w okresie jednego miesiąca od daty przekazania.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 10
Pomoc krajowa
1.
Artykuł 87, 88 i 89 Traktatu mają zastosowanie do produkcji i handlu produktami objętymi niniejszym rozporządzeniem.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (EWG) nr 26/62 określającego niektóre zasady konkurencji dotyczące produkcji i handlu produktami rolnymi [5] ust. 1 nie stosuje się wobec pomocy przyznanej do dnia 31 grudnia 2010 r. przez Niemcy w ramach Niemieckiego Monopolu Alkoholowego na produkty wprowadzone do obrotu, po dalszym przetworzeniu, przez Monopol jako alkohol etylowy pochodzenia rolniczego wymieniony w załączniku I do Traktatu.
Całkowita wartość tej pomocy nie może przekroczyć 110 milionów EUR rocznie.
3.
Każdego roku przed dniem 30 czerwca Niemcy składają Komisji sprawozdanie na temat funkcjonowania systemu.
Do dnia 31 grudnia 2009 r. Komisja złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat zastosowania uchyleń, wraz z oceną pomocy przyznanej w ramach Niemieckiego Monopolu Alkoholowego, wraz z właściwymi wnioskami.
Artykuł 11
Wymiana informacji
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wszelkie informacje niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Szczegółowe zasady dotyczące ich przekazywania, w tym rodzaju i sposobu przedstawienia, terminu przesłania i rozpowszechniania otrzymanych informacji, są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 12
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Wina (zwany dalej Komitetem), ustanowiony na mocy art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 [6].
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego artykułu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 13
Komitet może rozpatrywać każdą inną sprawę skierowaną do niego przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 14
Zgodność z Traktatem i umowami międzynarodowymi
Niniejsze rozporządzenie stosuje się przy jednoczesnym uwzględnieniu celów wymienionych w art. 33 i 131 Traktatu.
Artykuł 15
Środki przejściowe
Zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2 Komisja podejmuje:
a) środki wymagane dla ułatwienia przejścia do porozumień podjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia;
b) środki, których zastosowanie jest konieczne i uzasadnione w celu rozwiązania praktycznych, szczególnych i nieprzewidzianych problemów, w przypadku wystąpienia pilnej potrzeby.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 673/2003
z dnia 14 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1143/98, (WE) nr 1279/98, (WE) nr 1128/1999, (WE) nr 1247/1999 i (WE) nr 140/2003 w odniesieniu do niektórych kontyngentów taryfowych na produkty z wołowiny oraz cielęciny z Polski
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół przyjęty decyzją Rady 2003/263/WE z dnia 27 marca 2003 r. dotyczącą zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Rzeczpospolitą Polską z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [3], przewiduje nowe koncesje w zakresie przywozu niektórych produktów wołowiny oraz cielęciny w ramach kontyngentów taryfowych otwartych przez ten układ.
Stosują się one od dnia 1 kwietnia 2003 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1143/98 z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące kontyngentu taryfowego na krowy i jałówki określonych ras górskich pochodzące z różnych państw trzecich, przeznaczonych do innych celów niż ubój i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1012/98 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1096/2001 [5], rozporządzenie Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę przewidziane w rozporządzeniach Rady (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2851/2000 i (WE) nr 1408/2002 oraz decyzję Rady 2003/18/WE dotyczącą Bułgarii, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii, Rzeczpospolitej Polskiej i Republiki Węgierskiej [6], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 529/2003 [7], rozporządzenie Komisji (WE) nr 1128/1999 z dnia 28 maja 1999 r. ustanawiające szczegółowe reguły stosowania kontyngentu taryfowego na cielęta ważące nie więcej niż 80 kilogramów pochodzące z niektórych państw trzecich [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 529/2003, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1247/1999 z dnia 16 czerwca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na bydło żywe ważące od 80 do 300 kg i pochodzące z niektórych państw trzecich [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 529/2003, oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 140/2003 z dnia 27 stycznia 2003 r. określające procentowo ilości, które mogą być dopuszczone w odniesieniu do wniosków o pozwolenie na przywóz, złożonych w styczniu 2003 r. w ramach kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98 dla Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Czeskiej, Słowacji, Bułgarii oraz Rumunii [10], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 529/2003, w związku z tym powinny zostać odpowiednio zmienione z mocą od dnia 1 kwietnia 2003 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1143/98 tabela otrzymuje brzmienie:
"Nr seryjny _BAR_ Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Wielkość kontyngentu (ilość głów) _BAR_ Cło _BAR_
09.4563 _BAR_ ex01029005ex01029029ex01029049ex01029059ex01029069 _BAR_ Krowy i jałówki przeznaczone do celów innych niż ubój z następujących ras górskich: szara, brązowa, żółta, pstra, simental oraz pinzgauer _BAR_ 7000 _BAR_ 6 % ad valorem _BAR_
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1279/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000 i (WE) nr 1408/2002 oraz decyzjach Rady 2003/18/WE i 2003/263/WE dotyczących Bułgarii, Republiki Czeskiej, Słowacji, Węgier, Rumunii i Polski.";
2) w art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Pozwolenie na przywóz musi być przedstawione w przypadku przywozu do Wspólnoty produktów wymienionych na wykazie stanowiącym załącznik I do niniejszego rozporządzenia w ramach kontyngentów przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 2290/2000 [13], (WE) nr 2433/2000 [14], (WE) nr 2434/2000 [15] i (WE) nr 1408/2002 [16] oraz decyzjach Rady 2003/18/WE [17] i 2003/263/WE [18]
3) w art. 3 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Grupa produktów w rozumieniu lit. c) oznacza:
- produkty objęte kodami CN 0201 lub 0202 pochodzące z jednego z krajów wymienionych w załączniku I,
- albo produkty objęte kodami CN 02061095, 02062991, 02102010, 02102090, 02109951, 02109959 lub 02109990 pochodzące z Węgier,
- albo produkty objęte kodami CN 02061095, 02062991, 021020 lub 02109951 pochodzące z Rumunii,
- albo produkty objęte kodem CN 16025010 pochodzące z Polski,
- lub produkty objęte kodem CN 160250 pochodzące z Rumunii;"
4) w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia
Artykuł 3
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1128/1999 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dla ilości określonych w ust. 1 stawka celna jest:
- 80 % dla zwierząt pochodzących z Republiki Czeskiej, Słowacji, Bułgarii, Estonii, Łotwy oraz Litwy,
- 90 % dla zwierząt pochodzących z Węgier i Rumunii,
- zniesiona dla zwierząt pochodzących z Polski."
Artykuł 4
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1247/1999 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dla ilości określonych w ust. 1 stawka celna jest:
- 80 % dla zwierząt pochodzących z Republiki Czeskiej, Słowacji, Bułgarii, Estonii, Łotwy oraz Litwy,
- 90 % dla zwierząt pochodzących z Węgier i Rumunii,
- zniesiona dla zwierząt pochodzących z Polski."
Artykuł 5
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 140/2003 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) 4800 ton wołowiny i cielęciny objętej kodami CN 0201, 0202 i 16025010 pochodzących z Polski."
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 676/2003
z dnia 14 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1334/2001 dotyczące tymczasowego zezwolenia na stosowanie nowych dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/WE z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1756/2002 [2], w szczególności jego art. 3 i 9r,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1334/2001 z dnia 2 lipca 2001 r., dotyczącego tymczasowego zezwolenia na stosowanie nowych dodatków paszowych [3], udzielono tymczasowego zezwolenia na stosowanie dodatku dimrówczanu potasu jako dodatku w żywieniu zwierząt z zastrzeżeniem warunków ustanowionych we wspomnianym rozporządzeniu.
(2) Dyrektywa 70/524/EWG wymaga, aby stymulatory wzrostu były związane z osobami odpowiedzialnymi za wprowadzanie ich do obrotu.
(3) Komisja została powiadomiona, iż osoba odpowiedzialna za wprowadzenie dodatku dimrówczanu potasu do obrotu uległa zmianie i obecnie jest nią BASF Aktiengesellschaft.
(4) Osoba odpowiedzialna za wprowadzanie dodatku do obrotu przedłożyła nowe dane w celu uzyskania zgody na wyższą maksymalną koncentrację dodatku w paszy.
(5) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do bezpieczeństwa dodatku w nowych warunkach stosowania.
(6) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1334/2001 należy odpowiednio zmienić.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1334/2001 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 692/2003
z dnia 8 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 [5] nie obejmuje produktów winiarskich ani napojów spirytusowych; jednakże w celu uniknięcia luki we wspólnotowych przepisach dotyczących ochrony ocet winny powinien być włączony w zakres określony w jego art. 1.
Aby sprostać oczekiwaniom niektórych producentów, konieczne również okazało się rozszerzenie wykazu produktów rolnych określonych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Właściwe jest również rozszerzenie wykazu określonego w załączniku I do wspomnianego rozporządzenia przez włączenie środków spożywczych uzyskiwanych z produktów z załącznika I do Traktatu, który został poddany jedynie niewielkim zmianom.
(2) Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wymieniający rodzaje środków spożywczych, które mogą być rejestrowane, zawiera naturalne wody mineralne oraz wody źródlane.
Badania wniosków rejestracyjnych dla nich ujawniły pewne trudności: użycie identycznych nazw dla różnego rodzaju wód oraz nazw wymyślonych, nieobjętych przepisami wymienionego rozporządzenia, oraz uznanie, że produkty te nie są odpowiednie do rejestracji na mocy wymienionego rozporządzenia, w szczególności ze względu na konsekwencje wynikające z art. 13.
Trudności te doprowadziły do wielu kolizji interesów w ciągu prac nad wprowadzeniem w życie wspomnianego rozporządzenia.
(3) Wody mineralne i źródlane były już przedmiotem dyrektywy Rady 80/777/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych [6]. Nawet jeśli ta dyrektywa nie ma dokładnie takiego samego celu, jak rozporządzenie (EWG) nr 2081/92, tym niemniej dostarcza ona wystarczającej regulacji na poziomie wspólnotowym; dlatego nazwy wód mineralnych i źródlanych nie powinny być rejestrowane. Dlatego wody mineralne i źródlane powinny zostać skreślone z załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2081/92. Niektóre nazwy zostały już zarejestrowane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 [7] i aby uniknąć jakiegokolwiek uszczerbku dla tych przepisów, powinien zostać ustalony okres przejściowy do dnia 31 grudnia 2013 r., po którym nazwy te nie będą już znajdowały się w rejestrze określonym w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(4) Artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 zawiera niewyczerpujący wykaz informacji, które powinna zawierać specyfikacja danego produktu.
W niektórych wypadkach, takich jak zachowanie typowych cech charakterystycznych produktów lub zapewnienie możliwości ich prześledzenia lub kontroli, pakowanie musi mieć miejsce w określonych obszarach geograficznych.
Powinna zostać wyraźnie przewidziana możliwość włączenia przepisów odnoszących się do pakowania, do specyfikacji produktu, kiedy takie okoliczności występują i są uzasadnione.
(5) Dla ochrony tradycyjnego dziedzictwa producentów z Państw Członkowskich powinny zostać ustanowione właściwe przepisy w celu uregulowania przypadków, w których nazwy geograficzne są całkowicie lub częściowo homonimiczne.
Przepisy te powinny obejmować zarówno nazwy spełniające wymogi rejestracyjne, jak i te, które ich nie spełniają, ale spełniają niektóre dokładnie określone wymogi stosowania.
(6) Artykuł 10 powinien zostać zmieniony tak, aby odnosił się do normy EN 45011 w sposób, który zapewni jakiekolwiek przyszłe zmiany.
(7) Jeżeli po przedstawieniu odpowiedniej przyczyny grupa, osoba fizyczna lub prawna zechce zrezygnować z rejestracji oznaczenia geograficznego lub nazwy pochodzenia, taka nazwa powinna zostać wykreślona ze wspólnotowego rejestru.
(8) Porozumienie o handlowych aspektach praw własności intelektualnej (Porozumienie TRIPS z 1994 r. zawarte w załączniku 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu) zawiera szczegółowe przepisy dotyczące istnienia, nabywania, zakresu, posiadania i stosowania praw własności intelektualnej.
(9) Ochrona uzyskiwana poprzez rejestrację na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 jest otwarta dla nazw ustanowionych przez państwa trzecie na zasadzie wzajemności i na warunkach równoważności, przewidzianych w art. 12 tego rozporządzenia.
Artykuł ten powinien być uzupełniony tak, aby gwarantował, że wspólnotowa procedura rejestracji będzie dostępna dla państw spełniających te warunki.
(10) Artykuł 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 określa, w jaki sposób należy wnosić i rozpatrywać sprzeciwy.
W celu spełnienia zobowiązań wynikających z art. 22 Porozumienia TRIPS powinno być jasne, że w tej sprawie obywatele Państw Członkowskich WTO objęci są przez te porozumienia oraz że przepisy, o których mowa, stosują się bez uszczerbku dla umów międzynarodowych, jak przewidziano w art. 12 wspomnianego rozporządzenia.
Prawo sprzeciwu powinno zostać przyznane obywatelom Państw Członkowskich WTO, posiadającym uzasadniony interes na takich samych warunkach, jak ustanowiono w art. 7 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia.
Zgodność z tymi warunkami musi być wykazana w stosunku do terytorium Wspólnoty, tj. do terytorium, na którym stosuje się ochronę przyznaną na mocy rozporządzenia.
(11) Artykuł 24 ust. 5 Porozumienia TRIPS stosuje się nie tylko do zarejestrowanych znaków towarowych lub tych, o które złożono wniosek, ale również do tych, w stosunku do których prawa zostały nabyte poprzez użycie przed określoną datą, w szczególności tych dotyczących ochrony nazwy w kraju pochodzenia. Dlatego należy zmienić art. 14 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92: obecnie określoną datę odniesienia należy zmienić na datę ochrony w kraju pochodzenia lub złożenia wniosku o rejestrację oznaczenia geograficznego lub nazwy pochodzenia, w zależności, czy nazwa podlega przepisom art. 17 lub art. 5 tego rozporządzenia; ponadto w jego art. 14 ust. 1 data odniesienia powinna stać się datą złożenia wniosku zamiast datą pierwszej publikacji.
(12) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(13) Procedura uproszczona przewidziana w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w zakresie rejestracji nazw już chronionych bądź ustanowionych poprzez używanie w Państwach Członkowskich nie przewiduje prawa sprzeciwu.
Przepis ten należy skreślić ze względu na bezpieczeństwo prawne i przejrzystość.
Z uwagi na spójność należy również skreślić przepis o pięcioletnim okresie przejściowym przewidzianym w art. 13 ust. 2, w przypadku nazw zarejestrowanych na mocy art. 17, jednak bez uszczerbku dla wyczerpania tego okresu w odniesieniu do nazw już zarejestrowanych.
(14) Należy więc zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2081/92, jak wskazano powyżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2081/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych produktów rolnych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, określonych w załączniku I do Traktatu i środków spożywczych określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia oraz produktów rolnych określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do produktów sektora winiarskiego, z wyjątkiem octów winnych lub do napojów spirytusowych.
Ustęp ten pozostaje bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina.
Załączniki I i II do niniejszego rozporządzenia mogą zostać zmienione przy zastosowaniu procedury określonej w art. 15."
2) artykuł 4 ust. 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) opis metody uzyskiwania produktu rolnego lub środka spożywczego, a w stosownych przypadkach, oryginalnych i niezmiennych metod lokalnych, a także informacji dotyczących pakowania, jeżeli grupa stawiająca żądanie określa i uzasadnia, że pakowanie musi mieć miejsce w wyznaczonym obszarze geograficznym w celu zachowania jakości, zapewnienia możliwości prześledzenia oraz zapewnienia kontroli."
3) w art. 5 ust. 5 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli wniosek dotyczy nazwy, która wskazuje również granice obszaru geograficznego lub nazwę tradycyjnie stosowaną, związaną z tym obszarem geograficznym, znajdującym się w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim uznawanym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 ust. 3, Państwo Członkowskie, do którego wniosek został przesłany, zasięga opinii Państwa Członkowskiego lub odpowiedniego państwa trzeciego przed przekazaniem wniosku.
Jeżeli po konsultacjach grupy, osoby fizyczne lub prawne z państw, o których mowa, zgodzą się na całościowe rozwiązanie, państwa te mogą przedłożyć Komisji wspólny wniosek o rejestrację.
Przepisy szczególne mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15."
4) po art. 6 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Komisja udostępni do publicznej wiadomości każdy wniosek o rejestrację, wskazując datę, kiedy wniosek został złożony."
5) w art. 6 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Jeżeli wniosek dotyczy homonimu zarejestrowanej już nazwy pochodzącej z Unii Europejskiej lub państwa trzeciego uznanego zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 3, Komisja może zażądać opinii Komitetu przewidzianego w art. 15 przed rejestracją na mocy ust. 3 niniejszego artykułu.
Nazwa homonimiczna spełniająca wymogi niniejszego rozporządzenia zostaje zarejestrowana z należytym uwzględnieniem lokalnego i tradycyjnego użycia oraz istniejącym ryzykiem pomylenia, w szczególności:
- nazwa homonimiczna, która wprowadza w błąd opinię publiczną, że produkty pochodzą z innego terytorium, nie zostanie zarejestrowana, nawet jeżeli nazwa jest trafna, a jej sformułowanie dotyczy rzeczywistego terytorium, regionu lub miejsca pochodzenia danych produktów rolnych lub środków spożywczych;
- zastosowanie zarejestrowanej homonimicznej nazwy powinno podlegać jasnemu rozróżnieniu w praktyce między homonimem zarejestrowanym w następstwie a nazwą, która już znajduje się w rejestrze, uwzględniając potrzebę traktowania wymienionych producentów z zachowaniem zasady równości i nie wprowadzając w błąd konsumentów."
6) w art. 10 ust. 3 dodaje się akapity w brzmieniu:
"Norma lub stosowana wersja normy EN 45011, której wymogi muszą spełnić organizacje prywatne w celach zatwierdzenia, zostanie ustanowiona lub zmieniona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
Norma równoważna lub stosowana wersja normy równoważnej w przypadku państw trzecich uznanych na podstawie art. 12 ust. 3, której wymogi muszą spełnić organizacje prywatne w celach zatwierdzenia, zostanie ustanowiona lub zmieniona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15."
7) w art. 11 ust. 4 dodaje się, co następuje:
"Zawiadomienie o unieważnieniu zostaje opublikowane Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej."
8) po art. 11 dodaje się art. 11a w brzmieniu:
"Artykuł 11a
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 Komisja może unieważnić rejestrację nazwy w następujących wypadkach:
a) kiedy państwo, które przedłożyło pierwotny wniosek o rejestrację stwierdzi, że żądanie unieważnienia, przedłożone przez grupę lub przez odnośną osobę fizyczną lub prawną jest uzasadnione i przekazuje go Komisji;
b) z uzasadnionych przyczyn, kiedy zgodność z warunkami ustanowionymi dla produktu rolnego i środka spożywczego noszącego nazwę podlegającą ochronie nie może być dłużej zapewniona.
Przepisy szczególne mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
Zawiadomienie o unieważnieniu zostaje opublikowane Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej."
9) w art. 12 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— zainteresowane państwo trzecie posiada rozwiązania kontrolne oraz prawo sprzeciwu równoważne do tych ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu"
10) w art. 12 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Komisja zbada, na wniosek zainteresowanego państwa oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15, czy państwo trzecie wypełnia warunki równoważności i daje gwarancje w rozumieniu ust. 1 jako wynik swego ustawodawstwa krajowego.
Kiedy decyzja Komisji jest pozytywna, stosuje się procedurę określoną w art. 12a."
11) po art. 12 dodaje się art. 12a, 12b, 12c, i 12d w brzmieniu:
"Artykuł 12a
1. W przypadku przewidzianym w art. 12 ust. 3, jeżeli grupa, osoba fizyczna lub prawna, określona w art. 5 ust. 1 i 2, w państwie trzecim zechce posiadać nazwę zarejestrowaną na podstawie niniejszego rozporządzenia, prześle wniosek rejestracyjny do władz państwa, w którym położony jest obszar geograficzny. Do wniosków muszą być dołączone specyfikacje określone w art. 4 dla każdej nazwy.
Jeżeli wniosek dotyczy nazwy, która wyznacza również granicę obszaru geograficznego lub tradycyjną nazwę związaną z tym obszarem geograficznym w Państwie Członkowskim, państwo trzecie, do którego wniosek został przesłany, zasięga opinii danego Państwa Członkowskiego, przed przekazaniem wniosku.
Jeżeli po konsultacjach grupy, osoby fizyczne lub prawne z zainteresowanych państw zgodzą się na całościowe rozwiązanie, państwa te mogą przedłożyć Komisji wspólny wniosek o rejestrację.
Przepisy szczególne mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15.
2.
Jeżeli państwo trzecie, określone w ust. 1, uważa wymogi niniejszego rozporządzenia za spełnione, przekazuje Komisji wniosek rejestracyjny wraz z:
a) opisem przepisów prawnych i użycia, na podstawie których nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne w państwie podlega ochronie lub jest ustanowiona;
b) deklaracją, że struktury przewidziane w art. 10 zostały ustanowione na jego terytorium; oraz
c) innymi dokumentami, na których opiera się jego ocena.
3.
Wniosek i inne dokumenty przekazane Komisji zredagowane są w jednym z języków urzędowych Wspólnoty lub dołączone jest do nich tłumaczenie na jeden z urzędowych języków Wspólnoty.
Artykuł 12b
1.
Komisja w ciągu sześciu miesięcy sprawdzi, czy wniosek rejestracyjny przesłany przez państwo trzecie zawiera wszystkie niezbędne elementy i poinformuje zainteresowane państwo o swoich wnioskach.
Jeżeli Komisja:
a) wywnioskuje, że nazwa spełnia warunki do ochrony, opublikuje wniosek zgodnie z art. 6 ust. 2.
Przed publikacją Komisja może zapytać Komitet przewidziany w art. 15 o jego opinię;
b) wywnioskuje, że nazwa nie spełnia warunków do ochrony, podejmie decyzję, po konsultacji z państwem, które przekazało wniosek, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15, aby nie przystępować do publikacji, przewidzianej w lit. a).
2.
W ciągu sześciu miesięcy od daty publikacji, przewidzianej w ust. 1 lit. a) każda osoba fizyczna lub prawna posiadająca uzasadniony interes może wnieść sprzeciw przeciwko wnioskowi opublikowanemu zgodnie z ust. 1 lit. a) na następujących warunkach:
a) kiedy sprzeciw pochodzi od Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej lub członka WTO, art. 7 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 12d stosuje się odpowiednio;
b) kiedy sprzeciw pochodzi od państwa trzeciego spełniającego warunki równoważności określone w art. 12 ust. 3, a właściwie umotywowana deklaracja sprzeciwu zostanie przekazana państwu, w którym wymieniona wyżej osoba fizyczna lub prawna przebywa lub ma siedzibę, i które prześle tę deklarację Komisji.
Deklaracja sprzeciwu i inne dokumenty przekazane Komisji zredagowane są w jednym z urzędowych języków Wspólnoty lub dołączone jest do nich tłumaczenie na jeden z urzędowych języków Wspólnoty.
3. Komisja zbada dopuszczalność zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 7 ust. 4. Kryteria te muszą być przedstawione w odniesieniu do terytorium Wspólnoty. Kiedy dopuszczalny jest jeden lub więcej sprzeciw, Komisja przyjmuje decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 po konsultacji z państwem, które przekazało wniosek, uwzględniając tradycyjne i właściwe użycie oraz istniejące ryzyko pomylenia na terytorium Wspólnoty. Jeżeli decyzja nakazuje przeprowadzenie rejestracji, nazwa zostaje wprowadzona do rejestru przewidzianego w art. 6 ust. 3 i opublikowana zgodnie z art. 6 ust. 4.
4. Jeżeli Komisja nie otrzymała żadnej deklaracji sprzeciwu, wprowadzi ona daną nazwę(-y) do rejestru przewidzianego w art. 6 ust. 3 i opublikuje tę nazwę(-y) w sposób przewidziany w art. 6 ust. 4.
Artykuł 12c
Grupa, osoba fizyczna lub prawna określona w art. 5 ust. 1 i 2 może żądać zmiany specyfikacji dla nazwy zarejestrowanej na mocy art. 12a i 12b, w szczególności uwzględniając rozwój wiedzy naukowo-technicznej lub korektę stref geograficznych.
Procedura zgodnie z art. 12a i 12c ma zastosowanie.
Jednakże Komisja może podjąć decyzję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15, o niestosowaniu procedury przewidzianej w art. 12a i 12b, jeżeli zmiana ma charakter drugorzędny.
Artykuł 12d
1. W okresie sześciu miesięcy od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, określonego w art. 6 ust. 2, odnoszącego się do wniosku rejestracyjnego przedłożonego przez Państwo Członkowskie, każda osoba fizyczna lub prawna, która posiada uzasadniony interes i pochodzi z Państwa Członkowskiego WTO lub państwa trzeciego uznanego na mocy procedury przewidzianej w art. 12 ust. 3, może wnieść sprzeciw do proponowanej rejestracji poprzez przesłanie właściwie umotywowanej deklaracji do państwa, w którym ona przebywa lub ma siedzibę i które przekaże tę deklarację, zredagowaną lub przetłumaczoną na język Wspólnoty, Komisji. Państwa Członkowskie zapewnią, żeby każda osoba z Państwa Członkowskiego WTO lub państwa trzeciego uznanego na mocy procedury przewidzianej w art. 12 ust. 3, która może przedstawić uzasadniony interes gospodarczy, była uprawniona do skonsultowania wniosku.
2.
Komisja zbada dopuszczalność sprzeciwów zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 7 ust. 4.
Kryteria te muszą być zbadane i ocenione w odniesieniu do terytorium Wspólnoty.
3.
Jeżeli sprzeciw jest dopuszczalny, Komisja, po konsultacji z państwem, które przekazało sprzeciw, przyjmie decyzję przy zastosowaniu procedury określonej w art. 15, uwzględniając tradycyjne i właściwe użycie oraz istniejące ryzyko pomylenia.
Jeżeli decyzja nakazuje przeprowadzenie rejestracji, publikacja nastąpi zgodnie z art. 6 ust. 4."
12) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4. W wypadku nazw, których rejestracja odbyła się zgodnie z art. 5 lub art. 12a, należy zapewnić maksymalny pięcioletni okres przejściowy zgodnie z art. 7 ust. 5 lit. b) lub art. 12b ust. 3 lub, art. 12d ust. 3, wyłącznie kiedy orzeczono dopuszczalność deklaracji sprzeciwu na takiej podstawie, że rejestracja proponowanej nazwy zagroziłaby istnieniu całkowicie lub częściowo homonimicznej nazwy lub istnieniu produktów, które zgodnie z prawem znajdują się w obrocie od przynajmniej pięciu lat poprzedzających datę opublikowania przewidzianą w art. 6 ust. 2.
Taki okres przejściowy może zostać ustanowiony, jedynie kiedy przedsiębiorcy wprowadzali do obrotu odnośne produkty zgodnie z prawem przy użyciu danych nazw bez przerwy przez okres przynajmniej pięciu lat poprzedzających datę opublikowania przewidzianą w art. 6 ust. 2."
b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 14 Komisja może podjąć decyzję o zezwoleniu, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15, na współistnienie nazwy zarejestrowanej oraz nazwy niezarejestrowanej, wyznaczając miejsce w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim uznanym na mocy procedury przewidzianej w art. 12 ust. 3, w którym ta nazwa jest identyczna z nazwą zarejestrowaną, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:
- identyczna niezarejestrowana nazwa była zgodnie z prawem używana w sposób konsekwentny i słuszny przez okres przynajmniej dwudziestu pięciu lat przed wejściem w życie rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 oraz
- okazało się, że celem jej użycia nigdy nie było osiąganie korzyści z renomy nazwy zarejestrowanej oraz że opinia publiczna nie była lub nie mogła być wprowadzona w błąd, co do prawdziwego pochodzenia produktu, oraz
- problem wynikający z identycznych nazw został podniesiony przed rejestracją nazwy.
Nazwa zarejestrowana oraz dana identyczna nazwa niezarejestrowana mogą współistnieć przez okres nieprzekraczający maksymalnie piętnastu lat, po którym to okresie nazwa niezarejestrowana przestaje być w użyciu.
Używanie danej niezarejestrowanej nazwy geograficznej dozwolone jest, tylko kiedy kraj pochodzenia jest w sposób jasny i widoczny wskazany na etykiecie."
13) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kiedy nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne jest zarejestrowane na podstawie niniejszego rozporządzenia, każdy wniosek o rejestrację znaku towarowego, który przeznaczony jest dla produktu tego samego rodzaju i którego użycie wywoła zaistnienie jednej z sytuacji wskazanych w art. 13, zostanie odrzucony, jeżeli został złożony po dacie przedłożenia Komisji wniosku o rejestrację nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego.
Znaki towarowe zarejestrowane z naruszeniem akapitu pierwszego zostaną unieważnione."
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Z należytym uwzględnieniem prawa wspólnotowego znak towarowy, którego użycie wywoła zaistnienie jednej z sytuacji wskazanych w art. 13 i o który złożono wniosek, którego zarejestrowano lub ustanowiono poprzez używanie, jeżeli taka możliwość dopuszczona jest przez odnośne ustawodawstwo, w dobrej wierze na terytorium Wspólnoty, albo przed datą ochrony w kraju pochodzenia lub datą przedłożenia Komisji wniosku o rejestrację nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, może pozostać w użyciu bez względu na rejestrację nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że brak podstaw dla jego unieważnienia lub cofnięcia, jak określono w dyrektywie Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1998 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych [9] i/lub rozporządzeniu Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [10]."
14) artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Nazw Pochodzenia i Oznaczeń Geograficznych, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich i pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego artykułu, art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE mają zastosowanie.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
4.
Komitet może badać wszelkie inne kwestie, które zostały mu przedstawione przez swojego przewodniczącego ze swojej własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego."
15) skreśla się art. 13 ust. 2 i art. 17. Jednakże przepisy tych artykułów pozostają w zastosowaniu do nazw zarejestrowanych lub do nazw, w odniesieniu, do których złożono wniosek rejestracyjny zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia;
16) załączniki I i II zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Bez uszczerbku dla art. 1 pkt 16, art. 5 i 17 pozostają w zastosowaniu do wniosków o rejestrację nazw naturalnych wód mineralnych i źródlanych, jeśli wnioski te zostały złożone przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Te naturalne wody mineralne i źródlane, które już zostały zarejestrowane i te, których rejestracja jest możliwa z uwagi na zastosowanie akapitu drugiego, będą nadal widnieć w rejestrze przewidzianym w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 i korzystać z ochrony przyznanej tym rozporządzeniem do dnia 31 grudnia 2013 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 693/2003
z dnia 14 kwietnia 2003 r.
ustanawiające ściśle określony uproszczony dokument tranzytowy (FTD), uproszczony kolejowy dokument tranzytowy (FRTD) oraz zmieniające Wspólne instrukcje konsularne i Wspólny podręcznik
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu przygotowania do przystąpienia nowych Państw Członkowskich Wspólnota powinna wziąć pod uwagę ściśle określone sytuacje, które mogą zaistnieć w wyniku rozszerzenia, i ustalić odnośną legislację, aby uniknąć przyszłych problemów związanych z przekraczaniem granicy zewnętrznej.
(2) Wspólnota powinna w szczególności zwracać się ku nowej sytuacji obywateli państw trzecich, którzy muszą koniecznie przejechać przez terytorium jednego lub kilku Państw Członkowskich w celu odbycia podróży pomiędzy dwiema częściami ich własnego kraju, które nie są geograficznie przyległe.
(3) Uproszczony dokument tranzytowy (FTD) i uproszczony kolejowy dokument tranzytowy (FRTD) powinny być ustanowione dla tego konkretnego przypadku tranzytu lądowego.
(4) FTD/FRTD mają stanowić dokumenty posiadające wagę wiz tranzytowych, upoważniających ich posiadaczy do wjazdu w celu przejazdu przez terytoria Państw Członkowskich zgodnie z postanowieniami dorobku Schengen dotyczącymi przekraczania granic zewnętrznych.
(5) Warunki i procedury dla uzyskania tych dokumentów powinny być uproszczone zgodnie z postanowieniami dorobku Schengen.
(6) Kary przewidziane w prawie krajowym powinny być nałożone na posiadacza FTD/FRTD w przypadku niewłaściwego ich wykorzystania.
(7) Ponieważ cel proponowanego działania, mianowicie uznanie FTD/FRTD, wydanych przez jedno Państwo Członkowskie, przez inne Państwa Członkowskie związane postanowieniami dorobku Schengen dotyczącymi przekraczania granic zewnętrznych, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie i dlatego może ze względu na skalę działania być lepiej osiągnięty na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wychodzi poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.
(8) Jednolity wzór dla FTD i FRTD ustanawia się rozporządzeniem (WE) nr 694/2003 [3].
(9) Wspólne instrukcje konsularne [4] i Wspólny podręcznik [5] powinny być odpowiednio zmienione.
(10) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani mu nie podlega.
Biorąc pod uwagę, że niniejsze rozporządzenie rozbudowuje dorobek Schengen w rozumieniu przepisów tytułu IV część trzecia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania zadecyduje o wdrożeniu niniejszego instrumentu do własnego prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy po przyjęciu niniejszego rozporządzenia przez Radę.
(11) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [6], które jest zgodne z obszarem określonym w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych uzgodnień w sprawie wykonania tego Układu [7].
(12) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o uczestniczenie w niektórych postanowieniach dorobku Schengen [8]; dlatego Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jego przyjęciu i nie jest nim związane ani mu nie podlega.
(13) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o uczestniczenie w niektórych postanowieniach dorobku Schengen [9]; dlatego Irlandia nie uczestniczy w jego przyjęciu i nie jest nim związana ani mu nie podlega.
(14) Niniejsze rozporządzenie stanowi akt rozbudowujący dorobek Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia i dlatego będzie miał zastosowanie jedynie po zniesieniu kontroli na granicach wewnętrznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia uproszczony dokument tranzytowy (FTD) i uproszczony kolejowy dokument tranzytowy (FRTD) do celów uproszczonego tranzytu.
2.
Uproszczony tranzyt oznacza ściśle określony i bezpośredni tranzyt lądowy obywatela państwa trzeciego, który musi koniecznie przejechać przez terytorium jednego lub kilku Państw Członkowskich w celu odbycia podróży pomiędzy dwiema częściami jego własnego kraju, które nie są geograficznie przyległe.
Artykuł 2
Ściśle określone zezwolenie (FTD/FRTD)
1.
FTD jest ściśle określonym zezwoleniem na uproszczony tranzyt, które może być wydane przez Państwa Członkowskie na wiele wjazdów, niezależnie od środka transportu lądowego.
2.
FRTD jest ściśle określonym zezwoleniem na uproszczony tranzyt, które może być wydane przez Państwa Członkowskie na pojedynczą podróż pociągiem tam i z powrotem.
3.
FTD/FRTD są wydawane w postaci jednolitych druków, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 694/2003.
Artykuł 3
Zakres i termin ważności
1.
FTD i FRTD posiadają taką samą wartość jak wizy tranzytowe i są terytorialnie ważne w wydającym je Państwie Członkowskim i innych Państwach Członkowskich, przez które odbywa się uproszczony tranzyt.
2.
FTD jest ważny na maksymalny okres do trzech lat.
Tranzyt oparty na FTD nie przekracza 24 godzin.
3.
FRTD jest ważny na maksymalny okres do trzech miesięcy.
Tranzyt oparty na FRTD nie przekracza sześciu godzin.
ROZDZIAŁ II
WYDAWANIE FTD/FRTD
Artykuł 4
Warunki
W celu uzyskania FTD/FRTD składający wniosek powinien:
a) posiadać ważny dokument upoważniający go do przekroczenia granic zewnętrznych, jak określono zgodnie z art. 17 ust. 3 lit. a) Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r.
[10];
b) nie być osobą, w stosunku do której dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu;
c) nie być uważany za zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa narodowego lub stosunków międzynarodowych któregokolwiek z Państw Członkowskich.
Jednakże w odniesieniu do FRTD wcześniejsze konsultacje zgodnie z art. 17 ust. 2 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen nie mają zastosowania;
d) dla FTD, mieć ważny powód do częstych podróży pomiędzy tymi dwiema częściami terytorium swojego kraju.
Artykuł 5
Procedura składania wniosków
1.
Wniosek o FTD przedstawiany jest władzom konsularnym Państwa Członkowskiego, które powiadomiło o swojej decyzji o wydawaniu FTD/FRTD zgodnie z art. 12.
Jeżeli więcej niż jedno Państwo Członkowskie powiadomiło o swojej decyzji o wydawaniu FTD, wniosek składany jest władzom konsularnym Państwa Członkowskiego pierwszego wjazdu.
Niniejsza procedura przewiduje złożenie w stosownych przypadkach dokumentacji wykazującej potrzebę częstych podróży, w szczególności dokumentów dotyczących powiązań rodzinnych lub motywów społecznych, gospodarczych lub innych.
2.
W przypadku FRTD Państwo Członkowskie może, z zasady, akceptować wnioski przekazane przez inne władze lub strony trzecie.
3.
Wniosek o FTD przedstawiany jest na standardowym formularzu określonym w załączniku I.
4.
Dane osobowe do FRTD dostarczane są w oparciu o arkusz danych osobowych określony w załączniku II.
Arkusz danych osobowych może być wypełniony w pociągu przed przybiciem FRTD, a w każdym przypadku przed wjazdem na terytorium Państwa Członkowskiego, przez które przejeżdża pociąg, pod warunkiem że podstawowe dane osobowe, jak określono w załączniku II, zostaną przekazane drogą elektroniczną władzom właściwego Państwa Członkowskiego w momencie zgłoszenia wniosku o nabycie biletu kolejowego.
Artykuł 6
Procedura wydawania
1.
FTD/FRTD wydawane są przez biura konsularne Państwa Członkowskiego i nie są wydawane na granicy.
Decyzja w sprawie wydania FRTD zostaje podjęta przez właściwe władze konsularne najpóźniej 24 godziny po elektronicznym przekazaniu przewidzianym w art. 5 ust. 4.
2.
Nie umieszcza się FTD/FRTD w dokumencie podróżnym, którego ważność wygasła.
3.
Okres ważności dokumentu podróżnego, w którym umieszczone są FTD/FRTD, będzie dłuższy niż okres ważności FTD/FRTD.
4.
Nie umieszcza się FTD/FRTD w dokumencie podróżnym, jeżeli ten dokument podróżny nie jest ważny na terytorium któregokolwiek z Państw Członkowskich.
W tym przypadku zezwolenie jest umieszczane przez biura konsularne na jednolitym wzorze dla druków do wizowania zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 333/2002 [11].
Jeżeli dokument podróżny jest ważny tylko na terytorium jednego Państwa Członkowskiego lub kilku Państw Członkowskich, FTD/FRTD zostaje ograniczone do danego Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich.
Artykuł 7
Koszty administracyjne FTD/FRTD
1.
Opłata odpowiadająca kosztom administracyjnym przetwarzania wniosku o FTD wynosi 5 EUR.
2.
Wydanie FRTD zwolnione jest od opłat.
ROZDZIAŁ III
WSPÓLNE PRZEPISY ODNOSZĄCE SIĘ DO FTD/FRTD
Artykuł 8
Odmowa
1.
Procedury i odwołanie się w przypadku, gdy placówka konsularna odmawia rozpatrzenia wniosku lub wydania FTD/FRTD, są regulowane przez prawo krajowe właściwych Państw Członkowskich.
2.
Jeżeli odmówiono FTD/FRTD i prawo krajowe wymaga podania powodów takiej odmowy, powód jest podawany składającemu wniosek.
Artykuł 9
Kary
Kary przewidziane w prawie krajowym powinny być nakładane na posiadacza FTD/FRTD w przypadku niewłaściwego ich wykorzystania.
Kary te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i obejmują możliwość unieważnienia lub odwołania FTD/FRTD.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Z zastrzeżeniem szczególnie określonych zasad wymienionych w niniejszym rozporządzeniu, postanowienia dorobku Schengen odnoszące się do wiz stosuje się również do FTD/FRTD.
Artykuł 11
1.
Niniejszym wprowadza się następujące zmiany do Wspólnych instrukcji konsularnych.
a) W części I dodaje się ppkt 2.5 w brzmieniu:
"2.5. Dokumenty posiadające tę samą wartość, co wiza, upoważniające do przekraczania granic zewnętrznych: FTD/FRTD
Dla uproszczonego tranzytu może być wydany FTD lub FRTD zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE) nr 693/2003 [12] oraz (WE) nr 694/2003 [13] (patrz załącznik 17)."
b) Tekst niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (WE) nr 694/2003 dodaje się jako załącznik 17.
2.
We Wspólnym podręczniku wprowadza się następujące zmiany:
a) W części I dodaje się ppkt 3.4 w brzmieniu:
"3.4. Dokumenty posiadające tę samą wartość, co wiza, upoważniające do przekraczania granic zewnętrznych: FTD/FRTD.
Dla uproszczonego tranzytu może być wydany FTD lub FRTD zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE) nr 693/2003 [14] oraz (WE) nr 694/2003 [15] (patrz załącznik 15)."
b) Tekst niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (WE) nr 694/2003 dodaje się jako załącznik 15.
Artykuł 12
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie, które podejmują decyzję o wydawaniu FTD i FRTD, powiadamiają o tej decyzji Radę i Komisję.
Komisja publikuje decyzję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wchodzi ona w życie w dniu jej opublikowania.
2.
Jeżeli Państwa Członkowskie podejmują decyzję o niewydawaniu FTD i FRTD, powiadamiają o tej decyzji Radę i Komisję.
Komisja publikuje decyzję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wchodzi ona w życie trzynastego dnia po jej opublikowaniu.
Artykuł 13
Sprawozdanie
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie o funkcjonowaniu projektu uproszczonego tranzytu najpóźniej trzy lata po wejściu w życie pierwszej z decyzji określonych w art. 12 ust. 1.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 694/2003
z dnia 14 kwietnia 2003 r.
w sprawie jednolitych wzorów uproszczonego dokumentu tranzytowego (FTD) i uproszczonego kolejowego dokumentu tranzytowego (FRTD) przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 693/2003
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu przygotowania do przystąpienia nowych Państw Członkowskich Wspólnota powinna wziąć pod uwagę ściśle określone sytuacje, które mogą zaistnieć w wyniku rozszerzenia, i ustalić odnośną legislację, aby uniknąć przyszłych problemów związanych z przekraczaniem granicy zewnętrznej.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 693/2003 [3] ustanawia uproszczony dokument tranzytowy (FTD) i uproszczony kolejowy dokument tranzytowy (FRTD) dla przypadku ściśle określonego tranzytu lądowego obywateli państw trzecich, którzy muszą koniecznie przejechać przez terytorium jednego lub kilku Państw Członkowskich w celu odbycia podróży między dwiema częściami ich własnego kraju, które nie są geograficznie przyległe.
Należy ustanowić jednolite wzory dla tych dokumentów.
(3) Te jednolite wzory powinny zawierać wszystkie niezbędne informacje oraz spełniać wysokie wymagania techniczne, w szczególności pod względem cech zabezpieczających na wypadek podrobienia lub fałszerstwa.
Wzory te powinny być przystosowane do wykorzystania przez wszystkie Państwa Członkowskie i posiadać powszechnie rozpoznawalne zharmonizowane cechy zabezpieczenia, widoczne gołym okiem.
(4) Pełnomocnictwa do przyjęcia takich wspólnych norm powinny być przyznane Komisji, której powinien pomagać Komitet ustanowiony w art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiającego jednolity formularz wizowy [4].
(5) Aby zapewnić, że informacje, o których mowa, nie są ujawniane szerzej niż to jest niezbędne, ważne jest również, aby każde Państwo Członkowskie wydające FTD/FRTD wyznaczyło jeden organ do drukowania jednolitego wzoru FTD/FRTD, jednocześnie zachowując możliwość zmiany tego organu w razie konieczności.
Ze względów bezpieczeństwa każde Państwo Członkowskie powinno podać nazwę właściwego organu do wiadomości Komisji oraz pozostałych Państw Członkowskich.
(6) Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(7) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i w związku z tym nie jest nim związana ani mu nie podlega.
Biorąc pod uwagę, że niniejsze rozporządzenie rozbudowuje dorobek Schengen w rozumieniu postanowień tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania zadecyduje o wdrożeniu niniejszego instrumentu do własnego prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy po przyjęciu niniejszego rozporządzenia przez Radę.
(8) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [6], które jest zgodne z obszarem określonym w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych uzgodnień w sprawie wykonania tego Układu [7].
(9) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o uczestniczenie w niektórych postanowieniach dorobku Schengen [8]; dlatego Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jego przyjęciu i nie jest nim związane ani mu nie podlega.
(10) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o uczestniczenie w niektórych postanowieniach dorobku Schengen [9]; dlatego Irlandia nie uczestniczy w jego przyjęciu i nie jest nim związana ani mu nie podlega.
(11) Niniejsze rozporządzenie stanowi akt rozbudowujący dorobek Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uproszczony dokument tranzytowy (FTD) wydawany przez Państwa Członkowskie, jak określono w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 693/2003, wydawany jest w formie jednolitego wzoru (nalepka samoprzylepna) i posiada tę samą wartość, co wizy tranzytowe.
Jest on zgodny ze specyfikacjami określonymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Uproszczony kolejowy dokument tranzytowy (FRTD) wydawany przez Państwa Członkowskie, jak określono w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 693/2003, wydawany jest w formie jednolitego wzoru (nalepka samoprzylepna) i posiada tę samą wartość, co wizy tranzytowe.
Jest on zgodny ze specyfikacjami określonymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Dodatkowe wymogi techniczne dla jednolitego wzoru FTD i FRTD odnoszące się do poniższych kwestii ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2:
a) dodatkowe elementy zabezpieczeń i wymagania, w tym zaawansowane standardy przeciwdziałające fałszowaniu i podrabianiu;
b) procesy technologiczne i zasady w zakresie wypełniania jednolitego FTD/FRTD;
c) pozostałe zasady przestrzegane przy wypełnianiu jednolitego FTD/FRTD.
2.
Kolory jednolitego FTD i FRTD można zmieniać zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Wymogi określone w art. 2 stanowią tajemnicę i nie podlegają publikacji.
Udostępnia się je jedynie organom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie, odpowiedzialnym za druk, oraz osobom należycie upoważnionym przez Państwo Członkowskie lub Komisję.
2.
Każde Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję o wydawaniu FTD/FRTD, wyznacza jeden organ odpowiedzialny za ich druk.
Nazwa tego organu jest podana przez Państwo Członkowskie do wiadomości Komisji i pozostałych Państw Członkowskich.
Ten sam organ może zostać wyznaczony do tego celu przez dwa Państwa Członkowskie lub więcej.
Każde Państwo Członkowskie jest uprawnione do zmiany wyznaczonego organu.
Informuje ono w stosownym trybie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1. Komisja jest wspomagana przez Komitet utworzony na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1683/95.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi dwa miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny
Artykuł 5
Z zastrzeżeniem zasad ochrony danych, osoby, którym wydano FTD i FRTD, mają prawo do weryfikacji danych szczegółowych zawartych w FTD/FRTD, jak również, gdzie stosowne, do dokonania korekt lub skreśleń.
W FTD i FRTD nie umieszcza się żadnych informacji nadających się do odczytu maszynowego, o ile nie są one przewidziane w załącznikach do niniejszego rozporządzenia lub o ile nie są one wymienione w odpowiednich dokumentach podróży.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie, które podjęły stosowną decyzję, wydają FTD i FRTD określone w art. 1 według jednolitego wzoru nie później niż w ciągu jednego roku po przyjęciu dodatkowych elementów zabezpieczeń i wymagań określonych w art. 2 ust. 1 lit. a).
Potrzeba włączenia fotografii określona w pkt 2 załącznika I i pkt 2 załącznika II może być ustalona do końca 2005 r.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 696/2003
z dnia 14 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 181A,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
po zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W połowie sierpnia 2002 r., powodzie spowodowały poważne szkody, między innymi, na obszarach wiejskich poszczególnych krajów kandydujących.
Wspólnota musi być w stanie właściwie reagować na takie nadzwyczajne klęski żywiołowe zawsze wtedy, gdy wystąpią one w krajach kandydujących, wykorzystując różne instrumenty, w tym instrument przedakcesyjny ustanowiony na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 [4], którego jednym z celów jest rozwiązywanie priorytetowych i szczególnych problemów dla stałego dostosowywania sektora rolnego i obszarów wiejskich w tych krajach.
(2) Rozporządzenie to nie obejmuje żadnego szczególnego przepisu dotyczącego działań mających na celu odbudowę obszarów wiejskich po nadzwyczajnych klęskach żywiołowych.
(3) Konieczne jest podjęcie przez Wspólnotę właściwych działań wobec takich klęsk żywiołowych.
Zdarzenia te nakładają, między innymi, znaczne obciążenie finansowe na dotknięte nimi strony, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym, i zbiegają się z przygotowaniami do członkostwa.
W ramach instrumentu polityki współfinansowania takiego, jak ten ustanowiony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1268/1999, odpowiednie działania dotyczące właściwych projektów w omawianych krajach powinny obejmować zarówno wzrost poziomu pomocy wspólnotowej, jak i zwyczajowych pułapy wysokości pomocy.
(4) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1268/1999 należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1268/1999 wprowadza się następujące zmiany:
Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Wysokość wkładu Wspólnoty
1.
Wkład Wspólnoty może stanowić do 75 % całkowitej sumy kwalifikujących się wydatków publicznych, z wyjątkiem przypadków podanych poniżej:
a) dla projektów właściwych na podstawie dowolnego środka, w którym Wspólnota określa, że wystąpiły nadzwyczajne klęski żywiołowe, wkład Wspólnoty może stanowić do 85 % całkowitej sumy kwalifikujących się wydatków publicznych;
b) dla środków określonych w art. 2 tiret ostatnie i art. 7 ust. 4, wkład Wspólnoty w finansowanie może stanowić do 100 % całkowitych dopuszczalnych kosztów.
2.
Dla inwestycji dających przychody,
a) z wyjątkiem tych, określonych w ust. 1 lit. a), pomoc publiczna może wynieść do 50 % całkowitych dopuszczalnych kosztów, z czego wkład Wspólnoty może wynieść do 75 %;
b) określonych w ust. 1 lit. a), pomoc publiczna może wynieść do 75 % całkowitych dopuszczalnych kosztów, z czego wkład Wspólnoty może wynieść do 85 % pomocy publicznej.
W każdym przypadku wkład Wspólnoty jest zgodny z pułapami wysokości pomocy i kumulacji ustanowionymi dla pomocy państwa.
3.
Wsparcie finansowe i płatności są wyrażane w EUR.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 701/2003
z dnia 16 kwietnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 w odniesieniu do uzgodnień stosowanych w przywozie niektórych produktów drobiowych i jajecznych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) 493/2002 [2], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 493/2002, w szczególności jego art. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień mających zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych z przetworzenia produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [4], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2286/2002 wprowadza zmiany do uzgodnień dotyczących przywozu z Państw AKP, dokonane w wyniku Umowy o Partnerstwie AKP-WE podpisanej w Cotonou w dniu 23 czerwca 2000 r. [5] Artykuł 1 ust. 3 wymienionego rozporządzenia wprowadza ogólne uzgodnienia w zakresie obniżania należności celnych od produktów podanych w załączniku I do wymienionego rozporządzenia, jak również uzgodnienia szczególne w zakresie obniżania należności celnych, w ramach kontyngentów taryfowych, na niektóre produkty podane w załączniku II do wymienionego rozporządzenia.
(2) W wyniku tych nowych ustaleń dotyczących przywozu, należy ustanowić szczegółowe zasady stosowania w zakresie wydawania pozwoleń na przywóz produktów kwalifikujących się do obniżonych należności. Dlatego należy uchylić rozporządzenie Komisji (WE) nr 704/1999 z dnia 31 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu jaj i produktów drobiowych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 903/90 [6], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1043/2001 [7].
(3) Do celów zarządzania kontyngentami taryfowymi, ogólne zasady ustanowione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [9], należy stosować w przypadku gdy niniejsze rozporządzenie nie ustanawia przepisów szczególnych.
(4) W celu zapewnienia właściwego administrowania kontyngentami, należy wymagać złożenia zabezpieczenia przy składaniu wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz oraz należy ustanowić pewne warunki w odniesieniu do samych wnioskodawców.
Należy rozłożyć kontyngenty w czasie w ciągu roku oraz należy podać okres ważności pozwoleń.
(5) Aby umożliwić optymalne zarządzanie kontyngentami taryfowymi niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia 1 stycznia 2003 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cały przywóz do Wspólnoty, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2286/2002, produktów objętych kodami CN wymienionymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, kwalifikuje się do obniżonych należności celnych po przedstawieniu pozwolenia na przywóz.
Pozwolenia wystawia się na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu oraz w granicach kontyngentów ustanowionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2286/2002.
Artykuł 2
Roczny kontyngent taryfowy określony w części B załącznika I rozkłada się w czasie, jak następuje:
- 50 % w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca,
- 50 % w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia.
Artykuł 3
1.
Wnioskodawcy ubiegający się o pozwolenia na przywóz produktów określonych w załączniku I muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w momencie składania wniosku mogą udowodnić w sposób zadawalający właściwym organom w Państwach Członkowskich, że prowadziły handel z państwami trzecimi w sektorze mięsa drobiowego, od co najmniej dwunastu miesięcy.
Jednakże z zakresu stosowania obniżek ceł wyklucza się przedsiębiorstwa handlu detalicznego lub restauracje sprzedające swoje produkty konsumentom końcowym.
2.
Wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz mogą zawierać tylko jeden z numerów kontyngentów określonych w załączniku I. Wnioski mogą dotyczyć kilku produktów objętych różnymi kodami CN.
W takich przypadkach w rubryce 16 ujmuje się wszystkie kody CN, a ich opisy w rubryce 15 wniosków o pozwolenia i samych pozwoleń.
Wnioski muszą być wystawione na minimum jedną tonę, a maksymalnie na 50 % ilości dostępnej w ramach danego kontyngentu i w okresie wymienionym w art. 2.
Artykuł 4
1.
Pole 8 wniosków o pozwolenia oraz samych pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia produktu.
Pozwolenia zobowiązują do przywozu ze wskazanego kraju.
2.
Pole 20 wniosków o pozwolenia oraz samego pozwolenia zawiera jeden z następujących wpisów:
- Producto ACP — Reglamentos (CE) no 2286/2002 y (CE) no 701/2003
- AVS-produkt — forordning (EF) nr 2286/2002 og (EF) nr 701/2003
- AKP-Erzeugnis — Verordnungen (EG) Nr 2286/2002 und (EG) Nr 701/2003
- Προϊόν AKE — Κανονισμοί (ΕΚ) αριθ.
2286/2002 και (ΕΚ) αριθ.
701/2003
- ACP product — Regulations (EC) No 2286/2002 and (EC) No 701/2003
- Produit ACP — règlements (CE) no 2286/2002 et (CE) no 701/2003
- Prodotto ACP — regolamenti (CE) n. 2286/2002 e (CE) n. 701/2003
- ACS-product — Verordeningen (EG) nr 2286/2002 en (EG) nr 701/2003
- Produto AKP — Regulamentos (CE) n.o 2286/2002 e (CE) n.o 701/2003
- AKT-tuote — asetukset (EY) N:o 2286/2002 ja (EY) N:o 701/2003
- AVS-produkt — förordningarna (EG) nr 2286/2002 och (EG) nr 701/2003.
3.
Pole 24 pozwolenia zawiera jeden z poniższych wpisów:
- Reducción del derecho de aduana en virtud del Reglamento (CE) no 701/2003
- Toldnedsættelse, jf. forordning (EF) nr 701/2003
- Ermäßigung des Zollsatzes gemäß der Verordnung (EG) Nr 701/2003
- Μείωση του δασμού όπως προβλέπεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ.
701/2003
- Custom duty reduction as provided for in Regulation (EC) No 701/2003
- Réduction du droit de douane comme prévu au règlement (CE) no 701/2003
- Riduzione del dazio doganale a norma del regolamento (CE) n. 701/2003
- Douanerecht verlaagd overeenkomstig Verordening (EG) nr 701/2003
- Redução do direito aduaneiro conforme previsto no Regulamento (CE) n.o 701/2003
- Tullialennus, josta on säädetty asetuksessa (EY) N:o 701/2003
- Nedsättning av tullavgiften enligt förordning (EG) nr 701/2003.
Artykuł 5
1.
Wnioski o pozwolenia można jedynie składać w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca poprzedzającego każdy okres wymieniony w art. 2.
Wnioski muszą być złożone do właściwego organu w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą lub ma swoją zarejestrowaną siedzibę.
2.
Wnioski są dopuszczalne jedynie w przypadku gdy wnioskodawcy oświadczają na piśmie, że na omawiany okres nie złożyli i nie złożą innych wniosków w sprawie produktów należących do tego samego kontyngentu w Państwie Członkowskim, w którym wniosek jest składany lub w innym Państwie Członkowskim.
Jeżeli wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek dotyczący produktów należących do jednego kontyngentu, żaden z wniosków nie jest ważny.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, nie później niż trzeciego dnia roboczego po zakończeniu okresu składania wniosków, o wnioskach złożonych w odniesieniu do każdego z produktów należących do danych grup.
Tego rodzaju powiadomienie zawiera listę wnioskodawców oraz ilości wnioskowanych, w podziale według kontyngentów.
Wszystkie powiadomienia wysyłane są faksem lub przy pomocy środków elektronicznych, z zastosowaniem wzoru przedstawionego w załączniku II w przypadkach, gdy nie złożono żadnych wniosków (deklaracje "zerowe") lub wzorów przedstawionych w załączniku II i III w przypadkach, gdy wnioski zostały złożone.
4.
Komisja podejmuje decyzję, co do zakresu, w jakim można uwzględnić ilości objęte wnioskami.
Jeżeli ilości objęte wnioskami przekraczają dostępne ilości, Komisja ustala jednolitą obniżkę procentową ilości, o które wnioskowano.
Jeżeli całkowita ilość objęta wnioskami jest mniejsza niż ilość dostępna, Komisja oblicza pozostałą ilość, która zostanie dodana do ilości dostępnej w następnym okresie w tym samym roku.
5.
Pozwolenia wystawia się możliwie jak najszybciej, z zastrzeżeniem decyzji Komisji dotyczącej zaakceptowania wniosków.
6.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, przed końcem czwartego miesiąca każdego okresu wymienionego w art. 2, ilości faktycznie sprowadzone w danym okresie na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia o braku przywozu, sporządza się z zastosowaniem wzoru przedstawionego w załączniku IV.
Artykuł 6
1. Pozwolenia na przywóz są ważne przez 180 dni od daty faktycznego wystawienia zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Jednakże pozwolenia nie są ważne po dniu 31 grudnia w roku wystawienia.
2.
Pozwolenia na przywóz, wystawione zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, nie podlegają przeniesieniu.
Artykuł 7
Zabezpieczenie w wysokości 20 ECU na 100 kilogramów wnosi się w odniesieniu do wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz wszystkich produktów.
Artykuł 8
Przywóz w ramach uzgodnień dotyczących obniżki należności celnych, przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu, może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy pochodzenie danych produktów jest potwierdzone przez właściwe organy kraju wywozu, zgodnie z regułami pochodzenia mającymi zastosowanie do omawianych produktów, stosownie do protokołu 1 do Umowy o Partnerstwie AKP-WE podpisanej w Cotonou w dniu 23 czerwca 2000 r. Artykuł 9 O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1291/2000. Artykuł 10 Rozporządzenie (WE) nr 704/1999 traci moc. Artykuł 11 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 739/2003
z dnia 28 kwietnia 2003 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 61/2003 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po zbadaniu w ramach Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa), i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) W celu kontrolowania pozostałości, jak to przewidziano we właściwym prawodawstwie wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego maksymalne poziomy pozostałości powinny być zawsze ustalane również dla tkanki mięśniowej lub tłuszczowej.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne poziomy pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) Kwas oksolinowy oraz octan flugestonu powinny być dodane do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(7) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia powinien być przewidziany odpowiedni okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim przeprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą być konieczne w odniesieniu do zezwoleń na wprowadzanie do obrotu danych weterynaryjnych produktów leczniczych, które zostały wydane zgodnie z dyrektywą 2001/82/EWG [3] Parlamentu Europejskiego i Rady.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 740/2003
z dnia 28 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1520/2000 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 444/2003 [4] ogranicza okres, podczas którego podstawowe produkty rolne lub towary mogą, w okresie pozostającym do wygaśnięcia pozwolenia na wywóz, pozostać w fazie wstępnego finansowania na podstawie uzgodnień dotyczących refundacji.
(2) Większość zaświadczeń o refundacji obowiązuje przez jeden miesiąc kalendarzowy, w którym złożono wnioski o ich wydanie, i przez następujące po nim pięć miesięcy kalendarzowych.
Zaświadczenia o refundacji wydane pod koniec okresu budżetowego mają jednakże krótszy okres obowiązywania, który z uwagi na zobowiązania międzynarodowe Unii Europejskiej nie może wykraczać poza dzień 30 września.
(3) W celu zapewnienia dostatecznej elastyczności umożliwiającej podmiotom gospodarczym pełne wykorzystanie tego krótkiego okresu ważności zaświadczeń o refundacji należy przedsięwziąć szczególne środki dotyczące tych świadectw.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1052/2002 [6], należy dlatego odpowiednio zmienić.
(5) Komitet Zarządzający ds. Horyzontalnych Zagadnień Dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi, niewymienionymi w Załączniku I do Traktatu, nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 1520/2000 dodaje się ust. 9 w brzmieniu:
"9. W drodze odstępstwa od przepisów art. 28 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 dla zaświadczeń o refundacji wydanych na okres od dnia 1 czerwca dla towarów, które mają być wywiezione przed dniem 1 października, produkty podstawowe wymienione w załączniku A do niniejszego rozporządzenia mogą pozostawać pod dozorem celnym w celu przetworzenia w ciągu trzech miesięcy od daty przyjęcia deklaracji płatności.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 29 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 dla zaświadczeń o refundacji wydanych na okres od dnia 1 czerwca dla towarów, które mają być wywiezione przed dniem 1 października, towary wymienione w załącznikach B i C do niniejszego rozporządzenia mogą być nadal objęte procedurą umieszczenia w składzie celnym lub strefie wolnocłowej w terminie trzech miesięcy od daty przyjęcia deklaracji płatności."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 754/2003
z dnia 29 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół Ustaleń, zawarty między Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską, zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], przewiduje kontyngent na mleko w proszku wywożone do Republiki Dominikańskiej.
W związku z tym, że produkty wywożone w ramach tego kontyngentu podlegają obniżonej stawce należności przywozowych na mocy Protokołu Ustaleń i odnośne podmioty gospodarcze czerpią korzyści ze szczególnych uzgodnień zapewniających im pewną stabilność cenową, rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/1999 [4], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 186/2003 [5], ustanawia niższą stawkę refundacji dla tych produktów od stawki stosowanej dla produktów wywożonych poza tym kontyngentem.
(2) Rosnąca różnica między ceną rynkową mleka w proszku na rynkach wewnętrznych a ceną na rynkach zewnętrznych oraz wzrost popytu i cen w Republice Dominikańskiej wymagają zmian stawek refundacji stosowanych w tym systemie.
(3) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 174/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 20a ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 otrzymuje brzmienie:
"8. Zgodnie z art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 Komisja ustala następujące procentowe stawki refundacji w odniesieniu do produktów przeznaczonych na wywóz do Republiki Dominikańskiej w ramach kontyngentu określonego w ust. 1 i stosuje się je w okresie od pierwszego dnia złożenia wniosków o wydanie pozwolenia, o określonego w ust. 7:
a) 65 % dla produktów objętych kodem CN 040210;
b) 80 % dla produktów objętych kodem CN 040221 i 040229."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 761/2003
z dnia 30 kwietnia 2003 r.
zatwierdzające działania w celu kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw, przeprowadzane w Indiach przed przywozem do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1998 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 47/2003 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1148/2001 z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 408/2003 [4], ustanawia warunki dla zatwierdzenia działań kontrolnych wykonywanych przez niektóre państwa trzecie, które tego żądają przed przywozem do Wspólnoty.
(2) Dnia 31 grudnia 2001 r. władze indyjskie przesłały Komisji wniosek o zatwierdzenie działań kontrolnych wykonywanych przez Dyrekcję ds. Obrotu i Inspekcji (DMI) podlegającą Doradcy ds. Obrotów Rolnych (AMA) indyjskiego Ministerstwa Rolnictwa.
Wniosek stanowi, że DMI posiada niezbędne kadry, wyposażenie i obiekty do przeprowadzania kontroli, stosuje metody odpowiadające metodom określonym w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 oraz że świeże owoce i warzywa wywożone z Indii do Wspólnoty odpowiadają wspólnotowym normom handlowym lub przynajmniej normom równoważnym.
(3) Informacje przesłane przez Państwa Członkowskie do Komisji wskazują, że w okresie od 1997 do 2000 roku występowanie niezgodności z normami handlowymi w przywozie świeżych owoców i warzyw z Indii było stosunkowo niskie.
(4) Przedstawiciele indyjskich władz uczestniczyli w międzynarodowych wysiłkach na rzecz uzgodnienia norm handlowych dla owoców i warzyw w ramach Grupy Roboczej ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKGNZ).
(5) Dlatego kontrole zgodności przeprowadzane przez Indie powinny być zatwierdzone z mocą od dnia wprowadzenia w życie procedury współpracy administracyjnej przewidzianej w art. 7 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 zatwierdza się kontrole zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw, przeprowadzane przez Indie przed przywozem do Wspólnoty.
Artykuł 2
Dane szczegółowe dotyczące władzy publicznej i jednostki kontrolującej w Indiach, określone w art. 7 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1148/2001, są wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Świadectwa określone w art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 wystawione po przeprowadzeniu kontroli, o których mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, muszą być sporządzane na formularzach zgodnie z wzorem podanym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 763/2003
z dnia 30 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2768/98 w sprawie systemu pomocy dla prywatnego składowania oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 12a akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającego rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [3] uchylił, wskutek drugiego ze wspomnianych rozporządzeń, art. 12a rozporządzenia nr 136/66/EWG z mocą od dnia 1 listopada 2004 r. zamiast od dnia 1 listopada 2001 r., dopuszczając tym samym przedłużenie okresu ważności niektórych środków rynkowych, w tym systemu pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania. Wspomniany art. 12a stanowi, że w przypadku poważnych zakłóceń rynkowych w niektórych regionach Wspólnoty można wprowadzić w życie system pomocy dla prywatnego składowania oliwy z oliwek.
(2) W celu umożliwienia wykonywania umów prywatnego składowania luzem oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia do dnia 31 października 2004 r. art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2768/98 [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1081/01 [5], powinien zostać odpowiednio zmieniony. Dla celów pewności prawnej, powinien zostać ustanowiony przepis przewidujący, iż rozporządzenie to stosuje się od dnia 1 listopada 2001 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2768/98 datę "31 października 2001 r." zastępuje się datą "31 października 2004 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 775/2003
z dnia 5 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2759/1999 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem 696/2003 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2759/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2251/2002 [4], dotyczy wsparcia w zakresie przetwórstwa i wprowadzania do obrotu, oraz jego ust. 2 wymienia niektóre kwalifikujące się wydatki.
W celu uniknięcia nieporozumień, powinno zostać wskazane, że wykaz wydatków nie jest wyczerpujący.
(2) Porozumienia finansowe określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) 2222/2000 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 188/2003 [6], stosowane między Wspólnota a krajami wnioskodawcami już określiły warunki ustalania kwalifikujących się wydatków. Dlatego też właściwe jest uwzględnienie odpowiednich postanowień tych porozumień.
(3) W związku z tym, rozporządzenie (WE) nr 2759/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktur Rolnych i Obszarów Wiejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2759/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 2 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"Wydatki kwalifikujące się obejmują w szczególności:"
;
2) dodaje się art. 8a w brzmieniu:
"Artykuł 8a
Porozumienia finansowe
W odniesieniu do każdego programu, kwalifikujące się wydatki są zgodne z postanowieniami porozumienia finansowego określonego w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2222/2000 [7] stosowanego miedzy Wspólnotą, a zainteresowanym krajem wnioskodawcą.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 780/2003
z dnia 7 maja 2003 r.
ustanawiające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na mrożoną wołowinę objętą kodem CN 0202 i na produkty objęte kodem CN 0206 29 91 (od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Harmonogram CXL Światowej Organizacji Handlu (WTO) wymaga od Wspólnoty ustanowienia rocznego kontyngentu przywozowego w wysokości 53000 ton na mrożoną wołowinę objętą kodem CN 0202 i na produkty objęte kodem CN 02062991.
Należy ustanowić przepisy wykonawcze na rok kontyngentowy 2003/2004 rozpoczynający się dnia 1 lipca 2003 r.
(2) Kontyngentem na rok 2002/2003 administrowano zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 954/2002 ustanawiającego i ustalającego zarządzanie kontyngentem taryfowym na mrożoną wołowinę objętą kodem CN 0202 i na produkty objęte kodem CN 02062991 (od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 30 czerwca 2003 r.) [3].
Przepisy tego rozporządzenia ustanowiły w szczególności bardziej rygorystyczne kryteria uczestnictwa w celu uniknięcia wpisania do rejestru fikcyjnych podmiotów gospodarczych.
Ponadto wzmocnione zasady użytkowania odpowiednich pozwoleń na przywóz stanowią przeszkodę dla spekulacyjnego handlu pozwoleniami.
(3) Doświadczenie uzyskane w trakcie stosowania tych zasad jest pozytywne i dlatego należy ustanowić podobne zasady na rok kontyngentowy 2003/2004, wraz z podziałem kontyngentu na podkontyngent I, zarezerwowany dla tradycyjnych importerów, oraz na podkontyngent II, przyznawany na wniosek podmiotom gospodarczym zatwierdzonym przez Państwa Członkowskie w drodze procedury zatwierdzania.
(4) Mając na celu zapewnienie równolegle stabilności w handlu mrożoną wołowiną oraz stopniowego zwiększania części kontyngentu dostępnej dla wszystkich podmiotów gospodarczych rzeczywiście prowadzących handel wołowiną, właściwe jest zwiększenie części kontyngentu przyznawanej w ramach podkontyngentu II.
(5) Podkontyngent I powinien być przyznawany początkowo w postaci praw przywozu aktywnym importerom na podstawie odpowiednich dokumentów celnych zaświadczających, że przywozili oni wołowinę w ramach kontyngentu tego samego rodzaju w trakcie ostatnich trzech lat kontyngentowych.
W niektórych przypadkach błędy administracyjne popełnione przez właściwe organy krajowe mogą ograniczać dostęp podmiotów gospodarczych do tej części kontyngentu.
Należy podjąć działania zmierzające do wyrównania możliwych wynikłych szkód.
(6) Podmioty gospodarcze, które mogą wykazać, że ich działalność rzeczywiście obejmuje przywóz wołowiny z państw trzecich lub wywóz wołowiny do państw trzecich, powinny mieć możliwość złożenia wniosku o zatwierdzenie w ramach podkontyngentu II.
W tym celu konieczne jest, aby przedstawiły one dowody na prowadzony ostatnio przywóz o pewnej wartości.
(7) Jeżeli istnieją oczywiste podejrzenia, że o wpis do rejestru wnioskują fikcyjne podmioty gospodarcze, Państwa Członkowskie przystępują do szczegółowej kontroli wniosków.
(8) Należy określić kary w przypadkach, w których fikcyjne podmioty gospodarcze złożyły wniosek o wpis do rejestru lub w których przyznano zatwierdzenie na podstawie podrobionych lub fałszywych dokumentów.
(9) Przy weryfikacji kryteriów uczestnictwa w przyznawaniu kontyngentu wnioski muszą być złożone w Państwach Członkowskich, w których podmiot gospodarczy został wpisany do krajowego rejestru podatników VAT.
(10) W celu umożliwienia stałego dostępu do kontyngentu podkontyngentem II należy zarządzać w cyklach półrocznych z równoległym badaniem wniosków o pozwolenia składanych przez zatwierdzonych importerów.
(11) W celu zapobieżenia spekulacjom importerom niezajmującym się już handlem wołowiną należy odmówić dostępu do kontyngentu, a dla każdego wnioskodawcy w ramach podkontyngentu I należy ustalić zabezpieczenie odnoszące się do praw przywozu. Zabezpieczenie pozwolenia należy ustalić na odpowiednio wysokim poziomie i należy wykluczyć możliwość przenoszenia pozwolenia na przywóz.
(12) W celu zapewnienia równiejszego dostępu do podkontyngentu II wszystkim zatwierdzonym podmiotom gospodarczym, każdy wnioskodawca może złożyć wniosek o ustalenie ilości maksymalnej.
(13) Aby zobowiązać podmioty gospodarcze do składania wniosków o pozwolenie na przywóz odpowiadających wszystkim przyznanym prawom, należy ustalić, że zobowiązanie takie jest wymogiem pierwotnym w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [5].
(14) Właściwe administrowanie kontyngentem przywozowym wymaga, aby tytularny posiadacz pozwolenia był rzeczywiście importerem.
Dlatego importer taki powinien aktywnie uczestniczyć w nabyciu, transporcie i przywozie danej wołowiny.
W związku z tym przedstawienie dowodów takich działań powinno być wymogiem pierwotnym w odniesieniu do zabezpieczenia pozwolenia.
(15) Koszty związane z nabyciem i transportem małych przesyłek od dostawcy z państwa trzeciego mogą być nadmiernie wysokie i zniechęcać do wykorzystania pozwolenia.
Dlatego właściwe jest, aby zezwalać na przywóz małej ilości z magazynów pod zamknięciem celnym i przewidzieć odpowiednie derogacje w związku ze zwolnieniem zabezpieczenia.
(16) Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [7] oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 118/2003 [9], stosuje się do pozwoleń na przywóz wydanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(17) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZEŚĆ I Kontyngent
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się kontyngent taryfowy wynoszący 53000 ton wyrażony w wadze mięsa bez kości na mrożoną wołowinę objętą kodem CN 0202 i na produkty objęte kodem CN 02062991, na okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.
Numerem porządkowym kontyngentu taryfowego jest 09.4003.
2.
Do celów wykorzystywania wyżej wymienionego kontyngentu 100 kilogramów mięsa z kością jest równoważne 77 kilogramom mięsa bez kości.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia, "mięso mrożone" oznacza mięso o wewnętrznej temperaturze -12 °C lub niższej, w momencie wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.
4.
Stawka opłaty celnej Wspólnej Taryfy Celnej stosowana do kontyngentu przewidzianego w ust. 1 wynosi 20 % ad valorem.
5.
Kontyngent określony w ust. 1 jest podzielony na dwa podkontyngenty:
- podkontyngent I wynoszący 18550 ton,
- podkontyngent II wynoszący 34450 ton.
CZĘŚĆ II Podkontyngent I
Artykuł 2
Wspólnotowe podmioty gospodarcze mogą składać wniosek o prawa do przywozu równoważne ilości 18550 ton na podstawie ilości przez nie przywożonych na mocy rozporządzeń Komisji (WE) nr 995/1999 [10], (WE) nr 980/2000 [11] i (WE) nr 1080/2001 [12].
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przyjąć jako ilość referencyjną prawa do przywozu objęte numerem porządkowym 09.4003 w poprzedzającym roku kontyngentowym, jeżeli kontyngent nie został przydzielony na skutek błędu administracyjnego właściwego organu krajowego importerom, którym to prawo przyznano.
Artykuł 3
1.
Wnioski o prawa do przywozu ważne są tylko dla podmiotów gospodarczych umieszczonych w krajowym rejestrze podatników VAT.
2.
Podmioty gospodarcze, które na dzień 1 stycznia 2003 r. zaprzestały swojej działalności w sektorze wołowiny i cielęciny, nie kwalifikują się do przyznania kontyngentu na mocy art. 2.
3.
Przedsiębiorstwo powstałe na drodze łączenia się przedsiębiorstw, z których każde posiadało przywozy referencyjne na podstawie art. 2, może używać tych przywozów referencyjnych jako podstawy dla wniosku składanego na mocy niniejszego artykułu.
4.
Dowód przywozu przedstawia się wyłącznie w formie celnego dokumentu dopuszczenia do swobodnego obrotu, należycie ostemplowanego przez organy celne.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć kopie wyżej wspomnianych dokumentów, należycie uwierzytelnione przez właściwe organy.
Artykuł 4
1.
Wnioski o prawa do przywozu wraz z dokumentami dowodowymi określonymi w art. 3 ust. 4 składa się do właściwego organu w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca został zarejestrowany w krajowym rejestrze podatników VAT, do dnia 23 maja 2003 r. do godz. 13:00 czasu obowiązującego w Brukseli.
Wszystkie ilości przedstawione jako ilość referencyjna, w zastosowaniu art. 2, stanowią prawa do przywozu, których dotyczy wniosek, gdzie sytuacja tego wymaga, w zastosowaniu art. 1 ust. 2.
2.
Po sprawdzeniu złożonych dokumentów Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji nie później niż dnia 6 czerwca 2003 r. wykaz wnioskodawców objętych niniejszym podkontyngentem, wraz z, w szczególności, ich nazwiskami i adresami oraz ilościami kwalifikującego się mięsa przywiezionego podczas danego okresu referencyjnego.
3.
Przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 2, wraz ze zwrotami błędnych danych, odbywa się drogą faksową przy użyciu formularza z załącznika I.
Artykuł 5
Komisja decyduje jak najszybciej, w jakim zakresie mogą być przyznane prawa do przywozu w ramach niniejszego podkontyngentu.
Jeżeli ilość praw do przywozu, o które zostały złożone wnioski, przekracza osiągalną ilość określoną w art. 2, Komisja ustala odpowiedni współczynnik redukcji.
Artykuł 6
1.
Dla ważności wniosku o prawa do przywozu, wnioskowi musi towarzyszyć zabezpieczenie w wysokości 6 EUR na 100 kilogramów wagi netto.
2.
Jeżeli zastosowanie współczynnika redukcji określonego w art. 5 powoduje przyznanie mniejszej ilości praw do przywozu niż ilości, o które wnioskowano, wniesione zabezpieczenie zwalnia się bezzwłocznie w odpowiedniej proporcji.
3. Złożenie wniosku o jedno lub więcej pozwolenia na przywóz równoważnych łącznie przydzielonym prawom do przywozu stanowi wymóg pierwotny w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 7
1.
Przywóz przydzielonych ilości objęty jest obowiązkiem okazania pozwolenia na przywóz.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia można wnosić wyłącznie w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca wnioskował o prawa do przywozu w ramach podkontyngentu I i otrzymał je.
Każde wydanie pozwolenia na przywóz skutkuje odpowiednim zmniejszeniem otrzymanych praw do przywozu.
3.
Wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenie muszą zawierać następujące wpisy:
a) w sekcji 20 jeden z następujących wpisów:
- Carne de vacuno congelada [Reglamento (CE) no 780/2003] (subcontingente I)
- Frosset oksekød (forordning (EF) Nr. 780/2003) (delkontingent I)
- Gefrorenes Rindfleisch (Verordnung (EG) Nr. 780/2003) (Unterkontingent I)
- Κατεψυγ_BAR_ένο βόειο κρέας [κανόνισες (ΕΚ) αριθ.
780/2003] (υποποσόστωση Ι)
- Frozen meat of bovine animals (Regulation (EK) No 780/2003) (subquota I)
- Viande bovine congelée [Règlement (CE) no 780/2003] (sous-contingent I)
- Carni bovine congelate [Regolamento (CE) n. 780/2003] (sotto-contingente I)
- Bevroren rundvlees (Verordening (EG) Nr. 780/2003) (deelcontingent I)
- Carne de bovino congelada [Regulamento (CE) n.o 780/2003] (subcontingente I)
- Jäädytettyä naudanlihaa (asetus (EY) N:o 780/2003) (osakiintiö I)
- Fryst kött av nötkreatur (förordning (EG) Nr. 780/2003) (delkvot I);
b) w sekcji 16 jedną z następujących grup kodów CN:
- 02021000, 020220,
- 020230, 02062991.
CZĘŚĆ III Podkontyngent II
Artykuł 8
Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz w odniesieniu do podkontyngentu II wynoszącego 34450 ton mogą wnosić tylko podmioty gospodarcze uprzednio zatwierdzone dla tych celów przez właściwe organy w Państwie Członkowskim, w którym zostały zarejestrowane w krajowym rejestrze podatników VAT.
Właściwy organ może przyznać numer identyfikacyjny każdemu zatwierdzonemu podmiotowi gospodarczemu.
Artykuł 9
1.
Zatwierdzenie przyznaje się podmiotowi gospodarczemu, który do dnia 23 maja 2003 r. do godz. 13.00 czasu obowiązującego w Brukseli przedkłada wniosek właściwemu organowi wraz z dokumentami dowodowymi zaświadczającymi, że:
a) prowadził na własny rachunek działalność gospodarczą w zakresie przywozu do Wspólnoty lub wywozu ze Wspólnoty wołowiny objętej kodami CN 0201, 0202 lub 02062991 w latach 2001 i 2002;
b) z tytułu swojej działalności:
- przywiózł w ciągu danych dwóch lat co najmniej 100 ton wołowiny takiej, jak wspomniano wyżej, wyrażonych w wadze produktu, lub
- wywiózł w ciągu danych dwóch lat co najmniej 220 ton wołowiny takiej, jak wspomniano wyżej, wyrażonych w wadze produktu,
w co najmniej dwóch operacjach na rok.
Podmioty gospodarcze, które na dzień 1 stycznia 2003 r. zaprzestały swojej działalności w sektorze wołowiny i cielęciny, nie otrzymują zatwierdzenia do celów niniejszego podkontyngentu.
2.
W celu udowodnienia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek, jak określono w ust. 1 lit. a), podmiot gospodarczy przedstawia dokumenty dowodowe w postaci faktur i oficjalnych sprawozdań finansowych oraz wszelkich innych dokumentów wykazujących zgodnie z wymogami danego Państwa Członkowskiego, że wymagana działalność gospodarcza dotyczy wyłącznie danego wnioskodawcy.
3.
Dowód przywozu lub wywozu przedstawia się wyłącznie w formie celnego dokumentu dopuszczenia do swobodnego obrotu lub dokumentu wywozowego, należycie ostemplowanego przez organy celne.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć kopie wyżej wymienionych dokumentów należycie uwierzytelnione przez właściwe organy.
Do celów ust. 1 lit. a) i b) ilość wołowiny używana jako ilość referencyjna z tytułu podkontyngentu I może zostać zadeklarowana jako ilość referencyjna z tytułu podkontyngentu II.
4.
Państwa Członkowskie badają i sprawdzają ważność przedstawionych dokumentów.
5.
Państwa Członkowskie sprawdzają, czy wnioskodawcy nie są powiązani ze sobą w rozumieniu art. 143 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [13].
W tym celu stosują następujące kryteria:
- w dowodzie przywozu lub wywozu określonym w ust. 3 dwóch lub więcej wnioskodawców posiada ten sam adres pocztowy, lub
- dwóch lub więcej wnioskodawców w chwili składania wniosku jest zarejestrowanych w rejestrze podatników VAT pod tym samym adresem pocztowym, lub
- Państwa Członkowskie mają podstawy, aby przypuszczać, że wnioskodawcy są powiązani w zakresie zarządzania, personelu lub działalności.
Jeżeli zostanie stwierdzone, że wnioskodawcy są ze sobą powiązani, wszystkie odpowiednie wnioski odrzuca się, chyba że wnioskodawcy ci mogą dostarczyć dalszych dowodów zgodnie z wymogami właściwych organów, że są one niezależne od siebie w zakresie zarządzania, personelu i wszystkich działań związanych z ich działalnością handlową lub techniczną.
6.
W zastosowaniu ust. 5, jeżeli Państwo Członkowskie ma podstawy, aby przypuszczać, że wnioskodawca jest powiązany w zakresie zarządzania, personelu lub działalności z wnioskodawcą w innym Państwie Członkowskim, oba Państwa Członkowskie sprawdzają wspólnie, czy istnieje powiązanie w rozumieniu art. 143 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
W tym celu Państwa Członkowskie ustalają wykaz wnioskodawców zawierający nazwisko i adres, który wysyłają faksem do Komisji do dnia 31 maja 2003 r.
Komisja następnie przekazuje wszystkim Państwom Członkowskim otrzymane wykazy.
7.
Firma wnioskująca o zatwierdzenie utworzona w drodze łączenia się przedsiębiorstw, z których każde miało prawo do składania wniosku w zastosowaniu ust. 1–3, korzysta z tych samych praw, które miały te przedsiębiorstwa.
Artykuł 10
1.
Właściwy organ informuje wnioskodawców o wyniku procedury zatwierdzającej przed dniem 21 czerwca 2003 r. oraz, w tym samym czasie, przesyła do Komisji wykaz zawierający nazwisko i adres każdego zatwierdzonego podmiotu gospodarczego.
2.
Jeżeli zostanie ustalone, że zatwierdzenie przyznano na podstawie podrobionych lub fałszywych dokumentów, zatwierdzenie wycofuje się wraz ze wszelkimi korzyściami już przyznanymi na jego podstawie.
Artykuł 11
Prawo do składania wniosku o pozwolenia na przywóz w ramach podkontyngentu II w okresie od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. posiadają wyłącznie podmioty gospodarcze zatwierdzone w zastosowaniu art. 10.
Artykuł 12
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia można wnosić wyłącznie w Państwie Członkowskim zatwierdzenia, a każdy zatwierdzony podmiot gospodarczy może złożyć tylko jeden wniosek o wydanie pozwolenia na jeden okres.
Jeżeli wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek na okres, wszystkie takie wnioski są nie do przyjęcia.
2.
Wniosek o wydanie pozwolenia można wnosić podczas następujących dwóch okresów:
- od 1 do 4 dnia lipca 2003 r., oraz
- od 5 do 8 dnia stycznia 2004 r.
Ilość do wykorzystania w każdym z dwóch okresów wynosi 17225 ton.
Jednakże jeżeli całkowita wnioskowana ilość w pierwszym okresie jest mniejsza niż ilość do wykorzystania, pozostałą ilość dodaje się do ilości do wykorzystania w drugim okresie.
Żaden wniosek o wydanie pozwolenia nie może przekraczać 5 % ilości do wykorzystania na dany okres.
3.
Do piątego dnia roboczego po zakończeniu okresu składania wniosków o wydanie pozwolenia Państwo Członkowskie informuje Komisję o otrzymanych wnioskach.
Informacje, wraz ze zwrotami błędnych danych, przesyła się faksem przy użyciu wzoru z załącznika II.
4.
Komisja podejmuje jak najszybciej decyzję o tym, w jakim zakresie wnioski mogą być rozpatrzone pozytywnie.
Jeżeli wnioski przekraczają półroczną ilość do wykorzystania, Komisja ustala odpowiedni współczynnik redukcji.
Państwa Członkowskie wydają pozwolenia najpóźniej piątego dnia roboczego po opublikowaniu decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
5.
Wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenie muszą zawierać następujące wpisy:
a) jeden z następujących wpisów w polu 20:
- Carne de vacuno congelada [Reglamento (CE) no 780/2003] (subcontingente II)
- Frosset oksekød (forordning (EF) Nr. 780/2003) (delkontingent II)
- Gefrorenes Rindfleisch (Verordnung (EG) Nr. 780/2003) (Unterkontingent II)
- Κατεψυγένο βόειο κρέας [κανόνισες (ΕΚ) αριθ.
780/2003] (υποποσόστωση II)
- Frozen meat of bovine animals (Regulation (EK) No 780/2003) (subquota II)
- Viande bovine congelée [Règlement (CE) no 780/2003] (sous-contingent II)
- Carni bovine congelate [Regolamento (CE) n. 780/2003] (sotto-contingente II)
- Bevroren rundvlees (Verordening (EG) Nr. 780/2003) (deelcontingent II)
- Carne de bovino congelada [Regulamento (CE) n.o 780/2003] (subcontingente II)
- Jäädytettyä naudanlihaa (asetus (EY) N:o 780/2003) (osakiintiö II)
- Fryst kött av nötkreatur (förordning (EG) Nr. 780/2003) (delkvot I);
b) jeden z następujących grup kodów CN w polu 16:
- 02021000, 020220,
- 020230, 02062991.
CZĘŚĆ IV Przepisy wspólne
Artykuł 13
Do celów stosowania przepisów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu mrożone mięso wprowadza się na obszar celny Wspólnoty zgodnie w warunkami ustanowionymi w art. 17 ust. 2 lit. f) dyrektywy Rady 72/462/EWG [14].
Artykuł 14
1.
Z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i (WE) nr 1445/95.
2. Bez względu na przepisy art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000 pozwolenia na przywóz wydane na mocy niniejszego rozporządzenia nie są zbywalne i przyznają prawo do wykorzystania kontyngentu taryfowego tylko wtedy, jeżeli są wydane na to samo nazwisko i adres, które wprowadzono jako nazwisko i adres odbiorcy w towarzyszącym im zgłoszeniu celnym dopuszczenia do swobodnego obrotu.
3. Zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 w odniesieniu do ilości przywożonych ponad ilość wykazaną na pozwoleniu na przywóz pobierane jest pełne cło Wspólnej Taryfy Celnej stosowane w dniu dopuszczenia do swobodnego obrotu.
4.
Pozwolenia na przywóz są ważne przez okres 180 dni od daty wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Jednakże żadne pozwolenie nie jest ważne po dniu 30 czerwca 2004 r.
5.
Zabezpieczenie odnoszące się do pozwolenia na przywóz wynosi 120 EUR na 100 kg wagi netto.
Wnioskodawca składa zabezpieczenie wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia.
Jeżeli w zastosowaniu art. 12 ust. 4 wnioski o wydanie pozwolenia nie są w całości rozpatrzone pozytywnie, wniesione zabezpieczenie zwalnia się bezzwłocznie i proporcjonalnie.
6.
Bez względu na przepisy sekcji 4 tytułu III rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, zabezpieczenie nie może zostać zwolnione do momentu przedstawienia dowodu, że właściciel tytularny pozwolenia był w sensie handlowym i logistycznym odpowiedzialny za kupno i dopuszczenie do swobodnego obrotu danego mięsa.
Dowód taki zawiera co najmniej:
a) oryginał faktury handlowej wystawionej na nazwisko właściciela tytularnego sprzedawcy lub jego przedstawiciela, mających siedzibę w państwie trzecim wywozu, oraz dowód zapłaty dokonanej przez właściciela tytularnego lub otwarcia przez właściciela tytularnego nieodwołalnej akredytywy dokumentowej na rzecz sprzedawcy;
b) konosament lub, gdzie to właściwe, dokument transportu drogowego lub lotniczego, wystawiony na nazwisko właściciela tytularnego na daną ilość;
c) egzemplarz nr 8 formularza IM 4 z nazwiskiem i adresem właściciela tytularnego jako jedynym wpisem w polu 8;
d) dowód zapłaty należności celnych przez właściciela tytularnego lub w jego imieniu.
7.
Bez względu na przepisy ust. 6 każdy właściciel tytularny może, podczas pierwszej i drugiej połowy roku kontyngentowego i w ramach maksymalnej ilości 10 ton na odpowiednie półrocze, dokonać odprawy celnej w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu na podstawie niniejszego rozporządzenia mięsa, które było uprzednio składowane w ramach wspólnotowego systemu składów celnych.
W tym przypadku faktura handlowa, określona w ust. 6 tiret pierwsze, oraz dokumenty przewozowe, określone w ust. 6 tiret drugie, mogą zostać zastąpione przez oryginał faktury handlowej wystawionej na nazwisko właściciela tytularnego przez właściciela mięsa jeszcze niedopuszczonego do swobodnego obrotu.
Ponadto właściciel tytularny musi przedstawić dowód zapłaty tej faktury.
8. Wszystkie dowody wymagane do zwolnienia zabezpieczenia pozwolenia, wraz z wymaganymi w art. 35 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, przedstawia się właściwym organom w terminach ustanowionych w art. 35 ust. 4 lit. a) tiret pierwsze oraz w art. 35 ust. 4 lit. c) tego rozporządzenia.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 782/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 kwietnia 2003 r.
w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota wyraża poważne zaniepokojenie szkodliwym wpływem na środowisko związków cynoorganicznych używanych jako systemy przeciwporostowe na statkach, w szczególności powłok zawierających tributylocyny (TBT).
(2) Międzynarodowa konwencja o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach (Konwencja AFS) została przyjęta dnia 5 października 2001 r. podczas Konferencji Dyplomatycznej (Konferencji AFS), która odbyła się pod egidą Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) przy udziale Państw Członkowskich Wspólnoty.
(3) Konwencja AFS jest konwencją ramową umożliwiającą wprowadzenie zakazu stosowania szkodliwych systemów przeciwporostowych, używanych na statkach, zgodnie z wyraźnie określonymi procedurami, przy należytym uwzględnieniu zasady ostrożności wyrażonej w deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju.
(4) Konwencja AFS, na obecnym etapie, jedynie zakazuje stosowania związków cynoorganicznych na statkach.
(5) Ustalone daty stosowania zostały zawarte w Konwencji AFS: 1 stycznia 2003 r. w odniesieniu do zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz 1 stycznia 2008 r. w odniesieniu do wyeliminowania związków cynoorganicznych na statkach.
(6) Konwencja AFS wejdzie w życie dopiero 12 miesięcy po jej ratyfikacji przez co najmniej 25 państw, do których należy co najmniej 25 % światowego tonażu.
(7) Państwa Członkowskie powinny ratyfikować Konwencję AFS przy najbliższej możliwości.
(8) Państwa Członkowskie powinny posiadać jak najlepsze warunki do szybkiej ratyfikacji Konwencji AFS.
Jakiekolwiek przeszkody, które mogłyby utrudniać ratyfikację, powinny zostać usunięte.
(9) Konferencja AFS, świadoma, że czas pozostający do dnia 1 stycznia 2003 r. może nie być wystarczający do umożliwienia wejścia w życie Konwencji AFS, wyrażając pragnienie, aby związki cynoorganiczne przestały być faktycznie stosowane w żegludze morskiej od dnia 1 stycznia 2003 r., przedstawiła wniosek w rezolucji nr 1 Konferencji AFS, aby Państwa Członkowskie Międzynarodowej Organizacji Morskiej podjęły w trybie pilnym wszelkie możliwe środki w celu przygotowania wykonania Konwencji AFS, oraz wezwała odpowiednie sektory do powstrzymania się od wprowadzania do obrotu, sprzedaży i stosowania związków cynoorganicznych do tego czasu.
(10) Niezwłocznie po Konferencji AFS Komisja przyjęła dyrektywę Komisji 2002/62/WE z dnia 9 lipca 2002 r. dostosowującą do postępu technicznego po raz dziewiąty załącznik I do dyrektywy Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń przy wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (składników cynoorganicznych) [4] w celu zakazania, z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r., wprowadzania do obrotu i używania związków cynoorganicznych w systemach przeciwporostowych na wszystkich statkach, bez względu na ich długość.
(11) W świetle rezolucji nr 1 Konferencji AFS, niezbędne są dodatkowe kroki w celu wprowadzenia środków dotyczących związków cynoorganicznych, zmierzających do zapewnienia całkowitego zakazu stosowania powłok TBT na statkach w całej Wspólnocie oraz na otaczających ją wodach morskich w przewidzianych przez Konwencję AFS terminach.
(12) Rozporządzenie jest właściwym instrumentem prawnym, ponieważ narzuca właścicielom statków i Państwom Członkowskim, bezpośrednio i w krótkim terminie, precyzyjne wymogi, które należy wprowadzić w tym samym czasie i w ten sam sposób w całej Wspólnocie.
Niniejsze rozporządzenie, które ma wyłącznie na celu zakaz stosowania związków cynoorganicznych, nie powinno powielać Konwencji AFS.
(13) Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (związków cynoorganicznych) ustanowionych w dyrektywie 76/769/EWG [5].
(14) Niepewność dotycząca całkowitego zakazu stosowania powłok zawierających aktywny TBT jest niedopuszczalna na poziomie wspólnotowym; światowa żegluga morska, która musi zaplanować konserwację swoich statków, powinna zostać wyraźnie i w należytym czasie uprzedzona, że od dnia 1 stycznia 2008 r. statki posiadające powłokę z aktywnym TBT nie będą wpuszczane do portów wspólnotowych.
(15) Państwa trzecie, w szczególności jeżeli nie mogą korzystać z wartości dodanej rozporządzenia ponadnarodowego, mogą doświadczyć trudności prawnych i technicznych w nałożeniu, poprzez ich ustawodawstwo krajowe, zakazu stosowania powłok zawierających TBT na ich statkach od dnia, w którym zakaz ten wchodzi w życie na mocy niniejszego rozporządzenia.
Wprowadzenie zakazu w niniejszym rozporządzeniu w stosunku do stosowania powłok zawierających TBT powinno zostać zatem zawieszone na okres przejściowy rozpoczynający się dnia 1 lipca 2003 r. a kończący z dniem wejścia w życie Konwencji AFS w odniesieniu do statków pływających pod banderą państwa trzeciego.
(16) W interesie gospodarczym państw bandery, które zakazały używania powłok zawierających TBT na kadłubach ich statków, leży zapewnienie, że Konwencja AFS wejdzie w życie jak najszybciej w celu zagwarantowania równych reguł gry na poziomie światowym.
Niniejsze rozporządzenie, które nakazuje zaprzestanie stosowania powłok zawierających TBT na wszystkim statkach pływających pod banderą Państwa Członkowskiego w jak najszybszym terminie, powinno stanowić zachętę dla państw bandery do ratyfikowania Konwencji AFS.
(17) Użyte definicje oraz wymogi nałożone w niniejszym rozporządzeniu powinny opierać się w jak największym zakresie na definicjach i wymogach zawartych w Konwencji AFS.
(18) W celu zapewnienia jego zastosowania do platform wiertniczych na szelfie kontynentalnym, niniejsze rozporządzenie powinno mieć również zastosowanie do statków eksploatowanych z upoważnienia Państwa Członkowskiego.
Nie powinno ono mieć zastosowania do jakichkolwiek okrętów wojennych lub innych statków rządowych, ponieważ traktowanie tych statków jest odpowiednio regulowane przez Konwencję AFS.
(19) Nałożenie, od dnia 1 lipca 2003 r., zakazu stosowania powłok zawierających aktywny TBT na wszystkich statkach, które są uprawnione do pływania pod banderą Państwa Członkowskiego, a które zastosowały, zmieniły lub zastąpiły system przeciwporostowy po tej dacie, powinno stanowić zachętę dla żeglugi morskiej do wykonania zalecenia zawartego w rezolucji nr 1 Konferencji AFS.
(20) Właściwe jest ustanowienie systemu badań i certyfikacji przewidzianego w Konwencji AFS.
Na podstawie niniejszego rozporządzenia wszystkie statki o tonażu brutto wynoszącym 400 ton i więcej, niezależnie od charakteru rejsu, powinny podlegać badaniu, podczas gdy statki o długości 24 metrów lub większej, ale o tonażu brutto mniejszym niż 400 ton, powinny jedynie posiadać deklarację zgodności z niniejszym rozporządzeniem lub z Konwencją AFS.
Wspólnota powinna posiadać prawo wprowadzenia ujednoliconego systemu badań tych statków, jeżeli okaże się to niezbędne na późniejszym etapie.
(21) W przypadku statków o długości mniejszej niż 24 metry,nie jest konieczne ustanawianie szczególnych badań lub szczególnej deklaracji, ponieważ takie statki, głównie łodzie rekreacyjne i statki rybackie, będą odpowiednio objęte przepisami dyrektywy 76/769/EWG.
(22) Należy uznać świadectwa i dokumenty wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jak również świadectwa AFS i deklaracje AFS wydawane przez Strony Konwencji AFS.
(23) Jeżeli Konwencja AFS nie wejdzie w życie do dnia 1 stycznia 2007 r., należy umożliwić Komisji przyjęcie właściwych środków pozwalających statkom pływającym pod banderą państwa trzeciego wykazanie zgodności z niniejszym rozporządzeniem, jak również środków zapewniających kontrolę wykonania tych przepisów.
(24) Najbardziej odpowiedni system kontroli wykonania zakazu stosowania powłok zawierających TBT na statkach oraz wymogów Konwencji AFS jest ustanowiony w dyrektywie Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) [6], do tej dyrektywy należy wprowadzić zmiany w odpowiednim czasie.
Uwzględniając szczególny zakres tej dyrektywy, równoważne przepisy powinny mieć zastosowanie do statków pływających pod banderą Państwa Członkowskiego w trakcie okresu przejściowego.
(25) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(26) W celu oceny osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia Komisja powinna złożyć sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz przedstawić, w razie potrzeby, propozycje wszelkich właściwych dostosowań do rozporządzenia.
(27) Wejście w życie niniejszego rozporządzenia powinno umożliwiać jak najszybsze wprowadzenie skutecznego zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ma na celu ograniczenie lub wyeliminowanie niekorzystnego wpływu na środowisko morskie i zdrowie ludzkie związków cynoorganicznych, które działają jak aktywne biocydy, stosowanych w systemach przeciwporostowych na statkach pływających pod banderą lub eksploatowanych z upoważnienia Państwa Członkowskiego oraz na statkach wpływających do lub wypływających z portów Państw Członkowskich, bez względu na banderę, pod którą pływają.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "system przeciwporostowy" oznacza powłokę, farbę, oddziaływanie na powierzchnię, powierzchnię lub urządzenie, które są używane na statku do kontroli gromadzenia się niepożądanych organizmów lub zapobiegania mu;
2. "tonaż brutto" oznacza tonaż brutto obliczony zgodnie z regułami dotyczącymi pomiaru tonażu zawartymi w załączniku 1 do Międzynarodowej konwencji o pomiarze tonażu statków z 1969 r. lub jakiejkolwiek późniejszej Konwencji;
3. "długość" oznacza długość określoną w Międzynarodowej konwencji o liniach ładunkowych z 1966 r., zmienionej Protokołem z 1988 r. odnoszącym się do niej, lub jakiejkolwiek późniejszej Konwencji;
4. "statek" oznacza statek dowolnego typu, bez względu na to, czy jest eksploatowany w środowisku morskim, i obejmuje hydropłaty, poduszkowce, łodzie podwodne, łodzie pływające, platformy stałe lub pływające, pływające jednostki składujące (FSU) i pływające jednostki produkcyjne, składujące i wyładunkowe (FPSO);
5. "Konwencja AFS" oznacza Międzynarodową konwencję o kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych stosowanych na statkach, przyjętą dnia 5 października 2001 r., bez względu na jej wejście w życie;
6. "uznana organizacja" oznacza uznaną organizację zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [8];
7. "świadectwo AFS" oznacza świadectwo wydane dla statku, które jest zgodne z postanowieniami załącznika 4 do Konwencji AFS lub, w trakcie okresu przejściowego, świadectwo wydane zgodnie ze wzorem ustanowionym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy jest ono wydawane przez administrację dowolnego Państwa Członkowskiego lub przez uznaną organizację działającą w jej imieniu;
8. "deklaracja AFS" oznacza deklarację sporządzoną na podstawie postanowień załącznika 4 do Konwencji AFS lub, w trakcie okresu przejściowego, deklarację podpisywaną przez właściciela statku lub upoważnionego przedstawiciela właściciela statku sporządzoną zgodnie ze wzorem ustanowionym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
9. "deklaracja zgodności AFS" oznacza dokument stwierdzający zgodność z załącznikiem 1 do Konwencji AFS, wydany przez uznaną organizację w imieniu administracji Państwa Członkowskiego;
10. "okres przejściowy" oznacza okres rozpoczynający się dnia 1 lipca 2003 r. i kończący się z dniem wejścia w życie Konwencji AFS.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenia stosuje się do:
a) statków pływających pod banderą Państwa Członkowskiego,
b) statków niepływających pod banderą Państwa Członkowskiego, ale eksploatowanych z upoważnienia Państwa Członkowskiego, oraz
c) statków, które wpływają do portu lub terminalu oddalonych od brzegu Państwa Członkowskiego, ale nieobjętych lit. a) lub b).
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do wszelkich okrętów wojennych, pomocniczych okrętów wojennych lub innych okrętów będących w posiadaniu państwa lub eksploatowanych i używanych aktualnie przez państwo wyłącznie do celów rządowych i niehandlowych.
Artykuł 4
Zakaz stosowania związków cynoorganicznych działających jak biocydy
Od dnia 1 lipca 2003 r. związki cynoorganiczne, które działają jak biocydy, występujące w systemach przeciwporostowych nie są stosowane lub stosowane ponownie na statkach.
Jednakże w trakcie okresu przejściowego niniejszy przepis ma zastosowanie wyłącznie do statków określonych w art. 3 ust. 1 lit. a) lub b).
Artykuł 5
Zakaz występowania związków cynoorganicznych działających jak biocydy
1.
Od dnia 1 lipca 2003 r. na kadłubach, w częściach zewnętrznych i na powierzchniach statków uprawnionych do pływania pod banderą Państwa Członkowskiego, w których system przeciwporostowy został zastosowany, zmieniony lub zastąpiony po tej dacie, nie mogą występować związki cynoorganiczne, które działają jak biocydy, zawarte w systemach przeciwporostowych, o ile nie jest na nie nałożona powłoka stanowiąca barierę przed takimi związkami w celu ochrony przed wydostawaniem się zastosowanego pod spodem systemu przeciporostowego, który jest zabroniony.
2.
Od dnia 1 stycznia 2008 r. na kadłubach, w częściach zewnętrznych i na powierzchniach statków określonych w art. 3 ust. 1 nie mogą występować związki cynoorganiczne, które działają jak biocydy, zawarte w systemach przeciwporostowych, lub musi zostać zastosowana powłoka stanowiąca barierę przed takimi związkami, uniemożliwiająca wydostanie się tych związków z zastosowanego pod spodem niezgodnego systemu przeciwporostowego.
3.
Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania do platform stałych i pływających, FSU i FPSO skonstruowanych przed dniem 1 lipca 2003 r., które nie były umieszczane w suchym doku tego dnia lub później.
Artykuł 6
Badanie i certyfikacja
1.
Następujące ustalenia stosuje się w odniesieniu do badania i certyfikacji statków pływających pod banderą Państwa Członkowskiego:
a) Statki o tonażu brutto wynoszącym 400 ton i więcej, z wyłączeniem platform stałych lub pływających, FSU i FPSO, są poddawane badaniu i certyfikowane od dnia 1 lipca 2003 r., zgodnie z wymogami ustanowionymi w załączniku I, przed wprowadzeniem statku do użytku po raz pierwszy lub w przypadku, gdy system przeciporostowy został zmieniony lub zastąpiony.
b) Statki o długości wynoszącej 24 metry lub więcej, lecz o tonażu brutto mniejszej niż 400 ton, z wyłączeniem platform stałych lub pływających, FSU i FPSO, posiadają deklarację AFS jako dowód zgodności z art. 4 i 5.
W razie potrzeby Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2, może ustanowić dla tych statków zharmonizowany system badań i certyfikacji.
c) Państwa Członkowskie mogą ustanowić właściwe środki dla statków nieobjętych lit. a) i b) w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Następujące ustalenia stosuje się do uznawania świadectw, deklaracji i deklaracji zgodności:
a) od dnia 1 lipca 2003 r., Państwa Członkowskie uznają wszelkie świadectwa AFS;
b) do roku po dacie określonej w lit. a) Państwa Członkowskie uznają wszelkie deklaracje zgodności AFS;
c) od dnia 1 lipca 2003 Państwa Członkowskie uznają deklarację AFS.
Deklaracji towarzyszy właściwa dokumentacja (dowód odbioru farby lub faktura wykonawcy) lub zawiera ona właściwe poświadczenie.
3.
Jeżeli Konwencja AFS nie wejdzie w życie do dnia 1 stycznia 2007 r., Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2, przyjmie właściwe środki w celu umożliwienia statkom pływającym pod banderą państwa trzeciego wykazanie zgodności z art. 5.
Artykuł 7
Kontrola państwa portu
W trakcie okresu przejściowego Państwa Członkowskie stosują przepisy dotyczące kontroli równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 95/21/WE w odniesieniu do statków o tonażu brutto wynoszącym 400 ton i więcej, pływających pod banderą Państwa Członkowskiego.
W odniesieniu do inspekcji i wykrywania naruszeń, Państwa Członkowskie kierują się postanowieniami art. 11 Konwencji AFS.
Jeżeli Konwencja AFS nie wejdzie w życie do dnia 1 stycznia 2007 r., Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2, ustanowi właściwe procedury kontroli.
Artykuł 8
Dostosowania
W celu uwzględnienia rozwoju sytuacji na poziomie międzynarodowym, w szczególności w Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), lub w celu poprawy skuteczności niniejszego rozporządzenia w świetle zdobytego doświadczenia, odniesienia do Konwencji AFS, świadectwa AFS, deklaracji AFS i deklaracji zgodności AFS i/lub załączników do niniejszego rozporządzenia, włącznie z odpowiednimi wytycznymi Międzynarodowej Organizacji Morskiej w stosunku do art. 11 Konwencji AFS, mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2.
Artykuł 9
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Bezpieczeństwa na Morzu i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki ustanowiony na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) i zmieniającego rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniom morza przez statki [9], zwanego dalej "COSS".
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
COSS przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 10
Ocena
Do dnia 10 maja 2004 r. Komisja złoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na temat stanu ratyfikacji Konwencji AFS i przekaże informacje na temat zakresu używania związków cynoorganicznych, które działają jak biocydy, w systemach przeciwporostowych stosowanych na statkach pływających pod banderą Państwa Członkowskiego wpływających do lub wypływających z portów wspólnotowych.
W świetle tego sprawozdania Komisja może zaproponować, w razie potrzeby, zmiany zmierzające do szybszego ograniczenia zanieczyszczenia wód podlegających jurysdykcji Państw Członkowskich przez szkodliwe związki używane w systemach przeciwporostowych stosowanych przez statki niepływające pod banderą Państwa Członkowskiego.
Artykuł 11
Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 787/2003
z dnia 8 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych oraz odstępujące od tego rozporządzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2302/2002 [4], ustanawia, między innymi, szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych przewidzianych w Układach Europejskich między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a niektórymi krajami Europy Środkowej i Wschodniej, z drugiej.
W celu wprowadzenia w życie koncesji przewidzianych w decyzjach Rady 2003/263/WE [5], 2003/298/WE [6] oraz 2003/299/WE [7] w sprawie zawarcia protokołów dostosowujących aspekty handlowe Układów Europejskich ustanawiających stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rzeczpospolitą Polską, Republiką Czeską oraz Republiką Słowacką, z drugiej strony, nowe kontyngenty taryfowe na przywóz powinny zostać otwarte i niektóre istniejące kontyngenty powinny zostać zwiększone.
(2) Ponieważ kontyngenty przywozowe przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 są normalnie otwarte tylko dnia 1 lipca i dnia 1 stycznia, przepis powinien zostać sporządzony w odniesieniu do nowego okresu przedkładania wniosków o świadectwa przywozowe, od dnia 1 maja do dnia 25 maja 2003 r., i w odniesieniu do odstępstwa od art. 6, 12, 14 oraz 16 tego rozporządzenia.
(3) Decyzja Rady 2003/18/WE [8], która zatwierdziła Protokół dostosowujący handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych, uchyliła rozporządzenie (WE) nr 2435/2000.
Dlatego odniesienie sporządzone do tego rozporządzenia w rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 powinno zostać zmienione.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 [9], które ustanawia ustalenia mające zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP), uchyla rozporządzenie (WE) nr 1706/98. Dlatego odniesienie sporządzone do tego rozporządzenia w rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 powinno zostać zmienione.
(5) Artykuł 12 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 ustanawia, że importerzy mogą złożyć tylko jeden wniosek o wydanie pozwolenia na ten sam kontyngent.
Wyjątek przewidziany jest dla kontyngentów dla produktów pochodzących z Republiki Czeskiej i Słowacji w przypadku, gdy numery kontyngentów są identyczne, ponieważ dwa kraje były wcześniej jednym krajem.
Numery kontyngentów dla obydwu krajów są zróżnicowane od dnia 1 maja 2003 r.
Wskutek tego wyjątek ten powinien zostać zniesiony.
(6) Rozporządzenie Rady (WE) nr 312/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. w sprawie wykonania dla Wspólnoty przepisów dotyczących taryfy celnej ustanowionych w Układzie ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony [10], przewiduje zarządzanie kontyngentem nr 09.1924 na zasadzie "kto pierwszy, ten lepszy", zgodnie z art. 308a–308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2003 [12]. W przypadkach gdy kontyngenty zarządzane są w ten sposób, ustalenia powinny zostać ustanowione w odniesieniu do świadectw przywozowych.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 5 lit. b) i c) wprowadza się następujące zmiany:
"b) kontyngenty przewidziane w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1151/2002 [13], (WE) nr 1361/2002 [14], (WE) nr 1362/2002 [15] i (WE) nr 1408/2002 [16] oraz w decyzjach Rady 2003/18/WE [17], 2003/263/WE [18], 2003/298/WE [19] oraz 2003/299/WE [20];
c) kontyngenty przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2286/2002 [21];".
2) W art. 12 akapit pierwszy skreśla się zdanie drugie.
3) W tytule II dodaje się rozdział Ia w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ IA PRZYWÓZ NA PODSTAWIE KONTYNGENTÓW ZARZĄDZANYCH ZGODNIE Z ART. 308a–308c ROZPORZĄDZENIA (EWG) NR 2454/93
Artykuł 19a
1. W ramach kontyngentu przewidzianego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 312/2003 [*] Dz.U. L 46 z 20.2.2003, str. 1. i przedstawionego w załączniku VIIa do niniejszego rozporządzenia art. 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 stosuje się.
2.
Bez uszczerbku dla tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 przywóz na podstawie kontyngentów określonych w ust. 1 podlega przedstawieniu pozwolenia na przywóz.
3. Zabezpieczenie określone w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 wynosi 10 EUR na 100 kilogramów netto produktów.
Pole 16 na wniosku o wydanie świadectwa i na samym świadectwie zawiera ośmiocyfrowy kod CN.
Pozwolenie jest ważne tylko dla produktów w ten sposób określonych.
Świadectwa ważne są od rzeczywistego dnia wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 do końca trzeciego miesiąca upływającego od daty wydania.
Świadectwa wydawane są nie później niż pierwszego dnia roboczego następującego po dniu, w którym złożono wniosek.
4.
Wniosek o wydanie świadectwa na przywóz po obniżonej opłacie celnej podlega przedstawieniu dowodu pochodzenia wydanego zgodnie z załącznikiem III do Układu z Republiką Chile."
.
4) W art. 20 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) rozporządzeniu (WE) nr 2286/2002;".
5) W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) w części I.B pkt 1, 2 oraz 3 zastępuje się tekstem z załącznika I do niniejszego rozporządzenia;
b) część I.C zostaje zastąpiona tekstem załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
6) Część II.A załącznika II zostaje zastąpiona tekstem załącznika III do niniejszego rozporządzenia.
7) Załącznik zawarty w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik VIIa.
Artykuł 2
W odniesieniu do kontyngentów otwartych dnia 1 maja 2003 r., określonych w części B pkt 1, 2 oraz 3 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, zmienionego niniejszym rozporządzeniem, stosuje się następujące zasady:
1) Bez względu na przepisy art. 6 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 wnioski o wydanie świadectwa przywozowego mogą być przedłożone od dnia 1 do dnia 25 maja 2003 r.
Wnioski o wydanie świadectwa odnoszą się do nie więcej niż 10 % ilości kontyngentu otwartego dnia 1 maja 2003 r. i obejmują nie mniej niż 10 ton.
2) Bez względu na przepisy art. 12 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 importerzy, którzy złożyli wnioski o wydanie świadectwa przywozowego podczas okresu przedkładania od dnia 1 do dnia 10 stycznia 2003 r., mogą przedłożyć kolejny wniosek w odniesieniu do tego kontyngentu na podstawie niniejszego rozporządzenia.
3) Przepisu art. 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 nie stosuje się.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 maja 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie rady (WE) NR 806/2003
z dnia 14 kwietnia 2003 r.
dostosowujące do decyzji 1999/468/WE przepisy odnoszące się do komitetów wspomagających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych ustanowionych w instrumentach Rady przyjętych zgodnie z procedurą konsultacji (większość kwalifikowana)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36, 37 i 133,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4] zastąpiła decyzję 87/373/EWG [5].
(2) Zgodnie z deklaracją Rady i Komisji [6] w sprawie decyzji 1999/468/WE, przepisy odnoszące się do komitetów wspomagających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych, przewidziane w decyzji 87/373/EWG, należy dostosować w celu doprowadzenia do ich zgodności z przepisami art. 3, 4 i 5 decyzji 1999/468/WE.
(3) Wymieniona deklaracja wskazuje metody dostosowywania procedur komitetów, co następuje automatycznie, pod warunkiem że nie wpływa to na charakter komitetu przewidzianego w akcie podstawowym.
(4) Terminy ustalone w przepisach podlegających dostosowaniu muszą pozostać w mocy.
W każdym przypadku, w którym brak jest terminu ustanowionego do przyjęcia środków, należy ustalić termin trzymiesięczny.
(5) Przepisy dotyczące instrumentów przewidujących odwołanie się do procedury komitetu typu I, ustanowionej na mocy decyzji 87/373/EWG, muszą zostać zastąpione przepisami dotyczącymi procedury doradczej przewidzianej w art. 3 decyzji 1999/468/WE.
(6) Przepisy dotyczące instrumentów przewidujących odwołanie się do procedur komitetu typu IIa i IIb, ustanowionych na mocy decyzji 87/373/EWG, muszą zostać zastąpione przepisami dotyczącymi procedury zarządzania przewidzianej w art. 4 decyzji 1999/468/WE.
(7) Przepisy dotyczące instrumentów przewidujących odwołanie się do procedur komitetu typu IIIa i IIIb, ustanowionych na mocy decyzji 87/373/EWG, muszą zostać zastąpione przepisami dotyczącymi procedury regulacyjnej przewidzianej w art. 5 decyzji 1999/468/WE.
(8) Niniejsze rozporządzenie ma na celu wyłącznie ujednolicenie procedur komitetów.
Nazwa komitetów odnosząca się do wymienionych procedur została zmieniona, gdzie stosowne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do procedury doradczej, instrumenty wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zostają dostosowane zgodnie z tym załącznikiem, w celu przestrzegania odpowiednich przepisów decyzji 1999/468/WE.
Artykuł 2
W odniesieniu do procedury zarządzania, instrumenty wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia zostają dostosowane zgodnie z tym załącznikiem, w celu przestrzegania odpowiednich przepisów decyzji 1999/468/WE.
Artykuł 3
W odniesieniu do procedury regulacyjnej, instrumenty wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia zostają dostosowane zgodnie z tym załącznikiem, w celu przestrzegania odpowiednich przepisów decyzji 1999/468/WE.
Artykuł 4
Odniesienia do przepisów dotyczących instrumentów wymienionych w załącznikach I, II i III należy rozumieć jako odwołania do tych przepisów w brzmieniu dostosowanym przez niniejsze rozporządzenie.
Odniesienia w niniejszym rozporządzeniu do poprzednich nazw należy rozumieć jako odniesienia do nowych nazw.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 807/2003
z dnia 14 kwietnia 2003 r.
dostosowujące do decyzji 1999/468/WE przepisy odnoszące się do komitetów wspomagających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych ustanowionych w instrumentach Rady przyjętych zgodnie z procedurą konsultacji (jednomyślność)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93, 94, 269, 279 i 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
po konsultacji z Trybunałem Obrachunkowym, dotyczącej rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5] zastąpiła decyzję 87/373/EWG [6].
(2) Zgodnie z deklaracją Rady i Komisji [7] w sprawie decyzji 1999/468/WE, przepisy odnoszące się do komitetów wspomagających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych, przewidziane w zakresie stosowania decyzji 87/373/EWG, należy dostosować w celu doprowadzenia do ich zgodności z przepisami art. 3, 4 i 5 decyzji 1999/468/WE.
(3) Wymieniona deklaracja wskazuje metody dostosowywania procedur komitetów, co następuje automatycznie, pod warunkiem że nie wpływa na charakter komitetu przewidziany w akcie podstawowym.
(4) Terminy ustalone w przepisach podlegających dostosowaniu muszą pozostać w mocy.
W każdym przypadku, w którym brak jest terminu ustanowionego do przyjęcia środków, należy ustalić termin trzymiesięczny.
(5) Przepisy dotyczące instrumentów przewidujących odwołanie się do procedury komitetu typu I, ustanowionej na mocy decyzji 87/373/EWG, muszą więc zostać zastąpione przepisami dotyczącymi procedury doradczej przewidzianej w art. 3 decyzji 1999/468/WE.
(6) Przepisy dotyczące instrumentów przewidujących odwołanie się do procedur komitetu typu IIa i IIb, ustanowionych na mocy decyzji 87/373/EWG, muszą zostać zastąpione przepisami dotyczącymi procedury zarządzania przewidzianej w art. 4 decyzji 1999/468/WE.
(7) Przepisy dotyczące instrumentów przewidujących odwołanie się do procedur komitetu typu IIIa i IIIb, ustanowionych na mocy decyzji 87/373/EWG, muszą zostać zastąpione przepisami dotyczącymi procedury regulacyjnej przewidzianej w art. 5 decyzji 1999/468/WE.
(8) Niniejsze rozporządzenie ma na celu wyłącznie ujednolicenie procedur komitetów.
Nazwa komitetów odnosząca się do wymienionych procedur, gdzie stosowne, została zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do procedury doradczej, instrumenty wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zostają dostosowane zgodnie z tym załącznikiem, w celu przestrzegania odpowiednich przepisów decyzji 1999/468/WE.
Artykuł 2
W odniesieniu do procedury zarządzania, instrumenty wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia zostają dostosowane zgodnie z tym załącznikiem, w celu przestrzegania odpowiednich przepisów decyzji 1999/468/WE..
Artykuł 3
W odniesieniu do procedury regulacyjnej, instrumenty wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia zostają dostosowane zgodnie z tym załącznikiem, w celu przestrzegania odpowiednich przepisów decyzji 1999/468/WE.
Artykuł 4
Odniesienia do przepisów dotyczących instrumentów wymienionych w załącznikach I, II i III należy rozumieć jako odwołania do tych przepisów w brzmieniu dostosowanym przez niniejsze rozporządzenie.
Odniesienia w niniejszym rozporządzeniu do poprzednich nazw należy rozumieć jako odniesienia do nowych nazw.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 808/2003
z dnia 12 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające przepisy zdrowotne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy zdrowotne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 12 ust. 5 i art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Naukowy Komitet Sterujący wydał w dniach 16 i 17 stycznia 2003 r. opinię w sprawie bezpieczeństwa wykorzystania spalarni odpadów o niskiej wydajności produkcyjnej oraz współspalarni do spopielania surowców pochodzenia zwierzęcego, które mogą być zakażone TSE.
(2) W celu uwzględnienia powyższej opinii, wskazana jest zmiana przepisów rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 w zakresie działania spalarni i współspalarni o niskiej wydajności produkcyjnej do celów usuwania tusz niektórych zwierząt.
(3) Ponadto należy zmienić załączniki do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 w celu wprowadzenia do nich szeregu zmian technicznych i dostosowania ich do przedmiotowego rozporządzenia oraz celem wyjaśnienia zasad mających zastosowanie do niektórych dodatkowych produktów.
(4) Należy ustanowić dodatkowe zasady dotyczące oczyszczania ścieków z pomieszczeń narażonych na zanieczyszczenie substancjami mikrobiologicznymi lub innymi, w wyniku przetwarzania surowców kategorii 1 lub kategorii 2.
(5) Należy także sprostować błąd w zakresie surowca, mający wpływ na wymagania techniczne w zakresie przetwarzania produktów ubocznych z zastosowaniem metody przetwarzania nr 2.
(6) Podczas gdy zakaz skarmiania przewidziany w decyzji Rady 2000/766/WE [2] zostaje utrzymany, w odniesieniu do przetwarzania białek ssaków należy zastosować wymagania mniej rygorystyczne, uwzględniając fakt, że w wyniku zakazu surowce takie przeznaczane są wyłącznie na odpady.
(7) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 należy odpowiednio zmienić.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1774/2002
W rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 12 ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) być wykorzystywana jedynie do usuwania padłych zwierząt domowych, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego określonych w art. 4 ust. 1 lit. b), art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1, do których nie mają zastosowania przepisy dyrektywy 2000/76/WE";
2) w art. 12 ust. 3 dodaje się lit. h) w brzmieniu:
"h) spełniać warunki określone w rozdziale VII załącznika IV, w przypadku gdy są wykorzystywane do usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego określonych w art. 4 ust. 1 lit. b)"
3) załączniki I–IX zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2003
z dnia 12 maja 2003
dotyczące środków przejściowych zgodnych z rozporządzeniem (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do standardów przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w kompostowniach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 808/2003 [2], a w szczególności jego artykuł 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 przewiduje całkowity przegląd reguł wspólnotowych dotyczących produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z ustaleniem szeregu ścisłych wymogów.
Ponadto przewiduje ono możliwość przyjęcia odpowiednich środków przejściowych.
(2) Wobec ścisłego charakteru tychże wymogów, należy określić środki przejściowe dla Państw Członkowskich, tak aby przemysł miał wystarczająco dużo czasu do dostosowania się do owych wymogów.
Ponadto należy dalej rozwijać alternatywne metody zbierania, transportowania, składowania, obróbki, przetwarzania i zastosowania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, jak również metody ich usuwania.
(3) Odpowiednio, należy zastosować odstępstwo jako środek przejściowy dla Państw Członkowskich, aby mogły zezwolić na dalsze stosowanie przez przedsiębiorstwa reguł krajowych dotyczących standardów przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w kompostowniach.
(4) W czasie okresu, w którym obowiązują środki przejściowe, powinny być utrzymane odpowiednie systemy kontrolne w Państwach Członkowskich w celu uniknięcia zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt.
(5) Przewidziane w niniejszym rozporządzeniu środki są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Odstępstwo dotyczące przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego w kompostowniach
1. Na mocy z art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 i w drodze odstępstwa od załącznika VI rozdział II punkty A, C i D tegoż rozporządzenia, Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami krajowymi, w dalszym ciągu mogą udzielać użytkownikom zakładów i instalacji, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 roku, pojedynczych zezwoleń na zastosowanie tychże przepisów dotyczących standardów przetwarzania materiału kategorii 3 lub materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w kompostowniach, jeśli przepisy krajowe:
a) zapewniają ogólną redukcję drobnoustrojów chorobotwórczych;
b) są stosowane tylko w tych zakładach i instalacjach, które stosowały owe reguły w dniu 1 listopada 2002;
c) odpowiadają wymogom załącznika VI rozdział II punkt B rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
2.
Kompostownie muszą być wyposażone w:
a) urządzenia do monitorowania temperatury w czasie,
b) urządzenia rejestrujące do zapisywania wyników pomiarów;
c) odpowiedni system zabezpieczający przed niedostatecznym ogrzewaniem; oraz
d) odpowiednia urządzenia do czyszczenia i dezynfekcji pojazdów i pojemników opuszczających kompostownię.
3.
Każda kompostownia musi dysponować własnym laboratorium lub korzystać z usług laboratorium z zewnątrz.
Laboratorium musi być zatwierdzone przez właściwy organ i wyposażone w sposób umożliwiający przeprowadzanie odpowiednich analiz.
Artykuł 2
Środki kontroli
Właściwy organ podejmuje konieczne środki mające na celu kontrolę przestrzegania warunków wymienionych w art. 1 przez użytkowników zakładów lub instalacji.
Artykuł 3
Cofanie zezwoleń i usuwanie materiału, który nie spełnia warunków niniejszego rozporządzenia
1.
Wydane przez właściwy organ poszczególne zezwolenia dotyczące standardów przetwarzania materiału kategorii 3 lub materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w kompostowniach, są natychmiast cofane użytkownikom zakładów lub instalacji, w przypadku gdy warunki ustanowione w tymże rozporządzeniu nie są już przestrzegane.
2.
Właściwy organ cofa wszystkie zezwolenia wydane zgodnie z art. 1 najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004.
Właściwy organ nie udziela ostatecznego zezwolenia na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 dopóki na postawie inspekcji nie zostanie ustalone, że zakłady i instalacje wymienione w art. 1 spełniają wszystkie wymogi niniejszego rozporządzenia.
3.
Każdy materiał, który nie spełnia wymogów niniejszego rozporządzenia, usuwa się zgodnie z instrukcjami właściwego organu.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 810/2003
z dnia 12 maja 2003
dotyczące środków przejściowych zgodnych z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do standardów przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w zakładach wytwarzających biogaz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 808/2003 [2], w szczególności jego artykuł 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 przewiduje całkowity przegląd reguł wspólnotowych dotyczących produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z ustaleniem szeregu ścisłych wymogów.
Ponadto przewiduje ono możliwość przyjęcia odpowiednich środków przejściowych.
(2) Wobec ścisłego charakteru tychże wymogów należy określić środki przejściowe dla Państw Członkowskich tak, aby przemysł miał wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do tych wymogów.
Ponadto należy dalej rozwijać alternatywne metody zbierania, transportowania, składowania, obróbki, przetwarzania i zastosowania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, jak również metody ich usuwania.
(3) Odpowiednio należy zastosować odstępstwo jako środek przejściowy dla Państw Członkowskich, aby mogły zezwolić na dalsze stosowanie przez przedsiębiorstwa reguł krajowych dotyczących standardów przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w zakładach wytwarzających biogaz.
(4) W okresie, w którym obowiązują środki przejściowe, powinny być utrzymane odpowiednie systemy kontrolne w Państwach Członkowskich w celu uniknięcia zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt.
(5) Przewidziane w niniejszym rozporządzeniu środki są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Odstępstwo dotyczące przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego w zakładach wytwarzających biogaz
1. Na mocy art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 i w drodze odstępstwa od załącznika VI rozdział II pkt A, C i D tego rozporządzenia, Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami krajowymi, w dalszym ciągu mogą udzielać użytkownikom zakładów i instalacji, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. pojedynczych zezwoleń na zastosowanie tychże przepisów dotyczących standardów przetwarzania materiału kategorii 3 lub materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w zakładach wytwarzających biogaz, jeśli przepisy krajowe:
a) zapewniają ogólną redukcję drobnoustrojów chorobotwórczych;
b) są stosowane tylko w tych zakładach i instalacjach, które stosowały owe reguły w dniu 1 listopada 2002 r.; oraz
c) odpowiadają wymogom załącznika VI rozdział II pkt B rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
2.
Zakłady wytwarzające biogaz muszą być wyposażone w:
a) urządzenia do monitorowania temperatury w czasie;
b) urządzenia rejestrujące do ciągłego zapisywania wyników pomiarów;
c) odpowiedni system zabezpieczający przed niedostatecznym ogrzewaniem; oraz
d) odpowiednie urządzenia do czyszczenia i dezynfekcji pojazdów i pojemników opuszczających zakłady wytwarzające biogaz.
3.
Każdy zakład wytwarzający biogaz musi dysponować własnym laboratorium lub korzystać z usług laboratorium z zewnątrz.
Laboratorium musi być zatwierdzone przez właściwy organ i wyposażone w sposób umożliwiający przeprowadzanie odpowiednich analiz.
Artykuł 2
Środki kontroli
Właściwy organ podejmuje konieczne środki mające na celu kontrolę przestrzegania warunków wymienionych w art. 1 przez użytkowników zakładów lub instalacji.
Artykuł 3
Cofanie zezwoleń i usuwanie materiału, który nie spełnia warunków niniejszego rozporządzenia
1.
Wydane przez właściwy organ poszczególne zezwolenia dotyczące standardów przetwarzania materiału kategorii 3 lub materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w zakładach wytwarzających biogaz są natychmiast cofane użytkownikom zakładów lub instalacji w przypadku, gdy warunki ustalone w niniejszym rozporządzeniu nie są już przestrzegane.
2.
Właściwy organ cofa wszystkie zezwolenia wydane zgodnie z art. 1 najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r.
Właściwy organ nie udziela ostatecznego zezwolenia na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, dopóki na podstawie inspekcji nie zostanie ustalone, że zakłady i instalacje wymienione w art. 1 spełniają wszystkie wymogi tego rozporządzenia.
3.
Każdy materiał, który nie spełnia wymogów niniejszego rozporządzenia, usuwa się zgodnie z instrukcjami właściwego organu.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 811/2003
z dnia 12 maja 2003 r.
wykonujące rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zakazu powtórnego przetwarzania wewnątrzgatunkowego ryb, składowania lub spopielania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz niektórych środków przejściowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 808/2003 [2], w szczególności jego art. 22 ust. 2, art. 24 ust. 6 i art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 przewiduje zakaz karmienia zwierząt przetworzonym białkiem zwierzęcym pochodzącym od zwierząt tego samego gatunku.
Odstępstwa mogą być przyznane w odniesieniu do ryb, po konsultacji z właściwym komitetem naukowym.
(2) Naukowy Komitet Sterujący w dniu 17 września 1999 r. wydał opinię w sprawie zagrożenia wynikającego z powtórnego przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego używanych jako pasze w odniesieniu do pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u nieprzeżuwających zwierząt hodowlanych.
W dniach 6 i 7 marca 2003 r. Komitet wydał drugą opinię w sprawie karmienia ryb hodowlanych mączką rybną pozyskiwaną z ryb dziko żyjących i powtórnego przetwarzania ryb w związku z zagrożeniem TSE.
Komitet Naukowy ds. Zdrowia Zwierząt i Ich Dobrostanu w dniu 26 lutego 2003 r. przyjął opinię w sprawie wykorzystania produktów ubocznych w akwakulturze.
Zgodnie z tymi naukowymi opiniami potencjalne zagrożenie, jakie stwarza powtórne przetwarzanie ryb, może być zmniejszone poprzez spełnienie określonych warunków.
(3) W związku z powyższym, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, należy przyznać odstępstwo od dotyczącego ryb zakazu powtórnego przetwarzania wewnątrzgatunkowego.
W celu uniknięcia zagrożenia dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, takie odstępstwo powinno być przyznane z zastrzeżeniem pewnych warunków.
(4) Należy przewidzieć środki przejściowe, by branża miała czas na dostosowanie się do nowych wymagań.
(5) Naukowy Komitet Sterujący wydał opinię w dniach 16 i 17 stycznia 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa TSE w odniesieniu do składowania i spopielania materiałów pochodzących od zwierząt potencjalnie zarażonych TSE.
(6) W celu uwzględnienia tej opinii należy, na podstawie art. 24 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, ustanowić środki wykonawcze odnoszące się do sposobów składowania i spopielania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Środki przejściowe w odniesieniu do zakazu powtórnego przetwarzania wewnątrzgatunkowego ryb
Na podstawie art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Państwa Członkowskie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r., mogą, w odniesieniu do ryb, nadal stosować obecne normy i zasady dotyczące karmienia ryb, bez konieczności wprowadzania w życie zakazu przewidzianego w art. 22 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Odstępstwa od dotyczącego niektórych ryb zakazu powtórnego przetwarzania wewnątrzgatunkowego
1. Na podstawie art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 przyznaje się odstępstwo Państwom Członkowskim w odniesieniu do karmienia ryb przetworzonym białkiem zwierzęcym uzyskanym z tusz lub części tusz zwierząt tego samego gatunku.
2.
Jednakże odstępstwo przewidziane w ust. 1 nie ma zastosowania do karmienia ryb hodowlanych przetworzonym białkiem zwierzęcym uzyskanym z ryb hodowlanych tego samego gatunku.
Artykuł 3
Produkty uboczne z ryb dziko żyjących
Ryby dziko żyjące i produkty uboczne z ryb dziko żyjących złowionych na otwartym morzu lub w jeziorach mogą być wykorzystane:
a) do produkcji pasz dla ryb; oraz
b) jako pasza dla ryb.
Artykuł 4
Wymagania dotyczące pasz dla ryb hodowlanych
Ryby i produkty pochodzenia zwierzęcego oraz produkty z nich uzyskane, przeznaczone na pasze dla ryb hodowlanych na podstawie art. 2, spełniają wymagania określone w załączniku I.
Artykuł 5
Środki kontroli
Właściwy organ podejmuje niezbędne środki w celu kontroli:
a) właściwego przetwarzania i wykorzystania pasz zawierających przetworzone białko zwierzęce uzyskane z tusz lub części tusz zwierząt tego samego gatunku;
b) zwierząt karmionych paszami określonymi w lit. a), włącznie ze ścisłą kontrolą stanu zdrowia tych zwierząt;
c) zgodności z wymaganiami określonymi w załączniku I.
Artykuł 6
Usuwanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w wypadku pojawienia się ognisk choroby
1. W przypadku gdy właściwy organ odmawia zgody na transport produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego do najbliżej położonej spalarni lub zakładu przetwórczego, zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, ten właściwy organ może wydać zgodę na usunięcie tych produktów ubocznych:
a) jako odpadów poprzez spopielenie lub składowanie w obiektach, z których pochodzą produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego;
b) na składowisku odpadów zatwierdzonym na mocy dyrektywy 1999/31/WE; lub
c) jako odpadów poprzez spopielenie lub składowanie w takim miejscu, by zagrożenie dla zdrowia zwierząt, zdrowia publicznego oraz środowiska naturalnego było ograniczone do minimum, pod warunkiem że miejsce, o którym mowa, znajduje się w takiej odległości, że właściwy organ ma możliwość zapobiegać zagrożeniu dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz dla środowiska naturalnego.
2.
Przy spopielaniu lub składowaniu w miejscu określonym w ust. 1 lit. a) i c) należy uwzględniać prawodawstwo Wspólnoty i ustawodawstwo krajowe oraz wytyczne dotyczące środowiska naturalnego i zdrowia publicznego.
3.
Właściwy organ nadzoruje spopielanie i składowanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, że spełnione są wymagania określone w załączniku II.
4.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicję "spopielania i składowania na miejscu" podaną w załączniku II pkt A.
Artykuł 7
Monitorowanie terenów odosobnionych wykorzystywanych do celów spopielania i składowania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
W przypadku usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, pochodzących z terenów odosobnionych, jak przewidziano w art. 24 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, właściwy organ monitoruje, w określonych ostępach czasu, tereny zaliczone do kategorii odosobnionych celem zapewnienia, że są spełnione warunki załącznika II do niniejszej decyzji.
Artykuł 8
Spopielanie i składowanie pszczół i produktów pszczelarskich
W przypadku pszczół i produktów pszczelarskich, na mocy art. 5 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, właściwy organ może, w miarę potrzeby i przy uwzględnieniu prawodawstwa Wspólnoty i ustawodawstwa krajowego oraz wytycznych dotyczących środowiska naturalnego i zdrowia publicznego, podjąć decyzję o ich usunięciu jako odpadów poprzez spopielenie lub składowanie na miejscu, pod warunkiem że są podjęte wszelkie niezbędne środki mające na celu zapewnienie, aby spopielanie lub składowanie pszczół i produktów pszczelarskich nie stwarzało zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub ludzi oraz dla środowiska naturalnego.
Artykuł 9
Prowadzenie rejestrów
W przypadku spopielania i składowania przewidzianego w art. 6, 7 i 8 osoba odpowiedzialna za spopielanie i składowanie prowadzi rejestr z podaniem:
a) ilości, kategorii i gatunków produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego składowanych i spopielanych;
b) daty i miejsca składowania i spopielania.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji(WE) nr 813/2003
z dnia 12 maja 2003 r.
w sprawie środków przejściowych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie odbioru, transportu i usuwania wycofanych środków spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 808/2003 [2], w szczególności jego art. 32 ust.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 przewiduje całościową rewizję przepisów wspólnotowych dotyczących produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi włącznie z wprowadzeniem szeregu surowych wymagań.
Dodatkowo przewiduje ono możliwość przyjęcia odpowiednich środków przejściowych.
(2) Wobec surowego charakteru tych wymagań należy przewidzieć środki przejściowe dla Państw Członkowskich tak, aby przemysł miał wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się.
Ponadto należy dalej rozwijać alternatywne metody odbierania, transportowania, przechowywania, traktowania, przetwarzania i wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, jak również metody usuwania tychże produktów ubocznych.
(3) Odpowiednio, jako środek przejściowy, należy przyznać Państwom Członkowskim odstępstwo, aby mogły zezwolić na dalsze stosowanie przez operatorów przepisów krajowych dotyczących odbioru, transportu i usuwania wycofanych środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego.
(4) W okresie obowiązywania środków przejściowych powinny być utrzymane odpowiednie systemy kontrolne w Państwach Członkowskich w celu uniknięcia zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Odstępstwo odnoszące się do odbioru, transportu i usuwania wycofanych środków spożywczych
1. Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 i w drodze odstępstwa od art. 6 ust. 2 lit. f) i art. 7 tego rozporządzenia Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami krajowymi, w dalszym ciągu mogą udzielać, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r., operatorom pomieszczeń i urządzeń pojedynczych zezwoleń na zastosowanie przepisów krajowych dotyczących odbioru, transportu i przetwarzania wycofanych środków żywności określonych w art. 6 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia, jeśli przepisy krajowe:
a) bez uszczerbku dla ust. 2 zapewniają, że wycofane środki spożywcze nie są mieszane z materiałem kategorii 1 i 2; oraz
b) są zgodne z pozostałymi wymogami rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
2.
Mieszanka wycofanych środków spożywczych z materiałem kategorii 1 lub 2 może być dopuszczona, jeśli materiał zostanie wysłany do spalenia lub przetworzenia w zakładzie przeznaczonym do przetwarzania materiału kategorii 1 lub 2, zanim zostanie usunięty jako odpad poprzez spalanie, półspalanie lub grzebanie zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
3.
Jeśli wycofane środki spożywcze wysyłane są na zatwierdzone grzebowisko w celu usunięcia ich jako odpady, należy podjąć wszelkie działania, aby zapewnić, że wycofane środki spożywcze nie będą mieszane z nieprzetworzonym materiałem pochodzenia zwierzęcego określonym w art. 4, 5 i art. 6 ust. 1 lit. a)–e) i g)–k).
Artykuł 2
Środki kontrolne
Właściwy organ podejmuje konieczne środki, aby kontrolować, czy przez operatorów pomieszczeń i urządzeń, którzy otrzymali zezwolenie, przestrzegane są warunki wymienione w art. 1.
Artykuł 3
Wycofanie zatwierdzeń i usuwanie materiału, który nie spełnia warunków niniejszego rozporządzenia
1.
Wydane przez właściwy organ pojedyncze zezwolenie na odbiór, transport i usuwanie wycofanych środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego jest natychmiast i ostatecznie wycofywane w odniesieniu do każdego operatora, pomieszczenia lub urządzenia w przypadku, gdy warunki ustalone w niniejszym rozporządzeniu nie są już przestrzegane.
2.
Właściwy organ wycofuje każde zezwolenie wydane na mocy art. 1 najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r.
Właściwy organ udziela ostatecznego zezwolenia zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 tylko wtedy, gdy na podstawie inspekcji przekonany jest, że pomieszczenia i urządzenia określone w art. 1 wypełniają wszystkie wymogi niniejszego rozporządzenia.
3.
Materiał, który nie spełnia wymogów niniejszego rozporządzenia, jest usuwany zgodnie z instrukcjami właściwego organu.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 814/2003
z dnia 8 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2501/2001 wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od czasu jego wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2002 r. uznano, że do rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 [1] należy wprowadzić pewne zmiany.
(2) W szczególności należy wprowadzić szczegółowe przepisy w celu umożliwienia wszelkim krajom beneficjentom, które mogą znajdować się w ciężkim kryzysie gospodarczym i finansowym, zwolnienia z zastosowania klasyfikacji do nowych sektorów.
Ponadto ze względu na fakt, że przepisów rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 odnoszących się do sektorów nie można zastosować do produktów nieprzypisanych do poszczególnych sektorów, należy zmienić załącznik III do wspomnianego rozporządzenia w celu wyszczególnienia sektorów dla każdego produktu objętego jakimikolwiek innymi uzgodnieniami.
(3) Przyjęcie pierwszej decyzji przewidzianej w art. 12 ust. 5 wyżej wymienionego rozporządzenia przed dniem 1 stycznia 2003 r. okazało się niemożliwe; dlatego też właściwe jest ustalenie, że ma zastosowanie zniesienie preferencji taryfowych w dwóch etapach od dnia 1 listopada 2003 r. i od dnia 1 maja 2004 r.
(4) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2501/2001 powinno być odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) 2501/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 10 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Preferencje taryfowe określone w ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do produktów objętych sektorami, w odniesieniu do których zniesiono preferencje taryfowe dla zainteresowanych krajów pochodzenia, zgodnie z kolumną D załącznika I lub decyzji przyjętej zgodnie z przepisami art. 12.".
2.
W art. 12 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Pierwszą decyzję przyjętą zgodnie z ust. 5 stosuje się w następujący sposób:
- stosuje się w odniesieniu do zniesienia preferencji taryfowych o 50 % od dnia 1 listopada 2003 r. oraz o 100 % od dnia 1 maja 2004 r., zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 1; oraz
- stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r. w odniesieniu do ponownego ustanowienia preferencji taryfowych, zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 2.
Dlatego też decyzje przyjęte zgodnie z ust. 5 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia drugiego roku następującego po roku ich przyjęcia.".
3.
W art. 12 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
W przypadku gdy kraj korzystający odnotowuje zmniejszenie o co najmniej 3 % swojego rzeczywistego produktu krajowego brutto, wyrażonego w swojej walucie krajowej oraz w odniesieniu do najbardziej aktualnego okresu 12-miesiecznego, dla którego dostępne są dane, ust. 1 nie ma zastosowania do decyzji przyjętych zgodnie z ust. 5.".
4.
W załączniku I na początku części wyjaśniającej wprowadza się następujące zmiany:
W odniesieniu do "Kolumny D" nawiasy "(art. 7 ust. 8)" zastępuje się "(art. 7 ust. 8 i art. 10 ust. 3)".
5.
W załączniku II treść pkt 4 (
"źródła danych statystycznych"
) otrzymuje brzmienie:
"Źródłem danych statystycznych dotyczących dochodu na mieszkańca jest raport na temat rozwoju światowego przygotowany przez Bank Światowy, danych dotyczących kwartalnego produktu krajowego brutto są Międzynarodowe statystyki Finansowe MFW, danych dotyczących produkcji na wywóz są statystyki Comtrade Narodów Zjednoczonych, danych dotyczących przywozu do Wspólnoty są statystyki Comtext.".
6.
W załączniku III dodaje się następny sektor, określony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 815/2003
z dnia 8 maja 2003 r.
w sprawie wykonania art. 12 rozporządzenia (WE) nr 2051/2001 wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
[1], w szczególności jego art. 12 ust. 5 i 8,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Preferencje taryfowe określone w art. 7 i 10 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 powinny zostać zniesione w przypadku produktów pochodzących z kraju beneficjenta, należących do sektora, który w ciągu trzech kolejnych lat spełniał wszystkie kryteria ustanowione w tym rozporządzeniu.
(2) Preferencje taryfowe zniesione na mocy wcześniejszych planów powinny zostać ponownie ustanowione w odniesieniu do sektora, który w ciągu trzech kolejnych lat nie spełniał kryteriów określonych w tym rozporządzeniu.
(3) Najbardziej aktualne oraz kompletne statystyki dostępne w celu ustanowienia, które z sektorów spełniają warunki określone w rozporządzeniu (WE) nr 2501/2001 to statystyki na lata 1997–1999.
(4) Termin stosowania niniejszego rozporządzenia powinien zostać wyznaczony biorąc pod uwagę konieczność dostosowania się przez podmioty gospodarcze do nowo ustanowionych należności celnych.
(5) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 należy zastąpić w celu odzwierciedlenia zniesienia i ponownego ustanowienia preferencji taryfowych przewidzianych w art. 7 i 10.
(6) Warunek określony w art. 12 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001, według którego zniesienie preferencji taryfowych nie ma zastosowania w przypadkach, gdy kraj beneficjent wykazuje zmniejszenie, o co najmniej 3 % swojego rzeczywistego produktu krajowego brutto, został spełniony przez Argentynę, Urugwaj i Wenezuelę w odniesieniu do najbardziej aktualnego okresu 12-miesięcznego, na który dostępne są dane.
(7) Komitet określony w art. 37 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 nie wydał opinii dotyczącej proponowanego rozporządzenia Komisji, przedłożonego mu przez tę instytucję, w odniesieniu do środków przyjmowanych na podstawie art. 12 tego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Preferencje taryfowe przewidziane w art. 7 i 10 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 znosi się w wysokości 50 % z mocą od dnia 1 listopada 2003 r. oraz w wysokości 100 % z mocą od dnia 1 maja 2004 r., w przypadku produktów pochodzących z krajów beneficjentów wymienionych w Załączniku I do niniejszego rozporządzenia, objętych sektorami określonymi w tym Załączniku dla każdego zainteresowanego kraju.
2.
Preferencje taryfowe przewidziane w art. 7 i 10 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 ustanawia się ponownie z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r. w przypadku produktów pochodzących z krajów beneficjentów wymienionych w Załączniku II do niniejszego rozporządzenia, objętych sektorami określonymi w tym Załączniku dla każdego zainteresowanego kraju.
3.
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 zastępuje się Załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 816/2003
z dnia 12 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2808/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2452/2000 [3], przewiduje, że kurs wymiany stosowany do przeliczenia na walutę krajową w przypadku pomocy na hektar uprawy i w przypadku kwot natury strukturalnej lub środowiskowej, jest średnią kursów wymiany mających zastosowanie w ciągu miesiąca poprzedzającego datę terminu operacyjnego obliczonego pro rata temporis.
Należy ustanowić, w jaki sposób ta średnia jest obliczana.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2808/98 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2808/98 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Średnia kursów wymiany ustalana jest przez Komisję w ciągu miesiąca po dacie terminu operacyjnego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 824/2003
z dnia 13 maja 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 (w zakresie pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania niektórych serów w roku gospodarczym 2003/2004)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania może być przyznawana dla serów, które mogą być długo przechowywane, i serów, które są produkowane z mleka owczego lub koziego i wymagają co najmniej sześciomiesięcznego okresu dojrzewania, jeśli rozwój cen i stan zapasów tych serów wskazują na poważną nierównowagę rynku, która może być zlikwidowana lub zredukowana przez składowanie sezonowe.
(2) Trudności wynikające z sezonowego charakteru produkcji niektórych serów, które mogą być długo przechowywane, oraz Pecorino Romano, Kefalo-Tyri i Kasseri pogarszane są sezonowością konsumpcji, która stanowi odwrotność tej produkcji.
Nieskonsolidowany system produkcji takich serów jeszcze bardziej pogłębia omawiane trudności.
Dlatego też należy przewidzieć możliwość powrotu do sezonowego składowania ilości odpowiadającej różnicy między letnią a zimową produkcją.
(3) Należy określić rodzaje sera kwalifikujące się do uzyskania pomocy oraz maksymalną ilość, w odniesieniu do której ta pomoc może być przyznana, jak również okres trwania umów, który powinien odzwierciedlać rzeczywiste wymagania rynku oraz możliwości przechowywania serów.
(4) Niezbędne jest określenie warunków umowy składu oraz decydujących kroków w celu umożliwienia identyfikacji i poddania kontroli serów objętych umową.
Pomoc musi być ustalana z odniesieniem do kosztów składowania oraz równowagi, którą należy utrzymać między serami, dla których pomoc jest przyznawana a pozostałymi serami sprzedawanymi na rynku.
(5) Powinny być również ustalone szczegółowe zasady w odniesieniu do dokumentacji, rachunkowości oraz częstotliwości i charakteru kontroli.
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przerzucenia całości lub części kosztów kontroli na wykonawcę.
(6) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie, na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, określa szczegółowe zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania niektórych serów (pomoc określona poniżej) w roku gospodarczym 2003/2004.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "partia składowana" oznacza ilość sera jednego rodzaju ważącą co najmniej dwie tony, przyjętą na skład do jednego magazynu jednego dnia;
b) "dzień rozpoczęcia składowania objętego umową" oznacza dzień następujący po dniu przyjęcia na skład;
c) "ostatni dzień składowania objętego umową" oznacza dzień poprzedzający dzień odebrania ze składu.
Artykuł 3
Sery kwalifikujące się do uzyskania pomocy
1.
Pomoc przyznawana jest na niektóre sery, które mogą być długo przechowywane, oraz na Pecorino Romano, Kefalo-Tyri i Kasseri. Stosuje się warunki określone w Załączniku.
2.
Ser musi być wyprodukowany we Wspólnocie. Musi on:
a) posiadać zamieszczone w sposób trwały oznaczenie przedsiębiorstwa produkującego oraz dzień i miesiąc produkcji; informacje te mogą być wskazane w formie kodu;
b) przejść badanie jakościowe stwierdzające, że zapewniona została odpowiednia gwarancja klasyfikacji, zgodnie z kategoriami zdefiniowanymi w Załączniku, dotyczącymi dojrzewania.
Artykuł 4
Umowa składu
1.
Umowy składu zawierane są między agencją interwencyjną Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ser jest składowany, a osobami fizycznymi lub prawnymi (wykonawcy określeni poniżej).
2.
Umowy składu sporządzane są na piśmie na podstawie wniosku o zawarcie umowy.
Wnioski powinny być złożone w agencjach interwencyjnych w ciągu 30 dni od daty przyjęcia na skład i mogą dotyczyć tylko partii sera, w odniesieniu do których wprowadzanie na skład zostało zakończone.
Agencje interwencyjne rejestrują daty otrzymania wniosków.
W przypadku gdy wniosek nadejdzie do agencji interwencyjnej w ciągu 10 dni roboczych po upływie ostatecznego terminu, umowa składu może wciąż zostać zawarta, jednakże pomoc zostaje zmniejszona o 30 %.
3.
Umowy składu zawierane są na jedną lub więcej partii i określają:
a) ilość objętego umową sera;
b) terminy wykonania umowy;
c) kwotę pomocy,
d) magazyn.
4.
Umowy składu zawierane są w ciągu 30 dni od daty zarejestrowania wniosku o zawarcie umowy.
5.
Przepisy kontrolne, w szczególności te wskazane w art. 7, podlegają harmonogramowi przygotowywanemu przez agencję interwencyjną.
W umowie składu znajduje się odniesienie do tego harmonogramu.
Artykuł 5
Przyjęcie na skład i odbiór ze składu
1.
Terminy przyjmowania na skład i odbioru ze składu podane są w Załączniku.
2.
Odbiorem ze składu jest odbiór całej składowanej partii.
3.
Jeżeli na koniec pierwszych 60 dni składowania objętego umową pogorszenie jakości sera jest większe niż podczas normalnego składowania, wykonawca jest uprawniony, jednorazowo w odniesieniu do partii składowanej, do zastąpienia pogorszonej ilości na swój własny koszt.
W przypadku gdy kontrole podczas składowania lub przy odbiorze ze składu ujawnią pogorszony towar, pomoc w odniesieniu do tego towaru nie zostaje wypłacona.
Ponadto część partii nadal kwalifikująca się do uzyskania pomocy musi ważyć co najmniej dwie tony.
Przepisy akapitu drugiego stosuje się również w przypadku, gdy część partii zostaje odebrana przed rozpoczęciem okresu odbioru ze składu wskazanego w ust. 1 lub przed wygaśnięciem minimalnego okresu składowania wskazanego w art. 8 ust. 2.
4.
Do celów obliczenia pomocy w stosunku do zastąpionych ilości (ust. 3 akapit pierwszy) pierwszym dniem składowania objętego umową jest dzień rozpoczęcia składowania objętego umową.
Artykuł 6
Wymagania dotyczące składowania
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie wymagania przyznające prawo do uzyskania pomocy są spełnione.
2.
Wykonawca lub, na żądanie lub za zezwoleniem Państwa Członkowskiego, osoba odpowiedzialna za magazyn udostępniają agencji właściwej do przeprowadzenia kontroli całą dokumentację niezbędną do sprawdzenia:
a) prawa własności w czasie przyjmowania na skład;
b) pochodzenia i daty produkcji;
c) daty przyjmowania na skład;
d) faktycznej obecności towaru w magazynie i adresu magazynu;
e) daty odbioru ze składu.
3.
Wykonawca lub, gdzie właściwe, osoba odpowiedzialna za magazyn prowadzą dla każdej umowy ewidencję towarową dostępną w każdym magazynie, ukazującą:
a) numer identyfikacyjny każdej składowanej partii;
b) daty przyjęcia na skład i odbioru ze składu;
c) liczbę serów i ich wagę w każdej składowanej partii;
d) umiejscowienie serów w magazynie.
4.
Składowany ser musi być łatwy do zidentyfikowania, łatwo dostępny i identyfikowalny indywidualnie na podstawie umowy.
Do składowanych serów załączane jest szczególne oznakowanie.
Artykuł 7
Kontrole
1.
Wyżej wymieniona agencja przy przyjmowaniu na skład przeprowadza kontrole, w szczególności w celu zapewnienia, że ser kwalifikuje się do przyznania pomocy oraz w celu zapobiegnięcia jakiejkolwiek możliwości zastąpienia towaru podczas okresu składowania objętego umową.
2.
Agencja dokonuje niezapowiedzianych kontroli wyrywkowych w celu sprawdzenia, czy ser znajduje się w magazynach.
Próbka musi być reprezentatywna i stanowić co najmniej 10 % całkowitej ilości oddanej na skład na podstawie umowy w ramach tego systemu.
Kontrole powinny obejmować, oprócz badania ewidencji towarowej wskazanej w art. 6 ust. 3, fizyczne sprawdzenie wagi, charakteru i możliwości zidentyfikowania.
Powinno dotyczyć to co najmniej 5 % próbki kontrolnej.
3.
Na koniec okresu składowania objętego umową agencja dokonuje kontroli, aby sprawdzić, czy ser jest obecny.
Jeżeli pozostaje on w magazynie po upływie maksymalnego okresu składowania objętego umową, kontrola taka może być przeprowadzona po odebraniu sera ze składu.
Do celów powyższej kontroli wykonawca informuje agencję, wskazując właściwe partie składowane, co najmniej na pięć dni roboczych przed upływem okresu składowania objętego umową lub zanim okres ten się rozpocznie, czy odbiór odbywa się podczas okresu składowania objętego umową czy po nim.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć termin krótszy niż pięć dni roboczych.
4.
W sprawie kontroli przeprowadzanych na mocy ust. 1, 2 i 3 sporządzane są sprawozdania określające:
a) datę kontroli;
b) czas jej trwania;
c) przeprowadzone czynności.
Sprawozdania podpisywane są przez inspektora i potwierdzane przez wykonawcę lub, gdzie właściwe, osobę odpowiedzialną za magazyn, do sprawozdań należy załączyć dokumentację dotyczącą płatności.
5.
W przypadku nieprawidłowości dotyczących 5 % lub większej ilości skontrolowanego sera kontrola zostaje rozszerzona na większą próbkę, która zostanie ustalona przez agencję.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o takich przypadkach w terminie czterech tygodni.
6.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że koszty kontroli są w całości lub w części ponoszone przez wykonawcę.
Artykuł 8
Pomoc w odniesieniu do składowania
1.
Wysokość pomocy ustala się następująco:
a) 20 EUR za tonę w odniesieniu do kosztów stałych;
b) 0,25 EUR za tonę za dzień składowania objętego umową, w odniesieniu do kosztów składowania;
c) kwota za tonę za dzień składowania objętego umową, w odniesieniu do kosztów finansowych:
i) 0,28 EUR dla serów, które mogą być długo przechowywane;
ii) 0,38 EUR dla Pecorino Romano;
iii) 0,47 EUR dla Kefalo-Tyri i Kasseri.
2.
Nie przyznaje się pomocy w przypadku, gdy składowanie objęte umową jest krótsze niż 60 dni.
Najwyższą pomoc wypłaca się za okres 180 dni składowania objętego umową.
Jeżeli wykonawca nie dotrzyma terminu określonego na mocy art. 7 ust. 3 akapit drugi lub trzeci, pomoc zostaje zmniejszona o 15 % i wypłacana jest tylko w odniesieniu do okresu, w stosunku do którego wykonawca udowodni w sposób dostateczny dla agencji, że ser pozostawał w tym okresie w składowaniu objętym umową.
3.
Pomoc jest wypłacana na wniosek wykonawcy na koniec okresu składowania objętego umową, w ciągu 120 dni od wpłynięcia wniosku, pod warunkiem że zostały przeprowadzone kontrole wskazane w art. 7 ust. 3 i że wymagania dotyczące przyznawania prawa do pomocy zostały spełnione.
Jednakże jeżeli toczy się administracyjne postępowanie wyjaśniające w sprawie prawa do pomocy, pomoc nie jest wypłacana do momentu, gdy prawo to nie zostanie uznane.
Artykuł 9
Powiadomienia
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 15 stycznia 2004 r. o ilości sera, w odniesieniu do której zawarto umowy.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 828/2003
z dnia 14 maja 2003 r.
zmieniające specyfikację 16 nazw znajdujących się w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych (Danablu, Monti Iblei, Lesbos, Beaufort, Salers, Reblochon lub Reblochon de Savoie, Laguiole, Mont d’Or lub Vacherin du Haut-Doubs, Comté, Roquefort, Epoisses de Bourgogne, Brocciu corse lub Brocciu, Sainte-Maure de Touraine, Ossau-Iraty, Dinde de Bresse, Huile essentielle de lavande de Haute-Provence)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 692/2003 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Dania złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Danablu", zarejestrowanej jako chronione oznaczenie geograficzne na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 692/2003, o zmianę metody produkcji.
(2) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Włochy złożyły wniosek w odniesieniu do nazwy "Monti Iblei", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę opisu i metody produkcji.
(3) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Grecja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Lesbos", zarejestrowanej jako chronione oznaczenie geograficzne na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę nazwy.
(4) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Beaufort", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę metody produkcji, etykietowania oraz wymogów krajowych.
(5) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Salers", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę opisu, obszaru geograficznego, metody produkcji, etykietowania oraz wymogów krajowych.
(6) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Reblochon" lub "Reblochon de Savoie", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę obszaru geograficznego, metody produkcji, etykietowania oraz wymogów krajowych.
(7) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Laguiole", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę opisu, obszaru geograficznego, metody produkcji, etykietowania oraz wymogów krajowych.
(8) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Mont d’Or" lub "Vacherin du Haut-Doubs", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę opisu, metody produkcji, etykietowania oraz wymogów krajowych.
(9) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Comté", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę opisu, obszaru geograficznego, metody produkcji oraz wymogów krajowych.
(10) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Roquefort", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę opisu, metody produkcji, etykietowania oraz wymogów krajowych.
(11) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Epoisses de Bourgogne", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę nazwy, etykietowania oraz wymogów krajowych.
(12) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Brocciu corse" lub "Brocciu", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę opisu, metody produkcji, etykietowania oraz wymogów krajowych.
(13) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Sainte-Maure de Touraine", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę opisu, etykietowania oraz wymogów krajowych.
(14) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Ossau-Iraty", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę obszaru geograficznego.
(15) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Dinde de Bresse", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę metody produkcji, etykietowania oraz wymogów krajowych.
(16) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Huile essentielle de lavande de Haute-Provence", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/96, o zmianę opisu, dowodu pochodzenia oraz wymogów krajowych.
(17) Po zbadaniu 16 wniosków o zmiany podjęto decyzję, że zmiany te nie mają charakteru drugorzędnego.
(18) Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 i ponieważ zmiany nie mają charakteru drugorzędnego, procedura z art. 6 stosuje się mutatis mutandis.
(19) Podjęto decyzję, że zmiany w 16 wypadkach są zgodne z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92.
Żadne oświadczenie o sprzeciwie, w rozumieniu art. 7 tego rozporządzenia, nie zostało przesłane Komisji po publikacji powyższych nazw w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4].
(20) W rezultacie zmiany te muszą zostać zarejestrowane i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany ustanowione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zostają niniejszym zarejestrowane i opublikowane zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 829/2003
z dnia 14 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 225/2003 w odniesieniu do przedłużenia daty ważności świadectw pochodzenia dla grzybów pochodzących z Chin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2125/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 225/2003 [4], otworzyło i ustaliło zarządzanie kontyngentami taryfowymi na zakonserwowane grzyby.
(2) W drodze art. 2 rozporządzenia (WE) nr 225/2003 Komisja ustanowiła, że występując o dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie zakonserwowanych grzybów pochodzących z Chin, importerzy mogą przedkładać do dnia 31 maja 2003 r. świadectwa pochodzenia i duplika ty opatrzone pieczęciami i podpisami organów chińskich wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2125/95, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1286/2002 [5].
(3) Państwa Członkowskie poinformowały Komisję, że w celu zapewnienia sprawnego przebiegu dalszego przywozu termin ten należy odroczyć do końca września 2003 r.
(4) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 225/2003 należy odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 225/2003 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Do dnia 30 września 2003 r. importer może przedłożyć, występując o dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie zakonserwowanych grzybów pochodzących z Chin, świadectwa pochodzenia i duplikaty opatrzone pieczęciami i podpisami organów chińskich wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2125/95, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1286/2002."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 830/2003
z dnia 14 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2659/94 w sprawie szczegółowych zasad dotyczących udzielania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania serów Grana padano, Parmigiano-Reggiano i Provolone
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2659/94 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 779/2002 [4], ustanawia kwoty pomocy odnośnie do prywatnego składowania serów Grana padano, Parmigiano-Reggiano i Provolone. Kwoty te powinny zostać zmienione w celu uwzględnienia wzrostu kosztów składowania oraz prognoz dotyczących cen rynkowych.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2659/94 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwoty pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania sera wynoszą:
a) 20 EUR na tonę dla kosztów stałych;
b) 0,25 EUR na tonę składowania dziennie na podstawie umowy, dla kosztów magazynowania;
c) kwoty dla kosztów finansowych, w EUR, na tonę składowania dziennie na podstawie umowy wynoszą:
- 0,40 dla Grana padano
- 0,58 dla Parmigiano-Reggiano
- 0,32 dla Provolone."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 833/2003
z dnia 14 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3 i art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzje Rady 2003/298/WE [3] i 2003/299/WE [4] zawierające protokoły dostosowujące zagadnienia handlowe Układów Europejskich ustanawiających stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, oraz odpowiednio Republiką Czeską i Republiką Słowacką, z drugiej strony, zawierają przepisy w sprawie ustępstw w postaci wzajemnych kontyngentów taryfowych obejmujących zniesienie zwrotów Wspólnoty na niektóre produkty.
(2) W celu uniknięcia zakłóceń w handlu z tymi państwami oraz w celu zapewnienia, że odpowiednie produkty są wywożone bez refundacji, należy ustanowić jak najszybciej przepisy szczególne odnośnie do wydawania pozwoleń dla tych państw. W tym celu w stosunku do Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej należy rozszerzyć przepisy mające zastosowanie na mocy art. 20b rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 754/2003 [6], oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1369/2002 z dnia 26 lipca 2002 r. ustanawiającego odstępstwa od art. 31 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do dowodu przybycia na miejsce przeznaczenia w przypadku zróżnicowanych zwrotów oraz ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania najniższej stawki zwrotu wywozowego na niektóre przetwory mleczne [7].
(3) Rozporządzenie (WE) nr 174/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik VIII do rozporządzenia (WE) nr 174/1999 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 836/2003
z dnia 15 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2103/2002 zatwierdzające działania w celu kontroli zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw przeprowadzane w Republice Południowej Afryki przed przywozem do Wspólnoty Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 47/2003 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2103/2002 [3] zawiera w swoim załączniku II wzór świadectwa określonego w art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1148/2001 z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 408/2003 [5].
(2) Władze Republiki Południowej Afryki poinformowały Komisję, że stosowane świadectwo zostało zmienione.
(3) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2103/2002 powinno być odpowiednio zmienione.
(4) W celu uniknięcia trudności praktycznych i trudności o charakterze handlowym należy umożliwić zastosowanie istniejącego wzoru świadectwa do dnia 30 czerwca 2003 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2103/2002 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 851/2003
z dnia 16 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3444/90 ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1365/2000 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3444/90 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3533/93 [4], ustanawia zasady mające zastosowanie do terminu dostarczenia dowodu dotyczącego wypłacenia pomocy, lecz nie określa postępowania w przypadkach, gdy dowód nie zostanie przedstawiony.
Dlatego należy przyjąć właściwy przepis.
(2) Artykuł 9 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3444/90 przewiduje możliwość skrócenia okresu składowania w przypadku wywozu produktów objętych umową, bez względu na to, czy kwalifikują się one do refundacji wywozowych. Jeżeli produkty kwalifikują się do refundacji, dostarczany jest dowód wywozu przy użyciu dokumentów ustanowionych w art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2003 [6]. W celu uproszczenia działań związanych z monitoringiem, podobną procedurę należy wprowadzić w odniesieniu do dowodu dostarczanego przy wywozie produktów bez refundacji.
(3) W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wprowadzonego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2179/2002 z dnia 6 grudnia 2002 r. w sprawie specjalnych warunków przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny [7], proponowane zmiany powinny być stosowane niezwłocznie do umów zawieranych na mocy tego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3444/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 7 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Jeżeli wymogi ustanowione w ust. 1 nie są przestrzegane, pomoc nie będzie wypłacana w odniesieniu do danej umowy a całe zabezpieczenie umowy ulegnie przepadkowi."
2) W art. 9 ust. 4 akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
"Dla celów niniejszego ustępu, dowód wywozu jest dostarczany zgodnie z art. 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w przypadku produktów kwalifikujących się do refundacji.
W przypadku produktów niekwalifikujących się do refundacji, dowód wywozu jest dostarczany w przypadkach przewidzianych w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 przez przedstawienie oryginału egzemplarza kontrolnego T5, zgodnie z art. 912a, 912b, 912c, 912e i 912g rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
W polu 107 egzemplarza kontrolnego, przy jego sporządzaniu, należy umieścić jeden z następujących wpisów:
- Reglamento (CEE) no 3444/90
- Forordning (EØF) nr. 3444/90
- Verordnung (EWG) Nr. 3444/90
- Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
3444/90
- Regulation (EEC) No 3444/90
- Règlement (CEE) no 3444/90
- Regolamento (CEE) n. 3444/90
- Verordening (EEG) nr. 3444/90
- Regulamento (CEE) n.o 3444/90
- Asetus (ETY) N:o 3444/90
- Förordning (EEG) nr 3444/90."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 852/2003
z dnia 16 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 29 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 wywozy ze Wspólnoty produktów wymienionych w jego art. 1 ust. 1. lit. a) i b) mogą podlegać zasadzie przedstawienia pozwolenia na wywóz.
(2) Negocjacje w sprawie przyjęcia dodatkowych koncesji, prowadzone w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską oraz krajami stowarzyszonymi Europy Centralnej i Wschodniej, mają na celu w szczególności zliberalizować handel produktami podlegającymi wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny.
(3) W celu korzystania z tych koncesji ustalono, w kontekście powyższych negocjacji, że produktom z wołowiny i cielęciny objętym przez niektóre z tych umów oraz wywożonym ze Wspólnoty do tych państw musi towarzyszyć uwierzytelniony odpis pozwolenia na wywóz opatrzony napisem "bez refundacji".
W tym kontekście powinno się przyjąć przepis w odniesieniu do Państw Członkowskich, aby wydawały zainteresowanym stronom na ich wniosek, na mocy uproszczonych ustaleń, pozwolenia na wywóz dla produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr 1254/1999, dla których żadne pozwolenie nie jest obecnie wymagane, a które są przeznaczone do wywozu do państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej.
(4) Jako że celem powyższych pozwoleń jest tylko zaświadczenie, że wywożone produkty nie otrzymały refundacji wywozowej, wydawanie tych pozwoleń nie jest objęte zastosowaniem czwartego akapitu art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, na mocy którego wydanie pozwoleń na wywóz wymaga wniesienia zabezpieczenia gwarantującego, że produkty są wywożone podczas okresu ważności pozwolenia. Do celów jasności należy wyszczególnić, że art. 15 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [4], nie stosuje się do tych pozwoleń.
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/95 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 118/2003 [6], powinno być odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1445/95 dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1.
Na wniosek zainteresowanej strony Państwa Członkowskie wydają bezzwłocznie pozwolenia na wywóz dla produktów z wołowiny i cielęciny objętych kodami CN 02061091, 02061099, 02062100, 02062200, 02062999, 02109959 i ex15020090, które są przeznaczone do wywozu do państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej.
2.
Okres ważności pozwoleń wynosi 60 dni i są one opatrzone napisem "bez refundacji" w rubryce 20.
3.
Bez względu na przepisy art. 8 ust. 3, pozwolenia te posiadają 8-cyfrowy kod CN w rubryce 16.
4.
Artykuły 9 i 13 nie mają zastosowania w odniesieniu do pozwoleń wydanych na mocy niniejszego artykułu.
5. Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie ma zastosowania w odniesieniu do pozwoleń, jak określono w ust. 1."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 859/2003
z dnia 14 maja 2003 r.
rozszerzające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 pkt 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na swoim specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska oświadczyła, że Unia Europejska powinna zapewnić sprawiedliwe traktowanie tych obywateli państw trzecich, którzy legalnie zamieszkują na terytoriach jej Państw Członkowskich, przyznać im prawa i obowiązki porównywalne do praw i obowiązków obywateli UE, wspierać niedyskryminację w życiu gospodarczym, społecznym i kulturalnym oraz zbliżyć ich status prawny do statusu prawnego obywateli Państw Członkowskich.
(2) W swojej rezolucji z dnia 27 października 1999 r. [3] Parlament Europejski wezwał do niezwłocznego podjęcia działań w sprawie spełnienia zapowiedzi sprawiedliwego traktowania obywateli państw trzecich, legalnie zamieszkujących w Państwach Członkowskie oraz w sprawie określenia ich statusu prawnego, w tym przyznania im jednolitych praw możliwie jak najbardziej zbliżonych do tych, z których korzystają obywatele Unii Europejskiej.
(3) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny [4] apelował także o równe traktowanie obywateli Wspólnoty i obywateli państw trzecich w dziedzinie spraw socjalnych, w szczególności w swojej opinii z dnia 26 września 1991 r. w sprawie statusu pracowników migrujących z państw trzecich.
(4) Artykuł 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że Unia szanuje prawa podstawowe zagwarantowane w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie 4 listopada 1950 roku, oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich, jako zasady ogólne prawa wspólnotowego.
(5) Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe oraz przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w duchu jej art. 34 ust. 2.
(6) Do celów Wspólnoty należą wspieranie wysokiego poziomu ochrony socjalnej oraz podnoszenie poziomu i jakości życia w Państwach Członkowskich.
(7) W odniesieniu do warunków ochrony socjalnej obywateli państw trzecich, w szczególności do stosowanego w odniesieniu do nich systemu zabezpieczenia społecznego, Rada Zatrudnienia i Polityki Społecznej w swoich wnioskach z dnia 3 grudnia 2001 r. przekonywała, iż w ramach koordynacji stosowanej w odniesieniu do obywateli państw trzecich należy przyznać im zestaw jednolitych praw możliwie jak najbardziej zbliżony do tego, z którego korzystają obywatele UE.
(8) Obecnie rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [5], stanowiące podstawę koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego różnych Państw Członkowskich, i rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 [6] stosuje się wyłącznie do niektórych obywateli państw trzecich.
Na złożoność prawną i administracyjną składają się liczba i różnorodność instrumentów prawnych stosowanych w odniesieniu do starań zmierzających do rozwiązania problemów związanych z koordynacją stosowanych w Państwach Członkowskich systemów zabezpieczenia społecznego, z jakimi spotykają się obywatele państw trzecich, którzy znajdują się w takiej samej sytuacji jak obywatele Wspólnoty.
Złożoność ta stanowi główną trudność, jaką napotykają te osoby, ich pracodawcy i organy krajowe właściwe w sprawach zabezpieczenia społecznego.
(9) Dlatego też niezbędne jest zapewnienie stosowania zasad koordynacji przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 i rozporządzeniu (EWG) nr 574/72 w odniesieniu do tych obywateli państw trzecich legalnie zamieszkujących we Wspólnocie, których przepisy tych rozporządzeń obecnie nie obejmują ze względu na ich obywatelstwo, a którzy spełniają pozostałe warunki przewidziane w tym rozporządzeniu; takie rozszerzenie stosowania tych zasad jest szczególnie istotne w związku ze zbliżającym się rozszerzeniem Unii Europejskiej.
(10) Stosowanie rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 nie daje tym osobom prawa do wjazdu, pobytu lub zamieszkania w Państwie Członkowskim lub do korzystania z dostępu do jego rynku pracy.
(11) Na podstawie niniejszego rozporządzenia przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 są stosowane wyłącznie w odniesieniu do osób już legalnie zamieszkujących na terytorium Państwa Członkowskiego.
Legalne zamieszkanie jest dlatego warunkiem wstępnym stosowania tych przepisów.
(12) Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 nie są stosowane w sytuacji, która pod każdym względem dotyczy jednego Państwa Członkowskiego.
Dotyczy to między innymi sytuacji obywatela państwa trzeciego, związanego tylko z państwem trzecim i jednym Państwem Członkowskim.
(13) Zachowanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jak ustanowiono w art. 69 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, podlega warunkowi zarejestrowania się w charakterze osoby poszukującej pracy w służbach zatrudnienia każdego z Państw Członkowskich, do którego osoba ta przybyła.
Dlatego przepisy te mogą być stosowane wobec obywatela państwa trzeciego, jedynie pod warunkiem że osoba ta ma prawo, w odpowiednim przypadku zgodnie z jej dokumentem pobytowym, zarejestrować się jako osoba poszukująca pracy w służbach zatrudnienia Państwa Członkowskiego, do którego przybyła, oraz prawo do legalnej pracy.
(14) Należy przyjąć przepisy przejściowe w celu ochrony osób objętych niniejszym rozporządzeniem oraz w celu zapewnienia, że w wyniku jego wejścia w życie nie stracą one swoich praw.
(15) Aby osiągnąć te cele właściwe i niezbędne jest rozszerzenie zakresu zasad koordynujących krajowe systemy zabezpieczenia społecznego przez przyjęcie wspólnotowego instrumentu prawnego, wiążącego i bezpośrednio stosowanego w każdym Państwie Członkowskim uczestniczącym w przyjęciu niniejszego rozporządzenia.
(16) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw i zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych z państwami trzecimi, których Wspólnota jest stroną i które przewidują korzyści w zakresie zabezpieczenia społecznego.
(17) Z uwagi na fakt, że cele proponowanego działania nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości przewidzianą w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(18) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia i Zjednoczone Królestwo powiadomiły listami z dnia 19 i 23 kwietnia 2002 r. o zamiarze wzięcia udziału w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(19) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i w związku z tym nie jest nim związana ani mu nie podlega,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem przepisów Załącznika do niniejszego rozporządzenia przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 stosuje się do obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo, jak również do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci, pod warunkiem że zamieszkują oni legalnie na terytorium Państwa Członkowskiego i znajdują się w sytuacji, która dotyczy więcej niż jednego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie nie ustanawia żadnych praw w odniesieniu do okresu przed dniem 1 czerwca 2003 r.
2.
W odniesieniu do określenia praw nabytych zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia uwzględnia się każdy okres ubezpieczenia oraz, w odpowiednim przypadku, okres zatrudnienia, prowadzenia działalności na własny rachunek lub zamieszkania, spełniony na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego przed dniem 1 czerwca 2003 r.
3.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1 prawo nabywa się na mocy niniejszego rozporządzenia, nawet jeśli odnosi się ono do ryzyka zrealizowanego przed dniem 1 czerwca 2003 r.
4.
Każde świadczenie, które nie zostało przyznane lub którego udzielanie zostało zawieszone ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania zainteresowanej osoby, zostaje, na jej wniosek, przyznane lub wznowione z dniem 1 czerwca 2003 r., pod warunkiem że uprzednio ustalone świadczenia nie zostały wypłacone w formie zryczałtowanej.
5.
Prawa osób, które przed dniem 1 czerwca 2003 r. uzyskały emeryturę lub rentę, mogą być na ich wniosek ponownie rozpatrzone, uwzględniając przepisy niniejszego rozporządzenia.
6.
Jeżeli wniosek określony w ust. 4 lub 5 zostaje wniesiony w ciągu dwóch lat od dnia 1 czerwca 2003 r., prawa wynikające z niniejszego rozporządzenia nabywa się z tą datą, a przepisy ustawodawstwa dotyczące utraty lub przedawnienia praw obowiązujące w każdym z Państw Członkowskich nie mogą być stosowane w odniesieniu do zainteresowanych osób.
7.
Jeżeli wniosek określony w ust. 4 lub 5 zostaje wniesiony po wygaśnięciu nieprzekraczalnego terminu określonego w ust. 6, prawa, które nie zostały utracone lub nie przedawniły się, nabywa się z dniem wniesienia tego wniosku, z zastrzeżeniem wszelkich bardziej korzystnych przepisów ustawodawstwa każdego z Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 865/2003
z dnia 19 maja 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 (Cítricos Valencianos lub Cítrics Valencians)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 692/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Hiszpania przesłała Komisji wniosek o zarejestrowanie nazwy Cítricos Valencianos lub Cítrics Valencians jako oznaczenia geograficznego.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia wniosek uznano za spełniający wszelkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierające wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4.
(3) W odniesieniu do nazwy podanej w Załączniku do rozporządzenia Komisja nie otrzymała oświadczenia sprzeciwu na podstawie art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w wyniku jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(4) Dlatego nazwa ta powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenie geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 617/2003 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę w niniejszym Załączniku dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 871/2003
z dnia 20 maja 2003 r.
bezterminowo dopuszczające stosowanie tlenku manganowego jako nowego dodatku paszowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1756/2002 [2], w szczególności jej art. 3 i 9 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG wymaga, aby nowe dodatki były dopuszczone do stosowania po dokonaniu analizy wniosku zgodnie z art. 4 dyrektywy.
(2) Został przedłożony wniosek o zezwolenie na stosowanie dodatku "tlenek manganowy" jako źródła manganu, należącego do grupy pierwiastków śladowych określonych w załączniku C część II do dyrektywy 70/524/EWG.
(3) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt (SCAN) wydał w dniu 6 lutego 2002 r. opinię dotyczącą stosowania powyższego dodatku paszowego, zgodnie z którą tlenek manganowy nie stanowi zagrożenia dla zdrowia zwierząt, zdrowia ludzi, ani też dla środowiska.
(4) Ocena wniosku o zezwolenie przedłożonego w odniesieniu do tlenku manganowego wykazała, iż ten dodatek, określony w art. 2 lit. aaaa), spełnia wymogi ustanowione w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG, w warunkach ustanowionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Dlatego dodatek ten powinien uzyskać zezwolenie na czas nieograniczony.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie tlenku manganowego, należącego do grupy "pierwiastki śladowe" i wymienionego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, jako dodatku paszowego w warunkach określonych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 874/2003
z dnia 6 maja 2003 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Kiribati w sprawie połowów w strefie połowowej Kiribati
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota oraz Republika Kiribati wynegocjowały oraz parafowały Umowę w sprawie rybołówstwa przewidującą możliwość prowadzenia połowów na wodach objętych suwerennością i jurysdykcją Kiribati w odniesieniu do rybołówstwa.
(2) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tej umowy.
(3) Powinna zostać określona metoda przydziału możliwości połowowych między Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Kiribati w sprawie połowów w strefie połowowej Kiribati.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dokonuje się przydziału możliwości połowowych wymienionych w Protokole do Umowy w następujący sposób:
—statki rybackie prowadzące połowy z użyciem sieci typu okrężnica: _BAR_ Francja: _BAR_ 27 % dostępnych licencji _BAR_
Hiszpania: _BAR_ 73 % dostępnych licencji _BAR_
—taklowce: _BAR_ Hiszpania: _BAR_ 6 statków _BAR_
Portugalia: _BAR_ 6 statków. _BAR_
Jeżeli wnioski o licencje z tych Państw Członkowskich nie obejmują wszystkich możliwości połowowych ustalonych w Protokole, Komisja może rozpatrzyć wnioski o licencje z jakiegokolwiek innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki prowadza połowy na mocy tej Umowy, powiadamiają Komisję o ilościach zasobów każdego rodzaju złowionych w strefie połowowej Kiribati zgodnie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 z dnia 14 marca 2001 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [3].
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 876/2003
z dnia 21 maja 2003 r.
określające szczególne środki zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2347/2002, dotyczące połowów i wyładunków gatunków głębinowych w odniesieniu do rybołówstwa sezonowego prowadzonego przez Danię w Skagerrak i na Morzu Północnym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2347/2002 z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające szczególne wymagania dostępu oraz warunki z tym związane, mające zastosowanie do połowów zasobów głębokowodnych [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2347/2002 zakazuje zatrzymywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku jakiejkolwiek łącznej ilości zasobów głębokowodnych przekraczających 100 kilogramów w odniesieniu do jednego rejsu morskiego, chyba że dany statek posiada zezwolenie na połowy głębinowe.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2347/2002 przewiduje jednakże, że na wniosek Państwa Członkowskiego Komisja może ustanowić szczególne środki, w celu uwzględnienia rybołówstwa sezonowego lub prowadzonego na małą skalę.
(3) Dania prosiła o ustanowienie szczególnych środków w celu uwzględnienia sezonowego charakteru połowów gatunków głębinowych w Skagerrak i na wodach norweskich rejonu ICES IVa.
(4) Dania udostępniła szczegółowe informacje dotyczące połowów w odniesieniu do danego rybołówstwa, wskazując na ewidentną potrzebę ustanowienia takich środków w celu uniknięcia odrzutów; podczas określonych miesięcy w roku, przy połowach ukierunkowanych na inne gatunki,, takich jak szkarłacica, w nieuniknionych przyłowach poławianych jest rutynowo do 300 kilogramów niektórych gatunków głębinowych.
(5) Właściwym jest zatem zezwolenie duńskim statkom, nieposiadającym zezwolenia na połowy głębinowe, na zatrzymywanie na pokładzie, przeładunek lub wyładunek określonych ilości gatunków głębinowych, w celu ograniczenia odrzutów i zmniejszenia ilości odpadów w zakresie danych połowów.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akawkultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do statków rybackich pływających pod banderą Danii i zarejestrowanych we Wspólnocie, które prowadzą następujące rodzaje działalności:
a) połowy na wodach norweskich rejonu ICES IVa w okresie od 1 maja do 31 października, oraz powracają bezpośrednio do portu w okresie od 1 maja do 10 listopada, po zakończeniu połowów na wodach norweskich rejonu ICES IVa w okresie od dnia 1 maja do dnia 31 października;
b) połowy w Skagerrak w okresie od 1 kwietnia do 31 maja, oraz powracają bezpośrednio do portu w okresie od 1 kwietnia do 5 czerwca, po zakończeniu połowów w Skagerrak w okresie od 1 kwietnia do 31 maja.
Artykuł 2
Środki szczególne
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2347/2002:
1. statkom, które prowadzą działalność określoną w art. 1 lit. a) oraz nie posiadają zezwolenia na połowy głębinowe, zezwala się na zatrzymywanie na pokładzie, przeładunek lub wyładunek:
a) jakichkolwiek ilości molwy niebieskiej (Molva dypterigia) do 300 kilogramów;
b) wszelkiej łącznej ilości gatunków głębinowych innych niż molwa niebieska (Molva dypterigia) do 100 kilogramów;
2. statkom, które prowadzą działalność określoną w art. 1 lit. b) oraz nie posiadają zezwolenia na połowy głębinowe, zezwala się na zatrzymywanie na pokładzie, przeładunek lub wyładunek:
a) wszelkiej ilości buławika czarnego (Coryphaenoides rupestris) do 300 kilogramów;
b) wszelkiej łącznej ilości gatunków głębinowych innych niż buławik czarny (Coryphaenoides rupestris) do 100 kilogramów;
3. statkom, które prowadzą zarówno działalność określoną w art. 1 lit. a), jak i w art. 1 lit. b), oraz nie posiadają zezwolenia na połowy głębinowe, zezwala się na zatrzymywanie na pokładzie, przeładunek lub wyładunek:
a) wszelkiej ilości buławika czarnego (Coryphaenoides rupestris) do 300 kilogramów;
b) wszelkiej ilości molwy niebieskiej (Molva dypterigia) do 300 kilogramów;
c) wszelkiej łącznej ilości ilości gatunków głębinowych innych niż buławik czarny (Coryphaenoides rupestris) i molwa niebieska (Molva dypterigia) do 100 kilogramów.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 877/2003
z dnia 21 maja 2003 r.
tymczasowo dopuszczające stosowanie regulatora kwasowości "kwas benzoesowy" w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/WE z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1756/2002 [2], w szczególności jej art. 3 i 9e ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG wymaga, aby nie wprowadzano do obrotu żadnego dodatku bez przyznania zezwolenia Wspólnoty.
(2) W przypadku dodatków określonych w części II załącznika C do dyrektywy 70/524/EWG, która dotyczy regulatorów kwasowości, tymczasowe zezwolenie na stosowanie nowego dodatku paszowego może zostać udzielone, jeśli spełnione zostaną warunki ustanowione we wspomnianej dyrektywie i jeśli w świetle dostępnych wyników uzasadnione jest założenie, iż przy stosowaniu w żywieniu zwierząt dodatek ten ma jeden z wpływów określonych w art. 2a wspomnianej dyrektywy.
Takie tymczasowe zezwolenie może zostać udzielone na okres nieprzekraczający czterech lat.
(3) Ocena wniosku o zezwolenie przedłożonego w odniesieniu do preparatu regulującego kwasowość "kwas benzoesowy" wykazała, iż warunki określone w dyrektywie 70/524/EWG zostały spełnione.
(4) Dlatego preparat regulujący kwasowość "kwas benzoesowy" powinien uzyskać tymczasowe zezwolenie na okres czterech lat.
(5) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię dotyczącą bezpieczeństwa preparatu należącego do grupy "regulatory kwasowości" w odniesieniu do tuczników, w pewnych warunkach.
(6) Z oceny wniosku wynika, iż należy stosować odpowiednie procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatku "kwas benzoesowy".
Jednakże ochronę taką zapewnia zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie dodatku "kwas benzoesowy" należącego do grupy "regulatory kwasowości" i określonego w Załączniku jako dodatku paszowego w warunkach ustanowionych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 881/2003
z dnia 21 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], a w szczególności jego art. 247,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
[3] zawiera zasadę "Wszystko z wyjątkiem broni" ustanowioną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2820/98 z dnia 21 grudnia 1998 r. wprowadzającym wieloletni system uogólnionych preferencji taryfowych w okresie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.
[4], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 416/2001 [5], w celu rozszerzenia bezcłowego dostępu, bez żadnych ograniczeń ilościowych, do towarów pochodzących z krajów najmniej rozwiniętych.
(2) W celu zapewnienia, że taki dostęp będzie korzystny tylko dla najmniej rozwiniętych krajów oraz w celu uniknięcia obejścia handlu poprzez niektóre z tych krajów w ramach regionalnej kumulacji pochodzenia, pewne minimalne operacje o niskiej wartości dodanej w sektorach ryżu i cukru, które obecnie wystarczają, aby nadać wspólnotowy status towaru dla celów systemu ogólnych preferencji taryfowych, zgodnie z art. 70 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [7], nie powinny być dalej uważane jako obróbka lub przetworzenie wystarczające do nadania statusu produktu pochodzącego.
(3) W konsekwencji, wykaz operacji uznanych za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie, przedstawiony w art. 70 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, powinien zostać odpowiednio zmieniony.
Ponadto w interesie spójności takie same zmiany powinny zostać wprowadzone do art. 101 tego rozporządzenia, które dotyczy krajów lub terytoriów, dla których zostały przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę preferencyjne środki taryfowe.
(4) Zmiany do zharmonizowanego systemu nomenklatury weszły w życie w dniu 1 stycznia 2002 r.
Wykaz obróbki lub przetworzenia, jakie należy przeprowadzić na produktach niepochodzących, aby nadać im status produktów pochodzących, powinien być uaktualniany z uwzględnieniem tych zmian; uaktualniane powinny być również uwagi wstępne do listy.
Wymagane są również pewne korekty.
Dla przejrzystości teksty te powinny być ponownie w całości opublikowane.
(5) Wspólnota Andyjska oraz Wspólny Rynek Ameryki Środkowej, które zgodnie z art. 72 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, osobno skorzystały z regionalnej kumulacji pochodzenia w ramach systemu ogólnych preferencji, poprosiły o zezwolenie na wspólne korzystanie z przepisów dotyczących regionalnej kumulacji, aby wesprzeć rozwój przemysłowy w tych regionach.
W tym celu organizacje te utworzyły Wspólny Sekretariat – Wspólny Stały Komitet ds. Pochodzenia Wspólnoty Andyjskiej – Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej i Panamy.
Wszystkie kraje tej nowej grupy spełniły wymogi art. 72b rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, w szczególności jeżeli chodzi o złożenie zobowiązań dotyczących zgodności z obowiązującymi zasadami oraz udzielenia koniecznej współpracy administracyjnej.
W związku z tym, należy umożliwić grupie tej korzystanie z przepisów dotyczących regionalnej kumulacji.
(6) Dowody pochodzenia wystawiane na podstawie wcześniejszych ustaleń mających zastosowanie dla Wspólnoty Andyjskiej i Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej powinny być nadal akceptowane w zakresie ich ważności.
(7) W celu uniknięcia niejasności, uwzględniając fakt, że uprawnienie do regionalnej kumulacji nie zawsze łączy się z członkostwem w grupach regionalnych, nazwy grup regionalnych nie powinny być dłużej używane dla wskazywania krajów, które mogą korzystać z kumulacji regionalnej.
(8) Powinna być możliwość skorygowania art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
(9) Terminy dla dostarczenia dokumentów pokazujących, że towary objęte niepełną deklaracją kwalifikują się do obniżonej lub zerowej stawki celnej przywozowej powinny być bardziej elastyczne.
(10) System zarządzania dla kontyngentów taryfowych przewiduje, jako środek zmniejszający obciążenia administracyjne i koszty przywozu oraz promujący jednolite traktowanie, że pewne kontynenty taryfowe powinny być uznawane za krytyczne.
Doświadczenie w stosowaniu systemu pokazało, że kryteria używane do określenia statusu krytycznego mogą być złagodzone bez ryzyka dla środków własnych Wspólnoty.
(11) System nadzoru nad przywozem preferencyjnym okazał się również odpowiedni dla nadzoru nad przywozem niepreferencyjnym i powinien być dlatego rozszerzony na ten przywóz.
(12) Stan wprowadzenia skomputeryzowanego systemu tranzytowego nie usprawiedliwia dłużej pozwalania podmiotom gospodarczym na używanie wykazu załadunkowego jako opisowej części deklaracji tranzytowej złożonej za pomocą techniki przetwarzania danych.
W związku z tym taka możliwość powinna być usunięta.
(13) Właściwe jest wprowadzenie przepisów mające na celu rozwinięcie, uzupełnienie i, gdzie to konieczne, zaktualizowanie istniejących przepisów, tak aby przepisy wynikające z ostatniej reformy wspólnotowej/wspólnej procedury tranzytowej, a w szczególności przepisy dotyczące zakończenia operacji, alternatywnych dowodów i procedury zapytań mogły być używane łącznie z procedurą TIR.
(14) Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 powinno być również dostosowane do Konwencji TIR.
(15) W celu poprawy efektywności i przejrzystości procedury należy wprowadzić przepis dla procedury odzyskiwania, także w przypadku gdy używany jest karnet TIR.
(16) Maksymalna kwota, którą zrzeszenia gwarantujące we Wspólnocie są zobowiązane zapłacić, gdy ponoszą odpowiedzialność, powinna być wyrażona w euro i ustalona na 60000 EUR za karnet TIR.
(17) W celu zabezpieczenia finansowych interesów Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, należy wprowadzić przepis w celu powiadomienia o niezwolnieniu, wydawane prawnie w ciągu roku przez właściwe władze celne zrzeszeniom gwarantującym ustanowionym we Wspólnocie, które byłoby prawnie wykonalne wobec innych zrzeszeń gwarantujących ustanowionych we Wspólnocie, jeżeli okaże się, że są one odpowiedzialne na mocy pierwszego lub drugiego tiret art. 215 ust. 1 rozporządzenia EWG nr 2913/92, dalej zwanego Kodeksem.
(18) Pomimo braku zmian w zasadach ustanowionych dla procedury ATA, należy dostosować odpowiednie przepisy w konsekwencji zmian zasad TIR.
(19) Zgodnie z art. 551 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, w celu określenia wartości celnej produktów przetworzonych zgłoszonych do swobodnego obrotu, zgłaszający może wybrać wartość celną towarów przywożonych plus koszty przetworzenia. Aby zapewnić, że należności przywozowe są pobierane w sposób ujednolicony, należy wyjaśnić pojęcie kosztów przetworzenia.
(20) Artykuł 841 tego rozporządzenia powinien być zmieniony, tak aby umożliwić przeprowadzenie formalności związanych z powrotnym wywozem w urzędzie wyprowadzenia, do którego towary są przewożone z karnetem ATA w ramach procedury odprawy czasowej.
(21) Zgodnie z art. 222 ust. 2 Kodeksu, właściwe jest, w przypadkach gdy dług celny zostaje zaciągnięty poprzez usunięcie towarów z dozoru celnego i istnieje więcej niż jeden dłużnik, ustalenie warunków, w których obowiązek zapłaty cła przez niektórych dłużników ma być zawieszony.
Czas zawieszenia powinien być ograniczony do jednego roku, z możliwością jego przedłużenia w szczególności, gdy dłużnicy, którzy nie odnoszą korzyści z zawieszenia, zakwestionowali dług celny przed właściwymi władzami sądowymi.
(22) Artykuł 890 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 stanowi, że cła mają być zwrócone lub umorzone na przywóz nadający się do korzystania z traktowania wspólnotowego lub preferencyjnego traktowania taryfowego, gdy dług celny został zaciągnięty w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów i w przypadku gdy importer może przedstawić dokument odprawy celnej pokazujący uprawnienie do takiego traktowania w czasie dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Taka możliwość powinna zostać rozszerzona na przypadki, gdy dokument pokazujący uprawnienie do uprzywilejowanego traktowania taryfowego, ze względu na charakter towarów, jest przedstawiony po odprawie.
W przypadkach gdy nie występuje oszustwo lub oczywiste zaniedbanie, obowiązek zapłaty cła jest mniej istotny niż potrzeba zabezpieczenia, które Wspólnotowa Taryfa Celna ma na celu zapewnić.
(23) Aby uniknąć problemów z interpretacją, art. 900 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 powinien zostać sporządzony na nowo. Nowa wersja powinna być dostosowana do obecnego klimatu gospodarczego i ożywionej konkurencji. Stosownie, art. 900 ust. 2 nie powinien automatycznie wymagać powrotnego wywozu towarów uprawnionych do zwrotu lub umorzenia na mocy art. 900 ust. 1, i powinien zezwalać na zniszczenie towarów lub objęcie ich procedurą tranzytu zewnętrznego, lub procedurą składu celnego, lub w wolnym obszarze, lub wolnym składzie, zamiast powrotnego wywozu.
(24) Załącznik 25 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, ustanawiający procent kosztów transportu lotniczego, który ma być zawarty w wartości celnej, powinien zostać uproszczony i dostosowany tak, aby uwzględniał powiększony obszar celny Wspólnoty następujący po akcesji nowych Państw Członkowskich.
(25) Załącznik 38 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 zawiera w rubryce 36 Jednolitego Dokumentu Administracyjnego kody dla uzgodnień taryfowych, zgodnie z którymi produkty są dopuszczane do swobodnego obrotu.
(26) W interesie jasności konieczne jest dodanie szczególnego kodu, który będzie używany w przypadku tymczasowego zawieszania cła na towary przeznaczone dla cywilnych statków powietrznych i w odniesieniu do których zostało wydane świadectwo zdatności do lotu.
(27) Załącznik 67 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 powinien zostać dostosowany tak, aby odzwierciedlał zmiany do załącznika 70.
(28) Załącznik 70 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 powinien zostać zmieniony tak, aby umożliwić korzystanie z istniejącego systemu przekazywania informacji dotyczących przetworzonych produktów rolnych.
Ponadto korzyści wynikające z uproszczenia "Systemu informacyjnego – procedury przetworzenia (ISPP)" powinny zostać rozszerzone na te towary.
W końcu powinien być wprowadzony szczególny kod przesłanki gospodarczej dla wniosków o zezwolenie na uszlachetnienie czynne uwzględniające towary niewrażliwe.
(29) W przypadku towarów przywożonych, przetwarzanych na produkty, które mogą korzystać z autonomicznego zawieszenia należności przywozowych na pewien sprzęt wojskowy lub określoną broń, pożądane jest uproszczenie stosowania procedury celnej "przetwarzanie pod kontrolą celną".
(30) Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 powinno dlatego być odpowiednio zmienione.
(31) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 70 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla ust. 2, następujące operacje zostają uznane jako niewystarczająca obróbka lub przetworzenie, aby nadać status produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy wymogi art. 69 są spełnione:
a) działania konserwujące mające zapewnić, że produkty pozostaną w dobrym stanie w czasie transportu i składowania;
b) rozkładanie i składanie opakowań;
c) pranie, czyszczenie i usuwanie kurzu, pokrywanie tlenkami, olejami, farbami lub innymi substancjami;
d) prasowanie tekstyliów;
e) proste operacje związane z malowaniem i polerowaniem;
f) łuskanie, częściowe lub całkowite mielenie, polerownie i gładzenie zbóż i ryżu;
g) operacje związane z barwieniem cukru lub formowaniem kostek; częściowe lub całkowite mielenie cukru;
h) obieranie, drylowanie i łuskanie owoców, orzechów i warzyw;
i) ostrzenie, proste mielenie lub proste cięcie;
j) przesiewanie, badanie, sortowanie, klasyfikacja, łączenie (w tym tworzenie zestawów artykułów);
k) proste umieszczanie w butelkach, puszkach, torbach, pudełkach, mocowanie na kartonach, płytach oraz wszelkie inne proste operacje związane z pakowaniem;
l) umieszczanie lub drukowanie znaków, etykiet, logo i innych znaków rozpoznawczych na produktach lub ich opakowaniach;
m) proste mieszanie produktów niezależnie od tego, czy są różnego rodzaju, gdzie jeden lub więcej składników mieszanek nie spełnia warunków ustanowionych w tej sekcji, aby umożliwić im uznanie jako pochodzących z kraju beneficjenta lub ze Wspólnoty;
n) proste składanie części artykułów w celu utworzenia kompletnego artykułu lub rozkładanie produktów na części;
o) połączenie dwóch lub więcej operacji określonych w pkt a) do n);
p) ubój zwierząt."
2.
Artykuł 72 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"3.
Kumulacja regionalna stosuje się do trzech oddzielnych ugrupowań regionalnych krajów beneficjentów korzystających z systemu ogólnych preferencji:
a) Grupa I: Brunei-Darussalam, Kambodża, Indonezja, Laos, Malezja, Filipiny, Singapur, Tajlandia, Wietnam;
b) Grupa II: Boliwia, Kolumbia, Kostaryka, Ekwador, Salwador, Gwatemala, Honduras, Nikaragua, Panama, Peru, Wenezuela;
c) Grupa III: Bangladesz, Bhutan, Indie, Maledywy, Nepal, Pakistan, Sri Lanka.
4.
Wyrażenie "ugrupowanie regionalne" oznacza Grupę I, Grupę II lub Grupę III w zależności od przypadku."
3.
Artykuł 72b ust. 1 lit. b), akapit drugi i trzeci otrzymują brzmienie:
"Niniejsze zobowiązanie zostaje przesłane Komisji przez następujące Sekretariaty, w zależności od sytuacji:
i) Grupa I: Sekretariat Generalny Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN);
ii) Grupa II: Wspólnota Andyjska – Wspólny Stały Komitet ds. Pochodzenia Wspólnoty Andyjskiej – Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej i Panamy;
iii) Grupa III: Sekretariat Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC)."
4.
Artykuł 76 ust. 4 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Decyzja zostaje podjęta zgodnie z procedurą komitetu."
5.
Artykuł 101, ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla ust. 2, następujące operacje zostają uznane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie, tak aby nadać status produktów pochodzących niezależnie od tego, czy wymogi art. 100 są spełnione:
a) operacje konserwujące mające zapewnić, że produkty pozostaną w dobrym stanie podczas transportu i składowania;
b) rozkładanie i składanie opakowań;
c) pranie, czyszczenie i usuwanie kurzu, pokrywanie tlenkami, olejami, farbami lub innymi substancjami;
d) prasowanie tekstyliów;
e) proste operacje związane z malowaniem i polerowaniem;
f) łuskanie, częściowe lub całkowite mielenie, polerownie oraz gładzenie zbóż i ryżu;
g) operacje związane z barwieniem cukru lub formowaniem kostek; częściowe lub całkowite mielenie cukru;
h) obieranie, drylowanie i łuskanie owoców, orzechów i warzyw;
i) ostrzenie, proste mielenie lub proste cięcie;
j) przesiewanie, klasyfikowanie, sortowanie, klasyfikacja, stopniowanie, dopasowanie; (łącznie z tworzeniem zestawów artykułów);
k) proste umieszczanie w butelkach, puszkach, płaskich butelkach, workach, pudełeczkach, pudełkach, umocowanie na kartonach lub deskach oraz wszelkie inne proste operacje związane z pakowaniem;
l) umieszczanie lub drukowanie znaków, etykiet, logo i innych znaków rozpoznawczych na produktach lub ich opakowaniach;
m) proste mieszanie produktów, niezależnie od tego, czy są różnego rodzaju, gdzie jeden lub więcej składników mieszanek nie spełniają warunków ustanowionych w tej sekcji, tak aby umożliwić im uznanie jako pochodzących z kraju beneficjenta lub terytorium lub ze Wspólnoty;
n) proste składanie części artykułów w celu utworzenia całego artykułu lub rozkładanie produktów na części;
o) połączenie dwóch lub więcej operacji określonych w pkt a) do n);
p) ubój zwierząt."
6.
Artykuł 256 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku dokumentu wymaganego do wniosku o zredukowaną lub zerową stawkę celną w przywozie, jeżeli władze celne mają dobry powód, by wierzyć, że towary objęte niepełnym zgłoszeniem mogą kwalifikować się do takiej zredukowanej lub zerowej stawki celnej, okres na przedłożenie dokumentu, dłuższy niż ten przewidziany w pierwszym akapicie, może zostać przyznany na wniosek zgłaszającego, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami.
Okres ten nie może przekraczać czterech miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia.
Nie może on być przedłużony."
7.
Artykuł 308c otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 308c
1.
Kontyngent taryfowy zostaje uznany za krytyczny, jak tylko 75 % wstępnej ilości została wykorzystana lub tak zaklasyfikowana przez właściwy urząd.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, kontyngent taryfowy jest uznawany od dnia jego otwarcia jako krytyczny, w każdym z następujących przypadków:
a) jest otwarty na mniej niż trzy miesiące;
b) kontyngenty taryfowe obejmujące te same produkty i pochodzenie oraz ekwiwalentny okres kontyngentu, tak jak kontyngent taryfowy o którym mowa (ekwiwalentne kontyngenty taryfowe), które nie zostały otwarte w ciągu ostatnich dwóch lat;
c) ekwiwalentny kontyngent taryfowy otwarty w ostatnich dwóch latach, został wyczerpany w lub przed ostatnim dniem trzeciego miesiąca swojego okresu kontyngentu, lub miał wyższą ilość wstępną niż kontyngent taryfowy, o którym mowa.
3.
Kontyngent taryfowy, którego jedynym celem jest zastosowanie, na mocy przepisów WTO, działania ochronnego lub działania odwetowego, uznany jest jako krytyczny, jak tylko 75 % ilości wstępnej zostało wykorzystane, niezależnie od tego, czy ekwiwalentne kontyngenty taryfowe zostały otwarte w ciągu ostatnich dwóch lat, czy też nie."
8.
W części II, tytuł I, rozdział 3, tytuł sekcji 2 otrzymuje brzmienie:
"Nadzór nad przywozem"
.
9.
Artykuł 308d, ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
W przypadku gdy ma być wprowadzony wspólnotowy nadzór nad przywozem, Państwa Członkowskie dostarczają Komisji przynajmniej raz w miesiącu sprawozdania z nadzoru, zawierające szczegóły dotyczące ilości produktów wprowadzonych do swobodnego obrotu.
Na wniosek Komisji Państwa Członkowskie ograniczają te dane do przywozu korzystającego z preferencyjnych uzgodnień taryfowych.
2.
Sprawozdania z nadzoru Państw Członkowskich wskazują ilości wprowadzone do swobodnego obrotu od pierwszego dnia danego okresu."
10.
W art. 353 ust. 2 zostaje skreślony.
11.
W art. 358 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W odpowiednim przypadku towarzyszący dokument tranzytowy jest uzupełniany o listę elementów odpowiadających wzorowi i uwagom w załączniku 45b.
Wykaz ten stanowi integralną część towarzyszącego dokumentu tranzytowego."
12.
W części II, tytuł II, tytuł rozdziału 9 otrzymuje brzmienie:
"Transport w ramach procedury TIR lub ATA"
.
13. Artykuł 451 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Tam gdzie towary są transportowane z jednego punktu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego, w ramach procedur międzynarodowego przewozu towarów na podstawie karnetów TIR (Konwencja TIR), lub na podstawie karnetów (ATA) (Konwencja ATA), obszar celny Wspólnoty uważany jest, w odniesieniu do reguł użycia karnetów TIR lub ATA dla takiego transportu, za jeden obszar."
14.
W art. 453 ust. 2 "Artykuły od 314 do 324" otrzymują brzmienie "Artykuły od 314b do 324f".
15.
Po art. 453 wprowadza się następujący tekst:
"Sekcja 2
Procedura TIR".
16.
Artykuły 454 i 455 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 454
Przepisy niniejszej sekcji stosują się do transportu towarów na podstawie karnetów TIR w przypadku gdy we Wspólnocie wymagane są należności przywozowe lub inne opłaty.
Artykuł 455
1.
Organy celne Państw Członkowskich przeznaczenia lub wyprowadzenia zwracają odpowiednią część zaświadczenia nr 2 karnetu TIR organom celnym Państwa Członkowskiego wprowadzenia lub wyjścia bezzwłocznie i najpóźniej w ciągu jednego miesiąca od daty, gdy operacja TIR została zakończona.
2. Jeżeli odpowiednia część zaświadczenia nr 2 karnetu TIR nie zostanie zwrócona organom celnym Państwa Członkowskiego wprowadzenia lub wyjścia, w ciągu dwóch miesięcy od daty przyjęcia karnetu TIR, organy te poinformują dane zrzeszenie gwarantujące, bez uszczerbku dla powiadomienia zgodnie z artykułem 11 ustęp 1 Konwencji TIR.
Poinformują one również posiadacza karnetu TIR i poproszą jego, jak również zainteresowane zrzeszenie gwarantujące o dostarczenie dowodu, że operacja TIR została zakończona.
3.
Dowód określony w drugim akapicie ust. 2 może być dostarczony w celu zaspokojenia organów celnych, w formie dokumentu poświadczonego przez organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia lub wyprowadzenia, określającego towary i ustanawiającego, że zostały one przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia lub wyprowadzenia.
4.
Operacja TIR będzie również uważana za zakończoną, jeżeli posiadacz karnetu TIR/zainteresowanego zrzeszenia gwarantującego przedstawi, w celu zaspokojenia organów celnych, dokument celny wystawiony w kraju trzecim, wprowadzającym towary do przeznaczenia celnego, lub kopię, lub jego fotokopię, określającą towary.
Kopie lub fotokopie muszą być poświadczone, jako będące odpisami, przez organ, który poświadczył oryginalne dokumenty, przez władze zainteresowanych państw trzecich lub przez władze jednego z Państw Członkowskich.
Artykuł 455a
1.
W przypadku gdy organy celne Państwa Członkowskiego wprowadzenia lub wyjścia nie otrzymały dowodu w ciągu czterech miesięcy od daty przyjęcia karnetu TIR, że operacja TIR została zakończona, rozpoczną natychmiast procedurę dochodzeniową w celu uzyskania informacji potrzebnych do wypełnienia operacji TIR, lub, jeżeli to nie jest możliwe, do ustalenia, czy został poniesiony dług celny, określenia dłużnika i organów celnych odpowiedzialnych za wpis w rachunkach.
Jeżeli organy celne otrzymają informacje wcześniej, że operacja TIR nie została zakończona lub podejrzewają, że tak właśnie jest, rozpoczną one bezzwłocznie procedurę dochodzeniową.
2.
Procedura dochodzeniowa zostaje również wszczęta, jeżeli w następstwie okaże się, że dowód zakończenia operacji TIR został sfałszowany, a procedura dochodzeniowa jest konieczna, aby osiągnąć cele ust. 1.
3.
Aby wszcząć procedurę dochodzeniową, organy celne Państwa Członkowskiego wprowadzenia lub wyjścia wyślą organom celnym Państwa Członkowskiego przeznaczenia lub wyprowadzenia, odpowiednią prośbę wraz ze wszelkimi potrzebnymi informacjami.
4.
Organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia lub wyprowadzenia odpowiadają bezzwłocznie.
5.
Jeżeli dochodzenie ustali, że operacja TIR została zakończona prawidłowo, organy celne Państwa Członkowskiego wprowadzenia lub wyjścia natychmiast poinformują zrzeszenie gwarantujące i posiadacza karnetu TIR oraz, w odpowiednim przypadku, organy celne, które właśnie rozpoczęły procedurę odzyskiwania, zgodnie z artykułami 217 do 232 Kodeksu."
17.
W części II, tytuł II, rozdział 9, "Sekcja 2" i tytuł sekcji skreśla się.
18.
Artykuły 456 i 457 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 456
1.
Gdy w ramach Konwencji TIR przestępstwo lub nieprawidłowość doprowadzą do powstania długu celnego we Wspólnocie, przepisy niniejszej sekcji stosują się mutatis mutandis do innych opłat wymienionych w art. 91 ust. 1 lit. a) Kodeksu.
2.
Artykuły 450a, 450b i 450d stosują się mutatis mutandis do procedury odzyskania odnoszącej się do korzystania z karnetu TIR.
Artykuł 457
1.
Do celów art. 8 ust. 4 Konwencji TIR, gdy operacja TIR przeprowadzana jest na obszarze celnym Wspólnoty, każde zrzeszenie gwarantujące ustanowione we Wspólnocie może stać się odpowiedzialne za zapłatę zabezpieczonej kwoty długu celnego odnoszącego się do danych towarów w operacji TIR, do wysokości 60000 EUR lub ekwiwalentu w walucie krajowej, za jeden karnet TIR.
2.
Zrzeszenie gwarantujące ustanowione w Państwie Członkowskim właściwym dla odzyskania na mocy art. 215 Kodeksu, jest odpowiedzialne za zapłatę zabezpieczonej kwoty długu celnego.
3. Prawomocne powiadomienie o braku spłaty z operacji TIR wystawione przez organy celne jednego Państwa Członkowskiego, określone jako właściwe dla jego odzyskania na mocy art. 215 ust. 1 tiret trzecie Kodeksu, zrzeszeniu gwarantującemu upoważnionemu przez te organy, jest również prawomocne w przypadku gdy organy celne innego Państwa Członkowskiego określone jako właściwe, na mocy art. 215 ust. 1 tiret pierwsze lub drugie Kodeksu, przeprowadzają później odzyskiwanie od zrzeszenia gwarantującego upoważnionego przez te organy."
19.
W części II, tytuł II, rozdział 9, tytuł sekcji 3 otrzymuje brzmienie:
"Procedura ATA"
.
20.
Wprowadza się art. 457c i 457d w brzmieniu:
"Artykuł 457c
1.
Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych postanowień Konwencji ATA dotyczących odpowiedzialności zrzeszenia gwarantującego, gdy używany jest karnet ATA.
2.
Jeżeli podczas lub w związku z operacją tranzytową dokonywaną na podstawie karnetu ATA, okaże się, że w określonym Państwie Członkowskim miało miejsce przestępstwo lub nieprawidłowość, to Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi, pobiera cła i inne opłaty, które mogą być należne, bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego.
3.
Jeżeli nie można ustalić, na jakim obszarze miało miejsce przestępstwo lub nieprawidłowość, wówczas uważa się, że takie przestępstwo lub nieprawidłowość miały miejsce w Państwie Członkowskim, w którym zostały wykryte, chyba że w terminie określonym w art. 457d ust. 2, zgodnie z wymogami organów celnych, dostarczony jest dowód na prawidłowość operacji lub zostanie ustalone miejsce, w którym przestępstwo lub nieprawidłowość faktycznie miały miejsce.
Jeżeli dowód taki nie jest dostarczony i dlatego uważa się dalej, że wspomniane przestępstwo lub nieprawidłowość miały miejsce w Państwie Członkowskim, w którym zostały wykryte, cło i inne należności odnoszące się do danych towarów pobierane są przez to Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi.
Jeżeli w okresie późniejszym zostanie ustalone Państwo Członkowskie, w którym wspomniane przestępstwo lub nieprawidłowość faktycznie miały miejsce, cła i inne opłaty (z wyjątkiem już pobranych, zgodnie z drugim akapitem, jako środki własne Wspólnoty), którym podlegają towary w tym Państwie Członkowskim, zostają mu zwrócone przez to Państwo Członkowskie, które pierwotnie je pobrało.
W takim przypadku każda nadwyżka zostaje zwrócona osobie, która pierwotnie uiściła należności.
Jeżeli kwota ceł i innych opłat pierwotnie pobranych oraz zwróconych przez Państwo Członkowskie, które je pobrało jest niższa od ceł i innych opłat należnych w Państwie Członkowskim, w którym faktycznie miało miejsce przestępstwo lub nieprawidłowość, to Państwo Członkowskie pobiera różnicę zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi.
Władze celne Państw Członkowskich podejmują niezbędne środki, mające na celu zwalczanie wszystkich przestępstw lub nieprawidłowości i ich skuteczne karanie.
Artykuł 457d
1.
Jeżeli podczas lub w związku z operacją tranzytową dokonywaną na podstawie karnetu ATA, okaże się, że miało miejsce przestępstwo lub nieprawidłowość, organy celne powiadamiają posiadacza karnetu ATA oraz zrzeszenie gwarantujące w terminie przewidzianym w art. 6 ust. 4 Konwencji ATA.
2. Dowód na prawidłowość operacji dokonanej na podstawie karnetu ATA, w rozumieniu art. 547c ust. 3 akapit pierwszy, jest dostarczany w terminie przewidzianym w art. 7 ust. 1 i 2 Konwencji ATA.
3.
Dowód określony w ust. 2, jest dostarczony zgodnie z wymogami organów celnych, przy użyciu jednej z następujących metod:
a) przez przedłożenie dokumentu celnego lub handlowego poświadczonego przez organy celne, potwierdzającego, że dane towary zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia;
b) przez przedłożenie dokumentu celnego wskazującego przystąpienie do procedury celnej w państwie trzecim, lub jego kopii lub fotokopii, poświadczonej jako odpis przez organ, który poświadczył oryginalny dokument, lub przez organy zainteresowanego państwa trzeciego, bądź też organy jednego z Państw Członkowskich;
c) poprzez dowód określony w art. 8 Konwencji ATA.
Dokumenty określone w pkt a) i b) akapitu pierwszego zawierają informacje umożliwiające określenie danych towarów."
21. W art. 458 ust. 2, 461 ust. 4 i 462 ust. 4 "Artykuł 454 ust. 3" otrzymuje brzmienie "Artykuł 457c ust. 3".
22.
W art. 551 ust. 3 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Koszty przetworzenia oznaczają wszystkie koszty poniesione na przetworzenie produktów, łącznie z kosztami ogólnymi i wartością wszelkich użytych towarów wspólnotowych."
23.
Artykuł 841 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 841
Jeżeli na dokonanie powrotnego wywozu wymagane jest zgłoszenie celne, przepisy art. 788–796 stosuje się mutatis mutandis, bez uszczerbku dla szczególnych przepisów, które mogą być stosowane przy zakończeniu poprzedniej procedury celnej o znaczeniu gospodarczym.
Jeżeli używany jest karnet ATA dla powrotnego wywozu towarów w ramach czasowej odprawy, zgłoszenie celne może być złożone w urzędzie celnym innym niż ten określony w zdaniu pierwszym art. 161 ust. 5 Kodeksu."
24.
W art. 876a dodaje się ust. 3:
"3.
Jeżeli jest zaciągnięty dług celny na mocy art. 203 Kodeksu, organy celne zawieszają obowiązek zapłaty cła osobie określonej w ust. 3 tiret czwarte tego artykułu, jeżeli przynajmniej jeden inny dłużnik został określony, a kwota cła została mu również przedstawiona zgodnie z art. 221 Kodeksu.
Zawieszenie może zostać przyznane tylko pod warunkiem że osoba określona w art. 203 ust. 3 tiret czwarte Kodeksu nie jest objęta przez żadne z pozostałych tiret wspomnianego ustępu i nie zaniedbała ona, w sposób oczywisty, swoich obowiązków.
Okres zawieszenia jest ograniczony do jednego roku.
Okres ten może zostać jednakże przedłużony przez organy celne w wystarczająco uzasadnionych przypadkach.
Zawieszenie następuje pod warunkiem że osoba, której ono zostanie przyznane, przedłoży ważne zabezpieczenie w wysokości kwoty zawieszonego cła, z wyjątkiem sytuacji, gdy zabezpieczenie obejmujące całą kwotę zawieszonego cła już istnieje, a gwarant nie został zwolniony ze swoich zobowiązań.
Zabezpieczenie takie nie musi być wymagane w przypadku gdy wymóg tego rodzaju, z powodu sytuacji dłużnika, mógłby spowodować poważne problemy gospodarcze lub społeczne."
25.
W art. 890 ustęp pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Organ celny decyzji przyznaje zwrot lub umorzenie, gdy:
a) wnioskowi towarzyszy świadectwo pochodzenia, świadectwo przewozowe, świadectwo autentyczności, dokument wspólnotowego tranzytu wewnętrznego lub jakikolwiek inny stosowny dokument poświadczający, że przywożone towary w chwili przyjęcia zgłoszenia do dopuszczenia do swobodnego obrotu były uprawnione do korzystania z traktowania wspólnotowego, preferencyjnego traktowania taryfowego, uprzywilejowanego traktowania taryfowego, z powodu charakteru towarów;
b) w ten sposób przedstawiony dokument odnosi się szczególnie do przedmiotowych towarów;
c) są spełnione wszystkie warunki odnoszące się do przyjęcia wspomnianego dokumentu;
d) są spełnione wszystkie inne warunki do przyznania traktowania wspólnotowego, preferencyjnego traktowania taryfowego lub uprzywilejowanego traktowania taryfowego, z powodu charakteru towarów."
26.
Artykuł 900 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych w przypadkach określonych w ust. 1 lit. c) i f)–n) uzależnione jest, z wyjątkiem przypadków, w których towary te zostają zniszczone na polecenie władzy publicznej lub zostają bezpłatnie przekazane instytucjom charytatywnym, prowadzącym swoją działalność we Wspólnocie, od dokonania ich powrotnego wywozu z obszaru celnego Wspólnoty pod nadzorem celnym.
Jeżeli organowi celnemu decyzji przedstawiono wniosek, to może on zezwolić, aby zamiast dokonania powrotnego wywozu towarów, zostały one zniszczone lub objęte wspólnotową procedurą tranzytu zewnętrznego, procedurą składu celnego, albo umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.
Aby otrzymać jedno z tych przenaczeń celnych, towary uważane są za towary niewspólnotowe.
W takim przypadku organy celne podejmują wszelkie potrzebne środki w celu zapewnienia, że towary umieszczone w składzie celnym, w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, będą mogły zostać później uznane za towary niewspólnotowe.";
b) ustęp 3 skreśla się.
27.
Załącznik 14 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
28.
Załącznik 15 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
29.
Załącznik 25 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
30.
Załącznik 37a zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
31.
Załącznik 38 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.
32.
Załącznik 44a zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia.
33.
Załącznik 45a zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia.
34.
Załącznik 67 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.
35.
Załącznik 70 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem IX do niniejszego rozporządzenia.
36.
Załącznik 76 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem X do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Komisja oceni stopień wprowadzenia komputerowego systemu tranzytowego przez podmioty gospodarcze do dnia 1 lipca 2004 r.
Ocena zostanie oparta o raport przygotowany na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Artykuł 1 pkt 2 i 3 stosuje się od dnia 1 czerwca 2003 r.
Dowody pochodzenia wystawione zgodnie z przepisami, mającymi zastosowanie przed dniem 1 czerwca 2003 r., są nadal akceptowane po tej dacie w ramach ich ważności.
3.
Artykuł 1 pkt 10, 11, 30, 32 i 33 stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Jednakże na podstawie oceny przewidzianej w art. 2, termin ten może zostać odroczony decyzją przyjętą zgodnie z procedurą komitetu.
4.
Artykuł 1 pkt 12–21 stosuje się od dnia 1 września 2003 r.
5.
Artykuł 1 pkt 29 stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 882/2003
z dnia 19 maja 2003 r.
ustanawiające system obserwacji i weryfikacji połowów tuńczyka
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2];
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ponieważ Wspólnota jest zainteresowana połowami na obszarze wschodniego Pacyfiku i rozpoczęła procedurę przystąpienia do Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego, zwanej dalej "IATTC", oraz zgodnie ze swoimi zobowiązaniami w zakresie współpracy w ramach Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, Wspólnota podjęła decyzję stosowania środków przyjętych przez IATTC w okresie poprzedzającym jej przystąpienie do tej organizacji.
(2) Wspólnota podpisała Umowę w sprawie Międzynarodowego Programu Ochrony Delfinów [3], zwane dalej "AIDCP", oraz podjęła decyzję w sprawie jego tymczasowego stosowania na podstawie decyzji 1999/386/WE [4], do czasu jego pełnego zatwierdzenia.
Wspólnota musi zatem stosować przepisy Umowy, dla której rolę sekretariatu pełni IATTC.
(3) W lipcu 1999 r. Umawiające się Strony AIDCP podjęły decyzję o utworzeniu systemu obserwacji i weryfikacji połowów tuńczyka na obszarze objętym stosowaniem Umowy.
Odpowiednio, Wspólnota powinna utworzyć system obserwacji i weryfikacji połowów tuńczyka na obszarze objętym Umową przez statki prowadzące połowy w ramach AIDCP.
Celem tego systemu jest umożliwienie rozróżnienia pomiędzy tuńczykiem odławianym w sposób bezpieczny dla delfinów, a tuńczykiem odławianym w sposób niebezpieczny dla delfinów od momentu złowienia aż do czasu, kiedy jest gotów do sprzedaży detalicznej.
System oparty jest na przesłance, że od momentu złowienia poprzez etap wyładowania, magazynowania, przewozu i przetwarzania, tuńczyk bezpieczny dla delfinów jest identyfikowany jako tuńczyk odławiany w sposób bezpieczny dla delfinów.
(4) Ponieważ ta decyzja stała się wiążąca dla Stron Umowy, Wspólnota musi ją wykonać.
(5) Za nadzór nad wyładunkiem i transportem połowu odpowiedzialne są poszczególne Państwa Członkowskie, ale mogą one delegować tę odpowiedzialność na państwo, w którym odbywa się wyładunek na podstawie Umowy administracyjnej lub umowy.
(6) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [5], stosuje się do wszelkiej działalności połowowej i wszelkiej działalności z nią związanej, prowadzonej na terytorium lub na wodach morskich będących pod władzą lub jurysdykcją Państw Członkowskich, w tym działalności statków rybackich Wspólnoty prowadzących połowy na wodach państw trzecich lub na pełnym morzu, bez względu na umowy w dziedzinie rybołówstwa, zawarte między Wspólnotą a państwami trzecimi, lub konwencje międzynarodowe, których Wspólnota jest sygnatariuszem.
(7) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady i warunki odnoszące się do stosowania przez Wspólnotę systemu obserwacji i weryfikacji połowów tuńczyka przyjętego na podstawie Umowy w sprawie Międzynarodowego Programu Ochrony Delfinów (AIDCP).
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do statków rybackich pływających pod banderą Państwa Członkowskiego i zarejestrowanych we Wspólnocie, zwanych dalej "statkami rybackimi Wspólnoty", dokonujących połowów tuńczyka na obszarze objętym Umową.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się także do wszystkich statków wspólnotowych pływających pod banderą Państwa Członkowskiego i zarejestrowanych we Wspólnocie, które przewożą tuńczyka określonego w formularzu obserwacji.
Stosuje się je także do tuńczyka złowionego na obszarze objętym Umową, wyładowanego, składowanego, przewożonego lub przetwarzanego we Wspólnocie.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. "tuńczyk" oznacza gatunki z podrzędu Scombridae, z wyjątkiem rodzaju Scomber;
2. "delfin" oznacza gatunki z rodziny Delphinidae, towarzyszące połowom tuńczyka żółtopłetwego na obszarze objętym Umową;
3. "obszar objęty Umową" oznacza wody wschodniego Pacyfiku zgodnie z definicją w art. 3 AIDCP;
4. "tuńczyk odławiany w sposób bezpieczny dla delfinów" oznacza tuńczyka odłowionego w zaciągu, w którym nie ma martwych lub poważnie zranionych delfinów;
5. "tuńczyk odławiany w sposób niebezpieczny dla delfinów" oznacza tuńczyka odłowionego w zaciągu, w którym znajdują się martwe lub poważnie zranione delfiny; wszystkie tuńczyki z odłowów, w których delfiny zostały celowo otoczone przez statki bez zachowania limitu śmiertelności delfinów (DML), lub których kapitana nie ma na liście uprawnionych kapitanów prowadzonej przez sekretariat, nie są uznawane za bezpieczne dla delfinów;
6. "obserwator" oznacza osobę delegowaną na statek w ramach IATTC lub w ramach programu obserwatorów krajowych Umawiającej się Strony, w celu obserwowania działalności połowowej statku;
7. "formularz obserwacji" oznacza dokument przedstawiony zgodnie ze wzorem A w załączniku I (tuńczyk bezpieczny dla delfinów) i wzorem B w załączniku II (tuńczyk, który nie jest bezpieczny dla delfinów) do niniejszego rozporządzenia;
8. "zaciąg" oznacza czynność stawiania i wyciągania okrężnicy w celu odłowu tuńczyka;
9. "skrzynia" oznacza jakikolwiek pojemnik wykorzystywany do przechowywania tuńczyka po wyładunku, podczas składowania w chłodni lub transportu do przetwórni.
Artykuł 4
Zobowiązania Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za obserwację i weryfikację tuńczyka odłowionego, transportowanego i wyładowanego w celu przetworzenia na ich terytorium, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Obowiązek przewidziany w ust. 1 stosuje się również w odniesieniu do tuńczyka wyładowanego poza obszarem objętym Umową przez statki prowadzące połowy na tym obszarze.
W przypadku tych statków, system obserwacji obejmuje stwierdzenie masy wyładowanego połowu.
3.
Sekretariat AIDCP wydaje formularze obserwacji tuńczyka obserwatorom znajdującym się na pokładzie, z wyjątkiem przypadków gdy Państwo Członkowskie, pod którego jurysdykcją znajduje się statek, realizuje program obserwatorów krajowych.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie przekazują obserwatorowi znajdującemu się na pokładzie formularze obserwacji dla każdego ze statków pływających pod ich banderą, oraz posiadającemu uprawnienia do połowów tuńczyka na obszarze objętym Umową.
4.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki do zapewnienia, że tuńczyk odłowiony na obszarze objętym Umową, który jest składowany, przetwarzany lub wprowadzany do obrotu na ich terytorium, jest w jasny sposób zidentyfikowany, w danym przypadku do czasu jego gotowości do sprzedaży detalicznej, jako tuńczyk odławiany w sposób bezpieczny lub niebezpieczny dla delfinów.
Procedury te obejmują następujące wymogi:
a) każda zmiana właściciela nieprzetworzonego tuńczyka objętego numerem formularza obserwacji, zostanie potraktowana w sposób zgodny z art. 6 ust. 4, 5 i 7;
b) w trakcie przetwarzania, tuńczyk odławiany w sposób bezpieczny i niebezpieczny dla delfinów nie jest jednocześnie przetwarzany na tej samej linii produkcyjnej;
c) przetwórca przechowuje zapisy, które są wystarczająco klarowne aby umożliwić skorelowanie numeru partii przetworzonego tuńczyka z odpowiadającym mu numerem formularza obserwacji.
Artykuł 5
Obowiązki w trakcie działań połowowych
1.
Obserwator ustala, czy tuńczyk odłowiony został odłowiony w sposób bezpieczny dla delfinów czy nie, oraz w oparciu o to ustalenie tuńczyk zostanie załadowany do przygotowanych i odpowiednio oznaczonych ładowni.
2.
Po zakończeniu załadunku, po konsultacji z kapitanem lub jego przedstawicielem, obserwator odnotowuje na odpowiednim formularzu obserwacji, gatunki i szacunkową ilość tuńczyka załadowanego do każdej ładowni, w odniesieniu do każdej sieci.
Kapitan lub jego przedstawiciel i obserwator parafują każdy z wypełnionych formularzy obserwacji.
3.
Transfery tuńczyka na morzu z sieci jednego statku rybackiego na inny statek rybacki, muszą odnotować na formularzach obserwacji obserwatorzy na obu statkach, określając ilości, gatunki oraz czy przekazywany tuńczyk został odłowiony w sposób bezpieczny dla delfinów czy nie.
4.
Na koniec rejsu połowowego, kapitan i obserwator wspólnie weryfikują formularz obserwacji, zapisują wszelkie dodatkowe uwagi i podpisują go.
Rejs połowowy kończy się w momencie wyładowania dwóch-trzecich lub więcej połowu w trakcie pojedynczego wyładunku lub w trakcie serii częściowych wyładunków.
5.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurami określonymi w art. 10 ust. 2.
Artykuł 6
Wyładunek, transport, składowanie i przetwórstwo
1.
Nie później niż 72 godziny przed planowanym terminem wyładunku kapitan statku, właściciel lub jego agent powiadamiają swoje władze krajowe o terminach i miejscach wyładunku całości lub części połowu w celu przeprowadzenia jego weryfikacji.
2.
Jeżeli rejs połowowy kończy się po wyładowaniu statku, dla następnej wyprawy połowowej tego samego statku wydaje się nowy formularz obserwacji, a wszystkie okazy tuńczyka zatrzymane na pokładzie zostają odnotowane jako pierwsza pozycja na nowym formularzu.
3.
Jeżeli rejs połowowy nie kończy się po wyładowaniu statku, statek zatrzymuje oryginał formularza obserwacji, a jego kopia z oryginałami podpisów zostaje przesłana władzom krajowym portu wyładunku.
4.
Jeżeli tuńczyk jest wyładowywany z jednego statku rybackiego, a następnie ładowany na statek transportowy w celu przewiezienia do miejsca przetworzenia, państwo bandery statku transportowego jest odpowiedzialne za otrzymanie odpowiedniego formularza obserwacji dla tuńczyka, przechowywanie informacji dotyczących wyładunku (w tym całkowitą masę wyładunku jeżeli została sprawdzona), sprawdzenie czy w trakcie wyładunku i transportu tuńczyk odłowiony w sposób bezpieczny dla delfinów jest trzymany oddzielnie od tuńczyka odłowionego w sposób niebezpieczny dla delfinów, oraz przekazanie wszystkich istotnych informacji do sekretariatu AIDCP, z kopią do Komisji.
Oba rodzaje tuńczyka można składować w tym samym miejscu w trakcie transportu, pod warunkiem że są one fizycznie oddzielone siecią lub podobnym materiałem oraz że tuńczyk odłowiony w sposób niebezpieczny dla delfinów jest wyraźnie oznakowany.
5.
Jeżeli tuńczyk jest wyładowywany do bezpośredniego przetworzenia Państwo Członkowskie, w którym odbywa się przetwarzanie, jest odpowiedzialne za prowadzenie dokumentacji wyładunku oraz odnotowanie potwierdzonej masy tuńczyka odłowionego w sposób bezpieczny i niebezpieczny dla delfinów.
Dane Państwo Członkowskie korzysta z oryginału formularza obserwacji do wprowadzenia wymaganych informacji do bazy danych oraz w celu obserwacji przetwarzanego tuńczyka, oraz przesyła kopię tego formularza do Państwa Członkowskiego bandery statku, który odłowił danego tuńczyka.
6.
Wyładowanego tuńczyka umieszcza się w oddzielnych skrzyniach, zgodnie z ich statusem odłowienia w sposób bezpieczny lub niebezpieczny dla delfinów.
Na każdej skrzyni zostanie umieszczony odpowiedni numer formularza obserwacji, status tuńczyka oraz potwierdzona masa.
7.
Każda sprzedana partia połowu musi być oznaczona odpowiednim numerem referencyjnym na wszystkich etapach przetwarzania.
O każdym transferze połowu należy powiadomić właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym nastąpił wyładunek/przetwarzanie, określając numer formularza obserwacji, gatunki i ilość tuńczyka oraz odbiorcę.
8.
Jeżeli tuńczyk wyładowywany jest w portach państwa trzeciego, Państwo Członkowskie może, na podstawie specjalnej Umowy, przekazać nadzór nad wyładunkiem i transportem władzom krajowym właściwym dla danego portu.
Jeżeli państwo trzecie, w którym leży port wyładunku jest stroną AIDCP, odpowiedzialność za formularz obserwacji spoczywa na tym państwie.
Jeżeli państwo trzecie, w którym leży port wyładunku nie jest stroną AIDCP, Państwo Członkowskie bandery statku pozostaje odpowiedzialne za formularz obserwacji, chyba że specjalne porozumienie dwustronne stanowi inaczej.
9.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurami określonymi w art. 10 ust. 2.
Artykuł 7
Przesyłanie danych
1.
W celu realizacji tych reguł Państwa Członkowskie utworzą komputerową bazę danych, do której Komisja musi posiadać skomputeryzowany dostęp.
2.
W ciągu 10 dni od otrzymania formularza obserwacji dla tuńczyka, Państwa Członkowskie prześlą formularz podpisany przez obserwatora i kapitana do sekretariatu AIDCP, z kopią do Komisji.
3.
Państwa Członkowskie poinformują sekretariat AIDCP, z kopią do Komisji, o zmianach właściciela nieprzetworzonego tuńczyka zgodnie z art. 4 ust. 4.
4.
Do dnia 1 maja każdego roku Państwa Członkowskie prześlą sprawozdanie na temat wykonania przez nie systemu obserwacji i weryfikacji połowów tuńczyka do Komisji, która na jego podstawie prześle sprawozdanie do sekretariatu AIDCP przed każdym dorocznym spotkaniem.
5.
Państwa Członkowskie prześlą Komisji nazwiska i adresy urzędników odpowiedzialnych za wykonanie systemu obserwacji i weryfikacji połowów tuńczyka, ustanowionego niniejszym rozporządzeniem.
6.
Komisja prześle do sekretariatu AIDCP nazwiska i adresy urzędników Komisji odpowiedzialnych za wykonanie systemu obserwacji i weryfikacji połowów tuńczyka, ustanowionego niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 8
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 940/2003
z dnia 28 maja 2003 r.
w sprawie wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego i sprowadzanego z Egiptu w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 196/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 411/2002 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2184/96 z dnia 28 października 1996 r. dotyczące przywozu do Wspólnoty ryżu pochodzącego i sprowadzanego z Egiptu [3],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 196/97 z dnia 31 stycznia 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2184/96 dotyczącego przywozu do Wspólnoty ryżu pochodzącego i sprowadzanego z Egiptu [4], w szczególności jego art. 4 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 196/97 stanowi, że Komisja musi ustalić jednolitą stopę procentową obniżki dla ilości objętych wnioskami, jeżeli wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz przekraczają ilości dostępne. Artykuł ten stanowi również, że Komisja musi powiadomić Państwa Członkowskie o swojej decyzji w terminie 10 dni roboczych od dnia złożenia wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz.
(2) Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz ryżu objętego kodem CN 1006, wniesione od dnia 1 września 2001 r. do dnia 19 maja 2003 r., obejmują ilość 32065 ton, podczas gdy ilość maksymalna do udostępnienia wynosi 32000 ton ryżu objętego powyższym kodem.
(3) W zawiązku z powyższym, dla wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz wniesionych w dniu 19 maja 2003 r., korzystających z obniżki cła przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 2184/96, powinna zostać ustalona jednolita stopa procentowa obniżki przewidziana w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 196/97.
(4) Na bieżący rok gospodarczy nie powinny być wydawane dalsze pozwolenia na przywóz zezwalające na zastosowanie obniżonych ceł.
(5) Z uwagi na jego cel niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 950/2003
z dnia 28 maja 2003 r.
ustalające na rok gospodarczy 2003/04 pomoc w odniesieniu do brzoskwiń i gruszek przeznaczonych do przetworzenia na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 449/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy owocowych odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1426/2002 [4], stawia Komisji wymóg publikowania informacji dotyczących wysokości pomocy udzielonej w odniesieniu do brzoskwiń i gruszek po sprawdzeniu zgodności z progami ustalonymi w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(2) Średnia ilość brzoskwiń przetworzonych w ciągu ostatnich trzech lat gospodarczych w ramach systemu pomocy jest poniżej progu wspólnotowego. Dlatego też wysokość pomocy, która ma zostać zastosowana w każdym Państwie Członkowskim w roku gospodarczym 2003/2004, musi być równa wysokości ustalonej w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(3) Średnia ilość gruszek przetworzonych w ciągu ostatnich trzech lat gospodarczych w ramach systemu pomocy jest powyżej progu wspólnotowego. Dlatego też wysokość pomocy, która ma zostać zastosowana w roku gospodarczym 2003/04 w Państwach Członkowskich, które nie przekroczyły swoich progów krajowych, musi być równa wysokości ustalonej w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96. W każdym z pozostałych Państw Członkowskich wielkość ta musi zostać zmniejszona stosownie do wielkości, o jaką został przekroczony próg indywidualny zgodnie z korektą uwzględniającą nieprzetworzone ilości, jak określono w art. 5 ust. 2 akapit trzeci tego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W roku gospodarczym 2003/04 pomoc na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi:
a) brzoskwinie 47,70 EUR/t
b) gruszki:
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2003
z dnia 3 czerwca 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania decyzji Rady 2003/286/WE w odniesieniu do koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty zbożowe pochodzące z Republiki Bułgarii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2003/286/WE z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 2003/286/WE, Wspólnota zdecydowała o ustanowieniu zerowej stawki na pszenicę oraz mieszankę żyta i pszenicy, gluten pszenny i kukurydzę pochodzącą z Republiki Bułgarii dla kontyngentów taryfowych w przywozie, za każdy rok gospodarczy.
(2) W celu zapewnienia, że przywóz pszenicy i kukurydzy objętych tymi kontyngentami mają charakter uporządkowany i niespekulacyjny, powinien on podlegać wydawaniu pozwoleń na przywóz.
Pozwolenia wydaje się w ramach ustalonych ilości, pod warunkiem, gdzie sytuacja tego wymaga, ustalenia współczynnika obniżki dotyczącego wnioskowanych ilości.
(3) W celu zapewnienia właściwego zarządzania tymi kontyngentami, należy ustanowić nieprzekraczalne terminy składania wniosków o wydanie pozwolenia oraz określić informacje, które powinny zostać wymienione we wnioskach i pozwoleniach.
(4) W celu uwzględnienia warunków dostawy, pozwolenia na przywóz obowiązują od dnia ich wydania do końca miesiąca następującego po miesiącu wydania.
(5) W świetle jednolitego zarządzania kontyngentami, należy ustanowić przepis odstępujący od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [3], w odniesieniu do zbywalnego charakteru pozwoleń oraz tolerancji dotyczącej ilości dopuszczonych do swobodnego obrotu.
(6) W celu zapewnienia sprawnego zarządzania kontyngentami, należy ustanowić stosunkowo wysokie zabezpieczenie na pozwolenia na przywóz, w drodze odstępstwa od art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 498/2003 [5].
(7) W odniesieniu do wnioskowanych i przywożonych ilości, między Komisją a Państwami Członkowskimi należy ustanowić szybkie, dwustronne przekazywanie informacji.
(8) Ponieważ rozporządzenie Rady (WE) nr 2290/2000 ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Bułgarią [6] uchylono decyzją 2003/286/WE, rozporządzenie Komisji (WE) nr 2809/2000 z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do sektora produktów zbożowych rozporządzeń (WE) nr 2290/2000 i (WE) nr 2851/2000 ustanawiających niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne pochodzące z Republiki Bułgarii i odpowiednio Rzeczypospolitej Polskiej oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1218/96 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 573/2003 [8] powinno zostać zmienione.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przywóz pszenicy oraz mieszanki żyta z pszenicą objęte kodem CN 1001 i glutenu pszennego objętego kodem CN 11090000 jak określono w załączniku I, pochodzących z Republiki Bułgarii oraz korzystających z zerowej stawki należności celnych w przywozie, w ramach kontyngentu taryfowego o numerze porządkowym 09.4676, stosownie do decyzji 2003/286/WE, podlegają pozwoleniom na przywóz wydanym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Przywóz kukurydzy objętej kodem CN 10051090 i 10059000 jak określono w załączniku I, pochodzącej z Republiki Bułgarii oraz korzystającej z zerowej stawki należności celnych w przywozie, w ramach kontyngentu taryfowego o numerze porządkowym 09.4677, stosownie do decyzji 2003/286/WE, podlega pozwoleniom na przywóz wydanym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
3.
Produkty określone w ust. 1–2 dopuszcza się do swobodnego obrotu po przedstawieniu jednego z dokumentów podanych poniżej:
a) świadectwo przewozowe EUR1 wydane przez właściwe organy kraju wywozu zgodnie z protokołem 4 Układu Europejskiego, zawartego z tym krajem;
b) deklaracja na fakturze przedstawionej przez eksportera, zgodnie z tym protokołem.
Artykuł 2
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz przekazywane są właściwym organom Państw Członkowskich nie później niż do godziny 13.00 (czasu brukselskiego) w drugi poniedziałek każdego miesiąca.
Każdy wniosek pozwolenie musi dotyczyć nieprzekraczającej ilości dostępnej przy przywozie odpowiedniego produktu w danym roku gospodarczym.
2.
Najpóźniej do godziny 18.00 czasu brukselskiego tego samego dnia właściwe organy powinny przekazać Komisji za pośrednictwem faksu (nr (32–2) 295–25–15) zgodnie z wzorem przedstawionym poniżej w załączniku II, informacje dotyczące ogólnej wielkości wynikającej ze zsumowania wszystkich ilości wskazanych na wnioskach o pozwolenia na przywóz.
Informacje te przekazywane są niezależnie od informacji w sprawie pozostałych wniosków o pozwolenia na przywóz na zboża.
3.
Jeśli ogólne ilości dla każdego z danych produktów od początku roku gospodarczego oraz ilości określone w ust. 2, przekraczają kontyngent na dany rok gospodarczy, nie później niż trzeciego dnia roboczego po złożeniu wniosków, Komisja ustala oddzielny współczynnik obniżki stosowany do wnioskowanych ilości.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 3, pozwolenia wydawane są piątego dnia roboczego, po dniu złożenia wniosku.
Nie później niż do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu wydania pozwoleń, właściwe organy Państw Członkowskich przekazują Komisji za pośrednictwem faksu, całkowitą ilość wynikającą ze zsumowania ilości, na które wydano pozwolenia na przywóz tego dnia.
Artykuł 3
W celu uwzględnienia ilości przywiezionych w ramach kontyngentów określonych w art. 1 ust. 1, Komisja stosuje równorzędne współczynniki wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Ilość wskazana w każdym z wniosków o wydanie pozwolenia na dany produkt należy pomnożyć przez współczynnik dla przedmiotowego produktu.
Artykuł 4
Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, okres ważności pozwolenia liczy się od daty jego faktycznego wystawienia.
Pozwolenia na przywóz są ważne do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym je wydano.
Artykuł 5
Prawa wynikające z pozwoleń na przywóz są niezbywalne.
Artykuł 6
Ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekraczać ilości wskazanych w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
W tym celu, w sekcji 19 pozwolenia wpisuje się cyfrę "0".
Artykuł 7
Wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz i pozwolenie na przywóz zawierają następujące informacje:
a) w sekcji 8, nazwę kraju pochodzenia;
b) w sekcji 20, jeden z poniższych wpisów:
- Reglamento (CE) no 958/2003
- Forordning (EF) nr. 958/2003
- Verordnung (EG) Nr. 958/2003
- Κανόνισες (ΕΚ) αριθ.958/2003
- Regulation (EC) No 958/2003
- Règlement (CE) no 958/2003
- Regolamento (CE) n. 958/2003
- Verordening (EG) nr. 958/2003
- Regulamento (CE) n.o 958/2003
- Asetus (EY) N:o 958/2003
- Förordning (EG) nr 958/2003;
c) w sekcji 24, wyrazy "zerowa należność celna".
Artykuł 8
Zabezpieczenie dla pozwoleń na przywóz przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wynosi 30 EUR za tonę.
Artykuł 9
W rozporządzeniu (WE) nr 2809/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2809/2000 z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do sektora produktów zbożowych rozporządzenia (WE) nr 2851/2000 ustanawiającego niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne pochodzące z Rzeczypospolitej Polskiej oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1218/96";
2) skreśla się art. 1.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 963/2003
z dnia 4 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 445/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [1], w szczególności jego art. 34, 45 i 50,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle doświadczeń nabytych podczas stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2002 [2], Państwa Członkowskie i Komisja uznały, że niektóre z jego przepisów należy uprościć.
(2) W celu uelastycznienia monitorowania programów rozwoju obszarów wiejskich, rozporządzenie (WE) nr 445/2002 powinno zostać uproszczone, w szczególności w zakresie procedury zmiany dokumentów programowych i ogólnej indykatywnej tabeli finansowej.
(3) Uznano, że termin na zawiadamianie o przypadkach siły wyższej i dostarczanie odpowiednich dowodów może być zbyt krótki w niektórych przypadkach.
Z tego względu Państwa Członkowskie powinny mieć prawo do przedłużania tego terminu.
(4) Od początku okresu programowania standardowe koszty jednostkowe często były ustalane dla niektórych inwestycji współfinansowanych na mocy art. 30 ust. 1 tiret pierwsze, drugie i szóste i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999. W celu zapewnienia przejrzystości i uproszczenia zarządzania tymi środkami należy uwzględnić od roku 2000 zezwolenie na zwolnienie beneficjentów z wymogu przedstawiania faktur, na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/2000 z dnia 28 lipca 2000 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działania współfinansowane z funduszy strukturalnych [3]. Warunki, w ramach których Państwa Członkowskie mogą stosować takie koszty standardowe powinny również być ustanowione w celu zapewnienia sprawnego zarządzania.
(5) Aby ułatwić zarządzanie finansowe programów rozwoju obszarów wiejskich, warunki zmieniające finansowanie środków powinny być złagodzone, aby jedynie zasadnicze zmiany finansowania programów podlegały procedurze komitetu zarządzającego.
(6) Należy uwzględnić możliwość przekraczania terminu przedkładania zmian dokumentów programowych Komisji w przypadkach, gdy takie zmiany są wynikiem klęski żywiołowej lub innych nadzwyczajnych zdarzeń, znacznie wpływających na programowanie Państwa Członkowskiego.
(7) Procedura powinna być zmieniona w przypadku zmian dokumentów programowych rozwoju obszarów wiejskich i jednolitych dokumentów programowych, w ramach celu 2 w przypadku środków rozwoju obszarów wiejskich finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR, które nie wymagają zatwierdzenia przez Komisję.
Powiadomienie Komisji o zmianach finansowych powinno być szybkie i efektywne, tak jak i badanie innych zmian przez Komisję.
(8) Aby zapewnić skuteczne i regularne monitorowanie, Państwa Członkowskie powinny udostępnić Komisji ujednoliconą i zaktualizowaną elektroniczną wersję ich dokumentów programowych.
(9) Terminem do składania rocznego sprawozdania z postępu, przewidzianego w art. 48 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 powinna być data przewidziana w kontekście wieloletniej pomocy na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999, ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1447/2001 [5].
(10) Aby umożliwić większą elastyczność Państwom Członkowskim w odniesieniu do wkładu wspólnotowego w finansowanie oceny, należy znieść poziom minimalny współfinansowania dla oceny ex post.
(11) Fakt, że środki inwestycyjne są często stosowane przez kilka lat, powinien być wzięty pod uwagę w celu zapewnienia optymalnej kontroli na miejscu, pod względem zarówno wyboru beneficjenta, jak i okresu kontroli i w celu uniknięcia nieistotnych kontroli.
(12) Techniczne ograniczenia systemów pomocy w zakresie środków dotyczących leśnictwa innych niż zalesianie gruntów rolnych powodują, że sankcje przewidziane w art. 30 i 31 oraz art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 [6], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2550/2001, są niecelowe [7].
(13) Artykuł 44 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, przewidujący wyjątki od stosowania obniżek i wyłączeń z pomocy, stosuje się do wsparcia udzielonego na podstawie powierzchni obszaru lub liczby zwierząt.
W celu zapewnienia spójności te wyjątki powinny być rozszerzone na inne środki rozwoju obszarów wiejskich.
(14) Informacja na temat poprzednich środków towarzyszących na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2078/92 [8], rozporządzenia Rady (EWG) nr 2079/92 [9], i rozporządzenia Rady (EWG) nr 2080/92 [10], gdy takie środki są częścią programowania finansowego na lata 2000–2006, powinna być włączona do rocznego sprawozdania przewidzianego w art. 48 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999. Ponadto, wydatki poniesione w ramach tych środków powinny być włączone do informacji, które Państwa Członkowskie są zobowiązane dostarczyć do dnia 30 września każdego roku, co przewiduje art. 47 rozporządzenia (WE) nr 445/2002. Uwzględniając powyższe sprawy, wymogi dotyczące monitorowania finansowego przewidziane w art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 746/96 [11], w art. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1404/94 [12] i w art. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1054/94 [13] powinny zostać skreślone.
(15) Wydaje się, że wymóg zatwierdzenia przez Komisję zmian niektórych głównych cech środków wsparcia, określonych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 445/2002 spowodował, że zarządzanie programami jest kłopotliwe.
Dlatego Załącznik ten należy zmienić w ten sposób, aby Państwa Członkowskie decydowały o zmianach, a następnie zawiadamiały o nich Komisję.
(16) Dlatego, rozporządzenie (WE) nr 445/2002 należy odpowiednio zmienić.
(17) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 445/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 33 ust. 2 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Ten termin może być przedłużony o 20 dni roboczych, o ile taka możliwość jest przewidziana w dokumencie programowym.";
2) w sekcji 1 rozdziału II dodaje się art. 39a w brzmieniu:
"Artykuł 39a
1. Państwa Członkowskie stosujące standardowe koszty jednostkowe do określenia kosztu niektórych inwestycji w leśnictwie na mocy art. 30 ust. 1 tiret pierwsze, drugie i szóste i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 mogą zwolnić beneficjentów z wymogu przedstawiania potwierdzonych faktur lub dokumentów księgowych o równoważnej wartości dowodowej na odnośne inwestycje, co przewidziano w pkt 2 zasady 1 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1685/2000.
2.
Koszty określone w ust. 1 mogą być stosowane, o ile są spełnione następujące warunki:
a) koszty są obliczone przez właściwe władze publiczne na podstawie obiektywnych kryteriów umożliwiających ustalenie kosztów poszczególnych działań, biorąc pod uwagę specyficzne warunki miejscowe i unikając nadmiernej kompensacji;
b) współfinansowane inwestycje są realizowane między datą złożenia wniosku o pomoc i datą dokonania ostatniej płatności tej pomocy.";
3) w art. 44 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) lit. b), c) i d) otrzymują brzmienie:
"b) głównymi cechami środków wsparcia, określonymi w załączniku II;
c) Łączną kwotą wsparcia wspólnotowego i całkowitym kosztem kwalifikowalnym lub całkowitymi kwalifikowalnymi wydatkami publicznymi określonymi w decyzji zatwierdzającej dokument programowy;
d) podziałem środków finansowych na środki określone w dokumencie programowym, gdy przekracza on:
- 15 % całkowitego kosztu kwalifikowalnego danego programu na cały okres programowania, jeśli wkład wspólnotowy jest określony na podstawie całkowitych kosztów kwalifikowalnych,
- 20 % całkowitych kwalifikowalnych wydatków publicznych na dany program w całym okresie programowania, jeśli wkład wspólnotowy jest określony na podstawie kwalifikowalnych wydatków publicznych,
obliczonych na podstawie tabeli finansowej załączonej do decyzji Komisji zatwierdzającej dokument programowy, z późniejszymi zmianami.";
ii) lit. e) i akapit drugi skreśla się;
b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zmiany określone w ust. 2 zostaną przedłożone Komisji w formie jednej propozycji na program, nie częściej niż raz w roku kalendarzowym.
Akapitu pierwszego nie stosuje się, gdy zmiany są spowodowane wystąpieniem klęsk żywiołowych lub innych nadzwyczajnych zdarzeń o dużym wpływie na programowanie Państwa Członkowskiego.";
c) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Zmiany o charakterze finansowym, nie objęte ust. 2 lit. d) i zmiany wysokości wkładu wspólnotowego, określone w pkt 9.2.B tiret pierwsze załącznika II, są przekazywane Komisji razem z tabelą finansową zmienioną zgodnie z pkt 8 załącznika II.
Wchodzą one w życie z dniem otrzymania ich przez Komisję.
Zmiany o charakterze finansowym określone w akapicie pierwszym, wyliczone dla roku kalendarzowego nie mogą przekroczyć pułapów przewidzianych w ust. 2 lit. d).";
d) w ust. 5, "co najmniej dwa miesiące" zastępuje się przez "co najmniej trzy miesiące";
4) w sekcji 2 rozdziału II dodaje się art. 45a w brzmieniu:
"Artykuł 45a
Państwa Członkowskie udostępnią Komisji ujednoliconą wersję elektroniczną ich dokumentów programowych, zaktualizowaną po każdej zmianie.
Dostarczą Komisji adres elektroniczny, pod którym ujednolicone wersje dokumentów programowych mogą zostać skonsultowane i poinformują ją o każdej aktualizacji.
Ponadto, Państwa Członkowskie przechowują wersję elektroniczną wszystkich poprzednich wersji ich dokumentów programowych.";
5) w art. 51 akapit drugi skreśla się zdanie drugie;
6) w art. 53 ust. 1, "dnia 30 kwietnia każdego roku" zastępuje się "dnia 30 czerwca każdego roku";
7) w art. 61 akapit drugi dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W przypadku środków związanych ze wsparciem inwestycji na mocy tytułu II, rozdziału I, VII, VIII i IX rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że kontrole na miejscu dotyczą tylko tych projektów, które są na etapie zakończenia.";
8) artykuł 62 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 62
Artykuł 30 i 31 i art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 stosuje się do płatności obszarowych. Przepisów tych nie stosuje się do wsparcia środków dotyczących leśnictwa, innych niż zalesianie gruntów rolnych.
Artykuł 36, 38 i 40 tego rozporządzenia mają zastosowanie do wsparcia udzielonego na podstawie inwentarza żywego.";
9) dodaje się art. 62a w brzmieniu:
"Artykuł 62a
1.
Artykuł 44 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 stosuje się do wsparcia udzielonego w ramach wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich.
2.
W przypadku zaistnienia nienależnych płatności, beneficjent pomocy w ramach środków na rzecz rozwoju obszarów wiejskich jest zobowiązany do zwrotu odnośnej kwoty zgodnie z art. 49 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001.";
10) w art. 65 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Rozporządzenia i decyzje uchylone rozporządzeniem (WE) nr 1750/1999, z wyjątkiem art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 746/96 [14], art. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1404/94 [**] Dz.U. L 154 z 21.6.1994, str. 8. i art. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1054/94 [***] Dz.U. L 115 z 6.5.1994, str. 6., nadal mają zastosowanie do działań zatwierdzonych przez Komisję przed dniem 1 stycznia 2000 r. na mocy rozporządzeń określonych w art. 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999."
11) w art. 66 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Artykuł 39a ust. 1 stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.";
12) w załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Jednakże art. 1 pkt 3 lit. a) oraz pkt 12 niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do zmian w dokumentach programowych rozwoju obszarów wiejskich i środków rozwoju obszarów wiejskich finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR, zawartych w jednolitych dokumentach programowych w ramach celu 2, które Komisja otrzymała przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, i które nie były jeszcze przedmiotem decyzji Komisji do tego dnia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 975/2003
z dnia 5 czerwca 2003 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz konserw z tuńczyka objętych kodami CN 16041411, 16041418 i 16042070
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W listopadzie 2001 r. Wspólnota, Tajlandia i Filipiny uzgodniły przeprowadzenie konsultacji w celu zbadania, w jakim zakresie uzasadnione interesy Tajlandii i Filipin zostały bezzasadnie naruszone w wyniku wykonania uprzywilejowanego traktowania taryfowego konserw z tuńczyka pochodzących z Państw AKP.
W następstwie braku osiągnięcia wspólnie akceptowanego rozwiązania, Wspólnota, Tajlandia i Filipiny uzgodniły poddanie sprawy mediacjom.
Dnia 20 grudnia 2002 r. mediator przedstawił swoją opinię, według której Wspólnota powinna otworzyć kontyngent taryfowy na podstawie klauzuli najwyższego uprzywilejowania (MFN) w wysokości 25000 ton na rok 2003 ze stawką kontyngentu taryfowego w wysokości 12 % ad valorem.
(2) Biorąc pod uwagę pragnienie rozwiązania niniejszego długotrwałego problemu, Wspólnota podjęła decyzję o przyjęciu tego wniosku.
Dlatego dodatkowy kontyngent taryfowy na ograniczoną ilość konserw z tuńczyka powinien zostać otwarty.
(3) Właściwe jest przyznanie szczególnych udziałów danego kontyngentu na rzecz tych krajów, które posiadają istotny interes w dostawie konserw z tuńczyka, na podstawie ilości dostarczanej przez każdy z tych krajów na niepreferencyjnych warunkach w ciągu reprezentatywnego okresu czasu.
Pozostała część kontyngentu powinna być dostępna dla wszystkich innych krajów.
(4) Najlepszym sposobem zapewnienia wykorzystania kontyngentu taryfowego jest przyznanie go w porządku chronologicznym według dat przyjęcia zgłoszeń o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu.
(5) W celu zapewnienia skutecznego zarządzania kontyngentem, powinno być wymagane przedstawienie świadectwa pochodzenia przy przywozie konserw z tuńczyka z Tajlandii, Filipin i Indonezji, głównych dostawców i głównych beneficjentów kontyngentu.
(6) Środki konieczne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady nr 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 lipca 2003 r. przywóz konserw z tuńczyka objętych kodami CN 16041411, 16041418 i 16042070 pochodzących z jakiegokolwiek kraju jest uprawniony do zastosowania stawki celnej w wysokości 12 % w granicach kontyngentu taryfowego otwartego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 2
Kontyngent taryfowy jest otwierany corocznie przez wstępny okres pięciu lat.
Jego wielkość przez pierwsze dwa lata jest ustalona w następujący sposób:
- 25000 ton od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.,
- 25750 ton od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.
Artykuł 3
Kontyngent taryfowy jest rozdzielony na cztery części, jak następuje:
a) kontyngent w wysokości 52 % rocznej wielkości, z numerem porządkowym 09.2005, na przywóz pochodzący z Tajlandii; i
b) kontyngent w wysokości 36 % rocznej wielkości, z numerem porządkowym 09.2006, na przywóz pochodzący z Filipin; i
c) kontyngent w wysokości 11 % rocznej wielkości, z numerem porządkowym 09.2007, na przywóz pochodzący z Indonezji; i
d) kontyngent w wysokości 1 % rocznej wielkości, z numerem porządkowym 09.2008, na przywóz pochodzący z innych państw trzecich.
Artykuł 4
1.
Pochodzenie konserw z tuńczyka kwalifikowanych do kontyngentu taryfowego jest ustalane zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie.
2.
Kwalifikacja do udziału w kontyngencie taryfowym przyznana Tajlandii, Filipinom i Indonezji, zgodnie z art. 3 podlega okazaniu świadectwa pochodzenia spełniającego warunki ustanowione w art. 47 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [2].
Świadectwa pochodzenia są przyjmowane wyłącznie w przypadku gdy produkty spełniają kryteria określania pochodzenia zawarte w przepisach obowiązujących we Wspólnocie.
Artykuł 5
Kontyngent taryfowy jest zarządzany przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie może zostać poddane przeglądowi w ciągu drugiego roku po otwarciu kontyngentu taryfowego, w celu przystosowania wielkości kontyngentu do potrzeb rynku wspólnotowego.
Jeżeli przegląd taki nie zostanie jednakże zakończony na trzy miesiące przed dniem 30 czerwca 2005 r., kontyngent zostanie automatycznie przedłużony na rok następny na wielkość 25750 ton.
Następnie kontyngent taryfowy będzie regularnie przedłużany na jeden rok i o tę samą wielkość, o ile przegląd zostanie przyjęty nie później, niż na trzy miesiące przed zamknięciem bieżącego kontyngentu.
Artykuł 7
Środki konieczne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, włączając zmiany i dostosowania wymagane zmianami do Nomenklatury Scalonej i Zintegrowanej Taryfy Wspólnoty Europejskiej (TARIC), należy przyjąć zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2
Artykuł 8
1.
Działania Komisji wspomagane są przez Komitet Kodeksu Celnego (zwany dalej Komitetem), powołany na podstawie przepisów art. 247a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [3].
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji nr 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji nr 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po dniu jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 977/2003
z dnia 6 czerwca 2003 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz młodych byków opasowych (od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Lista koncesyjna CXL WTO wymaga od Wspólnoty otwarcia rocznego kontyngentu taryfowego na przywóz 169000 sztuk młodych byków opasowych.
Reguły wykonawcze powinny być ustanowione na okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.
(2) W szczególności należy zagwarantować równy i stały dostęp do wymienionego kontyngentu dla wszystkich zainteresowanych podmiotów gospodarczych we Wspólnocie. Jednakże na podstawie art. 32 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, przy metodzie zarządzania można przykładać należytą wagę do potrzeb dostaw na rynku wspólnotowym.
(3) Dlatego potrzeby niektórych Państw Członkowskich, które posiadają niedobór bydła opasowego, mogą być uwzględniane.
Ponieważ te potrzeby są szczególnie widoczne we Włoszech i Grecji, pierwszeństwo powinno być dane w celu zaspokojenia potrzeb w tych dwóch Państwach Członkowskich.
(4) Do celów przydziału kontyngentu taryfowego powinny być ponownie zastosowane metody, które były w przeszłości zastosowane do tego kontyngentu.
A zatem, we Włoszech i Grecji powinna być zastosowana metoda określona w art. 32 ust. 2 tiret trzecie, a dla wniosków w pozostałych Państwach Członkowskich powinna być zastosowana metoda określona w tiret drugim tego ustępu.
(5) Importerzy, którzy mogą wykazać, że zajmowali się handlem żywymi zwierzętami z państwami trzecimi powinni mieć możliwość wnioskowania o prawa przywozu.
Na dowód takiej działalności wymagane jest przedstawienie dowodów właściwego przywozu lub wywozu o określonym znaczeniu.
(6) Kontrola kryteriów uczestniczenia w przydziale kontyngentów wymaga, aby wnioski były składane w Państwie Członkowskim, w którym podmiot gospodarczy jest zarejestrowany w ewidencji podatku od wartości dodanej (VAT).
Włochy i Grecja są wyjątkiem od tej zasady: podmioty gospodarcze zarejestrowane w ewidencji podatku VAT innego Państwa Członkowskiego mogą składać wnioski w tych dwóch państwach.
(7) W celu zapobiegania spekulacjom:
- importerzy już niezajmujący się handlem bydłem żywym w dniu 1 stycznia 2003 r. nie powinni mieć dostępu do kontyngentu,
- powinno być ustalone zabezpieczenie dla praw przywozu,
- pozwolenia nie powinny być zbywalne,
- pozwolenia na przywóz powinny być wystawiane podmiotom gospodarczym wyłącznie na ilości, w odniesieniu do których zostały im przyznane prawa przywozu.
(8) Aby ustalić bardziej równy dostęp do kontyngentu przy jednoczesnym zapewnieniu konkurencyjności ilości zwierząt na wniosek, każdy wniosek powinien uwzględniać maksymalną i minimalną ilość sztuk.
(9) W celu zobowiązania podmiotów gospodarczych do wnioskowania o pozwolenia na przywóz w odniesieniu do pełnych przyznanych praw przywozu, powinno się ustalić, że ten obowiązek jest wymogiem pierwotnym w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [4].
(10) W celu całkowitego wykorzystania kontyngentu, powinna być ustalona data zamknięcia na złożenie wniosków o pozwolenie na przywóz oraz powinien być wprowadzony przepis dotyczący kolejnego przydziału ilości nieobjętych wnioskami o pozwolenie do tej daty.
W świetle zdobytego doświadczenia powinno być także ustanowione, że ostateczny przydział jest dostępny tylko dla importerów, którzy wnioskowali o pozwolenia na przywóz na pełną ilość, do której są uprawnieni.
(11) Właściwe zarządzanie kontyngentem wymaga stosowania pozwoleń na przywóz. W tym celu powinny być w szczególności ustanowione zasady dotyczące sposobu, w jaki mają być składane wnioski oraz podawane informacje we wnioskach i pozwoleniach, stosownie, poprzez uchylenie lub uzupełnienie niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [6], oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 852/2003 [8].
(12) Właściwe zarządzanie kontyngentem wymaga także, aby właściciel tytularny pozwolenia był rzeczywistym importerem.
Dlatego, taki importer powinien aktywnie uczestniczyć w kupnie, transporcie i przywozie omawianych zwierząt.
A zatem przedstawienie dowodu takiej działalności powinno także być wymogiem pierwotnym w odniesieniu do zabezpieczenia za pozwolenie.
(13) W celu zapewnienia ścisłej kontroli statystycznej zwierząt przywożonych w ramach kontyngentu, nie ma zastosowania tolerancja określona w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
(14) Stosowanie tego kontyngentu taryfowego wymaga skutecznych kontroli określonych miejsc przeznaczenia przywożonych zwierząt.
Dlatego zwierzęta powinny być utuczone w Państwie Członkowskim, które wystawiło pozwolenie na przywóz.
(15) Zabezpieczenie musi być wniesione, aby zapewnić, że zwierzęta są tuczone przez przynajmniej 120 dni w wyznaczonych miejscach produkcji.
Kwota zabezpieczenia powinna obejmować różnicę między należnościami celnymi Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) a obniżonymi należnościami celnymi obowiązującymi w dniu dopuszczenia omawianych zwierząt do swobodnego obrotu.
(16) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie określonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zostaje otworzony kontyngent taryfowy na 169000 młodych byków objętych kodami CN 01029005, 01029029 lub 01029049 przeznaczonych do tuczenia we Wspólnocie na okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.
Numer seryjny kontyngentu wynosi 09.4005.
2.
Przywozowe należności celne stosowane w ramach kontyngentu taryfowego określonego w ust. 1 wynoszą 16 % ad valorem plus 582 EUR za tonę netto.
Ta stawka celna jest stosowana, pod warunkiem że przywożone zwierzęta są tuczone przynajmniej przez 120 dni w Państwie Członkowskim, które wystawiło pozwolenie na przywóz.
Artykuł 2
1.
Prawa przywozu na ilość określoną w art. 1 ust. 1 są przydzielane Państwom Członkowskim w następujący sposób:
a)Włochy: _BAR_ 107650 _BAR_
b)Grecja: _BAR_ 16470 _BAR_
c)pozostałe Państwa Członkowskie: _BAR_ 44880 _BAR_
2.
W ramach każdej z ilości określonej w ust. 1 lit. a) i b), prawa przywozu odnoszące się do:
- 50 % ilości są przydzielane na wniosek bezpośrednio przez dane Państwo Członkowskie importerom, którzy dostarczyli dowód o dokonaniu przywozu zwierząt w ramach rozporządzeń określonych w załączniku I. Wszystkie ilości przedstawione jako ilości referencyjne stanowią wnioskowane prawa przywozu,
- 50 % ilości są przydzielane na wniosek bezpośrednio przez dane Państwo Członkowskie podmiotom gospodarczym, które dostarczą dowód, że w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., dokonały wywozu do państw trzecich lub przywozu z państw trzecich przynajmniej 75 żywych zwierząt objętych kodem CN 010290, z wyłączeniem przywozu w ramach rozporządzeń określonych w załączniku I.
3.
Wnioskodawcy muszą być zarejestrowani w krajowej ewidencji podatku od wartości dodanej (VAT).
Wnioski o prawa przywozu są przedstawiane:
- we Włoszech na ilości określone w ust. 1 lit. a),
- w Grecji na ilości określone w ust. 1 lit. b),
- w Państwach Członkowskich rejestracji na ilości określone w ust. 1 lit. c).
4.
Ilości określone w ust. 1 lit. c) są przyznawane na wniosek podmiotom gospodarczym, które dostarczą dowód na to, że w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. dokonały wywozu do państw trzecich lub przywozu z państw trzecich przynajmniej 75 żywych zwierząt objętych kodem CN 010290.
5.
Ilości określone w ust. 2 tiret pierwsze i drugie oraz ust. 4 są przyznawane uprawnionym podmiotom gospodarczym odpowiednio proporcjonalnie do ilości, o które wnioskowały.
6.
Dowód przywozu i/lub wywozu jest dostarczany wyłącznie za pośrednictwem dokumentów celnych dopuszczających do swobodnego obrotu.
Państwa Członkowskie mogą akceptować kopie takich dokumentów, które są należycie poświadczone przez właściwe organy.
Artykuł 3
1.
Podmioty gospodarcze, które już nie zajmują się handlem bydłem żywym w dniu 1 stycznia 2003 r., nie kwalifikują się do ustaleń określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Do celów dostępu do ilości określonych w art. 2 ust. 2 tiret pierwsze, spółka utworzona poprzez łączenie spółek, z których każda posiada prawa do składania wniosków na podstawie tego tiret, korzysta z takich samych praw co spółki, z których została utworzona.
Artykuł 4
1. W przypadku gdy w ramach jednej kategorii określonej odpowiednio w art. 2 ust. 2 tiret pierwsze, art. 2 ust. 2 tiret drugie oraz art. 2 ust. 4, wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek, wówczas wszystkie takie wnioski są odrzucane.
2.
Do celów art. 2 ust. 2 i 4 wnioski, do których były dołączone niezbędne dowody, muszą dotrzeć do właściwych organów najpóźniej do godziny 13.00 czasu brukselskiego, w dniu 13 czerwca 2003 r.
3. Każdy wniosek na mocy art. 2 ust. 2 tiret drugie oraz na mocy art. 2 ust. 4 odnosi się do minimalnie 50 sztuk bydła, a maksymalnie 10 % dostępnej ilości sztuk bydła.
4. W odniesieniu do wniosków składanych na mocy art. 2 ust. 2, po sprawdzeniu przedstawionych dokumentów, Włochy i Grecja przesyłają do Komisji najpóźniej do dnia 2 lipca 2003 r. wykaz wnioskodawców i wnioskowanych ilości na formularzach wymienionych w załączniku II dla wniosków składanych na mocy art. 2 ust. 2 tiret pierwsze oraz w załączniku III dla wniosków składanych na mocy art. 2 ust. 2 tiret drugie.
W przypadku gdy ilości wnioskowane na mocy jednego z dwóch tiret art. 2 ust. 2 przekraczają ilości dostępne, zainteresowane Państwo Członkowskie zastosuje współczynnik redukcji w odniesieniu do wnioskowanych ilości.
5.
W odniesieniu do wniosków składanych na mocy art. 2 ust. 4, po sprawdzeniu przedstawionych dokumentów, Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji najpóźniej do dnia 2 lipca 2003 r. wykaz wnioskodawców i wnioskowanych ilości na formularzach wymienionych w załączniku III.
Komisja niezwłocznie podejmuje decyzję, w jakim zakresie mogą być zaakceptowane wnioski na mocy art. 2 ust. 4.
Jeżeli wnioskowane ilości przekraczają ilości dostępne, Komisja ustala współczynnik redukcji, który ma być stosowany do wnioskowanych ilości.
6. W przypadku gdy podczas stosowania współczynnika określonego w ust. 4 i 5, przydział, na mocy art. 2 ust. 2 tiret drugie oraz na mocy art. 2 ust. 4, wyniósłby mniej niż 50 sztuk bydła na wniosek, przydział jest dokonywany przez zainteresowane Państwa Członkowskie w drodze losowania na partie 50 sztuk bydła w odniesieniu do tych wniosków. W przypadku gdy pozostała ilość jest mniejsza niż 50 sztuk bydła, ilość ta stanowi pojedynczą partię.
Artykuł 5
1.
Zabezpieczenie za prawa przywozu ustala się na 3 EUR za sztukę bydła.
Zabezpieczenie musi być wniesione do właściwych organów wraz z wnioskiem o prawa przywozu.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz muszą być składane na przyznane prawa przywozu.
To zobowiązanie jest podstawowym wymaganiem w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
3. W przypadku gdy przydziały dla Włoch i Grecji określone w art. 2 ust. 2 oraz przydziały dokonane przez Komisję na mocy art. 4 ust. 5 powodują, że wnioski o prawa przywozu przekraczają prawa przyznane, wniesione zabezpieczenie jest niezwłocznie zwalniane za to przekroczenie.
Artykuł 6
1.
Każdy przywóz zwierząt, na który zostały przyznane prawa przywozu, jest uzależniony od przedstawienia pozwolenia na przywóz.
2.
Rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i (WE) nr 1445/95 są stosowane z zastrzeżeniem innych przepisów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Wnioski o pozwolenia mogą być składane wyłącznie:
- w Państwie Członkowskim, w którym został złożony wniosek o prawa przywozu, oraz
- przez podmioty gospodarcze, którym prawa przywozu zostały przyznane na mocy art. 2 i 4.
Każde wystawienie pozwolenia na przywóz powoduje odpowiednią obniżkę praw przywozu.
4.
Pozwolenia są wystawiane do dnia 28 listopada 2003 r. na maksymalnie 50 % przyznanych praw przywozu.
Pozwolenia na przywóz na pozostałe ilości są wystawiane od dnia 1 grudnia 2003 r.
5.
Pozwolenie na przywóz jest wystawiane na wniosek i w imieniu podmiotu gospodarczego, który uzyskał prawa przywozu.
6.
Wnioski o pozwolenia i pozwolenia powinny zawierać:
a) kraj pochodzenia w polu 8;
b) jeden z kwalifikujących się kodów CN w polu 16;
c) cyfrę "0" (zero) w polu 19;
d) następującą adnotację w polu 20:
"Żywe młode byki o żywej wadze nieprzekraczającej 300 kg za sztukę bydła, opasowe [rozporządzenie (WE) nr 977/2003].".
Artykuł 7
1. Nie naruszając przepisów art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, pozwolenia na przywóz wystawione na mocy niniejszego rozporządzenia nie są zbywalne i przyznają prawa na mocy kontyngentów taryfowych tylko wtedy, gdy są sporządzone na tą samą nazwę i adres, które są umieszczone w odniesieniu do odbiorcy w towarzyszącym temu pozwoleniu zgłoszeniu celnym dopuszczającym do swobodnego obrotu.
2.
Pozwolenia na przywóz są ważne przez 120 dni od daty wystawienia w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Jednakże pozwolenia nie są ważne po dniu 30 czerwca 2004 r.
3.
Zabezpieczenie odnoszące się do pozwolenia na przywóz wynosi 20 EUR za sztukę bydła i jest wnoszone przez wnioskodawcę razem z wnioskiem o pozwolenie.
4.
Pozwolenia są ważne na terytorium całej Wspólnoty.
5. Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie stosuje się.
6.
Nie naruszając przepisów tytułu III sekcja 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, zabezpieczenie nie jest zwalniane do chwili przedstawienia dowodu, że właściciel tytularny pozwolenia jest handlowo i logistycznie odpowiedzialny za kupno, transport i odprawę w zakresie swobodnego obrotu danych zwierząt.
Taki dowód składa się przynajmniej z:
- oryginału faktury handlowej sporządzonej w imieniu właściciela tytularnego przez sprzedawcę lub jego przedstawiciela, posiadających siedzibę w państwie trzecim wywozu oraz dowodu płatności dokonanej przez właściciela tytularnego lub otwarcia przez właściciela tytularnego nieodwołalnej akredytywy dokumentowej na rzecz sprzedawcy,
- konosamentu lub, stosownie, drogowego lub lotniczego dokumentu przewozowego, sporządzonego w imieniu właściciela tytularnego, na dane zwierzęta,
- egzemplarza nr 8 formularza IM 4 z nazwą i adresem właściciela tytularnego, będącymi jedynym wskazaniem w polu 8,
- dowodu zapłaty należności celnych przez, lub w imieniu, właściciela tytularnego.
Artykuł 8
1.
W momencie przywozu, importer dostarcza dowód na to, że:
- przekazał pisemne zobowiązanie do informowania w terminie jednego miesiąca właściwych władz Państwa Członkowskiego, które wystawiły pozwolenie, o gospodarstwie lub gospodarstwach, w których ma być tuczone młode bydło,
- złożył zabezpieczenie w kwocie ustanowionej dla każdego kwalifikującego się kodu CN z załącznika IV do właściwych władz Państwa Członkowskiego, które wystawiły pozwolenie. Tuczenie przywiezionych zwierząt w tym Państwie Członkowskim przez okres przynajmniej 120 dni od daty przyjęcia zgłoszenia celnego dopuszczającego do swobodnego obrotu jest wymogiem podstawowym w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
2.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, zabezpieczenie określone w ust. 1 tiret drugie jest zwalniane tylko wtedy, gdy dowód jest dostarczony do właściwych władz Państwa Członkowskiego, które wystawiło pozwolenie, że młode bydło:
a) zostało utuczone w gospodarstwie lub gospodarstwach wymienionych zgodnie z ust. 1;
b) nie zostało ubite przed upływem terminu 120 dni od dnia przywozu; lub
c) zostało ubite z powodów zdrowotnych lub padło w wyniku choroby lub wypadku przed zakończeniem tego terminu.
Zabezpieczenie jest zwalniane niezwłocznie po dostarczeniu takiego dowodu.
Jednakże w przypadku gdy termin określony w ust. 1 tiret pierwsze nie został dotrzymany, zabezpieczenie, które ma być zwolnione jest obniżane o:
- 15 %, oraz o
- 2 % pozostałej kwoty za każdy dzień, o który został przekroczony ten termin.
Kwoty, które nie są zwolnione ulegają przepadkowi i są zatrzymywane jako należności celne.
3.
Jeżeli dowód określony w ust. 2 nie zostanie dostarczony w terminie 180 dni od daty przywozu, zabezpieczenie ulega przepadkowi i jest zatrzymywane jako należności celne.
Jednakże jeżeli taki dowód nie jest dostarczony w terminie 180 dni, lecz jest wystawiony w terminie sześciu miesięcy po wspomnianym okresie 180 dni, kwota utracona, pomniejszona o 15 % zabezpieczenia, jest wypłacana.
Artykuł 9
1. Zwierzęta nieobjęte wnioskami o pozwolenia na przywóz w dniu 6 lutego 2004 r. są przedmiotem dalszego przydziału praw przywozu, niezależnie od przydziału praw przywozu między Państwa Członkowskie określone w art. 2 ust. 1 oraz od dwóch różnych programów przewidzianych w art. 2 ust. 2 tiret pierwsze i drugie.
2.
W tym celu, najpóźniej do dnia 12 lutego 2004 r. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach zwierząt określonych w ust. 1.
3.
Komisja określa i publikuje w możliwie szybkim terminie całkowitą pozostałą ilość zwierząt, która ma być ponownie przydzielona.
4.
Przydział tych zwierząt jest otwarty dla zainteresowanych podmiotów gospodarczych, które wnioskowały o pozwolenia na przywóz na ich wszystkie prawa przywozu początkowo przyznane.
Nowe wnioski o prawa przywozu są przedstawiane w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany w krajowej ewidencji podatku od wartości dodanej.
5.
Każdy wniosek obejmuje minimalnie 50 sztuk bydła, a maksymalnie dostępną ilość sztuk bydła określoną w ust. 3.
Jednakże w przypadku gdy pozostająca ilość zwierząt jest niższa niż 50 sztuk bydła, wniosek obejmuje tą niższą ilość sztuk bydła.
6. Do celów niniejszego artykułu stosuje się art. 4–8. Jednakże termin stosowania określony w art. 4 ust. 2 to dzień 27 lutego 2004 r., a data powiadomienia określona w art. 4 ust. 4 to dzień 5 marca 2004 r.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 995/2003
z dnia 11 czerwca 2003 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 43/2003 i zmieniające je w zakresie terminu na składanie wniosków o pomoc w odniesieniu do leżakowania wina likierowego madera oraz wina azorskiego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. prowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1600/92 (Poseima) [1], w szczególności jego art. 34,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 38 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 43/2003 z dnia 23 grudnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (WE) nr 1452/2001, 1453/2001 i 1454/2001 w odniesieniu do pomocy dla lokalnej produkcji roślin uprawnych w regionach peryferyjnych Unii Europejskiej [2] stanowi, iż wnioski o pomoc w odniesieniu do leżakowania muszą być składane właściwej jednostce w ciągu dwóch pierwszych miesięcy każdego roku.
(2) W 2003 r. termin na składanie wniosków o pomoc w odniesieniu do leżakowania win azorskich powinien zostać przedłużony, aby umożliwić właściwym władzom podjęcie niezbędnych środków administracyjnych w zakresie zarządzania i kontroli, w szczególności w zakresie systemu pomocy w odniesieniu do leżakowania wina "verdelho", przewidzianego w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001.
(3) Do celów racjonalnego zarządzania oraz aby zharmonizować przepisy dotyczące składania wniosków o pomoc, zgodnie z przepisami art. 54 rozporządzenia (WE) nr 43/2003 w sprawie wniosków o pomoc obszarową, właściwe władze Państwa Członkowskiego powinny również ustalić terminy składania wniosków o pomoc w odniesieniu do leżakowania wina.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 43/2003 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 2003 r. wnioski o pomoc w odniesieniu do leżakowania wina azorskiego są składane do dnia 31 lipca 2003 r.
Artykuł 2
W art. 38 rozporządzenia (WE) nr 43/2003 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Pomoc w odniesieniu do leżakowania wina likierowego madera i wina azorskiego jest przyznawana producentom w odnośnych regionach, którzy składają wniosek właściwej jednostce w terminie ustanowionym przez właściwe władze Państwa Członkowskiego.
Termin ten ustanawiany jest tak, aby umożliwić dokonanie niezbędnych kontroli na miejscu."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 maja 2003 r.
w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3] oraz w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 18 lutego 2003 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędna jest harmonizacja wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym między Państwami Członkowskimi i z państw trzecich i jedynie środki przyjęte na poziomie wspólnotowym mogą umożliwić osiągnięcie tego celu.
(2) Niniejsze rozporządzenie dotyczy przemieszczania żywych zwierząt objętych załącznikiem I do Traktatu.
Bezpośrednim celem niektórych z jego postanowień, w szczególności dotyczących wścieklizny, jest ochrona zdrowia publicznego, podczas gdy inne dotyczą wyłącznie zdrowia zwierząt.
Dlatego art. 37 i art. 152 ust. 4 lit. b) Traktatu stanowią właściwą podstawę prawną.
(3) W ciągu ostatnich 10 lat sytuacja dotycząca wścieklizny uległa spektakularnej poprawie w całej Wspólnocie w następstwie realizacji programów doustnego szczepienia lisów w regionach dotkniętych epidemią wścieklizny u zwierząt leśnych, która panowała w całej północno-wschodniej Europie od lat sześćdziesiątych.
(4) Poprawa ta spowodowała, że Zjednoczone Królestwo i Szwecja zniosły stosowany od dziesięcioleci system sześciomiesięcznej kwarantanny na rzecz alternatywnego, mniej restrykcyjnego systemu zapewniającego podobny poziom bezpieczeństwa.
Dlatego należy zapewnić na poziomie wspólnotowym stosowanie specjalnego systemu przemieszczania zwierząt domowych do tych Państw Członkowskich przez okres przejściowy pięciu lat oraz przedstawienie przez Komisję, w świetle zdobytego doświadczenia oraz na podstawie naukowej opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, sprawozdania wraz z odpowiednimi propozycjami we właściwym czasie.
Należy również zapewnić wprowadzenie szybkiej procedury dotyczącej podejmowania decyzji o tymczasowym przedłużeniu wyżej wspomnianego systemu przejściowego, w szczególności jeżeli do oceny naukowej zdobytego doświadczenia niezbędne są okresy dłuższe niż obecnie ustanowione.
(5) Przypadki wścieklizny obserwowane u mięsożernych zwierząt domowych we Wspólnocie w chwili obecnej dotyczą głównie zwierząt pochodzących z państw trzecich, gdzie wścieklizna typu miejskiego jest chorobą endemiczną.
Wymogi dotyczące zdrowia zwierząt generalnie stosowane do tej pory przez Państwa Członkowskie do mięsożernych zwierząt domowych wprowadzanych z takich państw trzecich należy w związku z tym odpowiednio zaostrzyć.
(6) Jednakże należy uwzględnić odstępstwa w odniesieniu do przemieszczania z państw trzecich, które z punktu widzenia zdrowia zwierząt należą do tego samego regionu geograficznego co Wspólnota.
(7) Artykuł 299 ust. 6 lit. c) Traktatu i rozporządzenie Rady (EWG) nr 706/73 z dnia 12 marca 1973 r. dotyczące uzgodnień wspólnotowych mających zastosowanie do Wysp Normandzkich oraz wyspy Man w zakresie handlu produktami rolnymi [4] stanowią, że wspólnotowe ustawodawstwo weterynaryjne stosuje się do Wysp Normandzkich i wyspy Man, które do celów niniejszego rozporządzenia są więc uważane za część Zjednoczonego Królestwa.
(8) Należy również ustanowić ramy prawne dla wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania o charakterze niehandlowym gatunków zwierząt niezarażonych wścieklizną lub niemających epidemiologicznego znaczenia w odniesieniu do wścieklizny i innych chorób dotykających gatunki zwierząt wymienione w załączniku I.
(9) Jest właściwe, aby niniejsze rozporządzenie było stosowane bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [5].
(10) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(11) Istniejące wspólnotowe wymogi dotyczące zdrowia zwierząt, w szczególności dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [7], generalnie stosuje się wyłącznie do handlu.
Aby uniknąć sytuacji oszukańczego upozorowania przemieszczeń o charakterze handlowym jako przemieszczenia o charakterze niehandlowym zwierząt domowych w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, przepisy dyrektywy 92/65/EWG dotyczące przemieszczania zwierząt gatunków określonych w części A i B załącznika I należy zmienić w celu zapewnienia ich jednolitości z zasadami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
W tym samym celu należy zapewnić możliwość określenia maksymalnej liczby zwierząt, które mogą być przedmiotem przemieszczania w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, powyżej której obowiązują przepisy dotyczące handlu.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mają na celu zapewnienie wystarczającego poziomu bezpieczeństwa w odniesieniu do tych zagrożeń dla zdrowia.
Nie stanowią one nieuzasadnionych przeszkód w przepływie wynikających z zakresu jego stosowania, ponieważ opierają się na wnioskach grup ekspertów, konsultowanych w tej sprawie, w szczególności w sprawie sprawozdania przez Naukowy Komitet Weterynaryjny opublikowanego w dniu 16 września 1997 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wymogi dotyczące zdrowia zwierząt stosowane do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym oraz zasady stosowane do kontroli takiego przemieszczania.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przemieszczania między Państwami Członkowskimi lub z państw trzecich zwierząt domowych gatunków wymienionych w załączniku I.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 338/97.
Niniejsze rozporządzenie pozostanie bez wpływu na przepisy oparte na przesłankach innych niż odnoszące się do wymogów dotyczących zdrowia zwierząt oraz mające na celu ograniczenie przemieszczania niektórych gatunków lub ras zwierząt domowych.
Artykuł 3
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "zwierzęta domowe" oznaczają zwierzęta gatunków wymienionych w załączniku I, które towarzyszą swoim właścicielom lub osobie fizycznej odpowiedzialnej za te zwierzęta w imieniu właściciela podczas ich przemieszczania i nie są przeznaczone do sprzedaży lub przekazania innemu właścicielowi;
b) "paszport" oznacza każdy dokument umożliwiający wyraźną identyfikację zwierzęcia domowego i zawierający dane umożliwiające kontrolę jego statusu w odniesieniu do niniejszego rozporządzenia, który zostanie sporządzony zgodnie z art. 17 akapit drugi;
c) "przemieszczanie" oznacza każde przemieszczenie zwierzęcia domowego między Państwami Członkowskimi lub jego wprowadzenie albo ponowne wprowadzenie na terytorium Wspólnoty z państwa trzeciego.
Artykuł 4
1.
Podczas ośmioletniego okresu przejściowego rozpoczynającego się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zwierzęta gatunków wymienionych w części A i B załącznika I będą uważane za zidentyfikowane, jeżeli posiadają:
a) wyraźnie czytelny tatuaż; lub
b) elektroniczny system identyfikacji (transponder).
W przypadku określonym w lit. b) poprzedniego ustępu, jeżeli transponder nie spełnia normy ISO 11784 lub załącznika A do normy ISO 11785, właściciel lub osoba fizyczna odpowiedzialna za zwierzę domowe w imieniu właściciela musi zapewnić możliwość odczytania transpondera podczas każdej kontroli.
2.
Niezależnie od formy systemu identyfikacji zwierzęcia należy zapewnić również wskazanie danych szczegółowych dotyczących nazwiska i adresu właściciela zwierzęcia.
3.
Państwa Członkowskie wymagające, aby zwierzęta wprowadzane na ich terytorium inaczej niż poprzez kwarantannę były identyfikowane zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lit. b), mogą kontynuować tę praktykę podczas okresu przejściowego.
4.
Po upływie okresu przejściowego wyłącznie metody określone w ust. 1 akapit pierwszy lit. b) będą akceptowane jako sposoby identyfikacji zwierzęcia.
ROZDZIAŁ II Przepisy stosowane do przemieszczania między Państwami Członkowskimi
Artykuł 5
1.
Podczas przemieszczania zwierzęta domowe gatunków wymienionych w części A i B załącznika I muszą, bez uszczerbku dla wymogów ustanowionych w art. 6:
a) posiadać identyfikację zgodnie z art. 4, oraz
b) posiadać paszport wystawiony przez lekarza weterynarii upoważnionego przez właściwe władze, zaświadczającego wykonanie ważnego szczepienia lub, jeśli właściwe, ponownego szczepienia przeciwko wściekliźnie, zgodnie z zaleceniami laboratorium produkującego, przeprowadzonego na danym zwierzęciu przy użyciu inaktywowanej szczepionki zawierającej co najmniej jedną jednostkę antygenową w dawce (norma WHO).
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przemieszczanie zwierząt wymienionych w części A i B załącznika I w wieku poniżej trzech miesięcy, które nie zostały zaszczepione, jeżeli posiadają one paszport i od chwili przyjścia na świat pozostawały w miejscu urodzenia bez kontaktu z dzikimi zwierzętami mogącymi być narażone na zarażenie lub towarzyszy im ich matka, od której są one w dalszym ciągu uzależnione.
Artykuł 6
1.
Przez okres przejściowy pięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wprowadzanie zwierząt domowych wymienionych w części A załącznika I na terytorium Irlandii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa podlega następującym wymogom:
- muszą posiadać identyfikację zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy lit. b), chyba że Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia uznaje również identyfikację zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy lit. a), oraz
- muszą posiadać paszport wydany przez lekarza weterynarii upoważnionego przez właściwe władze, zaświadczający, oprócz warunków ustanowionych w art. 5 ust. 1 lit. b), że przeprowadzono neutralizujące miareczkowanie przeciwciał na poziomie co najmniej 0,5 IU/ml na próbce w zatwierdzonym laboratorium w okresach ustanowionych w przepisach krajowych obowiązujących w dniu określonym w art. 25 akapit drugi.
Miareczkowania przeciwciał nie trzeba powtarzać w stosunku do zwierząt, które po tym miareczkowaniu były regularnie szczepione w odstępach czasu określonych w art. 5 ust. 1 bez przerwy w protokole szczepień wymaganym przez laboratorium produkujące.
Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia może zwolnić zwierzęta domowe przemieszczające się między tymi trzema Państwami Członkowskimi z wymogów przeprowadzania szczepień i miareczkowania przeciwciał przewidzianych w pierwszym akapicie niniejszego ustępu zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi w dniu określonym w art. 25 akapit drugi.
2.
Z wyjątkiem sytuacji, gdy właściwe władze przyznają odstępstwo w szczególnych przypadkach, zwierzęta gatunków w wieku poniżej trzech miesięcy wymienionych w części A załącznika I nie mogą być przemieszczane do momentu osiągnięcia przez nie wieku wymaganego do wykonania szczepień oraz, jeśli przewidziano to w przepisach, są poddane testowi na oznaczenie miareczkowania przeciwciał.
3.
Okres przejściowy ustanowiony w ust. 1 może być przedłużony przez Parlament Europejski i Radę, stanowiące na wniosek Komisji zgodnie z Traktatem.
Artykuł 7
Przemieszczanie między Państwami Członkowskimi lub z terytorium wymienionego w części B sekcja 2 załącznika II zwierząt gatunków wymienionych w części C załącznika I nie podlega żadnym wymogom w odniesieniu do wścieklizny.
W razie konieczności w odniesieniu do innych chorób można ustanowić szczególne wymogi, obejmujące ewentualny limit liczby zwierząt oraz wzór świadectwa, jakie te zwierzęta muszą posiadać, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 ust. 2.
ROZDZIAŁ III Warunki odnoszące się do przemieszczania z państw trzecich
Artykuł 8
1.
Podczas przemieszczania zwierzęta domowe gatunków wymienionych w części A i B załącznika I:
a) jeżeli pochodzą z państwa trzeciego wymienionego w części B sekcja 2 oraz części C załącznika II i są wprowadzane do:
i) jednego z Państw Członkowskich wymienionych w części B sekcja 1 załącznika II, spełniają wymogi art. 5 ust. 1;
ii) jednego z Państw Członkowskich wymienionych w części A załącznika II, albo bezpośrednio, albo po tranzycie przez jedno z terytoriów wymienionych w części B załącznika II, spełniają wymogi art. 6;
b) jeżeli pochodzą z innego państwa trzeciego i są wprowadzane do:
i) jednego z Państw Członkowskich wymienionych w części B sekcja 1 załącznika II:
- są zidentyfikowane za pomocą systemu identyfikacji określonego w art. 4, oraz
- są poddane:
- szczepieniu przeciwko wściekliźnie zgodnie z wymogami art. 5, oraz
- neutralizującemu miareczkowaniu przeciwciał na poziomie równym co najmniej 0,5 IU/ml, przeprowadzonemu na próbce pobranej przez upoważnionego lekarza weterynarii co najmniej 30 dni po szczepieniu i trzy miesiące przed przemieszczaniem.
Miareczkowania przeciwciał nie trzeba powtarzać w stosunku do zwierzęcia domowego, które było ponownie szczepione w odstępach czasu ustanowionych w art. 5 ust. 1.
Ten trzymiesięczny okres nie ma zastosowania do ponownego wprowadzenia zwierzęcia domowego, którego paszport zaświadcza, że miareczkowanie zostało wykonane z wynikiem pozytywnym zanim zwierzę opuściło terytorium Wspólnoty;
ii) jednego z Państw Członkowskich wymienionych w części A załącznika II, albo bezpośrednio, albo po tranzycie przez jedno z terytoriów wymienionych w części B załącznika II, przechodzą kwarantannę, chyba że po wprowadzeniu do Wspólnoty spełniają wymogi art. 6.
2.
Zwierzęta domowe muszą posiadać świadectwo wydane przez urzędowego lekarza weterynarii lub, w przypadku ponownego wprowadzenia, paszport zaświadczający zgodność z przepisami ust. 1.
3.
W drodze odstępstwa od powyższych przepisów:
a) w odniesieniu do zwierząt domowych z terytoriów wymienionych w części B sekcja 2 załącznika II, dla których ustalono, na mocy procedury przewidzianej w art. 24 ust. 2, że terytoria te stosują zasady co najmniej równoważne zasadom wspólnotowym przewidzianym w tym rozdziale, obowiązują zasady ustanowione w rozdziale II;
b) przemieszczanie zwierząt domowych między, odpowiednio, San Marino, Watykanem i Włochami, Monako i Francją, Andorą i Francją lub Hiszpanią oraz Norwegią i Szwecją może być kontynuowane na warunkach ustanowionych w przepisach krajowych obowiązujących w dniu określonym w art. 25 akapit drugi;
c) zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 ust. 2 i na warunkach, jakie zostaną ustalone, można udzielić zezwolenia na wprowadzenie niezaszczepionych zwierząt domowych gatunków w wieku poniżej trzech miesięcy wymienionych w części A załącznika I z państw trzecich wymienionych w części B i C załącznika II, jeżeli uzasadnia to sytuacja dotycząca wścieklizny w danym kraju.
4.
Uzgodnienia dotyczące wykonania niniejszego artykułu, w szczególności wzór świadectwa, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 9
Warunki mające zastosowanie do przemieszczania zwierząt gatunków wymienionych w części C załącznika I z państw trzecich oraz wzór świadectwa, jakie muszą one posiadać zostaną ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 10
Wykaz państw trzecich przewidziany w części C załączniku II zostanie sporządzony przed dniem określonym w art. 25 akapit drugi i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 ust. 2.
Aby zostać uwzględnionym w tym wykazie, państwo trzecie musi najpierw przedstawić swój status w odniesieniu do wścieklizny oraz wykazać, że:
a) istnieje obowiązek powiadamiania władz o podejrzeniu wścieklizny;
b) przynajmniej od dwóch lat istnieje skuteczny system monitorowania;
c) struktura i organizacja jego służb weterynaryjnych są wystarczające do zapewnienia ważności świadectw;
d) wprowadzono w życie wszystkie środki regulacyjne mające na celu zapobieganie i zwalczanie wścieklizny, w tym zasady dotyczące przywozu;
e) obowiązują przepisy dotyczące obrotu szczepionkami przeciwko wściekliźnie (wykaz zatwierdzonych szczepionek i laboratoriów).
Artykuł 11
Państwa Członkowskie udostępnią do publicznej wiadomości jasne i łatwo dostępne informacje na temat wymogów zdrowotnych stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym na terytorium Wspólnoty oraz warunki, na jakich można je wprowadzać lub ponownie wprowadzać na to terytorium.
Zapewnią również, że personel w punktach wjazdowych będzie w pełni poinformowany o tych zasadach i jest w stanie je realizować.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że zwierzęta domowe wprowadzane na terytorium Wspólnoty z państw trzecich innych, niż wymienione w części B sekcja 2 załącznika II są poddane:
a) w przypadku mniej niż pięciu zwierząt domowych – kontroli dokumentacyjnej i identyfikacyjnej przez właściwe władze w punkcie wjazdu podróżujących na terytorium Wspólnoty;
b) w przypadku więcej niż pięciu zwierząt domowych – wymogom i kontrolom ustanowionym w dyrektywie 92/65/EWG.
Państwa Członkowskie wyznaczą władze odpowiedzialne za te kontrole i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 13
Każde Państwo Członkowskie opracowuje wykaz punktów wjazdu, określonych w art. 12 i przesyła go pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji.
Artykuł 14
W czasie każdego przemieszczania właściciel lub osoba fizyczna odpowiedzialna za zwierzę domowe musi być w stanie przedstawić władzom odpowiedzialnym za kontrolę paszport lub świadectwo przewidziane w art. 8 ust. 2 zaświadczające, że zwierzę spełnia wymogi ustanowione dla takiego przemieszczania.
W szczególności w przypadku określonym w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy lit. b), jeżeli transponder nie odpowiada normie ISO 11784 lub załącznikowi A do normy ISO 11785, właściciel lub osoba fizyczna odpowiedzialna za zwierzę domowe musi zapewnić możliwość odczytania transpondera podczas każdej kontroli.
Jeżeli taka kontrola ujawni, że dane zwierzę nie spełnia wymogów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, w konsultacji z urzędowym lekarzem weterynarii właściwe władze podejmą decyzję:
a) o zawróceniu zwierzęcia do jego kraju pochodzenia;
b) o izolowaniu zwierzęcia pod urzędowa kontrolą przez czas niezbędny do spełnienia wymogów zdrowotnych, na koszt właściciela lub osoby fizycznej odpowiedzialnej za zwierzę; albo
c) w ostateczności, o uśpieniu zwierzęcia, bez rekompensaty finansowej, jeżeli nie można zrealizować jego zawrócenia albo izolacji poprzez kwarantannę.
Państwa Członkowskie zapewnią, że wszystkie zwierzęta, którym odmówione zostanie zezwolenie na wjazd na terytorium Wspólnoty, zostaną przetrzymane pod urzędową kontrolą do czasu powrotu do ich kraju pochodzenia lub wydania innej decyzji administracyjnej.
ROZDZIAŁ IV Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 15
Jeżeli wymogi stosowane do przemieszczania przewidują miareczkowanie przeciwciał przeciwko wściekliźnie, próbkę musi pobrać upoważniony lekarz weterynarii, a test musi być przeprowadzony przez zatwierdzone laboratorium zgodnie z decyzją Rady 2000/258/WE z dnia 20 marca 2000 r. określającą specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie [8].
Artykuł 16
Przez pięcioletni okres przejściowy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia te Państwa Członkowskie, które posiadają specjalne przepisy dotyczące bąblowicy i kleszczy w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą uzależnić wprowadzenie zwierząt domowych na ich terytorium od spełnienia tych wymogów.
W tym celu prześlą Komisji sprawozdanie na temat swojej sytuacji w odniesieniu do danej choroby, uzasadniającej potrzebę dodatkowych gwarancji, aby zapobiec ryzyku wprowadzenia choroby.
Komisja powiadomi Państwa Członkowskie w ramach Komitetu, przewidzianego w art. 24, o tych dodatkowych gwarancjach.
Artykuł 17
W odniesieniu do przemieszczania zwierząt gatunków wymienionych w części A i B załącznika I można ustanowić wymogi o charakterze technicznym inne niż przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 ust. 2.
Wzór paszportów, jakie muszą posiadać przemieszczane zwierzęta gatunków wymienionych w części A i B załącznika I, zostanie sporządzony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 18
Stosuje się środki zabezpieczające przewidziane w dyrektywie Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [9] i w dyrektywie Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającej dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [10].
W szczególności na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji, jeżeli uzasadnia to sytuacja dotycząca wścieklizny w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 ust. 3, że zwierzęta gatunków wymienionych w części A i B załącznika I pochodzące z tego terytorium muszą spełniać warunki ustanowione w art. 8 ust. 1 lit. b).
Artykuł 19
Część C załącznika I i części B i C załącznika II mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji na terytorium Wspólnoty lub w państwach trzecich w odniesieniu do chorób dotykających gatunki zwierząt objętych niniejszym rozporządzeniem, w szczególności wścieklizny, oraz w razie konieczności, ograniczenia liczby zwierząt, jaka może być przemieszczana, do celów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
Wszelkie środki wykonawcze o charakterze technicznym zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 21
Wszelkie przejściowe przepisy wykonawcze mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 ust. 2 w celu umożliwienia przejścia od obecnych przepisów do przepisów ustanowionych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 22
W dyrektywie 92/65/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 10:
a) w ust. 1 wyraz "fretkami" skreśla się;
b) ustępy 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Aby być przedmiotem handlu, psy, koty i fretki muszą spełniać wymogi określone w art. 5 i 16 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [11].
Świadectwo posiadane przez zwierzęta musi również stwierdzać, że na 24 godziny przed wysyłką zwierząt, przeprowadzone zostało badanie kliniczne przez lekarza weterynarii upoważnionego przez właściwe władze, które wykazało, że zwierzęta są zdrowe i mogą odbyć podróż do swojego miejsca miejsce przeznaczenia.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 2, jeżeli handel skierowany jest do Irlandii, Zjednoczonego Królestwa lub Szwecji, psy, koty i fretki podlegają warunkom określonym w art. 6 i 16 rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
Świadectwo posiadane przez zwierzęta musi również stwierdzać, że na 24 godziny przed wysyłką zwierząt przeprowadzone zostało badanie kliniczne przez lekarza weterynarii upoważnionego przez właściwe władze, które wykazało, że zwierzęta są zdrowe i mogą odbyć podróż do swojego miejsca miejsce przeznaczenia.";
c) w ust. 4 po wyrazie
"mięsożernych"
dodaje się co następuje:
"z wyjątkiem gatunków określonych w ust. 2 i 3";
d) skreśla się art. 8;
2. w art. 16 dodaje się akapity w brzmieniu:
"W odniesieniu do kotów, psów i fretek warunki przywozu muszą być co najmniej równoważne warunkom określonym w rozdziale III rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
Świadectwo posiadane przez zwierzęta musi również stwierdzać, że na 24 godziny przed wysyłką zwierząt przeprowadzone zostało badanie kliniczne przez lekarza weterynarii upoważnionego przez właściwe władze, które wykazało, że zwierzęta są zdrowe i mogą odbyć podróż do swojego miejsca miejsce przeznaczenia."
Artykuł 23
Przed dniem 1 lutego 2007 r. po otrzymaniu opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności w sprawie konieczności utrzymania testów serologicznych, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na podstawie zdobytego doświadczenia i oceny ryzyka, wraz z odpowiednimi propozycjami ustalenia procedury, która będzie stosowana z mocą od dnia 1 stycznia 2008 r. w stosunku do art. 6, 8 i 16.
Artykuł 24
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowany zostanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowany zostanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi 15 dni.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 25
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 3 lipca 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1012/2003
z dnia 12 czerwca 2003 r.
zmieniające po raz dziewiętnasty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 866/2003 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Dnia 10 czerwca 2003 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował o zmianie listy osób, grup i podmiotów w odniesieniu do których powinno się stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych, i dlatego załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie komisji (WE) nr 1020/2003
z dnia 13 czerwca 2003 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2176/2002 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do wszelkiej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub dodającej do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie środków dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia posiadacz może się powoływać przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1. załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej według odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2. tej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie środków dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można powoływać się przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1021/2003
z dnia 13 czerwca 2003 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 23176/2002 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej.
Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować przy pomocy kodów CN, wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3.
(4) Wskazane jest, by osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej mogła nadal powoływać się na tę informację, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4], przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej przy pomocy odpowiednich kodów CN, wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1023/2003
z dnia 13 czerwca 2003 r.
rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1784/2000 na przywóz niektórych rodzajów rur i kształtek rurowych z żeliwa ciągliwego pochodzących z Brazylii oraz na przywóz niektórych rodzajów rur i kształtek rurowych z żeliwa ciągliwego wysyłanych z Argentyny, zgłoszonych jako pochodzące z Argentyny lub nie, oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu dokonywanego przez jednego eksportera z Argentyny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Istniejące środki
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 1784/2000 [2], Rada nałożyła w sierpniu 2000 r. cło antydumpingowe w wysokości 34,8 % na przywóz gwintowanych rur i kształtek rurowych z żeliwa ciągliwego ( kształtek z żeliwa ciągliwego) pochodzących z Brazylii.
2.
Wniosek
(2) Dnia 12 sierpnia 2002 r.
Komisja otrzymała wniosek, na podstawie art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (podstawowe rozporządzenie), od Komitetu Ochrony Branży Kształtek Rur z Żeliwa Unii Europejskiej.
Wniosek ten został przedłożony w imieniu producentów reprezentujących główną część wspólnotowej produkcji kształtek z żeliwa ciągliwego.
(3) We wniosku twierdzono, że w wyniku nałożenia środków na przywóz kształtek z żeliwa ciągliwego pochodzących z Brazylii nastąpiła znacząca zmiana w strukturze handlu obejmującego wywóz z Brazylii i Argentyny do Wspólnoty.
Twierdzono, że ta zmiana w strukturze handlu wynika z przeładunku w Argentynie kształtek z żeliwa ciągliwego pochodzących z Brazylii.
Nastąpił znaczny wzrost przywozu z Argentyny, podczas gdy w międzyczasie przywóz z Brazylii zmniejszył się w proporcjach w przybliżeniu równoważnych.
(4) We wniosku wyrażono stanowisko, że nie ma innych wystarczających słusznych powodów ani ekonomicznego uzasadnienia dla wyżej wymienionych zmian niż istnienie cła antydumpingowego na kształtki z żeliwa ciągliwego pochodzące z Brazylii.
(5) Na koniec, przemysł wspólnotowy przedstawił również dowody, wystarczające do wszczęcia dochodzenia w sprawie obchodzenia przepisów, że skutki naprawcze tego cła zostały poderwane zarówno pod względem ilości jak i cen, oraz że ceny kształtek z żeliwa ciągliwego z Argentyny były dumpingowe w stosunku do wartości normalnych uprzednio ustalonych dla kształtek z żeliwa ciągliwego pochodzących z Brazylii.
3.
Wszczęcie
(6) Rozporządzeniem (WE) nr 1693/2002 [3] (rozporządzenie wszczynające), Komisja wszczęła dochodzenie i poleciła organom celnym, na podstawie art. 13 ust 3 i art. 14 ust 5 podstawowego rozporządzenia, rejestrację przywozu kształtek z żeliwa ciągliwego, niezależnie od tego, czy zgłoszonych jako pochodzące z Argentyny, czy nie, od dnia 26 września 2002 r. Komisja powiadomiła władze Brazylii i Argentyny o wszczęciu dochodzenia.
4.
Dochodzenie
(7) Kwestionariusze rozesłano do importerów wspólnotowych, jak również eksporterów kształtek z żeliwa ciągliwego z Brazylii i Argentyny, o których wspomniano we wniosku, eksporterów znanych z pierwotnego dochodzenia oraz wszystkich zainteresowanych stron, które zgłosiły się w wyznaczonym terminie.
Importerom i eksporterom wyjaśniono, że brak współpracy może spowodować zastosowanie art. 18 podstawowego rozporządzenia.
(8) Pewna liczba importerów wspólnotowych ujawniła swoje stanowisko na piśmie, stwierdzając, że nie przywozili oni żadnych kształtek z żeliwa ciągliwego z Argentyny.
(9) Odpowiedzi na kwestionariusze otrzymano od jednego z argentyńskich producentów eksportujących, DEMA SA, San Justo, Buenos Aires.
Komisja przeprowadziła wizytację weryfikacyjną w lokalach tej spółki.
5.
Okres dochodzenia
(10) Okres dochodzenia obejmował okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 30 czerwca 2002 r.
Zebrano dane od 1998 r. do końca okresu dochodzenia, aby zbadać zarzucaną zmianę w strukturze handlu.
B. WYNIKI DOCHODZENIA
1.
Względy ogólne/stopień współpracy
(11) Nie uzyskano żadnej współpracy ze strony producentów i eksporterów kształtek z żeliwa ciągliwego w Brazylii.
Jednakże, informacje uzyskano od jednego współpracującego producenta eksportującego w Argentynie, DEMA SA, który produkował kształtki z żeliwa ciągliwego i wywoził je do Wspólnoty w trakcie okresu dochodzenia.
Ta argentyńska spółka miała nieznaczny udział zarówno w wielkości jak i wartości całkowitego przywozu kształtek z żeliwa ciągliwego z Argentyny do Wspólnoty w trakcie okresu dochodzenia, jak podał Eurostat.
(12) Ponadto, w trakcie dochodzenia władze argentyńskie wnioskowały w terminie określonym w rozporządzeniu wszczynającym, aby uznać je za stronę zainteresowaną.
Informacje i dane statystyczne dotyczące argentyńskiego przywozu i wywozu uzyskano od władz argentyńskich.
(13) W grudniu 2002 r., miesiąc po upływie nieprzekraczalnego terminu otrzymania odpowiedzi na kwestionariusz, Komisja otrzymała zgłoszenie w imieniu Industrias Aguila Blanca SA (Argentyna), które twierdziło, że jest producentem kształtek z żeliwa ciągliwego w Argentynie.
Zgłoszenie zawierało wniosek tej spółki o uznanie jej za stronę zainteresowaną w dochodzeniu oraz wniosek o wyłączenie jej z rozszerzenia środków.
Jeśli się uwzględni, że zgłoszenie otrzymane zostało na tak zaawansowanym etapie dochodzenia i tak długo po upływie terminów ustanowionych w art. 3 rozporządzenia wszczynającego oraz, dodatkowo, wymagałoby dalszych wyjaśnień i sprawdzania, spółka została poinformowana, że nie może zostać uznana za współpracującą w dochodzeniu.
W związku z tym, spółka została poinformowana, że odnoszące się do niej ustalenia muszą zostać poczynione na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
2.
Przedmiotowy produkt i produkt podobny
(14) Przedmiotowym produktem, jak zdefiniowano w pierwotnym dochodzeniu, są gwintowane rury i kształtki rur z żeliwa ciągliwego, sklasyfikowane obecnie w ramach kodu CN ex73071910.
(15) Dochodzenie wykazało, że kształtki z żeliwa ciągliwego wywożone do Wspólnoty z Brazylii oraz ta wysyłane z Argentyny do Wspólnoty mają te same podstawowe cechy charakterystyczne i mają te same zastosowania, i dlatego muszą zostać uznane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
3.
Zmiana w strukturze handlu
Współpracujący eksporter z Argentyny
(16) W trakcie okresu dochodzenia, DEMA SA, współpracujący eksporter, wywiozła do Wspólnoty tylko jeden kontener.
Nie miał miejsca żaden inny wywóz do Wspólnoty w trakcie okresu dochodzenia lub w okresie, dla którego zebrane zostały dane.
W rzeczywistości, jedyny wywóz poprzedzający ten w trakcie okresu dochodzenia miał miejsce w 1992 r.
Tak więc nie istniała wyraźna struktura handlu przed lub po obciążeniu środkami dotyczącymi brazylijskiego wywozu do Wspólnoty, a więc również jakakolwiek jej zmiana.
Ponadto, ustalono również, że DEMA SA jest zarówno producentem jak i eksporterem kształtek z żeliwa ciągliwego, obsługującym urządzenia produkcyjne dla pełnego procesu produkcyjnego przedmiotowego produktu.
Sprzedaje ona wyłącznie własną produkcję i nigdy nie nabywała kształtek z żeliwa ciągliwego z Brazylii w trakcie okresu dochodzenia.
(17) Jeśli uwzględni się powyższe, DEMA SA wykazała, że nie było zmiany w strukturze handlu dotyczącej jej wywozu do Wspólnoty.
Tak więc dochodzenie w odniesieniu do kształtek z żeliwa ciągliwego wywożonych przez DEMA SA powinno zostać zakończone.
Niewspółpracujący eksporterzy z Argentyny
(18) Jeśli chodzi o niewspółpracujących eksporterów, Komisja musiała ustalić wywóz do Wspólnoty na podstawie dostępnych faktów, zgodnie ze art. 18 podstawowego rozporządzenia.
Uznano, że dane Eurostatu na poziomie CN były najlepszą dostępną informacją dla ustalenia wyników dochodzenia w odniesieniu do wywozu do Wspólnoty po nałożeniu cła antydumpingowego na przywóz kształtek z żeliwa ciągliwego pochodzących z Brazylii.
Cena eksportowa z Argentyny do UE została ustalona na podstawie całkowitej wartości wywozu i ilości ton podanych przez Eurostat na poziomie CN, od których odjęto ilości i wartości wywiezione przez współpracującą spółkę argentyńską.
Ponadto, dla danych zebranych przed obciążeniem środkami, uznano, że dane Eurostat na poziomie CN są najlepszą dostępną informacją.
(19) Wyraźne przerzucenie się z przywozu z Brazylii do UE na przywóz z Argentyny do UE zbiegło się z wejściem w życie w sierpniu 2000 r. wspólnotowych środków antydumpingowych w odniesieniu do kształtek z żeliwa ciągliwego pochodzących z Brazylii.
Przywóz do Wspólnoty kształtek z żeliwa ciągliwego z Brazylii po nałożeniu środków antydumpingowych przez Wspólnotę znacząco się zmniejszył z 3737 ton w 2000 r. do 181 ton w 2001 r.
W tym samym czasie przywóz do Wspólnoty kształtek z żeliwa ciągliwego z Argentyny zwiększył się z 15 ton w 2000 r. do 3087 ton w 2001 r.
Ta struktura handlu została potwierdzona podczas pierwszych sześciu miesięcy okresu dochodzenia.
Jednakże, w drugiej połowie okresu dochodzenia ta zmiana struktury handlu została odwrócona z powodu toczącego się argentyńskiego dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu kształtek z żeliwa ciągliwego z Brazylii.
W wyniku tego, wywóz z Argentyny zmniejszył się z 3087 ton w 2001 r. do 202 ton w 2002 r.
Jednakże, do czasu uzyskania wyników argentyńskiego dochodzenia antydumpingowego, nie można wykluczyć, że wyżej wymieniona zmiana w strukturze handlu będzie jedynie tymczasowa.
(20) Wyraźna zmiana w strukturze handlu została jednak stwierdzona w odniesieniu do spółek niewspółpracujących, co jawnie zbiegło się z wejściem w życie, w sierpniu 2000 r., wspólnotowych środków antydumpingowych dotyczących kształtek z żeliwa ciągliwego pochodzących z Brazylii.
4.
Niewystarczające słuszne powody lub uzasadnienie ekonomiczne (niewspółpracujący eksporterzy z Argentyny)
(21) Dane dostarczone przez władze argentyńskie pokazują, że przywóz do Argentyny kształtek z żeliwa ciągliwego pochodzących z Brazylii znacząco zwiększył się w 2001 r., w tempie podobnym do tempa wzrostu wywozu z Argentyny do Wspólnoty w tym samym okresie.
Wobec braku współpracy można więc wywnioskować z równoległości tych tendencji, że przeznaczeniem przywozu z Brazylii do Argentyny nie był rynek argentyński, lecz był nim wywóz do Wspólnoty, a wniosek ten wzmacniają argentyńskie dane statystyczne dotyczące wywozu, udostępnione przez władze argentyńskie.
(22) Wobec braku współpracy i biorąc pod uwagę, że wyżej wymienione zastąpienie przywozu z Brazylii przywozem z Argentyny nastąpiło niezwłocznie po nałożeniu ceł antydumpingowych, należy wywnioskować, z braku innego wytłumaczenia, że zmiana w strukturze handlu wynikła bardziej z nałożenia cła niż z innego wystarczającego słusznego powodu lub uzasadnienia ekonomicznego, w rozumieniu art. 13 ust. 1 zdanie drugie podstawowego rozporządzenia.
(23) Z powodów wymienionych powyżej, wysnuć można uzasadniony wniosek, że zdecydowana większość wywozu kształtek z żeliwa ciągliwego z Brazylii do Argentyny była w Argentynie tylko przeładowywana w drodze do Wspólnoty.
5.
Podważenie skutków naprawczych cła pod względem cen i/lub ilości produktów podobnych (niewspółpracujący eksporterzy z Argentyny)
(24) Na podstawie danych z akapitu 19 jest oczywiste, że wyraźna ilościowa zmiana w strukturze przywozu wspólnotowego nastąpiła od chwili obciążenia środkami.
Istotnie, w 1999 r., przed obciążeniem środkami, wywóz do Wspólnoty kształtek z żeliwa ciągliwego pochodzących z Brazylii wynosił 4518 ton, według danych Eurostatu na poziomie CN.
Wywóz ten spadł do poziomu 3737 ton w 2000 r. i 15 ton w 2001 r.
W 2001 r. wywóz ten został zastąpiony wywozem niewspółpracujących eksporterów z Argentyny (wynoszącym 3087 ton).
Ta wyraźna zmiana w przepływach handlowych podważyła skutki naprawcze środków w kategoriach ilości przywożonych na rynek wspólnotowy.
(25) W odniesieniu do cen, i biorąc pod uwagę niski stopień współpracy, należało się uciec do najlepszych dostępnych dowodów, tzn. danych Eurostatu na poziomie CN.
Dane te ujawniły, że skorygowane ceny eksportowe z Argentyny były o około 5 % niższe od cen eksportowych wywozu brazylijskiego w pierwotnym dochodzeniu.
Tak więc należy założyć, że ceny eksportowe wywozu argentyńskiego są poniżej wykluczającego szkodę poziomu cen wspólnotowych, ustalonego w pierwotnym dochodzeniu.
(26) Dlatego też sformułowany zostaje wniosek, że przedmiotowy przywóz podważa skutki naprawcze cła zarówno pod względem ilości jak i cen.
6.
Dowody dumpingu w odniesieniu do wartości normalnych uprzednio ustalonych dla zbliżonych lub podobnych produktów (niewspółpracujący eksporterzy z Argentyny)
(27) W celu ustalenia, czy można znaleźć dowody dumpingu w odniesieniu do kształtek z żeliwa ciągliwego wywiezionych do Wspólnoty z Argentyny przez niewspółpracujących eksporterów w trakcie okresu dochodzenia, użyto danych dotyczących wywozu według Eurostatu na poziomie CN, na podstawie art. 18 podstawowego rozporządzenia.
Podejście oparte na danych dotyczących wywozu podanych przez Eurostat
(28) Zgodnie z art. 13 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, wartością normalną stosowaną w dochodzeniu w sprawie o obchodzenia przepisów jest wartość normalna ustalona podczas pierwotnego dochodzenia.
(29) W dochodzeniu pierwotnym wartość normalna dla Brazylii została ustalona dla poszczególnych rodzajów kształtek z żeliwa ciągliwego.
W obecnym dochodzeniu w sprawie obchodzenia przepisów ceny eksportowe zostały ustalone na podstawie danych Eurostatu, które nie dostarczają danych o cenach eksportowych poszczególnych rodzajów kształtek z żeliwa ciągliwego, lecz wyłącznie na tonę i dla kodu CN.
Wobec braku współpracy, do celów porównania tych cen eksportowych z wartością normalną ustaloną w pierwotnym dochodzeniu, oceniono przekrój produktów niewspółpracujących argentyńskich producentów/ eksporterów na podstawie przekroju produktów w sprzedaży na wywóz do Wspólnoty w pierwotnym dochodzeniu.
Uznano to porównanie za rozsądne, gdyż ustalono, że wywóz argentyński dostarczany był przez tego samego eksportera brazylijskiego, odpowiedzialnego za większość wywozu w pierwotnym dochodzeniu.
Tak więc ustalono średnią ważoną wartości normalnej na tonę w oparciu o przekrój produktów równoważny przekrojowi produktów w pierwotnym dochodzeniu.
(30) Do celów rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, poczyniono stosowne odliczenie w formie dostosowań dla różnic wpływających na cenę i porównywalność cen.
Dostosowania te zostały dokonane zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do transportu i ubezpieczenia i w oparciu o wywóz DEMA SA.
(31) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 podstawowego rozporządzenia, porównanie średniej ważonej wartości normalnych ze średnią ważoną cen eksportowych wyrażonych procentowo w stosunku do ceny CIF granica wspólnotowa ujawniło poziom dumpingu przekraczający 40 %.
C. WNIOSKI O WYŁĄCZENIE Z REJESTRACJI LUB ROZSZERZENIA CŁA
(32) Komisja otrzymała wnioski o wyłączenie z rejestracji i środków od dwóch argentyńskich producentów, Industrias Aguila Blanca SA i DEMA SA.
Jak stwierdzono w akapicie 11, tego pierwszego nie uznano za producenta współpracującego, a wniosek o wyłączenie nie został wzięty pod uwagę w niniejszym dochodzeniu.
(33) Rozporządzeniem (WE) nr 909/2003 Komisja zmieniła rozporządzenie wszczynające, w celu zaprzestania rejestracji przywozu kształtek z żeliwa ciągliwego przez spółkę argentyńską, co, do którego stwierdzono, że nie stanowi obejścia ceł antydumpingowych, mianowicie DEMA SA.
(34) Zgodnie z powyższymi ustaleniami, że w odniesieniu do tej spółki nie stwierdzono obchodzenia obowiązujących środków antydumpingowych, spółka ta powinna również zostać wyłączona z rozszerzenia przewidzianych środków.
D. ŚRODKI
(35) W świetle powyższych ustaleń dotyczących obchodzenia przepisów, w rozumieniu art. 13 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia podstawowego, obowiązujące środki antydumpingowe w odniesieniu do przewidzianego pochodzących z Brazylii powinny zostać rozszerzone na ten sam produkt wysyłany z Argentyny, niezależnie od tego, czy zgłoszony jako pochodzący z Argentyny czy nie, na podstawie art. 13 ust. 1 zdanie pierwsze podstawowego rozporządzenia, z wyjątkiem produktów wytwarzanych przez współpracującego producenta DEMA SA.
(36) Zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, które przewiduje, że rozszerzone środki powinny stosować się do zarejestrowanego przywozu od dnia rejestracji, należy pobierać cło antydumpingowe na przywóz wysłanych z Argentyny kształtek z żeliwa ciągliwego, które weszły do Wspólnoty na podstawie rejestracji nałożonej rozporządzeniem wszczynającym, z wyjątkiem tych kształtek z żeliwa ciągliwego, które wyprodukowała DEMA SA.
(37) Nierozszerzenie ceł na przywóz kształtek z żeliwa ciągliwego wysyłanych przez by DEMA SA zostało ustanowione na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia.
Nierozszerzenie to stosuje się więc wyłącznie do przywozu kształtek z żeliwa ciągliwego wysłanych z Argentyny i wyprodukowanej przez tę konkretną osobę prawną.
Przywożone kształtki z żeliwa ciągliwego wyprodukowane lub wysłane przez każdą inną spółkę niewymienioną wyraźnie w części wykonawczej niniejszego rozporządzenia z nazwy i z podaniem adresu, w tym podmioty powiązane z tymi wyraźnie wymienionymi, nie mogą korzystać z wyłączenia i podlegają tej samej stawce celnej, jaka została nałożona rozporządzeniem (WE) nr 1784/2000.
(38) Wszelkie zażalenia wnioskujące o zastosowanie wyłączenia z rozszerzenia ceł będą musiały być kierowane do Komisji, wraz z wszelkimi istotnymi informacjami, w szczególności co do zmiany działalności spółki powiązanej z produkcją lub sprzedażą na wywóz.
(39) Od eksporterów argentyńskich wnioskujących o wyłączenie na podstawie art. 13 ust. 4 podstawowego rozporządzenia wymagane będzie zazwyczaj wypełnienie kwestionariusza w celu umożliwienia Komisji ustalenia, czy wyłączenie może być uzasadnione, a Komisja przeprowadzać będzie też zazwyczaj wizytę weryfikacyjną na miejscu.
(40) W przypadku gdy wyłączenie zostałoby uznane za właściwe, Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, stosownie zmienia rozporządzenie poprzez uaktualnienie wykazu spółek korzystających z wyłączenia.
E. PROCEDURA
(41) Zainteresowane strony zostały poinformowane o podstawowych faktach i względach, na podstawie których Komisja zamierzała zaproponować rozszerzenie obowiązującego ostatecznego cła antydumpingowego i strony miały możliwość przedstawienia swoich uwag.
Nie wpłynął żaden sprzeciw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1784/2000 na przywóz gwintowanych rur i kształtek rurowych z żeliwa ciągliwego objętych kodem CN ex73071910, pochodzących z Brazylii, zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz takich samych gwintowanych rur i kształtek rurowych z żeliwa ciągliwego wysyłanych z Argentyny (niezależnie od tego, czy zgłoszonych jako pochodzące z Argentyny czy nie) (kody Taric 73071910*11 i 73071910*19, odpowiednio), z wyjątkiem wyprodukowanych przez DEMA SA, Av.
Pte.
Perón 3750, San Justo, Buenos Aires, Argentyna (dodatkowy kod Taric A438).
2. Cło rozszerzone ust. 1 niniejszego artykułu pobierane jest od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1693/2002 oraz art. 13 ust 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, z wyjątkiem wyprodukowanego przez DEMA SA, Av. Pte. Perón 3750, San Justo, Buenos Aires, Argentyna.
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
1.
Wnioski o wyłączenie z zakresu cła rozszerzonego na mocy art. 1 należy składać w formie pisemnej w jednym z urzędowych języków Wspólnoty i muszą być podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentowania wnioskodawcy.
Wniosek musi zostać przesłany na następujący adres:
Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
Biuro: J-79 05/17
B-1049 Bruksela
Faks (32 2) 295 65 05
Teleks COMEU B 21877
.
2.
Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zezwolić w drodze decyzji na wyłączenie przywozu, który nie stanowi obejścia cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem (WE) nr 1784/2000 z cła rozszerzonego na mocy art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Organom celnym poleca się niniejszym zaprzestanie rejestracji przywozu, ustanowionej zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1693/2002.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1029/2003
z dnia 16 czerwca 2003 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 739/2003 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, które są stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po badaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa) i charakteru pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) W celu kontrolowania pozostałości, co przewidziano we właściwym prawodawstwie wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny być zawsze ustalane również dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych, przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalne limity pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinna zostać dodana cypermetryna.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinny zostać dodane kwas acetylosalicylowy, DL-lizyna kwasu acetylosalicylowego, karbazalat wapniowy i acetylosalicylan sodu.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia powinien być przewidziany odpowiedni okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim przeprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą być konieczne w odniesieniu do zezwoleń na wprowadzanie do obrotu danych weterynaryjnych produktów leczniczych, które zostały przyznane zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1035/2003
z dnia 17 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1038/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 335/2003 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 z uwzględnieniem warunków przyznawania płatności obszarowych dla niektórych roślin uprawnych i określa warunki odłogowania.
(2) W ramach polityki Wspólnoty dla poprawy jakości, kwalifikowanie wnioskodawców do płatności obszarowych w odniesieniu do rzepaku i rzepiku jest ograniczone do tych, którzy stosują materiał siewny o określonej jakości wymienionych odmian.
W celu określenia kwalifikowanych odmian należy odnieść się do wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych ustanowionego dyrektywą Rady 2002/53/WE [5].
Zostanie określony termin na dalsze kwalifikowanie odmian usuniętych ze wspólnego katalogu.
(3) Nowe odmiany lnu uprawiane na włókno mogą zostać uznane jako kwalifikowane.
Powinny one zostać włączone do wykazu odmian kwalifikujących się w systemie wsparcia w załączniku XII do rozporządzenia (WE) nr 2316/1999.
(4) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2316/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie stosują politykę poprawy jakości w odniesieniu do rzepaku i rzepiku poprzez ograniczanie terenów kwalifikujących się do płatności obszarowych do terenów obsianych kwalifikowanym materiałem siewnym należącym do odmiany rzepiku i rzepaku dwuzerowego (00) zgłoszonej i wpisanej jako taka we wspólnym katalogu odmian gatunków roślin rolniczych, ustanowionym dyrektywą Rady 2002/53/WE [6] przed dokonaniem jakichkolwiek płatności.
W przypadku gdy odmiana została usunięta ze wspólnego katalogu, kwalifikuje się do dnia 30 czerwca trzeciego roku, który następuje po roku w którym została włączona.
Odmiany dwuzerowe obejmują odmiany produkujące materiał siewny o maksymalnej zawartości glukozynolanu 25 μmol/g przy wilgotności 9 %, zgodnie z metodą EN ISO 9167–1:1995, i o zawartości kwasu erukowego nieprzekraczającej 2 % całkowitej zawartości kwasów tłuszczowych, zgodnie z metodą EN ISO 5508:1995."
2) W pkt 1 załącznika XII dodaje się odmiany lnu "Alizée" oraz "Drakkar" uprawiane na włókno.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1040/2003
z dnia 11 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1255/97 w odniesieniu do miejsc postoju
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu oraz zmieniającą dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 91/628/EWG w trakcie transportu inwentarza żywego zwierzęta należy wyładować, zapewnić im odpoczynek, napoić i nakarmić w przewidzianych okresach czasu.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/97 z dnia 25 czerwca 1997 r. dotyczące kryteriów wspólnotowych dla miejsc postoju i zmieniające plan trasy określony w Załączniku do dyrektywy 91/628/EWG [3] przewiduje środki sanitarne dla zapobieżenia ewentualnemu rozprzestrzenieniu się chorób.
Ustanawia również obowiązek rejestrowania ruchu zwierząt.
(3) Wystąpienie niektórych ognisk pryszczycy stwierdzonych we Wspólnocie w 2001 r. związane było z przemieszaniem zwierząt w miejscach postoju.
Badanie tych ognisk ujawniło, że zlekceważono środki sanitarne i obowiązek rejestracji ruchu zwierząt.
(4) Decyzja Komisji 2001/327/WE [4] zawiesiła czasowo możliwość korzystania z miejsc postoju, aby zapobiec ewentualnemu rozszerzeniu się epidemii pryszczycy we Wspólnocie.
Ponieważ ten środek ma charakter tymczasowy, należy go zastąpić odpowiednimi środkami trwałymi.
(5) Korzystanie z miejsc postoju może stanowić ryzyko dla zdrowia zwierząt, w szczególności, gdy miejsca te nie są prowadzone w sposób właściwy z punktu widzenia zdrowia zwierząt.
W konsekwencji przepisy dotyczące zdrowia zwierząt stosowane w miejscach postoju powinny być wzmocnione w szczególności przez przepisy odnoszące się do oczyszczania i odkażania.
(6) W świetle zdobytego doświadczenia konieczne wydaje się także, aby przewidzieć, że w miejscach postoju mogą zatrzymać się jedynie zwierzęta, które spełniają wymogi zdrowotne Wspólnoty dotyczące gatunków, dla których miejsca postoju są zatwierdzone i, które po zakończonym przymusowym pobycie w jednym gospodarstwie przechodzą jedynie przez jedno zatwierdzone miejsce gromadzenia,
(7) Zgodnie z zasadą proporcjonalności dla osiągnięcia podstawowego celu ochrony stanu zdrowia zwierząt Wspólnoty niezbędne i właściwe jest, aby uchwalić przepisy dotyczące korzystania z miejsc postoju.
To rozporządzenie nie wykracza poza kwestie konieczne do osiągnięcia pożądanych celów, zgodnie z art. 5 ust. 3 Traktatu.
(8) Rozwój sytuacji zdrowotnej zwierząt Wspólnoty może wymagać dostosowania warunków, zgodnie z którymi używane są miejsca postoju.
Należy przewidzieć procedurę umożliwiającą przyjęcie przepisów technicznych rozporządzenia (WE) nr 1255/97 celem uwzględnienia sytuacji zdrowotnej zwierząt Wspólnoty.
(9) Należy przyjąć środki niezbędne do wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 1255/97 zgodnie z decyzją Rady nr 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą sposoby wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(10) Państwa Członkowskie powinny określić sankcje mające zastosowanie do naruszeń przepisów rozporządzenia (WE) nr 1255/97 i zapewnić ich wdrożenie.
Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(11) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1255/97,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym rozporządzenie (WE) nr 1255/97 zostaje zmienione w sposób następujący:
1) artykuł 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Właściwe władze wydają dla każdego miejsca postoju zatwierdzenie z numerem.
Zatwierdzenie to może być ograniczone do poszczególnych gatunków lub do niektórych kategorii zwierząt i stanu zdrowia.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o liście zatwierdzonych miejsc postoju i o wszelkich jej uaktualnieniach.
Państwa Członkowskie powiadomią także Komisję o szczegółowych rozwiązaniach dotyczących stosowania przepisów art. 4 ust. 2, a w szczególności o okresie wykorzystania jako miejsca postoju oraz o podwójnym celu zatwierdzonych pomieszczeń.
Komisja przedstawia te informację Państwom Członkowskim w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Miejsca postoju używane są wyłącznie dla celów przyjęcia, karmienia, pojenia, odpoczynku, pomieszczenia, opieki i ekspedycji przewożonych zwierząt.
2. Jednak, w drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie mogą także zatwierdzić jako miejsca postoju wszystkie pomieszczenia ośrodków zdefiniowanych w art. 2 pkt o dyrektywy 64/432/EWG i art. 2 pkt b3 dyrektywy 91/68/EWG z zastrzeżeniem, że są one zgodne niniejszego ust. 3 niniejszego artykułu oraz pkt A.4 załącznika I do niniejszego rozporządzenia przez cały okres funkcjonowania jako miejsc postoju.
3.
Zwierzęta mogą przebywać w tym samym czasie w miejscu postoju jedynie, gdy:
a) mają poświadczony ten sam stan zdrowia, wraz, w odpowiednich przypadkach, z dodatkową gwarancją wydaną zgodnie z przepisami aktów prawnych Wspólnoty; oraz
b) ich stan zdrowia jest poświadczony:
i) albo zgodnie z wymogami stosowanymi wobec kategorii zwierząt danego gatunku ustalonymi w przepisach weterynaryjnych aktów prawnych Wspólnoty podanych w załączniku A do dyrektywy 90/425/EWG;
Jeśli odpowiednie wymogi dotyczące zdrowia zwierząt nie przewidują inaczej, dodatkowa certyfikacja gwarantuje, że zwierzęta pozostają przez co najmniej 21 dni w jednym gospodarstwie lub przebywają od urodzenia w gospodarstwie pochodzenia, jeśli zwierzęta mają mniej niż 21 dni, przed wysyłką z tego gospodarstwa bezpośrednio lub w tranzycie przez jeden pojedynczy zatwierdzony ośrodek gromadny, a w przypadku owiec i kóz spełniają wymogi art. 4b ust. 4 dyrektywy nr 91/68/EWG; lub
ii) w przypadku bydła i świń przeznaczonych na wywóz do państwa trzeciego stosownie do art. 2 ust. 1 decyzji 93/444/EWG; [6]
c) należą do kategorii zwierząt, dla której miejsce postoju jest zatwierdzone.";
3) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
a) skreśla się punkt b);
b) punkt h) otrzymuje brzmienie:
"h) przekazuje właściwym władzom, w ciągu jednego dnia roboczego od opuszczenia partii zwierząt, informację podaną w punkcie C.7 załącznika I, prowadzi zapisy lub bazę danych tych informacji, przechowuje i posiada je do dyspozycji właściwych władz przez okres co najmniej trzech lat.";
4) Dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Wszelkie zmiany do załącznika I do niniejszego rozporządzenia, konieczne do dostosowania go do sytuacji zdrowotnej zwierząt są przyjmowane zgodnie z procedurą określonąw art. 17 dyrektywy 91/628/EWG.
Artykuł 6b
Państwa Członkowskie stosują przepisy art. 18 dyrektywy 91/628/EWG w w celu karania naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki niezbędne dla zapewnienia ich wykonania.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach najpóźniej do dnia 1 maja 2004 r. i będą ją powiadamiać bezzwłocznie o kolejnych zmianach mających na nie wpływ.";
5) Do części A załącznika I dodaje się:
"5.
Przed przyjęciem zwierząt, miejsca postoju:
a) rozpoczynają czynności oczyszczenia i odkażenia w ciągu 24 godzin po opuszczeniu wszystkich zwierząt w nich znajdujących się zgodnie z przepisami art. 4 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;
b) nie ma w nich zwierząt do czasu zakończenia czynności oczyszczenia i odkażenia zatwierdzonych przez urzędowego lekarza weterynarii.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1047/2003
z dnia 18 czerwca 2003 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 1899/97 ustanawiające zasady stosowania w sektorze mięsa drobiowego i jaj ustaleń objętych rozporządzeniami Rady (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000 oraz (WE) nr 2434/2000 i przewidujące środki przejściowe w odniesieniu do uzgodnień dotyczących pozwoleń na przywóz wprowadzonych przez to rozporządzenie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2003/286/WE z dnia 8 kwietnia 2003 r w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2003/298/WE z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Czeską z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [2], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2003/299/WE z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Słowacką z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [3], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzje 2003/286/WE, 2003/298/WE oraz 2003/299/WE przewidują bezpośrednie zarządzanie wprowadzaniem na terytorium Wspólnoty kontyngentów na niektóre produkty z sektora jaj pochodzące z Bułgarii, Republiki Czeskiej oraz odpowiednio Republiki Słowackiej, przywiezione z zastosowaniem obniżonej stawki celnej, oraz uchylają rozporządzenia Rady (WE) nr 2290/2000 [4], (WE) nr 2433/2000 [5] oraz (WE) nr 2434/2000 [6].
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1899/97 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 834/2003 [8], powinno w związku z tym zostać uchylone.
(3) Zgodnie z art. 878–898 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 z 9 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [9], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 881/2003 [10] następuje zwrot należności celnych przywozowych w odniesieniu do produktów z grupy 25 wymienionych w części C załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1899/97, przywożonych z zastosowaniem pozwoleń na przywóz od dnia 1 maja 2003 r.
(4) W celu ograniczenia potencjalnych problemów w handlu mogących wystąpić od dnia 1 maja 2003 r., z powodu równoległego istnienia dwóch procedur na przywóz jaj w skorupkach pochodzących z Republiki Czeskiej, w szczególności systemu pozwoleń na przywóz oraz swobodnego dostępu do rynku wspólnotowego, jak wprowadzono decyzją 2003/298/WE w odniesieniu do importerów powinno się unieważnić pozwolenia oraz zwolnić złożone zabezpieczenia.
(5) Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się od wejścia w życie protokołów zatwierdzonych decyzjami 2003/298/WE, 2003/299/WE oraz 2003/286/WE, z dniem 1 maja i odpowiednio 1 czerwca.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 1899/97 traci moc.
Artykuł 2
Jednakże pozwolenia na przywóz wydane na mocy rozporządzenia (WE) nr 1899/97 pozostają ważne do daty upływu ich ważności, ale najpóźniej do dnia 30 czerwca 2003.
Posiadacze pozwoleń na przywóz wydanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1899/97 na produkty z grupy 25 wymienione w części C załącznika I do tego rozporządzenia, którzy złożyli wnioski o te pozwolenia między dniem 1 a 7 marca 2003 r., do dnia 25 maja 2000 r. mogą wystąpić z wnioskami o unieważnienie tych pozwoleń oraz o zwolnienie zabezpieczeń.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1053/2003
z dnia 19 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie szybkich testów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i likwidowania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 260/2003 [2], w szczególności jego art. 23 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 podaje wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych dla TSE do celów tego rozporządzenia.
Grecja zmieniła swoje krajowe laboratorium referencyjne.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 podaje również wykaz szybkich testów zatwierdzonych do monitorowania TSE.
(3) Spółka wprowadzająca do obrotu jeden z szybkich testów zatwierdzonych do celów monitorowania TSE poinformowała Komisję o zamiarze wprowadzania testu do obrotu pod inną nazwą handlową,
(4) W swojej opinii z dni 6 i 7 marca 2003 r., Naukowy Komitet Sterujący zalecił włączenie dwóch nowych testów do wykazu szybkich testów zatwierdzonych do celów monitorowania gąbczastej encefalopatii bydła (BSE).
Producenci obu testów dostarczyli dane potwierdzające fakt, że ich test może być również użyty do celów monitorowania TSE u owiec.
(5) Aby zapewnić, że zatwierdzone szybkie testy zachowają po zatwierdzeniu ten sam poziom działania, należy przyjąć procedurę wprowadzania ewentualnych zmian do testu lub protokołu testu.
(6) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 999/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 maja 2003 roku
w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Użytkownicy danych statystycznych wyrażają rosnącą potrzebę harmonizacji w celu zapewnienia porównywalności danych na całym obszarze Unii Europejskiej.
Funkcjonowanie rynku międzynarodowego wymaga istnienia standardów statystycznych w celu zbierania, przekazywania oraz publikowania krajowych i Wspólnotowych danych statystycznych tak, aby wszystkie podmioty na danym rynku mogły otrzymać porównywalne dane statystyczne.
W tym kontekście, klasyfikacje są ważnym narzędziem dla zbierania, opracowania oraz rozpowszechniania danych statystycznych.
(2) Statystyki regionalne są kamieniem węgielnym Europejskiego Systemu Statystycznego.
Wykorzystuje się je dla wielu celów.
Od wielu lat europejskie statystyki regionalne opierają się na wspólnej klasyfikacji podziału regionalnego zwanej "Nomenklaturą Jednostek Terytorialnych dla Celów Statystycznych" (NUTS).
Obecnie istnieje potrzeba prawnego umocowania tej klasyfikacji podziału regionalnego jak również ustanowienia precyzyjnych zasad dla potrzeb przyszłych zmian w zakresie niniejszej klasyfikacji.
Klasyfikacja NUTS nie wyklucza istnienia innych dalszych podziałów i klasyfikacji.
(3) W związku z tym, wszystkie dane statystyczne Państw Członkowskich przekazywane do Komisji, w podziale na jednostki terytorialne, powinny w miarę możliwości uwzględniać klasyfikację NUTS.
(4) Analizując i udostępniając dane, Komisja powinna, w miarę możliwości, stosować klasyfikację NUTS dla wszystkich danych statystycznych klasyfikowanych według jednostek terytorialnych.
(5) W zależności od ich przeznaczenia na poziomie narodowym lub europejskim, niezbędne są różne poziomy statystyk regionalnych.
W europejskiej klasyfikacji podziału regionalnego NUTS należy przyjąć przynajmniej trzy hierarchiczne poziomy szczegółowości.
W razie potrzeby Państwa Członkowskie mogą przyjąć więcej poziomów szczegółowości klasyfikacji NUTS.
(6) Informacja na temat aktualnego terytorialnego układu regionu poziomu NUTS 3 jest niezbędna dla właściwego administrowania klasyfikacją NUTS, w związku z czym należy ją regularnie przedkładać Komisji.
(7) Określanie regionów wymaga stosowania obiektywnych kryteriów zapewniających bezstronność przy kompilowaniu i korzystaniu z danych statystyk regionalnych.
(8) Użytkownicy statystyk regionalnych potrzebują stabilności nomenklatury w czasie.
Dlatego też, klasyfikacja NUTS nie powinna ulegać zmianie zbyt często.
Samo istnienie rozporządzenia zapewni zwiększoną trwałość zasad.
(9) Porównywalność danych statystyk regionalnych wymaga, aby regiony można było ze sobą porównać pod względem stanu zaludnienia.
W tym celu zmiany klasyfikacji NUTS powinny doprowadzić do ujednolicenia struktury regionalnej pod względem wielkości zaludnienia.
(10) Należy uwzględniać rzeczywistą polityczną, administracyjną i instytucjonalną sytuację.
Jednostki nie administracyjne muszą odzwierciedlać uwarunkowania ekonomiczne, społeczne, historyczne, kulturowe, geograficzne lub środowiskowe.
(11) Konieczne jest odniesienie do definicji "ludności", na której oparta jest klasyfikacja.
(12) Klasyfikacja NUTS ogranicza się do gospodarczego terytorium Państw Członkowskich i nie obejmuje w pełni całości obszaru, o którym mowa w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Wykorzystanie jej w celach Wspólnoty będzie zatem wymagać odrębnej oceny w każdym przypadku.
Zgodnie z definicją przyjętą w Decyzji Komisji 91/450/EWG [5], w skład terytorium gospodarczego każdego z państw wchodzą obszary eksterytorialne regionów, na które składają się części terytorium gospodarczego, których nie można przyłączyć do danego regionu (przestrzeń powietrzna, wody terytorialne oraz szelf kontynentalny, enklawy terytorialne, a w szczególności ambasady, konsulaty, bazy wojskowe oraz złoża ropy, gazu ziemnego itp. na wodach międzynarodowych, poza szelfem kontynentalnym, eksploatowane przez jednostki rezydenta).
Konieczne jest aby klasyfikacja NUTS umożliwiała również prowadzenie statystyk dla takiego obszaru eksterytorialnego.
(13) Zmiany do klasyfikacji NUTS będą wymagać ścisłych konsultacji z Państwami Członkowskimi.
(14) Ze względu na to, że cel proponowanego działania, czyli harmonizacji statystyk regionalnych, nie może być w wystarczającym stopniu zrealizowany przez Państwa Członkowskie, a może być pełniej zrealizowany na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości zawartymi w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności zdefiniowaną w tym samym artykule, niniejsze Rozporządzenie nie wykracza poza to, co konieczne jest dla osiągnięcia tego celu.
(15) Klasyfikacja NUTS przedstawiona w niniejszym rozporządzeniu powinna zastąpić "Nomenklaturę Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS)" ustalaną doraźnie przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich we współpracy z krajowymi instytutami statystyk.
W rezultacie, wszystkie odniesienia aktów Wspólnotowych do "Nomenklatury Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS)" należy obecnie rozumieć jako odnoszące się do klasyfikacji NUTS przedstawionej w niniejszym rozporządzeniu.
(16) Rozporządzenie Rady (WE) Nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 roku w sprawie statystyk Wspólnoty [6] stanowi podstawę odniesienia dla przepisów zawartych w niniejszym rozporządzeniu.
(17) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 roku, ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(18) Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [8] zgodnie z art. 3 wspomnianej decyzji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot rozporządzenia
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie wspólnej klasyfikacji jednostek terytorialnych, dalej zwanych "NUTS", aby zapewnić zbieranie, opracowanie i rozpowszechnianie na obszarze Wspólnoty porównywalnych danych statystyk regionalnych.
2.
Klasyfikacja NUTS przedstawiona w załączniku I zastępuje "Nomenklaturę Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS)" ustanowioną przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich we współpracy z krajowymi instytutami statystyki Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Struktura
1.
Klasyfikacja NUTS dokonuje podziału obszaru ekonomicznego Państw Członkowskich określonego w decyzji Komisji 91/450/EWG na jednostki terytorialne.
Każdej jednostce terytorialnej zostaje przypisany określony kod i nazwa.
2.
Klasyfikacja NUTS jest hierarchiczna – dzieli każde Państwo Członkowskie na jednostki terytorialne poziomu NUTS 1, z których każdy dzieli się na jednostki terytorialne poziomu NUTS 2, a te z kolei dzielą się na jednostki terytorialne poziomu NUTS 3.
3.
Dana jednostka terytorialna może jednak reprezentować kilka poziomów NUTS.
4.
Na tym samym poziomie NUTS dwie różne jednostki terytorialne w tym samym Państwie Członkowskim nie mogą być identyfikowane według tej samej nazwy.
Jeżeli dwie jednostki terytorialne w różnych Państwach Członkowskich mają taką samą nazwę, do nazw jednostek terytorialnych dodaje się symbol kraju.
5.
Każde Państwo Członkowskie może przyjąć kolejne hierarchiczne szczeble szczegółowości dla dalszego podziału poziomu NUTS 3.
Po konsultacjach z Państwami Członkowskimi, w ciągu dwóch lat od wejścia niniejszego Rozporządzenia w życie, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oświadczenie dotyczące zasadności ustanowienia ogólnoeuropejskich zasad tworzenia bardziej szczegółowych szczebli klasyfikacji NUTS.
Artykuł 3
Kryteria klasyfikacji
1.
Jednostki administracyjne istniejące w ramach Państw Członkowskich stanowią pierwsze kryterium stosowane dla określenia jednostek terytorialnych.
W tym celu "jednostka administracyjna" oznacza obszar geograficzny z władzami administracyjnymi uprawnionymi do podejmowania decyzji administracyjnych i politycznych dla tego obszaru w obrębie prawnych i instytucjonalnych ram Państwa Członkowskiego.
2.
W celu ustanowienia odpowiedniego poziomu NUTS, który ma objąć konkretną klasę jednostek administracyjnych w Państwie Członkowskim, średnia wielkość tej klasy jednostek administracyjnych w Państwie Członkowskim będzie się mieścić w następujących granicach stanu ludności:
Poziom _BAR_ Dolna granica _BAR_ Górna granica _BAR_
NUTS 1 _BAR_ 3 miliony _BAR_ 7 milionów _BAR_
NUTS 2 _BAR_ 800000 _BAR_ 3 miliony _BAR_
NUTS 3 _BAR_ 150000 _BAR_ 800000 _BAR_
W przypadku gdy stan ludności całego Państwa Członkowskiego jest niższy niż dolna granica danego poziomu NUTS, całe Państwo Członkowskie traktowane jest jako jedna jednostka terytorialna NUTS na tym poziomie.
3.
Na potrzeby niniejszego rozporządzenia przyjmuje się, że ludność danej jednostki terytorialnej składa się z osób, które zwykle w niej zamieszkują.
4.
Istniejące jednostki administracyjne wykorzystywane dla klasyfikacji NUTS przedstawiono w załączniku II.
Zmiany do załącznika II mogą być przyjęte zgodnie z procedurą wykonawczą, o której mowa w art. 7 ust. 2.
5.
Jeżeli dla danego poziomu NUTS nie istnieją w Państwie Członkowskim jednostki administracyjne o właściwej skali wielkości, które odpowiadają kryteriom wymienionym w ust. 2, to ten poziom NUTS tworzy się, łącząc ze sobą odpowiednią liczbę istniejących mniejszych, przylegających jednostek administracyjnych.
Przy łączeniu uwzględnia się kryteria geograficzne, społeczno-ekonomiczne, historyczne, kulturowe lub uwarunkowania środowiska naturalnego.
Połączone jednostki nazywa się "jednostkami nieadministracyjnymi".
Wielkość jednostek nieadministracyjnych w Państwie Członkowskim dla danego poziomu NUTS mieści się w granicach stanu zaludnienia, o których mowa w ust. 2.
Zgodnie z procedurą wykonawczą, o której mowa w art. 7 ust. 2, poszczególne jednostki nieadministracyjne mogą odbiegać od tych przedziałów z powodu szczególnych geograficznych, społeczno-ekonomicznych, historycznych, kulturowych lub środowiskowych uwarunkowań, co szczególnie dotyczy wysp i regionów najbardziej oddalonych.
Artykuł 4
Elementy składowe NUTS
1.
W ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja – po konsultacji z Państwami Członkowskimi – opublikuje elementy składowe każdej jednostki terytorialnej poziomu NUTS 3 pod względem mniejszych jednostek administracyjnych, zgodnie z treścią załącznika III, w oparciu o dane przekazane przez Państwa Członkowskie.
Zmiany do załącznika III będą przyjmowane zgodnie z procedurą wykonawczą, o której mowa w art. 7 ust. 2.
2.
W ciągu pierwszych sześciu miesięcy każdego roku Państwa Członkowskie przekażą wszystkie zmiany elementów składowych za poprzedni rok, które mogą mieć wpływ na granice jednostek poziomu NUTS 3, w postaci danych elektronicznych, w formacie wymaganym przez Komisję.
Artykuł 5
Zmiany w zakresie NUTS
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję:
a) o wszelkich modyfikacjach w zakresie istniejących jednostek administracyjnych, mogących mieć wpływ na klasyfikację NUTS, zgodnie z brzmieniem załącznika I lub postanowień załączników II i III,
b) o wszelkich innych zmianach na poziomie kraju, mogących wpłynąć na klasyfikację NUTS, zgodnie z kryteriami klasyfikacji, o których mowa w art. 3.
2.
Zmiany granic jednostek na poziomie NUTS 3 wynikające ze zmian w mniejszych jednostkach administracyjnych, o których mowa w załączniku III:
a) nie są uznawane za zmiany w klasyfikacji NUTS, o ile oznaczają przeniesienie liczby ludności, równej lub mniejszej jednemu procentowi terytorialnych jednostek poziomu NUTS 3, których to dotyczy,
b) są uznawane za zmiany klasyfikacji NUTS, zgodnie z paragrafem 3 niniejszego artykułu, o ile oznaczają przeniesienie więcej niż jednego procenta ludności jednostek terytorialnych NUTS 3, których to dotyczy.
3.
Zmiany do klasyfikacji NUTS w odniesieniu do jednostek nieadministracyjnych Państwa Członkowskiego, o których mowa w art. 3 ust. 5, mogą być dokonane, jeśli na danym poziomie klasyfikacji NUTS zmiana taka zmniejsza standardowe odchylenia wielkości pod względem stanu zaludnienia we wszystkich jednostkach terytorialnych Unii Europejskiej.
4.
Zmiany w klasyfikacji NUTS są przyjmowane w drugiej połowie roku kalendarzowego zgodnie procedurą wykonawczą, o której mowa w art. 7 ust. 2, nie częściej jednak niż co trzy lata, na podstawie kryteriów zdefiniowanych w art. 3.
Niemniej w przypadku znaczącej reorganizacji struktury administracyjnej Państwa Członkowskiego, zmiany w klasyfikacji NUTS mogą być wprowadzane w odstępach krótszych niż trzy lata.
Środki wykonawcze Komisji, o których mowa w pierwszym akapicie, dotyczące przekazywania danych do Komisji, wchodzą w życie 1 stycznia w drugim roku po ich uchwaleniu.
5.
Po przyjęciu zmiany w klasyfikacji NUTS, dane Państwo Członkowskie przekaże Komisji szereg czasowy dla nowego podziału regionalnego w celu zastąpienia przekazanych wcześniej danych.
Lista szeregu czasowego oraz jego długość będą określone zgodnie z procedurą wykonawczą, o której mowa w art. 7 ust. 2, biorąc pod uwagę możliwość ich dostarczenia.
Szeregi czasowe należy przekazać w okresie dwóch lat od daty wprowadzenia zmiany w klasyfikacji NUTS.
Artykuł 6
Zarządzanie
Komisja podejmie niezbędne środki, aby zapewnić konsekwentne zarządzanie klasyfikacją NUTS.
W szczególności takie środki mogą obejmować:
a) sporządzanie i aktualizację not wyjaśniających na temat NUTS,
b) analizę problemów pojawiających się z tytułu wdrożenia NUTS w klasyfikacjach jednostek terytorialnych Państw Członkowskich.
Artykuł 7
Procedura
1.
Komisję wspomaga Komitet ds. Programu Statystycznego, powołany na mocy artykułu 1 decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom (zwany dalej Komitetem).
2.
Tam gdzie powołano się na niniejszy ustęp, zastosowanie mają art. 5 i 7 Decyzji 1999/468/WE, zgodnie z art. 8 tego dokumentu.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 Decyzji Rady 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje regulamin.
Artykuł 8
Sprawozdawczość
Po upływie trzech lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z jego wykonania.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1075/2003
z dnia 23 czerwca 2003 r.
ustalające współczynniki ważenia, które mają być stosowane przy obliczaniu wspólnotowych cen rynkowych na tusze wieprzowe w roku gospodarczym 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1365/2000 [2] w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnotowa cena rynkowa na tusze wieprzowe, określona w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, musi zostać ustanowiona w drodze ważenia cen zanotowanych w każdym Państwie Członkowskim przez współczynniki wyrażające stosunkowe rozmiary pogłowia trzody chlewnej każdego Państwa Członkowskiego.
(2) Współczynniki te powinny zostać ustalone na podstawie pogłowia trzody chlewnej liczonego na początku grudnia każdego roku zgodnie z dyrektywą Rady 93/23/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji świń [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/77/WE [4].
(3) W wyniku spisu z grudnia 2002 r., powinny zostać ustalone nowe współczynniki ważenia na rok gospodarczy 2003/2004, a rozporządzenie Komisji (WE) nr 903/2002 powinno zostać uchylone [5].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Współczynniki ważenia określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 mają wartość określoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 903/2002 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1078/2003
z dnia 16 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2505/96 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2505/96 z dnia 20 grudnia 1996 r., otwierającego i ustalającego zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe [2], wspólnotowe kontyngenty taryfowe na niektóre produkty rolne i przemysłowe zostały otwarte.
Wspólnotowy popyt na przedmiotowe produkty powinien zostać zaspokojony na najkorzystniejszych warunkach; dlatego też wspólnotowe kontyngenty taryfowe o obniżonej lub zerowej stawce celnej powinny zostać otwarte na odpowiednie ilości oraz rozszerzone lub zakończone w przypadku niektórych obowiązujących kontyngentów taryfowych, przy jednoczesnym uniknięciu jakichkolwiek zakłóceń na rynkach tych produktów.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2505/96 należy odpowiednio zmienić.
(3) Uwzględniając gospodarcze znaczenie niniejszego rozporządzenia, konieczne jest powołanie się na względy pilności, przewidziane w pkt I.3 Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie roli parlamentów krajowych w Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 lipca 2003 r. kontyngenty taryfowe wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenie dodaje się do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96.
Artykuł 2
Niniejszym wprowadza się następujące zmiany w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96, w odniesieniu do okresu obowiązywania kontyngentów od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2003:
- wielkość kontyngentu taryfowego 09 2902 ustala na 20000 sztuk,
- wielkość kontyngentu taryfowego 09 2935 ustala na 120000 ton.
Artykuł 3
Niniejszym wprowadza się następujące zmiany w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 2505/9 w odniesieniu do okresu obowiązywania kontyngentów od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r.:
- wielkość kontyngentu taryfowego 09 2904 ustala na 8500 sztuk,
- wielkość kontyngentu taryfowego 09 2985 ustala na 400000 sztuk.
Artykuł 4
Okres obowiązywania kontyngentu taryfowego 09.2867, który został podany w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96, przedłuża się do dnia 31 grudnia 2003 r.
Artykuł 5
Okres obowiązywania kontyngentu taryfowego 09.2991, który został podany w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96, zostanie zakończony dnia 30 czerwca 2003 r.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1082/2003
z dnia 23 czerwca 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady w celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie minimalnego poziomu kontroli przeprowadzanych w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat o utworzeniu Wspólnoty Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. o utworzeniu systemu identyfikacji i rejestracji bydła oraz oznakowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz unieważnieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 [1], w szczególności jego art. 10 lit.d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2630/97 z dnia 29 grudnia 1997r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 w sprawie minimalnego poziomu kontroli przeprowadzonych w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła [2], było w znacznym stopniu wielokrotnie zmieniane [3].
W interesie jasności i racjonalności rzeczone rozporządzenie powinno być skodyfikowane.
(2) Niezbędne jest zdefiniowanie minimalnego poziomu kontroli przeprowadzanych w celu zapewnienia odpowiedniego wdrożenia systemu identyfikacji i rejestracji bydła.
(3) Właściwe urzędy każdego Państwa Członkowskiego powinny przeprowadzać kontrole opierając się na analizie ryzyka.
Analiza ryzyka powinna uwzględniać wszystkie istotne elementy, a w szczególności względy zdrowotne ludzi i zwierząt.
(4) W zasadzie wszystkie zwierzęta w gospodarstwie powinny być objęte tą kontrolą.
Jednak, gdy ze względów praktycznych nie można zebrać zwierząt w gospodarstwie w ciągu 48 godzin, właściwe władze mogą przewidzieć odpowiedni system pobierania próbek.
(5) Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego powinny przeprowadzać kontrole na miejscu, które generalnie powinny być niezapowiedziane zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. o utworzeniu systemu zintegrowanej administracji i kontroli dla niektórych planów pomocy [4], zmienionego w drodze Rozporządzenia Komisji (WE) nr 495/2001 [5].
(6) Państwa Członkowskie powinny corocznie sporządzać raport dla Komisji z podaniem szczegółowych informacji na temat wdrożenia kontroli.
(7) Komisja powinna dostarczyć Państwom Członkowskim wzór tego raportu.
(8) Środki przewidziane w niniejszym Rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Kontrole przewidziane w systemie identyfikacji i rejestracji bydła są co najmniej zgodne z minimalnymi wymogami podanymi w art. 2-5.
Artykuł 2
1.
W każdym Państwie Członkowskim właściwe władze wprowadzą kontrole na miejscu, które mogą być przeprowadzane łącznie z innymi kontrolami przewidzianymi prawodawstwo wspólnotowe.
Kontrole te będą każdego roku obejmowały co najmniej 10 % gospodarstw znajdujących się na terytorium każdego Państwa Członkowskiego.
Ta minimalna norma kontroli zostanie natychmiast zwiększona, gdy zostanie ustalone, że prawo wspólnotowe nie jest przestrzegane.
2.
Odstępując od przepisów ustępu1 w przypadku gdy Państwo Członkowskie ma odpowiednią w pełni funkcjonującą bazę danych zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, która zapewnia możliwość skutecznego wzajemnego sprawdzania, można przewidzieć normę 5 %.
3.
Wybór gospodarstw, które są objęte kontrolą przez właściwe władze, dokonywany jest na podstawie analizy ryzyka.
4.
Analiza ryzyka każdego gospodarstwa uwzględnia w szczególności co następuje:
a) liczbę zwierząt w gospodarstwie, co obejmuje dane szczegółowe wszystkich zwierząt znajdujących się i zidentyfikowanych w gospodarstwie;
b) względy zdrowotne ludzi i zwierząt, a w szczególności wystąpienie w przeszłości ognisk zapalnych chorób;
c) kwotę rocznej premii dla bydła, o którą gospodarstwo się domaga lub, która jest wypłacana dla gospodarstwa w porównaniu z kwotą wypłaconą w poprzednim roku;
d) istotne zmiany w porównaniu z sytuacją w latach wcześniejszych;
e) wyniki kontroli przeprowadzonych we wcześniejszych latach, a w szczególności:
i) prowadzenie w sposób odpowiedni rejestru w gospodarstwie zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2629/97 [6];
ii) prowadzenie w sposób odpowiedni paszportów zwierząt znajdujących się obecnie w gospodarstwie zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2629/97;
f) przekazywanie w sposób odpowiedni danych do właściwych władz;
g) inne kryteria, które Państwa Członkowskie określą.
5.
Z każdej kontroli jest sporządzany raport w formie znormalizowanej na poziomie krajowym, podający rezultaty kontroli oraz wszelkie nie zadawalające spostrzeżenia, powód kontroli oraz osoby biorące w niej udział.
Przechowujący raport lub jego przedstawiciel podpisze raport oraz w odpowiednich przypadkach przedstawi swe uwagi odnośnie do jego treści.
6.
Kopie raportu, o którym mowa w ust. 5, będą w przypadkach naruszenia postanowień rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 przesłane bezzwłocznie właściwym władzom odpowiedzialnym za wdrożenie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 [7].
Artykuł 3
1.
Kontrola powinna obejmować zwierzęta w gospodarstwie, które objęte są identyfikacją na mocy postanowień rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
2.
Odstępując od postanowień ustępu 1, gdy ze względów praktycznych nie można zebrać zwierząt w gospodarstwie w ciągu 48 godzin, właściwe władze przewidują odpowiedni system pobierania próbek z zastrzeżeniem, że zapewniony jest rzetelny poziom kontroli.
Artykuł 4
Kontrole na miejscu są w zasadzie niezapowiedziane.
W przypadku przekazania wcześniejszego ostrzeżenia o kontroli, ostrzeżenie to ograniczać się będzie do niezbędnego minimum i jako zasada ogólna nie przekracza 48 godzin.
Artykuł 5
1.
Każde Państwo Członkowskie sporządza roczny raport dla Komisji, przekazywany co roku do dnia 1 lipca, w którym są podane następujące informacje:
a) liczba gospodarstw w danym Państwie Członkowskim;
b) liczba kontroli przeprowadzonych z mocy art. 2;
c) liczba zwierząt, które poddano kontroli;
d) stwierdzone naruszenia;
e) sankcje nałożone zgodnie z art. 22 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1 są przekazywane do Komisji zgodnie ze wzorem podanym w zał. I.
Artykuł 6
Rozporządzenie (WE) nr 2630/97 traci moc.
Powoływanie się na unieważnione Rozporządzenie rozumie się jako powołanie na niniejsze rozporządzenie i jest odczytywane zgodnie z tabelą korelacyjną podaną w zał. III.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20 dnia po jego ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1084/2003
z dnia 3 czerwca 2003 r.
dotyczące badania zmian w warunkach pozwoleń na dopuszczenie do obrotu dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i weterynaryjnych produktów leczniczych, udzielonych przez właściwy organ Państwa Członkowskiego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [1], w szczególności jej art. 35 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2], w szczególności jej art. 39 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle praktycznego doświadczenia w stosowaniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 541/95 z dnia 10 marca 1995 r. dotyczącego badania zmian w warunkach pozwoleń na dopuszczenie do obrotu udzielonych przez właściwy organ Państwa Członkowskiego [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1146/98 [4], właściwe jest uproszczenie procedur różnicujących warunki pozwoleń na dopuszczenie do obrotu.
(2) Dlatego też niektóre procedury ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 541/95 powinny być dostosowane, jednakże bez odejścia od zasad ogólnych, na jakich oparte są te procedury.
(3) W konsekwencji przyjęcia dyrektyw 2001/82/WE i 2001/83/WE, które skodyfikowały prawodawstwo wspólnotowe, odpowiednio w obszarze weterynaryjnych produktów leczniczych i produktów leczniczych stosowanych u ludzi, odniesienia do przepisów tego prawodawstwa powinny być uaktualnione.
(4) Niniejsze rozporządzenie powinno być dalej stosowane w odniesieniu do analizy wniosków o zmiany w warunkach pozwolenia na dopuszczenie do obrotu udzielonych zgodnie z dyrektywą Rady 87/22/EWG [5] uchyloną dyrektywą 93/41/EWG [6].
(5) Właściwe jest wprowadzenie uproszczonej i szybkiej procedury zgłoszenia dla umożliwienia wprowadzania niektórych niewielkich zmian, nieoddziałujących na zatwierdzoną jakość, bezpieczeństwo lub skuteczność produktu, bez wcześniejszej oceny przez Państwo Członkowskie odniesienia.
Jednakże dla innych rodzajów niewielkich zmian ocena przedłożonej dokumentacji przez Państwo Członkowskie odniesienia powinna być w dalszym ciągu wymagana.
(6) W przypadku gdy procedura oceny jest utrzymana, Państwo Członkowskie odniesienia powinno dokonać oceny dokumentacji w imieniu wszystkich zainteresowanych Państw Członkowskich w celu uniknięcia powtarzania tej samej pracy.
(7) Różne rodzaje niewielkich zmian zostaną sklasyfikowane zgodnie z warunkami, które mają być spełnione w celu ustalenia stosowanej procedury; w szczególności konieczne jest podanie precyzyjnej definicji rodzaju niewielkich zmian, dla których wcześniejsza ocena nie jest konieczna.
(8) Konieczne jest wyjaśnienie definicji "rozszerzenia" pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, jakkolwiek w dalszym ciągu powinno być możliwe przedkładanie oddzielnego, pełnego wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, który został już dopuszczony, ale pod inną nazwą i z różnym streszczeniem charakterystyki produktu.
(9) Uznaje się za właściwe upoważnienie właściwego organu Państwa Członkowskiego odniesienia do skrócenia okresu oceny w przypadkach pilnych lub przedłużenia go w przypadku istotnych zmian obejmujących znaczące zmiany.
(10) Należy sprecyzować ramy czasowe dla procedur, jakie mają być stosowane w sytuacji, gdy właściwy organ nałoży pilne ograniczenia dotyczące bezpieczeństwa.
(11) Powinny zostać wprowadzone dalsze wyjaśnienia w zakresie zmian streszczenia charakterystyki produktu, etykietowania, ulotki/wkładki do opakowania; jednakże procedury ustanowione w niniejszym rozporządzeniu nie powinny być stosowane do zmian w etykietowaniu lub w odniesieniu do ulotek/wkładek do opakowania, które nie wynikają ze zmian w streszczeniu charakterystyki produktu.
(12) Dla jasności właściwe jest zastąpienie rozporządzenia (WE) nr 541/95.
(13) Przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi oraz Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedurę badania zgłoszeń i wniosków dotyczących zmian w warunkach pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych, które zostały rozpatrzone w zakresie stosowania dyrektywy 87/22/EWG, produktów leczniczych korzystających z procedury wzajemnego uznawania określonej w art. 17, 18 i art. 28 ust. 4 dyrektywy Rady 2001/83/WE lub art. 21, 22 i art. 32 ust. 4 dyrektywy Rady 2001/82/WE oraz produktów leczniczych, dla których istniało odniesienie do procedur określonych w art. 32, 33 i 34 dyrektywy 2001/83/WE lub art. 36, 37 i 38 dyrektywy 2001/82/WE.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do:
a) rozszerzeń pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, które spełniają warunki wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
b) przeniesienia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na nowego posiadacza;
c) zmian maksymalnego limitu pozostałości zdefiniowanego w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 [7].
Rozszerzenia określone w akapicie pierwszym lit. a) są oceniane zgodnie z procedurami określonymi w art. 17 dyrektywy 2001/83/WE i w art. 21 dyrektywy 2001/82/WE.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. "Zmiana w warunkach pozwolenia na dopuszczenie do obrotu" oznacza:
a) w przypadku produktów leczniczych stosowanych u ludzi: zmianę w treści dokumentów określoną w art. 8-12 dyrektywy 2001/83/WE;
b) w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych: zmianę w treści dokumentów określoną w art. 12-15 dyrektywy 2001/82/WE.
2. "Niewielka zmiana" typu IA lub typu IB oznacza zmiany wymienione w niniejszym załączniku I spełniające warunki tam określone.
3. "Istotna zmiana" typu II oznacza zmianę, której nie można uznać za niewielką zmianę, lub rozszerzenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
4. "Państwo Członkowskie odniesienia" oznacza Państwo Członkowskie, które sporządziło sprawozdanie oceniające dla określonego produktu leczniczego, służące jako podstawa procedur wspólnotowych określonych w art. 1 niniejszego rozporządzenia lub — alternatywnie — Państwo Członkowskie wybrane w tym celu przez posiadacza zezwolenia na dopuszczenie do obrotu, w celu stosowania niniejszego rozporządzenia.
5. "Pilne ograniczenia wynikające z bezpieczeństwa" oznaczają przejściowe zmiany wynikające z nowych informacji mających znaczenie dla bezpiecznego stosowania produktu leczniczego, będących konsekwencją informacji o produkcie, dotyczących w szczególności jednego lub więcej z punktów w streszczeniu charakterystyki produktu: wskazania, dawkowanie, przeciwwskazania, ostrzeżenia, gatunki docelowe i okresy wycofywania.
Artykuł 4
Procedura powiadamiania o mniejszych zmianach typu IA
1.
W odniesieniu do niewielkich zmian typu IA posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (zwany dalej "posiadaczem") przedkłada właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym produkt leczniczy został dopuszczony, zgłoszenie, załączając:
a) wszystkie konieczne dokumenty, włączając w to dokumenty zmienione w wyniku wprowadzenia zmian;
b) wykaz zainteresowanych Państw Członkowskich i wskazanie Państwa Członkowskiego odniesienia dla produktu leczniczego będącego przedmiotem zgłoszenia;
c) odpowiednią opłatę określoną stosowanymi przepisami krajowymi w zainteresowanych Państwach Członkowskich.
2.
Zgłoszenie dotyczy jedynie jednej zmiany typu IA.
Jeżeli kilka zmian typu IA ma być dokonane w warunkach pojedynczego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, to dołącza się oddzielne zgłoszenie w odniesieniu do każdej zmiany typu IA, której dotyczy wniosek; każde takie zgłoszenie musi także zawierać odniesienie do innych zgłoszeń.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, gdy zmiana typu IA w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu prowadzi do następczych zmian typu IA, pojedyncze zgłoszenie może obejmować wszystkie takie zmiany następcze.
To pojedyncze zgłoszenie musi zawierać opis zależności między tymi następczymi zmianami typu IA.
4.
Jeżeli zmiana wymaga następczej korekty streszczenia charakterystyki produktu, etykietowania i ulotek/wkładek do opakowania, to działania te są traktowane jako część tej zmiany.
5.
Jeżeli zgłoszenie spełnia wymagania określone w ust. 1-4, wówczas właściwy organ Państwa Członkowskiego potwierdza w ciągu 14 dni od otrzymania zgłoszenia ważność tego zgłoszenia i odpowiednio informuje inne właściwe organy i posiadacza.
Każdy właściwy zainteresowany organ dokona, w miarę potrzeby, aktualizacji pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, udzielonego na podstawie art. 6 dyrektywy 2001/83/WE lub art. 5 dyrektywy 2001/82/WE.
Artykuł 5
Procedura powiadamiania o mniejszych zmianach typu IB
1.
W odniesieniu do niewielkich zmian typu IB posiadacz przedkłada właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym produkt leczniczy został dopuszczony, zgłoszenie, załączając:
a) wszystkie niezbędne dokumenty, włączając w to dokumenty zmienione w wyniku zróżnicowania;
b) wykaz zainteresowanych Państw Członkowskich i wskazanie Państwa Członkowskiego odniesienia dla produktu leczniczego będącego przedmiotem zgłoszenia;
c) odpowiednią opłatę przewidzianą stosowanymi przepisami krajowymi w zainteresowanych Państwach Członkowskich.
2.
Zgłoszenie może dotyczyć jedynie jednej zmiany typu IB.
Jeżeli kilka zmian typu IB ma być dokonane w warunkach pojedynczego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, to dołącza się oddzielne zgłoszenie w odniesieniu do każdej zmiany typu IB, której dotyczy wniosek; każde takie zgłoszenie musi także zawierać odniesienie do innych zgłoszeń.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, gdy zmiana typu IB w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu prowadzi do następczych zmian typu IA lub IB, pojedyncze zgłoszenie typu IB może obejmować wszystkie takie zmiany następcze.
To pojedyncze zgłoszenie musi zawierać opis zależności między tymi następczymi zmianami typu I.
4.
Jeżeli zmiana wymaga następczej korekty streszczenia charakterystyki produktu, etykietowania i ulotek/wkładek do opakowania, to działania te są traktowane jako część tej zmiany.
5.
Jeżeli zgłoszenie spełnia wymagania określone w ust. 1-4, właściwy organ Państwa Członkowskiego potwierdza otrzymanie ważnego zgłoszenia i uruchamia procedurę określoną w ust. 6-11.
6.
Jeżeli w ciągu 30 dni od daty potwierdzenia otrzymania ważnego zgłoszenia właściwy organ Państwa Członkowskiego nie wyśle do posiadacza swej opinii przewidzianej w ust. 8, zmianę, o którą występował, uważa się za przyjętą przez wszystkie właściwe organy Państw Członkowskich.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia informuje pozostałe właściwe organy Państw Członkowskich o tym fakcie.
7.
Każdy właściwy organ dokonuje, w miarę potrzeby, aktualizacji pozwoleń na dopuszczenie do obrotu udzielonych na podstawie art. 6 dyrektywy 2001/83/WE lub art. 5 dyrektywy 2001/82/WE.
8.
Jeżeli właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia uważa, że zgłoszenie nie może być przyjęte, wówczas organ ten informuje — w czasie określonym w ust. 6 — posiadacza, który przedłożył zgłoszenie, podając przyczyny, na jakich oparta jest jego opinia.
9.
W ciągu 30 dni od otrzymania opinii określonej w ust. 8 posiadacz może zmienić zgłoszenie w taki sposób, aby uwzględnić przyczyny wymienione w opinii.
W takim przypadku przepisy określone w ust. 6 i 7 odnoszą się do zmienionego zgłoszenia.
10.
Jeżeli posiadacz nie zmieni zgłoszenia, to zgłoszenie uważa się za odrzucone.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia informuje pozostałe właściwe organy Państw Członkowskich o tym fakcie.
11. W ciągu 10 dni od daty dostarczenia informacji określonych w ust. 10, właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich lub posiadacz mogą przekazać sprawę do Agencji w celu stosowania art. 35 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE lub art. 39 ust. 2 dyrektywy 2001/82/WE.
Artykuł 6
Procedura zatwierdzania istotnych zmian typu II
1.
W odniesieniu do istotnych zmian typu II posiadacz przedkłada właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym produkt leczniczy został dopuszczony, wniosek, załączając:
a) istotne dane szczegółowe i dokumenty uzupełniające określone w art. 8-12 dyrektywy 2001/83/WE lub w art. 12-15 dyrektywy 2001/82/WE;
b) uzupełniające dane odnoszące się do wnioskowanej zmiany,
c) wszystkie dokumenty, w których wprowadzono zmiany w wyniku wniosku,
d) uzupełnienia lub aktualizację istniejącego sprawozdania/ przeglądu/streszczeń ekspertów uwzględniające wnioskowaną zmianę;
e) wykaz zainteresowanych Państw Członkowskich, których dotyczy zgłoszenie istotnej zmiany typu II i wskazanie Państwa Członkowskiego odniesienia dla produktu leczniczego, którego dotyczy wniosek;
f) odpowiednią opłatę przewidzianą w stosowanych przepisach krajowych w zainteresowanych Państwach Członkowskich.
2.
Zgłoszenie może dotyczyć jedynie jednej zmiany typu II.
Jeżeli kilka zmian typu II ma być dokonanych w pojedynczym pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu, to dołącza się oddzielne zgłoszenie w odniesieniu do każdej wnioskowanej zmiany, której dotyczy wniosek; każde takie zgłoszenie musi także zawierać odniesienie do innych zgłoszeń.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, gdy zmiana typu II prowadzi do następczych zmian, jedno zgłoszenie może obejmować wszystkie takie zmiany następcze.
To pojedyncze zgłoszenie zawiera opis zależności między tymi następczymi zmianami.
4.
Jeżeli zmiana wymaga następczej korekty streszczenia charakterystyki produktu, etykietowania i ulotek/wkładek do opakowania, to działania te są traktowane jako część tej zmiany.
5.
Jeżeli zgłoszenie spełnia wymagania określone w ust. 1-4, właściwy organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego niezwłocznie informuje właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia o otrzymaniu ważnego wniosku.
6.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia informuje pozostałe właściwe organy Państw Członkowskich i posiadacza o dacie rozpoczęcia procedury określonej w ust. 7-13.
7.
W terminie 60 dni od daty rozpoczęcia postępowania właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia przygotowuje sprawozdanie oceniające i projekt decyzji, które mają być przedłożone innym zainteresowanym organom.7.
Okres ten może być skrócony po uwzględnieniu pilności zagadnienia, szczególnie w przypadkach dotyczących bezpieczeństwa.
Okres ten może być przedłużony do 90 dni dla zmian dotyczących zmian lub rozszerzeń wskazań terapeutycznych.
Okres ten może być przedłużony do 90 dni dla zróżnicowań dotyczących zmian lub rozszerzeń na gatunki docelowe nieprzeznaczone do produkcji żywności.
8.
W okresie ustanowionym w ust. 7 właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia może wystąpić do posiadacza z żądaniem dostarczenia dodatkowych informacji w terminie ustalonym przez ten właściwy organ.
Procedura zostaje zawieszona do czasu otrzymania dodatkowych informacji.
W takim przypadku okres ustanowiony w ust. 7 może być przedłużony o dalszy okres ustalony przez właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia informuje pozostałe zainteresowane właściwe organy.
9.
W terminie 30 dni od otrzymania projektu decyzji oraz sprawozdania z oceny pozostałe właściwe organy krajowe uznają wspomniany projekt i informują o tym fakcie właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia zamyka procedurę i odpowiednio informuje pozostałe właściwe organy i posiadacza.
10.
Każdy właściwy organ dokonuje, w miarę potrzeby, aktualizacji pozwolenia na dopuszczenie do obrotu udzielonego na podstawie art. 6 dyrektywy 2001/83/WE lub art. 5 dyrektywy 2001/82/WE zgodnie z projektem decyzji określonym w ust. 9.
11.
Decyzje dotyczące zmian związanych z problemami bezpieczeństwa są wykonywane w ramach czasowych ustalonych między właściwym organem Państwa Członkowskiego odniesienia a posiadaczem po konsultacjach z pozostałymi zainteresowanymi właściwymi organami Państw Członkowskich.
12. Jeśli w terminie określonym w ust. 9 nie jest możliwe wzajemne uznanie projektu decyzji właściwych organów krajowych Państwa Członkowskiego odniesienia przez jeden lub kilka właściwych organów krajowych, stosuje się procedurę określoną w art. 35 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE lub art. 39 ust. 2 dyrektywy 2001/82/WE.
13. Jeżeli w ciągu 10 dni od zakończenia procedury określonej w ust. 8 właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich, których dotyczy wniosek, są zdania, że zmiana nie może być zaakceptowana, posiadacz może przekazać sprawę do Agencji w celu stosowania art. 35 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE lub art. 39 ust. 2 dyrektywy 2001/82/WE.
Artykuł 7
Szczepionki przeciwko grypie ludzkiej
1.
W odniesieniu do zmian w warunkach pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla szczepionek przeciwko grypie ludzkiej stosuje się procedurę wymienioną w ust. 2-5.
2.
W ciągu 30 dni od daty rozpoczęcia procedury właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia przygotuje sprawozdanie z oceny na podstawie dokumentów odnoszących się do jakości określonych w module 3 załącznika I do dyrektywy 2001/83/WE i projekt decyzji zostaje przedłożony pozostałym zainteresowanym właściwym organom.
3.
W okresie ustanowionym w ust. 2 właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia może zażądać od posiadacza dostarczenia dodatkowych informacji.
Organ Państwa Członkowskiego odniesienia informuje właściwe organy pozostałych zainteresowanych Państw Członkowskich.
4.
W terminie 12 dni od otrzymania projektu decyzji oraz sprawozdania pozostałe właściwe organy krajowe uznają wspomniany projekt i informują właściwy organ Państwa Członkowskiego odniesienia.
5.
Dane z badań klinicznych oraz, tam gdzie sytuacja tego wymaga, dane dotyczące stabilności produktu leczniczego są przesłane przez posiadacza do właściwych organów Państwa Członkowskiego odniesienia oraz do wszystkich pozostałych właściwych organów zainteresowanych Państw Członkowskich, najpóźniej w ciągu 12 dni od upływu terminu ustanowionego w ust. 4.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego odniesienia dokonują oceny tych danych i opracowują projekt końcowej decyzji w ciągu 7 dni od otrzymania danych.
Pozostałe właściwe zainteresowane organy uznają końcowy projekt decyzji i — w ciągu 7 dni od otrzymania projektu decyzji końcowej — przyjmują decyzję końcową zgodną z projektem decyzji końcowej.
6.
Jeżeli w trakcie procedury ustanowionej w ust. 2-5 właściwy organ podniesie kwestię zdrowia publicznego jako mogącą stanowić przeszkodę dla wzajemnego uznawania decyzji, jakie mają być podjęte, wówczas stosuje się procedurę określoną w art. 35 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE.
Artykuł 8
Sytuacje pandemiczne odnoszące się do chorób ludzkich
W przypadku sytuacji pandemicznych odnoszących się do wirusa grypy ludzkiej, należycie uznanego przez Światową Organizację Zdrowia lub przez Wspólnotę w ramach określonych decyzją 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [8], właściwe organy mogą wyjątkowo i czasowo uwzględnić zmianę w warunkach pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla szczepionki grypy ludzkiej przyjętej po otrzymania wniosku, a przed zakończeniem procedury przewidzianej w art. 7.
Niemniej jednak pełne dane dotyczące bezpieczeństwa klinicznego i skuteczności mogą być przedłożone w czasie tej procedury.
W przypadku sytuacji pandemicznych odnoszących się do chorób ludzkich innych niż wirus grypy ludzkiej akapit pierwszy i art. 7 mogą być stosowane mutatis mutandis.
Artykuł 9
Pilne ograniczenia ze względów bezpieczeństwa
1.
Jeżeli posiadacz w przypadku wystąpienia zagrożenia zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt podejmuje pilne ograniczenia związane z bezpieczeństwem, niezwłocznie informuje o tym właściwe organy.
Jeżeli właściwe organy nie zgłoszą żadnych zastrzeżeń w ciągu 24 godzin po otrzymaniu takiej informacji, wówczas uważa się, że te pilne ograniczenia ze względów bezpieczeństwa są przyjęte.
Pilne ograniczenia ze względów bezpieczeństwa są wykonywane w ramach czasowych uzgodnionych z właściwymi organami.
Odpowiednie wystąpienie o zmianę stanowiące odbicie pilnych ograniczeń ze względów bezpieczeństwa jest złożone do właściwych organów niezwłocznie, a w każdym przypadku nie później niż w ciągu 15 dni, po rozpoczęciu stosowania pilnych ograniczeń ze względów bezpieczeństwa, w celu zastosowania procedur określonych w art. 6.
2.
Jeżeli właściwe organy nałożą pilne ograniczenia dotyczące bezpieczeństwa na posiadacza, to posiadacz jest zobowiązany do przedłożenia wniosku o zmianę uwzględniającego ograniczenia ze względów bezpieczeństwa nałożone przez właściwe organy.
Pilne ograniczenia ze względów bezpieczeństwa są wykonywane w ramach czasowych uzgodnionych z właściwymi organami.
W celu zastosowania procedur określonych w art. 6 odpowiedni wniosek o zmianę odzwierciedlający pilne ograniczenia ze względów bezpieczeństwa, włącznie z właściwą dokumentacją uzasadniającą tę zmianę, jest przedłożony niezwłocznie właściwym organom, a w każdym przypadku nie później niż w 15 dni po rozpoczęciu stosowania pilnych ograniczeń ze względów bezpieczeństwa.
Ten ustęp jest bez uszczerbku dla przepisów art. 36 dyrektywy 2001/83/WE i art. 40 dyrektywy 2001/82/WE.
Artykuł 10
Uchylenie
Rozporządzenie (EWG) nr 541/95 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1085/2003
z dnia 3 czerwca 2003 r.
dotyczące badania zmian w warunkach pozwoleń na dopuszczenie do obrotu dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i weterynaryjnych produktów leczniczych wchodzących w zakres rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 649/98 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 4 i art. 37 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle praktycznego doświadczenia w stosowaniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 542/95 z dnia 10 marca 1995 r. dotyczącego badania zmian w warunkach pozwoleń na dopuszczenie do obrotu wchodzących w zakres rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1069/98 [4], właściwym jest uproszczenie procedur różnicujących warunki pozwoleń na dopuszczenie do obrotu.
(2) Ze względu na techniczne dostosowanie załącznika I do dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [5], właściwym jest wprowadzenie przepisów tego rozporządzenia w sprawie zmian odnoszących się do wzorcowych dokumentacji dotyczących plazmy i wzorcowych dokumentacji dotyczących szczepionek antygenów.
(3) Dlatego też niektóre procedury ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 542/95 powinny być dostosowane, jednakże bez odejścia od zasad ogólnych na jakich oparte są te procedury.
(4) Właściwym jest wprowadzenie uproszczonej i szybkiej procedury zgłoszenia dla umożliwienia wprowadzania niektórych niewielkich zmian, nie oddziaływujących na zatwierdzoną jakość, bezpieczeństwo lub skuteczność produktu, bez wcześniejszej oceny przez Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych (zwaną dalej "Agencją").
Jednakże dla innych rodzajów niewielkich zmian ocena przedłożonej dokumentacji przez Agencję powinna być w dalszym ciągu wymagana.
(5) Różne rodzaje niewielkich zmian zostaną sklasyfikowane zgodnie z warunkami, które mają być spełnione w celu ustalenia procedury jaka ma być do nich stosowana; w szczególności konieczne jest podanie precyzyjnej definicji rodzaju niewielkich zmian, dla których wcześniejsza ocena nie jest konieczna.
(6) Konieczne jest wyjaśnienie definicji "rozszerzenia" pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, jakkolwiek w dalszym ciągu powinno być możliwe przedkładanie oddzielnego, pełnego wniosku, wraz ze streszczeniem charakterystyki produktu, o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, który został już dopuszczony pod inną nazwą.
(7) Właściwym jest upoważnienie Agencji do skrócenia okresu oceny w przypadkach pilnych lub przedłużenia go w przypadku istotnych zmian obejmujących znaczące zmiany.
(8) Koniecznym jest uproszczenie procedur administracyjnych dla niewielkich zmian dotyczących aktualizacji pozwolenia na dopuszczenie do obrotu poprzez upoważnienie Komisji do grupowania tych aktualizacji w jednej decyzji wydawanej co sześć miesięcy.
(9) Należy sprecyzować ramy czasowe dla procedur jakie mają być stosowane w sytuacji, gdy Komisja nałoży pilne ograniczenia dotyczące bezpieczeństwa.
(10) Powinny zostać wprowadzone dalsze wyjaśnienia w zakresie zmian etykietowania, ulotki/wkładki do opakowania lub streszczenia charakterystyki produktu; jednakże procedury ustanowione w niniejszym rozporządzeniu nie powinny być stosowane do zmian w etykietowaniu lub w odniesieniu do ulotek/wkładek do opakowania, które nie wynikają ze zmian w streszczeniu charakterystyki produktu.
(11) Dla jasności, właściwym jest zastąpienie rozporządzenia (WE) nr 542/95.
(11) Przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi oraz Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedurę analizy wniosków o zmianę warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2309/93.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się również dla analizy wniosków o zmiany w warunkach wzorcowych dokumentacji dotyczących plazmy i wzorcowych dokumentacji dotyczących szczepionek antygenów, określonych w załączniku I do dyrektywy 2001/83/WE.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do:
a) rozszerzeń pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, które spełniają warunki wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
b) przeniesienia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na nowego posiadacza;
c) zmian maksymalnego limitu pozostałości zdefiniowanego w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 [6].
Rozszerzenie określone w akapicie pierwszym lit. a) jest oceniane zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 6–10 i art. 28–32 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 dotyczącego, odpowiednio, produktów leczniczych stosowanych u ludzi i weterynaryjnych produktów leczniczych.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. "zmiana w warunkach pozwolenia na dopuszczenie do obrotu" oznacza zmianę w treści dokumentów określonych w art. 6 ust. 1 i 2 lub art. 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 w stosunku do stanu jaki istniał w momencie podejmowania decyzji w sprawie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, zgodnie z art. 10 lub 32 tego rozporządzenia lub po zatwierdzeniu wszelkich poprzednich zmian;
2. "niewielka zmiana" typu IA lub typu IB oznacza zmiany wymienione w załączniku I spełniające warunki tam określone;
3. "istotna zmiana" typu II oznacza zmianę, której nie można uznać za niewielką zmianę lub rozszerzenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu;
4. "pilne ograniczenia wynikające z bezpieczeństwa" oznacza przejściowe zmiany, wynikające z nowych informacji mających znaczenie dla bezpiecznego stosowania produktu leczniczego, będących konsekwencją informacji o produkcie dotyczących w szczególności jednego lub więcej punktów w streszczeniu charakterystyki produktu: wskazania, dawkowanie, przeciwwskazania, ostrzeżenia, gatunki docelowe i okresy wycofywania.
Artykuł 4
Procedura powiadamiania o mniejszych zmianach typu IA
1.
W odniesieniu do niewielkich zmian typu IA, posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (zwany dalej "posiadaczem") przedkłada Agencji zgłoszenie załączając:
a) wszystkie konieczne dokumenty, włączając w to dokumenty zmienione w wyniku wprowadzenia zmian;
b) odpowiednią opłatę przewidzianą w rozporządzeniu Rady (WE) nr 297/95 [7].
2.
Zgłoszenie dotyczy jedynie jednej zmiany typu IA.
Jeżeli kilka zmian typu IA ma być dokonanych w warunkach pojedynczego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, to dołącza się oddzielne zgłoszenie w odniesieniu do każdej zmiany typu IA, której dotyczy wniosek; każde takie zgłoszenie musi także zawierać odniesienie do innych zgłoszeń.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, gdy zmiana typu IA w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu prowadzi do następczych zmian typu IA, pojedyncze zgłoszenie może obejmować wszystkie takie zmiany następcze.
To pojedyncze zgłoszenie musi zawierać opis zależności między tymi następczymi zmianami typu IA.
4.
Jeżeli zmiana wymaga następczej korekty streszczenia charakterystyki produktu, etykietowania i ulotek/wkładek do opakowania, to działania te są traktowane jako część tej zmiany.
5.
Jeżeli zgłoszenie spełnia wymagania określone w ust. 1–4, wówczas Agencja potwierdza, w ciągu 14 dni od otrzymania zgłoszenia, ważność tego zgłoszenia i informuje o tym posiadacza.
Agencja, gdzie sytuacja tego wymaga, rozpowszechnia zmienione dokumenty określone w art. 3 ust. 1.
Komisja, w miarę potrzeby i w oparciu o propozycje przygotowane przez Agencję, aktualizuje co sześć miesięcy pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane na podstawie art. 10 lub 32 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
Uaktualnione pozwolenie na dopuszczenie do obrotu jest notyfikowane posiadaczowi przez Komisję.
W razie potrzeby, wspólnotowy rejestr produktów leczniczych przewidziany w art. 12 i 34 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 jest uaktualniony.
Artykuł 5
Procedura powiadamiania o mniejszych zmianach typu IB
1.
W odniesieniu do niewielkich zmian typu IB, posiadacz przedkłada Agencji zgłoszenie, załączając:
a) wszystkie konieczne dokumenty potwierdzające spełnienie warunków ustanowionych w załącznik I dla wnioskowanej zmiany, włączając w to dokumenty zmienione w wyniku wniosku;
b) odpowiednią opłatę przewidzianą w rozporządzeniu (WE) nr 297/95.
2.
Zgłoszenie może dotyczyć jedynie jednej zmiany typu IB.
Jeżeli kilka zmian typu IB ma być dokonane w warunkach pojedynczego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, to dołącza się oddzielne zgłoszenie w odniesieniu do każdej zmiany typu IB, której dotyczy wniosek; każde takie zgłoszenie musi także zawierać odniesienie do innych zgłoszeń.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, gdy zmiana typu IB w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu prowadzi do następczych zmian typu IA lub IB, pojedyncze zgłoszenie typu IB może obejmować wszystkie takie zmiany następcze.
To pojedyncze zgłoszenie musi zawierać opis zależności między tymi następczymi zmianami typu I.
4.
Jeżeli zmiana wymaga następczej korekty streszczenia charakterystyki produktu, etykietowania i ulotek/wkładek do opakowania, to działania te są traktowane jako część tej zmiany.
5.
Jeżeli zgłoszenie spełnia wymagania określone w ust. 1–4, Agencja potwierdza otrzymanie ważnego zgłoszenia i uruchamia procedurę określoną w ust. 6–10.
6.
Jeżeli w ciągu 30 dni od daty potwierdzenia otrzymania ważnego zgłoszenia Agencja nie wysłała do posiadacza swej opinii przewidzianej w ust. 8, zmianę o którą występował uważa się za przyjętą.
Agencja informuje o tym posiadacza.
Agencja, gdzie sytuacja tego wymaga, rozpowszechnia zmienione dokumenty określone w art. 3 ust. 1.
7.
Komisja, w miarę potrzeby i w oparciu o propozycje przygotowane przez Agencję, aktualizuje co sześć miesięcy pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydane na podstawie art. 10 lub 32 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
Uaktualnione pozwolenie na dopuszczenie do obrotu jest notyfikowane posiadaczowi przez Komisję.
W razie potrzeby, wspólnotowy rejestr produktów leczniczych przewidziany w art. 12 i 34 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 jest uaktualniony.
8.
Jeżeli Agencja uważa, że zgłoszenie nie może być przyjęte, wówczas Agencja informuje – w okresie czasu określonym w ust. 6, posiadacza który przedłożył zgłoszenie, podając przyczyny na jakich oparta jest jej opinia.
9.
W ciągu 30 dni od otrzymania opinii określonej w ust. 8, posiadacz może zmienić zgłoszenie w taki sposób, aby uwzględnić przyczyny wymienione w opinii Komisji.
W takim przypadku przepisy określone w ust. 6 i 7 odnoszą się do zmienionego zgłoszenia.
10.
Jeżeli posiadacz nie zmieni zgłoszenia, to zgłoszenie uważa się za odrzucone.
Agencja informuje o tym posiadacza.
Artykuł 6
Procedura zatwierdzania istotnych zmian typu II
1.
W odniesieniu do istotnych zmian typu II, posiadacz przedkłada Agencji wniosek załączając:
a) istotne dane szczegółowe i dokumenty uzupełniające określone w art. 3 ust. 1;
b) uzupełniające dane odnoszące się do wnioskowanej zmiany;
c) wszystkie dokumenty, w których wprowadzono zmiany w wyniku wniosku;
d) uzupełnienia lub aktualizację istniejącego sprawozdania/ przeglądu/streszczeń ekspertów uwzględniające wnioskowaną zmianę;
e) odpowiednią opłatę przewidzianą w rozporządzeniu (WE) nr 297/95.
2.
Zgłoszenie może dotyczyć jedynie jednej zmiany typu II.
Jeżeli kilka zmian typu II ma być dokonanych w pojedynczym pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu, to dołącza się oddzielne zgłoszenie w odniesieniu do każdej wnioskowanej zmiany typu II, której dotyczy wniosek; każda takie zgłoszenie musi także zawierać odniesienie do innych zgłoszeń.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, gdy zmiana typu II prowadzi do następczych zmian, jedno zgłoszenie może obejmować wszystkie takie zmiany następcze.
To pojedyncze zgłoszenie zawiera opis zależności między tymi następczymi zmianami.
4.
Jeżeli zmiana wymaga następczej korekty streszczenia charakterystyki produktu, etykietowania i ulotek/wkładek do opakowania, to działania te są traktowane jako część tej zmiany.
5.
Jeżeli zgłoszenie spełnia wymagania określone w ust. 1–4, Agencja potwierdza otrzymanie ważnego zgłoszenia i uruchamia procedurę określoną w ust. 6–11.
6.
Właściwy Komitet Agencji przedstawia swą opinię w ciągu 60 dni od rozpoczęcia procedury.
Okres ten może być skrócony po uwzględnieniu pilności zagadnienia, szczególnie w przypadkach dotyczących bezpieczeństwa.
Okres ten może być przedłużony do 90 dni dla zmian dotyczących zmian lub rozszerzeń wskazań terapeutycznych.
Okres ten może być przedłużony do 90 dni dla zróżnicowań dotyczących zmian zróżnicowań lub rozszerzeń na gatunki docelowe nie przeznaczone do produkcji żywności.
7.
W okresie czasu ustanowionym w ust. 6, właściwy Komitet może wystąpić do posiadacza z żądaniem dostarczenia dodatkowych informacji w terminie ustalonym przez ten Komitet.
Procedura zostaje zawieszona do czasu otrzymania dodatkowych informacji.
W takim przypadku okres ustanowiony w ust. 6 może być przedłużony o dalszy okres ustalony przez ten Komitet.
8. Gdy właściwy Komitet przedłoży opinię, Agencja niezwłocznie informuje posiadacza i Komisję i wysyła do Komisji, w miarę potrzeb, zmiany jakie mają być wprowadzone do warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, załączając dokumenty określone w art. 9 ust. 3 i art. 31 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
9. Artykuł 9 ust. 1 i 2 lub art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 stosują się do opinii przyjętej przez właściwy Komitet.
10.
Komisja, w miarę potrzeby i w oparciu o propozycje przygotowane przez Agencję, aktualizuje pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydane na podstawie art. 10 lub 32 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
Decyzje dotyczące zmian odnoszących się do kwestii bezpieczeństwa są wykonywane w ramach czasowych uzgodnionych między posiadaczem a Komisją.
Zmienione pozwolenie na dopuszczenie do obrotu jest notyfikowane posiadaczowi przez Komisję.
11.
W razie potrzeby, wspólnotowy rejestr produktów leczniczych przewidziany w art. 12 i 34 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 jest uaktualniony.
Artykuł 7
Szczepionki przeciwko grypie ludzkiej
1.
W odniesieniu do zmian w warunkach pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla szczepionek przeciwko grypie ludzkiej, stosuje się procedurę wymienioną w ust. 2–6.
2.
W ciągu 45 dni od daty otrzymania ważnego wniosku, Agencja wyda swą opinię, opartą na sprawozdaniu z oceny, dotyczącą dokumentów odnoszących się do jakości określonych w module 3 załącznika I do dyrektywy 2001/83/WE.
3.
W okresie ustanowionym w ust. 2, Agencja może zażądać od posiadacza dostarczenia dodatkowych informacji.
4.
Agencja przekazuje niezwłocznie swą opinię Komisji.
Komisja podejmuje decyzję aktualizującą pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane na podstawie art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
Niniejsza decyzja może być wykonana, jeżeli końcowa opinia Agencji jak przewidziano w ust. 5 jest pozytywna.
Uaktualnione pozwolenie na dopuszczenie do obrotu jest notyfikowane posiadaczowi przez Komisję.
5.
Dane z badań klinicznych i gdzie sytuacja tego wymaga, dane dotyczące stabilności produktów leczniczych są przesłane przez posiadacza do Agencji najpóźniej w ciągu 12 dni od upływu terminu ustanowionego w ust. 2.
Agencja dokona oceny tych danych i wyda swą opinię końcową w ciągu 10 dni po otrzymaniu danych wskazanych w akapicie pierwszym.
Agencja przekaże opinię końcową Komisji i posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w ciągu trzech następnych dni.
6.
W razie potrzeby, wspólnotowy rejestr produktów leczniczych przewidziany w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 jest uaktualniony.
Artykuł 8
Sytuacje pandemiczne odnoszące się do chorób ludzkich
W przypadku sytuacji pandemicznych odnoszących się do wirusa grypy ludzkiej, należycie uznanego przez Światową Organizację Zdrowia lub przez Wspólnotę w ramach określonych przez decyzję 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [8], Komisja może wyjątkowo i czasowo, uwzględnić zmianę w warunkach pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla szczepionki grypy ludzkiej przyjętej po otrzymaniu wniosku, a przed zakończeniem procedury przewidzianej w art. 7.
Niemniej jednak, pełne dane dotyczące bezpieczeństwa klinicznego i skuteczności mogą być przedłożone w czasie tej procedury.
W przypadku sytuacji pandemicznych odnoszących się do chorób ludzkich innych niż wirus grypy ludzkiej, akapit pierwszy i art. 7 mogą być stosowane mutatis mutandis.
Artykuł 9
Pilne ograniczenia ze względów bezpieczeństwa
1.
Jeżeli posiadacz, w przypadku wystąpienia ryzyka dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, podejmuje pilne ograniczenia związane z bezpieczeństwem, niezwłocznie informuje o tym Agencję.
Jeżeli Agencja nie zgłosi żadnych zastrzeżeń w ciągu 24 godzin po otrzymaniu takiej informacji, wówczas uważa się, że te pilne ograniczenia ze względów bezpieczeństwa są przyjęte.
Pilne ograniczenia ze względów bezpieczeństwa są wykonywane w ramach czasowych uzgodnionych z Agencją.
Odpowiednie wystąpienie o zmianę stanowiące odbicie pilnych ograniczeń ze względów bezpieczeństwa jest złożone w Agencji niezwłocznie, a w każdym przypadku nie później niż w ciągu 15 dni, po rozpoczęciu stosowania pilnych ograniczeń ze względów bezpieczeństwa, w celu zastosowania procedur określonych w art. 6.
2.
Jeżeli Komisja nałoży pilne ograniczenia dotyczące bezpieczeństwa na posiadacza, to posiadacz jest zobowiązany do przedłożenia wniosku o zmianę uwzględniającego ograniczenia ze względów bezpieczeństwa nałożone przez Komisję.
Pilne ograniczenia ze względów bezpieczeństwa są wprowadzone w życie w ramach czasowych uzgodnionych z Agencją.
W celu zastosowania procedur określonych w art. 6, odpowiedni wniosek o zmianę odzwierciedlający pilne ograniczenia ze względów bezpieczeństwa, włącznie z właściwą dokumentacją uzasadniającą tą zmianę, jest przedłożony niezwłocznie Agencji, a w każdym przypadku nie później niż w 15 dni po rozpoczęciu stosowania pilnych ograniczeń ze względów bezpieczeństwa..
Ustęp pierwszy i drugi są bez uszczerbku dla przepisów art. 18 i 40 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
Artykuł 10
Uchylenie
Rozporządzenie (EWG) nr 542/95 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1104/2003
z dnia 26 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1766/92 w odniesieniu do obliczania należności celnych przywozowych na niektóre zboża
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do celów przeliczania należności celnych przywozowych, art. 10 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [3] przewiduje uzupełniający system odstępstw dla niektórych zbóż bazowych.
(2) To odstępstwo zostało zniesione dla pszenicy i jęczmienia średniej i niskiej jakości w wyniku negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi oraz Kanadą na mocy art. XXVIII GATT, zatwierdzonego decyzjami Rady 2003/253/WE [4] oraz 2003/254/WE [5] dotyczących zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską z jednej strony, oraz odpowiednio z Kanadą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki z drugiej strony.
(3) Dlatego rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"1.
W drodze odstępstwa od ust. 1, należność celna przywozowa na produkty objęte kodami CN 10011000, 10019091, ex10019099 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002, ex1005 inne niż mieszańcowy materiał siewny, oraz ex1007 inne niż mieszańce z przeznaczeniem do siewu, jest równa cenie interwencyjnej obowiązującej na do takie produkty podczas przywozu, powiększonej o 55 %, minus cena importowa cif stosowana wobec danej dostawy.
Jednakże ta należność nie może przekroczyć stawki celnej we Wspólnej Taryfie Celnej.
2.
Do celów przeliczenia opłaty przywozowej określonej w ust. 2 reprezentatywne ceny importowe cif ustanawiane są dla produktów określonych w tym ustępie.
Ta reprezentatywna cena importowa cif ustalana jest regularnie.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Zasady szczegółowe określają:
a) minimalne wymagania dla pszenicy zwyczajnej wysokiej jakości,
b) notowania cenowe, jakie należy brać pod uwagę,
c) możliwość, gdzie sytuacja tego wymaga, w szczególnych przypadkach zapoznania się przez podmioty gospodarcze z wysokością stosowanych opłat przed nadejściem danej dostawy."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1105/2003
z dnia 26 maja 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 161,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepisy art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 [4] przewidują odpowiednio odwołanie się do I rodzaju procedury komitetu oraz do rodzajów IIa i IIb procedur ustanowionych decyzją Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(2) Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6] uchyliła oraz zastąpiła decyzję 87/373/EWG.
(3) Zgodnie ze wspólną deklaracją Rady oraz Komisji [7] dotyczącą decyzji 1999/468/WE przepisy dotyczące komitetów, które wspomagają Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych, przewidziane w zastosowaniu decyzji 87/373/EWG, powinny zostać przyjęte w celu dostosowania ich do przepisów art. 3, 4 oraz 7 decyzji 1999/468/WE.
(4) Należy podjąć niezbędne środki w celu dostosowania rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 do decyzji 1999/468/WE.
(5) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 otrzymują brzmienie:
"2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3a.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1110/2003
z dnia 26 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1249/96 w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1104/2003 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie dyskusji nad wykładnią dotyczącą metod ustalania i dostosowania należności przywozowych i odpowiednich kosztów związanych z frachtem morskim, konieczna jest zmiana odpowiednich przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1249/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1900/2002 [4], w celu poprawy przejrzystości.
(2) Zgodnie z decyzją 2003/254/WE [5] oraz decyzją 2003/253/WE [6], Rada zatwierdziła zawarcie porozumień w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, oraz odpowiednio między Wspólnotą Europejską a Kanadą, dotyczących zmian koncesji w odniesieniu do zbóż, przewidzianych w liście koncesyjnej CXL załączonej do GATT.
Porozumienia zmieniają warunki przywozu jęczmienia oraz pszenicy zwykłej średniej i niskiej jakości przez ustalenie kontyngentów przywozowych na te produkty od dnia 1 stycznia 2003 r.
(3) Na mocy powyższych decyzji Rada upoważniła Komisję do tymczasowego odstępstwa w zakresie tych produktów od systemu ceł przywozowych przewidzianych w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, do czasu zatwierdzenia formalnej zmiany tego rozporządzenie. Aby umożliwić wykonywanie porozumień zatwierdzonych przez Radę począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r., Komisja przyjęła tymczasowe przepisy wykonawcze w rozporządzeniu (WE) nr 2378/2002 [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 611/2003 [8]. Te tymczasowe uzgodnienia wygasają w dniu 30 czerwca 2003 r.
(4) Na tym etapie powinny zostać przyjęte stałe zasady dotyczące stosowania porozumień zatwierdzonych przez Radę.
(5) W związku z powyższym, właściwe jest trwałe włączenie do rozporządzenia (WE) nr 1249/96, przepisów rozporządzenia (WE) nr 2378/2002, ponieważ funkcjonowały one zadawalająco w pierwszym półroczu 2003 r.
(6) Biorąc pod uwagę, iż odliczenia za jęczmień słodowy są zniesione, a odliczenia za wysokiej jakości pszenicę na mąkę będą funkcjonować jako marże, złagodzenia w odniesieniu do poszczególnych produktów w związku z przepisami dotyczącymi końcowego przeznaczenia będą miały zastosowanie tylko do kukurydzy rogowatej.
W tej sytuacji, bieżące uzgodnienia w zakresie przepisów dotyczących końcowego przeznaczenia muszą być uproszczone i zharmonizowane z ogólnym ustawodawstwem celnym.
(7) W przypadkach gdzie akceptuje się certyfikaty zgodności dla produktów wysokiej jakości (wysokiej jakości pszenica zwykła i durum w przypadku Kanady i Stanów Zjednoczonych oraz kukurydza rogowata w przypadku Argentyny), ważne jest ograniczenie zabezpieczeń do niezbędnego minimum.
Jedynym zabezpieczeniem stosowanym w przypadku certyfikatów zgodności powinny być zabezpieczenia związane z pozwoleniami na przywóz.
(8) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 1249/96 należy odpowiednio zmienić.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustanowionym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1249/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Należności przywozowe wymienione w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 na produkty objęte kodami CN 10011000, 10019091, ex10019099 (pszenica zwykła wysokiej jakości), 100200, 10051090, 10059000 i 10070090 są naliczane dziennie, ale ustalane przez Komisję 15 dnia oraz ostatniego dnia roboczego każdego miesiąca w celu ich stosowania od 16-tego dnia miesiąca i pierwszego dnia miesiąca następnego.
Jeżeli 15 nie jest dniem pracującym Komisji, należności są ustalane w dniu roboczym poprzedzającym 15 dzień danego miesiąca.
Jednakże jeżeli w okresie stosowania ustalonych należności średnia wysokość należności przywozowych naliczonych różni się o 5 EUR od ustalonych, zostanie dokonane odpowiednie dostosowanie.
2.
Ceną używaną do obliczania należności przywozowych jest dzienna reprezentatywna cena importowa CIF ustalona w sposób określony w art. 4.
Dla każdego ustalenia, przedmiotowa należność przywozowa, to średnia należności przywozowych naliczonych w okresie 10 poprzedzających dni roboczych.
Do celów ustalenia i dostosowania, Komisja nie uwzględnia dziennych należności przywozowych wykorzystanych do poprzedniego ustalenia.
Cena interwencyjna używana dla naliczenia należności to cena z miesiąca, w którym dana należność przywozowa jest stosowana.";
b) w ust. 3 skreśla się akapit drugi;
c) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5. Należności przywozowe są obniżone o 24 EUR za tonę w przypadku kukurydzy rogowatej odpowiadającej specyfikacjom określonym w załączniku I. W celu skorzystania z tej obniżki, kukurydza rogowata musi być przetworzona na produkt objęty kodem CN 19041010, 110313 lub 110423 w terminie sześciu miesięcy od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu. Przepisy art. 82 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [9] dotyczące końcowego przeznaczenia oraz art. 291-300 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2454/93 [10] stosuje się.
Nienaruszając przepisów art. 293 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2454/93, importer złoży u właściwych organów zabezpieczenie dodatkowe w wysokości 24 EUR za tonę w przypadku kukurydzy rogowatej, chyba że do pozwolenia na przywóz dołączony jest certyfikat zgodności wydany przez Argentine Servicio Nacional de Sanidad y Calidad Agroalimentaria (Senasa), wspomniany w art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia. W takim przypadku pozwolenie na przywóz zawiera w polu 24 określenie typu certyfikatu zgodności.
Jednakże jeżeli należność mająca zastosowanie w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu, jest niższa niż 24 EUR za tonę, zabezpieczenie jest równe wysokości kwoty należności."
2) Artykuły 4 oraz 5 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 4
1. W przypadku wysokiej jakości pszenicy zwykłej, pszenicy durum, kukurydzy i pozostałych zbóż pastewnych określonych w art. 2 ust. 1, elementami składowymi określającymi reprezentatywną cenę importową CIF wskazaną w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1766/92 są:
a) reprezentatywne notowania giełdowe na rynku Stanów Zjednoczonych Ameryki;
b) znane marże handlowe i rabaty związane z tymi notowaniami na rynku Stanów Zjednoczonych w dniu notowania i w szczególności, w przypadku pszenicy durum, związane z jakością mączki;
c) fracht morski i związane z nim koszty na trasie między Stanami Zjednoczonymi (Zatoka Meksykańska lub Duluth) a portem w Rotterdamie dla statków o wyporności co najmniej 25000 ton.
2.
Każdego dnia roboczego Komisja rejestruje:
a) elementy składowe określone w ust. 1 lit. a) z giełd i z zastosowaniem właściwości referencyjnych określonych w załączniku II;
b) elementy składowe określone w ust. 1 lit. b) oraz c) pochodzące z powszechnie dostępnych źródeł informacji.
3.
W celu obliczenia elementów składowych określonych w ust. 1 lit. b) lub odpowiednich notowań cen FOB, stosuje się następujące marże i rabaty:
- marża w wysokości 14 EUR od tony za pszenicę zwykłą wysokiej jakości,
- rabat w wysokości 10 EUR od tony za pszenicę durum średniej jakości,
- rabat w wysokości 30 EUR od tony za pszenicę durum niskiej jakości.
4.
Reprezentatywna cena importowa CIF na pszenicę durum, pszenicę zwykłą wysokiej jakości oraz kukurydzę stanowi sumę części składowych określonych w ust. 1 lit. a), b) i c).
Reprezentatywna cena importowa CIF na żyto i sorgo jest obliczana przy wykorzystaniu notowań cen jęczmienia w Stanach Zjednoczonych, zgodnie z przepisami załącznika II.
5.
Reprezentatywne ceny przywozowe CIF na ziarno pszenicy zwykłej objęte kodem CN 10019091 oraz ziarno kukurydzy objęte kodem CN 10051090 są takie jak te obliczane dla pszenicy zwykłej wysokiej jakości i odpowiednio kukurydzy.
Artykuł 5
1.
Wnioski o pozwolenie na przywóz wysokiej jakości pszenicy zwykłej są ważne tylko wtedy, gdy składający wniosek:
a) zamieści informacje dotyczące klasy jakości przywożonego produktu w polu 20 pozwolenia na przywóz;
b) dostarczy pisemne zobowiązanie do złożenia dodatkowo u właściwych organów w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu, specjalnego zabezpieczenia obok zabezpieczeń wymaganych na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [11].
Zabezpieczenie dodatkowe określone w akapicie pierwszym lit. b), wynosi 95 EUR za tonę.
Jednakże w przypadkach, gdy do pozwolenia na przywóz są załączone certyfikaty zgodności wydane przez Federal Grain Inspection Service (FGIS) oraz przez Canadian Grain Commission (CGC), określone w art. 6, nie wymaga się żadnych dodatkowych zabezpieczeń.
W takim przypadku pozwolenie na przywóz musi zawierać w polu 24 informację o typie certyfikatu zgodności.
2.
Wnioski o pozwolenie na przywóz pszenicy durum są ważne tylko wtedy, gdy składający wniosek:
a) zamieści informacje dotyczące jakości przywożonego produktu w polu 20 pozwolenia na przywóz;
b) dostarczy pisemne zobowiązanie do złożenia dodatkowo u właściwych organów w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu, specjalnego zabezpieczenia obok zabezpieczeń wymaganych na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95, jeżeli należność przywozowa dla klasy jakości wskazanej w polu nr 20 nie jest najwyższym cłem dla danej kategorii produktu.
Kwota zabezpieczenia dodatkowego określonego w akapicie pierwszym lit. b) stanowi różnicę według stanu w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu między najwyższym cłem a obowiązującym dla wskazanej klasy jakości, powiększoną o dodatek w wysokości 5 EUR za tonę.
Jednak, jeżeli należność przywozowa stosowana dla różnych klas jakości pszenicy durum wynosi zero, nie jest wymagane zobowiązanie określone w akapicie pierwszym lit. b).
Jeżeli do pozwolenia na przywóz są załączone certyfikaty zgodności wydane przez Federal Grain Inspection Service (FGIS) i przez Canadian Grain Commission (CGC), określone w art. 6, nie wymaga się żadnych zabezpieczeń dodatkowych.
W takim przypadku pozwolenie na przywóz musi zawierać w polu 24 informację o typie certyfikatu zgodności."
3) W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Urząd celny dopuszczający do swobodnego obrotu pobiera reprezentatywne próbki, zgodnie z załącznikiem do dyrektywy Komisji 76/371/EWG [12], z każdej przesyłki pszenicy durum, pszenicy zwykłej wysokiej jakości i kukurydzy rogowatej.
Jednakże nie pobiera się próbek tam, gdzie należności przywozowe dla różnych klas jakości są takie same.
Jednak, jeśli Komisja oficjalnie uznaje certyfikat jakości dla pszenicy zwykłej, pszenicy durum lub kukurydzy rogowatej wydany przez kraj pochodzenia zboża, próbki zostają pobrane w celu weryfikacji poświadczonej certyfikatem jakości tylko z wystarczająco reprezentatywnej liczby przesyłek.
1a.
Następujące certyfikaty zgodności są oficjalnie uznawane przez Komisję zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 63-65 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93:
- certyfikaty wydane przez Servicio Nacional de Sanidad y Calidad Agroalimentaria (Senasa) z Argentyny dla kukurydzy rogowatej,
- certyfikaty wydane przez Federal Grains Inspection Service (FGIS) ze Stanów Zjednoczonych Ameryki dla pszenicy zwykłej wysokiej jakości i pszenicy durum wysokiej jakości,
- certyfikaty wydane przez Canadian Grain Commission (CGC) z Kanady dla pszenicy zwykłej wysokiej jakości i pszenicy durum wysokiej jakości.
Niewypełniony wzór certyfikatów zgodności wydawanych przez Senasa jest przedstawiony w załączniku IV.
Reprodukcja pieczęci autoryzowanych przez rząd Argentyny zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niewypełnione wzory certyfikatów zgodności i pieczęci, wydawanych przez FGIS są przedstawione w załączniku IVa.
Niewypełnione wzory certyfikatów zgodności, specyfikacji klas stosowanych w wywozie oraz pieczęci, wydawanych przez CGC są przedstawione w załączniku IVb.
Jeżeli parametry analityczne podane w certyfikatach zgodności wydanych przez jednostki wskazane w pierwszym akapicie wykazują zgodność z normami jakości dla pszenicy zwykłej, pszenicy durum i kukurydzy rogowatej, podanymi w załączniku I obecnego rozporządzenia, pobiera się próbki z co najmniej 3 % ładunków przybywających do każdego portu wejścia w ciągu roku gospodarczego.
Towary są sklasyfikowane w jakości standardowej, dla której wszystkie wymogi wskazane w załączniku I są spełnione."
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Jeżeli wyniki analizy wykażą, że przywożona pszenica zwykła, pszenica durum i kukurydza rogowata są niższej jakości standardowej, niż podana w pozwoleniu na przywóz, importer płaci różnicę między należnością przywozowa stosowaną w odniesieniu do produktu wskazanego w pozwoleniu, a stosowaną w odniesieniu do produktu faktycznie przywożonego. W takim przypadku zostaje zwolnione zabezpieczenie pozwolenia na przywóz określone w art. 10 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1162/95 oraz zabezpieczenie dodatkowe określone w art. 2 ust. 5, art. 5 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, z wyjątkiem dodatku w wysokości 5 EUR przewidzianego w art. 5 ust. 2.
Jeżeli różnica określona w pierwszym akapicie nie zostanie wpłacona w okresie jednego miesiąca, zabezpieczenia wskazane w art. 2 ust. 5 i art. 5 ust. 1 i 2 ulegają przepadkowi."
4) Tekst załącznika I do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IVa.
5) Tekst załącznika II do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IVb.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1111/2003
z dnia 26 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na pszenicę zwykłą z państw trzecich o jakości innej niż jakość wysoka oraz wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1104/2003 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
uwzględniając decyzję Rady 2003/253/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Kanadą na mocy art. XXVIII GATT z 1994 r. w celu zmiany koncesji w odniesieniu do zbóż, przewidzianych w liście koncesyjnej WE CXL załączonym do GATT z 1994 r. [3], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2003/254/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczącego zmiany koncesji w odniesieniu do zbóż, przewidzianych w liście koncesyjnej WE CXL załączonym do GATT z 1994 r. [4], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/2002 [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 531/2003 [6], otwiera kontyngent taryfowy na przywóz 2981600 ton niskiej oraz średniej jakości pszenicy zwykłej objętej kodem CN 10019099.
Ten kontyngent taryfowy obejmuje 572000 ton na przywóz pochodzący ze Stanów Zjednoczonych Ameryki i 38000 ton na przywóz pochodzący z Kanady.
(2) W pierwszym i drugim kwartale 2003 r. przy przywozie w ramach limitu III danego kontyngentu, który obejmuje wszystkie państwa trzecie z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady, nastąpiło znaczące zainteresowanie ze strony podmiotów gospodarczych prowadzące do nadsubskrypcji.
Napotkano również problemy komunikacyjne między Komisją a organami niektórych Państw Członkowskich, prowadzące do niepewności w odniesieniu do właściwych ilości wymaganych w całej Wspólnocie oraz trudności związane z kontrolą dostępności w ramach kontyngentu.
Właściwe jest wyjaśnienie zakresu zobowiązań Państw Członkowskich w tym kontekście.
(3) Ważność pozwoleń na przywóz jest obecnie regulowana przepisami art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 498/2003 [8]. W związku z niepewnością w odniesieniu do ważności pozwoleń na przywóz, właściwe jest dodanie wyraźnych przepisów do rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 w celu zapewnienia, że ważność pozwoleń na przywóz w ramach kontyngentu taryfowego jest nie krótsza niż 45 dni.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 zostało początkowo przyjęte na okres przejściowy, od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 30 czerwca 2003 r., do czasu zmiany rozporządzenia (WE) nr 1766/92.
Ponieważ przepisy tego rozporządzenia funkcjonowały zadowalająco w danym okresie, właściwe jest stosowanie ich przez czas nieokreślony.
(5) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 należy odpowiednio zmienić.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2375/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Każdy wniosek o pozwolenie musi dotyczyć ilości, która nie przekracza ilości dostępnej w ramach limitu na przywóz danego produktu w danym okresie.
Wnioskodawca może złożyć tylko jeden wniosek o pozwolenie w danym Państwie Członkowskim."
b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Nie później niż do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu złożenia wniosków o pozwolenia, właściwe organy przesyłają do Komisji przy użyciu faksu, zawiadomienie zgodne ze wzorem określonym w Załączniku oraz podając całkowitą ilość będącą sumą wszystkich ilości wskazanych we wnioskach o pozwolenia na przywóz.
Powiadomienia muszą być wysłane nawet w przypadku gdy nie został złożony żaden wniosek w Państwie Członkowskim.
Taka informacja musi zostać przekazana oddzielnie od informacji dotyczącej innych wniosków o pozwolenia na przywóz zbóż.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie nie wyślą zawiadomienia o wnioskach do Komisji w wyznaczonym terminie, Komisja uznaje, iż nie włożono żadnych wniosków w danych Państwach Członkowskich."
2.
Dodaje się art. 6 w brzmieniu:
"Artykuł 6
Pozwolenia na przywóz są ważne przez 45 dni od daty ich wydania. Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, okres ważności pozwolenia liczy się od daty jego faktycznego wydania."
3.
W art. 12 skreśla się akapit trzeci.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1112/2003
z dnia 26 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2377/2002 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na jęczmień do produkcji słodu z państw trzecich oraz wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1104/2003 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
uwzględniając decyzję Rady 2003/253/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Kanadą na mocy art. XXVIII Układu GATT z 1994 r. dotyczącego zmiany koncesji w odniesieniu do zbóż, przewidzianych w harmonogramie CXL stanowiącym Załącznik do Układu GATT z 1994 r. [3], w szczególności jej art. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2003/254/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczącego zmiany koncesji w odniesieniu do zbóż, przewidzianych w harmonogramie CXL stanowiącym Załącznik do Układu GATT z 1994 r. [4], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2377/2002 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 626/2003 [6], otwiera kontyngent taryfowy na przywóz 50000 ton jęczmienia do produkcji słodu, objętego kodem HS 100300.
(2) Rozporządzenie (WE) No 2377/2002 zostało wstępnie przyjęte na okres przejściowy, od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 30 czerwca 2003 r., do czasu zmiany rozporządzenia (WE) nr 1766/92.
Biorąc pod uwagę, że przepisy tego rozporządzenia były należycie stosowane w tym okresie, właściwe jest stosowanie ich na stałe.
(3) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 2377/2002 należy odpowiednio zmienić.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2377/2002 skreśla się akapit trzeci.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1113/2003
z dnia 26 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2376/2002 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na jęczmień z państw trzecich oraz wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1104/2003 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
uwzględniając decyzję Rady 2003/253/WE z dnia 28 maja 2001 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Kanadą na mocy art. XXVIII Układu GATT z 1994 r. dotyczącego zmiany koncesji w odniesieniu do zbóż, przewidzianych w harmonogramie CXL stanowiącym Załącznik do Układu GATT [3], w szczególności jej art. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2003/254/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczącego zmiany koncesji w odniesieniu do zbóż, przewidzianych w harmonogramie CXL stanowiącym załącznik do Układu GATT [4], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2376/2002 [5], zmienione rozporządzeniem (WE) 539/2003 [6], otwiera kontyngent taryfowy na przywóz 300000 ton jęczmienia objętego kodem CN 100300. Przepisy wykonawcze są podobne do przepisów rozporządzenia Komisji (WE) No 2375/2002 [7], zmienionego rozporządzeniem nr 531/2003 [8], otwierającego kontyngent taryfowy na przywóz 2981600 ton pszenicy zwykłej niskiej i średniej jakości.
(2) W ramach kontyngentu taryfowego na pszenicę zwykłą właściwe jest wyjaśnienie obowiązków Państw Członkowskich w zakresie komunikatów cotygodniowych dotyczących wniosków o pozwolenia na przywóz.
Powinno się stosować te same przepisy w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na jęczmień.
(3) Ważność pozwoleń na przywóz jest obecnie określona przepisami art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 498/2003 [10]. Biorąc pod uwagę niepewność w odniesieniu do ważności pozwoleń na przywóz, właściwe jest wprowadzenie wyraźnych przepisów do rozporządzenia (WE) nr 2376/2002 w celu zapewnienia, że termin ważności pozwoleń na przywóz objęty kontyngentem taryfowym jest nie krótszy niż 45 dni.
(4) Rozporządzenie (WE) No 2377/2002 zostało wstępnie przyjęte na okres przejściowy, od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 30 czerwca 2003 r., do czasu zmiany rozporządzenia (WE) nr 1766/92.
Biorąc pod uwagę, że przepisy tego rozporządzenia były należycie stosowane w tym okresie, właściwe jest stosowanie ich na stałe.
(5) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 2377/2002 należy odpowiednio zmienić.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2376/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
a) w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Każdy wniosek o pozwolenie musi dotyczyć ilości, która nie może przekraczać ilości dostępnej w granicach limitu na przywóz przedmiotowego produktu na dany okres.
Wnioskodawcy mogą złożyć tylko jeden wniosek w danym Państwie Członkowskim.";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Nie później niż do godziny 18 czasu brukselskiego dnia złożenia wniosku właściwe organy przekazują Komisji przy użyciu faksu powiadomienie zgodne ze wzorem zawartym w Załączniku, całkowita ilość jest sumą wszystkich ilości wskazanych we wnioskach.
Powiadomień należy dokonywać nawet wtedy, kiedy nie złożono żadnych wniosków w danym Państwie Członkowskim.
Informacja ta powinna być przekazana oddzielnie od informacji dotyczącej innych wniosków o pozwolenia na przywóz zbóż.
Jeżeli Państwo Członkowskie zaniecha wysłania powiadomienia Komisji o wnioskach w wyznaczonym terminie, Komisja uzna, że nie złożono żadnych wniosków w tym Państwie Członkowskim."
2) Dodaje się art. 5 w brzmieniu:
"Artykuł 5
Pozwolenia na przywóz są ważne przez 45 dni od daty ich wydania. Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000 okres ważności pozwolenia liczy się od daty faktycznego wystawienia."
3) W art. 10 akapit trzeci skreśla się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1128/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 w odniesieniu do przedłużenia okresu stosowania środków przejściowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych encefalopatii gąbczastych [4] stanowi jednolitą podstawę prawną dla całego prawodawstwa w odniesieniu do przenośnych encefalopatii gąbczastych w państwach Wspólnoty.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawia zasady oznaczania statusu bydlęcej encefalopatii gąbczastej (BSE) w Państwie Członkowskim, państwie trzecim bądź w jednym z ich regionów.
Status ten, zwany dalej "statusem BSE", określa niektóre środki dotyczące zwalczania BSE i handlu oraz przywozu niektórych żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego.
Niniejsze rozporządzenie stanowi, że przed oznaczeniem statusu BSE należy przyjąć środki przejściowe przez maksymalny okres 2 lat.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1326/2001 z dnia 29 czerwca 2001 r.
[5] ustanawia środki przejściowe, które należy stosować przez maksymalny okres dwóch lat począwszy od dnia 1 lipca 2001 r.
(4) W trakcie stosowania kryteriów ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 w celu oznaczania statusu BSE pojawiły się niektóre problemy; Komisja przedyskutowała z Państwami Członkowskimi możliwe poprawki do tych kryteriów w celu stworzenia lepszej relacji między statusem BSE a ryzykiem; rezultatem tych dyskusji może być znacznie poszerzony przez postępy w badaniach nad BSE rozdział dotyczący Międzynarodowych Kodów Zdrowia Zwierząt z Międzynarodowego Urzędu Epizootiologii.
(5) Należy koniecznie przedłużyć okres stosowania środków przejściowych celem zakończenia prowadzonych dyskusji.
(6) Z tego względu w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 należy wprowadzić odpowiednie zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 23 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 punkt drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Zgodnie z procedurą, środki przejściowe zostają przyjęte w okresie kończącym się najpóźniej dnia 1 lipca 2005 r., w celu umożliwienia zmiany bieżących porozumień na porozumienia ustanowione niniejszym rozporządzeniem." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1139/2003
z dnia 27 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie programów monitorujących oraz materiału szczególnego ryzyka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i likwidowania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) 1003/2003 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawia zasady monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u owiec i kóz, włącznie z monitorowaniem prób zwierząt nieubitych z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi; należy uściślić określenie tej grupy zwierząt w celu uniknięcia niewłaściwego pobierania prób.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawia środki likwidowania stosowane po stwierdzeniu TSE u owiec i kóz; pobieranie prób należy przeprowadzać w odniesieniu do zwierząt zniszczonych zgodnie z tymi środkami, w celu zebrania informacji epidemiologicznej.
(3) Zachodzi teoretyczna możliwość, że BSE może występować w populacjach owiec i kóz; nie jest możliwe stosowanie rutynowych metod w celu rozróżnienia pomiędzy infekcją BSE a trzęsawką owiec.
Poziom zakaźności w jelicie krętym w obydwóch chorobach jest znaczny od początkowego stadium infekcji.
Jako środek zapobiegawczy, jelito kręte owiec i kóz w każdym wieku powinno zostać dodane do wykazu materiałów szczególnego ryzyka.
(4) W swojej opinii z dni 7 i 8 listopada 2002 r. w odniesieniu do podziału zakaźności TSE w tkankach przeżuwaczy, Naukowy Komitet Sterujący (NKS) zalecił, że migdałki u bydła w każdym wieku należy traktować jako stwarzające ryzyko występowania gąbczastej encefalopatii bydła (BSE).
(5) NKS stwierdził, że aby uniknąć ryzyka zakażeniem BSE, należy unikać skażenia materiałem z centralnego układu nerwowego i materiałem z migdałków w czasie oddzielania mięsa od głowy i oddzielania języków u bydła przeznaczonego do spożycia przez ludzi.
(6) Ponieważ stan głów przeważnie zależy od ostrożnego z nimi postępowania oraz odpowiedniego zabezpieczenia otworu w kości czołowej i otworu wielkiego (foramen magnum), systemy kontrolne muszą znajdować się na miejscu ubojni i w specjalnie dopuszczonych zakładach rozbioru mięsa.
(7) Zasady wysyłania tusz, półtusz i ćwierćtusz nie zawierających żadnych materiałów szczególnego ryzyka innych niż kręgosłup, do Państw Członkowskich bez ich uprzedniej zgody, należy poszerzyć o półtusze podzielone na nie więcej niż trzy części hurtowe zależnie od rzeczywistego handlu między Państwami Członkowskimi.
(8) Rozporządzenie (WE) 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [3], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 808/2003 [4], ustanawia zasady zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego w odniesieniu do gromadzenia, transportu, przechowywania, postępowania, przetwarzania i użytkowania lub usuwania wszelkich zwierzęcych produktów ubocznych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, włącznie z wprowadzaniem ich do obrotu oraz, w niektórych przypadkach, ich wywozem i tranzytem; w związku z powyższym specjalne zasady dotyczące usuwania i likwidowania tych produktów ustanowione w załączniku XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 powinny zostać skreślone.
(9) Wobec tego rozporządzenie (WE) nr 999/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu do spraw Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach III i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1140/2003
z dnia 27 czerwca 2003 r.
zmieniające, w sektorze cukru, rozporządzenia (WE) nr 779/96 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do przekazywania informacji i nr 314/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu kwot
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 680/2002 [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 15 ust. 8 i drugi akapit art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 [3] Państwa Członkowskie mają ustalić tymczasowe dane dotyczące produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego.
W świetle zgromadzonych doświadczeń, należy wyjaśnić zobowiązania Państw Członkowskich wynikających z tego przepisu i należy przyjąć przepisy dotyczące niniejszych danych, które maja zostać przekazane Komisji.
(2) Dane dotyczące zapasów powinny zostać zgłoszone przez Państwa Członkowskie w określony sposób a dane dotyczące handlu zagranicznego powinny być pobrane z bazy danych Comext Eurostatu.
Należy zatem przyjąć przepisy dotyczące zgłaszania przez Państwa Członkowskie zapasów produktów, o których mowa w oparciu o bardzo precyzyjną definicję zapasów, która zapewni jednolitość stosowania w Państwach Członkowskich.
Należy również przyjąć przepisy dotyczące wyszczególnienia zapasów na koniec roku, z rozbiciem na poszczególne rodzaje cukru, w celu sporządzenia bilansu dla poszczególnych Państw Członkowskich.
(3) Ponieważ dane statystyczne dotyczące ceł nie wyróżniają wywiezionej ilości cukru C, należy je odjąć od wywozu ogółem cukru w stanie naturalnym i w tym celu, należy przyjąć przepisy dotyczące miesięcznego sprawozdania zgłoszonego przez przedsiębiorstwa Państwom Członkowskim i przez Państwa Członkowskie Komisji o wywiezionych ilościach cukru C
(4) Artykuł 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 314/2002 precyzuje, jak należy określać ilość cukru, izoglukozy i syropu inulinowego przeznaczonych do spożycia na terenie Wspólnoty, jak określono w art. 15 i 16 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Doświadczenie wskazuje na potrzebę określenia w niniejszym ustępie, że wielkość, o której mowa, uzyskuje się przez zsumowanie ilości wyprodukowanych i przywiezionych, odjęcie ilości wywiezionych i skorygowanie o zmiany stanu zapasów.
(5) W celu uproszczenia procedur administracyjnych, powinny zostać złagodzone lub uchylone niektóre przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 779/96 [4], ze zmieniami rozporządzeniem (WE) nr 995/2002 [5], które powyższa zmiana rozporządzenia (WE) nr 314/2002 czyni nieaktualnymi lub w przypadku których doświadczenie wskazuje, że nie mają one zastosowania w zarządzaniu rynkowym.
(6) Należy zatem stosownie zmienić rozporządzenia (WE) nr 779/96 i (WE) nr 314/2002.
(7) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 779/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w pierwszym akapicie art. 1, fragment "każdego tygodnia w stosunku do tygodnia poprzedzającego" otrzymuje brzmienie "na jej żądanie";
2) skreśla się art. 3 ust. 1;
3) w art. 5 ust. 1 fragment "każdego tygodnia w odniesieniu do tygodnia poprzedzającego:" otrzymuje brzmienie "każdego miesiąca w odniesieniu do miesiąca poprzedzającego:";
4) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1, fragment "każdego tygodnia w odniesieniu do tygodnia poprzedzającego:" otrzymuje brzmienie "każdego miesiąca w odniesieniu do miesiąca poprzedzającego:"
b) skreśla się ust. 2;
5) uchyla się art. 9 i 10;
6) uchyla się rozdziały V, VI i VII;
7) uchyla się Załączniki I, II, III, IV i V.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 314/2002 wprowadza się następujące zmiany.
1) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Dla każdego roku gospodarczego sporządza się bilans Wspólnoty dotyczący cukru, izoglukozy i syropu inulinowego jak również bilans podaży cukru dla każdego z Państw Członkowskich.
Bilanse te konsoliduje się do końca następnego roku gospodarczego.
2.
Państwa Członkowskie ustalają wstępne dane dotyczące produkcji cukru i syropu inulinowego za bieżący rok gospodarczy dla każdego przedsiębiorstwa położonego na ich terytoriach i powiadamiają Komisję przed 1 marca każdego roku.
Produkcję cukru przedstawia się w rozbiciu na miesiące.
W przypadku francuskich departamentów Gwadelupy i Martyniki oraz w przypadku Hiszpanii, jeśli chodzi o cukier trzcinowy, ustala się wstępne dane dotyczące produkcji i zgłasza do 1 lipca każdego roku.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed 1 czerwca każdego roku o powierzchniach zajętych pod uprawę oraz o produkcji a) buraków do produkcji osobno: cukru, alkoholu i innych produktów, oraz b) cykorii do produkcji syropu inulinowego, za bieżący rok gospodarczy i szacunki ich dotyczące za następny rok.
4.
Przed 5 września każdego roku Państwa Członkowskie ustalają i zgłaszają Komisji faktyczną produkcję A, B i C osobno: cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, za poprzedni rok gospodarczy, przez każde przedsiębiorstwo położone na ich terytoriach.
Produkcje cukru przedstawia się w rozbiciu na miesiące.
5.
Jeśli konieczne są zmiany w przedstawionych danych na temat faktycznej produkcji cukru ze względu na informacje przekazane na mocy ust. 4, powstałą różnicę bierze się pod uwagę przy ustalaniu faktycznej wielkości produkcji za rok gospodarczy, w którym stwierdzono tę różnicę.
6.
Przed 1 marca każdego roku Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przydziale cukru A i B, izoglukozy i syropu inulinowego dla każdego z przedsiębiorstw w bieżącym roku gospodarczym."
2) Dodaje się art. 4a, 4b i 4c w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Przed piętnastym dniem każdego miesiąca każde przedsiębiorstwo produkujące izoglukozę powiadamia Państwo Członkowskie, na którego terytorium miała miejsce jego produkcja, o ilości, wyrażone w masie suchej, faktycznie wyprodukowanej w poprzednim miesiącu.
Państwa Członkowskie ustalają wielkość produkcji izoglukozy dla każdego z takich przedsiębiorstw w każdym miesiącu i powiadamiają o tym Komisję przed końcem drugiego następującego po nim miesiąca.
O wyprodukowanych ilościach objętych procedurami powrotny wywóz należy powiadamiać osobno.
Nie mają one zastosowania dla potrzeb akapitu drugiego.
2.
Nie naruszając pierwszego i akapitu drugiego ust. 1, właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą zadecydować, na uzasadniony pisemny wniosek przedsiębiorstwa produkującego izoglukozę:
a) bądź o połączeniu jego produkcji za maj i czerwiec poprzedniego roku gospodarczego i zaliczeniu powstałej liczby do bieżącego roku gospodarczego;
b) lub też o połączeniu całości lub części produkcji czerwcowej danego roku gospodarczego z jego produkcją lipcową następnego roku gospodarczego i zaliczeniu powstałej liczby do drugiego wymienionego roku gospodarczego.
c) W przypadku, o którym mowa w lit. b) akapitu pierwszego, wniosek o połączenie musi wskazywać przynajmniej wielkość produkcji czerwcowej, która ma zostać połączona z danymi za lipiec.
Owa wielkość nie może przekroczyć 7 % sumy kwot przedsiębiorstw A i B za rok gospodarczy, w którym złożono wniosek o połączenie.
Zsumowaną ilość należy traktować jako pierwszą wielkość produkcji w ramach kwot przedsiębiorstwa.
d) Przy podejmowaniu decyzji Państwo Członkowskie bierze pod uwagę sytuacje produkcyjna danego przedsiębiorstwa i popyt na rynku, ze szczególnym uwzględnieniem kwot i opłat produkcyjnych.
Dane przedsiębiorstwo może korzystać z tylko jednego z dwóch rodzajów połączenia wskazanych w pierwszym akapicie w danym roku gospodarczym.
3. Po uzgodnieniu z Państwem Członkowskim, przedsiębiorstwo powiadamia je, przed kolejnym 15 lipca (w przypadku określonym w lit. a) akapitu pierwszego ust. 2) lub 15 sierpnia (w przypadku określonym w lit. b) akapitu pierwszego ust. 2 ilości, wyrażone w masie suchej, faktycznie wyprodukowane w czasie okresu dwumiesięcznego, przy zwróceniu uwagi, tam gdzie trzeba, na faktyczną ilość, która ma zostać połączona, o której mowa w drugim akapicie ust. 2.
4.
Państwo Członkowskie ustali i przekaże Komisji, przed 15 października, połączoną wielkość produkcji izoglukozy dla danego przedsiębiorstwa w ciągu dwóch wyżej wymienionych miesięcy, która ma zostać zaliczona do produkcji bieżącego roku gospodarczego, zgodnie z, odpowiednio, lit a) lub b) akapitu pierwszego ust. 2.
5. Przepisy lit. b) akapitu pierwszego ust. 2 nie mają zastosowania do ostatniego roku gospodarczego wskazanego w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
Artykuł 4b
1. Każde przedsiębiorstwo, któremu przyznano kwotę produkcji cukru oraz każda rafineria objęta przepisami art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, przekaże właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym prowadzona była produkcja lub rafinacja, przed dwudziestym dniem każdego miesiąca, sumę ilości, wyrażoną jako równoważnik cukru białego, poszczególnych rodzajów cukru i syropów wskazanych w art. 1 ust. 1 lit. a), b), c), i d) niniejszego rozporządzenia:
- w jego posiadaniu lub objętych zezwoleniem, i
- magazynowanego w wolnym obrocie na obszarze Wspólnoty na koniec poprzedniego miesiąca.
Owe ilości przedstawia się w rozbiciu na Państwa Członkowskie magazynowania na:
- cukier wyprodukowany przez to przedsiębiorstwo, objęty kwotami A i B,
- cukier przeniesiony na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001,
- cukier C, i
- inne cukry.
2.
Władze, o których mowa w ust. 1 mogą również, dla potrzeb kontroli administracyjnych i bezpośrednich, wymagać od przedsiębiorstw powiadomienia ich o dokładnej lokalizacji magazynu oraz o zakupie i sprzedaży cukru.
Jeśli magazynowanie prowadzone jest w Państwie Członkowskim innym niż powiadamiające Komisję, Państwo Członkowskie powiadamiające Komisję poinformuje pierwsze z wymienionych do końca następnego miesiąca o ilościach magazynowanych na jego terytorium oraz o lokalizacji miejsc składowania.
Każde Państwo Członkowskie przekaże Komisji, przed końcem drugiego kolejnego miesiąca, informacje o sumie ilości cukru magazynowanych w końcu każdego miesiąca przez przedsiębiorstwa wskazane w ust. 1, w rozbiciu na rodzaje cukru, tak jak zostało to wskazane w drugim akapicie tego ustępu.
Powiadomienie o stanie zapasów na 30 czerwca zostaje przekazane w rozbiciu na każdy rodzaj cukru składowanego w Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy nie został określony rodzaj cukru magazynowanego poza krajem produkcji, cukier ten traktowany jest jako cukier A i B.
Przed 31 sierpnia 2003 r. Państwa Członkowskie powiadamiają o stanie zapasów cukru w dniu 30 czerwca 2002 r. i 30 czerwca 2003 r., w rozbiciu na Państwo Członkowskie składowania i rodzaj cukru, zgodnie z ust. 1.
3.
Każde przedsiębiorstwo, któremu przyznano kwotę produkcji izoglukozy lub syropu inulinowego, powiadomi właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym prowadzona była produkcja, przed 1 sierpnia, o ilościach, wyrażonych jako cukier biały, izoglukozy lub inuliny w jego posiadaniu i składowanych w wolnym obrocie na obszarze Wspólnoty na koniec poprzedniego roku gospodarczego, w rozbiciu na:
- wyprodukowane przez nie izoglukozę i syrop inulinowy objęte kwotami A i B;
- izoglukozę C i syrop inulinowy C; i
- pozostałe.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed 1 września o ilościach izoglukozy i syropu inulinowego składowanych na koniec poprzedniego roku gospodarczego, w rozbiciu na wielkości wyszczególnione w pierwszym akapicie.
Artykuł 4c
1.
Przedsiębiorstwa produkujące cukier C powiadamiają właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym go wyprodukowano, przed końcem każdego miesiąca, o ilości wywiezionej w ciągu poprzedniego miesiąca.
W rozbiciu na Państwa Członkowskie wywozu.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przed końcem drugiego kolejnego miesiąca, o miesięcznej ilości cukru C wyeksportowanego przez przedsiębiorstwa wskazane w pierwszym akapicie, w rozbiciu na wyszczególnione w nim ilości.
Na podstawie dowodu wywozu zgodnego z art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 [6], Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przed 15 maja, o ilości cukru C wyeksportowanego w każdym miesiącu poprzedniego roku gospodarczego przez przedsiębiorstwa wskazane w pierwszym akapicie, w rozbiciu na wyszczególnione w nim wielkości.
2.
Przedsiębiorstwa, które wyprodukowały cukier C w ciągu jednego lub obydwu z lat gospodarczych 2001/02 i 2002/03 przed 1 sierpnia 2003 r. powiadamiają właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym został on wyprodukowany, o ilości wywiezionej w ciągu roku gospodarczego 2002/03, w rozbiciu na Państwa Członkowskie wywozu.
Państwa Członkowskie powiadamia Komisję, przed 5 września 2003 r., o ilości cukru C wyeksportowanego przez wymienione wyżej przedsiębiorstwa w ciągu roku gospodarczego 2002/03, w rozbiciu na wielkości w nim wyszczególnione."
3) artykuł 6 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Ilości przeznaczone do spożycia na terenie Wspólnoty, które mają być ewidencjonowane na mocy art. 15 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 ustala się poprzez zsumowanie ilości, wyrażonych jako cukier biały, cukrów i syropów wskazanych w art. 1 ust. 1 lit. a), b), c), i d) oraz izoglukozy i syropu inulinowego:
a) składowanych na początku roku gospodarczego;
b) wyprodukowanych w ramach kwot A i B;
c) importowanych w stanie naturalnym;
d) wchodzących w skład importowanych produktów przetworzonych;
odejmując ilości cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, o których mowa w pierwszym akapicie, wyrażonych jako cukier biały:
a) wyeksportowanego w stanie naturalnym;
b) wchodzącego w skład eksportowanych produktów przetworzonych;
c) składowanych w końcu roku gospodarczego;
d) dla których wydano świadectwa do dopłat produkcyjnych, na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
Ilości wskazane w lit. c) i d) akapitu pierwszego i w lit. a) i b) akapitu drugiego odejmuje się od wielkości w bazie danych Eurostat i, jeśli dane za rok gospodarczy są niekompletne, powinny one obejmować dane z 12 ostatnich miesięcy, dla których dane są dostępne.
Nie należy wliczać ilości wyprodukowanych w związku z powrotnym wywozem.
Ilości wskazane w lit. c) akapitu pierwszego i lit. a) akapitu drugiego obejmują ilości wysłane na Wyspy Kanaryjskie, Maderę i Azory, objęte przepisami art. 1 ust. 1a) rozporządzenia (EWG) nr 2670/81.
Ilości cukru, izoglukozy i syropu inulinowego wskazane w lit. d) akapitu pierwszego i lit. b) akapitu drugiego określa się na podstawie średniej zawartości cukru, stwierdzonej dla określonych produktów, i na podstawie danych Eurostat.
Ilości wskazane w lit. a) akapitu drugiego nie obejmują cukru C, izoglukozy C, syropu inulinowego C i pomocy żywnościowej."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1142/2003
z dnia 27 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2125/95 w odniesieniu do kontyngentu taryfowego na grzyby zakonserwowane z rodzaju Agaricus przyznanego dla Bułgarii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2125/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 225/2003 [4], otwiera i przewiduje zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane.
(2) Decyzja Rady 2003/286/WE z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [5], zatwierdziła uzgodnienia dotyczące przywozu do Wspólnoty, stosowane w odniesieniu do niektórych produktów pochodzących z Bułgarii.
(3) Uzgodnienia te weszły w życie z dniem 1 czerwca 2003 r.
(4) Przydział kontyngentu na konserwowane grzyby z rodzaju Agaricus, objęte kodami CN 07115100, 20031020 oraz 20031030, pochodzące z Bułgarii, wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2125/95, należy odpowiednio zmienić.
(5) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 2125/95 należy odpowiednio zmienić.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2125/95 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Otwiera się kontyngenty taryfowe wykazane w załączniku I na grzyby zakonserwowane z rodzaju Agaricus, objęte pozycjami kodu CN 07115100, 20031020 oraz 20031030, na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Stosowana stawka celna wynosi 12 % ad valorem w przypadku produktów objętych kodem CN 07115100 (nr seryjny 09.4062) oraz 23 % w przypadku produktów objętych kodami CN 20031020 i 20031030 (nr seryjny 09.4063).
Jednakże w przypadku wyżej wymienionych produktów pochodzących z Rumunii (nr seryjny 09.4726) stosuje się jednolitą stawkę w wysokości 8,4 % oraz nie stosuje się żadnej stawki w przypadku wyżej wymienionych produktów pochodzących z Bułgarii (nr seryjny 09.4725)."
Artykuł 2
Załącznik rozporządzenia (EWG) nr 2125/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1144/2003
z dnia 27 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1279/98, 1128/1999 i 1247/1999 w odniesieniu do niektórych kontyngentów taryfowych na niektóre gatunki bydła żywego, produkty z wołowiny i cielęciny pochodzące z Republiki Słowackiej, Republiki Bułgarii i Rzeczpospolitej Polskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2003/299/WE z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Słowacką z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [3], przewiduje nowe koncesje w odniesieniu do przywozu niektórych gatunków żywych zwierząt i produktów z wołowiny i cielęciny w ramach kontyngentów taryfowych otwartych na mocy tego Układu, stosowane od dnia 1 maja 2003 r.
(2) Decyzja Rady 2003/286/WE z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [4], przewiduje nowe koncesje w odniesieniu do przywozu niektórych gatunków żywych zwierząt i produktów z wołowiny i cielęciny w ramach kontyngentów taryfowych otwartych na mocy tego Układu, stosowane od dnia 1 czerwca 2003 r.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000 i (WE) nr 1408/2002 oraz decyzje Rady 2003/18/WE i 2003/263/WE dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Słowacji, Węgier, Rumunii i Polski [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 673/2003 [6], rozporządzenie Komisji (WE) nr 1128/1999 z dnia 28 maja 1999 r. ustanawiające szczegółowe reguły stosowania kontyngentu taryfowego na cielęta ważące nie więcej niż 80 kilogramów pochodzące z niektórych państw trzecich [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 673/2003 oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1247/1999 z dnia 16 czerwca 1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na żywe bydło ważące od 80 do 300 kilogramów i pochodzące z niektórych państw trzecich [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 673/2003, powinny zostać zmienione.
(4) Decyzja Rady 2003/298/WE z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Czeską z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [9], i decyzja Rady 2003/285/WE z dnia 18 marca 2003 r. dotycząca zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Węgierską z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [10], uchyliły odpowiednio rozporządzenie Rady (WE) nr 2433/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Republiką Czeską [11] i rozporządzenie Rady (WE) nr 1408/2002 z dnia 29 lipca 2002 r. ustanawiające koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych dla niektórych produktów rolnych oraz przewidujące dostosowanie autonomiczne i przejściowe niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Republiką Węgierską [12]. Dlatego też należy zastąpić odniesienia do tych rozporządzeń w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1279/1998 przewidziało kwartalne wnioski dotyczące pozwoleń na przywóz w celu zapewnienia, że ustanowione ilości są przywożone w ustalony sposób; spełniając ten cel, doświadczenie ujawniło potrzebę uwzględnienia półrocznych wniosków, z odpowiednio przedłużonym okresem ważności pozwoleń na przywóz.
Należy odpowiednio zmienić to rozporządzenie z mocą od dnia 1 lipca 2003 r.
(6) Decyzja 2003/299/WE i decyzja 2003/286/WE przewiduje nowe koncesje z dniem 1 maja 2003 r. i odpowiednio z dniem 1 czerwca 2003 r.
Dlatego też należy ustanowić przepisy w celu wstecznego stosowania tych koncesji.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1279/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę przewidziane w decyzjach Rady 2003/286/WE, 2003/298/WE, 2003/299/WE, 2003/18/WE, 2003/263/WE i 2003/285/WE dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii, Rzeczpospolitej Polskiej i Republiki Węgierskiej."
;
2) w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Pozwolenia na przywóz przedstawiane są przy przywozie do Wspólnoty produktów wyszczególnionych w załączniku I w ramach kontyngentów przewidzianych w decyzjach Rady 2003/286/WE [13], 2003/298/WE [14], 2003/299/WE [15], 2003/18/WE [16], 2003/263/WE [17] i 2003/285/WE [18] dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii, Rzeczpospolitej Polskiej i Republiki Węgierskiej."
3) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Ilości określone w art. 1 dla każdego okresu wymienionego w załączniku I są rozdzielone następująco:
- 50 % od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia,
- 50 % od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca.
W przypadku gdy ilości objęte wnioskami pozwolenia na przywóz złożonymi w odniesieniu do pierwszej transzy określonej w akapicie pierwszym są niższe niż te dostępne, pozostałe ilości dodaje się do ilości przeznaczonych dla drugiej transzy.";
4) w art. 3 ust. 1 lit. c) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Grupa produktów w rozumieniu lit. c) oznacza:
- produkty objęte kodami CN 0201 lub 0202 pochodzące z jednego z krajów wymienionych w załączniku I,
- albo produkty objęte kodami CN 02061095, 02062991, 02102010, 02102090 pochodzące z Republiki Słowackiej i Węgier i 02109951, 02109959 lub 02109990 pochodzące z Węgier,
- albo produkty objęte kodami CN 02061095, 02062991, 021020 lub 02109951 pochodzące z Rumunii,
- albo produkty objęte kodem CN 16025010 pochodzące z Polski,
- albo produkty objęte kodem CN 160250 pochodzące z Republiki Słowackiej i Rumunii.";
5) w art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Pozwolenia na przywóz wydane na mocy niniejszego rozporządzenia są ważne przez okres 180 dni od daty ich rzeczywistego wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [19] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 325/2003. Jednakże żadne pozwolenie nie jest ważne po dniu 30 czerwca następującym po dacie wydania."
6) w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
- w odniesieniu do numeru porządkowego 09.4824 w kolumnie
"Wyszczególnienie"
tiret ostatnie przypis (1) dodaje się następujący tekst:
"Współczynnik przeliczenia na świeże mięso = 2,14, przewidujący zawartość mięsa < 60 %."
- w odniesieniu do numeru porządkowego 09.4624, w kolumnie "Stosowana stawka celna", "20 %" zastępuje się "wolne";
- w odniesieniu do numeru porządkowego 09.4651, w kolumnie "Stosowana stawka celna", "20 %" zastępuje się "wolne".
- w załączniku I należy wprowadzić następujące ilości:
"Kraj pochodzenia _BAR_ Nr seryjny _BAR_ Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Stosowana stawka celna (% MFN) _BAR_ Roczna ilość od 1.7.2002 do 30.6.2003 (tony) _BAR_ Roczna ilość od 1.7.2003 do 30.6.2004 (tony) _BAR_ Roczny wzrost od 1.7.2004 (tony) _BAR_
Słowacja _BAR_ 09.4644 _BAR_ 0206109502062991021020 _BAR_ Wołowina: _BAR_ Wolne _BAR_ 500 _BAR_ 1000 _BAR_ 0 _BAR_
09.4648 _BAR_ 160250 _BAR_ Pozostałe przetworzone lub konserwowane mięso, mięso z podrobów lub krew bydlęca _BAR_ Wolne _BAR_ 100 _BAR_ 200 _BAR_ 0" _BAR_
Artykuł 2
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1128/1999 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dla ilości określonych w ust. 1 stawka celna jest:
- obniżona o 80 % w odniesieniu do zwierząt pochodzących z Republiki Czeskiej, Słowacji, Estonii, Łotwy i Litwy,
- obniżona o 90 % w odniesieniu do zwierząt pochodzących z Bułgarii, Węgier i Rumunii,
- zniesiona w odniesieniu do zwierząt pochodzących z Polski."
Artykuł 3
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1247/1999 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dla ilości określonych w ust. 1 stawka celna jest:
- obniżona o 80 % w odniesieniu do zwierząt pochodzących z Republiki Czeskiej, Słowacji, Estonii, Łotwy i Litwy,
- obniżona o 90 % w odniesieniu do zwierząt pochodzących z Bułgarii, Węgier i Rumunii,
- zniesiona w odniesieniu do zwierząt pochodzących z Polski."
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 1 ust. 3 i art. 1 ust. 5 stosuje się od dnia 1 lipca 2003 r.
Artykuł 1 ust. 4 stosuje się od dnia 1 maja 2003 r.
Artykuł 1 ust. 6 stosuje się:
- od dnia 1 kwietnia 2003 r. w odniesieniu do numeru porządkowego 09.4824,
- od dnia 1 maja 2003 r. w odniesieniu do numerów porządkowych 09.4624, 09.4644 i 09.4648,
- od dnia 1 czerwca 2003 r. w odniesieniu do numeru porządkowego 09.4651.
Artykuł 2 i 3 stosuje się od dnia 1 czerwca 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1146/2003
z dnia 27 czerwca 2003 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetwarzania (od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Harmonogram WTO CXL wymaga otwarcia przez Wspólnotę rocznego kontyngentu taryfowego w wysokości 50700 ton na przywóz mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetwarzania.
Zasady wykonawcze powinny być ustanowione na rok kontyngentowy 2003/04, począwszy od dnia 1 lipca 2003 r.
(2) Przywóz mrożonej wołowiny objętej kontyngentem taryfowym podlega należnościom celnym przywozowym oraz warunkom ustanowionym w numerze seryjnym 13 załącznika 7 do trzeciej części załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2176/2002 [4].
Rozdział kontyngentu taryfowego na każde z wyżej wymienionych ustaleń następuje z uwzględnieniem doświadczenia uzyskanego w związku z podobnym przywozem dokonanym w przeszłości.
(3) W celu uniknięcia spekulacji, dostęp do kontyngentu udzielany jest jedynie czynnym podmiotom gosordarczym przeprowadzająjacymprewarzanie w zakladzie przetwórczym zatwierdzonym zgodine z art. 8 dyrektywy Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wplywających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [5], ostanio zmienionej rozporządzeniem 807/2003/WE [6].
(4) Przywóz do Wspólnoty objęty kontyngentem taryfowym podlega okazaniu pozwolenia na przywóz zgodnie z art. 29 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1254/1999. Wydawanie pozwoleń musi być możliwe po przyznaniu praw przywozowych na podstawie wniosków od kwalifikujących się podmiotów gospodarczych dokonujących przetwarzania. Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2, dostęp do kontyngentu udzielany jest jedynie czynnym podmiotom gospodarczym przeprowadzającym przetwarzanie w zakładzie przetwórczym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 dyrektywy Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi, ostatnio zmienionej rozporządzeniem 807/2003/WE .000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [8], oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 852/2003 [10], stosuje się do pozwoleń na przywóz wydanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(5) W celu zapobieżenia spekulacjom, pozwolenia na przywóz powinny być wydawane podmiotom gospodarczym dokonującym przetwarzania wyłącznie na ilość, na jaką zostały im przyznane prawa przywozowe.
Ponadto, z tego samego powodu, powinno zostać złożone zabezpieczenie wraz z wnioskiem o prawa przywozowe.
Wniosek o pozwolenie na przywóz odpowiadające przyznanym prawom musi być wymogiem pierwotnym w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [12].
(6) W celu całkowitego wykorzystania ilości kontyngentu, należy ustalić termin końcowy składania wniosków o pozwolenie na przywóz oraz ustanowić przepisy w celu dalszego przyznania ilości nie objętych wnioskami o pozwolenie na przywóz złożonych w tym terminie.
W świetle zdobytego doświadczenia, przydział jest ograniczony do podmiotów gospodarczych dokonujących przetworzenia, którzy przekształcili wszystkie początkowo im przyznane prawa przywozowe na pozwolenia na przywóz.
(7) Stosowanie obecnego kontyngentu taryfowego wymaga ścisłego nadzoru przywozu i skutecznych kontroli jego wykorzystania i przeznaczenia.
Dlatego też zezwala się na przetwarzanie wyłącznie w zakładzie określonym w pozwoleniu na przywóz.
(8) W celu zapewnienia, iż przywożone mięso jest wykorzystywane zgodnie ze specyfikacjami kontyngentu taryfowego, należy złożyć zabezpieczenie.
Kwota zabezpieczenia powinna być ustalona z uwzględnieniem różnicy między należnościami celnymi stosowanymi w ramach i poza kontyngentem.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym otwiera się kontyngent taryfowy w wysokości 50700 ton na przywóz ekwiwalentu mrożonej wołowiny z kością objętej kodem CN 02022030, 02023010, 02023050, 02023090 lub 02062991 i przeznaczonej do przetwarzania we Wspólnocie (kontyngent), na okres od dnia1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r., z uwzględnieniem warunków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, produkt A określa się jako produkt przetworzony objęty kodem CN 160210, 16025031, 16025039 lub 16025080, nie zawierający mięsa innego, niż pochodzące od zwierząt danego gatunku bydła, ze stosunkiem kolagen/białko nie wyższym niż 0,45 oraz zawierającym wagowo co najmniej 20 % chudego mięsa z wyłączeniem podrobów i tłuszczu z mięsem i galaretą stanowiących co najmniej 85 % całkowitej wagi netto.
Zawartość kolagenu zostanie uwzględniona w celu oznaczenia zawartości hydroksyproliny pomnożonej przez czynnik 8.
Zawartość hydroksyproliny jest ustalona zgodnie z metodą ISO 3496–1994.
Zawartość chudego mięsa wołowego z wyłączeniem tłuszczu jest ustalana zgodnie z procedurą przewidzianą w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2429/86 [13].
W skład podrobów wchodzą: głowy i ich kawałki (włączając uszy), kopyta, ogony, serca, wymiona, wątroby, nerki, grasice i trzustki, mózgi, płuca, gardła, mięśniowe części przepony, śledziony, języki, otoka, rdzenie kręgowe, jadalna skóra, organy rozrodcze (tj. macice, jajniki i jądra), tarczyce, przysadki mózgowe.
Produkt poddany jest obróbce cieplnej wystarczającej w celu zapewnienia koagulacji białka mięsa w całości produktu, który nie może wykazywać żadnych śladów różowawej cieczy na odciętej powierzchni w chwili przecięcia produktu wzdłuż linii przebiegającej w jego najgrubszej części.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, produkt B określa się jako produkt przetworzony zawierający wołowinę, inny niż:
a) produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1254/199; lub
b) produkty określone w ust. 1.
Jednakże produkt przetworzony objęty kodem CN 02102090, który został ususzony lub uwędzony w taki sposób, że kolor oraz konsystencja świeżego mięsa zupełnie zanikły oraz ze stosunkiem woda/białko nieprzekraczającym 3.2 jest uznawany za produkt B.
Artykuł 3
1.
Całkowita ilość określona w art. 1 jest podzielona na dwie ilości:
a) 40000 ton mrożonej wołowiny przeznaczonej do produkcji produktów A;
b) 10700 ton mrożonej wołowiny przeznaczonej do produkcji produktów B.
2.
Kontyngent posiada następujące numery seryjne:
- 09.4057 dla ilości określonej w ust. 1 lit. a),
- 09.4058 dla ilości określone w ust. 1 lit. b).
3.
Należności celne przywozowe stosowane w odniesieniu do mrożonej wołowiny w ramach kontyngentu są ustalane zgodnie z numerem seryjnym 13 załącznika 7 do części trzeciej załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.
Artykuł 4
1.
Wyłącznie te zakłady przetwórcze zatwierdzone zgodnie z art. 8 dyrektywy 77/99/EWG, które co najmniej raz od dnia 1 lipca 2002 r. brały udział w produkcji produktów przetworzonych zawierających wołowinę, mogą kwalifikować się do kontyngentu.
Wniosek o prawa przywozowe musi zostać złożony przez, lub w imieniu zakładu przetwórczego spełniającego niniejsze warunki.
Dla każdej ilości określonej w art. 3 ust. 1. może zostać zaakceptowany tylko jeden wniosek o prawa przywozowe, który nie przekroczy 10 % każdej z dostępnych ilości, w odniesieniu do każdego zatwierdzonego zakładu przetwórczego.
Wnioski o prawa przywozowe mogą być przedstawiane jedynie w Państwie Członkowskim, w którym podmiot gospodarczy dokonujący przetworzenia jest zarejestrowany w celu uiszczania podatku VAT.
2.
Zabezpieczenie w wysokości 6 EUR na 100 kg składane jest wraz z wnioskiem o prawa przywozowe.
3.
Właściwy organ krajowy decyduje o uznaniu dokumentów dowodowych w odniesieniu do zgodności z warunkami ustanowionymi w ust. 1 i 2.
Dowody te są składane wraz z wnioskiem o prawa przywozowe.
Artykuł 5
1.
Każdy wniosek o prawa przywozowe związany z wytwarzaniem produktów A lub produktów B jest wyrażany w ekwiwalencie mięsa z kością.
Dla celów niniejszego ustępu, 100 kilogramów wołowiny z kością równe jest 77 kilogramom wołowiny bez kości.
2.
Każdy wniosek odnoszący się do produktów A albo produktów B dotrze do właściwych organów do dnia 4 lipca 2003, do godziny 13.00 czasu brukselskiego.
3.
Państwa Członkowskie prześlą do Komisji do dnia 11 lipca 2003 listę wnioskodawców i wykaz wnioskowanych ilości w ramach każdej z dwóch kategorii wraz z numerami zatwierdzenia danych zakładów przetwórczych.
Jakiekolwiek komunikaty, włączając zwroty zerowe, są wysyłane faksem z wykorzystaniem formularzy zawartych w załącznikach I i II.
4.
Komisja niezwłocznie podejmie decyzję w sprawie zakresu przyjmowania wniosków, w miarę potrzeby jako procent wnioskowanych ilości.
Artykuł 6
1.
Jakikolwiek przywóz mrożonej wołowiny, w odniesieniu do którego przyznano prawa przywozowe na podstawie art. 5 ust. 4 podlega okazaniu pozwolenia na przywóz.
2. W odniesieniu do zabezpieczenia określonego w art. 4 ust. 2, wniosek o pozwolenie na przywóz odpowiadający przyznanym prawom przywozowym stanowi wymóg pierwotny w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
W przypadku gdy zgodnie z art. 5 ust. 4 Komisja ustali współczynnik obniżki, wniesione zabezpieczenie jest zwolnione w odniesieniu do wnioskowanych praw przywozowych, które przekraczają przyznane prawa przywozowe.
3.
W ramach przyznanych praw przywozowych, podmiot gospodarczy dokonujący przetwarzania może złożyć wniosek o pozwolenie na przywóz najpóźniej do dnia 20 lutego 2004 r.
4.
Prawa przywozowe przyznane na rzecz podmiotów dokonujących przetwarzania uprawniają ich do pozwolenia na przywóz ilości równoważnej do przyznanych praw.
Wnioski o pozwolenie mogą być składane wyłącznie:
a) w Państwie Członkowskim w którym złożono wniosek o prawa przywozowe; i
b) przez podmioty dokonujące przetwarzania lub w imieniu podmiotów dokonujących przetwarzania, którym przyznano prawa przywozowe.
5.
Zabezpieczenie składane jest u właściwego organu w chwili przywozu, w celu zapewnienia, że podmiot gospodarczy dokonujący przetwarzania, któremu przyznano prawa przywozowe, przetworzy całkowitą ilość przywiezionego mięsa na wymagane produkty gotowe w swoim zakładzie przetwórczym określonym we wniosku o pozwolenie, w ciągu trzech miesięcy od daty przywozu.
Kwoty zabezpieczenia są ustalone w załączniku III.
Artykuł 7
Rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i (WE) nr 1445/95 stosuje się, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
1.
Wniosek o pozwolenie na przywóz i pozwolenie na przywóz zawierają następujące informacje:
a) w polu 8, kraj pochodzenia;
b) w polu 16, jeden z kwalifikujących się kodów CN;
c) w polu 20, co najmniej jeden z następujących wpisów:
- Certificado válido en … (Estado miembro expedidor)/carne destinada a la transformación… [productos A] [productos B] (táchese lo que no proceda) en … (designación exacta y número de registro del establecimiento en el que vaya a procederse a la transformación)/Reglamento (CE) no 1146/2003.
- Licens gyldig i … (udstedende medlemsstat)/Kød bestemt til forarbejdning til [A-produkter] [B-produkter] (det ikke gældende overstreges) i … (nøjagtig betegnelse for den virksomhed, hvor forarbejdningen sker)/Forordning (EF) nr. 1146/2003.
- In … (ausstellender Mitgliedstaat) gültige Lizenz/Fleisch für die Verarbeitung zu [A-Erzeugnissen] [B-Erzeugnissen] (Nichtzutreffendes bitte streichen) in … (genaue Bezeichnung des Betriebs, in dem die Verarbeitung erfolgen soll)/Verordnung (EG) Nr. 1146/2003.
- Η άδεια ισχύει … (κράτος μέλος έκδοσης)/Κρέας που προορίζεται για μεταποίηση …[προϊόντα Α] [προϊόντα Β] (διαγράφεται η περιττή ένδειξη) … (ακριβής περιγραφή και αριθμός έγκρισης της εγκατάστασης όπου πρόκειται να πραγματοποιηθεί η μεταποίηση)/Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
1146/2003.
- Licence valid in … (issuing Member State)/Meat intended for processing … [A-products] [B-products] (delete as appropriate) at … (exact designation and approval No of the establishment where the processing is to take place)/Regulation (EC) No 1146/2003.
- Certificat valable … (État membre émetteur)/Viande destinée à la transformation de … [produits A] [produits B] (rayer la mention inutile) dans … (désignation exacte et numéro d'agrément de l'établissement dans lequel la transformation doit avoir lieu)/Règlement (CE) no 1146/2003.
- Titolo valido in … (Stato membro di rilascio)/Carni destinate alla trasformazione … [prodotti A] [prodotti B] (depennare la voce inutile) presso … (esatta designazione e numero di riconoscimento dello stabilimento nel quale è prevista la trasformazione)/Regolamento (CE) n. 1146/2003.
- Certificaat geldig in … (lidstaat van afgifte)/Vlees bestemd voor verwerking tot [A-producten] [B-producten] (doorhalen wat niet van toepassing is) in … (nauwkeurige aanduiding en toelatingsnummer van het bedrijf waar de verwerking zal plaatsvinden)/Verordening (EG) nr. 1146/2003.
- Certificado válido em … (Estado-Membro emissor)/carne destinada à transformação … [produtos A] [produtos B] (riscar o que não interessa) em … (designação exacta e número de aprovação do estabelecimento em que a transformação será efectuada)/Regulamento (CE) n.o 1146/2003.
- Todistus on voimassa … (myöntäjäjäsenvaltio) / Liha on tarkoitettu [A-luokan tuotteet] [B-luokan tuotteet] (tarpeeton poistettava) jalostukseen …:ssa (tarkka ilmoitus laitoksesta, jossa jalostus suoritetaan, hyväksyntänumero mukaan lukien)/Asetus (EY) N:o 1146/2003.
- Licensen är giltig i … (utfärdande medlemsstat)/Kött avsett för bearbetning … [A-produkter] [B-produkter] (stryk det som inte gäller) vid … (exakt angivelse av och godkännandenummer för anläggningen där bearbetningen skall ske)/Förordning (EG) nr. 1146/2003.
2.
Pozwolenia na przywóz są ważne przez okres 120 dni od daty wydania w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Jednakże żadne pozwolenie nie jest ważne po dniu 30 czerwca 2004 r.
3. Zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, w odniesieniu do ilości przywożonych ponad ilość wykazaną na pozwoleniu na przywóz pobierane jest pełne cło Wspólnej Taryfy Celnej stosowane w dniu dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Artykuł 9
1.
Ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków o prawa przywozowe w nieprzekraczalnym terminie określonym w art. 5 ust. 2 oraz ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków o pozwolenia na przywóz do dnia 20 lutego 2004 r. podlegają nowej procedurze przyznawania praw przywozowych.
W tym celu, do dnia 27 lutego 2004 r., Państwa Członkowskie prześlą Komisji szczegółowe informacje o ilościach na które nie otrzymano żadnych wniosków.
2.
Komisja niezwłocznie zadecyduje o rozdziale ilości określonej w ust. 1 na produkty A i produkty B. W tym celu może zostać wzięte pod uwagę właściwe wykorzystanie praw przywozowych przyznanych na podstawie art. 5 ust. 4 w ramach każdej z dwóch kategorii.
3.
Przyznanie pozostałych ilości jest ograniczone do podmiotów dokonujących przetwarzania, które złożyły wnioski o pozwolenia na przywóz w odniesieniu do wszystkich praw przywozowych udzielonych im na mocy art. 5 ust. 4.
4.
Artykuły 4–8 stosuje się w odniesieniu do przywozu pozostałych ilości.
Jednakże w tym przypadku terminem składania wniosków, określonym w art. 5 ust. 2, jest dzień 19 marca 2004 r. a terminem komunikacji, określonym w art. 5 ust. 3 jest dzień 26 marca 2004 r.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie ustalają system kontroli bezpośrednich oraz kontroli dokumentacji w celu zapewnienia, że w terminie trzech miesięcy od daty przywozu dokonano przetworzenia całkowitej ilości mięsa w zakładzie przetwórczym na kategorie produktów określonych w danym pozwoleniu na przywóz
System musi zawierać kontrole bezpośrednie ilościowe i jakościowe na początku procesu przetwarzania, w trakcie procesu przetwarzania oraz po zakończeniu procesu przetwarzania.
W tym celu, podmioty dokonujące przetwarzania w dowolnym czasie przedstawiają tożsamość oraz wykorzystanie przywiezionego mięsa, za pomocą właściwej ewidencji produkcji.
Techniczna weryfikacja metody produkcji przez właściwe organy może, w wymaganym zakresie, przyjąć tolerancję na odpadki i skrawki.
W celu zweryfikowania jakości produktu gotowego oraz ustalenia jego zgodności z formułą składu produktu podmiotu gospodarczego dokonującego przetwarzania, Państwa Członkowskie pobierają reprezentatywne próbki oraz analizują te produkty.
Koszt takich działań ponoszony jest przez dany podmiot dokonujący przetwarzania.
Artykuł 11
1.
Zabezpieczenie, określone w art. 6 ust. 5, jest zwolnione proporcjonalnie do ilości, w odniesieniu do której, w terminie siedmiu miesięcy dostarczono zgodny z wymogami właściwego organu dowód stwierdzający, że całość lub część przywiezionego mięsa została przetworzona na właściwe produkty w terminie trzech miesięcy od daty przywozu do wyznaczonego zakładu przetwórczego.
Jednakże jeśli przetworzenie nastąpiło po upływie terminu trzech miesięcy, zabezpieczenie zostanie zwolnione, minus 15 % zmniejszenia oraz 2 % pozostałej kwoty za każdy dzień przekroczenia terminu.
Jeżeli dowód przetworzenia jest ustalony w przeciągu powyższego terminu siedmiu miesięcy i przedstawiony w ciągu 18 miesięcy po upływie wspomnianych siedmiu miesięcy, kwota utracona, minus 15 % kwoty zabezpieczenia, jest zwracana.
2.
Kwota zabezpieczenia niezwolnionego, określona w art. 6 ust. 5 ulega przepadkowi i zatrzymaniu na poczet należności celnych.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1157/2003
z dnia 30 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych oraz wprowadzające odstępstwo od tego rozporządzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2000 [2], w szczególności jego art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 787/2003 [4], ustanawia między innymi szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych przewidzianych w układach europejskich między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a niektórymi krajami Europy Środkowej i Wschodniej z drugiej.
Do celu wykonania ustępstw przewidzianych decyzją Rady 2003/286/WE z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony [5] należy otworzyć nowe kontyngenty taryfowe w przywozie oraz zwiększyć niektóre obowiązujące kontyngenty.
(2) Decyzja Rady 2003/285/WE [6], która zatwierdziła Protokół dostosowujący handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Węgier z drugiej strony, do celu uwzględnienia wyniku negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych koncesji rolnych uchyliła rozporządzenie Rady (WE) nr 1408/2002 [7].
W związku z tym należy zastąpić odniesienia do tego rozporządzenia poczynione w rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001.
(3) Decyzja Rady 2003/465/WE z dnia 16 czerwca 2003 r. dotycząca zawarcia umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczącej niektórych produktów rolnych [8] przewiduje między innymi zmiany w kontyngentach na przywóz sera do Wspólnoty.
Umowa dotyczy również zastąpienia metody zarządzania tymi kontyngentami obecnie opierającej się na wydawaniu świadectw IMA 1, opisanych w rozdziale III tytuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, przez zarządzanie nimi wyłącznie w oparciu o pozwolenie na przywóz, jak przewidziano w rozdziale I tytuł 2 wspomnianego rozporządzenia.
(4) Dane szczegółowe dotyczące organu wydającego pozwolenia dla Kanady, wymienione w załączniku XII do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, powinny zostać uaktualnione.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 stanowi, że wnioski o wydanie pozwoleń można składać wyłącznie przez pierwszych 10 dni każdego półrocza. Do celu umożliwienia prawidłowego wykonania tego rozporządzenia oraz zapewnienia, że wszyscy zainteresowani importerzy mają 10 dni na złożenie wniosków za drugie półrocze 2003 r., należy ustanowić przepisy wprowadzające odstępstwo od wspomnianego artykułu.
(7) Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 stanowi, że wnioskodawcy ubiegający się o wydanie pozwoleń na przywóz muszą być z wyprzedzeniem zatwierdzeni przez właściwy organ Państw Członkowskich, w których je ustanowiono.
Należy ustanowić przepis wprowadzający odstępstwo od wspomnianego artykułu oraz od art. 11 w przypadku importerów, którzy chcą od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. uzyskać dostęp do kontyngentów przewidzianych w porozumieniu z Norwegią.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) kontyngenty przewidziane w rozporządzeniach Rady (WE) nr 2475/2000 [9], (WE) nr 1151/2002 [10], (WE) nr 1361/2002 [11], (WE) nr 1362/2002 [12] oraz decyzjach Rady 2003/18/WE [13], 2003/263/WE [14], 2003/285/WE [15], 2003/286/WE [16], 2003/298/WE [17] i 2003/299/WE [18];";
b) dodaje się lit. h) w brzmieniu:
"h) kontyngenty przewidziane w decyzji Rady 2003/465/WE [*] Dz.U. L 156 z 25.6.2003, str. 48..";
2) w art. 13 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w przypadku kontyngentów określonych w art. 5 lit. c), d), e), g) i h), wnioski o wydanie pozwolenia dotyczą przynajmniej 10 ton oraz nie więcej niż ilości ustalonej dla każdego okresu, zgodnie z art. 6";
3) w art. 19 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) pierwsza część zdania otrzymuje brzmienie:
"Obniżoną stawkę należności celnej stosuje się wyłącznie z chwilą przedstawienia deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu, której towarzyszy pozwolenie na przywóz oraz, w przypadku przywozów określonych poniżej, odpowiednio dowód pochodzenia wydany na mocy następujących instrumentów:"
; b) dodaje się lit. h) w brzmieniu:
"h) zasady określone w pkt 10 Umowy z Norwegią";
4) w art. 24 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 skreśla się lit. b);
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Załącznik III do niniejszego rozporządzenia określa należności celne, które należy stosować oraz, w przypadku przywozów określonych w ust. 1 lit. a), maksymalne ilości przywożone każdego roku oraz rok przywozu";
5) w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) w części I.B pkt 6 zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszego rozporządzenia;
b) tekst załącznika II do niniejszego rozporządzenia dodaje się, jako część H;
6) w załączniku III skreśla się część B;
7) w załączniku XI skreśla się części G i H;
8) w załączniku XII wprowadza się następujące zmiany:
a) dane szczegółowe dotyczące umiejscowienia odnoszącego się do Kanady otrzymują brzmienie:
"Buildig 55, NCC Driveway
Central Experimental Farm
960 Carling Avenue
Ottawa, Ontario
K1A 0Z2
Tel. (1-613) 792 20 00
Fax: (1-613) 792 20 09"
; b) dane szczegółowe odnoszące się do Norwegii skreśla się.
Artykuł 2
1. W drodze odstępstwa od art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 w przypadku kontyngentów otwartych z dniem 1 lipca 2003 r., określonych w części B pkt 6 załącznika I oraz w części H załącznika I, wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz składa się w terminie 10 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
W drodze odstępstwa od art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 przewidzianego zatwierdzenia nie wymaga się w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2003 r. w przypadku kontyngentów otwartych z dniem 1 lipca 2003 r., określonych w części H załącznika I do niniejszego rozporządzenia.
3.
Na okres określony w ust. 2, w drodze odstępstwa od art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz dla kontyngentów określonych we wspomnianym ust. 2 składa się w Państwie Członkowskim, w którym ustanowiono wnioskodawców.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1158/2003
z dnia 30 czerwca 2003 r.
ustalające pochodne ceny interwencyjne za cukier biały na rok gospodarczy 2003/04
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 680/2002 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 ustala cenę interwencyjną za cukier biały dla niedeficytowych obszarów na 63,19 EUR/100 kilogramów na lata gospodarcze 2001/02–2005/06.
(2) Artykuł 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że pochodne ceny interwencyjne za cukier biały mają być ustalane każdego roku dla każdego deficytowego obszaru. Przy ustalaniu tych cen należy wziąć pod uwagę regionalne zróżnicowania w cenie cukru, której, przy uwzględnieniu normalnego zbioru plonów oraz swobodnego przepływu cukru, oraz w świetle zdobytego doświadczenia można się spodziewać w naturalnych warunkach kształtowania ceny na rynku, i kosztów transportu cukru z obszarów, gdzie występuje nadwyżka do obszarów deficytowych.
(3) W celu ustalenia, czy obszar jest obszarem deficytowym, należy ustalić prognozy w oparciu o dane zadeklarowane przez Państwa Członkowskie zarówno w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego w zakresie trendów konsumpcyjnych, a także w perspektywie nadchodzącego roku gospodarczego w zakresie rozwoju dostępnej produkcji.
W rezultacie za deficytowe powinny zostać uznane jedynie obszary, gdzie prognozy jednoznacznie wskazują, że wystąpienie deficytu jest prawdopodobne.
(4) Na tej podstawie, obszary produkcji w Hiszpanii, Irlandii i Zjednoczonym Królestwie, Włoszech, Portugalii oraz Finlandii prawdopodobnie staną się obszarami deficytowymi.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Pochodne ceny interwencyjne za cukier biały na obszarach deficytowych Wspólnoty na rok gospodarczy 2003/04 wynoszą:
a) 64,88 EUR za 100 kilogramów dla wszystkich obszarów w Hiszpanii;
b) 64,65 EUR za 100 kilogramów dla wszystkich obszarów w Irlandii i Zjednoczonym Królestwie;
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1160/2003
z dnia 30 czerwca 2003 r.
zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 1898/97 ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w Układach Europejskich z Bułgarią, Republiką Czeską, Słowacją, Rumunią, Polską i Węgrami
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2003/286/WE z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie miedzy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2003/298/WE z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czeską, z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [2], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2003/299/WE z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Słowacką, z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [3], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2003/18/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [4], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2003/263/WE z dnia 27 marca 2003 r. dotyczącą zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rzeczpospolitą Polską, z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [5], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając decyzję Rady 2003/285/WE z dnia 18 marca 2003 r. dotyczącą zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Węgierską, z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [6], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzje 2003/286/WE, 2003/298/WE, 2003/299/WE, 2003/18/WE, 2003/263/WE oraz 2003/285/WE uchylają, odpowiednio, rozporządzenia (WE) nr 2290/2000 [7], (WE) nr 2433/2000 [8], (WE) nr 2434/2000 [9], (WE) nr 2435/2000 [10], (WE) nr 2851/2000 [11] oraz (WE) nr 1408/2002 [12], ostatnie rozporządzenie ostatnio uchylone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1727/2000 [13].
(2) W następstwie uchylenia rozporządzeń (WE) nr 2292/2000, 2433/2000, 2434/2000, 2435/2000, 2851/2000 oraz 1727/2000, odniesienia do tych aktów zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1898/97 [14], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1877/2002 [15], powinny zostać skreślone.
(3) Na okresy roczne rozpoczynające się w dniu 1 lipca rozporządzenie (WE) nr 1898/97 powinno również zostać dostosowane zgodnie z przepisami w sprawie produktów z wieprzowiny ustanowionymi w decyzjach 2003/286/WE, 2003/298/WE, 2003/299/WE, 2003/18/WE, 2003/263/WE oraz 2003/285/WE.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1898/97 powinno w konsekwencji zostać zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1898/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Cały przywóz do Wspólnoty na mocy uzgodnień ustanowionych w decyzjach 2003/286/WE, 2003/298/WE, 2003/299/WE, 2003/18/WE, 2003/263/WE oraz 2003/285/WE produktów objętych grupami nr 1, 2, 3, 4, H1, 7, 8, 9, T1, T2, T3, S1, S2, B1, 15, 16 i 17 przewidzianych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia podlega obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na przywóz."
2) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1898/97 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1174/2003
z dnia 1 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 20/2002 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw dla najbardziej peryferyjnych regionów wprowadzone rozporządzeniami Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 oraz (WE) nr 1454/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1922/2002 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 5 akapit trzeci, art. 3 ust. 6 oraz art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 20 rozporządzenia Komisji (WE) nr 20/2002 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1215/2002 [4], stwierdzono pewne nieprawidłowe odniesienia w przepisach odnoszących się do ponownego wywozu produktów w stanie naturalnym lub pakowanych na miejscu.
(2) Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 20/2002 ustala maksymalne ilości produktów przetworzonych, które mogą być corocznie przewożone z Wysp Kanaryjskich w kontekście tradycyjnych wywozów i dostaw. Niektóre kody CN produktów znajdujących się w tym Załączniku muszą zostać zmienione, aby odpowiadały definicjom z załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2176/2002 [6]. Do celów przejrzystości cały Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 20/2002 powinien zostać zastąpiony.
(3) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 20/2002 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 20/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 20:
a) litera c) otrzymuje brzmienie:
"c) produkty określone w lit. b) nie mogą kwalifikować się do refundacji wywozowych;;"
b) litera e) otrzymuje brzmienie:
"e) produkty określone w lit. d) mogą kwalifikować się do refundacji wywozowych;."
2) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1175/2003
z dnia 1 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 883/2001 i (WE) nr 2805/95, odpowiednio ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi oraz ustalające refundacje wywozowe w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 63 i 64,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niedawno Unia Europejska i Republika Czeska [3] oraz Unia Europejska i Republika Słowacka [4] zawarły umowy handlowe ustanawiające pewne ustępstwa w formie kontyngentów taryfowych dotyczących niektórych produktów rolnych oraz całkowitej liberalizacji handlu pozostałymi produktami rolnymi.
Zniesienie refundacji w sektorze wina z mocą od dnia 1 czerwca 2003 r. stanowi jedno z tych ustępstw.
(2) Władze czeskie i słowackie zobowiązały się zapewnić, iż do przywozu do tych państw dopuszczane są jedynie partie produktów Wspólnoty objęte umowami handlowymi, na które nie zostały przyznane refundacje. W tym celu należy zmienić art. 9 ust. 6 rozporządzenia Komisji nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 715/2003 [6] oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2805/95 z dnia 5 grudnia 1995 r. ustanawiającego refundacje wywozowe w sektorze wina i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2137/93 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 715/2003.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dotychczas wystawione pozwolenia na wywóz, obejmujące wcześniejsze wyznaczenie refundacji, zachowują ważność w odniesieniu do Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej jako miejsca przeznaczenia, jedynie do dnia 31 maja 2003 r. Zabezpieczenie określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 zostaje zwolnione proporcjonalnie do wykorzystanych ilości.
Artykuł 2
Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 883/2001 dotyczący wykazu państw według strefy miejsca przeznaczenia, jak określono w art. 9 ust. 6, zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2805/95 dotyczący określenia pozostałych miejsc przeznaczenia zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1176/2003
z dnia 1 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1019/2002 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1019/2002 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1964/2002 [4], ustala, że z wyjątkiem art. 2, 3, 5 i 6, które mają być stosowane od dnia 1 listopada 2003 r., rozporządzenie ma być stosowane od dnia 1 listopada 2002 r., z wyłączeniem produktów legalnie wyprodukowanych i oznakowanych we Wspólnocie Europejskiej lub legalnie przywiezionych do Wspólnoty Europejskiej i dopuszczonych do swobodnego obrotu przed dniem 1 listopada 2003 r., które mogą być sprzedawane do chwili wykorzystania wszystkich zapasów.
(2) Zgodnie z art. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1019/2002, można wykorzystywać jedynie pozytywne cechy wymienione w załączniku XII do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2568/91 z dnia 11 lipca 1991 r. w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 796/2002 [6]. Jednakże z powodu bardzo małej liczby cech organoleptycznych określonych w wymienionym załączniku, podmioty gospodarcze napotykają na trudności w opisywaniu cech organoleptycznych na oznaczeniach oliwy.
(3) Ponieważ obecnie nie ma obiektywnej metody badania niektórych cech organoleptycznych, które znacznie poprawiają oliwę z oliwek z pierwszego tłoczenia w zakresie smaku, aromatu i koloru, takie cechy nie mogą pojawiać się na oznaczeniach.
Poza tym, pozytywne cechy organoleptyczne wymienione w załączniku XII do rozporządzenia (EWG) nr 2568/91 nie mogą obejmować pełnego zakresu odmian oliwek lub smaków oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia.
(4) W świetle faktu, że nadal trwają badania nowych metod oceny organoleptycznej skierowane na poszerzenie zakresu pozytywnych cech oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia oraz, aby dać organom odpowiedzialnym za rozwój nowych, bardziej wszechstronnych metod dostateczną ilość czasu na ustalenie takich metod, data, z którą ma być stosowany art. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1019/2002 powinna być odroczona o rok.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1019/2002 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1019/2002 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 listopada 2002 r.
Artykuł 2 i 3, art. 5 lit. a), b) i d) oraz art. 6 stosuje się od dnia 1 listopada 2003 r.
Artykuł 5 lit. c) stosuje się od dnia 1 listopada 2004 r.
Artykuł 11 stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 czerwca 2003 r.
dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 ust. 1,
uwzględniając wnioski Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu wykonania powierzonych zadań, w szczególności po posiedzeniach Rady Europejskiej w Lizbonie, Nicei, Sztokholmie i Laeken, odbytych odpowiednio w marcu 2000 r., grudniu 2000 r., marcu 2001 r. i grudniu 2001 r., Komisja powinna być informowana o dystrybucji dochodów oraz o poziomie i o rozmieszczeniu ubóstwa oraz wykluczenia społecznego w Państwach Członkowskich.
(2) Nowa otwarta metoda koordynacji w zakresie wykluczenia społecznego, jak również wskaźniki strukturalne, jakie zostaną wypracowane do celów rocznego sprawozdania syntetyzującego, zwiększyły potrzebę opracowania porównywalnych oraz aktualnych danych przekrojowych i danych dotyczących zmian w czasie, dotyczących dystrybucji dochodów oraz poziomu i rozmieszczenia ubóstwa oraz wykluczenia społecznego w celu stworzenia rzetelnych i odpowiednich porównań między Państwami Członkowskimi.
(3) Decyzja nr 50/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 grudnia 2001 r. ustanawiająca program działań Wspólnoty wspierający współpracę między Państwami Członkowskimi w celu zwalczania wyłączenia społecznego [4] ustanowiła, zgodnie z działaniem 1.2 programu Strand 1 dotyczącego "analizy wykluczenia społecznego", niezbędne warunki w odniesieniu do finansowania środków dotyczących zbierania i upowszechniania porównywalnych danych statystycznych, w szczególności wspierania udoskonalania badań oraz analiz ubóstwa i wykluczenia społecznego.
(4) Najlepszą metodą oceny sytuacji w odniesieniu do dochodu, ubóstwa i wykluczenia społecznego jest opracowanie statystyk Wspólnoty przy użyciu zharmonizowanych metod i definicji.
Niektóre Państwa Członkowskie mogą wymagać dodatkowego czasu, aby dostosować swoje systemy do tych zharmonizowanych metod i definicji.
(5) Dla odzwierciedlenia zmian zachodzących w dystrybucji dochodów oraz w poziomie i rozmieszczeniu ubóstwa oraz wykluczenia społecznego statystyki muszą być uaktualniane corocznie.
(6) W celu zbadania głównych kwestii problematyki społecznej, w szczególności nowych kwestii wymagających szczególnych badań, Komisja potrzebuje szczegółowych danych przekrojowych i danych dotyczących zmian w czasie na poziomie gospodarstw domowych i na poziomie poszczególnych osób.
(7) Należy nadać priorytet opracowaniu aktualnych i porównywalnych corocznych danych dotyczących zmian w czasie na temat dochodów, ubóstwa i wykluczenia społecznego.
(8) Elastyczność, w rozumieniu źródeł danych, w szczególności wykorzystania istniejących źródeł danych krajowych, niezależnie od tego czy są to badania czy rejestry i próbne projekty krajowe, oraz włączanie nowych źródeł do utworzonych krajowych systemów statystycznych powinny być wspierane.
(9) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 831/2002 z dnia 17 maja 2002 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 w sprawie statystyki Wspólnoty, dotyczące dostępu do poufnych danych do celów naukowych [5] ustanowiło, w celu ułatwienia sporządzania wniosków statystycznych do celów naukowych, warunki, po spełnieniu których dostęp do poufnych danych przekazywanych władzom Wspólnoty może zostać udzielony.
(10) Tworzenie poszczególnych statystyk Wspólnoty podlega zasadom określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [6].
(11) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(12) Przeprowadzono konsultacje z Komitetem ds. Programu Statystycznego, zgodnie z art. 3 decyzji Rady 89/382/EWG, EURATOM [8],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie wspólnych ram dla systematycznego tworzenia statystyk Wspólnoty w sprawie dochodu i warunków życia (zwanych dalej EU-SILC), zawierających porównywalne i aktualne dane przekrojowe oraz dane dotyczące zmian w czasie dotyczące dochodu oraz poziomu i rozmieszczenia ubóstwa oraz wykluczenia społecznego na szczeblach krajowych i europejskim.
Porównywalność danych między Państwami Członkowskimi jest celem fundamentalnym i jest realizowana poprzez rozwój badań metodologicznych od momentu rozpoczęcia zbierania danych EU-SILC, przeprowadzanych w ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Eurostatem.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "statystyki Wspólnoty": statystyki w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 322/97;
b) "tworzenie statystyk": tworzenie w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 322/97;
c) "rok badania": oznacza rok, w którym zebrano dane do badań, lub w którym przeprowadza się większość zbioru;
d) "okres pracy w terenie": oznacza okres, w którym zebrano składniki badania;
e) "okres odniesienia": oznacza okres, do którego odnosi się konkretna pozycja informacji;
f) "prywatne gospodarstwo domowe": oznacza osobę żyjącą samotnie lub grupę osób, które mieszkają razem w tym samym prywatnym miejscu zamieszkania, dzielące wydatki, w tym wspólne zaopatrujące się w produkty niezbędne do życia;
g) "dane przekrojowe": oznaczają dane odnoszące się do danego czasu lub pewnego okresu.
Dane przekrojowe mogą być uzyskane bądź z przekrojowych prób badawczych zawierających lub niezawierających prób rotacyjnych, lub z badań panelowych (pod warunkiem że zapewniona jest przekrojowa reprezentatywność); takie dane mogą być łączone z danymi rejestrowymi (dane dotyczące osób, gospodarstw domowych lub prywatnych miejsc zamieszkania uzyskane z administracyjnych lub statystycznych rejestrów prowadzonych na poziomie jednostkowym);
h) "dane dotyczące zmian w czasie": oznaczają dane odnoszące się do zmian w czasie na poziomie indywidualnym, obserwowanych okresowo przez pewien czas.
Dane dotyczące zmian w czasie mogą pochodzić z badań przekrojowych zawierających próby rotacyjne, kiedy to badania nad jednostkami raz wybranymi są kontynuowane, lub z badań panelowych; mogą być one łączone z danymi rejestrowymi;
i) "uczestnicy badania": oznaczają osoby wybrane w pierwszej kolejności do stworzenia próby badania panelowego dotyczącego zmian w czasie.
Mogą obejmować wszystkich członków wstępnej próby gospodarstw domowych lub reprezentatywną próbę jednostek w badaniach dotyczących osób;
j) "pierwotne obszary docelowe": oznaczają obszary poddane badaniom, dla których dane będą zbierane corocznie;
k) "wtórne obszary docelowe": oznaczają obszary poddane badaniom, dla których dane będą zbierane raz na cztery lata lub rzadziej;
l) "dochód brutto": oznacza całkowity pieniężny i niepieniężny dochód uzyskany przez gospodarstwo domowe przez określony "okres odniesienia dochodu", przed odliczeniem podatku dochodowego, stałych podatków majątkowych, składek na ubezpieczenie społeczne pracowników, osób pracujących na własny rachunek oraz (gdzie stosowne) osób bezrobotnych oraz składek na ubezpieczenie społeczne pracodawców, ale po uwzględnieniu transferów dokonywanych wewnątrz tego gospodarstwa;
m) "dochód do dyspozycji": oznacza dochód brutto pomniejszony o podatek dochodowy, stałe podatki majątkowe, obowiązkowe składki na ubezpieczenie społeczne pracowników, osób pracujących na własny rachunek oraz (gdzie stosowne) osób bezrobotnych oraz składki na ubezpieczenie społeczne pracodawców oraz zapłacone transfery wewnątrz gospodarstwa.
Artykuł 3
Zakres
EU-SILC obejmuje dane przekrojowe dotyczące dochodów, ubóstwa, wykluczenia społecznego i innych warunków życia, jak również dane dotyczące zmian w czasie ograniczone do dochodów, pracy oraz ograniczonej liczby niepieniężnych wskaźników wykluczenia społecznego.
Artykuł 4
Czas odniesienia
1.
Dane przekrojowe i dotyczące zmian w czasie tworzone są corocznie począwszy od 2004 r.
W każdym Państwie Członkowskim czas trwania zbioru jest, w miarę możliwości, taki sam jak w roku poprzednim.
2.
W drodze wyjątku do ust. 1, Niemcy, Niderlandy i Zjednoczone Królestwo mogą rozpocząć zbieranie corocznych danych przekrojowych i danych dotyczących zmian w czasie w 2005 r.
Jest to możliwe pod warunkiem, że te Państwa Członkowskie dostarczą porównywalnych danych za 2004 r. na potrzeby wspólnych wskaźników przekrojowych Unii Europejskiej, które zostały przyjęte przez Radę przed dniem 1 stycznia 2003 r. w kontekście otwartej metody koordynacji, i które mogą być ustalone na podstawie instrumentu EU-SILC.
3.
Okres odniesienia dochodu jest okresem dwunastomiesięcznym.
Może to być sztywny okres dwunastu miesięcy (tzn. poprzedni rok kalendarzowy lub rok podatkowy) lub ruchomy okres dwunastu miesięcy (tzn. 12 miesięcy poprzedzających wywiad) lub może być oparty na porównywalnym środku.
4.
Jeżeli stosowany jest sztywny okres odniesienia dochodu, praca w terenie w celu zebrania składników badania dokonywana jest przez ograniczony okres, jak najmniej odbiegający od okresu odniesienia dochodu lub od okresu deklaracji podatkowej, tak aby zminimalizować opóźnienie między zmiennymi dochodu i aktualnymi zmiennymi.
Artykuł 5
Cechy charakterystyczne danych
1.
Aby umożliwić wielowymiarową analizę na poziomie gospodarstw domowych i osób, w szczególności zbadanie głównych kwestii problematyki społecznej, które są nowe i wymagają szczególnych badań, wszystkie dane dotyczące gospodarstw domowych i jednostek są skorelowane w składniku przekrojowym.
Podobnie wszystkie dane dotyczące gospodarstw domowych i osób są skorelowane w składniku dotyczącym zmian w czasie.
Dane jednostkowe dotyczące zmian w czasie nie muszą być skorelowane łącznie z jednostkowymi danymi przekrojowymi.
Składnik dotyczący zmian w czasie struktury dochodu obejmuje okres co najmniej czterech lat.
2.
W celu zredukowania trudności związanych z udzielaniem odpowiedzi i aby wspomóc procedury przypisywania dochodu i zbadać jakość danych, władze krajowe mają dostęp do odpowiednich źródeł danych administracyjnych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 322/97.
Artykuł 6
Wymagane dane
1.
Pierwotne obszary docelowe i odpowiadające im okresy odniesienia, które mają być objęte składnikiem przekrojowym i składnikiem dotyczącym zmian w czasie ustanowione są w załączniku I.
2.
Wtórne obszary docelowe włączane są corocznie, począwszy od 2005 r., tylko do składnika przekrojowego.
Określa się je zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2.
Jeden obszar wtórny pokrywany jest każdego roku.
Artykuł 7
Jednostka zbioru
1.
Populację odniesienia dla EU-SILC stanowią wszystkie prywatne gospodarstwa domowe i ich aktualni członkowie zamieszkujący na terytorium Państwa Członkowskiego w momencie zbierania danych.
2.
Główne informacje, które są zbierane, odnoszą się do:
a) prywatnych gospodarstw domowych, włączając dane dotyczące ich rozmiaru, składu i podstawowych cech charakterystycznych ich aktualnych członków; oraz
b) osób w wieku 16 lat i starszych.
3.
Jednostka zbioru, wraz ze sposobem zbierania informacji dotyczących gospodarstw domowych i osób, ustanowiona jest w załączniku I.
Artykuł 8
Losowanie i zasady dalszego śledzenia
1.
Dane przekrojowe i dotyczące zmian w czasie oparte są na reprezentatywnych na poziomie krajowym próbach probabilistycznych.
2.
W drodze wyjątku od ust. 1, Niemcy dostarczają po raz pierwszy dane przekrojowe oparte na reprezentatywnych na poziomie krajowym próbach probabilistycznych za 2008 r.
Za 2005 r. Niemcy dostarczają dane, z których 25 % oparte jest na wyborze probabilistycznym, a 75 % oparte jest na próbach kwotowych, te ostatnie są stopniowo zastępowane przez wybór losowy, aby osiągnąć pełną reprezentatywność wyboru probabilistycznego do 2008 r.
Dla składnika dotyczącego zmian w czasie, Niemcy dostarczają za 2006 r. jedną trzecią danych dotyczących zmian w czasie (dane za lata 2005 i 2006), opartych na wyborze probabilistycznym oraz dwie trzecie oparte na próbach kwotowych.
Za 2007 r. połowa danych dotyczących zmian w czasie, odnoszących się do lat 2005, 2006 oraz 2007, oparta jest na wyborze probabilistycznym, a połowa na próbach kwotowych.
Po 2007 r. wszystkie dane dotyczące zmian w czasie opierają się na wyborze probabilistycznym.
3.
Gdy chodzi o składnik dotyczący zmian w czasie, jednostki włączone do prób wstępnych, tzn. uczestnicy badania, badani są przez czas trwania badania panelowego.
Każdy przykładowy uczestnik badania, który przeprowadził się do prywatnego gospodarstwa domowego w ramach granic krajowych jest badany w swojej nowej siedzibie, zgodnie z procedurami i zasadami dalszego śledzenia, które zostaną określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2.
Artykuł 9
Liczebności próby
1.
Na podstawie różnych rozważań statystycznych i praktycznych oraz wymogów staranności dla większości zmiennych krytycznych, minimalne efektywne liczebności próby, jakie należy osiągnąć, są takie jak opisano w tabeli w załączniku II.
2.
Liczebności próby składnika dotyczącego zmian w czasie odnoszą się, dla każdej pary kolejnych lat, do liczby gospodarstw domowych, w których przeprowadzono udany wywiad w pierwszym roku, w których wszyscy członkowie gospodarstwa w wieku 16 lat lub starszych, lub przynajmniej ich większość, zostali przebadani w obydwu tych latach.
3.
Państwa Członkowskie wykorzystujące rejestry dotyczące dochodu lub innych danych mogą wykorzystywać do celów wywiadu badawczego raczej próbę osób niż próbę kompletnych gospodarstw domowych.
Minimalna efektywna liczebność prób z punktu widzenia liczby osób w wieku 16 lat i starszych, które zostaną poddane wywiadowi wynosi 75 % wartości liczb podanych w kolumnach 3 i 4 tabeli w załączniku II, odpowiednio dla danych przekrojowych i danych dotyczących zmian w czasie.
Informacja dotycząca dochodu oraz innych danych zbierana jest również dla gospodarstw domowych każdego respondenta i dla wszystkich ich członków.
Artykuł 10
Przekazywanie danych
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) w formie zbiorów danych jednostkowych dane przekrojowe i dane dotyczące zmian w czasie, które zostały w całości sprawdzone, zredagowane i przypisane w stosunku do dochodu.
Państwa Członkowskie przekazują dane w formie elektronicznej, zgodnie z właściwym formatem technicznym, jaki zostanie przyjęty zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2.
2.
W odniesieniu do składnika przekrojowego, Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) zbiory danych jednostkowych odnoszące się do roku badania N, najlepiej w terminie 11 miesięcy po zakończeniu zbierania danych.
Ostatecznym nieprzekraczalnym terminem na przekazanie zbiorów danych jednostkowych do Eurostat jest 30 listopada (N + 1) dla Państw Członkowskich, w których dane zostały zebrane na koniec roku N lub poprzez ciągłe badania lub poprzez rejestry i 1 października (N + 1) dla pozostałych Państw Członkowskich.
Wraz ze zbiorami danych jednostkowych Państwa Członkowskie przekazują wskaźniki spójności społecznej oparte na próbie przekrojowej w roku N, które włączane są do corocznego sprawozdania Spring za rok N + 2, przekazywanego Radzie Europejskiej.
Daty przekazywania danych stosuje się również do przekazywania danych porównywalnych dla wspólnych wskaźników przekrojowych UE dla tych Państw Członkowskich, które rozpoczęły roczne zbieranie danych po 2004 r. zgodnie z art. 4 ust. 2.
3.
W odniesieniu do składnika dotyczącego zmian w czasie, Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) zbiory danych jednostkowych do roku N, najlepiej w terminie 15 miesięcy po zakończeniu pracy w terenie.
Obowiązkowym nieprzekraczalnym terminem na przekazanie Eurostat zbiorów danych jednostkowych jest koniec marca (N + 2), każdego roku, rozpoczynając od drugiego roku EU-SILC.
Pierwsze przekazanie danych, obejmujące połączone dane dotyczące zmian w czasie dla:
- badań za lata 2004 i 2005, w przypadku Państw Członkowskich rozpoczynających coroczny zbiór danych w 2004 r., odbywa się do końca marca 2007 r., oraz
- badań za lata 2005 i 2006, w przypadku Państw Członkowskich rozpoczynających coroczny zbiór danych w 2005 r., odbywa się do końca marca 2008 r.
Następne przekazanie obejmuje pierwsze trzy badania za lata 2004–2006 (2005–2007) i odbywa się odpowiednio do końca marca 2008 i 2009 r.
Od tego czasu każdego roku dostarczane są dane dotyczące zmian w czasie, obejmujące poprzednie cztery lata badania (skorygowane z poprzednimi publikacjami, jeżeli konieczne).
Artykuł 11
Publikacja
Dla składnika przekrojowego, Komisja (Eurostat) publikuje coroczne sprawozdanie przekrojowe na poziomie wspólnotowym do końca czerwca N + 2, oparte na danych zebranych w roku N.
Dla tych Państw Członkowskich, które rozpoczęły coroczne zbieranie danych po 2004 r. zgodnie z art. 4 ust. 2, sprawozdanie przekrojowe za 2004 r. zawiera wspólne wskaźniki przekrojowe UE.
Od 2006 r. sprawozdanie przekrojowe zawiera dostępne wyniki badań metodologicznych określonych w art. 16.
Artykuł 12
Dostęp do poufnych danych EU-SILC do celów naukowych
1.
Organ Wspólnoty (Eurostat) może udostępnić na jego terenie poufne dane lub publikować zestawy anonimowych danych jednostkowych ze źródła EU-SILC, do celów naukowych i na warunkach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 831/2002.
2.
Dla składnika przekrojowego, zbiory danych jednostkowych na poziomie wspólnotowym dla danych zebranych w roku N są udostępniane do celów naukowych do końca lutego N + 2.
3.
Dla składnika dotyczącego zmian w czasie, zbiory danych jednostkowych na poziomie wspólnotowym dla danych zebranych w roku N są udostępniane do celów naukowych do końca lipca N + 2.
Pierwsza edycja zbiorów danych jednostkowych zawierających dane dotyczące zmian w czasie dla tych Państw Członkowskich, które rozpoczynają zbieranie danych w 2004 r., obejmuje lata 2004 oraz 2005 i ma miejsce do końca lipca 2007 r.
Druga edycja w lipcu 2008 r. obejmuje lata 2004–2006 dla tych Państw Członkowskich, które rozpoczynają zbieranie danych w 2004 r., a lata 2005 i 2006 dla tych Państw Członkowskich, które rozpoczynają zbieranie danych w 2005 r.
Trzecia edycja w lipcu 2009 r. obejmuje lata 2004–2007 dla tych Państw Członkowskich, które rozpoczynają zbieranie danych w 2004 r., a lata 2005–2007 dla tych Państw Członkowskich, które rozpoczynają zbieranie danych w 2005 r.
Od tego czasu każda lipcowa publikacja obejmuje dane dotyczące zmian w czasie na poziomie wspólnotowym dla ostatnich czterech lat, dla których dane są dostępne.
4.
Sprawozdania opracowywane przez Wspólnotę Naukową oparte na zbiorach danych jednostkowych zawierających dane przekrojowe, dla danych zebranych w roku N, nie są rozpowszechniane przed lipcem N + 2.
Sprawozdania opracowywane przez Wspólnotę Naukową oparte na zbiorach danych jednostkowych zawierających dane dotyczące zmian w czasie struktury dochodu w stosunku do roku badania N nie są rozpowszechniane przed lipcem N + 3.
Artykuł 13
Finansowanie
1.
Dla pierwszych czterech lat zbierania danych w każdym Państwie Członkowskim, to Państwo Członkowskie otrzymuje od Wspólnoty wkład finansowy przeznaczony na koszty wykonywanych prac.
2.
Wysokość środków przeznaczanych corocznie na wkład finansowy określony w ust. 1 stanowi część rocznych procedur budżetowych.
3.
Władze budżetowe przyznają środki dostępne w każdym roku.
Artykuł 14
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Programów Statystycznych, ustanowiony decyzją 89/382 (EWG/EURATOM).
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp stosowany jest art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 15
Środki wykonawcze
1.
Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia, włącznie ze środkami uwzględniającymi zmiany gospodarcze i techniczne, są podejmowane nie później niż dwanaście miesięcy przed rozpoczęciem roku badania, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2.
2.
Środki takie dotyczą:
a) definicji wykazu pierwotnych zmiennych docelowych, jakie zostaną włączone do każdego obszaru dla składnika przekrojowego oraz wykazu zmiennych docelowych włączonych do składnika dotyczącego zmian w czasie, w tym specyfikacji kodów zmiennych oraz formatu technicznego przekazu do Eurostat;
b) szczegółowej treści sprawozdań dotyczących jakości, zarówno pośrednich, jak i końcowych;
c) definicji oraz uaktualniania definicji, w szczególności wprowadzenia do użytku definicji dochodu podanych w art. 2 lit. l) i m) (włącznie z harmonogramem uwzględnienia różnych składników);
d) aspektów dotyczących losowania, w tym zasad dalszego śledzenia;
e) aspektów dotyczących pracy w terenie i procedur przypisywania;
f) wykazu zmiennych i docelowych obszarów wtórnych.
3.
W drodze wyjątku środki, włącznie z uwzględniającymi zmiany gospodarcze i techniczne, niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia, dotyczące zbioru danych za 2004 r., odnoszą się tylko do ust. 2 lit. a)-e) i są podejmowane nie później niż sześć miesięcy przed rozpoczęciem roku badania.
4.
W każdym Państwie Członkowskim całkowity czas trwania wywiadu odnoszący się do zmiennych docelowych pierwotnych i wtórnych składnika przekrojowego, włącznie z wywiadami gospodarstw domowych i jednostek, nie przekracza średnio jednej godziny.
Artykuł 16
Sprawozdania i badania
1.
Państwa Członkowskie opracowują do końca roku N + 1 pośrednie sprawozdanie dotyczące jakości odnoszące się do wspólnych wskaźników przekrojowych UE, opartych na składniku przekrojowym roku N.
Państwa Członkowskie opracowują do końca roku N + 2 końcowe sprawozdanie dotyczące jakości, obejmujące zarówno składnik przekrojowy, jak i składnik dotyczący zmian w czasie, w odniesieniu do roku badania N, koncentrujące się na wewnętrznej dokładności.
W drodze wyjątku, sprawozdanie za 2004 r. (dla Państw Członkowskich rozpoczynających zbieranie danych w 2004 r.) oraz sprawozdanie za 2005 r. (dla Państw Członkowskich rozpoczynających zbieranie danych w 2005 r.) obejmuje tylko składnik przekrojowy.
Niewielkie odstępstwa od wspólnych definicji, takie jak te odnoszące się do definicji prywatnego gospodarstwa domowego i okresu odniesienia dochodu, dopuszczalne są pod warunkiem, że wpływają jedynie w marginalnym stopniu na porównywalność.
Wpływ na porównywalność jest przedstawiany w sprawozdaniach dotyczących jakości.
2.
Komisja (Eurostat) opracowuje do końca czerwca N + 2 porównywalne pośrednie sprawozdanie dotyczące jakości odnoszące się do wspólnych wskaźników przekrojowych UE roku N.
Komisja (Eurostat) opracowuje do 30 czerwca N + 3 porównywalne końcowe sprawozdanie dotyczące jakości, które obejmuje zarówno składnik przekrojowy, jak i składnik dotyczący zmian w czasie, w odniesieniu do roku badania N. W drodze wyjątku sprawozdanie za 2004 r. (dla Państw Członkowskich rozpoczynających zbieranie danych w 2004 r.) oraz sprawozdanie za 2005 r. (dla Państw Członkowskich rozpoczynających zbieranie danych w 2005 r.) obejmuje tylko składnik przekrojowy.
3.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2007 r. Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie pracy wykonanej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
4.
Komisja (Eurostat) organizuje, począwszy od 2004 r., badania metodologiczne, w celu prognozowania wpływu wykorzystywanych krajowych źródeł danych na porównywalność oraz określenia najlepszych praktyk, jakie będą kontynuowane.
Wyniki tych badań są uwzględniane w sprawozdaniu określonym w ust. 3.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1181/2003
z dnia 2 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2136/89 ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do konserwowanych sardynek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury[1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000 przewiduje możliwość przyjęcia wspólnych norm handlowych w odniesieniu do produktów rybołówstwa we Wspólnocie, w szczególności w celu ułatwienia handlu opartego na uczciwej konkurencji.
Te normy mogą w szczególności obejmować etykietowanie.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2136/89[2] ustanawia wspólne normy handlowe w odniesieniu do konserwowanych sardynek we Wspólnocie.
(3) Szeroka gama dostaw produktów konserwowanych, będących przedmiotem obrotu i prezentowanych w ten sam sposób, co konserwowane sardynki we Wspólnocie czyni koniecznym dostarczanie konsumentom wystarczających informacji na temat tożsamości produktu i jego ogólnej charakterystyki.
Niezbędne jest zatem ustanowienie wspólnych reguł w zakresie opisów handlowych dla konserwowanych produktów, będących przedmiotem obrotu i prezentowanych w ten sam sposób, co konserwowane sardynki we Wspólnocie.
(4) W tym celu należy wziąć pod uwagę zarówno normę Codex STAN94 zawartą w Codex Alimentarius, jak i szczególne warunki przeważające na rynku wspólnotowym.
(5) W celu zachowania przejrzystości na rynku, uczciwej konkurencji oraz różnorodności wyborów niezbędnym jest stwierdzenie, że produkty typu konserwowanej sardynki powinny być przygotowywane wyłącznie ze ściśle określonych gatunków.
(6) Niezbędne jest uwzględnienie zmian w kodach Nomenklatury Scalonej w odniesieniu do konserwowanych sardynek.
(7) Pojęcie "sardynka" może stanowić jedynie część opisu handlowego produktów pokrewnych sardynce, jeżeli są odpowiednio kwalifikowane.
Opisy handlowe oparte tylko na nazwach geograficznych nie są wystarczająco charakterystyczne.
W celu umożliwienia właściwej identyfikacji każdego produktu pokrewnego sardynce, unikając w ten sposób pomieszania różnych gatunków ryb, naukowe nazwy gatunków powinny być stosowane jako pojęcia określające.
(8) Połączenie pojęcia "sardynki" z nazwą powszechną gatunków ryb pokrewnych sardynce może tylko powodować błędne wyobrażenie co do prawdziwej natury produktu.
Z drugiej strony nazwy powszechne niezawierające wyrazu "sardynka" mogą być nadal stosowane w obrocie produktami pokrewnymi sardynce, zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego w zakresie obrotu, oraz w sposób niewprowadzający w błąd konsumentów.
(9) Wymagania ustanowione w niniejszym rozporządzeniu powinny być stosowane bez uszczerbku dla dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych[3].
(10) W związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 2136/89 należy odpowiednio zmienić.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2136/89 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W tytule wyrazy "ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do konserwowanych sardynek" zastępuje się wyrazami "ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do konserwowanych sardynek i opisy handlowe w odniesieniu do konserwowanych sardynek i produktów pokrewnych sardynce".
2.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa normy regulujące obrót konserwowanymi sardynkami, oraz opisy handlowe w odniesieniu do konserwowanych sardynek i konserwowanych produktów pokrewnych sardynce, stanowiących przedmiot obrotu we Wspólnocie."
3.
Dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "konserwowane sardynki" oznaczają produkty przetworzone z ryb z gatunku Sardina pilchardus;
2. "konserwowane produkty pokrewne sardynce" oznaczają produkty stanowiące przedmiot obrotu i prezentowane w ten sam sposób, co konserwowane sardynki, oraz przetworzone z ryb z następujących gatunków:
a) Sardinops melanosticus, S. neopilchardus, S. ocellatus, S. sagax, S. caeryleus;
b) Sardinella aurita, S. brasiliensis, S. maderensis, S. longiceps, S. gibbosa;
c) Clupea harengus;
d) Sprattus sprattus;
e) Hyperlophus vittatus;
f) Nematalosa vlaminghi;
g) Etrumeus teres;
h) Ethmidium maculatum;
i) Engraulis anchoita, E. mordax, E. ringens;
j) Opisthonema oglinum."
4.
W art. 2 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"- muszą być objęte kodami CN 1604 13 11, 1604 13 19 i ex 1604 20 50;".
5.
Dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1.
Bez uszczerbku dla dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady*, konserwowane produkty pokrewne sardynce mogą być przedmiotem obrotu we Wspólnocie z zastosowaniem opisu handlowego składającego się z wyrazu "sardynki" połączonego z nazwą naukową gatunku.
2.
W każdym przypadku gdy opis handlowy przewidziany w ust. 1 jest zamieszczany na opakowaniu konserwowanego produktu pokrewnego sardynce, musi on być wyraźny i czytelny.
3.
Nazwa naukowa zawiera w każdym przypadku nazwę rodzajową i określoną nazwę łacińską.
4.
Pojedynczy opis handlowy przypisany jest tylko jednemu gatunkowi stanowiącemu przedmiot obrotu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1182/2003
z dnia 2 lipca 2003 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 315/2003 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do potencjału produkcyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 10 i 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 315/2003 [3] znajduje się błąd.
W celu zapobieżenia nieprawidłowej interpretacji oraz zapewnienia prawidłowego stosowania środków przewidzianych w tym rozporządzeniu, błąd należy poprawić.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 315/2003 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 315/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
"5. Załącznik zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia."
2) w Załączniku po
"ZAŁĄCZNIK"
dodaje się, co następuje:
"Tabele 4.1, 4.2 i 4.3 otrzymują brzmienie:".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 24 lutego 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1183/2003
z dnia 2 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach destylacji wina z przeznaczeniem do produkcji alkoholu spożywczego, prowadzonej każdego roku we Wspólnocie, producenci są zobowiązani do dostarczenia ich wina do destylacji, a gorzelnicy muszą poddać wino destylacji w określonym terminie.
(2) Państwowe pomieszczenia i urządzenia do składowania w niektórych Państwach Członkowskich są zapełnione i w rezultacie organy władzy publicznej nie mogą już przyjmować dostaw alkoholu od gorzelników, w konsekwencji czego pomieszczenia i urządzenia do składowania niektórych gorzelników są również przepełnione.
Brak zdolności składowej uniemożliwia im przyjmowanie nowych dostaw wina do destylacji z przeznaczeniem na produkcję alkoholu spożywczego przed terminem ustanowionym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1623/2000 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 625/2003 [4].
(3) W celu uzdrowienia tej sytuacji, termin do którego wino powinno zostać dostarczone do destylacji oraz termin, którym należy poddać je destylacji należy odroczyć o półtora miesiąca.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 63a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 8 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Dla roku winnego 2002/03 datą określoną w akapicie pierwszym jest dzień 31 sierpnia następnego roku winnego.";
b) w ust. 10 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Dla roku winnego 2002/03 datą określoną w akapicie pierwszym jest dzień 15 listopada następnego roku winnego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1184/2003
z dnia 2 lipca 2003 r.
zmieniające po raz dwudziesty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/200
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1012/2003 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Dnia 25 czerwca 2003 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował o zmianie listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których powinno się stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Dlatego załącznik I powinien zostać odpowiednio zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1185/2003
z dnia 26 czerwca 2003 r.
w sprawie obcinania płetw rekinom na pokładach statków
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [3], wspólna polityka rybołówstwa zapewnia wykorzystanie żywych zasobów wodnych w sposób gwarantujący utrzymanie zrównoważonych warunków ekonomicznych, środowiskowych i socjalnych, zaś Rada ustanawia środki wspólnotowe regulujące dostęp do wód i zasobów oraz prowadzenie zrównoważonej działalności połowowej.
(2) Ryby należące do grupy taksonomicznej Elasmobranchii, obejmującej rekiny, rajowate oraz podobne gatunki, są na ogół bardzo podatne na wykorzystywanie, ze względu na charakterystykę ich cyklu życiowego.
Większość tych gatunków jest często łowiona jako przyłów podczas działalności połowowej Wspólnoty ukierunkowanej na inne bardziej cenione gatunki.
(3) Obecna wiedza naukowa oparta na ogół na badaniu wskaźników połowów wskazuje, że większość zasobów rekinów jest poważnie zagrożonych.
(4) Do czasu, kiedy więcej będzie wiadomo o dynamice populacji rekinów oraz o ich reakcji na eksploatowanie, co umożliwiłoby zaprojektowanie dopasowanych oraz wyczerpujących planów zarządzania, wszelkie środki zapobiegające rozwojowi nietrwałych praktyk lub prowadzące do zmniejszenia wykorzystania rekinów wpłyną pozytywnie na ich ochronę.
(5) Praktyka "odcinania płetw rekinom", polegająca na odcinaniu płetw złowionym rekinom i wyrzucaniu reszty ciała rekina do morza, może przyczynić się do zwiększonej śmiertelności rekinów do takiego rozmiaru, że wiele zasobów rekinów zostanie wytrzebionych, a ich dalsze bytowanie może być zagrożone.
(6) Środki mające na celu ograniczenie lub zapobieżenie dalszego rozwoju praktyki odcinania płetw rekinom są wysoce potrzebne, a odcinanie płetw rekinom na pokładzie statków powinno zostać zakazane.
W związku z praktycznymi trudnościami związanymi z identyfikacją gatunków, opartą na odciętych płetwach, zakaz ten powinien mieć zastosowanie do wszystkich Elasmobranchii, z wyjątkiem tzw. skrzydeł raji.
(7) Jednakże może być dopuszczone odcinanie na pokładzie płetw nieżywym rekinom, jeśli będzie to skutkowało lepszym wykorzystaniem wszystkich części rekina poprzez oddzielne przetwarzanie na pokładzie płetw oraz pozostałych części ciała rekinów.
W takim przypadku Państwo Członkowskie bandery powinno wydawać oraz nadzorować, uwzględniając związane z tym warunki, specjalne zezwolenia połowowe zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych [4].
(8) W celu zapewnienia, że po odcięciu płetw wszystkie pozostałe części ciała rekinów są przechowywane na pokładzie, kapitanowie statków posiadających ważne specjalne zezwolenia połowowe powinni prowadzić zapisy dotyczące liczby płetw rekinów oraz pozostałych części po wypatroszeniu i obcięciu głów.
Takie zapisy powinny być prowadzone w dzienniku połowowym, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [5], lub jeśli jest to właściwe, w specjalnym rejestrze.
(9) Problemy wynikające z praktyki odcinania płetw rekinom występują również poza wodami terytorialnymi Wspólnoty.
Właściwe jest, aby Wspólnota wykazywała równe zaangażowanie w sprawie ochrony zasobów we wszystkich wodach morskich.
Niniejsze rozporządzenie powinno zatem mieć zastosowanie do wszystkich statków wspólnotowych.
(10) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, niezbędne i właściwe dla osiągnięcia podstawowego celu ochrony zasobów rekina jest ustanowienie zasad dotyczących odcinania płetw rekinom na pokładzie statków.
Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia celów przewidzianych zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do obcinania płetw rekinom, zatrzymywania na pokładzie, przeładunku oraz wyładunku rekinów lub płetw rekina:
1. przez statki na wodach morskich będących pod władzą i jurysdykcją Państw Członkowskich;
2. przez statki rybackie pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim, na innych wodach morskich.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. "płetwy rekina" oznaczają jakiekolwiek płetwy rekina, w tym płetwy ogonowe, lecz bez płetw piersiowych raj, które stanowią część składową tzw. skrzydła raji;
2. "rekin" oznacza każdą rybę należącą do grupy taksonomicznej Elasmobranchii;
3. "specjalne zezwolenie połowowe" oznacza uprzednio wydane upoważnienie połowowe, zarządzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1627/94.
Artykuł 3
Zakazy
1.
Zakazuje się odcinania płetw rekinom na pokładzie statków oraz zatrzymywania na pokładzie, przeładunku oraz wyładunku płetw rekina.
2.
Zakazuje się nabywania, wystawiania na sprzedaż lub sprzedaży płetw rekina, które zostały odcięte na pokładzie, zatrzymane na pokładzie, przeładowane oraz wyładowane z naruszeniem niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Odstępstwa i warunki z tym związane
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1, oraz z zastrzeżeniem ust. 2, 3, 4 i 5 niniejszego artykułu, może zostać dozwolone, w odniesieniu do statków, które mają specjalne zezwolenia połowowe, odcinanie na pokładzie płetw nieżywych rekinów oraz zatrzymywanie na pokładzie, przeładunek oraz wyładunek płetw rekina.
2.
Takie specjalne zezwolenia połowowe mogą być wydawane tylko dla statków rybackich, których zdolność wykorzystania wszystkich części rekina została wykazana, oraz dla których potrzeba oddzielnego przetwarzania płetw rekinów na pokładzie i pozostałych części została uzasadniona.
3.
Zakazuje się wyrzucania do morza części rekina pozostałych po odcięciu płetw, z wyjątkiem tych części, które wynikają z podstawowych procesów obróbki, takich jak odcinanie głów, patroszenie czy skórowanie.
4.
Waga płetw uzyskanych z połowu nigdy nie powinna przekraczać teoretycznej wagi płetw, odpowiadającej pozostającym częściom rekinów zatrzymanych na pokładzie, przeładowanych lub wyładowanych.
5.
Do celów kontrolnych w odniesieniu do stosowania ust. 4, teoretyczna zgodność między wagą płetw a wagą ciała zostanie ustalona przez Państwa Członkowskie przy uwzględnieniu rodzaju połowów, układu gatunków oraz rodzaju przetwarzania i składowania.
Teoretyczna waga płetw nie powinna w żadnym wypadku przekraczać 5 % żywej wagi złowionego rekina.
Artykuł 5
Zapisy
1.
Kapitanowie statków mających ważne specjalne zezwolenia połowowe powinni prowadzić zapisy dotyczące wagi płetw rekinów oraz pozostałych części rekinów zatrzymywanych na pokładzie, przeładowywanych lub wyładowywanych.
Takie zapisy powinny być prowadzone tam, gdzie ma to zastosowanie, w dzienniku połowowym określonym w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93. Dla statków niepodlegających art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia takie zapisy powinny być prowadzone w specjalnym rejestrze, przewidzianym przez właściwy organ wydający specjalne zezwolenia połowowe.
W przypadku gdy połowy rekina nie są wyładowywane jako całość, kapitanowie statków uzupełniają zapisy w dzienniku połowowym ważną dokumentacją dotyczącą wyładunku, przeładunku oraz sprzedaży płetw rekinów lub pozostałych części rekinów.
Państwa Członkowskie określają rodzaj dokumentacji, który uznawany jest za obowiązujący w tym zakresie, oraz prowadzą systematyczną kontrolę zapisów w dzienniku połowowym.
2.
W celu ułatwienia przeprowadzenia przez władze portowe kontroli wyładunków oraz dokumentacji określonej w ust. 1, kapitanowie statków lub ich przedstawiciele, którzy mają ważne specjalne zezwolenie połowowe i którzy zamierzają dokonać wyładunku płetw rekina lub pozostałych części rekina poza portami Wspólnoty, informują władze państwa bandery oraz właściwe władze państwa, którego porty lub urządzenia wyładunkowe zamierzają użyć, o połowach zatrzymanych na pokładzie, połowach przeznaczonych do wyładunku oraz o przewidywanym czasie przybycia do portu.
Artykuł 6
Sprawozdania i przeglądy
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, najpóźniej do 1 maja, wyczerpujące roczne sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszego rozporządzenia podczas poprzedniego roku.
Sprawozdanie opisuje monitorowanie zgodności statków z wymaganiami zawartymi w art. 3, 4 i 5, oraz wyszczególnia w szczególności liczbę wydanych zezwoleń, bazę techniczną do ustalenia teoretycznej zgodności między wagą płetw a wagą ciała, oraz dokumentację uznaną za obowiązującą do celów monitorowania poszczególnych wyładunków płetw i ciał.
2.
Po przedłożeniu przez Państwa Członkowskie drugiego rocznego sprawozdania, Komisja nie później niż do 1 stycznia 2006 r. składa Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania niniejszego rozporządzenia oraz międzynarodowego rozwoju w tym zakresie, oraz jeśli jest to właściwe, przedkłada poprawki do rozporządzenia.
W przypadku gdy proponowane zmiany odnoszą się do teoretycznej zgodności między wagą płetw a wagą ciała, takie zmiany są dokonywane zgodnie z opinią Komitetu Naukowo-Technicznego i Gospodarczego Rybołówstwa.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1192/2003
z dnia 3 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyki transportu kolejowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 91/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie statystyki transportu kolejowego [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 91/2003, definicje w tym rozporządzeniu mogą być dostosowywane przez Komisję.
(2) Dodatkowe definicje są niezbędne w celu zbierania danych w oparciu o wspólne definicje we wszystkich Państw Członkowskich, tak aby zapewnić ujednolicenie statystyk transportu kolejowego.
(3) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 91/2003, treść załączników może być dostosowywana przez Komisję.
(4) Wykaz zawarty w tabeli H1 należy zmienić, aby zapewnić jasne określenie zakresu obejmowanego przez statystykę.
(5) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 91/2003 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią wydaną przez Komitet ds. Programu Statystycznego, ustanowionego na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 91/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. "kraj sprawozdawca"; oznacza Państwo Członkowskie przekazujące dane do Eurostatu;
2. "organy krajowe"; oznaczają krajowe instytucje statystyczne i inne organy odpowiedzialne w każdym Państwie Członkowskim za sporządzanie statystyki Wspólnoty;
3. "kolej"; oznacza linię komunikacyjną, zbudowaną z szyn, wyłącznie do użytku przez pojazdy szynowe;
4. "pojazd szynowy"; oznacza ruchome urządzenie poruszające się wyłącznie po szynach, wprawiane w ruch za pomocą własnego układu napędowego (pojazdy trakcyjne) lub też ciągnięte przez inny pojazd (wagony pasażerskie, wagony doczepne wagonów silnikowych, wagony kryte i wagony towarowe);
5. "przedsiębiorstwo kolejowe"; oznacza każde publiczne lub prywatne przedsiębiorstwo świadczące usługi transportu towarów i/lub pasażerów koleją.
Wyłącza się przedsiębiorstwa, których jedyną działalnością jest świadczenie usług w zakresie transportu pasażerów metrem, tramwajem i/lub koleją miejską;
6. "transport towarów koleją"; oznacza przewóz towarów przy użyciu pojazdów szynowych między miejscem załadunku a miejscem rozładunku;
7. "transport pasażerów koleją"; oznacza przewóz pasażerów przy użyciu pojazdów szynowych między miejscem rozpoczęcia podróży a miejscem zakończenia podróży.
Wyłącza się transport pasażerów metrem, tramwajem i/lub koleją miejską;
8. "metro"; (znane także jako "subway";, "metropolitan railway"; lub "underground";) oznacza kolej elektryczną przeznaczoną do transportu pasażerów, o zdolności przepustowej umożliwiającej obsługę ruchu o dużym nasileniu oraz charakteryzującą się wyłącznymi prawami drogi, wielowagonowymi pociągami, dużą prędkością i szybkim przyspieszeniem, złożonym systemem sygnalizacji, jak również brakiem skrzyżowań jednopoziomowych, w celu umożliwienia wysokiej częstotliwości jazdy pociągów oraz dużego obciążenia peronu.
Metro charakteryzują ponadto rozmieszczone blisko siebie stacje, co zwykle oznacza odległość 700-1200 m między stacjami.
"Duża prędkość"; odnosi się do porównania z tramwajami i koleją miejską i oznacza w tym przypadku około 30-40 km/h na krótszych odcinkach i 40-70 km/h na dłuższych odcinkach;
9. "tramwaj"; oznacza pasażerski pojazd drogowy o miejscach siedzących dla więcej niż dziewięciu osób (łącznie z motorniczym), podłączony do przewodów elektrycznych lub napędzany silnikiem spalinowym oraz poruszający się po szynach;
10. "kolej miejska"; oznacza kolej przeznaczoną do transportu pasażerów, często składająca się z szynowych wagonów o napędzie elektrycznym, poruszających się pojedynczo lub w krótkich zespołach po nieruchomych podwójnych szynach.
Odległość między stacjami/przystankami wynosi ogólnie mniej niż 1200 m.
W porównaniu z metrem, kolej miejska cechuje się lżejszą konstrukcją, przeznaczona jest do obsługi ruchu o mniejszym natężeniu oraz zwykle porusza się z mniejszymi prędkościami.
Czasami trudno jest dokonać ścisłego rozróżnienia między koleją miejską a tramwajami; tramwaje zazwyczaj nie są oddzielone od ruchu miejskiego, natomiast kolej miejska może być oddzielona od innych systemów ruchu;
11. "transport krajowy"; oznacza transport kolejowy między dwoma miejscami (miejscem załadunku/rozpoczęcia podróży a miejscem rozładunku/zakończenia podróży) znajdującymi się w kraju sprawozdawcy.
Może on obejmować tranzyt poprzez terytorium państwa drugiego;
12. "transport międzynarodowy"; oznacza transport kolejowy między miejscem (załadunku/rozpoczęcia podróży lub rozładunku/zakończenia podróży) w kraju sprawozdawcy a miejscem (załadunku/rozpoczęcia podróży lub rozładunku/zakończenia podróży) w innym kraju;
13. "tranzyt"; oznacza transport kolejowy poprzez terytorium kraju sprawozdawcy między dwoma miejscami (miejscem załadunku/rozpoczęcia podróży a miejscem rozładunku/zakończenia podróży) znajdującymi się poza terytorium kraju sprawozdawcy.
Nie jest uważany za tranzyt transport obejmujący załadunek/rozpoczęcie podróży lub rozładunek/zakończenie podróży towarów/pasażerów na granicy kraju sprawozdawcy z/do innego środka transportu;
14. "pasażer kolei"; oznacza każdą osobę, z wyłączeniem członków załogi pociągu, odbywającą podróż koleją.
Dla celów statystyki wypadków, włącza się pasażerów usiłujących wsiąść/wysiąść do/z poruszającego się pociągu;
15. "liczba pasażerów"; oznacza liczbę podróży odbytych przez pasażerów kolei, przy czym każda podróż definiowana jest jako przewóz z miejsca rozpoczęcia podróży do miejsca zakończenia podróży, z przesiadaniem się, jak również bez przesiadania się, z jednego do innego pojazdu szynowego.
Jeżeli pasażerowie korzystają z usług więcej niż jednego przedsiębiorstwa kolejowego, kiedy tylko jest to możliwe nie należy ich liczyć więcej niż jeden raz;
16. "pasażer-km"; oznacza jednostkę miary odpowiadającą transportowi jednego pasażera koleją na odcinku jednego kilometra.
Pod uwagę brany jest jedynie odcinek na terytorium kraju sprawozdawcy;
17. "waga"; oznacza ilość towarów w tonach (1000 kilogramów).
Waga, która będzie brana pod uwagę obejmuje, oprócz wagi przewożonych towarów, wagę opakowania oraz wagę tary kontenerów, kontenerów typu swap body, palet, jak również pojazdów drogowych przewożonych koleją w przypadku transportu kombinowanego.
Jeżeli towary przewożone są przy korzystaniu z usług więcej niż jednego przedsiębiorstwa kolejowego, kiedy tylko jest to możliwe wagi towarów nie należy liczyć więcej niż jeden raz;
18. "tona-km"; oznacza jednostkę miary transportu towarów odpowiadającą transportowi jednej tony (1000 kilogramów) towarów koleją na odcinku jednego kilometra.
Pod uwagę brany jest jedynie odcinek na terytorium kraju sprawozdawcy;
19. "pociąg"; oznacza jeden lub więcej pojazdów szynowych ciągniętych przez jedną lub więcej lokomotyw lub wagonów silnikowych, lub jeden wagon silnikowy poruszający się pojedynczo, przemieszczający się, pod określonym numerem lub szczególnym oznaczeniem, z początkowego stałego punktu do końcowego stałego punktu.
Nie uważa się za pociąg lokomotywy luzem, tj. lokomotywy jadącej pojedynczo;
20. "pociąg-km"; oznacza jednostkę miary odpowiadającą ruchowi pociągu na odcinku jednego kilometra.
Odległością braną pod uwagę jest rzeczywiście przebyta odległość, o ile jest ona dostępna, w przeciwnym przypadku, uwzględniana jest standardowa odległość sieciowa między punktem początkowym a miejscem przeznaczenia.
Pod uwagę brany jest jedynie odcinek na terytorium kraju sprawozdawcy;
21. "pełne obciążenie pociągu"; oznacza wysyłkę obejmującą jeden lub więcej załadowanych wagonów towarowych przewożonych w tym samym czasie przez tego samego nadawcę z tej samej stacji oraz przesyłaną, bez zmiany w składzie pociągu, na adres tego samego odbiorcy na tej samej stacji przeznaczenia;
22. "pełne obciążenie wagonu towarowego"; oznacza wysyłkę towarów, w przypadku której wymagane jest użycie wyłącznie wagonu towarowego, niezależnie od tego, czy wykorzystana jest jego całkowita ładowność, czy też nie;
23.
"TEU (ekwiwalent dwudziestu stóp)"; oznacza znormalizowaną jednostkę odpowiadającą kontenerowi ISO o długości 20 stóp (6,10 m), stosowaną jako statystyczna miara natężenia ruchu lub ładowności.
Jeden znormalizowany kontener serii 1 ISO o długości czterdziestu stóp równy jest 2 TEU.
Kontenery typu swap body o długości poniżej dwudziestu stóp odpowiadają 0,75 TEU, między dwadzieścia a czterdzieści stóp — 1,5 TEU, zaś powyżej czterdziestu stóp — 2,25 TEU;
24. "ciężki wypadek"; oznacza każdy wypadek z udziałem co najmniej jednego pojazdu szynowego w ruchu, w wyniku którego co najmniej jedna osoba zostaje zabita lub ciężko ranna lub znacząco uszkodzony zostaje tabor, tory, inne obiekty lub otoczenie, bądź też nastąpi znaczące zakłócenie ruchu.
Wyłącza się wypadki w warsztatach, magazynach i zajezdniach;
25. "wypadek z ciężko rannymi"; oznacza każdy wypadek z udziałem co najmniej jednego pojazdu szynowego w ruchu, w wyniku którego co najmniej jedna osoba zostaje zabita lub ciężko ranna.
Wyłącza się wypadki w warsztatach, magazynach i zajezdniach;
26. "zabity"; oznacza każdą osobę, która zmarła w wyniku wypadku, bezpośrednio po wypadku lub w ciągu trzydziestu dni, wyłączając osoby, które popełniły samobójstwo;
27. "ciężko ranny"; oznacza każdą osobę ranną hospitalizowaną przez ponad dwadzieścia cztery godziny w wyniku wypadku, wyłączając osoby, które próbowały popełnić samobójstwo;
28. "wypadek związany z transportem towarów niebezpiecznych"; oznacza każdy wypadek lub zdarzenie, które objęte jest obowiązkiem zgłoszenia zgodnie z sekcją 1.8.5 RID/ADR;
29. "samobójstwo"; oznacza czyn polegający na rozmyślnym uszkodzeniu swojego ciała, którego skutkiem jest zgon, zarejestrowany i sklasyfikowany przez właściwy organ krajowy;
30. "próba samobójstwa"; oznacza czyn polegający na rozmyślnym uszkodzeniu swojego ciała, którego skutkiem jest poważne uszkodzenie ciała, lecz nie zgon, zarejestrowany i sklasyfikowany przez właściwy organ krajowy.";
2) załącznik H zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1201/2003
z dnia 4 lipca 2003 r.
odraczające ostateczny termin siewu niektórych roślin uprawnych na niektórych obszarach Finlandii i Szwecji w roku gospodarczym 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1038/2001 [2], w szczególności jego art. 9 akapit drugi tiret trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 stanowi, że w celu kwalifikacji do płatności obszarowych, producenci musieli zasiać materiał siewny nie później niż do dnia 31 maja poprzedzającego odpowiedni zbiór plonów.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2316/1999 z dnia 22 października 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1035/2003 [4], nieprzekraczalny termin siewu został odroczony z dnia 31 maja do dnia 15 czerwca ze względu na warunki pogodowe w Finlandii i Szwecji.
(3) W wyniku szczególnych warunków pogodowych w tym roku, nie będzie możliwe dostosowanie się do ostatecznych terminów siewu w niektórych regionach Finlandii i Szwecji.
(4) W tych okolicznościach, nieprzekraczalny termin siewu na rok gospodarczy 2003/2004 powinien zostać odroczony.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ostateczne terminy siewu na rok gospodarczy 2003/2004 dla wskazanych upraw i regionów określone są Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1203/2003
z dnia 4 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do potencjału produkcyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 10, 15 oraz art. 80 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu rozwiązania konkretnych problemów praktycznych, termin ustanowiony w art. 2 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dla odstąpienia od przepisów art. 2 ust. 2 powinien zostać odroczony. Stosowanie różnych przepisów dotyczących przyznawania odstępstw powoduje poważne i złożone obciążenia administracyjne, w szczególności w odniesieniu do kontroli i kar. W interesie rzetelnego administrowania, dany termin powinien zostać odroczony na dzień 31 lipca 2004 r.
(2) W celu umożliwienia Państwom Członkowskim dokonania spłaty do końca roku budżetowego, niezbędne jest wyjaśnienie zasad w celu uwzględnienia wydatków potwierdzonych na okres od dnia 1 lipca do dnia 15 października.
(3) Ważnym zadaniem jest również określenie, że kary stosowane w odniesieniu do finansowania wydatków Państw Członkowskich w przypadku gdy zgłaszają one mniejszy obszar niż w przydziale na dany rok budżetowy nie mogą być wykorzystywane w kontekście mechanizmu dokonywania przydziałów finansowych w trakcie roku budżetowego.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1227/2000 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 571/2003 [4], powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1227/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1a otrzymuje brzmienie:
"1a Termin 31 lipca 2002 r. ustanowiony w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostaje odroczony na dzień 31 lipca 2004 r.";
2) W art. 17 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. W odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego, wydatki rzeczywiście poniesione, potwierdzone i zadeklarowane na dany rok budżetowy finansowane są w ramach limitów kwot zgłoszonych Komisji na mocy art. 16 ust. 1 lit. a), pod warunkiem że kwoty te nie przekraczają ogółem kwoty przydzielonej temu Państwu Członkowskiemu stosownie do art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.";
b) w ust. 4 dodaje się akapit czwarty w brzmieniu:
"Kwoty nie podlegające finansowaniu na mocy niniejszego ustępu nie są dostępne do celów stosowania przepisów ust. 3.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1204/2003
z dnia 4 lipca 2003 r.
zmieniające specyfikacje trzech nazw znajdujących się w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 (Roncal, Noix de Grenoble i Caciocavallo Silano)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, władze Hiszpanii złożyły wniosek w odniesieniu do nazwy "Roncal", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 828/2003 [4], o zmianę opisu i metody produkcji.
(2) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Francja złożyła wniosek w odniesieniu do nazwy "Noix de Grenoble", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96, o zmianę opisu, metody produkcji, etykietowania oraz wymogów krajowych.
(3) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Włochy złożyły wniosek w odniesieniu do nazwy "Caciocavallo Silano", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96, o zmianę opisu, obszaru geograficznego, metody produkcji, etykietowania oraz wymogów krajowych.
(4) Po zbadaniu tych trzech wniosków o zmianę podjęto decyzję, że zmiany te nie mają charakteru drugorzędnego.
(5) Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 i ponieważ zmiany nie mają charakteru drugorzędnego, procedurę z art. 6 stosuje się mutatis mutandis.
(6) Podjęto decyzję, że zmiany w tym wypadku są zgodne z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92.
Żadne oświadczenie sprzeciwu w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nie zostało przesłane Komisji po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5] głównych punktów żądanych zmian w specyfikacji.
(7) W rezultacie zmiany te muszą zostać zarejestrowane i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1205/2003
z dnia 4 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 80 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2086/2002 [4], ustanawia dzień 1 sierpnia 2003 r., jako datę zastosowaną, aby dać podmiotom gospodarczym w sektorze wina i zainteresowanym władzom krajowym dostateczną ilość czasu na przygotowanie się do nowych zasad znakowania ustanowionych w tym rozporządzeniu.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 753/2002 przewiduje okres przejściowy do dnia 1 sierpnia 2003 r., podczas którego podmioty gospodarcze mogą w dalszym ciągu stosować etykiety i opakowania opatrzone danymi szczegółowymi, wydrukowanymi zgodnie z obowiązującymi przepisami w czasie wprowadzania ich do obrotu, ale które już nie są zgodne z przepisami rozporządzenia (WE) nr 753/2002.
(3) W następstwie rozmów między odpowiednimi władzami krajowymi i między tymi władzami a sektorem handlowym, konieczne jest wydłużenie tego okresu przejściowego do dnia 1 lutego 2004 r., aby umożliwić podmiotom gospodarczym stosowanie etykiet i opakowań zgodnych z poprzednimi przepisami.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 753/2002 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 753/2002 wprowadza się następujące zmiany:
W art. 47 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Etykiety i opakowania opatrzone szczegółowymi danymi wydrukowanymi zgodnie z obowiązującymi przepisami do czasu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia mogą być w dalszym ciągu stosowane do dnia 1 lutego 2004 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003
z dnia 7 lipca 2003 r.
dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i 301,
uwzględniając wspólne stanowisko 2003/495/WPZiB w sprawie Iraku oraz uchylające wspólne stanowiska 1996/741/WPZiB i 2002/599/WPZiB [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ślad za rezolucją Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 661 (1990) i późniejszymi odpowiednimi rezolucjami, w szczególności rezolucją 986 (1995), Rada nałożyła całkowite embargo na handel z Irakiem.
Embargo to jest obecnie ustanowione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2465/96 z dnia 17 grudnia 1996 r. dotyczącym wstrzymania stosunków gospodarczych i finansowych między Wspólnotą Europejską a Irakiem [2].
(2) W swojej rezolucji 1483 (2003) z dnia 22 maja 2003 r., Rada Bezpieczeństwa postanowiła, że z niektórymi wyjątkami, wszystkie zakazy odnoszące się do handlu z Irakiem oraz zabezpieczenie dotyczące zasobów finansowych lub gospodarczych Iraku nie powinny być dalej stosowane.
(3) Z wyjątkiem zakazu wywozu do Iraku broni i materiałów z nią związanych, rezolucja przewiduje, że całkowite ograniczenia dotyczące handlu powinny zostać uchylone i zastąpione szczególnymi ograniczeniami mającymi zastosowanie do wpływów pieniężnych z całości sprzedaży ropy naftowej, produktów ropopochodnych i gazu ziemnego wywiezionych z Iraku oraz do handlu dobrami kultury należącymi do dziedzictwa Iraku, celem ułatwienia ich bezpiecznego powrotu.
(4) Rezolucja stwierdza także, że niektóre fundusze i zasoby gospodarcze, w szczególności te należące do Saddama Husseina, byłego Prezydenta Iraku, oraz wyższych urzędników jego reżimu, powinny zostać zamrożone, których spis sporządzi Komitet Rady Bezpieczeństwa, ustanowiony na mocy ust. 6 rezolucji 661 (1990), a następnie powinny one zostać przekazane do Funduszu na rzecz Rozwoju Iraku.
(5) W celu umożliwienia Państwom Członkowskim dokonania przekazania zamrożonych funduszy, zasobów gospodarczych i wpływów pieniężnych z zasobów gospodarczych do Funduszu na rzecz Rozwoju Iraku, należy wydać przepisy umożliwiające odmrożenie tych funduszy i zasobów gospodarczych.
(6) Rezolucja postanawia, że cała ropa naftowa, produkty ropopochodne oraz gaz ziemny wywiezione z Iraku, tak samo, jak płatności za te towary, powinny być wyłączone z postępowania sądowego, zajęcie, nakaz zajęcia wierzytelności dłużnika lub inny sposób egzekucji mienia przez tych, którzy mają roszczenia przeciwko Irakowi.
Ten środek tymczasowy niezbędny jest w celu wspierania gospodarczej odbudowy Iraku oraz restrukturyzacji jego długu, co pomoże w usunięciu zagrożenia dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, jakie stwarza obecna sytuacja w Iraku, we wspólnym interesie społeczności międzynarodowej, w szczególności w interesie Wspólnoty i jej Państw Członkowskich.
(7) Wspólne stanowisko 2003/495/WPZiB ustanawia przepisy umożliwiające zmianę obecnego reżimu Wspólnoty w celu ujednolicenia go w stosunku do rezolucji Rady Bezpieczeństwa NZ 1483 (2003).
(8) Środki te podlegają zakresowi Traktatu i dlatego szczególnie w celu unikania zakłócania konkurencji, niezbędne dla prawodawstwa wspólnotowego jest wprowadzenie w życie odpowiednich decyzji Rady Bezpieczeństwa w zakresie w jakim dotyczy to terytorium Wspólnoty.
Do celów niniejszego rozporządzenia, terytorium to obejmuje wszystkie terytoria Państw Członkowskich, w których stosuje się postanowienia Traktatu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w tym Traktacie.
(9) W celu zapewnienia najwyższego stopnia pewności prawnej we Wspólnocie, nazwiska i inne odpowiednie dane odnoszące się do osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów, wskazanych przez władze NZ, których fundusze powinny zostać zamrożone, powinny zostać podane do wiadomości publicznej, a w ramach Wspólnoty należy ustanowić procedurę umożliwiająca zmianę tych list.
(10) Z powodów praktycznych, Komisja powinna zostać upoważniona do wprowadzania zmian do załączników do niniejszego rozporządzenia ustanawiającego wykaz dóbr kultury, listy osób, organów i podmiotów, których fundusze i zasoby gospodarcze zostaną zamrożone oraz wykaz właściwych władz.
(11) Właściwe władze Państw Członkowskich powinny zostać, tam gdzie to konieczne, upoważnione do zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(12) Komisja i Państwa Członkowskie powinny powiadamiać się wzajemnie o środkach podjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz o innych istotnych informacjach będących w ich posiadaniu w związku z niniejszym rozporządzeniem oraz powinny współpracować z Komitetem ustanowionym na mocy rezolucji 661 (1990) Rady Bezpieczeństwa NZ, w szczególności poprzez dostarczanie mu informacji.
(13) Państwa Członkowskie powinny ustanowić zasady stosowania sankcji mających zastosowanie wobec naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i zapewnić ich wprowadzenie w życie.
Sankcje takie powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(14) Zważywszy, że całościowe środki handlowe, określone w rozporządzeniu (WE) nr 2465/96, zastępuje się przez szczególne ograniczenia handlowe, określone w niniejszym rozporządzeniu, oraz że niniejsze rozporządzenie wprowadza środki umożliwiające zamrożenie funduszy, które wymagają natychmiastowego wykonania przez podmioty gospodarcze, niezbędnym jest zapewnienie, aby sankcje za złamanie niniejszego rozporządzenia mogły zostać nałożone zaraz po jego wejściu w życie.
(15) Dla zapewnienia jasności rozporządzenie (WE) nr 2465/96 powinno zostać uchylone w całości.
(16) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3541/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. zakazujące zaspokajania roszczeń irackich z tytułu umów i transakcji, na których wykonanie rezolucja 661 (1990) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych i rezolucje pokrewne miały wpływ [3] powinno pozostać w mocy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "Komitet ds. Sankcji" oznacza: Komitet Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, który został ustanowiony na mocy ust. 6 rezolucji 661 (1990);
2) "fundusze" oznaczają aktywa finansowe i korzyści gospodarcze każdego rodzaju, włączając w to, ale nie ograniczając do:
a) środki pieniężne, czeki, roszczenia pieniężne, weksle, przekazy pieniężne i inne instrumenty płatnicze;
b) depozyty w instytucjach finansowych lub innych podmiotach, salda rachunków, wierzytelności i zobowiązania finansowe;
c) papiery wartościowe znajdujące się w publicznym i prywatnym obrocie oraz papiery dłużne, włączając w to akcje i udziały, świadectwa papierów wartościowych, obligacje,weksle, zabezpieczenia, skrypty dłużne i instrumenty pochodne;
d) procenty, dywidendy lub inne dochody z lub wartość narastająca z lub wytworzone przez aktywa;
e) kredyt, prawo do roszczeń wzajemnych, gwarancje, świadczenia w obligacjach lub inne zobowiązania finansowe;
f) listy kredytowe, konosamenty, kwity zastawne;
g) dokumenty poświadczające udziały w funduszach lub w środkach finansowych,
h) każdy inny instrument służący finansowaniu wywozu;
3) "zasoby gospodarcze" oznaczają aktywa każdego rodzaju, zarówno materialne, jak i niematerialne, ruchome i nieruchome, które nie są funduszami lecz mogące służyć do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług;
4) "zamrożenie funduszy" oznacza zapobieganie jakimkolwiek ruchom, przenoszeniu, zmianom, wykorzystaniu lub dokonywaniu transakcji funduszami w jakikolwiek sposób, który powodowałby jakąkolwiek zmianę ich wielkości, wartości, lokalizacji, własności, posiadania, charakteru, przeznaczenia lub inną zmianę, która umożliwiłaby korzystanie z funduszy, w tym również zarządzanie portfelem;
5) "zamrożenie zasobów gospodarczych" oznacza zapobieganie wykorzystywaniu ich do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług w jakikolwiek sposób, w tym, ale nie wyłącznie, poprzez sprzedaż, wynajem lub ich zastawianie.
6) "Fundusz na rzecz Rozwoju Iraku" oznacza Fundusz na rzecz Rozwoju Iraku utrzymywany by przez Bank Centralny Iraku.
Artykuł 2
Wszystkie wpływy pieniężne ze sprzedaży wywiezionej ropy naftowej, produktów ropopochodnych oraz gazu ziemnego z Iraku, wymienionych w załączniku I, od dnia 22 maja 2003 r. są składane do Funduszu na rzecz Rozwoju Iraku, zgodnie z warunkami określonymi w rezolucji 1483 (2003) Rady Bezpieczeństwa NZ, w szczególności z jej ust. 20 i 21, do czasu, aż nie ukonstytuuje się odpowiednio reprezentatywny rząd Iraku, uznany przez społeczność międzynarodową.
Artykuł 3
1.
Zakazuje się:
a) przywozu lub wprowadzenia na terytorium Wspólnoty,
b) wywozu lub usunięcia z terytorium Wspólnoty; i
c) obrotu handlowego iracką własnością kulturalną i innymi artykułami o znaczeniu archeologicznym, historycznym, kulturalnym oraz o wyjątkowym znaczeniu naukowym i religijnym, włączając artykuły wymienione w załączniku II, jeśli zostały one nielegalnie wywiezione z ich umiejscowienia w Iraku, w szczególności, jeśli:
i) artykuły te stanowią integralną część albo zbiorów publicznych, wymienionych w inwentarzach zbiorów konserwatorskich irackich muzeów, archiwów lub bibliotek albo inwentarzach irackich instytucji religijnych, lub
ii) istnieje uzasadnione podejrzenie, że dobra te zostały usunięte z Iraku wbrew woli ich prawowitych właścicieli lub zostały usunięte z naruszeniem irackich przepisów ustawowych i wykonawczych.
2.
Zakazy te nie mają zastosowania, jeśli zostanie wykazane, że:
a) dobra kultury zostały wywiezione z Iraku przed dniem 6 sierpnia 1990 r.; lub
b) dobra kultury zostały zwrócone do irackich instytucji zgodnie z, określonym w ust. 7 rezolucji 1483 (2003) Rady Bezpieczeństwa NZ, celem ich bezpiecznego powrotu.
Artykuł 4
1.
Wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze znajdujące się poza Irakiem w dniu lub po dniu 22 maja 2003 r. należące do poprzedniego rządu irackiego, lub jakiejkolwiek instytucji publicznej, korporacji, włączając w to spółki ustanowione na mocy prawa prywatnego, w których władze publiczne posiadają udziały większościowe oraz agend tej Republiki, wskazane przez Komitet ds. Sankcji i wymienione w załączniku III, zostają zamrożone.
2.
Wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze należące do, stanowiące własność lub posiadane przez następujące osoby, wskazane przez Komitet ds. Sankcji i wymienione w załączniku IV, zostają zamrożone:
a) były Prezydent Saddam Hussein;
b) wyżsi urzędnicy jego reżimu;
c) najbliżsi członkowie ich rodzin; lub
d) osoby prawne, organy lub podmioty posiadane lub kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez osoby określone w lit. a), b) i c) lub przez każdą osobę fizyczną lub prawną działającą w ich imieniu lub pod ich kierownictwem.
3.
Żadne fundusze nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, lub przekazane na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, organowi lub podmiotowi wymienionemu w załącznikach III i IV.
4.
Żadne zasoby gospodarcze nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, lub przekazane na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, organowi lub podmiotowi wymienionemu w załącznikach III i IV, w celu umożliwienia tej osobie, grupie lub podmiotowi uzyskiwanie funduszy, towarów lub usług.
Artykuł 5
1.
Operacje kredytowe zamrożonych rachunków są dozwolone, pod warunkiem że wszystkie nowe wpłaty będą zamrożone.
2. Niniejsze rozporządzenie nie wymaga zamrażania transferu funduszy na rzecz beneficjenta we Wspólnocie przez lub za pośrednictwem irackiego banku spełniającego warunki określone w art. 4 ust. 1, jeśli taki transfer stanowi płatność za towary i usługi zamówione przez klientów tego banku. Nie ogranicza ono ważności i korzystania z gwarancji i listów kredytowych wystawionych przez banki irackie, spełniające warunki określone w art. 4 ust. 1, na żądanie ich klientów w celu dokonania płatności za towary lub usługi, które dani klienci zamówili we Wspólnocie.
Artykuł 6
Fundusze, zasoby gospodarcze oraz wpływy pieniężne z zasobów gospodarczych zamrożonych na podstawie art. 4 zostaną odblokowane tylko do celów przekazania ich do Funduszu na rzecz Rozwoju Iraku utrzymywanego przez Bank Centralny Iraku, zgodnie z warunkami wymienionymi w rezolucji 1483 (2003) Rady Bezpieczeństwa NZ.
Artykuł 7
1.
Świadomy i celowy udział w działaniach, których przedmiotem lub celem jest, bezpośrednio albo pośrednio, próba obejścia art. 4 lub wspieranie transakcji określonych w art. 2 i 3, jest zabroniony.
2.
Wszelkie informacje o obejściu przepisów niniejszego rozporządzenia w przeszłości lub obecnie, należy zgłaszać właściwym władzom Państw Członkowskich, wymienionym w załączniku V, i, bezpośrednio lub za pośrednictwem tych właściwych władz, Komisji.
Artykuł 8
1.
Nie naruszając odpowiednich zasad dotyczących przekazywania informacji, poufności i tajemnicy zawodowej oraz postanowień art. 284 Traktatu, osoby fizyczne i prawne, organy i podmioty:
a) przekazują niezwłocznie wszelkie informacje, które ułatwiłyby zapewnienie zgodności z niniejszym rozporządzeniem, takie jak rachunki i kwoty zamrożone zgodnie z art. 4, właściwym władzom Państw Członkowskich wymienionym w załączniku V, w których zamieszkują lub mają siedzibę oraz, bezpośrednio lub za pośrednictwem tych właściwych władz, Komisji;
b) współpracują z właściwymi władzami, wymienionymi w załączniku V w zakresie jakiejkolwiek weryfikacji tych informacji.
2.
Każda informacja dostarczona lub otrzymana zgodnie z niniejszym artykułem powinna być użyta wyłącznie w celu, dla którego została dostarczona lub otrzymana.
3.
Każda dodatkowa informacja otrzymana bezpośrednio przez Komisję zostaje udostępniona właściwym władzom zainteresowanych Państw Członkowskich.
Artykuł 9
Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych, przeprowadzone w dobrej wierze, że działanie to jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie stanowi podstawy odpowiedzialności jakiegokolwiek rodzaju ze strony osoby fizycznej lub prawnej lub podmiotu wykonującego je lub jego dyrektorów lub pracowników, chyba że zostanie udowodnione, że te fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone na wskutek niedbalstwa.
Artykuł 10
1.
Zwolnione jest z postępowania sądowego oraz nie będzie przedmiotem, w jakiejkolwiek formie zajęcia, nakazu zajęcia wierzytelności dłużnika lub egzekucji mienia, co następuje:
a) ropa naftowa, produkty ropopochodne oraz gaz ziemny pochodzące z Iraku, zanim tytuł do tych towarów został przekazany podmiotowi skupującemu;
b) wpływy pieniężne i zobowiązania wynikające ze sprzedaży ropy naftowej, produktów ropopochodnych oraz gazu ziemnego pochodzących z Iraku, włączając w to płatności za te towary zdeponowane do Funduszu na rzecz Rozwoju Iraku utrzymywanego przez Bank Centralny Iraku;
c) fundusze i zasoby gospodarcze zamrożone na podstawie art. 4;
d) Fundusz na rzecz Rozwoju Iraku utrzymywany przez Bank Centralny Iraku.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, wpływy pieniężne i zobowiązania wynikające ze sprzedaży ropy naftowej, produktów ropopochodnych oraz gazu ziemnego pochodzących z Iraku, i Fundusz na rzecz Rozwoju Iraku nie będą zwolnione z roszczeń zgłoszonych na podstawie odpowiedzialności Iraku za szkody wyrządzone w środowisku naturalnym spowodowane wypadkiem, który miał miejsce po dniu 22 maja 2003 r.
Artykuł 11
Komisja jest upoważniona do:
a) zmiany załącznika II, jeśli to niezbędne;
b) zmiany lub uzupełniania załączników III i IV na podstawie ustaleń dokonanych przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub Komitet ds. Sankcji oraz
c) zmiany załącznika V na podstawie informacji dostarczanych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 12
Nie naruszając praw i obowiązków Państw Członkowskich wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych, Komisja zachowuje wszystkie niezbędne kontakty z Komitetem ds. Sankcji w celu skutecznego wykonywania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Komisja i Państwa Członkowskie niezwłocznie informują się nawzajem o jakichkolwiek środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Dostarczają one sobie nawzajem istotne informacje pozostające w ich dyspozycji w związku z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacje otrzymane w związku z art. 8 oraz informacje odnoszące się do naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia, problemów związanych z jego stosowaniem i wyroków wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez względu na jakiekolwiek przyznane prawa lub obowiązki nałożone przez jakąkolwiek podpisaną umowę międzynarodową lub każdą inną zawartą umowę lub przyznane pozwolenie czy zezwolenie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji obowiązujących wobec naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszystkie niezbędne środki mające na celu zapewnienie, że będą one wprowadzone w życie.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Do czasu przyjęcia, tam, gdzie to konieczne, jakiegokolwiek aktu prawnego, prowadzącego do realizacji tego celu, sankcjami nakładanymi w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, są te sankcje, które zostały określone przez Państwa Członkowskie w celu wykonania art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2465/96.
3.
Każde Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za wszczęcie postępowania przeciwko każdej osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi podlegającemu jego jurysdykcji, w sprawach o naruszenie, przez każdą taką osobę, grupę lub podmiot któregokolwiek ze środków ograniczających ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
a) na terytorium Wspólnoty, wraz z jej przestrzenią powietrzną;
b) na pokładzie jakiegokolwiek samolotu lub statku podlegającego jurysdykcji Państwa Członkowskiego;
c) wobec każdej osoby, przebywającej gdzie indziej, która jest obywatelem Państwa Członkowskiego;
d) wobec każdej osoby prawnej, grupy lub podmiotu zarejestrowanego lub ustanowionego na mocy prawa Państwa Członkowskiego;
e) wobec każdej osoby prawnej, grupy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą we Wspólnocie.
Artykuł 17
Rozporządzenie (WE) nr 2465/96 traci moc.
Artykuł 18
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1211/2003
z dnia 7 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1081/2000 zakazujące sprzedaży, dostaw i wywozu do Birmy/Myanmaru sprzętu, który mógłby zostać użyty w celu stosowania wewnętrznych represji lub terroryzmu, oraz zamrażające środki niektórych osób pełniących ważne funkcje rządowe w tym kraju
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 301,
uwzględniając wspólne stanowisko 2003/297/WPZiB z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie Birmy/Myanmaru [1] oraz decyzję Rady 2003/461/WPZiB z dnia 20 czerwca 2003 r. wykonującą wspólne stanowisko 2003/297/WPZiB [2] w sprawie Birmy/Myanmaru,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada wyraziła swoją poważną troskę z powodu pogorszenia ogólnej sytuacji w Birmie/Myanmarze, w szczególności z powodu aresztowania Aung San Suu Kyi i innych członków Narodowej Ligi na rzecz Demokracji oraz zamknięcia biur NLD.
(2) Ze względu na to decyzja 2003/461/WPZiB przewiduje, między innymi, stosowanie zakazu dotyczącego szkolenia lub pomocy technicznej dotyczących uzbrojenia i materiałów powiązanych.
(3) Ten zakaz dotyczący szkolenia lub pomocy technicznej dotyczących uzbrojenia i materiałów powiązanych podlega zakresowi Traktatu.
Dlatego, w celu uniknięcia zakłócenia konkurencji, prawodawstwo wspólnotowe jest niezbędne w zakresie, w jakim dotyczy to terytorium Wspólnoty.
Dla celów niniejszego rozporządzenia terytorium Wspólnoty uważa się za obejmujące terytoria Państw Członkowskich, na których stosuje się postanowienia Traktatu, na mocy postanowień ustalonych w tym Traktacie.
(4) Dlatego zakaz ten powinien zostać dodany do środków wprowadzonych przez rozporządzenie (WE) nr 1081/2000 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1081/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
1.
Bez uszczerbku dla kompetencji Państw Członkowskich w sprawowaniu ich władzy publicznej, zapewnianie Birmie/Myanmarowi szkoleń lub pomocy technicznej dotyczących dostaw, produkcji, konserwacji lub wykorzystania uzbrojenia i materiałów powiązanych wszelkiego rodzaju, włączając w to broń i amunicję, pojazdy wojskowe i ich wyposażenie, wyposażenie paramilitarne, oraz części zapasowe do wyżej wymienionych, jest zakazane.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się do pomocy technicznej lub szkolenia związanego z nieśmiercionośnym sprzętem przeznaczonym wyłącznie do użytku humanitarnego lub ochronnego.";
2) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Świadomy i zamierzony udział w powiązanych działaniach, których przedmiotem lub celem jest, bezpośrednio albo pośrednio, promowanie transakcji czy działań, których dotyczą art. 1 i 1a, a także próby obchodzenia przepisów niniejszego rozporządzenia, są zabronione."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1213/2003
z dnia 7 lipca 2003 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów [1], w szczególności jego art. 22 ust. 1,
a także, mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 304/2003 wykonuje Konwencję rotterdamską w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC) w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami, podpisaną dnia 11 września 1998 r. oraz zatwierdzoną przez Wspólnotę decyzją Rady 2003/106/WE [2].
Do czasu wejścia w życie tej Konwencji, rozporządzenie (WE) nr 304/2003 wprowadza również w życie tymczasowe procedury PIC ustanowione rezolucją w sprawie uzgodnień tymczasowych określonych w Akcie Końcowym Konferencji Dyplomatycznej, podczas której Konwencja ta została przyjęta.
(2) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 304/2003 składa się z trzech części zawierających odpowiednio wykaz chemikaliów podlegających procedurze powiadomienia o wywozie, wykaz chemikaliów kwalifikujących się do powiadomienia PIC oraz wykaz chemikaliów podlegających procedurze PIC na podstawie Konwencji rotterdamskiej.
(3) W świetle przeglądu ostatnio przyjętych końcowych rozporządzeń w ramach prawodawstwa wspólnotowego, mających na celu zakaz lub ścisłe ograniczenie niektórych chemikaliów, pewna liczba chemikaliów powinna zostać dodana do wykazu chemikaliów zawartych w części 1 i 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 304/2003.
(4) Podczas swojej dziewiątej sesji, trwającej od dnia 30 września do dnia 4 października 2002 r., Międzyrządowy Komitet Negocjacyjny ds. Konwencji zdecydował, że chemikalium monokrotofos również powinno podlegać tymczasowej procedurze PIC.
Tym samym, monokrotofos powinien zostać dodany do wykazu chemikaliów zawartego w części 3 załącznika I rozporządzenia (WE) nr 304/2003, a istniejący wpis w części 1 powinien zostać zmieniony.
(5) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 304/2003 powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego zgodnie z art. 29 dyrektywy Rady 67/548/EWG [3], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) 304/2003 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2003
z dnia 7 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2368/2002 wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 803/2003 [2], w szczególności jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja otrzymała wniosek od London Diamond Bourse and Club w celu umieszczenia w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 (zwanego dalej "rozporządzeniem").
(2) London Diamond Bourse and Club dostarczył Komisji informacje wykazujące, iż w pełni spełnia on wymogi określone w art. 17 rozporządzenia, w szczególności przez przyjęcie kodeksu postępowania, który będzie wiążący dla wszystkich jego członków.
(3) Na podstawie dostarczonych informacji Komisja doszła do wniosku, że umieszczenie London Diamond Bourse and Club w załączniku V do rozporządzenia jest uzasadnione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu określonego w art. 22 rozporządzenia (WE) nr 2368/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tekst znajdujący się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 2368/2002.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1215/2003
z dnia 7 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 344/91 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1186/90 rozszerzającego zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1186/90 z dnia 7 maja 1990 r. rozszerzające zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych [1], zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, a w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 1 i 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 344/91 [2], ostatnio zmienionego przez rozporządzenie (WE) nr 1993/95 [3], ustanawiają szczegółowe zasady przeprowadzania, identyfikacji i kontroli klasyfikacji tusz wołowych.
(2) W celu zatwierdzenia alternatywnych metod bezpośredniej wzrokowej oceny budowy i pokrycia tłuszczem, można wprowadzić automatyczne techniki klasyfikacyjne, o ile są one oparte na statystycznie potwierdzonych metodach.
Zatwierdzanie technik automatycznej klasyfikacji powinno być zgodne z określonymi warunkami i wymogami jak również z maksymalnym dopuszczalnym błędem statystycznym w klasyfikacji.
(3) Zakłady stosujące zautomatyzowane techniki klasyfikacji do określania klasy budowy i pokrycia tłuszczem powinny zapewnić, aby kategoria tuszy była identyfikowana zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiającego wspólnotową skalę klasyfikacji tusz dorosłego bydła [4], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1026/91 [5]. W celu identyfikacji kategorii zainteresowane zakłady powinny stosować system, o którym mowa w Tytule I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącego etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [6].
(4) W przypadku gdy technika zautomatyzowanej klasyfikacji nie pozwala na klasyfikowanie tusz z powodu problemów technicznych, należy dopuścić pewną elastyczność w takim stopniu, aby klasyfikacja i identyfikacja danych tusz była przeprowadzona przed końcem uboju dziennego.
(5) Należy przyjąć przepisy w celu umożliwienia modyfikacji, po przyznaniu licencji, wymagań technicznych dotyczących technik zautomatyzowanej klasyfikacji w celu polepszenia ich dokładności.
Jednakże takie modyfikacje powinny wymagać uprzedniego zatwierdzenia przez właściwe organy, które powinny stwierdzić, że owe modyfikacje przynoszą skutek w postaci wyższego poziomu dokładności.
(6) Konieczne jest ustanowienie regularnych kontroli na miejscu, dzięki którym można zweryfikować techniki zautomatyzowanej klasyfikacji pod względem pewnych określonych aspektów.
Częstotliwość przeprowadzania owych kontroli należy w szczególności podwyższyć w początkowym okresie 12 miesięcy po przyznaniu licencji.
(7) Rozporządzenie (EWG) nr 344/91 należy zatem odpowiednio zmienić.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zgodne są z opinią Komitetu Zarządzającego do Spraw Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 344/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) drugi akapit otrzymuje następujące brzmienie:
"— w uzupełnieniu wymagań, o którym mowa w ust. 1, muszą one wskazywać numer zatwierdzenia rzeźni, numer identyfikacyjny lub numer uboju zwierzęcia, datę uboju, wagę tuszy i, w odpowiednich przypadkach, stwierdzenie, że przeprowadzono klasyfikację przy użyciu technik zautomatyzowanej klasyfikacji;";
ii) dodaje się następujący akapit:
"W przypadku gdy klasyfikację przeprowadza się przy użyciu technik zautomatyzowanej klasyfikacji, używanie etykiet jest obowiązkowe.";
b) w ust. 2 lit a) dodaje się następujący akapit:
"W przypadku gdy nie da się sklasyfikować tusz przy użyciu techniki zautomatyzowanej klasyfikacji, klasyfikacja i identyfikacja tych tusz musi nastąpić przed końcem uboju dziennego.";
2) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) po ust. 1 dodaje się następujące ust. 1a, 1b i 1c:
"1a.
1a. Państwa Członkowskie mogą przyznawać licencje zatwierdzające techniki zautomatyzowanej klasyfikacji do stosowania na ich terytoriach lub na części ich terytoriów.
Zatwierdzanie następuje po spełnieniu warunków i minimalnych wymogów dotyczących badań certyfikacyjnych ustanowionych w załączniku I. Przynajmniej dwa miesiące przed rozpoczęciem badania certyfikacyjnego, Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje, o których mowa w załączniku II, część A. Państwa Członkowskie wyznaczają niezależny organ, który analizuje wyniki badania certyfikacyjnego.
W ciągu dwóch miesięcy od zakończenia badania certyfikacyjnego, Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje, o których mowa w załączniku II, część B.
W przypadku przyznania licencji zatwierdzającej technikę zautomatyzowanej klasyfikacji w oparciu o badanie certyfikacyjne, w którym zastosowano więcej niż jeden rodzaj prezentacji tuszy, różnice pomiędzy tymi prezentacjami nie prowadzą do różnic w wynikach klasyfikacji.
Po przekazaniu informacji Komisji, Państwa Członkowskie mogą udzielić licencji zezwalającej na stosowanie technik zautomatyzowanej klasyfikacji na ich terytoriach lub ich części bez organizowania badań certyfikacyjnych, pod warunkiem że takiej licencji udzielono już w przypadku tej samej techniki zautomatyzowanej klasyfikacji w innej części tego samego Państwa Członkowskiego lub w innym Państwie Członkowskim w oparciu o badanie certyfikacyjne przeprowadzone na próbie tusz, które uważają za równie reprezentatywne, jeśli chodzi o kategorię, klasę budowy i pokrywy tłuszczowej, bydła dorosłego poddanego ubojowi w zainteresowanym Państwie Członkowskim lub jego części.
Klasyfikacja przy użyciu technik zautomatyzowanej klasyfikacji jest ważna jedynie w przypadku gdy prezentacja tuszy jest identyczna z używaną do badania certyfikacyjnego.
1b.
Zakłady klasyfikujące przy użyciu metod zautomatyzowanej klasyfikacji:
- identyfikują kategorię tuszy; w tym celu korzystają z systemu identyfikacji i ewidencjonowania bydła, zgodnie ze wskazaniami Tytułu I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000,
- prowadzą dzienną ewidencję kontrolną dotyczącą funkcjonowania technik zautomatyzowanej klasyfikacji, w tym w szczególności wszelkich stwierdzonych niedociągnięć i podjętych działań zaradczych, tam gdzie jest to konieczne.
1c.
Modyfikacje warunków technicznych dotyczących technik zautomatyzowanej klasyfikacji, w przypadku których przyznano licencję, są wprowadzane jedynie po uzyskaniu zezwolenia właściwych organów danego Państwa Członkowskiego oraz po udowodnieniu, że taka modyfikacja przynosi skutek w postaci wyższego poziomu dokładności, niż uzyskany podczas badania certyfikacyjnego.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich modyfikacjach, dla których przyznały one zezwolenie.";
b) w ustępie 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) trzeci akapit otrzymuje następujące brzmienie:
"We wszystkich zatwierdzonych zakładach stosujących techniki zautomatyzowanej klasyfikacji należy przeprowadzić przynajmniej sześć kontroli w ciągu każdego 3-miesięcznego okresu w ciągu pierwszych 12 miesięcy po przyznaniu licencji, o której mowa w ust. 1a.
Następnie, kontrole muszą zostać przeprowadzane co najmniej dwukrotnie w ciągu każdego 3-miesięcznego okresu we wszystkich zatwierdzonych zakładach stosujących techniki zautomatyzowanego klasyfikowania.
Każda kontrola musi obejmować co najmniej 40 tusz, wybranych losowo.
Kontrole mają w szczególności na celu weryfikację:
- kategorii tuszy,
- dokładności technik zautomatyzowanej klasyfikacji przy użyciu systemu punktów i limitów, o którym mowa w załączniku I ust. 3,
- prezentacji tuszy,
- dziennego kalibrowania jak również wszelkich innych aspektów technicznych metod zautomatyzowanej klasyfikacji, odnoszących się do zapewnienia, aby poziom dokładności uzyskany przy użyciu technik zautomatyzowanej klasyfikacji był przynajmniej tak dobry jak uzyskany podczas badania certyfikacyjnego,
- dziennej ewidencji kontrolnej, o której mowa w ust. 1b.
W przypadku gdy organ właściwy do przeprowadzania inspekcji jest tym samym, który jest odpowiedzialny za klasyfikację i identyfikację tusz lub w przypadku gdy nie podlega on organowi publicznemu, kontrole przewidziane w drugim i trzecim akapicie należy przeprowadzić pod fizycznym nadzorem organu publicznego na takich samych warunkach i przynajmniej raz w roku.
Organ publiczny jest regularnie informowany o ustaleniach dokonanych przez organ odpowiedzialny za kontrole.";
b) w czwartym akapicie, punkt b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) licencje przewidziane w ust. 1 i 1a mogą zostać odwołane.";
3) załącznik I i załącznik II dodaje się do niniejszego rozporządzenia jako załącznik I i załącznik II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1216/2003
z dnia 7 lipca 2003 r.
rozporządzenie wykonawcze (WE) nr 450/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące wskaźnika kosztów pracy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 450/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 lutego 2003 r. dotyczące wskaźnika kosztów pracy [1], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dostosowanie sezonowe i dotyczące liczby dni roboczych wskaźnika kosztów pracy jest zasadniczą częścią ustalania wskaźnika.
Serie dostosowań umożliwiają porównanie i interpretację wskaźnika w zrozumiały sposób.
(2) Wcześniej ustalone sposoby przekazu minimalizują problemy, wynikające z przesyłania danych oraz, wraz ze standardowymi sprawozdaniami dotyczącymi jakości, usprawniają interpretację i szybkie wykorzystywanie wskaźnika kosztów pracy.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego.
(4) Na podstawie art. 9 rozporządzenia (WE) nr 450/2003, powinny zostać przyznane niektóre odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 450/2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Procedury przekazywania i dostosowania
1.
Przekazane wskaźniki i metadane wysyłane są w formie elektronicznej przez Państwa Członkowskie Komisji (Eurostat).
Przekazywanie odpowiada właściwym standardom wymiany zatwierdzonym przez Komitet ds. Programu Statystycznego.
Eurostat udostępnia szczegółową dokumentację w związku z zatwierdzonymi standardami i dostarcza wytycznych, dotyczących wprowadzania w życie tych standardów.
2.
Przekazane wskaźniki i metadane przygotowane są w taki sposób, aby umożliwić dokładną interpretację wyników i skuteczne zastosowanie procedur dostosowania sezonowego Komisji (Eurostat) zagregowanych danych europejskich.
Serie indeksów przekazywane są w następujących formach:
a) niedostosowane;
b) dostosowane według dni roboczych;
c) dostosowane według dni roboczych i sezonowo.
Artykuł 2
Jakość
1. Kryteria jakości, określone w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 450/2003 są następujące:
a) przydatność;
b) dokładność;
c) terminowość i punktualność;
d) dostępność i przejrzystość;
e) porównywalność;
f) spójność;
g) kompletność.
Władze krajowe zapewniają, że wyniki odzwierciedlają rzeczywistą sytuację dotyczącą rodzajów działalności gospodarczej przy zachowaniu odpowiedniego poziomu reprezentatywności.
2.
Sprawozdania dotyczące jakości, określone w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 450/2003 przekazywane są do Komisji najpóźniej do dnia 31 sierpnia każdego roku i odnoszą się do danych kończących się na czwartym kwartale poprzedniego roku kalendarzowego.
Pierwsze sprawozdanie składa się najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2004 r.
3.
Treść rocznych sprawozdań dotyczących jakości w odniesieniu do wskaźnika kosztów pracy wymieniona jest w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Okresy przejściowe
Szczegóły, odnoszące się do okresów przejściowych, przewidzianych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 450/2003 wymienione są w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Studia wykonalności
Szczegóły odnoszące się do studiów wykonalności, przewidzianych w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 450/2003 wymienione są w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Łańcuch wskaźnika
Formuła łańcucha wskaźnika Laspeyresa, która ma być stosowana do obliczania wskaźnika kosztów pracy dla kombinacji sekcji NACE Rev.
1, określonych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 450/2003, określona jest w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Odstępstwa
Odstępstwa od przepisów art. 1 ust. 2 przyjęte na podstawie art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 450/2003, wymienione są w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1217/2003
z dnia 4 lipca 2003 r.
ustanawiające wspólne specyfikacje dla krajowych programów kontroli jakości bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Opracowywanie i wprowadzanie krajowych programów kontroli jakości bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym przez każde z Państw Członkowskich ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia skuteczności jego programu bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2320/2002.
(2) Wdrażane przez Państwa Członkowskie specyfikacje dla programu kontroli jakości bezpieczeństwa w krajowym lotnictwie cywilnym powinny zapewniać zharmonizowane podejście, najbardziej więc odpowiednim do tego celu instrumentem jest rozporządzenie.
(3) Monitorowanie na poziomie wspólnotowym programów kontroli jakości bezpieczeństwa w krajowym lotnictwie cywilnym wymaga zharmonizowanego podejścia do oceny zgodności na poziomie krajowym.
(4) Aby mogły być skuteczne, audyty podejmowane na odpowiedzialność właściwych organów należy przeprowadzać regularnie.
Nie mogą ograniczać się do przedmiotu, etapu lub chwili ich przeprowadzania.
Forma, jaką audyty przybierają, ma zapewniać ich skuteczność.
(5) Priorytetem powinno być opracowywanie szczegółowej, wspólnej metodologii kontroli.
(6) Konieczne jest opracowanie zharmonizowanego sposobu składania sprawozdań ze środków podejmowanych w celu spełnienia zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia oraz ze stanu bezpieczeństwa w portach lotniczych położonych na terytoriach Państw Członkowskich.
(7) Krajowe programy kontroli jakości bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym powinny wykorzystywać najlepsze praktyki.
Praktyki te są wymieniane między Państwami Członkowskimi.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpieczeństwa w Lotnictwie Cywilnym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
CEL I DEFINICJE
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne specyfikacje dla programu kontroli jakości bezpieczeństwa w krajowym lotnictwie cywilnym, wdrażanego przez każde z Państw Członkowskich.
Obejmuje to ustanowienie wspólnych wymagań dla programów kontroli jakości, wspólnej metodologii podejmowanych audytów oraz wspólnych wymagań dla audytorów.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. "właściwy organ" oznacza krajowy organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2320/2002, odpowiedzialny za koordynację i kontrolę wdrażania programu bezpieczeństwa w swym krajowym lotnictwie cywilnym;
2. "audyt" oznacza jakąkolwiek procedurę lub proces stosowane na poziomie krajowym do kontrolowania zgodności.
Obejmuje on audyty bezpieczeństwa, inspekcje, przeglądy, próby i śledztwa;
3. "audytor" oznacza każdą osobę prowadzącą audyty na poziomie krajowym;
4. "niedobór" oznacza niespełnienie wymagań bezpieczeństwa lotniczego;
5. "inspekcja" oznacza badanie wdrożenia jednego lub więcej aspektów środków i procedur bezpieczeństwa w celu ustalenia efektywności ich wykonywania;
6. "śledztwo" oznacza badanie incydentu bezpieczeństwa oraz wyjaśnianie jego przyczyny w celu zapobiegnięcia powtórzeniu się oraz rozpatrzenia możliwości działań prawnych;
7. "program kontroli jakości" oznacza program kontroli jakości bezpieczeństwa w krajowym lotnictwie cywilnym;
8. "audyt bezpieczeństwa" oznacza dogłębne badanie wszystkich aspektów środków i procedur bezpieczeństwa w celu ustalenia, czy są one stosowane w sposób ciągły i przy stałych standardach;
9. "incydent bezpieczeństwa" oznacza zdarzenie o negatywnych skutkach dla bezpieczeństwa osób i własności;
10. "przegląd" oznacza ocenę działań w celu ustalenia potrzeb w zakresie bezpieczeństwa.
Obejmuje to identyfikację słabych stron, które mogłyby zostać wykorzystane do realizacji aktu bezprawnej ingerencji pomimo wprowadzonych środków i procedur bezpieczeństwa, oraz zalecenie wprowadzenia kompensacyjnych środków ochrony współmiernych do zagrożenia jakimkolwiek zidentyfikowanym ryzykiem;
11. "próba" oznacza sprawdzenie środków bezpieczeństwa lotniczego, kiedy właściwy organ wprowadza lub symuluje chęć popełnienia bezprawnego działania w celu sprawdzenia skuteczności i stosowania istniejących środków bezpieczeństwa.
ROZDZIAŁ II
WSPÓLNE WYMAGANIA DLA PROGRAMÓW KONTROLI JAKOŚCI
Artykuł 3
Uprawnienia właściwych organów
Aby zapewnić skuteczność swego programu bezpieczeństwa w krajowym lotnictwie cywilnym, Państwa Członkowskie nadają właściwym organom niezbędne uprawnienia.
Artykuł 4
Treść programu kontroli jakości
1.
Program kontroli jakości zawiera wszystkie środki monitorowania kontroli jakości, podejmowane w celu regularnego stosowania programu bezpieczeństwa w krajowym lotnictwie cywilnym, włączając to polityki leżące u jego podstaw.
2.
Program kontroli jakości obejmuje i jest ukierunkowany na następujące elementy:
a) struktura organizacyjna, obowiązki i zasoby;
b) opisy zakresu zadań i kwalifikacji wszystkich audytorów odpowiedzialnych za realizację programu kontroli jakości;
c) operacyjne czynności kontrolne, w tym typy, cel, zawartość, częstotliwość i ukierunkowanie audytów bezpieczeństwa, inspekcji, przeglądów i prób oraz klasyfikacja zgodności, zakresu i obowiązków w każdym przypadku, gdy ma to zastosowanie;
d) poprawianie niedoborów, które dostarcza szczegółowych danych o niedostatkach oraz działaniach kontynuacyjnych i naprawczych w celu skutecznego zapewnienia zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa lotniczego;
e) środki egzekwowania; oraz
f) komunikowanie i sprawozdawczość podjętych działań oraz poziomu zgodności z poziomem wymagań bezpieczeństwa lotniczego.
Artykuł 5
Kontrola zgodności
1.
Stosowanie programu bezpieczeństwa w krajowym lotnictwie cywilnym jest kontrolowane.
2.
Kontrolowanie podejmowane jest zgodnie z programem kontroli jakości, uwzględniając poziom zagrożenia, rodzaj i naturę działania, standard stosowania oraz inne czynniki i oceny wymagające częstszego kontrolowania.
3.
Zarządzanie, ustalanie priorytetów i organizacja programu kontroli jakości są podejmowane niezależnie od operacyjnego wdrażania środków podejmowanych na podstawie programu bezpieczeństwa w krajowym lotnictwie cywilnym.
Artykuł 6
Sprawozdawczość
1.
Państwa Członkowskie składają do Komisji coroczne sprawozdanie o środkach podjętych w celu wypełnienia swoich zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia, jak również o stanie bezpieczeństwa w portach lotniczych znajdujących się na ich terytorium.
Wskazówki dotyczące sprawozdań są określone w załączniku I.
2.
Okresem referencyjnym sprawozdania jest 1 stycznia— 31 grudnia.
Termin złożenia sprawozdania upływa po dwóch miesiącach od końca okresu referencyjnego.
Jako wyjątek, sprawozdanie za okres od dnia 19 lipca 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. ma być złożone do końca lutego 2004 r.
ROZDZIAŁ III
WSPÓLNA METODOLOGIA AUDYTÓW
Artykuł 7
Prowadzenie audytów
Czynności kontrolne zgodności obejmują audyty zarówno zapowiedziane jak i niezapowiedziane.
Artykuł 8
Klasyfikacja zgodności
Audyty bezpieczeństwa, inspekcje i próby oceniają wdrażanie programu bezpieczeństwa w krajowym lotnictwie cywilnym, stosując określony w załączniku II zharmonizowany system klasyfikacji zgodności.
ROZDZIAŁ IV
WSPÓLNE WYMAGANIA DLA AUDYTORÓW
Artykuł 9
Dostępność audytorów
Każde z Państw Członkowskich podejmuje właściwe kroki zapewniające dostępność audytorów w liczbie wystarczającej do realizacji wszystkich czynności monitorujących zgodność.
Artykuł 10
Kryteria kwalifikacyjne dla audytorów
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że audytorzy funkcjonujący w imieniu właściwego organu mają właściwe kwalifikacje obejmujące wystarczające doświadczenie teoretyczne i praktyczne w odpowiedniej dziedzinie.
2.
Audytorzy:
a) dobrze rozumieją program bezpieczeństwa w krajowym lotnictwie cywilnym i jego zastosowanie do badanych działań;
b) mają, tam gdzie wymaga tego sytuacja, wiedzę o bardziej rygorystycznych środkach niż stosowane w danym Państwie Członkowskim i badanych miejscach;
c) posiadają dobrą praktyczną znajomość technologii i technik bezpieczeństwa;
d) znają zasady, procedury i techniki audytu;
e) praktycznie znają badane operacje.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY WSPÓLNE
Artykuł 11
Wymiana informacji o najlepszych praktykach
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o najlepszych praktykach w odniesieniu do programów kontroli jakości, metodologii audytu i audytorów.
Komisja przekazuje te informacje wszystkim Państwom Członkowskim.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1220/2003
z dnia 7 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 883/2001 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 59 ust. 3 i art. 68 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1175/2003 [4], określa, że rubryka 14. wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz oraz pozwoleń na przywóz ma wskazywać kolor wina lub moszczu jako "biały" lub "czerwony/różowy".
Należy określić, aby rubryka 14. wskazywała również nazwę produktu zgodną z istniejącymi definicjami produktów.
Państwa Członkowskie również powinny mieć możliwość wprowadzenia zastrzeżenia, aby we wniosku o wydanie pozwolenia wpisywany był tylko jeden kod taryfy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [6], wymienia ilości maksymalne, poniżej których nie ma potrzeby przedstawiania pozwolenia na przywóz.
W przypadku soku winogronowego oraz moszczu winogronowego ilości te wyrażone są w kilogramach.
W odniesieniu do tych produktów bardziej wskazane jest stworzenie możliwości wyboru w zakresie określania stawek zabezpieczenia albo w euro na 100 kilogramów albo w euro na hektolitr.
(3) Zabezpieczenie związane z pozwoleniem na przywóz wymagane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 jest ustalane według zróżnicowanych stawek w odniesieniu do niektórych produktów posiadających ten sam ośmiocyfrowy kod Nomenklatury Scalonej.
W celu uniknięcia niepewności co do stawki mającej zastosowanie, należy ustalić tylko jedną stawkę w odniesieniu do wszystkich rodzajów wina.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej [7] wprowadza zmiany w nazewnictwie dotyczącym soku winogronowego, w tym moszczu winogronowego.
Z tego powodu należy dostosować odpowiednie kody.
(5) W przypadku przywozu pośredniego niezwiązanego z przetwarzaniem dokument V I 1 sporządza się na podstawie dokumentu V I 1 lub dokumentu równoważnego wystawionego przez właściwy organ kraju pochodzenia.
Jeżeli produkt nie odpowiada zgłoszeniu dokonanemu przez kraj wywozu, trudno jest ustalić, na podstawie dokumentu urzędowego, który nie odnosi się bezpośrednio do autentycznego zgłoszenia, kto ponosi za to odpowiedzialność.
Dlatego należy zastrzec, aby dokument towarzyszący z kraju pochodzenia był załączany do dokumentu z kraju wywozu.
(6) Punkt 13 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustala dolny limit zawartości kwasowości całkowitej w winie wytwarzanym we Wspólnocie w wysokości 3,5 grama na litr, natomiast nie ustala limitu górnego.
Dlatego rozporządzenie (WE) nr 883/2001 należy odpowiednio zmienić, w szczególności w przypadku, gdy chodzi o odstępstwa obliczeniowe w odniesieniu do niektórych win przywożonych ze Szwajcarii.
(7) W tekście rozporządzenia pojawiły się pewne błędy i należy je usunąć.
(8) Rozporządzenie (WE) nr 883/2001 należy odpowiednio zmienić.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 883/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"3.
Rubryka 14. wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz oraz pozwoleń na przywóz wskazuje nazwę produktu zgodną z definicjami podanymi w art. 34 niniejszego rozporządzenia i załącznika I do rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 oraz kolor wina lub moszczu jako "biały"; lub "czerwony/różowy";.
4.
Wnioskodawcy mogą ująć w pojedynczym wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz produkty objęte więcej niż jednym kodem taryfy, wypełniając rubryki 15. i 16. wniosku, jak następuje:
a) rubryka 15: opis produktu wynikający z Nomenklatury Scalonej;
b) rubryka 16: kody CN.
Opis produktu oraz kody CN podane we wniosku umieszcza się również w pozwoleniu na przywóz.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować, że w każdym wniosku rubryka 16. może wskazywać tylko jeden kod taryfy.";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Zabezpieczenia
1.
Zabezpieczenie związane z pozwoleniami na przywóz wynosi:
a) stężony sok i moszcz winogronowy: 2,5 EUR na 100 kilogramów lub na hektolitr;
b) pozostały sok i moszcz winogronowy: 1,25 EUR na 100 kilogramów lub na hektolitr;
c) wszystkie wina: 1,25 EUR na hektolitr.
2.
Zabezpieczenie związane z pozwoleniami na wywóz wynosi 8 EUR na hektolitr w przypadku produktów objętych kodami CN 20096911, 20096919, 20096951, 20096971, 22043092 i 22043096 oraz 2,5 EUR na hektolitr w przypadku pozostałych produktów.";
3) w art. 12 ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) ilość w hektolitrach w odniesieniu do każdego 12-cyfrowego kodu produktu według nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych.
W przypadku pozwoleń wystawionych w odniesieniu do więcej niż jednego 12-cyfrowego kodu w tej samej kategorii określonej w załączniku II ma być podany numer kategorii.";
4) w art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku produktów objętych kodami CN 200969 i 220430, wymienionych w załączniku I część trzecia sekcja I załącznik 2 do Wspólnej Taryfy Celnej, oraz z zastrzeżeniem uzgodnień co do ceny wejścia, rzeczywistą cenę importową sprawdza się poprzez kontrolę każdej przesyłki.";
5) w art. 30 dodaje się akapity drugi i trzeci w brzmieniu:
"Oryginał lub uwierzytelniony odpis dokumentu V I 1 lub dokumentu równoważnego z kraju pochodzenia załącza się do dokumentu V I 1 z kraju wywozu.
Dla celów niniejszego artykułu jedynymi krajami pochodzenia są kraje występujące na wykazie, publikowanym na mocy art. 29 ust. 1, agencji i laboratoriów upoważnionych przez państwa trzecie do wypełniania dokumentów, które muszą towarzyszyć każdej przesyłce przywożonego wina.";
6) wart.
33 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) wina pochodzące ze Szwajcarii, porównywalne z gatunkowymi winami produkowanymi w określonych regionach, posiadają kwasowość całkowitą, wyrażoną jako kwas winowy, większą niż 3 gramy na litr, obowiązkowo określane są przez oznaczenie geograficzne oraz co najmniej w 85 % uzyskane są z winogron jednej lub więcej z poniższych odmian winorośli:
- Chasselas,
- Müller-Thurgau,
- Sylvaner,
- Pinot noir,
- Merlot;";
7) załącznik I zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
8) załącznik II zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;
9) załącznik III zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1224/2003
z dnia 9 lipca 2003 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2176/2002 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej.
Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować za pomocą kodów CN wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3.
(4) Wskazane jest, aby osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, mogła nadal powoływać się na tę informację, zgodnie z przepisami określonymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej przy pomocy odpowiednich kodów CN, wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1225/2003
z dnia 9 lipca 2003 r.
wszczynające przegląd pod kątem "nowych eksporterów" rozporządzenia Rady (WE) nr 1600/1999 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzącego z Indii, uchylające cło w odniesieniu do przywozu od jednego eksportera w tym kraju i poddające ten przywóz wymogowi rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 [1] z dnia 22 grudnia 1995 r.w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej ("podstawowe rozporządzenie"), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1972/2002 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 3 i 4,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK O PRZEPROWADZENIE PRZEGLĄDU
(1) Komisja otrzymała wniosek o przegląd pod kątem "nowych eksporterów" na podstawie art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
Wniosek został wniesiony przez VSL Wires Limited (wnioskodawca), eksportującego producenta w Indiach (kraj zainteresowany).
B. PRODUKT
(2) Produktem poddanym przeglądowi jest pochodzący z Indii drut ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej, zawierający co najmniej 2,5 % masy niklu, z wyłączeniem drutu zawierającego 28 % masy lub więcej, ale nie więcej niż 31 % masy niklu i 20 % masy lub więcej, ale nie więcej niż 22 % masy chromu (rozpatrywany produkt), obecnie klasyfikowany w ramach kodu CN ex72230019.
Ten kod CN podany jest jedynie dla informacji.
C. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(3) Obowiązującymi obecnie środkami są ostateczne cła antydumpingowe nakłożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1600/1999 [3], na podstawie którego przywóz do Wspólnoty rozpatrywanego produktu pochodzącego z Indii i wyprodukowanego przez wnioskodawcę podlega ostatecznemu cłu antydumpingowemu w wysokości 55,6 %, z wyjątkiem kilku wyraźnie wymienionych przedsiębiorstw podlegających indywidualnym stawkom celnym.
D. PODSTAWY PRZEGLĄDU
(4) Wnioskodawca twierdzi, że nie dokonywał wywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty w trakcie okresu badanego, na którym oparte zostały środki antydumpingowe, tj. okresu od dnia 1 kwietnia 1997 r. do dnia 31 marca 1998 r. (pierwotny okres badany).
Wnioskodawca twierdzi dalej, że rozpoczął wywóz rozpatrywanego produktu do Wspólnoty po zakończeniu okresu badanego, i że nie jest powiązany z żadnym z eksportujących producentów rozpatrywanego produktu, którzy podlegają wyżej wymienionym środkom antydumpingowym.
E. PROCEDURA
(5) Producenci wspólnotowi, o których wiadomo, że są zainteresowani, zostali poinformowani o powyższym wniosku i umożliwiono im skomentowanie go.
Nie otrzymano żadnych komentarzy.
Po zbadaniu dostępnych dowodów Komisja doszła do wniosku, że istnieją wystarczające dowody usprawiedliwiające rozpoczęcie przeglądu pod kątem "nowego eksportera", na podstawie art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, w celu ustalenia indywidualnego marginesu dumpingu wnioskodawcy i, w przypadku stwierdzenia dumpingu, poziomu cła, którym powinien zostać obciążony jego przywóz rozpatrywanego produktu do Wspólnoty.
a) Kwestionariusze
W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla badania, Komisja prześle wnioskodawcy kwestionariusze.
b) Zbieranie informacji i prowadzenie przesłuchań
Wszystkie zainteresowane strony zostają niniejszym poproszone o przedstawienie swych stanowisk na piśmie i dostarczenie dowodów na ich poparcie.
Ponadto, Komisja może przesłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że zwrócą się one z pisemnym wnioskiem wykazującym, że istnieją szczególne powody dla ich przesłuchania.
F. UCHYLENIE OBOWIĄZUJĄCEGO CŁA I REJESTRACJA PRZYWOZU
(6) Na podstawie art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, obowiązujące cła antydumpingowe powinny zostać uchylone w odniesieniu do przywozu rozpatrywanego produktu wytwarzanego i sprzedawanego z przeznaczeniem do przywozu do Wspólnoty przez wnioskodawcę. Jednocześnie, przywóz ten powinien zostać poddany wymogowi rejestracji, zgodnie z art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, w celu zapewnienia, że gdyby w wyniku przeglądu stwierdzono dumping ze strony wnioskodawcy, cło antydumpingowe mogło zostać pobrane z mocą wsteczną od dnia rozpoczęcia tego przeglądu. Wielkość możliwych przyszłych zobowiązań wnioskodawcy nie może zostać oceniona na tym etapie postępowania.
G. TERMINY
(7) W interesie rozsądnego administrowania, należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, zaprezentować swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze wymienione w akapicie 5 lit a) niniejszego rozporządzenia lub wszelkie inne informacje, które mają być wzięte pod uwagę podczas badania,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(8) W przypadkach, w których którakolwiek zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie dostarcza w terminie niezbędnych informacji, albo znacznie utrudnia badanie, ustalenia potwierdzające lub zaprzeczające, mogą zostać dokonane na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia.
W przypadku gdy okazuje się, że którakolwiek z zainteresowanych stron dostarczyła fałszywych lub błędnych informacji, informacje te zostają pominięte i można wykorzystać dostępne fakty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przegląd rozporządzenia (WE) nr 1600/1999 zostaje niniejszym rozpoczęty, na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96, w celu ustalenia czy i w jakim zakresie przywóz drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej, zawierającego co najmniej 2,5 % masy niklu, z wyłączeniem drutu zawierającego 28 % masy lub więcej, ale nie więcej niż 31 % masy niklu i 20 % masy lub więcej, ale nie więcej niż 22 % masy chromu, klasyfikowanego w ramach kodu CN ex72230019, pochodzącego z Indii, produkowanego i sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty przez VSL Wires Limited (dodatkowy kod TARIC A 444), powinien podlegać cłu antydumpingowemu nakładanemu przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1600/1999.
Artykuł 2
Cło antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1600/1999 zostaje niniejszy uchylone w odniesieniu do przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Organom celnym poleca się niniejszym, na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, podjęcie właściwych kroków w celu rejestracji przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia. Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Zainteresowane strony, jeśli ich oświadczenia mają być wzięte pod uwagę podczas badania, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze wymienione w akapicie 5 lit. a) niniejszego rozporządzenia lub wszelkie inne informacje, chyba że ustalono inaczej, w ciągu 40 dni od wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
Zwraca się uwagę na fakt, że wykonywanie większości praw proceduralnych wymienionych w podstawowym rozporządzeniu zależy od tego, czy strona zgłosiła się w wyżej wymienionym terminie.
Zainteresowane strony mogą również, w tym samym czterdziestodniowym terminie, składać na piśmie wnioski o przesłuchanie przez Komisję.
Wszelkie przedłożenia i wnioski zainteresowanych stron muszą być w formie pisemnej (nie w formie elektronicznej, chyba że ustalono inaczej), i muszą podawać nazwisko (nazwę), adres, adres poczty elektronicznej, numer telefonu i faksu i/lub teleksu zainteresowanej strony.
Wszelkie informacje dotyczące sprawy, wszelkie wnioski o przesłuchanie powinny być przesyłane na następujący adres:
Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
Biuro: J-79 05/16
B-1049 Bruksela
Faks (32 2) 295 65 05
Teleks COMEU B 21877
.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Ozporządzenie (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 czerwca 2003 r.
w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
przeprowadziwszy konsultacje z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 19 grudnia 1996 dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej [4] stanowiła istotny krok w kierunku wprowadzenia rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
(2) Rada Europejska na szczycie w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r., wezwała do podjęcia pilnych działań zmierzających do wprowadzenia rynku wewnętrznego zarówno w sektorze energii elektrycznej jak i w sektorze gazu, a także do przyśpieszenia liberalizacji w tych sektorach w celu osiągnięcia w pełni działającego rynku wewnętrznego w tych dziedzinach.
(3) Utworzenie rzeczywistego rynku wewnętrznego energii elektrycznej powinno być promowane poprzez rozszerzenie handlu energią elektryczną, który jest obecnie słabo rozwinięty w porównaniu z innymi sektorami gospodarki.
(4) Należy wprowadzić uczciwe, odzwierciedlające koszty, przejrzyste i bezpośrednio stosowane reguły, uwzględniające porównanie wydajnych operatorów sieci ze strukturalnie podobnych obszarów oraz uzupełnić przepisy dyrektywy 96/92/WE w związku z transgraniczną taryfikacją i alokacją dostępnej zdolności przesyłowej połączeń wzajemnych, aby zapewnić skuteczny dostęp do systemów przesyłowych do celów transakcji transgranicznych.
(5) Rada Energetyki w swych wnioskach z dnia 30 maja 2000 r. wezwała Komisję, Państwa Członkowskie, krajowe organy regulacyjne i organy wykonawcze do terminowego wprowadzenia środków zarządzania ograniczeniami przesyłowymi oraz, w porozumieniu z Europejskim Stowarzyszeniem Operatorów Systemów Przesyłowych (ETSO), szybkiego wprowadzenia solidnego systemu taryfikacji na dłuższy okres, co daje uczestnikom rynku właściwe sygnały alokacji kosztów.
(6) Parlament Europejski, w swej rezolucji z dnia 6 lipca 2000 r. w sprawie drugiego sprawozdania Komisji o stanie liberalizacji rynków energii, wnioskował aby warunki użytkowania sieci w Państwach Członkowskich nie hamowały transgranicznego handlu energią elektryczną oraz wezwał Komisję do przedłożenia konkretnych wniosków zmierzających do przezwyciężenia wszelkich istniejących barier w handlu wewnątrzwspólnotowym.
(7) Jest rzeczą istotną, aby państwa trzecie, będące częścią europejskiego systemu elektronergetycznego, przestrzegały reguł zawartych w niniejszym rozporządzeniu oraz wytycznych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia w celu zwiększenia skuteczności funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(8) Niniejsze rozporządzenie powinno ustalać podstawowe zasady w odniesieniu do taryfikacji i alokacji zdolności przesyłowej, zapewniając jednocześnie przyjęcie wytycznych określających szczegółowo istotne zasady i metody, w celu szybkiego przystosowania się do zmienionych warunków.
(9) Na otwartym, konkurencyjnym rynku operatorzy systemów przesyłowych powinni otrzymać rekompensatę za koszty poniesione z tytułu zapewniania transgranicznych przepływów energii elektrycznej przez swoje sieci od operatorów systemów przesyłowych, w których rozpoczynają się przepływy transgraniczne oraz od operatorów systemów, w których te przepływy się kończą.
(10) Płatności i wpływy wynikające z rekompensat pomiędzy operatorami systemów przesyłowych powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu taryf sieci krajowych.
(11) Rzeczywiste kwoty należne za transgraniczny dostęp do systemu mogą się istotnie różnić, zależnie od danych operatorów systemów przesyłowych, a także w wyniku różnic w strukturach systemów taryfikacji stosowanych w Państwach Członkowskich.
Dlatego też dla uniknięcia zakłóceń w handlu konieczny jest pewien stopień harmonizacji.
(12) Konieczny jest właściwy system długoterminowych sygnałów lokalizacyjnych, oparty na zasadzie, że poziom opłat za dostęp do sieci odzwierciedla równowagę między wytwarzaniem a zużyciem w danym regionie, w oparciu o zróżnicowanie opłat za dostęp do sieci dla producentów i/lub odbiorców.
(13) Uznaje się za niewłaściwe stosowanie taryf uzależnionych od odległości lub, jeżeli istnieją odpowiednie sygnały lokalizacyjne, szczególnych taryf płaconych tylko przez eksporterów lub importerów w uzupełnieniu do ogólnej opłaty za dostęp do sieci krajowej.
(14) Warunkiem koniecznym dla skutecznej konkurencji na rynku wewnętrznym są niedyskryminacyjne i przejrzyste opłaty za korzystanie z sieci łącznie z połączeniami wzajemnymi w systemie przesyłowym.
Dostępna zdolność przesyłowa tych linii powinna zostać ustalona na najwyższym dopuszczalnym poziomie zgodnym ze standardami bezpiecznego działania sieci.
(15) Istotne jest unikanie zniekształceń konkurencji wynikających z różnych standardów bezpieczeństwa, działania i planowania stosowanych przez operatorów systemów przesyłowych w Państwach Członkowskich.
Ponadto, konieczne jest zapewnienie uczestnikom rynku przejrzystości w odniesieniu do dostępnych zdolności przesyłowych oraz standardów bezpieczeństwa, planowania i działania mających wpływ na te dostępne zdolności przesyłowe.
(16) Powinny istnieć reguły wykorzystania dochodów pochodzących z procedur zarządzania ograniczeniami przesyłowymi, chyba że szczególny charakter danego połączenia wzajemnego uzasadnia odstępstwo od tych reguł.
(17) Powinno być możliwe rozwiązywanie problemów ograniczeń przesyłowych w różny sposób, pod warunkiem że stosowane metody zapewniają operatorom systemów przesyłowych i uczestnikom rynku prawidłowe sygnały ekonomiczne, oparte na mechanizmach rynkowych.
(18) Dla zapewnienia płynnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, należy ustanowić przepis wprowadzający procedury pozwalające na przyjęcie decyzji i wytycznych przez Komisję w odniesieniu, między innymi, do taryfikacji i alokacji zdolności przesyłowych, zapewniające jednocześnie udział w tym procesie organów regulacyjnych Państw Członkowskich poprzez, gdzie stosowne, ich europejskie stowarzyszenie.
Organy regulacyjne, wraz z innymi odpowiednimi organami w Państwach Członkowskich, mają do odegrania istotną rolę w przyczynianiu się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
(19) Państwa Członkowskie i właściwe władze krajowe powinny być zobowiązane do dostarczania Komisji istotnych informacji.
Takie informacje powinny być traktowane przez Komisję jako poufne.
Gdzie jest to konieczne, Komisja powinna mieć możliwość żądania istotnych informacji bezpośrednio od danych przedsiębiorstw, pod warunkiem poinformowania właściwych władz krajowych.
(20) Krajowe władze regulacyjne powinny zapewniać zgodność z regułami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu i wytycznymi przyjętymi w oparciu o niniejsze rozporządzenie.
(21) Państwa Członkowskie powinny ustanawiać reguły w sprawie kar mających zastosowanie w razie naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i zapewniać ich wykonanie.
Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(22) Ponieważ cel proponowanych działań, a mianowicie zapewnienie zharmonizowanych ram dla transgranicznej wymiany energii elektrycznej, nie może być osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a ze względu na zakres i skutki działań może zostać w wyższym stopniu osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć metody, zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wychodzi poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tych celów.
(23) Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie uczciwych reguł transgranicznej wymiany energii elektrycznej i zwiększenie w ten sposób konkurencji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej, z uwzględnieniem specyfiki rynków krajowych i regionalnych.
Działania te obejmują ustanowienie mechanizmu rekompensat z tytułu transgranicznego przepływu energii elektrycznej i ustanowienie zharmonizowanych zasad w sprawie opłat za transgraniczne przesyłanie energii elektrycznej i alokację dostępnych zdolności przesyłowych połączeń wzajemnych między krajowymi systemami przesyłowymi.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia, obowiązują definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 26 czerwca 2003 dotyczącej wspólnych reguł rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE [6] z wyjątkiem definicji "połączenia wzajemnego", którą zastępuje się następującym określeniem:
"połączenie wzajemne" oznacza linię przesyłową, która przekracza lub jest rozpięta nad granicą między Państwami Członkowskimi, i która łączy krajowe systemy przesyłowe Państw Członkowskich;.
2.
Stosuje się również następujące definicje:
"organy regulacyjne" oznacza organy regulacyjne określone w art. 23 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE;
"przepływ transgraniczny" oznacza fizyczny przepływ energii elektrycznej przez sieć przesyłową Państwa Członkowskiego, który wynika z działań producentów i/lub odbiorców tego Państwa Członkowskiego w jego sieci przesyłowej.
Jeżeli sieci przesyłowe dwu lub więcej Państw Członkowskich wchodzą w skład, całkowicie lub częściowo, jednego bloku sterowania, wówczas, jedynie do celów mechanizmu rekompensat dla operatora działającego między systemami przesyłowymi (TSO) określonego w art. 3, cały taki blok sterowania jest traktowany jako część systemu przesyłowego jednego z danych Państw Członkowskich w celu uniknięcia traktowania przepływów w obrębie bloków sterowania jako przepływów transgranicznych i powstania podstawy do rekompensat na mocy art. 3.
Organy regulacyjne danych Państw Członkowskich mogą zdecydować, które z danych Państw Członkowskich traktuje cały blok sterowania jako jego część;
"ograniczenie przesyłowe" oznacza sytuację, w której połączenia wzajemne łączące krajowe systemy przesyłowe, nie są w stanie fizycznie przesłać całej energii elektrycznej wynikającej z handlu międzynarodowego żądanej przez uczestników rynku, ze względu na brak zdolności przesyłowej połączeń wzajemnych i/lub danych krajowych systemów przesyłowych;
"zgłoszony wywóz" energii elektrycznej oznacza przesłanie energii elektrycznej z jednego Państwa Członkowskiego w oparciu o istniejące porozumienia kontraktowe w taki sposób, że w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim ma miejsce równoczesny odbiór ("zgłoszony przywóz") energii elektrycznej;
"zgłoszony tranzyt" energii elektrycznej oznacza sytuację, w której występuje "zgłoszony wywóz" energii elektrycznej, oraz w której proponowana droga przesyłu obejmuje kraj, w którym nie występuje ani wysłanie, ani równoczesny odbiór energii elektrycznej;
"zgłoszony przywóz" energii elektrycznej oznacza odbiór energii elektrycznej w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim przy równoczesnym wysłaniu energii elektrycznej ("zgłoszony wywóz") z innego Państwa Członkowskiego;
"nowe połączenie wzajemne" oznacza połączenie wzajemne niegotowe w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Mechanizm rekompensat dla operatorów działających między systemami przesyłowymi
1.
Operatorzy systemów przesyłowych otrzymują rekompensatę za koszty poniesione z tytułu zapewniania transgranicznych przepływów energii elektrycznej przez swoje sieci.
2.
Rekompensata określona w ust. 1 jest płacona przez operatorów krajowych systemów przesyłowych, w których rozpoczynają się przepływy transgraniczne oraz przez operatorów systemów, w których te przepływy się kończą.
3.
Rekompensat dokonuje się regularnie w odniesieniu do danego minionego okresu.
Korekty ex-post wypłaconych rekompensat są dokonywane w miarę potrzeb dla uwzględnienia rzeczywiście poniesionych kosztów.
Pierwszy okres, za który mają zostać dokonane rekompensaty, jest określony w wytycznych ustalonych w art. 8.
4.
Stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2, Komisja określa wysokość należnych rekompensat.
5.
Wielkość zapewnianego transgranicznego przepływu energii elektrycznej, a także wielkość przepływów transgranicznych oznaczanych jako pochodzące z i/lub kończące się w krajowym systemie przesyłowym, są ustalane w oparciu o fizyczne przepływy energii elektrycznej rzeczywiście zmierzone w danym okresie.
6.
Koszty poniesione w wyniku zapewniania przepływów transgranicznych są określane w oparciu o oczekiwane przyszłe długofalowe średnie koszty narastające, uwzględniając straty, inwestycje w nową infrastrukturę i właściwą część kosztów istniejącej infrastruktury, o ile ta infrastruktura jest używana do przesyłania przepływów transgranicznych, w szczególności biorąc pod uwagę konieczność zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw.
Określając poniesione koszty należy stosować uznane standardowe metody ustalania kosztów.
Korzyści powstające w sieci z tytułu zapewniania przepływów transgranicznych są brane pod uwagę dla zmniejszenia otrzymywanej rekompensaty.
Artykuł 4
Opłaty za dostęp do sieci
1.
Opłaty za dostęp do sieci stosowane przez operatorów mają być przejrzyste, mają uwzględniać konieczność zapewnienia bezpieczeństwa sieci i odzwierciedlać rzeczywiście poniesione koszty, o ile odpowiadają one kosztom wydajnego i strukturalnie porównywalnego operatora sieci, a także są stosowane w sposób niedyskryminacyjny.
Opłaty te nie są związane z odległością.
2.
Producenci i odbiorcy ("obciążenie") mogą być obciążani opłatami z tytułu dostępu do sieci.
Udział opłat ponoszonych przez producentów w ogólnej kwocie opłat sieciowych jest, uwzględniając potrzebę dostarczania właściwych i wydajnych sygnałów lokalizacyjnych, niższy od udziału ponoszonego przez odbiorców.
Gdzie stosowne, za taryfy obowiązujące producentów i/lub odbiorców dostarczane są sygnały lokalizacyjne na poziomie europejskim; taryfy te uwzględniają wielkość strat sieciowych, powodowane ograniczenia przesyłowe i koszty inwestycji infrastrukturalnych.
Ustalenia te nie stanowią przeszkody dla Państw Członkowskich w dostarczaniu sygnałów lokalizacyjnych na swym terytorium lub w zastosowaniu mechanizmów zapewniających jednakowy poziom opłat za dostęp do sieci ponoszonych przez odbiorców ("obciążenie") na całym jego terytorium.
3.
Przy ustalaniu opłat za dostęp do sieci brane są pod uwagę następujące czynniki:
- płatności i przychody gotówkowe wynikające z mechanizmu kompensacyjnego operatorów działających między systemami przesyłowymi,
- rzeczywiście dokonane i otrzymane płatności, a także należne płatności w przyszłości, określone w oparciu o poprzednie okresy.
4.
Jeżeli istnieją właściwe i skuteczne sygnały lokalizacyjne, zgodnie z ust. 2, to opłaty za dostęp do sieci obowiązujące producentów i odbiorców są stosowane niezależnie od kraju, odpowiednio, przeznaczenia i pochodzenia, energii elektrycznej, jak określono w podstawowych umowach handlowych.
Nie oznacza to uszczerbku dla opłat dotyczących zgłoszonego wywozu i zgłoszonego przywozu wynikających z zarządzania ograniczeniami przesyłowymi, określonymi w art. 6.
5.
Nie stosuje się szczególnych opłat sieciowych w poszczególnych transakcjach dotyczących zgłoszonego tranzytu energii elektrycznej.
Artykuł 5
Dostarczanie informacji o zdolnościach połączeń wzajemnych
1.
Operatorzy systemów przesyłowych tworzą mechanizm koordynacji i wymiany informacji dla zapewnienia bezpieczeństwa sieci w kontekście zarządzania ograniczeniami przesyłowymi.
2.
Standardy bezpieczeństwa, działania i planowania stosowane przez operatorów systemów przesyłowych są podawane do wiadomości publicznej.
Opublikowane informacje zawierają ogólny system obliczania całkowitej zdolności przesyłowej i rezerwy niezawodności systemu przesyłowego, oparty na elektrycznych i fizycznych parametrach sieci.
Takie systemy wymagają zatwierdzenia przez organy regulacyjne.
3.
Operatorzy systemów przesyłowych publikują szacunki dostępnej zdolności przesyłowej dla każdego dnia, wskazując, jaka część dostępnej zdolności przesyłowej została już zarezerwowana.
Publikacje te pojawiają się w określonych odstępach czasu przed dniem transportu i zawierają w każdym przypadku przewidywania z tygodniowym i miesięcznym wyprzedzeniem, a także wskaźnik ilościowy oczekiwanej niezawodności dostępnej zdolności.
Artykuł 6
Ogólne zasady zarządzania ograniczeniami przesyłowymi
1.
Problemy ograniczeń przesyłowych sieci są rozwiązywane poprzez niedyskryminacyjne rozwiązania oparte na rynku dające skuteczne sygnały lokalizacyjne danym uczestnikom rynku i operatorom systemów przesyłowych.
Preferowane są metody rozwiązywania problemów ograniczeń przesyłowych nie oparte na transakcjach, tzn. metody, które nie dotyczą wyboru między kontraktami poszczególnych uczestników rynku.
2.
Procedury ograniczania transakcji są stosowane jedynie w sytuacjach awaryjnych, kiedy operator systemu przesyłowego musi działać szybko, a przekierowanie lub wymiana kompensacyjna nie jest możliwa.
Każda taka procedura musi być stosowana w sposób niedyskryminacyjny.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, uczestnicy rynku, którym alokowano zdolność przesyłową otrzymują rekompensatę za każde ograniczenie.
3.
Maksymalne zdolności połączeń wzajemnych i/lub sieci przesyłowych oddziaływujące na przepływy transgraniczne są udostępniane uczestnikom rynku spełniającym standardy bezpieczeństwa działania sieci.
4.
Uczestnicy rynku informują danych operatorów systemów przesyłowych, z właściwym wyprzedzeniem odnośnie do odpowiedniego okresu operacyjnego, w którym zamierzają wykorzystać przydzielone im zdolności przesyłowe.
Każda niewykorzystana przydzielona zdolność jest ponownie wprowadzana na rynek w sposób otwarty, przejrzysty i niedyskryminacyjny.
5.
Operatorzy systemów przesyłowych, na ile jest to technicznie możliwe, kierują wymagania zdolności przesyłowych każdego przepływu mocy w przeciwnym kierunku poprzez ograniczone przesyłowo połączenie wzajemne w celu maksymalnego wykorzystania zdolności tego połączenia.
Uwzględniając pełne bezpieczeństwo sieci, nie można odmówić przeprowadzenia transakcji zmniejszających ograniczenia przesyłowe.
6.
Wszelkie wpływy wynikające z alokacji połączeń wzajemnych są wykorzystywane do jednego lub więcej z poniższych celów:
a) zagwarantowania rzeczywistej dostępności przydzielonych zdolności;
b) inwestycji sieciowych utrzymujących lub zwiększających zdolności połączeń wzajemnych;
c) jako dochód brany pod uwagę przez organy regulacyjne w trakcie zatwierdzania metod wyliczania taryf sieciowych i/lub oceny czy taryfy powinny by modyfikowane.
Artykuł 7
Nowe połączenia wzajemne
1. Nowe, bezpośrednie prądowe połączenia wzajemne mogą być, na żądanie, wyłączone z przepisów art. 6 ust. 6 niniejszego rozporządzenia i art. 20 i 23 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy 2003/54/WE, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) inwestycja musi zwiększać konkurencję w dostawach energii elektrycznej;
b) poziom ryzyka związanego z inwestycją jest taki, że inwestycja nie zostałaby dokonana bez zagwarantowania tego zwolnienia;
c) połączenie wzajemne musi być własnością osoby fizycznej lub prawnej, nie będącej, przynajmniej w sensie swej formy prawnej, operatorem systemów, w które ma być wbudowane połączenie wzajemne;
d) na użytkowników tego połączenia wzajemnego nakładane są opłaty;
e) od chwili częściowego otwarcia rynku określonego w art. 19 dyrektywy 96/92/WE, żadna część kosztów kapitałowych lub operacyjnych połączenia wzajemnego nie została pokryta przez jakikolwiek składnik opłat poniesionych z tytułu użytkowania systemów przesyłowych lub dystrybucyjnych, połączonych za pomocą połączenia wzajemnego;
f) zwolnienie nie wpływa ujemnie na konkurencję lub skuteczne działanie rynku wewnętrznego energii elektrycznej, lub na skuteczne funkcjonowanie regulowanych systemów, do których połączenie wzajemne jest przyłączone.
2.
Ustęp 1 jest także stosowany, w wyjątkowych przypadkach, do połączeń wzajemnych prądu przemiennego, jeżeli koszty i ryzyko inwestycyjne wchodzące w rachubę są szczególnie wysokie w porównaniu z kosztami i ryzykiem zwykle ponoszonym dla połączenia dwóch sąsiadujących krajowych systemów przesyłowych za pomocą połączenia wzajemnego prądu przemiennego.
3.
Ustęp 1 stosuje się także do istotnych przyrostów zdolności przesyłowych istniejących połączeń wzajemnych.
4. a) Organ regulacyjny może, w zależności od przypadku, decydować o zwolnieniu określonym w ust. 1 i 2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustalić, że organy regulacyjne przedkładają, dla decyzji formalnej, odpowiedniemu organowi w Państwie Członkowskim swą opinię w sprawie żądania zastosowania zwolnienia.
Opinia ta jest publikowana wraz z decyzją.
b) i) Zwolnienie może obejmować całość lub część zdolności nowego połączenia wzajemnego lub istniejące połączenie wzajemne o znacznie zwiększonej zdolności przesyłowej.
ii) Przy podejmowaniu decyzji o przyznaniu zwolnienia jest uwzględniana, w odniesieniu do danego przypadku, potrzeba narzucenia warunków dotyczących czasu trwania zwolnienia i niedyskryminacyjnego dostępu do połączenia wzajemnego.
iii) Przy podejmowaniu decyzji dotyczących warunków w ust. i oraz ii, uwzględniane są w szczególności dodatkowe zdolności, jakie mają być zbudowane, oczekiwany czas projektu i uwarunkowania krajowe.
c) Przyznając zwolnienie odpowiedni organ może zatwierdzić lub ustalić reguły i/lub mechanizmy w sprawie zarządzania i alokacji zdolności.
d) Decyzja o zwolnieniu, łącznie z wszelkimi warunkami określonymi w ust. b, ma być należycie uzasadniona i opublikowana.
e) Każda decyzja o zwolnieniu ma być podejmowana po konsultacji z innymi Państwami Członkowskimi lub danymi organami regulacyjnymi.
5.
Państwo Członkowskie lub właściwy organ bezzwłocznie przekazuje do wiadomości Komisji decyzję o zwolnieniu wraz ze wszystkimi potrzebnymi informacjami, które jej dotyczą.
Informacje te mogą zostać przekazane Komisji w skróconej formie, co pozwoli jej na podjęcie uzasadnionej decyzji.
Informacja zawiera w szczególności:
- szczegółowe przyczyny, z powodu, których organ regulacyjny lub Państwo Członkowskie, przyznało zwolnienie, łącznie z informacją finansową uzasadniającą potrzebę zwolnienia,
- przeprowadzone analizy wpływu na konkurencję i skuteczne funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii elektrycznej powodowanego przyznaniem zwolnienia,
- uzasadnienie okresu i części całkowitej zdolności danego połączenia wzajemnego, dla którego przyznano zwolnienie,
- wyniki konsultacji z Państwami Członkowskimi lub danymi organami regulacyjnymi.
W terminie dwóch miesięcy od otrzymania powiadomienia, Komisja może zażądać, aby organ regulacyjny lub dane Państwo Członkowskie, zmieniło lub wycofało decyzję o przyznaniu zwolnienia.
Okres dwóch miesięcy może być przedłużony o jeden dodatkowy miesiąc, jeżeli Komisja będzie poszukiwać dodatkowych informacji.
Jeżeli organ regulacyjny lub dane Państwo Członkowskie nie spełni żądania w okresie czterech tygodni, to ostateczna decyzja zostanie podjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 3.
Komisja zachowuje poufność sensytywnych informacji handlowych
Artykuł 8
Wytyczne
1.
Jeżeli sytuacja tego wymaga, Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2, przystosowuje i zmienia wytyczne w sprawie zagadnień wymienionych ust. 2 i 3, oraz związanych z mechanizmem rekompensat dla operatorów działających między systemami przesyłowymi, zgodnie z zasadami określonymi w art. 3 i 4.
Przyjmując te wytyczne po raz pierwszy, Komisja zapewnia, że będą one obejmować w jednym projekcie dotyczącym środków co najmniej zagadnienia określone w ust. 2 lit. a) i d), oraz w ust. 3.
2.
Wytyczne określają:
a) szczegóły procedury ustalania, którzy operatorzy systemów przesyłowych mają obowiązek wypłacania rekompensat za przepływy transgraniczne, łącznie z ustaleniem podziału opłat między operatorami krajowych systemów przesyłowych, w których ma początek przepływ transgraniczny, a operatorami krajowych systemów przesyłowych, w których ten przepływ się kończy, zgodnie z art. 3 ust. 2;
b) szczegóły procedury płatności jaka ma być przestrzegana, łącznie z określeniem pierwszego okresu, za który rekompensata ma być wypłacona, zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit drugi;
c) szczegóły metod określania zapewnianych przepływów transgranicznych, za które rekompensata jest wypłacana na mocy art. 3, zarówno w kategoriach ilości jak i typu przepływu, oraz oznaczania wielkości takich przepływów jako pochodzących i/lub kończących się w systemie przesyłowym danego Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 3 ust. 5;
d) szczegóły metod ustalania kosztów i korzyści powstających w wyniku zapewniania przepływów transgranicznych, zgodnie z art. 3 ust. 6;
e) szczegóły traktowania, w kontekście mechanizmu rekompensat, przepływów energii elektrycznej pochodzących lub kończących się w krajach poza Europejskim Obszarem Gospodarczym;
f) udziału systemów krajowych połączonych wzajemnie przez bezpośrednie linie prądowe, zgodnie z art. 3.
3.
Wytyczne ustalają także właściwe reguły stopniowej harmonizacji podstawowych zasad ustalania opłat nakładanych na producentów i odbiorców (obciążenie) zgodnie z krajowym systemem taryf, łącznie z odzwierciedleniem mechanizmu rekompensat między systemami przesyłowymi w opłatach krajowych sieci, wytyczne zapewniają także wytwarzanie właściwych i skutecznych sygnałów lokalizacyjnych, zgodnie z zasadami określonymi w art. 4.
Wytyczne ustanawiają odpowiednie i skutecznie zharmonizowane sygnały lokalizacyjne na poziomie europejskim.
Żadna harmonizacja w tym zakresie nie stanowi przeszkody dla wprowadzenia przez Państwa Członkowskie mechanizmu zapewniającego porównywalny poziom opłat za dostęp do sieci ponoszonych przez odbiorców (obciążenie) na całym jego terytorium.
4. Gdzie stosowne, Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2, zmienia wytyczne w sprawie zarządzania i alokacji dostępnej zdolności przesyłowej połączeń wzajemnych między krajowymi systemami przesyłowymi określonymi w niniejszym Załączniku, zgodnie z zasadami przedstawionymi w art. 5 i 6, w szczególności w taki sposób, aby włączyć szczegółowe wytyczne w sprawie wszystkich metod alokacji zdolności przesyłowych stosowanych w praktyce oraz aby zapewnić, że mechanizmy zarządzania ograniczeniami przesyłowymi są przekształcane w sposób zgodny z celami rynku wewnętrznego. Jeżeli sytuacja tego wymaga, w trakcie takich zmian ustala się wspólne reguły dotyczące minimalnych standardów bezpieczeństwa i działania stosowanych w trakcie użytkowania i działania sieci, jak określono w art. 5 ust. 2.
Przyjmując lub zmieniając wytyczne, Komisja zapewnia, że dają one minimalny stopień harmonizacji wymagany dla osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia oraz nie wykraczają poza to, co jest konieczne dla tego celu.
Przyjmując lub zmieniając wytyczne, Komisja, wskazuje jakie działania podjęła w odniesieniu do zgodności z regułami w państwach trzecich, będących częścią europejskiego systemu elektroenergetycznego.
Artykuł 9
Organy regulacyjne:
Wykonując swe obowiązki organy regulacyjne zapewniają przestrzeganie zgodności z niniejszym rozporządzeniem i wytycznymi przyjętymi na mocy art. 8.
W miarę potrzeb, organy te współpracują ze sobą oraz z Komisją dla wypełnienia celów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Wymiana informacji oraz poufność
1.
Państwa Członkowskie oraz organy regulacyjne dostarczają Komisji, na żądanie, wszelkie informacje konieczne do celów art. 3 ust. 4 i art. 8.
W szczególności, do celów art. 3 ust. 4 i art. 3 ust. 6, organy regulacyjne dostarczają informacje o kosztach rzeczywiście ponoszonych przez operatorów krajowych systemów przesyłowych, a także dane i wszystkie istotne informacje odnoszące się do fizycznych przepływów w sieciach operatorów systemów przesyłowych oraz odnoszące się do kosztów sieci.
Komisja ustala rozsądny termin na dostarczenie informacji, uwzględniając złożoność wymaganych informacji oraz fakt, że są one niezwłocznie potrzebne.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie lub dany organ regulacyjny nie dostarczy tych informacji w przewidzianym terminie na mocy ust. 1, Komisja może żądać wszystkich informacji koniecznych do celów określonych w art. 3 ust. 4 i art. 8 bezpośrednio od danych przedsiębiorstw.
W przypadku skierowania do przedsiębiorstwa żądania udzielenia informacji, Komisja wysyła równocześnie kopię żądania do organu regulacyjnego Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się siedziba przedsiębiorstwa.
3.
W swym wniosku o udzielenie informacji, Komisja określa podstawę prawną żądania, termin w jakim informacja ma zostać dostarczona, cel żądania, jak również kary przewidziane w art. 12 ust. 2 za dostarczenie informacji nieprawidłowych, niekompletnych lub wprowadzających w błąd.
Komisja ustala rozsądny termin, uwzględniając złożoność wymaganych informacji i oraz fakt, że są one niezwłocznie potrzebne.
4.
Żądanych informacji udzielają właściciele przedsiębiorstwa lub ich przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych, osoby upoważnione do ich reprezentacji zgodnie z ustawą lub statutem.
Należycie upoważnieni prawnicy mogą dostarczać informacje w imieniu swych klientów, w takim przypadku ich klient pozostaje całkowicie odpowiedzialny, jeżeli dostarczone informacje są niekompletne, nieprawidłowe lub wprowadzające w błąd.
5.
Jeśli przedsiębiorstwo nie udzieli żądanych informacji w wyznaczonym przez Komisję terminie lub udzieli niepełnych informacji, Komisja, w drodze decyzji, może zażądać informacji.
Decyzja określa rodzaj żądanych informacji oraz ustala termin, w jakim informacje mają zostać dostarczone i wskazuje kary przewidziane w art. 12 ust. 2.
W decyzji sygnalizuje się, że istnieje prawo do poddania decyzji przeglądowi Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
Komisja wysyła równocześnie kopię swej decyzji do organu regulacyjnego Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się siedziba osoby lub przedsiębiorstwa.
6.
Informacje zebrane na mocy rozporządzenia mogą być używane jedynie do celów art. 3 ust. 4 i art. 8.
Komisja nie ujawnia informacji uzyskanych na mocy niniejszego rozporządzenia, które są objęte tajemnicą zawodową.
Artykuł 11
Prawo Państw Członkowskich do ustanowienia bardziej szczegółowych środków
Niniejsze rozporządzenie nie powoduje uszczerbku dla praw Państw Członkowskich do utrzymania lub wprowadzenia środków zawierających bardziej szczegółowe przepisy niż wymienione w niniejszym rozporządzeniu i wytycznych określonych w art. 8.
Artykuł 12
Kary
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2, Państwa Członkowskie ustanawiają reguły wymierzania kar za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki konieczne dla zastosowania tych kar.
Ustanowione kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ustanowionych przepisach najpóźniej do dnia 1 lipca 2004 r., oraz powiadamiają bezzwłocznie o wszystkich późniejszych ich zmianach.
2. Komisja może na mocy decyzji, nałożyć na przedsiębiorstwo karę nie przekraczającą 1 % całkowitego obrotu w poprzedzającym roku gospodarczym, jeżeli celowo lub przez niedopatrzenie, przedsiębiorstwo w odpowiedzi na żądanie na mocy art. 10 ust. 3 dostarczyło nieprawidłowe, niekompletne lub wprowadzające w błąd informacje, lub nie dostarczyło informacji w terminie ustalonym na mocy decyzji podjętej na podstawie art. 10 ust. 5 akapit pierwszy.
Przy ustalaniu wysokości kary zostaje uwzględniony stopień, w jakim nie dotrzymano wymagań określonych w pierwszym akapicie.
3.
Kary przewidziane na mocy ust. 1 i decyzje na mocy ust. 2 nie mogą mieć charakteru podlegającego prawu karnemu.
Artykuł 13
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku gdy przywołuje się niniejszy ustęp, ma zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres, określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
W przypadku gdy przywołuje się niniejszy ustęp, ma zastosowanie art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
4.
Komitet przyjmuje swój własny regulamin wewnętrzny.
Artykuł 14
Sprawozdanie Komisji
Komisja monitoruje wprowadzenie w życie niniejszego rozporządzenia.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w czasie nie dłuższym niż trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, sprawozdanie w sprawie doświadczenia zebranego w trakcie jego stosowania.
Sprawozdanie bada, w szczególności, w jakim stopniu rozporządzenie było skuteczne w zapewnieniu warunków dla niedyskryminacyjnego i odzwierciedlającego koszty dostępu do sieci dla transgranicznej wymiany energii elektrycznej w celu wniesienia wkładu w możliwość dokonywania wyboru przez odbiorców na dobrze funkcjonującym rynku wewnętrznym oraz wniesienie wkładu w długoterminowe bezpieczeństwo dostaw, a także w celu zbadania w jakim zakresie pojawiły się skuteczne sygnały lokalizacyjne.
W razie potrzeby sprawozdanie może być zaopatrzone we właściwe propozycje i/lub zalecenia.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1234/2003
z 10 lipca 2003 r.
zmieniające załączniki I, IV i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 1326/2001 w odniesieniu do pasażowalnych encefalopatii gąbczastych oraz żywienia zwierząt
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1139/2003 [2], a w szczególności jego artykuł 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 określa niektóre zakazy dotyczące żywienia zwierząt. Jako środek przejściowy, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1326/2001 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 270/2002 [4], przewiduje, że artykułu 7 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 nie stosuje się do Państwa Członkowskiego do czasu wejścia w życie decyzji określającej status gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) tego Państwa Członkowskiego, oraz do czasu, aż przepisy Wspólnoty dotyczące żywienia zwierząt odnoszące się do TSE zostaną faktycznie wprowadzone w Państwie Członkowskim.
(2) Decyzja Rady 2000/766/WE z 4 grudnia 2000 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pasażowalnych encefalopatii gąbczastych oraz do stosowania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt [5], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2002/248/WE [6], przewiduje zakaz żywienia przetworzonym białkiem zwierzęcym zwierząt gospodarskich, które są tuczone lub hodowane w celu produkcji żywności.
Jednak pod pewnymi warunkami, zakazu tego nie stosuje się do niektórych przetworzonych białek zwierzęcych takich jak mączki rybne, hydrolizowane białka i fosforan dwuwapniowy, których stosowanie nie stanowi ryzyka TSE i nie stanowi przeszkody dla kontroli białka stanowiącego potencjalne ryzyko TSE.
(3) Stosownie do tego, decyzja Komisji 2001/9/WE z 29 grudnia 2000 dotycząca środków kontrolnych wymaganych dla wprowadzania w życie decyzji Rady 2000/766/WE dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pasażowalnej encefalopatii gąbczastej oraz stosowania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt [7], ostatnio zmieniona decyzją 2002/248/WE, ustaliła warunki stosowania przetworzonego białka zwierzęcego w żywieniu nieobjętym zakazem przewidzianym w decyzji 2000/766/WE.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [8], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 808/2003 [9], określa przepisy zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt odnoszące się do zbierania, transportu, składowania, obróbki, przetwarzania i stosowania lub utylizacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, włącznie z warunkami ich stosowania w żywieniu zwierząt.
Rozporządzenie to stosuje się od 1 maja 2003 r.
(5) Biorąc pod uwagę to, iż jest rzeczą możliwą, chociaż trudną, rozróżnienie pomiędzy mączkami rybnymi i innymi przetworzonymi białkami zwierzęcymi potencjalnie stanowiącymi ryzyko TSE, a także to, iż rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 wprowadziło nowe przepisy dotyczące kontroli wszystkich przetworzonych białek zwierzęcych, warunki stosowania mączki rybnej, obecnie określone w decyzji 2001/9/WE, powinny zostać uproszczone.
(6) Naukowy Komitet Sterujący (SSC) stwierdził w swej opinii z 17 września 1999 r. w sprawie recyklingu wewnątrzgatunkowego, a następnie w swej opinii z 27 i 28 listopada 2000 r. w sprawie naukowych podstaw zakazu stosowania białka zwierzęcego w żywieniu wszystkich zwierząt gospodarskich, że nie ma dowodów na naturalne występowanie TSE u zwierząt gospodarskich innych niż przeżuwacze, od których pozyskuje się żywność, takich jak świnie i drób.
(7) Białka zwierzęce, pochodzące od zwierząt innych niż przeżuwacze, są obecnie zakazane lub podlegają ograniczeniom na mocy decyzji 2000/766/WE i 2001/9/WE ponieważ nie mogą być odróżnione od zakazanych białek przeżuwaczy za pomocą obecnie stosowanych testów.
Niektóre białka nie stanowią jednak zagrożenia dla kontroli potencjalnie zakaźnego przetworzonego białka zwierzęcego w paszach, więc ich stosowanie w żywieniu zwierząt powinno być dozwolone.
(8) 6 i 7 marca 2003 r. Naukowy Komitet Sterujący przyjął opinię i sprawozdanie dotyczące bezpieczeństwa fosforanu dwuwapniowego i fosforanu trójwapniowego pochodzącego z kości bydlęcych, stosowanego jako pokarm dla zwierząt albo jako nawóz.
Skoro nie uważa się fosforanu trójwapniowego za powodujący ryzyko TSE pod warunkiem że spełnione są niektóre warunki przetwarzania, i skoro nie stanowi zagrożenia dla kontroli potencjalnie zakaźnego białka zwierzęcego, stosowanie fosforanu trójwapniowego powinno być dozwolone.
(9) Ponieważ nie podjęto jeszcze żadnej decyzji dotyczącej określenia statusu BSE Państw Członkowskich oraz ze względu na przejrzystość, przepisy określone w decyzji 2000/766/WE powinny być stosowane do wszystkich Państw Członkowskich bez względu na ich przyszły status BSE.
Ponadto te przepisy powinny być znowelizowane w celu uwzględnienia rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
(10) W celu zapewnienia, aby BSE nie było przekazywane do państw trzecich poprzez potencjalnie zakażone przetworzone białka zwierzęce oraz w celu zapobieżenia ryzyku ich ponownego, nielegalnego wprowadzenia do Wspólnoty, wywóz przetworzonego białka zwierzęcego pochodzącego od przeżuwaczy, z wyjątkiem stosowania ich w karmie dla zwierząt domowych, powinien być zakazany.
(11) W miarę, jak stawać się będą dostępne narzędzia niezbędne do kontroli oraz zasadne dowody, z których będzie wynikać, że wprowadzanie bieżących przepisów jest zadowalające we wszystkich Państwach Członkowskich, zakaz stosowania mączek rybnych dla przeżuwaczy, stosowania białka ptasiego dla zwierząt gospodarskich innych niż przeżuwacze oraz stosowania białka wieprzowego dla zwierząt gospodarskich innych niż przeżuwacze powinien być poddany przeglądowi.
(12) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 powinno więc zostać odpowiednio zmienione.
Ponadto, decyzje 2000/766/WE i 2001/9/WE należy uchylić.
(13) Przepisy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I, IV i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W artykule 1 rozporządzenia (WE) nr 1326/2001 skreśla się punkt 2.
Artykuł 3
Decyzje 2000/766/WE i 2001/9/WE tracą moc.
Odniesienia do uchylonych decyzji są interpretowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 1 września 2003 r.
Przepisy niniejszego rozporządzenia podlegają ponownemu przeglądowi w świetle pojawiających się nowych dowodów naukowych i nowych metod kontroli.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i stosuje się bezpośrednio we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1236/2003
z dnia 10 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 950/2003 w odniesieniu do pomocy w odniesieniu do gruszek przeznaczonych do przetworzenia w roku gospodarczym 2003/04
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 449/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1426/2002 [4], nakłada na Komisję obowiązek opublikowania stawek pomocy do stosowania w odniesieniu do brzoskwiń i gruszek po sprawdzeniu zgodności z progami podanymi w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(2) Wysokość pomocy w odniesieniu do brzoskwiń i gruszek w roku gospodarczym 2003/04 została ustalona i opublikowana w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 950/2003 z dnia 28 maja 2003 r. ustalającym na rok gospodarczy 2003/04 pomoc w odniesieniu do brzoskwiń i gruszek przeznaczonych do przetworzenia na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 [5].
(3) Po opublikowaniu rozporządzenia (WE) nr 950/2003, władze jednego Państwa Członkowskiego powiadomiły Komisję, iż dostarczone dane co do ilości gruszek przeznaczonych do przetworzenia w ciągu roku gospodarczego 2002/03 nie były pełne.
Od tego czasu omawiane władze dostarczyły pełne dane.
(4) Należy ponownie wyliczyć pomoc w odniesieniu do gruszek w roku 2003/04 w oparciu o prawidłowe dane uwzględniając to, że stawka pomocy, która ma być stosowana w roku 2003/04 musi zostać obniżona stosownie do przekroczenia progu jednostkowego dostosowanego poprzez przydział nieprzetworzonych ilości, w sposób określony w art. 5 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2201/96, w odniesieniu do każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
(5) Po wyliczeniu nowego poziomu pomocy należy wprowadzić zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 950/2003.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw Przetworzonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 950/2003 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
W roku gospodarczym 2003/04 pomoc na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi:
a) brzoskwinie: 47,70 EUR/tonę
b) gruszki:
- 71,55 EUR/tonę w Grecji,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1252/2003
z dnia 14 czerwca 2003 r.
ustanawiające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w odniesieniu do produktów w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, wywożonych do państw trzecich, innych niż Republika Czeska, Estonia, Węgry, Łotwa, Litwa, Słowacja i Słowenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], a w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 740/2003 [4], stanowi, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 444/2003 [6], powinno mieć zastosowanie w odniesieniu do wywozu produktów w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
(2) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stanowi, że prawo do refundacji wywozowej jest nabywane poprzez wywóz dookreślonego państwa trzeciego, gdy stosuje się do tego państwa trzeciego zróżnicowaną refundację. art. 14, 15 oraz 16 tego rozporządzenia ustanawiają warunki płatności zróżnicowanej stawki refundacji, a w szczególności dokumenty, które należy dostarczyć jako dowód dostarczenia towarów do miejsca przeznaczenia.
(3) W przypadku zróżnicowanej stawki refundacji, art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stanowi, że część refundacji obliczana przy zastosowaniu najniższej stawki refundacji, jest wypłacana na wniosek eksportera, gdy tylko został przedstawiony dowód, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1039/2003 z dnia 2 czerwca 2003 r. przyjmujące środki autonomiczne i przejściowe dotyczące przywozu niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Estonii oraz wywozu do Estonii niektórych produktów rolnych [7], rozporządzenie Rady (WE) nr 1086/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. przyjmujące środki autonomiczne i przejściowe dotyczące przywozu niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących ze Słowenii oraz wywozu do Słowenii niektórych produktów rolnych [8], rozporządzenie Rady (WE) nr 1087/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. przyjmujące środki autonomiczne i przejściowe dotyczące przywozu niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Łotwy oraz wywozu do Łotwy niektórych produktów rolnych [9], rozporządzenie Rady (WE) nr 1088/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. przyjmujące środki autonomiczne i przejściowe dotyczące przywozu niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Litwy oraz wywozu do Litwy niektórych produktów rolnych [10], rozporządzenie Rady (WE) nr 1089/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. przyjmujące środki autonomiczne i przejściowe dotyczące przywozu niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących ze Słowacji oraz wywozu do Słowacji niektórych produktów rolnych [11], rozporządzenie Rady (WE) nr 1090/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. przyjmujące środki autonomiczne i przejściowe dotyczące przywozu niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Republiki Czeskiej oraz wywozu do Republiki Czeskiej niektórych produktów rolnych [12]zapewnia autonomiczną podstawę do zniesienia z dniem 1 lipca 2003 r. refundacji dla przetworzonych produktów rolnych nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, w przypadku kiedy są one wywożone do Estonii, Słowenii, Łotwy, Litwy, Słowacji i Republiki Czeskiej.
(5) Rozporządzenie Rady (WE) nr 999/2003 z dnia 2 czerwca 2003 r. przyjmujące środki autonomiczne i przejściowe dotyczące przywozu niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Węgier oraz wywozu na Węgry niektórych produktów rolnych [13] zapewnia autonomiczną podstawę do zniesienia z dniem 1 lipca 2003 r. refundacji dla towarów, wymienionych w art. 1, w przypadku gdy są one wywożone na Węgry.
(6) Republika Czeska, Estonia, Węgry, Łotwa, Litwa, Słowenia i Słowacja podjęły środki w celu zagwarantowania preferencyjnych warunków przywozowych dla niektórych towarów przywożonych na ich terytoria, w przypadku gdy towary te posiadają dokumenty poświadczające, że nie podlegają one płatnościom pochodzącym z refundacji wywozowej.
(7) W świetle tych uzgodnień, jako środek przejściowy do czasu przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej, celem uniknięcia ponoszenia niepotrzebnych kosztów na działania tych państw w obrocie handlowym z innymi państwami trzecimi, należy odstąpić od rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w odniesieniu do potwierdzenia przywozu w przypadku zróżnicowanych stawek refundacji.
Nie należy także, w przypadku gdy żadne refundacje wywozowe, będące przedmiotem rozważań nie zostały ustalone dla poszczególnych krajów przeznaczenia, brać pod uwagę tego faktu przy określaniu najniższej stawki refundacji.
(8) Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi, nie wymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, czytanego w połączeniu z art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, gdzie zróżnicowanie stawki refundacji jest wyłącznie wynikiem nie określenia refundacji dla Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Słowenii i Słowacji w odniesieniu do wywozu do innych państw trzecich, dowód wypełnienia formalności celnych przy przywozie nie powinien być warunkiem dla zapłaty refundacji w odniesieniu do towarów, o których mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Fakt, że żadne refundacje eksportowe nie zostały ustalone w odniesieniu do wywozu towarów do Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Słowenii i Słowacji, o których mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia, nie powinien, jeśli chodzi o wywóz do innych państw trzecich, być brany pod uwagę przy określaniu najniższej stawki refundacji w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1257/2003
z dnia 15 lipca 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych (Molise, Alto Crotonese, Welsh Lamb, Nürnberger Bratwürste lub Nürnberger Rostbratwürste)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Zjednoczone Królestwo przekazało Komisji wniosek o zarejestrowanie nazwy "Welsh Lamb" jako oznaczenia geograficznego, Włochy przekazały Komisji dwa wnioski o zarejestrowanie nazw "Molise" and "Alto Crotonese" jako nazw pochodzenia oraz Niemcy przekazały Komisji wniosek o zarejestrowanie nazw "Nürnberger Bratwürste" lub "Nürnberger Rostbratwürste" jako oznaczeń geograficznych.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, wniosek uznano za spełniający wszelkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierający wszystkie wymagane informacje zgodnie z jego art. 4.
(3) Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia o sprzeciwie na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, w odniesieniu do nazw podanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
(4) Dlatego, nazwy te powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 865/2003 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy w niniejszym Załączniku dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) i chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1267/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do terminów przekazywania głównych agregatów rachunków narodowych, w odniesieniu do odstępstw dotyczących przekazywania głównych agregatów rachunków narodowych i w odniesieniu do przekazywania danych dotyczących zatrudnienia w godzinach przepracowanych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [4] zawiera wzorce ramowe wspólnych norm, definicji, klasyfikacji oraz reguł rachunkowości stosowanych przy sporządzaniu rachunków Państw Członkowskich z uwagi na wymóg prowadzenia statystyki we Wspólnocie, w celu uzyskania porównywalnych wyników między Państwami Członkowskimi.
(2) Sprawozdanie Komitetu Walutowego w sprawie wymogów statystycznych w Unii Gospodarczej i Walutowej (UGW), zatwierdzone przez Radę Ecofin, z dnia 18 stycznia 1999 r., podkreślało, że w celu sprawnego funkcjonowania UGW i jednolitego rynku największe znaczenie mają skuteczny nadzór i koordynacja polityk gospodarczych i że wymaga to wyczerpującego systemu informacji statystycznych dostarczającego politykom niezbędnych danych, na których opierają oni swoje decyzje.
Sprawozdanie to określało w zarysie wysoki priorytet dostępności takich informacji dla Wspólnoty, w szczególności dla Państw Członkowskich uczestniczących w strefie euro.
(3) Sprawozdanie podkreślało, że porównanie rynku pracy między krajami będzie wymagało więcej uwagi w UGW.
(4) W celu opracowania statystyk kwartalnych w odniesieniu do strefy euro termin przekazania głównych agregatów rachunków narodowych powinien zostać ograniczony do 70 dni.
(5) Kwartalne i roczne odstępstwa przyznane Państwom Członkowskim, które uniemożliwiają opracowanie głównych agregatów rachunków narodowych w odniesieniu do strefy euro i Wspólnoty, powinny zostać uchylone.
(6) Plan działań w sprawie wymogów statystycznych Unii Gospodarczej i Walutowej, zatwierdzony przez Radę Ecofin, z dnia 29 września 2000 r. określa jako priorytet przekazywanie danych rachunków narodowych dotyczących zatrudnienia zgodnie z jednostką "godziny przepracowane".
(7) Komitet ds. Programu Statystycznego (SPC) i Komitet ds. Statystyk Pieniężnych, Finansowych i Bilansu Płatniczego (CMFB) były odpowiednio konsultowane zgodnie z art. 3 decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [5], oraz decyzją Rady 91/115/EWG [6], odpowiednio,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 2223/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W tekście następującym po tytule: "Program przekazywania danych rachunków narodowych" wprowadza się następujące zmiany:
a) tekst "Przeglądu tabel" zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I;
b) tekst tabeli 1 "Główne agregaty — zadania kwartalne i roczne" zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II.
2.
Tekst następujący po tytule: "Odstępstwa dotyczące tabel dostarczanych w ramach kwestionariusza "ESA 95" według krajów" zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/2003
z dnia 15 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1601/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz upoważniające do ostatecznego poboru tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIA PROCEDURA
(1) W dniu 5 maja 2000 r., Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe [2] w sprawie przywozu niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych (zwanych dalej "rozważanym produktem") pochodzących między innymi z Turcji.
(2) Postępowanie to ostatecznie doprowadziło do nałożenia cła antydumpingowego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1601/2001 [3] z dnia 2 sierpnia 2001 r. w celu wyeliminowania szkodliwych skutków dumpingu.
(3) Tymczasowe środki nałożone zostały rozporządzeniem Komisji (WE) nr 230/2001 [4]. Równocześnie, Komisja przyjęła zobowiązanie cenowe, między innymi od tureckiego producenta eksportującego Has Celik ve Halat San Tic AS (Has Celik) na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 230/2001. Przywóz rozważanego produktu wytworzonego i bezpośrednio wywiezionego przez Has Celik był zwolniony z cła antydumpingowego na mocy art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia.
B. NIEWYKONANIE ZOBOWIĄZANIA
(4) Zobowiązanie oferowane przez Has Celik stosuje się wyłącznie do takich typów rozważanego produktu, które są wymienione w Załączniku do zobowiązania.
Aby skorzystać ze zwolnienia z cła, Has Celik musi wystawić fakturę handlową w odniesieniu do sprzedaży będącej przedmiotem zobowiązania (faktura handlowa) zgodnie z wymaganiami art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 230/2001.
Faktura handlowa musi spełniać wymagania Załącznika do tego samego rozporządzenia.
Zobowiązanie określa także, że wywóz do Wspólnoty innych typów produktów niewymienionych w tym Załączniku jest przedmiotem ceł antydumpingowych.
Dodatkowo, Has Celik wyraził zgodę na zaprzestanie sprzedaży typów rozważanego produktu, w oparciu o półroczną średnią ważoną, poniżej minimalnej ceny importowej (MCI), która, dla każdego typu produktu, jest także wymieniona w Załączniku do zobowiązania.
(5) W następstwie wizyty weryfikacyjnej na miejscu, ustalono, że Has Celik popełnił dwa rodzaje naruszeń wyżej wymienionych zobowiązań.
Po pierwsze, sprzedał inne typy produktu niż te, które są objęte zobowiązaniem, z wykorzystaniem faktury handlowej i dlatego umożliwił importerom uniknięcie zapłaty cła; po drugie, ustalono, że przedsiębiorstwo sprzedało określone typy produktu objęte zobowiązaniem, w oparciu o półroczną średnią ważoną, po cenach niższych od właściwej MCI.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1274/2003 [5] szczegółowo określa charakter ustalonych naruszeń.
(6) Przyjęcie zobowiązania zostało wycofane przez Komisję z zastosowaniem wyżej wymienionego rozporządzenia Komisji i dlatego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rozważanego produktu wytworzonego przez Has Celik powinno zostać niezwłocznie nałożone.
C. ZMIANA ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 1601/2001
(7) W świetle powyższego oraz podstawie art. 8 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96, art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1601/2001 powinien zostać zmieniony, a towary wyprodukowane przez Has Celik powinny podlegać odpowiedniej stawce cła antydumpingowego w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1601/2001 (17,8 %),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1601/2001 tabelę zastępuje się tabelą w brzmieniu:
"Kraj _BAR_ Producent _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Republika Czeska _BAR_ ŽDB a.s.
Bezručova 300, 73593 Bohumín Republika Czeska _BAR_ A216 _BAR_
Rosja _BAR_ Open Joint Stock Company Cherepovetsky Staleprokanty Zavod,Rosja, 162600 Cherepovets _BAR_ A217 _BAR_
Tajlandia _BAR_ Usha Siam Steel Ind.
Public Company Limited 888/116 Mahatun Plaza BuildingPloenchit Road, Bangkok 10330 Thajlandia _BAR_ A218" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003
z dnia 15 lipca 2003 r.
w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych (rozporządzenie DNB)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając decyzję Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [2];
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wzrastający udział zasobów własnych Wspólnoty opartych na produkcie narodowy brutto w cenach rynkowych (zwanym dalej PNBcr) Państw Członkowskich, stwarza konieczność dalszego wzmocnienia porównywalności, wiarygodność i kompletności tego agregatu.
(2) Dane te stanowią także ważne narzędzie analityczne dla koordynacji krajowych polityk gospodarczych oraz różnych polityk wspólnotowych.
(3) Do celów zasobów własnych, decyzja Rady 2000/597/WE, Euratom stanowi, że PNBcr równa się dochodowi narodowemu brutto w cenach rynkowych (zwanemu dalej DNB) tak jak zostało to przewidziane przez Komisję przy stosowaniu Europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych (zwanego dalej ESA 95) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [4].
(4) Dane DNB muszą być porównywalne.
Dane te mogą być porównywalne tylko wtedy, jeśli stosowane są odpowiednie definicje i reguły rachunkowości ESA 95.
W tym celu, procedury oceny oraz aktualnie wykorzystywane podstawowe dane powinny pozwolić na prawidłowe stosowanie definicji i reguł rachunkowości ESA 95.
(5) Źródła i metody stosowane do zestawiania DNB muszą być wiarygodne. Oznacza to, że techniki oparte na mocnych podstawach powinny być stosowane do odpowiednich podstawowych statystyk, w zakresie, w jakim to możliwe.
(6) Dane dotyczące DNB muszą być kompletne. Oznacza to, że powinny one uwzględniać także te rodzaje działalności, które nie są wykazywane w badaniach statystycznych lub dla władz fiskalnych, społecznych lub innych władz administracyjnych.
Usprawniony zakres DNB zakłada rozwój odpowiednich podstaw statystycznych i procedur oceny oraz dokonywanie właściwych dostosowań.
(7) W celu wypełnienia swojej misji dotyczącej dostarczania danych DNB do celów zasobów własnych, Komisja podejmuje środki mające na celu zwiększenie porównywalności, wiarygodności i kompletności DNB Państw Członkowskich.
(8) Dyrektywa Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [5] ustanowiła procedurę weryfikacji i oceny porównywalności, wiarygodności i kompletności PNB w ramach Komitetu ds. PNB, w którym Państwa Członkowskie i Komisja ściśle współpracują.
Procedura ta powinna zostać dostosowana tak, aby uwzględnić wykorzystanie ESA 95 DNB do celów zasobów własnych.
(9) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(10) Zasięgnięto opinii Komitetu ds. Programu Statystycznego zgodnie z art. 3 decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom z dnia 19 czerwca 1989 r. w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział I
Definicja i obliczanie dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych
Artykuł 1
1.
Dochód narodowy brutto w cenach rynkowych (DNB) i produkt krajowy brutto w cenach rynkowych (PKB) definiowane są zgodnie z Europejskim systemem rachunków narodowych i regionalnych (ESA 95).
2.
PKB stanowi ostateczny wynik działalności produkcyjnej jednostek produkcyjnych rezydentów.
Może on być definiowany na trzy sposoby:
a) PKB stanowi sumę wartości dodanej brutto różnych sektorów instytucjonalnych lub różnych branż plus podatki i minus subwencje do produktów (które nie są przeznaczone dla sektorów i branż).
Jest on także pozycją bilansująca w ogólnym rachunku produkcji gospodarczej;
b) PKB stanowi sumę ostatecznego wykorzystania towarów i usług przez jednostki produkcyjne rezydentów (obecne spożycie ostateczne i inwestycje brutto) plus wywóz i minus przywóz towarów i usług;
c) PKB stanowi sumę wykorzystania w ogólnym wytworzonym gospodarczo rachunku dochodu (rekompensata pracowników, podatki produkcyjne i przywóz pomniejszony o subsydia, nadwyżka operacyjna brutto i różnorodny ogólny dochód gospodarki).
3.
DNB stanowi ogólny pierwotny dochód uzyskiwany przez jednostki instytucjonalne rezydentów: rekompensata pracowników, podatki produkcyjne i przywóz pomniejszony o subsydia, dochód majątkowy (uzyskiwany pomniejszony o płacony), nadwyżka operacyjna brutto i różnorodny dochód brutto.
DNB równa się PKB minus pierwotny dochód płatny przez jednostki rezydentów jednostkom nierezydentom plus pierwotny dochód uzyskiwany przez jednostki rezydentów z reszty świata.
Rozdział II
Przekazywanie danych dotyczących DNB i informacji dodatkowych
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie ustalają DNB zgodnie z art. 1 w ramach zwykłej rachunkowości narodowej.
2.
Do dnia 22 września każdego roku, Państwa Członkowskie dostarczają Komisji (Eurostat), w kontekście krajowych procedur księgowych, dane dla zagregowanego DNB i jego składników, zgodnie z definicjami określonymi w art. 1.
Całkowity PKB i jego składników mogą być przedstawiane zgodnie z trzema podejściami wymienionymi w art. 1 ust. 2.
Dostarczone dane dotyczą roku poprzedniego oraz wszelkich zmian wniesionych do tych danych w zakresie lat wcześniejszych.
3.
Przekazując dane określone w ust. 2, Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) sprawozdanie dotyczące jakości danych DNB.
Sprawozdanie dostarcza informacji koniecznych do wykazania, w jaki sposób została osiągnięta wielkość zagregowana, w szczególności zawiera opis wszelkich istotnych zmian w procedurach i wykorzystanych podstawowych statystykach oraz wyjaśnienie zmian, jakie zostały dokonane w stosunku do wcześniejszych szacunków DNB.
Treść i format tego sprawozdania są zgodne z wytycznymi ustanowionymi przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji (Eurostat), zgodnie z wytycznymi ustanowionymi przez tę ostatnią oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2, wykaz procedur i podstawowych statystyk wykorzystywanych do obliczania DNB i jego składników zgodnie z ESA 95.
Państwa Członkowskie poprawiają oraz dokonają aktualizacji ich wykazu zgodnie z tymi wytycznymi.
Rozdział III
Procedury i kontrole obliczania DNB
Artykuł 4
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet zwany dalej jako "Komitetem DNB", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
1.
Komisja weryfikuje źródła i metody stosowane przez Państwa Członkowskie do obliczania DNB.
Środki mające na celu uczynienie danych dotyczących DNB bardziej porównywalnymi, wiarygodnymi i kompletnymi, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2.
2.
Komitet DNB bada sprawy wniesione przez jego przewodniczącego lub z jego własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do:
a) corocznej zgodności z definicjami określonymi w art. 1;
b) corocznego badania danych przekazanych na mocy art. 2 ust. 2 oraz informacji przekazanych na mocy art. 2 ust. 3, dotyczących źródeł statystycznych oraz procedur obliczania DNB i jego składników.
Badanie to prowadzi do uzyskania opinii Komitetu DNB w sprawie stosowności danych DNB Państw Członkowskich do celów zasobów własnych w odniesieniu do wiarygodności, porównywalności i kompletności.
Opinia ta wskaże główne dokumenty na podstawie, których dokonano badania.
Wiarygodność, porównywalność i kompletność DNB i jego składników muszą być oceniane z uwzględnieniem zasady optymalizacji kosztów i korzyści.
W tym kontekście zasada optymalizacji kosztów i korzyści pociąga za sobą pogląd w sprawie potencjalnego rozmiaru i znaczenia szczególnych rodzajów działalności lub transakcji opartych na jakichkolwiek dostępnych informacjach.
Informacje te są często jakościowe, chociaż mogą być one, w niektórych przypadkach, ilościowe.
Komisja (Eurostat) bada porównywalność w sposobie traktowania podobnych przypadków w Państwach Członkowskich i składa sprawozdanie Komitetowi DNB w sprawie wszystkich przypadków, w których uważa, że stosowana jest zasada optymalizacji kosztów i korzyści.
Stosowanie tej zasady powinno pozwolić na uniknięcie przeznaczania nieproporcjonalnych źródeł przy obliczaniu nieistotnych pozycji;
c) wyrażania swoich poglądów, bez uszczerbku dla przepisów art. 4, w sprawie propozycji Komisji mających na celu poprawę obliczania DNB, włącznie z interpretacją, w miarę potrzeby, definicji ESA 95 i ilościowe określenie wpływu tych propozycji na DNB.
3.
Komitet DNB dokłada szczególnych starań w celu usprawnienie praktyk zestawiania DNB Państw Członkowskich oraz upowszechnianie najlepszych praktyk w tej dziedzinie.
Komitet rozpatruje również sprawy odnoszące się do korekty danych dotyczących DNB oraz kompletności DNB.
W razie konieczności, zaproponuje on Komisji środki mające na celu uczynienie danych dotyczących DNB bardziej porównywalnymi i reprezentatywnymi.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla kontroli przewidzianych w art. 19 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 [8], wspólne wizytacje mające na celu uzyskanie informacji dotyczących DNB mogą, jeśli zostało to uznane za odpowiednie, być przeprowadzane w Państwach Członkowskich przez służby Komisji i przedstawicieli z innych Państw Członkowskich w konsultacji z wizytowanym Państwem Członkowskim.
Uczestnictwo Państw Członkowskich w takich wizytacjach jest dobrowolne.
Rozdział IV
Przepisy końcowe
Artykuł 7
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie przed końcem 2005 r., sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2003
z dnia 18 lipca 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych (Pane di Altamura)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 2003 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Włochy przesłały Komisji wniosek o zarejestrowanie nazwy "Pane di Altamura" jako chronionej nazwy pochodzenia.
(2) Uznano, że wniosek, zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, spełnia wymogi rozporządzenia, w szczególności w tym względzie, że zawiera wszystkie dane szczegółowe przewidziane w art. 4 rozporządzenia.
(3) Republika Grecka przesłała Komisji oświadczenie sprzeciwu w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w wyniku publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] głównych elementów odnoszących się do wniosku o zarejestrowanie "Pane di Altamura".
Sprzeciw odnosił się do niezgodności z warunkami określonymi w art. 2 rozporządzenia.
W przypadku nazwy pochodzenia, produkcja, przetwarzanie i przygotowanie mają mieć miejsce na określonym obszarze geograficznym.
Jednakże w przypadku "Pane di Altamura", zgodnie ze specyfikacją produktu, chleb powstał z surowca, semoliny, produkowanej w pięciu różnych gminach miejskich: Altamura, Gravina di Puglia, Poggiorsini, Spinazzola oraz Minervo Murge, podczas gdy obszar procesu produkcji chleba był ograniczony do gminy miejskiej Altamura.
(4) Republika Portugalska przesłała Komisji oświadczenie sprzeciwu w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w wyniku publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich głównych elementów odnoszących się do wniosku o zarejestrowanie "Pane di Altamura".
Sprzeciw odnosił się do tych samych argumentów, jak te przesłane przez Republikę Grecką.
Dodatkowo wskazano, że wniosek o rejestrację powinien zostać złożony w odniesieniu do chronionego oznaczenia geograficznego, a nie do chronionej nazwy pochodzenia.
(5) Oświadczenia sprzeciwu Republiki Greckiej i Republiki Portugalskiej były dopuszczalne w rozumieniu art. 7 ust. 4 rozporządzenia.
Komisja poprosiła zainteresowane Państwa Członkowskie o zawarcie porozumienia między sobą zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
(6) W swojej odpowiedzi na oświadczenie sprzeciwu Republiki Greckiej i Republiki Portugalskiej, Republika Włoska zgodziła się z przedstawionymi uwagami.
Wskazała również, że definiowanie w inny sposób obszaru produkcji surowca i obszaru przemiału w stosunku do obszaru produkcji chleba było wynikiem wyłącznie błędu natury urzędniczej oraz dostarczyła przeredagowaną wersję ustępu definiującego obszar geograficzny w podsumowaniu specyfikacji, które stwierdza, że obszar produkcji dla "Pane di Altamura" jest taki sam, jak dla jego surowca.
(7) Republika Grecka odpowiedziała, że nie sprzeciwia się więcej zarejestrowaniu nazwy "Pane di Altamura".
(8) Republika Portugalska odpowiedziała, że podtrzymuje swój sprzeciw w stosunku do zarejestrowania nazwy "Pane di Altamura" jako chronionej nazwy pochodzenia.
Wskazała, że niewłaściwe jest używanie nazwy geograficznej "Altamura" w odniesieniu do produktów pochodzących z całego obszaru geograficznego odpowiadającego wyżej wymienionym pięciu gminom miejskim oraz że były dowody w oświadczeniu podsumowującym, że tylko gmina miejska Altamura znana była z produkcji chleba, a nie cały region.
Z tych powodów nazwa powinna, jak się wydaje, być zarejestrowana jako chronione oznaczenie geograficzne.
(9) Republika Włoska przesłała Komisji wniosek o zarejestrowanie nazwy "Pane di Altamura" jako nazwy pochodzenia, zmieniony w stosunku do wniosku pierwotnego.
Geograficzny obszar produkcji chleba obejmuje pięć wyżej wymienionych gmin miejskich i dlatego pokrywa się z geograficznym obszarem produkcji surowca.
(10) Ponieważ nie zostało osiągnięte żadne porozumienie między Republiką Włoską a Republiką Portugalską w ciągu trzech miesięcy, Komisja musi podjąć decyzję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15.
(11) Komisja złożyła wniosek o opinię Komitetu Naukowego ds. Nazw Pochodzenia, Oznaczeń Geograficznych i Świadectw o Szczególnym Charakterze.
Komitet Naukowy wyraził pogląd, że "cechy charakterystyczne przedstawione we wniosku dotyczącym Pane di Altamura odnoszą się zarówno do gminy miejskiej Altamura, jak i do określonych obszarów poza gminą miejską, gdzie ma również miejsce produkcja, przetwarzanie i przygotowywanie.
Szczególne środowisko geograficzne wraz z jego nieodłącznymi czynnikami naturalnymi i ludzkimi, jakość surowców i produkcji, podobnie jak tradycja sięgająca średniowiecza mogą być przyjęte za takie same na całym obszarze, którego dotyczy wniosek".
Komitet Naukowy stwierdził, że wniosek wypełnia wymogi określone w art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Dodał, że używanie nazwy geograficznej gminy miejskiej dla oznaczenia obszaru geograficznego nazwy pochodzenia, która jest inna i określona w tym celu, jest dość częste i do przyjęcia z prawnego punktu widzenia, jeśli jest to uzasadnione.
(12) Komisja wzięła pod uwagę opinię doradczą Komitetu Naukowego.
Uważa wyjaśnienia przesłane przez władze włoskie za dopuszczalne.
Ponadto analiza formalna specyfikacji produktu odnoszącej się do nazwy "Pane di Altamura" nie ujawniła żadnych oczywistych błędów w ocenie.
(13) Dlatego też nazwa ta powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chroniona nazwa pochodzenia.
(14) Załącznik I do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1257/2003 [5].
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Chronionych Oznaczeń Geograficznych i Chronionych Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę w załączniku I do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chroniona nazwa pochodzenia (PDO) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Główne elementy specyfikacji wymienione są załączniku II.
Zastępują one te opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (patrz: przypis 3). Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1292/2003
z dnia 18 lipca 2003 r.
wszczynające przegląd pod kątem "nowych eksporterów" rozporządzenia Rady (WE) nr 2604/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych tereftalatów polietylenowych pochodzących między innymi z Tajlandii, uchylające cło w odniesieniu do przywozu od jednego eksportera w tym kraju i poddające ten przywóz wymogowi rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 [1] z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem dumpingowym z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej ("podstawowe rozporządzenie"), ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1972/2002 [2], w szczególności art. 11 ust. 4,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK O PRZEPROWADZENIE PRZEGLĄDU
(1) Komisja otrzymała wniosek o przegląd pod kątem "nowych eksporterów" na podstawie art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
Wniosek został wniesiony przez Indo Pet (Thailand) Ltd. (wnioskodawca), producenta eksportującego w Tajlandii (kraj zainteresowany).
B. PRODUKT
(2) Produktem poddanym przeglądowi jest tereftalat polietylenowy o współczynniku lepkości wynoszącym 78 ml/g lub wyższym, zgodnie z DIN (Deutsche Industrienorm) 53728, pochodzący z Tajlandii (produkt rozpatrywany), obecnie klasyfikowany w ramach kodu CN 39076020.
Ten kod CN podany jest jedynie w celach informacyjnych.
C. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(3) Obowiązującymi obecnie środkami są ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 2604/2000 [3], na podstawie którego przywóz do Wspólnoty rozpatrywanego produktu podlega ostatecznemu cłu antydumpingowemu w wysokości 83,2 EUR za tonę.
D. PODSTAWY PRZEGLĄDU
(4) Wnioskodawca twierdzi, że nie dokonywał wywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty w trakcie okresu dochodzenia, na którym oparte zostały środki antydumpingowe, tj. okresu od dnia 1 października 1998 r. do dnia 30 września 1999 r. (pierwotny okres dochodzenia) oraz, że nie jest powiązany z żadnym z eksportujących producentów rozpatrywanego produktu, którzy podlegają wyżej wymienionym środkom antydumpingowym.
(5) Wnioskodawca twierdzi dalej, że rozpoczął wywóz rozpatrywanego produktu do Wspólnoty po zakończeniu pierwotnego okresu dochodzenia.
E. PROCEDURA
(6) Producenci wspólnotowi, o których wiadomo, że są zainteresowani, zostali poinformowani o powyższym wniosku i otrzymali możliwość wyrażenia opinii.
Nie otrzymano żadnej opinii.
(7) Po zbadaniu dostępnych dowodów Komisja doszła do wniosku, że istnieją wystarczające dowody usprawiedliwiające rozpoczęcie przeglądu pod kątem "nowego eksportera", na podstawie art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, w celu ustalenia indywidualnego marginesu dumpingu wnioskodawcy i, w przypadku stwierdzenia dumpingu, poziomu cła, którym powinien zostać obciążony jego przywóz rozpatrywanego produktu do Wspólnoty.
a) Kwestionariusze
(8) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia, Komisja prześle wnioskodawcy kwestionariusze.
b) Zbieranie informacji i prowadzenie przesłuchań
(9) Wszystkie zainteresowane strony zostają niniejszym zaproszone do przedstawienia swych stanowisk na piśmie i dostarczenia dowodów na ich poparcie.
(10) Ponadto, Komisja może przesłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że zwrócą się one z pisemnym wnioskiem wykazującym, że istnieją szczególne powody dla ich przesłuchania.
F. UCHYLENIE OBOWIĄZUJĄCEGO CŁA I REJESTRACJA PRZYWOZU
(11) Na podstawie art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, obowiązujące cła antydumpingowe powinny zostać uchylone w odniesieniu do przywozu rozpatrywanego produktu wytwarzanego i sprzedawanego z przeznaczeniem do przywozu do Wspólnoty przez wnioskodawcę. Jednocześnie, przywóz ten powinien zostać poddany wymogowi rejestracji, zgodnie z art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, w celu zapewnienia, aby, jeżeli w wyniku przeglądu stwierdzono dumping ze strony wnioskodawcy, cło antydumpingowe mogło zostać pobrane z mocą wsteczną od dnia rozpoczęcia tego przeglądu. Wysokość możliwych przyszłych zobowiązań wnioskodawcy nie może zostać oceniona na tym etapie postępowania.
G. TERMINY
(12) W interesie rozsądnego administrowania, należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze wymienione w ust.
E lit. a) niniejszego rozporządzenia lub wszelkie inne informacje, które mają zostać uwzględnione podczas dochodzenia,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(13) W przypadkach, w których jedna z zainteresowanych stron odmawia lub w inny sposób nie zapewnia w terminie dostępu do niezbędnych informacji albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia potwierdzające lub zaprzeczające mogą zostać dokonane na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia.
(14) W przypadku gdy stwierdza się, że jedna z zainteresowanych stron dostarczyła fałszywych lub błędnych informacji, informacje te zostają pominięte i można wykorzystać dostępne fakty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przegląd rozporządzenia Rady (WE) nr 2604/2000 zostaje niniejszym rozpoczęty, na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, w celu ustalenia, czy i w jakim zakresie przywóz tereftalatu polietylenowego o współczynniku lepkości 78 ml/g lub wyższym, zgodnie z niemiecką normą DIN 53728, objętego kodem CN 39076020, produkowanego i sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty przez Indo Pet (Thailand) Ltd., powinien podlegać cłu antydumpingowemu nakładanemu na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2604/2000.
Artykuł 2
Cło antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2604/2000 zostaje niniejszym uchylone w odniesieniu do przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia (dodatkowy kod TARIC: A468).
Artykuł 3
Organom celnym poleca się niniejszym, na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, podjęcie właściwych kroków w celu rejestracji przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia. Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Zainteresowane strony, jeśli ich oświadczenia mają być wzięte pod uwagę podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze wymienione w ust.
E lit. a) niniejszego rozporządzenia lub wszelkie inne informacje, chyba że określono inaczej, w ciągu 40 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zwraca się uwagę na fakt, że wykonywanie większości praw proceduralnych wymienionych w podstawowym rozporządzeniu zależy od tego, czy strona zgłosiła się w wyżej wymienionym terminie.
Zainteresowane strony mogą również, w tym samym czterdziestodniowym terminie, składać na piśmie wnioski o przesłuchanie przez Komisję.
2.
Wszelkie przedłożenia i wnioski zainteresowanych stron muszą być w formie pisemnej (nie w formie elektronicznej, chyba że określono inaczej), i muszą wskazywać nazwisko (nazwę), adres, adres poczty elektronicznej, numer telefonu i faksu i/lub teleksu zainteresowanej strony.
Wszelkie pisemne przedłożenia, odpowiedzi na kwestionariusze oraz dostarczona przez zainteresowane strony korespondencja o charakterze poufnym są oznaczone jako "O ograniczonym dostępie [4]" i, zgodnie z art. 19 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, towarzyszy im wersja bez klauzuli poufności która będzie oznaczona jako "Do wglądu zainteresowanych stron."
Wszelkie informacje dotyczące sprawy, wszelkie wnioski o przesłuchanie powinny być przesyłane na następujący adres:
Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
Biuro: J-79 5/16
B-1049 Bruksela
Faks (32 2) 295 65 05
Teleks COMEU B 21877
.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1295/2003
z dnia 15 lipca 2003 r.
dotyczące środków przewidzianych w celu ułatwienia procedur składania wniosków wizowych i wydawania wiz dla członków rodziny olimpijskiej biorących udział w Igrzyskach Olimpijskich i Paraolimpijskich w Atenach w 2004 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. a) i b) pkt ii),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Karta olimpijska przewiduje dla członków rodziny olimpijskiej "prawo wjazdu" do kraju, w którego mieście odbywają się Igrzyska Olimpijskie po przedstawieniu olimpijskiej karty akredytacyjnej i paszportu lub innego urzędowego dokumentu podróży, bez konieczności przechodzenia przez procedury i formalności inne niż związane z kartą akredytacyjną.
(2) Odpowiedzialne organizacje wybierają i proponują osoby, które mogą uczestniczyć w Igrzyskach Olimpijskich lub Paraolimpijskich jako członkowie rodziny olimpijskiej, zgodnie z procedurą akredytacyjną przewidzianą przez Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich.
(3) Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich wydaje karty akredytacyjne członkom rodziny olimpijskiej, mając na uwadze, że Igrzyska Olimpijskie mogą być celem ataków terrorystycznych.
Karta akredytacyjna jest wysoce bezpiecznym dokumentem, który daje możliwość dostępu do szczególnych miejsc, w których odbywają się konkurencje sportowe, oraz do innych wydarzeń planowanych podczas Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich.
(4) Grecja organizuje w 2004 r. Igrzyska Olimpijskie i Paraolimpijskie w Atenach, co stanowi pierwszy przypadek, że tego typu wydarzenie organizowane jest przez Państwo Członkowskie stosujące w całości przepisy dorobku Schengen.
(5) W celu umożliwienia Grecji zorganizowania Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich w 2004 r. oraz w związku ze zobowiązaniami wynikającymi z Karty Olimpijskiej, Wspólnota powinna ustanowić przepisy ułatwiające wydawanie wiz członkom rodziny olimpijskiej.
(6) W związku z tym istnieje potrzeba zapewnienia tymczasowego odstępstwa na okres trwania Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich w 2004 r. dla członków rodziny olimpijskiej będących obywatelami państw trzecich i podlegających obowiązkowi wizowemu na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu [3].
(7) Zakres tego odstępstwa powinien być ograniczony do regulacji dorobku prawnego dotyczącego składania wniosków wizowych, wydawania wiz i ich formularzy.
Podobnie metody kontrolowania granic zewnętrznych powinny zostać dostosowane w niezbędnym zakresie w świetle zmian w systemie wizowym.
(8) Wnioski wizowe dla członków rodziny olimpijskiej biorących udział w Igrzyskach Olimpijskich i Paraolimpijskich w 2004 r. powinny być składane za pośrednictwem odpowiedzialnych organizacji do Komitetu Organizacyjnego Igrzysk Olimpijskich w tym samym czasie, co wnioski o akredytację.
Formularz wniosku o akredytację zawiera podstawowe dane dotyczące zainteresowanych osób, takie jak pełne imię i nazwisko, płeć, data i miejsce urodzenia oraz numer paszportu, jego typ i datę ważności.
Wnioski te przekazywane są do służb greckich odpowiedzialnych za wydawanie wiz.
(9) Niezależnie od niniejszego rozporządzenia, członkowie rodziny olimpijskiej mogą składać indywidualne wnioski wizowe, zgodnie z odpowiednimi regulacjami dorobku wspólnotowego.
(10) Jeśli żadne przepisy szczególne nie są ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, zastosowanie mają odpowiednie przepisy dorobku wspólnotowego dotyczące wiz i kontroli granic zewnętrznych Państw Członkowskich.
W szczególności przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące wydawania wiz nie mają zastosowania do członków rodziny olimpijskiej, którzy są obywatelami państw trzecich podlegającymi obowiązkowi wizowemu, ale posiadają zezwolenie na pobyt lub zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, wydane przez jedno z Państw Członkowskich stosujących w pełni regulacje dorobku Schengen.
(11) Ustalenia dotyczące odstępstw zawarte w niniejszym rozporządzeniu powinny być oceniane w świetle doświadczeń związanych z wprowadzaniem ich w życie.
W związku z tym należy wprowadzić przepis dotyczący oceny dokonanej po Igrzyskach Olimpijskich i Paraolimpijskich w 2004 r. w celu zweryfikowania funkcjonowania niniejszych ustaleń w perspektywie organizacji Igrzysk Olimpijskich przez inne Państwa Członkowskie, które również stosują w pełni przepisy dorobku Schengen.
(12) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, w celu realizacji głównego celu, jakim jest ułatwienie wydawania wiz członkom rodziny olimpijskiej, konieczne i właściwe jest przyjęcie ustanowionego niniejszym rozporządzeniem tymczasowego odstępstwa od niektórych przepisów wspólnotowych.
Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia realizowanego celu, zgodnie z art. 5 ust. 3 Traktatu.
(13) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani mu nie podlega.
Biorąc pod uwagę, że niniejsze rozporządzenie rozbudowuje dorobek Schengen w rozumieniu przepisów tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, w okresie sześciu miesięcy od przyjęcia niniejszego rozporządzenia przez Radę, Dania decyduje o wprowadzeniu go do krajowego porządku prawnego.
(14) W odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku z Schengen w rozumieniu Układu zawartego dnia 18 maja 1999 r. przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4] mieszczącego się w obszarze określonym w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tego Układu [5].
(15) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [6]; dlatego też Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związane ani mu nie podlega.
(16) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [7]; dlatego też Irlandia nie uczestniczy przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani mu nie podlega.
(17) Niniejsze rozporządzenie stanowi dokument oparty na dorobku Schengen lub jest w inny sposób z nim związane w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
CEL I DEFINICJE
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy szczególne wprowadzające tymczasowe odstępstwo od niektórych przepisów dorobku Schengen dotyczących procedur składania wniosków wizowych i wydawania wiz, jak również jednolitego wzorca wizy dla członków rodziny olimpijskiej na okres trwania Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich w 2004 r.
Poza niniejszymi przepisami szczególnymi, odpowiednie przepisy dorobku Schengen, dotyczące procedur składania wniosków wizowych i wydawania wizy jednolitej, pozostają w mocy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "odpowiedzialne organizacje" w zakresie środków przewidzianych w celu ułatwienia procedur składania wniosków wizowych i wydawania wiz członkom rodziny olimpijskiej biorącym udział w Igrzyskach Olimpijskich i Paraolimpijskich w 2004 r., oznaczają oficjalne organizacje w rozumieniu Karty Olimpijskiej, które mają prawo przedkładania list członków rodziny olimpijskiej Komitetowi Organizacyjnemu Igrzysk Olimpijskich w roku 2004 w celu wydania kart akredytacyjnych na Igrzyska;
2. "członek rodziny olimpijskiej" oznacza każdą osobę, która jest członkiem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego, Federacji Międzynarodowych, krajowych Komitetów Olimpijskich i Paraolimpijskich, Komitetów Organizacyjnych Igrzysk Olimpijskich związków krajowych, takich jak związki sportowe, związki sędziów, trenerów i innych techników sportowych, personel medyczny związany z drużynami lub indywidualnymi zawodnikami/zawodniczkami lub dziennikarze akredytowani przez media, wyżsi rangą dyrektorzy, ofiarodawcy, sponsorzy lub inni oficjalnie zaproszeni goście, którzy zgadzają się stosować do wytycznych Karty Olimpijskiej, działają pod kontrolą i władzą zwierzchnią Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, są wpisani na listy odpowiedzialnych organizacji i są akredytowani przez Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich w 2004 r. jako uczestnicy Igrzysk Olimpijskich lub Paraolimpijskich w roku 2004;
3. "Olimpijskie karty akredytacyjne", które wydawane są przez Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich w 2004 r., zgodnie z art. 16 greckiej ustawy 3103/2003, oznaczają jeden lub dwa bezpieczne dokumenty, jeden na Igrzyska Olimpijskie, drugi na Igrzyska Paraolimpijskie, z fotografią posiadacza, potwierdzające tożsamość członka rodziny olimpijskiej i upoważniające do korzystania z dostępu do obiektów, w których rozgrywają się konkurencje sportowe lub inne wydarzenia zaplanowane na okres Igrzysk;
4. "czas trwania Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich" oznacza okres od dnia 13 lipca 2004 r. do dnia 29 września 2004 r. dla Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2004 r. oraz okres od dnia 18 sierpnia 2004 r. do dnia 29 października 2004 r. dla Jesiennych Igrzysk Paraolimpijskich w 2004 r.;
5. "Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich w 2004 r." oznacza Komitet ustanowiony na mocy art. 2 greckiej ustawy 2598/1998 w celu zorganizowania Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich w 2004 r. w Atenach, który podejmuje decyzje w sprawie akredytacji członków rodziny olimpijskiej biorących udział w tych Igrzyskach;
6. "Służby odpowiedzialne za wydawanie wiz" oznaczają służby wyznaczone w Grecji do badania wniosków wizowych i wydania wiz członkom rodziny olimpijskiej.
ROZDZIAŁ II
WYDAWANIE WIZ
Artykuł 3
Warunki
Wiza może zostać wydana na mocy niniejszego rozporządzenia wyłącznie w przypadku, gdy osoba zainteresowana:
a) została wyznaczona przez jedną z odpowiedzialnych organizacji i akredytowana przez Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich w 2004 r. jako uczestnik Igrzysk Olimpijskich lub Paraolimpijskich w 2004 r.;
b) posiada ważny dokument podróży upoważniający do przekraczania granic zewnętrznych na mocy art. 5 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca (zwanej dalej "Konwencją z Schengen");
c) nie jest osobą, w stosunku do której dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu;
d) nie jest uważana za zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa narodowego lub stosunków międzynarodowych któregokolwiek z Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Wypełnianie wniosku
1.
W przypadku gdy odpowiedzialna organizacja sporządza listę osób wybranych do uczestnictwa w Igrzyskach Olimpijskich i Paraolimpijskich w 2004 r., może ona, wraz z wnioskiem o przyznanie olimpijskiej karty akredytacyjnej dla wybranych osób, złożyć wspólny wniosek wizowy dla tych osób, które są zobowiązane posiadać wizę zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 539/2001.
2.
Wspólne wnioski wizowe dla zainteresowanych osób przekazywane są w tym samym czasie, co wnioski o wydanie olimpijskich kart akredytacyjnych do Komitetu Organizacyjnego Igrzysk Olimpijskich w 2004 r., zgodnie z procedurą przez niego ustanowioną.
3.
Pojedynczy wniosek wizowy wypełniany jest dla osób biorących udział w Igrzyskach Olimpijskich i Paraolimpijskich w 2004 r.
4.
Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich w 2004 r. jak najszybciej przesyła do służb odpowiedzialnych za wydawanie wiz wspólne wnioski wizowe wraz z kopiami wniosków o wydanie olimpijskiej karty akredytacyjnej zainteresowanym osobom, podając ich pełne imię i nazwisko, narodowość, płeć, datę i miejsce urodzenia, numer paszportu, jego typ i datę ważności.
Artykuł 5
Badanie wspólnych wniosków wizowych i rodzaj wydawanej wizy
1.
Wiza wydawana jest przez służby odpowiedzialne za wydawanie wiz po zbadaniu wniosku pod względem jego zgodności z art. 3.
2.
Wydana wiza to wiza jednolita krótkoterminowa, wiza wielokrotnego wjazdu upoważniająca do pobytu nie dłuższego niż dziewięćdziesiąt (90) dni przez czas trwania Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich.
3. W przypadku gdy zainteresowana rodzina olimpijska nie spełnia warunków określonych w art. 3 lit. c) i d), służby odpowiedzialne za wydawanie wiz mogą wydać wizę z ograniczoną ważnością terytorialną, zgodnie z art. 5 ust. 2 Konwencji z Schengen.
Artykuł 6
Forma wizy
1.
Wiza ma postać dwóch liczb wpisanych do olimpijskiej karty akredytacyjnej.
Pierwsza liczba jest numerem wizy.
W przypadku wizy jednolitej, liczba ta składa się z siedmiu (7) znaków zawierających sześć (6) cyfr poprzedzonych literą "C".
W przypadku wizy z ograniczoną ważnością terytorialną liczba ta składa się z ośmiu (8) znaków zawierających sześć (6) cyfr poprzedzonych literami "GR".
Druga liczba jest numerem paszportu zainteresowanej osoby.
2.
Służby odpowiedzialne za wydawanie wiz przesyłają numery wiz Komitetowi Organizacyjnemu Igrzysk Olimpijskich w 2004 r. do celu wydania kart akredytacyjnych.
Artykuł 7
Zwolnienie z opłat
Rozpatrywanie wniosków wizowych i wydawanie wiz nie rodzi podstaw do pobierania jakichkolwiek opłat przez służby odpowiedzialne za wydawanie wiz.
ROZDZIAŁ III
POZOSTAŁE ASPEKTY
Artykuł 8
Anulowanie wizy
W przypadku gdy lista osób zgłoszonych jako uczestnicy Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich w 2004 r. ulegnie zmianie przez rozpoczęciem Igrzysk, odpowiedzialne organizacje bezzwłocznie informują o tym Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich w 2004 r., aby karty akredytacyjne osób wycofanych z listy mogły zostać uchylone.
Komitet Organizacyjny informuje o uchyleniu służby odpowiedzialne za wydawanie wiz, podając numery danych wiz.
Służby odpowiedzialne za wydawanie wiz anulują wizy wskazanych osób.
Bezzwłocznie informują o tym organy odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli granicznej, te z kolei bezzwłocznie przesyłają informacje do właściwych organów innych Państw Członkowskich.
Artykuł 9
Kontrole na granicy zewnętrznej
1.
Przy przekraczaniu granic zewnętrznych Państw Członkowskich kontrole przy wjeździe przeprowadzane na członkach rodziny olimpijskiej, którym wydano wizy zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, ograniczone są do sprawdzenia zgodności z warunkami określonymi w art. 3.
2.
Na czas trwania Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich:
a) stemple wjazdu i wyjazdu umieszczane są na pierwszej wolnej stronie paszportu tych członków rodziny olimpijskiej, którzy muszą mieć umieszczony stempel.
Przy pierwszym wjeździe numer wizy zaznaczany jest na tej samej stronie;
b) warunki wjazdu przewidziane w art. 5 ust. 1 lit. c) Konwencji z Schengen uważa się za spełnione, jeżeli członek rodziny olimpijskiej został należycie akredytowany.
3.
Przepisy ust. 2 mają zastosowanie do członków rodziny olimpijskiej, którzy są obywatelami państw trzecich, bez względu na to, czy podlegają obowiązkowi wizowemu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 539/2001.
Artykuł 10
Informacja dla Parlamentu Europejskiego i Rady
Nie później niż cztery miesiące po zakończeniu Igrzysk Paraolimpijskich Grecja przekazuje Komisji sprawozdanie dotyczące różnych aspektów stosowania niniejszego rozporządzenia.
Na podstawie sprawozdania i wszelkich informacji dostarczonych w tym samym terminie przez inne Państwa Członkowskie Komisja opracowuje ocenę funkcjonowania odstępstwa w kwestii wydawania wiz członkom rodziny olimpijskiej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz informuje o niej Parlament Europejski i Radę. Komisja opracowuje sprawozdanie zawierające ocenę wystarczająco wcześnie, aby doświadczenia zdobyte podczas Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich w Atenach mogły zostać wzięte pod uwagę przez władze włoskie przy organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Turynie w 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1298/2003
z dnia 22 lipca 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych "Φοινίκι Λακωνίας" (Finiki Lakonias)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3, 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Grecja przesłała Komisji wniosek o zarejestrowanie nazwy "ΦΟΙΝΙΚΙ ΛΑΚΩΝΙΑΣ""(Finiki Lakonias)" jako chronionej nazwy pochodzenia.
(2) Uznano, że wniosek, zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, spełnia wymogi w nim ustanowione, w szczególności w tym względzie, że zawiera wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4.
(3) Włochy przesłały Komisji oświadczenie sprzeciwu na podstawie art. 7 tego rozporządzenia w wyniku publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
Oświadczenie sprzeciwu dotyczące zapisu w specyfikacji produktu pozwalającego, aby butelkowanie odbywało się poza określonym obszarem geograficznym nie zostało uznane za dopuszczalne w rozumieniu art. 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, ponieważ nie wykazuje niezgodności z warunkami określonymi w art. 2 tego rozporządzenia.
Żadne inne oświadczenie sprzeciwu nie zostało przekazane Komisji w odniesieniu do nazwy Φοινίκι Λακωνίας (Finiki Lakonias) po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(4) Dlatego, nazwa powinna zostać wpisana do Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chroniona nazwa pochodzenia.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1291/2003 [5].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronioną nazwę pochodzenia (PDO) do Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1303/2003
z dnia 23 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 896/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2587/2001 [2], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 323/2003 [4], ustanawia szczegółowe zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przewidzianymi w art. 18 ust. 1 rozporządzenie (EWG) nr 404/93.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001, wniosek o przydział kontyngentu rocznego nietradycyjnym podmiotom gospodarczym nie może obejmować ilości większej niż 12,5 % całkowitej ilości przyznanej rocznie dla nietradycyjnych podmiotów gospodarczych. Do wniosku załącza się dowód potwierdzający, że zostało wniesione wymagane zabezpieczenie w wysokości 150 EUR/tonę.
(3) Doświadczenie w zakresie stosowania wspólnotowego systemu przywozu bananów wykazało z jednej strony, że całkowita ilość stosowanych przydziałów daleko wykracza poza ilość dostępną dla nietradycyjnych podmiotów gospodarczych, a z drugiej strony, że liczba nietradycyjnych podmiotów gospodarczych stale wzrasta.
Dlatego stosuje się znaczną redukcję wielkości procentowej w odniesieniu do każdego wniosku w sprawie rocznego przydziału dla nietradycyjnych podmiotów gospodarczych.
Uwzględniając powyższe elementy, maksymalna wielkość procentowa wynosząca 12,5 % powinna zostać obniżona.
Obniżka uwzględnia różne redukcje procentowe w rocznych przydziałach w kontyngentach A i B oraz w kontyngencie C, a także przyszły rozwój sytuacji w zakresie rocznego przydziału dla nietradycyjnych podmiotów gospodarczych.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 896/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 8 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia (WE) nr 896/2001, procent "12,5" zastępuje się procentem "5".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1304/2003
z dnia 11 lipca 2003 r.
w sprawie procedury stosowanej przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności do kierowanych do niego wniosków o wydanie opinii naukowej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 29 ust. 6 lit. a),
po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy określić warunki wykonania art. 29 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 w odniesieniu do wniosków o wydanie opinii naukowej, przedkładanych w Europejskim Urzędzie ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanego dalej Urzędem) i w odniesieniu do opinii opracowywanych z własnej inicjatywy.
(2) Prawodawstwo wspólnotowe regulujące naukową ocenę substancji, produktów lub procedur podlegających systemowi uprzedniego zatwierdzania lub wpisowi na wykaz pozytywny określa szczególne procedury kierowania do Urzędu dokumentów składanych w związku z zatwierdzeniem, w celu wydania opinii.
Należy wyjaśnić, że przepisy niniejszego rozporządzenia nie naruszają wspomnianych szczególnych procedur.
(3) W celu zapewnienia należytego zarządzania powinien zostać założony rejestr opinii wydawanych na wniosek i z własnej inicjatywy; rejestr udostępnia się opinii publicznej, pozwala on na śledzenie postępów w rozpatrywaniu wniosków i opinii wydawanych z własnej inicjatywy.
(4) Urząd musi zwrócić uwagę na fakt, że jeżeli prawodawstwo wspólnotowe przewiduje konsultacje Komisji z Urzędem, sprawność procesu legislacyjnego w każdym przypadku zależy od tego, czy Komisja otrzyma opinię naukową od Urzędu, chyba że opinia w tej sprawie została już wydana i uznano, że nie pojawiły się żadne nowe zagadnienia naukowe do jej uzupełnienia.
(5) Ogólnie procedury odnoszące się do wniosków o wydanie opinii naukowej powinny zapewniać obiektywizm, przejrzystość i funkcjonalność procesu. Urząd musi zaproponować zmiany we wnioskach w przypadkach określonych w art. 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, wraz z wyjaśnieniem przyczyn.
(6) W odniesieniu do wszystkich wniosków o wydanie opinii naukowej konieczne jest, aby odpowiedzialność za treść podniesionej kwestii ponosił wnioskodawca, który powinien także uzgodnić ją ze wszelkimi zmienionymi wnioskami przed przekazaniem jej do Komitetu Naukowego lub stałego panelu naukowego w Urzędzie.
(7) W przypadku różnych wniosków przedłożonych na ten sam temat, w celu uniknięcia wielokrotnego stosowania procedury zmiany wniosku, które doprowadziłoby do uzyskania tych samych zmian w zadaniu zleconym Komitetowi Naukowemu lub stałemu panelowi naukowemu, konieczne jest zapewnienie, że do przygotowania wspólnych zmienionych wniosków uwzględniane są jedynie wnioski otrzymane w tym samym okresie.
(8) Należy również zapewnić, aby nowe zagadnienia naukowe pojawiające się w kolejnych wnioskach na ten sam temat, co wniosek już przekazany do Komitetu Naukowego lub stałego panelu naukowego, były przez te organy uwzględnione.
(9) W przypadku wniosków całkowicie lub częściowo się pokrywających, jeżeli wnioskodawcy nie mogą uzgodnić treści wspólnego wniosku, konieczne jest zachowanie zasady odpowiedzialności wnioskodawców za brzmienie przedkładanych przez nich kwestii i unikanie zablokowania systemu.
(10) Prawo Urzędu do wydawania opinii z własnej inicjatywy jest zasadniczym elementem jego niezależności; w kontekście jego międzynarodowej organizacji Urząd musi zapewnić, że prawo to jest wykonywane zgodnie z przepisami art. 29 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i niniejszego rozporządzenia.
(11) Opinie, w sprawie których złożono wnioski do Urzędu, muszą być wydawane terminowo, tak aby zagwarantować niezawodne działanie procedury i spójność rzeczywistej hierarchii priorytetów z interesem wspólnotowym.
Konieczne jest zatem ustanowienie przepisów dotyczących terminów i procedur, których należy przestrzegać w sytuacjach wyjątkowych.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedurę stosowaną przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej Urzędem) do tych typów wniosków o opinię naukową, które określa art. 29 rozporządzenia (WE) no 178/2002.
Są to następujące wnioski:
a) wnioski kierowane do Urzędu zgodnie z przepisami prawodawstwa wspólnotowego, które przewidują konsultacje Komisji z Urzędem;
b) inne wnioski Komisji dotyczące dowolnej sprawy objętej misją Urzędu;
c) wnioski Parlamentu Europejskiego kierowane do Urzędu o wydanie opinii naukowej w dowolnej sprawie objętej jego misją;
d) wnioski Państwa Członkowskiego do Urzędu o wydanie opinii naukowej w dowolnej sprawie objętej jego misją.
2.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się także w przypadku, gdy Urząd działa z własnej inicjatywy, wydając opinię naukową w dowolnej sprawie objętej jego misją.
3.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych procedur dotyczących wniosków o wydanie opinii kierowanych do Urzędu, ustanowionych w prawodawstwie wspólnotowym regulującym naukową ocenę substancji, produktów lub procedur podlegających systemowi uprzedniego zatwierdzania lub wpisowi na wykaz pozytywny.
Artykuł 2
Rejestr opinii wydawanych na wniosek lub z własnej inicjatywy
Urząd może ustanowić rejestr opinii wydawanych na wniosek lub z własnej inicjatywy, udostępniany opinii publicznej.
Rejestr ten pozwala śledzić postępy w rozpatrywaniu wniosku o wydanie opinii od chwili jego złożenia.
Artykuł 3
Odrzucenie wniosku o wydanie opinii
1.
Urząd nie wydaje opinii naukowych w przypadku wniosków złożonych przez wnioskodawcę nieuprawnionego do zasięgania opinii w Urzędzie zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub w przypadku wniosków dotyczących spraw nieobjętych misją Urzędu.
Urząd odpowiednio informuje wnioskodawcę o odmowie, wyjaśniając jej przyczyny, w ciągu 30 dni od daty otrzymania wniosku.
2. Urząd może odrzucić wniosek w przypadkach opisanych w art. 29 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
3. Jednakże nie można odrzucić wniosków o wydanie opinii złożonych przez Komisję zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym przewidującym konsultacje z Urzędem, z wyjątkiem okoliczności określonych w art. 29 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 178/2002. W przypadkach określonych w art. 29 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia Urząd może poprosić Komisję o dodatkowe informacje lub zaproponować zmianę we wniosku, który jest przedmiotem konsultacji, stosując procedurę ustanowioną w art. 5 niniejszego rozporządzenia.
4.
W przypadkach odrzucenia wniosków przewidzianych w ust. 2 niniejszego artykułu, Urząd informuje wnioskodawcę o jego przyczynach we właściwym terminie.
5.
Jeżeli wnioskodawca inny niż Komisja występuje o wydanie opinii w sprawie, w której przepisy prawodawstwa wspólnotowego przewidują konsultacje Komisji z Urzędem, Urząd przeprowadza konsultacje z Komisją, po których ta ostatnia jest w stanie złożyć własny wniosek zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym.
Jeżeli Komisja przedłoży taki wniosek, stosuje się przepisy art. 6 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Przyjęcie wniosku o wydanie opinii
1.
W przypadku gdy Urząd przyjmie wniosek, przekazuje go do Komitetu Naukowego lub swojego stałego panelu naukowego w celu przygotowania opinii.
2.
Jeżeli jest to niezbędne do rozpatrzenia wniosku, Urząd może zażądać od wnioskodawcy dodatkowych informacji.
Artykuł 5
Zmiany we wnioskach o wydanie opinii
1. W przypadkach określonych w art. 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Urząd może zaproponować zmiany we wniosku o wydanie opinii, wyjaśniając ich przyczynę.
2.
Ostateczny wniosek, uzgodniony z wnioskodawcą, przekazywany jest do Komitetu Naukowego lub stałego panelu naukowego w Urzędzie w celu przygotowania opinii.
Artykuł 6
Łączenie wniosków
1. Jeżeli w Urzędzie przedłożono kilka wniosków o wydanie opinii, które częściowo lub całkowicie pokrywają się, Urząd może zaproponować wnioskodawcom, aby ich wnioski zostały zmienione zgodnie z art. 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
2.
Jeżeli kilka wniosków o wydanie opinii, które częściowo lub całkowicie pokrywają się wpłynie w określonym czasie, ustalonym przez Urząd z uwzględnieniem danych okoliczności, ale nieprzekraczającym 45 dni, Urząd proponuje zmiany w celu uzgodnienia z wnioskodawcami wspólnego wniosku.
Urząd ocenia, jak długi powinien być okres wykorzystywany w zastosowaniu niniejszego artykułu, nie uchybiając priorytetom nadanym w sytuacjach wyjątkowych, określonych w art. 8, w szczególności absolutnych priorytetów dla pilnych wniosków.
3.
W przypadku gdy konsultacje doprowadzą do porozumienia między wnioskodawcami co do wspólnego zmienionego wniosku, Urząd przekazuje go do Komitetu Naukowego lub swojego stałego panelu naukowego w celu przygotowania opinii.
W przeciwnym wypadku do Komitetu Naukowego lub stałego panelu naukowego, w celu przygotowania opinii, zostaną przekazane różne wnioski, z towarzyszącymi im wszelkimi zmianami, na które wyraził zgodę dany wnioskodawca.
Zostanie wydana ogólna opinia uwzględniająca treść różnych wniosków.
4.
W przypadku wniosku przedłożonego w Urzędzie, częściowo lub całkowicie pokrywającego się z wnioskiem już przekazanym do Komitetu Naukowego lub stałego zespołu naukowego, Urząd zapewni, że nowe zagadnienia naukowe pojawiające się w nowym wniosku zostaną rozważone w powiązaniu z wnioskiem o wydanie opinii przekazanym wcześniej.
Artykuł 7
Terminy
1.
O ile prawodawstwo wspólnotowe nie wyznacza terminu wydania opinii naukowej, wnioskodawca może określić nieprzekraczalny termin, w którym opinia jest wymagana, podając jego uzasadnienie.
2.
Jeśli wnioskodawca nie określi nieprzekraczalnego terminu na mocy ust. 1, Urząd poinformuje go o przewidywanym czasie niezbędnym do wydania opinii.
3.
W przypadku gdy Urząd nie może sprostać wymaganiom wnioskodawcy co do nieprzekraczalnego terminu ustalonego na mocy ust. 1, informuje o tym wnioskodawcę, wyjaśniając przyczyny i proponując nowy termin.
Ostateczną datę wyznacza Urząd, po uwzględnieniu uwag wnioskodawcy, a następnie przekazuje ją wnioskodawcy.
Artykuł 8
Sytuacje wyjątkowe
1.
W przypadku gdy informacje towarzyszące wnioskowi lub wewnętrznemu zleceniu świadczą o pilnej potrzebie uzyskania opinii, Urząd przyjmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że opinia wydawana na wniosek lub z własnej inicjatywy zostaje dostarczona w jak najkrótszym czasie.
2.
Uznaje się, że pilna potrzeba występuje w następujących wypadkach:
- pojawienie się czynnika najprawdopodobniej stanowiącego zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego na skalę Wspólnoty,
- nagła konieczność uzyskania przez Komisję bardziej szczegółowej, naukowej podstawy do zarządzania poważnym zagrożeniem zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego.
3.
Jeżeli w Urzędzie już przedłożono wniosek, częściowo lub całkowicie pokrywający się z pilnym wnioskiem, Urząd zapewnia, że wszelkie nowe zagadnienia naukowe pojawiające się w nowym wniosku zostaną rozważone podczas rozpatrywania pilnego, wcześniej otrzymanego wniosku.
Artykuł 9
Powiadamianie Urzędu przez Państwa Członkowskie
Państwa Członkowskie informują Urząd o rządowym organie lub organach, które są upoważnione do składania wniosków w Urzędzie o wydanie opinii.
Artykuł 10
Ocena
Nie później niż do dnia 30 czerwca 2005 r. Komisja przeprowadza konsultacje z Urzędem na temat potrzeby zmiany niniejszego rozporządzenia w oparciu o zdobyte doświadczenie.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1329/2003
z dnia 21 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 992/95 w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i rybołówstwa pochodzące z Norwegii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 992/95 z dnia 10 kwietnia 1995 r. otwierającego i ustalającego zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i rybołówstwa pochodzące z Norwegii [1], zostały otwarte wspólnotowe kontyngenty taryfowe na niektóre produkty rolne i rybołówstwa pochodzące z Norwegii.
Kontyngenty te zostały przyznane na mocy Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii zawartej dnia 14 maja 1973 r. [2].
(2) W drodze Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii zatwierdzonego decyzją Rady 2003/465/WE [3] strony uzgodniły dodatkowe dwustronne koncesje handlowe dotyczące produktów rolnych.
Na mocy tego Porozumienia Wspólnota zobowiązała się otworzyć każdego roku i z zastrzeżeniem niektórych warunków roczne kontyngenty taryfowe objęte zerową stawką celną na szereg produktów pochodzących z Norwegii.
(3) Kontyngenty taryfowe, o których mowa, powinny być otwierane odpowiednio od 1 stycznia do 31 grudnia każdego roku.
W pierwszym roku kalendarzowym stosowania niniejszego rozporządzenia całkowita roczna wielkość powinna być zmniejszona proporcjonalnie do części okresu objętego stosowaniem kontyngentu, jaki upłynął do daty otwarcia kontyngentów.
(4) Wielkości kontyngentów taryfowych objętych numerami porządkowymi 09.0785 i 09.0786 powinny zostać przeliczone na euro. Kwoty euro powinny zostać ustalone zgodnie z przepisami art. 18 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4], według kursu korony norweskiej opublikowanego dnia 1 października 2002 r. w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5].
(5) Począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r. zamierzone jest zarządzanie kontyngentami taryfowymi na produkty objęte kodem CN 0204 na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i mięso koziego [6].
Dlatego kontyngent taryfowy na te produkty pochodzące z Norwegii powinien być zarządzany na mocy uzgodnień ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 992/95 tylko do końca roku 2003.
Na pozostałe miesiące roku 2003 należy przyjąć założenie w odniesieniu do przywozu tych produktów, że udokumentowanie pochodzenia będzie przedstawiane zgodnie z przepisami ustanowionymi na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2529/2001.
(6) Dlatego niezbędna jest odpowiednia zmiana rozporządzenia (WE) nr 992/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 992/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4. Jednakże na zasadzie odstępstwa od ust. 3 w odniesieniu do produktów objętych kodem CN0204 importerzy udokumentują pochodzenie zgodnie z przepisami ustanowionymi na podstawie art. 16 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i mięsa koziego [7]
2) W załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Na rok 2003 roczna wielkość kontyngentów taryfowych przewidzianych rozporządzeniem (WE) nr 992/95 zmienionym zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia zostaje zmniejszona proporcjonalnie do części okresu objętego stosowaniem kontyngentów, liczonego w pełnych miesiącach, jaki upłynął do daty wskazanej w art. 3 akapit drugi.
Liczba wynikająca z tych wyliczeń zostaje zaokrąglona do następnej całej jednostki.
2.
Na rok 2003 wielkość otwartego kontyngentu taryfowego pod numerem porządkowym 09.0761 wynosi 770 ton.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1334/2003
z dnia 25 lipca 2003 r.
zmieniające warunki zezwolenia na kilka dodatków paszowych, należących do grupy pierwiastków śladowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r., dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji (WE) nr 1756/2002 [2], w szczególności jej art. 3 i 9 lit. d) i e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kilka dodatków należących do grupy pierwiastków śladowych uzyskało zezwolenie na pewnych warunkach zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG, w drodze rozporządzeń (WE) nr 2316/98 [3], (WE) nr 639/1999 [4], (WE) nr 2293/1999 [5], (WE) nr 2200/2001 [6] i (WE) nr 871/2003 [7].
(2) W związku z rozwojem wiedzy naukowej i technicznej zbadano ponownie maksymalną zawartość pierwiastków śladowych, dozwoloną w paszach w celu zapewnienia optymalnego zastosowania warunków zezwolenia, ustanowionych w art. 3 lit. a) dyrektywy 70/524/EWG.
(3) Przy obecnym stanie wiedzy naukowej i technicznej można uznać, że maksymalna zawartość żelaza, kobaltu, miedzi, manganu i cynku dozwolona w paszach zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG powinna zostać zmniejszona w celu lepszego spełniania wymogów ustanowionych w art. 3a lit. a) i b) tej dyrektywy, w szczególności działań w celu zaspokojenia potrzeb żywieniowych, poprawy produkcji zwierzęcej oraz ograniczenia szkodliwych skutków spowodowanych przez odchody zwierzęce, a także zmniejszenia niekorzystnego wpływu, jaki obecne poziomy niektórych pierwiastków śladowych wywierają na zdrowie ludzkie oraz środowisko naturalne.
(4) Maksymalna zawartość pierwiastków śladowych dopuszczalnych w paszach musi być obliczana, biorąc pod uwagę nie tylko wymagania fizjologiczne zwierząt, lecz także inne aspekty, takie jak średnie wymagania oraz zmienność wymagań co do diety, konieczność zaspokojenia potrzeb większości członków populacji zwierzęcych oraz możliwości zaistnienia niedociągnięć w stosowaniu składników pokarmowych.
(5) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt dnia 19 lutego i dnia 14 marca 2003 r. wydał opinię na temat zastosowania, odpowiednio, miedzi i cynku w paszach.
Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt stwierdził, że obecne najwyższe dopuszczalne poziomy omawianych pierwiastków śladowych dozwolone w paszach są w większości przypadków wyższe niż jest to konieczne z uwagi na skutki odnośnych dodatków i zaleca on obniżenie tych poziomów w celu dostosowania ich do fizjologicznych wymogów zwierząt.
(6) Zgodnie z aktualnym stanem wiedzy naukowej i technicznej dotyczącej w szczególności zawartości żelaza w paszach, ssące prosięta muszą zatrzymywać 7–16 mg/kg żelaza dziennie lub 21 mg żelaza na kilogram wagi ciała w celu zachowania odpowiednich poziomów hemoglobiny.
Mleko macior zawiera przeciętnie tylko 1 mg żelaza na litr.
Dlatego też prosięta otrzymujące tylko mleko szybko zapadają na anemię.
Należy więc podawać prosiętom żelazo w mieszankach paszowych uzupełniających, zawierających wysoką zawartość tego pierwiastka, jeżeli w okresie ssania prosięta karmione są tylko mlekiem.
(7) Należy zapewnić okres przejściowy trwający sześć miesięcy na wprowadzanie życie nowych wymagań oraz okres przejściowy trwający dziewięć miesięcy na zbyt istniejących zapasów pasz oznakowanych zgodnie z poprzednimi warunkami ustalonymi na mocy dyrektywy 70/524/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Warunki zatwierdzania dodatków E1 żelazo-Fe, E3 kobalt-Co, E4 miedź-Cu, E5 mangan-Mn oraz E6 cynk-Zn, należących do grupy "pierwiastków śladowych" [8], zastępuje się warunkami określonymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1335/2003
z dnia 25 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 247 i 247a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny stanowią, że w niektórych przypadkach należności celne przywozowe lub wywozowe nie są księgowane retrospektywnie lub mogą podlegać zwrotowi lub umorzeniu do celów sprawiedliwości.
(2) Na mocy art. 8 decyzji Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [3] Państwa Członkowskie są przede wszystkim odpowiedzialne za pobieranie tradycyjnych środków własnych, głównie Państwom Członkowskim należy pozostawić decyzję, czy należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe będą następnie księgowane na mocy art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 lub czy będą podlegać zwrotowi lub umorzeniu na mocy art. 239 tego rozporządzenia.
(3) Jednakże w celu zapewnienia jednolitego traktowania podmiotów gospodarczych i ochrony interesów finansowych Wspólnot, obowiązek przekazania dokumentacji Komisji w celu podjęcia decyzji powinien być utrzymany, jeżeli Państwa Członkowskie uważają, że decyzja powinna być korzystna lub jeżeli a) przywoływany jest błąd lub uchybienie po stronie Komisji lub b) okoliczności danego przypadku są związane z dochodzeniem Wspólnoty prowadzonym na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego [4] lub c) kwota danych należności celnych wynosi 500000 EUR lub więcej.
(4) Jednakże nie ma potrzeby istnienia obowiązku przekazania dokumentacji Komisji, jeżeli Komisja przyjęła już decyzję w sprawie przypadku porównywalnego pod względem faktycznym i prawnym, ponieważ Państwa Członkowskie mogą oprzeć własną decyzję końcową na ostatniej decyzji Komisji, porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym.
(5) Dlatego tez należy odpowiednio zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2454/93 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 881/2003 [6].
(6) Komitet Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego.
Dlatego też Komisja przesłała Radzie wniosek w sprawie tych środków.
Ponieważ Rada nie przyjęła decyzji przed upływem terminu ustanowionego w art. 6 ust. 5 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7], przyjęcie wspomnianych środków należy do Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 869 wprowadza się następujące zmiany:
a) litera b) otrzymuje brzmienie:
"b) w przypadkach, w których uznają one, że warunki określone w art. 220 ust. 2 lit. b) Kodeksu zostały spełnione, z wyjątkiem tych, na których dokumentację należy przekazać Komisji zgodnie z art. 871. Jednakże tam gdzie stosuje się art. 871 ust. 2 tiret drugie, organy celne nie mogą podjąć decyzji uchylającej księgowanie przedmiotowych należności do czasu zakończenia procedury wszczętej zgodnie z art. 871–876.";
b) skreśla się lit. c);
c) dodaje się dwa akapity w brzmieniu:
"W przypadku gdy złożony jest wniosek o zwrot lub umorzenie na mocy art. 236 Kodeksu, wraz z art. 220 ust. 2 lit. b) Kodeksu, lit. b) akapit pierwszy tego artykułu oraz art. 871-876 stosuje się mutatis mutandis.
Do celów stosowania powyższych przepisów Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy, w szczególności w przypadku gdy dotyczy to błędu organów celnych Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie odpowiedzialne za podjęcie decyzji."
2.
Artykuły 870-872 otrzymują brzmienie
"Artykuł 870
1.
Każde Państwo Członkowskie posiada, do dyspozycji Komisji, wykaz przypadków, w których stosowane były następujące przepisy:
- artykuł 869 lit. a),
- artykuł 236 Kodeksu wraz z art. 220 ust. 2 lit. b) Kodeksu, jeżeli na mocy ust. 2 przekazanie nie jest wymagane,
- artykuł 869 lit. b), jeżeli na mocy ust. 2 przekazanie nie jest wymagane.
2.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wykaz przypadków, w których kwota niepobrana od zainteresowanego podmiotu w odniesieniu do jednej lub więcej operacji przywozu lub wywozu w wyniku pojedynczego błędu wynosi ponad 50000 EUR, oraz stosowane były przepisy art. 236 Kodeksu wraz z art. 220 ust. 2 lit. b) Kodeksu lub art. 869 lit. b), podając krótkie streszczenie każdego przypadku.
Przekazanie to następuje w pierwszym i trzecim kwartale każdego roku i dotyczy wszystkich przypadków, w których w poprzednim półroczu podjęto decyzję o nieksięgowaniu niepobranych należności celnych.
Artykuł 871
1.
Organ celny przekazuje sprawę do rozstrzygnięcia Komisji, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 872-876, w przypadku gdy uznaje, że zostały spełnione warunki ustanowione w art. 220 ust. 2 lit. b) Kodeksu:
- uznaje, że Komisja popełniła błąd w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b) Kodeksu,
- okoliczności przypadku są związane z wynikami dochodzenia Wspólnoty przeprowadzonego na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego [8] lub na mocy jakichkolwiek innych przepisów prawodawstwa wspólnotowego lub umowy zawartej przez Wspólnotę z krajem lub grupą krajów, w której przewidziane jest przeprowadzenie takich dochodzeń przez Wspólnotę, lub
- kwota niepobrana od zainteresowanego podmiotu w odniesieniu do jednej lub więcej operacji przywozu lub wywozu w wyniku pojedynczego błędu wynosi 500000 EUR lub więcej.
2.
Jednakże przypadki określone w ust. 1 nie są przekazywane, jeżeli:
- Komisja już przyjęła decyzję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 872-876, w sprawie przypadku dotyczącego kwestii porównywalnych pod względem faktycznym i prawnym,
- Komisja rozpatruje już przypadek, którego dotyczą kwestie porównywalne pod względem faktycznym i prawnym.
3.
Dokumentacja przedłożona Komisji zawiera wszystkie informacje wymagane w celu pełnego rozpatrzenia.
Zawiera ono szczegółowe informacje o zachowaniu zainteresowanego podmiotu gospodarczego, w szczególności o jego zawodowym doświadczeniu, dobrej wierze i staranności.
Do oceny tej dołącza się wszystkie informacje, które mogą dowodzić, że podmiot działał w dobrej wierze.
Dokumentacja zawiera również oświadczenie, podpisane przez wnioskodawcę, o zwrot lub umorzenie, w którym potwierdza, że zapoznał się z dokumentacją oraz stwierdza, że nie ma nic do dodania lub wymienia wszystkie informacje uzupełniające, które jego zdaniem powinny zostać zawarte w dokumentacji.
4.
Z chwilą otrzymania dokumentacji Komisja odpowiednio informuje o tym dane Państwo Członkowskie.
5.
Jeżeli okazuje się, że informacje dostarczone przez Państwo Członkowskie nie są wystarczające do podjęcia decyzji w sprawie danego przypadku z pełną znajomością stanu faktycznego, Komisja może zażądać dostarczenia informacji uzupełniających.
6.
Jeżeli zachodzi jedna z następujących sytuacji, Komisja zwraca dokumentację organowi celnemu, a procedurę określoną w art. 872-876 uważa się za nigdy niewszczętą:
- z dokumentacji wynika, że istnieje rozbieżność między organem celnym, który przekazał dokumentację, a osobą, która podpisała oświadczenie, określone w ust. 3, dotycząca przedstawienia stanu faktycznego,
- dokumentacja jest wyraźnie niekompletna, ponieważ nie zawiera niczego, co by uzasadniało rozpatrzenie sprawy przez Komisję,
- na mocy ust. 1 i 2 dokumentacja nie powinna zostać przekazana,
- istnienie długu celnego nie zostało stwierdzone,
- w trakcie rozpatrywania dokumentacji Komisji przekazana została przez organ celny nowa informacja dotycząca dokumentacji, o charakterze mogącym znacząco zmienić stan faktyczny lub ocenę prawną.
Artykuł 872
Komisja przesyła Państwom Członkowskim kopię dokumentacji określonej w art. 871 ust. 3 w terminie 15 dni od jej otrzymania.
Rozpatrzenie przedmiotowego przypadku jest jak najszybciej włączane do porządku dziennego posiedzenia grupy ekspertów, przewidzianego w art. 873."
3.
Artykuły 873-875 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 873
Po konsultacji z grupą ekspertów złożoną z przedstawicieli wszystkich Państw Członkowskich zebranych w ramach komitetu w celu rozpatrzenia danego przypadku Komisja podejmuje decyzję o tym, czy rozpatrywane okoliczności pozwalają na nieksięgowanie danych należności celnych.
Decyzja zostaje podjęta w terminie dziewięciu miesięcy od dnia otrzymania przez Komisję dokumentacji określonej w art. 871 ust. 3. Jeżeli jednak w dokumentacji brakuje oświadczenia lub szczegółowej oceny zachowania podmiotu, określonych w art. 871 ust. 3, termin dziewięciu miesięcy liczy się dopiero od dnia otrzymania tych dokumentów przez Komisję. Komisja powiadamia organ celny i odpowiednio zainteresowaną osobę.
W przypadku gdy Komisja uznaje za konieczne zwrócić się do Państwa Członkowskiego o informacje uzupełniające w celu podjęcia decyzji, termin dziewięciu miesięcy przedłuża się o okres równy okresowi, jaki upływa od dnia wysłania przez Komisję wniosku o informacje uzupełniające do dnia otrzymania tych informacji.
Komisja powiadamia zainteresowaną osobę o przedłużeniu procedury.
Jeżeli Komisja sama prowadzi dochodzenie w celu podjęcia decyzji, termin dziewięciu miesięcy może zostać przedłużony o okres niezbędny do zakończenia dochodzenia.
Przedłużenie terminu nie może przekroczyć dziewięciu miesięcy.
Komisja powiadamia organ celny i zainteresowaną osobę o datach rozpoczęcia i zakończenia dochodzenia.
Jeżeli Komisja poinformowała zainteresowaną osobę o swoich zastrzeżeniach zgodnie z art. 872a, termin dziewięciu miesięcy zostaje przedłużony o jeden miesiąc.
Artykuł 874
Dane Państwo Członkowskie jest jak najszybciej powiadamiane o decyzji określonej w art. 873, a w każdym przypadku w terminie jednego miesiąca od upływu terminu określonego w tym artykule.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o przyjętych przez siebie decyzjach, w celu pomocy organom celnym w podjęciu decyzji w przypadkach dotyczących kwestii porównywalnych pod względem faktycznym i prawnym.
Artykuł 875
Jeżeli decyzja określona w art. 873 stanowi, że rozpatrywane okoliczności nie powodują konieczności zaksięgowania danych należności, Komisja może określić warunki, na których Państwa Członkowskie mogą powstrzymać się od księgowania po odprawie celnej w przypadkach, w których występują kwestie porównywalne pod względem faktycznym i prawnym."
4.
Artykuł 899 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 899
1.
Jeżeli organ celny podejmujący decyzję ustala, że wniosek o dokonanie zwrotu lub umorzenia złożony mu na mocy art. 239 ust. 2 Kodeksu:
- jest uzasadniany powodami odpowiadającymi jednej z okoliczności określonych w art. 900-903, oraz jeżeli nie są one wynikiem oszustwa lub oczywistego zaniedbania ze strony zainteresowanej osoby, zwraca lub umarza kwotę danych należności celnych przywozowych lub wywozowych,
- jest uzasadniony powodami odpowiadającymi jednej z okoliczności określonych w art. 904, nie zwraca ani nie umarza kwoty danych należności celnych przywozowych lub wywozowych.
2.
W pozostałych przypadkach, z wyjątkiem tych, w których dokumentacja musi zostać przedłożona Komisji na podstawie art. 905, organ celny podejmujący decyzję sam decyduje o przyznaniu zwrotu lub umorzeniu należności celnych przywozowych lub wywozowych, jeżeli zachodzi szczególna sytuacja wynikająca z okoliczności, w których zainteresowanej osobie nie można przypisać oszustwa lub oczywistego zaniedbania.
W przypadkach, do których stosuje się art. 905 ust. 2 tiret drugie, organy celne mogą podjąć decyzję o zezwoleniu na zwrot lub umorzenie danych należności dopiero po zakończeniu procedury wszczętej zgodnie z art. 906-909.
3. W rozumieniu art. 239 ust. 1 Kodeksu oraz niniejszego artykułu, "zainteresowana osoba" oznacza osobę lub osoby określone w art. 878 ust. 1 lub ich przedstawicieli oraz każdą osobę biorącą udział w dopełnianiu formalności celnych w odniesieniu do danych towarów lub osobę, która udzieliła instrukcji koniecznych w celu dopełnienia tych formalności.
4.
W celu stosowania ust. 1 i 2 Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy, w szczególności, gdy dotyczy to błędu organów celnych Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie odpowiedzialne za podjęcie decyzji."
5.
Po art. 904 dodaje się art. 904 a w brzmieniu:
"Artykuł 904a
1.
Jeżeli na mocy ust. 2 przekazanie nie jest wymagane, każde Państwo Członkowskie posiada do dyspozycji Komisji wykaz przypadków, w których stosowane były przepisy art. 899 ust. 2.
2.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wykaz przypadków, w których zastosowało przepisy art. 899 ust. 2 i w których zwrócona lub umorzona kwota w odniesieniu do jednej lub więcej operacji związanych z przywozem lub wywozem w wyniku jednej szczególnej sytuacji wynosiła ponad 50000 EUR, podając krótkie streszczenie każdego przypadku.
Przekazanie informacji odbywa się w pierwszym i trzecim kwartale każdego roku w odniesieniu do wszystkich przypadków, w których w ciągu poprzedniego półrocza podjęto decyzję o zwrocie lub umorzeniu należności."
6.
Artykuły 905 i 906 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 905
1.
Jeżeli wniosek o zwrot lub umorzenie złożony na mocy art. 239 ust. 2 Kodeksu jest poparty dowodami, które mogłyby stworzyć szczególną sytuację, wynikającą z okoliczności, w których zainteresowanej osobie nie można przypisać oszustwa ani oczywistego zaniedbania, Państwo Członkowskie, do którego należy organ celny podejmujący decyzje przekazuje sprawę Komisji do rozstrzygnięcia w ramach procedury przewidzianej w art. 906-909 jeżeli:
- organ ten uważa, że szczególna sytuacja jest wynikiem uchybienia Komisji w wypełnianiu swoich obowiązków,
- okoliczności przypadku związane są z wynikami dochodzenia prowadzonego przez Wspólnotę na mocy rozporządzenia (WE) nr 515/97 lub innych przepisów wspólnotowych lub umowy zawartej przez Wspólnotę z krajami lub grupami krajów, w której znajduje się postanowienie o prowadzeniu przez Wspólnotę takich dochodzeń, lub
- kwota, która może obciążać zainteresowaną osobę w odniesieniu do jednej lub większej ilości operacji przywozu lub wywozu, w wyniku jednej szczególnej sytuacji jest równa lub wynosi powyżej 500000 EUR
Wyrazy "zainteresowana osoba" należy interpretować w taki sam sposób jak w art. 899.
2.
Jednakże do przekazania określonego w ust. 1 nie dochodzi, jeżeli:
- Komisja już przyjęła decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 906-909 w sprawie przypadku, w którym występowały kwestie porównywalne pod względem faktycznym i prawnym,
- Komisja już rozpatruje przypadek, w którym występują kwestie porównywalne pod względem faktycznym i prawnym.
3.
Dokumentacja przedłożona Komisji zawiera wszystkie informacje wymagane w celu pełnego rozpatrzenia.
Zawiera ona szczegółowe informacje o zachowaniu zainteresowanego podmiotu gospodarczego, w szczególności o jego zawodowym doświadczeniu, dobrej wierze i staranności.
Do oceny tej dołącza się wszystkie informacje, które mogą dowodzić, że podmiot działał w dobrej wierze.
Dokumentacja zawiera również oświadczenie, podpisane przez wnioskodawcę, o zwrot lub umorzenie, w którym potwierdza, że zapoznał się z dokumentacją oraz stwierdza, że nie ma nic do dodania lub wymienia wszystkie informacje uzupełniające, które jego zdaniem powinny zostać zawarte w dokumentacji.
4.
Z chwilą otrzymania dokumentacji Komisja odpowiednio informuje o tym dane Państwo Członkowskie.
5.
Jeżeli okazuje się, że informacje dostarczone przez Państwo Członkowskie nie są wystarczające do podjęcia decyzji w sprawie danego przypadku z pełną znajomością stanu faktycznego, Komisja może zażądać dostarczenia informacji uzupełniających.
6.
Jeżeli zachodzi jedna z następujących sytuacji, Komisja zwraca dokumentację administracji celnej, a procedurę określoną w art. 906-909 uważa się za nigdy niewszczętą:
- z dokumentacji wynika, że istnieje rozbieżność między organem celnym, który przekazał dokumentację, a osobą, która podpisała oświadczenie, określone w ust. 3, dotycząca przedstawienia stanu faktycznego,
- dokumentacja jest wyraźnie niekompletna, gdyż nie zawiera niczego, co by uzasadniało rozpatrzenie sprawy przez Komisję,
- zgodnie z ust. 1 i 2 dokumentacja nie powinna zostać przekazana,
- istnienie długu celnego nie zostało stwierdzone,
- w trakcie rozpatrywania dokumentacji Komisji przekazana została przez organ celny nowa informacja dotycząca dokumentacji, o charakterze mogącym znacząco zmienić stan faktyczny lub ocenę prawną.
Artykuł 906
Komisja przesyła Państwom Członkowskim egzemplarze dokumentacji określonej w art. 905 ust. 3 w terminie 15 dni od jej otrzymania.
Rozpatrzenie danego przypadku jest jak najszybciej włączane do porządku dziennego posiedzenia grupy ekspertów określonej w art. 873."
7.
Artykuły 907 i 908 otrzymują brzmienie
"Artykuł 907
Po konsultacji z grupą ekspertów, złożoną z przedstawicieli wszystkich Państw Członkowskich, zebranych w ramach komitetu w celu rozpatrzenia przedmiotowego przypadku, Komisja podejmuje decyzję o tym, czy rozpatrywane okoliczności uzasadniają zwrot lub umorzenie.
Decyzja zostaje podjęta w terminie dziewięciu miesięcy od dnia otrzymania przez Komisję dokumentacji określonej w art. 905 ust. 3. Jednakże jeżeli w dokumentacji brakuje oświadczenia lub szczegółowej oceny zachowania podmiotu, określonych w art. 905 ust. 3, termin dziewięciu miesięcy liczy się dopiero od dnia otrzymania tych dokumentów przez Komisję. Organ celny i zainteresowana osoba zostają odpowiednio powiadomione.
W przypadku gdy Komisja uznaje za konieczne zwrócić się do Państwa Członkowskiego o informacje uzupełniające w celu podjęcia decyzji, termin dziewięciu miesięcy przedłuża się o okres równy okresowi, jaki upływa od dnia wysłania przez Komisję wniosku o informacje uzupełniające do dnia otrzymania tych informacji.
Zainteresowana osoba jest powiadamiana o przedłużeniu procedury.
W przypadku gdy Komisja sama prowadzi dochodzenie w celu podjęcia decyzji, termin dziewięciu miesięcy może zostać przedłużony o okres niezbędny do zakończenia dochodzenia.
Przedłużenie terminu nie może przekroczyć dziewięciu miesięcy.
Organ celny i zainteresowana osoba zostają odpowiednio powiadomione o datach rozpoczęcia i zakończenia dochodzenia.
W przypadku gdy Komisja poinformowała zainteresowaną osobę o swoich zastrzeżeniach zgodnie z art. 872a, termin dziewięciu miesięcy zostaje przedłużony o jeden miesiąc.
Artykuł 908
1.
Dane Państwo Członkowskie zostaje jak najszybciej powiadomione o decyzji określonej w art. 907, w każdym przypadku w terminie jednego miesiąca od upływu terminu określonego w tym artykule.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o podjętych decyzjach w celu pomocy organom celnym w podejmowaniu decyzji w sprawie przypadków, w których występują kwestie porównywalne pod względem faktycznym i prawnym.
2.
Organ podejmujący decyzję decyduje o uwzględnieniu lub oddaleniu przedłożonego mu wniosku na podstawie decyzji Komisji przekazanej zgodnie z ust. 1.
3.
Jeżeli decyzja określona w art. 907 stanowi, że rozpatrywane okoliczności uzasadniają dokonanie zwrotu lub umorzenia, Komisja może określić warunki, na których Państwa Członkowskie mogą dokonać zwrotu lub umorzenia należności w przypadkach, w których występują kwestie porównywalne pod względem faktycznym i prawnym."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1336/2003
z dnia 25 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2076/2002 w odniesieniu do dalszego stosowania substancji wymienionych w załączniku II
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/70/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2076/2002 [3] zawiera przepisy dotyczące niewłączania niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz dotyczące cofnięcia przez Państwa Członkowskie wszystkich zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające takie substancje czynne.
W odniesieniu do zastosowań, w stosunku do których przedstawione zostały dodatkowe dowody techniczne wskazujące na istotną potrzebę dalszego stosowania substancji czynnych oraz brak skutecznej alternatywy, przewidziano tymczasowe środki w celu ułatwienia rozwoju rozwiązań alternatywnych.
(2) Państwa Członkowskie przedstawiły nowe dowody wskazujące potrzebę dalszych istotnych zastosowań.
Takie informacje zostały ocenione przez Komisję wraz z ekspertami Państw Członkowskich.
Odstępstwa powinny być dopuszczone wyłącznie w odniesieniu do przypadków, które okazują się uzasadnione i nie stanowią powodów do obaw oraz powinny być ograniczone do zwalczania organizmów szkodliwych, w stosunku do których nie istnieją skuteczne rozwiązania alternatywne.
(3) Niektóre substancje czynne są objęte zarówno trzecim, jak i czwartym etapem programu pracy ze względu na ich powiązania chemiczne lub ze względu na ich szczególne zastosowanie.
W celu uniknięcia niezgodności niezbędne jest dostosowanie załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 2076/2002.
(4) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2076/2002 należy odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2076/2002 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1338/2003
z dnia 23 lipca 2003 r.
ustanawiające wskaźniki korygujące stosowane od dnia 1 stycznia 2003 r. do wynagrodzeń urzędników Wspólnot Europejskich pełniących służbę w państwach trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot przewidziane w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], w szczególności art. 13 akapit pierwszy załącznika X do niego,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy uwzględnić zmiany kosztów utrzymania w krajach spoza Wspólnoty i należy odpowiednio ustalić wskaźniki korygujące, stosowane od dnia 1 stycznia 2003 r. do wynagrodzeń, wypłacanych w walucie państwa zatrudnienia urzędnikom pełniącym służbę w państwach trzecich.
(2) Wskaźniki korygujące, w oparciu, o które dokonano płatności na podstawie rozporządzenia (WE, Euratom) nr 101/2003 [2], mogą doprowadzić do zmiany wynagrodzeń, polegającej na ich podwyższeniu lub obniżeniu, z mocą wsteczną.
(3) Należy ustanowić przepis przewidujący wyrównania w przypadku podwyższenia wynagrodzenia jako wyniku stosowania nowych wskaźników korygujących.
(4) Należy ustanowić przepis przewidujący zwrot sum nadpłaconych w przypadku obniżenia wynagrodzenia jako wyniku stosowania nowych wskaźników korygujących w okresie między dniem 1 stycznia 2003 r. i datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(5) Należy ustanowić przepis ograniczający taki zwrot do okresu nie dłuższego niż sześć miesięcy poprzedzających decyzję ustanawiającą wskaźniki korygujące oraz rozłożenie jej skutków na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy następujących po dacie tej decyzji, tak jak dzieje się w przypadku wskaźników stosowanych na obszarze Wspólnoty Europejskiej do wynagrodzeń i emerytur lub rent urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r. wskaźniki korygujące stosowane do wynagrodzeń urzędników Wspólnot Europejskich pełniących służbę w państwach trzecich, płatnych w walucie państwa zatrudnienia, są takie jak przedstawiono w Załączniku.
Kursami wymiany stosowanymi do celów ustalania wysokości takich wynagrodzeń są kursy wymiany stosowane do wykonania ogólnego budżetu Unii Europejskiej w miesiącu poprzedzającym datę określoną w akapicie pierwszym.
Artykuł 2
1.
Instytucje dokonują wyrównań w przypadku podwyżki wynagrodzenia w wyniku stosowania wskaźników korygujących podanych w Załączniku.
2.
Instytucje dokonują dostosowań obniżających wysokość wynagrodzenia z mocą wsteczną w przypadku zmniejszenia się wynagrodzenia w wyniku stosowania wskaźników korygujących, określonych w Załączniku na okres między dniem 1 stycznia 2003 r. i datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Dostosowania z mocą wsteczną, włączające zwrot nadpłaconych sum są ograniczone do okresu niedłuższego niż sześć miesięcy poprzedzających datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zwrot zostaje rozłożony na okres nieprzekraczający 12 miesięcy od tej daty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1342/2003
z dnia 28 lipca 2003 r.
ustalające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1104/2003 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2 oraz art. 13 ust. 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2002 [4], w szczególności jego art. 9 ust. 2 oraz art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [5] zostało kilkakrotnie zasadniczo zmienione [6].
W interesie jasności i do celów praktycznych wspomniana dyrektywa powinna zostać skodyfikowana.
(2) Z punktu widzenia działań charakterystycznych dla handlu zbożami i ryżem, należy stworzyć przepisy dalszych reguł lub odstępujące od rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [8].
(3) W przypadku ogłoszeń o przetargu na wywóz zapasów interwencyjnych, pozwolenia powinny określać ilości i miejsca przeznaczenia, w odniesieniu do których zostały wydane pozwolenia, oraz należy wprowadzić przepisy dotyczące umieszczenia specjalnych danych szczegółowych w pozwoleniu na wywóz, w szczególności w przypadku ogłoszeń o przetargu na refundacje wywozowe, wywozu mieszanek paszowych na bazie zboża oraz wcześniejszego ustalenia podatków wywozowych.
(4) Terminy obowiązywania pozwoleń na przywóz i wywóz różnych produktów powinny zostać ustalone zgodnie z wymogami rynkowymi oraz potrzebami racjonalnego zarządzania.
Z punktu widzenia konkurencji na światowym rynku, na wywóz słodu należy przyznawać szczególnie długie terminy ważności, jednakże wygasające w dniu 30 września w przypadku pozwoleń wydanych przed dniem 1 lipca, aby zobowiązania wywozowe nie wchodziły w życie na nowy rok gospodarczy, przed rozpoczęciem zbiorów jęczmienia.
(5) Z punktu widzenia ryzyka wydawania pozwoleń wyłącznie na duże ilości, należy określić trzydniowy termin potrzebny na rozpatrzenie wniosku, który musi upłynąć, zanim zostanie wydane jakiekolwiek pozwolenie na wszelkie zboża oraz większość przetworzonych produktów zbożowych, inne niż na wywóz, na wywóz w celach niehandlowych w związku z dostarczaniem wspólnotowej lub krajowej pomocy żywnościowej, a także niektóre dostawy agencji humanitarnych.
(6) Decyzja Komisji o nieprzyznawaniu certyfikatu eksportowego na koniec trzydniowego terminu na rozpatrzenie może jednakże w niektórych przypadkach zakłócić ciągłość dostaw produktów, których regularne dostawy są niezbędne.
Podmiotom gospodarczym składającym takie żądania należy umożliwić uzyskanie pozwolenia na wywóz bez refundacji, pod warunkiem że do takich pozwoleń zostają dołączone specjalne warunki ich wykorzystania.
(7) Niektóre przepisy art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 dotyczące wniosków o pozwolenia na wywóz niektórych produktów w związku z ogłoszeniami o przetargu zorganizowanym w państwach trzecich przywozu powinny być bardziej zaostrzone i tym samym bardziej dostosowane do praktyki handlowej w handlu zbożami.
(8) Z punktu widzenia konkurencji na światowym rynku zbóż i ryżu, należy ustanowić przepisy na przyznawanie pozwoleń na przywóz głównych produktów, zawierających pszenicę durum, ze specjalnymi terminami ważności i na stosunkowo duże ilości minimalne, o korzystniejszych ilościach minimalnych na wywóz do Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP).
Pozwolenia należy przyznawać zgodnie z niektórymi warunkami dodatkowymi dotyczącymi w szczególności, przedłożenia w określonym terminie zamówienia dostawy we właściwej agencji.
(9) Należy ustalić kwotę zabezpieczenia wnoszonego w przypadku pozwoleń na przywóz i wywóz, różnicując te kwoty według grup produktów zgodnie z ewentualnymi wahaniami refundacji lub podatku wywozowego w okresie ważności pozwolenia, przy czym dostawy dla krajów AKP są traktowane preferencyjnie.
(10) Należy określić stosowane refundacje wywozowe, w przypadku gdy termin ważności pozwoleń zostaje przedłużony wskutek działania siły wyższej na podstawie art. 41 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz lub wywóz wprowadzonego zgodnie z:
a) art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92;
b) art. 9 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
Artykuł 2
1.
W przypadku gdy wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz zostają złożone w związku z przetargiem zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2131/93 [9], pozwolenie jest wystawiane tylko na ilości, na które wnioskodawca zawarł umowy.
Pozwolenia na wywóz są ważne na ilość nieprzekraczającą tej, którą podano w sekcji 17.
W sekcji 19 wpisuje się "0".
2.
W sekcji 7 wniosku o udzielenie pozwolenia na wywóz przewidzianego w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 podaje się właściwe miejsce przeznaczenia.
Posiadacz pozwolenia zobowiązany jest do wywozu danych produktów do tego miejsca przeznaczenia.
Przez miejsce przeznaczenia należy rozumieć wszystkie państwa, w stosunku do których stosowana jest taka sama stawka refundacji wywozowej lub podatku wywozowego.
Artykuł 3
1.
W przypadku gdy refundacje wywozowe ustala się w drodze przetargu, w sekcji 22 pozwolenia wpisuje się cyframi i słownie stawki refundacji wywozowej figurującej w oświadczeniu o udzieleniu zamówienia.
Stawka ta jest wyrażona w euro i poprzedza ją następująca informacja:
- Tipo de la restitución de base a la exportación adjudicado
- Tilslagssats for basiseksportrestitutionen
- Zugeschlagener Satz der Grundausfuhrerstattung
- Ποσοστό της κατακυρωθείσας επιστροφής βάσεως κατά την εξαγωγή
- Tendered rate of basic export refund
- Taux de la restitution de base à l’export adjugé
- Tasso della restituzione di base all’esportazione aggiudicato
- Gegunde basisrestitutie bij uitvoer
- Taxa de restituiçăo de base à exportaçăo adjudicada
- Tarjouskilpailutetun perusvientituen määrä
- Anbudssats för exportbidrag.
2.
W przypadku gdy podatek wywozowy jest ustalony na podstawie oferty przetargowej, w sekcji 22 pozwolenia wpisuje się cyframi i słownie stawki podatku widniejącego w oświadczeniu o udzieleniu zamówienia.
Stawka ta jest wyrażona w euro i poprzedza ją następująca informacja:
- Tipo del gravamen a la exportación adjudicado
- Tilslagssats for eksportafgiften
- Zugeschlagener Satz der Ausfuhrabgabe
- Ύψος φόρου κατά την εξαγωγή
- Tendered rate of export tax
- Taux de la taxe à l’export adjugé
- Aliquota della tassa all’esportazione aggiudicata
- Gegunde belasting bij uitvoer
- Taxa de exportaçăo adjudicada
- Tarjouskilpailutetusta viennistä kannettavan maksun määrä
- Anbudssats för exportavgift.
Artykuł 4
1.
Nie naruszając przepisów art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, dla produktów objętych kodami CN 11010015, 110220, 11031110 i 110313 wnioski o pozwolenia na wywóz mogą zawierać produkty objęte dwoma sąsiadującymi ze sobą kolejnymi pozycjami, oznaczonymi dwunastoma cyframi, wyżej wymienionych podpozycji.
Stosuje się następujące kategorie produktów w rozumieniu art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000:
kategoria 1: _BAR_ 110811009200,110811009300 _BAR_
kategoria 2: _BAR_ 110812009200,110812009300 _BAR_
kategoria 3: _BAR_ 110813009200,110813009300 _BAR_
kategoria 4: _BAR_ 110819109200,110819109300 _BAR_
kategoria 5: _BAR_ 170230519000,170230919000,170290509100 _BAR_
kategoria 6: _BAR_ 170230599000,170230999000,170240909000,170290509900,210690559000 _BAR_
12-cyfrowe podpodziały widniejące na wniosku zostają umieszczone na pozwoleniu na wywóz.
2.
Nie naruszając przepisów art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, na produkty objęte kodami CN 23091011, 23091013, 23091031, 23091033, 23091051, 23091053, 23099031, 23099033, 23099041, 23099043, 23099051 oraz 23099053, zawierające wagowo mniej niż 50 % przetworów mlecznych, wnioski o pozwolenie na wywóz przedstawiają:
a) w sekcji 15 opis produktu i jego 12-cyfrowy kod; w przypadku produktów dających się przyporządkować do dwóch lub więcej sąsiednich podpozycji, eksporter może zastosować 12-cyfrową nomenklaturę refundacji, w takim przypadku zostanie to zaznaczone w sekcji 15; preparaty wykorzystywane jako pasza dla zwierząt objęta rozporządzeniem (WE) nr 1517/95;
b) w sekcji 16 numer referencyjny "2309";
c) w sekcji 17 i 18 ilość mieszanek paszowych, które muszą zostać wywiezione;
d) w sekcji 20 zawartość produktów zbożowych, którą mają zawierać mieszanki paszowe, jeżeli jest ona znana, należy wprowadzić rozróżnienie między kukurydzą i innymi zbożami; oznacza to, że jeżeli stosuje się przepis lit. a) o wypełnieniu sekcji 15, należy wprowadzić nawias przedstawiający ilości kukurydzy i innych zbóż zawartych w paszy.
Informacje zamieszczone we wniosku są zawarte w pozwoleniu na wywóz.
Artykuł 5
Do celów art. 15 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 [10] oraz art. 16 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, sekcja 22 pozwolenia na wywóz zawiera jeden z następujących wpisów:
- Gravamen a la exportación no aplicable
- Eksportafgift ikke anvendelig
- Ausfuhrabgabe nicht anwendbar
- Μη εφαρμοζόμενος φόρος κατά την εξαγωγή
- Export tax not applicable
- Taxe à l’export non applicable
- Tassa all’esportazione non applicabile
- Uitvoerbelasting niet van toepassing
- Taxa de exportaçăo năo aplicável
- Vientimaksua ei sovelleta
- Exportavgift icke tillämplig.
Artykuł 6
1. Pozwolenia na przywóz produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3072/95 są ważne od daty ich wydania na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000 do końca terminów ważności ustanowionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
W przypadku gdy ustanowiony jest specjalny termin ważności pozwoleń na przywóz towarów pochodzących i przywożonych z niektórych państw trzecich, w sekcji 7 i 8 wniosków o wydanie pozwolenia oraz pozwoleń wymienione jest państwo lub państwa przywozu i pochodzenia.
Pozwolenia zobowiązują do przywozu z tego państwa lub z tych państw.
Artykuł 7
1. Pozwolenia na wywóz produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3072/95 zachowują ważność od daty ich wydania na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000 do końca terminów ważności ustanowionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
2.
Nie naruszając przepisów ust. 1, termin ważności pozwoleń na wywóz dotyczących produktów objętych kodami CN 170230, 170240, 170290 oraz 210690, w odniesieniu do których składane są wnioski do dnia 25 czerwca każdego roku gospodarczego, upływa dnia 30 czerwca.
W przypadku wniosków składanych w okresie od dnia 26 czerwca danego roku gospodarczego do dnia 30 września kolejnego roku gospodarczego, pozwolenia na wywóz dla wyżej wymienionych produktów są ważne przez trzydzieści dni, po dacie ich wydania, w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000.
Celne formalności wywozowe dla pozwoleń określonych w akapicie pierwszym muszą zostać zakończone do dnia 30 czerwca każdego roku gospodarczego w odniesieniu do wniosków złożonych do dnia 25 czerwca.
Dla takich wniosków złożonych w okresie między dniem 26 czerwca a dniem 30 września kolejnego roku gospodarczego, formalności celne wywozowe muszą być wykonane nie później niż w terminie 30 dni po dacie ich wydania.
Takie terminy ostateczne stosuje się również wobec formalności, określonych w art. 30 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [11], w odniesieniu do produktów objętych pozwoleniami, zgodnie z uzgodnieniami ustanowionymi rozporządzeniem Rady (EWG) nr 565/80 [12].
W sekcji 22 licencji zostaje wpisane:
- Limitación establecida en apartado 2 del artículo 7 del Reglamento (CE) no 1342/2003
- Begrænsning, jf. artikel 7, stk.
2, i forordning (EF) nr 1342/2003
- Kürzung der Gültigkeitsdauer nach Artikel 7 Absatz 2 der Verordnung (EG) Nr 1342/2003
- Περιορισμός που προβλέπεται στο άρθρο 7 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1342/2003
- Limitation provided for in Article 7(2) of Regulation (WE) No 1342/2003
- Limitation prévue à l’article 7, paragraphe 2, du règlement (CE) no 1342/2003
- Limitazione prevista all’articolo 7, paragrafo 2, del regolamento (CE) n. 1342/2003
- Beperking als bepaald in artikel 7, lid 2, van Verordening (EG) nr 1342/2003
- Limitaçăo estabelecida no n.o 2 do artigo 7.o do Regulamento (CE) n.o 1342/2003
- Asetuksen (EY) N:o 1342/2003 7 artiklan 2 kohdassa säädetty rajoitus
- Begränsning enligt artikel 7.2 i förordning (EG) nr 1342/2003.
3. Nie naruszając przepisów ust. 1, na wniosek podmiotu gospodarczego pozwolenia na wywóz produktów objętych kodami CN 11071019, 11071099 i 11072000 są ważne od daty ich wydania na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000 do:
a) dnia 30 września bieżącego roku kalendarzowego, jeżeli zostały wydane w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 kwietnia,
b) końca jedenastego miesiąca od daty wydania pozwolenia, jeżeli zostały wydane w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 października,
c) dnia 30 września następnego roku kalendarzowego, jeżeli zostały wydane w okresie od dnia 1 listopada do dnia 31 grudnia.
W powyższych przypadkach, nie naruszając przepisów art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000, prawa wynikające z pozwoleń określonych w niniejszym ustępie nie podlegają przeniesieniu.
4.
W przypadku gdy nie została ustalona refundacja lub podatek wywozowy, pozwolenia na wywóz produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 oraz art. 1 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 są ważne przez okres 60 dni od daty wydania.
Artykuł 8
1. Pozwolenia na wywóz produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a)–c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 oraz w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 oraz dla produktów objętych kodami CN 11022010, 11022090, 11031310, 11031390, 11032020, 11042905, 11042298, 11042310, 11081100, 11081200, 11081300, 11090000, 17023051, 17023091, 17023099, 17024090, 17029050, 17029079, 21069055, 23091011, 23091013, 23091031, 23091033, 23091051, 23091053, 23099031, 23099033, 23099041, 23099043, 23099051 oraz 23099053, wymienionych w rozporządzeniu (EWG) nr 1766/92 zostaną wydane w trzecim dniu roboczym po złożeniu wniosku, o ile w międzyczasie nie podjęto specjalnych środków.
Komisja może podjąć decyzję o nieuwzględnieniu wniosków.
Akapit pierwszy nie ma zastosowania do pozwoleń wydanych w związku z ogłoszeniami o przetargu lub do pozwoleń określonych w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, które są wydawane do celów operacji pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych [13]. Okres badania nie ma zastosowania do wydawania pozwoleń na wywóz w przypadku gdy wniosek dotyczący ilości 20 ton lub mniej zostaje złożony przez agencję humanitarną bez towarzyszącego wniosku o refundację.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, na wniosek podmiotów gospodarczych, pozwolenia na wywóz bez refundacji zostają wydane w dniu złożenia wniosków, z wyjątkiem przypadków gdy należność celną wywozową stosuje się wobec przedmiotowego produktu w dniu złożenia.
W przypadku gdy w momencie wywozu została ustalona należność celna wywozowa na produkty objęte pozwoleniami wydanymi w zastosowaniu akapitu pierwszego, taka należność ma zastosowanie.
Takie pozwolenia na wywóz są ważne przez 60 dni od daty ich wydania.
W sekcji 22 pozwolenia wprowadza się jeden z następujących wpisów:
- Limitación establecida en el apartado 2 del artículo 8 del Reglamento (CE) nO 1342/2003
- Begrænsning, jf. artikel 8, stk.
2, i forordning (EF) nr 1342/2003
- Kürzung der Gültigkeitsdauer nach Artikel 8 Absatz 2 der Verordnung (EG) Nr 1342/2003
- Περιορισμός που προβλέπεται στο άρθρο 8 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1342/2003
- Limitation provided for in Article 8(2) of Regulation (EC) No 1342/2003.
- Limitation prévue à l’article 8, paragraphe 2, du règlement (CE) no 1342/2003
- Limitazione prevista all’articolo 8, paragrafo 2, del regolamento (CE) n. 1342/2003
- Beperking als bepaald in artikel 8, lid 2, van Verordening (EG) nr 1342/2003
- Limitaçăo estabelecida no n.o 2 do artigo 8.o do Regulamento (CE) n.o 1342/2003
- Asetuksen (EY) N:o 1342/2003 8 artiklan 2 kohdassa säädetty rajoitus
- Begränsning enligt artikel 8.2 i förordning (EG) nr 1342/2003.
3.
W przypadku gdy następuje szczególne odniesienie do niniejszego ustępu przy ustalaniu refundacji wywozowej lub podatku wywozowego na produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. a)–c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 oraz w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 3072/95, do wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz musi być dołączona kopia zamówienia.
Zamówienie musi pochodzić od organu urzędowego w kraju przeznaczenia lub od przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w tym kraju, a także musi wskazywać ilość objętą pozwoleniem oraz okres dostawy niewykraczający poza okres ważności pozwolenia.
W stosunku do zamówień na mocy niniejszego artykułu nie można było wcześniej udzielać pozwoleń na wywóz.
Dane Państwo Członkowskie sprawdza, czy wnioski o udzielenie pozwolenia spełniają warunki niniejszego ustępu i powiadamia Komisję w dniu ich wniesienia o ilości objętej przyjętymi wnioskami.
Pozwolenia dotyczące tych wniosków są faktycznie wydawane dopiero trzeciego dnia roboczego od daty złożenia wniosku, pod warunkiem że Komisja nie podjęła uprzednio specjalnych środków.
Jeżeli wnioski o udzielenie pozwoleń na wywóz określone w akapicie pierwszym przekraczają ilości, jakie mogą być przeznaczone na wywóz oraz które zostały wskazane w rozporządzeniu ustalającym daną refundację lub podatek, Komisja może ustalić w terminie dwóch dni roboczych od złożenia wniosku jednolitą procentową obniżkę ilości towarów.
Wniosek o udzielenie pozwolenia może być wycofany w terminie dwóch dni roboczych od daty opublikowania procentowej obniżki.
Nie naruszając przepisów art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, prawa wynikające z pozwoleń na przywóz nie są zbywalne.
W przypadku niezrealizowania zamówienia przez przywożącego nabywcę, podmiot gospodarczy może dokonać wywozu do innego kraju przeznaczenia, ale stosując wyłącznie refundację wywozową lub podatek wywozowy obowiązujący w dniu, w którym został pierwotnie wniesiony wniosek o udzielenie pozwolenia na wywóz do "innych państw trzecich".
W przypadku gdy w dniu złożenia pierwotnego wniosku o udzielenie pozwolenia nie obowiązuje żadna refundacja wywozowa lub podatek wywozowy w odniesieniu do "innych państw trzecich", można przyjąć rozwiązanie ad hoc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
Artykuł 9
1.
Ustępy 2–6 stosuje się do wywozu do państw trzecich określonego w załączniku IV oraz w odniesieniu do produktów wymienionych w tym załączniku.
2.
Wywóz określony w ust. 1 podlega obowiązkowi przedłożenia właściwym władzom odnośnych państw trzecich poświadczonej kopii pozwolenia na wywóz, wydanego zgodnie z art. 8 ust. 2 oraz z niniejszym artykułem oraz właściwie potwierdzonej kopii deklaracji wywozowej dotyczącej każdego kontyngentu.
Towary nie mogą być wcześniej wywożone do innego państwa trzeciego.
3.
Deklaracja określona w ust. 2 obejmuje:
a) w rubryce 7 nazwę kraju przywozu lub odnośnych państw;
b) w rubryce 15 opis towarów zgodnie z Nomenklaturą Scaloną;
c) w rubryce 16 8-cyfrowy kod Nomenklatury Scalonej oraz ilość każdego produktu,, określonego w rubryce 15, w tonach;
d) w rubryce 17 i 18 całkowitą ilość produktów określonych w rubryce 16;
e) w rubryce 20 jeden z następujących wpisów:
- Exportación conforme al artículo 9 del Reglamento (CE) no 1342/2003
- Udførsel i overensstemmelse med artikel 9 i forordning (EF) nr 1342/2003
- Ausfuhr in Übereinstimmung mit Artikel 9 der Verordnung (EG) Nr 1342/2003
- Περιορισμός που προβλέπεται στο άρθρο 9 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1342/2003
- Export in accordance with Article 9 of Regulation (WE) No 1342/2003
- Export conformément à l’article 9 du règlement (CE) no 1342/2003
- Esportazione in conformitè all’articolo 9 del regolamento (CE) n. 1342/2003
- Uitvoer op grond van artikel 9 van Verordening (EG) nr 1342/2003
- Exportaçăo conforme o artigo 9.o do Regulamento (CE) n.o 1342/2003
- Asetuksen (EY) N:o 1342/2003 9 artiklan mukainen vienti
- Export i överensstämmelse med artikel 9 i förordning (EG) nr 1342/2003;
f) w rubryce 22 do wyrazów przewidzianych w art. 8 ust. 2 dodaje się jeden z następujących wpisów:
- Sin restitución por exportación
- Uden eksportrestitution
- Ohne Ausfuhrerstattung
- Χωρίς επιστροφή κατά την εξαγωγή
- No export refund
- Sans restitution à l’export
- Senza restituzione all’esportazione
- Zonder uitvoerrestitutie
- Sem restituiçăo à exportaçăo
- Ilman vientitukea
- Utan exportbidrag.
Pozwolenia są ważne wyłącznie w odniesieniu do produktów i ilości określonych w podany sposób.
4.
Pozwolenia wydane na mocy niniejszego artykułu nakładają obowiązek wywozu do jednego z miejsc przeznaczenia wskazanych w rubryce 7.
5.
Na wniosek zainteresowanej strony wydaje się uwierzytelniony odpis zatwierdzonego pozwolenia.
6.
W pierwszy poniedziałek każdego miesiąca właściwe organy Państw Członkowskich powinny powiadomić Komisję o ilościach, na jakie zostały wydane pozwolenia w podziale według kodu CN.
Artykuł 10
1. W przypadku gdy wywóz zostaje dokonany w wyniku przetargu otwartego w państwie trzecim przywozu, pozwolenia na wywóz pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum, żyta, jęczmienia, kukurydzy, ryżu, mąki pszennej i żytniej, kaszy i kaszki z pszenicy durum oraz produktów objętych kodami CN 23091011, 23091013, 23091031, 23091033, 23091051, 23091053, 23099031, 23099033, 23099041, 23099043, 23099051 oraz 23099053 o zawartości wagowej produktów mlecznych mniejszej niż 50 %, są ważne od daty ich wydania w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 do dnia, w którym muszą być wypełnione zobowiązania wynikające z udzielenia zamówienia.
2. Termin ważności pozwolenia nie może przekraczać czterech miesięcy następujących po miesiącu, w którym wydano pozwolenie, na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000.
3. Nie naruszając przepisów art. 49 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000, wniosek lub wnioski o udzielenie pozwolenia na wywóz nie mogą być składane wcześniej niż na cztery dni robocze przed terminem ostatecznym składania ofert, określonym w ogłoszeniu o przetargu.
4. Nie naruszając przepisów art. 49 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, maksymalny okres między ostatecznym terminem składania ofert a poinformowaniem organu wystawiającego przez ubiegającego się o pozwolenie o wyniku przetargu, tak jak przewidziano w art. 44 ust. 5 lit. a)–d) tego rozporządzenia, wynosi sześć dni roboczych.
Artykuł 11
1.
W szczególnych przypadkach termin ważności pozwoleń na wywóz pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum,, żyta, jęczmienia, kukurydzy, ryżu, maki pszennej, mąki żytniej, kaszy i kaszki z pszenicy durum oraz produktów objętych kodami CN 23091011, 23091013, 23091031, 23091033, 23091051, 23091053, 23099031, 23099033, 23099041, 23099043, 23099051 oraz 23099053, zawierających wagowo mniej niż 50 % przetworów mlecznych, nie może być dłuższy niż przewidziany w art. 7 ust. 1, w przypadku gdy strona zainteresowana jest w trakcie przyjmowania zamówienia gwarantującego dłuższy okres.
W tym celu zainteresowana strona przedstawia właściwemu organowi pisemne oświadczenie wydane przez urzędowy organ lub przedsiębiorstwo z siedzibą w kraju będącym odbiorcą wywożonego towaru.
Oświadczenie musi zawierać informacje o przewidywanej ilości i jakości danego towaru, terminie dostawy oraz warunkach cenowych.
Państwo Członkowskie niezwłocznie przekazuje kopię oświadczenia Komisji w celu informacyjnym.
2.
W przypadkach ustanowionych w ust. 1 zainteresowana strona składa do właściwego organu wniosek o udzielenie pozwolenia na wywóz, do którego dołączony jest wniosek o ustalenie z góry refundacji wywozowej lub podatku wywozowego stosowanego w dniu złożenia tego wniosku wobec danego miejsca przeznaczenia, wraz z informacjami szczegółowymi określającymi minimalne i maksymalne ilości towaru, które zamierza wywieźć, jak również minimalny i maksymalny okres potrzebny do dokonania przewidywanego wywozu.
Jednakże minimalna ilość nie może być mniejsza niż 75000 ton w przypadku pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum, żyta, jęczmienia, kukurydzy, mąki pszennej, mąki żytniej oraz produktów objętych kodami CN 23091011, 23091013, 23091031, 23091033, 23091051, 23091053, 23099031, 23099033, 23099041, 23099043, 23099051 oraz 23099053, zawierających wagowo mniej niż 50 % przetworów mlecznych, oraz 15000 ton w przypadku kaszy i kaszki z pszenicy durum i ryżu.
Nie naruszając przepisów art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, takim wnioskom nie towarzyszą zabezpieczenia.
W przypadku wywozu do Państwa AKP lub kilku państw w obrębie grup Państw AKP określonych w załączniku III, minimalna ilość przewidziana w akapicie pierwszym zostaje obniżona do:
a) 20000 ton w przypadku pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum, żyta, jęczmienia, kukurydzy, mąki pszennej, mąki żytniej oraz produktów objętych kodami CN 23091011, 23091013, 23091031, 23091033, 23091051, 23091053, 23099031, 23099033, 23099041, 23099043, 23099051 oraz 23099053 zawierających wagowo mniej niż 50 % przetworów mlecznych; oraz
b) 5000 ton w przypadku kaszy i kaszki z pszenicy durum oraz ryżu.
We wnioskach dotyczących kilku państw w obrębie grupy Państw AKP, powinny być wymienione nazwy wszystkich krajów przeznaczenia.
3.
Państwo Członkowskie, w którym właściwy organ otrzymujący wnioski, rozpatruje te wnioski w szczególności pod względem ilości i gospodarczych następstw planowanego wywozu, jak również konkretnych możliwości jego realizacji, a w przypadku gdy wnioski kwalifikują się do zatwierdzenia, informuje o tym Komisję, która podejmuje decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 lub w art. 22 rozporządzenia (EWG) nr 3072/95.
W przypadku przyjęcia wniosku Komisja ustala przede wszystkim termin, w którym zainteresowany powinien przedłożyć zamówienie właściwemu organowi.
Ten ostatni informuje ubiegającego się o pozwolenie o decyzji Komisji.
4.
W przypadku gdy termin ważności ustalony dla pozwolenia jest taki sam jak termin wnioskowany, wnioskodawca, w terminie ustanowionym w ust. 3, składa właściwemu organowi podpisany oryginał zamówienia, wraz z kopią.
Zamówienie określa przynajmniej objętą nim ilość, która musi mieścić się w granicach minimalnych i maksymalnych ilości wskazanych we wniosku o wydanie pozwolenia, miejsce przeznaczenia, okres, w którym należy przeprowadzić wywóz (który musi mieścić się w ramach wskazanego minimalnego i maksymalnego okresu), cenę ustaloną za czas trwania zamówienia i terminy płatności.
Pozwolenie jest wówczas wydawane po wpłaceniu zabezpieczenia przewidzianego w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 lub art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3072/95.
Państwo przeznaczenia (lub państwa wchodzące w skład tej samej grupy) wymienione są w sekcji 7 pozwolenia, które zobowiązuje eksportera do wywozu towaru do tego państwa lub państw.
Jednakże w granicach 10 % ilości towaru wskazanych w pozwoleniu może być dostarczona na mocy umowy do innego państwa, które wchodzi w skład grupy państw wymienionych w załączniku III.
W przypadku gdy wnioskodawca nie może zawrzeć takiej umowy, informuje o tym właściwy organ w wyznaczonym terminie do przedstawienia umowy; pozwolenie nie jest wydawane.
5.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, pozwolenie nie jest wydawane, jeżeli wnioskodawca nie przestrzega przepisów ust. 4.
6.
W przypadku gdy ustalony okres ważności różni się od wnioskowanego, lecz jest dłuższy niż ustanowiony w art. 7, stosuje się ust. 4 i 5 niniejszego artykułu.
Jednakże wnioskodawca może, w terminie wyznaczonym na dostarczenie umowy, wycofać swój wniosek o wydanie pozwolenia.
7.
W przypadku odmowy przedłużenia terminu ważności przewidzianego w art. 7, pozwolenie nie jest wydawane.
8.
Pozwolenia wydane na warunkach przewidzianych w niniejszym artykule nie podlegają przepisom art. 8 ust. 1.
Artykuł 12
Zabezpieczenia pozwoleń na produkty wymienione w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 oraz art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3072/95 wynoszą:
a) 1 EUR za tonę w przypadku pozwoleń na wywóz, do których nie stosuje się przepisów art. 10 ust. 4 tiret czwarte rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 lub w przypadku produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3072/95 i 5 ECU za tonę w przypadku pozwoleń na wywóz bez refundacji:
i) na produkt, na który w dniu złożenia wniosku nie ustalono refundacji lub należności celnej wywozowej;
ii) na produkt, na który nie ustalono refundacji lub należności celnej wywozowej z góry;
iii) wydanych na podstawie art. 8 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
b) w przypadku pozwoleń na przywóz, wobec których stosuje się art. 10 ust. 4 tiret czwarte rozporządzenia (EWG) nr 1766/92:
i) 15 EUR za tonę w odniesieniu do produktów objętych kodami CN 07099060, 07129019, 10011000, 10019091, 10019099, 10020000, 100300, 1004, 10051090, 10059000, 100700 oraz 1008;
ii) 5 EUR za tonę w odniesieniu do innych produktów;
c) 45 EUR za tonę w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3072/76 w przypadku pozwoleń na wywóz.
W przypadku wywozu do Państw AKP realizowanych na podstawie pozwolenia o specjalnym terminie ważności zgodnie z art. 11, zabezpieczenie to ustala się w wysokości 12 EUR za tonę;
d) 20 ECU za tonę w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/76 w przypadku pozwoleń na wywóz.
Jednakże w przypadku pozwoleń wydanych z refundacją zgodnie z art. 7 ust. 3 zabezpieczenie to wynosi 24 EUR za tonę.
W przypadku wywozu do Państw AKP realizowanych na podstawie pozwolenia o specjalnym terminie ważności zgodnie z art. 11, zabezpieczenie to wynosi 12 EUR za tonę.
Artykuł 13
W przypadku gdy termin ważności pozwolenia zostaje przedłużony na podstawie art. 41 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, stosowana jest kwota korygująca obowiązująca w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz w ciągu ostatniego miesiąca normalnej ważności pozwolenia.
Ponadto refundacja wywozowa jest korygowana zgodnie z przepisami art. 14.
Artykuł 14
1. Refundacje stosowane na podstawie art. 13 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) wspomnianego rozporządzenia, z wyjątkiem kukurydzy i ziarna sorgo, są korygowane w okresie od sierpnia do maja tego samego roku gospodarczego o kwotę równą miesięcznej podwyżce stosowanej w odniesieniu do ceny interwencyjnej wyznaczonej na dany rok gospodarczego.
W przypadku kukurydzy i ziarna sorgo refundacje te są korygowane w okresie od listopada jednego roku gospodarczego do sierpnia następnego roku gospodarczego o kwotę równą miesięcznej podwyżce stosowanej w odniesieniu do cen interwencyjnych ustalonych na dany rok gospodarczy.
Pierwszej korekty dokonuje się pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym został złożony wniosek.
Kolejne korekty dokonywane są co miesiąc.
W przypadku produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, z wyjątkiem kukurydzy i ziarna sorgo, refundacje korygowane zgodnie z akapitem pierwszym i obowiązujące w maju obowiązują również w czerwcu. W przypadku kukurydzy i ziarna sorgo, refundacje korygowane zgodnie z akapitem drugim i obowiązujące w sierpniu obowiązują również we wrześniu.
2.
Korekta określona w ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy kwota refundacji jest równa zero.
3.
W przypadku gdy termin ważności pozwoleń upływa po zakończeniu roku gospodarczego, a wywóz ma miejsce w kolejnym roku gospodarczym, refundacje do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 z wyłączeniem wszelkich podwyżek miesięcznych, określonych w ust. 1, z wyjątkiem kukurydzy i ziarna sorgo, zostają obniżone w związku z rozbiciem ceny na dwa lata gospodarcze.
Rozbicie ceny następuje w dniu 1 lipca i oznacza:
a) różnicę między cenami interwencyjnymi za ryż niełuskany bez jakichkolwiek miesięcznych podwyżek cen za poprzedni i nowy rok gospodarczy, oraz
b) kwotę równą miesięcznej podwyżce, pomnożonej przez liczbę miesięcy, które upłynęły od sierpnia do miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia włącznie.
W przypadku gdy rozbicie ceny jest większe niż dana refundacja, skorygowana refundacja zostaje obniżona do zera.
Refundacje obniżane w związku z rozbiciem ceny są zwiększane począwszy od miesiąca sierpnia nowego roku gospodarczego zgodnie z zasadami ustanowionymi w ust. 1 o kwotę miesięcznej podwyżki obowiązującej w nowym roku gospodarczym.
4.
W przypadku kukurydzy i ziarna sorgo, reguły dotyczące korekty, wymienione w pierwszym i drugim akapicie stosuje się mutatis mutandis z zastrzeżeniem następujących wyjątków:
a) za koniec roku gospodarczego uważa się dzień 30 września,
b) wspomniane wyżej rozbicie ceny pojawia się dnia 1 października zamiast dnia 1 lipca,
c) miesiąc sierpień zastępuje się miesiącem listopad;
d) miesięczne podwyżki są tymi, które stosuje się w danych latach gospodarczych.
Artykuł 15
1. W przypadku produktów, wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) i d) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i art. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3072/95 kwota będąca efektem każdej z korekt, wymienionych w art. 14 ust. 1 i 3 niniejszego rozporządzenia jest pomnożona przez współczynnik przetworzenia obowiązujący w odniesieniu do danego produktu.
2. Kwota refundacji stosowanej zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3072/95 dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) tego rozporządzenia, jest korygowania w miesiącach od października do lipca przez kwotę równą miesięcznej podwyżce ceny interwencyjnej za ryż niełuskany ustalonej na ten rok gospodarczy, oparty na etapie przetworzenia oraz odpowiednim współczynniku przetworzenia.
Pierwszej korekty należy dokonać pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po tym, w którym złożono wniosek o pozwolenie.
Kolejne korekty dokonywane są co miesiąc.
3.
Korekta przewidziana w ust. 2 nie ma zastosowania w przypadku gdy kwota refundacji jest równa zero.
4.
W przypadku gdy termin ważności pozwolenia upływa po zakończeniu roku gospodarczego oraz wywóz ma miejsce w kolejnym roku gospodarczym, refundacje wywozowe, z wyłączeniem podwyżek miesięcznych, określonych w ust. 2, zostają obniżone w związku z rozbiciem ceny interwencyjnej ryżu niełuskanego na dwa lata gospodarcze, w oparciu o stadium przetworzenia i obowiązujący współczynnik przetworzenia.
To rozbicie ceny ma miejsce w dniu 1 września i jest określane jako:
a) różnica między ceną interwencyjną za ryż niełuskany bez jakichkolwiek miesięcznych podwyżek cen za poprzedni i nowy rok gospodarczy,
b) kwota równa miesięcznej podwyżce pomnożona przez liczbę miesięcy, jakie upłynęły od października do miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, włącznie.
Wymienione dwa czynniki należy skorygować współczynnikiem przetworzenia, stosowanym w czasie wywozu produktu.
W przypadku gdy rozbicie ceny jest większe niż dana refundacja, skorygowana refundacja zostaje obniżona do zera.
Refundacje zostają zmniejszone o kwoty wynikające z powyższych lit. a) i b) na podstawie etapu mielenia i mogą zostać zwiększone od października nowego roku gospodarczego przez miesięczne podwyżki odnoszące się do nowego roku gospodarczego, zgodnie z przepisami określonymi w ust. 2.
Artykuł 16
1.
W odniesieniu do pozwoleń na wywóz Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję:
a) każdego dnia roboczego:
i) o wszystkich wnioskach o wydanie pozwolenia lub o braku takich wniosków;
ii) o wnioskach o wydanie pozwoleń, określonych w art. 49 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000, złożonych w dniu roboczym poprzedzającym dzień powiadomienia;
iii) o ilościach, na które wydano pozwolenia w wyniku wniosków o wydanie pozwolenia, określonych w art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000;
b) przed 15 dniem każdego miesiąca w odniesieniu do miesiąca poprzedniego:
i) o ilościach, na które wystawione zostały pozwolenia na pomoc żywnościową;
ii) o ilościach, objętych pozwoleniami wydanymi, lecz nie wykorzystanymi, oraz o refundacji lub podatku wywozowym według kodu;
iii) o ilościach, wobec których nie stosuje się art. 8 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, a na które pozwolenia zostały wydane;
c) raz na rok gospodarczy, najpóźniej do dnia 30 kwietnia, o dokładnych ilościach wykorzystanych na podstawie pozwoleń z uwzględnieniem tolerancji przewidzianych w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000.
Powiadomienia o wnioskach oraz ilościach, określone w pierwszym akapicie muszą wymieniać:
a) ilość odpowiadającą każdemu 12-cyfrowemu kodowi produktu nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych.
W przypadku wydania pozwolenia obejmującego więcej niż jeden kod 12-cyfrowy, podaje się tylko pierwszy kod.
b) ilość odpowiadającą każdemu kodowi rozbitą ze względu na miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy refundacja lub podatek wywozowy jest zróżnicowany w zależności od miejsca przeznaczenia.
2.
W związku z wydanymi pozwoleniami na przywóz, Państwa Członkowskie przekazują codziennie informację o ilościach objętych pozwoleniami według kodów produktów, a w odniesieniu do pszenicy zwykłej według klasy jakości i pochodzenia.
Pochodzenie wskazuje się również w pozwoleniach na przywóz ryżu.
Artykuł 17
Rozporządzenie (EWG) nr 1162/95 traci moc.
Stosuje się je wobec pozwoleń wydanych przed wejściem niniejszego rozporządzenia w życie.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są tak, jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VI.
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1343/2003
z dnia 23 lipca 2003 r.
zawieszające na dodatkowy okres sześciu miesięcy, w odniesieniu do cukru o kodach CN 1701 i 1702 przywożonego z Serbii i Czarnogóry, uzgodnienia przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2007/2000 wprowadzającym nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzające nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2820/98 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 607/2003 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 764/2003 [3] zawiesiło na okres trzech miesięcy uzgodnienia preferencyjne przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2007/2000 dotyczące cukru o kodach CN 1701 i 1702 przywożonego z Serbii i Czarnogóry.
(2) Na podstawie niniejszej decyzji dokonano ustaleń w Serbii i Czarnogórze, zgodnie z którymi system certyfikacji i kontroli preferencyjnego pochodzenia cukru o kodach CN 1701 i 1702 nie zezwolił właściwym organom kraju korzystającego na weryfikację statusu pochodzenia towarów i na prowadzenie współpracy administracyjnej wymaganej w związku z weryfikacją dowodów pochodzenia.
(3) Środek zawieszający został w rezultacie przyjęty przez zastosowanie przepisów ustanowionych w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2007/2000.
(4) Artykuł 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2007/2000 stanowi, że w chwili zakończenia okresu zawieszenia Komisja podejmie decyzję w sprawie zakończenia lub przedłużenia stosowania środka zawieszającego.
(5) Nie nastąpiła żadna istotna zmiana w sytuacji Serbii i Czarnogóry w odniesieniu do braków odkrytych w ich systemie certyfikacji i kontroli preferencyjnego pochodzenia cukru, pomimo wysiłków podejmowanych przez organy Serbii i Czarnogóry.
Ponadto w celu poprawy sytuacji potrzebny jest właściwy okres.
(6) Dlatego Komisja uważa, iż środek zawieszający powinien być przedłużony na dodatkowy okres sześciu miesięcy, w zakresie cukru o kodach CN 1701 lub 1702 uznanego za pochodzący w Serbii i Czarnogóry, z zastosowaniem art. 12 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2000.
(7) Komitet Kodeksu Celnego został odpowiednio poinformowany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uzgodnienia preferencyjne przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2007/2000 dotyczące cukru o kodach CN 1701 i 1702 przywożonego z Serbii i Czarnogóry zostają zawieszone na dodatkowy okres sześciu miesięcy.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1347/2003
z dnia 29 lipca 2003 r.
wszczynające dochodzenie dotyczące rzekomego omijania środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1796/1999 w sprawie przywozu stalowych lin i drutu pochodzących z Ukrainy przez przywóz stalowych lin i drutu wysyłanych z Mołdawii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Mołdawii, i poddające ten przywóz wymogowi rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("podstawowe rozporządzenie"), ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1972/2002 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 4 i 5,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK
(1) Na podstawie art. 13 ust. 3 podstawowego rozporządzenia Komisja otrzymała wniosek o wszczęcie dochodzenia dotyczącego rzekomego omijania środków antydumpingowych nałożonych na przywóz stalowych lin i drutu pochodzących z Ukrainy.
(2) Wniosek został złożony dnia 16 czerwca 2003 r. przez Komitet Łącznikowy Przemysłu Lin Stalowych Unii Europejskiej [European Union Wire Rope Industries (EWRIS)] w imieniu producentów, którzy reprezentują większą część produkcji Unii, tj. powyżej 50 %, wspólnotowej produkcji stalowych lin i drutu.
B. PRODUKT
(3) Produktem, którego dotyczy rzekome omijanie, są stalowe liny i drut pochodzące z Ukrainy (rozpatrywany produkt) zwykle zgłaszane w ramach kodów CN ex73121082, ex73121084, ex73121086, ex73121088 oraz ex73121099.
(4) Produktem objętym dochodzeniem są stalowe liny i drut wysyłane z Mołdawii (produkt objęty dochodzeniem), zwykle zgłaszany w ramach tych samych kodów, co rozpatrywany produkt.
(5) Kody CN podane są jedynie w celach informacyjnych.
C. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(6) Obowiązującymi obecnie środkami, które są rzekomo omijane, są środki antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1796/1999 [3].
D. PODSTAWY
(7) Wniosek zawiera na pierwszy rzut oka wystarczające dowody, że obowiązujące środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu stalowych lin i drutu pochodzących z Ukrainy są omijane poprzez dokonywanie przeładunku tych stalowych lin i drutu w Mołdawii.
(8) Przedstawione dowody są następujące:
Wniosek wskazuje, że po nałożeniu środków na rozpatrywany produkt zaszła istotna zmiana w strukturze handlu obejmującego wywóz z Ukrainy i Mołdawii do Wspólnoty, oraz że nie ma innego wystarczającego powodu lub uzasadnienia dla takiej zmiany, niż nałożenie cła.
Wydaje się, że ta zmiana w strukturze handlu wynika z dokonywanego w Mołdawii przeładunku stalowych lin i drutu pochodzących z Ukrainy.
(9) Ponadto, wniosek zawiera wystarczające dowody, że skutki naprawcze obowiązujących środków antydumpingowych na rozpatrywany produkt są osłabiane zarówno w zakresie jakości, jak ceny.
Wydaje się, że znacząca wielkość przywozu stalowych lin i drutu z Mołdawii zastąpiła rozpatrywany produkt.
Dodatkowo, istnieją wystarczające dowody na to, że to zwiększenie przywozu dokonywane jest po cenach znacznie niższych od ceny nieszkodliwej ustalonej podczas dochodzenia, które doprowadziło do ustanowienia obowiązujących środków.
(10) Wniosek zawiera wreszcie wystarczające dowody na to, że stalowe liny i drut są przywożone po cenach dumpingowych w stosunku do normalnej wartości wcześniej ustalonej dla rozpatrywanego produktu.
E. PROCEDURA
(11) W świetle powyższego Komisja stwierdziła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia na podstawie art. 13 podstawowego rozporządzenia oraz poddanie wymogowi rejestracji stalowych lin i drutu wysłanych z Mołdawii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Mołdawii, zgodnie z art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.
a) Kwestionariusze
(12) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla swego dochodzenia, Komisja prześle kwestionariusze eksporterom/producentom na Ukrainie oraz importerom we Wspólnocie znanym Komisji lub tym, którzy współpracowali podczas dochodzenia, które doprowadziło do ustanowienia obowiązujących środków oraz organom Ukrainy i Mołdawii.
Informacje, odpowiednio, mogą także być pozyskiwane od przemysłu wspólnotowego.
(13) W każdym przypadku wszystkie zainteresowane strony powinny skontaktować się z Komisją niezwłocznie, a najpóźniej w terminie określonym w art. 3 w celu ustalenia, czy są one wymienione we wniosku oraz, w razie potrzeby, zażądać kwestionariusza w terminie określonym w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, biorąc pod uwagę fakt, że termin określony w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia dotyczy wszystkich zainteresowanych stron.
(14) Organy Ukrainy i Mołdawii będą powiadomione o wszczęciu dochodzenia i otrzymają kopię wniosku.
b) Zbieranie informacji i prowadzenie przesłuchań
(15) Wszystkie zainteresowane strony zostają niniejszym zaproszone do przedstawienia swych stanowisk na piśmie i dostarczenia dowodów na ich poparcie.
Ponadto, Komisja może przesłuchać zainteresowane strony pod warunkiem że zwrócą się one z pisemnym wnioskiem wykazującym, że istnieją szczególne powody dla ich przesłuchania.
c) Zwolnienie z wymogu rejestracji przywozu lub ze środków
(16) Zgodnie z art. 13 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, przywóz produktu objętego dochodzeniem może być zwolniony z wymogu rejestracji lub ze środków, pod warunkiem że nie stanowi omijania.
(17) Rzekome omijanie ma miejsce poza Wspólnotą. art. 13 podstawowego rozporządzenia ma na celu przeciwdziałać praktykom omijania bez oddziaływania na podmioty gospodarcze, które mogą udowodnić, że nie biorą udziału w praktykach omijania, lecz nie zawiera on przepisu szczególnego przewidującego postępowanie wobec eksporterów, którzy mogliby dowieść, że nie biorą udziału w praktykach omijania. Dlatego wydaje się niezbędne umożliwienie tym eksporterom wnioskowania o zwolnienie z wymogu rejestracji przywozu wywożonych przez nich produktów lub o zwolnienie ze środków nałożonych na ten przywóz. Eksporterzy pragnący uzyskać zwolnienie powinni o to wnioskować i przedstawić odpowiedź na każdy wymagany kwestionariusz we właściwym terminie, w celu ustalenia, że nie omijają ceł antydumpingowych w rozumieniu art. 13 ust. 1 podstawowego rozporządzenia. Importerzy mogą nadal korzystać ze zwolnienia z wymogu rejestracji lub ze środków w takim stopniu, w jakim ich przywóz pochodzi od eksporterów, którym udzielono zwolnienia oraz zgodnie z art. 13 ust. 4.
F. REJESTRACJA
(18) Na podstawie art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien podlegać rejestracji w celu zapewnienia, aby, jeśli w wyniku dochodzenia zostanie stwierdzone omijanie, cło antydumpingowe mogło być pobierane we właściwej wysokości z mocą wsteczną od dnia rejestracji przywozu wysyłanego z Mołdawii.
G. TERMINY
(19) W interesie rozsądnego administrowania, należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze lub wszelkie inne informacje, które mają zostać uwzględnione podczas dochodzenia,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję.
(20) Zwraca się uwagę na fakt, że wykonanie większości praw proceduralnych wymienionych w podstawowym rozporządzeniu zależy od zgłoszenia się przez stronę w terminie wymienionym w art. 3 niniejszego rozporządzenia.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(21) Jeżeli zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie zapewnia niezbędnych informacji w terminach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia tymczasowe lub ostateczne, pozytywne bądź negatywne, mogą zostać dokonane zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia w oparciu o fakty dostępne. W przypadku gdy stwierdza się, że jedna z zainteresowanych stron dostarczyła fałszywych lub błędnych informacji, informacje te zostają pominięte i można wykorzystać fakty dostępne.
Zastosowanie przepisów art. 18 może doprowadzić do ustaleń mniej korzystnych dla danej strony niż w przypadku gdyby strona ta podjęła współpracę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym wszczyna się dochodzenie na podstawie art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, w celu ustalenia, czy przywóz do Wspólnoty stalowych lin i drutu wysyłanych z Mołdawii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Mołdawii, objętych kodami CN ex73121082, ex73121084, ex73121086, ex73121088 i ex73121099, stanowi omijanie środków nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1796/1999.
Artykuł 2
Na podstawie art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, organom celnym poleca się podjęcie właściwych kroków w celu rejestrowania przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Komisja, wydając rozporządzenie, może nakazać organom celnym zaprzestanie rejestrowania przywozu do Wspólnoty produktów wywożonych przez eksporterów, którzy wnioskowali o zwolnienie z wymogu rejestracji i co do których ustalono, że nie omijają ceł antydumpingowych.
Artykuł 3
1.
Wnioski o kwestionariusze z Komisji powinno się składać w terminie 15 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Zainteresowane strony, jeżeli ich oświadczenia mają być uwzględnione podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić na piśmie swoje stanowisko i odpowiedzi na kwestionariusz oraz wszelkie inne informacje w terminie 40 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, o ile nie określono inaczej.
3.
Zainteresowane strony mogą także, w tym samym czterdziestodniowym terminie, składać wnioski o przesłuchanie przez Komisję.
4.
Wszelkie informacje odnoszące się do sprawy, wszelkie wnioski o przesłuchanie lub o kwestionariusz, jak również wnioski o potwierdzenie świadectw o nieomijaniu, muszą być sporządzane na piśmie (nie w formie elektronicznej, o ile nie określono inaczej), oraz muszą zawierać nazwę, adres, adres poczty elektronicznej, numer telefonu i faksu, i/lub numer telefonu i powinny być wysłane na następujący adres:
Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
J-79, 5/16
B-1049 Bruksela
Fax: (32–2) 295 65 05
Telex COMEU B 21877
.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1350/2003
z dnia 30 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 97/95 w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004 dla produkcji skrobi ziemniaczanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1104/2003 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 962/2002 [4], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kwoty stosowane w roku gospodarczym 2001/2002 w odniesieniu do ceny minimalnej i płatności dla producenta, ustalone na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, oraz premia dla producentów skrobi ziemniaczanej, ustalona na mocy rozporządzenia (WE) nr 1868/94, pozostają bez zmian na lata gospodarcze 2002/2003 i 2003/2004.
(2) Załącznik II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 97/95 z dnia 17 stycznia 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1425/2002 [6], ustala cenę minimalną, premię wypłacaną producentom skrobi oraz płatność wypłacaną producentom za ziemniaki w oparciu o ich zawartość skrobi oraz odwodnionej masy 5050 g ziemniaków do roku gospodarczego 2002/2003. Dlatego ten załącznik powinien zostać zmieniony w celu stosowania go w roku gospodarczym 2003/2004 z wykorzystaniem tych samych kwot, które stosuje się w latach gospodarczych 2001/2002 i 2002/2003.
(3) W celu zapewnienia ciągłości lat gospodarczych, środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu muszą być stosowane od dnia 1 lipca 2003 r.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 97/95 musi zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 97/95 podpozycja "Część B: lata gospodarcze 2001/2002 i 2002/2003" otrzymuje brzmienie "Część B: lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003 i 2003/2004".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1351/2003
z dnia 30 lipca 2003 r.
ustanawiające procedury administracyjne dla pierwszej transzy kontyngentów ilościowych w 2004 r., na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 520/94 z dnia 7 marca 1994 r., ustanawiające wspólnotową procedurę zarządzania kontyngentami ilościowymi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3 i 4, art. 6 ust. 3 i art. 13, 23 i 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r., w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 427/2003 [4], wprowadziło roczne kontyngenty ilościowe na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, wymienione w załączniku I do tego rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia (WE) nr 520/94 stosuje się do tych kontyngentów.
(2) Komisja odpowiednio przyjęła rozporządzenie (WE) nr 738/94 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 983/96 [6], ustanawiające niektóre zasady w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 520/94. Przepisy te mają zastosowanie do zarządzania powyższymi kontyngentami z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
(3) Niektóre cechy charakterystyczne gospodarki Chin, sezonowy charakter niektórych produktów oraz czas potrzebny do transportu niektórych produktów objętych kontyngentem uwzględnia się przed rozpoczęciem roku kontyngentowego.
Dlatego też, konieczne jest zapewnienie, że przeszkody administracyjne nie utrudniają realizacji zaplanowanych przywozów.
Aby nie wpływać ujemnie na przepływy handlowe, przed rozpoczęciem roku kontyngentowego należy przyjąć stosowne ustalenia dotyczące rozdziału oraz zarządzania pierwszą transzą kontyngentów na 2004 r.
(4) Po zbadaniu różnych metod zarządzania przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 520/94, należy przyjąć metodę opartą na tradycyjnych przepływach handlowych.
Na podstawie tej metody, kontyngenty dzieli się na dwie części, z których jedną zastrzega się dla tradycyjnych importerów, a drugą dla innych wnioskodawców.
(5) Dowiedziono, że jest to najlepszy sposób zapewnienia ciągłości działalności zainteresowanych importerów wspólnotowych oraz uniknięcia wszelkich zakłóceń w przepływach handlowych.
(6) Okresu odniesienia wykorzystywanego do rozdziału części kontyngentu zastrzeżonego dla tradycyjnych importerów, przewidzianego w poprzednim rozporządzeniu w sprawie zarządzania tymi kontyngentami, nie można uaktualnić.
Lata 2000 i 2001 charakteryzowały się pewnymi zakłóceniami, w szczególności ponad dwukrotnie większą liczbą wniosków pochodzących z jednego Państwa Członkowskiego, co spowodowało znaczne ograniczenie rozdziałów poszczególnych kontyngentów dla wszystkich importerów ze wszystkich Państw Członkowskich innych, niż importerzy tradycyjni.
W 2002 r., zaobserwowano znaczne zwiększenie liczby wniosków ze spółek Zjednoczonego Królestwa innych, niż importerzy tradycyjni, względem innych Państw Członkowskich, sugerujących podjęcie wysiłków na rzecz zwalczania obchodzenia sprawdzania osób powiązanych.
Poza tym, trwają badania dotyczące liczby posiadaczy zezwoleń w latach 2002 i 2003, którzy mogli dopuścić się naruszenia obowiązku sprawdzania osób powiązanych.
W związku z tym, 1998 r. lub 1999 r. są ostatnimi latami, w których występowała normalna tendencja przepływów handlowych w zakresie przedmiotowych produktów.
Dlatego też, importerzy tradycyjni muszą udowodnić, iż przywozili produkty pochodzące z Chin oraz objęte przedmiotowymi kontyngentami w latach 1998 lub 1999.
(7) W przeszłości wykazano, iż metoda przewidziana w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 520/94, które opiera się na kolejności wpływania wniosków, może nie być właściwym sposobem rozdziału tej części kontyngentu, którą zastrzeżono dla importerów innych, niż importerzy tradycyjni. W związku z tym, zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 520/94, za właściwe uznaje się rozdzielenie części wymaganych ilości w oparciu o jednoczesne sprawdzenie faktycznie złożonych wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz, zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 520/94.
(8) Komisja uznaje za niezbędne, aby podmioty gospodarcze wnioskujące w charakterze importerów innych, niż importerzy tradycyjni oraz objęte definicją osób powiązanych w rozumieniu art. 143 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 881/2003 [8], były uprawnione do składania tylko jednego wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz dla każdej części kontyngentu zastrzeżonej dla importerów innych, niż importerzy tradycyjni. Aby wykluczyć wnioski spekulacyjne, ilość, o którą może się ubiegać każdy importer inny, niż importer tradycyjny, należy ograniczyć do ustalonej wielkości.
(9) Właściwe jest ustalenie części kontyngentu zastrzeżonej dla importerów tradycyjnych na poziomie 75 %, a części zastrzeżonej dla importerów innych, niż importerzy tradycyjni, na 25 %.
(10) Właściwe wydaje się również przeniesienie ilości nie podjętych przez importerów innych, niż importerzy tradycyjni na importerów tradycyjnych w celu zapewnienia, że ilości te można nadal rozdzielić w roku, w którym zostały przyznane.
(11) Do celów rozdzielenia kontyngentu, należy ustalić termin składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz przez importerów tradycyjnych oraz innych, niż importerzy tradycyjni.
(12) Państwa Członkowskie muszą powiadomić Komisję o otrzymanych wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 520/94.
Informacje dotyczące poprzednich przywozów realizowanych przez importerów tradycyjnych wyraża się w tych samych jednostkach, co przedmiotowy kontyngent.
(13) Biorąc pod uwagę fakt rozszerzenia Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r., właściwe jest rozdzielenie kontyngentu na 2004 r., w dwóch transzach, pierwsza od stycznia do kwietnia 2004 r., dla importerów pochodzących z aktualnych Państw Członkowskich, natomiast druga od maja do grudnia 2004 r., dla importerów ze wszystkich krajów, które staną się Państwami Członkowskimi począwszy od maja 2004 r.
(14) Środki te są zgodne z opinią Komitetu ds. Zarządzania Kontyngentami, powołanego na mocy art. 22 rozporządzenia (WE) nr 520/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy szczególne zarządzania kontyngentami ilościowymi na 2004 r., określonymi w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 427/2003, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 519/94.
Biorąc pod uwagę rozszerzenie Unii Europejskiej w maju 2004 r., kontyngenty na rok 2004 są rozdzielane w dwóch transzach.
Niniejsze rozporządzenie stanowi o rozdzieleniu kontyngentów od stycznia do kwietnia 2004 r.
Rozporządzenie (WE) nr 738/94 ustanawiające niektóre zasady w celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 520/94 stosuje się szczególnych zastrzeżeniem szczególnych przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1. Kontyngenty ilościowe określone w art. 1 są rozdzielane z wykorzystaniem metody opartej na tradycyjnych przepływach handlowych, określonej w art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 520/94.
2.
Części każdego z kontyngentów ilościowych zastrzeżonych dla importerów tradycyjnych oraz innych, niż importerzy tradycyjni są wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
3. a) Część zastrzeżona dla importerów innych, niż importerzy tradycyjni dzieli się z wykorzystaniem metody opartej na proporcjonalnym rozdzieleniu wymaganych ilości.
Ilość wnioskowana przez każdego z wnioskodawców nie może przekroczyć tej podanej w załączniku II.
b) Podmioty gospodarcze uznawane za osoby powiązane według definicji art. 143 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 mogą złożyć tylko jeden wniosek o wydanie pozwolenia na część kontyngentu zastrzeżoną dla importerów innych, niż importerzy tradycyjni, odnoszący się do towarów opisanych we wniosku. Poza oświadczeniem wymaganym na podstawie art. 3 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 738/94, zmienionego art. 1 rozporządzenia (WE) nr 983/96, wniosek o wydanie pozwolenia w przypadku kontyngentu dla importerów innych, niż importerzy tradycyjni, stwierdza, że wnioskodawca nie jest powiązany z żadnym innym podmiotem gospodarczym wnioskującym o część przedmiotowego kontyngentu zastrzeżoną dla importerów innych, niż importerzy tradycyjni.
c) Części kontyngentów zastrzeżone dla importerów innych, niż importerzy tradycyjni, a nierozdzielone, dodaje się do ilości zastrzeżonych dla importerów tradycyjnych.
Artykuł 3
Wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz wnoszone są do właściwych władz wymienionych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia od dnia następującego po dniu opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do godz. 15.00 czasu brukselskiego, dnia 19 września 2003 r.
Artykuł 4
1.
Do celów rozdzielenia części każdego kontyngentu zastrzeżonego dla importerów tradycyjnych, termin importerzy "tradycyjni" oznacza podmioty gospodarcze, które mogą wykazać, że dokonały przywozu towarów w roku kalendarzowym 1998 lub 1999.
2.
Dokumenty uzupełniające określone w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 520/94 dotyczą dopuszczenia do swobodnego obrotu w roku kalendarzowym 1998 lub 1999, jak wskazał importer, produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, które objęto kontyngentem, do którego odnosi się sporządzony wniosek.
3.
Zamiast dokumentów określonych w art. 7 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 520/94, wnioskodawcy mogą dołączyć do wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz dokumenty sporządzone i poświadczone przez właściwe władze krajowe w oparciu o dostępną informację celną takie, jak dowody przywozu przedmiotowego produktu, wykonanego przez nich w roku kalendarzowym 1998 lub 1999 lub, jeśli jest to właściwe, przez podmiot gospodarczy, którego działalność przejęli.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, nie później niż do dnia 15 października 2003 r., godz. 10.00 czasu brukselskiego, o zagregowanej ilości, do której odnoszą się wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz, a w przypadku wniosków od importerów tradycyjnych, o wielkości poprzednich przywozów wykonanych przez importerów tradycyjnych w okresie odniesienia, określonym w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Komisja przyjmuje kryteria ilościowe stosowane przez właściwe władze krajowe do celów rozpatrzenia wniosków importerów nie później, niż do dnia 15 listopada 2003 r.
Artykuł 7
Pozwolenia na przywóz ważne są jeden rok, począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 1352/2003
z dnia 23 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1209/2000 ustalające procedury przekazywania określone w art. 41 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 41-44,
uwzględniając rozporządzenie Rady (Euratom) nr 2587/1999 z dnia 2 grudnia 1999 r. określające projekty inwestycyjne, przekazywane Komisji zgodnie z art. 41 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu poprawy przejrzystości i pewności prawnej niezbędne jest wzmocnienie istniejących reguł i sformalizowanie praktyk stosowanych przez Komisję w celu prowadzenia dyskusji oraz badania projektów inwestycyjnych, które odnoszą się do celów Traktatu Euratom.
(2) Powiadamianie Komisji o projektach inwestycyjnych związanych z nowymi instalacjami, a także wymianą lub przekształceniem, które spełniają kryteria ustanowione przez Radę w rozporządzeniu (Euratom) nr 2587/1999 powinno zostać dokonane za pomocą formularza, który może zostać wysłany w wersji papierowej lub elektronicznej.
W interesie pewności prawnej niezbędne jest potwierdzenie osobom lub przedsiębiorstwom, które przedłożyły powiadomienie, faktu otrzymania ich przez Komisję.
(3) Okres, w którym Komisja jest zobowiązana zbadać, przedyskutować oraz przyjąć stanowisko zgodnie z art. 43 Traktatu Euratom, powinien zostać ustalony na okres dwóch miesięcy od otrzymania pełnego powiadomienia.
Uwagi dokonane przez strony trzecie powinny zostać przekazane przez Komisję danym osobom lub przedsiębiorstwom w celu ewentualnej reakcji.
W interesie pewności prawnej badanie oraz dyskusja powinny zostać zakończone sformułowaniem zalecenia, jak przewidziano na mocy art. 124 Traktatu Euratom.
(4) We wszystkich przypadkach gdy w wyniku wstępnego badania Komisja stwierdza, że istnieją wątpliwości w odniesieniu do celów Traktatu Euratom w świetle rozporządzenia (Euratom) nr 2587/1999, powinna zostać uruchomiona procedura szczegółowego badania i dyskusji w celu umożliwienia Komisji zgromadzenia wszystkich informacji, jakich potrzebuje w celu dostosowania do jej zadań na mocy Traktatu Euratom oraz umożliwienia danym osobom i przedsiębiorstwom przedstawienia ich uwag.
(5) Po rozważeniu uwag przedstawionych przez dane osoby i przedsiębiorstwa Komisja powinna zakończyć badanie poprzez przyjęcie zalecenia niezwłocznie po wyjaśnieniu wątpliwości.
(6) W interesie osiągnięcia skoordynowanego rozwoju inwestycji w dziedzinie jądrowej właściwe jest skuteczne monitorowanie środków ostatecznie podjętych przez dane osoby lub przedsiębiorstwa zgodnie z zaleceniem przyjętym przez Komisję.
(7) W celu zapewnienia prawidłowego i skutecznego stosowania przepisów Traktatu Euratom Komisja powinna mieć możliwość odwołania jej zalecenia, jeżeli zostało ono oparte na nieprawidłowej informacji.
(8) Właściwe jest powiadomienie opinii publicznej o projektach inwestycyjnych, o ile w tym samym czasie przestrzegana jest zasada ustanowiona w art. 44 Traktatu Euratom dotycząca konieczności uzyskania zgody danych Państw Członkowskich, osób i przedsiębiorstw.
W interesie przejrzystości oraz pewności prawnej właściwe jest opublikowanie wszystkich projektów inwestycyjnych oraz przyjętych zaleceń.
Komisja powinna również opublikować roczne sprawozdanie rejestrujące wykonywanie sformułowanych zaleceń, jak również szczególnych środków podjętych przez dane osoby i przedsiębiorstwa w odpowiedzi na stanowisko Komisji.
(9) Jeżeli inwestycje nie są niezbędne do celów Traktatu Euratom lub wykraczają poza jego cele, lub jeżeli ich publiczne finansowanie zakłóca lub zagraża zakłóceniem konkurencyjności na rynku wewnętrznym, niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla stosowania Traktatu WE.
(10) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1209/2000 [2] należy wprowadzić odpowiednie zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1209/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 1209/2000 z dnia 8 czerwca 2000 r. określające procedury badania powiadomień określone w art. 41 Traktatu Euratom"
;
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
O projektach inwestycyjnych dotyczących nowych instalacji, a także zastępowania lub przekształcania, które spełniają kryteria co do rodzaju i wielkości ustanowione rozporządzeniem (Euratom) nr 2587/1999, powiadamia się Komisję za pomocą formularza, którego wzór znajduje się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Formularz może zostać przedłożony w formie papierowej lub elektronicznej.
2.
Komisja niezwłocznie powiadamia dane osoby lub przedsiębiorstwa o otrzymaniu powiadomienia.".
3) dodaje się art. 3a-3f w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
Komisja bada powiadomienie niezwłocznie po jego otrzymaniu.
Komisja wyraża swoje stanowisko w zaleceniu.
2.
W przypadku gdy Komisja po dokonaniu badania stwierdza, iż projekt inwestycyjny, o którym została powiadomiona, nie wzbudza żadnych wątpliwości dotyczących celów oraz zgodności z Traktatem Euratom, Komisja odnotowuje powyższe stwierdzenie oraz wyraża swoje stanowisko w formie zalecenia, o którym powiadamia się dane osoby, przedsiębiorstwa i Państwa Członkowskie.
3.
W przypadku gdy Komisja po dokonaniu badania stwierdza, iż projekt inwestycyjny, o którym została powiadomiona, wzbudza wątpliwości dotyczące celów oraz zgodności z Traktatem Euratom, uruchamia ona szczegółową procedurę badawczą w celu dalszej szczegółowej dyskusji wszystkich aspektów projektu inwestycyjnego, które odnoszą się do celów tego Traktatu.
4.
Sformułowanie zalecenia zgodnie z ust. 2 oraz uruchomienie szczegółowej procedury badawczej, określonej w ust. 3, zostają dokonane w ciągu dwóch miesięcy.
Okres ten rozpoczyna się w dniu następującym po otrzymaniu pełnego powiadomienia zgodnego z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (Euratom) nr 2587/1999.
Powiadomienie jest uważane za pełne, jeżeli w terminie dwóch miesięcy od jego otrzymania lub otrzymania wszelkich dodatkowych wymaganych informacji Komisja nie zażąda żadnych dalszych informacji.
5.
W przypadku gdy Komisja nie wydała zalecenia zgodnie z ust. 2 ani nie podjęła działania w okresie ustanowionym w ust. 4, projekt inwestycyjny uważa się za zgodny z celami oraz przepisami Traktatu Euratom.
Artykuł 3b
1.
W przypadku gdy Komisja uważa, iż informacja dostarczona przez daną osobę lub przedsiębiorstwo w odniesieniu do projektu inwestycyjnego, o którym została powiadomiona, jest niekompletna, żąda wszelkich niezbędnych informacji.
W przypadku gdy dana osoba lub przedsiębiorstwo odpowiada na takie żądanie, Komisja powiadomi tę osobę lub przedsiębiorstwo o otrzymaniu odpowiedzi.
2.
W przypadku gdy dana osoba lub przedsiębiorstwo nie dostarcza żądanych informacji w ciągu wymaganego okresu przewidzianego przez Komisję lub dostarcza niekompletne informacje, Komisja wysyła przypomnienie, określając właściwy dodatkowy okres, w którym dostarcza się informację.
Artykuł 3c
1.
Jeżeli uruchamia się szczegółową procedurę badawczą, Komisja podsumowuje istotne kwestie faktyczne i prawne oraz zawiera wstępną ocenę projektu inwestycyjnego w odniesieniu do przepisów i celów Traktatu Euratom oraz rozporządzenia (Euratom) nr 2587/1999.
Komisja wzywa dane osoby lub przedsiębiorstwa w celu przedstawienia uwag oraz przeprowadzenia dalszej dyskusji z Komisją w ramach wyznaczonego okresu, który zwykle nie przekracza dwóch miesięcy.
2.
Danym osobom lub przedsiębiorstwom zaleca się wstrzymanie wprowadzania projektów inwestycyjnych w życie przed wydaniem zalecenia przez Komisję w sprawie tego projektu lub uznania jego zgodności z celami i przepisami Traktatu Euratom, jak przewidziano w art. 3a ust. 5.
Artykuł 3d
1.
W przypadku gdy Komisja stwierdza w następstwie dyskusji i/lub modyfikacji dokonanych przez daną osobę lub przedsiębiorstwo, iż projekt inwestycyjny jest zgodny z celami i przepisami Traktatu Euratom, odnotowuje ona swoje stanowisko w formie zalecenia, o którym powiadamia dane osoby, przedsiębiorstwa oraz Państwa Członkowskie.
2.
W przypadku gdy Komisja stwierdza w następstwie dyskusji i/lub modyfikacji dokonanych przez daną osobę lub przedsiębiorstwo, iż projekt inwestycyjny, o którym została powiadomiona, nie jest zgodny z celami i przepisami Traktatu Euratom, wyraża ona swoje stanowisko w formie zalecenia, o którym powiadamia dane osoby, przedsiębiorstwa oraz Państwa Członkowskie.
3.
Stanowiska przyjmowane zgodnie z ust. 1 i 2 podejmowane są niezwłocznie po usunięciu wątpliwości określonych w art. 3a ust. 3.
Komisja zależnie od możliwości doprowadza do przyjęcia zalecenia w ciągu okresu sześciu miesięcy od uruchomienia szczegółowej procedury badawczej.
4.
Po upływie okresu określonego w ust. 3 oraz jeżeli dana osoba lub przedsiębiorstwo tego zażąda, Komisja w terminie dwóch miesięcy wydaje swoje zalecenie na podstawie informacji jej dostępnych.
Artykuł 3e
Po wydaniu swojego zalecenia dotyczącego danego projektu inwestycyjnego Komisja monitoruje i, gdzie właściwe, dyskutuje z danymi osobami oraz przedsiębiorstwami szczególne środki podjęte lub mające zostać podjęte zgodnie z zaleceniem Komisji.
Artykuł 3f
Komisja może odwołać zalecenie na podstawie art. 3a i 3d, w przypadku gdy informacja, która stanowiła decydujący czynnik dla danego zalecenia, była nieprawidłowa, po udzieleniu danym osobom lub przedsiębiorstwom możliwości przedstawienia swoich uwag.
Przed odwołaniem swojego zalecenia i sformułowaniem nowego zalecenia Komisja uruchamia szczegółową procedurę badawczą na podstawie art. 3a ust. 3.";
4) dodaje się art. 4a i 4b w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Komisja przekazuje osobom lub przedsiębiorstwom, które powiadomiły o projekcie inwestycyjnym, ewentualne uwagi lub stanowiska stron trzecich związane z projektem, które będą miały wpływ na zalecenie Komisji.
Artykuł 4b
1.
Komisja, za zgodą danych Państw Członkowskich, osób i przedsiębiorstw, publikuje wszelkie projekty inwestycyjne, o których została powiadomiona, oraz zalecenia wydane na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.
Komisja publikuje roczne sprawozdanie rejestrujące wykonywanie sformułowanych zaleceń, jak również szczególnych środków podjętych przez dane osoby i przedsiębiorstwa w odpowiedzi na stanowisko Komisji.
Niniejsze sprawozdanie przestrzega, w miarę potrzeby, zasady dotyczące tajemnicy zawodowej, jeżeli ostatecznie nie udzielono zgody określonej w art. 44 Traktatu Euratom."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1358/2003
z dnia 31 lipca 2003 r.
wykonujące rozporządzenie (WE) nr 437/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu lotniczego pasażerów, frachtu i poczty oraz zmieniające jego załączniki I i II
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 437/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu lotniczego pasażerów, frachtu i poczty [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 437/2003 Komisja powinna dokonać uzgodnień dotyczących wykonania tego rozporządzenia.
(2) Niezbędne jest ustanowienie wykazu portów lotniczych Wspólnoty, poza tymi prowadzącymi jedynie okazjonalny ruch handlowy, oraz odstępstw, które mają być zapewnione.
(3) Konieczne jest określenie formatu, w którym dane mają być przekazywane z wystarczającymi szczegółami w celu zapewnienia, że takie dane mogą być przetwarzane szybko i w oszczędny sposób.
(4) Należy opracować ustalenia dotyczące upowszechniania wyników statystycznych.
(5) Zgodnie z art. 10 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 437/2003 Komisja powinna również przyjąć specyfikacje zawarte w jego załącznikach.
(6) Struktura zapisu do przesyłania danych oraz kody i definicje wymienione w załącznikach I i II do rozporządzenia (WE) nr 437/2003 muszą być przyjęte.
(7) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 437/2003 należy zmienić odpowiednio.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego (SOC) powołanego decyzją 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów art. 3 ust. 2, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 437/2003 wykaz portów lotniczych Wspólnoty, poza tymi prowadzącymi jedynie okazjonalny ruch handlowy, ma charakter tylko okazjonalny, a odstępstwa są takie, jak określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Do celów art. 7 rozporządzenia (WE) nr 437/2003 wyniki są przesyłane zgodnie z opisem plików danych i przy użyciu nośnika określonego w załączniku II do tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Do celów art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 437/2003 Komisja rozpowszechnia wszystkie dane, których Państwa Członkowskie nie zadeklarowały jako poufne, korzystając z dowolnego nośnika i dowolnej struktury danych.
Artykuł 4
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 437/2003 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1361/2003
z dnia 31 lipca 2003 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 977/2003 otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz młodych byków opasowych (od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 977/2003 [3] zawiera błąd kancelaryjny, który wymaga sprostowania.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 9 rozporządzenia (WE) nr 977/2003 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6. Do celów niniejszego artykułu stosuje się art. 4–8. Jednakże termin stosowania wymieniony w art. 4 ust. 2 to dzień 27 lutego 2004 r., a data powiadomienia wymieniona w art. 4 ust. 5 to dzień 5 marca 2004 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1382/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lipca 2003 r.
w sprawie przyznawania wspólnotowej pomocy finansowej w celu poprawy efektów działania systemu transportu towarowego w dziedzinie środowiska (Program Marco Polo)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1 i art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska na posiedzeniu w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r. ogłosiła, że sednem strategii trwałego rozwoju jest przywrócenie równowagi między różnymi formami środków transportu.
(2) Jeżeli nie zostaną podjęte żadne zdecydowane działania, do 2010 r. całkowity drogowy transport towarowy w Europie wzrośnie o około 50 %.
W rezultacie międzynarodowy transport towarowy może zwiększać się rocznie o około 12 mld tonokilometrów.
(3) W swojej Białej Księdze, "Europejska polityka transportowa na 2010 r.: czas na decyzję", Komisja zaproponowała podjęcie środków, w wyniku których do 2010 r. udział w rynku poszczególnych form transportu powinien powrócić do poziomu z 1998 r.
Przygotuje to grunt umożliwiający przywrócenie równowagi między tymi środkami począwszy od 2010 r.
(4) Konieczne jest ustanowienie programu, zwanego dalej "Programem Marco Polo" lub "Programem" w celu ograniczenia natężenia ruchu drogowego, poprawy efektów działania systemu transportu towarowego w dziedzinie środowiska na terytorium Wspólnoty i zwiększenia intermodalności transportu, przyczyniając się w ten sposób do stworzenia wydajnego i trwałego systemu transportowego.
Aby osiągnąć ten cel, Program powinien wspierać działania w transporcie towarowym, logistyce i innych powiązanych rynkach.
Działania te powinny przyczynić się do utrzymania podziału transportu towarowego między jego różne formy na poziomie z 1998 r., wspomagając zamianę międzynarodowego drogowego ruchu towarowego, wraz z jego spodziewanym globalnym wzrostem, na transport morski na małe odległości, transport koleją i śródlądową drogą wodną lub kombinowane formy transportu, w którym przewóz drogowy jest ograniczony do minimum.
(5) Program Marco Polo będzie się charakteryzował trzema rodzajami działań: po pierwsze — działania związane z zamianą na inne formy transportu, które powinny się koncentrować na zamianie, w jak największym zakresie w obecnych warunkach rynkowych, transportu drogowego ładunków na transport morski na małe odległości, transport koleją i śródlądową drogą wodną; po drugie, działania katalityczne, które powinny zmieniać sposób funkcjonowania niedrogowego transportu towarowego we Wspólnocie; i po trzecie, wspólne działania dokształcające, które powinny poszerzać wiedzę o sektorze przewozowo-logistycznym, sprzyjać wykorzystaniu zaawansowanych metod i procedur współpracy na rynku towarowym.
(6) Działania muszą obejmować terytorium co najmniej dwóch krajów.
Jeżeli te dwa kraje są Państwami Członkowskimi lub innymi krajami uczestniczącymi w Programie Marco Polo na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, koszty poniesione przez przedsiębiorstwa w nich uczestniczące w granicach ustanowionych w rozporządzeniu są zwracane w ramach Programu.
(7) W celu odzwierciedlenia europejskiego wymiaru działań, należy zachęcać do współpracy między przedsiębiorstwami z różnych krajów, w formie konsorcjum podejmującego działanie.
(8) Wnioskodawcom należy umożliwić przedłożenie nowych, lub gdzie stosowne, istniejących projektów, które najlepiej odpowiadają bieżącym potrzebom rynku.
Nie należy odrzucać odpowiednich projektów z powodu zbyt surowego określenia kryteriów dopuszczenia działań.
W szczególności, elastyczność, jaką ma Komisja w wyborze projektów, wspomagana przez Komitet powołany na podstawie art. 12 ust. 1, powinna umożliwić zakwalifikowanie do wspólnotowej pomocy finansowej tych projektów, które są efektywne, ale które nie osiągają minimalnego progu dofinansowania.
(9) Mogą wystąpić przypadki, w których korzyści wynikające z rozwijania funkcjonującej usługi mogą co najmniej równe z tymi, jakie można osiągnąć tworząc nową usługę wymagającą znacznych nakładów, z punktu widzenia dodatkowych możliwości zastępowania środków transportu, jakości i żywotności oraz korzyści dla środowiska.
(10) Aby udzielanie pomocy na działania związane z zamianą na inne formy transportu było przejrzyste, obiektywne i wyraźnie określone, należy je oprzeć na kalkulacji oszczędności kosztów, jaką spowoduje wykorzystanie transportu morskiego na małe odległości, kolei oraz śródlądowych dróg wodnych lub kombinowanych form transportu, zamiast i w miejsce wykorzystania samego transportu drogowego.
Z tej przyczyny, Komisja ustaliła wskaźnik pomocy finansowej, według którego 1 EUR przypada na każde 500 tonokilometrów ładunków przewożonych w ramach transportu drogowego zamienionego na inną formę transportu.
(11) Uznając, z jednej strony, znaczenie internalizacji zewnętrznych kosztów, szczególnie dotyczących ochrony środowiska, potwierdzone zarówno w Białej Księdze "Europejska polityka transportowa na 2010 r.: czas na decyzję", jak i w konkluzjach Rady Europejskiej z posiedzenia w Göteborgu, a z drugiej strony, szybkość z jaką zmienia się rynek transportu, należy umożliwić uwzględnienie prac prowadzonych w przyszłości nad opracowywaniem metod odpowiednio internalizacji zewnętrznych kosztów, regularnej oceny ich zróżnicowania i proponowania koniecznych zmian we wskaźniku pomocy finansowej.
(12) Wyniki działań katalitycznych i wspólnych działań dokształcających Programu powinny zostać odpowiednio rozpowszechnione w celu zapewnienia możliwości powielania, nadania rozgłosu i zagwarantowania przejrzystości.
(13) Podczas procedury selekcyjnej i w okresie funkcjonowania projektu, konieczne jest zapewnienie, że wybrany projekt rzeczywiście przyczynia się do realizacji wspólnej polityki transportowej i nie zakłóca konkurencji w stopniu możliwym do zaakceptowania.
Komisja powinna zatem oceniać wykonanie niniejszego rozporządzenia.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. powinna przedstawić sprawozdanie z oceną wyników Programu Marco Polo, w miarę potrzeb uzupełnione o propozycję zmian niniejszego rozporządzenia.
(14) Ponieważ cel Programu Marco Polo nie może zostać w stopniu wystarczającym osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a w związku z powyższym, ze względu na zakres Programu, lepszy rezultat może zostać osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota ma możliwość przyjęcia środków zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celu Programu.
(15) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(16) Finansowa kwota referencyjna, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej, zostaje włączona do niniejszego rozporządzenia na cały czas trwania programu, tym samym nie naruszając uprawnień organu budżetowego określonych w Traktacie.
(17) W celu zapewnienia najbardziej korzystnego i sprawnego sposobu administrowania finansowaniem, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie jak najszybciej po jego przyjęciu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I CEL, DEFINICJE I ZAKRES
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia, na okres od 1 dnia stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., instrument finansowania, zwany dalej "Programem Marco Polo" lub "Programem", którego celem jest ograniczenie natężenia ruchu, poprawa efektów działania systemu transportowego w dziedzinie środowiska i zwiększenie udziału transportu kombinowanego, tym samym przyczyniając się do stworzenia wydajnego i trwałego systemu transportowego. Jego celem jest zamiana, do końca Programu, międzynarodowego drogowego ruchu towarowego, którego globalne natężenie mierzone w tonokilometrach ma się corocznie globalnie zwiększać, na transport morski na małe odległości, transport koleją i śródlądową drogą wodną lub kombinowane formy transportu, w którym przewóz drogowy ograniczony jest do minimum.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "działanie" oznacza dowolny projekt związany z rynkiem logistyki, prowadzony przez przedsiębiorstwa, które przyczynia się do zmniejszenia natężenia w drogowym systemie transportu towarowego i/lub poprawy efektów działania systemu transportowego w dziedzinie środowiska poprzez zoptymalizowanie transportu do i z łańcuchów transportu intermodalnego, na terytoriach Państw Członkowskich;
b) "działanie związane ze zamianą na inne formy transportu" oznacza każde bezpośrednie lub pośrednie działanie, nie stanowiące jednak działania katalitycznego, które bezpośrednio i niezwłocznie prowadzi do zamiany drogowego transportu towarowego na transport morski na krótkie odległości, transport koleją, śródlądową drogą wodną lub kombinowane formy transportu, w którym przewóz drogowy jest ograniczony do minimum;
c) "działanie katalityczne" oznacza każde nowatorskie działanie zmierzające do przezwyciężenia strukturalnych barier wspólnotowych na rynku transportu towarowego, które hamują wydajne funkcjonowanie rynków, konkurencyjność transportu morskiego na małe odległości, kolei bądź śródlądowych dróg morskich i/lub wydajność łańcuchów transportowych złożonych z tych form transportu; do celów niniejszej definicji "strukturalna bariera rynkowa" oznacza każdą nienormatywną, rzeczywistą i trwałą przeszkodę we właściwym funkcjonowaniu łańcucha transportu towarowego;
d) "wspólne działania dokształcające" oznacza każde działanie zmierzające do poprawy współpracy nad strukturalną optymalizacją metod pracy i procedur w ramach łańcucha transportu towarowego, z uwzględnieniem wymagań logistycznych;
e) "środek towarzyszący" każdy środek mający na celu przygotowanie lub wspieranie bieżących bądź przyszłych działań, między innymi działania upowszechniające oraz monitorowanie i ocena projektów, a także zbieranie i analiza danych statystycznych.
Środki poświęcone na komercjalizację produktów, procesów i usług, działalność marketingową i promocję sprzedaży nie stanowią "środków towarzyszących";
f) "środek przygotowawczy" oznacza każde działanie podejmowane podczas przygotowywania działania katalitycznego takie, jak techniczne, operacyjne lub finansowe studium wykonalności i testowanie sprzętu;
g) "konsorcjum" oznacza każde porozumienie przynajmniej dwóch przedsiębiorstw, które działają razem i dzielą się ryzykiem wynikającym z podejmowanego działania;
h) "przedsiębiorstwo" oznacza każdy podmiot zaangażowany w działalność gospodarczą, bez względu na jego status prawny i sposób finansowania;
i) "pomocniczy" oznacza konieczny, choć drugorzędny, do osiągnięcia celów "działań związanych z zamianą na inne formy transportu" lub "działania katalityczne";
j) "tonokilometr" oznacza przewiezienie tony towaru, lub jej równoważnika objętościowego, na odległość jednego kilometra;
k) "państwo trzecie o bliskim położeniu geograficznym" oznacza każde państwo nie będące członkiem Unii Europejskiej lub kraj kandydujący do przystąpienia do Unii Europejskiej, mający wspólną granicę z Unią Europejską lub linię brzegową na zamkniętym lub częściowo zamkniętym morzu graniczącym z Unią Europejską.
Artykuł 3
Zakres
1.
Program Marco Polo obejmuje działania związane z zamianą na inne formy transportu, działania katalityczne i wspólne działania dokształcające:
a) obejmujące terytorium przynajmniej dwóch Państw Członkowskich; lub
b) obejmujące terytorium przynajmniej jednego Państwa Członkowskiego i jednego państwa trzeciego o bliskim położeniu geograficznym.
2.
W przypadku gdy działanie obejmuje terytorium państwa trzeciego, Program nie pokrywa kosztów powstałych na tym terytorium, z wyjątkiem okoliczności wymienionych w ust. 3 i 4.
3.
Program jest otwarty na udział krajów kandydujących.
Udział ten regulują warunki ustanowione w Układach o Stowarzyszeniu zawartych z tymi krajami, a także zasady określone przez Radę Stowarzyszeniową dla każdego z zainteresowanych krajów.
4.
Program jest także otwarty na udział Państw Członkowskich EFTA i EOG w oparciu o dodatkowy przydział środków zgodnie z procedurami uzgodnionymi z tymi państwami.
ROZDZIAŁ II KWALIFIKACJA WNIOSKODAWCÓW I DZIAŁAŃ
Artykuł 4
Kwalifikacja wnioskodawców
1.
Stosownie do ogólnej zasady, projekty są przedkładane przez konsorcjum dwóch lub więcej przedsiębiorstw, utworzonych w przynajmniej dwóch różnych Państwach Członkowskich bądź w przynajmniej jednym Państwie Członkowskim i jednym państwie trzecim o bliskim położeniu geograficznym.
2.
Przedsiębiorstwa utworzone poza Wspólnotą lub poza jednym z krajów uczestniczących, określonych w art. 3 ust. 3 i 4, powiązane z projektem, w żadnych okolicznościach nie mogą otrzymać finansowania ze Wspólnoty w ramach Programu.
Artykuł 5
Działania związane z zamianą na inne formy transportu
1.
Działania związane z zamianą na inne formy transportu, w tym, gdzie właściwe, działania uzupełniające dotyczące zamiany na inne formy transportu spowodowane rozwojem funkcjonującej usługi, kwalifikują się do finansowania w ramach Programu przy założeniu, że spełnione są następujące warunki:
a) oczekuje się, że działanie związane z zamianą na inne formy transportu prowadzi do rzeczywistej, istotnej, mierzalnej i trwałej zamiany drogowego transportu towarowego na transport morski na małe odległości, transport koleją, śródlądową drogą wodną lub kombinowane formy transportu, w którym przewóz drogowy jest ograniczony do minimum;
b) zgodnie z realnym planem operacyjnym, po maksymalnie 36 miesiącach finansowania wspólnotowego, działanie związane z zamianą na inne formy transportu będzie finansowane samodzielnie;
c) działanie związane z zamianą na inne formy transportu nie doprowadzi do zakłócenia konkurencji na rynkach powiązanych, w szczególności między formami transportu alternatywnymi dla samego transportu drogowego lub w ramach każdej z tych form w stopniu, w jakim szkodzi to wspólnemu interesowi;
d) w przypadku gdy działanie wymaga wsparcia usług dostarczanych przez strony trzecie nie będące częścią konsorcjum, wnioskodawca przedstawia dowód, że procedura wyboru odpowiednich usług jest przejrzysta, obiektywna i niedyskryminująca.
2.
Wspólnotowa pomoc finansowa dotycząca działań związanych z zamianą na inne formy transportu jest ograniczona do 30 % całkowitych nakładów koniecznych do osiągnięcia celu, poniesionych w wyniku tego działania.
Takie wydatki kwalifikują się do wspólnotowej pomocy finansowej w zakresie, w jakim odnoszą się one bezpośrednio do wdrożenia działania.
Nakłady na infrastrukturę pomocniczą także kwalifikują się do wspólnotowej pomocy finansowej, o ile stanowią one margines, maksymalnie do 30 % wydatków.
Wydatki, poniesione z dniem przedłożenia wniosku lub po tej dacie w ramach procedury selekcyjnej, kwalifikują się do wspólnotowej pomocy finansowej przy założeniu ostatecznego zatwierdzenia finansowania przez Wspólnotę.
Udział w kosztach majątku ruchomego jest uzależniony od zobowiązania do wykorzystania takiego majątku w okresie udzielania pomocy, głównie w związku z działaniem, jak określono w umowie o udzielenie dotacji.
3.
Wspólnotową pomoc finansową udzielaną na podstawie ust. 2, określaną przez Komisję w oparciu o tonokilometry transportu drogowego zamienionego na transport morski na małe odległości, transport koleją lub śródlądową drogą wodną, wstępnie ustala się na 1 EUR przypadające na każde 500 tonokilometrów transportu drogowego zamienionego na inną formę transportu.
Ten wskaźnik może zostać dostosowany, szczególności zgodnie z jakością projektu lub rzeczywistą korzyścią odniesioną przez środowisko.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2, Komisja może powtórnie badać, w miarę potrzeb okresowo, rozwój wydarzeń dotyczących tych kwestii i w razie konieczności dostosować odpowiednio wielkość wspólnotowej pomocy finansowej.
4.
Wspólnotowa pomoc finansowa dotycząca działań związanych z zamianą na inne formy transportu przyznawana jest na podstawie umów o udzielenie dotacji.
Z zasady maksymalny okres ważności takich umów wynosi 38 miesięcy.
Wspólnotowa pomoc finansowa nie jest przedłużana poza przewidziany maksymalny okres 38 miesięcy.
5.
Minimalny próg wskaźnikowy do przyznania dotacji na działanie związane z zamianą na inne formy transportu wynosi 250 mln tonokilometrów przewozu zamienionego na inną formę lub, proporcjonalnie do wskaźnika przypadającego na 1 EUR dotacji, 500000 EUR.
Artykuł 6
Działania katalityczne
1.
Działania katalityczne kwalifikują się do finansowania w ramach Programu przy założeniu, że zostaną spełnione następujące warunki:
a) cel działania katalitycznego zostanie osiągnięty w okresie maksymalnie 48 miesięcy, a po tym okresie będzie finansowane samodzielnie, zgodnie z realnym planem operacyjnym;
b) na poziomie europejskim działanie katalityczne jest przedsięwzięciem nowatorskim pod względem logistycznym, wykorzystanych metod, technologii, wyposażenia, produktów czy usług;
c) oczekuje się, że działanie katalityczne prowadzi do rzeczywistej, mierzalnej i trwałej zamiany transportu drogowego na transport morski na małe odległości, transport koleją, śródlądową drogą wodna lub kombinowane formy transportu, w którym przewóz drogowy jest ograniczony do minimum.
Działanie katalityczne ma spowodować zmniejszenie natężenia transportu drogowego, a nie zamianę transportu morskiego na małe odległości, koleją czy śródlądową drogą wodną na inną spośród tych form przewozu;
d) działanie katalityczne oferuje realny plan przedstawiający określone etapy, które zmierzają do osiągnięcia celów działania i identyfikują potrzebę wykorzystania pomocy Komisji jako organu sterującego;
e) działanie katalityczne nie wywoła zakłóceń konkurencji na powiązanych rynkach, w szczególności między formami transportu alternatywnymi dla samego transportu drogowego lub w ramach każdej z tych form w stopniu, w jakim szkodzi to wspólnemu interesowi;
f) w przypadku gdy działanie wymaga wsparcia usług dostarczanych przez strony trzecie nie będące częścią konsorcjum, wnioskodawca przedstawia dowód, że procedura wyboru odpowiednich usług jest przejrzysta, obiektywna i niedyskryminująca.
2.
W ramach celów sformułowanych w Białej Księdze Komisji "Europejska polityka transportowa na 2010 r.: czas na decyzję", na szczególną uwagę zasługują działania katalityczne wdrażające nowe pomysły takie, jak "morskie autostrady".
Działania katalityczne na rynku transportowym powinny w szczególności wykorzystywać sieci transeuropejskie, określone w decyzji nr 1692/96/WE [6], lub europejskie korytarze bądź strefy transportowe.
3.
Wyniki działań katalitycznych i metody wykorzystywane w ramach tych działań są upowszechniane, aby ułatwić osiągnięcie celów niniejszego rozporządzenia.
4.
Wspólnotowa pomoc finansowa dotycząca działań katalitycznych zostaje ograniczona do maksymalnie 35 % całkowitych wydatków niezbędnych do osiągnięcia celów, poniesionych w wyniku tych działań, włącznie ze środkami przygotowawczymi.
Takie wydatki kwalifikują się do wspólnotowej pomocy finansowej w zakresie, w jakim odnoszą się one bezpośrednio do wdrożenia działania.
Nakłady na środki pomocnicze dotyczące prac w zakresie infrastruktury, konieczne do osiągnięcia celów działania, również kwalifikują się do wspólnotowej pomocy finansowej, o ile stanowią one margines, maksimum do 35 % wydatków.
Wydatki poniesione z dniem przedłożenia wniosku lub po tej dacie w ramach procedury selekcyjnej kwalifikują się do wspólnotowej pomocy finansowej przy założeniu ostatecznego zatwierdzenia finansowania przez Wspólnotę.
Udział w kosztach majątku ruchomego jest uzależniony od zobowiązania do wykorzystania takiego majątku w okresie udzielania pomocy, głównie w związku z działaniem, jak określono w umowie o udzielenie dotacji.
5.
Wspólnotowa pomoc finansowa przyznawana jest na działania katalityczne na podstawie umów o udzielenie dotacji oraz odpowiednich przepisów dotyczących sterowania i monitorowania.
Z zasady, maksymalny okres ważności takich umów wynosi 50 miesięcy.
Wspólnotowa pomoc finansowa nie jest przedłużana poza przewidziany maksymalny okres 50 miesięcy.
6.
Priorytetowe cele polityczne, które zostaną uwzględnione w procedurze selekcyjnej odnoszącej się do takich działań, ustanawiane są zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Komisja, wspomagana przez Komitet ustanowiony zgodnie z art. 12 ust. 1, może okresowo dokonywać oceny priorytetowych celów politycznych.
7.
Minimalny próg wskaźnikowy do udzielenia dotacji na działanie katalityczne wynosi 1,5 mln EUR
Artykuł 7
Wspólne działania dokształcające
1.
Wspólne działania dokształcające kwalifikują się do finansowania w ramach Programu przy założeniu, że spełnione są następujące warunki:
a) działanie prowadzi do poprawy usług handlowych na rynku i trwa maksymalnie 24 miesiące;
b) na poziomie europejskim działanie jest nowatorskie;
c) działanie nie wywołuje zakłóceń konkurencji na powiązanych rynkach, w szczególności między formami transportu alternatywnymi dla samego transportu drogowego lub w ramach każdej z tych form w stopniu, w jakim szkodzi to wspólnemu interesowi;
d) wspólne działanie dokształcające oferuje realny plan przedstawiający określone etapy, które zmierzają do osiągnięcia celów działania i identyfikują potrzebę wykorzystania pomocy Komisji jako organu sterującego.
2.
Wyniki i metody wspólnych działań dokształcających są rozpowszechniane, aby ułatwić osiągnięcie celów niniejszego rozporządzenia.
3.
Wspólnotowa pomoc finansowa dotycząca wspólnych działań dokształcających jest ograniczona do maksymalnie 50 % całkowitych wydatków niezbędnych do osiągnięcia celów, poniesionych w wyniku działania.
Takie wydatki kwalifikują się do wspólnotowej pomocy finansowej w zakresie, w jakim odnoszą się one bezpośrednio do wdrożenia działania.
Wydatki poniesione z dniem przedłożenia wniosku lub po tej dacie w ramach procedury selekcyjnej kwalifikują się do wspólnotowej pomocy finansowej przy założeniu ostatecznego zatwierdzenia finansowania przez Wspólnotę.
Udział w kosztach majątku ruchomego jest uzależniony od zobowiązania do wykorzystania takiego majątku w okresie udzielania pomocy, głównie w związku z działaniem, jak określono w umowie o udzielenie dotacji.
4.
Wspólnotowa pomoc finansowa przyznawana jest na wspólne działania dokształcające na podstawie umów o udzielenie dotacji oraz odpowiednich przepisów dotyczących sterowania i monitorowania.
Z zasady, maksymalny okres ważności tych umów wynosi 26 miesięcy.
Wspólna pomoc finansowa nie jest przedłużana poza przewidziany maksymalny okres 26 miesięcy.
5.
Priorytetowe cele polityczne, które zostaną uwzględnione w procedurze selekcyjnej odnoszącej się do takich działań, ustanawiane są zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Komisja, wspomagana przez Komitet ustanowiony na podstawie art. 12 ust. 1, może okresowo dokonywać oceny priorytetowych celów politycznych.
6.
Minimalny próg wskaźnikowy do udzielenia dotacji na wspólne działania dokształcające wynosi 250000 EUR
Artykuł 8
Szczegółowe zasady
Komisja wydaje szczegółowe zasady regulujące procedurę przedkładania projektów, wyboru, realizacji i upowszechniania działań oraz indywidualnego składania sprawozdań, a także wymagań weryfikacyjnych dotyczących tych działań w ramach Programu zgodnie procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 9
Pomoc państwa
Wspólnotowa pomoc finansowa dotycząca działań określonych w Programie nie wyklucza przyznania tym działaniom pomocy państwa na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, o ile pomoc taka jest zgodna z przepisy o pomocy państwowej ustanowionymi w Traktacie, w granicach określonych dla każdego typu działań odpowiednio w art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 4 i art. 7 ust. 3.
ROZDZIAŁ III PRZEDKŁADANIE WNIOSKÓW I WYBÓR DZIAŁAŃ
Artykuł 10
Przedkładanie projektów działań
Projekty działań przedkładane są Komisji zgodnie ze szczegółowymi zasadami wydanymi na podstawie art. 8.
Przedkładane projekty powinny zawierać wszystkie elementy konieczne Komisji do dokonania wyboru zgodnie z art. 11.
Artykuł 11
Wybór działań — przyznawanie pomocy finansowej
Przedłożone projekty działań są oceniane przez Komisję.
Komisja podejmuje decyzję o przyznaniu finansowej pomocy na podstawie niniejszego rozporządzenia, biorąc pod uwagę — w odniesieniu do wyboru działania — cel określony w art. 1 oraz w miarę potrzeb warunki, określone w art. 5, 6 lub 7.
Wybór uwzględnia względne korzyści proponowanych działań dla środowiska i ich wkład w ograniczenie natężenia ruchu drogowego.
Decyzja podejmowana jest zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
O swojej decyzji Komisja informuje beneficjentów oraz Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ IV PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 12
Komitet
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres, określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 13
Budżet
Finansowe ramy na wdrożenie programu Marco Polo, w okresie od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., wynoszą 75 mln EUR
Wartość środków przyznanych na rok zatwierdzana jest przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 14
Rezerwa na środki towarzyszące i ocenę programu
Na środki towarzyszące i niezależną ocenę wykonania art. 5, 6 i 7 rezerwuje się do 5 % budżetu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 15
Ocena
1.
Co najmniej raz do roku Komisja informuje Komitet o finansowej realizacji Programu i określa status wszystkich działań finansowanych w jego ramach.
2.
Nie później niż dnia 31 grudnia 2006 r., Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie z oceną wyników Programu Marco Polo, uwzględniając jego cele, i w miarę potrzeb uzupełnia je o propozycję zmian niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003
z dnia 22 lipca 2003 r.
dotyczące działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu poprawy funkcjonowania systemu wprowadzania do Wspólnoty oraz wywozu i powrotnego wywozu ze Wspólnoty towarów naruszających niektóre prawa własności intelektualnej, wprowadzonego rozporządzeniem Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiającym środki uniemożliwiające dopuszczanie do swobodnego obrotu, wywozu, powrotnego wywozu lub poddawania procedurze zawieszającej towarów podrabianych i towarów pirackich [1], należy wyciągnąć wnioski z doświadczeń nabytych w trakcie jego stosowania.
W celu zachowania jasności, rozporządzenie (WE) nr 3295/94 należy uchylić i zastąpić.
(2) Obrót towarami podrabianymi i towarami pirackimi, oraz ogólnie wszelkimi towarami naruszającymi prawa własności intelektualnej, wyrządza znaczną szkodę przestrzegającym prawa producentom i podmiotom gospodarczym oraz posiadaczom prawa, jak również wprowadza w błąd i w niektórych przypadkach stanowi zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów.
Należy zapobiec, w największym możliwym zakresie, wprowadzaniu takich towarów na rynek oraz podjąć działania umożliwiające skuteczne przeciwstawienie się tej bezprawnej działalności, nie ograniczając przy tym wolności handlu zgodnego z prawem.
Cel ten jest zgodny z będącymi w toku działaniami podjętymi na szczeblu międzynarodowym.
(3) W przypadku gdy towary podrabiane, towary pirackie i, bardziej ogólnie, towary naruszające prawo własności intelektualnej powstały w państwach trzecich lub są z nich sprowadzane, należy zakazać ich wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty, włącznie z ich przeładunkiem, dopuszczeniem do swobodnego obrotu we Wspólnocie, objęciem procedurą zawieszającą i umieszczeniem w strefie wolnocłowej lub składzie, oraz ustanowić procedurę umożliwiającą organom celnym jak najbardziej rygorystyczne przestrzeganie tego zakazu.
(4) Organy celne powinny również mieć możliwość podjęcia działań przeciwko towarom podrabianym, towarom pirackim oraz towarom naruszającym niektóre prawa własności intelektualnej, które są wywożone, powrotnie wywożone lub opuszczają obszar celny Wspólnoty.
(5) Działania podejmowane przez organy celne powinny obejmować, na okres konieczny dla ustalenia czy podejrzane towary są rzeczywiście towarami podrobionymi, towarami pirackimi bądź towarami naruszającymi niektóre prawa własności intelektualnej, zawieszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu, wywozu i powrotnego wywozu lub, w przypadku towarów, w odniesieniu do których zastosowano procedurę zawieszającą, umieszczonych w strefie wolnocłowej lub w składzie wolnocłowym, będących w trakcie powrotnego wywozu podlegającego powiadomieniu, wprowadzonych na obszar celny lub opuszczających jego terytorium, zatrzymanie takich towarów.
(6) Konieczne jest zdefiniowanie i ujednolicenie danych szczegółowych, które ma zawierać wniosek o podjęcie działań, takie jak jego okres ważności i forma.
To samo dotyczy zasad regulujących przyjmowanie przez organy celne wniosków i działań mające na celu ich przyjmowanie, rozpatrywanie i rejestrację.
(7) Nawet w przypadku gdy wniosek nie został jeszcze złożony lub uwzględniony, Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do zatrzymania towarów na pewien czas, aby umożliwić posiadaczom praw złożenie do organów celnych wniosku o podjęcie działań.
(8) Postępowanie wszczęte w celu ustalenia, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone na mocy prawa krajowego, prowadzone będzie w odniesieniu do kryteriów stosowanych do ustalania, czy towary wyprodukowane w tym Państwie Członkowskim naruszają prawa własności intelektualnej.
Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na przepisy Państw Członkowskich dotyczące właściwości sądów lub procedur sądowych.
(9) Aby ułatwić stosowanie rozporządzenia zarówno administracji celnej, jak i posiadaczom prawa, należy również przewidzieć bardziej elastyczną procedurę pozwalającą na niszczenie towarów naruszających niektóre prawa własności intelektualnej, bez jakiegokolwiek obowiązku wszczynania postępowania mającego na celu ustalenie, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone na mocy prawa krajowego.
(10) Konieczne jest ustanowienie środków mających zastosowanie do towarów, uznanych za podrobione, pirackie lub ogólnie za naruszające niektóre prawa własności intelektualnej.
Środki te nie tylko powinny pozbawiać osoby odpowiedzialne za handel takimi towarami korzyści ekonomicznych z transakcji i wymierzać karę, ale powinny również stanowić skuteczny element odstraszający od przeprowadzania kolejnych tego rodzaju transakcji.
(11) Aby uniknąć zakłócania odprawy celnej towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych, jest właściwe, z wyjątkiem przypadku, gdy pewne materialne przesłanki sugerują, że ma się do czynienia z obrotem handlowym, wyłączenie z zakresu niniejszego rozporządzenia towarów, które mogą być podrobione, pirackie lub które mogą naruszać niektóre prawa własności intelektualnej, gdy są one przywożone z państw trzecich w granicach limitu bezcłowego przewidzianego w regułach wspólnotowych.
(12) W celu zapewnienia skuteczności niniejszego rozporządzenia, istotne jest zapewnienie jednolitego stosowania wspólnych reguł, które są w nim przewidziane, oraz wzmocnienie wzajemnej pomocy między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a Komisją, szczególnie poprzez odwołanie się do rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego [2].
(13) W świetle doświadczeń nabytych w trakcie wykonywania niniejszego rozporządzenia, należy między innymi rozważyć możliwość zwiększenia liczby uwzględnionych praw własności intelektualnej.
(14) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3].
(15) Rozporządzenie(WE) nr 3295/94 powinno utracić moc,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I ZAKRES ZASTOSOWANIA
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie określa warunki działań podejmowanych przez ograny celne, gdy istnieje podejrzenie, że towary naruszają prawo własności intelektualnej w następujących sytuacjach:
a) gdy są zgłoszone o dopuszczenie do swobodnego obrotu, wywozu lub powrotnego wywozu zgodnie z art. 61 rozporządzenia (WE) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4];
b) gdy zostały znalezione w czasie kontroli towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty lub go opuszczających zgodnie z art. 37 i 138 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, gdy są objęte procedurą zawieszającą w rozumieniu art. 84 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia, gdy są w trakcie procesu powrotnego podlegającego powiadomieniu na mocy art. 182 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia lub umieszczone w wolnym obszarze celnym lub wolnym składzie celnym w rozumieniu art. 166 tego rozporządzenia.
2.
Niniejsze rozporządzenie ustala również środki, które mają być podjęte przez właściwe organy, gdy towary określone w ust. 1 zostaną uznane za naruszające prawa własności intelektualnej.
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "towary naruszające prawo własności intelektualnej" oznaczają:
a) "towary podrobione", a mianowicie:
i) towary, łącznie z ich opakowaniem, oznaczone bez zezwolenia znakiem towarowym, który jest identyczny ze znakiem towarowym ważnie zarejestrowanym, odnoszącym się do towarów tego samego rodzaju, lub których istotnych aspektów nie można odróżnić od takiego znaku towarowego i które w związku z tym naruszają prawa posiadacza danego znaku towarowego zgodnie z prawem wspólnotowym, jak przewidziano w rozporządzeniu Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [5] lub prawa Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek o podjęcie działań przez organy celne;
ii) wszelki symbol znaku towarowego (włącznie z logo, etykietą, naklejką, broszurą, instrukcją użytkowania lub dokument gwarancyjny oznaczony takim symbolem), również przedstawiony osobno, na takich samych warunkach jak towary określone w i);
iii) opakowania towarów podrabianych oznaczone znakiem towarowym, prezentowane oddzielnie, na takich samych warunkach jak towary określone w literze i);
b) "towary pirackie" oznaczają towary, które są kopią lub zawierają kopie wykonane bez zgody posiadacza prawa autorskiego lub praw pokrewnych lub posiadacza prawa do wzoru bez względu na to czy zarejestrowanego zgodnie z prawem krajowym, czy nie, lub osoby upoważnionej przez posiadacza prawa w kraju produkcji, w przypadku gdy wytwarzanie takich kopii stanowiłoby naruszenie tego prawa na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych [6] lub prawem Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek o podjęcie działań przez organy celne;
c) towary które w Państwie Członkowskim, w którym złożono wniosek o podjęcie działania przez organy celne, naruszają:
i) patent na mocy prawa tego Państwa Członkowskiego;
ii) dodatkowe świadectwo ochronne, które przewiduje rozporządzenie Rady (EWG) nr 1768/92 [7] oraz rozporządzeniu (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady [8];
iii) krajowy system ochrony odmian roślin na mocy prawa tego Państwa Członkowskiego lub wspólnotowy system ochrony odmian roślin, które przewiduje rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 [9];
iv) nazwę pochodzenia lub oznaczenia geograficzne na mocy prawa tego Państwa Członkowskiego lub rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 [10] oraz (WE) nr 1493/1999 [11];
v) nazwy geograficzne, które przewiduje rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 [12].
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia pojęcie "posiadacz prawa" oznacza:
a) posiadacza znaku towarowego, prawa autorskiego lub praw pokrewnych, prawa do wzoru, patentu, dodatkowego świadectwa ochronnego, prawa wynikającego z systemu ochrony odmian roślin, chronionej nazwy pochodzenia, chronionego oznaczenia geograficznego oraz, ogólniej, jakiegokolwiek prawa określonego w ust. 1; lub
b) inną osobę uprawnioną do używania praw własności intelektualnej wymienionych w lit. a), lub przedstawiciela posiadacza prawa albo uprawnionego użytkownika.
3.
Wszelka forma lub matryca, specjalnie zaprojektowana lub zaadoptowana w celu wykonania towarów naruszających prawo własności intelektualnej uważana jest za towar tego rodzaju, jeżeli użycie takich form lub matryc narusza prawa posiadacza prawa, zgodnie z prawem wspólnotowym lub prawem Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek o podjęcie działań przez organy celne.
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do towarów oznaczonych znakiem towarowym za zgodą posiadacza tego znaku towarowego lub do towarów oznaczonych chronioną nazwą pochodzenia, chronionym oznaczeniem geograficznym, chronionych patentem lub dodatkowym świadectwem ochronnym, prawem autorskim lub prawem pokrewnym, prawem do wzoru albo prawem wynikającym z systemu ochrony odmian roślin, które zostały wyprodukowane za zgodą posiadacza prawa, ale znajdują się w jednej z sytuacji określonych w art. 1 ust. 1 bez zgody tego ostatniego.
Analogicznie nie ma ono zastosowania do towarów wskazanych w pierwszym akapicie i które zostały wyprodukowane lub są chronione innym prawem własności intelektualnej określonym w art. 2 ust. 1 na warunkach innych niż uzgodnione z posiadaczem prawa.
2.
W przypadku gdy bagaż osobisty podróżującego zawiera towary nie przeznaczone do handlu w granicach limitu bezcłowego i brak jest materialnych przesłanek sugerujących, iż towary te stanowią część obrotu handlowego, Państwa Członkowskie uznają takie towary za nieobjęte zakresem niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
WNIOSKI O PODJĘCIE DZIAŁAŃ PRZEZ ORGANY CELNE
Sekcja 1
Środki poprzedzające wniosek o podjęcie działań przez organy celne
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy organy celne, w trakcie działania w jednej z sytuacji określonych w art. 1 ust. 1, a przed złożeniem wniosku przez posiadacza prawa lub przed jego uwzględnieniem, mają wystarczające powody by podejrzewać, iż towary naruszają prawo własności intelektualnej, mogą zawiesić dopuszczenie towarów lub zatrzymać je przez okres trzech dni roboczych od chwili otrzymania zawiadomienia przez posiadacza prawa i przez zgłaszającego lub posiadacza towaru, jeżeli są oni znani, aby umożliwić posiadaczowi prawa złożenie wniosku o podjęcie działań zgodnie z art. 5.
2.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami w danym Państwie Członkowskim, organy celne mogą, bez ujawniania jakichkolwiek informacji poza faktyczną lub przypuszczalną ilością sztuk i ich rodzajem oraz przed poinformowaniem posiadacza prawa o możliwym naruszeniu, poprosić posiadacza prawa o dostarczenie wszelkich informacji, które mogą być im potrzebne do potwierdzenia swoich podejrzeń.
Sekcja 2
Składanie i rozpatrywanie wniosków o podjęcie działań przez organy celne
Artykuł 5
1.
W każdym Państwie Członkowskim posiadacz prawa może składać wniosek na piśmie do właściwych służb celnych o podjęcie działania przez organy celne wtedy, gdy towary znajdują się w jednej z sytuacji określonych w art. 1 ust. 1 (wniosek o podjęcie działania).
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwe służby celne, które są właściwe do przyjmowania i rozpatrywania wniosków o podjęcie działania.
3.
W przypadku gdy istnieją systemy elektronicznej wymiany danych, Państwa Członkowskie zachęcają posiadaczy praw do składania wniosków w formie elektronicznej.
4.
W przypadku gdy wnioskodawcą jest posiadacz prawa do wspólnotowego znaku towarowego lub posiadacz wspólnotowego prawa do wzoru, wspólnotowego prawa ochrony odmiany roślin, nazwy pochodzenia, oznaczenia geograficznego lub nazwy geograficznej chronionej przez Wspólnotę, wniosek może, oprócz prośby o podjęcie działania przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym jest on złożony, zawierać prośbę o podjęcie działań przez organy celne jednego lub więcej Państw Członkowskich.
5.
Wniosek o podjęcie działania sporządza się na formularzu ustanowionym zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2; musi on zawierać wszelkie informacje niezbędne do natychmiastowego rozpoznania określonych towarów przez organy celne, w szczególności:
i) dokładny i szczegółowy opis techniczny towarów;
ii) wszelkie specyficzne informacje, jakie posiadacz prawa może posiadać, dotyczące typu lub rodzaju nadużycia finansowego;
iii) nazwisko i adres osoby kontaktowej wyznaczonej przez posiadacza prawa.
Wniosek o podjęcie działania musi również zawierać oświadczenie wymagane od wnioskodawcy w art. 6 oraz dowód, że wnioskodawca ma prawa do danych towarów.
W sytuacji opisanej w ust. 4, wniosek o podjęcie działania wskazuje Państwo lub Państwa Członkowskie, w których składa się wniosek o podjęcie działań przez organy celne oraz nazwy i adresy posiadaczy prawa w każdym z zainteresowanym Państwie Członkowskim.
W celach informacyjnych i, w przypadku gdy jest to wiadome, posiadacze prawa powinni również przesyłać wszelkie pozostałe informacje, które mogą być w ich posiadaniu, takie jak:
a) wartość przed opodatkowaniem autentycznych produktów na legalnym rynku w kraju, w którym złożono wniosek o podjęcie działania;
b) lokalizacja towarów lub zamierzone miejsce przeznaczenia;
c) dane szczegółowe umożliwiające identyfikację przesyłki lub opakowań;
d) planowana data przybycia lub wysłania towarów;
e) użyte środki transportu;
f) tożsamość importera, eksportera lub posiadacza praw;
g) kraj lub kraje produkcji oraz trasy używane przez handlarzy;
h) techniczne różnice, jeżeli są znane, między autentycznymi i podejrzanymi towarami.
6.
Może być również wymagane podanie szczegółowych informacji specyficznych dla prawa własności intelektualnej określonego we wniosku o podjęcie działania.
7.
Po otrzymaniu wniosku o podjęcie działania, właściwe służby celne rozpatrują ten wniosek i powiadamiają wnioskodawcę na piśmie w ciągu 30 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.
Posiadacz prawa nie ponosi opłaty na pokrycie kosztów administracyjnych powstałych w związku z rozpatrywaniem wniosku.
8.
W przypadku gdy wniosek nie zawiera obowiązkowych informacji wymienionych w ust. 5, właściwe służby celne mogą zdecydować, że wniosek nie zostanie rozpatrzony, w takim przypadku podają przyczyny swojej decyzji i podają informację dotyczącą procedury odwoławczej.
Wniosek może być ponownie przedłożony tylko po należytym uzupełnieniu.
Artykuł 6
1. Do wniosków o podjęcie działania dołącza się oświadczenie posiadacza prawa, które może być przedłożone albo na piśmie, albo w formie elektronicznej, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, w którym przyjmuje on odpowiedzialność za osoby, których dotyczy sytuacja określona w art. 1 ust. 1, w przypadku gdy procedura wszczęta zgodnie z art. 9 ust. 1 zostaje przerwana z powodu działania lub pominięcia ze strony posiadacza prawa lub w przypadku uznania w konsekwencji, że dane towary nie naruszają prawa własności intelektualnej.
W tym oświadczeniu posiadacz prawa również zgadza się przyjąć na siebie wszelkie koszty poniesione na podstawie niniejszego rozporządzenia w związku z przetrzymywaniem towarów pod kontrolą celną zgodnie z art. 9 oraz, stosownie do przypadku, art. 11.
2.
W przypadku gdy wniosek jest złożony na podstawie art. 5 ust. 4, posiadacz prawa zgadza się w oświadczeniu dostarczyć, na swój koszt, wszelkie wymagane tłumaczenia; oświadczenie to jest ważne w każdym Państwie Członkowskim, w którym decyzja uwzględniająca wniosek ma zastosowanie.
Artykuł 7
Artykuły 5 i 6 stosuje się mutatis mutandis do wniosków o przedłużenie.
Sekcja 3
Przyjęcie wniosku o podjęcie działania
Artykuł 8
1.
Po uwzględnieniu wniosku o podjęcie działania, właściwe służby celne wyznaczają okres, w jakim organy celne mają podjąć działanie.
Okres ten nie przekracza jednego roku.
Po upływie tego okresu, i zależnie od wcześniejszej spłaty wszelkich długów przez posiadacza prawa na mocy niniejszego rozporządzenia, służby podejmujące pierwotną decyzję mogą, na prośbę posiadacza prawa, przedłużyć ten okres.
Posiadacz prawa powiadamia właściwe służby celne określone w art. 5 ust. 2, jeżeli jego prawo przestaje być w sposób ważny zarejestrowane lub wygasa.
2.
Decyzja uwzględniająca wniosek posiadacza prawa o podjęcie działania jest niezwłocznie przekazywana do tych urzędów celnych Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, które prawdopodobnie będą miały do czynienia z towarami, co do których we wniosku postawiono zarzut naruszenia prawa własności intelektualnej.
Gdy wniosek o podjęcie działania przedłożony zgodnie z art. 5 ust. 4 jest uwzględniony, okresw którym organy celne mają podjąć działanie ustala się na jeden rok; z upływem tego okresu, służba rozpatrująca wstępny wniosek, na pisemny wniosek posiadacza prawa, przedłuża ten okres. art. 250 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 stosuje się mutatis mutandis do decyzji uwzględniającej wniosek i do decyzji przedłużającej lub uchylającej ten wniosek.
W przypadku gdy uwzględniono wniosek o podjęcie działania, do wnioskodawcy należy przesłanie tej decyzji, wraz z wszelkimi pozostałymi informacjami i tłumaczeniami które mogą być konieczne, właściwym służbom celnym Państwa lub Państw Członkowskich, w których wnioskodawca poprosił o podjęcie działania przez organy celne.
Jednakże za zgodą wnioskodawcy, decyzja może zostać przesłana bezpośrednio przez właściwe służby celne, które podjęły tę decyzję.
Na żądanie organów celnych zainteresowanych Państw Członkowskich, wnioskodawca dostarcza dodatkowych informacji koniecznych do wykonania tej decyzji.
3.
Okres, określony w ust. 2 akapit drugi, rozpoczyna bieg od daty przyjęcia decyzji uwzględniającej wniosek.
Decyzja nie wejdzie w życie w otrzymującym ją Państwie lub Państwach Członkowskich, dopóki nie zostanie przekazana zgodnie z ust. 2 akapit trzeci a posiadacz prawa nie dokona formalności określonych w art. 6.
Decyzja jest następnie wysyłana niezwłocznie do krajowych urzędów celnych, które prawdopodobnie będą miały do czynienia z towarami podejrzanymi o naruszenie prawa własności intelektualnej.
Niniejszy ustęp stosuje się mutatis mutandis do decyzji przedłużającej pierwotną decyzję.
ROZDZIAŁ III
ZASADY REGULUJĄCE PODJĘCIE DZIAŁANIA PRZEZ ORGANY CELNE I ORGANU WŁAŚCIWEGO DO PODEJMOWANIA DECYZJI.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy urząd celny, któremu decyzja uwzględniająca wniosek została przekazana przez posiadacza prawa na podstawie art. 8, stwierdzi, w miarę potrzeby po konsultacji z wnioskodawcą, że towary znajdujące się w jednej z sytuacji określonych w art. 1 ust. 1 są podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej objętego tą decyzją, zawiesza dopuszczenie towarów lub zatrzymuje te towary.
Urząd celny niezwłocznie informuje właściwe służby celne, które rozpatrywały wniosek.
2.
Właściwe służby celne lub urząd celny określony w ust. 1 informują posiadacza prawa oraz zgłaszającego towary lub posiadacza towarów w rozumieniu art. 38 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 o swoim działaniu oraz są upoważnione do poinformowania ich o faktycznej lub szacunkowej ilości oraz faktycznym lub przypuszczalnym rodzaju towarów, których dopuszczenie zostało zawieszone lub które zostały zatrzymane, przy czym przekazanie tej informacji nie zobowiązuje do powiadomienia organu właściwego do podjęcia uzasadnionej decyzji.
3.
W celu ustalenia czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone na mocy prawa krajowego, oraz zgodnie z przepisami krajowymi w zakresie ochrony danych osobowych, tajemnicy handlowej i przemysłowej oraz tajemnicy zawodowej i administracyjnej, urząd celny lub służba celna, która rozpatrywała wniosek, informuje posiadacza prawa, na jego prośbę i jeżeli są one znane, dane dotyczące odbiorcy, nadawcy, zgłaszającego lub posiadacza towarów oraz o pochodzeniu i pierwotnym pochodzeniu towarów podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej.
Urząd celny umożliwia wnioskodawcy oraz osobom, których dotyczy którakolwiek z sytuacji określonych w art. 1 ust. 1, przeprowadzenie inspekcji towarów, których dopuszczenie zostało zawieszone lub które zostały zatrzymane.
W trakcie badania towarów, urząd celny może pobrać próbki oraz, zgodnie z obowiązującymi przepisami danego Państwa Członkowskiego, przekazać lub przesłać je posiadaczowi prawa, na jego wyraźną prośbę, wyłącznie do celów analizy oraz ułatwienia późniejszej procedury.
W przypadku gdy okoliczności pozwalają, z zastrzeżeniem wymagań art. 11 ust. 1 tiret drugie stosownie do przypadku, próbki muszą zostać zwrócone po zakończeniu analiz technicznych oraz, jeśli ma to miejsce, przed dopuszczeniem towarów lub zakończeniem ich przetrzymywania.
Wszelkie analizy tych próbek są przeprowadzane na wyłączną odpowiedzialność posiadacza prawa.
Artykuł 10
Prawo obowiązujące w Państwie Członkowskim, na terytorium którego towary znajdują się w jednej z sytuacji określonych w art. 1 ust. 1, stosuje się w celu zdecydowania, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone na mocy prawa krajowego.
Prawo to stosuje się również do natychmiastowego powiadomienia właściwych służb celnych lub urzędu celnego, określonego w art. 9 ust. 1, o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 13, chyba że procedura ta została wszczęta przez te służby lub urząd.
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy organy celne zatrzymały towary lub zawiesiły dopuszczenie towarów podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej w jednej z sytuacji objętych art. 1 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą postanowić, zgodnie ze swym ustawodawstwem krajowym, za zgodą posiadacza prawa, o zastosowaniu procedury uproszczonej, która umożliwia organom celnym pozostawienie takich towarów przeznaczonych do zniszczenia pod kontrolą celną, bez konieczności ustalania czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone na mocy prawa krajowego.
W tym celu, Państwa Członkowskie, zgodnie ze swym ustawodawstwem krajowym, stosują następujące warunki:
- posiadacz prawa informuje organy celne na piśmie w ciągu 10 dni roboczych lub trzech dni roboczych w przypadku towarów szybko psujących się, od otrzymania powiadomienia przewidzianego w art. 9, że dane towary naruszają prawo własności intelektualnej określone w art. 2 ust. 1 i dostarcza tym organom pisemną zgodę zgłaszającego, posiadacza lub właściciela towarów na pozostawienie towarów do zniszczenia.
Za zgodą organów celnych, informacja ta może zostać przekazana bezpośrednio organom celnym przez zgłaszającego, posiadacza lub właściciela towarów.
Zgodę uznaje się za przyjętą, gdy zgłaszający, posiadacz lub właściciel towarów nie zgłoszą wyraźnego sprzeciwu wobec zniszczenia towarów w ciągu wyznaczonego okresu.
Okres taki może być przedłużony o następne dziesięć dni roboczych w przypadku gdy uzasadniają to okoliczności;
- zniszczenia dokonuje się, chyba że ustalono inaczej w ustawodawstwie krajowym, na koszt i odpowiedzialność posiadacza prawa, i jest ono systematycznie poprzedzane pobraniem próbek w celu przechowania ich przez organy celne w takich warunkach, aby stanowiły one dowody dopuszczalne w procedurze sądowej w Państwie Członkowskim, które ich może wymagać.
2.
We wszystkich pozostałych przypadkach, na przykład, gdy zgłaszający, posiadacz lub właściciel sprzeciwia się zniszczeniu towarów lub je poddaje w wątpliwość, stosuje się procedurę przewidzianą w art. 13.
Artykuł 12
Posiadacz prawa otrzymujący dane szczegółowe wymienione w art. 9 ust. 3 akapit pierwszy wykorzystuje te informacje wyłącznie do celów określonych w art. 10, 11 oraz art. 13 ust. 1.
Wykorzystanie we wszelkich pozostałych celach, w sposób niedozwolony przez ustawodawstwo krajowe Państwa Członkowskiego, w którym taka sytuacja zaistniała, na podstawie prawa Państwa Członkowskiego, w którym znajdują się dane towary, powoduje poniesienie przez posiadacza prawa odpowiedzialności cywilnej i powoduje zawieszenie wniosku o podjęcie działania, na okres ważności pozostający do momentu przedłużenia, w Państwie Członkowskim, w którym wydarzenia te miały miejsce.
W razie dalszego naruszania tego przepisu, właściwe służby celne mogą odmówić przedłużenia wniosku.
W przypadku wniosku rodzaju przewidzianego w art. 5 ust. 4, muszą one również powiadomić pozostałe Państwa Członkowskie wymienione w formularzu.
Artykuł 13
1. Jeżeli, w ciągu 10 dni roboczych od otrzymania powiadomienia o zawieszeniu dopuszczenia lub o zatrzymaniu, urząd celny określony w art. 9 ust. 1 nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania mającego ustalić, czy nastąpiło naruszenie prawa własności intelektualnej na mocy prawa krajowego zgodnie z art. 10, lub nie otrzymał zgody posiadacza prawa przewidzianej w art. 11 ust. 1 stosownie do przypadku, towary zostają dopuszczone lub ich zatrzymanie zostaje zakończone, stosownie do przypadku, z zastrzeżeniem dokonania wszystkich formalności celnych.
Okres ten może być przedłużony o maksymalnie 10 dni roboczych w stosownych przypadkach.
2.
W przypadku towarów szybko psujących się podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej, okres określony w ust. 1 wynosi trzy dni robocze.
Okres ten nie może być przedłużony.
Artykuł 14
1.
W przypadku towarów podejrzanych o naruszenie praw do wzoru, patentów, dodatkowych świadectw ochronnych lub prawa wynikającego z systemu ochrony odmian roślin, można zezwolić zgłaszającemu, właścicielowi, importerowi, posiadaczowi lub odbiorcy towarów na dopuszczenie towarów lub zakończenie ich zatrzymania z chwilą wniesienia zabezpieczenia pod warunkiem że:
a) urząd celny lub służby celne określone w art. 9 ust. 1 zostały powiadomione, zgodnie z art. 13 ust. 1, o wszczęciu procedury w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 mającej ustalić, czy nastąpiło naruszenie prawa własności intelektualnej na mocy prawa krajowego;
b) należycie upoważniony organ nie zatwierdził środków ostrożności przed wygaśnięciem terminu ustanowionego w art. 13 ust. 1;
c) wszystkie formalności celne zostały dokonane.
2.
Zabezpieczenie przewidziane w ust. 1 musi być wystarczające, aby chronić interesy posiadacza prawa.
Wniesienie zabezpieczenia nie ma wpływu na inne prawne środki zaradcze dostępne dla posiadacza prawa.
W przypadku gdy procedura mająca na celu ustalić, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone na mocy prawa krajowego, została wszczęta w inny sposób niż z inicjatywy posiadacza prawa do wzoru, patentu, dodatkowego świadectwa ochronnego lub prawa wynikającego z systemu ochrony odmian roślin, zabezpieczenie zostaje zwolnione, jeżeli osoba wszczynająca wspomnianą procedurę nie skorzysta z przysługującego jej prawa do wszczęcia procedury sądowej w ciągu 20 dni roboczych od daty otrzymania przez nią powiadomienia o zawieszeniu dopuszczenia lub zatrzymaniu.
Gdy zastosowanie ma art. 13 ust. 1 akapit drugi, okres ten może być przedłużony maksymalnie do 30 dni roboczych.
Artykuł 15
Warunki składowania towarów w okresie zawieszenia dopuszczenia lub zatrzymania są ustalane przez każde Państwo Członkowskie, ale nie mogą powodować wzrostu kosztów ponoszonych przez administrację celną.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO TOWARÓW UZNANYCH ZA NARUSZAJĄCE PRAWO WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ
Artykuł 16
Towary uznane za naruszające prawo własności intelektualnej z chwilą zakończenia procedury przewidzianej w art. 9 nie mogą być:
- wprowadzane na obszar celny Wspólnoty,
- dopuszczone do swobodnego obrotu,
- wycofane z obszaru celnego Wspólnoty,
- wywożone,
- powrotnie wywożone,
- objęte procedurą zawieszającą, lub
- umieszczone w wolnym obszarze celnym lub w wolnym składzie celnym.
Artykuł 17
1.
Bez uszczerbku dla pozostałych prawnych środków zaradczych dostępnych dla posiadacza prawa, Państwa Członkowskie przyjmują środki konieczne dla zezwolenia właściwym organom na:
a) zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa krajowego, zniszczenie towarów uznanych za naruszające prawo własności intelektualnej lub pozbycie się ich inaczej niż kanałami handlu w sposób wykluczający wyrządzenie szkody posiadaczowi prawa, bez rekompensaty jakiegokolwiek rodzaju, chyba że ustalono inaczej w ustawodawstwie krajowym, bez żadnych kosztów dla Skarbu Państwa;
b) podjęcie w stosunku do takich towarów wszelkich innych środków pozbawiających dane osoby możliwości uzyskania korzyści ekonomicznych z transakcji.
Poza wyjątkowymi przypadkami, jedynie usunięcie znaków towarowych, które zostały umieszczone na towarach podrabianych bez upoważnienia, nie jest uważane za skutecznie pozbawiające dane osoby możliwości uzyskania korzyści ekonomicznych z transakcji.
2.
Towary uznane za naruszające prawo własności intelektualnej mogą ulec przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa.
W takim przypadku zastosowanie ma ust. 1 lit. a).
ROZDZIAŁ V
KARY
Artykuł 18
Każde Państwo Członkowskie wprowadza kary, które mają być stosowane w przypadku naruszenia niniejszego rozporządzenia.
Kary takie muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
ROZDZIAŁ VI
ODPOWIEDZIALNOŚĆ ORGANÓW CELNYCH I POSIADACZA PRAWA
Artykuł 19
1. Z wyjątkiem przypadku, gdy nie stanowi inaczej prawo Państwa Członkowskiego, w którym wniosek został złożony lub, w przypadku złożenia wniosku na mocy art. 5 ust. 4, prawo Państwa Członkowskiego, w którym towary naruszające prawo własności intelektualnej nie są wykryte przez urząd celny, przyjęcie wniosku nie uprawnia posiadacza prawa do rekompensaty, w przypadku gdy towary takie nie zostały wykryte przez urząd celny i zostały one zwolnione lub gdy nie podjęto działań w celu ich zatrzymania zgodnie z art. 9 ust. 1.
2. Stosowanie przez urząd celny lub inny należycie upoważniony organ uprawnień przyznanych im w celu zwalczania towarów naruszających prawo własności intelektualnej, nie czyni je odpowiedzialnymi wobec osób uczestniczących w sytuacjach określonych w art. 1 ust. 1 lub osób, na które wpływ mają skutki stosowania środków przewidzianych w art. 4 za szkody przez nie poniesione wskutek interwencji organu, chyba że inaczej stanowi prawo Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek lub, w przypadku wniosku złożonego na mocy art. 5 ust. 4, prawo Państwa Członkowskiego, w którym została poniesiona strata lub szkoda.
3.
Odpowiedzialność cywilna posiadacza prawa jest regulowana prawem Państwa Członkowskiego, w którym dane towary znajdują się w jednej z sytuacji określonych w art. 1 ust. 1.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 20
Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Artykuł 21
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres, określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie odpowiednie informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia.
Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 515/97 stosuje się mutatis mutandis.
Zasady procedury wymiany informacji ustala się na mocy przepisów wykonawczych zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Artykuł 23
Komisja, na podstawie informacji określonych w art. 22, corocznie składa Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia.
Do sprawozdania można, w stosownym przypadku, dołączyć propozycje zmiany niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24
Rozporządzenie (WE) nr 3295/94 traci moc z dniem 1 lipca 2000 r.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia są traktowane jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 25
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się z mocą od dnia 1 lipca 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1386/2003
z dnia 1 sierpnia 2003 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2176/2002 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej.
Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze poddziały i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować przy pomocy kodów CN, wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3.
(4) Wskazane jest, by osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, mogła nadal powoływać się na tę informację, na mocy art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia klasyfikuje się w ramach Nomenklatury Scalonej przy pomocy odpowiednich kodów CN, wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową udzieloną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można nadal powoływać się, na mocy art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1387/2003
z dnia 1 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2300/97 w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1221/97 ustanawiającego ogólne zasady dotyczące stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1221/97 z dnia 25 czerwca 1997 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2070/98 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2300/97 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1216/2002 [4], ustanawia zasady wprowadzania w życie rocznych programów krajowych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1221/97. Podstawą wielkości udziału Wspólnoty w finansowaniu tych programów jest ogólna liczba uli w każdym Państwie Członkowskim, wymieniona w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2300/97.
(2) Liczba uli została zmieniona w komunikatach Państw Członkowskich uaktualniających dane strukturalne o sytuacji w sektorze, jak przewidziano w art. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2300/97.
(3) W związku z tym, rozporządzenie (WE) nr 2300/97 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Biorąc pod uwagę, że art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2300/97 ustala dzień 31 sierpnia jako ostateczny termin wdrożenia środków na podstawie rocznych programów, niniejsze rozporządzenie powinno się stosować począwszy od roku gospodarczego 2003/04.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2300/97 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2003
z dnia 4 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 500/2003 [4], stanowi, że nie przyznaje się zwrotu na produkty, które nie zachowują solidnej właściwej jakości handlowej w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego. W celu zapewnienia, że zasada ta jest jednolicie stosowana, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 174/1999 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 833/2003 [6], należy postanowić, że w celu przyznania zwrotu na produkty wskazane w art. 1 dyrektywy Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 94/71/WE [8], oraz występujące w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, muszą one być przygotowane zgodnie z wymogami tej dyrektywy oraz być opatrzone znakiem jakości zdrowotnej wymaganym na mocy tej dyrektywy.
(2) W celu zapobieżenia ponownemu ukierunkowaniu handlu w zamiarze unikania zgodności z tą nową zasadą, należy postanowić, że produkty wskazane w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, wykorzystywane jako pasza dla zwierząt, muszą również, w przypadku żądania refundacji na te produkty, być przygotowane zgodnie z wymogami dyrektywy 92/46/EWG oraz być opatrzone znakiem jakości zdrowotnej wymaganym na mocy tej dyrektywy.
(3) W celu zapewnienia odpowiedniej ilości czasu na działania, które będzie należało podjąć tak, aby produkty objęte wywozem były opatrzone znakiem jakości zdrowotnej, oraz umożliwienia wywozu istniejących zapasów oraz wykorzystania opakowań zbiorczych, na których nie umieszczono takiego znaku, niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 174/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 174/1999 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
W celu przyznania refundacji na produkty wymienione w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, muszą one spełniać wymogi dyrektywy 92/46/EWG, w szczególności dotyczące przygotowania w zatwierdzonym przedsiębiorstwie, oraz zgodności z wymogami oznaczania znakiem jakości zdrowotnej, określonymi w rozdziale IV pkt A załącznika C do niniejszej dyrektywy."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1398/2003
z dnia 5 sierpnia 2003 r.
zmieniające załącznik A do dyrektywy Rady 92/65/EWG w celu włączenia małego chrząszcza ulowego (Aethina tumida), roztocza Tropilaelaps (spp. Tropilaelaps), wirusa Ebola i ospy małp
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z 13 lipca 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej artykuł 22, ustęp pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Handel i przywóz pszczół we Wspólnocie regulowany jest dyrektywą 92/65/EWG.
Dyrektywa 92/65/EWG ustala określone reguły dotyczące zwierząt i gatunków podatnych na choroby zakaźne podlegające obowiązkowi zgłoszenia wymienione w załączniku A do tej dyrektywy.
(2) Mały chrząszcz ulowy (Aethina tumida) jest to egzotyczny szkodnik atakujący pszczoły miodne i szerszenie, który rozprzestrzenił się z Afryki do pewnej liczby innych państw trzecich, stwarzając poważne problemy dla przemysłu pszczelarskiego.
(3) Mały chrząszcz ulowy nie jest ujety w wykazie przez Międzynarodowe Biuro Chorób Epizootycznych (OIE) i informacje o zasięgu jego występowania nie są dostępne.
(4) Nie było przypadków jego zgłoszeń Wspólnocie, jednakże mały chrząszcz ulowy nie jest we Wspólnocie Europejskiej chorobą podlegającą obowiązkowi zgłoszenia na mocy dyrektywy 92/65/EWG.
(5) Jeśli mały chrząszcz ulowy zostałby wprowadzony do Wspólnoty, jego obecność mogłaby mieć niszczące skutki dla stanu zdrowia pszczół miodnych, pszczelarstwa i produkcji miodu.
(6) Tropilaelaps (spp. Tropilaelaps) jest to egzotyczny pasożytniczy roztocz, który atakuje pszczoły miodne, żyjący głównie na terenach południowo-wschodniej Azji, ale jeśli zostałby wprowadzony do Wspólnoty, jego obecność mogłaby mieć niszczące skutki dla stanu zdrowia pszczół miodnych, pszczelarstwa i produkcji miodu.
(7) Tropilaelaps jest chorobą zakaźną podlegającą obowiązkowi zgłoszenia w ramach OIE, jednakże nie jest chorobą zakaźną podlegającą obowiązkowi zgłoszenia we Wspólnocie Europejskiej na mocy dyrektywy 92/65/EWG.
(8) Wirus Ebola i wirus ospy małp są odnotowywane od czasu do czasu w niektórych państwach trzecich i zostały przyjęte środki wspólnotowe ograniczające przywóz dla przeciwdziałania wprowadzeniu wirusa Ebola i ospie małp, gdyż te zoonozy mogą dotykać pewnych zwierząt lub być przez nie przenoszone; dlatego dla jasności i wyrazistości stosowne jest zaliczenie tych chorób jako podlegających obowiązkowi zgłoszenia na mocy dyrektywy 92/65/EWG.
(9) Dlatego konieczne jest dodanie małego chrząszcza ulowego, spp. Tropilaelaps, wirusa Ebola i wirusa ospy małp do wykazu chorób zakaźnych podlegających obowiązkowi zgłoszenia w załączniku A do dyrektywy 92/65/EWG.
(10) Dyrektywa 92/65/EWG powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(11) Środki ustalone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik A do dyrektywy 92/65/EWG zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1401/2003
z dnia 6 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 245/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi uprawianych na włókno
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 1998 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi uprawianych na włókno [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 651/2002 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 7 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 245/2001 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 651/2002, pomoc dla przetwarzania słomy lnianej i konopnej jest wypłacana do włókna z lnu i konopi, jedynie wówczas, gdy włókno to zostało uzyskane przed dniem 1 maja następującym po zakończeniu danego roku gospodarczego. Na mocy art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, pomoc do przetwórstwa oraz, jeżeli to stosowne, dodatkowa pomoc wypłacane są przez Państwo Członkowskie, na terenie którego len i konopie zostały zebrane przed dniem 1 sierpnia następującym po terminie określonym powyżej.
(2) Uwzględniając termin wymagany w celu zakończenia formalności i kontroli administracyjnych przed przyznaniem i ostateczną wypłatą pomocy, powinien zostać przedłużony termin wypłaty pomocy przez Państwa Członkowskie.
Aby zapewnić ciągłość, konieczne jest zapewnienie stosowania środka z mocą wsteczną od dnia 1 sierpnia 2003 r.
(3) Dlatego nieprzekraczalny termin, do którego Państwa Członkowskie informują Komisję o roku gospodarczym, powinien zostać zmieniony.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Lnu i Konopi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 245/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 12 ust. 2 datę "1 sierpnia" zastępuje się datą "15 października";
2) w art. 15 ust. 3 datę "30 września" zastępuje się datą "15 grudnia".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1402/2003
z dnia 1 sierpnia 2003 r.
określające zestawienia tabel oraz ustanawiające definicje dotyczące podstawowych badań statystycznych obszarów uprawy winorośli
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 357/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2329/98 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2585/2001 [4], w szczególności jego art. 73,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 991/79 z dnia 17 maja 1979 r. określające zestawienia tabel oraz ustanawiające definicje dotyczące podstawowych badań statystycznych obszarów uprawy winorośli i uchylające rozporządzenie nr 143 i nr 26/64/EWG [5] zostało w znacznym stopniu zmienione [6]. W celu zapewnienia jasności i racjonalności wspomniane rozporządzenie powinno zostać skodyfikowane.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 357/79 Państwa Członkowskie mają przedłożyć wyniki podstawowych badań statystycznych w formie zestawień tabel, które mają być przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 wspomnianego rozporządzenia.
(3) W celu zapewnienia porównywalności danych przedstawianych w tych tabelach niezbędne jest podanie niektórych definicji odnoszących się do podstawowych badań.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnictwa i Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Forma zestawień tabel dla podstawowych badań statystycznych obszarów uprawy winorośli określona jest w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Definicje dotyczące podstawowych badań podane są w załączniku II.
2.
Z uwagi na to, że podstawowe badania statystyczne obejmują sytuację z końca roku winiarskiego, obszar uprawy winorośli obsadzony, poddany ponownemu obsadzaniu lub przeszczepianiu podczas roku winiarskiego poprzedzającego badania, uznaje się za obszar mający mniej niż jeden rok.
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 991/79 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji określoną w załączniku IV.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1408/2003
z dnia 7 sierpnia 2003 r.
wprowadzające na rok gospodarczy 2003/2004 odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2316/1999 w odniesieniu do użytkowania gruntów odłogowanych w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1038/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999 z dnia 22 października 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1035/2003 [4], ustanawia warunki przyznawania płatności obszarowych w odniesieniu do niektórych roślin uprawnych. Na mocy art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2316/1999, grunty odłogowane muszą pozostać odłogowane w okresie rozpoczynającym się najpóźniej w dniu 15 stycznia, a kończącym się najwcześniej w dniu 31 sierpnia oraz z wyjątkiem odmiennych uregulowań, nie mogą być użytkowane do celów produkcji rolnej lub do żadnych celów dochodowych.
(2) W ostatnich miesiącach niektóre regiony Wspólnoty doświadczyły wyjątkowej suszy, która miała poważny wpływ na zaopatrzenie w pasze i naraziła hodowców zwierząt gospodarskich na dotkliwe straty w dochodach, ponieważ byli zmuszeni do sprzedania swojego inwentarza, w sytuacji, gdy normalna pasza stała się niedostępna.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1360/2003 wprowadzające na rok gospodarczy 2003/2004 odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2316/1999 w odniesieniu do użytkowania gruntów odłogowanych w niektórych regionach Wspólnoty [5], zezwala na użytkowanie gruntów zgłoszonych jako odłogowane w tych regionach, do celów pozyskiwania paszy dla zwierząt.
Jednakże ze względu na fakt, że stan suszy rozszerzył się na inne regiony Wspólnoty, wskazane jest znalezienie dodatkowych zasobów paszowych przed okresem jesiennym.
(4) Ze względu na fakt, iż w obecnych wyjątkowych warunkach pogodowych dostępność zaopatrzenia w pasze pozostaje wysoce nieprzewidywalna, należy wprowadzić w trybie pilnym nowe odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2316/1999, stanowiące podstawę dopuszczenia przez dotknięte Państwa Członkowskie użytkowania gruntów odłogowanych, wyłączonych spod roślin uprawnych, w celach pozyskania paszy dla zwierząt przed upływem okresu odłogowania, zgodnie z warunkami i kryteriami, ustalonymi przez te Państwa.
Zasady te muszą jednak skutecznie eliminować dochodowe użytkowanie tego rodzaju gruntów.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W drodze odstępstwa od art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2316/1999, w regionach Wspólnoty niewymienionych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1360/2003, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na użytkowanie gruntów zgłoszonych jako odłogowane w roku gospodarczym 2003/2004, do celów pozyskania paszy dla zwierząt zgodnie z warunkami i kryteriami ustalonymi przez te Państwa.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że grunty odłogowane wskazane w ust. 1 nie są użytkowane do celów dochodowych, w szczególności że nie jest przyznana żadna pomoc produkcyjna w odniesieniu do suszu paszowego, w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 [6], w zakresie plonów uzyskanych z omawianych gruntów.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wymienione w Załączniku notyfikują Komisji środki, które przyjęły na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1409/2003
z dnia 7 sierpnia 2003 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 1915/83 w sprawie niektórych szczegółowych reguł wykonawczych dotyczących prowadzenia rachunkowości w celu określenia dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1256/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1915/83 [3] stanowi, że agencja łącznikowa przesyła wszystkie deklaracje podatkowe rolników do Komisji najpóźniej dziewięć miesięcy po zakończeniu roku obrachunkowego, do którego się odnoszą.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/2002 [4] przewidywało, w drodze odstępstwa od art. 3 akapity pierwszy i drugi rozporządzenia (EWG) nr 1915/83, okres 22 miesięcy na dostarczenie deklaracji podatkowych rolników za lata obrachunkowe 2000 i 2001.
(3) Przedłużenie tego okresu było uzasadnione, między innymi, wprowadzeniem zmian do formularza deklaracji podatkowej rolnika.
(4) W celu przyznania agencjom łącznikowym więcej czasu na przyjęcie nowej deklaracji podatkowej rolnika, właściwe jest, aby przewidzieć dla roku obrachunkowego 2002 również przedłużenie okresu na dostarczenie Komisji deklaracji podatkowej rolnika.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 3 akapity pierwszy i drugi rozporządzenia (EWG) nr 1915/83, dla roku obrachunkowego 2002, okres na przekazanie deklaracji podatkowych rolników wynosi 15 miesięcy.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1410/2003
z dnia 7 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 46,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych [3] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2244/2002 [4], ustanawia ograniczenia oraz pewne warunki dotyczące wykorzystania substancji zatwierdzonych przez rozporządzenie (WE) nr 1493/1999. W świetle rozwoju technik produkcji wina i metod badań, limity dla kwasu L-askorbinowego i soli odżywczych fosforanu (V) amonu lub siarczanu (VI) amonu ustanowione w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1622/2000 należy zmienić.
(2) Artykuł 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje przyjęcie specyfikacji dotyczących czystości i identyfikacji substancji wykorzystywanych w praktykach enologicznych. Specyfikacje dla dużej liczby tych substancji ustanowiono już w dyrektywie Komisji 96/77/WE z dnia 2 grudnia 1996 r. ustanawiającej szczególne kryteria czystości dla dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 2002/82/WE [6], która w przypadku poliwinylopolipirolidonu ustanawia surowsze kryteria od wymagań i kryteriów czystości przewidzianych w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1622/2000. W wyniku tego należy opracować legislację horyzontalną ustanawiającą kryteria czystości dla dodatków do żywności mającą zastosowanie w sektorze wina, a załącznik V należy skreślić.
(3) W regionach uprawy winorośli w strefie A uprawy winorośli wymienionej w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1622/2000 urzędowa nazwa regionu "Rheinpfalz" została zmieniona na "Pfalz".
W tym artykule należy stosować nową nazwę regionu.
(4) Włoskie wina gatunkowe psr uprawnione do posiadania nazwy pochodzenia Colli orientali del Friuli, którym towarzyszy określenie "Picolit" mają zawartość pozostałości cukru większą niż 5 gramów na litr i w celu zachowania ich dobrej jakości warunki wymagają zawartości ditleneku siarki powyżej ogólnego limitu 260 mg/l, ale mniej niż 300 mg/l.
Zatem wina te należy dodać do wykazu w załączniku XII.
(5) Wyżej wymienione wina gatunkowe psr Colli orientali del Friuli, którym towarzyszy określenie "Picolit" produkowane są z wykorzystaniem specjalnych metod oraz mają całkowite stężenie alkoholu większe niż 13 % objętościowych i zwykle zawartość kwasu lotnego powyżej limitów ustanowionych w pkt B załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, ale wynoszącą mniej niż 25 milirównoważników na litr.
Wina te powinny być zatem dodane do wykazu w załączniku XIII.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 przewiduje, że zwykłe metody analizy opisane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2676/90 z dnia 17 września 1990 r. określającego wspólnotowe metody analizy wina [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 440/2003 [8], zostają uchylone z dniem 1 sierpnia 2003 r. Kilka z tych zwykłych metod analizy przechodzi ocenę techniczną i naukową oraz studium oceny ich precyzji i dokładności w celu uznania ich za metody odniesienia. Ponieważ prace te nie zostały jeszcze zakończone, datę uchylenia niektórych przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2676/1990 należy odroczyć na kolejne dwa lata, do czasu otrzymania ostatecznych wyników prowadzonych badań.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1622/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Specyfikacje czystości i identyfikacji substancji wykorzystywanych w praktykach enologicznych określonych w art. 46 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 są tymi ustanowionymi w dyrektywie 96/77/WE. W razie potrzeby te kryteria czystości uzupełnia się szczególnymi wymaganiami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu."
2) w art. 8 tiret przedostatnie "Rheinpfalz" zastępuje się "Pfalz".
3) w art. 44 ust. 2 "1 sierpnia 2003 r." zastępuje się "1 sierpnia 2005 r."
4) załącznik IV zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
5) skreśla się załącznik V.
6) w załączniku XII lit. a) po tiret drugim dodaje się tiret w brzmieniu:
"— gatunkowych win psr, w stosunku do których można używać nazwy pochodzenia "Colli orientali del Friuli – Picolit","
7) w załączniku XIII lit. c) po tiret drugim dodaje się tiret w brzmieniu:
"— gatunkowych winach psr Colli orientali del Friuli, którym towarzyszy określenie "Picolit".,".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1411/2003
z dnia 7 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 26, 33 i 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1183/2003 [4], przyznaje odstępstwa na podstawie programu pomocy dotyczącego moszczu gronowego używanego do wzbogacania wina, dotyczy moszczów ze stref upraw winorośli innych niż CIII.
Okres stosowania odstępstwa wygasa z końcem roku winiarskiego 2002/03.
Jednakże do czasu mającej nastąpić wkrótce pogłębionej analizy programu pomocy, status quo powinno być utrzymane, a omawiany okres stosowania odstępstwa przedłużony.
(2) Zasady dotyczące destylacji wina uzyskanego z winogron sklasyfikowanych jako winogrona do produkcji wina oraz jako winogrona do innego użytku, zostały nieznacznie zmienione dla lat gospodarczych 2001/02 i 2002/03 do czasu większych zmian.
Jako że prace przygotowawcze dotyczące tych zmian nie zostały zakończone należy nadal stosować dostosowania poczynione na lata 2001/02 i 2002/03.
(3) Istnieją techniczne niezgodności między niektórymi artykułami a ustępami w rozporządzeniu (WE) nr 1623/2000 które należy skorygować.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Komitet Zarządzający ds. Wina nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1623/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 13 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w latach winiarskich 2003/04–2004/05 w odniesieniu do rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego uzyskanego z winogron zebranych poza strefami uprawy winorośli C III a) oraz C III b), w zakładach, które rozpoczęły produkcję rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego przed dniem 1 stycznia 1986 r. w przypadku Hiszpanii oraz przed dniem 30 czerwca 1982 r. w innych przypadkach, wysokość pomocy odpowiada pomocy dla produktów ze strefy uprawy winorośli C III."
2) W art. 52 ust. 1 akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w przypadku wina otrzymanego z odmian winogron sklasyfikowanych jako odmiany winogron do produkcji wina oraz jako odmiany do produkcji wyrobów spirytusowych destylowanych z wina o określonej nazwie pochodzenia, całkowita ilość normalnie produkowana w tym regionie podczas okresu referencyjnego zostaje zmniejszona o ilości, które poddane zostały destylacji w celu innym niż produkcja wyrobów spirytusowych destylowanych z wina o określonej nazwie pochodzenia w tym okresie.
Ponadto, tam gdzie ilość wina normalnie wytwarzanego w regionie przekracza 5 milionów hl, ta całkowita ilość normalnie wytwarzanego wina zostaje pomniejszona o 1,4 milionów hl w odniesieniu do lat winiarskich 2001/02–2004/05."
3) W art. 58 akapit drugi wprowadza się następujące zmiany:
a) lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) cena skupu pozostałych ilości, określonych w akapicie pierwszym oraz cena alkoholu z nich wyprodukowanego i dostarczonego do agencji interwencyjnej, obniżana jest o 0,6279 EUR/% obj. alkoholu i na hektolitr, w przypadku destylacji określonej w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, oraz o 0,7728 EUR/% obj. alkoholu i na hektolitr w przypadku destylacji określonej w art. 28 tego rozporządzenia;"
b) skreśla się lit. c).
4) W art. 91 ust. 8 i 9 otrzymują brzmienie:
"8.
Prawo własności alkoholu objętego poleceniem wycofania przenosi się w terminie wskazanym w poleceniu, który to termin nie może być późniejszy niż termin określony zgodnie z ust. 7 akapit trzeci.
9.
Jeżeli z winy oferenta, którego ofertę przyjęto, alkohol nie został wycofany po terminie, podanym w poleceniu wycofania, pokrywa on koszty związane ze składowaniem i kradzieżą oraz ponosi ryzyko utraty lub uszkodzenia.
Jeżeli z winy agencji interwencyjnej alkohol nie może być wycofany po terminie podanym w poleceniu wycofania, Państwo Członkowskie rekompensuje oferentowi wszelkie poniesione straty."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1421/2003
z dnia 8 sierpnia 2003 r.
zawierające sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2103/2002 zatwierdzającego działania w celu kontroli zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw przeprowadzane w Republice Południowej Afryki przed przywozem do Wspólnoty Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 47/2003 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2103/2002 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 836/2003 [4], zatwierdza działania kontrolne w Afryce Południowej, a także ustanawia w załączniku II wzór zaświadczenia do wykorzystania przez południowoafrykańskie organy kontrolne.
(2) Podczas przyjmowania rozporządzenia (WE) nr 836/2003 pojawił się błąd pisarski w odniesieniu do okresu ważności zaświadczenia dla załadunku morskiego/lądowego.
(3) Dlatego konieczne jest sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 2103/2002.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2103/2002 wprowadza się następujące zmiany:
W rubryce 13 ("okres ważności"), liczbę "30" zastępuje się liczbą "40".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/2003
z dnia 8 sierpnia 2003 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 1175/2003 zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 883/2001 i (WE) nr 2805/95, odpowiednio, ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do handlu produktami sektora wina z państwami trzecimi i ustalającego refundacje wywozowe w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 63 i 64,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1175/2003 [3] zawarty jest błąd.
W związku z tym błąd ten należy poprawić.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1175/2003 otrzymuje brzmienie:
"Pozwolenia na wywóz do tej pory wydane, obejmujące wcześniejsze ustalenie refundacji, ważne są w odniesieniu do wywozu do Republiki Czeskiej i Słowacji, przeprowadzonego jedynie do dnia 31 maja 2003 r. Zabezpieczenie określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 zostaje zwolnione proporcjonalnie do niewykorzystanych ilości."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1425/2003
z dnia 11 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do patuliny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 563/2002 [3], określa najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych substancji zanieczyszczających w środkach spożywczych.
Ustanowiono najwyższe dopuszczalne poziomy dla azotanów, aflatoksyn, ochratoksyny A, ołowiu, kadmu, rtęci, 3-monochloropropanem-1,2-diolu (3-MCPD) i dioksyn.
(2) Niektóre Państwa Członkowskie przyjęły lub zamierzają przyjąć najwyższe dopuszczalne poziomy patuliny w sokach owocowych, w szczególności soku jabłkowym, produktach jabłkowych o stałej konsystencji takich, jak owoce w soku, przecier jabłkowy oraz w tego rodzaju produktach przeznaczonych dla niemowląt i małych dzieci.
Z uwagi na różnice między Państwami Członkowskimi oraz wynikające stąd ryzyko zakłócenia konkurencji niezbędne jest wprowadzenie środków wspólnotowych w celu zapewnienia jednolitości rynku przy zachowaniu zasady proporcjonalności.
(3) Patulina jest mikotoksyną wytwarzaną przez grzyby należące do kilku rodzajów, między innymi gatunki Penicillium, Aspergillus i Byssochlamys.
Chociaż może ona pojawiać się w wielu spleśniałych owocach, ziarnach i pozostałej żywności, głównymi źródłami zanieczyszczenia patuliną są produkty jabłkowe.
(4) Na posiedzeniu dnia 8 marca 2000 r. Naukowy Komitet ds. Żywności zatwierdził tymczasowe najwyższe dopuszczalne spożycie patuliny: 0,4 μg/kg masy ciała.
(5) W 2001 r., w ramach dyrektywy Rady 1993/5/EWG z dnia 25 lutego 1993 r. w sprawie pomocy Komisji i współpracy Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności [4], zostało przeprowadzone specjalne zadanie "Ocena racjonalnego spożycia patuliny przez ludność Państw Członkowskich UE" (SCOOP).
Z oceny można wywnioskować, że przeciętne narażenie na oddziaływanie patuliny jest raczej znacznie niższe niż tymczasowe najwyższe dopuszczalne dzienne spożycie - 0,4 μg/kg masy ciała.
Niemniej jednak, uwzględniając szczególne grupy konsumentów, w szczególności małe dzieci, a także zakładając najgorsze przypadki, narażenie na patulinę jest znacznie większe, choć wciąż poniżej tymczasowego najwyższego dopuszczalnego dziennego spożycia.
(6) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 466/2001 należy odpowiednio zmienić.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 466/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 2005 r. Komisja dokonuje przeglądu najwyższych dopuszczalnych poziomów patuliny ustanowionych w sekcji 2 ppkt 2.3.1 i 2.3.2 załącznika I, mając na uwadze ich obniżenie w celu uwzględnienia postępu w zakresie wiedzy naukowo-technicznej i wprowadzenia w życie "Kodeksu praktyk w celu zapobiegania i ograniczania zanieczyszczenia patuliną w soku jabłkowym i w innych napojach, których składnikiem jest sok jabłkowy";"
2) załącznik I zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1428/2003
z dnia 11 sierpnia 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych "ΦΑΣΟΛΙΑ ΓΙΓΑΝΤΕΣ — ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ (Fasolia Gigantes — Elefantes Kastorias)"
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i oznaczeń pochodzenia produktów rolnych i artykułów żywnościowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3, 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Grecja przesłała Komisji wniosek o zarejestrowanie nazwy "ΦΑΣΟΛΙΑ ΓΙΓΑΝΤΕΣ — ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ (Fasolia Gigantes — Elefantes Kastorias)" jako oznaczenie geograficzne.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia wniosek uznano za spełniający wszelkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierający wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4.
(3) Po opublikowaniu podsumowania wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Republika Grecka zażądała dwóch zmian o mniejszym znaczeniu w podawaniu szczegółów w ppkt 4.2 (opis) oraz usunięcia stwierdzenia, że pojazdy grupy wnioskodawców są wykorzystywane do celów dystrybucji. Skorygowane podsumowanie wniosku zawarte jest w załączniku II.
(4) Dlatego nazwa ta powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać całkowitej ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenie geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1298/2003 [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę w niniejszym Załączniku dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Główne elementy specyfikacji produktu zawarte są w załączniku II.
Zamieniają one wniosek podsumowujący opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5].
Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/2003
z dnia 11 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2090/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 w sprawie kontroli bezpośrednich przy wywozie produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 163/94 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2090/2002 [3], zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 444/2003 [4], przewiduje dokonanie kontroli podmiany w przypadkach, gdy zgłoszenie wywozowe zostaje przyjęte w urzędzie celnym wywozu, który nie jest urzędem celnym wyjścia lub urzędem, do którego wysyła się egzemplarz kontrolny T5.
(2) W celu zapewnienia, że urzędy celne wyjścia lub urzędy, do których wysyła się egzemplarz kontrolny T5 stosują jednolitą praktykę, oraz aby uniknąć wątpliwości dotyczących tożsamości towarów, co jest warunkiem wstępnym do przyznania refundacji, należy zapewnić przeprowadzenie szczegółowych kontroli podmiany w przypadkach, w których urzędy celne odkryły, że usunięto plomby umieszczone przy wywozie, ale nie pod dozorem celnym, albo je zerwano lub gdy nie przyznano zwolnienia od plombowania.
Ze względu na to, że w tych przypadkach istnieje wyraźne podejrzenie podmiany, szczegółowe kontrole podmiany wymagają zwiększonej uwagi, która obejmuje, w miarę potrzeb, kontrolę bezpośrednią towarów.
(3) W celu zapewnienia, że przeprowadzono odpowiednią liczbę kontroli podmiany towarów, które mają być wywiezione, należy zapewnić przeprowadzenie szczegółowych kontroli podmiany w przypadkach, gdy plomby zostały usunięte, ale nie pod dozorem celnym, lub zerwane lub gdy nie przyznano zwolnienia od plombowania, które zostaną uwzględnione w ograniczonym zakresie wyłącznie przy obliczaniu minimalnej liczby kontroli podmiany.
(4) W celu poprawy monitorowania kontroli podmiany, należy zapewnić informacje dotyczące liczby przeprowadzonych szczegółowych kontroli podmiany w przypadkach, gdy plomby zostały usunięte, ale nie pod dozorem celnym, lub zostały zerwane lub gdy nie przyznano zwolnienia od plombowania, który powinny być udostępnione w dowolnym czasie przez dane urzędy celne a wszystkie kontrole podmiany powinny być przedmiotem sprawozdania dotyczącego wykazu przeprowadzonych kontroli.
(5) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 2090/2002 powinno zostać zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2090/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) W ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli urząd celny wywozu nie zaplombował środków transportu lub opakowań, należy przeprowadzić kontrole podmiany, gdzie jest to możliwe biorąc pod uwagę analizę ryzyka, bez uszczerbku dla ust. 2a i kontroli przeprowadzonych na mocy innych przepisów.";
2) Dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a. W przypadku gdy urząd celny wyjścia lub urząd, do którego wysyła się egzemplarz kontrolny T5 odkryje, że plomby umieszczone przy wywozie zostały usunięte, lecz nie pod dozorem celnym, lub zostały złamane lub nie przyznano zwolnienia od plombowania na mocy art. 357 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, należy przeprowadzić szczegółową kontrolę podmiany.
Liczba szczegółowych kontroli podmiany przeprowadzonych zgodnie z poprzednim akapitem, podlega limitowi 50 %, należy uwzględnić do celów obliczenia kontroli podmiany zgodnie z ust. 2 akapit drugi."
3) W ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Kontrola podmiany, określona w ust. 2 polega na sprawdzeniu wzrokowo, czy towary odpowiadają dokumentowi, który im towarzyszy od urzędu celnego wywozu do urzędu celnego wyjścia lub urzędu, do którego wysyła się egzemplarz kontrolny T5.";
4) Dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
"4a.
W przypadku kontroli podmiany określonej w ust. 2a, urząd celny wyjścia lub urząd, do którego wysyła się egzemplarz kontrolny T5 decyduje, biorąc pod uwagę analizę ryzyka, czy kontrola obejmuje tylko kontrolę wzrokową, określona w ust. 4 lub czy wymaga kontroli bezpośredniej na podstawie art. 5 ust. 1 i 4.";
5) W ust. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Każdy urząd celny wyjścia lub urząd, do którego wysyła się egzemplarz kontrolny T5 podejmuje środki, aby udostępniać w dowolnym czasie informacje o:
a) liczbie zgłoszeń wywozowych wziętych pod uwagę do celów kontroli podmiany określonych w ust. 2;
b) liczbie przeprowadzonych kontroli podmiany określonych w ust. 2;
c) liczbie przeprowadzonych kontroli podmiany określonych w ust. 2a.";
6) Dodaje się ust. 5a:
"5a.
Każda kontrola podmiany określona w ust. 2 i 2a jest przedmiotem sprawozdania sporządzanego przez właściwego urzędnika, który ją przeprowadza.
Sprawozdanie umożliwia monitorowanie przeprowadzonych kontroli oraz znajduje się w nim data i nazwisko urzędnika.
Jest ono przetrzymywane przez urząd celny wyjścia lub urząd, do którego wysyła się egzemplarz kontrolny T5 przez trzy lata po roku wywozu w sposób, który pozwala na łatwy dostęp do niego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1430/2003
z dnia 11 sierpnia 2003 r.
weryfikujące maksymalną kwotę opłaty produkcyjnej B oraz zmieniające cenę minimalną za buraki B w sektorze cukru na rok gospodarczy 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 680/2002 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 8 tiret drugie i trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że straty wynikające z obowiązku wywozu nadwyżki cukru wspólnotowego mają być pokrywane, w pewnych granicach, opłatami produkcyjnymi w odniesieniu do produkcji cukru A i B, izoglukozy A i B oraz syropu inulinowego A i B.
(2) Artykuł 15 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że w przypadku gdy wpływy gotówkowe spodziewane z podstawowej opłaty produkcyjnej i opłaty wyrównawczej B, które nie mogą przekroczyć, odpowiednio, 2 % i 30 % ceny interwencyjnej za cukier biały na dany rok gospodarczy, mogą nie pokryć przewidywanych strat całkowitych za bieżący rok gospodarczy, maksymalna wartość procentowa opłaty wyrównawczej B ma zostać dostosowana do wysokości niezbędnej do pokrycia wspomnianych całkowitych strat, nie przekraczając jednakże 37,5 %.
(3) Zgodnie z tymczasowymi danymi dostępnymi obecnie, wpływy gotówkowe z opłat wyrównawczych za rok gospodarczy 2003/04, które mają zostać uzyskane przed dostosowaniem, mogą być niższe niż równowartość średniej straty pomnożona przez nadwyżkę przeznaczoną na wywóz.
Dlatego też maksymalna wysokość opłaty wyrównawczej B za rok 2003/04 powinna zostać podniesiona do 37,5 % ceny interwencyjnej za cukier biały.
(4) Artykuł 4 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 ustala cenę minimalną za buraki B w wysokości 32,42 EUR za tonę, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 5 tego rozporządzenia, który przewiduje odpowiednie dostosowanie ceny za buraki B w wypadku dostosowania minimalnej wysokości opłaty wyrównawczej B.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2003/04 maksymalna wysokość opłaty wyrównawczej B, określonej w art. 15 ust. 4 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 zostaje zwiększona do 37,5 % ceny interwencyjnej za cukier biały.
Artykuł 2
Na rok gospodarczy 2003/04 cena minimalna za buraki B, określona w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 ustalona jest zgodnie z art. 15 ust. 5 tego rozporządzenia w wysokości 28,84 EUR za tonę.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/2003
z dnia 11 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1501/95 w odniesieniu do warunków wypłaty refundacji wywozowych dla produktów zbożowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1104/2003 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 tiret drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2003 [4], określa, że w przypadku gdy zróżnicowana refundacja dotyczy określonego państwa trzeciego, uprawnienie do refundacji nabywa się w chwili przywozu do tego państwa trzeciego. art. 14, 15 i 16 tego rozporządzenia określa warunki wypłaty refundacji w przypadku gdy refundacja zróżnicowana dotyczy w szczególności dokumentów, które maja być przedstawione na dowód przybycia produktów do miejsca przeznaczenia.
(2) Jeśli stosuje się zróżnicowaną refundacje, art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stanowi, że część refundacji, obliczonej przy stosowaniu najniższej stawki refundacji jest płacona na wniosek eksportera po dostarczeniu dowodów, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
(3) Artykuł 13a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1163/2002 [6], ustala odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 800/1999 będące wynikiem umów handlowych zawartych z Bułgarią, Republiką Czeską, Estonią, Łotwą, Litwą, Węgrami, Polską, Rumunią, Słowenią i Słowacją, ustalając zniesienie refundacji dla tych krajów przeznaczenia.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 934/2003 [7] otwiera przetarg na refundacje na wywóz pszenicy zwyczajnej do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem 10 krajów przystępujących do Wspólnoty w dniu 1 maja 2004 r. oraz Bułgarii i Rumunii, wymagając zróżnicowania stawki refundacji, w zależności od miejsca przeznaczenia.
Te miejsca przeznaczenia są także wyłączone w przypadku gdy refundacje wywozowe są ustalone w równych odstępach czasu.
Ponieważ nie ma umowy handlowej z Cyprem czy Maltą i dlatego te państwa nie są wymienione wśród miejsc przeznaczenia określonych w art. 13a rozporządzenia (WE) nr 1501/95, odstępstwo dotyczące dowodu przybycia na miejsce przeznaczenia i obliczenie kwoty zaliczki przewidzianej w tym artykule nie stosuje się do przetargów otwartych na mocy rozporządzenia (WE) nr 934/2003, ani do ustalania refundacji wywozowych w równych odstępach czasu.
(5) W oparciu o dostępne dane statystyczne nie ma wywozu wspólnotowych produktów zbożowych na Cypr lub Maltę.
Tak, więc, aby nie utrudniać wywozu ze Wspólnoty żądając dowodu przybycia na miejsce przeznaczenia, zakres odstępstw przewidziany w art. 13a rozporządzenia (WE) nr 1501/95 powinien być rozszerzony o przypadki, w których refundacja nie jest ustalana dla tych dwóch miejsc przeznaczenia.
(6) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1501/95 powinno zostać zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 13a rozporządzenia (EWG) nr 1501/95 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3. Odstępstwa ustanowione w ust. 1 i 2 stosuje się także w przypadku gdy refundacje nie są ustalone w odniesieniu do wywozu produktów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 na Cypr lub Maltę."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/2003
z dnia 11 sierpnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do warunków uznawania organizacji producentów i wstępnego uznawania grup producentów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 47/2003 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 2 lit. a) i art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle doświadczeń nabytych w ciągu ubiegłych lat zachodzi konieczność zmiany przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 412/97 z dnia 3 marca 1997 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do uznawania organizacji producentów [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniami Komisji (WE) nr 43/2003 [4] i nr 478/97 z dnia 14 marca 1997 r. ustanawiającymi szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w zakresie wstępnego uznawania organizacji producentów [5], zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 243/1999 [6].
(2) W interesie przejrzystości i racjonalności przepisy powyższych rozporządzeń należy zebrać w jednym rozporządzeniu, zastępującym je wszystkie.
(3) W związku z powyższym rozporządzenia Komisji (WE) nr 412/97 i (WE) nr 478/97 należy uchylić.
(4) Artykuł 11 ust. 1 lit. a) i art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustanawia różne typy organizacji producentów. Wszystkie organizacje producentów, dla których złożono wniosek o uznanie, należy z zasady zaliczyć do jednej z ustanowionych kategorii. Niemniej jednak należy ustanowić przepis umożliwiający uznanie organizacji producentów w odniesieniu do niektórych kategorii produktów, w zakresie jednej lub kilku z tych kategorii.
(5) Zachodzi potrzeba ustanowienia minimalnej ilości członków oraz minimalnej wielkości produkcji rynkowej.
W związku z tym Państwom Członkowskim należy umożliwić ustanowienie minimalnych warunków bardziej rygorystycznych od tych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
(6) Aby pomóc w osiągnięciu celów wspólnej organizacji rynków i zapewnić organizacjom producentów możliwość prowadzenia prac w sposób trwały i efektywny, organizacjom producentów należy zapewnić całkowitą stabilizację.
Dlatego też członkostwo organizacji producentów powinno obejmować minimalny okres czasu, w szczególności w odniesieniu do programu operacyjnego określonego w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Ustanowienie okresów wypowiedzenia oraz dat, od których wypowiedzenie staje się skuteczne należy pozostawić Państwom Członkowskim.
(7) Organizacja producentów może nie mieć możliwości bezpośredniego zapewnienia efektywnej realizacji wszystkich działań.
Państwa Członkowskie należy upoważnić do ustanowienia odpowiednich zasad.
(8) Główna i zasadnicza działalność organizacji producentów powinna być związana z produkcją realizowaną przez jej członków.
Niemniej jednak organizacjom producentów należy dać możliwość zaangażowania w inną działalność, nawet o charakterze handlowym, w ramach określonych limitów.
Należy wspierać współpracę między organizacjami producentów przez umożliwienie im obrotu owocami i warzywami zakupionymi wyłącznie od innej uznanej organizacji producentów i nie uwzględnianie tego obrotu w kalkulacjach dotyczących zarówno podstawowej działalności, jak i innych form działalności.
(9) Organizacje producentów mogą posiadać udziały w przedsiębiorstwach zależnych, które pomagają im w zwiększeniu wartości dodanej produkcji ich członków.
W takim przypadku należy ustalić zasady obliczania wartości produkcji wprowadzanej na rynek.
(10) Ze względu na charakter produktów, sposob ich wytwarzania i sprzedaży, gospodarstwa członków organizacji producentów mogą znajdować się w innych Państwach Członkowskich, poza terytorium Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba organizacji.
(11) W celu wspierania koncentracji dostaw we Wspólnocie należy ustanowić funkcje stowarzyszeń organizacji producentów oraz minimalne kryteria ich uznawania, wraz z niektórymi zasadami dotyczącymi ponadnarodowego charakteru tych stowarzyszeń.
(12) W celu ułatwienia koncentracji dostaw należy wspierać łączenie się istniejących organizacji producentów w nowe organizacje oraz należy ustalić reguły w odniesieniu do programów operacyjnych organizacji powstałych wskutek połączenia.
(13) Przy zachowaniu zasad, których producenci zobowiązani są przestrzegać przy tworzeniu z własnej inicjatywy organizacji producentów oraz które muszą zostać poddane ocenie producentów, ustanowienie warunków przyjmowania na członków organizacji producentów innych osób fizycznych lub prawnych pozostawia się Państwom Członkowskim.
(14) W celu zapewnienia, aby organizacje producentów faktycznie reprezentowały minimalną ilość producentów, Państwa Członkowskie powinny podjąć wysiłki na rzecz zapewnienia, aby mniejszość członków, na których przypada przeważająca część produkcji w danej organizacji producentów nie miała nadmiernego wpływu na jej zarządzanie i funkcjonowanie.
(15) Artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przewiduje możliwość okresu przejściowego w zakresie wstępnego uznania, celem umożliwienia nowym grupom producentów lub grupom, które nie zostały uznane na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96 spełnienia warunków dla uznania, ustanowionych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96. W konsekwencji, w celu uwzględnienia różnych okoliczności związanych z produkcją i obrotem w poszczególnych Państwach Członkowskich, powinny one ustanowić określone warunki wstępnego uznawania grup producentów przedkładających plan uznania.
(16) W celu promowania tworzenia się stabilnych organizacji producentów, zdolnych do wnoszenia trwałego wkładu w osiąganie celów wspólnej organizacji rynku, wstępne uznanie należy udzielać tylko tym organizacjom producentów, które są w stanie wykazać zdolność sprostania wszystkim wymaganiom art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w wyznaczonym terminie.
(17) Aby umożliwić organizacjom producentów przedstawienie planu uznania zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, należy ustanowić zakres informacji, jakie organizacje producentów muszą przedstawić w planie.
(18) Aby umożliwić organizacjom producentów lepsze sprostanie warunkom uznania, konieczne jest zezwolenie na zmiany w planach uznania.
W tym celu należy ustanowić przepis umożliwiający wszystkim Państwom Członkowskim zażądanie od organizacji producentów podjęcia działań korygujących, które zapewnią wykonanie planu.
(19) Grupa producentów może spełniać warunki ustanowione w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przed zakończeniem planu uznania.
Należy ustanowić przepis umożliwiający takim organizacjom składanie wniosków o uznanie na mocy niniejszego rozporządzenia.
Dla spójności, udzielenie takiego uznania grupie producentów musi wskazywać na zakończenie planu uznania.
(20) Dla umożliwienia wstępnie uznanym grupom producentów realizacji programu operacyjnego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1433/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie programów operacyjnych, funduszy operacyjnych i wspólnotowej pomocy finansowej [7] niezwłocznie po uznaniu, organizacjom takim należy umożliwić przedłożenie projektu programu operacyjnego wraz z wnioskiem o uznanie.
(21) W celu zapewnienia należytego funkcjonowania organizacji rynku Państwa Członkowskie powinny regularnie informować Komisję o sytuacji w zakresie udzielania wstępnego uznania.
(22) Dla skuteczniejszego działania systemu kontroli i kar konieczne jest sprecyzowanie konsekwencji podjęcia decyzji o wycofaniu uznania bądź nie uznania organizacji producentów.
(23) W celu pozostawienia Państwom Członkowskim czasu na ustanowienie nowych przepisów przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 412/97 w odniesieniu do minimalnej ilości członków i minimalnych rozmiarów produkcji wprowadzanej do obrotu stosuje się do dnia 31 grudnia 2003 r.
(24) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do warunków uznawania organizacji producentów oraz wstępnego uznawania grup producentów, określonych odpowiednio w art. 11 i 14 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "producent" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która jest członkiem organizacji producentów i dostarcza tej organizacji produkty celem ich wprowadzenia na rynek zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2200/96;
b) "wartość wprowadzonej na rynek produkcji" oznacza wartość wprowadzonej na rynek produkcji, określoną w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1433/2003;
c) "wartość produkcji rynkowej" oznacza wartość wprowadzonej na rynek produkcji;
d) "grupa producentów" oznacza wszystkie organizacje, które złożyły wniosek i uzyskały wstępne uznanie na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
e) "przedsiębiorstwo zależne" oznacza spółkę, w której udziały posiada jedna bądź kilka organizacji producentów lub stowarzyszeń oraz która przyczynia się do zwiększenia wartości dodanej produkcji ich członków;
f) "stowarzyszenia organizacji producentów" to stowarzyszenia określone w art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
g) "ponadnarodowa organizacja producentów" oznacza organizację, w której przynajmniej jedno z gospodarstw producentów znajduje się na terytorium innego Państwa Członkowskiego niż siedziba organizacji;
h) "ponadnarodowe stowarzyszenie organizacji producentów" to stowarzyszenie organizacji producentów, w którym przynajmniej jedna ze stowarzyszonych organizacji znajduje się na terytorium innego Państwa Członkowskiego niż siedziba stowarzyszenia.
ROZDZIAŁ II ORGANIZACJE PRODUCENTÓW
Artykuł 3
Kategorie organizacji producentów
1. Na wniosek organizacji producentów mogą one zostać uznane w odniesieniu do jednej lub więcej kategorii produktów określonych w art. 11 ust. 1 lit. a) ppkt ii)-vii) rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
W odniesieniu do kategorii produktów określonych w art. 11 ust. 1 lit. a) ppkt i) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 możliwe jest wyłącznie uznanie indywidualne.
2.
Państwa Członkowskie określają procedury indywidualnego lub złożonego uznawania producentów zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 4
Minimalna wielkość organizacji producentów
1. Niniejszym ustala się, że minimalna liczba członków określonych w art. 11 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 wynosi pięciu producentów dla jednej kategorii.
Minimalną wielkość produkcji rynkowej, określonej w art. 11 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustala się na kwotę 100000 EUR.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustalić minimalną liczbę producentów oraz minimalne wielkości produkcji rynkowej na poziomach wyższych niż te ustanowione w ust. 1.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
3.
W przypadku gdy organizacja producentów składa się całkowicie lub częściowo z członków stanowiących organizacje posiadające osobowość prawną i składające się z producentów, minimalną liczbę producentów określoną w ust. 1 akapit pierwszy oblicza się na podstawie liczby producentów stowarzyszonych w każdej organizacji posiadającej osobowość prawną.
Artykuł 5
Minimalny okres członkostwa
1.
Minimalny okres członkostwa producenta nie może wynosić mniej niż rok.
Niemniej jednak, w przypadku przedłożenia programu operacyjnego na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96, żaden członek nie może zrzec się swoich zobowiązań wynikających z tego programu w trakcie jego realizacji, o ile dana organizacja producentów nie wyrazi na to zgody.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić dłuższe minimalne okresy członkostwa określone w akapicie poprzednim.
2.
Rezygnację z członkostwa zgłasza się organizacji na piśmie.
Państwa Członkowskie ustanawiają okresy wypowiedzenia, które nie powinny przekraczać sześciu miesięcy, oraz daty, od których rezygnacja staje się skuteczna.
Artykuł 6
Struktura i działalność organizacji producentów
1.
Państwa Członkowskie upewniają się same, czy organizacje producentów posiadają do dyspozycji personel pracowniczy, infrastrukturę oraz wyposażenie niezbędne do osiągnięcia celów ustanowionych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz czy zapewniają funkcjonowanie w zakresie podstawowych zadań, w szczególności w zakresie:
- wiedzy na temat produkcji swoich członków,
- sortowania, przechowywania i pakowania produktów swoich członków,
- zarządzania handlowego i budżetowego,
- scentralizowanej księgowości i systemu fakturowania.
2.
Państwa Członkowskie określają warunki, na jakich organizacja producentów może powierzyć stronom trzecim wykonanie zadań określonych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 7
Główna działalność organizacji producentów
1.
Podstawowa działalność organizacji producentów związana jest z wprowadzaniem do obrotu produktów swoich członków, w odniesieniu do których została uznana.
2.
Wartość produkcji wprowadzonej do obrotu przez organizację producentów nie powinna być niższa niż wartość prowadzonej przez nią innej działalności.
"Inna działalność" oznacza sprzedaż produktów zaliczanych do kategorii, które nie zostały uznane dla członków danej organizacji.
3.
Następujące rodzaje działalności wyklucza się z kalkulacji w zakresie działalności podstawowej i innej działalności:
a) obrót owocami i warzywami nienależącymi do uznanej kategorii;
b) obrót owocami i warzywami, nawet zaliczanymi do uznanej kategorii, zakupionymi bezpośrednio od innej organizacji producentów uznanej na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
c) działalność związana z produkcją innych produktów rolnych, ich pakowaniem i przetwarzaniem;
d) świadczenie usług;
e) działalność organizacji producentów niezwiązana z gospodarką rolną.
Artykuł 8
Przedsiębiorstwa zależne organizacji producentów
Wartość produkcji rynkowej można obliczać na etapie loco przedsiębiorstwo zależne, z zastrzeżeniem, że przynajmniej 90 % kapitału należy do organizacji producentów lub ich stowarzyszeń.
Artykuł 9
Stowarzyszenia organizacji producentów
1.
Państwa Członkowskie określają procedury i kryteria uznawania stowarzyszeń producentów zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Stowarzyszenia takie zakładane są z inicjatywy organizacji producentów uznanych na mocy niniejszego rozporządzenia i pozostają pod ich nadzorem.
2. Państwa Członkowskie określają warunki, na jakich organizacje producentów mogą realizować całkowicie lub częściowo zadania swoich członków, wyszczególnione w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz ustanowione w art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. Podejmują niezbędne kroki dla zapobiegania nadużywaniu pozycji dominującej i zawieraniu umów, które mogłyby ograniczać konkurencję, innych niż te przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
3.
Osoby prawne będące członkami uznanych stowarzyszeń organizacji producentów, a niebędące organizacjami producentów uznanymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96, nie mogą:
- być uwzględniane w kryteriach uznawania,
- głosować przy podejmowaniu decyzji odnoszących się do funduszy operacyjnych,
- bezpośrednio korzystać ze środków finansowanych przez Wspólnotę.
Artykuł 10
Ponadnarodowe organizacje producentów
1.
Siedziba ponadnarodowej organizacji producentów musi znajdować się w Państwie Członkowskim, w którym organizacja posiada znaczną ilość gospodarstw lub znaczną liczbę członków i/lub osiąga znaczny poziom produkcji wprowadzanej do obrotu.
2.
Państwo Członkowskie, w którym znajduje się siedziba ponadnarodowej organizacji producentów, jest odpowiedzialne za:
a) uznanie organizacji producentów;
b) zatwierdzenie planu operacyjnego ponadnarodowej organizacji producentów;
c) ustanowienie niezbędnej współpracy administracyjnej z innym Państwem Członkowskim (Państwami Członkowskimi), w którym znajdują się członkowie organizacji, w odniesieniu do zgodności z warunkami uznania i w zakresie systemu kontroli i kar.
Artykuł 11
Ponadnarodowe stowarzyszenia organizacji producentów
1.
Siedziba ponadnarodowego stowarzyszenia organizacji producentów musi znajdować się w Państwie Członkowskim, w którym stowarzyszenie posiada znaczną ilość organizacji członkowskich i/lub organizacje członkowskie osiągają znaczny poziom produkcji wprowadzanej do obrotu.
2.
Państwo Członkowskie, w którym znajduje się siedziba ponadnarodowego stowarzyszenia organizacji producentów, jest odpowiedzialne za:
a) uznanie stowarzyszenia;
b) zatwierdzenie, w miarę potrzeby, programu operacyjnego stowarzyszenia;
c) ustanowienie niezbędnej współpracy administracyjnej z innym Państwem Członkowskim (Państwami Członkowskimi), w którym znajdują się organizacje stowarzyszone, w odniesieniu do zgodności z warunkami uznania i w zakresie systemu kontroli i kar.
Artykuł 12
Łączenie się organizacji producentów
1.
W przypadku połączenia się organizacji producentów z różnymi programami operacyjnymi realizują one te programy jednocześnie i oddzielnie do 1 stycznia roku następującego po połączeniu.
Organizacje takie mogą wystąpić z wnioskiem o połączenie programów operacyjnych w drodze zmiany, zgodnie z przepisami art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1433/2003.
2.
Bez względu na przepisy ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić organizacjom producentów występujących z takim wnioskiem, z właściwie umotywowanych przyczyn, na jednoczesne wdrożenie oddzielnych programów operacyjnych, do czasu rozstrzygnięcia sprawy w sposób naturalny.
Artykuł 13
Członkowie niebędący producentami
1.
Państwa Członkowskie mogą ustalić, czy i na jakich warunkach osoba fizyczna lub prawna nie będąca producentem może zostać członkiem organizacji producentów.
2. Przy ustanawianiu warunków określonych w ust. 1, zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) i art. 11 ust. 1 lit. d) pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Państwa Członkowskie zobowiązane są upewnić się, czy:
a) przestrzegana jest zasada, według której organizacja producentów musi uformować się z własnej inicjatywy producentów;
b) zasady stowarzyszenia organizacji producentów obejmują zasady umożliwiające członkom-producentom demokratyczną ocenę ich organizacji i decyzji.
3.
Osoby fizyczne lub prawne określone w ust. 1 nie mogą:
a) być uwzględniane w kryteriach uznawania;
b) bezpośrednio korzystać ze środków finansowanych przez Wspólnotę.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć lub zabronić takim osobom fizycznym dostępu do głosowania w podejmowaniu decyzji odnoszących się do funduszy operacyjnych, zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 2.
Artykuł 14
Demokratyczna odpowiedzialność organizacji producentów
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu uniknięcia nadużywania uprawnień czy wpływów przez jednego lub więcej członków, w zakresie zarządzania i funkcjonowania organizacji producentów.
2.
Żaden członek organizacji producentów nie może mieć więcej niż 20 % praw do głosowania.
Niemniej jednak Państwo Członkowskie może zwiększyć ten udział procentowy do maksymalnie 49 %, proporcjonalnie do wkładu członków w wartość produkcji wprowadzonej na rynek przez daną organizację producentów.
ROZDZIAŁ III GRUPY PRODUCENTÓW
Artykuł 15
Przedkładanie planów uznania
1.
Nowe grupy producentów, występujące z wnioskiem o wstępne uznanie zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, przedkładają plan uznania do zatwierdzenia przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba grupy producentów.
2.
Państwa Członkowskie określają:
a) finalne kryteria, jakie musi spełniać grupa producentów, aby mogła przedłożyć plan uznania;
b) zasady sporządzania projektów oraz zasady dotyczące treści i wdrażania planów uznania;
c) procedury administracyjne w odniesieniu do zatwierdzania, monitorowania i realizacji planów uznania.
Artykuł 16
Treść planów uznania
Projekt planu uznania musi obejmować przynajmniej:
a) opis sytuacji początkowej, w szczególności w odniesieniu do liczby członków producentów, ze wszystkimi szczegółami dotyczącymi członków, produkcji, obrotu i infrastruktury;
b) przewidywany okres realizacji planu, który nie może przekraczać pięciu lat;
c) środki, jakie mają zostać wdrożone w celu uzyskania uznania.
Artykuł 17
Zatwierdzanie planów uznania
1.
Właściwy organ krajowy podejmuje decyzję dotyczącą projektu planu uznania w terminie trzech miesięcy od otrzymania planu wraz ze wszystkimi dokumentami uzupełniającymi.
2.
Właściwy organ krajowy sprawdza za pomocą wszystkich odpowiednich środków, łącznie z inspekcjami na miejscu:
a) dokładność informacji podanych w planie uznania;
b) spójność handlową i jakość techniczną planu, rzetelność szacunków w planie inwestycyjnym i plany w zakresie jego wykonania.
3.
Właściwy organ krajowy, w odpowiednim przypadku:
a) przyjmuje plan i udziela wstępnego uznania;
b) zwraca się o wprowadzenie zmian do planu;
c) odrzuca plan.
Plan może zostać przyjęty, w razie konieczności, tylko w przypadku gdy w planie uwzględnione zostały zmiany wymagane na mocy lit. b).
4.
Właściwy organ krajowy informuje grupę producentów o podjętej decyzji.
5.
W miesiącu następującym po powiadomieniu grupy producentów o przyjęciu planu, Państwo Członkowskie przesyła Komisji szczegółowe informacje dotyczące grupy producentów, datę wstępnego uznania oraz okres realizacji planu.
Artykuł 18
Wykonanie planów uznania
1.
Wykonanie planu uznania zostaje podzielone na roczne okresy, począwszy od dnia jego zatwierdzenia przez właściwy organ krajowy.
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają warunki, na jakich grupy producentów mogą występować z wnioskiem o wprowadzenie zmian do planów w trakcie ich realizacji.
Do wniosków takich załącza się niezbędne dokumenty uzupełniające.
3.
Właściwy organ krajowy podejmuje decyzję w sprawie zmian w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania wniosku o wprowadzenie zmian, po rozważeniu dostarczonych dowodów.
W przypadku braku decyzji odnośnie do wniosku o wprowadzenie zmian w ustalonym terminie, wniosek uważa się za odrzucony.
4.
Nie później niż cztery miesiące od zakończenia roku realizacji planu uznania grupa producentów przesyła właściwemu organowi władzy Państwa Członkowskiego kopię bilansu za poprzedni rok.
Artykuł 19
Wywiązanie się z planów uznania
1.
Grupy producentów realizujące plan uznania mogą w każdej chwili złożyć wniosek o uznanie na mocy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Od dnia złożenia takiego wniosku dana grupa może przedłożyć projekt programu operacyjnego, na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1433/2003.
ROZDZIAŁ IV KONTROLE I KARY
Artykuł 20
Kontrole
1. W związku z kontrolami określonymi w art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, przed udzieleniem wstępnego uznania, Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole na miejscu, we wszystkich nowych organizacjach lub grupach producentów.
2.
Państwa Członkowskie kontrolują corocznie znaczną część organizacji i grup producentów w celu monitorowania zgodności z kryteriami uznania lub wstępnego uznania.
Kontrolowana grupa ta musi obejmować przynajmniej 30 % uznanych organizacji lub grup producentów, którym udzielono wstępnego uznania.
3.
Każda organizacja i grupa producentów musi zostać skontrolowana przynajmniej raz na pięć lat.
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach podjętych zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 21
Kary
1.
W przypadku gdy w wyniku kontroli przeprowadzonej przez właściwe organy Państw Członkowskich zgodnie z art. 20 ust. 2 okaże się, że warunki wymagane dla uznania organizacji producentów nie zostały spełnione, wspomniany organ może podjąć tymczasową decyzję w terminie nieprzekraczającym sześciu miesięcy.
Decyzja ta jest natychmiast notyfikowana odpowiedniej organizacji producentów.
2.
Uznana organizacja producentów, która działała w dobrej wierze, całkowicie zachowuje swoje prawa wynikające z uznania, do momentu wycofania uznania oraz, w przypadku systemów pomocy określonych w art. 2 i 6a rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 oraz w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96, do końca danego roku gospodarczego.
Niemniej jednak, w przypadku gdy organizacja producentów nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań świadomie lub wskutek poważnego zaniedbania, decyzja o wycofaniu uznania staje się skuteczna od dnia, w którym przestały być spełniane warunki uznania.
3.
Właściwy organ krajowy, w przypadku stwierdzenia braków w wykonaniu planu mogących zagrażać wykonaniu tego planu, musi zażądać od grupy producentów podjęcia działań korygujących.
4.
W przypadku gdy wykonanie planu uznania nie skutkuje uznaniem, Państwom Członkowskim przysługuje zwrot przynajmniej 50 % pomocy wypłaconej na mocy art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96, o ile nie zostaną im przedstawione właściwie umotywowane powody spełniające wymogi danego Państwa Członkowskiego.
Odzyskane kwoty oraz odsetki wypłaca się na rzecz właściwej agencji płatniczej i odlicza się je od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
ROZDZIAŁ V UCHYLENIE I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 22
Przepisy Państw Członkowskich
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji środki podjęte na mocy art. 4, 6, 13, 14 i 15 niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 26 rozporządzenia (WE) nr 1433/2003.
Artykuł 23
Uchylenie
Rozporządzenia (WE) nr 412/97 i (WE) nr 478/97 tracą moc.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1433/2003
z dnia 11 sierpnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 47/2003 [2], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle doświadczeń nabytych w ciągu ubiegłych lat zachodzi konieczność zmiany rozporządzenia Komisji (WE) nr 609/2001 z dnia 28 marca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do programów operacyjnych, funduszy operacyjnych i pomocy finansowej Wspólnoty, oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 411/97 [3]. Dla przejrzystości i racjonalności przedmiotowe rozporządzenie należy uchylić i zastąpić.
(2) Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przewiduje pomoc finansową, jaka ma być udzielana organizacjom producentów tworzącym fundusz operacyjny zgodnie z niektórymi zasadami oraz w ramach określonych limitów.
Artykuł 16 tego rozporządzenia ustanawia niektóre zasady wykonywania programów operacyjnych.
W celu zastosowania tych przepisów należy ustanowić zasady szczegółowe.
(3) W celu wspierania przegrupowania dostaw oraz dla ułatwienia wdrażania niektórych środków w ramach programów operacyjnych, organizacjom producentów należy umożliwić powierzenie uznanemu stowarzyszeniu organizacji producentów częściowego lub całkowitego wykonania działań objętych programem operacyjnym.
Niemniej jednak, w celu uniknięcia nadużyć lub przypadków udzielenia podwójnej pomocy, konieczne są przepisy szczególne.
(4) Dla ułatwienia korzystania z systemu należy jasno zdefiniować produkcję wprowadzaną na rynek przez organizacje producentów, łącznie ze specyfikacją kwalifikacji produktu i fazy obrotu, w której oblicza się wartość produkcji.
Aby zagwarantować równe traktowanie wszystkich produktów przeznaczonych do przetworzenia spełniającego warunki systemu pomocy na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [5], oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzającego wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1933/2001 [7], pomoc określoną w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 należy dodać do właściwej wartości produkcji wprowadzonej na rynek.
Dla spójności pułapy pomocy należy obliczać na podstawie wartości produkcji wprowadzonej na rynek w trakcie 12-miesięcznego okresu.
Aby zapewnić elastyczność tego systemu dla podmiotów gospodarczych, Państwa Członkowskie mogą określić ograniczone opcje w odniesieniu do obliczania przedmiotowego 12-miesięcznego okresu.
Należy umożliwić także dodatkowe metody obliczania produkcji rynkowej w przypadku rocznych wahań lub niewystarczających danych.
Aby zapobiec nieprawidłowemu korzystaniu z systemu, organizacjom producentów nie należy pozwalać na zmianę okresów referencyjnych w trakcie realizacji programu.
(5) Aby zapewnić prawidłowe wykorzystanie pomocy, należy ustanowić zasady zarządzania funduszami operacyjnymi oraz wkładami finansowymi członków na rzecz tych funduszy.
W szczególności należy sprecyzować, że wkłady finansowe członków organizacji producentów opierają się na produkcji wprowadzonej na rynek, wykorzystywanej do obliczenia pomocy.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić organizacjom producentów na wykorzystanie własnych funduszy oraz ustalenie różnych poziomów wkładów, pod warunkiem że wszyscy producenci mają wkład finansowy w fundusz operacyjny i wszyscy z tego funduszu korzystają.
(6) W celu prawidłowego zarządzania, należy ustanowić procedury w zakresie prezentacji i zatwierdzania programów operacyjnych, łącznie z nieprzekraczalnymi terminami, aby umożliwić właściwym organom dokonanie trafnej oceny informacji, oraz włączenia do programów środków i działań lub wyeliminowania ich z tych programów.
Ponieważ zarządzanie programami odbywa się w cyklu rocznym, należy zastrzec, że programy niezatwierdzone przed upływem terminu zostają odroczone na rok.
(7) Należy wprowadzić roczną procedurę zmieniania programów operacyjnych na następny rok, aby można je było dostosować uwzględniając nowe warunki, których nie można było przewidzieć w chwili wstępnej prezentacji programów.
Ponadto, należy umożliwić zmianę środków i kwot funduszu operacyjnego w trakcie roku realizacji programu.
Wszystkie takie zmiany podlegają określonym ograniczeniom i warunkom określanym przez Państwa Członkowskie, oraz muszą zostać obowiązkowo zgłoszone właściwym organom, aby zapewnić zachowanie ogólnych celów zatwierdzonych programów.
(8) Ze względu na finansowe i prawne bezpieczeństwo, należy sporządzić wykazy działań i wydatków, które mogą lub nie mogą zostać objęte programami operacyjnymi.
Wykazy te powinny być wyczerpujące.
Dla przejrzystości i ułatwienia stosowania reguł wspólnotowych, kryteria kwalifikujące dla niektórych środków powinny, w miarę potrzeb, stosować się do wytycznych rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [8], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1105/2003 [9].
Zgoda na niektóre działania i wydatki powinna mieć charakter tymczasowy bądź powinna uwzględniać pewne ograniczenia.
(9) W przypadku inwestycji w indywidualnych gospodarstwach, aby zapobiec nieuzasadnionemu wzbogaceniu się prywatnej osoby, posiadającej silne powiązania z organizacją podczas okresu podczas dokonywania inwestycji, należy ustanowić przepisy umożliwiające organizacji odzyskanie końcowej wartości inwestycji, bez względu na to, czy inwestycja taka jest własnością członka czy organizacji.
(10) W celu prawidłowego zarządzania pomocą, organizacja producentów powinna złożyć pisemne zobowiązanie, w imieniu swoim lub swoich członków, o niekorzystaniu z podwójnej pomocy Wspólnoty czy finansowania na poziomie krajowym, w odniesieniu do środków kwalifikujących się do przyznania pomocy wspólnotowej na mocy niniejszego rozporządzenia.
(11) Aby zapewnić skuteczne wykonanie programów operacyjnych, organizacje producentów powinny otrzymywać zawiadomienie o decyzjach właściwych organów, dotyczących programów operacyjnych i zatwierdzonej kwoty pomocy najpóźniej dnia 15 grudnia roku poprzedzającego wdrożenie programu.
(12) Aby zapobiec trudnościom z obrotem środków pieniężnych, organizacjom producentów należy udostępnić system płatności zaliczkowych wraz z właściwymi zabezpieczeniami.
Należy zastrzec, że w celu zapobieżenia systematycznemu odzyskiwaniu zaliczek, płatności takie nie mogą przekraczać minimalnego poziomu pomocy.
Należy umożliwić stopniowe zwalnianie złożonych zabezpieczeń, w miarę postępu w wykonaniu programu, do wysokości 80 % wypłaconych zaliczek, przy czym pozostałą kwotę zatrzymuje się do chwili wypłacenia całej kwoty pomocy.
Alternatywny system należy udostępnić w przypadku zwrotu poniesionych wydatków, w terminach ustalonych w ciągu całego roku.
(13) Celem zapewnienia prawidłowego stosowania systemu należy określić informacje, jakie mają się znaleźć we wnioskach o pomoc.
Aby zabezpieczyć się przed nieprzewidzianymi okolicznościami w wykonaniu programów operacyjnych, w przypadku działań, które z przyczyn niezależnych od organizacji producentów nie mogą być wykonane w ustanowionych terminach, wnioski o zaliczki lub wypłatę można przenieść na następny rok.
Wszystkie wnioski poddawane są kontrolom administracyjnym, celem ich sprawdzenia.
W interesie należytego zarządzania finansami należy ustalić kary za spóźnione złożenie wniosków o pomoc.
(14) W odniesieniu do wszystkich wniosków należy stosować pułap pomocy na poziomie ustalonym na podstawie art. 15 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
(15) Działalność organizacji producentów oraz jej skuteczność należy monitorować.
Cel te można zrealizować za pomocą okresowych sprawozdań lub oceny.
(16) Należy ustanowić ścisłe procedury kontroli, wraz z działającymi w odstraszający sposób karami w przypadku naruszenia, mając na uwadze szeroki zakres odpowiedzialności i inicjatywy powierzonej organizacjom producentów.
Kary te powinny być ważone w zależności od zakresu naruszenia.
Aby zapewnić odpowiednie traktowanie, należy ustanowić warunki w odniesieniu do działań niepożądanych w ramach pomyłki popełnionej przez organizację producentów w programie operacyjnym i zatwierdzonych przez Państwo Członkowskie, według których Państwa Członkowskie nie byłyby zobowiązane do wstrzymania wypłat pomocy czy odzyskania wypłaconej pomocy, zgodnie z orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości.
(17) W celu zapewnienia prawidłowego stosowania systemu, właściwym organom odpowiedzialnym za sprawdzenie możliwości zakwalifikowania środków proponowanych w programach operacyjnych i ich wykonania, należy umożliwić wprowadzenie uzupełniających środków krajowych.
(18) Niniejsze rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do wszystkich programów operacyjnych, jakie mają być wykonywane od 2004 r.
Programy, które zostały już zatwierdzone i mają być stosowane w 2004 r. należy zmienić, chyba że jest to niewskazane ze względu na zaawansowany stan ich wykonania.
(19) Aby zapewnić prawidłowe stosowanie niniejszego systemu, Państwa Członkowskie powinny przesłać wszystkie szczegółowe informacje na temat uzupełniających i dodatkowych środków, podjętych w ramach niniejszego rozporządzenia.
Do celów statystycznych, budżetowych i kontroli, Komisji należy udostępnić odpowiedni rejestr działalności organizacji producentów oraz wykorzystania funduszy operacyjnych.
(20) Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres zastosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady mające zastosowanie do wspólnotowej pomocy finansowej, zwanej dalej "pomocą", do funduszy operacyjnych oraz programów operacyjnych, przewidzianych w art. 15 i 16 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
2.
Organizacje producentów mogą kwalifikować się do pomocy na warunkach określonych w art. 15 i 16 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia, "organizacje producentów" to organizacje uznane na mocy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
2. Do celów niniejszego rozporządzenia, uznane "stowarzyszenie organizacji producentów", działające w imieniu swoich członków, w celu całkowitego lub częściowego zarządzania ich funduszami operacyjnymi i programami, zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, uważa się za organizację producentów.
ROZDZIAŁ II WARTOŚĆ WPROWADZONEJ NA RYNEK PRODUKCJI
Artykuł 3
Podstawa kalkulacji
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia, wartość wprowadzonej na rynek produkcji opiera się na produkcji członków organizacji producentów, zgodnie z ust. 2–6.
2.
Produkcja obejmuje kwotę pomocy przewidzianej w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, otrzymaną przez organizacje producentów na ten sam okres referencyjny, określony w art. 4.
3.
Produkcja obejmuje produkcję członków, którzy występują z organizacji producentów lub do niej przystępują.
Państwa Członkowskie określają warunki w celu uniknięcia błędu dwukrotnego policzenia.
4. Produkcja obejmuje wartość produktów wycofanych ze swobodnej dystrybucji w rozumieniu art. 30 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96, liczonych po średniej cenie tych produktów, które zostały wprowadzone na rynek przez organizację producentów.
5. Produkcja podlega rozdysponowaniu zgodnie z pierwszym i drugim akapitem art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Niemniej jednak warunki ustanowione we wspomnianym punkcie, tiret pierwsze, oraz, w przypadkach marginalnych ilości świeżych produktów wprowadzonych na rynek lub sprzedanych do celów przetwórstwa przez samych członków-producentów, nie mają zastosowania w tiret drugim.
6.
Produkcję fakturuje się na etapie "loco organizacja producentów":
a) w stosownych przypadkach jako "produkt pakowany lub gotowy, lecz nieprzetworzony";
b) z wykluczeniem podatku VAT;
c) z wykluczeniem kosztów transportu wewnętrznego, w przypadku znacznej odległości między scentralizowanymi punktami składowania lub pakowania organizacji producentów a jej punktem dystrybucji.
Państwa Członkowskie uwzględniają stosowanie odliczeń od fakturowanej wartości, w przypadku produktów fakturowanych na różnych etapach przetwarzania, dostawy lub transportu.
Artykuł 4
Okres referencyjny
1. Pułap pomocy określony w art. 15 ust. 5 akapit trzeci, rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oblicza się corocznie, na podstawie wartości produkcji wprowadzonej na rynek w ciągu 12-miesięcznego okresu referencyjnego, określanego przez Państwa Członkowskie.
2.
Okres referencyjny:
a) może obejmować 12 miesięcy, począwszy nie wcześniej niż od dnia 1 stycznia dwa lata przed rokiem wdrożenia programu operacyjnego, a kończąc najpóźniej 1 lipca tego samego roku; lub
b) stanowić średnią wartość trzech kolejnych okresów 12-miesięcznych, począwszy nie wcześniej niż od dnia 1 stycznia cztery lata przed rokiem wdrożenia programu operacyjnego, a kończąc najpóźniej 1 lipca tego samego roku.
3.
Państwa Członkowskie mogą stosować różne okresy referencyjne dla różnych organizacji producentów, celem uwzględnienia zróżnicowań w produkcji, sprzedaży i okresach obrachunkowych dla różnych produktów lub grup produktów.
Okres referencyjny nie może zmieniać się w trakcie programu operacyjnego, z wyjątkiem sytuacji należycie uzasadnionych.
4.
W przypadku obniżenia wartości produktu z właściwie umotywowanych dla Państwa Członkowskiego przyczyn, pozostających poza zakresem odpowiedzialności organizacji producentów i od niej niezależnych, wartość produkcji wprowadzonej na rynek, określonej w ust. 1, nie może być mniejsza niż 65 % wartości danego produktu w poprzednim okresie referencyjnym.
Przyczyny określone w akapicie pierwszym muszą być należycie uzasadnione.
5.
W przypadku gdy niedawno uznane organizacje producentów nie posiadają wystarczających dla zastosowania przepisów ust. 2 danych historycznych w odniesieniu do produkcji wprowadzonej na rynek, za wartość produkcji wprowadzonej na rynek przyjmuje się wartość produkcji rynkowej podaną przez organizację producentów do celów uznania.
6.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu uzyskania informacji dotyczących wartości produkcji wprowadzonej na rynek przez organizacje producentów, które nie przedłożyły programów operacyjnych.
ROZDZIAŁ III FUNDUSZE OPERACYJNE
Artykuł 5
Zarządzanie
1. Fundusze operacyjne zakładane przez organizacje producentów, określone w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 można wykorzystywać wyłącznie do transakcji związanych z:
a) wykonaniem programu operacyjnego;
b) administrowaniem funduszem operacyjnym;
c) wspólnotową rekompensatą za wycofania, zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby sposób zarządzania funduszami operacyjnymi umożliwiał zewnętrznym rewidentom identyfikację, sprawdzenie i poświadczenie ich rocznych wydatków i przychodów.
3.
Wydatki odnoszące się do funduszu operacyjnego mogą być wykonywane przez przedsiębiorstwo zależne organizacji producentów w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1432/2003 [10].
Artykuł 6
Finansowanie funduszy operacyjnych
1. Wkłady finansowe członków do funduszu operacyjnego, określone w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustala się na podstawie wielkości i/lub wartości produkcji wprowadzonej na rynek.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić organizacjom producentów na:
a) całkowite lub częściowe wykorzystanie ich funduszy własnych, wytworzonych w wyniku sprzedaży produktów owocowo-warzywnych swoich członków, związanych z kategoriami uznania, z wyjątkiem tych pochodzących z innego wsparcia publicznego;
b) ustanowienie indywidualnych opłat wyrównawczych dla członków-producentów, na różnych poziomach.
W przypadku zastosowania przepisów akapitu pierwszego obowiązują następujące warunki:
a) wszyscy producenci wnoszą wkład do funduszu operacyjnego;
b) wszyscy producenci posiadają możliwość korzystania z funduszu operacyjnego;
c) wszyscy producenci mają możliwość demokratycznego uczestnictwa w podejmowaniu decyzji dotyczących wykorzystania funduszy organizacji producentów i wkładu finansowego do funduszy operacyjnych.
Artykuł 7
Informowanie o szacunkowych kwotach
Najpóźniej do dnia 15 września, organizacje producentów zobowiązane są przekazać Państwom Członkowskim informacje o szacunkowych kwotach funduszy operacyjnych na następny rok, wraz z programami operacyjnymi lub wnioskami o zatwierdzenie zmian.
Kalkulacji szacunkowej kwoty funduszy operacyjnych dokonuje się na podstawie programów operacyjnych, szacowanych wydatków na wycofanie i wartości produkcji wprowadzonej na rynek.
ROZDZIAŁ IV PROGRAMY OPERACYJNE
Artykuł 8
Treść programów operacyjnych
1.
Programy operacyjne muszą obejmować:
a) opis sytuacji początkowej, w szczególności w odniesieniu do produkcji, obrotu i wyposażenia;
b) cele programu, z uwzględnieniem perspektyw w zakresie produkcji i zbytu;
c) szczegółowy opis środków, obejmujący oddzielne działania, jakie mają zostać podjęte oraz środki służące osiągnięciu tych celów w każdym roku realizacji programu;
d) okres realizacji programu;
e) aspekty finansowe, a mianowicie:
i) metoda obliczania oraz poziom wkładów finansowych;
ii) procedura finansowania funduszu operacyjnego;
iii) informacje konieczne do uzasadnienia różnych poziomów wkładu;
iv) budżet i harmonogram podejmowania działań w każdym roku realizacji programu.
2.
Programy operacyjne mogą obejmować punkty nieprzewidziane w ust. 1, w szczególności punkty określone w załączniku I.
3.
Programy operacyjne nie obejmują działań i wydatków określonych w wykazie podanym w załączniku II, ani żadnych innych działań i wydatków zawartych w środkach przyjętych przez Państwa Członkowskie na mocy art. 25.
Artykuł 9
Przedkładane dokumenty
Do programów operacyjnych załącza się:
a) dowody ustanowienia funduszu operacyjnego;
b) pisemne zobowiązanie organizacji producentów do spełnienia wymogów rozporządzenia (WE) nr 2200/96 i niniejszego rozporządzenia;
c) pisemne oświadczenie organizacji producentów i jej członków, że nie otrzymali, bezpośrednio lub pośrednio, podwójnego dofinansowania wspólnotowego bądź krajowego, w odniesieniu do środków i/lub działań kwalifikujących się do uzyskania pomocy na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Częściowe programy operacyjne
1. W przypadku zastosowania art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Państwa Członkowskie mogą zezwolić uznanym stowarzyszeniom organizacji producentów na przedstawienie własnego częściowego programu operacyjnego, który składa się z określonych działań, nie podejmowanych przez inne członkowskie organizacje producentów w ramach ich programów operacyjnych
2.
Do częściowych programów operacyjnych mają zastosowanie te same zasady, co do innych programów operacyjnych, a programy częściowe rozpatruje się wraz z programami operacyjnymi członkowskich organizacji producentów.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) działania były w pełni finansowane z wkładów członkowskich organizacji producentów, wypłacanych z funduszy operacyjnych tych organizacji;
b) działanie i odpowiadający im udział finansowy zostały wymienione w programie operacyjnym każdej uczestniczącej organizacji producentów;
c) nie istniało ryzyko udzielenia podwójnej pomocy.
Artykuł 11
Termin składania
Organizacje producentów przedkładają programy operacyjne do zatwierdzenia właściwemu organowi w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się siedziba organizacji producentów, najpóźniej do dnia 15 września włącznie, roku poprzedzającego rok wdrożenia programów.
Państwa Członkowskie mogą jednak ten termin odroczyć.
Artykuł 12
Weryfikacja
Właściwy organ krajowy weryfikuje za pomocą wszystkich odpowiednich środków, łącznie z inspekcjami na miejscu:
a) dokładność informacji przedstawionych zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a), b) i e);
b) zgodność celów programów z przepisami art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
c) możliwość zakwalifikowania proponowanych działań i wydatków, z uwzględnieniem przepisów art. 8 ust. 2 i 3;
d) ekonomiczną zgodność i jakość techniczną programów, rzetelność szacunków, plan pomocy oraz harmonogram ich realizacji.
Artykuł 13
Decyzja
1.
Właściwy organ krajowy, w odpowiednim przypadku:
a) zatwierdza kwoty funduszy i programy, które spełniają wymogi art. 15 i 16 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz wymogi niniejszego rozdziału;
b) zatwierdza programy, pod warunkiem zaakceptowania przez organizację producentów określonych zmian; lub
c) odrzuca programy.
2.
Właściwy organ krajowy podejmuje decyzje dotyczące programów i funduszy najpóźniej do dnia 15 grudnia włącznie, roku, w którym zostały przedłożone.
Państwa Członkowskie informują organizacje producentów o podjętych decyzjach najpóźniej do dnia 15 grudnia włącznie.
Artykuł 14
Zmiany w programach operacyjnych na kolejne lata
1.
Najpóźniej do dnia 15 września włącznie, organizacje producentów mogą wystąpić z wnioskiem o wprowadzenie zmian w programach operacyjnych, które mają być stosowane od dnia 1 stycznia następnego roku.
Państwa Członkowskie mogą jednak odroczyć termin składania wniosków.
2.
Do wniosków o wprowadzenie zmian załącza się dokumenty uzupełniające, wraz z podaniem przyczyny, charakteru i konsekwencji przedmiotowych zmian.
3.
Właściwy organ podejmuje decyzje w sprawie wniosków o wprowadzenie zmian najpóźniej do dnia 15 grudnia włącznie, po rozpatrzeniu dostarczonej dokumentacji oraz zgodnie z art. 12.
W przypadku braku decyzji w określonym terminie, wniosek uważa się za odrzucony.
Artykuł 15
Zmiany w programach operacyjnych w trakcie roku
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na zmiany w programach operacyjnych w trakcie roku na określonych przez nie warunkach.
2.
Właściwy organ krajowy może zezwolić organizacjom producentów w trakcie roku na:
a) tylko częściowe wykonanie ich programów operacyjnych;
b) zmianę treści programu operacyjnego, w tym na przedłużenie okresu jego realizacji do pięciu lat;
c) zmianę kwoty funduszu operacyjnego do maksymalnie 20 % kwoty początkowo zatwierdzonej, pod warunkiem zachowania ogólnych celów programu operacyjnego.
3.
Państwa Członkowskie określają warunki, na jakich można wprowadzić zmiany do programu operacyjnego bez uprzedniego zatwierdzenia ich przez właściwy organ krajowy.
Niemniej jednak, zwiększenie kwoty zatwierdzonego funduszu operacyjnego w przypadku wycofania pomocy zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96, zawsze podlega uprzedniemu zatwierdzeniu przez właściwy organ.
Zmiany te kwalifikują się do pomocy tylko w przypadku gdy organizacja producentów niezwłocznie poinformuje o nich właściwy organ.
Artykuł 16
Forma programów operacyjnych
1.
Programy operacyjne realizowane są w okresach rocznych, od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
2.
Programy operacyjne zatwierdzone najpóźniej do dnia 15 grudnia włącznie realizowane są od dnia 1 stycznia następnego roku.
Wykonanie programów zatwierdzonych po dniu 15 grudnia może zostać odroczone na rok.
ROZDZIAŁ V POMOC
Artykuł 17
Zatwierdzona kwota pomocy
Po zatwierdzeniu programów Państwa Członkowskie ustanawiają zatwierdzoną kwotę pomocy określoną w art. 16 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Najpóźniej do dnia 15 grudnia włącznie Państwa Członkowskie informują organizacje producentów o zatwierdzonej kwocie pomocy.
Artykuł 18
Wnioski
1.
Najpóźniej do dnia 31 stycznia włącznie, roku następującego po tym, dla którego wnioskowana jest pomoc, organizacje producentów składają do właściwego organu wniosek o pomoc lub o jej wyrównanie, w odniesieniu do każdego programu operacyjnego będącego przedmiotem wniosku o pomoc.
2.
Do wniosków załącza się dokumenty uzupełniające, ze wskazaniem:
a) wartości wprowadzonej na rynek produkcji;
b) wkładów finansowych wniesionych przez członków i wpłaconych na fundusz operacyjny;
c) wydatków poniesionych w związku z programami operacyjnymi;
d) proporcji funduszu operacyjnego wydanego na pomoc w odniesieniu do wycofania z rynku;
e) poziomu rekompensat i/lub dodatków wypłaconych członkom;
f) zgodności z limitami ustanowionymi w art. 15 ust. 3 akapit trzeci oraz w art. 23 ust. 3, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
3.
Wnioski mogą obejmować wydatki ujęte w programie, lecz nieponiesione, w przypadku udowodnienia, że:
a) danych działań nie można było przeprowadzić do dnia 31 grudnia roku realizacji przedmiotowego programu operacyjnego z przyczyn niezależnych od danej organizacji producentów;
b) działania te można przeprowadzić najpóźniej do dnia 30 kwietnia następnego roku;
c) w funduszu operacyjnym nadal znajduje się równowartość wkładu organizacji producentów.
Pomoc podlega wypłacie, a zabezpieczenie wniesione zgodnie z art. 20 ust. 3 zostaje zwolnione tylko pod warunkiem że dowód wykonania zaplanowanych wydatków określony w akapicie pierwszym lit. d) zostanie dostarczony najpóźniej do dnia 30 kwietnia roku następującego po tym, na który wydatki były zaplanowane, oraz na podstawie faktycznie ustanowionego prawa do pomocy.
4.
W przypadku złożenia wniosków po terminie przewidzianym w ust. 1, kwota pomocy zostaje zmniejszona o 1 % za każdy dzień zwłoki.
W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach właściwy organ może przyjąć wnioski po terminie przewidzianym w ust. 1, jeżeli przeprowadzono kontrole przewidziane w art. 23, a ostateczny termin płatności przewidziany w art. 19 jest zachowany.
Artykuł 19
Wypłata pomocy
Państwa Członkowskie wypłacają pomoc uwzględnioną we wniosku najpóźniej do dnia 30 czerwca następnego roku po wdrożeniu programu.
Państwa Członkowskie mogą jednak odroczyć ten termin do dnia 15 października.
Artykuł 20
Zaliczki
1.
Organizacje producentów mogą złożyć wniosek o wypłacenie zaliczkowo części pomocy, w kwocie odpowiadającej przewidywanym wydatkom wynikającym z programu operacyjnego, w trakcie trzymiesięcznego okresu, począwszy od miesiąca, w którym złożony został wniosek.
2.
Wnioski o zaliczki składa się w styczniu, kwietniu, lipcu i październiku.
Łączna kwota zaliczek na dany rok nie może przekraczać 90 % początkowo zatwierdzonej kwoty pomocy w odniesieniu do danego programu operacyjnego.
3.
Zaliczki wypłaca się pod warunkiem złożenia zabezpieczenia stanowiącego równowartość 110 % zaliczki, zgodnie z rozporządzeniem Komisji nr 2220/85 [11].
Państwa Członkowskie zobowiązane są określić warunki dla zapewnienia, aby wkłady finansowe do funduszy operacyjnych były wnoszone zgodnie z art. 5 ust. 2 i art. 6, oraz aby zaliczki były faktycznie wydawane.
4.
Wnioski o zwolnienie zabezpieczeń można składać w trakcie roku i załącza się do nich odpowiednie dokumenty uzupełniające.
Zabezpieczenia zwalnia się w odniesieniu do wypłaconych zaliczek w wysokości do 80 %.
5.
Wymóg pierwotny w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2220/85 obejmuje wykonanie działań określonych w programach operacyjnych, z zastrzeżeniem zobowiązań przewidzianych w art. 9 lit. b) i c) niniejszego rozporządzenia.
W przypadku niespełnienia wymogu pierwotnego lub poważnego niedopełnienia obowiązków przewidzianych w art. 9 lit. b) i c), zabezpieczenie przepada, bez uszczerbku dla innych kar stosowanych zgodnie z art. 24.
W przypadku nie spełnienia innych wymogów, zabezpieczenie przepada w wysokości proporcjonalnej do wagi stwierdzonej nieprawidłowości.
Artykuł 21
Wypłaty częściowe
1.
Organizacje producentów mogą występować z wnioskiem o wypłacenie części pomocy, w kwocie odpowiadającej wydatkom wynikającym z programu operacyjnego, poniesionym w ciągu poprzednich trzech miesięcy.
Wnioski składa się w kwietniu, lipcu i październiku.
Załącza się do nich odpowiednie dokumenty uzupełniające.
Łączna kwota wypłat w odniesieniu do wniosków o wypłacenie części pomocy nie może przekraczać 90 % kwoty pomocy zatwierdzonej początkowo dla danego programu operacyjnego lub kwoty faktycznie poniesionych wydatków, w zależności, która z nich jest niższa.
2.
Organizacje producentów mogą zwracać się z wnioskiem o wypłacenie części pomocy na wycofanie z rynku.
Wnioski można składać wraz z wnioskami określonymi w ust. 1. Podlegają one ograniczeniom ustanowionym w art. 15 ust. 3 akapit trzeci oraz w art. 23 ust. 3, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
ROZDZIAŁ VI PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 22
Sprawozdania organizacji producentów
1.
Organizacje producentów składają roczne sprawozdania, towarzyszące wnioskom o pomoc, dotyczące wykonania programów operacyjnych i wycofania działań uprawnionych do pomocy w ramach funduszu operacyjnego.
Sprawozdania te dotyczą:
a) programów operacyjnych wdrożonych w trakcie ubiegłego roku i przypadków wycofania z rynku;
b) podstawowych zmian w programach operacyjnych;
c) różnic między szacowaną pomocą a pomocą wnioskowaną.
2.
Sprawozdanie końcowe za ostatni rok stosowania programu operacyjnego zastępuje sprawozdanie określone w ust. 1.
Sprawozdania końcowe obejmują ocenę programów operacyjnych, która może zostać opracowana przy pomocy wyspecjalizowanego biura doradztwa.
Powinny one ukazywać zakres, w jakim osiągnięto cele zakładane w programach.
Powinny wyjaśniać zmiany w działaniach i/lub metodach, które zostały lub będą uwzględnione przy sporządzaniu kolejnych programów operacyjnych lub przy okazji zmiany istniejących programów operacyjnych.
Artykuł 23
Kontrole
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole na miejscu w organizacjach producentów, po lekkim zasygnalizowaniu lub bez uprzedzenia, aby zapewnić zgodność z warunkami przyznawania pomocy.
Kontrole te w szczególności dotyczą:
a) wdrożenia środków zawartych w programie operacyjnym, ze szczególnym uwzględnieniem środków odnoszących się do inwestycji;
b) rzeczywiście poniesionych kosztów i wydatków, w zestawieniu z deklarowaną pomocą.
2.
Kontrole określone w ust. 1 obejmują corocznie znaczną część wniosków.
Kontrolowana próbka stanowi przynajmniej 20 % organizacji producentów i 30 % łącznej kwoty pomocy.
W przypadku gdy kontrole wykazują poważne nieprawidłowości w regionie lub w części regionu, właściwy organ przeprowadza dodatkowe kontrole w trakcie danego roku oraz zwiększa ilość wniosków poddawanych kontroli w roku następnym.
3.
Właściwy organ określa organizacje, które mają zostać poddane kontroli na podstawie analizy ryzyka i reprezentatywnego charakteru pomocy.
Analiza ryzyka uwzględnia:
a) kwotę pomocy,
b) tendencję rocznych programów w stosunku do roku ubiegłego,
c) wyniki kontroli w latach ubiegłych,
d) inne parametry określane przez Państwa Członkowskie, w szczególności czy organizacje producentów są zaangażowane w podejście jakościowe, uznane oficjalnie przez Państwa Członkowskie lub przez niezależne organy certyfikujące.
4.
Przed wypłaceniem pomocy lub jej wyrównania w odniesieniu do ostatniego roku realizacji programu operacyjnego, każda organizacja producentów musi zostać poddana przynajmniej jednej kontroli.
Artykuł 24
Zwrot i kary
1.
W przypadku wypłacenia nienależnej pomocy lub w przypadku wniosku o pomoc zgodnie z ust. 3, płatność podlega zwrotowi lub wstrzymaniu, a na beneficjenta/wnioskodawcę nakłada się kary, gdy:
a) rzeczywista wartość produkcji wprowadzonej na rynek jest niższa niż kwota uwzględniona do obliczenia wysokości pomocy;
b) fundusz operacyjny jest prowadzony w sposób niezgodny z art. 15 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2200/96 lub w przypadku gdy został wykorzystany do celów innych niż te określone w art. 15 ust. 2 tego rozporządzenia; lub
c) program operacyjny realizowany był w sposób niezgodny z warunkami jego zatwierdzenia przez Państwo Członkowskie, bez uszczerbku dla przepisów art. 14 i 15 niniejszego rozporządzenia.
2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [12], w przypadku stwierdzenia, że jakiś środek nie kwalifikuje się, a został wdrożony zgodnie z programem operacyjnym zatwierdzonym przez Państwo Członkowskie, może ono wypłacić odnośną należną pomoc czy nie wszczynać postępowania na rzecz zwrotu wypłaconej pomocy, jak w przypadku postępowania w porównywalnych sytuacjach finansowanych z budżetu krajowego, oraz jeżeli działanie organizacji producentów nie było spowodowane zaniedbaniem.
3.
W przypadku zastosowania przepisów ust. 1, beneficjent pomocy i/lub wnioskodawca zobowiązany jest:
a) w sytuacji, gdy pomoc została wypłacona:
i) w przypadku oczywistego błędu, zwrócić wypłaconą pomoc wraz z odsetkami;
ii) w przypadku nadużycia finansowego, zwrócić zdwojoną kwotę wypłaconej nienależnej pomocy, wraz z odsetkami;
iii) we wszystkich pozostałych przypadkach, zwrócić kwotę wypłaconej nienależnej pomocy, powiększoną o 50 %, plus odsetki;
b) w sytuacji, gdy wnioski zostały złożone, lecz pomoc nie została wypłacona:
i) w przypadku nadużycia finansowego, zapłacić kwotę bezprawnie wnioskowanej pomocy;
ii) we wszystkich pozostałych przypadkach, innych niż oczywisty błąd, zapłacić 50 % bezprawnie wnioskowanej pomocy.
4.
Odsetki określone w ust. 3 lit. a) oblicza się:
a) na podstawie okresu między wypłatą, a zwrotem przez beneficjenta;
b) według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny przy głównych operacjach refinansowych, opublikowanej w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich i obowiązującej w dniu dokonania nienależnej wypłaty, powiększonej o trzy punkty procentowe.
5.
Kwotę pomocy, odzyskaną zgodnie z ust. 3 wpłaca się do właściwej agencji płatniczej i odejmuje się ją od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
6.
W przypadku fałszywej deklaracji, złożonej w sposób zamierzony lub w wyniku poważnego zaniedbania, przedmiotowa organizacja producentów nie otrzymuje pomocy za rok następujący po tym, w którym stwierdzono fałszywą deklarację.
Artykuł 25
Przepisy Państw Członkowskich
Państwa Członkowskie mogą przyjmować przepisy uzupełniające do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz do niniejszego rozporządzenia, dotyczące działań lub wydatków kwalifikujących się do pomocy.
Artykuł 26
Sprawozdawczość Państwa Członkowskiego
1.
Corocznie, do dnia 1 czerwca, Państwa Członkowskie składają sprawozdanie z danymi finansowymi i jakościowymi, dotyczące organizacji producentów, funduszy operacyjnych, programów operacyjnych oraz kontroli i kar określonych w załączniku III.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące wszystkich środków i warunków, przewidywanych przez nie w ramach niniejszego rozporządzenia, w szczególności dotyczące:
a) metody, procedury i informacji określonych w art. 8 ust. 1 lit. e) i), ii) oraz iii);
b) szacunków funduszy operacyjnych określonych w art. 7;
c) informacji szczegółowych na temat wniosków o pomoc;
d) warunków ustanowionych w celu umożliwienia wprowadzenia zmian do programów operacyjnych, przewidzianych w art. 15;
e) ustanowionych przepisów w odniesieniu do zastosowania art. 24 ust. 2, w stosownych przypadkach;
f) przepisów przyjętych na mocy art. 25.
ROZDZIAŁ VII UCHYLENIE I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 27
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 609/2001 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 28
Przepisy przejściowe
Programy operacyjne, które zostały zatwierdzone przez Państwa Członkowskie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, a ich realizacja będzie kontynuowana w 2004 r., są zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
Organizacje producentów wnioskują o wprowadzenie niezbędnych zmian najpóźniej do dnia 15 września 2003 r.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć zachowanie programów zatwierdzonych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 29
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1435/2003
z dnia 22 lipca 2003 r.
w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Parlament Europejski podjął dnia 13 kwietnia 1983 r. uchwałę w sprawie spółdzielni we Wspólnocie Europejskiej [4], dnia 9 lipca 1987 r. uchwałę w sprawie wkładu spółdzielni w rozwój regionalny [5], dnia 26 maja 1989 r. uchwałę w sprawie roli kobiet w spółdzielniach i lokalnych inicjatywach w zakresie zatrudnienia [6], dnia 11 lutego 1994 r. uchwałę w sprawie wkładu spółdzielni w rozwój regionalny [7] oraz dnia 18 września 1998 r. uchwałę w sprawie roli spółdzielni w popieraniu zatrudnienia kobiet [8].
(2) Wprowadzenie rynku wewnętrznego oraz związana z tym poprawa sytuacji gospodarczej i społecznej w obrębie całej Wspólnoty pociąga za sobą nie tylko konieczność wyeliminowania barier handlowych, lecz również, konieczność reorganizacji struktur produkcji w wymiarze wspólnotowym.
Do tego celu niezbędne jest, aby wszystkie rodzaje spółek, których działalność nie jest ograniczona do realizacji wyłącznie celów lokalnych miały możliwość planowania i przeprowadzania reorganizacji swojej działalności w skali Wspólnoty.
(3) Ramy prawne, w jakich działalność gospodarcza przedsiębiorstw musi być prowadzona we Wspólnocie, opierają się nadal w znacznym stopniu na prawie krajowym i dlatego nie odpowiadają już one ramom gospodarczym, w jakich działalność taka ma się rozwijać, jeżeli cele określone w art. 18 Traktatu mają zostać osiągnięte.
Taka sytuacja stanowi znaczną przeszkodę w tworzeniu grup spółek z różnych Państw Członkowskich.
(4) Rada wydała rozporządzenia (WE) nr 2157/2001 [9], zgodnie z którym formą prawną przewidzianą dla spółki europejskiej (SE) jest forma spółki akcyjnej.
Nie jest to instrument odpowiedni dla spółdzielni, z uwagi na ich odmienności.
(5) Europejskie zgrupowanie interesów gospodarczych (EZIG), przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 2137/85 [10], umożliwia przedsiębiorstwom wspólne podejmowanie niektórych działań, przy równoczesnym zachowaniu niezależności, lecz nie odpowiada szczególnym właściwościom działalności spółdzielczej.
(6) Dla zapewnienia takich samych warunków konkurencji i w celu umożliwienia rozwoju gospodarczego, Wspólnota musi zapewnić spółdzielniom, które stanowią formę organizacji ogólnie uznaną we wszystkich Państwach Członkowskich, właściwe instrumenty prawne, wspierające rozwój ich transgranicznej działalności.
Narody Zjednoczone zachęciły rządy wszystkich krajów do stworzenia przyjaznego środowiska, które umożliwi spółdzielniom współuczestniczenie z innymi formami przedsiębiorczości na tej samej płaszczyźnie [11].
(7) W przypadku spółdzielni chodzi przede wszystkim o zrzeszenia osób fizycznych lub prawnych, do których stosuje się odmienne i szczególne zasady funkcjonowania niż w stosunku do pozostałych podmiotów gospodarczych.
Do zasad tych należy zaliczyć zasadę demokratycznej struktury i kontroli oraz zasadę podziału zysku netto za rok obrotowy na zasadzie słuszności.
(8) Te szczególne zasady obejmują przede wszystkim zasadę pierwszeństwa osoby przed kapitałem, która jest odzwierciedlana w specyficznych zasadach dotyczących przyjmowania, występowania oraz wykluczania członków, jak również w zasadzie: "jedna osoba, jeden głos", gdzie prawo głosu przypisane jest do osoby ze wskazaniem, że członkowie nie mogą wykonywać żadnych praw w związku z aktywami spółdzielni.
(9) Spółdzielnie posiadają kapitał zakładowy podzielony na udziały, a ich członkami mogą być zarówno osoby fizyczne, jak i przedsiębiorstwa.
Członkami mogą być wyłącznie lub częściowo: klienci, pracownicy lub dostawcy.
Jeżeli członkowie spółdzielni sami są równocześnie przedsiębiorstwami spółdzielczymi, wówczas spółdzielnię, której są członkami, określa się mianem spółdzielni "wtórnej" lub "drugiego stopnia".
W pewnych okolicznościach do spółdzielni może należeć również określona liczba członków-inwestorów, którzy nie korzystają z jej usług, oraz osób trzecich, które czerpią korzyść z działalności spółdzielni lub wykonujące prace na jej rzecz.
(10) Głównym celem spółdzielni europejskiej (zwanej dalej "SCE") powinno być zaspokajanie potrzeb jej członków i/lub wspieranie ich działalności gospodarczej i/lub społecznej, zgodnie z następującymi zasadami:
- celem działalności powinno być osiąganie wzajemnych korzyści przez członków w ten sposób, aby każdy członek uzyskiwał odpowiadającą jego udziałowi korzyść z działalności SCE,
- członkami SCE powinni być równocześnie klienci, pracownicy lub dostawcy względnie powinni oni być zaangażowani w działalność SCE w inny sposób,
- prawo dokonywania kontroli powinno przysługiwać członkom w równym stopniu, aczkolwiek dopuszcza się system głosów ważonych, w celu odzwierciedlenia udziału każdego członka w SCE,
- wynagrodzenie kapitału obcego i kapitału zakładowego powinno być ograniczone,
- zyski powinny być wypłacane odpowiednio do czynności dokonywanych z SCE lub zachowane w celu zaspokojenia potrzeb członków,
- nie powinny mieć miejsca żadne sztuczne ograniczenia uzyskania członkostwa,
- w przypadku likwidacji aktywa netto i rezerwy powinny być przekazane zgodnie z zasadą równego podziału, na rzecz innego podmiotu spółdzielczego, realizującego podobne cele lub działającego w interesie ogólnym.
(11) Współpraca transgraniczna między spółdzielniami napotyka obecnie w ramach Wspólnoty na trudności natury prawnej i administracyjnej, które w ramach rynku bez granic powinny zostać wyeliminowane.
(12) Wprowadzenie dla spółdzielni europejskiej formy prawnej odwołującej się do wspólnych zasad, lecz równocześnie uwzględniającej jej szczególne cechy, powinno stworzyć warunki dla transgranicznej działalności na obszarze całej Wspólnoty bądź też jej części.
(13) Zasadniczym celem niniejszego rozporządzenia jest umożliwienie utworzenia SCE zarówno osobom fizycznym, zamieszkałym w różnych Państwach Członkowskich, jak również osobom prawnym utworzonym na mocy przepisów prawnych różnych Państw Członkowskich.
Pozwala ono również na utworzenie SCE w drodze połączenia się dwóch już istniejących spółdzielni lub w drodze przekształcenia krajowej spółdzielni w nową formę prawną, bez konieczności uprzedniej likwidacji, przy czym warunkiem jest tu posiadanie przez tę spółdzielnię siedziby statutowej i siedziby zarządu w jednym z Państw Członkowskich oraz posiadanie przez nią podmiotu zależnego lub zakładu w innym Państwie Członkowskim.
(14) Z uwagi na specyficzny wspólnotowy charakter SCE, przewidziana w niniejszym rozporządzeniu regulacja, dotycząca "rzeczywistej siedziby SCE" nie narusza praw Państw Członkowskich, ani też nie ogranicza rozwiązań, jakie mogą być przyjęte w stosunku do innych wspólnotowych aktów z zakresu prawa spółek.
(15) Odniesienia do kapitału, zawarte w niniejszym rozporządzeniu, powinny dotyczyć jedynie kapitału subskrybowanego.
Nie dotyczy to niewykorzystanego majątku względnie kapitału własnego SCE.
(16) Niniejsze rozporządzenie nie odnosi się do innych kwestii prawnych, takich jak kwestie podatkowe, konkurencji, własności intelektualnej czy przepisy o niewypłacalności.
W powyższych kwestiach, jak również w innych kwestiach nieuregulowanych niniejszym rozporządzeniem, stosuje się przepisy prawne Państw Członkowskich oraz przepisy prawa wspólnotowego.
(17) Dyrektywa 2003/72/WE [12] zawiera przepisy dotyczące zaangażowania pracowników w spółdzielni europejskiej. Postanowienia te tworzą nieodłączne uzupełnienie niniejszego rozporządzenia i powinny być łącznie z nim stosowane.
(18) W pracach nad zbliżaniem krajowych ustawodawstw w dziedzinie prawa spółek osiągnięto znaczne postępy, tak że dla obszarów, w których dla funkcjonowania SCE nie jest konieczne istnienie jednolitej regulacji wspólnotowej, może mieć miejsce odesłanie do odpowiednich przepisów, wydanych przez Państwo Członkowskie statutowej siedziby SCE w celu implementacji niżej wymienionych dyrektyw, dotyczących spółek handlowych, jeśli przepisy te nadają się do zastosowania w stosunku do SCE. Przepisami tymi są w szczególności:
- pierwsza dyrektywa Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie zharmonizowania gwarancji, jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 48 akapit drugi Traktatu, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich [13],
- czwarta dyrektywa Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [14],
- siódma dyrektywa Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [15],
- ósma dyrektywa Rady 84/253/EWG z dnia 10 kwietnia 1984 r. w sprawie dopuszczenia osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowych kontroli dokumentów z zakresu rachunkowości [16],
- jedenasta dyrektywa Rady 89/666/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. dotycząca ogłaszania danych o oddziałach utworzonych w Państwie Członkowskim przez niektóre typy spółek podlegające prawu innego państwa [17].
(19) Działalność w zakresie świadczenia usług finansowych, szczególnie ta prowadzona przez instytucje kredytowe i towarzystwa ubezpieczeniowe, została uregulowana przez następujące dyrektywy:
- dyrektywę Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych [18],
- dyrektywę Rady 92/49/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich, innych niż ubezpieczenia na życie (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) [19].
(20) Przyjęcie niniejszego statutu nie jest obligatoryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Forma SCE
1.
Spółdzielnia może zostać utworzona na terytorium Wspólnoty w formie spółdzielni europejskiej (SCE), na warunkach i w sposób określony w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Kapitał subskrybowany SCE dzieli się na udziały.
Liczba członków i wysokość kapitału SCE mogą się zmieniać.
Jeżeli w statucie SCE, podczas jej tworzenia, nie postanowiono inaczej, każdy członek spółdzielni odpowiada tylko do wysokości subskrybowanego przez niego kapitału.
Jeżeli członkowie SCE ponoszą ograniczoną odpowiedzialność, firma SCE powinna zawierać dodatkowe oznaczenie "z ograniczoną odpowiedzialnością".
3.
Zasadniczym celem działalności SCE jest zaspokajanie potrzeb jej członków i/lub wspieranie ich działalności gospodarczej i/lub społecznej, w szczególności przez zawieranie z nimi porozumień o dostawę towarów lub o świadczenie usług bądź wykonanie pracy w ramach czynności, których dokonuje, względnie których dokonanie zleca SCE.
Ponadto celem działalności SCE może być zaspokajanie potrzeb jej członków przez wspieranie, w sposób określony wyżej, ich udziału w działalności gospodarczej, w jednej lub większej liczbie SCE i/lub spółdzielniach krajowych.
SCE może prowadzić działalność przez podmioty zależne.
4.
Osoby trzecie, niebędące członkami, nie mogą czerpać korzyści z działalności SCE bądź w tej działalności uczestniczyć, chyba że statut SCE stanowi inaczej.
5.
SCE posiada osobowość prawną.
6.
Zaangażowanie pracowników w SCE regulowane jest przepisami dyrektywy 2003/72/WE.
Artykuł 2
Utworzenie
1.
SCE może zostać utworzona:
- przez co najmniej pięć osób fizycznych, zamieszkałych w co najmniej dwóch Państwach Członkowskich,
- przez łącznie co najmniej pięć osób fizycznych i spółek w rozumieniu art. 48 akapit drugi Traktatu, względnie innych osób prawnych prawa publicznego lub prywatnego, utworzonych na podstawie przepisów prawa Państwa Członkowskiego, które mają miejsce zamieszkania w co najmniej dwóch różnych Państwach Członkowskich względnie podlegają prawu co najmniej dwóch różnych Państw Członkowskich,
- przez spółki, w rozumieniu art. 48 akapit drugi Traktatu, względnie osoby prawne prawa publicznego lub prywatnego, utworzone na podstawie prawa Państwa Członkowskiego, podlegające prawu co najmniej dwóch różnych Państw Członkowskich,
- przez połączenie się spółdzielni utworzonych na podstawie prawa Państwa Członkowskiego, posiadających siedziby statutowe i główny zarząd na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że co najmniej dwie z nich podlegają prawu różnych Państw Członkowskich,
- przez przekształcenie spółdzielni utworzonej na podstawie prawa Państwa Członkowskiego, posiadającej swoją siedzibę statutową i główny zarząd na terenie Wspólnoty, jeżeli co najmniej od dwóch lat posiada ona podmiot zależny lub zakład podlegające prawu innego Państwa Członkowskiego.
2.
Państwo Członkowskie może postanowić, że osoba prawna, której główny zarząd nie znajduje się we Wspólnocie, może uczestniczyć w tworzeniu SCE, pod warunkiem że została ona utworzona zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, posiada swoją siedzibę statutową w tym Państwie Członkowskim oraz jest w sposób trwały i rzeczywisty, powiązana z gospodarką jednego z Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Kapitał minimalny
1.
Kapitał SCE wyrażony jest w walucie krajowej.
Kapitał SCE, której siedziba statutowa znajduje się poza strefą euro może być również wyrażony w euro.
2.
Kapitał subskrybowany wynosi co najmniej 30000 EUR.
3.
Przepisy prawa Państwa Członkowskiego przewidujące wyższy kapitał subskrybowanego dla osób prawnych, prowadzących określone rodzaje działalności, mają zastosowanie również do SCE posiadającej siedzibę statutową w tym Państwie Członkowskim.
4.
Statut określa kwotę kapitału subskrybowanego, poniżej której jego wartość nie może spaść na skutek wypłaty udziałów członkom występującym z SCE.
Kwota ta nie może być niższa od kwoty ustanowionej w ust. 2.
Termin ustalony w art. 16, w którym członkom występującym z SCE przysługuje roszczenie o dokonanie wypłaty, zostaje zawieszony na okres, przez który dokonanie wypłaty powodować będzie obniżenie kwoty kapitału subskrybowanego poniżej ustalonej granicy.
5.
Kapitał może zostać podwyższony przez dokonywanie przez członków sukcesywnych wpłat lub przez przyjęcie nowych członków oraz może zostać obniżony w drodze całkowitej lub częściowej wypłaty udziałów, z zastrzeżeniem ust. 4.
Zmiany wysokości kapitału zakładowego nie wymagają ani zmian statutu ani ich ogłoszenia.
Artykuł 4
Kapitał SCE
1.
Kapitał subskrybowany SCE jest podzielony na udziały, wyrażone w walucie krajowej.
Udziały SCE, której siedziba statutowa znajduje się poza obszarem euro mogą być również wyrażone w euro.
Dozwolona jest emisja więcej niż jednego rodzaju udziałów.
Statut może przewidywać, że różne rodzaje udziałów przyznają różne uprawnienia w odniesieniu do podziału nadwyżki finansowej.
Udziały przyznające takie same uprawnienia tworzą jedną kategorię.
2.
Kapitał może być tworzony wyłącznie z aktywów posiadających wartość ekonomiczną.
Udziały nie mogą być wydawane w zamian za zobowiązanie się członków do wykonania pracy lub świadczenia usług.
3.
Udziały są imienne.
Ich wartość nominalna jest równa w ramach udziałów tej samej kategorii.
Wartość nominalną udziału określa statut.
Udziały nie mogą być wydawane po cenie niższej niż ich wartość nominalna.
4.
Udziały obejmowane w zamian za wkłady pieniężne są pokrywane w dniu subskrypcji, w wysokości nie mniejszej niż 25 % ich wartości nominalnej.
Pozostała część pokrywana jest w okresie maksymalnie pięciu lat, o ile statut nie przewiduje krótszego okresu.
5.
Udziały obejmowane w zamian za wkłady niepieniężne są w pełni pokrywane w chwili subskrypcji.
6.
W kwestii wyznaczania biegłych oraz oceny wkładów niepieniężnych stosuje się odpowiednio do SCE przepisy właściwe dla spółek akcyjnych tego Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa SCE.
7.
Statut określa minimalną liczbę udziałów, jaka musi zostać objęta, w celu uzyskania członkostwa.
Jeżeli statut przewiduje, że większość głosów na walnym zgromadzeniu posiadają członkowie będący osobami fizycznymi i jeżeli określa wymóg subskrypcji udziałów dla członków pragnących uczestniczyć w działalności SCE, wówczas nie może on uzależniać nabycia członkostwa od objęcia więcej niż jednego udziału.
8.
W uchwale walnego zgromadzenia, zwoływanego na zakończenie roku obrotowego określana jest wysokość kapitału na zakończenie danego roku obrotowego uwzględniająca różnicę w wysokości kapitału w stosunku do poprzedniego roku obrotowego.
Na wniosek organu administrującego lub zarządzającego kapitał subskrybowany może zostać podwyższony poprzez kapitalizację całości lub części rezerw dostępnych do podziału, w drodze uchwały walnego zgromadzenia, podjętej zgodnie z wymogami odnośnie do kworum i większości potrzebnymi do zmiany statutu.
Nowe udziały przysługują członkom proporcjonalnie do wielkości ich udziałów w dotychczasowym kapitale.
9.
Wartość nominalna udziału może zostać podwyższona przez konsolidację wyemitowanych udziałów.
W przypadku gdy takie podwyższenie powoduje, zgodnie z postanowieniami statutu, konieczność dokonania dodatkowych wpłat przez członków, uchwałę w tej sprawie podejmuje walne zgromadzenie, przy zachowaniu wymogów odnośnie do kworum i większości potrzebnych do zmiany statutu.
10.
Wartość nominalna udziału może być obniżona przez podział wydanych udziałów.
11.
Zgodnie z warunkami przewidzianymi w statucie oraz za zgodą walnego zgromadzenia lub organu zarządzającego bądź organu administrującego, udziały mogą być odstępowane lub zbywane członkowi bądź każdej innej osobie nabywającej członkostwo.
12.
SCE nie może obejmować własnych udziałów bądź też nabywać ich lub przyjmować ich jako zabezpieczenie ani bezpośrednio, ani też za pośrednictwem osoby działającej we własnym imieniu, lecz na rzecz SCE.
Udziały SCE mogą jednakże zostać przyjęte jako zabezpieczenie w typowych transakcjach zawieranych z instytucjami kredytowymi SCE.
Artykuł 5
Statut
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia określenie "statut SCE" oznacza zarówno akt założycielski, jak i statut SCE w ścisłym znaczeniu, w przypadku gdy stanowi on odrębny dokument.
2.
Członkowie założyciele opracowują statut SCE zgodnie z przepisami dotyczącymi zakładania spółdzielni, które podlegają prawu Państwa Członkowskiego siedziby statutowej SCE.
Statut sporządzany jest w formie pisemnej i jest podpisywany przez członków założycieli.
3.
Przepisy prawa dotyczące kontroli uprzedniej, stosowane do spółek akcyjnych, na etapie ich tworzenia w Państwie Członkowskim siedziby statutowej SCE, stosuje się odpowiednio do kontroli tworzenia SCE.
4.
Statut SCE zawiera co najmniej:
- firmę spółdzielni, która zawiera dodatkowe oznaczenie "SCE" na początku lub na końcu oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, zwrot "z ograniczoną odpowiedzialnością",
- określenie przedmiotu działalności spółdzielni,
- imiona i nazwiska osób fizycznych oraz firmy spółek będących członkami założycielami SCE, a w przypadku tych ostatnich, przedmiot ich działalności oraz siedzibę statutową,
- siedzibę statutową SCE,
- warunki i procedury przyjmowania i wykluczania członków oraz wypowiedzenia członkostwa,
- prawa i obowiązki członków oraz kategorie członków, jak również prawa i obowiązki członków danej kategorii,
- wartość nominalną udziałów, wysokość kapitału subskrybowanego oraz wskazanie, że wysokość kapitału jest zmienna,
- szczególne przepisy dotyczące kwot ewentualnie umieszczanych w ustawowej rezerwie, pochodzących z uszczuplenia nadwyżek finansowych,
- kompetencje członków każdego z organów,
- przepisy dotyczące wyboru i odwoływania członków organów,
- wymogi dotyczące większości i kworum,
- czas trwania spółdzielni, jeżeli jest on ograniczony.
Artykuł 6
Siedziba statutowa
Siedziba statutowa SCE musi znajdować się na terytorium Wspólnoty, w tym samym Państwie Członkowskim, co jej główny zarząd.
Ponadto Państwo Członkowskie może nakładać na SCE zarejestrowaną na jego terytorium, obowiązek umiejscowienia głównego zarządu i siedziby statutowej w tej samej miejscowości.
Artykuł 7
Przeniesienie siedziby statutowej
1.
Siedziba statutowa SCE może zostać przeniesiona do innego Państwa Członkowskiego zgodnie z ust. 2–16.
Przeniesienie to nie wiąże się z likwidacją SCE ani z powstaniem nowej osoby prawnej.
2.
Organ zarządzający lub organ administrujący sporządza plan przeniesienia i ogłasza go zgodnie z art. 12, z zachowaniem dodatkowych form ogłoszenia, wymaganych przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się siedziba statutowa.
Plan ten powinien zawierać aktualne dane dotyczące firmy, siedziby statutowej i numeru wpisu do rejestru SCE oraz:
a) proponowaną siedzibę statutową SCE;
b) proponowany statut SCE, w tym ewentualnie jej nową firmę;
c) proponowany harmonogram przeniesienia;
d) wszelkie skutki, jakie może powodować przeniesienie w odniesieniu do zaangażowania pracowników;
e) wszelkie prawa przewidziane dla ochrony członków, wierzycieli i posiadaczy innych praw.
3.
Organ zarządzający lub organ administrujący sporządza sprawozdanie wyjaśniające i uzasadniające aspekty prawne i ekonomiczne przeniesienia, jak również jego wpływ na zatrudnienie oraz wyjaśniające skutki przeniesienia dla członków, wierzycieli, pracowników oraz posiadaczy innych praw.
4.
Członkowie SCE, jej wierzyciele, posiadacze innych praw oraz każdy inny podmiot, któremu zgodnie z prawem krajowym takie uprawnienie przysługuje, mają prawo, przynajmniej na jeden miesiąc przed walnym zgromadzeniem, zwołanym w celu podjęcia uchwały o przeniesieniu, przeglądać w siedzibie statutowej SCE plan przeniesienia oraz sprawozdanie sporządzone zgodnie z ust. 3 oraz mogą żądać wydania im bezpłatnych kopii tych dokumentów.
5.
Każdy członek głosujący przeciwko uchwale o przeniesieniu podjętej podczas walnego zgromadzenia, zgromadzenia sektorowego lub zgromadzenia sekcji może wypowiedzieć swoje członkostwo w terminie dwóch miesięcy od podjęcia uchwały przez walne zgromadzenie.
Członkostwo ustaje z końcem roku obrotowego, w którym zostało złożone wypowiedzenie. Przeniesienie nie wywołuje skutków w stosunku do takiego członka.
Ustanie członkostwa powoduje powstanie roszczenia o wypłatę udziału na warunkach przewidzianych w art. 4 ust. 4 i art. 16.
6.
Uchwala w sprawie przeniesienia może być podjęta najwcześniej po upływie dwóch miesięcy następujących po ogłoszeniu planu przeniesienia.
Uchwała ta powinna zostać podjęta na zasadach określonych w art. 62 ust. 4.
7.
Przed wydaniem przez właściwy organ zaświadczenia, określonego w ust. 8, SCE musi wykazać, że w odniesieniu do wszystkich zobowiązań powstałych przed ogłoszeniem planu przeniesienia, interesy wierzycieli oraz posiadaczy innych praw w stosunku do SCE (w tym podmiotów prawa publicznego) są należycie chronione, zgodnie z wymogami prawa Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się dotychczasowa siedziba statutowa SCE.
Państwo Członkowskie może rozszerzyć stosowanie akapitu pierwszego na zobowiązania, które powstały lub mogą powstać przed dokonaniem przeniesienia.
Akapity pierwszy i drugi nie naruszają stosowania wobec SCE ustawodawstwa krajowego Państw Członkowskich dotyczącego zaspokojenia roszczeń lub zabezpieczenia płatności na rzecz podmiotów prawa publicznego.
8.
W Państwie Członkowskim, w którym SCE ma swoją siedzibę statutową, sąd, notariusz lub inny właściwy organ wydaje zaświadczenie, z którego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że dopełniono czynności i formalności wymaganych przed przeniesieniem.
9.
Nowa rejestracja może nastąpić dopiero po przedłożeniu zaświadczenia, określonego w ust. 8 i udowodnieniu dokonania czynności wymaganych do rejestracji w państwie, w którym znajduje się nowa siedziba statutowa SCE.
10.
Przeniesienie siedziby statutowej SCE oraz wynikające z tego zmiany w jej statucie są skuteczne od dnia rejestracji SCE, zgodnie z art. 11 ust. 1, w rejestrze jej nowej siedziby statutowej.
11.
Po dokonaniu rejestracji nowej siedziby SCE, rejestr, który dokonał nowej rejestracji, zawiadamia rejestr poprzedniej statutowej siedziby.
Wykreślenie SCE z dotychczasowego rejestru zostanie dokonane nie wcześniej niż z chwilą otrzymania zawiadomienia.
12.
Nowa rejestracja i wykreślenie z dotychczasowego rejestru muszą zostać ogłoszone zgodnie z art. 12 w Państwach Członkowskich, których to dotyczy.
13.
Wraz z ogłoszeniem rejestracji nowej statutowej siedziby, siedziba ta staje się skuteczna wobec osób trzecich.
Jednakże jeżeli informacja o wykreśleniu z rejestru dotychczasowej siedziby nie została ogłoszona, osoby trzecie mogą nadal powoływać się na tę okoliczność, chyba że SCE udowodni, że osoby trzecie wiedziały o zmianie siedziby statutowej.
14.
Prawo Państwa Członkowskiego może stanowić, że przeniesienie statutowej siedziby SCE, której skutkiem byłaby zmiana właściwego prawa, nie staje się skuteczne w przypadku spółki zarejestrowanej w tym Państwie Członkowskim, jeżeli właściwy organ tego Państwa Członkowskiego wyrazi sprzeciw w terminie dwóch miesięcy, określonym w ust. 6.
Sprzeciw ten może być uzasadniony wyłącznie interesem publicznym.
W przypadku gdy SCE podlega nadzorowi krajowego organu nadzoru finansowego, zgodnie z dyrektywami Wspólnoty, to prawo wniesienia sprzeciwu przeciwko przeniesieniu statutowej siedziby przysługuje również temu organowi.
Na sprzeciw ten powinna przysługiwać możliwość wniesienia środka odwoławczego do sądu.
15.
SCE nie może dokonać przeniesienia statutowej siedziby, jeżeli wszczęto wobec niej postępowanie w sprawie o rozwiązanie, w tym o rozwiązanie na wniosek, likwidację, niewypłacalność lub tymczasowe wstrzymanie płatności, lub inne podobne postępowanie.
16.
W odniesieniu do dowolnej wierzytelności powstałej przed przeniesieniem statutowej siedziby do innego Państwa Członkowskiego zgodnie z ust. 10, SCE będzie traktowana jak SCE mająca statutową siedzibę w tym Państwie Członkowskim, w którym ta siedziba SCE została zarejestrowana przed przeniesieniem, nawet jeżeli postępowanie przeciwko SCE w sprawie tej wierzytelności zostało wszczęte po dokonaniu przeniesienia.
Artykuł 8
Prawo właściwe
1.
SCE podlega:
a) przepisom niniejszego rozporządzenia;
b) w przypadku gdy jest to wyraźnie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, postanowieniom swojego statutu;
c) w sprawach nieuregulowanych niniejszym rozporządzeniem lub, w przypadku gdy są one uregulowane jedynie częściowo, w zakresie nieobjętym niniejszym rozporządzeniem:
i) przepisom prawa wydanym przez Państwa Członkowskie na podstawie aktów wspólnotowych dotyczących konkretnie SCE;
ii) przepisom prawa Państw Członkowskich, które miałyby zastosowanie do spółdzielni, utworzonych zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym SCE ma swoją statutową siedzibę;
iii) postanowieniom swojego statutu, na takich samych zasadach jak spółdzielnie utworzone zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym SCE ma swoją statutową siedzibę.
2.
Jeżeli charakter działalności prowadzonej przez SCE i/lub formy kontroli sprawowanej przez organ nadzoru, oraz dotyczące ich ograniczenia, są regulowane przepisami szczególnymi prawa krajowego, to przepisy te stosuje się w całości do SCE.
Artykuł 9
Zasada niedyskryminacji
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia SCE traktuje się w każdym Państwie Członkowskim tak, jak spółdzielnię utworzoną zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym ma ona swoją statutową siedzibę.
Artykuł 10
Informacje umieszczane na dokumentach firmowych
1.
Przepisy prawa Państwa Członkowskiego, w którym SCE posiada swoją siedzibę statutową, stosowane do spółek akcyjnych, odnośnie do informacji zamieszczanych na listach firmowych i innych pismach przeznaczonych dla osób trzecich, stosuje się odpowiednio do SCE.
Firma SCE zawiera dodatkowe oznaczenie "SCE" na początku lub na końcu, a w odpowiednich przypadkach również oznaczenie "z ograniczoną odpowiedzialnością".
2.
Wyłącznie SCE może dodać do swojej firmy skrót "SCE" w celu oznaczenia swojej formy prawnej.
3.
Jednakże spółki oraz inne osoby prawne, zarejestrowane w Państwie Członkowskim przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, których firmy zawierają skrót "SE", nie są zobowiązane do uaktualnienia swoich nazw.
Artykuł 11
Wymagania dotyczące rejestracji i ogłaszania informacji
1.
Każda SCE podlega wpisowi w rejestrze Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją statutową siedzibę, określonym przez prawo tego Państwa Członkowskiego zgodnie z przepisami właściwymi dla spółek akcyjnych.
2.
SCE może zostać zarejestrowana dopiero wtedy, gdy zostało zawarte porozumienie w sprawie zaangażowania pracowników, zgodnie z art. 4 dyrektywy 2003/72/WE, albo gdy została podjęta uchwała, przewidziana w art. 3 ust. 6 tej dyrektywy, albo jeżeli zgodnie z art. 5 dyrektywy okres przeznaczony na negocjacje dobiegł końca, a porozumienie to nie zostało zawarte.
3.
Warunkiem zarejestrowania SCE utworzonej w drodze połączenia w Państwie Członkowskim, które skorzystało z możliwości określonej w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2003/72/WE, jest uprzednie zawarcie porozumienia, zgodnie z art. 4 dyrektywy, w sprawie zaangażowania pracowników, obejmującego ich uczestnictwo, lub stwierdzenie, że do chwili rejestracji w żadnej ze spółdzielni nie obowiązywały przepisy o uczestnictwie pracowników.
4.
Statut SCE nie może być sprzeczny z uzgodnieniami dotyczącymi zaangażowania pracowników, określonymi w ten sposób.
W przypadku gdy nowe uzgodnienia, ustalone na podstawie dyrektywy 2003/72/WE są sprzeczne z istniejącym statutem, musi on zostać w odpowiednim zakresie zmieniony.
W takim przypadku Państwo Członkowskie może przewidzieć, że organ zarządzający lub administrujący SCE będzie uprawniony do wprowadzenia zmian w statucie bez podejmowania dodatkowej uchwały walnego zgromadzenia.
5.
Przepisy prawa Państwa Członkowskiego, w którym SCE posiada swoją statutową siedzibę, dotyczące ogłaszania dokumentów i informacji, właściwe dla spółek akcyjnych, stosuje się odpowiednio do SCE.
Artykuł 12
Publikacja dokumentów w Państwach Członkowskich
1.
Dokumenty i informacje dotyczące SCE, podlegające ogłoszeniu na podstawie niniejszego rozporządzenia, ogłasza się w sposób określony przez przepisy prawa Państwa Członkowskiego, w którym SCE ma swoją siedzibę statutową, właściwe dla spółek akcyjnych.
2.
Przepisy prawa wydane w celu implementacji dyrektywy 89/666/EWG mają zastosowanie do oddziałów SCE utworzonych w innym Państwie Członkowskim niż Państwo, w którym ma ona swoją siedzibę statutową.
Jednakże dla implementacji wspomnianej dyrektywy Państwa Członkowskie mogą przewidzieć odstępstwa od przepisów krajowych w celu uwzględnienia szczególnego charakteru spółdzielni.
Artykuł 13
Ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
1.
Rejestrację SCE i jej wykreślenie z rejestru ogłasza się w celach informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, po ogłoszeniu zgodnie z art. 12.
Ogłoszenie to powinno zawierać firmę SCE, numer, datę i miejsce wpisu SCE do rejestru, datę i miejsce ogłoszenia oraz tytuł publikatora, jak również statutową siedzibę SCE i rodzaj jej działalności.
2.
W przypadku gdy statutowa siedziba SCE zostanie przeniesiona, zgodnie z art. 7, ogłoszenie powinno zawierać informacje, określone w ust. 1, wraz z tymi, które dotyczą nowej rejestracji.
3.
Informacje określone w ust. 1 muszą zostać przekazane Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich w ciągu miesiąca od ogłoszenia, określonego w art. 12 ust. 1.
Artykuł 14
Uzyskanie członkostwa
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 33 ust. 1 lit. b) uzyskanie członkostwa w SCE wymaga zgody organu zarządzającego lub organu administrującego.
Osoby, którym odmówiono przyjęcia w poczet członków, mogą się odwołać od tej decyzji do walnego zgromadzenia, zwołanego po złożeniu wniosku o uzyskanie członkostwa.
W zakresie, w jakim zezwala na to prawo Państwa Członkowskiego siedziby statutowej SCE, statut może przewidywać, że osoby, które nie zamierzają ani wytwarzać lub korzystać z towarów, ani świadczyć lub korzystać z usług SCE, mogą zostać dopuszczone jako członkowie-inwestorzy (osoby niebędące użytkownikami).
Uzyskanie takiego członkostwa wymaga zgody udzielonej przez walne zgromadzenie lub też inny organ, któremu kompetencja taka została przyznana przez walne zgromadzenie lub przez statut.
Członków będących osobami prawnymi uważa się za użytkowników ze względu na fakt reprezentowania przez nich swoich własnych członków, pod warunkiem że ci członkowie, będący osobami fizycznymi, są użytkownikami.
Członkostwo w SCE mogą uzyskiwać zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne, chyba że statut stanowi inaczej.
2.
Statut może uzależniać uzyskanie członkostwa od spełnienia innych jeszcze warunków, w szczególności od:
- pokrycia minimalnego udziału w kapitale,
- spełnienia warunków związanych z przedmiotem działalności SCE.
3.
Jeżeli statut tak przewiduje, można zwracać się do członków z wnioskiem o dodatkowe udziały w kapitale.
4.
W siedzibie statutowej SCE prowadzi się alfabetyczną listę wszystkich członków, podającą ich adres oraz liczbę i, gdy jest to właściwe, kategorię posiadanych przez nich udziałów.
Każda osoba mająca w tym bezpośredni uzasadniony interes może, na żądanie, przeglądać listę oraz uzyskać kopię całości lub części tej listy za pobraniem opłaty nieprzekraczającej kosztów administracyjnych.
5.
Wszystkie zdarzenia mające wpływ na członkostwo lub prowadzące do odmiennego podzielenia, podwyższenia czy obniżenia kapitału, są wpisywane na liście członków, określonej w ust. 4, nie później niż w ciągu miesiąca po wystąpieniu zmiany.
6.
Zdarzenia, określone w ust. 5, stają się skuteczne w stosunku do SCE lub osób trzecich, mających bezpośredni uzasadniony interes, dopiero w momencie wpisania ich na listę określoną w ust. 4.
7.
Na żądanie wydaje się członkom pisemne potwierdzenie wpisu.
Artykuł 15
Utrata członkostwa
1.
Utrata członkostwa następuje:
- na skutek wypowiedzenia,
- na skutek wykluczenia, z powodu dopuszczenia się przez członka poważnego naruszenia jego obowiązków lub działania na szkodę SCE,
- jeżeli statut na to zezwala, wskutek przeniesieniu wszystkich posiadanych udziałów na innego członka lub osobę fizyczną lub osobę prawną, która uzyskuje członkostwo,
- na skutek likwidacji, w przypadku członka niebędącego osobą fizyczną,
- na skutek ogłoszenia upadłości,
- z chwilą śmierci,
- w każdym innym przypadku przewidzianym przez statut lub przepisy prawa Państwa Członkowskiego odnoszące się do spółdzielni, w którym SCE posiada swoją siedzibę statutową.
2.
Członkowie, stanowiący mniejszość, która na walnym zgromadzeniu głosowała przeciwko zmianie statutu, w wyniku której:
i) wprowadzono nowe zobowiązania w zakresie płatności lub innych świadczeń; lub
ii) znacząco rozszerzono istniejące obowiązki członków; lub
iii) wydłużono okres wypowiedzenia członkostwa w SCE do ponad 5 lat
mogą złożyć swoje wypowiedzenie w terminie dwóch miesięcy od podjęcia uchwały przez walne zgromadzenie.
W przypadkach określonych w akapicie pierwszym ppkt i) oraz ii) członkostwo ustaje z końcem bieżącego roku obrotowego, a w przypadku określonym w akapicie trzecim ppkt iii) – z upływem okresu wypowiedzenia, przewidzianego przed zmianą statutu.
Zmiana statutu nie jest skuteczna w stosunku do takich członków.
Na skutek wystąpienia powstaje po stronie członka roszczenie o wypłatę wniesionego wkładu, na zasadach określonych w art. 3 ust. 4 i art. 16.
3.
Decyzja o wykluczeniu członka podejmowana jest przez organ administrujący lub organ zarządzający, po uprzednim wysłuchaniu członka.
Członkowi przysługuje prawo odwołania się od takiej decyzji do walnego zgromadzenia.
Artykuł 16
Roszczenia finansowe członków w przypadku wypowiedzenia członkostwa lub wykluczenia
1.
Z wyjątkiem przypadku przeniesienia udziałów, do którego stosuje się art. 3, utrata członkostwa powoduje powstanie roszczenia członka o wypłatę jego udziału, pomniejszonego proporcjonalnie o wszelkie straty w kapitale subskrybowanym SCE.
2.
Kwoty, odliczane na podstawie ust. 1, obliczane są na podstawie bilansu rocznego sporządzonego za rok obrotowy, w którym powstało roszczenie o wypłatę.
3.
Statut reguluje warunki i procedurę wypowiedzenia członkostwa oraz określa okres, maksymalnie trzyletni, w którym należy dokonać wypłaty udziału.
Jednak w żadnym wypadku SCE nie może być zobowiązana do dokonania wypłaty udziału z powodu utraty członkostwa przed upływem sześciu miesięcy od zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego.
4.
Ustępy 1, 2 i 3 mają również zastosowanie w przypadku wypłaty jedynie części udziałów posiadanych przez członka.
ROZDZIAŁ II
TWORZENIE
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 17
Prawo właściwe dla utworzenia
1.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, powstanie SCE jest uregulowane przez prawo, które stosuje się do spółdzielni w Państwie Członkowskim, w którym SCE ma swoją statutową siedzibę.
2.
Rejestracja SCE podlega ogłoszeniu, zgodnie z art. 12.
Artykuł 18
Nabycie osobowości prawnej
1.
SCE nabywa osobowość prawną w dniu wpisu do rejestru określonego zgodnie z art. 11 ust. 1 w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę statutową.
2.
Jeżeli przed zarejestrowaniem SCE zgodnie z art. 11 w jej imieniu dokonano jakichkolwiek czynności prawnych, a SCE nie przejmie po zarejestrowaniu zobowiązań, wynikających z tych czynności, to osoby fizyczne, spółki lub inne osoby prawne, które dokonały tych czynności, odpowiadają za nie solidarnie i bez ograniczeń, chyba że umowa stanowi inaczej.
Sekcja 2
Utworzenie przez połączenie
Artykuł 19
Procedury właściwe dla utworzenia przez połączenie
SCE może zostać utworzona poprzez połączenie przeprowadzone zgodnie z:
- procedurą dotyczącą łączenia się przez przejęcie,
- procedurą dotyczącą łączenia się przez utworzenie nowej osoby prawnej.
W przypadku łączenia się przez przejęcie, spółdzielnia przejmująca przyjmuje formę SCE.
W przypadku łączenia się przez utworzenie nowej osoby prawnej, SCE będzie nowo powstała osoba prawna.
Artykuł 20
Prawo właściwe w przypadku połączenia
W sprawach nieuregulowanych w niniejszej sekcji lub, w przypadku gdy jest to uregulowane częściowo w niniejszej sekcji, każda spółdzielnia uczestnicząca w utworzeniu SCE przez połączenie podlega przepisom właściwego dla siebie prawa Państwa Członkowskiego, stosowanego dołączenia się spółdzielni, a w przypadku braku takich przepisów, przepisom prawa stosowanym w odniesieniu do krajowego łączenia się spółek akcyjnych.
Artykuł 21
Podstawy sprzeciwu wobec połączenia
Przepisy prawa Państwa Członkowskiego mogą stanowić, że spółdzielnia podlegająca jego prawu nie może uczestniczyć w tworzeniu SCE przez połączenie, jeżeli jakikolwiek właściwy organ tego Państwa Członkowskiego sprzeciwi się temu przed wydaniem zaświadczenia, określonego w art. 29 ust. 2.
Sprzeciw taki jest dopuszczalny jedynie ze względu na interes publiczny.
Na sprzeciw powinna przysługiwać możliwość wniesienia środka odwoławczego do sądu.
Artykuł 22
Warunki połączenia
1.
Organy zarządzające lub organy administrujące łączących się spółdzielni sporządzają plan połączenia.
Plan połączenia zawiera następujące informacje:
a) firmę i statutową siedzibę każdej z łączących się spółdzielni wraz z proponowaną firmą i statutową siedzibą SCE;
b) stosunek wymiany udziałów oraz ewentualnych dopłat.
W razie braku udziałów określa się dokładny podział aktywów w przeliczeniu na udziały;
c) zasady przyznania udziałów w SCE;
d) termin, od którego udziały w SCE uprawniają do uczestnictwa w nadwyżkach finansowych oraz wszelkie zasady szczególne wpływające na to prawo;
e) termin, od którego czynności łączących się spółdzielni traktowane będą dla celów rachunkowych jako podejmowane na rzecz SCE;
f) specjalne warunki lub przywileje związane z obligacjami lub papierami wartościowymi innymi niż akcje, które zgodnie z art. 66, nie nadają statusu członka;
g) prawa, które zostały przyznane w SCE udziałowcom posiadającym szczególne uprawnienia oraz posiadaczom papierów wartościowych innych niż akcje lub proponowane w odniesieniu do nich działania;
h) sposoby ochrony praw wierzycieli łączących się spółdzielni;
i) wszelkie korzyści szczególne przyznawane biegłym, którzy badają plan połączenia, lub członkom organów administrujących, zarządzających, nadzorczych lub kontrolnych łączących się spółdzielni;
j) statut SCE;
k) informacje na temat postępowania zmierzającego do zawarcia porozumienia o zaangażowaniu pracowników zgodnie z dyrektywą 2003/72/WE.
2.
Łączące się spółdzielnie mogą umieścić w planie połączenia dodatkowe informacje.
3.
Przepisy prawa, dotyczące planów połączenia, stosowane do spółek akcyjnych, stosuje się odpowiednio do transgranicznego połączenia się spółdzielni w celu utworzenia SCE.
Artykuł 23
Wyjaśnienie i uzasadnienie planu połączenia
Organ administrujący lub organ zarządzający każdej z łączących się spółdzielni sporządza na piśmie wyczerpujące sprawozdanie wyjaśniające i uzasadniające plan połączenia z prawnego i ekonomicznego punktu widzenia, a w szczególności wyjaśniające i uzasadniające stosunek wymiany udziałów.
Sprawozdanie wskazuje również wszelkie szczególne trudności związane z oceną.
Artykuł 24
Ogłoszenie
1.
Prawo właściwe dla ogłoszenia planu połączenia się spółek akcyjnych stosuje się odpowiednio do każdej z łączących się spółdzielni, z zastrzeżeniem dodatkowych wymagań przewidzianych przez prawo Państwa Członkowskiego, któremu podlega dana spółdzielnia.
2.
W odniesieniu do każdej z łączących się spółdzielni ogłoszenie planu połączenia w krajowym dzienniku urzędowym musi zawierać następujące informacje:
a) formę prawną, firmę i statutową siedzibę każdej z łączących się spółdzielni;
b) wskazanie miejsca, w którym złożony został statut i wszystkie pozostałe dokumenty i informacje odnoszące się do każdej z łączących się spółdzielni, względnie wskazanie rejestru, w którym je złożono oraz numer wpisu w tym rejestrze;
c) wskazanie zasad wykonywania praw wierzycieli danej spółdzielni, zgodnie z art. 28, oraz adresu, pod którym można bezpłatnie uzyskać wyczerpujące informacje na temat tych zasad;
d) wskazanie zasad wykonywania praw członków danej spółdzielni, zgodnie z art. 28, oraz adresu, pod którym można bezpłatnie uzyskać wyczerpujące informacje na temat tych zasad;
e) proponowaną firmę i siedzibę statutową SCE;
f) warunki określające datę, z którą połączenie się stanie się skuteczne na podstawie art. 31.
Artykuł 25
Prawo do informacji
1.
Każdy członek ma prawo, co najmniej na miesiąc przed zwołaniem walnego zgromadzenia, które ma podjąć uchwałę o połączeniu, do wglądu w siedzibie statutowej w następujące dokumenty:
a) plan połączenia wymieniony w art. 22;
b) roczne sprawozdania finansowe i sprawozdania z działalności rocznej łączących się spółdzielni za ostatnie trzy lata obrotowe;
c) sprawozdanie finansowe przygotowane zgodnie z przepisami stosowanymi do krajowego łączenia się spółek akcyjnych, jeżeli przepisy te przewidują sporządzanie takiego sprawozdania;
d) sprawozdanie biegłych, sporządzone zgodnie z art. 26, dotyczące wartości udziałów, jakie mają zostać przyznane łączącym się spółdzielniom w zamian za aktywa, lub dotyczące stosunku wymiany udziałów;
e) sprawozdanie organów administrujących lub organów zarządzających spółdzielni, sporządzone zgodnie z art. 23.
2.
Każdy członek może na żądanie otrzymać bezpłatną kopię pełnego tekstu lub wyciągu z tekstu dokumentów określonych w ust. 1.
Artykuł 26
Sprawozdanie niezależnych biegłych
1.
Każda z łączących się spółdzielni wyznacza, zgodnie z przepisem art. 4 ust. 6, biegłego lub biegłych, którzy badają plan połączenia i sporządzają dla członków pisemne sprawozdanie z tego badania.
2.
Jeżeli zezwalają na to przepisy prawa Państw Członkowskich, którym podlegają łączące się spółdzielnie, może zostać sporządzone jedna opinia, odnosząca się do wszystkich spółdzielni.
3.
Przepisy stosowane do łączenia się spółek akcyjnych, odnośnie do praw i obowiązków biegłych, stosuje się odpowiednio do łączenia się spółdzielni.
Artykuł 27
Zatwierdzenie planu połączenia
1.
Plan połączenia musi zostać zatwierdzony przez walne zgromadzenie każdej z łączących się spółdzielni.
2.
Decyzję dotyczącą zaangażowania pracowników w SCE podejmuje się zgodnie z dyrektywą 2003/72/WE.
Walne zgromadzenie każdej z łączących się spółdzielni może zastrzec dla siebie prawo uzależnienia dokonania rejestracji SCE od wyraźnego zatwierdzenia takiego porozumienia przez walne zgromadzenie.
Artykuł 28
Prawo właściwe dla utworzenia przez połączenie
1.
Prawo Państwa Członkowskiego, któremu podlega każda z łączących się spółdzielni stosuje się tak, jak w przypadku łączenia się spółek akcyjnych, uwzględniając międzynarodowy charakter połączenia, w odniesieniu do ochrony interesów:
- wierzycieli łączących się spółdzielni,
- posiadaczy obligacji łączących się spółdzielni.
2.
Każde Państwo Członkowskie może w stosunku do łączących się spółdzielni, które podlegają jego prawu, przyjąć przepisy w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony członkom, którzy wyrazili sprzeciw wobec łączenia się spółdzielni.
Artykuł 29
Kontrola połączenia
1.
Kontrola legalności połączenia jest przeprowadzana w części postępowania dotyczącej każdej z łączących się spółdzielni zgodnie z prawem właściwym dla łączenia się spółdzielni w Państwie Członkowskim, którego prawu podlega spółdzielnia, a w braku takich przepisów – zgodnie z prawem właściwym dla krajowego łączenia się spółek akcyjnych w danym Państwie Członkowskim.
2.
W każdym z zainteresowanych Państw Członkowskich sąd, notariusz lub inny właściwy organ wydaje zaświadczenie, potwierdzające w sposób niebudzący wątpliwości, dokonanie wszelkich czynności i formalności wymaganych przed przeprowadzeniem połączenia.
3.
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego, któremu podlega łącząca się spółdzielnia, przewiduje procedurę kontroli i zmian w odniesieniu do stosunku wymiany udziałów lub procedurę ustalania wysokości spłaty dla członków mniejszościowych, która nie wstrzymuje wpisu połączenia do rejestru, to procedurę tę stosuje się tylko w przypadku gdy pozostałe łączące się spółdzielnie, znajdujące się w Państwach Członkowskich, których prawo nie przewiduje takiej procedury, wyraźnie zaakceptują, przy zatwierdzaniu planu połączenia zgodnie z art. 27 ust. 1, uprawnienie członków tej łączącej się spółdzielni do skorzystania z takiej procedury.
W takich przypadkach, sąd, notariusz lub inny właściwy organ może wydać zaświadczenie określone w ust. 2, nawet jeżeli taka procedura została już wszczęta.
Zaświadczenie musi jednakże zawierać wzmiankę o wszczęciu takiej procedury.
Orzeczenie wydane w tym postępowaniu jest wiążące dla przejmującej spółdzielni i jej członków.
Artykuł 30
Kontrola legalności połączenia
1.
Kontrola legalności połączenia, w części postępowania dotyczącej dokonania połączenia i utworzenia SCE, przeprowadzana jest przez sąd, notariusza lub inny właściwy organ w Państwie Członkowskim przyszłej siedziby statutowej SCE, który może badać ten aspekt legalności połączenia spółdzielni, a w przypadku braku odpowiednich przepisów – ten aspekt legalności połączenia spółek akcyjnych.
2.
W tym celu każda z łączących się spółdzielni przedkłada właściwemu organowi zaświadczenie określone w art. 29 ust. 2 w terminie sześciu miesięcy od jego wydania, wraz z kopią planu połączenia zatwierdzonego przez taką spółdzielnię.
3.
Organ określony w ust. 1 kontroluje w szczególności, czy łączące się spółdzielnie zatwierdziły plan połączenia w takim samym brzmieniu oraz czy porozumienie dotyczące zaangażowania pracowników zostało zawarte zgodnie z dyrektywą 2003/72/WE.
4.
Organ ten kontroluje również, czy SCE została utworzona zgodnie z wymaganiami prawa Państwa Członkowskiego, w którym ma ona swoją siedzibę statutową.
Artykuł 31
Rejestracja połączenia
1.
Połączenie spółdzielni i jednoczesne utworzenie SCE stają się skuteczne z dniem wpisu SCE do rejestru zgodnie z art. 11 ust. 1.
2.
SCE nie może zostać zarejestrowana przed dopełnieniem czynności określonych w art. 29 i 30.
Artykuł 32
Ogłoszenie
W przypadku każdej z łączących się spółdzielni przeprowadzenie połączenia podlega ogłoszeniu tak, jak przewiduje to prawo Państwa Członkowskiego właściwe dla łączenia się spółek akcyjnych.
Artykuł 33
Skutki połączenia
1.
Połączenie przeprowadzone zgodnie z art. 19 akapit pierwszy tiret pierwsze wywołuje z mocy prawa i równocześnie następujące skutki:
a) wszystkie aktywa i pasywa każdej z przejmowanych spółdzielni przechodzą na osobę prawną przejmującą;
b) członkowie przejmowanej spółdzielni stają się członkami osoby prawnej przejmującej;
c) przejęte spółdzielnie przestają istnieć;
d) osoba prawna przejmująca przyjmuje formę SCE.
2.
Połączenie przeprowadzone zgodnie z art. 19 akapit pierwszy tiret drugie wywołuje z mocy prawa i równocześnie następujące skutki:
a) wszystkie aktywa i pasywa łączących się spółdzielni przechodzą na SCE;
b) członkowie łączących się spółdzielni stają się członkami SCE;
c) łączące się spółdzielnie przestają istnieć.
3.
Jeżeli, w przypadku łączenia się spółdzielni, prawo Państwa Członkowskiego wymaga dopełnienia wszelkich szczególnych formalności, aby przeniesienie określonych aktywów, praw i zobowiązań łączących się spółdzielni stało się skuteczne wobec osób trzecich, to formalności te nadal obowiązują i muszą zostać dopełnione albo przez łączące się spółdzielnie, albo przez SCE po jej zarejestrowaniu.
4.
Istniejące w dniu rejestracji SCE prawa i obowiązki spółdzielni uczestniczących w połączeniu, dotyczące warunków zatrudnienia, wynikających z prawa krajowego, praktyk i indywidualnych umów o pracę lub stosunków pracy, przechodzą na SCE w momencie jej zarejestrowania.
Przepis akapitu pierwszego nie stosuje się do prawa przedstawicieli pracowników do uczestniczenia, zgodnie z art. 59 ust. 4, w walnych zgromadzeniach, zgromadzeniach sektorowych lub zgromadzeniach sekcji.
5.
Po rejestracji połączenia SCE informuje niezwłocznie członków przejętej spółdzielni o tym, że zostali oni wpisani na listę członków oraz o liczbie posiadanych przez nich udziałów.
Artykuł 34
Legalność połączenia
1.
Połączenie w rozumieniu art. 2 ust. 1 tiret czwarte nie może zostać uznane za nieważne po zarejestrowaniu SCE.
2.
Brak kontroli legalności połączenia zgodnie z art. 29 i 30 może stanowić powód rozwiązania SCE, zgodnie z art. 74.
Sekcja 3
Przekształcenie istniejącej spółdzielni w SCE
Artykuł 35
Procedury właściwe dla utworzenia przez przekształcenie
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 11 przekształcenie spółdzielni w SCE nie skutkuje rozwiązaniem spółdzielni ani utworzeniem nowej osoby prawnej.
2.
Siedziba statutowa nie może w związku z przekształceniem zostać przeniesiona do innego Państwa Członkowskiego na podstawie art. 7.
3.
Organ administrujący lub zarządzający przekształcanej spółdzielni sporządza plan przekształcenia oraz sprawozdanie, wyjaśniające i uzasadniające aspekty prawne i ekonomiczne przekształcenia, jak również jego skutki dla zatrudnienia, oraz wskazujące na konsekwencje przyjęcia formy SCE dla członków i pracowników.
4.
Plan przekształcenia podlega ogłoszeniu według procedury określonej przez prawo każdego z Państw Członkowskich przynajmniej na miesiąc przed walnym zgromadzeniem, zwołanym w celu podjęcia uchwały o przekształceniu spółdzielni.
5.
Przed walnym zgromadzeniem, określonym w ust. 6, niezależny biegły lub biegli, wyznaczeni lub dopuszczeni, zgodnie z przepisami prawa krajowego, przez sąd lub organ administracyjny Państwa Członkowskiego, któremu podlega przekształcana spółdzielnia, zaświadczają odpowiednio, zgodność z przepisami art. 22 ust. 1 lit. b).
6.
Walne zgromadzenie przekształcanej spółdzielni zatwierdza plan przekształcenia wraz ze statutem SCE.
7.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić przekształcenie od zatwierdzenia go jednomyślnie lub w głosowaniu kwalifikowaną większością przez organ kontrolny spółdzielni, w którym przewidziane jest uczestnictwo pracowników.
8.
Istniejące w dniu rejestracji prawa i obowiązki przekształcanej spółdzielni, dotyczące indywidualnych i ogólnych warunków zatrudnienia, wynikających z prawa krajowego, praktyk i indywidualnych umów o pracę lub stosunków pracy, przechodzą w momencie zarejestrowania na SCE.
ROZDZIAŁ III
STRUKTURA SCE
Artykuł 36
Struktura organów
Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, organami SCE są:
a) walne zgromadzenie; oraz
b) organ nadzorczy i organ zarządzający (system dualistyczny) albo organ administrujący (system monistyczny), w zależności od formy przyjętej w statucie.
Sekcja 1
System dualistyczny
Artykuł 37
Funkcje organu zarządzającego oraz powoływanie jego członków
1.
Organ zarządzający prowadzi sprawy SCE na własną odpowiedzialność oraz reprezentuje ją w stosunkach z osobami trzecimi oraz przed sądami.
Państwo Członkowskie może postanowić, że dyrektor wykonawczy prowadzi sprawy bieżące związane z zarządzaniem na własną odpowiedzialność, na tych samych zasadach, jakie są przewidziane w przypadku spółdzielni mających statutową siedzibę na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
2.
Członek lub członkowie organu zarządzającego są powoływani i odwoływani przez organ nadzorczy.
Jednakże Państwo Członkowskie może wymagać lub zezwolić na określenie w statucie, aby członek lub członkowie organu zarządzającego byli powoływani i odwoływani przez walne zgromadzenie na tych samych warunkach, które przewidziane są w spółdzielniach mających statutową siedzibę na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
3.
Nie można być jednocześnie członkiem organu zarządzającego i nadzorczego tej samej SCE.
Jednakże organ nadzorczy może wyznaczyć jednego ze swych członków do wykonywania obowiązków członka organu zarządzającego, jeżeli funkcja ta jest nieobsadzona.
W tym okresie funkcje tej osoby jako członka organu nadzorczego ulegają zawieszeniu.
Państwo Członkowskie może przewidzieć ograniczenie czasowe.
4.
Liczbę członków organu zarządzającego lub zasady jej wyznaczania określa statut SCE.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą określić liczbę maksymalną lub minimalną.
5.
Jeżeli prawo danego Państwa Członkowskiego nie zawiera żadnych przepisów dotyczących systemu dualistycznego w odniesieniu do spółdzielni, mającej statutową siedzibę na terytorium tego Państwa Członkowskiego, państwo to może wydać odpowiednie przepisy w odniesieniu do SCE.
Artykuł 38
Przewodniczenie w organie zarządzającym oraz zwoływanie posiedzeń
1.
Organ zarządzający wybiera przewodniczącego spośród swoich członków, zgodnie ze statutem.
2.
Przewodniczący zwołuje posiedzenie organu zarządzającego, na zasadach przewidzianych w statucie, z własnej inicjatywy lub na wniosek któregokolwiek z członków.
Wniosek taki musi podawać powody zwołania posiedzenia.
Jeżeli nie uwzględniono wniosku w terminie 15 dni, posiedzenie organu zarządzającego może być zwołane przez członka, względnie członków, którzy złożyli wniosek.
Artykuł 39
Funkcje organu nadzorczego oraz powoływanie jego członków
1.
Organ nadzorczy sprawuje nadzór nad prowadzeniem spraw przez organ zarządzający.
Organ ten nie jest uprawniony do samodzielnego prowadzenia spraw SCE.
Organ nadzoru nie jest uprawniony do reprezentowania SCE w stosunkach z osobami trzecimi.
Reprezentuje on jednak SCE w stosunkach z organem zarządzającym lub członkami tego organu, w postępowaniach sądowych lub przy zawieraniu umów.
2.
Członkowie organu nadzorczego są powoływani i odwoływani przez walne zgromadzenie.
Jednakże członkowie pierwszego organu nadzorczego mogą być powołani przez statut.
Nie narusza to ewentualnego porozumienia dotyczącego zaangażowania pracowników, zwartego zgodnie z dyrektywą 2003/72/WE.
3.
Członkowie niebędący użytkownikami mogą obsadzić nie więcej niż jedną czwartą ogólnej liczby stanowisk w organie nadzorczym.
4.
Liczba członków organu nadzorczego lub zasady jej wyznaczania określa statut SCE.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą określić liczbę członków lub skład organu nadzorczego bądź minimalną i/lub maksymalną liczbę członków organu nadzorczego SCE, mającej swoją statutową siedzibę terytorium danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 40
Prawo do informacji
1.
Organ zarządzający informuje organ nadzorczy przynajmniej raz na trzy miesiące o stanie spraw SCE i jej przewidywanym rozwoju, uwzględniając przy tym informacje odnoszące się do przedsiębiorstw kontrolowanych przez SCE, które mogą mieć istotny wpływ na sytuację SCE.
2.
Poza okresowymi informacjami, określonymi w ust. 1, organ zarządzający niezwłocznie przekazuje organowi nadzorczemu informacje na temat zdarzeń mogących mieć istotny wpływ na sytuację SCE.
3.
Organ nadzorczy może żądać od organu zarządzającego udzielenia wszelkiego rodzaju informacji, jakie mogą być niezbędne do sprawowania nadzoru zgodnie z art. 39 ust. 1.
Państwo Członkowskie może ustalić, że każdy członek organu nadzorczego ma prawo skorzystać z takiego uprawnienia.
4.
Organ nadzorczy może podjąć lub zlecić przeprowadzenie kontroli niezbędnej do wykonywania jego obowiązków.
5.
Każdy z członków organu nadzorczego ma prawo zapoznać się ze wszystkimi informacjami przekazywanymi temu organowi.
Artykuł 41
Przewodniczenie w organie nadzorczym oraz zwoływanie posiedzeń
1.
Organ nadzorczy wybiera przewodniczącego spośród swych członków.
Jeżeli połowa członków organu nadzorczego została powołana przez pracowników, tylko członek powołany przez walne zgromadzenie może być wybrany na przewodniczącego.
2.
Przewodniczący zwołuje posiedzenia organu nadzorczego na zasadach przewidzianych w statucie, z własnej inicjatywy lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków organu nadzorczego, lub na wniosek organu zarządzającego.
Wniosek taki musi podawać powody zwołania posiedzenia.
Jeżeli nie uwzględniono wniosku w terminie 15 dni, posiedzenie organu nadzorczego może być zwołane przez osoby, które złożyły wniosek.
Sekcja 2
System monistyczny
Artykuł 42
Funkcje organu administrującego oraz powoływanie jego członków
1.
Organ administrujący prowadzi sprawy SCE oraz reprezentuje ją w stosunkach z osobami trzecimi oraz przed sądami.
Państwo Członkowskie może postanowić, że dyrektor wykonawczy prowadzi sprawy bieżące związane z zarządzaniem, na tych samych zasadach, jakie są przewidziane w przypadku spółdzielni mających statutową siedzibę na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
2.
Liczba członków organu administrującego lub zasady jej wyznaczania określa statut SCE.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustalić minimalną oraz, gdzie jest to niezbędne, maksymalną liczbę członków.
Wśród członków organu administrującego, nie więcej niż jedna czwarta miejsc może być zajmowana przez członków niebędących użytkownikami.
Jednakże organ administrujący musi składać się z przynajmniej trzech członków, w przypadku gdy przewidziane jest uczestnictwo pracowników zgodnie z dyrektywą 2003/72/WE.
3.
Członkowie organu administrującego, oraz, jeżeli statut tak stanowi, również ich zastępcy, są powoływani przez walne zgromadzenie.
Członkowie pierwszego organu administrującego mogą być powołani przez statut.
Nie narusza to ewentualnego porozumienia dotyczącego zaangażowania pracowników, zawartego zgodnie z dyrektywą 2003/72/WE.
4.
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego nie zawiera żadnych przepisów dotyczących systemu monistycznego w odniesieniu do spółdzielni, mających statutową siedzibę na jego terytorium, państwo to może wydać odpowiednie przepisy w odniesieniu do SCE.
Artykuł 43
Odstępy czasu pomiędzy kolejnymi posiedzeniami oraz prawo do informacji
1.
Organ administrujący odbywa posiedzenia w terminach określonych w statucie, nie rzadziej jednak niż raz na trzy miesiące, w celu omówienia spraw SCE i jej przewidywanego rozwoju uwzględniając przy tym, w zależności od okoliczności, wszelkie informacje dotyczące przedsiębiorstw kontrolowanych przez SCE, które mogą mieć istotny wpływ na sytuację SCE.
2.
Każdy członek organu administrującego ma prawo zapoznać się z wszystkimi sprawozdaniami, dokumentami i informacjami przekazywanymi temu organowi.
Artykuł 44
Przewodniczenie w organie administrującym oraz zwoływanie jego posiedzeń
1.
Organ administrujący wybiera przewodniczącego spośród swych członków.
Jeżeli połowa członków organu administrującego została powołana przez pracowników, tylko członek powołany przez walne zgromadzenie może być wybrany na przewodniczącego.
2.
Przewodniczący zwołuje posiedzenia organu administrującego na zasadach przewidzianych w statucie, z własnej inicjatywy lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków organu administrującego.
Wniosek taki musi podawać powody zwołania posiedzenia.
Jeżeli nie uwzględniono wniosku w terminie 15 dni, posiedzenie organu administrującego może być zwołane przez osoby, które złożyły wniosek.
Sekcja 3
Przepisy wspólne dla systemu monistycznego i dualistycznego
Artykuł 45
Kadencja
1.
Członkowie organów SCE są powoływani na okres określony w statucie, nie dłuższy niż sześć lat.
2.
Z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń ustanowionych w statucie, członkowie mogą być powołani ponownie jednokrotnie lub wielokrotnie, na okres ustalony zgodnie z ust. 1.
Artykuł 46
Warunki członkostwa
1.
Statut SCE może postanawiać, że spółka, w rozumieniu art. 48 Traktatu, może zostać członkiem jednego z organów SCE, jeżeli prawo, które stosuje się do spółdzielni w Państwie Członkowskim, w którym mieści się statutowa siedziba SCE, nie stanowi inaczej.
Spółka taka wyznacza osobę fizyczną do wykonywania funkcji w danym organie.
Do takiego przedstawiciela stosują się takie same warunki i obowiązki, jak gdyby był on osobiście członkiem danego organu.
2.
Członkiem organu SCE ani przedstawicielem członka w rozumieniu ust. 1 nie może być osoba, która:
- zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SCE, nie może należeć do organu zarządzającego, nadzorczego lub administrującego spółdzielni, podlegającej prawu tego państwa, lub
- na skutek orzeczenia sądu lub decyzji administracyjnej, wydanych w Państwie Członkowskim, nie może należeć do organu zarządzającego, nadzorczego lub administrującego spółdzielni, podlegającej prawu Państwa Członkowskiego.
3.
Statut SCE może, zgodnie z prawem, które stosuje się do spółdzielni w Państwie Członkowskim, w którym mieści się siedziba SCE, ustanowić specjalne warunki, jakie muszą spełniać członkowie reprezentujący organ administrujący.
Artykuł 47
Reprezentacja i odpowiedzialność SCE
1. Jeśli SCE jest reprezentowana zgodnie z art. 37 ust. 1 i art. 42 ust. 1 przez dwóch lub więcej członków, ich reprezentacja jest łączna, o ile statut, w sposób zgodny z prawem Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa SCE, nie stanowi inaczej. Postanowienie takie jest skuteczne w stosunku do osób trzecich, jeżeli zostało ogłoszone zgodnie z art. 11 ust. 5 i art. 12.
2.
Czynności dokonywane przez organy SCE wiążą ją w stosunku do osób trzecich, nawet jeżeli czynności te nie są zgodne z przedmiotem działalności SCE, chyba że wykraczają one poza kompetencje przyznane lub które mogą zostać przyznane tym organom, zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SCE.
Państwa Członkowskie mogą jednakże przewidzieć, że SCE nie będzie związana czynnościami wykraczającymi poza przedmiot jej działalności, jeśli wykaże, że osoba trzecia wiedziała lub w zaistniałych okolicznościach mogła wiedzieć, iż czynności te wykraczają poza przedmiot działalności SCE, przy czym ogłoszenie statutu nie jest tu wystarczającym dowodem.
3.
Kompetencje lub ograniczenia kompetencji organów SCE, wynikające ze statutu lub uchwały właściwego organu, nie mogą być nigdy skuteczne w stosunku do osób trzecich, nawet jeżeli zostały ogłoszone.
4.
Państwo Członkowskie może przewidzieć, że uprawnienie do reprezentowania SCE może być przeniesione, zgodnie z postanowieniem statutu, na jedną bądź na kilka osób działających łącznie.
Prawo danego państwa może określać skuteczność takiego postanowienia w stosunku do osób trzecich, na wypadek ogólnego uprawnienia do reprezentowania.
Skuteczność takiego postanowienia względem osób trzecich reguluje art. 12.
Artykuł 48
Działania wymagające zgody
1.
Statut SCE wymienia rodzaje czynności wymagające:
- w systemie dualistycznym – upoważnienia organu zarządzającego przez organ nadzorczy lub walne zgromadzenie,
- w systemie monistycznym – wyraźnej uchwały organu administrującego lub upoważnienia przez walne zgromadzenie.
2.
Ustęp 1 stosuje się bez uszczerbku dla art. 47.
3.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą określić rodzaje czynności oraz organ uprawniony do udzielenia upoważnienia, które muszą być określone w statucie SCE, zarejestrowanej na terytorium danego Państwa Członkowskiego, bądź mogą przewidzieć, że w systemie dualistycznym organ nadzorczy sam może określać rodzaje czynności, do których dokonania potrzebne jest upoważnienie.
Artykuł 49
Poufność
Członkowie organów SCE są zobowiązani, nawet po zakończeniu sprawowania funkcji, do nieujawniania jakichkolwiek posiadanych informacji dotyczących SCE, których ujawnienie mogłoby zaszkodzić interesom spółdzielni lub jej członków, z wyjątkiem sytuacji, kiedy ujawnienie jest wymagane lub dopuszczone przez przepisy prawa krajowego stosowanego do spółdzielni lub spółek lub gdy jest to uzasadnione interesem publicznym.
Artykuł 50
Podejmowanie uchwał przez organy
1.
O ile statut lub niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, wewnętrzne przepisy dotyczące kworum oraz podejmowania uchwał przez organy SCE są następujące:
a) kworum: co najmniej połowa członków uprawnionych do głosowania musi być obecna lub reprezentowana;
b) podejmowanie uchwał: większością głosów członków uprawnionych do głosowania, obecnych lub reprezentowanych.
Nieobecni członkowie mogą uczestniczyć w podejmowaniu uchwał w ten sposób, że udzielą pełnomocnictwa innemu członkowi lub innemu równocześnie powołanemu zastępcy członka.
2.
O ile statut nie stanowi inaczej, przewodniczący właściwego organu ma głos rozstrzygający w przypadku równości głosów.
Jednakże statut nie może stanowić inaczej, jeżeli organ nadzorczy składa się w połowie z przedstawicieli pracowników.
3.
W przypadku gdy jest przewidziane uczestnictwo pracowników, zgodne z dyrektywą 2003/72/WE, Państwo Członkowskie może ustalić, że kworum i podejmowanie decyzji organu nadzorczego, w drodze odstępstwa od przepisów określonych w ust. 1 i 2, podlega przepisom stosowanym, na tych samych zasadach, do spółdzielni podlegających prawu danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 51
Odpowiedzialność cywilna
Członkowie organu zarządzającego, nadzorczego lub administrującego SCE odpowiadają, zgodnie z przepisami stosowanymi do spółdzielni w Państwie Członkowskim, w którym mieści się siedziba statutowa SCE, za szkody poniesione przez SCE, na skutek naruszenia przez nich obowiązków, ustawowych, statutowych lub innych.
Sekcja 4
Walne zgromadzenie
Artykuł 52
Kompetencje
Walne zgromadzenie podejmuje uchwały w sprawach zastrzeżonych do jego kompetencji przez:
a) niniejsze rozporządzenie; lub
b) prawo Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SCE, przyjęte w celu wykonania dyrektywy 2003/72/WE.
Ponadto uchwały walnego zgromadzenia wymagają sprawy zastrzeżone do kompetencji walnego zgromadzenia spółdzielni podlegającej prawu Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SCE, przez przepisy tego Państwa Członkowskiego lub przez postanowienia statutu SCE, zgodnie z tymi przepisami.
Artykuł 53
Przebieg walnego zgromadzenia
Bez naruszenia zasad ustanowionych w niniejszej sekcji, w odniesieniu do organizacji i przebiegu walnego zgromadzenia, jak również do procedury głosowania, stosuje się przepisy prawne obowiązujące dla spółdzielni w Państwie Członkowskim, w którym mieści się statutowa siedziba SCE.
Artykuł 54
Odbywanie walnych zgromadzeń
1.
Walne zgromadzenie SCE odbywa się nie rzadziej niż raz w roku kalendarzowym, w terminie sześciu miesięcy po upływie każdego roku obrotowego, chyba że prawo Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SCE, obowiązujące dla spółdzielni, prowadzących ten sam rodzaj działalności co SCE, przewiduje konieczność częstszego odbywania zgromadzeń.
Jednakże Państwo Członkowskie może przewidzieć, że pierwsze walne zgromadzenie może się odbyć w terminie 18 miesięcy od utworzenia SCE.
2.
Walne zgromadzenie może zostać zwołane w każdym czasie przez organ zarządzający, administrujący, nadzorczy lub inny organ lub właściwy organ państwowy, zgodnie z prawem krajowym stosowanym do spółdzielni w Państwie Członkowskim, w którym mieści się siedziba statutowa SCE.
Organ zarządzający jest zobowiązany do zwołania walnego zgromadzenia na wniosek organu nadzorczego.
3.
Porządek obrad walnego zgromadzenia, które odbywa się po zakończeniu roku obrotowego musi obejmować co najmniej jako jeden z punktów zatwierdzenie rocznego sprawozdania finansowego oraz uchwałę w sprawie podziału zysków.
4.
Walne zgromadzenie może w trakcie posiedzenia podjąć uchwałę o odbyciu kolejnego posiedzenia, ustalić jego datę i porządek obrad.
Artykuł 55
Walne zgromadzenie zwoływane przez mniejszość członków
Członkowie SCE, w liczbie co najmniej 5000 lub posiadający co najmniej 10 % ogólnej liczby głosów, mogą żądać zwołania walnego zgromadzenia SCE i ustalenia jego porządku obrad.
Statut może przewidywać niższe progi.
Artykuł 56
Zawiadomienie o zgromadzeniu
1.
Walne zgromadzenie jest zwoływane w drodze pisemnego zawiadomienia, przesłanego jakimikolwiek dostępnymi środkami, każdej z osób uprawnionych do wzięcia w nim udziału, zgodnie z art. 58 ust. 1 i 2 oraz postanowieniami statutu.
Wydrukowanie zawiadomienia w oficjalnym wewnętrznym publikatorze SCE traktowane jest jako dokonanie zawiadomienia.
2.
Zawiadomienie zawiera co najmniej następujące informacje:
- nazwę i statutową siedzibę SCE,
- miejsce, dzień i godzinę zgromadzenia,
- rodzaj walnego zgromadzenia, zależnie od okoliczności,
- porządek obrad, wraz z informacją o poszczególnych punktach porządku obrad oraz o proponowanych uchwałach.
3.
Okres między datą wysłania zawiadomienia, określonego w ust. 1, a datą pierwszego posiedzenia walnego zgromadzenia musi wynosić co najmniej 30 dni.
Jednakże w nagłych wypadkach okres ten może zostać skrócony do 15 dni.
W przypadkach, w których znajduje zastosowanie art. 61 ust. 4 dotyczący kworum, czas pomiędzy pierwszym i drugim posiedzeniem walnego zgromadzenia posiadającego ten sam porządek obrad może zostać skrócony, gdy jest to zgodne z prawem Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się statutowa siedziba SCE.
Artykuł 57
Wprowadzenie nowych punktów do porządku obrad
Członkowie SCE, w liczbie co najmniej 5000 lub posiadający co najmniej 10 % ogólnej liczby głosów, mogą żądać wprowadzenia jednego lub więcej punktów porządku obrad walnego zgromadzenia.
Statut może przewidywać niższe progi.
Artykuł 58
Obecność i pełnomocnictwa
1.
Każdy członek jest uprawniony do wypowiadania się i do głosowania nad każdym z punktów porządku obrad podczas walnego zgromadzenia.
2.
Członkowie organów SCE oraz posiadacze papierów wartościowych w rozumieniu art. 64, innych niż udziały, jak też obligacji oraz, jeżeli statut tak stanowi, wszystkie inne osoby uprawnione do tego na mocy prawa państwa, w którym mieści się statutowa siedziba SCE, mogą brać udział w walnym zgromadzeniu bez prawa głosu.
3.
Członkowie posiadający prawo głosu mogą być reprezentowani na walnym zgromadzeniu przez pełnomocników, w zakresie przewidzianym przez statut.
Statut określa maksymalną liczbę osób, uprawnionych do głosowania, które może reprezentować pełnomocnik.
4.
Statut może przewidywać oddawanie głosów w formie pisemnej lub elektronicznej. Statut reguluje szczegóły takiego sposobu oddawania głosów.
Artykuł 59
Prawo głosu
1.
Każdy członek SCE posiada jeden głos niezależnie od liczby posiadanych udziałów.
2.
Statut może przewidywać przyznanie członkowi określonej liczby głosów, uzależnionej od jego zaangażowania w działalność spółdzielni, innego niż udział kapitałowy, jeżeli zezwala na to prawo Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SCE.
Liczba przyznanych członkowi dodatkowych głosów nie może przekroczyć, w zależności od tego, która z wymienionych wielkości jest mniejsza, pięciu głosów lub 30 % wszystkich głosów.
W przypadku SCE prowadzącej działalność finansową lub ubezpieczeniową, statut może przewidywać, że przyznanie dodatkowych głosów jest uzależnione od zaangażowania członka w działalność spółdzielni, również w postaci udziału kapitałowego, jeżeli prawo Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SCE, na to zezwala.
Liczba przyznanych członkowi dodatkowych głosów nie może przekroczyć, w zależności od tego, która z wymienionych wielkości jest mniejsza, pięciu głosów lub 20 % wszystkich głosów.
W przypadku SCE, których członkami są w większości spółdzielnie, statut może przewidywać, że liczba przyznanych dodatkowych głosów uzależniona jest od zaangażowania członków w działalność spółdzielni, również w postaci udziału kapitałowego w SCE, i/lub od liczby członków spółdzielni członkowskich, jeżeli prawo Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SCE na to zezwala.
3.
W odniesieniu do prawa głosu, które statut może przyznać członkom niebędącym użytkownikami (inwestorom), SCE podlega prawu Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę statutową.
Jednakże w żadnym wypadku członkowie niebędący użytkownikami (inwestorzy) nie mogą posiadać łącznie więcej niż 25 % wszystkich głosów.
4.
Statut SCE może przewidywać prawo udziału przedstawicieli pracowników w walnych zgromadzeniach lub w zgromadzeniach sektorowych i zgromadzeniach sekcji, jeśli w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia prawo Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SCE na to zezwala., pod warunkiem że przedstawiciele pracowników nie reprezentują na takim zebraniu więcej niż 15 % ogólnej liczby głosów.
Prawo to wygasa w przypadku przeniesienia statutowej siedziby SCE do Państwa Członkowskiego, którego prawo nie przewiduje tego rodzaju udziału.
Artykuł 60
Prawo do informacji
1.
Organ zarządzający lub organ administrujący jest obowiązany do udzielenia każdemu członkowi, który tego zażąda na walnym zgromadzeniu, informacji o sprawach SCE, dotyczących tych pozycji porządku obrad, w sprawie których walne zgromadzenie może podejmować uchwały, zgodnie z art. 61 ust. 1.
Informacji w dopuszczalnym zakresie udziela się są na tym walnym zgromadzeniu.
2.
Organ zarządzający lub organ administrujący może odmówić udzielenia informacji jedynie w przypadku gdy:
- mogłoby to poważnie zaszkodzić SCE,
- naruszałoby to ustawowy obowiązek zachowania tajemnicy.
3.
Członek, któremu odmówiono udzielenia informacji, może zażądać, aby jego pytanie oraz przyczyny odmowy udzielenia informacji zostały zapisane w protokole walnego zgromadzenia.
4.
W terminie 10 dni poprzedzających walne zgromadzenie zwoływane na okoliczność zamknięcia roku obrotowego członkowie mogą przeglądać bilans, rachunek zysków i strat, wraz z załącznikami, sprawozdanie zarządu, wyniki audytu finansowego przeprowadzonego przez osobę, której go zlecono oraz, w przypadku spółki dominującej w rozumieniu dyrektywy 83/349/EWG, skonsolidowane sprawozdanie finansowe.
Artykuł 61
Podejmowanie uchwał
1.
Walne zgromadzenie może podejmować uchwały w kwestiach wynikających z porządku obrad.
Walne zgromadzenie może również obradować i podejmować uchwały dotyczące wprowadzenia do porządku obrad zgromadzenia kwestii zaproponowanych przez mniejszość członków, zgodnie z art. 57.
2.
Walne zgromadzenie podejmuje uchwały większością ważnych głosów oddanych przez członków obecnych lub reprezentowanych.
3.
Statut określa wymogi dotyczące kworum i większości, które są stosowane podczas zwyczajnych walnych zgromadzeń.
Jeżeli statut SCE przewiduje możliwość przyjmowania członków inwestorów (niebędących użytkownikami) lub przyznania głosów, których ilość zależy od wielkości wkładu kapitałowego w SCE prowadzącej działalność finansową lub ubezpieczeniową, to musi on również określać szczególne wymogi dotyczące kworum, odnoszące się do członków innych niż członkowie-inwestorzy (niebędący użytkownikami) lub członków, którzy posiadają prawo głosu przyznane niezależnie od wielkości wkładu kapitałowego w SCE prowadzącej działalność finansową lub ubezpieczeniową.
Państwa Członkowskie mogą określać minimalną treść tych szczególnych przepisów, w odniesieniu do SCE, które mają swoją statutową siedzibę na jego terytorium.
4.
Wymóg dotyczący kworum w przypadku walnego zgromadzenia, na którym ma zostać uchwalona zmiana statutu, jest tylko wtedy spełniony, jeśli członkowie obecni lub reprezentowani na pierwszym posiedzeniu stanowią co najmniej połowę wszystkich członków, którzy znajdują się na liście członków, w dniu zwołania walnego zgromadzenia. W przypadku zwołania drugiego posiedzenia, mającego ten sam porządek obrad, kworum nie jest wymagane.
W przypadkach przewidzianych w akapicie pierwszym walne zgromadzenie podejmuje uchwały większością co najmniej dwóch trzecich ważnych głosów, chyba że prawo właściwe dla spółdzielni w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się statutowa siedziba SCE, wymaga wyższej większości.
Artykuł 62
Protokół
1.
Z każdego posiedzenia walnego zgromadzenia sporządzany jest protokół.
Musi on zawierać co najmniej następujące informacje:
- miejsce i datę zgromadzenia,
- podjęte uchwały,
- wyniki głosowań.
2.
Do protokołu dołączane są: lista obecności, dokumenty dotyczące zwołania walnego zgromadzenia oraz udostępnione członkom materiały, dotyczące poszczególnych punktów porządku obrad.
3.
Protokół i dołączone do niego dokumenty są przechowywane przez okres co najmniej pięciu lat.
Każdy z członków może na żądanie i nieodpłatnie uzyskać kopie protokołu i dołączonych do niego dokumentów.
4.
Protokół jest podpisywany przez przewodniczącego zgromadzenia.
Artykuł 63
Zgromadzenia sektorowe i zgromadzenia sekcji
1.
Jeżeli zezwala na to odnośne prawo Państwa Członkowskiego, statut może przewidywać zgromadzenia sektorowe lub zgromadzenia sekcji, w przypadku gdy SCE prowadzi różne formy działalności lub prowadzi działalność w więcej niż jednej jednostce terytorialnej, lub też posiada kilka zakładów lub więcej niż 500 członków.
Statut określa podział na sektory lub sekcje oraz liczbę reprezentantów każdego sektora bądź sekcji.
2.
Zgromadzenia sektorowe i zgromadzenia sekcji wybierają swoich przedstawicieli na okres maksymalnie czterech lat, chyba że zostaną wcześniej odwołani.
Tak wybrani przedstawiciele tworzą walne zgromadzenie SCE. Reprezentują na nim swój sektor lub sekcję, której ewentualnie składają sprawozdania z walnego zgromadzenia.
Przepisy sekcji 4 rozdziału III stosuje się odpowiednio do zgromadzeń sektorowych i zgromadzeń sekcji.
ROZDZIAŁ IV
EMISJA UPRZYWILEJOWANYCH PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH
Artykuł 64
Papiery wartościowe inne niż udziały oraz obligacje uprzywilejowane
1.
Statut SCE może przewidywać możliwość emisji papierów wartościowych innych niż udziały lub obligacji, których posiadaczom nie przysługuje prawo głosu.
Subskrypcji mogą dokonać członkowie lub osoby niebędące członkami.
Ich nabycie nie powoduje uzyskania statusu członka.
Statut reguluje również procedurę umorzenia.
2.
Posiadaczom papierów wartościowych lub obligacji, określonych w ust. 1, mogą zostać przyznane szczególne prawa, zgodnie z postanowieniami statutu lub warunkami emisji.
3.
Całkowita wartość nominalna określonych w ust. 1 papierów wartościowych lub obligacji nie może przekraczać liczby określonej w statucie.
4.
Bez uszczerbku dla prawa do uczestniczenia w walnym zgromadzeniu, przewidzianego w art. 58 ust. 2, statut może przewidywać nadzwyczajne zgromadzenie posiadaczy papierów wartościowych i obligacji, określonych w ust. 1.
Nadzwyczajne zgromadzenie może, przed podjęciem przez walne zgromadzenie uchwały odnoszącej się do praw i interesów tych posiadaczy, zająć stanowisko odnośnie do każdej uchwały, które zostanie następnie przedstawione walnemu zgromadzeniu przez pełnomocników wyznaczonych przez nadzwyczajne zgromadzenie.
Stanowisko wymienione w akapicie pierwszym jest odnotowywane w protokole walnego zgromadzenia.
ROZDZIAŁ V
PRZEZNACZENIE ZYSKÓW
Artykuł 65
Ustawowa rezerwa
1.
Bez uszczerbku dla bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa krajowego statut zawiera zasady przeznaczania nadwyżek rocznych.
2.
W przypadku zaistnienia takiej nadwyżki, statut musi przewidywać utworzenie ustawowej rezerwy, powstałej poprzez uszczuplenie nadwyżki, przed jej jakiejkolwiek innym przeznaczeniem.
Jak długo wysokość ustawowej rezerwy nie osiąga wysokości wpłaconego kapitału, określonego w art. 3 ust. 2, musi na nią być przekazywane co najmniej 15 % nadwyżki rocznej każdorazowo pomniejszonej o straty przeniesione z roku poprzedniego.
3.
Członkom występującym z SCE nie przysługują żadne roszczenia w stosunku do kwot przeznaczanych na ustawową rezerwę.
Artykuł 66
Rekompensata
Statut może przewidywać, że członkom przysługuje rekompensata odpowiednio do zakresu czynności dokonywanych z nimi przez SCE lub odpowiednio do zakresu wykonywanej przez nich pracy.
Artykuł 67
Przeznaczenie wolnej nadwyżki
1.
Wolną nadwyżkę stanowi reszta nadwyżki rocznej pozostała po przekazaniu jej odpowiedniej części na ustawową rezerwę oraz po pomniejszeniu jej o sumy należnych rekompensat powiększona o ewentualne nadwyżki przeniesione z lat poprzednich i rozwiązywane rezerwy lub pomniejszona o ewentualne straty przeniesione z lat poprzednich.
2.
Walne zgromadzenie zwołane w celu podjęcia uchwały w sprawie przeznaczenia wolnej nadwyżki może zadecydować o jej przeznaczeniu, według porządku obrad i w zakresie przewidzianym w statucie, a w szczególności:
- przenieść ją na okres następny,
- przeznaczyć ją na ustawowe lub statutowe rezerwy,
- przeznaczyć ją na oprocentowanie udziału kapitałowego i innych udostępnionych środków, przy czym wypłata może nastąpić w postaci gotówki lub udziałów.
3.
Statut może również wykluczać jakikolwiek podział wolnej nadwyżki.
ROZDZIAŁ VI
ROCZNE SPRAWOZDANIE FINANSOWE I SKONSOLIDOWANE SPRAWOZDANIE FINANSOWE
Artykuł 68
Sporządzanie rocznego sprawozdania finansowego oraz skonsolidowanego sprawozdania finansowego
1.
W zakresie sporządzania rocznego sprawozdania finansowego oraz ewentualnie skonsolidowanego sprawozdania finansowego, w tym także sprawozdania z działalności, załączanego do sprawozdania finansowego, a także w zakresie kontroli oraz obowiązku ogłaszania, SCE podlega przepisom prawa Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę statutową, wydanym w celu wykonania dyrektyw 78/660/EWG i 83/349/EWG.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przewidzieć zmiany w przepisach krajowych wprowadzających te dyrektywy w życie, aby uwzględnić szczególne cechy spółdzielni.
2.
Jeżeli SCE nie podlega, zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym mieści się jej siedziba statutowa, obowiązkowi ogłaszania, przewidzianemu w art. 3 dyrektywy 68/151/EWG, musi ona przynajmniej udostępnić dokumenty dotyczące rocznych sprawozdań do publicznego wglądu w siedzibie statutowej.
Kopie tych dokumentów są wydawana na żądanie.
Pobierana za to opłata nie może być wyższa od kosztów administracyjnych.
3.
SCE musi sporządzić swoje roczne sprawozdanie finansowe oraz, gdy jest to właściwe, skonsolidowane sprawozdanie finansowe, w walucie krajowej.
SCE, której statutowa siedziba znajduje się poza strefą euro również może sporządzać swoje roczne sprawozdanie finansowe oraz, gdy jest to właściwe, skonsolidowane sprawozdanie finansowe, w euro.
W takim przypadku w załączniku podaje się podstawę przeliczenia na euro tych pozycji sprawozdania, które opiewały lub opiewają na inną walutę.
Artykuł 69
Sprawozdania SCE prowadzącej działalność kredytową lub finansową
1.
Jeżeli SCE jest instytucją kredytową lub finansową, podlega w zakresie sporządzania sprawozdania finansowego oraz, gdy jest to właściwe, skonsolidowanego sprawozdania finansowego, w tym także sprawozdania z działalności, dołączanego do sprawozdania finansowego, jak również w zakresie kontroli oraz obowiązku ogłaszania tych sprawozdań, przepisom w prawie krajowym Państwa Członkowskiego, w którym mieści się jej siedziba statutowa, wydanym stosownie do dyrektyw w sprawie podejmowania i wykonywania działalności przez instytucje kredytowe.
2.
Jeżeli SCE jest przedsiębiorstwem ubezpieczeniowym, podlega w zakresie sporządzania sprawozdania finansowego oraz, gdy jest to właściwe, skonsolidowanego sprawozdania finansowego, w tym także sprawozdania z działalności, dołączanego do sprawozdania finansowego, jak również w zakresie kontroli oraz obowiązku ogłaszania tych sprawozdań, przepisom obowiązującym w prawie krajowym Państwa Członkowskiego, w którym mieści się jej siedziba statutowa, wydanym stosownie do dyrektyw.
Artykuł 70
Audyt finansowy
Audyt rocznych sprawozdań finansowych SCE oraz, gdy jest to właściwe, skonsolidowanych sprawozdań finansowych, przeprowadzany jest przez jedną lub więcej osób, dopuszczonych przez przepisy prawa, wydane w celu wykonania dyrektywy 84/253/EWG oraz 89/48/EWG, w Państwie Członkowskim, w którym SCE ma swoją statutową siedzibę.
Artykuł 71
System audytu
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego przewiduje w stosunku do wszystkich lub tylko niektórych typów spółdzielni podlegających prawu tego państwa obowiązek przystąpienia do zewnętrznej instytucji, ustawowo upoważnionej do przeprowadzania szczególnego rodzaju kontroli, postanowienia te stosuje się automatycznie do SCE, mającej statutową siedzibę w tym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że instytucja ta spełnia wymogi przewidziane w dyrektywie 84/253/EWG.
ROZDZIAŁ VII
LIKWIDACJA; ROZWIĄZANIE; NIEWYPŁACALNOŚĆ I WSTRZYMANIE PŁATNOŚCI
Artykuł 72
Likwidacja, upadłość i podobne procedury
W odniesieniu do likwidacji, rozwiązania, niewypłacalności, wstrzymania płatności i podobnych procedur SCE podlega przepisom prawa, jakie stosowałyby się do spółdzielni utworzonej zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym mieści się jej siedziba statutowa, w tym także przepisom dotyczącym podejmowania uchwał przez walne zgromadzenie.
Artykuł 73
Rozwiązanie przez sąd lub właściwy organ administracyjny Państwa Członkowskiego, w którym SCE ma swoją statutową siedzibę
1. Na wniosek osoby mającej w tym uzasadniony interes lub właściwego organu, sąd lub właściwy organ administracyjny Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SCE, orzeka o rozwiązaniu SCE, w przypadku gdy zostanie stwierdzone naruszenie art. 2 ust. 1 i/lub art. 3 ust. 2 oraz w przypadkach określonych w art. 34.
Sąd lub właściwy organ administracyjny może wyznaczyć SCE termin do usunięcia stanu niezgodnego z prawem.
Jeżeli SCE nie usunie stanu niezgodnego z prawem w określonym terminie, sąd lub właściwy organ administracyjny orzeka o jej rozwiązaniu.
2.
W przypadku gdy SCE nie spełnia wymagań określonych w art. 6, Państwo Członkowskie, w którym mieści się siedziba statutowa SCE, podejmuje właściwe działania w celu zobowiązania SCE do usunięcia stanu niezgodnego z prawem w określonym terminie przez:
- ponowne ustanowienie jej głównego zarządu w Państwie Członkowskim, w którym mieści się jej siedziba statutowa, lub
- przeniesienie statutowej siedziby zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7.
3.
Państwo Członkowskie, w którym mieści się siedziba statutowa SCE, podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że SCE, która nie usunie stanu niezgodnego z prawem zgodnie z ust. 2, zostanie postawiona w stan likwidacji.
4.
Państwo Członkowskie, w którym mieści się siedziba statutowa SCE, zapewni możliwość wniesienia sądowego środka odwoławczego w odniesieniu do wszelkich stwierdzonych naruszeń art. 6.
Środki te będą miały skutek zawieszający w odniesieniu do postępowań, określonych w ust. 2 i 3.
5.
W przypadku gdy z inicjatywy organów państwowych lub zainteresowanej strony zostanie stwierdzone, że SCE ma główny zarząd na terytorium Państwa Członkowskiego z naruszeniem art. 6, organy tego Państwa Członkowskiego poinformują niezwłocznie Państwo Członkowskie, w którym SCE ma swoją statutową siedzibę.
Artykuł 74
Ogłoszenie likwidacji
Bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego, wymagających dodatkowych ogłoszeń, rozpoczęcie i zakończenie procedur likwidacji, włącznie z likwidacją na własny wniosek, rozwiązania, niewypłacalności lub wstrzymania płatności oraz decyzja o kontynuowaniu prowadzenia działalności, podlegają ogłoszeniu zgodnie z art. 12.
Artykuł 75
Podział aktywów
Aktywa netto są dzielone zgodnie z zasadą równego podziału lub, gdy zezwala na to prawo Państwa Członkowskiego, w którym mieści się siedziba statutowa SCE, zgodnie z inną zasadą przewidzianą w statucie SCE.
Na potrzeby niniejszego artykułu aktywa netto obejmują aktywa pozostałe po zaspokojeniu wierzycieli i zwrocie wkładów członkom.
Artykuł 76
Przekształcenie w spółdzielnię
1.
SCE może zostać przekształcone w spółdzielnię podlegającą prawu Państwa Członkowskiego, w którym mieści się jej siedziba statutowa.
Uchwała o przekształceniu nie może zostać podjęta przed upływem dwóch lat od zarejestrowania lub przed zatwierdzeniem sprawozdań finansowych za dwa pierwsze lata obrotowe.
2.
Przekształcenie SCE w spółdzielnię nie prowadzi do jej rozwiązania ani do powstania nowej osoby prawnej.
3.
Organ zarządzający lub organ administrujący SCE sporządza plan przekształcenia oraz sprawozdanie wyjaśniające i uzasadniające aspekty prawne i ekonomiczne przekształcenia, jak również jego wpływ na zatrudnienie, oraz wskazujące skutki przyjęcia formy spółdzielni dla członków i posiadaczy udziałów określonych w art. 14 oraz dla pracowników.
4.
Plan przekształcenia musi zostać ogłoszony w sposób określony przez prawo każdego z Państw Członkowskich, przynajmniej na miesiąc przed walnym zgromadzeniem zwołanym w celu podjęcia uchwały o przekształceniu.
5.
Przed walnym zgromadzeniem, określonym w ust. 6, jeden lub kilku niezależnych biegłych wyznaczonych lub dopuszczonych zgodnie z przepisami prawa krajowego przez sąd lub organ administracyjny w Państwie Członkowskim, którego prawu podlega SCE przekształcana w spółdzielnię, zaświadczają, że spółdzielnia ta dysponuje aktywami w wysokości równej co najmniej jej kapitałowi.
6.
Walne zgromadzenie SCE zatwierdza plan przekształcenia wraz ze statutem spółdzielni.
Uchwała walnego zgromadzenia podejmowana jest zgodnie z przepisami prawa krajowego.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I UZUPEŁNIAJĄCE
Artykuł 77
Unia Gospodarcza i Walutowa
1.
Jeżeli i tak długo, jak trzeci etap Unii Gospodarczej i Walutowej (UGW) nie obowiązuje dla Państwa Członkowskiego, może ono stosować w odniesieniu do SCE, mającej statutową siedzibę na jego terytorium, te same przepisy, które dotyczą spółdzielni, podlegających jego prawu w zakresie sposobu wyrażania kapitału.
SCE może, w każdym przypadku, wyrazić swój kapitał również w euro.
W takim przypadku przeliczenie waluty krajowej na euro następuje według kursu obowiązującego w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego utworzenie SCE.
2.
Jeżeli i tak długo, jak trzeci etap UGW nie obowiązuje dla Państwa Członkowskiego, w którym SCE ma statutową siedzibę, może ona mimo to sporządzać i ogłaszać roczne i, gdy jest to właściwe, skonsolidowane sprawozdania finansowe w euro.
Państwo Członkowskie może jednak wprowadzić wymóg, aby roczne i, gdy jest to właściwe, skonsolidowane sprawozdania finansowe SCE były sporządzane i ogłaszane w walucie krajowej, na tych samych zasadach, jakie są przewidziane dla spółdzielni, podlegających prawu tego Państwa Członkowskiego.
Nie pozbawia to SCE możliwości ogłaszania dodatkowo rocznych i, gdy jest to właściwe, skonsolidowanych sprawozdań w euro, zgodnie z dyrektywą Rady 90/604/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. zmieniającą dyrektywę 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych oraz dyrektywą 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych w zakresie zwolnień dotyczących małych i średnich spółek oraz ogłaszaniu sprawozdań finansowych w ecu [20].
ROZDZIAŁ IX
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 78
Krajowe środki wykonawcze
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie stosowne działania w celu zagwarantowania skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwe organy w rozumieniu art. 7, 21, 29, 30, 54 i 73 oraz następnie zawiadamia o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 79
Zmiana rozporządzenia
Najpóźniej pięć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia oraz ewentualnych propozycji zmian.
Sprawozdanie w szczególności określi, czy celowe jest:
a) dopuszczenie umiejscowienia zarządu głównego i statutowej siedziby SCE w różnych Państwach Członkowskich;
b) dopuszczenie, aby Państwo Członkowskie mogło, w ustawodawstwie przyjętym w ramach uprawnień przyznanych przez niniejsze rozporządzenie lub w celu zapewnienia skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia, zezwolić SCE na włączenie do swojego statutu postanowień, które będą stanowić odstępstwo od tego ustawodawstwa lub będą je uzupełniać, nawet wtedy, gdy umieszczanie tego rodzaju postanowień nie będzie dozwolone w statucie spółdzielni mającej statutową siedzibę w danym Państwie Członkowskim;
c) dopuszczenie przepisów zezwalających SCE na podział na dwie lub więcej krajowych spółdzielni;
d) dopuszczenie szczególnych środków zaskarżenia na wypadek nadużycia finansowego lub błędu przy rejestracji SCE utworzonej przez połączenie.
Artykuł 80
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 18 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1437/2003
z dnia 12 sierpnia 2003 r.
zmieniające załączniki I, II, IIIB i VI do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1309/2002 [2], w szczególności jego art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zmiany wprowadzone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], powodują konieczność zmiany również załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 517/94. Dla jasności, załącznik ten powinien zostać całkowicie zastąpiony.
(2) Wejście w życie nowej Karty Konstytucyjnej państwa Serbii i Czarnogóry, która zmieniła nazwę dawnej "Federalnej Republiki Jugosławii" na "Serbię i Czarnogórę" z mocą od dnia 4 lutego 2003 r., wymaga zastąpienia nazwy dawnej Republiki, tak gdzie występuje w załącznikach II, IIIB i VI do rozporządzenia (WE) nr 517/94.
(3) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 517/94 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 517/94 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Nazwa "Federalna Republika Jugosławii" otrzymuje brzmienie "Serbia i Czarnogóra", wszędzie tam, gdzie występuje ona w załącznikach II, IIIB i VI.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1438/2003
z dnia 12 sierpnia 2003 r.
ustanawiające przepisy wykonawcze do polityki dotyczącej floty wspólnotowej, określonej w rozdziale III rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów rybnych w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 11 ust. 5, art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dostosowanie zdolności połowowych wspólnotowej floty rybackiej powinno być ściśle monitorowane w celu dostosowania ich do wielkości dostępnych zasobów.
W tym celu, rozdział III rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 ustanawia szereg środków szczególnych.
(2) Należy ustanowić reguły zapewniające prawidłowe wykonanie przepisów rozdziału III rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 przez Państwa Członkowskie, biorąc pod uwagę wszystkie odpowiednie parametry zarządzania zdolnościami połowowymi floty, pod względem tonażu (GT) i mocy (kW), określonymi w tym rozporządzeniu, jak również w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2369/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 ustanawiające szczegółowe zasady i ustalenia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [2].
(3) Poziomy referencyjne zdolności połowowych należy ustalić na dzień 1 stycznia 2003 r. dla floty każdego Państwa Członkowskiego, z wyjątkiem jego floty zarejestrowanej w regionach peryferyjnych.
(4) Konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących dostosowania poziomów referencyjnych z uwzględnieniem art. 11 ust. 4 i ust. 5, art. 13 ust. 2 oraz, dla przejrzystości, art. 13 ust. 1 lit. b) ii) rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, oraz przeprowadzenia ponownych pomiarów wspólnotowej floty rybackiej, które mają zostać zakończone do końca 2003 r. zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r. określającym parametry statków rybackich [3], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3259/94 [4].
(5) Konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących oceny tego, czy Państwa Członkowskie przyznające pomoc w zakresie odbudowy po dniu 1 stycznia 2003 r. spełniają wymóg zmniejszenia do dnia 31 grudnia 2005 r. swojego poziomu referencyjnego z dnia 1 stycznia 2003 r.
(6) Wnioski Państw Członkowskich złożone do Komisji przed dniem 31 grudnia 2002 r. o zwiększenie ich celów w ramach czwartego wieloletniego programu orientacji (MAGP IV), jak przewiduje art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 [5], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 179/2002 [6], oraz art. 3 i art. 4 ust. 2 decyzji Rady 97/413/WE [7], zmienionej decyzją 2002/70/WE [8], należy wziąć pod uwagę, gdzie stosowne, dla określenia poziomów referencyjnych.
(7) Konieczne jest stworzenie metody obliczania mającej na celu ocenę tego, czy Państwa Członkowskie kontrolują wprowadzanie do i wycofywanie ze swojej floty statków rybackich zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2371/2002.
(8) Przy obliczaniu całkowitej zdolności połowowej floty na dzień 1 stycznia 2003 r. specjalną uwagę należy zwrócić na nowe statki, w stosunku do których decyzja administracyjna została wydana między dniem 1 stycznia 2000 r. i dniem 31 grudnia 2002 r. zgodnie z prawodawstwem obowiązującym w tym czasie oraz zgodnie z krajowym systemem wprowadzania/wycofywania statków rybackich, notyfikowanym Komisji na mocy art. 6 decyzji 97/413/WE, pod warunkiem że statki te wejdą do floty najpóźniej w terminie trzech lat od daty wydania decyzji administracyjnej przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
(9) Potrzebne są przepisy wykonawcze dla decyzji podejmowanych przez Państwa Członkowskie w sprawie kwalifikacji robót modernizacyjnych zmierzających do poprawy bezpieczeństwa, warunków pracy, jakości produktu i higieny na pokładzie statków określonych w art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, w celu zapewnienia przejrzystości ocen i równości traktowania wniosków, jednocześnie zapobiegając wszelkim zwiększeniom nakładów połowowych w wyniku takich prac.
(10) Zwiększenie przestrzeni zamkniętej nad głównym pokładem nie zmienia tonażu statków o całkowitej długości poniżej 15 m, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2930/86. Dlatego modernizacji tych statków ponad głównym pokładem nie bierze się pod uwagę przy dostosowywaniu poziomów referencyjnych zgodnie z art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
(11) Konieczne jest ustanowienie przepisów wykonawczych zapewniające, że Państwa Członkowskie będą przekazywać dane do rejestru wspólnotowej floty rybackiej według jasnych zasad i procedur, oraz potrzebne są nowe zasady weryfikacji gwarantujące jakość i wiarygodność tych danych.
(12) Coroczne sprawozdania i ich podsumowanie dokonywane przez Komisję zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 powinny dawać jasny obraz równowagi między zdolnościami połowowymi floty a wielkościami dopuszczalnymi połowów.
(13) Komitet Zarządzający ds. Rybołówstwa i Akwakultury nie wydał opinii na temat środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu w terminie ustanowionym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy wykonawcze dla rozdziału na temat polityki wobec floty rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Ma ono zastosowanie do zdolności połowowych statków rybackich Wspólnoty z wyłączeniem statków, które:
a) są wykorzystywane wyłącznie w akwakulturze zgodnie z opisem w załączniku III, 2.2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999; lub
b) są zarejestrowane w regionach peryferyjnych Francji, Portugalii i Hiszpanii zgodnie z art. 299 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia będą miały zastosowanie następujące definicje:
1.
"GTa" lub "łączny tonaż statków wycofanych z floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej po dniu 31 grudnia 2002 r.": oznacza łączny tonaż statków, które zostały wycofane z floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej między dniem 1 stycznia 2003 r. i dniem, na który obliczany jest GTt.
We wzorze dotyczącym poziomu referencyjnego w zakresie tonażu w art. 4, tę wartość bierze się pod uwagę jedynie w odniesieniu do wielkości zdolności połowowych przekraczających redukcję tonażu niezbędną do spełnienia poziomów referencyjnych na mocy art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
2. "GTS" lub "łączny tonaż zwiększenia przyznanego na mocy przepisów art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002": oznacza łączny tonaż zwiększenia przyznanego na mocy art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 i zarejestrowanego przed dniem, na który obliczany jest GTt;
3.
"ΔR (GT-GRT)" lub "dostosowanie ostatecznych, globalnych celów MAGP": oznacza dostosowanie ostatecznych, globalnych celów MAGP IV określonych w tonażu w wyniku zakończenia ponownego pomiaru floty w tonażu GT zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2930/86;
4.
"GT100" lub "łączny tonaż statków o tonażu ponad 100 GT wprowadzanych do floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej przyznanej po dniu 31 grudnia 2002 r.": oznacza łączny tonaż statków o tonażu ponad 100 GT, które zostały wprowadzone do floty między dniem 1 stycznia 2003 r. i dniem, na który obliczany jest GTt i w stosunku do których zainteresowane Państwo Członkowskie wydało decyzję administracyjną dotycząca przyznania pomocy po dniu 31 grudnia 2002 r.;
5. "kWa" lub "łączna moc statków wycofanych z floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej po dniu 31 grudnia 2002 r.": oznacza łączną moc statków wycofanych z floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej między dniem 1 stycznia 2003 r. i dniem, na który obliczany jest kWt. We wzorze dotyczącym poziomu referencyjnego w zakresie mocy w art. 4, tę wartość bierze się pod uwagę jedynie w odniesieniu do wielkości zdolności połowowych przekraczających redukcję mocy niezbędną do spełnienia poziomów referencyjnych na mocy art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
6. "kW100" lub "łączna moc statków o tonażu ponad 100 GT wprowadzanych do floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej przyznanej po dniu 31 grudnia 2002 r.": oznacza łączna moc statków o tonażu ponad 100 GT, które zostały wprowadzone do floty między dniem 1 stycznia 2003 r. i dniem, na który obliczany jest kWt, i w stosunku do których zainteresowane Państwo Członkowskie wydało decyzję administracyjną dotycząca przyznania pomocy po dniu 31 grudnia 2002 r.
7.
"GTt": oznacza łączny tonaż floty obliczony na dowolny dzień po dniu 1 stycznia 2003 r.;
8.
"Δ(GT-GRT)" lub "wynik ponownego pomiaru floty": oznacza różnicę między łącznymi zdolnościami połowowymi floty pod względem tonażu w dniu 1 stycznia 2003 r. i ta samą wartością przeliczoną po zakończeniu ponownego pomiaru floty w GT zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2930/86;
9. "kWt": oznacza łączną moc floty obliczoną na dowolny dzień po dniu 1 stycznia 2003 r.;
10. "pokład główny": oznacza "pokład górny" zgodnie z definicją w Międzynarodowej konwencji o pomierzaniu pojemności statków z 1969 r.
ROZDZIAŁ II
POZIOMY REFERENCYJNE DLA FLOT POŁOWOWYCH
Artykuł 3
Ustalanie poziomów referencyjnych
Poziomy referencyjne w zakresie tonażu (GT) i mocy (kW) w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego na dzień 1 stycznia 2003 r. zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, z wyłączeniem poziomów referencyjnych dla regionów peryferyjnych, są określone w załączniku I.
Artykuł 4
Monitorowanie poziomów referencyjnych
1.
Bez uszczerbku dla art. 5, dla każdego Państwa Członkowskiego poziom referencyjny w zakresie tonażu na dowolny dzień po dniu 1 stycznia 2003 r. (R(GT)t) równa się poziomowi referencyjnemu dla tego Państwa Członkowskiego wymienionemu w załączniku I na dzień 1 stycznia 2003 r.
a) odjęcie łącznego tonażu statków wycofanych z floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej po dniu 31 grudnia 2002 r. (GTa);
b) oraz dodanie
i) łącznych wzrostów tonażu przyznanych na mocy przepisów art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 (GTS);
ii) dostosowanie ostatecznych, globalnych celów MAGP w wyniku ponownego pomiaru floty (ΔR(GT-GRT)).
Te poziomy referencyjne określa się zgodnie z następującym wzorem:
R
=
RGT03 – GTa + GTS + ΔRGT – GRT
Kiedy nowe zdolności połowowe wprowadzane są do floty zgodnie z warunkami art. 13 ust. 1 lit. b) ii), poziomy referencyjne określone w akapicie drugim są zmniejszane o 35 % łącznego tonażu statków o tonażu ponad 100 GT wprowadzanych do floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej przyznanej po dniu 31 grudnia 2002 r. (GT100) zgodnie z następującym wzorem:
R
=
RGT03 – GTa – 0,35GT100 + GTS + ΔRGT – GRT
2. Bez uszczerbku dla art. 5, w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego poziom referencyjny w zakresie mocy na dowolny dzień po dniu 1 stycznia 2003 r.
(R(kW)t) równa się poziomowi referencyjnemu dla tego Państwa Członkowskiego wymienionemu w załączniku I na dzień 1 stycznia 2003 r. (R(kW)03) skorygowanemu poprzez odjecie łącznej mocy statków wycofanych z floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej po dniu 31 grudnia 2002 r. (kWa).
Te poziomy referencyjne określa się zgodnie z następującym wzorem:
R
=
RkW03 – kWa
Kiedy nowe zdolności połowowe wprowadzane są do floty zgodnie z warunkami art. 13 ust. 1 lit. b) ii) poziomy referencyjne określone w akapicie drugim są zmniejszane o 35 % łącznej mocy statków o tonażu ponad 100 GT wprowadzanych do floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej przyznanej po dniu 31 grudnia 2002 r. (GT100) zgodnie z następującym wzorem:
R
=
RkW03 – kWa – 0,35kW100
Artykuł 5
Odnowa floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej
1.
Bez uszczerbku dla art. 4, w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego, które podejmuje decyzję przyznania pomocy na odnowę floty po dniu 31 grudnia 2002 r., poziomy referencyjne w zakresie tonażu na dzień 1 stycznia 2005 r. (R(GT)05) równają się 97 % lub poniżej poziomu referencyjnego na dzień 1 stycznia 2003 r. dla tego Państwa Członkowskiego wymienionego w załączniku I skorygowanemu poprzez dodanie:
a) łącznych wzrostów tonażu przyznanych na mocy przepisów art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 (GTS);
b) dostosowanie ostatecznych, globalnych celów MAGP w wyniku ponownego pomiaru floty (ΔR(GT-GRT)).
Te poziomy referencyjne określa się zgodnie z następującym wzorem:
R
≤
0,97RGT03 + GTS + ΔRGT – GRT
2.
Bez uszczerbku dla art. 4, w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego, które podejmuje decyzję przyznania pomocy na odnowę floty po dniu 31 grudnia 2002 r., poziomy referencyjne w zakresie mocy na dzień 1 stycznia 2005 r. (R(kW)05) równają się 97 % lub poniżej poziomu referencyjnego na dzień 1 stycznia 2003 r. dla tego Państwa Członkowskiego wymienionego w załączniku I.
Te poziomy referencyjne określa się zgodnie z następującym wzorem:
R
≤ 0,97R
kW03
ROZDZIAŁ III
ZARZĄDZANIE WPROWADZANIEM I WYCOFYWANIEM STATKÓW
Artykuł 6
Zdolności połowowe floty w dniu 1 stycznia 2003 r.
Do celów art. 7 zdolności połowowe pod względem tonażu (GT03) i mocy (kW03) na dzień 1 stycznia 2003 r. ustala się biorąc pod uwagę, zgodnie z załącznikiem II, wprowadzenia statków opartych na decyzji administracyjnej podjętej przez zainteresowane Państwo Członkowskie między dniem 1 stycznia 2000 r. i dniem 31 grudnia 2002 r. zgodnie z obowiązującym w tym czasie prawodawstwem, w szczególności z krajowym systemem wprowadzania/wycofywania statków rybackich notyfikowanym Komisji na mocy art. 6 ust. 2 decyzji 97/413/WE, i które mają miejsce najpóźniej do trzech lat od daty decyzji administracyjnej.
Artykuł 7
Monitorowanie wprowadzania i wycofywania statków rybackich
1.
W celu spełnienia przepisów art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, każde Państwo Członkowskie zapewni, że w każdym czasie zdolność połowowa pod względem tonażu (GTt) jest równa lub mniejsza od zdolności połowowej na dzień 1 stycznia 2003 r. (GT03) skorygowanej przez:
a) odjęcie:
i) łącznego tonażu statków wycofanych z floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej po dniu 31 grudnia 2002 r. (GTa);
ii) 35 % łącznego tonażu statków o tonażu ponad 100 GT wprowadzanych do floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej przyznanej po dniu 31 grudnia 2002 r. (GT100);
b) i dodanie
i) łącznego tonażu zwiększeń przyznanych na mocy przepisów art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 (GTS);
ii) wyniku ponownego pomiaru floty (Δ(GT-GRT)).
Każde Państwo Członkowskie zapewni spełnienie następującego wzoru:
GT
≤
GT03 – GTa – 0,35GT100 + GTS + ΔGT – GRT
2.
W celu spełnienia przepisów art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, każde Państwo Członkowskie zapewni, że w każdym czasie zdolność połowowa pod względem mocy (GTt) jest równa lub mniejsza od zdolności połowowej na dzień 1 stycznia 2003 r. skorygowanej przez odjęcie:
a) łącznej mocy statków wycofanych z floty z wykorzystaniem pomocy publicznej po dniu 31 grudnia 2002 r. (kWa);
b) 35 % łącznej mocy statków o tonażu ponad 100 GT wprowadzanych do floty przy wykorzystaniu pomocy publicznej przyznanej po dniu 31 grudnia 2002 r. (kW100).
Każde Państwo Członkowskie zapewni spełnienie następującego wzoru:
kW
≤
kW03 – kWa – 0,35kW100
ROZDZIAŁ IV
ZWIĘKSZENIE TONAŻU W CELU POPRAWY BEZPIECZEŃSTWA NA POKŁADZIE, WARUNKÓW PRACY, HIGIENY I JAKOŚCI PRODUKTU
Artykuł 8
Kwalifikowanie wniosków o zwiększenie tonażu
Wniosek o zwiększenie tonażu statku na mocy art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 zostaje uznany za kwalifikujący się, o ile spełnione są następujące warunki:
a) statkowi nie udzielono wcześniej zezwolenia na zwiększenie tonażu na mocy tych przepisów;
b) statek posiada długość całkowitą ponad 15 m;
c) wiek statku, obliczony jako różnica między datą otrzymania wniosku i datą wejścia do eksploatacji, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2930/86, wynosi co najmniej pięć lat;
d) zwiększenie tonażu jest wynik prac modernizacyjnych prowadzonych w celu zwiększenia bezpieczeństwa na pokładzie, warunków pracy, higieny lub jakości produktu;
e) prace określone w lit. d) nie zwiększają przestrzeni pod pokładem głównym;
f) w wyniku prac określonych w lit. d) nie powstanie dodatkowa przestrzeń przeznaczona na ładownie do przechowywania ryb lub narzędzi połowowych.
Artykuł 9
Obowiązki Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie oceniają wnioski o zwiększenie tonażu i decydują, czy kwalifikują się one zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 8.
2.
Państwa Członkowskie prowadzą akta dla każdego statku, w stosunku do którego podjęto decyzję dotyczącą zwiększenia tonażu na mocy przepisów art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Akta obejmują wszystkie informacje techniczne wykorzystane w ocenie wniosku przez Państwo Członkowskie.
Państwa Członkowskie udostępnią te akta Komisji na żądanie i bezzwłocznie.
ROZDZIAŁ V
GROMADZENIE DANYCH
Artykuł 10
Gromadzenie informacji przez Państwo Członkowskie i przekazywanie informacji do Komisja
1.
Każde Państwo Członkowskie gromadzi informacje na temat:
a) każdego wprowadzenia i wycofania statku z floty;
b) każdej modernizacji statku mającej wpływ na jego zdolności połowowe.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji co najmniej następujące dane:
a) numer wewnętrzny i nazwa statku;
b) zdolność połowowa statku w GT i kW;
c) port rejestracji statku;
d) charakter i daty następujących zdarzeń:
i) wycofanie (np. złomowanie, wywóz, przeniesienie do innego Państwa Członkowskiego, wspólne przedsiębiorstwo, przeniesienie do innej działalności),
ii) wprowadzenie (np. budowa, przywóz, przeniesienie z innego Państwa Członkowskiego, przeniesienie z innej działalności), lub
iii) modernizacja, określając czy została dokonana ze względu na bezpieczeństwo zgodnie z art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
e) czy zdarzenie jest wspierane środkami z pomocy publicznej;
f) jeżeli właściwe, data decyzji administracyjnej Państwa Członkowskiego o przyznaniu pomocy;
g) w przypadku modernizacji, zmiana mocy (w kW), zmiana tonażu (w GT) ponad i poniżej pokładu głównego.
3.
Do chwili przyjęcia przepisów wykonawczych przewidzianych w art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002, Państwa Członkowskie przekazują informacje wykraczające poza zakres obecnego rejestru floty wspólnotowej określonego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2090/98 [9] w formie elektronicznej.
ROZDZIAŁ VI
WYMIANA INFORMACJI I SPRAWOZDANIE ROCZNE
Artykuł 11
Wymiana informacji
Państwa Członkowskie udostępnią innym Państwom Członkowskim i Komisji informacje dotyczące realizacji prawodawstwa wspólnotowego w sprawie polityki dotyczącej floty, w tym:
a) krajowe przepisy wykonawcze i instrumenty zapewniające zgodność z rozdziałem III rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
b) procedury administracyjne monitorowania i nadzoru nad flotą oraz informacje, które organy są w te działania zaangażowane;
c) informacje na temat rozwoju zdolności połowowych floty, w szczególności na temat zdolności wycofanych i wprowadzonych przy wykorzystaniu pomocy publicznej;
d) plany zredukowania floty w celu spełnienia poziomów referencyjnych, gdzie właściwe;
e) informacje na temat rozwoju zdolności połowowych floty w swoich regionach peryferyjnych w odniesieniu do transferów statków między kontynentem a regionami peryferyjnymi;
f) informacje na temat wpływu zdolności połowowych floty na programy ograniczania nakładów połowowych, w szczególności kiedy stanowią one część planu naprawczego lub wieloletniego planu zarządzania;
g) wszelkie informacje uznane za odpowiednie i użyteczne do celów wymiany informacji i najlepszych praktyk między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 12
Sprawozdanie roczne
1.
Każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji do dnia 30 kwietnia każdego roku, w formie elektronicznej, sprawozdanie na temat swoich działań w poprzednim roku mających na celu osiągnięcie równowagi między zdolnościami połowowymi a wielkościami dopuszczalnymi połowów.
2. Na podstawie danych rejestru floty wspólnotowej i informacji zawartych w sprawozdaniach otrzymanych zgodnie z ust. 1, Komisja przygotowuje podsumowanie i przedstawia je Komitetowi Naukowo - Technicznemu i Ekonomicznemu ds. Rybołówstwa i Komitetowi ds. Rybołówstwa i Akwakultury utworzonemu na mocy art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, do dnia 31 lipca każdego roku.
Oba komitety przekazują swoją opinię do Komisji nie później niż dnia 31 października każdego roku.
3.
Do dnia 31 grudnia każdego roku, Komisja przesyła posumowanie z załączonymi sprawozdaniami Państw Członkowskich do Parlamentu Europejskiego i Rady, wraz z opiniami komitetów, określonych w ust. 2.
Artykuł 13
Informacje zawarte w sprawozdaniach rocznych
1.
Sprawozdania Państw Członkowskich przewidziane w art. 12 zawierają co najmniej następujące informacje:
a) opis floty rybackiej w odniesieniu do zasobów połowowych: rozwój w ciągu ostatniego roku, w tym zasoby objęte wieloletnimi planami zarządzania lub naprawy;
b) wpływ na zdolności połowowe programów zmniejszenia nakładów połowowych przyjętych w ramach wieloletnich planów zarządzania lub naprawy albo, jeżeli właściwe, w ramach programów krajowych;
c) informacje na temat zgodności z systemem wprowadzania/wycofywania statków rybackich oraz poziomem referencyjnym;
d) krótkie sprawozdanie na temat słabych i silnych punktów systemu zarządzania flotą wraz z planem poprawy i informacją na temat ogólnego poziomu zgodności z instrumentami polityki w zakresie floty;
e) wszelkie informacje na temat zmian w procedurach administracyjnych dotyczących zarządzania flotą.
2.
Sprawozdania Państw Członkowskich nie powinny przekraczać 10 stron.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1439/2003
z dnia 12 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 896/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2587/2001 [2], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1303/2003 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 404/93, obowiązujące od dnia 1 lipca 2001 r., w odniesieniu do zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz przewidzianymi w art. 18 ust. 1 tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 stanowi, w szczególności, metodę ustalania ilości referencyjnej dla każdego importera tradycyjnego A/B oraz C, na podstawie średniej ilości zrealizowanych przez nich przywozów pierwotnych w latach 1994, 1995 i 1996 uwzględnionych do celów zarządzania kontyngentem taryfowym otwartym na rok 1998.
(3) W celu uaktualnienia danych i uproszczenia zarządzania systemem, dla kontyngentów taryfowych A/B oraz C otwartych na rok 2004, a następnie 2005, ilość referencyjna dla importerów tradycyjnych powinna być obliczana na podstawie wysokości, w jakiej wykorzystali pozwolenia na przywóz wydane na mocy art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 i/lub przenoszone na nich na mocy art. 20 tego rozporządzenia w trakcie 2002 r. oraz odpowiednio 2003 r.
(4) Właściwe władze krajowe są odpowiedzialne za dokonywanie kontroli dokumentowych wymaganych do celów sprawdzenia, czy pozwolenia na przywóz są wykorzystywane przez posiadaczy, czy cesjonariuszy, jeżeli pozwolenia zostały przeniesione na mocy art. 20 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 i odpowiednich przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [6].
(5) Należy uwzględnić szczególną sytuację importerów tradycyjnych, którym zostałaby przydzielona wyjątkowo niska ilość referencyjna w 2004 r. i/lub 2005 r. w wyniku trudności wpływających na ich działalność w ciągu roku referencyjnego, a także należy uwzględnić procedurę podejmowania właściwych środków, jeżeli okaże się, że są niezbędne, w ramach ilości objętych kontyngentami taryfowymi A/B oraz C.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 896/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(7) Regulacje systemu przywozu nie dają praw nabytych, ani nie mogą być wykorzystywane jako uzasadnione oczekiwania podmiotów gospodarczych.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 896/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. "importerzy tradycyjni" oznaczają podmioty gospodarcze, osoby fizyczne lub podmioty posiadające osobowość prawną, indywidualnych przedsiębiorców lub grupy, prowadzące działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, które na własny rachunek zakupiły minimalną ilość bananów pochodzących z państw trzecich od producentów lub, gdzie właściwe, wyprodukowały, wysyłały, sprzedawały takie produkty we Wspólnocie w czasie jednego roku z okresu referencyjnego stosowanego do dnia 31 grudnia 2003 r.
Działania określone w akapicie poprzedzającym zwane są dalej "przywozem pierwotnym".
Minimalna ilość, wskazana w akapicie pierwszym, wynosi 250 ton lub 20 ton, o ile obrót lub przywóz dotyczy jedynie bananów o długości mniejszej lub równej 10 centymetrów,"
2) art. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Ilość referencyjna dla każdego importera tradycyjnego A/B oraz C, który składa pisemny wniosek, zostaje ustalona na podstawie wysokości, w jakiej wykorzystali pozwolenia na przywóz wystawione lub przeniesione na nich na mocy art. 20 odpowiednio na 2002 r. (w przypadku przywozu, który ma być dokonany w 2004 r.) oraz na 2003 r. (w przypadku przywozu, który ma być dokonany w 2005 r.).
2.
Każdy importer tradycyjny składa wniosek do właściwych organów krajowych o ilość referencyjną nie później niż do dnia 15 września roku poprzedniego, na który jest otwarty kontyngent taryfowy.
Wnioski zawierają szczegółowe dane dotyczące ilości bananów, na które zostały wykorzystane przez wnioskodawcę wystawione pozwolenia na przywóz na rok określający ilość referencyjną zgodnie z ust. 1.
Do wniosków dołącza się kopie pozwoleń na przywóz wykorzystanych przez składających wnioski importerów tradycyjnych.
3.
Podmioty gospodarcze ustanowione w wyniku połączenia innych importerów tradycyjnych, mający własne prawa na podstawie niniejszego rozporządzenia, korzystają z tych samych praw, co poprzedni importerzy.
Artykuł 5
1.
Właściwe organy krajowe dokonują kontroli wymaganych w celu ustalenia ilości referencyjnej importerów tradycyjnych na lata 2004 i 2005.
Wysokość, w jakiej pozwolenia zostały wykorzystane jest sprawdzana na podstawie kopii pozwoleń wystawionych i wykorzystanych przez składające wnioski podmioty gospodarcze.
Jeżeli pozwolenia są przenoszone na mocy art. 20, właściwe organy krajowe zainteresowanych Państw Członkowskich wymieniają się niezbędnymi informacjami.
2.
Właściwe organy krajowe informują Komisję o sumie ilości referencyjnych oddzielnie dla kontyngentów taryfowych A/B oraz C najpóźniej do dnia 15 października roku poprzedzającego rok, na który został otwarty kontyngent taryfowy.
3.
Wykorzystując informacje otrzymane na podstawie ust. 2, oraz w świetle całkowitych ilości dostępnych w ramach kontyngentów taryfowych A/B oraz C, Komisja, tam, gdzie jest to właściwe, ustanawia jednolity współczynnik dostosowujący, stosujący się do ilości referencyjnej każdego importera tradycyjnego.
4.
Właściwe organy krajowe powiadamiają każdego importera tradycyjnego o jego ilości referencyjnej skorygowanej w razie potrzeby o współczynnik ustanowiony zgodnie z ust. 3, najpóźniej do dnia 15 listopada.
5.
W przypadku gdy ilość referencyjna przyznana podmiotowi gospodarczemu jest wyjątkowo niska w wyniku trudności wpływających na ich działalność podczas roku referencyjnego, właściwe organy krajowe mogą przedłożyć Komisji wniosek o uznanie trudności wraz z niezbędnymi dokumentami uzupełniającymi.
W razie potrzeby Komisja podejmuje właściwe środki zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 404/93, w ramach ilości objętych kontyngentami taryfowymi A/B oraz C.
6.
Właściwe organy w każdym Państwie Członkowskim są wymienione w Załączniku.
Wykaz może być zmieniony przez Komisję w oparciu o zmiany przekazane przez Państwa Członkowskie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1445/2003
z dnia 21 stycznia 2003 r.
dotyczące wywozu niektórych wyrobów stalowych z Rumunii do Wspólnoty w okresie od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej (rozszerzenie systemu podwójnej kontroli)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ Europejski, ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony [1], wszedł w życie dnia 1 lutego 1995 r.
(2) Decyzją Rady Stowarzyszenia nr 1/2003 [2], Strony uzgodniły rozszerzenie systemu podwójnej kontroli ponownie wprowadzonego decyzją nr 3/2002 [3] na okres od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej.
(3) W związku z tym, konieczne jest rozszerzenie wspólnotowego ustawodawstwa wykonawczego wprowadzonego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1499/2002 z dnia 20 czerwca 2002 r., dotyczącego wywozu niektórych produktów stalowych z Rumunii do Wspólnoty w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2002 r. (system podwójnej kontroli) [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 1499/2002 jest nadal stosowane przez okres od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej, zgodnie z przepisami decyzji nr 1/2003 Rady Stowarzyszenia między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony.
Artykuł 2
Dlatego też w rozporządzeniu (WE) nr 1499/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W tytule, w preambule oraz w art. 1 ust. 1 rozporządzenia, odniesienia do okresu "od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2002 r." zastępuje się odniesieniami do okresu "od dnia 25 sierpnia 2003 r. do dnia przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej".
2.
Załącznik IV do tego rozporządzenia zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Towary wysyłane do Wspólnoty od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wyłącza się z zakresu niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1452/2003
z dnia 14 sierpnia 2003 r.
utrzymujące odstępstwo przewidziane w art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w odniesieniu do niektórych gatunków nasion i roślinnego materiału rozmnożeniowego oraz ustanawiające zasady proceduralne i kryteria dotyczące tego odstępstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 599/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 lit. b) tiret drugie i trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 przewiduje odstępstwo, na podstawie którego Państwa Członkowskie mogą zezwolić, podczas okresu przejściowego upływającego 31 grudnia 2003 r., na stosowanie w produkcji ekologicznej nasion i roślinnego materiału rozmnożeniowego, które nie są produkowane zgodnie z metodami produkcji ekologicznej w przypadku gdy wytwórcy nie są w stanie uzyskać materiału rozmnożeniowego takimi metodami.
(2) Prawodawstwo wspólnotowe dotyczące przydatności nasion i roślinnego materiału rozmnożeniowego ma również zastosowanie zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(3) Utrzymywanie różnorodności biologicznej jest istotną zasadą rolnictwa ekologicznego i dlatego należy zapewnić, aby rolnicy mogli wybierać spośród szerokiego zakresu odmian, w tym także lokalnych.
(4) Jest sprawa oczywistą, że dla niektórych gatunków uprawianych we Wspólnocie zabraknie po 31 grudnia 2003 r. odpowiedniej ilości nasion i roślinnego materiału rozmnożeniowego produkowanego metodami ekologicznymi.
(5) Konieczne jest zatem utrzymanie możliwości stosowania nasion i roślinnego materiału rozmnożeniowego, które nie są uzyskiwane zgodnie z metodami produkcji ekologicznej, jeżeli nie można zastosować nasion lub roślinnego materiału rozmnożeniowego uzyskanych zgodnie z tymi metodami.
(6) Nie należy umożliwiać stosowania nasion lub roślinnego materiału rozmnożeniowego, które nie są uzyskiwane zgodnie z metodami produkcji ekologicznej w odniesieniu do gatunków, dla których nie brakuje nasion i roślinnego materiału rozmnożeniowego produkowanych metodami ekologicznymi w znacznej liczbie odmian.
Powinien zatem zostać ustanowiony wykaz gatunków wyłączonych spod zakresu odstępstwa.
(7) Stosowanie odstępstwa w odniesieniu do roślinnego materiału rozmnożeniowego, innego niż sadzeniaki ziemniaka, powinno leżeć w gestii Państw Członkowskich do chwili, kiedy będą mogły zostać przyjęte odpowiednie kryteria na poziomie wspólnotowym.
(8) Istotne jest zwiększenie przejrzystości podaży i popytu na nasiona oraz roślinny materiał rozmnożeniowy, które są produkowane zgodnie z metodami produkcji ekologicznej w celu pobudzenia wzrostu produkcji z użyciem tych metod, a także stosowania nasion i roślinnego materiału rozmnożeniowego produkowanych zgodnie z tymi metodami.
(9) Każde Państwo Członkowskie powinno wobec tego zapewnić, aby została utworzona i udostępniona odbiorcom baza danych, w której będą mogły zostać zarejestrowane nasiona i sadzeniaki ziemniaka wyprodukowane zgodnie z metodami produkcji ekologicznej oraz odpowiednie ogólne kryteria produkcji nasion i roślinnego materiału rozmnożeniowego.
W tym kontekście i w celu ułatwienia dostępu do informacji, właściwe jest rozwijanie zharmonizowanego modelu formularza rejestracyjnego używanego przez dostawcę nasion do rejestracji nasion i sadzeniaków ziemniaka w bazach danych.
(10) Każde Państwo Członkowskie powinno zapewnić opublikowanie sprawozdania dotyczącego przyznanych przez nie zezwoleń w celu poinformowania wszystkich uczestników, Państw Członkowskich i Komisji.
(11) Po pierwszych dwóch latach zbierania doświadczeń system należy ponownie poddać wszechstronnemu badaniu, aby ocenić w jakim stopniu nasiona i roślinny materiał rozmnożeniowy produkowane metodami ekologicznymi są stosowane przez rolników.
W tym kontekście Komisja powinna rozważyć możliwość opracowania bazy danych na poziomie wspólnotowym.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZASADY OGÓLNE
Artykuł 1
Utrzymanie odstępstwa
1. Odstępstwo przewidziane w art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, zgodnie z którym Państwa Członkowskie mogą udzielić zezwolenia na stosowanie nasion lub roślinnego materiału rozmnożeniowego, które nie są uzyskiwane zgodnie z metodami produkcji ekologicznej, z zastrzeżeniem warunków przedstawionych we wspomnianym artykule, zostaje utrzymane po 31 grudnia 2003 r. w odniesieniu do gatunków niewymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Zasady proceduralne i kryteria stosowania odstępstwa dotyczącego nasion i sadzeniaków ziemniaka określonych w akapicie pierwszym przedstawiają art. 3-14.
2.
W Załączniku do niniejszego rozporządzenia wymieniono gatunki, w stosunku do których stwierdzono, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, że istnieje wystarczająca ilość nasion lub sadzeniaków ziemniaka produkowanych metodami ekologicznymi w znacznej liczbie odmian w każdej części Wspólnoty.
Na gatunki wymienione w Załączniku nie są udzielane zezwolenia na podstawie odstępstwa określonego w ust. 1, o ile nie znajduje to uzasadnienia w jednym z celów określonych w art. 5 ust. 1 lit. d).
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) stosuje się definicje zawarte w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91;
b) określenie "dostawca" oznacza podmiot, który sprzedaje nasiona lub sadzeniaki ziemniaka innym podmiotom.
ROZDZIAŁ II
STOSOWANIE DEROGACJI
Artykuł 3
Stosowanie nasion lub sadzeniaków ziemniaka, które nie są uzyskiwane zgodnie z metodami produkcji ekologicznej
Państwa Członkowskie mogą, na podstawie procedury określonej w art. 5, zezwolić na stosowanie nasion lub sadzeniaków ziemniaka, które nie są uzyskiwane zgodnie z metodami produkcji ekologicznej zakładając, że nasiona lub sadzeniaki ziemniaka nie zostały:
a) zaprawione środkami ochrony roślin, innymi niż zatwierdzone do zaprawy nasion i wymienione w części B załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, chyba że chemiczna obróbka jest zalecana zgodnie z dyrektywą Rady 2000/29/WE [3] do celów fitosanitarnych przez właściwy organ Państwa Członkowskiego w odniesieniu do wszystkich odmian danego gatunku na obszarze, na którym nasiona lub sadzeniaki ziemniaka mają być stosowane; oraz
b) wyprodukowane przy użyciu organizmów genetycznie zmodyfikowanych i/lub produktów pochodzących od takich organizmów.
Artykuł 4
Organy lub jednostki odpowiedzialne za udzielanie zezwoleń
Organy lub jednostki kontrolujące określone w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 są odpowiedzialne za udzielanie zezwolenia określonego w art. 5 niniejszego rozporządzenia, chyba że Państwo Członkowskie wyznaczy inne organy lub jednostki znajdujące się pod jego nadzorem.
Artykuł 5
Warunki udzielania zezwoleń
1.
Zezwolenie na stosowanie nasion lub sadzeniaków ziemniaka, które nie są uzyskiwane zgodnie z metodami produkcji ekologicznej może być udzielone wyłącznie w następujących przypadkach:
a) żadna odmiana danego gatunku, które odbiorca chce nabyć nie została zarejestrowana w bazie przewidzianej w art. 6;
b) żaden dostawca nie jest w stanie dostarczyć nasion lub sadzeniaków ziemniaka przed zasiewami lub sadzeniem roślin, pomimo złożenia zamówienia przez odbiorcę w stosownym czasie;
c) odmiana, którą odbiorca chce nabyć nie została zarejestrowana w bazie, a może on udowodnić, że żadna zarejestrowana odmiana alternatywna tego samego gatunku nie jest odpowiednia, a zatem udzielenie zezwolenia ma duże znaczenie dla jego produkcji;
d) uzasadnione jest stosowanie ich do badań, prób polowych wykonywanych na niewielką skalę lub w celu zachowania odmian, po udzieleniu zgody przez właściwy organ Państwa Członkowskiego.
2.
Zezwolenia udziela się przed zasiewami.
3.
Zezwolenia udziela się indywidualnym odbiorcom jednorazowo na jeden sezon; organ lub jednostka odpowiedzialna za ich udzielanie rejestruje ilości nasion lub sadzeniaków ziemniaka, na których stosowanie zezwoliła.
4.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 3, właściwy organ Państwa Członkowskiego może udzielić ogólnej zgody wszystkim odbiorcom na wykorzystywanie:
- gatunku, gdy i o ile spełniony jest warunek ustanowiony w ust. 1 lit. a), lub
- odmiany, gdy i o ile spełniony jest warunek ustanowiony w ust. 1 lit. c).
Takie zezwolenia są wyraźnie zaznaczone w bazie danych.
5.
Zezwolenie może być udzielone w okresach, w których baza danych jest uaktualniona zgodnie z art. 7 ust. 3.
ROZDZIAŁ III
ZASADY DOTYCZĄCE REJESTRACJI NASION LUB SADZENIAKÓW ZIEMNIAKA, KTÓRE SĄ UZYSKIWANE ZGODNIE Z METODAMI PRODUKCJI EKOLOGICZNEJ
Artykuł 6
Baza danych
1. Każde Państwo Członkowskie gwarantuje, że zostanie utworzona komputerowa baza danych w celu sporządzenia wykazu odmian, których nasiona lub sadzeniaki ziemniaków są uzyskiwane zgodnie z metodami produkcji ekologicznej, opisanymi w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, dostępnych na terytorium tego Państwa.
2.
Baza danych jest administrowana przez właściwy organ Państwa Członkowskiego lub organ bądź jednostkę wyznaczona do tego celu przez Państwo Członkowskie, zwaną dalej "administratorem bazy danych".
Państwa Członkowskie mogą również wyznaczyć organ lub prywatną jednostkę w innym kraju.
3.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisje i pozostałe Państwa Członkowskie o organie lub prywatnej jednostce wyznaczonej do administrowania bazą danych.
Artykuł 7
Rejestracja
1.
Dostępne odmiany ziemniaka, których nasiona lub sadzeniaki są wyprodukowane zgodnie z metodami produkcji ekologicznej rejestruje się w bazie danych na wniosek dostawcy.
2.
Każdą odmianę niezarejestrowaną w bazie danych uznaje się za niedostępną w odniesieniu do zastosowania art. 5 niniejszego rozporządzenia.
3.
Każde Państwo Członkowskie wybiera okres na przestrzeni roku, w którym baza danych jest regularnie uaktualniana w odniesieniu do każdego gatunku lub grupy gatunków uprawianych na jego terytorium.
Artykuł 8
Warunki rejestracji
1.
Aby dokonać rejestracji, dostawca musi:
a) udowodnić, że on lub ostatni podmiot, w przypadkach gdy dostawca jedynie sprzedaje paczkowane nasiona lub sadzeniaki ziemniaków, podlegał systemowi kontroli określonemu w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91;
b) udowodnić, że nasiona lub sadzeniaki ziemniaków, które zostaną wprowadzone do obrotu, spełniają ogólne wymagania stosowane do nasion i roślinnego materiału rozmnożeniowego;
c) udostępnić wszystkie informacje wymagane na mocy art. 9 niniejszego rozporządzenia oraz uaktualniać te informacje na żądanie administratora bazy danych lub w każdym przypadku gdy taka aktualizacja jest niezbędna do zagwarantowania rzetelności informacji.
2.
Administrator bazy danych może, po uzyskaniu zgody właściwego organu Państwa Członkowskiego, odrzucić wniosek dostawcy o rejestrację lub usunąć zarejestrowane informacje, uprzednio zatwierdzone, jeżeli dostawca nie spełnia wymagań określonych w ust. 1.
Artykuł 9
Zarejestrowane informacje
1.
W odniesieniu do każdej zarejestrowanej odmiany i każdego dostawcy baza danych zawiera co najmniej następujące informacje:
a) naukowa nazwa gatunku i określenie odmiany;
b) nazwa i dane teleadresowe dostawcy lub jego przedstawiciela;
c) obszar, na który nasiona lub sadzeniaki ziemniaka mogą zostać dostarczone w zwykłym terminie dostawy;
d) kraj lub region, w którym odmiana jest badana i zatwierdzana do celów sporządzenia wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych i warzyw;
e) data, od kiedy będą dostępne nasiona i sadzeniaki ziemniaka;
f) nazwa i/lub numer kodowy organu lub jednostki kontrolnej sprawującej nadzór nad podmiotem określonym w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
2.
Jeżeli zarejestrowana odmiana nie jest już dłużej dostępna, dostawca niezwłocznie informuje administratora bazy danych.
Zmiany są zapisywane w bazie danych.
3.
Poza informacjami określonymi w ust. 1, baza danych zawiera wykaz gatunków wymienionych w Załączniku.
Artykuł 10
Dostęp do informacji
1.
Informacje zawarte w bazie danych udostępniane są odbiorcom nasion i sadzeniaków ziemniaka oraz opinii publicznej bezpłatnie za pośrednictwem internetu.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że odbiorcy, którzy są zarejestrowani zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, na żądanie otrzymują od administratora wyciąg z danymi dotyczącymi jednej lub kilku grup gatunków.
2. Państwa Członkowskie zapewniają, że wszyscy odbiorcy zarejestrowani zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 przynajmniej raz do roku otrzymują informacje o systemie i sposobie uzyskiwania danych z bazy.
Artykuł 11
Opłata rejestracyjna
Za każdą rejestrację może być pobierana opłata, stanowiąca koszt wprowadzenia i utrzymywania informacji w bazie danych.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego zatwierdza poziom opłat stosowanych przez administratora bazy danych.
ROZDZIAŁ IV
SPRAWOZDANIA I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 12
Sprawozdanie roczne
1.
Organy i jednostki wyznaczone do udzielania zezwoleń zgodnie z art. 4 rejestrują wszystkie zezwolenia i udostępniają te informacje w postaci sprawozdania właściwemu organowi Państwa Członkowskiego oraz administratorowi bazy danych.
Sprawozdanie zawiera, w odniesieniu do każdego gatunku, którego dotyczy zezwolenie zgodnie z art. 5 ust. 1, następujące informacje:
a) nazwa naukowa gatunku i określenie odmiany;
b) uzasadnienie zezwolenia wskazanego przez odniesienie do art. 5 ust. 1 lit. a), b), c) lub d);
c) całkowita liczba zezwoleń;
d) całkowita ilość nasion i sadzeniaków;
e) obróbka chemiczna przeprowadzona w celach fitosanitarnych określona w art. 3 lit. a).
2. W odniesieniu do zezwoleń udzielanych zgodnie z art. 5 ust. 4 sprawozdanie zawiera informacje określone w ust. 1 lit. a) oraz okres przez jaki zezwolenia obowiązują.
Artykuł 13
Sprawozdanie zbiorcze
Corocznie, przed 31 marca, właściwy organ Państwa Członkowskiego zbiera sprawozdania i przesyła Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim zbiorcze sprawozdanie obejmujące wszystkie zezwolenia jakich udzielono w danym Państwie Członkowskim w poprzednim roku kalendarzowym.
Sprawozdanie obejmuje informacje określone w art. 12, które zostają opublikowane w bazie danych.
Właściwy organ może powierzyć zadanie zbierania sprawozdań administratorowi bazy danych.
Artykuł 14
Informacje na żądanie
Na żądanie Państwa Członkowskiego lub Komisji, szczegółowe informacje dotyczące zezwoleń przyznanych w indywidualnych przypadkach są udostępniane pozostałym Państwom Członkowskim lub Komisji.
Artykuł 15
Przegląd
Przed 31 lipca 2006 r. Komisja bada dostępność i stosowanie nasion lub roślinnego materiału rozmnożeniowego, które są uzyskiwane metodami produkcji ekologicznej oraz skuteczność wykonania niniejszego rozporządzenia, a także w miarę potrzeb wprowadza odpowiednie zmiany.
Artykuł 16
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1456/2003
z dnia 14 sierpnia 2003 r.
zmieniające po raz dwudziesty pierwszy rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1184/2003 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniach 19 czerwca i 12 sierpnia 2003 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował się zmienić listę osób, grup i podmiotów, co do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Dlatego załącznik I powinien być odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2003
z dnia 18 sierpnia 2003 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1365/2000 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2, art. 11 ust. 1 oraz art. 22 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [3], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1486/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze wieprzowiny [4] było zmieniane kilka razy w znaczny sposób [5].
Wspomniane rozporządzenie należy ujednolicić w celu przejrzystości oraz racjonalności.
(2) W ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych Wspólnota wynegocjowała różne umowy, w szczególności w sprawie rolnictwa; umowy te umożliwiają między innymi dostęp dla niektórych produktów sektora wieprzowiny pochodzących z państw trzecich do rynku Wspólnoty.
Obecnie można ustanowić szczegółowe zasady stosowania tych postanowień w odniesieniu do sektora wieprzowiny.
(3) Porozumienie wzywa do zniesienia zmiennych przywozowych opłat wyrównawczych poprzez przekształcenie w należności celne wszystkich środków ograniczających przywóz produktów rolnych.
(4) Zarządzanie ustaleniami powinno być powiązane z pozwoleniami na przywóz; w tym celu należy ustalić szczegółowe zasady składania wniosków oraz dotyczące informacji, które muszą znaleźć się we wnioskach i w pozwoleniach w drodze odstępstwa od art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [7].
Należy również ustanowić przepisy dotyczące pozwoleń, które mają być wydawane po okresie przeznaczonym na rozpatrzenie i w razie potrzeby należy zastosować jednolity odsetek dla określenia ilości przyznanej w odniesieniu do każdego wniosku.
W interesie podmiotów gospodarczych należy ustanowić przepisy dotyczące wycofania wniosków po ustaleniu współczynnika, który będzie stosowany.
(5) W celu zapewnienia przejrzystości należy ustanowić, że wszystkie przywozy w ramach kontyngentu taryfowego muszą podlegać okazaniu pozwolenia na przywóz.
Należy ustanowić próg wielkości w celu stworzenia możliwości wycofania przez podmioty gospodarcze swoich wniosków o pozwolenia na ilości przekraczające ten próg, po zastosowaniu jednolitego odsetka dopuszczenia.
(6) W celu ułatwienia wymiany handlowej między Wspólnotą Europejska a państwami trzecimi musi istnieć możliwość przywozu produktów z wieprzowiny bez obowiązku przywozu z kraju pochodzenia, który jakkolwiek musi być wskazany z przyczyn statystycznych w sekcji 8 pozwolenia na przywóz.
(7) W celu zapewnienia regularności przywozu niezbędne jest określenie produktów objętych systemem przywozu i zapewnienie, że ilości określone w załączniku I są rozłożone na cały okres od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca.
(8) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania ustaleniami, wysokość zabezpieczenia w odniesieniu do pozwoleń na przywóz w ramach systemu powinna być ustalona na poziomie 20 EUR za 100 kg.
W związku ze związanym z ustaleniami ryzykiem spekulacji, w odniesieniu do wieprzowiny należy ustanowić jasne warunki dostępu podmiotów gospodarczych.
(9) Właściwe jest zwrócenie uwagi podmiotów gospodarczych na fakt, że pozwolenia mogą być stosowane jedynie w odniesieniu do produktów zgodnych ze wszystkimi przepisami weterynaryjnymi obecnie obowiązującymi we Wspólnocie.
(10) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania systemami przywozowymi Komisja potrzebuje dokładnych informacji od Państw Członkowskich dotyczących faktycznie przywiezionych ilości.
W celu zapewnienia jasności, konieczne jest wykorzystanie jednolitego modelu powiadamiania o ilościach między Państwami Członkowskimi a Komisją.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywozowe kontyngenty taryfowe wymienione w załączniku I otwiera się co roku na grupy produktów w nich określonych i na warunkach je ustanawiających.
Artykuł 2
Zgodnie z obecnym rozporządzeniem, produkty oznaczone kodami CN ex02031955 i ex02032955 określone w grupach G2 i G3 załącznika I otrzymały następujące określenia:
- "schab bez kości", schab i jego kawałki, bez polędwicy, nawet z warstwą tłuszczu podskórnego lub skóry,
- "polędwica" kawałki obejmujące mięsne części mięśni muscumus major psoas i musculus minor psoas, nawet z główką, oprawione lub nieoprawione.
Artykuł 3
Kontyngenty taryfowe określone w art. 1 dzieli się na wielkości kwartalne po 25 %, począwszy od dnia 1 lipca, dnia 1 października, dnia 1 stycznia i dnia 1 kwietnia.
Artykuł 4
Pozwolenia na przywóz dla kontyngentów taryfowych przewidzianych w załączniku I podlegają następującym przepisom:
a) wnioskodawcy o pozwolenie na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w chwili składania wniosku muszą udowodnić w sposób zadowalający właściwe organy Państw Członkowskich, że prowadziły handel produktami z wieprzowiny z państwami trzecimi przez co najmniej 12 poprzednich miesięcy; jednakże system ten nie obejmuje przedsiębiorstw handlu detalicznego lub gastronomicznych sprzedających swoje produkty konsumentom końcowym;
b) wnioski o pozwolenia mogą odnosić się tylko do jednego z numerów grup określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia oraz mogą dotyczyć jednego lub większej liczby produktów objętych różnymi kodami CN i pochodzących tylko z jednego kraju; w takich przypadkach w sekcji 16 należy wymienić wszystkie kody CN wraz z ich opisami w sekcji 15; w odniesieniu do grupy G2 wnioski o pozwolenie muszą dotyczyć co najmniej 20 ton, ale maksymalnie 10 % ilości dostępnych w okresie ustalonym w art. 3; w odniesieniu do innych grup wnioski o pozwolenie muszą dotyczyć co najmniej jednej tony ale maksymalnie 10 % ilości dostępnych w okresie ustalonym w art. 3;
c) sekcja 8 wniosków i pozwoleń na przywóz wskazuje kraj pochodzenia;
d) sekcja 20 wniosku o pozwolenie oraz pozwolenia zawiera jedną z następujących adnotacji:
- Reglamento (CE) no 1458/2003
- Forordning (EF) nr. 1458/2003
- Verordnung (EG) Nr. 1458/2003
- Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
1458/2003
- Regulation (EC) No 1458/2003
- Règlement (CE) no 1458/2003
- Regolamento (CE) n. 1458/2003
- Verordening (EG) nr. 1458/2003
- Regulamento (CE) n.o 1458/2003
- Asetus (EY) N:o 1458/2003
- Förordning (EG) nr 1458/2003
e) sekcja 24 pozwolenia wskazuje jedno z poniższych:
Stawka celna… zgodnie z:
- Reglamento (CE) no 1458/2003
- Forordning (EF) nr. 1458/2003
- Verordnung (EG) Nr. 1458/2003
- Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
1458/2003
- Regulation (EC) No 1458/2003
- Règlement (CE) no 1458/2003
- Regolamento (CE) n. 1458/2003
- Verordening (EG) nr. 1458/2003
- Regulamento (CE) n.o 1458/2003
- Asetus (EY) N:o 1458/2003
- Förordning (EG) nr 1458/2003.
Artykuł 5
1.
Wnioski o pozwolenie składa się w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca poprzedzającego każdy okres określony w art. 3.
2.
Wnioski o pozwolenie są przyjmowane pod warunkiem że wnioskodawca oświadczy na piśmie, iż nie składał i zobowiązuje się nie składać jakichkolwiek innych wniosków w obecnym okresie na produkty tej samej grupy ustalone w załączniku I w Państwie Członkowskim, w którym jego wniosek został złożony lub w każdym innym Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek odnoszący się do produktów tej samej grupy określonej w załączniku I, wszystkie wnioski pochodzące od tej osoby nie zostaną przyjęte; jednakże każdy wnioskodawca może złożyć kilka wniosków o pozwolenie na przywóz produktów określonych w załączniku I, o ile produkty te pochodzą z różnych państw.
3.
Wnioski, po jednym w odniesieniu do każdego kraju pochodzenia, należy składać razem właściwemu organowi Państwa Członkowskiego.
Są one rozpatrywane, w odniesieniu do ilości maksymalnych określonych w art. 4 lit. b) jak również w odniesieniu do stosowania zasady określonej w powyższym ust. 2 akapit drugi, jako pojedynczy wniosek.
4.
Na wnioski o pozwolenia na przywóz wszystkich produktów określonych w art. 1 składa się zabezpieczenie w wysokości 20 EUR za 100 kilogramów.
5.
W trzecim dniu roboczym po zakończeniu okresu składania wniosków Państwa Członkowskie informują Komisję o złożonych wnioskach na każdy produkt w danych grupach.
Powiadomienia takie zawierają wykaz wnioskodawców i informacje o wnioskowanych ilościach z każdej grupy.
Wszystkich powiadomień, w tym powiadomień o braku wniosków, dokonuje się za pomocą dalekopisu lub faksu w określonym dniu roboczym, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku II w przypadkach, gdy nie złożono żadnych wniosków oraz zgodnie ze wzorami przedstawionymi w załącznikach II i III w przypadkach, gdy wnioski zostały złożone.
6.
Komisja decyduje możliwie jak najszybciej o tym, jakie ilości mogą zostać przyznane w odniesieniu do wniosków określonych w art. 4.
Jeżeli ilości wnioskowane przekraczają ilości dostępne, Komisja ustala jednolity odsetek dopuszczenia ilości, o które występowano.
W przypadku gdy odsetek wynosi mniej niż 5 %, Komisja może odrzucić wszystkie wnioski, a odpowiadające im zabezpieczenia zostają niezwłocznie zwolnione.
7.
Podmiot gospodarczy może wycofać swój wniosek o pozwolenie w ciągu 10 dni roboczych po publikacji jednolitego odsetka dopuszczenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w przypadku gdy zastosowanie tej stopy skutkuje ustaleniem ilości mniejszej niż 20 ton dla grupy G2 oraz mniejszej niż jedna tona dla pozostałych grup.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w ciągu pięciu dni następujących po wycofaniu wniosku oraz niezwłocznie zwalniają odpowiednie zabezpieczenie.
8.
Komisja oblicza pozostałą ilość, którą dodaje do ilości dostępnych w odniesieniu do następnego kwartału tego samego okresu określonego w art. 1.
9.
Pozwolenia wydawane są możliwie jak najszybciej po podjęciu decyzji przez Komisję.
10.
Pozwolenia mogą być stosowane tylko wobec towarów zgodnych ze wszystkimi przepisami weterynaryjnymi obowiązującymi we Wspólnocie.
11.
Państwa Członkowskie informują Komisję przed końcem czwartego miesiąca następującego po każdym rocznym okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca, o ilościach faktycznie przywiezionych produktów na podstawie niniejszego rozporządzenia w tym okresie.
Wszystkie powiadomienia, włączając powiadomienia o braku przywozów, są sporządzane zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV.
Artykuł 6
1. Dla celów art. 23 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000 pozwolenia na przywóz są ważne przez 150 dni od daty ich wydania.
Jednakże pozwolenia nie są ważne po dniu 30 czerwca roku wydania.
2.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są niezbywalne.
Artykuł 7
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 stosuje się bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jednakże na zasadzie odstępstwa od art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia, ilości przywożone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie mogą przekroczyć ilości przedstawionych w sekcji 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
Cyfra "0" zostaje odpowiednio wprowadzona do sekcji 19 pozwolenia.
Artykuł 8
Rozporządzenie (EWG) nr 1486/95 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji określoną w załączniku VI.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1459/2003
z dnia 18 sierpnia 2003 r.
ustalające, na rok gospodarczy 2003/2004, cenę minimalną, która ma być wypłacona na rzecz producentów za nieprzetworzone suszone figi oraz kwotę pomocy produkcyjnej za suszone figi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności jego art. 6b ust. 3 oraz art. 6c ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 449/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1426/2002 [4], ustanawia daty roku gospodarczego na suszone figi.
(2) Kryteria ustalania ceny minimalnej oraz kwoty pomocy produkcyjnej są odpowiednio ustanowione w art. 6b oraz 6c rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(3) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1573/1999 z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie cech charakterystycznych suszonych fig kwalifikujących się do pomocy w ramach systemu pomocy produkcyjnej [5] ustanawia kryteria, które muszą zostać spełnione przez przetwory, do celów korzystania z ceny minimalnej oraz wypłaty pomocy.
(4) Dlatego cena minimalna oraz pomoc produkcyjna na rok gospodarczy 2003/2004 powinny zostać ustalone.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2003/2004:
a) cena minimalna nieprzetworzonych suszonych fig określona w art. 6b rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi 878,86 EUR za tonę netto od producenta;
b) pomoc produkcyjna suszonych fig określona w art. 6c rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi 264,83 EUR za tonę netto.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1460/2003
z dnia 18 sierpnia 2003 r.
ustanawiające na lata gospodarcze 2003/2004–2005/2006 zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przypuszczalnych maksymalnych potrzeb rafinerii na dostawy cukru surowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 680/2002 [2], w szczególności jego art. 39 ust. 6 i oraz art. 41 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 zawiera przepisy dotyczące wystarczającej wielkości dostaw do rafinerii Wspólnoty, określonej w art. 7 ust. 4 akapit czwarty tego rozporządzenia; wymieniają one środki, które powinny zostać zastosowane gdy przypuszczalne maksymalne potrzeby rafinerii są przekroczone.
(2) Aby przepisy odnoszące się do przypuszczalnych maksymalnych potrzeb, określone w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 mogły być przestrzegane, należy postanowić, iż Państwa Członkowskie podejmą działania w celu rejestrowania właściwych danych i przesyłania ich do Komisji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Do celów nakładania kar ustanowionych w art. 39 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przekroczenie przewidywanych maksymalnych potrzeb oznacza sumę ilości:
a) preferencyjnego cukru surowego z AKP-Indii przywożonego w ramach tytułu II rozporządzenia Komisji (WE) nr 1159/2003 [3];
b) specjalnego cukru preferencyjnego przywożonego w ramach tytułu III rozporządzenia (WE) nr 1159/2003;
c) cukru wymienionego w koncesji CXL przywożonego w ramach tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1159/2003;
d) cukru surowego, pochodzącego z francuskich departamentów zamorskich;
e) cukru surowego z kontyngentów taryfowych otwartych dla krajów najsłabiej rozwiniętych, na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1381/2002 [4];
f) wszelkiego cukru surowego z buraków, wobec którego zastosowano art. 38 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001;
które zostały faktycznie rafinowane powyżej przewidywanych maksymalnych potrzeb określonych w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 lub ograniczonych na mocy ust. 5 tego artykułu.
2. Państwa Członkowskie wymienione w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 zarejestrują przed dniem 1 listopada każdego roku gospodarczego, przeliczając na ekwiwalent cukru białego, ilości cukru surowego wymienione w ust. 1, ilości cukru rafinowanego w związku z poprzednim rokiem gospodarczym przez rafinerie wymienione w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
Powyższe przeliczenie przeprowadzane jest zgodnie z przepisami pkt II.3 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 i, na podstawie faktycznej polaryzacji cukru surowego, sprawdzanej, w miarę potrzeby przez organy krajowe, przy wykorzystaniu metody polarymetrycznej i wyrażone do szóstego miejsca dziesiętnego.
Artykuł 2
1. Przed dniem 1 grudnia każdego roku gospodarczego Państwa Członkowskie wymienione w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 powiadamiają Komisję o:
a) ilościach cukru zgodnie z wymogami powyższego art. 1 ust. 1, który został faktycznie rafinowany w związku z poprzednim rokiem gospodarczym, wyrażonych jako waga cukru w stanie naturalnym i w ekwiwalencie cukru białego zgodnie z powyższym art. 1 ust. 2;
b) wszelkich ilościach, za które zastosowano kary wymienione w art. 39 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
2.
Powiadomienia wymienione w ust. 1 dokonywane są drogą elektroniczną, przy użyciu formularzy wysłanych w tym celu przez Komisję do Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1461/2003
z dnia 18 sierpnia 2003 r.
ustanawiające warunki projektów pilotażowych w odniesieniu do elektronicznego przekazu informacji w sprawie działalności połowowej oraz w odniesieniu do teledetekcji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 22 ust. 3 i art. 23 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 wymaga od Rady podjęcia w 2004 r. decyzji w sprawie zobowiązania do przekazywania w formie elektronicznej informacji w sprawie działalności połowowej, w celu poprawy skuteczności zarządzania możliwościami połowowymi oraz ustalenia środków teledetekcji, w celu wykrywania statków rybackich na morzu.
(2) Projekty pilotażowe odnoszące się odpowiednio do elektronicznego przekazu informacji w sprawie działalności połowowej oraz teledetekcji mogą zostać przeprowadzone, we współpracy z Komisją, w celu oceny zastosowanej technologii, przed dniem 1 czerwca 2004 r.
(3) Konieczne jest zatem, w celu zapewnienia, że Państwa Członkowskie przeprowadzą te projekty pilotażowe, określenie warunków ich stosowania.
W szczególności warunki te powinny obejmować, w odniesieniu do elektronicznego przekazu informacji, informacje rejestrowane i przekazywane za pośrednictwem środków elektronicznych oraz funkcje systemów znajdujących się na pokładzie statków rybackich, które rejestrują i przekazują w formie elektronicznej dane informacje.
W odniesieniu do teledetekcji, warunki powinny również obejmować funkcje tego systemu i obszarów monitorowanych podczas trwania projektów pilotażowych.
(4) Komisja powinna być informowana przez Państwa Członkowskie o postępach i rezultatach projektów pilotażowych, w szczególności w celu oceny efektywności, pod względem kosztów, technologii stosowanych dla poprawy skuteczności kontroli rybołówstwa.
(5) W stosunku do projektów pilotażowych może zostać przyznany wkład finansowy Wspólnoty, zgodnie z warunkami ustanowionymi w decyzji Rady 2001/431/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie podczas wdrażania systemów kontroli, inspekcji oraz nadzoru stosowanych do wspólnej polityki rybołówstwa [2].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia niektóre warunki prowadzenia przez Państwa Członkowskie projektów pilotażowych przewidzianych w art. 22 ust. 1 lit. c) i art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 odnoszących się do elektronicznego przekazu informacji w sprawie działalności połowowej i teledetekcji.
Artykuł 2
Ograniczenia czasowe
1.
Projekty pilotażowe wykonywane będą najpóźniej od dnia 1 grudnia 2003 r. i przez okres co najmniej do dnia 31 maja 2004 r.
2.
Projekty odnoszące się do elektronicznego przekazu informacji w sprawie działalności połowowej i teledetekcji, prowadzone przez Państwa Członkowskie przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, uważane są za projekty pilotażowe do celów niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
ELEKTRONICZNY PRZEKAZ INFORMACJI W SPRAWIE DZIAŁALNOŚCI POŁOWOWEJ
Artykuł 3
Wybór statków rybackich
Państwa Członkowskie prowadzące projekty pilotażowe elektronicznego przekazu informacji w sprawie działalności połowowej wybierają odpowiednią liczbę statków, najlepiej o różnych długościach.
Artykuł 4
Sprawozdania składane właściwemu organowi
Bez uszczerbku dla zobowiązań ustanowionych w prawie wspólnotowym, kapitan statku rybackiego Wspólnoty uczestniczącego w projekcie pilotażowym, codziennie za pośrednictwem środków elektronicznych rejestruje i składa sprawozdania właściwemu organowi Państwa Członkowskiego bandery, dotyczące informacji o rejsach i działalności połowowej, wskazując w szczególności:
a) ilości każdego gatunku złowione i zatrzymane na pokładzie, kiedy przekraczają one równowartość 50 kg żywej wagi;
b) datę i lokalizację takich połowów;
c) rodzaj stosowanych narzędzi; oraz
d) w odniesieniu do statków rybackich przekraczających 18 metrów całkowitej długości i prowadzących działalność połowową na każdym z obszarów, gdzie zastosowanie mają specyficzne zasady dostępu do wód i zasobów, datę i czas zastawienia oraz ponownego zastawienia narzędzi statycznych, podobnie jak datę i czas zakończenia działań połowowych przy użyciu narzędzi statycznych.
Artykuł 5
Wyposażenie statku
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że statki pływające pod ich banderą i uczestniczące w projektach pilotażowych wyposażone są w systemy zdolne do rejestrowania i przekazywania w formie elektronicznej informacji w sprawie ich działalności połowowej, w czasie trwania projektów pilotażowych.
Artykuł 6
Przekazywanie informacji
1.
Nie później niż jeden miesiąc przed rozpoczęciem wykonywania projektów, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji:
a) pełne kompetencje właściwych organów wyznaczonych do kontrolowania projektów pilotażowych;
b) wykaz uczestniczących statków, zawierający dla każdego statku co najmniej jego numer wewnętrzny w rejestrze floty oraz jego nazwę;
c) zarys technicznych parametrów sprzętu znajdującego się na pokładzie; oraz
d) opis sposobu zbierania i przetwarzania danych przez właściwy organ.
2.
Od chwili rozpoczęcia wykonywania projektów, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w wykazie uczestniczących statków.
3.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim dane, które otrzymała zgodnie z ust. 1 i 2.
Artykuł 7
Przetwarzanie danych w sprawie działalności połowowej
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że informacje przekazywane drogą elektroniczną przez statki pływające pod ich banderą są przetwarzane przez właściwe organy.
2.
Niezależnie od używanego systemu, organy rejestrują informacje w formie umożliwiającej ich komputerowe odczytanie.
Państwa Członkowskie zapewniają, że dane są przechowywane do dnia 31 grudnia 2004 r.
ROZDZIAŁ III
TELEDETEKCJA
Artykuł 8
Systemy wykrywania statków
1.
Państwa Członkowskie zakładające i testujące systemy wykrywania statków, oparte na technologii teledetekcji (VDS), stosują obrazy z zastosowaniem teledetekcji w celu wykrywania statków rybackich na morzu, w wodach będących pod ich władzą lub jurysdykcją, podobnie jak na innych obszarach, na których mogą prowadzić działania statki pływające pod ich banderą.
2.
Projekty pilotażowe oceniają przydatność VDS przy:
a) stosowaniu przestrzennych i powietrznych obrazów z zastosowaniem teledetekcji w celu ustalenia liczby statków rybackich oraz ich pozycji na danym obszarze;
b) powtórnym badaniu pozycji statków rybackich wykrytych przez VDS ze sprawozdaniami w sprawie pozycji, pochodzącymi z systemów monitorowania statków (VMS), oraz
c) sygnalizowaniu możliwej obecności statków rybackich, od których nie otrzymano sprawozdań w sprawie pozycji poprzez VMS.
Artykuł 9
Monitorowane obszary morskie
1.
Państwa Członkowskie decydują w sprawie morskiego obszaru lub obszarów monitorowanych w czasie trwania projektów pilotażowych.
2.
Nie później niż jeden miesiąc przed rozpoczęciem wykonywania projektów, Państwa Członkowskie przekazują Komisji szczegóły projektu, w szczególności właściwy organ wyznaczony do kontrolowania projektów pilotażowych, liczbę obrazów oraz obszarów, z których pobierane będą te obrazy.
Państwa Członkowskie uzasadniają wybór tych obszarów.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Współpraca między Państwami Członkowskimi
1.
Państwa Członkowskie mogą wykonywać wspólne projekty pilotażowe.
2.
Komisja monitoruje postępy projektów pilotażowych oraz ułatwia współpracę między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 11
Sprawozdania składane Komisji
1.
Do dnia 30 kwietnia 2004 r., każde Państwo Członkowskie przedkłada Komisji sprawozdanie oceniające dotyczące projektów pilotażowych, które przeprowadziło, zawierające w szczególności techniczny opis systemów wykonywanych do celów projektów pilotażowych oraz opis, w jaki sposób włączają się one do istniejących systemów monitorowania, kontroli i nadzoru.
2.
Do dnia 31 lipca 2004 r., każde Państwo Członkowskie przedkłada swoje sprawozdanie końcowe, zawierające w szczególności szczegóły, co do efektywności pod względem kosztów oraz funkcjonowania systemów, podobnie jak uwagi dotyczące użycia zastosowanych technologii.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1464/2003
z dnia 19 sierpnia 2003 r.
ustanawiające cenę minimalną do wypłacenia na rzecz producentów suszonych śliwek oraz pomocy produkcyjnej dla suszonych śliwek na rok gospodarczy 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności jego art. 6b ust. 3 i art. 6c ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 449/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1426/2002 [4], ustanawia daty lat gospodarczych.
(2) Kryteria ustanowienia ceny minimalnej oraz pomocy produkcyjnej są ustanowione odpowiednio w art. 6b i 6c rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(3) Przetwory, dla których należy ustalić pomoc i cenę minimalną, są wymienione w art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 464/1999 z dnia 3 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie uzgodnień dotyczących pomocy dla suszonych śliwek [5], a cechy, jakie muszą mieć te przetwory, zostały ustanowione w art. 2 tego rozporządzenia.
Dlatego powinna zostać ustanowiona cena minimalna oraz pomoc produkcyjna na rok gospodarczy 2003/2004.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2003/2004:
a) cena minimalna określona w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 dla śliwek suszonych "d'Ente" wynosi 1935,23 EUR za tonę netto loco obiekty producenta;
b) pomoc produkcyjna określona w art. 4 tego rozporządzenia dla suszonych śliwek wynosi 804,15 EUR za tonę netto.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1465/2003
z dnia 19 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1508/2001 ustanawiające normę handlową dla cebuli
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 47/2002 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1508/2001 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 46/2003 [4], ustanawia normę handlową dla cebuli, szczególnie w odniesieniu do przepisów dotyczących wyglądu i oznakowania.
(2) Konsumenckie opakowanie zawierające mieszankę cebuli różnych kolorów staje się bardziej popularne na rynku i umożliwia zaspokojenie potrzeb niektórych konsumentów.
(3) Uczciwy handel wymaga, aby w jednym opakowaniu sprzedawać cebulę tej samej jakości.
To sprawia, że w przypadku mieszanek cebuli o różnym zabarwieniu niezbędna jest jednolita jakość, jak również dla poszczególnych zabarwień pod względem jakości pochodzenia, odmiany i wielkości w przypadku łączenia w opakowania detaliczne.
Dodatkowo, dla takich opakowań detalicznych, właściwe jest wskazanie wszystkich obecnych zabarwień, jak również kraju pochodzenia dla każdego z poszczególnych zabarwień.
(4) W związku z tym, rozporządzenie (WE) nr 1508/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1508/2001 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1466/2003
z dnia 19 sierpnia 2003 r.
ustanawiające normę handlową dla karczochów oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 963/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 47/2003 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 3 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Karczochy znajdują się wśród produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których muszą zostać przyjęte normy. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 963/98 z dnia 7 maja 1998 r. ustanawiające normy handlowe dla kalafiorów i karczochów [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 46/2003 [4], powinno zostać zmienione w odniesieniu do definicji karczochów rodzajów "Poivrade" i "Bouquet".
(2) Dla jasności normy stosowane dla karczochów powinny zostać ustanowione w odrębnym rozporządzeniu, a rozporządzenie (WE) nr 963/98 powinno zostać odpowiednio zmienione.
W tym celu oraz dla zapewnienia przejrzystości na światowym rynku powinno się wziąć pod uwagę normy dla karczochów zalecane przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG/NZ).
(3) Stosowanie tych nowych norm powinno doprowadzić do usunięcia z rynku produktów o niezadowalającej jakości, podniesienia jakości produkcji do poziomu wymagań konsumentów oraz ułatwienia handlu opartego na uczciwej konkurencji, a tym samym pomóc w poprawie rentowności.
(4) Normy stosowane są na wszystkich etapach obrotu.
Na pewien stopień pogorszenia jakości produktów mogą mieć wpływ takie czynniki, jak transport na duże odległości, składowanie ponad określony czas oraz różne procesy, którym są poddawane produkty ze swojej natury wrażliwe na zmiany biologiczne i łatwo psujące się.
Tego rodzaju pogorszenie jakości należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu następujących od wysyłki.
Ponieważ produkty klasy "Ekstra" muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, w ich przypadku należy uwzględniać jedynie brak świeżości i jędrności.
(5) Niektóre odmiany karczocha zwyczajnego produkowanego we Włoszech w regionach Sycylia, Apulia, Sardynia, Kampania, Lacjum i Toskania tradycyjnie sprzedawane są w regionie produkcji w pęczkach otoczonych liśćmi o długości łodyg powyżej 10 cm.
Na wniosek Włoch na taką praktykę obrotu zezwala się na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 448/97 z dnia 7 marca 1997 r. wprowadzającego w stosunku do niektórych regionów Włoch odstępstwa od norm handlowych dla karczochów [5].
W celu wyjaśnienia oraz uproszczenia reguł wspólnotowych to odstępstwo powinno zostać włączone do niniejszego rozporządzenia, a rozporządzenie nr 448/97 powinno zostać uchylone.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normą handlową dla karczochów objętych kodem CN 07091000 jest norma określona w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Normę tę stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach następujących po wysyłce produkty mogą wykazywać, w związku z przepisami normy:
a) niewielki ubytek świeżości i jędrności;
b) w przypadku produktów innych niż klasa "Ekstra", nieznaczne pogorszenie spowodowane ich rozwojem i ich skłonnością do psucia się.
Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od Załącznika karczochy produkowane we Włoszech w regionach Sycylia, Apulia, Sardynia, Kampania, Lacjum i Toskania mogą być sprzedawane detalicznie na obszarach tych regionów w pęczkach otoczonych liśćmi o długości łodyg powyżej 10 cm.
2. Dla celów stosowania ust. 1 każda dostawa musi zawierać ponadto inne wymagane informacje, następujące wskazanie na dokumencie albo adnotację określoną w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96:
"Destinato alla vendita al dettaglio unicamente in… (region produkcji)" .
Artykuł 3
W rozporządzeniu (WE) nr 963/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule skreśla się wyrazy "i karczochów";
2) w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Normy handlowe dla kalafiorów objętych kodem CN 070410 są normami ustanowionymi w Załączniku.";
3) skreśla się załącznik II;
4) w załączniku I wyrazy "załącznik I" zastępuje się wyrazem "Załącznik".
Artykuł 4
Rozporządzenie (WE) nr 448/97 traci moc.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1467/2003
z dnia 19 sierpnia 2003 roku
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1898/97 w odniesieniu do zasad stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień w ramach Układu Europejskiego z Polską
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2003/263/WE z dnia 27 marca 2003 r. dotyczącą zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rzeczpospolitą Polską, z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [1], a w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Gdy rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/97 z dnia 29 września 1997 r. ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień przewidzianych w ramach Układów Europejskich z Bułgarią, Republiką Czeską, Słowacją, Rumunią, Polską i Węgrami [2] zostało ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1160/2003 [3], kody nomenklatury scalonej niektórych produktów w załączniku Ab) do tego Protokołu załączonego do decyzji 2003/263/WE zostały przez pomyłkę pominięte.
W rezultacie Część B załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1898/97 powinna zostać zmieniona.
Artykuł 1 Część B załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1898/97 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1471/2003
z dnia 20 sierpnia 2003 r.
otwierające procedurę przyznawania pozwoleń na wywóz serów w 2004 r. do Stanów Zjednoczonych Ameryki w ramach niektórych kontyngentów wynikających z Porozumień GATT
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 30,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1392/2003 [4], przewiduje, że pozwolenia na wywóz serów do Stanów Zjednoczonych Ameryki jako część kontyngentów w ramach umów zawartych podczas wielostronnych negocjacji handlowych, mogą być przyznawane zgodnie ze specjalną procedurą, na podstawie której mogą zostać wyznaczeni importerzy preferowani w Stanach Zjednoczonych.
(2) Procedura ta powinna zostać otwarta w odniesieniu do wywozu na 2004 r. oraz powinny zostać ustanowione dodatkowe przepisy odnoszące się do tej procedury.
(3) Do celów zarządzania przywozem właściwe władze w USA dokonują rozróżnienia między dodatkowymi kontyngentami przyznanymi Wspólnocie Europejskiej w ramach Rundy Urugwajskiej oraz kontyngentami wynikającymi z Rundy Tokijskiej; pozwolenia na wywóz powinny być przyznawane z uwzględnieniem, w miarę potrzeby, dystrybucji niektórych grup produktów zgodnie z naturą danego kontyngentu.
(4) W celu zapewnienia stabilności i ochrony roszczeń podmiotów gospodarczych na mocy niniejszego specjalnego systemu właściwe jest ustanowienie terminu, w którym do celów art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 wnioski uznaje się za wniesione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pozwolenia na wywóz w 2004 r. do Stanów Zjednoczonych Ameryki produktów objętych kodem CN 0406 w ramach dodatkowych kontyngentów wynikających z umów zawartych podczas Rundy Urugwajskiej (zwanych dalej kontyngentami RU) i kontyngentów taryfowych pierwotnie wynikających z Rundy Tokijskiej oraz przyznanych Austrii, Finlandii i Szwecji przez Stany Zjednoczone Ameryki na liście XX Rundy Urugwajskiej (zwanych dalej kontyngentami RT), jak określono w załączniku I, wydaje się zgodnie z przepisami art. 20 rozporządzenia (WE) nr 174/1999.
Artykuł 2
1.
Wnioski w sprawie pozwoleń tymczasowych wnosi się do właściwych władz nie później niż w dniach 1–10 września.
Wnioski nie są dopuszczane, o ile nie zawierają wszelkich danych szczegółowych oraz dokumentów określonych w art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 174/1999.
2.
W przypadku gdy w odniesieniu do tej samej grupy produktów określonych w kolumnie 2 załącznika I dostępna ilość jest podzielona między kontyngenty RU i kontyngenty RT, wnioski w sprawie pozwoleń mogą obejmować wyłącznie jeden z tych kontyngentów oraz muszą wskazywać odpowiedni kontyngent, określający identyfikację grupy oraz kontyngent, wskazany w kolumnie 3 załącznika I.
3.
Wnioski w sprawie pozwoleń muszą obejmować nie więcej niż 40 % dostępnej ilości dla danej grupy produktów wskazanych w kolumnie 4 załącznika I oraz dla danego kontyngentu.
4.
Nie dopuszcza się wniosków, o ile wnioskodawcy nie złożą pisemnego oświadczenia, że nie złożyli innych wniosków w odniesieniu do tej samej grupy produktów i tego samego kontyngentu, oraz zobowiązania do nieskładania takich wniosków.
Jeżeli wnioskodawca złoży różne wnioski w odniesieniu do tej samej grupy produktów i tego samego kontyngentu w jednym lub więcej Państwach Członkowskich, wszystkie wnioski uznaje się za niedopuszczone.
5.
Dane szczegółowe określone w ust. 1 i 2 są przedstawiane zgodnie z wzorem znajdującym się w załączniku II.
6. Do celów art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 wszystkie wnioski wniesione w terminie uznaje się za wniesione w dniu 1 września 2003 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji w terminie pięciu dni roboczych od ostatniego dnia terminu składania wniosków wnioski wniesione w odniesieniu do poszczególnej grupy produktów oraz, gdzie stosowne, kontyngentów wskazanych w załączniku I. Wszystkich notyfikacji, włączając notyfikacje "nil", dokonuje się za pomocą teleksu lub faksu zgodnie z wzorem określonym w załączniku III.
Notyfikacja zawiera następujące informacje w odniesieniu do poszczególnej grupy oraz, gdzie stosowne, poszczególnego kontyngentu:
- listę wnioskodawców,
- ilości, w odniesieniu do których poszczególni wnioskodawcy złożyli wnioski w podziale według kodu wywozu nomenklatury refundacji na przetwory mleczne oraz według ich opisu zgodnie ze Zharmonizowaną Taryfą Celną Stanów Zjednoczonych Ameryki (2003),
- ilości tych produktów wywiezionych przez wnioskodawcę w ciągu poprzednich trzech lat,
- nazwę (nazwisko) i adres importera wyznaczonego przez wnioskodawcę oraz informację czy importer stanowi oddział wnioskodawcy.
Artykuł 4
Komisja na mocy art. 20 ust. 3–5 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 bezzwłocznie ustala przyznanie pozwoleń oraz powiadamia o tym Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 31 października 2003 r.
Artykuł 5
Przed ostatecznym wydaniem pozwoleń oraz najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. informacje określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia oraz w art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 podlegają weryfikacji.
W przypadku stwierdzenia, że podmiot, któremu wydano tymczasowe pozwolenie, przedstawił nieścisłe informacje, pozwolenie zostaje unieważnione, a zabezpieczenie ulega przepadkowi.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1472/2003
z dnia 20 sierpnia 2003 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na sok winogronowy i moszcz gronowy od roku gospodarczego 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 62 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy zawartego Porozumienia będącego częścią wielostronnych negocjacji handlowych Światowej Organizacji Handlu, Wspólnota podjęła się otwarcia rocznego kontyngentu taryfowego na przywóz 14000 ton soku winogronowego i moszczu gronowego.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2012/96 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na sok winogronowy i moszcz gronowy od roku gospodarczego 1996/97 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2499/97 [4], ustaliło zarządzanie niniejszym kontyngentem na podstawie dostarczenia pozwolenia na przywóz.
(3) Zarządzanie niniejszym kontyngentem należy poprawić w celu uproszczenia procedur administracyjnych i efektywności. Doświadczenie w wykorzystaniu systemu zarządzania "kto pierwszy, ten lepszy" zostało ocenione pozytywnie w przypadku innych kontyngentów taryfowych w sektorze wina. Kontyngentem taryfowym na sok winogronowy i moszcz gronowy należy zatem zarządzać zgodnie z art. 62 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, oraz na podstawie art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) 1335/2003 [6].
(4) Korzyść z kontyngentu taryfowego podlega specyficznemu przeznaczeniu towaru. Nadzorowanie zgodności z przepisami dotyczącymi przeznaczenia towaru powinno być przeprowadzone przez organy celne zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 [8] oraz rozporządzeniem nr 2454/93 w odniesieniu do towarów, które są dopuszczone do swobodnego obrotu po obniżonej stawce celnej ze względu na przeznaczenie towaru.
Zważywszy na znaczną obniżkę wymaganych należności celnych i związane ryzyko finansowe w przypadku niezgodności z tymi zasadami, właściwe jest dokonanie obowiązkowego wymogu wniesienia zabezpieczenia pokrywającego to ryzyko.
Zgodnie z przepisami wspólnotowego ustawodawstwa celnego organy celne wymagają zabezpieczenia w celu pokrycia ryzyka finansowego związanego z potencjalnym długiem celnym w odniesieniu do danych towarów.
(5) Właściwe jest zatem uchylenie rozporządzenia (WE) nr 2012/96 i zastąpienie go nowym.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Otwarcie kontyngentu taryfowego
1.
Kontyngent taryfowy na przywóz 14000 ton soku winogronowego i moszczu gronowego objętych kodami CN 20096190, 20096911, 20096919, 20096951 oraz 20096990 (zwanego dalej "kontyngentem taryfowym") otwiera się każdego roku na okres trwający od 1 września do 31 sierpnia następnego roku.
Kontyngent taryfowy ma numer 09.0067.
2.
Sok winogronowy i moszcz gronowy określone w ust. 1 wykorzystuje się do produkcji soku winogronowego i/lub produktów nienależących do sektora wina, takich jak napoje bezalkoholowe, dżemy i sosy.
Przetwarzanie tego soku winogronowego i moszczu gronowego przeprowadzane jest w ciągu 6 miesięcy po dopuszczeniu danych produktów do swobodnego obrotu.
Artykuł 2
Zarządzanie kontyngentem taryfowym
Kontyngent taryfowy jest zarządzany przez Komisję na postawie zasady kto pierwszy, ten lepszy, zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Należności celne
Cła stosowane w ramach kontyngentu taryfowego są stawkami ad valorem wskazanymi dla każdego kodu CN oraz, w stosunku do produktów objętych kodem CN 20096911, cłem specyficznym wyrażonym w EUR/kg określonym we Wspólnej Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Nadzór nad przeznaczeniem towaru
W celu uzyskania korzyści z kontyngentu taryfowego, dane towary pozostają pod dozorem celnym określonym w art. 82 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 oraz w art. 291–300 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 293 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, wniesienie zabezpieczenia jest obowiązkowe. Pokrywa ono różnicę należności między stawką celną państwa trzeciego erga omnes a stawką celną w ramach kontyngentu taryfowego, jak określono w art. 3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Uchylenie
Niniejszym rozporządzenie (WE) nr 2012/96 traci moc.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1473/2003
z dnia 20 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2342/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 41 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2381/2002 [4], ustanawia niektóre przepisy odnoszące się do sprawy płatności zaliczek.
Wskutek wyjątkowo niekorzystnych warunków pogodowych, charakteryzujących się intensywną i długotrwałą suszą, producenci w kilku Państwach Członkowskich nie dysponują wystarczającą ilością paszy do wyżywienia zwierząt gospodarskich w swoich gospodarstwach.
Aby umożliwić tym producentom sprostanie dodatkowym obciążeniom finansowym wynikającym w szczególności z konieczności zakupu dodatkowej paszy, należy zezwolić na zwiększenie kwoty zaliczki na poczet specjalnej premii wołowej, premii za krowy mamki, premii z tytułu uboju oraz na poczet płatności dodatkowych.
(2) W tych okolicznościach należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 2342/1999.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 41 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w odniesieniu do lat kalendarzowych 2000, 2001, 2002 i 2003 zaliczkę na poczet specjalnej premii wołowej, premii za krowy mamki, premii z tytułu uboju oraz na poczet płatności dodatkowych można wypłacać w wysokości do 80 % kwoty tych premii lub tych płatności."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1474/2003
z dnia 20 sierpnia 2003 r.
ustalające na rok gospodarczy 2003/04 kwotę pomocy w odniesieniu do uprawy winogron przeznaczonych do produkcji niektórych rodzajów winogron suszonych oraz pomocy w odniesieniu do ponownych nasadzeń winnic porażonych filokserą winiec
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustanawia kryteria dotyczące określenia pomocy w odniesieniu do uprawy winogron przeznaczonych do produkcji suszonych winogron odmian sułtanki i muskat oraz koryntek.
(2) Artykuł 7 ust. 1 akapit trzeci wymienionego rozporządzenia stanowi, że kwota pomocy może być zróżnicowana w zależności od odmiany winogron.
Stanowi również, że kwota ta może być także zróżnicowana w zależności od innych czynników, które mogą oddziaływać na plonowanie.
Dlatego w przypadku sułtanek należy przewidzieć dodatkowe zróżnicowanie między obszarami porażonymi filokserą winiec i pozostałymi obszarami.
(3) W przypadku roku gospodarczego 2002/03, weryfikacja obszarów wykorzystanych pod uprawę winogron określonych w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2201/96 nie ujawniło przekroczenia maksymalnej gwarantowanej powierzchni ustanowionej w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1621/1999 z dnia 22 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do pomocy dla uprawy winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian winogron suszonych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1880/2001 [4].
(4) Należy określić pomoc w odniesieniu do uprawy wymienionych winogron na rok gospodarczy 2003/04.
(5) Należy również określić pomoc, jaka ma być przyznana producentom dokonującym ponownych nasadzeń swoich winnic w celu zwalczenia filoksery winiec na warunkach przewidzianych w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Na rok gospodarczy 2003/04 pomoc w odniesieniu do uprawy określona w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi:
a) 2806 EUR na hektar w przypadku obszarów uprawy winogron sułtanek porażonych filokserą winiec lub nasadzonych ponownie w ciągu ostatnich pięciu lat,
b) 3847 EUR na hektar w przypadku pozostałych obszarów uprawy winogron sułtanek,
c) 3391 EUR na hektar w przypadku obszarów uprawy winogron koryntek,
d) 969 EUR na hektar w przypadku obszarów uprawy winogron odmiany muskat.
2. Na rok gospodarczy 2003/04 pomoc w odniesieniu do ponownych nasadzeń określona w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi 3917 EUR na hektar.
3. Zgodnie z art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 2201/96, pomocy określonej w ust. 1 nie wypłaca się w przypadku gdy wypłacana jest pomoc określona w ust. 2.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1475/2003
z dnia 20 sierpnia 2003 r.
w sprawie ochrony głębokowodnych raf koralowych przed skutkami połowów włokiem na obszarze północno-zachodniej Szkocji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2371/2002, wspólna polityka rybołówstwa ma na celu stosowanie podejścia ostrożnościowego w przyjmowaniu środków mających na celu zminimalizowanie wpływu działalności połowowej na ekosystemy morskie.
(2) Zgodnie z ostatnimi sprawozdaniami naukowymi, w szczególności sprawozdaniami Międzynarodowej Rady Badań Morza, skupisko koralowców głębokowodnych (Lophelia pertusa) odkryto i zaznaczono na obszarze północno-zachodniej Szkocji podlegającej jurysdykcji Zjednoczonego Królestwa.
Wydaje się, iż skupiska te, znane pod nazwą "Darwin Mounds", są dobrze chronione, ale wykazują oznaki zniszczenia w związku z dokonywaniem połowów włokiem.
(3) Sprawozdania naukowe wykazują, że takie skupiska stanowią siedliska istotnych i niezwykle zróżnicowanych zbiorowisk biologicznych.
Siedliska te są ogólnie uznawane za wymagające priorytetowej ochrony.
W szczególności, Konwencja o ochronie środowiska morskiego północno-wschodniego Atlantyku (Konwencja OSPAR) spowodowała w ostatnim czasie włączenie głębokowodnych raf koralowych do wykazu siedlisk zagrożonych.
(4) Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [2], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/62/WE [3], włącza rafy do siedlisk przyrodniczych objętych interesem Wspólnoty, których ochrona wymaga wyznaczenia specjalnych obszarów ochrony.
Zjednoczone Królestwo formalnie wyraziło swój zamiar uznania "Darwin Mounds" za specjalny obszar ochrony mając na względzie ochronę tego typu siedliska w ramach wypełniania zobowiązań wynikających z tej dyrektywy.
(5) Zjednoczone Królestwo zwróciło Komisji uwagę na fakt, że niektóre trawlery, przemieszczając ławice ryb wód głębinowych, mogą się skupiać w obszarze "Darwin Mounds" i wyrządzać nieodwracalne szkody tym siedliskom głębokowodnym.
(6) Dlatego też, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, Zjednoczone Królestwo wnioskowało o przyjęcie środków doraźnych w celu wprowadzenia zakazu wykorzystywania włoków dennych w obrębie wspomnianych powyżej skupisk koralowców.
Zjednoczone Królestwo przekazało swój wniosek pozostałym Państwom Członkowskim, które w wyznaczonym terminie nie przesłały Komisji jakichkolwiek uwag.
(7) W świetle dowodów przedstawionych przez Zjednoczone Królestwo należy zauważyć, iż ochrona przedmiotowego siedliska jest poważnie zagrożona i wymagane jest podjęcie natychmiastowego działania.
W najbliższych miesiącach istotna działalność połowowa z wykorzystaniem włoków dennych byłaby kontynuowana w przedmiotowym obszarze zanim jakiekolwiek środki mogłyby być przyjęte przez Radę; dlatego też, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, za właściwe uznaje się natychmiastowe wprowadzenie zakazu wykorzystywania włoków dennych w obrębie wspominanych powyżej skupisk koralowców w drodze środków doraźnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Statkom zakazuje się używania włoków dennych lub podobnych sieci ciągnionych, pracujących w zetknięciu z dnem morskim w obszarze ograniczonym przez linię łączącą następujące współrzędne:
Szerokość geograficzna 59o 54' N _BAR_ Długość geograficzna 7o 39' W _BAR_
Szerokość geograficzna 59o 54' N _BAR_ Długość geograficzna 6o 47' W _BAR_
Szerokość geograficzna 59o 37' N _BAR_ Długość geograficzna 6o 47' W _BAR_
Szerokość geograficzna 59o 37' N _BAR_ Długość geograficzna 7o 39' W _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1486/2003
z dnia 22 sierpnia 2003 r.
ustanawiające procedury przeprowadzania inspekcji Komisji w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [1], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu monitorowania stosowania przez Państwa Członkowskie rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 Komisja powinna przeprowadzać inspekcje, rozpoczynając je sześć miesięcy po wejściu w życie tego rozporządzenia.
Zorganizowanie inspekcji pod nadzorem Komisji ma na celu sprawdzenie skuteczności programów kontroli jakości bezpieczeństwa w krajowym lotnictwie cywilnym.
(2) Komisja powinna koordynować z Państwami Członkowskimi harmonogram i przygotowanie inspekcji.
Zespoły kontrolne Komisji powinny składać się z wykwalifikowanych audytorów krajowych, udostępnionych przez Państwa Członkowskie.
(3) Inspekcje Komisji powinny być przeprowadzane zgodnie z ustanowioną procedurą i przy stosowaniu standardowej metodologii.
(4) Informacje sensytywne odnoszące się do inspekcji należy traktować jako informacje niejawne.
(5) W celu jak najefektywniejszego wykorzystania wiedzy i zasobów technicznych oraz uzyskania zharmonizowanego i opartego na współpracy podejścia do bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego Komisja powinna uwzględnić działania Państw Członkowskich a także zbadać działalność, procedury, programy i obiekty szkoleniowe organizacji międzyrządowych wszędzie tam, gdzie to możliwe.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) 2320/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I PRZEDMIOT I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedury przeprowadzania inspekcji Komisji w celu monitorowania stosowania przez Państwa Członkowskie rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 na poziomie każdego z Państw Członkowskich oraz w poszczególnych portach lotniczych.
Inspekcje są prowadzone w sposób przejrzysty, skuteczny, zharmonizowany i spójny.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. "właściwy organ" oznacza krajowy organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2320/2002;
2. "inspekcja Komisji" oznacza badanie przez inspektorów Komisji środków, procedur i struktury istniejącej w dziedzinie kontroli jakości bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego w celu ustalenia ich zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 2320/2002;
3. "inspektor Komisji" oznacza odpowiednio wykwalifikowaną osobę zatrudnioną przez Komisję lub audytora krajowego, któremu Komisja powierzyła prowadzenie inspekcji bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego;
4.
"Komitet" oznacza Komitet ustanowiony w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2320/2002;
5. "brak" oznacza niespełnienie wymagań ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2320/2002;
6. "audytor krajowy" oznacza osobę zatrudnioną przez Państwo Członkowskie i zakwalifikowaną jako audytor bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1217/2003 [2];
7. "badanie" oznacza sprawdzenie środków bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, w ramach którego odbywa się symulacja intencji popełnienia niezgodnego z prawem działania w celu sprawdzenia skuteczności stosowania istniejących środków bezpieczeństwa.
ROZDZIAŁ II WYMAGANIA OGÓLNE
Artykuł 3
Współpraca Państw Członkowskich
1.
Bez uszczerbku dla odpowiedzialności Komisji, realizując swoje zadania inspekcyjne, Państwa Członkowskie współpracują z Komisją.
Współpraca ta działa w fazach przygotowawczej, kontrolnej i sprawozdawczej.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie niezbędne działania, aby zapewnić, że powiadomienie inspekcji jest utrzymywane w tajemnicy, w celu zapewnienia, że proces inspekcyjny nie zostanie zaprzepaszczony.
Artykuł 4
Wykonywanie uprawnień Komisji
1.
Każde z Państw Członkowskich zapewnia, że inspektorzy Komisji są w stanie wykonywać swoje uprawnienia do inspekcji działalności związanej z ochroną lotnictwa cywilnego właściwego organu objętego rozporządzeniem (WE) nr 2320/2002 i jakiegokolwiek innego podmiotu podlegającego temu rozporządzeniu.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia inspektorom Komisji dostęp na ich życzenie do całości następującej dokumentacji:
a) programu bezpieczeństwa krajowego lotnictwa cywilnego, w tym również programu szkolenia w zakresie bezpieczeństwa krajowego lotnictwa cywilnego;
b) programu kontroli jakości bezpieczeństwa krajowego lotnictwa cywilnego;
c) programów bezpieczeństwa dla określonego portu lotniczego i przewoźnika lotniczego;
d) wyników audytów określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2320/2002.
3.
Wszędzie tam gdzie inspektorzy Komisji napotykają na trudności w realizacji swych obowiązków, zainteresowane Państwa Członkowskie pomagają Komisji w pełnym wykonaniu jej zadań za pomocą wszelkich środków leżących w granicach ich uprawnień.
Artykuł 5
Udział audytorów krajowych w inspekcjach Komisji
1.
Państwa Członkowskie udostępniają Komisji audytorów krajowych, którzy mogą brać udział w inspekcjach Komisji oraz w związanych z nimi fazach przygotowawczej i sprawozdawczej.
2.
Audytor krajowy nie bierze udziału w inspekcjach Komisji odbywających się w Państwie Członkowskim, gdzie jest zatrudniony.
3.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wykaz audytorów krajowych, których Komisja może powoływać do udziału w inspekcjach Komisji.
Wykaz ten podlega aktualizacji przynajmniej na koniec czerwca każdego roku, a po raz pierwszy w terminie dwóch miesięcy od wejścia niniejszego rozporządzenia w życie.
4.
Komisja przekazuje Komitetowi wykazy określone w ust. 3.
5.
Na przynajmniej dwa miesiące przed przewidywanym rozpoczęciem inspekcji Komisji Komisja prosi właściwe organy o informację co do dyspozycyjności audytorów krajowych do przeprowadzenia tej inspekcji.
6.
Wydatki wynikające z udziału audytorów krajowych w inspekcjach Komisji są, zgodnie z zasadami wspólnotowymi, pokrywane przez Komisję.
Artykuł 6
Kryteria kwalifikacyjne dla inspektorów Komisji
1.
Zakwalifikowanie się na inspektorów Komisji wymaga od nich ukończenia szkolenia z wynikiem pozytywnym.
Szkolenie to:
a) jest akredytowane przez Komisję;
b) jest wstępne i okresowe;
c) zapewnia standard działania odpowiedni do celów kontrolnych tam, gdzie środki bezpieczeństwa są wprowadzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2320/2002.
2.
Komisja zapewnia, że inspektorzy Komisji spełniają wymienione w ust. 1 kryteria oraz posiadają wystarczające doświadczenie teoretyczne i praktyczne.
ROZDZIAŁ III PROCEDURY PRZEPROWADZANIA INSPEKCJI KOMISJI
Artykuł 7
Zawiadamianie o inspekcjach
1.
Komisja zawiadamia o inspekcji właściwe organy, na których terytorium inspekcja ma być prowadzona z przynajmniej dwumiesięcznym wyprzedzeniem.
2.
W przypadku portu lotniczego, który ma być poddany inspekcji, Komisja również zawiadamia właściwe organy.
3.
Wysyłając zawiadomienie o inspekcji do właściwego organu, Komisja przesyła mu do wypełnienia kwestionariusz wstępny oraz prośbę o dokumenty wyszczególnione w art. 4 ust. 2.
Wypełniony kwestionariusz i żądane dokumenty są przedkładane Komisji w ciągu sześciu tygodni od otrzymania zawiadomienia o inspekcji.
Artykuł 8
Przygotowanie inspekcji
1.
Dla zapewnienia skuteczności, dokładności i spójności inspekcji inspektorzy Komisji podejmują działania przygotowawcze.
2.
Komisja dostarcza właściwym organom nazwiska inspektorów, którym zlecono przeprowadzenie inspekcji, jak również inne szczegóły uznane za właściwe.
3.
Dla każdej inspekcji właściwy organ wyznacza koordynatora, którego zadaniem są praktyczne uzgodnienia związane z podejmowaną działalnością inspekcyjną.
Artykuł 9
Przeprowadzanie inspekcji
1.
Do kontrolowania zgodności z ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2320/2002 wymaganiami bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego używana jest standardowa metodologia.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że prowadzącym inspekcję inspektorom Komisji zawsze towarzyszą inne osoby.
3.
Inspektorzy Komisji posiadają dowód tożsamości upoważniający do inspekcji w imieniu Komisji oraz lotniskową kartę identyfikacyjną umożliwiającą dostęp do wszystkich miejsc wymaganych do celów inspekcji.
4.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa i skuteczności badań przeprowadza się je tylko po uprzednim zawiadomieniu i uzgodnieniach, w ścisłej współpracy z właściwym organem.
5.
Bez uszczerbku dla art. 10 inspektorzy Komisji, tam gdzie to jest właściwe i wykonalne, przedstawiają nieformalne ustne podsumowanie informacji zebranych na miejscu.
O wszelkich poważnych brakach stwierdzonych przez inspekcję przeprowadzoną przez Komisję należy w każdym przypadku niezwłocznie informować właściwe organy.
Artykuł 10
Sprawozdanie z inspekcji
1.
Komisja przekazuje właściwemu organowi sprawozdanie z inspekcji w ciągu sześciu tygodni od jej zakończenia.
Właściwy organ relacjonuje odpowiednie ustalenia podmiotom podlegającym inspekcji.
2.
Sprawozdanie zawiera informacje zebrane podczas inspekcji oraz stwierdzone braki.
Sprawozdanie może zawierać zalecane środki zaradcze.
3.
Do oceny wprowadzenia w życie rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 stosuje się następującą klasyfikację:
a) spełnia w pełni;
b) spełnia, ale pożądane są ulepszenia;
c) nie spełnia, niewielkie braki;
d) nie spełnia, poważne braki;
e) nie dotyczy;
f) niepotwierdzone.
Artykuł 11
Odpowiedź właściwego organu
W terminie trzech miesięcy od daty przesłania sprawozdania z inspekcji właściwy organ przedkłada Komisji na piśmie odpowiedź na sprawozdanie, gdzie:
a) ustosunkowuje się do ustaleń i zaleceń;
b) przedstawia plan działań określający działania i terminy usunięcia wszystkich stwierdzonych braków.
Jeśli sprawozdanie z kontroli nie wykazało braków, odpowiedź nie jest wymagana.
Artykuł 12
Działanie Komisji
W razie stwierdzenia braków Komisja może, po otrzymaniu odpowiedzi właściwego organu, podjąć dowolne spośród podanych niżej działań:
a) przedłożyć właściwemu organowi swe komentarze lub zażądać dalszych wyjaśnień w celu wyjaśnienia całości lub części odpowiedzi;
b) przeprowadzić inspekcje w celu sprawdzenia wprowadzenia w życie czynności zaradczych, minimalny termin zawiadomienia o inspekcji wynosi dwa tygodnie;
c) wszcząć postępowanie w sprawie naruszenia w stosunku do odnośnego Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ IV PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 13
Informacje sensytywne
Bez uszczerbku dla art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 Komisja traktuje związane z inspekcją materiały sensytywne jako informację niejawne.
Artykuł 14
Komisyjny program inspekcji
1.
W sprawie priorytetów we wprowadzaniu w życie swego programu inspekcji Komisja zasięga rady Komitetu.
2.
Komisja regularnie informuje Komitet o wprowadzaniu swego programu inspekcji i o wynikach oceny.
Artykuł 15
Informowanie właściwych organów o poważnych brakach
Jeśli inspekcja wykryje poważny brak, który może mieć znaczący skutek dla łącznego poziomu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego Wspólnoty, Komisja niezwłocznie informuje o tym właściwe organy.
Artykuł 16
Koordynacja z organizacjami międzyrządowymi
Planując swój program inspekcji, Komisja bierze pod uwagę kontrole bezpieczeństwa planowane lub ostatnio podjęte przez organizacje międzyrządowe, zapewniając w ten sposób ogólną skuteczność różnych inspekcji bezpieczeństwa i działań kontrolnych
Artykuł 17
Przegląd
Do dnia 31 lipca 2005 r., a następnie w regularnych odstępach czasu, Komisja dokonuje przeglądu swego systemu inspekcji, w szczególności jego skuteczności i spójności z działaniami organizacji międzyrządowych na tym polu.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1490/2003
z dnia 25 sierpnia 2003 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1029/2003 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości należy ustalać wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa) i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) W związku z ograniczoną dostępnością weterynaryjnych produktów leczniczych dla niektórych gatunków służących do produkcji żywności [3], maksymalne limity pozostałości można określać za pomocą metod ekstrapolacji z maksymalnych limitów pozostałości określonych dla innych gatunków, według ściśle ustalonych podstaw naukowych.
(5) Zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości do celów kontroli należy zazwyczaj ustalać dla tkanek docelowych wątroby i nerek.
Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem międzynarodowego handlu i dlatego maksymalne limity pozostałości należy zawsze ustalać również dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych.
(6) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalne limity pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(7) Cypermetrynę oraz Emamectin należy dodać do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć odpowiedni okres czasu, dla umożliwienia Państwom Członkowskim przeprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą okazać się konieczne w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu danych weterynaryjnych produktów leczniczych, wydanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1491/2003
z dnia 25 sierpnia 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 (Ficodindia dell'Etna, Monte Etna, Colline di Romagna, Pretuziano delle Colline Teramane, Torta del Casar, Manzana de Girona lub Poma de Girona)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Włochy przesłały Komisji cztery wnioski o zarejestrowanie nazw "Ficodindia dell'Etna", "Monte Etna", "Colline di Romagna" i "Pretuziano delle Colline Teramane" jako nazw pochodzenia, a Hiszpania przesłała jeden wniosek o zarejestrowanie nazwy "Torta del Casar" jako nazwy pochodzenia oraz jeden wniosek o zarejestrowanie nazwy "Manzana de Girona" lub "Poma de Girona" jako oznaczenia geograficznego.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, wnioski uznano za spełniające wszelkie wymogi ustanowione we wspomnianym rozporządzeniu, w szczególności za zawierające wszystkie wymagane informacje zgodnie z jego art. 4.
(3) Żaden sprzeciw na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 nie został przesłany Komisji po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] sześciu nazw wymienionych w niniejszym Załączniku.
(4) Dlatego też każda z sześciu nazw powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chroniona nazwa pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne, w zależności od przypadku.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1428/2003 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdą z sześciu nazw w niniejszym Załączniku dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronioną nazwę pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenie geograficzne (PGI), w zależności od przypadku, jak przewidziano w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1492/2003
z dnia 25 sierpnia 2003 r.
wprowadzające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 2316/1999 w odniesieniu do wykorzystania obszarów odłogowanych w Szwecji na rok gospodarczy 2003/04
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia producentów niektórych upraw roślinnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1038/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999 z dnia 22 października 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych upraw roślinnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1035/2003 [4], ustala warunki na jakich płatności obszarowe są przyznawane na niektóre rośliny uprawne. Na mocy art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2316/1999 grunty odłogowane muszą pozostać w stanie ugoru w okresie zaczynającym się najpóźniej w dniu 15 stycznia i kończącym się najwcześniej w dniu 31 sierpnia, oraz, chyba że zostało przewidziane inaczej, nie mogą być wykorzystywane do produkcji rolnej lub do celów zarobkowych.
(2) Niektóre regiony Szwecji zostały dotknięte nadmiernymi opadami w lipcu 2003 r.; miało to zasadniczy wpływ na zaopatrzenie w pasze i spowodowało poważne straty w dochodach hodowców zwierząt gospodarskich, ponieważ byli oni zmuszeniu do sprzedaży swojego żywego inwentarza, w czasie gdy normalna pasza nie była dostępna.
(3) Dlatego znalezienie uzupełniających źródeł zaopatrzenia w pasze do karmienia zwierząt gospodarskich, od chwili obecnej do jesieni, uważa się za wskazane.
(4) W związku z tym, należy wprowadzić odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 2316/1999, zgodnie z którymi regiony dotknięte mogą zezwolić na wykorzystanie odłogowanych obszarów gruntów uprawnych do celów pozyskiwania paszy dla zwierząt przed upływem okresu odłogowania, przy jednoczesnym zastosowaniu środków uniemożliwiających jakiekolwiek wykorzystanie takich gruntów do celów zarobkowych.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2316/1999, szwedzkie regiony wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia mogą zezwalać na wykorzystanie obszarów zgłoszonych jako odłogowane do celów pozyskiwania pasz dla zwierząt w roku gospodarczym 2003/04.
2.
Szwecja zastosuje wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia, że obszary odłogowane, określone w ust. 1, nie są wykorzystywane do celów zarobkowych, i w szczególności, że pomoc produkcyjna na susz paszowy przewidziana w rozporządzeniu Rady (WE) nr 603/95 [5] nie jest przyznawana w odniesieniu do plonów uzyskiwanych z tych obszarów.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1494/2003
z dnia 25 sierpnia 2003
ustalające cenę skupu, na rok gospodarczy 2003/2004, stosowaną przez agencje składujące nieprzetworzone suszone winogrona i nieprzetworzone suszone figi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności w jego art. 9 ust. 8,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Kryteria ustalające cenę, po której agencje składujące skupują nieprzetworzone suszone figi i nieprzetworzone suszone winogrona zostały ustalone w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, a warunki, na jakich agencje składu nabywają i zarządzają produktami zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1622/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do systemu składowania nieprzetworzonych suszonych winogron oraz nieprzetworzonych suszonych fig [3]. Cena skupu powinna być ustalona na rok gospodarczy 2003/2004 dla suszonych winogron na podstawie rozwoju cen światowych, a dla suszonych fig na podstawie ceny minimalnej ustanowionej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1459/2003 z 8 sierpnia 2003, które ustala na rok gospodarczy 2003/2004 cenę minimalną płaconą producentom za nieprzetworzone suszone figi oraz wysokość pomocy do produkcji suszonych fig [4].
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2003/2004 cena skupu określona w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi:
- 378,54 Euro za tonę netto nieprzetworzonych suszonych winogron,
- 542,70 Euro za tonę netto nieprzetworzonych suszonych fig.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1497/2003
z dnia 18 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2476/2001 [2], w szczególności jego art. 19 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podczas 12 sesji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (zwanej dalej Konwencją), która odbyła się w Santiago (Chile) w dniach 3-15 listopada 2002 r., wprowadzono zmiany do dodatków do Konwencji w drodze przeniesienia niektórych gatunków lub niektórych populacji do dodatku I z dodatku II i odwrotnie, przeniesienia niektórych gatunków z dodatku III do dodatku II, dodania gatunków do dodatków I oraz II, które wcześniej nie zostały wymienione w żadnym z dodatków, skreślenia niektórych gatunków z dodatku II oraz dodania, skreślenia lub zmiany niektórych adnotacji towarzyszących wymienieniu niektórych gatunków.
(2) Dodania oraz skreślenia w dodatku III Konwencji zostały przeprowadzone w następstwie dwunastej sesji Konferencji Stron Konwencji zgodnie z postanowieniami art. XVI Konwencji.
(3) Państwa Członkowskie nie wprowadziły żadnego zastrzeżenia w odniesieniu do żadnej z tych zmian.
(4) Zmiany do dodatków I, II i III do Konwencji z tego względu powodują konieczność wprowadzenia zmian do załączników A, B i C do rozporządzenia (WE) nr 338/97 zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a), art. 3 ust. 2 lit. a) oraz ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia.
(5) Ustanowiono, że Oxyura jamaicensis oraz Chrysemys picta stanowią zagrożenie dla dzikich gatunków fauny i flory miejscowych w odniesieniu do Wspólnoty, z tego względu te dwa gatunki powinny zostać włączone do załącznika B rozporządzenia (WE) nr 338/97 zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia.
(6) Ustanowiono dalej, iż Padda fuscata jest przedmiotem handlu na poziomie międzynarodowym, co może być niezgodne z jego przetrwaniem oraz że gatunek ten powinien z tego względu zostać włączony do załącznika B do rozporządzenia (WE) nr 338/97 zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. c) ppkt i) tego rozporządzenia.
(7) Ustanowiono, że niektóre gatunki objęte obecnie załącznikiem D do rozporządzenia (WE) nr 338/97 nie są przywożone do Wspólnoty w takich ilościach, aby zagwarantować monitorowanie oraz że gatunki te powinny zostać skreślone z załącznika zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) tego rozporządzenia.
(8) Ponadto ustalono, iż pewna ilość gatunków obecnie nieobjętych jakimkolwiek załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 338/97 jest przywożona do Wspólnoty w takich ilościach, aby zagwarantować monitorowanie oraz, że takie gatunki powinny zostać objęte załącznikiem D na podstawie art. 3 ust. 4 lit. a) tego rozporządzenia.
(9) W związku z zakresem zmian, właściwe jest zastąpienie całego załącznika do rozporządzenia (WE) nr 338/97 składającego się z załączników A, B, C, oraz D oraz uwag w sprawie wykładni tych załączników.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Handlu Dzikimi Gatunkami Fauny i Flory, powołanego na mocy art. 18 rozporządzenia (WE) nr 338/97,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki do rozporządzenia (WE) nr 338/97 oraz uwagi w sprawie wykładni tych załączników niniejszym zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1498/2003
z dnia 26 sierpnia 2003 r.
w sprawie uruchomienia dodatkowych kontyngentów na przywóz do Wspólnoty w roku kontyngentowym 2004 niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z niektórych państw trzecich uczestniczących w targach handlowych organizowanych we Wspólnocie w listopadzie 2003 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 138/2003 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kontyngenty stanowiące uzupełnienie do kontyngentów podanych w załączniku V do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 można uruchomić, w miarę potrzeby, w specjalnych okolicznościach.
Komisja otrzymała wniosek w sprawie uruchomienia dodatkowych kontyngentów w związku z targami handlowymi organizowanymi w 2003 r.
(2) W latach poprzednich dodatkowe kontyngenty były już uruchamiane w związku z targami handlowymi, w stosunku do niektórych państw trzecich.
(3) Dostęp do dodatkowych kontyngentów powinien być ograniczony do wyrobów, które były eksponowane przez kraje wywozu na odpowiednich targach oraz do ilości uzgodnionych w umowach sprzedaży, potwierdzonych przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym odbywają się dane targi.
(4) W celu uniknięcia nadużywania kontyngentów dodatkowych, z jednej strony właściwe jest wymaganie od Państwa Członkowskiego na terytorium którego odbywają się dane targi, aby upewniło się, że łączne wielkości objęte potwierdzonymi umowami nie przekraczają limitów ustalonych dla tych dodatkowych kontyngentów oraz z drugiej strony, powiadomienie Komisji po zamknięciu targów, o łącznych ilościach objętych tego rodzaju potwierdzonymi umowami.
(5) W odniesieniu do przywozu do Wspólnoty wyrobów, dla których uruchomione są kontyngenty dodatkowe, właściwe jest stosowanie przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 regulującego przywóz wyrobów podlegających limitom ilościowym określonym w załączniku V do wymienionego rozporządzenia, z wyjątkiem przepisów odnoszących się do zasady elastyczności.
(6) Wnioskom o wydanie zezwoleń na przywóz powinna ponadto towarzyszyć umowa podpisana na danych targach, potwierdzona przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym odbywają się te targi.
(7) Aby uniknąć zjawiska obchodzenia prawa, wystawianie zezwoleń na przywóz powinno obejmować jedynie wyroby wysłane w państwie dostawcy, z którego pochodzą, nie wcześniej niż dnia 1 stycznia 2004 r.
(8) Pożądane jest, aby niniejsze rozporządzenie weszło w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w celu umożliwienia podmiotom gospodarczym skorzystania z niego najszybciej, jak to tylko możliwe.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W uzupełnieniu limitów ilościowych w przywozie ustalonych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, dodatkowe kontyngenty na rok kontyngentowy 2004, wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia, uruchamia się w odniesieniu do targów handlowych odbywających się w listopadzie 2003 r. we Wspólnocie Europejskiej.
Artykuł 2
1.
Dostęp do kontyngentów dodatkowych określonych w art. 1 ogranicza się do wyrobów, które były eksponowane przez kraje wywozu na targach oraz z zastrzeżeniem ilości uzgodnionych w ramach umowy sprzedaży podpisanej na danych targach i potwierdzonej przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym odbywają się targi.
2.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, na terytorium którego odbywają się targi, zapewniają, że łączne wielkości objęte potwierdzonymi umowami nie przekraczają limitów ustalonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.
Komisja jest powiadamiana przez odpowiednie Państwo Członkowskie nie wcześniej niż dnia 1 stycznia 2004 r. o ilościach objętych potwierdzonymi umowami, zawartymi w czasie targów.
Informacje podaje się w podziale według kraju dostawcy i kategorii.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 i 3, przywóz do Wspólnoty wyrobów, w odniesieniu do których zostały uruchomione dodatkowe kontyngenty, podlega przepisom rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, które mają zastosowanie do przywozu wyrobów podlegających limitom ilościowym ustanowionym w załączniku V do wymienionego rozporządzenia, z wyjątkiem art. 7.
2.
Zezwolenia na przywóz wystawia się jedynie po przedstawieniu pozwolenia na wywóz zawierającego w polu 9 wpis określający targi oraz rok, do którego się odnosi, jak również załączonego oryginału potwierdzonej umowy określonej w art. 2.
3.
Zezwolenia na przywóz obejmują jedynie wyroby wysłane do Wspólnoty, z państw trzecich, w dniu lub po dniu 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1500/2003
z dnia 18 lutego 2003 r.
w sprawie zarządzania systemem podwójnej kontroli bez limitów ilościowych w odniesieniu do wywozu niektórych wyrobów stalowych z Federacji Rosyjskiej do Wspólnoty Europejskiej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Federacją Rosyjską z drugiej strony [1], weszła w życie z dniem 1 grudnia 1997 r.
(2) Wspólnota Europejska i Federacja Rosyjska uzgodniły ustanowienie systemu podwójnej kontroli w odniesieniu do niektórych wyrobów stalowych na okres od dnia 13 października 1997 r. do dnia 31 grudnia 1999 r.
To Porozumienie w formie wymiany listów zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją 97/741/WE [2].
Funkcjonowanie systemu zostało przedłużone na okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. decyzją 2000/294/WE [3].
Rozporządzenie (WE) nr 2135/97 [4], przedłużone rozporządzeniem (WE) nr 793/2000 [5], ustanowiło odpowiednie przepisy wykonawcze dla Wspólnoty.
(3) Sytuacja dotycząca przywozu niektórych wyrobów stalowych z Federacji Rosyjskiej do Wspólnoty została dokładnie rozpatrzona i na podstawie uzyskanych istotnych informacji Strony podpisały Porozumienie w formie wymiany listów [6], ustanawiające system podwójnej kontroli bez limitów ilościowych na okres od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2004 r., chyba że obie Strony uzgodnią wcześniejsze zakończenie funkcjonowania systemu.
(4) Środki konieczne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na okres od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2004 r., zgodnie z postanowieniami wyżej wymienionego Porozumienia w formie wymiany listów, w przypadku przywozu do Wspólnoty niektórych wyrobów stalowych pochodzących z Federacji Rosyjskiej, wymienionych w dodatku I, wymagane będzie przedstawienie dokumentu nadzoru zgodnego z wzorem zamieszczonym w dodatku II wydanym przez organy Wspólnoty.
2.
Na okres od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2004 r., w przypadku przywozu do Wspólnoty wyrobów stalowych pochodzących z Federacji Rosyjskiej i wymienionych w dodatku I wymagany będzie dodatkowo dokument wywozowy wydany przez właściwe organy rosyjskie.
Dokument wywozowy odpowiada wzorowi przedstawionemu w załączniku III.
Dokument ten jest ważny na wywóz do całego obszaru celnego Wspólnoty.
Przedstawienie przez importera oryginału dokumentu wywozowego musi być dokonane nie później, niż dnia 31 marca roku następującego po roku, w którym zostały wysłane towary objęte dokumentem.
3.
Wysyłkę uznaje się za dokonaną w dniu załadunku na środek transportu służący do wywozu.
4.
Klasyfikacja produktów objętych niniejszym rozporządzeniem opiera się na wspólnotowej nomenklaturze celnej i statystycznej (zwanej dalej "CN").
Pochodzenie produktów objętych niniejszą decyzją ustala się zgodnie z zasadami obowiązującymi we Wspólnocie.
5.
Właściwe organy Wspólnoty zobowiązują się informować Federację Rosyjską o wszelkich zmianach w Nomenklaturze Scalonej w odniesieniu do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem przed datą wejścia ich w życie we Wspólnocie.
6.
Towary wysłane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia są wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Dokument nadzoru określony w art. 1 zostanie automatycznie i bezpłatnie wystawiony przez właściwy organ Państw Członkowskich w odniesieniu do wszelkich zamówionych ilości w ciągu pięciu dni roboczych od dnia złożenia wniosku przez któregokolwiek importera wspólnotowego, niezależnie od miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty. niosek ten będzie uważany za otrzymany przez właściwe organy krajowe nie później niż w ciągu trzech dni po jego złożeniu, o ile nie udowodniono, że jest inaczej.
2.
Dokument nadzoru wystawiony przez jeden z właściwych organów wymienionych w dodatku IV jest ważny na całym obszarze Wspólnoty.
3.
Wniosek importera o wydanie dokumentu nadzoru zawiera następujące informacje:
a) nazwę i pełny adres wnioskodawcy (łącznie z numerem telefonu i faksu, oraz, jeżeli to możliwe, numerem identyfikacyjnym używanym przez właściwe organy krajowe) oraz numer rejestracji VAT, jeżeli jest płatnikiem VAT;
b) gdzie właściwe, nazwę i pełny adres zgłaszającego lub przedstawiciela wnioskodawcy (łącznie z numerem telefonu i faksu);
c) pełną nazwę i adres eksportera;
d) dokładny opis towarów, zawierający:
- ich nazwę handlową,
- kod/kody CN
- kraj pochodzenia wyrobów,
- kraj wysyłki wyrobów;
e) wagę netto, wyrażoną w kg oraz liczbę jednostek w przypadku gdy nie jest podana waga netto, objętych jedną pozycją nomenklatury;
f) wartość CIF towarów w EUR na granicy, objętych jedną pozycją nomenklatury;
g) wskazanie, czy przedmiotowe produkty są gorszej jakości lub niespełniające norm jakościowych [8];
h) proponowany termin i miejsce odprawy celnej;
i) wskazanie, czy wniosek jest powtórzeniem poprzedniego wniosku dotyczącego tej samej umowy;
j) następujące oświadczenie, z datą i podpisem wnioskodawcy z podanym jego nazwiskiem drukowanymi literami:
"Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że informacje podane w niniejszym wniosku są prawdziwe i złożone w dobrej wierze oraz że prowadzę działalność gospodarczą na obszarze Wspólnoty."
Importer przedkłada dodatkowo kopię umowy kupna lub sprzedaży, fakturę pro forma i/lub świadectwo produkcji wystawione przez stalownię, w przypadkach, gdy towary nie są bezpośrednio zakupione w kraju produkcji.
4.
Dokumenty nadzoru mogą być używane jedynie przez okres, w którym obowiązują uzgodnienia dotyczące liberalizacji przywozu w odniesieniu do danych transakcji.
Bez uszczerbku dla możliwych zmian w obowiązujących przepisach dotyczących przywozu lub decyzji podjętych w ramach uzgodnionych kontyngentów lub ich zarządzania:
- okres ważności dokumentu nadzoru niniejszym ustala się na cztery miesiące,
- niewykorzystane lub częściowo wykorzystane dokumenty nadzoru mogą być odnowione na równoważny okres.
5.
Importer zwróci dokumenty nadzoru do organów wystawiających na koniec ich okresu ważności.
Artykuł 3
1.
Jeżeli okaże się, że cena jednostkowa zastosowana do transakcji przekracza cenę wskazaną w dokumencie przywozowym o mniej niż 5 %, lub że łączna wartość lub ilość produktów przedstawionych do przywozu przekracza wartość lub ilość podaną w dokumencie przywozowym o mniej niż 5 %, nie wykluczy to dopuszczenia przedmiotowych produktów do swobodnego obrotu.
2.
Wnioski o dokumenty przywozowe oraz same dokumenty są dokumentami poufnymi.
Zastrzeżone są one wyłącznie dla właściwych organów oraz wnioskodawcy.
Artykuł 4
1.
W ciągu pierwszych 10 dni każdego miesiąca Państwa Członkowskie przekażą Komisji:
a) szczegóły dotyczące ilości i wartości (obliczonej w EUR), uwzględnionych w dokumentach przywozowych wydanych w poprzednim miesiącu;
b) szczegóły przywozu w miesiącu poprzedzającym miesiąc określony w lit. a).
Informacja od Państw Członkowskich podana jest w podziale na kategorie wyrobów, kody CN i na kraje.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają o wszelkich wykrytych nieprawidłowościach lub przypadkach nadużyć finansowych oraz, gdzie odpowiednie, o podstawach odmowy wystawienia dokumentu przywozowego.
Artykuł 5
Powiadomienia określone poniżej przesyłane są Komisji drogą elektroniczną w ramach zintegrowanej sieci przeznaczonej dla tego celu, chyba że z przyczyn natury technicznej konieczne będzie tymczasowe wykorzystanie innych środków łączności.
Artykuł 6
Procedura komitetu
1.
Komisję wspomaga komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
Zmiany w dodatkach, które mogą okazać się niezbędne w celu uwzględnienia zmian dodatku lub załączników do Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską, lub zmiany wprowadzone do reguł wspólnotowych w sprawie statystyk, uzgodnień celnych, wspólnych reguł przywozu lub nadzoru przywozu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 ust. 2.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie piętnastego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1535/2003
z dnia 29 sierpnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 3, art. 3 ust. 2, art. 6, art. 6b ust. 3, art. 6c ust. 7, art. 25, art. 26 i art. 27 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2201/96 wprowadza pomoc dla organizacji producentów dostarczających pomidory, brzoskwinie i gruszki do produkcji przetworów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik I do tego rozporządzenia oraz pomoc w odniesieniu do produkcji śliwek i fig.
Przetwory te muszą zostać uzyskane z owoców i warzyw zebranych we Wspólnocie.
(2) W celu uproszczenia i wyjaśnienia systemu niektóre zasady stosowania systemu pomocy powinny zostać zmienione w świetle dotychczasowych doświadczeń. Dla jasności, rozporządzenie Komisji (WE) nr 449/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1426/2002 [4], powinno zostać uchylone i zastąpione.
(3) W celu zapewnienia, że system jest jednolicie stosowany, powinny zostać określone produkty wymienione w art. 6a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 oraz w załączniku I do tego rozporządzenia, lata gospodarcze stosowane w odniesieniu do tych produktów oraz okresy dostarczania surowców.
(4) Owoce w syropie cukrowym produkowane są w Unii Europejskiej z całkowitą zawartością cukru mniejszą niż 14° liczby Brixa.
Zawartość cukru w produktach uprawnionych do pomocy powinna zostać zmniejszona.
Stosowana definicja powinna być oparta na definicji Komitetu Kodeksu Żywnościowego.
(5) System musi być przystosowany do funkcjonowania z wystarczającą ilością organizacji producentów oraz, z uwagi na spójność i w drodze analogii do rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzającego wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1933/2001 [6], zakres pojęcia "grupy producentów tymczasowo zatwierdzonych" określonego w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy oraz w art. 6a ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 musi obejmować grupy producentów, którym przyznano wstępne zatwierdzenie na mocy art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków owoców i warzyw [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 47/2003 [8].
(6) System pomocy produkcyjnej oparty jest na umowach zawieranych między organizacjami uznanych producentów lub organizacjami producentów, którym przyznano wstępne uznanie na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96, a przetwórcami.
W niektórych okolicznościach producenci i organizacje producentów mogą również działać jako przetwórcy.
Rodzaje umów oraz dane szczegółowe, które zawarte są w umowach, powinny zostać wymienione do celów stosowania systemu pomocy.
(7) W celu poprawy sposobu funkcjonowania systemu właściwe organy powinny znać wielkość obrotu produkcji wszystkich członków organizacji producentów, członków innych organizacji producentów oraz indywidualnych producentów zamierzających zakwalifikować się do objęcia systemem pomocy.
Właściwe organy powinny również znać przetwórców, którzy zawierają umowy z takimi organizacjami producentów, oraz tacy przetwórcy powinni dostarczać tym organom informacji niezbędnych w celu zapewnienia, że system funkcjonuje właściwie.
Przetwórcy pomidorów, brzoskwiń i gruszek muszą uzyskać zatwierdzenie przed zawarciem umów.
(8) Umowy muszą być zawierane przed upływem określonego terminu w przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek oraz przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego w przypadku innych produktów.
W celu zapewnienia jak największej skuteczności systemu, w drodze zmiany umów, strony takich umów powinny jednakże zostać upoważnione do zwiększania w określonych granicach ilości pierwotnie ustanowionych w umowie.
(9) Liczba wniosków o przyznanie pomocy złożonych przez organizacje producentów oraz przetwórców musi być ustalona z uwzględnieniem procesu przetwarzania.
Wnioski o przyznanie pomocy muszą zawierać wszelkie informacje niezbędne do celów sprawdzenia kwalifikowania się do przyznania pomocy.
W celu kompensaty obowiązków nałożonych na organizacje producentów należy ustanowić przepisy dotyczące wypłaty pomocy z góry, pod warunkiem że zostanie wniesione zabezpieczenie w celu zwrotu, jeżeli nie zostaną spełnione wymogi dla otrzymania zaliczki.
(10) W celu zapewnienia właściwego stosowania systemu pomocy organizacje producentów i przetwórcy muszą przesyłać niezbędne informacje, prowadzić odpowiednią uaktualnioną dokumentację oraz, w szczególności, określać obszary upraw pomidorów, brzoskwiń i gruszek, na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 495/2001 [10], oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2550/2001 [12], do celów wszelkich inspekcji i kontroli uważanych za niezbędne.
(11) W celu spełnienia wymogów rozporządzenia (WE) nr 2201/96 oraz do celów rynkowych w odniesieniu do przetwórców powinna zostać dopuszczona większa elastyczność w produkcji mieszanek z owoców oraz w produkcji sosów wytwarzanych z surowców, dla których została przyznana pomoc.
(12) Do celów zarządzania systemem pomocy należy ustanowić procedury kontroli fizycznej oraz kontroli dokumentacji przy dostawie oraz procesów uszlachetniania, kontrole muszą obejmować dostateczną reprezentatywną liczbę wniosków o przyznanie pomocy, a także muszą być ustanowione pewne kary w stosunku do organizacji producentów i przetwórców naruszających przepisy, w szczególności składających fałszywe oświadczenia lub nieprzetwarzających dostarczonych produktów.
(13) W celu zapewnienia jakości i wiarygodności przeprowadzanych kontroli należy zmniejszyć obciążenia obowiązkowych kontroli zapasów.
Jednakże w przypadku nowo zatwierdzonych zobowiązań przetwórczych powinny odbywać się dwie kontrole w pierwszym roku gospodarczym, w którym objęte są one tym systemem.
(14) W celu zapewnienia właściwego stosowania art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 dane stosowane do celów obliczeń jakiegokolwiek przekroczenia wspólnotowego progu dla brzoskwiń, gruszek i pomidorów powinny zostać jasno określone.
(15) W celu zapewnienia, że system obliczania jakiegokolwiek przekroczenia progu wspólnotowego spełnia te wymogi, należy ustanowić przepis na okres przejściowy w oparciu o dane wynikające z wniosków o przyznanie pomocy na rok gospodarczy 2003/2004.
(16) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I DEFINICJE I LATA GOSPODARCZE
Artykuł 1
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "organizacje producentów" oznaczają grupy producentów określone w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz grupy producentów, którym przyznano wstępne uznanie na mocy art. 14 tego rozporządzenia;
b) "producent" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną będącą członkiem organizacji producentów, dostarczającą tej organizacji swoje produkty do celów obrotu na warunkach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96;
c) "producent indywidualny" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną nienależącą do organizacji producentów oraz uprawiającą w swoim gospodarstwie dany surowiec przeznaczony do przetwarzania;
d) "przetwórca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną prowadzącą, w celach handlowych oraz na własną odpowiedzialność, jeden lub większą liczbę zakładów przetwórczych z urządzeniami do produkcji jednego lub większej ilości produktów wymienionych w art. 2 ustępy 1–15 oraz, gdzie stosowne, zatwierdzony zgodnie z art. 5;
e) "ilość" oznacza ilość wyrażoną według wagi netto, o ile nie wskazuje się inaczej;
f) "właściwe organy" oznaczają instytucję lub instytucje wyznaczone przez Państwo Członkowskie do celów wykonania niniejszego rozporządzenia.
2. Do celów niniejszego rozporządzenia jakiekolwiek odniesienie do organizacji producentów określonej w ust. 1 jednocześnie rozumie się jako odniesienie do związków organizacji producentów określonych w art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustanowionych z inicjatywy i nadzorowanych przez organizacje producentów uznane na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Produkty gotowe
"Produkty wymienione w art. 6a ust. 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2201/96" oznaczają następujące produkty:
1) brzoskwinie w syropie lub w naturalnym soku owocowym: całe brzoskwinie lub kawałki brzoskwiń, bez skórki, poddane obróbce cieplnej, pakowane w hermetycznie zamkniętych pojemnikach wraz z syropem, w którym są zanurzone, lub wraz z naturalnym sokiem owocowym, oraz objęte kodami CN ex20087061, ex20087069, ex20087071, ex20087079, ex20087092, ex20087094 oraz ex20087099;
2) gruszki w syropie lub w naturalnym soku owocowym: gruszki odmiany Williams lub Rocha, całe lub w kawałkach, bez skórki, poddane obróbce cieplnej, pakowane w hermetycznie zamknięte pojemniki wraz z syropem, w którym są zanurzone, lub wraz z naturalnym sokiem owocowym, oraz objęte kodami CN ex20084051, ex20084059, ex20084071, ex20084079, ex20084091 oraz ex20084099;
3) mieszanki z owoców: mieszanki owoców, całe lub w kawałkach, bez skórki, poddane obróbce cieplnej, z syropem, w którym są zanurzone, lub wraz z naturalnym sokiem owocowym, zapakowane w hermetycznie zamkniętych pojemnikach, w których za wagę netto brzoskwiń oraz gruszek Williams i Rocha po odsączeniu uznaje się co najmniej 60 % całkowitej wagi netto po odsączeniu, objęte kodami CN ex200892 oraz ex200899, oraz wyprodukowane bezpośrednio ze świeżych brzoskwiń lub gruszek Williams i Rocha dostarczonych w okresie wyznaczonym w art. 3 ust. 2 lit. b) i c);
4) śliwki: śliwki otrzymane z suszonych śliwek d "Ente", które zostały poddane odpowiedniej obróbce lub przetworzone oraz zapakowane we właściwych pojemnikach, objęte kodem CN ex08132000 oraz gotowe do zaoferowania jako przeznaczone do spożycia przez ludzi;
5) suszone figi: suszone figi, włącznie z pastą figową, które zostały poddane odpowiedniej obróbce lub przetworzone oraz zapakowane we właściwych pojemnikach, objęte kodem CN ex08042090 oraz gotowe do zaoferowania jako przeznaczone do spożycia przez ludzi;
6) całe pomidory obrane mrożone: obrane pomidory odmian podłużnych, mrożone, pakowane we właściwe pojemniki oraz objęte kodem CN ex07108070, w przypadku gdy nie mniej niż 90 % wagi netto pomidorów obejmuje pomidory w całości niewykazujące żadnej wady znacznie zmieniającej ich wygląd.
Tę wartość procentową ustala się po rozmrożeniu pomidorów;
7) mrożone obrane pomidory nie w całości: kawałki pomidorów odmian podłużnych, lub odmian owalnych równie łatwo obieralnych ze skórki jak odmiany podłużne, mrożone, pakowane we właściwe pojemniki oraz objęte kodem CN ex07108070;
8) konserwowane całe pomidory obrane: obrane pomidory bez skórki odmian podłużnych, poddane obróbce cieplnej, pakowane w hermetycznie zamknięte pojemniki oraz objęte kodem CN ex20021010, w przypadku gdy nie mniej niż 65 % wagi odsączonych pomidorów obejmuje pomidory w całości nie wykazujące wady znacznie zmieniającej ich wygląd;
9) konserwowane pomidory nie w całości: obrane pomidory w kawałkach lub częściowo kruszone, odmian podłużnych lub odmian owalnych równie łatwo obieralnych ze skórki, jak odmiany podłużne, poddane obróbce cieplnej, pakowane w hermetycznie zamknięte pojemniki oraz objęte kodem CN ex20021010.
W przypadku gdy produkty te mają zostać wykorzystane do produkcji produktów wymienionych w pkt 15, pakuje się je we właściwe pojemniki;
10) pomidory w płatkach: płatki otrzymane poprzez suszenie pomidorów pociętych w paski lub w małe kostki, pakowane we właściwe pojemniki oraz objęte kodem CN ex07129030;
11) sok pomidorowy: sok otrzymany bezpośrednio ze świeżych pomidorów oraz po odcedzeniu skórek, pestek i pozostałych grubszych kawałków, o zawartości substancji suchej, gdzie stosowne, po zagęszczeniu, mniejszej niż 12 %, zapakowane w hermetycznie zamkniętych pojemnikach oraz objęte kodami CN ex20029011, ex20029019, 20095010 oraz 20095090.
Sok o zawartości substancji suchej co najmniej 7 % może jednakże zawierać skórkę i pestki stanowiące do 4 % masy produktu.
W przypadku gdy te produkty mają zostać wykorzystane do produkcji produktów wskazanych w pkt 15, pakuje się je do właściwych pojemników;
12) koncentrat pomidorowy: produkt otrzymany poprzez zagęszczenie soku pomidorowego, pakowany we właściwe pojemniki, o zawartości substancji suchej 12 % lub więcej i objęty kodami CN ex20029031, ex20029039, ex20029091 oraz ex20029099.
Koncentrat o zawartości substancji suchej nie więcej niż 18 % lub między 18 a 24 % może zawierać nie więcej niż 4 % lub 7 % masy produktu, odpowiednio, skórek i pestek;
13) całe pomidory ze skórką konserwowane: całe pomidory ze skórką odmian podłużnych lub owalnych, poddane obróbce cieplnej, pakowane w hermetycznie zamknięte pojemniki, lekko solone (pomidory w solance) lub purée pomidorowe (pomidory w purée lub w soku), gdzie nie mniej niż 65 % wagi odsączonych pomidorów obejmuje pomidory w całości niewykazujące jakiejkolwiek wady znacznie zmieniającej ich wygląd, oraz objęte kodem CN ex 20 02 10 90.
W przypadku gdy te produkty wykorzystuje się do produkcji produktów wskazanych w pkt 15, pakuje się je do właściwych pojemników;
14) konserwowane pomidory nie w całości, ze skórką: pomidory w kawałkach lub częściowo rozgniecione, odmian podłużnych lub owalnych, lekko odcedzone, poddane lekkiemu zagęszczeniu lub nie, zapakowane w hermetycznie zamkniętych pojemnikach, o zawartości substancji suchej między 4,5 % a 14 %, zawierające skórki w granicach ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1764/86 [13], i objęte kodem CN ex20021090.
W przypadku gdy te produkty wykorzystuje się do produkcji produktów wskazanych w pkt 15, pakuje się je do właściwych pojemników;
15) przetworzone sosy: przetwory na bazie pomidorów otrzymane poprzez zmieszanie produktów określonych powyżej w pkt 9, 11–13 lub 14 z innymi produktami pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, z wyjątkiem świeżych pomidorów, poddane obróbce cieplnej, zapakowane w hermetycznie zamkniętych pojemnikach w przypadku gdy za wagę netto produktów określonych w pkt 9, 11–13 lub 14 uznaje się co najmniej 60 % całkowitej wagi netto sosu przetworzonego.
Produkty te muszą być wyprodukowane w okresie wskazanym w art. 3 ust. 2 w tym samym przedsiębiorstwie co produkty wykorzystane do ich produkcji określone w pkt 9, 11–13 lub 14;
16) syrop cukrowy: ciecz, w której zmieszano wodę z cukrem oraz o całkowitej zawartości cukru użytego w celu przykrycia owoców w syropie, ustalonej po homogenizacji wynoszącej nie mniej niż 10° liczby Brixa;
17) naturalny sok owocowy: ciecz, w której zanurzone są owoce o co najmniej 9,5° liczby Brixa, składająca się wyłącznie z nadającego się do fermentacji, lecz niesfermentowanego soku ekstrahowanego mechanicznie z owoców lub z soku otrzymanego z zagęszczonego soku owocowego poprzez odzyskanie ilości wody otrzymanej podczas zagęszczania, jak określono w dyrektywie Rady 2001/112/WE [14], niezawierająca dodatku cukru.
Artykuł 3
Lata gospodarcze i okresy dostaw
1. Bieg lat gospodarczych określonych w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 w stosunku do produktów wymienionych w art. 6a ust. 1 Załącznika do tego rozporządzenia jest następujący:
a) od dnia 15 czerwca do dnia 14 czerwca w przypadku przetworów z pomidorów oraz przetworów z brzoskwiń;
b) od dnia 15 lipca do dnia 14 lipca w przypadku przetworów z gruszek;
c) od dnia 1 sierpnia do dnia 31 lipca w przypadku suszonych fig;
d) od dnia 15 sierpnia do dnia 14 sierpnia w przypadku śliwek.
2.
Pomoc przyznaje się wyłącznie na produkty dostarczane dla przemysłu przetwórczego w następujących okresach:
a) pomidory: między dniem 15 czerwca a dniem 15 listopada;
b) brzoskwinie: między dniem 15 czerwca a dniem 25 października;
c) gruszki: między dniem 15 lipca a dniem 15 grudnia;
d) suszone figi: między dniem 1 sierpnia a dniem 15 czerwca;
e) śliwki uzyskane ze śliwek d "Ente": między dniem 15 sierpnia a dniem 15 stycznia.
3. Komisja publikuje kwoty pomocy, ustalone zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego i nie później niż:
a) dnia 31 stycznia dla pomidorów;
b) dnia 31 maja dla brzoskwiń;
c) dnia 15 czerwca dla gruszek.
ROZDZIAŁ II UMOWY
Artykuł 4
Forma umów
1.
Umowy określone w art. 3 i 6a rozporządzenia (WE) nr 2201/96 (zwane dalej umowami) zawiera się na piśmie.
Każda umowa jest opatrzona numerem identyfikacyjnym.
2.
Umowy zawiera się w jednej z następujących form:
a) umowa między organizacją producentów lub stowarzyszeniem organizacji producentów oraz przetwórcą;
b) zobowiązanie do dostaw, w przypadku gdy organizacja producentów działa również jako przetwórca.
Między organizacją producentów a przetwórcą może zostać zawarta wyłącznie jedna umowa.
Artykuł 5
Zatwierdzenie przetwórców pomidorów, brzoskwiń i gruszek
1.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek umowy mogą być zawarte wyłącznie z zatwierdzonymi przetwórcami.
2.
Przetwórcy pomidorów, brzoskwiń i gruszek zamierzający uczestniczyć w systemie pomocy składają właściwym organom Państwa Członkowskiego wniosek o zatwierdzenie przed terminem ustalonym przez właściwe organy Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie publikują wykaz zatwierdzonych przetwórców co najmniej w terminie miesiąca przed upływem ostatecznego terminu na zawarcie umów każdego roku.
3.
Państwa Członkowskie ustanawiają wymogi odnośnie do zatwierdzania oraz powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 6
Data podpisywania umów
1.
Każdego roku umowy podpisywane są nie później niż:
a) dnia 15 lutego – w przypadku pomidorów;
b) dnia 15 lipca oraz siedem dni roboczych przed rozpoczęciem dostaw – w przypadku brzoskwiń;
c) dnia 31 lipca oraz siedem dni roboczych przed rozpoczęciem dostaw – w przypadku gruszek;
d) przed rozpoczęciem roku gospodarczego – w przypadku innych produktów.
Państwo Członkowskie może odroczyć termin ustanowiony powyżej w lit. a) do dnia 10 marca.
2. Jeżeli kwota pomocy w odniesieniu do pomidorów nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przed terminem ustanowionym w art. 3 ust. 3 lit. a), termin ustanowiony w art. 3 ust. 1 lit. a) jest odroczony do piętnastego dnia następującego po dacie rzeczywistej publikacji.
3.
Jeżeli cena minimalna, która ma zostać wypłacona na rzecz producentów śliwek lub suszonych fig, nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w terminie 15 dni przed terminem przewidzianym w ust. 1 lit. d), ten termin zostaje odroczony do piętnastego dnia następującego po dacie rzeczywistej publikacji.
Artykuł 7
Treść umów
1.
Umowy muszą określać w szczególności:
a) nazwisko i adres organizacji producenta;
b) nazwisko i adres przetwórcy;
c) ilości surowca dostarczanego do przetwarzania;
d) zobowiązanie nałożone na przetwórców do przetworzenia ilości dostarczonych na mocy odpowiedniej umowy na jeden z produktów wymienionych w art. 6a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, które muszą spełniać normy określone zgodnie z art. 8 tego rozporządzenia;
e) cenę, która ma być wypłacona za surowce, która może być zróżnicowana w zależności od odmiany i/lub jakości i/lub okresu dostawy;
f) rekompensatę wypłacaną w przypadku, gdy którakolwiek ze stron nie wykona swoich zobowiązań umownych, w szczególności w odniesieniu do ostatecznych terminów zapłaty oraz zobowiązania do dostarczenia i przyjęcia ilości objętych umową.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek umowa również wskazuje etap dostaw, dla którego stosuje się cenę określoną w lit. e) oraz warunki zapłaty.
Nieprzekraczalny termin jakiejkolwiek zapłaty nie może przekroczyć dwóch miesięcy od końca miesiąca dostawy każdej przesyłki.
W przypadku śliwek oraz suszonych fig w umowach określa się cenę minimalną ustaloną przez Komisję.
2. W przypadku śliwek i suszonych fig cena określona w ust. 1 lit. e) niniejszego artykułu oraz w art. 9 ust. 3 nie obejmuje, w szczególności, kosztów związanych z pakowaniem, załadunkiem, transportem, rozładunkiem oraz zapłatą podatków, które, gdzie stosowne, wskazuje się oddzielnie. Cena nie może być niższa niż cena minimalna ustanowiona na mocy art. 6b rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
Artykuł 8
Dodatkowe przepisy krajowe
Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe przepisy dotyczące umów, w szczególności dotyczące rekompensaty wypłacanej przetwórcom przez organizacje producentów, które nie wykonały swoich zobowiązań umownych.
Artykuł 9
Zmiany do umów
1.
Strony mogą postanowić o zwiększeniu ilości pierwotnie ustanowionych w kontrakcie przetwórczym w drodze pisemnej zmiany do umowy.
Takie zmiany wskazują numer identyfikacyjny umowy, do której się odnoszą, oraz są zawierane nie później niż:
- dnia 15 sierpnia dla brzoskwiń,
- dnia 15 września dla pomidorów i gruszek,
- dnia 15 listopada dla śliwek otrzymanych ze śliwek "d'Ente" i dla suszonych fig.
2.
W zmianach określonych w ust. 1 można zwiększyć ilość pierwotnie ustanowioną w umowie o nie więcej niż 30 %.
Jednakże do roku gospodarczego 2003/2004 zmiany do umów dotyczących nieprzetworzonych suszonych fig przeznaczonych do produkcji past figowych mogą być zawierane nie później niż do dnia 31 maja oraz można w tych zmianach zwiększać ilości pierwotnie ustanowione w umowach o nie więcej niż 100 %.
3.
Cena ilości dodatkowej ustanowiona w zmianie do umowy może różnić się od ceny określonej w art. 7 lit. e).
Artykuł 10
Zawieranie umów w przypadku zobowiązania do dostaw
W przypadku zobowiązania do dostaw w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. b) umowy obejmujące produkcję przez członków organizacji producentów uważa się za zawarte po przekazaniu właściwym organom następujących danych szczegółowych:
a) nazwa (nazwisko) i adres każdego producenta, dane wyjściowe oraz obszar działek, na których każdy producent uprawia surowce;
b) szacowany całkowity zbiór plonów;
c) ilość przeznaczona do przetwarzania;
d) zobowiązanie organizacji producenta do przetwarzania ilości dostarczonych na mocy danej umowy.
Takie informacje przesyła się przed dniem 31 maja w przypadku pomidorów oraz w terminie ustanowionym w art. 11 ust. 3 w przypadku innych produktów.
Artykuł 11
Przekazywanie umów właściwym organom
1.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek organizacje producentów zawierające umowy przesyłają kopię każdej umowy i wszelkie zmiany do niej właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba ich zarządu.
Gdzie stosowne, organizacje producentów również przesyłają kopię umowy właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym będzie miało miejsce przetwarzanie.
Całkowita ilość objęta wszystkimi umowami podpisywanymi przez daną organizację producentów nie może przekroczyć, na produkt, ilości przeznaczonej do przetwarzania wskazanej przez tę organizację producentów na mocy art. 10 i art. 12 ust. 1.
2.
Przetwórcy śliwek oraz suszonych fig przesyłają kopię każdej umowy oraz zmian do umowy do instytucji wyznaczonej przez Państwo Członkowskie, w którym ma miejsce przetwarzanie.
3.
Właściwe organy muszą otrzymać kopie określone w ust. 1 i 2 nie później niż 10 dni roboczych po zawarciu umowy lub zmiany do umowy oraz najpóźniej do pięciu dni roboczych przed rozpoczęciem dostaw na mocy danej umowy lub zmian do umowy.
4.
W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą przyjąć umowy lub zmiany od umów, które ich właściwe organy otrzymały po terminie ustanowionym w akapicie pierwszym, o ile takie spóźnione otrzymanie nie spowoduje powstrzymania kontroli.
W przypadku zmian do umów dotyczących pomidorów Państwa Członkowskie mogą zezwolić, z należycie uzasadnionych powodów, na termin krótszy niż pięć dni ustanowiony w pierwszym akapicie, o ile nie spowoduje to powstrzymania skutecznych kontroli systemu pomocy produkcyjnej.
Artykuł 12
Przedkładanie informacji właściwym organom
1.
Organizacje producentów zawierające umowy na pomidory, brzoskwinie i gruszki przesyłają następujące informacje właściwym organom określonym w art. 11 ust. 1, w podziale według produktu:
a) nazwa (nazwisko) i adres każdego producenta objętego umowami;
b) dane wyjściowe oraz obszar działek, na których każdy producent uprawia surowce;
c) szacowany całkowity zbiór plonów;
d) ilość przeznaczona do przetwarzania;
e) w przypadku pomidorów – średnia wydajność z hektara owalnych i/lub podłużnych odmian pomidorów wyprodukowanych przez organizację podczas poprzednich dwóch lat gospodarczych.
Państwa Członkowskie mogą wybrać wykorzystanie wyłącznie danych dostępnych w wyniku stosowania art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 w odniesieniu do informacji określonych w lit. b) niniejszego ustępu, o ile nie spowoduje to powstrzymania skutecznych kontroli systemu pomocy.
2.
W przypadku brzoskwiń i gruszek informacje określone w ust. 1 uwzględnia się w powiadomieniu określonym w art. 11 ust. 1.
W przypadku pomidorów informacje wymagane w ust. 1 przekazuje się przed dniem 31 maja.
Po tym terminie Państwa Członkowskie mogą, z należycie uzasadnionych powodów, zezwolić na uzupełnienie o działki rolne uprzednio nie eklarowane lub zmiany dotyczące zamierzonego wykorzystania.
Takie uzupełnienia lub zmiany przekazywane są na piśmie właściwym organom do dnia 30 czerwca.
3. W przypadku gdy organizacje producentów określone w ust. 1 wprowadzają do obrotu ilości przeznaczone do przetwarzania przeznaczone przez członków innych organizacji producentów na mocy art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret drugie i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2200/96, takie organizacje producentów dostarczają organizacji producentów zawierającej umowę informacje wymagane na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu.
W przypadku gdy organizacje producentów określone w ust. 1 przekazują kwoty pomocy na korzyść systemu pomocy dla indywidualnych producentów na mocy art. 3 ust. 3 i art. 6a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, tacy indywidualni producenci dostarczają organizacji producentów podpisującej umowę informacji wymaganych w ust. 1 niniejszego artykułu.
4.
Organizacje producentów niepodpisujące umów oraz producenci indywidualni określeni w ust. 3 podpisują umowy z organizacjami producentów określonymi w ust. 1.
Takie umowy obejmują całkowitą produkcję danego produktu dostarczanego do przetwarzania przez określone organizacje producentów oraz indywidualnych producentów i muszą określać co najmniej, co następuje:
a) liczbę lat gospodarczych objętych umową;
b) ilości, które mają być dostarczone do przetwarzania, w podziale według producenta oraz produktu;
c) następstwa niespełnienia warunków umowy.
Kopię umowy załącza się do informacji przekazywanych na mocy art. 11 ust. 1.
Artykuł 13
Identyfikacja działek
W przypadku pomidorów, do celów art. 10 i art. 12 ust. 1, system identyfikacji działek jest systemem określonym w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92. Obszary deklaruje się w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc dziesiętnych. Artykuł 22 rozporządzenia (EWG) nr 2419/2001 stosuje się do celów oznaczania obszaru działek podczas przeprowadzania kontroli określonych w art. 31 tego rozporządzenia.
W przypadku brzoskwiń i gruszek odniesienia do działek są odniesieniami do rejestrów ziemi uprawnej lub wszelkimi innymi odniesieniami uznanymi za równoważne przez agencję inspekcji.
ROZDZIAŁ III INFORMACJE DOSTARCZANE PAŃSTWOM CZŁONKOWSKIM
Artykuł 14
Informacje dotyczące uczestnictwa w systemie pomocy
Przetwórcy i organizacje producentów zamierzający uczestniczyć w systemie pomocy powiadamiają o tym właściwe organy Państw Członkowskich przed terminem ustalonym przez te organy, podając wszelkie informacje wymagane przez to Państwo Członkowskie w celu zarządzania i monitorowania systemu pomocy.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że takie informacje:
a) podlegają notyfikacji dokonywanej wyłącznie przez nowych uczestników, w przypadku gdy właściwe organy już posiadają niezbędne informacje dotyczące pozostałych uczestników;
b) obejmują pojedynczy rok gospodarczy, kilka lat gospodarczych lub nieograniczony okres.
Artykuł 15
Informacje dotyczące rozpoczęcia dostaw lub przetwarzania
1.
Każdego roku gospodarczego co najmniej pięć dni roboczych przed rozpoczęciem dostaw lub przetwarzania organizacje producentów lub przetwórcy uczestniczący w systemie pomocy powiadamiają właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ich siedziba zarządu, oraz, gdzie stosowne, właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce przetwarzanie, o tygodniu, w którym rozpoczynają się zgodnie z umową dostawy lub przetwarzanie.
Uznaje się, że wykonali oni ten obowiązek, w przypadku gdy przedstawią dowód na przekazanie tych informacji w terminie co najmniej ośmiu dni roboczych przed rozpoczęciem zgodnie z umową dostaw lub przetwarzania.
2.
W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą przyjąć powiadomienia od organizacji producentów i przetwórców po upływie terminu ustanowionego w ust. 1.
Jednakże w takich przypadkach nie przyznaje się pomocy na ilości dotychczas dostarczone lub znajdujące się w trakcie dostawy, o ile kontrole niezbędne do ustalenia kwalifikowania się do pomocy nie mogą zostać przeprowadzone w sposób spełniający wymagania właściwych organów.
Artykuł 16
Informacje w sprawie mieszanek z owoców i przetworzonych sosów
Przetwórcy zamierzający produkować mieszanki z owoców oraz przetworzone sosy określone w art. 2 ust. 3 i 15 przed rozpoczęciem roku gospodarczego powiadamiają właściwe organy Państwa Członkowskiego o składzie produkowanych przetworów, określając wagę netto każdego składnika.
Ten skład nie może zostać zmieniony po rozpoczęciu roku gospodarczego.
Każda taka zmiana podlega uprzedniemu powiadomieniu właściwych władz Państwa Członkowskiego, w nieprzekraczalnym terminie ustanowionym przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się siedziba zarządu przetwórcy.
Artykuł 17
Informacje dotyczące ilości pomidorów, brzoskwiń i gruszek
1.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek nie później niż dnia 1 lutego każdego roku przetwórcy powiadamiają właściwe organy o:
a) ilości surowców przetwarzanych na wyroby gotowe wymienione w art. 2, w podziale według:
i) ilościach otrzymanych na mocy umowy,
ii) ilościach otrzymanych nie objętych umowami;
b) ilości wyrobów gotowych otrzymanych z poszczególnych ilości określonych w lit. a);
c) ilości wyrobów gotowych znajdujących się w zapasach na koniec poprzedniego roku gospodarczego.
2.
W przypadku przetworów z pomidorów o ilościach wyrobów gotowych powiadamia się zgodnie z ust. 1 lit. b) i c) w podziale według:
a) koncentratu pomidorowego z zawartością substancji suchej w masie wynoszącej 28 % i więcej, ale mniej niż 30 %;
b) konserwowanych całych pomidorów odmian podłużnych bez skórki;
c) pozostałych przetworów z pomidorów, wykazanych oddzielnie.
Ilości gotowych przetworów z pomidorów znajdujących się w zapasach określone w ust. 1 lit. c) dzielone są na produkty sprzedane i produkty niesprzedane.
Ilości soku pomidorowego oraz koncentratu pomidorowego dodanego do konserwowanych pomidorów włącza się w ilości pomidorów, niezależnie od tego, czy są one ze skórką czy obrane.
3.
W powiadomieniach na mocy ust. 1 i 2 wykazuje się odrębnie ilości produktów określonych w art. 2 ust. 1, 2, 9, 11, 12, 13 i 14 używanych do produkcji produktów określonych w ust. 3 i 15 tego artykułu.
W powiadomieniach określonych w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu wykazuje się oddzielnie ilości otrzymanych produktów określonych w art. 2 ust. 3 i 15, w podziale zgodnie z produktami użytymi jak określono w ust. 1, 2, 9, 11, 12, 13 i 14 tego artykułu.
Artykuł 18
Informacje dotyczące ilości śliwek i suszonych fig
W przypadku śliwek i suszonych fig, nie później niż do dnia 15 maja każdego roku przetwórcy powiadamiają właściwe organy o:
a) ilości surowców użytych na dzień 1 maja;
b) ilości wyrobów gotowych otrzymanych z surowców określonych w lit. a), w podziale na produkty, na które wypłaca się pomoc, i produkty, na które pomoc nie jest wypłacana, oraz klasy jakości;
c) ilości produktów określonych powyżej w lit. a) i b) znajdujących się w zapasach na dzień 1 maja.
ROZDZIAŁ IV SUROWCE
Artykuł 19
Jakość surowców
Bez uszczerbku dla minimalnych kryteriów jakości ustanowionych, lub które zostaną ustanowione, zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96, surowce dostarczane przetwórcom na podstawie umów są solidnej i właściwej jakości handlowej oraz nadają się do przetwarzania.
Artykuł 20
Świadectwa dostaw
1.
Świadectwo dostawy wydawane jest dla każdej przesyłki pomidorów, brzoskwiń i gruszek dostarczonych na podstawie umowy i przyjętych do przetwarzania w zakładzie przetwórczym, z określeniem:
a) daty i czasu rozładunku;
b) dokładnej informacji o zastosowanych środkach transportu;
c) numeru identyfikacyjnego umowy, której dotyczy przesyłka;
d) masy brutto i masy netto;
e) gdzie stosowne, stawki redukcji obliczone zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 217/2002 [15].
Świadectwa dostaw podpisywane są przez przetwórców lub ich przedstawicieli oraz przez organizacje producentów lub ich przedstawicieli.
Na każdym świadectwie umieszcza się numer identyfikacyjny.
2.
Przetwórcy i organizacje producentów zachowują kopię świadectw dostawy.
Organizacja producentów przesyła również kopię przekazu telekomunikacyjnego na piśmie lub e-mail: zawierający informację określoną w ust. 1, nie później niż piątego dnia roboczego następującego po tygodniu dostawy, właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się jej siedziba zarządu, oraz, gdzie stosowne, właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym dokonywane jest przetwarzanie, w celu ułatwienia przeprowadzania kontroli.
3.
Dokumenty wymagane na mocy prawa krajowego mogą być wykorzystane do celów niniejszego artykułu, o ile zawierają wszelkie informacje określone w ust. 1.
4.
W przypadku gdy cała lub część przesyłki należy do producentów określonych w art. 12 ust. 3, organizacja producentów przesyła kopię świadectwa przewidzianego w ust. 1 niniejszego artykułu każdej organizacji producentów i zainteresowanemu producentowi indywidualnemu.
Artykuł 21
Powiadamianie o dostawach w innym Państwie Członkowskim
1.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek, w przypadku gdy przetwarzanie ma miejsce w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym odbywa się produkcja, nie później niż dwadzieścia cztery godziny przed dniem dostawy, organizacja producentów notyfikuje każdą dostawę właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się jej siedziba zarządu, oraz właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane jest przetwarzanie.
Takie powiadomienie zawiera ilość dostarczaną, dokładną identyfikację użytych środków transportu oraz numer identyfikacyjny umowy odnoszącej się do danej dostawy.
Przesyłane jest ono drogą elektroniczną, a organ, do którego informacje są skierowane, zachowuje ich rejestr pisemny przez co najmniej trzy lata.
Właściwe organy mogą zażądać wszelkich dodatkowych informacji, które uznają za niezbędne do celów kontroli bezpośredniej dostaw.
Jeżeli dane określone w akapicie pierwszym są zmienione po dokonaniu powiadomienia, o zmienionych danych należy powiadomić w ten sam sposób, jak w powiadomieniu wstępnym, przed rozpoczęciem dostawy.
Powiadomienie wstępne może zostać zmienione tylko raz.
2.
W następstwie analizy ryzyka organizacji producentów i przetwórców przeprowadzonej przez Państwo Członkowskie, w którym ma miejsce przetwarzanie, Państwo Członkowskie może postanowić o zwolnieniu organizacji producentów z wymogów powiadomienia na mocy akapitu pierwszego niniejszego artykułu.
Państwa Członkowskie mogą również na podstawie takiej analizy ustanowić wymóg mniej szczegółowych informacji, o ile nie powoduje to powstrzymania skutecznych kontroli systemu pomocy.
Artykuł 22
Płatności
1.
Następujące płatności za surowce dokonywane są przez bank lub w drodze przekazu pocztowego:
a) płatności przetwórców na rzecz organizacji producentów;
b) płatności organizacji producentów na rzecz ich członków oraz producentów określonych w art. 12 ust. 3;
c) w przypadku gdy członkowie organizacji producentów stanowią organizacje mające osobowość prawną, składające się z producentów, płatności takich osób prawnych na rzecz producentów.
Jednakże w przypadkach określonych w art. 4 ust. 2 lit. b) płatności mogą być dokonywane za pomocą otwarcia linii kredytowej.
2. Państwa Członkowskie ustanawiają warunki oraz, gdzie stosowne, terminy takich płatności określone w ust. 1 lit. b) i c) w taki sposób, aby były one zgodne z wymogami dotyczącymi kontroli, w szczególności w zakresie art. 31 ust. 1 lit. b) i c).
W przypadku śliwek oraz suszonych fig płatności obejmują całkowitą kwotę płatności określoną w ust. 1 lit. a).
ROZDZIAŁ V WNIOSKI O PRZYZNANIE POMOCY ORAZ PŁATNOŚĆ POMOCY
Artykuł 23
Składanie wniosków o przyznanie pomocy
1.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek organizacje producentów przedkładają swoje wnioski o przyznanie pomocy właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ich siedziba zarządu, pod warunkiem że takie Państwo Członkowskie posiada próg przetwarzania danego produktu określony w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
Ilości objęte wnioskiem o przyznanie pomocy oblicza się w stosunku do progu Państwa Członkowskiego.
Przetwórcy śliwek oraz suszonych fig przedkładają wnioski o przyznanie pomocy właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane jest przetwarzanie.
2.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek wyłącznie jeden wniosek o przyznanie pomocy może zostać złożony na rok gospodarczy.
Właściwe władze muszą otrzymać wnioski nie później niż w następujących terminach danego roku gospodarczego:
- dnia 30 listopada dla pomidorów.
Jednakże Państwo Członkowskie może odroczyć ten termin składania wniosków do dnia 15 grudnia,
- dnia 31 stycznia dla brzoskwiń i gruszek.
Wnioski o zaliczkę na pomoc można składać na warunkach określonych w art. 25.
3.
W przypadku śliwek przetwórcy mogą przedłożyć trzy wnioski na każdy rok gospodarczy:
a) pierwszy na produkty przetworzone do dnia 15 stycznia;
b) drugi na produkty przetworzone od dnia 16 stycznia do dnia 30 kwietnia; oraz
c) trzeci na produkty przetworzone od dnia 1 maja do końca danego roku gospodarczego.
Wnioski o przyznanie pomocy określone w lit. a) i b) składane są w terminie 30 dni od dnia wygaśnięcia danego okresu przetwarzania, a wnioski określone w lit. c) do dnia 14 sierpnia w trakcie roku gospodarczego.
4.
W przypadku suszonych fig przetwórcy mogą przedłożyć trzy wnioski na każdy rok gospodarczy:
a) pierwszy na produkty przetworzone do dnia 30 listopada;
b) drugi na produkty przetworzone od dnia 1 grudnia do końca lutego; oraz
c) trzeci na produkty przetworzone od dnia 1 marca do końca danego roku gospodarczego.
Wnioski o przyznanie pomocy określone w lit. a) i b) składane są w terminie 30 dni od dnia wygaśnięcia danego okresu przetwarzania, natomiast wnioski określone w lit. c) – do dnia 31 października następnego roku gospodarczego.
5.
Jeżeli wnioski o przyznanie pomocy są przedłożone po upływie nieprzekraczalnych terminów określonych w ust. 2, 3 i 4, przyznaną pomoc zmniejsza się o 1 % za dzień zwłoki oraz nie przyznaje się pomocy, jeżeli wniosek jest spóźniony o więcej niż 15 dni.
6.
Jednakże w wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą przyjąć wnioski o przyznanie pomocy po upływie tych nieprzekraczalnych terminów, o ile nie powoduje to powstrzymania przeprowadzenia skutecznych kontroli systemu pomocy produkcyjnej.
W takim przypadku ust. 5 nie ma zastosowania.
Artykuł 24
Treść wniosków o przyznanie pomocy w przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek
We wnioskach o przyznanie pomocy na pomidory, brzoskwinie i gruszki podaje się co najmniej następujące informacje dotyczące każdego produktu:
a) nazwisko i adres organizacji producentów;
b) ilość objętą wnioskiem o przyznanie pomocy, gdzie ilość podaje się w podziale według umowy; ilość nie może przekroczyć ilości przyjętej do przetwarzania, po odjęciu zastosowanych stawek redukcji;
c) średnią cenę sprzedaży na ilości dostarczane na podstawie umowy;
d) ilość dostarczoną w tym samym okresie w inny sposób niż na podstawie umowy oraz średnią cenę sprzedaży.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić wymagania dodatkowe w zakresie informacji, które należy składać z wnioskami.
Artykuł 25
Zaliczka na pomoc w przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek
1.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wnioski w sprawie zaliczki na pomoc składane są do dnia 30 września, w zakresie obejmującym całkowitą ilość pomidorów, brzoskwiń i gruszek dostarczanych do przetwarzania do dnia 15 września.
2.
Wnioski o zaliczkę na pomoc określone w ust. 1 obejmują informacje określone w art. 24 lit. a) i b).
3.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego wypłacają należne kwoty między dniem 16 a 31 października, po sprawdzeniu wniosku, w szczególności, w stosunku do świadectw dostaw określonych w art. 20.
4.
Pomoc wypłacana jest z góry, o ile zostanie wniesione zabezpieczenie równe 110 % wysokości pomocy.
W przypadku gdy okaże się, że wysokość wnioskowanej zaliczki przewyższa należną kwotę, kwota równa dwukrotnemu przewyższeniu ulega przepadkowi z zabezpieczenia.
Bez uszczerbku dla przepisów akapitu drugiego niniejszego ustępu, zabezpieczenie zostaje zwolnione, gdy właściwe organy wypłacą pomoc, na podstawie wniosku określonego w art. 23 ust. 2 akapit pierwszy.
5.
Z chwilą złożenia wniosku o zaliczkę na pomoc, ilości określone w art. 24 lit. b) i d) dzielone są na dwa okresy, to jest do dnia 15 września oraz od dnia 16 września.
Artykuł 26
Treść wniosków o przyznanie pomocy w przypadku śliwek i suszonych fig
We wnioskach o przyznanie pomocy odnośnie do śliwek i suszonych fig podaje się co najmniej następujące informacje w stosunku do każdego produktu:
a) nazwisko i adres przetwórcy;
b) ilość produktów objętych wnioskiem o przyznanie pomocy, w podziale według różnych stosowanych stawek pomocy, łącznie z ilościami produktów nieobjętych systemem pomocy otrzymanymi podczas tego samego okresu;
c) ilość surowców wykorzystanych, według umowy, w celu uzyskania poszczególnej kategorii produktów określonych w lit. b);
d) oświadczenie przetwórcy stwierdzające, że wyroby gotowe są zgodne z normami jakości ustanowionymi na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2201/96;
e) kopie poleceń przelewu określonych w art. 22 ust. 1 lit. a).
W przypadku zobowiązania do dostaw takie kopie mogą zostać zastąpione przez oświadczenie producenta stwierdzające, że przetwórca przyznał mu cenę co najmniej równą cenie minimalnej.
Takie kopie lub oświadczenia wskazują odniesienia do odpowiednich umów.
Wnioski o przyznanie pomocy są dopuszczalne tylko wtedy, gdy cena minimalna została zapłacona w całości za wszystkie surowce użyte w produkcie gotowym objętym wnioskiem o przyznanie pomocy.
Artykuł 27
Wypłata pomocy
1.
Pomoc na pomidory, brzoskwinie i gruszki jest wypłacana przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym organizacja producentów podpisująca umowę posiada swoją siedzibę zarządu, niezwłocznie po sprawdzeniu przez te organy wniosku o przyznanie pomocy i ustaleniu, że produkty objęte wnioskiem zostały dostarczone oraz przyjęte do przetwarzania, na podstawie, w szczególności, kontroli przewidzianych w art. 31 ust. 1 lit. a).
W przypadku gdy przetwarzanie ma miejsce w innym Państwie Członkowskim, to Państwo Członkowskie dostarcza Państwu Członkowskiemu, w którym organizacja producentów podpisująca umowę ma swoją siedzibę zarządu, wraz z dowodem, że dany produkt został rzeczywiście dostarczony i przyjęty do przetwarzania.
W terminie 15 dni roboczych od dnia otrzymania pomocy organizacja producentów wypłaca w całości otrzymane kwoty, za pośrednictwem banku lub za pomocą przekazu pocztowego, swoim członkom oraz, gdzie stosowne, producentom określonym w art. 12 ust. 3. W przypadkach objętych art. 4 ust. 2 lit. b) wypłata może zostać dokonana w drodze otwarcia linii kredytowej.
W przypadku gdy organizacja producentów w całości lub w części składa się z członków stanowiących organizacje posiadające osobowość prawną, składające się z producentów, wypłaty przewidziane w akapicie trzecim wypłacane są przez członków tych organizacji producentom w terminie 15 dni roboczych.
2.
Pomoc na śliwki i suszone figi jest wypłacana przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym produkt jest przetwarzany, niezwłocznie po ustaleniu przez te organy, że wymogi przyznania pomocy zostały spełnione.
W przypadku gdy przetwarzanie ma miejsce poza obszarem Państwa Członkowskiego, w którym produkt był uprawiany, Państwo Członkowskie dostarcza Państwu Członkowskiemu wypłacającemu pomoc dowód potwierdzający, że producentowi została zapłacona cena minimalna.
W przypadku gdy pomoc wypłacana jest w strefie euro, dowód wypłaty może być dostarczony przez przetwórcę w drodze potwierdzenia dokonania przelewu bankowego.
3.
Nie przyznaje się pomocy na ilości, w odniesieniu do których niezbędne kontrole prawa do pomocy nie zostały przeprowadzone.
4.
Pomoc wypłacana jest na rzecz organizacji producentów i przetwórców nie później niż w terminie:
a) 60 dni od dnia, w którym wniosek, włącznie ze wszelkimi informacjami na mocy art. 24 i 26 niniejszego rozporządzenia, został złożony, w przypadku pomidorów, brzoskwiń, gruszek i suszonych fig;
b) 90 dni od dnia, w którym wniosek został złożony, w przypadku śliwek.
ROZDZIAŁ VI KONTROLE I KARY
Artykuł 28
Krajowe środki kontroli
1.
Bez uszczerbku dla tytułu VI rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki dla:
a) zapewnienia, że przepisy niniejszego rozporządzenia są przestrzegane;
b) zapobiegania i ścigania nieprawidłowości oraz stosowania kar przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;
c) odzyskiwania kwot straconych wskutek nieprawidłowości lub niedbalstwa:
d) kontrolowania rejestrów przewidzianych w art. 29 i 30, zapewniając, że zgadzają się one z rachunkowością wymaganą od organizacji producentów i przetwórców na mocy prawa krajowego;
e) przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli określonych w art. 31 i 32 we właściwych okresach;
f) przeprowadzania kontroli na obszarach siewu pomidorów określonych w art. 31 ust. 1, po siewie i przed zbiorami.
2. Państwa Członkowskie planują kontrole zgodności określone w ust. 1 lit. d) niniejszego artykułu, w art. 31 ust. 1 lit. a)–c), w art. 31 ust. 2 lit. c) oraz w art. 32 ust. 1, na podstawie analizy ryzyka uwzględniającej, między innymi:
a) uwagi wynikające z kontroli przeprowadzonych w latach poprzednich;
b) rozwoju od roku poprzedniego;
c) wydajności surowca na jednolitą strefę produkcyjną;
d) stosunku między ilościami dostarczonymi a szacowanym całkowitym zbiorem plonów;
e) wydajności surowca w stosunku do produktu gotowego.
Kryteria analizy ryzyka są regularnie uaktualniane.
3.
W przypadku wykrycia nieprawidłowości lub anomalii Państwa Członkowskie zwiększają częstotliwość i wartość procentową kontroli określoną w art. 31 i 32, uwzględniając powagę zebranych informacji.
Artykuł 29
Rejestry oraz informacje przechowywane przez organizacje producentów
1.
Organizacje producentów przechowują rejestry dla poszczególnych produktów dostarczanych do przetwarzania na mocy rozporządzenia (WE) nr 2201/96, zawierające co najmniej następujące informacje:
a) w przypadku ilości dostarczanych na mocy umów:
i) przesyłki dostarczane każdego dnia oraz numer identyfikacyjny umowy, do której się odnoszą;
ii) ilości każdej przesyłki dostarczane oraz, w przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek, ilości przyjęte do przetwarzania, po odliczeniu wszelkiej obniżki, oraz numer identyfikacyjny odpowiedniego świadectwa dostawy;
b) w przypadku ilości dostarczanych inaczej niż na podstawie umowy:
i) przesyłki dostarczane każdego dnia, tożsamość danego przetwórcy;
ii) ilość każdej przesyłki dostarczonej i przyjętej do przetwarzania;
c) ilości sprzedane na rynku świeżych owoców i warzyw, ilości wycofane z rynku oraz zapasy produktów.
2.
Organizacje producentów przechowują dostępne dla krajowych organów inspekcji wszelkie informacje niezbędne do celów kontroli przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek takie informacje muszą umożliwiać ustalenie, w odniesieniu do każdego producenta, związku między obszarami, ilościami dostarczonymi, świadectwami dostaw oraz wypłatami pomocy i cenami.
3.
Państwa Członkowskie mogą decydować o formie rejestrów i informacji określonych w ust. 1 i 2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że rejestry określone w ust. 1 i 2 są dokumentowane w taki sam sposób, jak rejestry lub dokumenty księgowe wymagane na mocy prawa krajowego.
4.
Rejestry lub dokumenty księgowe wymagane na mocy prawa krajowego mogą być wykorzystane do celów niniejszego artykułu, o ile zawierają wszelkie informacje określone w ust. 1.
Organizacje producentów poddają się wszelkim inspekcjom i kontrolom uważanym za niezbędne przez Państwo Członkowskie oraz przechowują dodatkowe rejestry wymagane przez Państwo Członkowskie do celów kontroli uważanych za niezbędne.
Artykuł 30
Rejestry oraz informacje przechowywane przez przetwórców
1.
Przetwórcy przechowują rejestry wykazujące co najmniej:
a) w przypadku ilości zakupionych na mocy umowy:
i) przesyłki zakupione i przyjęte w ramach zobowiązania do przetwarzania każdego dnia oraz numer identyfikacyjny umowy, której dotyczą;
ii) ilości każdej przesyłki przyjęte do przetwarzania oraz, w przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek, numer identyfikacyjny odpowiedniego świadectwa dostawy;
b) w przypadku ilości zakupionych inaczej niż na mocy umowy:
i) przesyłki otrzymane każdego dnia, oraz nazwę (nazwisko) i adres sprzedawcy;
ii) ilość każdej przesyłki przyjętej do przetwarzania;
c) ilości każdego wyrobu gotowego wymienionego w art. 2 otrzymane każdego dnia, wraz z odpowiednimi ilościami surowców, określające ilości otrzymane z przesyłek przyjętych na mocy umowy;
d) ilości i cenę każdego produktu gotowego zakupione przez przetwórcę każdego dnia, ze wskazaniem nazwy (nazwiska) i adresu sprzedawcy.
Taka informacja może zostać zarejestrowana w drodze odniesienia do dokumentów uzupełniających, o ile te ostatnie zawierają wyżej wymienione dane szczegółowe;
e) ilości i cenę każdego produktu gotowego opuszczającego zakład każdego dnia, ze wskazaniem nazwy (nazwiska) i adresu odbiorcy.
Taka informacja może zostać zarejestrowana w drodze odniesienia do dokumentów uzupełniających, o ile te ostatnie zawierają wyżej wymienione dane szczegółowe.
W przypadku śliwek i suszonych fig informacje wymagane powyżej w lit. c) określają oddzielnie ilości produktu gotowego, na który wypłacana jest pomoc.
2.
Przetwórcy prowadzą oddzielne rejestry dla produktów określonych w art. 2 ust. 1, 2, 9, 11, 12, 13 i 14 wykorzystywanych do produkcji mieszanek z owoców i przetworzonych sosów określonych w art. 2 ust. 3 i 15, przedstawiających następujące informacje, obok informacji przewidzianych w ust. 1 lit. a), b), c) i d) niniejszego artykułu:
a) ilości mieszanek z owoców i przetworzonych sosów otrzymane każdego dnia, w podziale według składu produktu w rozumieniu art. 16;
b) ilości i ceny mieszanek z owoców przetworzonych sosów opuszczających zakład przetwórczy, na przesyłkę z danymi szczegółowymi dotyczącymi odbiorcy;
c) ilości i ceny produktów określone w art. 2 ust. 1, 2, 9, 11, 12, 13 i 14 zakupione i wchodzące do zakładu przetwórczego każdego dnia, z danymi szczegółowymi dotyczącymi sprzedawcy.
3.
Przetwórcy każdego dnia uaktualniają ewidencję towarową dla produktów określonych w ust. 1 lit. c)–e) oraz w ust. 2 lit. a)–c) dla każdego zakładu.
4.
Przetwórcy zachowują dowód zapłaty w odniesieniu do wszystkich surowców zakupionych na mocy umowy oraz dowód zapłaty na wszystkie transakcje sprzedaży i kupna wyrobów gotowych przez okres pięciu lat od końca odpowiedniego roku przetwórczego.
5.
Przetwórcy dopuszczają wszelkie inspekcje i kontrole uważane za niezbędne przez Państwa Członkowskie oraz przechowują wszelkie dodatkowe rejestry wymagane przez Państwa Członkowskie do celów kontroli uważanych za niezbędne.
6.
Państwa Członkowskie mogą decydować o formie rejestrów określonych w ust. 1 i 2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że rejestry określone w ust. 1 i 2 certyfikowane są w taki sam sposób, jak rejestry lub dokumenty księgowe wymagane na mocy prawa krajowego.
7.
Rejestry lub dokumenty księgowe wymagane na mocy prawa krajowego mogą być stosowane do celów niniejszego artykułu, o ile zawierają wszelkie informacje określone w ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 31
Kontrole pomidorów, brzoskwiń i gruszek
1.
Wobec każdej organizacji producentów dostarczającej pomidory, brzoskwinie i gruszki do przetwarzania, dla każdego produktu i roku gospodarczego przeprowadza się następujące kontrole:
a) kontrole bezpośrednie wobec:
- co najmniej 5 % obszarów określonych w art. 10 i art. 12 ust. 1,
- co najmniej 7 % ilości dostarczonych do przetwarzania, w celu kontroli ich zgodności ze świadectwami określonymi w art. 20 i zgodności z minimalnymi wymogami jakości;
b) kontrole administracyjne i księgowe wobec co najmniej 5 % producentów objętych umowami, w celu sprawdzenia, czy dane szczegółowe dotyczące każdego producenta, w szczególności obszaru, całkowitego zbioru plonów, ilości wprowadzanych do obrotu przez organizacje producentów, ilości dostarczanych do przetwarzania oraz ilości wskazanych w świadectwach dostaw, są zgodne z cenami zapłaconymi przewidzianymi w art. 22 ust. 1 oraz pomocą wypłaconą przewidzianą w art. 27 ust. 1;
c) kontrole administracyjne i księgowe w celu sprawdzenia, czy całkowite ilości produktów dostarczonych organizacjom producentów przez producentów określonych w art. 12 ust. 1 i 3, całkowite ilości dostarczone do przetwarzania, wszelkie świadectwa dostaw określone w art. 20 oraz całkowite ilości określone we wnioskach o przyznanie pomocy są zgodne z cenami zapłaconymi przewidzianymi w art. 22 ust. 1 oraz pomocą wypłaconą przewidzianą w art. 27 ust. 1;
d) kontrole administracyjne i księgowe wobec co najmniej 5 % porozumień określonych w art. 12 ust. 4;
e) kontrole dotyczące wszystkich wniosków o przyznanie pomocy, dokumentów uzupełniających oraz, w przypadku pomidorów, kontrole krzyżowe na wszystkich zgłoszonych działkach.
2.
Wobec przetwórców pomidorów, brzoskwiń i gruszek następujące kontrole przeprowadza się dla każdego zakładu, produktu i roku gospodarczego:
a) kontrole wobec co najmniej 5 % wyrobów gotowych celem sprawdzenia, czy została zachowana zgodność z minimalnymi normami jakości;
b) kontrole bezpośrednie oraz kontrole rachunkowości wobec co najmniej 5 % wyrobów gotowych celem sprawdzenia wydajności surowców przetwarzanych na produkt gotowy otrzymany na mocy umowy lub w inny sposób niż na mocy umowy;
c) kontrole administracyjne i księgowe w celu sprawdzenia na podstawie faktur wydanych i otrzymanych oraz na podstawie danych rachunkowych, czy ilości produktu gotowego otrzymanego z surowców oraz ilości wyrobów gotowych zakupionych są zgodne z ilościami wyrobów gotowych sprzedanych;
d) kontrole bezpośrednie i kontrole rachunkowości wobec zapasów wyrobów gotowych, przeprowadzane co najmniej raz każdego roku, w celu zapewnienia ich zgodności z wyprodukowanymi wyrobami gotowymi, zakupionymi i sprzedanymi;
e) kontrole administracyjne i księgowe wobec co najmniej 10 % płatności cen określonych w art. 22 ust. 1.
W przypadku nowych zatwierdzonych zobowiązań, kontrole określone w lit. d) przeprowadza się co najmniej dwukrotnie w pierwszym roku.
Artykuł 32
Kontrole śliwek i suszonych fig
1.
Wobec każdej organizacji producentów dostarczającej śliwki i suszone figi kontrole administracyjne i księgowe przeprowadzane są na co najmniej 5 % producentów objętych umowami w celu sprawdzenia następujących zgodności:
a) surowców dostarczonych przez producenta do przetwarzania; oraz
b) płatności przewidzianych w art. 22 ust. 1.
2.
Wobec każdego zakładu, produktu gotowego oraz roku gospodarczego przeprowadza się następujące kontrole:
a) niezapowiedziane kontrole bezpośrednie;
b) kontrole administracyjne i księgowe.
Niezapowiedziane kontrole bezpośrednie przeprowadzane są wobec co najmniej 5 % wyrobów gotowych kwalifikujących się do pomocy produkcyjnej, w celu sprawdzenia zgodności ze stosowanymi minimalnymi wymogami jakości.
W przypadku gdy wyniki analizy próbek urzędowych nie zgadzają się z danymi szczegółowymi wprowadzonymi do rejestrów przetwórców oraz wskazują, że nie zostały spełnione minimalne wspólnotowe wymogi jakości, pomoc odnośnie do odpowiednich procesów uszlachetniania nie jest wypłacana.
Kontrole administracyjne i księgowe przeprowadzane są w celu sprawdzenia:
a) czy ilości surowców wykorzystanych do przetwarzania odpowiadają ilościom wskazanym we wniosku o przyznanie pomocy;
b) czy cena zapłacona za surowce przetworzone na produkty określone w lit. a) jest co najmniej równa ustanowionej cenie minimalnej;
c) poleceń przelewu określonych w art. 22 ust. 1.
Artykuł 33
Zmniejszenie pomocy w przypadku niezgodności między wnioskowaną pomocą a kwotą należną
1.
W przypadku gdy zostanie ustalone, że w odniesieniu do danego produktu pomoc, o przyznanie której wnioskowano w stosunku do jakiegokolwiek roku gospodarczego, przekracza wysokość kwoty należnej, wówczas kwota ta zostaje zmniejszona, chyba że różnica ta w sposób oczywisty wynika z błędu.
Zmniejszenie jest równe różnicy.
Jeżeli pomoc już została wypłacona, beneficjent zwraca dwukrotność różnicy, wraz z odsetkami naliczonymi za okres upływający między wypłatą a zwrotem dokonanym przez beneficjenta.
Stosowaną stopą procentową jest stopa stosowana przez Europejski Bank Centralny wobec głównych operacji refinansowania, opublikowana w serii "C"Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązująca w dniu dokonania nienależnej wypłaty, plus trzy punkty procentowe.
2.
Jeżeli różnica określona w ust. 1 wynosi więcej niż 20 %, beneficjent traci prawa do pomocy oraz, jeżeli pomoc już została wypłacona, zwraca całą kwotę pomocy wraz z odsetkami naliczonymi zgodnie z ust. 1.
Jeżeli różnica wynosi więcej niż 30 %, organizacja producentów lub przetwórca również tracą prawo do uzyskania pomocy na dany produkt na następne trzy lata gospodarcze.
3.
Odzyskane kwoty wraz z odsetkami naliczonymi zgodnie z ust. 1 i 2 wpłacane są do właściwej agencji płatniczej i odejmowane od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Artykuł 34
Zmniejszenie pomocy wynikające z kontroli obszarów
1.
W przypadku pomidorów, jeżeli w następstwie kontroli obszarów określonych w art. 31 ust. 1 lit. a) i e) ujawnione zostanie, że obszar zgłoszony jest większy niż rzeczywiście ustalony, na poziomie całego kontrolowanego obszaru, pomoc płatną na rzecz organizacji producentów zmniejsza się, chyba że różnica wynika w sposób oczywisty z błędu:
a) o wielkość procentową ustalonej niezgodności, jeżeli jest wyższa niż 5 %, ale nie wyższa niż 20 % ustalonego obszaru,
b) o 30 % jeżeli niezgodność jest wyższa niż 20 % ustalonego obszaru.
W przypadku gdy obszar deklarowany jest mniejszy niż obszar rzeczywiście ustalony oraz niezgodność jest wyższa niż 10 % obszaru ustalonego, pomoc płatna na rzecz organizacji producentów jest zmniejszona o wielkość procentową ustalonej niezgodności.
2.
Zmniejszenia przewidziane w ust. 1 nie mają zastosowania, w przypadku gdy organizacja producentów przedstawiła opartą na faktach prawdziwą informację lub może wykazać w inny sposób brak winy.
Zmniejszenia przewidziane w ust. 1 nie mają zastosowania wobec danych, o których organizacja producentów lub jej członkowie poinformowali właściwe władze na piśmie, że są nieprawdziwe lub stały się nieprawdziwe od dnia przesłania informacji określonej w art. 12 ust. 1, o ile taka organizacja producentów lub jej członkowie nie zostały powiadomione o zamiarach właściwych organów przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz nie zostały poinformowane przez właściwe władze o wykrytych nieprawidłowościach.
3.
W przypadku gdy organizacja producentów popełnia powtarzające się naruszenie, Państwo Członkowskie cofa uznanie takiej organizacji lub wstępne uznanie w przypadku grupy producentów, której przyznano wstępne uznanie.
Artykuł 35
Kary w przypadku niezgodności między ilościami przyjętymi do przetwarzanie a ilościami faktycznie przetworzonymi
1. Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, w przypadku ujawnienia, że całkowita ilość pomidorów, brzoskwiń lub gruszek przyjętych do przetworzenia na podstawie umowy nie została przetworzona na jeden z produktów wymienionych w art. 6a ust. 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2201/96, przetwórca wypłaca właściwym organom kwotę równą podwójnej jednostkowej kwocie pomocy pomnożonej przez ilość danego surowca, który nie został przetworzony, wraz z odsetkami naliczonymi zgodnie z art. 33 ust. 1.
Dodatkowo, z wyjątkiem przypadków należycie uzasadnionych w sposób spełniający wymogi dla Państwa Członkowskiego, zatwierdzenie przetwórcy przewidziane w art. 5 zostaje zawieszone:
a) na rok gospodarczy następujący po ujawnieniu, jeżeli różnica wykryta między ilością przyjętą do przetwarzania a ilością faktycznie przetworzoną wynosi więcej niż 10 %, lecz nie więcej niż 20 % ilości przyjętej do przetwarzania;
b) na dwa lata gospodarcze następujące po ujawnieniu, jeżeli różnica wynosi więcej niż 20 %.
Do celów stosowania akapitu pierwszego i drugiego, jakiekolwiek ilości surowców wykorzystanych do produkcji wyrobów gotowych, niespełniające minimalnych wymogów jakości, w stopniu przekraczającym 8 % marginesu tolerancji, uznaje się za nieprzetworzone.
2.
W przypadku gdy warunki stosowania ust. 1 są spełnione, Państwa Członkowskie postanawiają o wycofaniu zatwierdzenia określonego w art. 5 w stosunku do przetwórców, w następujących przypadkach:
a) w przypadku gdy organizacja producentów przedstawiła fałszywe oświadczenia we współpracy z przetwórcą;,
b) w przypadku gdy przetwórca nie dokonuje zapłaty określonej w art. 7 ust. 1 lit. e);
c) w przypadku gdy przetwórca nie dokonuje zapłaty kary przewidzianej w ust. 1 akapit pierwszy.
Państwo Członkowskie podejmuje decyzję w sprawie okresu, w którym przetwórca nie może przedstawić nowego wniosku o przyznanie zatwierdzenia uwzględniając powagę danego przypadku.
3.
Odzyskane kwoty wraz z odsetkami naliczonymi na mocy ust. 1 i 2 wpłacane są do właściwej agencji płatniczej i odejmowane od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Artykuł 36
Badanie zgodności z progami dla przetwórstwa
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek zgodność ze wspólnotowymi i krajowymi progami dla przetwórstwa określonymi w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustanawia się we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich na podstawie ilości, dla których przyznaje się pomoc na trzy ostatnie lata gospodarcze, dla których ostateczne dane są dostępne.
W przypadku udowodnienia lub podejrzenia powstania nieprawidłowości oraz w przypadku gdy zostało wszczęte postępowanie administracyjne lub karne celem ustalenia, czy wnioski były uzasadnione, kwestionowanych ilości nie uwzględnia się w badaniu zgodności z progami.
Artykuł 37
Kary krajowe
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu zapewnienia, że zarówno ceny, jak i pomoc wypłacane są odpowiednio zgodnie z art. 22 i 27.
Państwa Członkowskie ustanawiają w szczególności kary nakładane na pracowników organizacji producentów proporcjonalne do powagi danej nieprawidłowości.
Artykuł 38
Współpraca administracyjna między Państwami Członkowskimi
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu ustanowienia wzajemnej współpracy administracyjnej w celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VII POWIADAMIANIE KOMISJI
Artykuł 39
Powiadamianie
1. Przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego każde zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o zastosowaniu przepisów art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 oraz o ilościach poszczególnego odpowiedniego podprogu.
2.
Nie później niż dnia 15 kwietnia w przypadku pomidorów i brzoskwiń, nie później niż dnia 15 maja w przypadku gruszek oraz nie później niż dnia 1 czerwca w przypadku śliwek i suszonych fig każde Państwo Członkowskie przedstawia Komisji następujące informacje dotyczące:
a) ilości surowców, na które przyznano pomoc, włącznie z ilościami surowców przetworzonych w innym Państwie Członkowskim, gdzie stosowne, w podziale na podprogi;
b) ilości wyrobów gotowych określone w art. 2 ust. 1–15, w podziale według ilości objętych umowami oraz ilości nieobjętych umowami w odniesieniu do pomidorów, brzoskwiń i gruszek, oraz w podziale według ilości objętych wnioskami o przyznanie pomocy oraz ilości nieobjętych wnioskami o przyznanie pomocy w przypadku śliwek i suszonych fig;
c) ilości surowców wykorzystanych do produkcji każdego z produktów określonych w lit. b), włącznie z ilościami surowców przetworzonych w innym Państwie Członkowskim;
d) ilości produktów określone w lit. a) znajdujące się w zapasach na koniec poprzedniego roku gospodarczego w przypadku produktów przetworzonych z pomidorów, brzoskwiń i gruszek w podziale według, w przypadku pomidorów, na produkty sprzedane i produkty niesprzedane;
e) ilości w zapasach na dzień 1 maja w przypadku śliwek i suszonych fig;
f) w przypadku pomidorów:
- całkowitego obszaru w hektarach uprawianego w roku gospodarczym,
- średniej wydajności, wyrażonej w tonach na hektar, na rok gospodarczy,
- obszaru i wydajności, w podziale według odmian podłużnych i odmian owalnych,
- średniej rozpuszczalnej zawartości substancji suchej pomidorów wykorzystywanych do produkcji koncentratu pomidorowego;
g) całkowitej ilości wyprodukowanej każdego z produktów określonych w art. 2 ust. 3–15, w podziale według produktów określonych w ust. 1, 2, 9, 11, 12, 13 i 14 tego artykułu, wykorzystywanych do ich wyprodukowania.
Informacje określone w lit. b)–d) obejmują ilości produktów określonych w art. 2 ust. 1, 2, 9, 11, 12, 13 i 14, wykorzystywanych do produkcji produktów określonych ust. 3 i 15 tego artykułu.
3.
Nie później niż dnia 30 września każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji sprawozdanie dotyczące kontroli przeprowadzonych w trakcie danego roku gospodarczego, określające liczbę kontroli i ich wynik, w podziale według rodzaju dokonanych ustaleń.
4.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o ilościach pomidorów objętych umowami, nie później niż 60 dni po upływie ostatecznego terminu zawarcia umów.
ROZDZIAŁ VIII PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 40
Badanie zgodności z progami dla przetwórstwa na rok gospodarczy 2004/2005
W przypadku pomidorów, oraz do celów określenia pomocy na rok gospodarczy 2004/2005, zgodność ze wspólnotowymi i krajowymi progami dla przetwórstwa ustanawia się na podstawie danych z lat gospodarczych 2001/2002 i 2002/2003 oraz ilości objętych wnioskami o przyznanie pomocy w roku gospodarczym 2003/2004.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję, nie później niż dnia 10 grudnia 2003 r., o całkowitej ilości pomidorów objętych wnioskami o przyznanie pomocy, w podziale, gdzie stosowne, według podprogów.
Artykuł 41
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 449/2001 niniejszym traci moc. Jednakże art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia stosuje się w roku gospodarczym 2004/2005 jak dotychczas.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 42
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1554/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93 w sprawie ustalenia wspólnych reguł przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zapoczątkowana w marcu 2003 r. wojna przeciwko Irakowi oraz następujące po niej zdarzenia polityczne, jak również epidemia Zespołu Ostrej Niewydolności Oddechowej (SARS), poważnie wpłynęły na działalność transportu prowadzonego przez przewoźników lotniczych, wywołując w początkach letniego sezonu rozkładu lotów 2003 r. znaczny spadek zapotrzebowania.
(2) W celu upewnienia się, że niewykorzystywanie czasów na start lub lądowanie przyznanych na sezon 2003 nie powoduje utraty tych uprawnień przewoźników lotniczych, konieczne jest wyraźne i jednoznaczne zapewnienie, że wojna i epidemia SARS szkodliwie wpływają na sezony rozkładu lotów 2003 i 2004.
(3) Dlatego rozporządzenie (EWG) nr 95/93 należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 95/93 [4] dodaje się art. 10b w brzmieniu:
"Artykuł 10b
Do celów art. 10 ust. 3 w letnim sezonie rozkładowym 2004 koordynatorzy przyjmują, że przewoźnicy lotniczy są uprawnieni do takiej samej serii czasów na start lub lądowanie, jakie były im przydzielone na letni sezon rozkładu lotów 2003" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003
z dnia 2 września 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego [1], w szczególności jego art. 15 ust. 5, art. 17 ust. 3, art. 18 ust. 3, art. 19 ust. 3 i 5, art. 20 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 22 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy ustanowić szereg przepisów szczególnych w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (WE) nr 343/2003.
Przepisy te muszą być jasno zdefiniowane tak, aby ułatwić współpracę między organami Państw Członkowskich właściwymi do stosowania tego rozporządzenia w odniesieniu do przekazywania i przetwarzania wniosków do celów przejęcia i przyjęcia z powrotem, wniosków o informacje i wykonywania przekazania.
(2) W celu zapewnienia największej możliwej ciągłości między Konwencją określającą państwo właściwe dla rozpatrywania wniosków o azyl złożonych w jednym z Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich [2], podpisaną w Dublinie dnia 15 czerwca 1990 r. i rozporządzeniem (WE) nr 343/2003, zastępującym tę Konwencję, niniejsze rozporządzenie powinno opierać się na wspólnych zasadach, listach i formularzach przyjętych przez komitet powołany na podstawie art. 18 Konwencji, z uwzględnieniem zmian wynikających z wprowadzenia nowych kryteriów, sformułowania niektórych przepisów i praktycznych doświadczeń.
(3) Należy wziąć pod uwagę powiązania między procedurami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 343/2003 i wykonaniem rozporządzenia Rady (WE) nr 2725/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r. dotyczącego ustanowienia systemu "Eurodac" do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania Konwencji dublińskiej [3].
(4) Pożądane jest, zarówno dla Państw Członkowskich, jak również zainteresowanych osób ubiegających się o azyl, aby istniał mechanizm rozstrzygania sporów w przypadkach, w których Państwa Członkowskie różnią się co do stosowania klauzuli humanitarnej z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 343/2003.
(5) Ustanowienie elektronicznej sieci transmisji w celu ułatwienia stosowania rozporządzenia (WE) nr 343/2003 oznacza, że należy ustanowić zasady odnoszące się do właściwych standardów technicznych oraz praktycznych uzgodnień dotyczących używania sieci.
(6) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [4] ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych wykonywanego w zastosowaniu niniejszego rozporządzenia zgodne z art. 21 rozporządzenia (WE) nr 343/2003.
(7) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania, która nie jest związana rozporządzeniem (WE) nr 343/2003, nie jest związana niniejszym rozporządzeniem ani nie podlega jego stosowaniu do czasu osiągnięcia porozumienia pozwalającego Danii na uczestniczenie w rozporządzeniu (WE) nr 343/2003.
(8) Zgodnie z art. 4 Porozumienia z dnia 19 stycznia 2001 r. między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącego kryteriów i mechanizmu określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w Państwie Członkowskim lub w Islandii albo w Norwegii [5] niniejsze rozporządzenie będzie stosowane przez Islandię i Norwegię tak, jak jest ono stosowane przez Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
W rezultacie do celów niniejszego rozporządzenia, Islandia i Norwegia będą uważane za Państwa Członkowskie.
(9) Niezbędne jest, aby niniejsze rozporządzenie weszło w życie jak najszybciej, aby umożliwić stosowanie rozporządzenia (WE) nr 343/2003.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 27 rozporządzenia (WE) nr 343/2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PROCEDURY
ROZDZIAŁ I
PRZYGOTOWANIE WNIOSKÓW
Artykuł 1
Przygotowanie wniosków o przejęcie
1.
Wnioski o przejęcie sporządza się na standardowym formularzu zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku I. Formularz składa się z pól obowiązkowych, które muszą być należycie wypełnione, oraz z innych pól, które wypełnia się, gdy są dostępne odpowiednie informacje.
Dodatkowe informacje można wprowadzić w pola przeznaczone do tego celu.
Wniosek obejmuje również:
a) kopię wszystkich dowodów lub poszlak wykazujących, że Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, jest właściwe dla rozpatrywania wniosku o azyl, wraz – gdzie sytuacja tego wymaga – z uwagami w sprawie okoliczności, w jakich je uzyskano oraz wartością dowodową przypisaną przez wnioskujące Państwo Członkowskie, z odniesieniem do wykazów dowodów i poszlak, określonych w art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 343/2003, określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
b) w miarę potrzeby kopię wszelkich deklaracji złożonych przez wnioskodawcę lub oświadczeń od niego odebranych.
2. Jeżeli wniosek oparty jest na pozytywnych wynikach ("trafieniu") przekazanych przez Jednostkę Centralną Eurodac, zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2725/2000, po porównaniu odcisków palców osoby ubiegającej się o azyl z bazą odcisków palców uprzednio pobranych i przesłanych do Jednostki Centralnej zgodnie z art. 8 tego rozporządzenia oraz sprawdzonych zgodnie z art. 4 ust. 6 tego rozporządzenia, wniosek zawiera także dane dostarczone przez Jednostkę Centralną.
3. Jeżeli wnioskujące Państwo Członkowskie zwraca się o pilną odpowiedź zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 343/2003, wniosek opisuje okoliczności wniosku o azyl i stwierdza powody prawne i faktyczne uzasadniające pilność odpowiedzi.
Artykuł 2
Przygotowanie wniosków o przyjęcie z powrotem
Wnioski o przyjęcie z powrotem sporządza się na standardowym formularzu zgodnie ze wzorem określonym w załączniku III, określając charakter wniosku, przyczyny jego złożenia oraz te przepisy rozporządzenia (WE) nr 343/2003, na których wniosek jest oparty.
Wniosek zawiera także pozytywne wyniki przekazane przez Jednostkę Centralną Eurodac, zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2725/2000, po porównaniu odcisków palców osoby ubiegającej się o azyl z bazą odcisków palców uprzednio pobranych i przesłanych do Jednostki Centralnej zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia oraz sprawdzonych zgodnie z art. 4 ust. 6 tego rozporządzenia.
Do formularza wniosków odnoszących się do wniosków o azyl złożonych przed osiągnięciem operacyjności przez Eurodac załącza się kopię odcisków palców.
ROZDZIAŁ II
POSTĘPOWANIE Z WNIOSKAMI
Artykuł 3
Rozpatrywanie wniosków o przejęcie
1.
Argumenty prawne i faktyczne określone we wniosku rozpatruje się w świetle przepisów rozporządzenia (WE) nr 343/2003 oraz wykazów dowodów i poszlak, określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
2.
Niezależnie od kryteriów i przepisów rozporządzenia (WE) nr 343/2003, na których opiera się wniosek, Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, w terminie dozwolonym przez art. 18 ust. 1 i 6 tego rozporządzenia, sprawdza wyczerpująco i obiektywnie, na podstawie informacji dostępnych bezpośrednio lub pośrednio, czy została ustalona właściwość tego państwa dla rozpatrywania wniosku o azyl.
Jeżeli Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, sprawdzi, że jest właściwe na podstawie co najmniej jednego z kryteriów tego rozporządzenia, uznaje swoją właściwość.
Artykuł 4
Rozpatrywanie wniosków o przyjęcie z powrotem
Jeżeli wniosek jest oparty na danych dostarczonych przez Jednostkę Centralną Eurodac i sprawdzonych przez wnioskujące Państwo Członkowskie, zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2725/2000, Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, uznaje swoją właściwość, chyba że przeprowadzone postępowanie sprawdzające wykaże, że jego zobowiązania wygasły na podstawie art. 4 ust. 5 akapit drugi lub na podstawie art. 16 ust. 2, 3 lub 4 rozporządzenia (WE) nr 343/2003. Wygaśnięcie zobowiązań może być oparte tylko na podstawie dowodów materialnych lub uzasadnionych i sprawdzalnych oświadczeń osoby ubiegającej się o azyl.
Artykuł 5
Odpowiedź odmowna
1.
Jeżeli po przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego wnioskujące Państwo Członkowskie uznaje, że przedłożone dowody nie potwierdzają jego właściwości, odpowiedź odmowna przesłana wnioskującemu Państwu Członkowskiemu podaje pełne i szczegółowe przyczyny odmowy.
2.
Jeżeli wnioskujące Państwo Członkowskie uważa, że odmowa oparta jest na niewłaściwej ocenie lub jeżeli posiada dodatkowe dowody do przesłania, może poprosić o ponowne rozpatrzenie swojego wniosku.
Ta możliwość musi być wykorzystana w ciągu trzech tygodni od otrzymania odpowiedzi odmownej.
Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, dołoży wszelkich starań, aby udzielić odpowiedzi w ciągu dwóch tygodni.
W żadnym wypadku ta dodatkowa procedura nie przekracza ograniczeń w czasie, ustanowionych w art. 18 ust. 1 i 6 oraz art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 343/2003.
Artykuł 6
Odpowiedź pozytywna
Jeżeli Państwo Członkowskie uznaje swoją właściwość, odpowiedź stwierdza to określając przepisy rozporządzenia (WE) nr 343/2003, które służą jako podstawa, oraz zawiera praktyczne szczegóły dotyczące późniejszego przekazania, takie jak dane kontaktowe organu administracyjnego lub osoby kontaktowej.
ROZDZIAŁ III
PRZEKAZANIE
Artykuł 7
Praktyczne uzgodnienia dotyczące przekazania
1.
Przekazanie do właściwego Państwa Członkowskiego może być wykonywane w jeden z następujących sposobów:
a) na wniosek osoby ubiegającej się o azyl w ściśle określonym terminie;
b) poprzez wyjazd pod nadzorem, kiedy osobie ubiegającej się o azyl towarzyszy urzędnik wnioskującego Państwa Członkowskiego do punktu wyjazdu, a właściwe Państwo Członkowskie zostaje powiadomione o miejscu, dniu i godzinie przybycia osoby ubiegającej się o azyl w uzgodnionym terminie;
c) pod eskortą, kiedy osobie ubiegającej się o azyl towarzyszy funkcjonariusz wnioskującego Państwa Członkowskiego lub przedstawiciel organu wyznaczonego przez wnioskujące Państwo Członkowskie do wykonywania tej funkcji, a osoba ta zostaje przekazana władzom właściwego Państwa Członkowskiego.
2. W przypadkach określonych w ust. 1 lit. a) i b) wnioskodawcę wyposaża się w dokument wjazdowy, o którym mowa w art. 19 ust. 3 i art. 20 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 343/2003, według wzoru określonego w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia, który pozwala mu na wjazd do właściwego Państwa Członkowskiego oraz na potwierdzenie jego tożsamości z chwilą przybycia do miejsca i o czasie wskazanym mu wraz z chwilą powiadomienia o decyzji o przejęciu lub przyjęciu z powrotem przez właściwe Państwo Członkowskie.
W przypadku określonym w ust. 1 lit. c) dokument wjazdowy wydaje się, jeżeli osoba ubiegająca się o azyl nie posiada dokumentów tożsamości.
Czas i miejsce przekazania uzgadniają uprzednio zainteresowane Państwa Członkowskie zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
3.
Państwo Członkowskie dokonujące przekazania zapewnia, że osobie ubiegającej się o azyl zwraca się wszystkie dokumenty przed wyjazdem lub dokumenty te powierza się członkom eskorty w celu przekazania ich odpowiednim organom właściwego Państwa Członkowskiego, lub przesyła się je innymi właściwymi sposobami.
Artykuł 8
Współpraca przy przekazaniu
1.
Na właściwym Państwie Członkowskim ciąży obowiązek umożliwienia wykonania przekazania osoby ubiegającej się o azyl najszybciej jak to możliwe oraz zapewnienia, że nie powstaną żadne przeszkody w wykonaniu przekazania.
Właściwe Państwo Członkowskie ustali w miarę potrzeb miejsce na swoim terytorium, do którego osoba ubiegająca się o azyl zostanie przekazana lub w którym zostanie przejęta przez właściwe organy, przy uwzględnieniu ograniczeń geograficznych i środków transportu dostępnych Państwu Członkowskiemu wykonującemu przekazanie.
W żadnym wypadku nie można wymagać, aby eskorta towarzyszyła osobie ubiegającej się o azyl poza punkt przybycia w używanych w tym celu międzynarodowych środkach transportu lub aby Państwo Członkowskie wykonujące przekazanie pokrywało koszty transportu poza ten punkt.
2.
Państwo Członkowskie wykonujące przekazanie organizuje transport osobie ubiegającej się o azyl i eskortę dla niej oraz podejmuje decyzję, w porozumieniu z właściwym Państwem Członkowskim, w sprawie czasu przybycia, a także w miarę potrzeby w sprawie szczegółów przekazania właściwym organom.
Właściwe Państwo Członkowskie może żądać, aby termin zawiadomienia wynosił trzy dni robocze.
Artykuł 9
Przekazania odroczone i opóźnione
1.
Właściwe Państwo Członkowskie jest niezwłocznie informowane o każdym opóźnieniu wynikającym z odwołania się strony lub ponownego rozpatrywania sprawy skutkującym zawieszeniem postępowania, a także o przeszkodach fizycznych, takich jak zły stan zdrowia osoby ubiegającej się o azyl, brak dostępności transportu lub odstąpienie przez osobę ubiegającą się o azyl od procedury przekazania.
2. Państwo Członkowskie, które z jednej z przyczyn wymienionych w art. 19 ust. 4 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 343/2003 nie może wykonać przekazania w zwykłym terminie wynoszącym sześć miesięcy, przewidzianym w art. 19 ust. 3 i art. 20 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia, informuje właściwe Państwo Członkowskie przed upływem tego terminu. W przeciwnym razie właściwym Państwem dla rozpatrywania wniosku o azyl jest poprzednie Państwo Członkowskie, na którym ciążą także obowiązki wynikające z rozporządzenia (WE) nr 343/2003, zgodnie z art. 19 ust. 4 i art. 20 ust. 2 tego rozporządzenia.
3. Jeżeli z jednej z przyczyn określonych w art. 19 ust. 4 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 343/2003 Państwo Członkowskie podejmuje się przekazania po upływie zwykłego terminu wynoszącego sześć miesięcy, poczyni z wyprzedzeniem niezbędne uzgodnienia z właściwym Państwem Członkowskim.
Artykuł 10
Przekazanie wynikające ze zgody domniemanej
1. W przypadku gdy na podstawie odpowiednio art. 18 ust. 7 lub art. 20 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 343/2003 przyjmuje się, że Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, udziela pozytywnej odpowiedzi na wniosek o przejęcie lub przyjęcie z powrotem, wnioskujące Państwo Członkowskie rozpocznie konsultacje niezbędne w celu organizacji przekazania.
2.
Jeżeli zwróci się o to wnioskujące Państwo Członkowskie, właściwe Państwo Członkowskie musi niezwłocznie potwierdzić na piśmie, że uznaje swoją właściwość w wyniku nieudzielenia odpowiedzi w terminie.
Właściwe Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne kroki w celu ustalenia miejsca przybycia osoby ubiegającej się o azyl najszybciej jak to możliwe oraz – gdzie jest to stosowne – uzgadnia z wnioskującym Państwem Członkowskim czas przybycia i praktyczne szczegóły przekazania właściwym organom.
ROZDZIAŁ IV
KLAUZULA HUMANITARNA
Artykuł 11
Stosunki zależności
1. Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 343/2003 stosuje się, o ile osoba ubiegająca się o azyl jest zależna od pomocy osoby spokrewnionej, przebywającej w innym Państwie Członkowskim lub osoba spokrewniona, przebywająca w innym Państwie Członkowskim, jest zależna od pomocy osoby ubiegającej się o azyl.
2.
Stosunki zależności określone w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 343/2003 ocenia się, tak dalece, jak to możliwe, na podstawie obiektywnych kryteriów, np. zaświadczeń medycznych.
Jeżeli takie dowody nie są dostępne lub jeżeli nie mogą być dostarczone, przyczyny humanitarne przyjmuje się wyłącznie na podstawie przekonujących informacji dostarczonych przez zainteresowane osoby.
3.
Przy ocenianiu konieczności i stosowności łączenia zainteresowanych osób bierze się pod uwagę, co następuje:
a) sytuację rodzinną istniejącą w kraju pochodzenia;
b) okoliczności rozdzielenia zainteresowanych osób;
c) stopień zaawansowania procedur udzielania azylu lub toczących się procedur na podstawie przepisów prawa odnoszących się do cudzoziemców w Państwach Członkowskich.
4. Stosowanie art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 343/2003 nie może w żadnym wypadku zależeć od zapewnienia, że osoba ubiegająca się o azyl lub osoba spokrewniona może rzeczywiście udzielić potrzebnej pomocy.
5.
Zainteresowane Państwa Członkowskie uzgadniają, w którym Państwie Członkowskim mają zostać połączone osoby spokrewnione oraz termin przekazania, przy uwzględnieniu:
a) możliwości podróżowania osoby zależnej od pomocy;
b) sytuacji osób zainteresowanych co do legalności pobytu, przy czym pierwszeństwo przyznaje się łączeniu osoby ubiegającej się o azyl z osobą spokrewnioną, która już posiada ważne zezwolenie na pobyt oraz środki utrzymania w Państwie Członkowskim, w którym przebywa.
Artykuł 12
Małoletni bez opieki
1.
Jeżeli decyzja o powierzeniu opieki nad małoletnim bez opieki osobie spokrewnionej innej niż matka, ojciec lub opiekun prawdopodobnie spowoduje szczególne trudności, przede wszystkim w sytuacji, gdy osoba dorosła, której dotyczy sprawa, przebywa poza jurysdykcją Państwa Członkowskiego, w którym małoletni złożył wniosek o azyl, ułatwia się współpracę między właściwymi organami w Państwach Członkowskich, w szczególności między organami i sądami odpowiedzialnymi za ochronę małoletnich, i podejmuje się kroki niezbędne w celu zapewnienia, aby te organy mogły decydować, z pełną wiedzą o stanie faktycznym, czy osoba dorosła lub osoby dorosłe, których dotyczy sprawa, mogą przejąć małoletniego w taki sposób, który służy jego najlepszym interesom.
W związku z powyższym należy uwzględnić obecnie dostępne możliwości w zakresie współpracy sądowej w sprawach cywilnych.
2. Fakt, że czas trwania procedur w sprawie umieszczenia małoletniego może prowadzić do naruszenia terminu określonego w art. 18 ust. 1 i 6 oraz art. 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 343/2003, nie musi być przeszkodą w kontynuowaniu procedury określania właściwego Państwa Członkowskiego lub wykonania przekazania.
Artykuł 13
Procedury
1.
Z wnioskiem do innego Państwa Członkowskiego o przejęcie osoby ubiegającej się o azyl na podstawie art. 15 rozporządzenia (WE) nr 343/2003 występuje albo Państwo Członkowskie, w którym został złożony wniosek o azyl i które prowadzi procedurę określania właściwego Państwa Członkowskiego, albo właściwe Państwo Członkowskie.
2.
Wniosek o przejęcie zawiera wszelkie dokumenty będące w posiadaniu wnioskującego Państwa Członkowskiego, które mogą pozwolić Państwu Członkowskiemu, do którego kierowany jest wniosek, na ocenę sytuacji.
3.
Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, przeprowadza niezbędne postępowanie sprawdzające w celu ustalenia – gdzie jest to właściwe – przyczyn humanitarnych, w szczególności o charakterze rodzinnym lub kulturowym, poziomu zależności od osoby, której sprawa dotyczy lub możliwości i zobowiązania drugiej osoby, której sprawa dotyczy, do dostarczenia żądanej pomocy.
4.
W każdym przypadku osoby, których sprawa dotyczy, muszą wyrazić swoją zgodę.
Artykuł 14
Koncyliacja
1.
Jeżeli Państwa Członkowskie nie mogą rozwiązać sporu, czy to w sprawie konieczności wykonania przekazania, czy to łączenia osób spokrewnionych na podstawie art. 15 rozporządzenia (WE) nr 343/2003, czy to co do tego, w którym Państwie Członkowskim dane osoby powinny zostać połączone, mogą zastosować postępowanie pojednawcze, przewidziane w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Postępowanie pojednawcze rozpoczyna złożenie wniosku przez jedno z Państw Członkowskich uczestniczących w sporze do przewodniczącego Komitetu, ustanowionego na podstawie art. 27 rozporządzenia (WE) nr 343/2003.
Poprzez wyrażenie zgody na postępowanie pojednawcze zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują się uwzględnienia w najwyższym stopniu zaproponowanego rozwiązania.
Przewodniczący Komitetu wyznacza trzech członków Komitetu reprezentujących trzy Państwa Członkowskie niezwiązane ze sprawą.
Otrzymują oni argumenty stron złożone na piśmie lub ustnie oraz, po rozważeniu, proponują w ciągu miesiąca rozwiązanie, w razie potrzeby w drodze głosowania.
Obradom przewodniczy przewodniczący Komitetu lub jego zastępca.
Może on wyrazić swoją opinię, lecz nie może brać udziału w głosowaniu.
Bez względu na to, czy zaproponowane rozwiązanie zostanie przyjęte czy odrzucone przez strony, jest ono ostateczne i nieodwołalne.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY WSPÓLNE
Artykuł 15
Przekazywanie wniosków
1.
Wnioski, odpowiedzi i wszelką pisemną korespondencję między Państwami Członkowskimi dotyczącą stosowania rozporządzenia (WE) nr 343/2003 przesyła się, gdy jest to możliwe, poprzez sieć łączności elektronicznej "DubliNet", ustanowioną na podstawie tytułu II niniejszego rozporządzenia.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego korespondencja między organami właściwymi dla wykonywania przekazania i właściwymi organami w Państwie Członkowskim, do którego kierowany jest wniosek, dotycząca praktycznych uzgodnień w sprawie przekazania, czasu i miejsca przybycia, szczególnie wtedy, jeżeli osoba ubiegająca się o azyl znajduje się pod eskortą, może być przekazywania z wykorzystaniem innych środków.
2.
Każdy wniosek, każdą odpowiedź i korespondencję wychodzące z krajowego punktu dostępu określonego w art. 19 uważa się za autentyczne.
3.
Potwierdzenie wygenerowane przez system jest traktowane jako dowód przesłania oraz daty i godziny otrzymania wniosku lub odpowiedzi.
Artykuł 16
Język komunikacji
Język lub języki komunikacji wybiera się w drodze porozumienia między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
Artykuł 17
Zgoda zainteresowanych osób
1. Do celów stosowania art. 7 i 8, art. 15 ust. 1 i art. 21 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 343/2003, które wymagają, aby zainteresowane osoby wyraziły chęć lub zgodę, ich zgoda musi być udzielona na piśmie.
2. W przypadku art. 21 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 343/2003, wnioskodawca musi wiedzieć, na przekazanie jakich informacji wyraża zgodę.
TYTUŁ II
USTANOWIENIE SIECI "DUBLINET"
ROZDZIAŁ I
NORMY TECHNICZNE
Artykuł 18
Ustanowienie "DubliNet"
1. Bezpieczne elektroniczne środki transmisji określone w art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 343/2003 otrzymują nazwę "DubliNet".
2.
DubliNet oparty jest na użytkowaniu generycznych usług IDA określonych w art. 4 decyzji nr 1720/1999/WE [6].
Artykuł 19
Krajowe punkty dostępu
1.
Każde Państwo Członkowskie posiada jeden wyznaczony krajowy punkt dostępu.
2.
Krajowe punkty dostępu są odpowiedzialne za przetwarzanie przychodzących danych i transmisję wychodzących danych.
3.
Krajowe punkty dostępu są odpowiedzialne za wydawanie potwierdzeń otrzymania każdej przychodzącej transmisji.
4.
Formularze, których wzory określone są w załącznikach I i III, oraz formularz wniosku o udzielenie informacji określony w załączniku V są przesyłane między krajowymi punktami dostępu w formacie dostarczonym przez Komisję.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wymaganych standardach technicznych.
ROZDZIAŁ II
ZASADY UŻYTKOWANIA
Artykuł 20
Numer referencyjny
1.
Każda transmisja ma numer referencyjny umożliwiający jednoznaczne określenie sprawy, której dotyczy, oraz Państwa Członkowskiego składającego wniosek.
Numer taki musi także umożliwiać ustalenie, czy transmisja odnosi się do wniosku o przejęcie (typ 1), wniosku o przyjęcie z powrotem (typ 2) czy wniosku o udzielenie informacji (typ 3).
2.
Numer referencyjny rozpoczyna się literami używanymi dla identyfikacji Państwa Członkowskiego w Eurodac.
Po tym kodzie następuje numer wskazujący typ wniosku, zgodnie z klasyfikacją określoną w ust. 1.
Jeżeli wniosek jest oparty na danych dostarczonych przez Eurodac, załącza się numer referencyjny Eurodac.
Artykuł 21
Ciągłość funkcjonowania
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia nieprzerwanego funkcjonowania krajowych punktów dostępu.
2. Jeżeli funkcjonowanie krajowego punktu dostępu zostanie przerwane na ponad siedem godzin roboczych, Państwo Członkowskie powiadamia właściwe organy wyznaczone na podstawie art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 343/2003 oraz Komisję i podejmuje wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia jak najszybszego wznowienia funkcjonowania.
3.
Jeżeli krajowy punkt dostępu przesłał dane do krajowego punktu dostępu, którego funkcjonowanie zostało przerwane, potwierdzenia transmisji wygenerowanego przez system generyczny IDA używa się jako dowodu daty i godziny transmisji.
Terminy ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 343/2003 dla przesyłania wniosków lub odpowiedzi nie podlegają zawieszeniu na czas przerwania funkcjonowania danego krajowego punktu dostępu.
TYTUŁ III
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 22
Dokumenty wjazdowe wydawane do celów stosowania Konwencji dublińskiej
Dokumenty wjazdowe wydrukowane do celów stosowania Konwencji dublińskiej uznaje się do przekazania osoby ubiegającej się o azyl na podstawie rozporządzenia (WE) nr 343/2003 przez okres dłuższy niż osiemnaście miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 23
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1567/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 lipca 2003 r.
w sprawie pomocy w odniesieniu do polityk oraz działań i praw dotyczących zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego w krajach rozwijających się
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota wykazuje głęboką troskę o warunki zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego kobiet i mężczyzn, w szczególności w wieku 15–49 lat, w krajach rozwijających się.
Wysoka umieralność matek oraz wysokie wskaźniki zachorowalności, brak kompleksowej, gwarantowanej i rzetelnej opieki oraz usług w dziedzinie zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego, dostaw oraz informacji, a także szerzenie się HIV/AIDS, wpływają ujemnie na wszelkie wysiłki mające na celu wyeliminowanie ubóstwa, wspieranie stałego rozwoju, polepszanie szans oraz zabezpieczanie podstaw egzystencji w krajach rozwijających się.
(2) Swoboda podejmowania osobistego wyboru przez kobiety, mężczyzn oraz młodocianych przez odpowiedni dostęp do informacji, edukacji oraz usług w dziedzinach dotyczących zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz praw z nim związanych, jest istotnym elementem postępu i rozwoju oraz wymaga działań rządów jak i indywidualnej odpowiedzialności.
(3) Prawo do korzystania z możliwie najwyższej jakości zdrowia fizycznego i psychicznego jest podstawowym prawem człowieka, zgodnym z przepisami art. 25 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.
Ponad jedna piąta ludności świata jest pozbawiona tego prawa.
(4) art. 35 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej wzywa do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego przy definiowaniu oraz wprowadzaniu w życie wszystkich polityk i działań unijnych.
(5) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie podtrzymują prawo jednostek do swobodnego decydowania o liczbie dzieci oraz odstępach między ich urodzinami; potępiają wszelkie naruszenia praw człowieka w formie przymusowej aborcji, przymusowej sterylizacji, dzieciobójstwa lub odrzucenia, porzucenia, czy wykorzystywania niechcianych dzieci, jako środków ograniczania naturalnego przyrostu ludności.
(6) Zarówno Parlament Europejski, jak i Rada wezwały Wspólnotę do zwiększenia wysiłków w dziedzinie zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz praw z nim związanych w krajach rozwijających się.
(7) art. 25 ust. 1 lit. c) i d) oraz art. 31 lit. b) iii) Umowy o Partnerstwie AKP-UE [3] podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r., mają w sposób oczywisty na celu zintegrowanie strategii zmierzających do poprawy dostępu do podstawowych usług socjalnych.
(8) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie będą nadal w znacznym stopniu przyczyniać się do podejmowania zakrojonych na szeroką skalę działań zmierzających do popierania polityk i programów w dziedzinie zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz praw z nim związanych w krajach rozwijających się, oraz zobowiązują się odgrywać nadal wiodącą rolę w tej dziedzinie, przyznając priorytet zdrowiu, jako części globalnej strategii zwalczania ubóstwa.
(9) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie są zdecydowane przyczyniać się w pełni do osiągania Celów Rozwoju Tysiąclecia a mianowicie obniżenia o trzy czwarte umieralności matek, osiągnięcia równości mężczyzn i kobiet oraz uzyskania dostępu do opieki i usług w dziedzinie zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego na całym świecie.
(10) Na Konferencji w Monterrey postanowiono, że wyższy poziom urzędowej pomocy w zakresie rozwoju oraz plany umorzenia długu powinny zostać wykorzystane na poprawę wyników w dziedzinie zdrowia oraz edukacji a UE odgrywa doniosłą rolę w identyfikowaniu metod skuteczniejszego wykorzystywania urzędowej pomocy w zakresie rozwoju dla poprawy stałego rozwoju.
(11) Międzynarodowa Konferencja w Sprawie Ludności i Rozwoju, która odbyła się w Kairze w 1994 r. oraz Międzynarodowa Konferencja w Sprawie Ludności i Rozwoju + 5 z 1999 r., ustaliły ambitny program działania.
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie podtrzymują swoje zaangażowanie w specyficzny cel dotyczący zdrowia reprodukcyjnego, ustalony podczas Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju, mający na celu zapewnienie, poprzez podstawowy system opieki zdrowotnej, opiekę w zakresie zdrowia reprodukcyjnego dla wszystkich jednostek należących do odpowiednich grup wiekowych tak szybko, jak tylko jest to możliwe, ale nie później, niż do 2015 r (Program Działania Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju, ppkt 7.6).
(12) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie są zaangażowane w podtrzymywanie zasad ustalonych podczas Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju oraz Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju + 5 oraz wzywają społeczność międzynarodową, w szczególności państwa rozwinięte do powzięcia wspólnej odpowiedzialności finansowej za koszty ustalone w Programie Działania Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju.
(13) Od Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju osiągnięto postęp, jednakże nadal wiele pozostaje do zrobienia w celu zapewnienia, aby każda kobieta miała szansę na zdrową ciążę oraz urodzenie dziecka w bezpiecznych warunkach, aby potrzeby w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego młodzieży były spełniane oraz, aby powstrzymana została wykorzystywanie oraz przemoc wobec kobiet, w tym w sytuacji uchodźstwa oraz konfliktu.
(14) Stałe zapewnianie, dostępność oraz przystępność bardziej skutecznych i bardziej akceptowalnych metod antykoncepcji oraz ochrony przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym HIV/AIDS, ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia celów Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju; wzywa do właściwego zapewniania oraz umożliwienia każdej osobie, która tego potrzebuje, wybrania wysokiej jakości produktów z zakresu zdrowia reprodukcyjnego.
Ta forma ochrony wymaga nie tylko zapewniania produktów, ale także zdolności przewidywania, finansowania, zamawiania oraz dostarczania ich do miejsc, w których są one niezbędne wtedy, kiedy są niezbędne.
(15) Konferencja Pekińska Narodów Zjednoczonych w Sprawie Kobiet z 1995 r., oraz Konferencja Pekińska + 5 potwierdziły cele Programu Działania Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju uznając, że niebezpieczne aborcje zagrażają życiu wielu kobiet a śmierci i okaleczeniom można zapobiegać przez bezpieczne i skuteczne środki w zakresie zdrowia reprodukcyjnego.
(16) Na podstawie niniejszego rozporządzenia, nie przewiduje się popierania jakichkolwiek zachęt do przeprowadzania sterylizacji lub aborcji lub do niewłaściwego testowania metod antykoncepcyjnych w krajach rozwijających się.
Z chwilą wprowadzenia w życie środków współpracy, należy rygorystycznie przestrzegać decyzji przyjętych podczas Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju, w szczególności ppkt 8.25 Programu Działania Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju zgodnie, z którym między innymi, w żadnym przypadku nie należy popierać aborcji, jako metody planowania rodziny.
Niezwłocznie należy zapewnić usługi w zakresie doradztwa poaborcyjnego, edukacji i planowania rodziny, które pomogą również w uniknięciu przeprowadzania kolejnych aborcji.
(17) Doświadczenie pokazuje, że programy dotyczące ludności i rozwoju są najskuteczniejsze wtedy, gdy podejmuje się kroki mające na celu poprawę statusu kobiet (Program Działania Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju ppkt 4.1).
Równość mężczyzn i kobiet jest warunkiem koniecznym dla poprawy zdrowia reprodukcyjnego a mężczyźni powinni przyjąć pełną odpowiedzialność za swoje zachowania seksualne i reprodukcyjne (Program Działania Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju ppkt 4.25).
(18) Skuteczność programów prowadzących do wspierania strategii krajowych, mających na celu poprawę zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego w krajach rozwijających się, częściowo zależy od lepszej koordynacji pomocy, zarówno na szczeblu europejskim, jak i międzynarodowym, w szczególności poprzez agendy Narodów Zjednoczonych, fundusze oraz programy a mówiąc dokładniej, Fundusz ds. Ludności Narodów Zjednoczonych.
(19) Osobom dbającym o zdrowie reprodukcyjne przypada kluczowa rola w zapobieganiu HIV/AIDS oraz innym chorobom przenoszonym drogą płciową.
(20) Niniejsze rozporządzenie powoduje, że rozporządzenie Rady (WE) nr 1484/97 z dnia 22 lipca 1997 r., w sprawie pomocy dla polityk i programów ludnościowych krajów rozwijających się [4] stosowane do dnia 31 grudnia 2002 r., staje się zbędne i w związku z tym powinno zostać uchylone.
Doświadczenie zdobyte podczas jego stosowania powinno znaleźć odzwierciedlenie w niniejszym rozporządzeniu.
(21) Niniejsze rozporządzenie ustanawia na cały czas trwania programu, ramy finansowe stanowiące podstawowe odniesienie, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r., zawartego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [5] dla organu budżetowego podczas rocznej procedury budżetowej.
(22) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(23) Ponieważ Państwa Członkowskie nie są w stanie skutecznie osiągnąć celów proponowanych działań a mianowicie poprawy zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz zagwarantowania poszanowania dla praw z nim związanych, w szczególności w odniesieniu do krajów rozwijających się a co za tym idzie, można je lepiej osiągnąć na szczeblu Wspólnoty ze względu na ich zakres i skutki, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości ustaloną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności również ustaloną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza środki niezbędne do osiągnięcia tych celów.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział I Cel i zakres
Artykuł 1
1.
Wspólnota popiera działania mające na celu poprawę zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego w krajach rozwijających się oraz zagwarantowanie poszanowania dla praw z nim związanych.
2.
Wspólnota zapewnia pomoc finansową oraz właściwą wiedzę fachową w celu promowania całościowego podejścia oraz uznania zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz praw z nim związanych w rozumieniu Programu Działania Międzynarodowej Konferencji w Sprawie Ludności i Rozwoju, w tym bezpiecznego macierzyństwa oraz powszechnego dostępu do kompleksowego zakresu gwarantowanej i rzetelnej opieki oraz usług w dziedzinie zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego.
3.
W procesie przydzielania takich środków finansowych oraz wiedzy fachowej, pierwszeństwo powinno zostać przyznane:
a) krajom najuboższym i najmniej rozwiniętym oraz najmniej uprzywilejowanym grupom ludności krajów rozwijających się;
b) działaniom uzupełniającym i wzmacniającym zarówno polityki, jak i zdolności krajów rozwijających się, a także pomocy świadczonej przez inne instrumenty współpracy na rzecz rozwoju.
Artykuł 2
Celem działań przeprowadzanych na podstawie niniejszego rozporządzenia jest:
a) zagwarantowanie prawa kobiet, mężczyzn i młodocianych do dobrego poziomu zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego;
b) umożliwienie kobietom, mężczyznom i młodocianym uzyskania dostępu do kompleksowego zakresu wysokiej jakości, gwarantowanych, dostępnych, przystępnych oraz rzetelnych usług w zakresie opieki zdrowotnej dotyczącej zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego, produktów, edukacji oraz informacji, w tym informacji w sprawie wszystkich rodzajów metod planowania rodziny;
c) obniżenie wskaźników umieralności oraz zachorowalności matek, w szczególności w odniesieniu do krajów oraz społeczeństw, w których są one najwyższe.
Artykuł 3
1.
Wspólnotowego wsparcia finansowego udziela się na określone działania skierowane do najuboższych i najbardziej zagrożonych grup ludności, zarówno na obszarach wiejskich, jak i miejskich, zmierzające do osiągnięcia celów opisanych w art. 2, w szczególności na te mające na celu:
a) wspieranie i promowanie polityki, ram działania oraz działań dostosowanych do wypełnienia szczególnych celów niezbędnych dla dalszej realizacji praw człowieka dotyczących właściwych usług podstawowej opieki zdrowotnej oraz wiarygodnych placówek świadczących usługi w tej dziedzinie;
b) ułatwienie dostępu do wysokiej jakości usług zdrowotnych w dziedzinie zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego, oferowanie, w szczególności wyboru środków antykoncepcyjnych, zapobiegania oraz diagnostyki chorób przenoszonych drogą płciową, w tym HIV/AIDS, a także zapewnienie dobrowolnego i poufnego doradztwa i badania;
c) oferowanie młodocianym oraz dorosłej młodzieży programów edukacyjnych, które koncentrują się na powiązaniach między planowaniem rodziny, zdrowiem reprodukcyjnym, chorobami przenoszonymi drogą płciową oraz wpływem HIV/AIDS na związki oraz zapewnieniem niezbędnych informacji, usług i umiejętności w celu ochrony ich zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego, unikania niechcianych ciąż oraz zaangażowania ich w planowanie i wprowadzanie w życie takich programów;
d) zwalczanie praktyk szkodliwych dla zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego kobiet, młodocianych i dzieci takich, jak okaleczanie kobiecych narządów rodnych, przemoc seksualna, zawieranie związków małżeńskich przez dzieci oraz wczesne zawieranie związków małżeńskich;
e) zapewnienie stałego dostarczania, dostępności i przystępności skuteczniejszych i bardziej akceptowalnych metod antykoncepcji oraz ochrony przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym HIV/AIDS;
f) promowanie kompleksowych programów zdrowia macierzyńskiego, w tym świadczenie wysokiej jakości opieki przedurodzeniowej, opieki okołoporodowej oraz poporodowej oraz ustanowienie lub rozwój wykwalifikowanej kadry położniczej;
g) świadczenie skutecznej, doraźnej opieki położniczej i poporodowej, w tym leczenie powikłań wynikających z niebezpiecznej aborcji;
h) obniżenie ilości niebezpiecznych aborcji przez zmniejszenie liczby niechcianych ciąż w drodze świadczenia usług z zakresu planowania rodziny, zaangażowane doradztwo oraz informacje, w tym stosowanie środków antykoncepcyjnych oraz przez inwestowanie w szkolenia i zapewnienie odpowiedniego wyposażenia dla personelu, w tym personelu opieki zdrowotnej, zajmowanie się powikłaniami powstałymi w wyniku niebezpiecznych aborcji przy zachowaniu higienicznych oraz bezpiecznych warunków.
2.
W celu wprowadzenia w życie wspominanych powyżej działań, szczególną uwagę należy zwrócić na potrzebę poprawy systemów opieki zdrowotnej krajów rozwijających się.
W tym procesie, zagwarantować należy udział oraz konsultacje ze społecznościami lokalnymi, rodzinami oraz samych zainteresowanych, ze szczególnym uwzględnieniem ubogich, kobiet i młodocianych.
W celu zapewnienia, że poprawa w dziedzinie opieki zdrowotnej oraz dobrobytu są stałe, wszystkie działania prowadzi się wraz z zakrojonymi na szeroką skalę inwestycjami w sektor socjalny, obejmującymi edukację, działalność społeczną, zrównanie oraz świadomość płciową, poprawę stanu środowiska, dobrobyt gospodarczy, bezpieczeństwo żywności i żywienia.
Artykuł 4
1.
W kontekście działań określonych w art. 3, wsparcie Wspólnoty może przyjąć formę:
a) finansowania badań i programów działania (które, o ile to możliwe, są realizowane indywidualnie przez lub we współpracy z ekspertami lub instytucjami kraju partnerskiego);
b) pomocy technicznej, szkolenia, doradztwa i innych usług;
c) dostaw takich jak artykuły medyczne, towary i prace;
d) audytów, wycen oraz misji kontrolnych.
Priorytetowo należy traktować rozbudowa zdolności krajowych w celu osiągnięcia długoterminowej rentowności.
2.
Finansowanie wspólnotowe może obejmować zarówno nakłady inwestycyjne, z wyłączeniem nabycia nieruchomości oraz w wyjątkowych i właściwie uzasadnionych przypadkach, uwzględniając fakt, iż działanie musi, o ile jest to możliwe, mieć na celu zapewnienie średnioterminowej rentowności, wydatki bieżące (w tym, wydatki administracyjne, wydatki eksploatacyjne i koszty bieżące), które czasowo stanowią obciążenie partnera tak, aby w maksymalnym zakresie wykorzystać wsparcie określone w ust. 1.
Rozdział II Wykonywanie pomocy
Artykuł 5
1.
Na podstawie niniejszego rozporządzenia, finansowanie wspólnotowe przyjmuje formę dotacji.
2.
W przypadku każdego działania realizowanego w ramach współpracy dąży się do ustalenia wkładu finansowego partnerów określonych w art. 6.
Podczas ustalania kwoty wymaganego wkładu należy uwzględnić zdolność danych partnerów oraz rodzaj danego działania.
W szczególnych okolicznościach, kiedy partner jest organizacją pozarządową albo organizacją społeczną, może zostać wniesiony wkład rzeczowy.
3.
Udzielanie pomocy finansowej na podstawie niniejszego rozporządzenia może pociągać za sobą współfinansowanie realizowane wraz z innymi darczyńcami, w szczególności z Państwami Członkowskimi, Narodami Zjednoczonymi oraz międzynarodowymi lub bankami rozwoju regionalnego lub instytucjami finansowymi.
4.
W kontekście działań określonych w art. 3 ust. 1 lit. b), c), d), e), f) i g), należy podjąć wysiłki na rzecz zintegrowania działań nakierowanych na zdrowie reprodukcyjne i seksualne oraz prawa z nim związane z działaniami nakierowanymi na choroby ubogich.
Artykuł 6
1.
Wśród partnerów uprawnionych do pomocy finansowej na podstawie niniejszego rozporządzenia, znajdują się:
a) centralne, regionalne i komunalne organy oraz agencje;
b) władze lokalne i inne organy zdecentralizowane;
c) społeczności lokalne, organizacje pozarządowe, organizacje społeczne oraz inne publicznie użyteczne osoby fizyczne i prawne sektora prywatnego;
d) organizacje regionalne;
e) organizacje międzynarodowe takie, jak Narody Zjednoczone oraz ich agencje, fundusze i programy, a także banki rozwoju, instytucje finansowe, inicjatywy globalne oraz międzynarodowe publiczno - prywatne spółki osobowe;
f) instytuty badawcze i uniwersytety.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 lit. e), wspólnotowa pomoc finansowa jest udostępniana partnerom, których siedziba zarządu mieści się w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, które na podstawie niniejszego rozporządzenia jest beneficjentem lub potencjalnym beneficjentem pomocy wspólnotowej na podstawie niniejszego rozporządzenia pod warunkiem że ich siedziba jest ośrodkiem kierującym działalnością gospodarczą.
W wyjątkowych przypadkach, siedziba ta może mieścić się w innym państwie trzecim.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy działania są przedmiotem umów finansowych zawartych między Wspólnotą a krajami korzystającymi z działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, umowy przewidują, że podatki, cła i inne opłaty nie są pokrywane przez Wspólnotę.
2.
Każda umowa finansowania lub kontrakt zawarty na podstawie niniejszego rozporządzenia stanowi, że podlegają one nadzorowi oraz kontroli finansowej Komisji, która może przeprowadzać kontrole oraz inspekcje na miejscu, oraz audytom Trybunału Obrachunkowego, zgodnie ze zwykłymi uzgodnieniami przewidzianymi przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów, szczególnie tych zawartych w rozporządzeniu finansowym dotyczącym ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich [7], zwanym dalej "rozporządzeniem finansowym".
3.
Podejmuje się niezbędne środki w celu podkreślenia wspólnotowego charakteru pomocy udzielanej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
1.
Udział w zaproszeniach do przetargu na udzielanie zamówień jest otwarty na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich i ze wszystkich krajów rozwijających się.
W wyjątkowych przypadkach, można go rozszerzyć na inne państwa trzecie.
2.
Dostawy pochodzą z kraju przyjmującego, innych krajów rozwijających się lub Państw Członkowskich.
W wyjątkowych przypadkach dostawy mogą pochodzić z innych państw trzecich.
Artykuł 9
1.
Aby zagwarantować cele spójności oraz komplementarności określone w Traktacie, oraz zapewnić maksymalną skuteczność tych działań jako całości, Komisja może podjąć wszelkie niezbędne środki koordynacyjne, w tym:
a) ustanowienie systemu regularnej wymiany i analizy informacji w sprawie działań finansowanych oraz tych, których finansowanie proponuje Wspólnota i Państwa Członkowskie;
b) koordynację działań na miejscu za pomocą regularnych spotkań i wymiany informacji między przedstawicielami Komisji i Państw Członkowskich w kraju przyjmującym.
2.
Komisja razem z Państwami Członkowskimi może podjąć wszelkie inicjatywy niezbędne do zapewnienia należytej koordynacji z pozostałymi darczyńcami, w szczególności tymi należącymi do systemu Narodów Zjednoczonych.
Rozdział III Procedury finansowe i decyzyjne
Artykuł 10
1.
Ramy finansowe dla wykonania niniejszego rozporządzenia w okresie 2003–2006 ustala się niniejszym na kwotę 73,95 milionów EUR Roczny przydział podlega zatwierdzeniu organu budżetowego w sprawie właściwych środków finansowania na podstawie Perspektywy finansowej lub przez wykorzystanie instrumentów przewidzianych w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 6 maja 1999 r.
2.
Wartość rocznych środków przyznawanych zatwierdza organ budżetowy w ramach limitów Perspektywy finansowej.
Artykuł 11
1.
Komisja odpowiada za opracowanie projektu strategicznych wytycznych programowych, określenie współpracy Wspólnoty w ramach mierzalnych celów, priorytetów, nieprzekraczalnych terminów dla szczególnych obszarów działania, założeń oraz oczekiwanych wyników.
Programowanie ma charakter roczny i orientacyjny.
2. Roczna wymiana poglądów z Państwami Członkowskimi ma miejsce, w ramach Komitetu określonego w art. 13 ust. 1, w oparciu o przedstawienie przez przedstawiciela Komisji, strategicznych wytycznych programowych dla działań, jakie maja zostać przeprowadzone. Komitet wydaje opinię w sprawie tych zagadnień zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
Artykuł 12
1.
Komisja odpowiada za ocenę, podjęcie decyzji w sprawie oraz zarządzanie działaniami objętymi niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi, w szczególności tymi, ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym.
2.
Decyzje dotyczące działań, dla których finansowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia przekracza 3 miliony EUR oraz wszelkie zmiany w tych działaniach pociągające za sobą koszty przekraczające o ponad 20 % kwotę początkowo wyznaczoną na dane działanie, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
3.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o decyzjach i zmianach odnośnie do działań nieprzekraczających kwoty 3 milionów EUR
Artykuł 13
1.
Komisję wspiera Komitet ds. Rozwoju, właściwy pod względem geograficznym.
2.
W przypadku gdy dokonywane jest odniesienie do tego ustępu, zastosowanie ma art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na 45 dni.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Rozdział IV Sprawozdawczość oraz przepisy końcowe
Artykuł 14
1.
Po upływie każdego roku budżetowego Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w swoim sprawozdaniu rocznym w sprawie wspólnotowej polityki na rzecz rozwoju, informację o działaniach finansowanych w trakcie tego roku oraz wnioski Komisji w sprawie wykonania niniejszego rozporządzenia w poprzednim roku budżetowym.
Podsumowanie dostarcza w szczególności informacji o silnych i słabych punktach działań o podmiotach, z którymi zostały zawarte umowy oraz o wynikach niezależnych ocen dotyczących działań szczególnych.
2.
Najpóźniej na rok przed wygaśnięciem niniejszego rozporządzenia, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie niezależne sprawozdanie zawierające ogólną ocenę wykonania niniejszego rozporządzenia, aby ustalić czy osiągnięte zostały jego cele i dostarczyć wytyczne dla poprawy skuteczności przyszłych działań.
W oparciu o tę ocenę, Komisja może sporządzić wniosek w sprawie przyszłości niniejszego rozporządzenia oraz, jeśli jest to konieczne, wnioski dotyczące jego zmiany.
Artykuł 15
Rozporządzenie (EWG) nr 1484/97 traci moc.
Jednakże działania, co do których podjęto decyzje na podstawie tego rozporządzenia należy nadal realizować na jego podstawie.
Artykuł 16
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1568/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 lipca 2003 r.
w sprawie pomocy w zwalczaniu chorób związanych z ubóstwem (HIV/AIDS, gruźlicy i malarii) w krajach rozwijających się
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Prawo do zachowania zdrowia fizycznego i psychicznego na jak najwyższym poziomie jest podstawowym prawem człowieka, zgodnym z przepisami art. 25 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.
Tego prawa odmawia się jednej piątej ludności na świecie.
(2) Artykuł 35 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej domaga się wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego podczas określania i wprowadzania w życie wszystkich unijnych polityk i działań.
(3) HIV/AIDS, gruźlica i malaria powodują śmierć ponad pięciu i pół miliona ludzi rocznie, najsilniej wpływając na zachorowalność i skrócenie przeciętnej długości życia w krajach rozwijających się.
Co więcej, choroby te zatarły efekty wieloletnich wysiłków i osiągnięć w sferze rozwoju, stwarzając poważny problem w długofalowej perspektywie ze względu na swoje destabilizujące oddziaływanie na społeczeństwo.
(4) Obecnie powszechnie uznawany jest fakt, że zapobieganie, opieka i leczenie są elementami współzależnymi oraz wzajemnie na siebie oddziałującymi.
(5) Niepowodzenie w ograniczaniu obciążenia tymi chorobami oraz dowody ich rosnącego wpływu spowodowały, że znalazły się one w centrum debaty o rozwoju, jak potwierdziła to Deklaracja Zobowiązań Sesji Specjalnej Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych w czerwcu 2001 r., która uznała, że AIDS rozprzestrzenił się w stopniu stanowiącym zagrożenie dla rozwoju, a także deklaracja dotycząca gruźlicy i malarii jako światowych zagrożeń, wydana przez Światowe Zgromadzenie Zdrowia WHO.
Choroby te wymagają pilnych działań oraz szeregu krajowych, regionalnych i międzynarodowych inicjatyw, z myślą o osiągnięciu celów rozwojowych na nowe tysiąclecie, obejmujących jasno określone zadania zwalczania HIV/AIDS, gruźlicy i malarii; wykonania tych zadań podjęła się Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie.
(6) Wspomniana wyżej Deklaracja Zobowiązań NZ potwierdziła osiągnięcie do 2005 r. za pomocą zwiększania nakładów ogólnego celu wydatkowania na zwalczanie epidemii między 7 a 10 mld USD, w odniesieniu do samego HIV/AIDS, w krajach o niskim i średnim dochodzie, a także w państwach, które doświadczają gwałtownego rozwoju tej choroby lub są nim zagrożone.
Nakłady zostaną przeznaczone na zapobieganie HIV/AIDS, opiekę, leczenie oraz udzielanie wsparcia i łagodzenie skutków choroby.
Deklaracja ta potwierdziła także podjęcie środków w celu zapewnienia, że zostaną zgromadzone wymagane fundusze, których źródłem w szczególności będą państwa oferujące pomoc i krajowe budżety, mając na uwadze, że zasoby w większości krajów dotkniętych chorobą są poważnie ograniczone.
(7) HIV/AIDS, gruźlica i malaria wymagają odpowiedniej strukturalnej, wszechstronnej i spójnej reakcji, która przekracza możliwości zasobów finansowych i ludzkich większości krajów rozwijających się.
Ze względu na znaczenie chorób związanych z ubóstwem i ich transgraniczny charakter są one problemem, który zmusza międzynarodową społeczność do systematycznego, skoordynowanego odzewu.
Działania interwencyjne w tym obszarze leżą w interesie wszystkich i dlatego też nie powinny być rozpatrywane jedynie jako kwestia pomocy rozwojowej.
(8) Deklaracja z Doha dotycząca Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPs) i ochrony zdrowia publicznego potwierdziła, że "TRIPs nie powstrzymuje i nie powinno powstrzymywać członków przed podejmowaniem środków w celu ochrony zdrowia publicznego" oraz "może ono i powinno być interpretowane i wdrażane w sposób, który wspierałby prawo członków WTO do ochrony zdrowia publicznego, w szczególności promowania powszechnego dostępu do lekarstw", a także raz jeszcze potwierdziła "prawo tych członków WTO do pełnego wykorzystywania przepisów TRIPs wprowadzających dużą elastyczność w osiąganiu tego celu".
(9) Skuteczność programów mających na celu wspieranie krajowych strategii zwalczania HIV/AIDS, gruźlicy i malarii zależy częściowo od usprawnienia koordynacji w zakresie pomocy zarówno na poziomie europejskim, jak i międzynarodowym, w szczególności z agencjami, funduszami i programami ONZ, w tym również spółkami zawieranymi między sektorami: publicznym, prywatnym i wolontariatem, a także od wykorzystania procedur dopasowywanych do szczególnego charakteru strategii i zainteresowanych partnerów.
(10) Zdrowie publiczne stanowi odpowiedzialność zbiorową.
Niewłaściwy porządek publiczny przyczynił się do niepowodzenia mechanizmów rynkowych w zakresie generowania prac badawczo-rozwojowych, obejmujących zaniedbane choroby.
W 2000 r., jedynie 10 % całej tej działalności dotyczyło chorób, które są odpowiedzialne za 90 % zachorowań na świecie.
Dynamika zaniedbań jest różna w przypadku różnych chorób, niezbędne są więc odmienne strategie w celu przywrócenia równowagi.
Należy podjąć działania kompleksowe w celu wyrównania niedostatków rynku w dziedzinie opracowywania leków, poprzez zwiększenie publicznego finansowania, włącznie ze wspieraniem prac badawczo-rozwojowych, dotyczących określonych powszechnych dóbr publicznych oraz skutecznych metod zapobiegania i leczenia, aby stawić czoła chorobom w krajach rozwijających się, a także wprowadzić odpowiednie bodźce do inwestowania w sektorze prywatnym.
(11) Działania skierowane szczególnie na zwalczanie chorób związanych z ubóstwem muszą być właściwie osadzone w szerszym kontekście ulepszonych, bardziej wydajnych systemów opieki zdrowotnej oraz służb zdrowia w krajach rozwijających się.
Jeżeli HIV/AIDS, gruźlica i malaria mają być skutecznie zwalczane, konieczne jest znaczące usprawnienie tych systemów.
Szczególne wysiłki muszą zmierzać do zintegrowania działań interwencyjnych, których celem jest zwalczanie chorób związanych z ubóstwem, z akcjami skierowanymi na kwestie zdrowia seksualnego, rozrodczości i praw z tym związanych.
(12) Poprawa zdrowia jest warunkiem wstępnym i kluczowym elementem trwałego rozwoju.
Rodzaj pomocy przewidziany w niniejszym rozporządzeniu przyczynia się bezpośrednio i w sposób konkretny do rozwoju krajów partnerskich oraz danej populacji, mając znaczący udział we wspólnotowej polityce współpracy na rzecz rozwoju.
(13) W interesie spójności wszystkie polityki Wspólnoty powinny uwzględniać cel, jakim jest poprawa zdrowia i ograniczenie ubóstwa.
(14) W swoich komunikatach skierowanych do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 20 września 2000 r. i dnia 21 lutego 2001 r. w sprawie działań odnoszących się do chorób zakaźnych w kontekście ograniczania ubóstwa Komisja przedstawiła ramy zasad polityki i strategicznych priorytetów niezbędnych do zwiększenia efektywności działań Komisji oraz Państw Członkowskich w tej dziedzinie.
(15) W swoich rezolucjach z dnia 10 listopada 2000 r. i dnia 14 maja 2001 r. Rada podkreśliła powagę epidemii HIV/AIDS, gruźlicy i malarii oraz potrzebę wzmożenia wysiłków w celu zwiększenia wsparcia na poziomie krajowym, regionalnym i globalnym.
(16) Rada w rezolucji z dnia 14 maja 2001 r. oraz Parlament Europejski w rezolucji z dnia 4 października 2001 r. [3] zatwierdziły wspólnotowy program działań: przyspieszone działanie dotyczące zwalczania HIV/AIDS, gruźlicy i malarii w kontekście ograniczania ubóstwa, a także podkreśliły potrzebę zapewnienia odpowiednich i właściwych zasobów ludzkich oraz finansowych do jego skutecznego wdrożenia.
(17) We wspólnej deklaracji z dnia 31 maja 2001 r. Rady i Komisji, wyżej wspomnianej rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2001 r. oraz rezolucji Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP–UE z dnia 1 listopada 2001 r. przychylnie przyjęto propozycję sekretarza generalnego ONZ, dotyczącą ustalenia Światowego Funduszu na rzecz Walki z HIV/AIDS, Gruźlicą i Malarią, który zaczął funkcjonować dnia 29 stycznia 2002 r., i podkreślono, że udział w tym funduszu powinien stanowić uzupełnienie w stosunku do dotychczasowych zasobów.
(18) Wyżej wspomniana Deklaracja Zobowiązań NZ, w szczególności konferencja w Monterey, przewiduje, że zwiększona urzędowa pomoc na rzecz rozwoju (ODA) oraz plany umorzenia długów powinny zostać wykorzystane w celu osiągnięcia lepszego poziomu ochrony zdrowia i szkolnictwa.
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie mają do odegrania istotną rolę w znalezieniu odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób zwiększona pomoc ODA, wraz z mechanizmami umarzania długów, może stać się bardziej skutecznym narzędziem walki z HIV/AIDS, gruźlicy i malarii.
(19) W rezolucjach z września 1998 r., października 2000 r. i marca 2002 r. Wspólne Zgromadzenie parlamentarne AKP–UE podkreśliło zagrożenie, jakie stanowi HIV/AIDS dla wszystkich wysiłków na rzecz rozwoju, a także uwypukliło potrzebę szybkiego działania.
(20) Przyjęcie niniejszego rozporządzenia powoduje, że rozporządzenie Rady (WE) nr 550/97 z dnia 24 marca 1997 r. w sprawie działań związanych z HIV/AIDS w krajach rozwijających się [4] przestaje być stosowane, powinno więc zostać uchylone.
(21) Niniejsze rozporządzenie ustanawia na cały czas trwania programu ramy finansowe tworzące podstawowe odniesienie, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [5] dla władz budżetowych w okresie rocznej procedury budżetowej.
(22) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(23) Cel proponowanych działań, a mianowicie zwalczanie trzech głównych chorób zakaźnych w kontekście ograniczania ubóstwa, w szczególności w odniesieniu do krajów rozwijających się, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie i dlatego, ze względu na skalę i efekty proponowanych działań, jego realizacja jest łatwiejsza na poziomie Wspólnoty, zgodnie z zasadami subsydiarności, określonymi w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, również określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział I Cel i zakres
Artykuł 1
1.
Wspólnota wdraża program działań Wspólnoty Europejskiej, skierowany na walkę z trzema głównymi chorobami zakaźnymi, a mianowicie HIV/AIDS, gruźlicą i malarią, w krajach rozwijających się.
2.
Zgodnie z tym programem Wspólnota zapewnia podmiotom działającym na rzecz rozwoju pomoc finansową i odpowiednią wiedzę fachową, aby ułatwić powszechną ochronę zdrowia i wesprzeć właściwy wzrost gospodarczy, w ramach ogólnego celu ograniczania ubóstwa z perspektywą jego ostatecznej likwidacji.
3.
W przydzielaniu takich funduszy i uzyskiwaniu dostępu do wiedzy fachowej pierwszeństwo otrzymują:
a) najbiedniejsze i najsłabiej rozwinięte kraje, a także najbardziej poszkodowane grupy ludności w krajach rozwijających się;
b) działania, które uzupełniają i wzmacniają zarówno politykę, jak i potencjał krajów rozwijających się, a także pomoc udzielana za pośrednictwem innych instrumentów współpracy na rzecz rozwoju.
Artykuł 2
Celem działań prowadzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia jest:
a) zoptymalizowanie efektu dotychczas stosowanych działań interwencyjnych, świadczonych usług i wykorzystywanych produktów, zmierzających do zapobiegania głównym chorobom zakaźnym dotykającym najuboższą ludność oraz zwalczania ich;
b) zwiększenie możliwości podstawowych środków farmaceutycznych i diagnostycznych stosowanych w przypadku tych trzech chorób;
c) zwiększenie ilości prac badawczo-rozwojowych, obejmujących szczepionki, środki bakteriobójcze i nowoczesne leczenie.
Artykuł 3
Wspólnotowe wsparcie finansowe udzielane jest na określone projekty służące osiąganiu celów opisanych w art. 2, w szczególności te, które zmierzają do:
a) zapewnienia niezbędnych technicznych, naukowych i normatywnych danych wejściowych w celu określenia priorytetów działań interwencyjnych w zakresie ochrony zdrowia w ramach całkowitego budżetu związanego ze współpracą na rzecz rozwoju oraz poprawy efektów w zakresie ochrony zdrowia odnoszących się do trzech głównych chorób zakaźnych, utrzymując zrównoważone podejście pomiędzy zapobieganiem, leczeniem i opieką, przy założeniu, że zapobieganie jest kluczowym priorytetem, a jego skuteczność wzrasta w powiązaniu z leczeniem i opieką; należy uznać konieczność poszukiwania istotnych środków za pomocą podejścia wielosektorowego, włącznie z wyznaczaniem wzorców zachowań, a także czynników, takich jak zapewnianie czystej wody i urządzeń sanitarnych, planowanie wykorzystania gruntów, żywienie oraz włączanie problematyki płci do głównego nurtu życia społecznego i politycznego;
b) usprawnienia działań interwencyjnych w zakresie ochrony zdrowia, mających na celu walkę z trzema głównymi chorobami zakaźnymi w kontekście wzmocnienia kompleksowego systemu ochrony zdrowia, włącznie z usługami publicznymi;
c) lepszego zrozumienia wpływu, jaki wywierają choroby związane z ubóstwem na rozwój społeczno-ekonomiczny, a także oddziaływania strategii zmierzających do osłabienia negatywnych socjo-ekonomicznych skutków mających związek z tymi chorobami;
d) udoskonalenia polityki i praktyki farmaceutycznej, a także wspomożenia krajów rozwijających się, na szczeblu regionalnym i krajowym, w rozwijaniu lokalnej produkcji wysokiej jakości podstawowych farmaceutycznych środków zapobiegawczych i leczniczych, zgodnych z deklaracją z Doha dotyczącą Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPs) i ochrony zdrowia publicznego;
e) wspierania mechanizmu kategoryzacji cen dla podstawowych środków farmaceutycznych w krajach rozwijających się, które zagwarantują ich jak najniższy poziom;
f) przeanalizowania wpływu czynników, takich jak poziom ceny importowej netto, taryf, podatków, a także przywozowych, dystrybucyjnych i lokalnych opłat rejestracyjnych na ceny konsumpcyjne towarów medycznych w krajach rozwijających się;
g) zapewnienia krajom rozwijającym się, w miarę potrzeby, pomocy technicznej w celu ułatwienia im podejmowania zagadnień związanych z ochroną zdrowia publicznego, zgodnie z przepisami TRIPs, jak określono w deklaracji z Doha dotyczącej TRIPs i ochrony zdrowia publicznego, aby umożliwić tym krajom ochronę zdrowia publicznego i wspieranie powszechnego dostępu do lekarstw;
h) popierania inwestycji publicznych oraz opracowania pakietu bodźców prowadzących do zwiększenia prywatnych inwestycji w badania i rozwój nowych sposobów leczenia, szczególnie szczepionek oraz środków bakteriobójczych i diagnostycznych, a także związków podawanych w stałych dawkach, przeznaczonych do zwalczania głównych chorób zakaźnych w krajach rozwijających się;
i) wspierania zespołowych studiów klinicznych, epidemiologicznych, operacyjnych i socjologicznych, aby stworzyć solidniejsze podstawy do przeprowadzenia badań związanych ze zdrowiem; w marę potrzeby zespoły są zachęcane do przyjmowania personelu z krajów rozwijających się, przyczyniając się w ten sposób do szkolenia takich osób;
j) zachęcania do tworzenia w krajach rozwijających się możliwości koordynowania, przyjmowania i przeprowadzania masowych prób na ludności, a także do realizacji wszystkich faz procesu badawczo-rozwojowego;
k) wspierania globalnych inicjatyw skierowanych na zwalczanie głównych chorób zakaźnych w kontekście ograniczania ubóstwa, w tym również Światowego Funduszu na rzecz zwalczania HIV/AIDS, gruźlicy i malarii, który zaczął funkcjonować dnia 29 stycznia 2002 r.;
l) wspierania inicjatyw, które umożliwią nadzorowanie i monitowanie jakości środków farmaceutycznych.
Artykuł 4
1.
W kontekście działań określonych w art. 3 wspólnotowe wsparcie może przybrać postać:
a) pomocy finansowej;
b) pomocy technicznej, szkolenia obejmującego lekarzy i personel paramedyczny lub inne służby;
c) dostaw produktów, takich jak urządzenia i artykuły medyczne, a także świadczenia usług;
d) kontroli, misji oceniających i monitorujących;
e) transferu technologii i know-how, w miarę potrzeb, do celów lokalnej produkcji farmaceutycznej.
Jako priorytet przyjmuje się rozszerzanie krajowego potencjału w związku z potrzebą uzyskania opłacalności w długofalowej perspektywie.
2.
Finansowanie wspólnotowe może obejmować zarówno nakłady inwestycyjne, z wyjątkiem nabywania nieruchomości, jak i, w wyjątkowych i właściwie umotywowanych przypadkach, wydatki bieżące (w tym wydatki administracyjne, koszty utrzymania i koszty eksploatacyjne), gdy takie wydatki przejściowo stanowią dla partnera obciążenie, uwzględniając fakt, że działanie musi w miarę możliwości zmierzać do osiągnięcia średnioterminowej opłacalności, tak aby wsparcie określone w ust. 1 zostało wykorzystane w maksymalnym stopniu.
Rozdział II Procedury wdrażania pomocy
Artykuł 5
1.
Finansowanie przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia przyjmuje postać dotacji.
2.
W przypadku każdego działania prowadzonego w ramach współpracy dąży się do finansowego udziału partnerów określonych w art. 6.
Przy wyznaczaniu wielkości wymaganego udziału uwzględniane są możliwości danych partnerów i charakter wspomnianego działania.
W pewnych okolicznościach, jeżeli partner jest organizacją pozarządową, może zostać wniesiony udział rzeczowy.
3.
Udzielanie pomocy finansowej na podstawie niniejszego rozporządzenia może pociągać za sobą współfinansowanie innych ofiarodawców, w szczególności Państw Członkowskich, Narodów Zjednoczonych, a także międzynarodowych lub regionalnych banków rozwoju bądź instytucji finansowych.
4.
W kontekście działań określonych w art. 3 lit. h), i) i j) udzielanie pomocy finansowej jest skoordynowane z nowymi instrumentami badań i rozwoju produktów dotyczących chorób zakaźnych związanych z ubóstwem, wdrażanymi w ramach wspólnotowego programu ramowego badań i rozwoju w latach 2002-2006.
5.
Udział w Światowym Funduszu na rzecz Zwalczania HIV/AIDS, Gruźlicy i Malarii jest realizowany za pośrednictwem umów finansowych zawieranych między Komisją i powiernikiem Światowego Funduszu.
Udział jest regulowany zgodnie z zasadami i procedurami ustanowionymi dla wspomnianego funduszu, uzgodnionymi z Komisją i załączonymi do umowy finansowej.
6.
W kontekście działań określonych w art. 3 lit. h), i) i j) czynione są starania w celu wykorzystania synergii z politykami i programami w obszarze zdrowia seksualnego i rozrodczości, w szczególności działań interwencyjnych związanych z HIV/AIDS.
Artykuł 6
1.
Do partnerów kwalifikujących się do pomocy finansowej na podstawie niniejszego rozporządzenia zaliczamy:
a) władze i agencje administracyjne na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym;
b) władze lokalne i inne organy zdecentralizowane;
c) lokalne wspólnoty, organizacje pozarządowe, organizacje wspólnotowe i inne osoby fizyczne i prawne nienastawione na przynoszenie dochodu z sektora prywatnego;
d) organizacje regionalne;
e) organizacje międzynarodowe, takie jak Organizacja Narodów Zjednoczonych i jej agencje, fundusze i programy, a także banki rozwoju, instytucje finansowe, globalne inicjatywy, międzynarodowe spółki publiczno-prywatne;
f) instytuty badawcze i uniwersytety.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 lit. e) wspólnotowa pomoc finansowa może być udzielona partnerom, których siedziba zarządu mieści się w Państwach Członkowskich lub państwie trzecim, będącym beneficjentem lub potencjalnym beneficjentem pomocy wspólnotowej na podstawie niniejszego rozporządzenia, przy założeniu, że w siedzibie tej rzeczywiście znajduje się centrala zarządzania działalnością gospodarczą.
W wyjątkowych przypadkach siedziba ta może mieścić się w innym państwie trzecim.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy działania są przedmiotem umów finansowych między Wspólnotą a krajami korzystającymi z działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, umowy przewidują, że podatki, cła i inne opłaty nie są pokrywane przez Wspólnotę.
2.
Każda umowa finansowa zawarta na podstawie niniejszego rozporządzenia przewiduje nadzór i kontrolę finansową Komisji, która może przeprowadzać kontrole na miejscu i inspekcje, oraz audyty Trybunału Obrachunkowego, zgodnie ze zwykłymi warunkami ustanowionymi przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów, szczególnie tych zawartych w rozporządzeniu finansowym stosowanym do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich [7], zwanym dalej "rozporządzeniem finansowym".
3.
Podejmowane są niezbędne środki w celu podkreślenia wspólnotowego charakteru pomocy udzielanej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
1.
Udział w zaproszeniach do składania ofert dotyczących zamówień publicznych jest otwarty na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich oraz wszystkich krajów rozwijających się.
W wyjątkowych przypadkach może on być rozszerzony na inne państwa trzecie.
2.
Dostawy pochodzą z kraju będącego beneficjentem, innych krajów rozwijających się lub Państw Członkowskich.
W wyjątkowych przypadkach dostawy mogą pochodzić z państw trzecich.
Artykuł 9
1.
Mając na względzie osiągnięcie celów spójności i komplementarności, określonych w Traktacie oraz zapewnienia maksymalnej skuteczności tych działań w całości, Komisja może podjąć wszelkie niezbędne środki koordynacyjne, między innymi:
a) ustanowienie systemu regularnej wymiany i analizy informacji na temat finansowanych działań oraz tych, dla których finansowanie jest proponowane przez Komisję i Państwa Członkowskie;
b) koordynację działań na miejscu za pomocą regularnych spotkań i wymiany informacji między przedstawicielami Komisji oraz Państw Członkowskich w kraju będącym beneficjentem.
2.
Komisja wraz z Państwami Członkowskimi może podjąć wszelkie inicjatywy niezbędne do zapewnienia należytej koordynacji z pozostałymi darczyńcami, w szczególności z tymi należącymi do systemu Narodów Zjednoczonych.
Taka koordynacja służy regularnej wymianie i analizie informacji na temat działań planowanych i wdrażanych w celu zapewnienia spójności i komplementarności.
Rozdział III Procedury finansowe i decyzyjne
Artykuł 10
1.
Ramy finansowe dla wykonania niniejszego rozporządzenia na lata 2003-2006 ustala się niniejszym na kwotę 351 mln EUR.
Coroczny przydział właściwych środków finansowania w ramach finansowej perspektywy podlega zatwierdzeniu władz budżetowych lub jest dokonywany za pośrednictwem instrumentów przewidzianych w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 6 maja 1999 r.
2.
Wartość środków przyznawanych rocznie jest zatwierdzana przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 11
1.
Komisja jest odpowiedzialna za przygotowanie wstępnych wytycznych dotyczących programowania strategicznego, określających współpracę Wspólnoty pod względem wymiernych celów, priorytetów, ostatecznych terminów dotyczących działania w szczególnych obszarach, założeń i spodziewanych rezultatów.
Programowanie obejmuje okresy roczne i ma charakter orientacyjny.
2. Coroczna wymiana poglądów z Państwami Członkowskimi przebiega w ramach Komitetu określonego w art. 13 ust. 1, na podstawie wytycznych programowania strategicznego, przedstawionych przez Komisję, dotyczących działań, które mają zostać przeprowadzone. Komitet wydaje opinię obejmującą te kwestie zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
Artykuł 12
1.
Komisja jest odpowiedzialna za ocenę, podejmowanie decyzji oraz administrowanie związane z działaniami objętymi niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i pozostałymi, w szczególności ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym.
2.
Decyzje dotyczące działań, których finansowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia przekracza 5 mln EUR, oraz wszelkie zmiany w tych działaniach pociągające za sobą koszty przekraczające o ponad 20 % kwotę początkowo wyznaczoną na dane działanie, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
3.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o decyzjach i zmianach dotyczących tych działań, których kwota finansowania nie przekracza 5 mln EUR.
Artykuł 13
1.
Komisję wspomaga Komitet Geograficzny ds. Rozwoju.
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu zastosowane zostaną art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając jej postanowienia zawarte w art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na 45 dni.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Rozdział IV Sprawozdawczość i przepisy końcowe
Artykuł 14
1.
Po zakończeniu każdego roku budżetowego Komisja w swoim rocznym sprawozdaniu przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie politykę rozwoju, informacje na temat wytycznych dotyczących rocznego, orientacyjnego programu strategicznego i działań finansowanych na przestrzeni danego roku, między innymi działań Światowego Funduszu na rzecz zwalczania HIV/AIDS, gruźlicy i malarii, jak również wniosków Komisji w sprawie wykonania niniejszego rozporządzenia w ubiegłym roku budżetowym.
W szczególności zestawienie przekazuje informacje o mocnych i słabych stronach działań pod względem ich wpływu na walkę z trzema chorobami zakaźnymi i ograniczanie ubóstwa, w tym o rzeczywistych, określonych rezultatach osiągniętych w związku z ustanowionymi celami.
Ponadto zestawienie obejmuje informacje o podmiotach, z którymi podpisano umowy, a także o sumach, na jakie te umowy opiewają, oraz wydatkach poniesionych w wyniku przeprowadzenia niezależnych ocen wyznaczonych działań.
2.
Najpóźniej na rok przed wygaśnięciem niniejszego rozporządzenia Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie niezależne sprawozdanie zawierające ocenę wykonania niniejszego rozporządzenia w celu ustalenia, czy jego cele zostały osiągnięte i dostarczenia wytycznych do poprawy skuteczności działań w przyszłości.
Na podstawie tego sprawozdania Komisja może sformułować propozycje dotyczące funkcjonowania rozporządzenia w przyszłości, a w miarę potrzeby propozycje jego zmiany.
Artykuł 15
Rozporządzenie (WE) nr 550/97 traci moc.
Jednakże działania, co do których podjęto decyzję na podstawie wspomnianego rozporządzenia, są dalej wdrażane na jego podstawie.
Artykuł 16
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1571/2003
z dnia 5 września 2003 r.
zmieniające specyfikacje nazwy pojawiającej się w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 (Parmigiano Reggiano)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 władze włoskie złożyły wniosek w odniesieniu do nazwy "Parmigiano Reggiano", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1204/2003 [4], o zmianę opisu, metody produkcji, etykietowania oraz zasad dotyczących paszy dla krów. (2) Po zbadaniu tego wniosku o zmianę podjęto decyzję, że odnośne zmiany nie mają charakteru drugorzędnego.
Artykuł 1 Zmiany ustanowione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zostają niniejszym zarejestrowane i opublikowane zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92. Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1577/2003
z dnia 8 września 2003 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 w zakresie płatności obszarowych w odniesieniu do niektórych roślin uprawnych oraz w zakresie dopłat do odłogowania w roku gospodarczym 2003/04 dla producentów w niektórych regionach Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1038/2001 [2], w szczególności jego art. 9 akapit drugi tiret czwarte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 stanowi, że płatności obszarowe mają być dokonywane od dnia 16 listopada, po zbiorze plonów.
(2) Na niektóre regiony Wspólnoty niekorzystnie oddziałały skrajne warunki pogodowe, powodując wyjątkowo niskie średnie plony.
(3) W wyniku tego niektórzy producenci doznają poważnych trudności finansowych.
(4) W świetle sytuacji w niektórych regionach Wspólnoty oraz sytuacji budżetowej, zainteresowane Państwa Członkowskie należy upoważnić do dokonywania, począwszy od dnia 16 października 2003 r. oraz z zastrzeżeniem ograniczenia do wysokości 50 %, zaliczek na poczet płatności obszarowych w odniesieniu do roślin uprawnych oraz zaliczek na poczet dopłat do odłogowania w roku gospodarczym 2003/04.
(5) Z uwagi na pilny charakter środków, jakie mają zostać podjęte, należy zapewnić niezwłoczne wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, zaliczka w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/04 w wysokości do 50 % płatności obszarowych w przypadku roślin uprawnych oraz w wysokości do 50 % dopłat do odłogowania może być wypłacana od dnia 16 października 2003 r. na rzecz producentów w Państwach Członkowskich lub regionach wymienionych w Załączniku.
2.
Zaliczkę przewidzianą w ust. 1 można wypłacić jedynie w przypadku gdy w dniu płatności stwierdza się, iż dany producent jest do niej uprawniony.
3.
Przy obliczaniu ostatecznych płatności obszarowych na rzecz producentów, którzy otrzymują zaliczki przewidziane w ust. 1 niniejszego artykułu, właściwy organ uwzględnia:
a) każde zmniejszenie kwalifikującego się obszaru u producenta;
b) każdą zaliczkę wypłaconą na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1582/2003
z dnia 10 września 2003 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 1433/2003 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 47/2003 [2], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 28 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1433/2003 [3], ustanawiającym przepisy przejściowe, został ustalony nieprzekraczalny termin odnośnie do wniosków złożonych przez organizacje producentów na wprowadzenie niezbędnych zmian w programach operacyjnych zatwierdzonych przed wejściem w życie tego rozporządzenia i które będą realizowane w 2004 r.
(2) Kontrola wykazała, że data ta nie jest zgodna ze środkami przedstawionymi w celu uzyskania opinii Komitetu Zarządzającego; dlatego też data ta powinna zostać sprostowana,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 28 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1433/2003 datę "15 września 2003 r." zastępuje się datą "15 października 2003 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1623/2003
z dnia 11 września 2003 r.
rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 408/2002 na przywóz niektórych tlenków cynku pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz niektórych tlenków cynku wysyłanych z Wietnamu, zgłoszonych i niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu, oraz na przywóz niektórych tlenków cynku zmieszanych z krzemionką, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Istniejące środki
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 408/2002 [2] (zwanym dalej "pierwotnym rozporządzeniem"), Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe o stawkach 6,9 %-28 % na przywóz tlenków cynku o czystości nie mniejszej niż 93 % (zwanych dalej "tlenkami cynku") pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (zwanej dalej "ChRL").
2.
Wniosek
(2) Dnia 18 listopada 2002 r., Komisja otrzymała wniosek zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem") o wszczęcie postępowania w sprawie rzekomego obejścia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz tlenków cynku pochodzących z ChRL. Wniosek został złożony przez Eurometaux w imieniu producentów reprezentujących znaczną część wspólnotowej produkcji tlenków cynku.
(3) We wniosku twierdzono, że nastąpiła zmiana w strukturze handlu w następstwie nałożenia środków antydumpingowych na przywóz tlenków cynku pochodzących w ChRL, jak wykazał znaczny wzrost przywozu tego samego produktu z Wietnamu, podczas gdy przywóz z ChRL znacznie zmniejszył się w ciągu tego samego okresu.
(4) Zarzucano, że zmiana w strukturze handlu spowodowana jest przeładunkiem w Wietnamie tlenków cynku pochodzących z ChRL.
Ponadto, twierdzono również, że tlenki cynku pochodzące z ChRL są mieszane z innymi substancjami, takimi jak krzemionka, wskutek czego zmieniona została ich klasyfikacja w kodzie Taric.
Twierdzono również, że skoro podstawowe cechy i zastosowania produktu pozostają bez zmian nie ma innego wystarczającego powodu lub uzasadnienia tej zmiany niż istnienie ceł antydumpingowych na przywóz tlenku cynku pochodzącego z ChRL.
(5) Ostatecznie, wnioskodawca twierdził, że skutki korygujące istniejących ceł antydumpingowych nałożonych na przywóz tlenków cynku pochodzących z ChRL zostały osłabione zarówno pod względem ilości, jak i cen oraz że dumping miał miejsce w odniesieniu do wcześniej ustalonych wartości normalnych.
3.
Wszczęcie postępowania
(6) Komisja wszczęła postępowanie rozporządzeniem (WE) nr 2261/2002 [3] (zwanym dalej "wszczynającym rozporządzeniem") i, na podstawie art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, zwróciła się do organów celnych o zarejestrowanie przywozu tlenków cynku wysyłanych z Wietnamu, zarówno pochodzących, jak i niepochodzących z Wietnamu, objętych kodem Taric 2817000011, i przywozu tlenków cynku zmieszanych z innymi substancjami pochodzącymi z ChRL objętych kodem Taric 2817000019, począwszy od dnia 20 grudnia 2002 r.
4.
Postępowanie
(7) Komisja powiadomiła organy ChRL i Wietnamu o wszczęciu postępowania.
Kwestionariusze zostały wysłane producentom/eksporterom w ChRL i Wietnamie, jak również importerom we Wspólnocie wskazanym we wniosku lub znanym Komisji z postępowania.
Stronom zainteresowanym została zapewniona możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie w terminie określonym we wszczynającym rozporządzeniu.
(8) Pięciu producentów/eksporterów z ChRL przekazało kompletne odpowiedzi na kwestionariusze, podczas gdy nie otrzymano odpowiedzi od producentów/eksporterów z Wietnamu.
Odpowiedzi na kwestionariusz zostały również złożone przez czterech importerów ze Wspólnoty.
Komisja przeprowadziła wizyty weryfikacyjne w następujących przedsiębiorstwach:
Importerzy niepowiązani:
- Norkem Ltd, Knutsford, Zjednoczone Królestwo,
- Norkem BV, Enkhuizen, Niderlandy,
- Almiberia, SA, San Antonio de Benagéber, Hiszpania,
- Explorer, srl, Sassuolo, Włochy.
Chińscy producenci/eksporterzy:
- Liuzhou Fuxin Chemical Industry Co.
Ltd, Liuzhou, Chiny,
- Liuzhou Nonferrous Metals Smelting Co.
Ltd, Liuzhou, Chiny, oraz jego powiązany eksporter,
- Liuzhou Nonferrous Metals Smelting Import & Export Co.
Ltd, Liuzhou, Chiny.
5.
Okres badany
(9) Okres badany obejmował okres od dnia 1 października 2001 r. do dnia 30 września 2002 r. (zwany dalej "okresem badanym").
Dane były zbierane od roku 2000 do okresu badanego w celu zbadania zmiany w strukturze handlu.
B. WYNIKI POSTĘPOWANIA
1.
Względy ogólne/stopień współpracy
a) Wietnam
(10) Producenci/eksporterzy tlenków cynku w Wietnamie nie współpracowali podczas postępowania.
Danym przedsiębiorstwom wyjaśniono, że brak współpracy może powodować stosowanie art. 18 podstawowego rozporządzenia.
Rząd Wietnamu (ministerstwo handlu), w odpowiedzi na wszczęcie postępowania wyjaśnił, że w roku 2002 nie miał miejsca żaden przypadek wywozu tlenków cynku pochodzenia wietnamskiego do Wspólnoty oraz że organy wietnamskie nie wydały żadnych świadectw pochodzenia wietnamskiego na wywóz tlenków cynku.
b) ChRL
(11) Według Eurostatu, pięciu chińskich producentów/ eksporterów, którzy współpracowali podczas postępowania stanowiło blisko 100 % wielkości całkowitego przywozu tlenków cynku przy zgłoszeniu objętych kodem CN 28170000 z ChRL podczas okresu badanego.
(12) Należy zauważyć, że podczas okresu badanego w pierwotnym postępowaniu przedsiębiorstwa współpracujące w obecnym postępowaniu stanowiły tylko 22 % całkowitego wywozu do Wspólnoty.
Oznacza to, że większa część wywozu ilości w ramach pierwotnego postępowaniu była dokonywana przez przedsiębiorstwa, które nie współpracują w bieżącym postępowaniu.
Tym przedsiębiorstwom niewspółpracującym wyjaśniono, że brak współpracy może prowadzić do zastosowania art. 18 podstawowego rozporządzenia.
(13) Jedno chińskie przedsiębiorstwo, w odniesieniu do którego w pierwotnym postępowaniu ustanowiono indywidualne cło i które podlegało okresowej kontroli prowadzanej przez Komisję [4], co sześć miesięcy, twierdziło, że wypełnianie kwestionariusza nie jest konieczne, ponieważ Komisja wcześniej złożyła wizytę w przedsiębiorstwie w ramach okresowej kontroli i dostępne były wszystkie dane wymagane do celów obecnego postępowania.
Poinformowano je, że mimo wszystko powinno ono odpowiedzieć na kwestionariusz, ponieważ dane zebrane do innych celów i odpowiadające innemu okresowi nie były wystarczające do celów obecnego postępowania.
Dane dotyczące wywozu wymagane w obecnym postępowaniu nie były całkowicie objęte wcześniej złożonymi sprawozdaniami z kontroli.
Ponieważ przedsiębiorstwo nie odpowiedziało na kwestionariusz, zostało poinformowane, że będzie traktowane jako strona niewspółpracująca i dlatego ustalenia w odniesieniu do niego będą dokonane na podstawie dostępnego stanu faktycznego zgodnie z przepisami art. 18 podstawowego rozporządzenia.
2.
Rozważany produkt i produkt podobny
(14) Rozważany produkt, którego definicję przedstawiono w pierwotnym postępowaniu, tlenek cynku (wzór chemiczny: ZnO) o czystości nie mniejszej niż 93 % tlenku cynku, obecnie objęty kodem CN ex28170000 (kod Taric 2817000012).
(15) Postępowanie wykazało, że rozważany produkt, a mianowicie tlenek cynku, jest przywożony do Wspólnoty w dwóch różnych formach: jako tlenek cynku albo jako tlenek cynku zmieszany z krzemionką.
Postępowanie wykazało również, że mieszanie tlenków cynku z krzemionką nie zmienia podstawowych fizykochemicznych cech rozważanego produktu, ponieważ molekularna struktura i właściwości chemiczne tlenków cynku pozostają niezmienione.
Ponadto postępowanie wykazało, że np. w przypadku branży płytek ceramicznych, w której wykorzystywane są głównie tlenki cynku, rozważany produkt musi być w każdym wypadku zmieszany z kilkoma innymi substancjami, włączając krzemionkę, w celu zastosowania produkcji płytek.
(16) Wobec braku współpracy i uwzględniając zmianę w strukturze handlu, o której mowa w akapitach 20 i 21, należy przyjąć wniosek, że tlenki cynku wywożone do Wspólnoty z ChRL oraz te wysyłane z Wietnamu mają te same fizykochemiczne cechy oraz takie same zastosowania.
Dlatego uważa się, że są one produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
(17) Na podstawie dostępnych informacji uznaje się, że tlenki cynku w postaci mieszaniny z krzemionką nadal zachowują indywidualne cechy i dlatego należy je uważać za takie same produkty co tlenki cynku, które nie są w postaci mieszaniny.
W związku z tym, tlenek cynku w postaci mieszaniny z krzemionką i tlenkiem cynku pochodzącym z ChRL są uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
3.
Zmiany w strukturze handlu
(18) Jak stwierdzono w akapicie 4, zmiana w strukturze handlu rzekomo wynikała ze stosowania dwóch praktyk: przeładunku w Wietnamie lub mieszania tlenków cynku z innymi substancjami, takimi jak krzemionka.
a) Tlenki cynku wysyłane z Wietnamu
(19) Ponieważ żadne przedsiębiorstwo wietnamskie nie współpracowało podczas postępowania, wywóz z Wietnamu do Wspólnoty musiał być ustalony na podstawie dostępnego stanu faktycznego zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia.
Dane Eurostatu na poziomie CN, które były najbardziej odpowiednimi danymi dostępnymi w tej sytuacji, zostały w związku z tym wykorzystane w celu ustalenia cen eksportowych i ilości wywożonych z Wietnamu do Wspólnoty.
(20) Przywóz tlenków cynku z Wietnamu wzrósł z 0 w latach 2000 i 2001 do 6523 ton na koniec okresu badanego (wrzesień 2002 r.).
Przywóz z Wietnamu rozpoczął się w rzeczywistości w marcu 2002 r., w tym samym czasie co nałożenie ostatecznego cła.
Przywóz do Wspólnoty tlenków cynku z ChRL zmniejszył się znacznie z 47326 ton w 2000 r. (okres badany pierwotnego postępowania) do 35732 ton w 2001 r., oraz do 16873 ton podczas okresu badanego.
Wskazuje to, że nastąpił duży spadek wywozu z ChRL po wszczęciu pierwotnego postępowania antydumpingowego.
(21) Zgodnie z danymi uzyskanymi z chińskiej statystyki handlowej, przed nałożeniem środków, wywóz rozważanego produktu z ChRL do Wietnamu utrzymywał się na stosunkowo niezmiennym poziomie i wynosił 1643 ton w 2000 r. i 2029 ton w 2001 r.
Jednakże w roku 2002 wywóz ten znacznie wzrósł do 12609 ton.
W okresie między nałożeniem ceł w marcu 2002 r. a końcem okresu badanego we wrześniu 2002 r., wywożona ilość wynosiła 8482 ton.
Jak stwierdzono powyżej, w tym samym okresie, z Wietnamu do Wspólnoty wywieziono 6523 ton.
Wskazuje to, że przywóz do Wietnamu tlenków cynku pochodzących z ChRL znacznie wzrósł w 2002 r., w tempie bardzo zbliżonym do tempa wzrostu wywozu z Wietnamu do Wspólnoty w tym samym okresie.
(22) Z danych liczbowych wymienionych powyżej wywnioskować można, że nastąpiła wyraźna zmiana w strukturze handlu wraz, w przypadku obydwu krajów wywozu, z wejściem w życie w marcu 2002 r. środków antydumpingowych nałożonych na rozważany produkt pochodzący z ChRL.
b) Tlenki cynku zmieszane z krzemionką
(23) We wniosku zarzucano, że tlenki cynku pochodzące z ChRL występowały w postaci mieszaniny z innymi substancjami oraz podczas przywozu były zgłaszane jako objęte innymi pozycjami taryfy celnej.
Weryfikacja danych jednego współpracującego importera potwierdziła fakt, iż tlenki cynku zostały przywiezione w postaci mieszaniny z krzemionką.
Produkty te były nabywane od chińskiego producenta/eksportera, który nie współpracował podczas postępowania, oraz przy zgłoszeniu były objęte kodem 38249099, na podstawie wiążącej informacji taryfowej (WIT) wydanej przez organy celne jednego z Państw Członkowskich, co powoduje, że rozważany przywóz nie podlega cłom antydumpingowym.
(24) W odniesieniu do tego importera ustalono, że przywóz tlenku cynku w postaci mieszaniny z krzemionką rozpoczęto po nałożeniu środków w marcu 2002 r.
Jednakże uwzględniając fakt, że importerzy współpracujący obejmują tylko 65 % całości przywozu do Wspólnoty, nie można wykluczyć, że inni importerzy niewspółpracujący stosowali tę samą praktykę.
Faktycznie, wniosek zawierał dowody, że taka praktyka mogła być stosowana co najmniej przez jednego innego importera, który nie współpracował podczas postępowania.
(25) Zważywszy, że eksportujące przedsiębiorstwa współpracujące podczas postępowania stanowiły tylko 22 % wywozu podczas okresu badanego w pierwotnym postępowaniu, a niemal 100 % w obecnym postępowaniu, oraz że całkowity wywóz z ChRL do Wspólnoty zmniejszył się z 47367 ton do 16873 ton, uzasadnione jest stwierdzenie, że spadek ten może być częściowo wyjaśniony przez fakt, iż tlenki cynku były przywożone w postaci mieszaniny z krzemionką.
Uwzględniając wysoki procent braku współpracy, uznano, że znaczne ilości tlenków cynku w postaci mieszaniny z krzemionką, zgłoszone jako objęte kodami CN niepodlegającymi cłu, mogły być wywożone z Chin do Wspólnoty.
(26) W oparciu o najlepsze dostępne dowody na mocy z art. 18 podstawowego rozporządzenia, ustalono zmianę w strukturze handlu, która wystąpiła jednocześnie z wejściem w życie, w marcu 2002 r., środków antydumpingowych nałożonych na rozważany produkt pochodzący z ChRL.
4.
Brak wystarczających przyczyn lub uzasadnienia ekonomicznego
(27) Wobec braku współpracy i biorąc pod uwagę nałożenie w tym samym czasie środków antydumpingowych na rozważany produkt pochodzący z ChRL, należy wyciągnąć wniosek, że zmiana w strukturze handlu powstała raczej w wyniku nałożenia cła antydumpingowego aniżeli z powodu jakichkolwiek innych wystarczających przyczyn lub uzasadnienia ekonomicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 zdanie drugie podstawowego rozporządzenia.
(28) Wniosek ten potwierdza fakt, że nie dokonywano żadnego wywozu tlenku cynku wietnamskiego pochodzenia do Wspólnoty, jak oświadczyły organy wietnamskie.
Ponadto, może on wynikać z podobieństwa tendencji, że towary przywożone z Chin do Wietnamu nie są przeznaczane na rynek wietnamski, a na powtórny wywóz (patrz akapity 20 i 21).
(29) W przypadku tlenków cynku w postaci mieszaniny z krzemionką, nie podano wystarczającej przyczyny lub uzasadnienia ekonomicznego w celu wyjaśnienia zmiany strukturze handlu.
W rzeczywistości krzemionka jest ogólnie tanim surowcem, dostępnym w dużych ilościach we Wspólnocie i dlatego nie istnieje ekonomiczne uzasadnienie transportowania krzemionki z Chin, gdyż niepotrzebnie powoduje to wzrost całkowitych kosztów transportu.
Przywóz tlenków cynku w postaci mieszaniny z krzemionką dokonywany był jednocześnie z wejściem w życie środków.
Eksporter mieszaniny nie współpracował, a importer nie przedstawił uzasadnionego powodu, z wyjątkiem uniknięcia płatności ceł antydumpingowych, produkowania mieszaniny w kraju, z którego wywożono towary.
(30) W związku z tym wyciągnięto wniosek, że nie można ustalić uzasadnionych powodów, innych niż uniknięcie istniejących środków antydumpingowych nałożonych na przywóz tlenków cynku pochodzących z ChRL, uzasadniających zmiany w strukturze handlu.
5.
Neutralizowanie skutków korygujących cła pod względem cen i/lub ilości produktów podobnych
(31) Z analizy obrotu handlowego dokonanej w akapitach 20 i 21 wynika wyraźnie, że struktura przywozu ze Wspólnoty zmieniała się od momentu nałożenia środków oraz że ta znaczna zmiana przepływów handlowych zneutralizowała skutki korygujące środków antydumpingowych pod względem ilości przywożonych na rynek wspólnotowy.
(32) W przypadku produktów wysyłanych z Wietnamu i wobec braku współpracy eksporterów, dane Eurostatu ujawniły, że ceny eksportowe z Wietnamu były nawet niższe od cen eksportowych ustalonych w odniesieniu do ChRL w pierwotnym postępowaniu.
W rezultacie ceny eksportowe w przypadku wywozu rozważanego produktu z Wietnamu do Wspólnoty są poniżej poziomu zniesienia szkody cen wspólnotowych ustalonych w pierwotnym postępowaniu.
(33) W odniesieniu do cen przywożonych tlenków cynku w postaci mieszaniny i uwzględniając brak współpracy, należało odnieść się do najlepszych dostępnych dowodów, tj. danych liczbowych współpracującego importera, który nabywał te produkty.
Dane te ujawniły, że ceny importowe tego przedsiębiorstwa są poniżej poziomu zniesienia szkody cen wspólnotowych ustalonych w pierwotnym postępowaniu.
(34) Dlatego należy wyciągnąć wniosek, że dany przywóz neutralizuje skutki korygujące cła zarówno pod względem ilości, jak i cen.
6.
Dowody na istnienie dumpingu w związku z normalnymi wartościami ustalonymi poprzednio w odniesieniu do produktów podobnych
(35) W celu ustalenia, czy można było znaleźć dowody na istnienie dumpingu w odniesieniu do rozważanego produktu wywożonego do Wspólnoty z Wietnamu podczas okresu badanego przywóz tlenków cynku w postaci mieszaniny z krzemionką, wykorzystano ceny eksportowe ustalone na podstawie danych Eurostatu oraz dane liczbowe współpracującego importera.
Jeśli chodzi o przywóz z Wietnamu, ustalono, że ceny produktów sprowadzanych z Wietnamu są niższe o ponad 15 % niż chińskie ceny eksportowe w pierwotnym postępowaniu.
Jeśli chodzi o ceny eksportowe tlenków cynku w postaci mieszaniny z krzemionką, uwzględniając ilość krzemionki w mieszaninie, ustalono, że te ceny eksportowe są niższe o ponad 22 % od chińskich cen eksportowych w pierwotnym postępowaniu.
(36) Należy przypomnieć, że art. 13 ust. 1 podstawowego rozporządzenia wymaga dowodów na istnienie dumpingu w stosunku do wartości normalnych poprzednio ustalonych w odniesieniu do produktów podobnych, ale nie wymaga ustalenia nowego marginesu dumpingu. Zgodnie z przepisami art. 13 ust. 1 podstawowego rozporządzenia wartość normalna ustalona poprzednio była wartością normalną zastosowaną w pierwotnym postępowaniu. Stany Zjednoczone Ameryki uznano za kraj analogiczny o odpowiedniej gospodarce rynkowej w odniesieniu do ChRL.
(37) Do celów rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, zastosowano odpowiedni margines w formie dostosowań różnic, które wpływają na ceny i porównywalność cen.
Dostosowań dokonano zgodnie z przepisami art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia w odniesieniu do transportu, ubezpieczenia i przeładunku.
(38) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 podstawowego rozporządzenia, porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w pierwotnym postępowaniu ze średnią ważoną cen eksportowych podczas okresu badanego obecnego postępowania, wyrażonych procentowo jako cena CIF granica Wspólnoty, bez opłaconego cła, wykazało dumping zarówno w przypadku przywozu tlenków cynku wysyłanych z Wietnamu, jak i przywozu tlenków cynku w postaci mieszaniny z krzemionką.
C. ŚRODKI
(39) W związku z powyższymi ustaleniami dotyczącymi omijania środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 zdanie drugie podstawowego rozporządzenia i zgodnie z przepisami art. 13 ust. 1 zdanie pierwsze podstawowego rozporządzenia, istniejące środki antydumpingowe nałożone na przedmiotowy produkt pochodzący z ChRL należy rozszerzyć na ten sam produkt wysyłany z Wietnamu, zarówno zgłoszony, jak i niezgłoszony jako pochodzący z Wietnamu.
(40) Zważywszy, że ustalono, że w niektórych przypadkach tlenki cynku mają postać mieszaniny z krzemionką wyłącznie w celu uzyskania innej klasyfikacji taryfowej i uniknięcia płacenia ceł, należy zapewnić, by cła nałożone na tlenki cynku były również pobierane, w przypadku gdy rozważany produkt jest przywożony jako tlenki cynku w postaci mieszaniny z krzemionką.
W takim przypadku cła należy pobrać proporcjonalnie do zawartości tlenków cynku w mieszaninie.
(41) Rozszerzone cło należy zastosować do wszystkich innych przedsiębiorstw określonych w art. 1 ust. 2 pierwotnego rozporządzenia.
(42) Zgodnie z przepisami art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, które przewiduje, że środki można zastosować w odniesieniu do zarejestrowanego przywozu od daty zarejestrowania, należy pobrać cło antydumpingowe nałożone na przywóz tlenków cynku wysyłanych z Wietnamu i tlenków cynku w postaci mieszaniny z krzemionką pochodzących z ChRL, które wprowadzono do Wspólnoty w ramach zarejestrowania zgodnie ze wszczynającym rozporządzeniem.
(43) Obejście środków odbywa się poza Wspólnotą.
Artykuł 13 podstawowego rozporządzenia ma na celu przeciwdziałanie praktykom omijania środków bez wpływu na podmioty gospodarcze, które mogą być niezwiązane z takimi praktykami, ale nie zawiera szczegółowego przepisu przewidującego procedurę w odniesieniu do eksporterów, którzy mogli ustalić, że nie byli związani z praktykami omijania środków.
Dlatego konieczne jest, aby eksporterzy, którzy nie dokonywali wywozu rozważanego produktu podczas okresu badanego i nie są powiązani z żadnymi eksporterami lub producentami podlegającymi rozszerzonemu cłu antydumpingowemu mieli możliwość ubiegania się o zwolnienie ze środków nałożonych na przywóz.
Dani eksporterzy, którzy będą chcieli złożyć wniosek o zwolnienie z rozszerzonego cła antydumpingowego, będą zobowiązani wypełnić kwestionariusz w celu umożliwienia Komisji ustalenia, czy zwolnienie jest uzasadnione.
Zwolnienie może być przyznane po ocenie sytuacji rynkowej rozważanego produktu, zdolności produkcyjnej i wykorzystania zdolności produkcyjnej, sprzedaży i zbytu oraz po uwzględnieniu prawdopodobieństwa wystąpienia praktyk, w przypadku których nie istnieje wystarczająca przyczyna lub uzasadnienie ekonomiczne i dowody na istnienie dumpingu.
Komisja zazwyczaj przeprowadza również wizytę weryfikacyjną na miejscu.
Wniosek musiałby być niezwłocznie wysłany do Komisji, wraz z wszelkimi istotnymi informacjami, w szczególności zmianami w działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją i sprzedażą na wywóz.
Importerzy mogą nadal korzystać ze zwolnienia ze środków w takim stopniu, w jakim ich przywóz pochodzi od eksporterów, którym udzielono takiego zwolnienia oraz zgodnie z art. 13 ust. 4.
(44) W przypadku gdy zwolnienie uznane jest za właściwe, Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, proponuje odpowiednią zmianę rozporządzenia.
D. PROCEDURA
(45) Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których Rada zamierzała rozszerzyć obowiązujące ostateczne cło antydumpingowe i dano im możliwość zgłoszenia swych uwag.
Nie wpłynęły jednak żadne uwagi mogące spowodować zmianę powyższych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe o stawce 28 % nałożone rozporządzeniem (WE) nr 408/2002 na przywóz tlenków cynku (wzór chemiczny: ZnO) o czystości nie mniejszej niż 93 % tlenku cynku, zwykle przy zgłoszeniu objęte kodem CN ex28170000 (kody Taric 2817000012 i 2817000018) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zostaje rozszerzone na przywóz tlenków cynku (wzór chemiczny: ZnO) o czystości nie mniejszej niż 93 % tlenku cynku, wysyłanych z Wietnamu (zarówno zgłoszonych, jak i niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu) (kod Taric 2817000012) oraz na przywóz tlenków cynku w postaci mieszaniny z krzemionką, w której czystość samego tlenku cynku wynosi nie mniej niż 93 % tlenku cynku.
W tym ostatnim przypadku cło powinno być pobrane proporcjonalnie do zawartości tlenku cynku o czystości nie mniejszej niż 93 % w mieszaninie pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (kod Taric 3824909987).
2. Cło rozszerzone na mocy ust. 1 niniejszego artykułu pobiera się od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2261/2002, oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96.
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
1.
Wnioski o wyłączenie z zakresu cła rozszerzonego na mocy art. 1 należy składać w formie pisemnej w jednym z urzędowych języków Wspólnoty.
Wniosek musi być wysłany pod następującym adresem:
Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
Biuro: J-79 05/17
B - 1049 Bruksela
Faks (32 2) 295 65 05
Teleks COMEU B 21877
.
2.
Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zezwolić, w drodze decyzji, na zwolnienie z cła rozszerzonego art. 1 przywozu z przedsiębiorstw, które nie omijają cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem (WE) nr 408/2002, i w związku z tym może zaproponować odpowiednią zmianę rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejszym zobowiązuje się organy celne do zaprzestania rejestracji przywozu, ustanowionej zgodnie z przepisami art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2261/2002.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1641/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1210/90 w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz europejskiej sieci informacji i obserwacji środowiska [5] powinny zostać zharmonizowane z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (zwanym dalej "ogólnym rozporządzeniem finansowym") [6], w szczególności jego art. 185.
(2) Zasady ogólne oraz ograniczenia regulujące korzystanie z prawa dostępu do dokumentów, przewidziane w art. 255 Traktatu, zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [7].
(3) Kiedy zostało przyjęte rozporządzenie (WE) nr 1049/2001, trzy instytucje uzgodniły we Wspólnej deklaracji, że agencje oraz podobne organy powinny posiadać reguły, które są zgodne z regułami tego rozporządzenia.
(4) Z tego względu właściwe przepisy powinny zostać objęte rozporządzeniem (EWG) nr 1210/90 w celu umożliwienia stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 do Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, podobnie jak powinny nim zostać objęte przepisy dotyczące odwołań od odmowy dostępu do dokumentów.
(5) Dlatego rozporządzenie (EWG) nr 1210/90 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1210/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [8] stosuje się do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Agencji.
2. Zarząd przyjmuje praktyczne uzgodnienia dotyczące wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w okresie sześciu miesięcy po wejściu w życie rozporządzenia (WE) nr 1641/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz europejskiej sieci informacji i obserwacji środowiska [9].
3.
Decyzje podejmowane przez Agencję na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić przedmiot skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub jakiejkolwiek skargi przed Trybunałem Sprawiedliwości na warunkach określonych w art. 195 oraz 230 Traktatu WE odpowiednio.";
2) w art. 8:
a) ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Zarząd przyjmuje roczne sprawozdanie w sprawie działań Agencji oraz przesyła je najpóźniej do dnia 15 czerwca Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Państwom Członkowskim.";
b) dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
Agencja przesyła corocznie organom budżetowym wszystkie informacje mające znaczenie dla wyników procedur oceny.";
3) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Każdego roku zarząd, na podstawie projektu sporządzonego przez dyrektora zarządzającego, przygotowuje preliminarz dochodów i wydatków Agencji na następny rok budżetowy.
Preliminarz ten, który zawiera projekt planu zatrudnienia, przekazany jest przez zarząd Komisji najpóźniej do dnia 31 marca.
2.
Preliminarz przekazywany jest przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie (zwanymi dalej jako organy budżetowe) łącznie ze wstępnym projektem ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
3.
Na podstawie preliminarza, Komisja wprowadza do wstępnego projektu ogólnego budżetu Unii Europejskiej oszacowania, które uważa za niezbędne w odniesieniu do planu zatrudnienia oraz ilości subsydiów, które mają zostać uiszczone przez ogólny budżet, które przekazuje organowi budżetowemu zgodnie z art. 272 Traktatu.
4.
Organ budżetowy zatwierdza środki przeznaczone na subsydia dla Agencji.
Organ budżetowy przyjmuje plan zatrudnienia dla Agencji.
5.
Budżet jest przyjmowany przez zarząd.
Staje się ostateczny po ostatecznym przyjęciu ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Gdzie sytuacja tego wymaga, jest odpowiednio dostosowywany.
6.
Zarząd jak najszybciej powiadamia organ budżetowy o swoim zamiarze wdrożenia jakiegokolwiek projektu, który może mieć znaczące implikacje dla finansowania budżetu, w szczególności o wszelkich projektach odnoszących się do własności, takich jak dzierżawa lub zakup budynków.
Zarząd powiadamia o tym Komisję.
W przypadku gdy oddział organu budżetowego powiadomił o swoim zamiarze wydania opinii, przesyła swoją opinię zarządowi w terminie sześciu tygodni po dniu powiadomienia o projekcie.";
4) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Dyrektor zarządzający wykonuje budżet Agencji.
2.
Najpóźniej do dnia 1 marca każdego roku budżetowego księgowy Agencji przekazuje tymczasowe sprawozdanie finansowe księgowemu Komisji łącznie ze sprawozdaniem w sprawie zarządzania budżetowego oraz finansowego w odniesieniu do tego roku budżetowego.
Księgowy Komisji konsoliduje tymczasowe sprawozdania finansowe instytucji oraz organów zdecentralizowanych zgodnie z art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca po zakończeniu każdego roku budżetowego, księgowy Komisji przesyła tymczasowe sprawozdanie finansowe Agencji Trybunałowi Obrachunkowemu, łącznie ze sprawozdaniem w sprawie zarządzania budżetowego oraz finansowego za ten rok budżetowy.
Sprawozdanie w sprawie zarządzania budżetowego oraz finansowego za ten rok budżetowy jest również przekazywane Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
4.
Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego w sprawie tymczasowych sprawozdań finansowych Agencji, na mocy art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, dyrektor zarządzający opracowuje ostateczne sprawozdania finansowe Agencji na własną odpowiedzialność oraz przedkłada je do zaopiniowania zarządowi.
5.
Zarząd wyraża opinię w sprawie ostatecznych sprawozdań finansowych Agencji.
6.
Dyrektor zarządzający, najpóźniej do dnia 1 lipca następnego roku budżetowego, przesyła ostateczne sprawozdania finansowe Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu, łącznie z opinią zarządu.
7.
Ostateczne sprawozdania finansowe zostają opublikowane.
8.
Dyrektor zarządzający przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi najpóźniej do dnia 30 września.
Przesyła również tę odpowiedź zarządowi.
9.
Dyrektor zarządzający przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na wniosek tego ostatniego, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego stosowania procedury udzielania absolutorium dla danego roku budżetowego, jak ustanowiono w art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
10.
Parlament Europejski, zgodnie z zaleceniem Rady, stanowiąc kwalifikowaną większością, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2, udziela absolutorium dyrektorowi zarządzającemu w odniesieniu do wykonania budżetu w odniesieniu do roku N.";
5) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Zasady finansowe mające zastosowanie do Agencji przyjmowane są przez zarząd po przeprowadzeniu konsultacji z Komisją.
Nie mogą one odstępować od przepisów rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, [10] chyba że takie odstąpienie od stosowania tych przepisów jest w szczególny sposób wymagane dla działania Agencji a Komisja wyraziła na to swoją wcześniejszą zgodę."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1642/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 178/2002 ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, 95 i 133 oraz art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [5] powinny zostać dostosowane do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6] (zwanego dalej "ogólnym rozporządzeniem finansowym"), w szczególności do jego art. 185.
(2) Zasady ogólne i ograniczenia regulujące wykonywanie prawa do dostępu do dokumentów przewidzianego w art. 255 Traktatu zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [7].
(3) Kiedy zostało przyjęte rozporządzenie (WE) nr 1049/2001, trzy instytucje uzgodniły we wspólnej deklaracji, że agencje i podobne organy powinny wprowadzić zasady zgodne z tym rozporządzeniem.
(4) Dlatego też w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 powinny zostać zawarte odpowiednie przepisy w celu umożliwienia stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w odniesieniu do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, jak również przepisu w sprawie odwołania od decyzji odmownej w sprawie udzielenia dostępu do dokumentów.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 178/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 25 ust. 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Zasady finansowe mające zastosowanie w odniesieniu do Urzędu zostają przyjęte przez Zarząd po konsultacji z Komisją.
Nie mogą one odbiegać od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [8], chyba że takie odstępstwo jest szczególnie wymagane do celów działalności Urzędu, a Komisja uprzednio wyraziła na nie zgodę.";
2) w art. 26 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 lit f) otrzymuje brzmienie:
"f) sporządzenie projektu preliminarza budżetowego Urzędu oraz oświadczenia o wykonaniu jego budżetu;";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Dyrektor zarządzający przedstawia corocznie zarządowi do zatwierdzenia:
a) projekt ogólnego sprawozdania obejmującego wszystkie działania zarządu w poprzedzającym roku;
b) projekty programów prac.
Po przyjęciu przez zarząd dyrektor zarządzający przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Państwom Członkowskim programy prac, które są następnie publikowane.
Dyrektor zarządzający, po przyjęciu przez zarząd i do dnia 15 czerwca, przesyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów ogólne sprawozdanie Urzędu, które jest następnie publikowane.
Dyrektor zarządzający przesyła corocznie władzy budżetowej wszelkie informacje istotne dla wyniku procedur oceny.";
c) skreśla się ust. 4;
3) artykuł 41 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 41
Dostęp do dokumentów
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [9] stosuje się do dokumentów będących w posiadaniu Urzędu.
2. Zarząd przyjmuje praktyczne uzgodnienia dotyczące wprowadzenia w życie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1642/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 178/2002 ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [10].
3.
Decyzje podejmowane przez Urząd na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić przedmiot skargi złożonej do Rzecznika Praw Obywatelskich lub skargi przed Trybunałem Sprawiedliwości, na warunkach określonych, odpowiednio, w art. 195 i 230 Traktatu WE.";
4) w art. 43 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustpy 3, 4, 5 i 6 otrzymują brzmienie:
"3.
Dyrektor zarządzający opracowuje, w odpowiednim czasie przed upływem daty określonej w ust. 5, projekt preliminarza budżetowego Urzędu na następny rok budżetowy i przesyła ją zarządowi wraz z wykazem etatów.
4.
Dochody i wydatki równoważą się.
5.
Zarząd, na podstawie projektu preliminarza budżetowego, sporządza corocznie preliminarz dochodów i wydatków Urzędu na następny rok budżetowy.
Preliminarz ten, łącznie z projektem wykazu etatów i tymczasowym programem prac, najpóźniej do dnia 31 marca, zarząd przekazuje Komisji oraz krajom, z którymi Wspólnota zawarła umowy zgodnie z art. 49.
6.
Komisja przekazuje preliminarz Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (zwanym dalej władzami budżetowymi), wraz ze wstępnym projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej.";
b) dodaje się ust. 7, 8, 9 i 10 w brzmieniu:
"7.
Na podstawie tego preliminarza Komisja wprowadza do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej oszacowania, które uzna za niezbędne w wykazie etatów, oraz kwotę subsydium, która ma zostać pokryta z budżetu ogólnego; oszacowania te Komisja przedstawia władzy budżetowej zgodnie z art. 272 Traktatu.
8.
Władza budżetowa przyznaje Urzędowi środki na pokrycie subsydium.
Władza budżetowa przyjmuje wykaz etatów dla Urzędu.
9.
Budżet zostaje przyjęty przez zarząd.
Staje się on ostateczny po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
Tam, gdzie jest to właściwe, zostaje odpowiednio dostosowany.
10.
Zarząd jak najszybciej powiadamia władzę budżetową o swoim zamiarze wprowadzenia w życie wszelkich projektów, które mogą mieć znaczące następstwa finansowe dla finansowania budżetu, w szczególności wszelkich projektów odnoszących się do własności, takich jak wynajem lub kupno budynków.
Zarząd powiadamia o tym Komisję.
W przypadku gdy oddział władzy budżetowej powiadomił o swoim zamiarze wydania opinii, przesyła on swoją opinię zarządowi w ciągu sześciu miesięcy od daty powiadomienia o projekcie.";
5) artykuł 44 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 44
Wykonanie budżetu Urzędu
1.
Dyrektor zarządzający jest odpowiedzialny za wykonanie budżetu Urzędu.
2.
Najpóźniej do dnia 1 marca po zakończeniu każdego roku budżetowego księgowy Urzędu przekazuje tymczasowe zestawienie rachunkowe księgowemu Komisji, wraz ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami na ten rok budżetowy.
Księgowy Komisji łączy tymczasowe zestawienia rachunkowe instytucji i organów zdecentralizowanych, zgodnie z art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca po zakończeniu każdego roku budżetowego księgowy Urzędu przekazuje tymczasowe zestawienie rachunkowe księgowemu Trybunału Obrachunkowego wraz ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami na ten rok budżetowy.
Sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami na ten rok budżetowy zostaje także przekazane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4.
Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego na temat tymczasowego zestawienia rachunkowego na podstawie art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, dyrektor zarządzający opracowuje ostateczne zestawienie rachunkowe Urzędu na własną odpowiedzialność i przedstawia je zarządowi w celu wydania opinii.
5.
Zarząd wydaje opinię w sprawie ostatecznego zestawienia rachunkowego Urzędu.
6.
Dyrektor zarządzający, najpóźniej do dnia 1 lipca po zakończeniu każdego roku budżetowego, przesyła ostateczne zestawienie rachunkowe Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, wraz z opinią zarządu.
7.
Ostateczne zestawienie rachunkowe zostaje opublikowane.
8.
Dyrektor zarządzający przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi najpóźniej do dnia 30 września.
Odpowiedź tę przesyła także zarządowi.
9.
Dyrektor zarządzający przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, na jego żądanie, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego zastosowania procedury udzielania absolutorium na dany rok budżetowy, jak określa art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
10.
Parlament Europejski, zgodnie z zaleceniem Rady, stanowiąc większością kwalifikowaną, do dnia 30 kwietnia roku N + 2, udziela dyrektorowi zarządzającemu absolutorium w zakresie wykonania budżetu na rok N."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1643/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [4]:
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [5] powinny zostać dostosowane do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6] (zwanego dalej ogólnym rozporządzeniem finansowym), w szczególności do jego art. 185.
(2) Zasady ogólne i ograniczenia, które regulują wykonywanie prawa dostępu do dokumentów, przewidziane w art. 255 Traktatu, zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [7].
(3) Wraz z przyjęciem rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, przedmiotowe trzy instytucje uzgodniły we wspólnej deklaracji, że agencje i im podobne organy powinny kierować się zasadami zgodnymi z zasadami zawartymi w tym rozporządzeniu.
(4) Dlatego też, do rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 powinny zostać wprowadzone właściwe przepisy umożliwiające stosowanie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w odniesieniu do Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, wraz z przepisem w sprawie odwołań w przypadku odmowy dostępu do dokumentów.
(5) Dlatego też, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1592/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 24 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) Zarząd przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Agencji i najpóźniej do dnia 15 czerwca przesyła je do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Trybunału Obrachunkowego i Państw Członkowskich.
Agencja corocznie przesyła władzy budżetowej wszelkie informacje dotyczące wyniku procedur oceny;".
2. w art. 47:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W odniesieniu do dokumentów pozostających w posiadaniu Agencji stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisj [8].";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Zarząd przyjmuje uzgodnienia dotyczące wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w terminie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1643/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Transportu Lotniczego [9].";
c) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Decyzje podejmowane przez Agencję na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić podstawę złożenia skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub stanowić przedmiot skargi do Trybunału Sprawiedliwości, odpowiednio na mocy art. 195 i 230 Traktatu WE.";
3. w art. 48:
a) ust. 3, 4, 5, 6 i 7 otrzymują brzmienie:
"3.
Dochody i wydatki bilansują się.
4.
Na podstawie projektu prognozy dochodów i wydatków, Zarząd corocznie sporządza prognozę dochodów i wydatków Agencji na następny rok budżetowy.
5.
Najpóźniej do dnia 31 marca Zarząd przekazuje Komisji prognozę dochodów i wydatków zawierający prowizoryczny plan działalności gospodarczej wraz z tymczasowym programem pracy, oraz Państwom, z którymi Wspólnota zawarła umowy zgodnie z art. 55.
6.
Komisja przesyła deklarowaną prognozę Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (zwanymi dalej władzą budżetową), wraz ze wstępnym projektem ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
7.
Na podstawie deklarowanej prognozy, Komisja wprowadza do wstępnego projektu ogólnego budżetu Unii Europejskiej prognozy, jakie uzna za niezbędne dla planu działalności gospodarczej, oraz kwotę, która ma zostać pokryta z budżetu ogólnego, a następnie przedkłada je władzy budżetowej zgodnie z art. 272 Traktatu.";
b) dodaje się ust. 8, 9 i 10 w brzmieniu:
"8.
Władza budżetowa zatwierdza środki na subsydia dla Agencji.
Władza budżetowa przyjmuje plan działalności gospodarczej dla Agencji.
9.
Zarząd przyjmuje budżet.
Ostateczne jego zatwierdzenie następuje po ostatecznym przyjęciu ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
W miarę potrzeb, może on zostać odpowiednio dostosowany.
10.
Zarząd możliwie jak najszybciej informuje władzę budżetową o zamiarze wykonania każdego projektu, który może mieć istotne następstwa finansowe dla finansowania z budżetu, w szczególności o projektach związanych z własnością, jak na przykład najem lub nabycie budynków.
Informuje on o tym fakcie Komisję.
W przypadku zgłoszenia zamiaru wydania opinii przez oddział władzy budżetowej, zobowiązany jest on przedłożyć swoją opinię Zarządowi w terminie sześciu tygodni od daty powiadomienia o projekcie.";
4. art. 49 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 49
Wykonanie i kontrola budżetu
1.
Dyrektor wykonawczy wykonuje budżet Agencji.
2.
Najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku budżetowego, księgowy Agencji przekazuje księgowemu Komisji tymczasowe sprawozdania finansowe, wraz ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami w danym roku budżetowym.
Księgowy Komisji dokonuje konsolidacji tymczasowych sprawozdań finansowych instytucji i organów zdecentralizowanych zgodnie z art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca następnego roku, księgowy Komisji przesyła tymczasowe sprawozdania finansowe Agencji do Trybunału Obrachunkowego, wraz ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami w danym roku budżetowym.
Sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami przesyłane jest także do Parlamentu Europejskiego i Rady.
4.
Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego dotyczących tymczasowych sprawozdań finansowych Agencji, na podstawie art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, dyrektor wykonawczy opracowuje na własną odpowiedzialność końcowe sprawozdania finansowe i przedkłada je Zarządowi do zaopiniowania.
5.
Zarząd wydaje opinię na temat końcowego sprawozdania finansowego Agencji.
6.
Najpóźniej do dnia 1 lipca każdego roku budżetowego, dyrektor wykonawczy przekazuje końcowe sprawozdanie wraz z opinią Zarządu do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji i Trybunału Obrachunkowego.
7.
Końcowe sprawozdania są publikowane.
8.
Najpóźniej do dnia 30 września, dyrektor wykonawczy przesyła do Trybunału Obrachunkowego odpowiedź na uwagi.
Odpowiedź tę przesyła również Zarządowi.
9.
Na wniosek Parlamentu Europejskiego, dyrektor wykonawczy przedkłada wszelkie informacje niezbędne do sprawnego zastosowania procedury udzielania absolutorium na dany rok budżetowy, zgodnie z art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
10.
Parlament Europejski uwzględniając zalecenie Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2, udziela dyrektorowi wykonawczemu absolutorium w zakresie wykonania budżetu na rok N.";
5. art. 52 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 52
Przepisy finansowe
Po konsultacjach z Komisją, Zarząd przyjmuje regulamin finansowy Agencji. Nie może on zawierać odstępstw od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [10], chyba że takie odstępstwa są szczególnie wymagane dla funkcjonowania Agencji, a Komisja wyrazi uprzednią zgodę."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1644/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającego Europejską Agencję ds. bezpieczeństwa na morzu [5] powinny zostać dostosowane do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6], (zwanego dalej ogólnym rozporządzeniem finansowym), w szczególności jego art. 185.
(2) Ogólne zasady i ograniczenia regulujące wykonywanie prawa dostępu do dokumentów przewidzianego w art. 255 Traktatu zostały ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [7].
(3) W chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, trzy instytucje uzgodniły we wspólnej deklaracji, że agencje i podobne organy powinny posiadać reguły, które są zgodne z regułami zawartymi w tym rozporządzeniu.
(4) Dlatego odpowiednie przepisy, jak również przepisy dotyczące odwołań od odmowy dostępu do dokumentów, powinny zostać włączone do rozporządzenia (WE) nr 1406/2002 w celu umożliwienia stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w odniesieniu do Europejskiej Agencji ds. bezpieczeństwa na morzu.
(5) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1406/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [8] stosuje się w odniesieniu do dokumentów posiadanych przez Agencję.";
b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Zarząd przyjmuje praktyczne uzgodnienia dotyczące wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1644/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu [9].";
c) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Decyzje podjęte przez Agencję na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić podstawę do skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub skargi do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, na mocy, odpowiednio, art. 195 i 230 Traktatu WE.";
2. art. 10 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) przyjmuje roczne sprawozdanie w sprawie działalności Agencji i przekazuje je najpóźniej do dnia 15 czerwca do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Trybunału Obrachunkowego oraz Państw Członkowskich.
Agencja corocznie przekazuje do władzy budżetowej wszystkie stosowne informacje odnoszące się do wyniku procedur oceny.";
3. w art. 18:
a) ust. 3, 4, 5 i 6 otrzymuje brzmienie:
"3.
Dyrektor Zarządzający opracowuje wstępny preliminarz dochodów i wydatków Agencji na nadchodzący rok i przesyła goZarządowi, łącznie z projektem planu ich wykonania.
4.
Przychody i wydatki równoważą się.
5.
Każdego rokuZarząd, na podstawie wstępnego preliminarza dochodów i wydatków, opracowuje preliminarz dochodów i wydatków Agencji na nadchodzący rok budżetowy.
6.
Preliminarz ten, który zawiera projekt planu wykonania wraz z programem prac tymczasowych, zostaje, najpóźniej do dnia 31 marca przekazany przez Zarząd do Komisji oraz do państw, z którymi Wspólnota zawarła porozumienia zgodnie z art. 17.";
b) dodaje się ust. 7, 8, 9, 10 i 11 w brzmieniu:
"7.
Preliminarz zostaje przekazany przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (zwanymi dalej władzą budżetową) wraz ze wstępnym preliminarzem ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
8.
Na podstawie preliminarza Komisja wprowadza do wstępnego preliminarza ogólnego budżetu Unii Europejskiej oszacowania, jakie uważa za niezbędne dla planu wykonania oraz kwoty subsydiów, jakie mają zostać poniesione przez budżet ogólny Unii Europejskiej, co zostaje dokonane przed organem budżetowym zgodnie z art. 272 Traktatu.
9.
Władza budżetowa zatwierdza środki na subsydia dla Agencji.
Władza budżetowa przyjmuje plan wykonania dla Agencji.
10.
Budżet jest przyjmowany przezZarząd.
Staje się ostateczny po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
Gdzie jest to właściwe zostaje odpowiednio dostosowany.
11.
Zarząd, jak najszybciej powiadamia władzę budżetową o swoim zamiarze wykonania jakiegokolwiek projektu, który może mieć istotny finansowy wpływ na finansowanie budżetu, w szczególności jakichkolwiek projektów odnoszących się do własności takich jak najem lub nabycie budynków.
Powiadamia o tym Komisję.
W przypadku gdy oddział władzy budżetowej powiadomił o swoim zamiarze wydania opinii, przekazuje swoją opinię Zarządowi w ciągu sześciu tygodni od dnia powiadomienia o projekcie.";
4. artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
Wykonanie i kontrola budżetu
1.
Dyrektor Zarządzający wykonuje budżet Agencji.
2.
Najpóźniej do dnia 1 marca następującego po każdym roku budżetowym, księgowy Agencji przekazuje wstępne sprawozdania finansowe księgowemu Komisji wraz ze sprawozdaniem w sprawie zarządzania budżetem i finansami na ten rok budżetowy.
Księgowy Komisji konsoliduje wstępne sprawozdania finansowe instytucji i zdecentralizowanych organów zgodnie z art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca następującego po każdym roku budżetowym, księgowy Komisji przekazuje wstępne sprawozdanie finansowe Agencji do Trybunału Obrachunkowego, wraz ze sprawozdaniem w sprawie zarządzania budżetem i finansami na ten rok budżetowy.
Sprawozdanie w sprawie zarządzania budżetem i finansami na ten rok budżetowy zostaje również przekazane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4.
W chwili otrzymania od Trybunału Obrachunkowego uwag w sprawie wstępnego sprawozdania finansowego, na mocy art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, Dyrektor Zarządzający sporządza ostateczne sprawozdanie finansowe na swoją własną odpowiedzialność i przedkłada je Zarządowi w celu uzyskania opinii.
5.
Zarząd wydaje opinię w sprawie ostatecznego sprawozdania finansowego Agencji.
6.
Dyrektor Zarządzający, najpóźniej do dnia 1 lipca następującego po każdym roku budżetowym, przekazuje ostateczne sprawozdanie finansowe do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji oraz Trybunału Obrachunkowego, wraz z opiniąZarządu.
7.
Ostateczne sprawozdanie finansowe zostaje opublikowane.
8.
Dyrektor Zarządzający przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi najpóźniej do dnia 30 września.
Przesyła również tę odpowiedź Zarządowi.
9.
Dyrektor Zarządzający przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na żądanie tego ostatniego, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego wykonania procedury udzielenia absolutorium na dany rok budżetowy, jak ustanowiono w art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
10.
Parlament Europejski, na zalecenie Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, udziela, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2, absolutorium Dyrektorowi Zarządzającemu w odniesieniu do wykonania budżetu na rok N.";
5. artykuł 21 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 21
Przepisy finansowe
Reguły finansowe mające zastosowanie do Agencji są przyjmowane przez Zarząd po zasięgnięciu opinii Komisji.
Nie mogą one odbiegać od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [10], chyba że takie odstąpienie jest szczególnie wymagane do działania Agencji i Komisja uprzednio wyraziła na to zgodę."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1645/2003
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2965/94 ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 2965/94 z dnia 28 listopada 1994 r. ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej [4] powinny zostać dostosowane do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5] (zwanego dalej "ogólnym rozporządzeniem finansowym"), w szczególności jego art. 185.
(2) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 2965/94 powinien zostać zmieniony w celu jasnego sformułowania uzgodnień dotyczących finansowania Centrum.
(3) Zasady ogólne i ograniczenia regulujące prawo dostępu do dokumentów, przewidziane w art. 255 Traktatu, zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [6].
(4) Po przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, te trzy instytucje uzgodniły we wspólnej deklaracji, że agencje i podobne organy powinny wprowadzić w życie zasady zgodne z zasadami ujętymi we wspomnianym rozporządzeniu.
(5) Dlatego też odpowiednie przepisy, również przepis o prawie do odwołania od odmowy dostępu dokumentów, powinny zostać włączone do rozporządzenia (WE) nr 2695/94, aby umożliwić stosowanie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w odniesieniu do Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej.
(6) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2965/94 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2965/94 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zarząd przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Centrum i najpóźniej do dnia 15 czerwca przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu i organom określonym w art. 2.
4.
Centrum przesyła corocznie organowi budżetowemu wszelkie informacje mające znaczenie dla wyników procedur oceny.";
2.
W art. 10 ust. 2:
a) lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) dochód Centrum stanowią środki wpłacone przez organy, dla których ono pracuje oraz przez instytucje, z którymi nawiązano współpracę w zamian za wykonane zadania, obejmujące także działania ponadinstytucjonalne, a także subwencje wspólnotowe.";
b) skreśla się lit. c);
3. artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Preliminarz wszystkich dochodów i wydatków Centrum przygotowuje się na każdy rok budżetowy, który odpowiada rokowi kalendarzowemu, i jest wykazywany w budżecie Centrum, obejmującym wykaz etatów.
2.
Budżet Centrum jest zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
3.
Corocznie zarząd, na podstawie projektu opracowanego przez dyrektora, przygotowuje preliminarz dochodów i wydatków Centrum na kolejny rok budżetowy.
Najpóźniej do dnia 31 marca zarząd przekazuje Komisji ten preliminarz obejmujący wstępny wykaz etatów.
4.
Komisja przekazuje preliminarz, wraz ze wstępnym projektem ogólnego budżetu, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (zwanymi dalej "organem budżetowym";).
5.
Na podstawie preliminarza, Komisja ujmuje we wstępnym projekcie ogólnego budżetu Unii Europejskiej te szacunki, które uzna za niezbędne z uwagi na wykaz etatów i kwotę subwencji, jaką ma zostać obciążony ogólny budżet. Zgodnie z art. 272 Traktatu informacje o wysokości subwencji przedkłada organowi budżetowemu.
6.
Organ budżetowy zatwierdza środki przyznane na subwencje dla Centrum.
Organ budżetowy przyjmuje wykaz etatów dla Centrum.
7.
Budżet Centrum jest przyjmowany przez zarząd.
Wraz z ostatecznym przyjęciem ogólnego budżetu Unii Europejskiej staje się on budżetem końcowym.
W miarę potrzeb jest on odpowiednio dostosowywany.
8.
Zarząd jak najszybciej notyfikuje organowi budżetowemu zamiar wdrożenia każdego projektu, który może pociągać za sobą znaczące następstwa dla finansowania budżetu, w szczególności wszelkich projektów dotyczących własności, takich jak dzierżawa czy zakup budynków, oraz informuje o tym Komisję.
W przypadku gdy oddział organu budżetowego powiadomił o swoim zamiarze wydania opinii, przesyła swoją opinię zarządowi w terminie sześciu tygodni od dnia powiadomienia o projekcie.";
4.
W art. 14 ust. 2, 3 i 4 otrzymuje brzmienie:
"2.
Najpóźniej do dnia 1 marca roku następującego po każdym roku budżetowym, księgowy Centrum przekazuje księgowemu Komisji tymczasowe sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniem w sprawie zarządzania finansami i budżetem za dany rok budżetowy.
Księgowy Komisji konsoliduje sprawozdania instytucji i zdecentralizowanych organów zgodnie z art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca roku następującego po każdym roku budżetowym, księgowy Komisji przekazuje tymczasowe sprawozdanie finansowe Centrum wraz ze sprawozdaniem w sprawie zarządzania finansami i budżetem za dany rok budżetowy do Trybunału Obrachunkowego.
Sprawozdanie zostaje przesłane również do Parlamentu Europejskiego i Rady.
4.
Po otrzymaniu uwag od Trybunału Obrachunkowego na temat tymczasowego sprawozdania finansowego Centrum, na mocy art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, dyrektor opracowuje na własną odpowiedzialność końcowe sprawozdanie finansowe Centrum i przedkłada je zarządowi do zaopiniowania.
5.
Zarząd wydaje opinię w sprawie końcowego sprawozdania finansowego Centrum.
6.
Najpóźniej do dnia 1 lipca po zakończeniu każdego roku budżetowego, dyrektor przesyła końcowe sprawozdanie finansowe, wraz z opinią zarządu, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.
7.
Końcowe sprawozdanie finansowe zostaje opublikowane.
8.
Najpóźniej do dnia 30 września dyrektor przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi.
Odpowiedź ta jest przesyłana także do zarządu.
9.
Na żądanie Parlamentu Europejskiego, dyrektor przedkłada wszelkie informacje niezbędne do sprawnego zastosowania procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy, określonej w art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
10.
Przed 30 kwietnia roku N + 2 Parlament Europejski, na zalecenie Rady stanowiąc większością kwalifikowaną, udziela dyrektorowi absolutorium w odniesieniu do wykonania budżetu za rok N.";
5. artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
Zasady finansowe mające zastosowanie do Centrum są przyjmowane przez zarząd po konsultacji z Komisją.
Nie mogą one odstępować od przepisów rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dla organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Wspólnot Europejskich, [7] chyba że takie odstąpienie od stosowania tych przepisów jest w szczególny sposób wymagane dla działania Centrum, a Komisja wyrazi wcześniej zgodę."
6.
Dodaje się art. 18a:
"Artykuł 18a
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [8] stosuje się do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Centrum.
2. Zarząd przyjmuje praktyczne uzgodnienia dotyczące wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w ciągu sześciu miesięcy od daty wejścia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1645/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2965/94 ustanawiającego Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej [9].
3.
Decyzje podjęte przez Centrum na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić podstawę do złożenia zażalenia do Rzecznika Praw Obywatelskich lub stanowić przedmiot skargi wniesionej do Trybunału Sprawiedliwości, na warunkach określonych odpowiednio w art. 195 i 230 Traktatu."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1646/2003
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 2667/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy [4], powinny zostać dostosowane do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5] (zwanego dalej ogólnym rozporządzeniem finansowym), w szczególności jego art. 185.
(2) Zasady ogólne i ograniczenia regulujące prawo dostępu do dokumentów przewidziane w art. 255 Traktatu zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [6].
(3) W czasie, gdy przyjęte zostało rozporządzenie (WE) nr 1049/2001, trzy instytucje uzgodniły we wspólnej deklaracji, że agencje i podobne organy powinny wprowadzać w życie zasady zgodne z zasadami określonymi w wymienionym rozporządzeniu.
(4) Dlatego właściwe przepisy powinny zostać ujęte w rozporządzeniu (WE) nr 2667/2000, aby rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 miało zastosowanie w odniesieniu do Europejskiej Agencji Odbudowy, podobnie jak powinien mieć zastosowanie przepis w sprawie odwołań od decyzji o odmowie dostępu do dokumentów.
(5) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2667/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 ust. 14 otrzymuje brzmienie:
"14.
Zarząd przyjmuje roczne sprawozdanie na temat działalności Agencji oraz przesyła je najpóźniej do dnia 15 czerwca do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji i do Trybunału Obrachunkowego.
15.
Agencja przesyła corocznie do organu budżetowego informacje istotne dla przeprowadzenia procedur oceny.";
2. w art. 5 ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) przygotowanie wstępnego preliminarza dochodów i wydatków Agencji, oraz wykonania budżetu Agencji;";
3. art. 7, 8 i 9 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Każdego roku zarząd, na podstawie projektu przygotowanego przez dyrektora, opracowuje preliminarz dochodów i wydatków Agencji na następny rok budżetowy.
Preliminarz ten, obejmujący projekt wykazu etatów, zostaje przekazany przez zarząd do Komisji najpóźniej do dnia 31 marca.
2.
Preliminarz zostaje przekazany przez Komisję do Parlamentu Europejskiego i Rady (zwanej dalej organem budżetowym), łącznie z wstępnym projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
3.
Komisja bada preliminarz, uwzględniając uzgodnione priorytety i ogólne wytyczne finansowe w zakresie pomocy wspólnotowej na cele odbudowy Serbii i Czarnogóry oraz Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
Na tej podstawie Komisja ustala, w proponowanych granicach łącznej kwoty udostępnianej na cele pomocy wspólnotowej dla Serbii i Czarnogóry oraz Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, indykatywny roczny wkład do budżetu Agencji.
4.
Na podstawie preliminarza, Komisja wprowadza do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej, preliminarze, które uznaje za niezbędne, w zakresie wykazu etatów oraz kwotę dotacji stanowiącej obciążenie dla budżetu ogólnego, przedstawianego organowi budżetowemu zgodnie z art. 272 Traktatu.
5.
Organ budżetowy przyznaje środki na dotację dla Agencji.
Organ budżetowy przyjmuje wykaz etatów dla Agencji.
6.
Budżet Agencji zostaje przyjęty przez zarząd.
Budżet staje się wiążący po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego przez Unię Europejską.
W miarę potrzeby, następuje jego odpowiednie dostosowanie.
7.
Zarząd, w możliwie krótkim terminie, notyfikuje organ budżetowy swój zamiar realizacji każdego projektu, który może powodować znaczące następstwa finansowe dla finansowania budżetu Agencji, w szczególności wszystkie projekty związane z nieruchomościami, takie jak najem lub nabycie budynków.
Zarząd powiadamia o tym Komisję.
W przypadku gdy oddział organu budżetowego notyfikował swój zamiar wydania opinii, przesyła on swoją opinię do zarządu w terminie sześciu tygodni od daty notyfikacji projektu.
8.
W celu zapewnienia przejrzystości budżetowej, w przychodach Agencji wykazuje się oddzielnie. środki ze źródeł innych niż ogólny budżet Unii Europejskiej.
Po stronie wydatków, koszty administracyjne i osobowe oddziela się w sposób przejrzysty od kosztów operacyjnych ponoszonych w związku z programami określonymi w art. 2 ust. 3 tiret pierwsze.
Artykuł 8
1.
Dyrektor realizuje budżet Agencji.
2.
Najpóźniej do dnia 1 marca po zakończeniu każdego roku budżetowego, księgowy Agencji przekazuje tymczasowe sprawozdanie finansowe księgowemu Komisji, łącznie ze sprawozdaniem w zakresie zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy.
Księgowy Komisji konsoliduje wstępne sprawozdania finansowe instytucji i organów zdecentralizowanych zgodnie z art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca po zakończeniu każdego roku budżetowego, księgowy Komisji przesyła tymczasowe sprawozdanie finansowe Agencji do Trybunału Obrachunkowego, łącznie ze sprawozdaniem w zakresie zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy.
Sprawozdanie w zakresie zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy zostaje przekazane również do Parlamentu Europejskiego i Rady.
4.
Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego w sprawie wstępnego sprawozdania finansowego Agencji, na podstawie art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, dyrektor, w ramach własnych kompetencji, opracowuje ostateczne sprawozdanie finansowe Agencji i przedstawia je zarządowi do zaopiniowania.
5.
Najpóźniej do dnia 1 lipca po zakończeniu każdego roku budżetowego, dyrektor przesyła ostateczne sprawozdanie finansowe do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji i Trybunału Obrachunkowego, łącznie z opinią zarządu.
6.
Zarząd wyraża opinię w sprawie ostatecznego sprawozdania finansowego Agencji.
7.
Ostateczne sprawozdanie finansowe jest publikowane.
8.
Dyrektor przesyła do Trybunału Obrachunkowego odpowiedź na uwagi tego Trybunału najpóźniej do dnia 30 września.
Dyrektor przesyła tę odpowiedź również do zarządu.
9.
Dyrektor przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, wszelkie informacje wymagane z punktu widzenia sprawnego stosowania procedury udzielania absolutorium za omawiany rok budżetowy, ustanowionej w art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
10.
Parlament Europejski, na zalecenie Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, do dnia 30 kwietnia roku N + 2, udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu za rok N.
Artykuł 9
Zarząd przyjmuje zasady finansowe mające zastosowanie w odniesieniu do Agencji, po konsultacji z Komisją.
Zasady te nie mogą odbiegać od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [7], o ile nie są konkretnie wymagane dla działania Agencji i nie uzyskały uprzedniej zgody Komisji.";
4. dodaje się art. 13a w brzmieniu:
"Artykuł 13a
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [8] stosuje się do dokumentów posiadanych przez Agencję.
2. Zarząd przyjmie uzgodnienia dotyczące rozporządzenia wykonawczego (WE) nr 1049/2001 w ciągu sześciu miesięcy po wejściu w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1646/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy [9].
3.
Decyzje podejmowane przez Agencję na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić podstawę skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub wszczęcia postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, na warunkach określonych w art. 195 i 230 Traktatu."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1647/2003
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [4] powinny zostać dostosowane do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5] (zwanego dalej "ogólnym rozporządzeniem finansowym") w szczególności do art. 185.
(2) Zasady ogólne i ograniczenia regulujące prawo dostępu do dokumentów ustalone w art. 255 Traktatu zostały ustanowione przez rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji Europejskiej [6].
(3) Gdy przyjmowano rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 te trzy instytucje europejskie uzgodniły we wspólnej deklaracji, że agencje oraz podobne organy powinny wprowadzać w życie zasady odpowiadające zasadom zawartym w rozporządzeniu.
(4) Stosowne przepisy powinny więc zostać włączone do rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 tak, by rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 miało zastosowanie do Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych, jak również powinien zostać włączony przepis w sprawie odwołań do odmowy dostępu do dokumentów.
(5) Dlatego rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 powinno być odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2309/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 55:
a) w ust. 2 tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"— w celu przygotowania preliminarza dochodów i wydatków Agencji i wykonania jej budżetu,";
b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"Każdego roku dyrektor Agencji przedkłada Zarządowi Agencji do zatwierdzenia projekt planu pracy na nadchodzący rok różnicując między działalnością Agencji dotyczącą produktów leczniczych dla ludzi i weterynaryjnych produktów leczniczych.";
c) skreśla się ust. 4.
2) W art. 56 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Zarząd przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Agencji i przesyła je najpóźniej do dnia 15 czerwca do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Trybunału Obrachunkowego i Państw Członkowskich.
6.
Każdego roku Agencja przesyła władzom budżetowym wszystkie informacje w odniesieniu do wyników procedur oceny."
3) Artykuł 57 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 57
1.
Preliminarz dochodów i wydatków Agencji jest przygotowywany na każdy rok finansowy odpowiadający rokowi kalendarzowemu i wykazywany w budżecie Agencji.
2.
Dochody i wydatki wykazywane w budżecie powinny być zbilansowane.
3.
Na dochody Agencji składają się składki ze Wspólnoty oraz opłaty wnoszone przez przedsiębiorstwa za uzyskanie i utrzymanie w mocy wspólnotowego zezwolenia na dopuszczenie produktów leczniczych do obrotu i inne usługi świadczone przez Agencję.
4.
Na wydatki Agencji składają się wynagrodzenia pracowników, koszty administracyjne i eksploatacyjne, koszty operacyjne oraz koszty wynikające z umów zawieranych ze stronami trzecimi.
5.
Każdego roku zarząd na podstawie projektu przygotowanego przez dyrektora Agencji opracowuje preliminarz dochodów i wydatków Agencji na następny rok finansowy.
Preliminarz, który zawiera wykaz etatów instytucji, przekazywany jest przez zarząd Komisji Europejskiej najpóźniej w terminie do dnia 31 marca.
6.
Komisja przesyła preliminarz do Parlamentu Europejskiego i Rady (zwanych dalej "organami budżetowymi") łącznie ze wstępnym projektem ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
7.
Na podstawie preliminarza Komisja umieszcza we wstępnym projekcie ogólnego budżetu Unii Europejskiej oszacowania, które uznaje za niezbędne w odniesieniu do nakładów związanych z wykazem etatów, oraz kwoty subsydiów jakie mają zostać poniesione przez budżet ogólny, co zostaje przedstawione organom budżetowym zgodnie z art. 272 Traktatu.
8.
Organy budżetowe zatwierdzają przydział środków na subwencję dla Agencji.
Organy budżetowe przyjmują plan Agencji.
9.
Budżet Agencji jest przyjmowany przez zarząd.
Budżet zostaje uznany za obowiązujący po ostatecznym przyjęciu ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
W stosownych przypadkach budżet Agencji jest odpowiednio dostosowany.
10.
Zarząd, w jak najkrótszym czasie, powiadamia organy budżetowe o zamiarze wykonania jakiegokolwiek projektu, który może mieć znaczące skutki finansowe w odniesieniu do finansowania budżetu Agencji, w szczególności o jakichkolwiek projektach dotyczących własności, takich jak wynajem lub nabywanie budynków.
Powiadamia o tym Komisję.
W przypadku gdy oddział organu budżetowego wyraża zamiar przedstawienia swojej opinii, przedstawia on tę opinię zarządowi w okresie sześciu tygodni od otrzymania powiadomienia o projekcie."
4.
Dodaje się art. 57a w brzmieniu:
"Artykuł 57a
1.
Budżet Agencji jest realizowany przez jej dyrektora.
2.
Najpóźniej do dnia 1 marca po zakończeniu każdego roku finansowego księgowy Agencji zgłasza tymczasowe sprawozdanie finansowe księgowemu Komisji Europejskiej łącznie ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami za rok finansowy.
Księgowy Komisji konsoliduje tymczasowe sprawozdania finansowe instytucji i organów zdecentralizowanych zgodnie z art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca po zakończeniu każdego roku finansowego księgowy Komisji przekazuje tymczasowe sprawozdanie finansowe Agencji łącznie ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami za ubiegły rok finansowy do Trybunału Obrachunkowego.
Sprawozdanie budżetowe i finansowe za ubiegły rok finansowy jest przesyłane również do Parlamentu Europejskiego i Rady.
4.
Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego dotyczących tymczasowego sprawozdania finansowego Agencji dyrektor Agencji, stosownie do art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, opracowuje końcowe sprawozdanie finansowe Agencji na swoją własną odpowiedzialność i przedkłada je zarządowi do zaopiniowania.
5.
Zarząd Agencji wydaje opinię w sprawie końcowego sprawozdania finansowego Agencji.
6.
Najpóźniej w terminie do dnia 1 lipca po zakończeniu każdego roku finansowego dyrektor Agencji przesyła końcowe sprawozdanie finansowe łącznie z opinią zarządu Agencji Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowego.
7.
Końcowe sprawozdania finansowe Agencji zostają opublikowane.
8.
Najpóźniej w terminie do dnia 30 września dyrektor Agencji przesyła do Trybunału Obrachunkowego odpowiedź na jego uwagi.
Odpowiedź tę przesyła również zarządowi.
9.
Dyrektor Agencji przedkłada na wniosek Parlamentu Europejskiego wszystkie informacje niezbędne do sprawnego udzielenia absolutorium na dany rok budżetowy, jak ustanowiono w art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
10.
Parlament Europejski, na podstawie zalecenia Rady, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, udziela dyrektorowi Agencji absolutorium za wykonanie budżetu za rok N, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2.
11.
Odpowiednie dla Agencji zasady finansowe są przyjmowane przez zarząd po konsultacji z Komisją Europejską.
Nie mogą one stanowić odstępstwa od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenie finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [7], chyba że są w szczególny sposób wymagane w odniesieniu do działalności Agencji i po uzyskaniu uprzedniej zgody Komisji."
5.
Dodaje się art. 63a w brzmieniu:
"Artykuł 63a
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [8] stosuje się do dokumentów będących w posiadaniu Agencji.
2. Zarząd Agencji przyjmie praktyczne rozwiązania w celu implementacji rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w okresie sześciu miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1647/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [9].
3.
Decyzje podejmowane przez Agencję stosownie do art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić przedmiot skarg wniesionych do Rzecznika Praw Obywatelskich lub skargi przed Trybunałem Sprawiedliwości na warunkach określonych odpowiednio w art. 195 i 230 Traktatu Europejskiego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1648/2003
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1360/90 ustanawiające Europejską Fundację Kształcenia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1360/90 z dnia 7 maja 1990 r. ustanawiającego Europejską Fundację Kształcenia [4] należy dostosować do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5] (zwanego dalej "ogólnym rozporządzeniem finansowym") w szczególności jego art. 185.
(2) Zasady ogólne i ograniczenia regulujące prawo dostępu do dokumentów przewidziane w art. 255 Traktatu zostały ustanowione przez rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [6].
(3) Podczas przyjmowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, trzy instytucje uzgodniły we wspólnej deklaracji, że agencje i podobne organy powinny wprowadzać w życie zasady zgodne z regułami rozporządzeniem.
(4) Należy zatem włączyć odpowiednie przepisy do rozporządzenia (EWG) nr 1360/90, aby rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 miało zastosowanie do Europejskiej Fundacji Kształcenia, jak również powinien zostać włączony przepis w sprawie odwołań do odmowy dostępu do dokumentów.
(5) Dlatego rozporządzenie (EWG) nr 1360/90 powinno być odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1360/90 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Dostęp do dokumentów
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [7] ma zastosowanie do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Fundacji.
2. Rada zarządzająca przyjmuje uzgodnienia praktyczne dotyczące wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1648/2003 zmieniającego rozporządzenie (EWG) 1360/90 z dnia 18 czerwca 2003 r. ustanawiające Europejską Fundację Kształcenia [8]
3.
Decyzje podjęte przez Fundację na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą być przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub skargi przed Trybunałem Sprawiedliwości, na warunkach ustanowionych odpowiednio w art. 195 i 230 Traktatu.".
2.
W art. 5 ust. 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Rada zarządzająca przyjmuje roczne sprawozdanie Fundacji i przesyła je do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Trybunału Obrachunkowego najpóźniej do dnia 15 czerwca.
Sprawozdanie jest również przekazywane do Państw Członkowskich i, w celach informacyjnych, do wybranych krajów.
10.
Fundacja przesyła corocznie do organów budżetowych wszelkie informacje mające znaczenie dla wyniku procedur oceniających."
3.
W art. 7 ust. 1 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
- "— przygotowanie preliminarza dochodów i wydatków Fundacji i wykonania jej budżetu".
4.
Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Procedura budżetowa
1.
Każdego roku Rada zarządzająca, na podstawie projektu sporządzonego przez dyrektora, opracowuje preliminarz dochodów i wydatków Fundacji na następny rok budżetowy.
Preliminarz, która obejmuje wykaz etatów, jest przekazywany Komisji przez Radę zarządzającą najpóźniej do dnia 31 marca.
2.
Preliminarz jest przekazywany przez Komisję do Parlamentu Europejskiego i Rady (zwanych dalej "organami budżetowymi") wraz z wstępnym projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
3.
Komisja bada preliminarz, uwzględniając priorytety w zakresie kształcenia zawodowego w wybranych krajach oraz ogólne tendencje finansowe w pomocy gospodarczej dla tych krajów.
Na podstawie preliminarza, Komisja włącza do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej oszacowania, które uznaje za niezbędne w odniesieniu do wykazu etatów i wysokości subwencji pokrywanych z budżetu ogólnego, przedkładając ją organom budżetowym zgodnie z art. 272 Traktatu.
Na tej podstawie i w ramach proponowanych limitów całkowitej kwoty, jaka ma być udostępniona na rzecz pomocy gospodarczej dla wybranych krajów, Komisja ustala coroczny wkład do budżetu Fundacji, który ma być włączony do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
4.
Organy budżetowe zatwierdzają środki na dotacje dla Fundacji.
Organy budżetowe przyjmują wykaz etatów Fundacji.
5.
Rada zarządzająca przyjmuje budżet Fundacji.
Staje się on ostateczny po ostatecznym przyjęciu ogólnego budżetu Unii Europejskiej i, w miarę potrzeby, jest odpowiednio dostosowywany.
6.
Rada zarządzająca jak najszybciej powiadamia organy budżetowe o zamiarze realizacji jakiegokolwiek projektu, który może mieć istotne następstwo finansowe dla finansowania jej budżetu, w szczególności o wszelkich projektach dotyczących własności, takich jak wynajem lub kupno budynków.
Powiadamia o tym Komisję.
W przypadku gdy oddział organu budżetowego wyraża zamiar przedstawienia swojej opinii, przesyła ona swoją opinię Radzie zarządzającej w ciągu sześciu tygodni od daty powiadomienia o projekcie."
5.
W art. 11 ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"2.
Najpóźniej dnia 1 marca następnego roku budżetowego, księgowy Fundacji zgłasza księgowemu Komisji tymczasowe sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniem z zarządzania budżetowego i finansowego w tym roku budżetowym.
Księgowy Komisji konsoliduje tymczasowe sprawozdania finansowe instytucji i organów zdecentralizowanych zgodnie z art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca następnego roku budżetowego, księgowy Komisji przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu tymczasowe sprawozdanie finansowe Fundacji, wraz ze sprawozdaniem na temat zarządzania budżetowego i finansowego w tym roku budżetowym.
Sprawozdanie na temat zarządzania budżetowego i finansowego w tym roku budżetowym jest również przekazywane do Parlamentu Europejskiego i Rady.
4.
Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego na temat tymczasowego sprawozdania finansowego Fundacji, na podstawie art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, dyrektor opracowuje ostateczne sprawozdanie finansowe Fundacji, za które jest odpowiedzialny i przesyła je Radzie zarządzającej w celu otrzymania jej opinii.
5.
Rada zarządzająca wyraża opinię na temat ostatecznego sprawozdania finansowego Fundacji.
6.
Najpóźniej dnia 1 lipca po zakończeniu każdego roku budżetowego, dyrektor przesyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu ostateczne sprawozdanie finansowe wraz z opinią Rady zarządzającej.
7.
Ostateczne sprawozdanie finansowe jest publikowane.
8.
Najpóźniej do dnia 30 września, dyrektor Fundacji przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi.
Swoją odpowiedź przesyła również Radzie zarządzającej.
9.
Dyrektor przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, wszelkie informacje wymagane do właściwego zastosowania procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy zgodnie z art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
10.
Parlament Europejski, zgodnie z zaleceniem Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2, udziela absolutorium dyrektorowi w zakresie wykonania budżetu na rok N."
6.
Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Zasady finansowe
Rada zarządzająca przyjmuje przepisy finansowe mające zastosowanie do Fundacji po konsultacji z Komisją.
Nie mogą one odbiegać od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [9], chyba że ze względu na szczególne wymagania dotyczące funkcjonowania oraz po uzyskaniu uprzedniej zgody Komisji."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1649/2003
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1365/75 w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1417/76
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [4] powinny zostać dostosowane do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5] (zwanego dalej ogólnym rozporządzeniem finansowym), oraz w szczególności jego art. 185. Na podstawie tego artykułu Europejska Fundacja na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy musi przyjąć zasady finansowe zgodne z rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6]. W związku z tym rozporządzenie Rady (EWG) nr 1417/76 z dnia 1 czerwca 1976 r. dotyczące przepisów finansowych odnoszących się do Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [7] musi zostać uchylone z mocą od dnia wejścia w życie zasad finansowych przyjętych przez Radę Administracyjną wyżej wymienionej Fundacji.
(2) Zasady ogólne i ograniczenia regulujące prawo dostępu do dokumentów, przewidziane w art. 255 Traktatu, zostały przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [8].
(3) Po przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 te trzy instytucje uzgodniły we Wspólnej deklaracji, że agencje i podobne organy powinny wprowadzić w życie zasady zgodne z zasadami określonymi w tym rozporządzeniu.
(4) Dlatego należy włączyć do rozporządzenia (WE) nr 1365/75 właściwe przepisy w celu stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 do Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy, tak jak również należy włączyć przepis w sprawie odwołań od decyzji o odmowie dostępu do dokumentów.
(5) Dlatego rozporządzenie (EWG) nr 1365/75 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1365/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuły 13, 14, 15 oraz 16 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Rada Administracyjna przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności i perspektyw Fundacji oraz przesyła je najpóźniej do dnia 15 czerwca do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Trybunału Obrachunkowego.
2.
Fundacja przesyła corocznie organowi budżetowemu wszelkie informacje mające znaczenie dla wyników procedur oceny.
Artykuł 14
1.
Szacunki wszystkich dochodów i wydatków Fundacji są przygotowywane w odniesieniu do każdego roku budżetowego, który pokrywa się z rokiem kalendarzowym, oraz są wykazywane w budżecie Fundacji, który zawiera również wykaz etatów.
2.
Przychody oraz wydatki wykazane w budżecie Fundacji są zrównoważone.
Artykuł 15
1.
Każdego roku Rada Administracyjna, na podstawie projektu opracowanego przez dyrektora, przygotowuje preliminarz dochodów i wydatków Fundacji na następny rok budżetowy.
Ten preliminarz, który zawiera projekt wykazu etatów, jest przekazywany przez Radę Administracyjną Komisji najpóźniej do dnia 31 marca.
2.
Preliminarz jest przekazywany przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie (zwanym dalej organem budżetowym) łącznie ze wstępnym projektem ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
3.
Na podstawie preliminarza Komisja włącza do wstępnego projektu ogólnego budżetu Unii Europejskiej szacunki, które uznaje za stosowne w odniesieniu do wykazu etatów, oraz kwoty subsydiów, które mają zostać poniesione z budżetu ogólnego, i przedstawia go organowi budżetowemu, zgodnie z postanowieniami art. 272 Traktatu.
4.
Organ budżetowy zatwierdza przekazanie środków w ramach subsydiów na rzecz Fundacji.
Organ budżetowy przyjmuje wykaz etatów dla Fundacji.
5.
Rada Administracyjna przyjmuje budżet Fundacji.
Budżet Fundacji staje się budżetem końcowym po ostatecznym przyjęciu ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Gdzie sytuacja tego wymaga, budżet jest odpowiednio dostosowywany.
6.
Rada Administracyjna jak najszybciej powiadamia organ budżetowy o swoich zamiarach wprowadzenia w życie każdego projektu, który może mieć znaczące następstwa finansowe w odniesieniu do finansowania swojego budżetu, w szczególności o wszelkich projektach odnoszących się do własności, takich jak dzierżawa lub zakup budynków.
Rada Administracyjna powiadamia o tym Komisję.
W przypadku gdy oddział organu budżetowego powiadomił o swoim zamiarze wydania opinii, przesyła swoją opinię Radzie Administracyjnej w terminie sześciu tygodni od dnia powiadomienia o projekcie
Artykuł 16
1.
Zasady finansowe mające zastosowanie w odniesieniu do Fundacji są przyjmowane przez Radę Administracyjną po konsultacji z Komisją.
Zasady finansowe nie mogą odstępować od ramowego rozporządzenia Finansowego Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [9], chyba że takie odstąpienie od stosowania tych przepisów jest w szczególny sposób wymagane dla działania Fundacji oraz za uprzednią zgodą Komisji.
2.
Dyrektor realizuje budżet Fundacji.
3.
Nie później niż przed dniem 1 marca roku następującego po każdym roku budżetowym księgowy Fundacji powiadamia o wstępnym sprawozdaniu, wraz ze sprawozdaniem w sprawie zarządzania finansami i budżetem za dany rok budżetowy, księgowego Komisji.
Księgowy Komisji konsoliduje sprawozdania wstępne instytucji oraz organów zdecentralizowanych, zgodnie z przepisami art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
4.
Nie później niż przed dniem 31 marca roku następującego po każdym roku budżetowym księgowy Komisji przesyła tymczasowe sprawozdanie Fundacji do Trybunału Obrachunkowego, łącznie ze sprawozdaniem w sprawie zarządzania finansami i budżetem za ten rok budżetowy.
Sprawozdanie w sprawie zarządzania finansami i budżetem za ten rok budżetowy jest również przekazywane do Parlamentu Europejskiego oraz Rady.
5.
Po otrzymaniu uwag od Trybunału Obrachunkowego na temat tymczasowego sprawozdania finansowego Fundacji, na mocy art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, dyrektor opracowuje na własną odpowiedzialność końcowe sprawozdanie finansowe Centrum i przedkłada je Radzie Administracyjnej do zaopiniowania.
6.
Rada Administracyjna wydaje opinię w sprawie końcowego sprawozdania Fundacji.
7.
Najpóźniej do dnia 1 lipca po zakończeniu każdego roku budżetowego dyrektor przesyła końcowe sprawozdanie finansowe, wraz z opinią Rady Administracyjnej, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.
8.
Końcowe sprawozdanie finansowe podlega publikacji.
9.
Najpóźniej do dnia 30 września dyrektor przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi.
Dyrektor przesyła tę odpowiedź również Radzie Administracyjnej.
10.
Na żądanie Parlamentu Europejskiego dyrektor przedkłada wszelkie informacje niezbędne do sprawnego zastosowania procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy, określonej w art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
11.
Parlament Europejski, na zalecenie Rady stanowiąc większością kwalifikowaną, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2, udziela absolutorium dyrektorowi Fundacji w związku z wykonaniem budżetu na rok N.";
2) dodaje się art. 18a:
"Artykuł 18a
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [10] stosuje się do dokumentów Fundacji.
2. Rada Administracyjna przyjmuje praktyczne uzgodnienia dotyczące wprowadzenia w życie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w okresie sześciu miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1649/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1365/75 w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1417/76 [11].
3.
Decyzje podjęte przez Fundację na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić przedmiot skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub wniesienia sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na warunkach określonych odpowiednio w art. 195 oraz 230 Traktatu.".
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 1417/76 traci moc z mocą od daty wejścia w życie zasad finansowych przyjętych przez Radę Administracyjną na podstawie art. 16 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1365/75.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1650/2003
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wraz z wejściem w życie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4], zamysł scentralizowanej kontroli finansowej ex ante został zastąpiony bardziej nowoczesnymi systemami kontroli i audytu.
(2) Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin powinien posiadać systemy kontroli i audytu porównywalne do systemów instytucji wspólnotowych.
(3) Zasady ogólne i ograniczenia regulujące prawo dostępu do dokumentów przewidziane w art. 255 Traktatu zostały przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [5].
(4) Podczas przyjmowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, trzy instytucje uzgodniły we wspólnej deklaracji, że agencje i podobne organy powinny stosować zasady zgodne z zasadami we wspomnianym rozporządzeniu.
(5) Do rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [6] należy zatem włączyć właściwe przepisy w celu umożliwienia zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 do Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin, jak również przewidzieć prawo do odwołania od odmowy dostępu do dokumentów.
(6) Dlatego, rozporządzenie (WE) nr 2100/94 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2100/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 33a w brzmieniu:
"Artykuł 33a
Dostęp do dokumentów
1.
Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [7] stosuje się do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Urzędu.
2. Rada Administracyjna przyjmuje uzgodnienia praktyczne dotyczące wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1650/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [**] Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 28.
3.
Decyzje podjęte przez Urząd na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą być przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub skargi przed Trybunałem Sprawiedliwości, na warunkach ustanowionych odpowiednio w art. 195 i 230 Traktatu."
2) w art. 111 wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Audyt i kontrola"
b) w art. 111 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W Urzędzie zostaje stworzony audyt wewnętrzny, który należy przeprowadzać zgodnie z odpowiednimi standardami międzynarodowymi.
Rewident wewnętrzny, wyznaczony przez przewodniczącego, jest przed nim odpowiedzialny za weryfikację właściwego funkcjonowania systemów i procedur Urzędu w zakresie wykonania budżetu.
Wewnętrzny rewident doradza przewodniczącemu w sprawach związanych z ryzykiem, poprzez wydawanie niezależnych opinii na temat jakości systemu zarządzania i kontroli oraz przez wydawanie zaleceń, mających na celu poprawę warunków wykonywania operacji oraz wspieranie należytego zarządzania finansami.
Odpowiedzialność z wprowadzenie systemów i procedur kontroli wewnętrznej dostosowanych do wykonywania zadań spoczywa na urzędniku zarządzającym."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1651/2003
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 302/93 w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 302/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii [4] powinny zostać dostosowane do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (zwanego dalej "ogólnym rozporządzeniem finansowym") [5], w szczególności jego art. 185.
(2) Zasady ogólne oraz ograniczenia regulujące prawo dostępu do dokumentów przewidziane w art. 255 Traktatu zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [6].
(3) Kiedy przyjęte zostało rozporządzenie (WE) nr 1049/2001, trzy instytucje uzgodniły we Wspólnej deklaracji, że agencje i podobne organy powinny wprowadzać w życie zasady zgodne z zasadami tego rozporządzenia.
(4) Odpowiednie przepisy powinny zostać włączone do rozporządzenia (EWG) nr 302/93 w celu umożliwienia zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 do Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, łacznie z przepisami w sprawie odwołań od odmowy dostępu do dokumentów.
(5) Z tego względu rozporządzenie (EWG) nr 302/93 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 302/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 6a w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Dostęp do dokumentów
1.
Rozporządzenie (WE) nr Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [7] stosuje się do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Centrum.
2. Zarząd przyjmuje uzgodnienia dotyczące wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1651/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 302/93 w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii [8].
3.
Decyzje podjęte przez Centrum na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą być przedmiotem skargi wnoszonej do Rzecznika Praw Obywatelskich lub mogą stanowić przedmiot powództwa przed Trybunałem Sprawiedliwości, na warunkach ustanowionych odpowiednio w art. 195 i 230 Traktatu."
2) artykuł 8 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Zarząd przyjmuje roczne sprawozdanie dotyczące działalności Centrum i przesyła je najpóźniej do dnia 15 czerwca Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Państwom Członkowskim.
6.
Centrum przesyła corocznie organowi budżetowemu wszelkie informacje mające znaczenie dla wyników procedur oceny;"
3) w art. 9 ust. 1 tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— przygotowanie wstępnego preliminarza dochodów i wydatków Centrum i wykonania budżetu";
4) artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Przygotowanie budżetu
1.
W odniesieniu do każdego roku budżetowego, który pokrywa się z rokiem kalendarzowym, przygotowuje się preliminarz wszystkich dochodów i wydatków Centrum oraz wykazuje się je w budżecie Centrum.
2.
Dochody i wydatki wykazane w budżecie równoważą się.
3.
Dochody Centrum, bez uszczerbku dla innych źródeł, składają się z subwencji wspólnotowej przewidzianej w budżecie ogólnym Unii Europejskiej (Dział Komisji), płatności za świadczone usługi oraz wszelkich wkładów finansowych organizacji i organów oraz państw trzecich wspomnianych odpowiednio w art. 12 i 13.
4.
Wydatki Centrum obejmują:
a) wynagrodzenie personelu, wydatki administracyjne i infrastrukturalne, koszty operacyjne;
b) wydatki na wspieranie krajowych sieci informacyjnych będących częścią sieci Reitox oraz wydatki dotyczące umów zawieranych z wyspecjalizowanymi centrami.
5.
Każdego roku zarząd na podstawie projektu sporządzonego przez dyrektora opracowuje preliminarz dochodów i wydatków Centrum na następny rok budżetowy.
Preliminarz, który obejmuje projekt wykazu etatów, przekazywany jest przez zarząd Komisji najpóźniej do dnia 31 marca, wraz z programem pracy Centrum.
6.
Preliminarz przekazywany jest przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (zwanymi dalej "organami budżetowymi") wraz z wstępnym projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
7.
Na podstawie preliminarza Komisja wprowadza do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej oszacowania, które uznaje za niezbędne w odniesieniu do wykazu etatów oraz kwoty subwencji pokrywanych z budżetu ogólnego, które przedkłada organowi budżetowemu zgodnie z art. 272 Traktatu.
8.
Organ budżetowy zatwierdza środki na subwencje dla Centrum.
Organ budżetowy przyjmuje wykaz etatów Centrum.
9.
Zarząd przyjmuje budżet Centrum.
Staje się on ostateczny po ostatecznym przyjęciu ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
W stosownych przypadkach jest on odpowiednio dostosowywany.
10.
Zarząd jak najszybciej powiadamia organ budżetowy o swoim zamiarze realizacji jakiegokolwiek projektu, który może mieć istotne następstwa finansowe dla finansowania budżetu, w szczególności wszelkich projektów odnoszących się do nieruchomości, takich jak najem lub nabycie budynków.
Powiadamia o tym Komisję.
W przypadku gdy jeden z oddziałów organu budżetowego powiadomił o swoim zamiarze wydania opinii, przesyła swoją opinię zarządowi w okresie sześciu tygodni od daty powiadomienia o projekcie;"
5) dodaje się art. 11a w brzmieniu:
"Artykuł 11a
Wykonanie budżetu
1.
Budżet Centrum wykonuje dyrektor.
2.
Najpóźniej do dnia 1 marca następującego po każdym roku budżetowym księgowy Centrum przekazuje księgowemu Komisji tymczasowe sprawozdanie finansowe wraz z sprawozdaniem w sprawie zarządzania budżetowego i finansowego w odniesieniu do tego roku budżetowego.
Księgowy Komisji konsoliduje tymczasowe sprawozdania instytucji i organów zdecentralizowanych zgodnie z art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca następującego po każdym roku budżetowym księgowy Komisji przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu tymczasowe sprawozdanie finansowe Centrum, wraz ze sprawozdaniem w sprawie zarządzania budżetowego i finansowego w odniesieniu do tego roku budżetowego.
Sprawozdanie w sprawie zarządzania budżetowego i finansowego w odniesieniu do tego roku budżetowego jest również przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4.
Dyrektor, po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego w sprawie tymczasowego sprawozdania finansowego Centrum, na mocy art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego sporządza na własną odpowiedzialność ostateczne sprawozdanie finansowe Centrum i przesyła je zarządowi w celu uzyskania jego opinii.
5.
Zarząd wydaje opinię w sprawie ostatecznego sprawozdania finansowego Centrum.
6.
Najpóźniej do dnia 1 lipca po zakończeniu każdego roku budżetowego dyrektor przesyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu ostateczne sprawozdanie finansowe wraz z opinią zarządu.
7.
Ostateczne sprawozdanie finansowe zostaje opublikowane.
8.
Najpóźniej do dnia 30 września dyrektor przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi.
Swoją odpowiedź przesyła również zarządowi.
9.
Dyrektor przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, wszelkie informacje wymagane dla właściwego zastosowania procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy, jak ustanowiono w art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
10.
Parlament Europejski, zgodnie z zaleceniem Rady stanowiącej kwalifikowaną większością głosów, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2 udziela absolutorium dyrektorowi w odniesieniu do wykonania budżetu na rok N.
11.
Zarząd przyjmuje zasady finansowe mające zastosowanie do Centrum po przeprowadzeniu konsultacji z Komisją.
Nie mogą one odbiegać od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [9], chyba że są szczególnie wymagane w odniesieniu do działania Centrum oraz po uzyskaniu wcześniejszej zgody Komisji."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1652/2003
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1035/97 ustanawiające Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 284 i 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1035/97 z dnia 2 czerwca 1997 r. ustanawiającego Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii [4] powinny zostać dostosowane do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5], w szczególności do jego art. 185.
(2) Ogólne zasady i ograniczenia regulujące prawo dostępu do dokumentów przewidziane w art. 255 Traktatu zostały ustanowione w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [6].
(3) W chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, te trzy instytucje uzgodniły Wspólną deklarację określającą, iż agencje i inne podobne organy powinny stosować reguły zgodne z tymi zawartymi w tym rozporządzeniu.
(4) Dlatego też właściwe przepisy powinny zostać zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 1035/97 w celu umożliwienia zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 do Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii oraz dokonania zapisów dotyczących odwołań od odmowy dostępu do dokumentów.
(5) Dlatego, rozporządzenie (WE) nr 1035/97 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1035/97 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 ust. 2 lit. g) otrzymuje brzmienie:
"g) publikuje roczne sprawozdanie dotyczące sytuacji w zakresie rasizmu i ksenofobii we Wspólnocie, podkreślając również przykłady dobrej praktyki, oraz roczne sprawozdanie o działalności samego Centrum;".
2.
Dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (z dnia 30 maja 2001 r.) w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [7] stosuje się do dokumentów posiadanych przez Centrum.
2. Zarząd przyjmuje praktyczne uzgodnienia dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1652/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1035/97 ustanawiające Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii [8].
3.
Decyzje podjęte przez Centrum na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą dawać podstawę do wnoszenia skarg do Rzecznika Praw Obywatelskich lub stanowić podstawę do skargi przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, na warunkach określonych, odpowiednio, w art. 195 oraz 230 Traktatu."
3.
W art. 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3:
i) lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) przyjmuje dwa roczne sprawozdania Centrum określone w art. 2 ust. 2 lit. g) oraz jego wnioski i opinie oraz przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów; zapewnia opublikowanie sprawozdań rocznych określonych w art. 2 ust. 2 lit. g); roczne sprawozdanie dotyczące działalności Centrum zostaje przekazane najpóźniej do dnia 15 czerwca Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.";
ii) skreśla się lit. e);
b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Centrum przesyła corocznie organowi budżetowemu wszelkie informacje mające znaczenie dla wyniku procedur rozliczeniowych."
4.
Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Sporządzanie budżetu
1.
Za każdy rok budżetowy, który pokrywa się z rokiem kalendarzowym, sporządza się preliminarz wszystkich dochodów i wydatków Centrum i wykazuje się go w budżecie Centrum.
2.
Dochody i wydatki wprowadzone do budżetu Centrum są zrównoważone.
3.
Przychody Centrum obejmują, bez uszczerbku dla innych środków:
a) dotację ze Wspólnoty wpisaną w budżecie ogólnym Unii Europejskiej (sekcja "Komisja");
b) płatności uzyskane za świadczone usługi;
c) wszelkie wkłady finansowe z organizacji określonych w art. 7;
d) wszelkie dobrowolne wkłady finansowe z Państw Członkowskich.
4.
Wydatki Centrum obejmują wynagrodzenie dla personelu, wydatki administracyjne i wydatki na infrastrukturę, koszty operacyjne, wydatki wynikające z umów zawartych z instytucjami lub organami, należącymi do sieci Raxen i stronami trzecimi.
5.
Każdego roku Zarząd, na podstawie projektu sporządzonego przez dyrektora, sporządza preliminarz dochodów i wydatków Centrum na kolejny rok budżetowy.
Preliminarz ten zawierający wstępny wykaz etatów, zostaje przekazany przez Zarząd Komisji najpóźniej do dnia 31 marca.
6.
Preliminarz zostaje przekazany przez Komisję do Parlamentu Europejskiego i Rady (zwanych dalej "władzami budżetowymi") wraz ze wstępnym projektem budżetu Unii Europejskiej.
7.
Na podstawie preliminarza, Komisja wprowadza do wstępnego projektu budżetu Unii Europejskiej szacunki, jakie uważa za niezbędne w odniesieniu do wykazu etatów oraz kwotę dotacji pokrywanej przez budżet ogólny, co odbywa się przed organem budżetowym zgodnie z art. 272 Traktatu.
8.
Władza budżetowa zatwierdza środki na dotację dla Centrum.
Władza budżetowa przyjmuje wykaz etatów dla Centrum.
9.
Budżet Centrum zostaje przyjęty przez Zarząd.
Budżet staje się ostateczny w następstwie ostatecznego przyjęcia ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Gdzie właściwe, zostaje odpowiednio dostosowany.
10.
Zarząd jak najszybciej powiadamia organ budżetowy o swoim zamiarze wdrożenia jakiegokolwiek projektu, który może mieć istotny finansowy wpływ na finansowanie jej budżetu, w szczególności wszelkich projektów odnoszących się do własności, jak dzierżawa lub nabycie budynków.
Zarząd powiadamia o tym Komisję.
W przypadku gdy ramię władzy budżetowej powiadomiło o swoim zamiarze wydania opinii, przesyła swoją opinię Zarządowi w ciągu sześciu tygodni od dnia powiadomienia o projekcie."
5.
Dodaje się art. 12a w brzmieniu:
"Artykuł 12a
Wykonanie budżetu
1.
Dyrektor realizuje budżet Centrum.
2.
Najpóźniej do dnia 1 marca roku następującego po każdym roku budżetowym, księgowy Centrum przekazuje tymczasowe sprawozdania finansowe księgowemu Komisji wraz ze sprawozdaniem dotyczącym zarządzania budżetem i finansami na ten rok budżetowy.
Księgowy Komisji konsoliduje tymczasowe sprawozdania finansowe instytucji i zdecentralizowanych organów zgodnie z art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca roku następującego po każdym roku budżetowym, księgowy przesyła tymczasowe sprawozdania finansowe Centrum do Trybunału Obrachunkowego, wraz ze wraz ze sprawozdaniem dotyczącym zarządzania budżetem i finansami na ten rok budżetowy.
Sprawozdanie dotyczące zarządzania budżetem i finansami na ten rok budżetowy zostaje również przesłane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4.
W chwili przyjęcia uwag Trybunału Obrachunkowego na temat tymczasowych sprawozdań finansowych Centrum, na mocy art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, dyrektor sporządza końcowe sprawozdanie finansowe Centrum na swoją własną odpowiedzialność i przesyła je Zarządowi w celu uzyskania opinii.
5.
Zarząd wydaje opinię w sprawie końcowego sprawozdania finansowego Centrum.
6.
Dyrektor, najpóźniej do dnia 1 lipca następującego po każdym roku budżetowym, przesyła końcowe sprawozdanie finansowe do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji oraz Trybunału Obrachunkowego wraz z opinią Zarządu.
7.
Końcowe sprawozdanie finansowe podlega publikacji.
8.
Dyrektor przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi najpóźniej do dnia 30 września.
Przesyła on również tę odpowiedź Zarządowi.
9.
Dyrektor przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, w sposób przewidziany w art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego, wszelkie informacje wymagane do właściwego stosowania procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy.
10.
Parlament Europejski, zgodnie z zaleceniem Rady, stanowiącej większością kwalifikowaną, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2, udziela absolutorium dyrektorowi w zakresie wykonania budżetu na rok N.
11.
Finansowe reguły mające zastosowanie w odniesieniu do Centrum zostają przyjęte przez Zarząd po zasięgnięciu opinii Komisji.
Nie mogą one stanowić odstępstwa od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [9], chyba że takie odstąpienie od stosowania tych przepisów jest w szczególny sposób wymagane dla funkcjonowania Centrum i za uprzednią zgodą Komisji."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1653/2003
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/02 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich [4], scentralizowana kontrola finansowa ex ante została zastąpiona bardziej nowoczesnymi systemami kontroli i audytu.
(2) Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego powinien posiadać systemy kontroli i audytu porównywalne z istniejącymi w ramach instytucji wspólnotowych.
(3) Zasady ogólne i ograniczenia regulujące prawo dostępu do dokumentów przewidzianych w art. 255 Traktatu zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [5].
(4) Po przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, trzy instytucje we Wspólnej deklaracji uzgodniły, że agencje i podobne organy powinny wprowadzać w życie zasady zgodne z przewidzianymi w omawianym rozporządzeniu.
(5) Dlatego też do rozporządzenia (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [6] należy włączyć właściwe przepisy w celu umożliwienia zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, jak również należy włączyć przepisy dotyczące środków odwoławczych od decyzji odmawiającej dostępu do dokumentów.
(6) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 40/94 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 40/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 118a w brzmieniu:
"Artykuł 118a
Dostęp do dokumentów
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [7] stosuje się do dokumentów posiadanych przez Urząd.
2. Rada Administracyjna przyjmuje praktyczne uzgodnienia w celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1653/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [8].
3.
Decyzje podjęte przez Urząd na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić podstawę do wniesienia skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub być podstawą powództwa do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na warunkach ustanowionych odpowiednio w art. 195 i 230 Traktatu.";
2) artykuł 136 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 136
Audyt i kontrola
1.
Funkcję audytu wewnętrznego określa się w ramach Urzędu w celu wykonywania jej zgodnie z odpowiednimi standardami międzynarodowymi.
Wyznaczony przez przewodniczącego wewnętrzny rewident odpowiedzialny jest przed nim za sprawdzanie właściwego funkcjonowania systemów wykonywania budżetu Urzędu.
2.
Wewnętrzny rewident doradza przewodniczącemu w sprawach związanych z ryzykiem poprzez wydawanie niezależnych opinii na temat jakości systemu zarządzania i kontroli oraz przez wydawanie zaleceń mających na celu poprawę warunków wykonywania operacji oraz wspieranie należytego zarządzania finansami.
3.
Odpowiedzialność za wprowadzenie systemów wewnętrznej kontroli i odpowiednich procedur dotyczących wykonywania jego zadań spoczywa na intendencie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1654/2003
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2062/94 ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanawiającego Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy [4] powinny zostać dostosowane do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (zwanego dalej "ogólnym rozporządzeniem finansowym") [5], w szczególności jego art. 185.
(2) Zasady ogólne i ograniczenia regulujące prawo dostępu do dokumentów przewidziane w art. 255 Traktatu zostały przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [6].
(3) Gdy zostało przyjęte rozporządzenie (WE) nr 1049/2001, trzy instytucje uzgodniły we wspólnej deklaracji, że agencje oraz podobne organy powinny wprowadzać w życie zasady zgodne z regułami rozporządzenia.
(4) Stosowne przepisy powinny więc zostać włączone do rozporządzenia (WE) nr 2062/94, aby rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 miało zastosowanie do Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, jak również powinien zostać włączony przepis w sprawie odwołań w odniesieniu do odmowy dostępu do dokumentów.
(5) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2064/94 powinno być odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2062/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Dostęp do dokumentów
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [7] stosuje się do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Agencji.
2. Zarząd przyjmuje uzgodnienia protokolarne dotyczące rozporządzenia wykonawczego (WE) nr 1049/2001 w okresie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia Rady nr 1654/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2062/94 ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy [8].
3.
Decyzje podjęte przez Agencję na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stać się przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub skargi do Trybunału Sprawiedliwości na warunkach określonych w art. 195 oraz 230 Traktatu odpowiednio.";
2) artykuł 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zarząd przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Agencji oraz przesyła je najpóźniej do dnia 15 czerwca do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Trybunału Obrachunkowego, Państw Członkowskich oraz Komitetowi Doradczemu ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
3.
Agencja przesyła corocznie organowi budżetowemu wszelkie informacje odpowiednie w odniesieniu do wyników procedur oceniania.";
3) artykuły 13, 14 oraz 15 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 13
Projekt budżetu – zatwierdzanie budżetu
1.
Każdego roku zarząd, na podstawie projektu sporządzonego przez dyrektora, opracowuje preliminarz dochodów i wydatków dla Agencji na następny rok budżetowy.
Preliminarz ten, który zawiera plan zatrudnienia, przekazywany jest przez zarząd Komisji najpóźniej do dnia 31 marca.
2.
Preliminarz przekazywany jest przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie (zwanej dalej "organem budżetowym") łącznie ze wstępnym projektem ogólnego budżet Unii Europejskiej.
3.
Na podstawie preliminarza Komisja wprowadza do wstępnego projektu ogólnego budżetu Unii Europejskiej oszacowania, które uznaje za niezbędne w odniesieniu do planu zatrudnienia oraz kwoty subsydiów zaliczonych na poczet ogólnego budżetu, które przedstawia organowi budżetowemu zgodnie z postanowieniami art. 272 Traktatu.
4) Organ budżetowy zatwierdza środki na subsydia dla Agencji.
Organ budżetowy przyjmuje plan zatrudnienia Agencji.
5.
Budżet Agencji przyjmowany jest przez zarząd.
Staje się budżetem ostatecznym po ostatecznym przyjęciu ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Gdzie sytuacja tego wymaga, jest odpowiednio dostosowany.
6.
Zarząd, w jak najkrótszym czasie, powiadamia organ budżetowy o zamiarze wykonania jakiegokolwiek projektu, który może mieć znaczące następstwa finansowe w odniesieniu do finansowania jej budżetu, w szczególności o jakichkolwiek projektach odnoszących się do własności, takich jak dzierżawa lub zakup budynków.
Powiadamia o tym Komisję.
W przypadku gdy oddział organu budżetowego powiadomił o zamiarze wydania opinii, przesyła swoją opinię zarządowi w okresie sześciu tygodni od daty powiadomienia o projekcie.
Artykuł 14
Realizacja budżetu
1.
Dyrektor realizuje budżet Agencji.
2.
Najpóźniej do dnia 1 marca po zakończeniu każdego kolejnego roku budżetowego księgowy Agencji zgłasza tymczasowe sprawozdania finansowe księgowemu Komisji razem ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami za ten rok budżetowy.
Księgowy Komisji konsoliduje tymczasowe sprawozdania instytucji organów zdecentralizowanych zgodnie z przepisami art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca po zakończeniu każdego roku budżetowego księgowy Komisji przekazuje tymczasowe sprawozdania finansowe Agencji łącznie ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami za ubiegły rok finansowy do Trybunału Obrachunkowego.
Sprawozdanie budżetowe i finansowe za ubiegły rok finansowy jest przesyłane również do Parlamentu Europejskiego i Rady.
4.
Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego dotyczących tymczasowych sprawozdań finansowych Agencji dyrektor Agencji, na podstawie art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, opracowuje końcowe sprawozdanie finansowe na swoją własną odpowiedzialność oraz przedkłada je zarządowi do zaopiniowania.
5.
Zarząd wyraża opinię w sprawie końcowego sprawozdania finansowego Agencji.
6.
Dyrektor, najpóźniej do dnia 1 lipca po zakończeniu każdego roku budżetowego, przekazuje końcowe sprawozdanie finansowe Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu, wraz z opinią zarządu.
7.
Końcowe sprawozdania finansowe zostają opublikowane.
8.
Dyrektor przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi najpóźniej do dnia 30 września.
Odpowiedź ta przesyłana jest również zarządowi.
9.
Dyrektor przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na wniosek tego ostatniego, wszystkie informacje niezbędne do sprawnego udzielania absolutorium na dany rok budżetowy, jak ustanowiono w art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
10.
Parlament Europejski, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na zalecenie Rady, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2, udziela absolutorium dyrektorowi w odniesieniu do wykonania budżetu w odniesieniu do roku N.
Artykuł 15
Rozporządzenie finansowe
Zasady finansowe mające zastosowanie do Agencji przyjmuje zarząd po konsultacji z Komisją.
Nie mogą one stanowić odstępstwa od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [9], chyba że są w szczególny sposób wymagane w odniesieniu do działalności Agencji i po uzyskaniu uprzedniej zgody Komisji."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1655/2003
z dnia 18 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 337/75 ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1416/76
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiającego Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego [4] powinny zostać dostosowane do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5] (zwanego dalej "ogólnym rozporządzeniem finansowym"), w szczególności jego art. 185. Na podstawie tego artykułu Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego musi przyjąć zasady finansowe zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6]. W konsekwencji rozporządzenie Rady (EWG) nr 1416/76 z dnia 1 czerwca 1976 r. w sprawie przepisów finansowych mających zastosowanie do Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego [7] musi zostać uchylone z mocą od wejścia w życie zasad finansowych przyjętych przez zarząd Centrum.
(2) Zasady ogólne i ograniczenia regulujące prawo dostępu do dokumentów przewidziane w art. 255 Traktatu zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [8].
(3) Podczas przyjmowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 trzy instytucje uzgodniły we wspólnej deklaracji, że agencje i podobne organy powinny stosować zasady zgodne z zasadami tego rozporządzenia.
(4) Do rozporządzenia (EWG) nr 337/75 należy zatem włączyć odpowiednie przepisy w celu umożliwienia zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 do Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, jak również przepisy w sprawie odwołania od odmowy dostępu do dokumentów.
(5) Dlatego rozporządzenie (EWG) nr 337/75 powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 337/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuły 10, 11, 12 i 12a otrzymują brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Preliminarz dochodów i wydatków Centrum jest przygotowywany dla każdego roku finansowego, który odpowiada rokowi kalendarzowemu; dochody i wydatki są wykazane w budżecie Centrum, który obejmuje wykaz etatów.
2.
Dochody i wydatki wykazane w budżecie są zbilansowane.
Artykuł 11
1.
Każdego roku zarząd, na podstawie projektu przygotowanego przez dyrektora, opracowuje preliminarz dochodów i wydatków Centrum na następny rok budżetowy.
Preliminarz, który obejmuje projekt wykazu etatów, jest przekazywany Komisji przez zarząd najpóźniej do dnia 31 marca.
2.
Preliminarz jest przekazywany przez Komisję do Parlamentu Europejskiego i Rady (zwanych dalej "władzą budżetową".) wraz ze wstępnym projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
3.
Na podstawie preliminarza Komisja włącza do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej prognozy, które uznaje za niezbędne w odniesieniu do wykazu etatów i wysokości dotacji pokrywanych z budżetu ogólnego, przedkładając je władzy budżetowej zgodnie z art. 272 Traktatu.
4.
Władza budżetowa zatwierdza środki na dotacje dla Centrum.
Władza budżetowa przyjmuje wykaz etatów Centrum.
5.
Zarząd przyjmuje budżet Centrum.
Staje się on ostateczny po ostatecznym przyjęciu ogólnego budżetu Unii Europejskiej i, w miarę potrzeby, jest odpowiednio dostosowywany.
6.
Zarząd jak najszybciej powiadamia władzę budżetową o zamiarze realizacji jakiegokolwiek projektu, który może mieć istotne następstwa finansowe dla finansowania budżetu, w szczególności o wszelkich projektach związanych z nieruchomościami, takich jak wynajęcie lub kupno budynków.
Powiadamia o tym Komisję.
Jeżeli jedna z instytucji składowych władzy budżetowej powiadomiła o zamiarze wydania opinii, przesyła ona swoją opinię zarządowi w ciągu sześciu tygodni od daty powiadomienia o projekcie.
Artykuł 12
1.
Zarząd przyjmuje zasady finansowe mające zastosowanie do Centrum po konsultacji z Komisją.
Mogą one odbiegać od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [9]; wyłącznie ze względu na szczególne wymagania dotyczące funkcjonowania Centrum oraz po uzyskaniu uprzedniej zgody Komisji.
Artykuł 12a
1.
Dyrektor wykonuje budżet Centrum.
2.
Najpóźniej do dnia 1 marca następnego roku budżetowego księgowy Centrum przekazuje księgowemu Komisji tymczasowe sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniem na temat zarządzania budżetowego i finansowego w tym roku budżetowym.
Księgowy Komisji konsoliduje tymczasowe sprawozdania finansowe instytucji i organów zdecentralizowanych zgodnie z art. 128 ogólnego rozporządzenia finansowego.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca następnego roku budżetowego księgowy Komisji przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu tymczasowe sprawozdanie finansowe Centrum wraz ze sprawozdaniem na temat zarządzania budżetowego i finansowego w tym roku budżetowym.
Sprawozdanie na temat zarządzania budżetowego i finansowego w tym roku budżetowym jest również przekazywane do Parlamentu Europejskiego i Rady.
4.
Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego na temat tymczasowego sprawozdania finansowego Centrum, na podstawie art. 129 ogólnego rozporządzenia finansowego, dyrektor opracowuje ostateczne sprawozdanie finansowe Centrum, za które jest odpowiedzialny i przesyła je zarządowi w celu otrzymania jego opinii.
5.
Zarząd wyraża opinię na temat ostatecznego sprawozdania finansowego Centrum.
6.
Najpóźniej do dnia 1 lipca po zakończeniu każdego roku budżetowego dyrektor przesyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu ostateczne sprawozdanie finansowe wraz z opinią zarządu.
7.
Ostateczne sprawozdanie finansowe jest publikowane.
8.
Najpóźniej do dnia 30 września dyrektor przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi.
Swoją odpowiedź przesyła również zarządowi.
9.
Dyrektor przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, wszelkie informacje wymagane do właściwego zastosowania procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy zgodnie z art. 146 ust. 3 ogólnego rozporządzenia finansowego.
10.
Parlament Europejski, zgodnie z zaleceniem Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2, udziela absolutorium dyrektorowi w zakresie wykonania budżetu na rok N.".
2) dodaje się art. 12b w brzmieniu:
"Artykuł 12b
1.
Zarząd przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności i perspektyw Centrum i przesyła je do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Trybunału Obrachunkowego najpóźniej do dnia 15 czerwca.
2.
Centrum przesyła corocznie do władzy budżetowej wszelkie istotne informacje dotyczące wyniku i procedur ewaluacyjnych.";
3) dodaje się art. 14a w brzmieniu:
"Artykuł 14a
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [10] ma zastosowanie do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Centrum.
2. Zarząd przyjmuje uzgodnienia praktyczne dotyczące wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1655/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 337/75 ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1416/76 [11]
3.
Decyzje podjęte przez Centrum na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą być przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub skargi przed Trybunałem Sprawiedliwości, na mocy odpowiednio art. 195 i 230 Traktatu.".
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 1416/76 traci moc z dniem wejścia w życie zasad finansowych przyjętych przez zarząd na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 337/75.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1656/2003
z dnia 11 września 2003 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz para-krezolu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], zwane dalej "podstawowym rozporządzeniem", w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 510/2003 [2] (zwanym dalej "rozporządzeniem tymczasowym"), nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz para-krezolu objętego kodem CN ex29071200 pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
(2) Należy podnieść, że dochodzenie w odniesieniu do dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 kwietnia 2000 r. do dnia 31 marca 2002 r. ("okres dochodzenia").
Badanie tendencji istotnych dla analizy szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 marca 2002 r. ("okres rozważany").
B. DALSZE POSTĘPOWANIE
(3) Po wprowadzeniu tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz para-krezolu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, niektóre zainteresowane strony przedstawiły uwagi na piśmie.
Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono także przesłuchanie ustne.
(4) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uznanych za niezbędne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
(6) Uwagi w formie pisemnej i ustnej złożone przez Strony uwzględniono, oraz gdzie właściwe, ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
C. PRODUKT ROZWAŻANY I PRODUKT PODOBNY
(7) Wobec braku uwag, definicje produktu rozważanego i produktu podobnego określone w motywach 11–14 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
D. DUMPING
1.
Wartość zwykła
Wobec braku nowych informacji, tymczasowe ustalenia dotyczące traktowania zgodnego z gospodarką rynkową oraz kraju analogicznego, jak opisano w motywach 15–22 tymczasowego rozporządzenia, zostają potwierdzone.
(9) Oprócz ujawnienia tymczasowych ustaleń, jeden producent eksportujący, Nanjing Jingmei Chemical Co., Ltd, oświadczył, że koszt surowca rafinowanego do wytwarzania produktu rozważanego został policzony dwukrotnie w ich odpowiedzi.
Zarzut ten uznany został za uzasadniony a koszt produkcji odpowiednio obniżono.
(10) Dodatkowo zarzucano, że rozdział kosztów produkcji produktu pośredniego powinien zostać zmieniony, jako że część tego produktu nie została wykorzystana do produkcji produktu rozważanego.
Faktycznie, zgłoszone koszty były zgodne z dokumentacją wewnętrzną zgromadzoną na miejscu.
Jednakże nie było dowodów, które wskazywałyby, że produkt pośredni został wykorzystany do produkcji innych produktów i dlatego też całkowite koszty produkcji produktu pośredniego zaliczono do kosztów produkcji produktu rozważanego.
W związku z tym zarzut ten musiał zostać odrzucony.
(11) Pomimo obniżenia kosztów produkcji, o którym mowa w motywie 9, mniej niż 10 % sprzedaży produktu podobnego na rynku wewnętrznym w okresie dochodzenia, dokonanej przez tę spółkę przyniosło zysk, jak wskazano w rozporządzeniu tymczasowym.
Dlatego też wartość normalna musi być konstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia.
Producent eksportujący zwrócił uwagę, że marża zysku ustalona tymczasowo nie była odpowiednia, ponieważ uwzględniała sprzedaż na wywóz do krajów spoza Wspólnoty.
Argument ten został przyjęty, ponieważ marża zastosowana w wartości normalnej konstruowanej na podstawie art. 2 ust. 6 zdanie pierwsze i art. 2 ust. 6 lit. a) i b) podstawowego rozporządzenia, musi być obliczona wyłącznie na podstawie sprzedaży na rynku wewnętrznym.
Następnie, w celu naprawienia sytuacji dokonano dostosowania.
Dalszy przegląd ujawnił, że ogólna kategoria produktów przynosiła straty na rynku krajowym.
Dlatego też zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) podstawowego rozporządzenia ustalono rozsądną marżę zysku na podstawie średniej ważonej marży zysku producenta w kraju analogicznym oraz innego współpracującego producenta eksportującego.
Należy przywołać fakt, że objęto postępowaniem producenta eksportującego w kraju analogicznym (w Stanach Zjednoczonych Ameryki), jako że Chińska Republika Ludowa nie jest uznawana za kraj o gospodarce rynkowej.
(12) Inny producent eksportujący, Shandong Reipu Chemical Co., Ltd, zarzucał, że koszt produkcji pozostałych dwóch produktów powinien zostać odliczony od całkowitego kosztu produkcji, jako że powstały one w wyniku tego samego procesu produkcji oraz są sprzedawane osobno.
Producent eksportujący nie mógł uzasadnić tych zarzutów dowodami z dokumentów.
Istotnie, dokumenty zgromadzone na miejscu wskazują, że bezpośrednie koszty były już rozdzielone w odniesieniu do różnych produktów, które były zgodne z odpowiedzią udzieloną na kwestionariusz.
Dlatego też zarzut musiał zostać odrzucony.
(13) Wobec braku jakichkolwiek uwag, tymczasowe ustalenia dotyczące ustalania ceny eksportowej, jak opisano w motywach 26 i 27 tymczasowego rozporządzenia, zostają potwierdzone.
2.
Cena eksportowa
(14) Wobec braku jakichkolwiek uwag, tymczasowe ustalenia dotyczące definicji przemysłu wspólnotowego, jak opisano w motywach 28 i 29 tymczasowego rozporządzenia, zostają potwierdzone.
3.
Porównanie
(15) Do celów rzetelnego porównania między wartością normalną a ceną eksportową na poziomie ex works należycie uwzględniono, poprzez dokonanie odpowiednich dostosowań, różnice, co do których zarzucono i wykazano, że wpływają na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia. Oprócz już tymczasowo uwzględnionych dostosowań oraz po przeprowadzeniu dalszej, gruntownej analizy, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) podstawowego rozporządzenia, dokonano dodatkowo dostosowania różnic w podatkach pośrednich niezwracanych w odniesieniu do wywozu. Ponadto dokonano kilku mniejszych dostosowań odnoszących się do terminów płatności oraz kosztów transportu, ubezpieczenia i utrzymania towaru.
4.
Marginesy dumpingu
Z powodu braku jakichkolwiek uwag dotyczących pozostałego marginesu dumpingu, niniejszym potwierdza się metodologię opisaną w motywie 31 tymczasowego rozporządzenia.
(17) Ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny importowej CIF granica Wspólnoty wynoszą:
Nanjing Jingmei Chemical Co., Ltd, Nanjing: _BAR_ 10,8 % _BAR_
Shandong Reipu Chemicals Co., Ltd, region Qihe: _BAR_ 12,3 % _BAR_
Krajowy margines dumpingu: _BAR_ 40,7 % _BAR_
E. SZKODA
1.
Przemysł wspólnotowy
(18) Wobec braku jakichkolwiek uwag, tymczasowe ustalenia dotyczące definicji przemysłu wspólnotowego, jak opisano w motywach 34–37 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
2.
Rynek wspólnotowy
(19) Jeden producent eksportujący stwierdził, że rozporządzenie finansowe nie zawiera żadnych odrębnych danych ani analiz dotyczących sprzedaży przymusowej, a tylko dane dotyczące działalności na wolnym rynku oraz całości działalności z włączeniem sprzedaży przymusowej.
(20) Jednakże ta kwestia została określona w motywach 40–43 tymczasowego rozporządzenia, gdzie znajduje się wyjaśnienie, że przywóz nie ma bezpośredniego wpływu na para-krezol przeznaczony do użytku przymusowego, z tego powodu skupiono uwagę na wolnym rynku.
Niektóre wskaźniki ekonomiczne odnoszące się do przemysłu wspólnotowego były rzeczywiście poddane analizie i ocenione uwzględniając sytuację zaistniałą na wolnym rynku, aby inne mogły być rzetelnie zbadane uwzględniając całokształt działalności.
Z powodu braku jakichkolwiek nowych informacji, potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące właściwego rynku wspólnotowego, jak opisano w motywach 38–43 tymczasowego rozporządzenia.
3.
Spożycie wspólnotowe
(21) Z powodu braku jakichkolwiek uwag, potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące konsumpcji wspólnotowej, jak opisano w motywach 44–46 tymczasowego rozporządzenia.
4.
Przywóz z rozważanego kraju
(22) Z powodu braku jakichkolwiek uwag dotyczących tych pozycji, tymczasowe ustalenia, przedstawione w motywach 47–51 tymczasowego rozporządzenia, są potwierdzone.
5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(23) Jeden producent eksportujący, tak samo jak użytkownik, zakwestionował fakt, że koszt surowców, w szczególności sody kaustycznej, zwiększył się w 2001 r.
Element ten został sprawdzony przez Komisję oraz potwierdzono informacjami z różnych źródeł, że koszt uzyskania sody kaustycznej rzeczywiście znacznie zwiększył się w okresie 2000–2001 r.
Większość tego wzrostu przypada na ostatni kwartał 2000 r. oraz pierwszą połowę 2001 r.
Dlatego też ustalenia zawarte w motywach 60 i 61 mogą zostać potwierdzone.
(24) Z powodu braku jakichkolwiek innych uwag, fakty i dane liczbowe określone w motywach 52–65 tymczasowego rozporządzenia, zostają potwierdzone.
Jako że nie było żadnych przypadków wystąpienia dumpingu w przeszłości, nie uznaje się powyższego za odpowiedni czynnik podczas analizy.
6.
Wniosek w sprawie szkody
(25) Stwierdzono pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego w 2001 r. oraz w okresie dochodzenia, w szczególności przez zmniejszenie produkcji, zdolności utylizacji, sprzedaży, udziału w rynku, rentowności, zwracania się poczynionych inwestycji oraz przepływu środków pieniężnych.
Dodatkowo, obok poważnego pogorszenia się rentowności oraz zwracania się poczynionych inwestycji nastąpiło znaczne podcięcie cenowe.
(26) Z powodu braku jakichkolwiek uwag dotyczących tych ustaleń potwierdza się uzyskane wnioski, określone w motywach 66–70 tymczasowego rozporządzenia.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(27) Jeden producent eksportujący przedstawił, że na funkcjonowanie przemysłu wspólnotowego ujemny wpływ mogły wywrzeć znaczące inwestycje, w szczególności poczynione w celu wykonania zobowiązań z zakresu ochrony środowiska.
Jednakże stwierdzono, że ten argument nie powinien kwestionować związku przyczynowego ustanowionego w tymczasowym rozporządzeniu z niżej podanej przyczyny.
Pomimo iż prawdą jest, że w okresie rozważanym zostały poczynione znaczące inwestycje w celu spełnienia wymogów prawnych z zakresu bezpieczeństwa, ochrony zdrowia i środowiska, to główne inwestycje dotyczące środowiska zostały poczynione w pierwszej części okresu rozważanego, kiedy przemysł wspólnotowy był jeszcze rentowny, i nawet w tym czasie stanowiły one zaledwie małą część w odniesieniu do całości inwestycji w linię produkcyjną produktu rozważanego.
Należy także mieć na uwadze, że te inwestycje zmalały na przestrzeni lat, oraz że rozdział kosztów inwestycyjnych pozostał niezmieniony w okresie rozważanym.
Dlatego też te inwestycje mogły mieć jedynie niewielki wpływ oraz nie mogły naruszyć związku przyczynowego między dumpingiem a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
(28) Ten sam producent eksportujący przedstawił, że zmniejszenie przymusowej sprzedaży mogło przyczynić się do rozmiarów szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, odkąd ceny sprzedaży klientom przymusowym osiągnęły wyższy poziom w stosunku do cen sprzedaży na wolnym rynku.
Ta kwestia została następnie zbadana.
Jak już wskazano w rozporządzeniu tymczasowym, sprzedaży klientom przymusowym dokonywano z grubsza po tych samych cenach, co na wolnym rynku oraz zostało to potwierdzone w wyniku dalszej analizy.
Dlatego też, wyłącznie negatywny wzrost liczby przymusowych sprzedaży przyczynił się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Rzeczywiście, liczba przymusowych sprzedaży zmalała o około 10 % w okresie rozważanym.
Jednakże z uwagi na względnie małą wielkość produkcji przeznaczoną do sprzedaży przymusowej uznano, że rozwój użytku przymusowego w jakikolwiek znaczący sposób nie przyczynił się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Można zatem utrzymać wnioski zawarte w tymczasowym rozporządzeniu.
(29) Z powodu braku jakichkolwiek innych uwag w sprawie związku przyczynowego, osiągnięte ustalenia i wnioski określone w motywach 71–85 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
G. INTERES WSPÓLNOTY
(30) Jeden ważny użytkownik zarzucał, że zmniejszenie podaży para-krezolu stało się widoczne na rynku, odkąd nałożono środki antydumpingowe oraz że dostawy pochodzące z przemysłu wspólnotowego stały się nieregularne.
Ta kwestia została zbadana przez Komisję.
Potwierdzono, że przemysł wspólnotowy doświadczył ostatnio pewnych trudności w zaspokajaniu całości popytu na produkt rozważany.
Jednakże należy podnieść, iż w ostatnich latach rynek zaopatrywany był zarówno przez producentów wspólnotowych, jak też przez przywóz z Chin, Japonii oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Nałożenie tymczasowych ceł antydumpingowych spowodowało, że przywóz z Chin stał się bardziej kosztowny, jednakże należało ich zaniechać z uwagi na fakt, że indywidualne cła znajdowały się znacznie poniżej poziomu stwierdzonego podcięcia cen.
Dlatego też osiągnięto wnioski skutecznie poparte dowodami, że zmniejszenie dostaw spowodowane było przejściowymi okolicznościami, takimi jak problemy techniczne oraz z zakresu zarządzania, występującymi zarówno we Wspólnocie jak i w Chinach, dlatego też nie ma powodu, by utrzymywać, że przyczyną zmniejszenia dostaw były cła antydumpingowe, ponieważ zmniejszenie prawdopodobnie i tak się utrzyma.
Wnioski te wsparte są faktem, że przemysł wspólnotowy zwiększył swoją zdolność produkcyjną w 2002 r. i obecnie powinien sam zaspokoić całość popytu we Wspólnocie.
(31) Z powodu braku jakichkolwiek nowych informacji w sprawie interesu Wspólnoty, osiągnięte ustalenia i wnioski określone w motywach 86–102 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
H. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom usunięcia szkody
(32) W oparciu o metodę objaśnioną w motywach 103–107 tymczasowego rozporządzenia, poziom usunięcia szkody został obliczony do celów ustanowienia poziomu środków nakładanych ostatecznie.
(33) Z powodu braku jakichkolwiek uwag, metodologia stosowana do ustanowienia poziomu zniesienia szkody, przedstawiona w motywach 103–107 tymczasowego rozporządzenia, zostaje potwierdzona.
2.
Forma i poziom ceł
(34) W świetle powyższego i zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej powinno zostać nałożone ostateczne cło antydumpingowe.
Cło to powinno zostać nałożone na poziomie ustalonych marginesów dumpingu, skoro margines szkody został ustalony jako niższy niż margines dumpingu.
(35) Na podstawie powyższego, ostateczne cło antydumpingowe jest następujące:
Nanjing Jingmei Chemical Co., Ltd, Nanjing: _BAR_ 10,8 % _BAR_
Shandong Reipu Chemicals Co., Ltd, region Qihe: _BAR_ 12,3 % _BAR_
Krajowy margines dumpingu: _BAR_ 40,7 % _BAR_
(36) Wysokość indywidualnych stawek ceł antydumpingowych dla spółek, podanych w niniejszym rozporządzeniu ustanowiona została na podstawie ustaleń obecnego dochodzenia.
W związku z tym, odzwierciedlają one sytuację stwierdzoną podczas tego dochodzenia w odniesieniu do tych spółek.
Te stawki ceł (w przeciwieństwie do cła obowiązującego dla całego kraju i stosowanego w odniesieniu do "wszystkich innych spółek") mają zastosowanie wyłącznie na przywóz towarów pochodzących z rozważanego kraju i wytwarzanych przez dane spółki, czyli przez wymienione osoby prawne.
Przywożone towary, wytworzone przez jakąkolwiek inną spółkę, niewyszczególnione w części operacyjnej niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, także podmioty powiązane z wyszczególnionymi spółkami, nie mogą korzystać z tych stawek i stosują stawkę celną stosowaną w odniesieniu do "wszystkich innych spółek".
(37) Wszelkie roszczenia dotyczące zastosowania tych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla spółek (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być kierowane do Komisji [3], wraz ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmian w działalności spółki w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej lub na wywóz, związanej np. ze zmianą nazwy lub zmianami w odniesieniu do podmiotów zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Jeżeli właściwe, rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione przez uaktualnienie wykazu spółek korzystających z indywidualnych stawek celnych.
3.
Pobieranie ceł tymczasowych
(38) W świetle wielkości marginesów dumpingu wykrytych z uwzględnieniem poziomu szkody spowodowanej względem przemysłu wspólnotowego, uważa się za konieczne ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych tymczasowym cłem antydumpingowym, nałożonym na mocy rozporządzenia tymczasowego, tj. rozporządzenia (WE) nr 510/2003, według stawki ostatecznie nałożonego cła.
W przypadku kiedy stawki ostateczne są wyższe od stawek tymczasowych ostatecznie pobiera się tylko kwoty zabezpieczone na poziomie cła tymczasowego.
(39) Wszelkie roszczenia dotyczące zastosowania tych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla spółek (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być natychmiast kierowane do Komisji [4], wraz ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmian w działalności spółki w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej lub na wywóz, związanej np. ze zmianą nazwy lub zmianami w odniesieniu do podmiotów zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Jeżeli właściwe, rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione przez uaktualnienie wykazu spółek korzystających z indywidualnych stawek celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz para-krezolu o minimalnej czystości para-izomeru wynoszącej 97 %, w przeliczeniu na suchą bazę netto, objętego kodem CN ex29071200 (kod TARIC 2907120091), pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto na granicy Wspólnoty przed zapłaceniem cła, dla wyrobów produkowanych przez podane niżej spółki ustala się następująco:
Producent _BAR_ Stawka celna _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Naming Jingmei Chemical Co., Ltd, Jingqiao Town, okręg Lishui, Nanjing 211224, Chińska Republika Ludowa _BAR_ 10,8 % _BAR_ A434 _BAR_
Shandong Reipu Chemicals Co., Ltd, Chenming West Road, okręg Qihe, Shandong, Chińska Republika Ludowa _BAR_ 12,3 % _BAR_ A435 _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 40,7 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Należy dokonać ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych tymczasowym cłem antydumpingowym w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 510/2003 w sprawie przywozu para- krezolu objętego kodem CN ex29071200 (kod TARIC 2907120091), pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
W przypadku gdy stawki ostateczne są wyższe od stawek tymczasowych, ostatecznie pobiera się tylko kwoty zabezpieczone na poziomie cła tymczasowego.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1660/2003
z dnia 19 września 2003 r.
zmieniające opis nazwy znajdującej się w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 (Ossau-Iraty)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 692/2003 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, władze Francji złożyły wniosek w odniesieniu do nazwy "Ossau-Iraty", zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1571/2003 [4], o zmianę metody produkcji i krajowych wymogów prawnych. (2) Po zbadaniu tego wniosku o zmianę postanowiono, że zmiany te nie mają charakteru nieznacznej poprawki.
Artykuł 1 Zmiany ustanowione w załączniku do niniejszego rozporządzenia zostają niniejszym zarejestrowane i opublikowane zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92. Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1665/2003
z dnia 22 września 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 (Clementine del Golfo di Taranto, Mela Val di Non i Clementinas de las Tierras del Ebro lub Clementines de les Terres de l’Ebre)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 692/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Włochy przesłały Komisji wniosek o rejestrację jako oznaczenie geograficzne nazwy "Clementine del Golfo di Taranto" oraz o rejestrację jako nazwę pochodzenia nazwy "Mela Val di Non", a Hiszpania wysłała Komisji wniosek o rejestrację jako oznaczenie geograficzne nazwy "Clementinas de las Tierras del Ebro" lub "Clementines de les Terres de l’Ebre".
(2) Ustalono, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, że wnioski są zgodne z rozporządzeniem oraz że zawierają w szczególności wszystkie dane szczegółowe przewidziane w art. 4.
(3) Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia o sprzeciwie w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3] nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) W związku z tym nazwy te kwalifikują się do włączenia do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" oraz do objęcia ochroną na poziomie wspólnotowym jako chronione nazwy lub chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1491/2003 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zostają dodane do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI), przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1667/2003
z dnia 1 września 2003 r.
wdrażające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 w sprawie odstępstw, które mają zostać przyznane w zakresie strukturalnej statystyki gospodarczej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie strukturalnej statystyki gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2056/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 12 lit. x),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy dla sporządzania wspólnotowych statystyk dotyczących struktury, działalności, efektywności i konkurencyjności instytucji kredytowych i funduszy emerytalnych oraz wydatków na ochronę środowiska.
(2) Artykuł 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 stwierdza, że odstępstwa od postanowień załączników do tego rozporządzenia mogą zostać zaakceptowane w okresie przejściowym.
(3) Państwa Członkowskie poprosiły o przyznanie odstępstw od pewnych postanowień załącznika 2 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 odnośnie do cech 21 11 0, 21 12 0 i 21 14 0 w okresie od 2001 r. do 2004 r. w celu wdrożenia niezbędnych systemów zbierania danych lub dokonania adaptacji istniejących systemów, aby pod koniec okresu przejściowego, przewidzianego w załączniku 2 do rozporządzenia, jego postanowienia mogły zostać spełnione.
(4) Państwa Członkowskie poprosiły o przyznanie odstępstw od pewnych postanowień załącznika 6 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 odnośnie do instytucji kredytowych w okresie od 2001 r. do 2003 r., w celu wdrożenia niezbędnych systemów zbierania danych lub dokonania adaptacji istniejących systemów, aby pod koniec okresu przejściowego, określonego w załączniku 6 do rozporządzenia, jego postanowienia mogły zostać spełnione.
(5) Państwa Członkowskie poprosiły o przyznanie odstępstw od pewnych postanowień załącznika 7 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 odnośnie do funduszy emerytalnych w okresie od 2002 r. do 2004 r. w celu wdrożenia niezbędnych systemów zbierania danych lub dokonania adaptacji istniejących systemów, aby pod koniec okresu przejściowego, przewidzianego w załączniku 7 do rozporządzenia, jego postanowienia mogły zostać spełnione.
(6) Niezbędne jest przyznanie tych odstępstw, gdyż systemy zbierania danych Państw Członkowskich wymagają dalszych prac adaptacyjnych.
7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przyznaje się odstępstwa od wymagań sporządzania charakterystyk 21 11 0, 21 12 0 i 21 14 0 określonych w sekcji 4 załącznika 2 do rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 58/97 w latach referencyjnych 2001–2004, jak określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przyznaje się odstępstwa odnośnie do wykazu charakterystyk zawartych w sekcji 4 załącznika 6 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 w latach referencyjnych 2001–2003, jak określono w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Przyznaje się odstępstwa odnośnie do wykazu charakterystyk zawartych w sekcji 4 załącznika 7 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 w latach referencyjnych 2002–2004, jak określono w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1668/2003
z dnia 1 września 2003 r.
wprowadzające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 w odniesieniu do technicznego formatu przesyłania statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw i zmieniające rozporządzenie Komisji nr 2702/98 dotyczące technicznego formatu przesyłania statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1667/2003 [2], w szczególności jego art. 12 ust. viii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy dla celów sporządzania wspólnotowych statystyk dotyczących struktury, działalności, wyników oraz konkurencyjności sektora bankowego i sektora funduszy emerytalnych we Wspólnocie.
(2) W celu ułatwienia przesyłania danych statystycznych dotyczących nakładów na ochronę środowiska, należy dostosować format techniczny określony przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2702/98 z dnia 17 grudnia 1998 r. dotyczące technicznego formatu przesyłania statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [3], wraz ze zmianami wprowadzonymi przez rozporządzenie (WE) nr 1614/2002 [4]. Rozporządzenie (WE) nr 2702/98 zdefiniowało format techniczny dla przesyłania statystyk strukturalnych przedsiębiorstw, przy czym cechy charakterystyczne zostały wymienione we wspólnym module rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 i w jego szczegółowych modułach dotyczących przemysłu, obrotu towarowego i budownictwa. Konieczna jest zmiana tego formatu technicznego, aby uwzględnić dodanie cech charakterystycznych dotyczących wydatków na ochronę środowiska oraz dodanie podziału według dziedzin ochrony środowiska dla pewnych cech wymienionych w szczegółowym module dotyczącym przemysłu zawartym w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 58/97.
(3) Konieczne jest ustalenie technicznego formatu przesyłania statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw w zakresie instytucji kredytowych i funduszy emerytalnych wymienionych w załącznikach 6 i 7 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 w celu sporządzania danych porównywalnych i zharmonizowanych między Państwami Członkowskimi, w celu zmniejszenia ryzyka powstawania błędów podczas przesyłania danych i zwiększenia szybkości przetwarzania zebranych danych oraz ich udostępniania użytkownikom.
Konieczne jest także zdefiniowanie innego formatu technicznego dla przesyłania cech charakterystycznych określonych w szczegółowych modułach dotyczących instytucji kredytowych i funduszy emerytalnych, gdyż format techniczny zdefiniowany w rozporządzeniu (WE) nr 2702/98 dla przesyłania cech charakterystycznych określonych we wspólnym module i szczegółowych modułach dotyczących przemysłu, handlu dystrybucyjnego i budownictwa zakłada odmienny podział wyników.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2702/98 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Format techniczny, o którym mowa w art. 9 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 w nawiązaniu do Załącznika 6, jest określony w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Format techniczny, o którym mowa w art. 9 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 w nawiązaniu do załącznika 7, jest określony w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zastosują ten format do danych dotyczących roku referencyjnego 2001 i lat następnych, z wyjątkiem danych z Załącznika 7, dla których format ten powinien zostać zastosowany do danych dotyczących roku referencyjnego 2002 i lat następnych.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Kkomisji (WE) NR 1669/2003
z dnia 1 września 2003 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 w odniesieniu do serii danych, które należy opracować dla potrzeb statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw i zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2701/98 dotyczące serii danych, które należy opracować dla potrzeb statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1669/2003 [2], w szczególności jego art. 12 pkt ii), pkt v) i pkt vii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy w odniesieniu do sporządzania statystyk wspólnotowych w zakresie struktury, działalności, wyników oraz konkurencyjności sektora bankowego i funduszy emerytalnych we Wspólnocie.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2701/98 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1614/2002 [4], zawiera serie danych, które mają być przesyłane w celu wykonania rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97. Aby zrealizować zmiany wprowadzone do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr 2056/2002 [5] konieczne jest określenie serii danych, które mają być przesyłane i zmian, których należy dokonać w istniejących seriach.
(3) Konieczne jest określenie jak często dodatkowe dane statystyczne dotyczące wydatków na ochronę środowiska muszą być sporządzane.
Konieczne jest określenie pierwszego roku referencyjnego dla obliczenia wyników ustalonych w art. 3 rozporządzenia (WE, Euratam) nr 2056/2002.
Konieczne jest określenie podziału wyników w celu opracowania danych statystycznych dotyczących wydatków na ochronę środowiska, w celu zapewnienia, aby Państwa Członkowskie dostarczały porównywalnych i zharmonizowanych danych.
(4) Konieczne jest określenie jak muszą zostać podzielone wyniki dla tworzenia statystyk dotyczących instytucji kredytowych i funduszy emerytalnych, w celu zapewnienia aby Państwa Członkowskie dostarczały porównywalnych i zharmonizowanych danych.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2701/98 zmienia się zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Podział wyników i pierwszy rok referencyjny dla opracowanych wyników, o których mowa w art. 4, 8 i 9 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 dla cech wymienionych w sekcji 4 Załącznika 6 do tego rozporządzenia, powinny być takie, jak określono w serii danych w Załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Podział wyników i pierwszy rok bazowy dla opracowanych wyników, o których mowa w art. 4, 8 i 9 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 dla cech wymienionych w sekcji 4 Załącznika 7 do tego rozporządzenia, powinny być takie, jak określono w serii danych w Załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie tworzą serie, o których mowa w art. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia, dla danych dotyczących roku referencyjnego 2001 i lat następnych dla cech 21 12 0 i 21 14 0 z Załącznika 2 oraz cech wymienionych w sekcji 4 Załącznika 6 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97.
Państwa Członkowskie tworzą serie danych o których mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia, dla danych dotyczących roku referencyjnego 2002 i następnych lat dla cech wymienionych w sekcji 4 Załącznika 7 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1670/2003
z dnia 1 września 2003 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 odnośnie do definicji cech statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2700/98 dotyczące definicji cech statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1669/2003 [2], w szczególności jego art. 12 pkt iii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy dla sporządzania statystyk Wspólnoty w zakresie struktury, działalności, konkurencyjności oraz funkcjonowania przedsiębiorstw we Wspólnocie.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2700/98 z dnia 17 grudnia 1998 r. dotyczące definicji cech statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1614/2002 [4], zawierało definicje cech statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw, wymienione we wspólnym module i szczegółowych modułach dla przemysłu, obrotu towarowego i budownictwa z rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw. Rozporządzenie Rady (WE) nr 2056/2002 [5] wprowadziło nowy zbiór cech charakterystycznych dla instytucji kredytowych i funduszy emerytalnych oraz nowe cechy charakterystyczne dotyczące wydatków na ochronę środowiska, dla których wspólne definicje są konieczne. Ponadto konieczna jest również zmiana istniejących definicji cech charakterystycznych dotyczących liczby przedsiębiorstw, obrotu, wartości produkcji, wartości dodanej we współczynniku kosztów oraz całkowitego zakupu towarów i usług, ponieważ definicje ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 2700/98 nie mogą być używane do obliczania wartości tych cech charakterystycznych dla instytucji świadczących usługi ubezpieczeniowe, instytucji kredytowych, funduszy emerytalnych oraz działalności banków centralnych.
(3) Konieczne jest wprowadzenie zbioru definicji cech statystyk strukturalnych instytucji świadczących usługi ubezpieczeniowe, instytucji kredytowych i funduszy emerytalnych, aby zapewnić, że dane statystyczne dostarczane Komisji są porównywalne, zharmonizowane i dobrej jakości.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje cech 12 12 0 i 12 15 0 z rozporządzenia (WE) nr 2700/98 konieczne dla działalności objętych załącznikami 5, 6 i 7 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 oraz działalności objętych klasą 65.11 NACE Rev.
1 zostały zmienione zgodnie z załącznikiem I sekcje 3 i 4 do niniejszego rozporządzenia.
Definicja cechy 11 11 0 dla działalności objętych załącznikiem 7, definicja cechy 12 11 0 dla działalności objętych załącznikami 5 i 7 i definicja cechy 13 11 0 dla działalności z załączników 5 i 6 zostały zmienione zgodnie z załącznikiem I sekcje 1, 2 i 5 do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Zmieniona definicja cechy 21 11 0 z rozporządzenia (WE) nr 2700/98 i definicje cech 21 12 0 i 21 14 0 zostały określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Definicje cech wymienionych w sekcji 4 załącznika 6 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 zostały określone w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Definicje cech wymienionych w sekcji 4 załącznika 7 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 zostały określone w Załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie stosują zmienione definicje cech 12 12 0, 12 15 0 i 13 11 0 z sekcji 4 załącznika I dla działalności grupy 65.1 z NACE Rev. 1 i dla instytucji kredytowych objętych klasą 65.22 NACE Rev. 1 dla roku referencyjnego 2001 i lat kolejnych.
Dla działalności z klasy 66.02 NACE Rev. 1 Państwa Członkowskie stosują definicje cech 11 11 0, 12 11 0, 12 12 0 i 12 15 0 dla roku referencyjnego 2002 i kolejnych lat referencyjnych.
Państwa Członkowskie stosują zmienione definicje cech 21 11 0 i definicje cech 21 12 0 oraz 21 14 0 z sekcji 4 załącznika 2 dla roku referencyjnego 2001 i kolejnych lat referencyjnych.
Państwa Członkowskie stosują definicje cech wymienionych w sekcji 4 załącznika 6 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 dla roku referencyjnego 2001 i lat kolejnych.
Państwa Członkowskie stosują definicje cech wymienionych w sekcji 4 załącznika 7 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 dla roku referencyjnego 2002 i lat kolejnych.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1674/2003
z dnia 22 września 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1796/1999 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz stalowych lin i drutu, pochodzących między innymi z Polski oraz Ukrainy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 8 i 9,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WCZEŚNIEJSZE POSTĘPOWANIE
(1) W dniu 20 maja 1998 r., Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe [2] w sprawie przywozu niektórych stalowych lin oraz drutów (SWR) pochodzących między innymi z Ukrainy.
(2) W dniu 30 lipca 1998 r., Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe [3] w sprawie przywozu SWR pochodzących między innymi z Polski.
(3) Środki tymczasowe nałożono rozporządzeniem Komisji (WE) nr 362/1999 [4]. Jednocześnie Komisja przyjęła, między innymi, zobowiązanie cenowe od polskiego producenta eksportującego Drumet (Drumet) na mocy art. 2 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia. Przywóz objętych produktów wytworzonych oraz bezpośrednio przywiezionych do Wspólnoty przez Drumet został zwolniony z cła antydumpingowego na mocy art. 1 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia.
(4) W wyniku tego postępowania, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1796/1999 [5] nałożono ostateczne cła antydumpingowe w celu usunięcia szkodliwych skutków dumpingu.
Drumet nadal pozostawał zwolniony z ostatecznych ceł na mocy oraz z zastrzeżeniem jego zobowiązań.
(5) Ponadto, na mocy decyzji Komisji 1999/572/WE [6] Komisja przyjęła zobowiązanie cenowe między innymi od ukraińskiego producenta eksportującego Silur Spółka Akcyjna (Silur).
B. NIEWYKONANIE ZOBOWIĄZANIA
1.
Drumet (Polska)
(6) Zobowiązanie przyjęte od Drumet miało zastosowanie tylko w doniesieniu do przywozu do Wspólnoty SWR wytworzonych i bezpośrednio sprzedanych (tj. fakturowanych i wysłanych) przez Drumet do jego pierwszych klientów niepowiązanych we Wspólnocie (klauzula 2 zobowiązania).
(7) Ponadto, Drumet zobowiązał się do nieobchodzenia przepisów zobowiązania, między innymi, "w drodze jakichkolwiek innych środków", zgodnie z klauzulą 6 zobowiązania.
(8) W następstwie weryfikacji dokonanej przez służby Komisji, odpowiedzialnej za monitorowanie wykonania zobowiązania, ustalono, że Drumet popełnił dwa rodzaje naruszeń wyżej wspomnianych zobowiązań.
Po pierwsze, nie dokonał sprzedaży całej wielkości wywożonych SWR bezpośrednio do importerów niepowiązanych, ale przez importera powiązanego we Wspólnocie.
Po drugie, powtórnie udzielił błędnych informacji dotyczących jego powiązań z importerem, co nie tylko narusza klauzulę 6 zobowiązania, ale także powstały z Komisją stosunek zaufania, który był podstawą do przyjęcia jakiegokolwiek zobowiązania.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1678/2003 [7] szczegółowo określa charakter ustalonych naruszeń.
(9) Przyjęcie zobowiązania wycofano na podstawie wyżej wymienionego rozporządzenia Komisji i dlatego też, zgodnie z art. 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96, należy niezwłocznie nałożyć ostateczne cła antydumpingowe na przywóz omawianego produktu wytworzonego przez Drumet.
2.
Silur (Ukraina)
(10) Silur zobowiązał się, między innymi, do nieobchodzenia przepisów zobowiązania przez składanie błędnych oświadczeń dotyczących pochodzenia SWR ani w jakikolwiek inny sposób.
Ponadto, zakres zobowiązania ograniczony jest do niektórych typów SWR (SWR objęte).
SWR inne niż SWR objęte podlegają obowiązkowi zapłaty cła antydumpingowego.
(11) Postępowanie przeprowadzone przez Europejskie Biuro ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wykazało, że przywóz do Wspólnoty SWR wytworzonych przez Silur, za wiedzą Silur był dokonywany z zadeklarowanym fałszywym pochodzeniem towaru.
Ponadto, ustalono że SWR inne niż SWR objęte, były sprzedawane do Wspólnoty jako SWR objęte przepisami zobowiązania i korzystające w ten sposób ze zwolnienia z obowiązku zapłaty cła antydumpingowego.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1678/2003 szczegółowo określa charakter ustalonych naruszeń.
(12) W tych okolicznościach, na wniosek Silur, przyjęcie zobowiązania zostało wycofane wyżej wspomnianym rozporządzeniem Komisji.
Dlatego też zgodnie z art. 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96, na przywóz rozważanego produktu wytworzonego przez Silur powinny zostać nałożone ostateczne cła antydumpingowe.
C. ZMIANA ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 1796/1999
(13) W związku z wycofaniem zobowiązania i na podstawie art. 8 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96, art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1796/1999 powinien zostać zmieniony, a towary wytwarzane przez Drumet i Silur powinny podlegać stawce cła antydumpingowego właściwej dla tych przedsiębiorstw, zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1796/1999 (27,9 % dla Drumet i 51,8 % dla Silur),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W tabeli w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1796/1999 dodatkowy kod TARIC dotyczący Ukrainy "8900" zastępuje się "-".
2. W art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1796/1999 tabelę zastępuje się następującą tabelą:
"Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Węgry _BAR_ Drótáru és Drótkötel Ipari és Kereskedelmi Rt Baseny öi utca 18, 3527 Miskolc,Hungary _BAR_ 8616 _BAR_
Polska _BAR_ Śląskie Zakłady Lin i Drutu "Linodrut" Spółka Akcyjna Fabryka Lin i Drutów "Linodrut" Zabrze Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością PL-41–800 Zabrze,ul. Sobieskiego 1, _BAR_ 8619 _BAR_
Fabryka Lin i Drutów Falind Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością PL-41–201 Sosnowiec,ul. Niwecka 1 _BAR_
Górnośląska Fabryka Lin i Drutu Linodrut Bytom Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, 41–906 Bytom, ul. Ks.Jerzego Popiełuszki 1 _BAR_
Dolnośląska fabryka Lin i Drutu "Linodrut Linmet" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, 58–309 Wałbrzych,ul. Sługa 2 _BAR_
Meksyk _BAR_ Aceros Camesa SA de CV Margarita Maza de Juárez No. 154 Col.
Nueva Ind. Vallejo México D.F.C.P. 07700 Mexico _BAR_ A022 _BAR_
Republika Południowej Afryki _BAR_ Haggie Lower Germiston Road Jupiter PO Box 40072 Cleveland South Africa _BAR_ A023 _BAR_
Indie _BAR_ Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd Shakespeare Sarani Calcutta 700071 India _BAR_ A024" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1675/2003
z dnia 22 września 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1995/2000 nakładające, między innymi, ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu, pochodzących z Algierii, Białorusi, Litwy, Rosji i Ukrainy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], zwane dalej "podstawowym rozporządzeniem", w szczególności jego art. 8 i art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ISTNIEJĄCE SRODKI
(1) Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1995/2000 [2], Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu, zwanych dalej "UAN", pochodzących między innymi z Litwy.
Forma cła wymieniona w tym rozporządzeniu to cło specyficzne w wysokości 3,98 EUR za tonę w odniesieniu do wszystkich litewskich producentów eksportujących.
B. WNIOSEK W WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA PRZEGLĄDOWEGO
(2) We wrześniu 2002 r. Wniosek o częściowy przegląd tymczasowy na podstawie art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia został złożony przez SC Achema, producenta eksportującego na Litwie, zwanego dalej "wnioskodawcą".
Zakres wniosku został ograniczony do zbadania formy środków oraz, w szczególności, do zbadania możliwości przyjęcia zobowiązania przedstawionego przez wnioskodawcę.
(3) Wniosek oparty jest na fakcie, że wnioskodawca przyjął dyscyplinę cenową w odniesieniu do UAN w ramach innego postępowania antydumpingowego dotyczącego mocznika, oraz przedstawiono dowody potwierdzające gotowość nałożenia, także w ramach postępowania UAN, zobowiązań o podobnym charakterze, które spowodują usunięcie szkodliwych skutków dumpingu oraz których wypełnienie może być monitorowane.
(4) Po konsultacji z Komitetem Doradczym ustalono, że istniały wystarczające dowody do wszczęcia częściowego przeglądu. Komisja opublikowała ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] oraz wszczęła postępowanie.
C. PROCEDURA
(5) Komisja oficjalnie doradziła organom kraju wywozu wszczęcie przeglądu tymczasowego oraz stworzyła dla wszystkich bezpośrednio zainteresowanych stron możliwość przedstawienia swych stanowisk na piśmie oraz wniosków o wysłuchanie.
Stowarzyszenie Europejskich Producentów Nawozów Sztucznych, w imieniu producentów zgłaszających skargę w pierwotnym postępowaniu, zwanych dalej "przemysłem wspólnotowym", wnioskowało w odpowiednim terminie do udziału w tym postępowaniu jako zainteresowana strona.
(6) Wnioskodawca przedstawił Komisji formalną ofertę zobowiązania dotyczącego ceny.
(7) Komisja następnie zasięgnęła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne w celu zbadania możliwości przyjęcia zobowiązania oraz wszystkich aspektów odnoszących się do monitorowania jego wykonania.
Weryfikację przeprowadzono na terenie przedmiotowego przedsiębiorstwa.
(8) Wnioskodawca oraz przemysł wspólnotowy zostały powiadomione o faktach i okolicznościach, których dotyczy postępowanie oraz uzyskały możliwość przedstawiania opinii.
D. POSTĘPOWANIE
(9) Wnioskodawca wywozi trzy rodzaje nawozów nitrogenowych do Unii Europejskiej: mocznik, azotan amonu, zwany dalej "AN" oraz UAN.
Mocznik oraz UAN pochodzące z Litwy podlegają środkom antydumpingowym w formie ceł specyficznych, nałożonych rozporządzeniami (WE) nr 1995/2000 oraz odpowiednio WE nr 92/2002 [4].
(10) Na podstawie decyzji Komisji 2002/498/WE [5], oferta zobowiązania wnioskodawcy została przyjęta.
Na mocy tego zobowiązania wnioskodawca przyjmuje, w celu niknięcia wzajemnego potrącenia przez wywóz innych nawozów, do przestrzegania dyscypliny cenowej oraz do zgłaszania wywozu do Wspólnoty pozostałych nawozów tj. azotanu amonu oraz UAN.
W wyniku tego wywóz UAN dokonywany przez wnioskodawcę podlega zarówno dyscyplinie cenowej, jak i cłu antydumpingowemu (w znaczeniu rozporządzenia (WE) nr 1995/2000).
(11) Według oferty zobowiązania w ramach bieżącego postępowania, wywóz UAN dokonywany przez wnioskodawcę podlega pojedynczej minimalnej cenie importowej, zwanej dalej "MIP".
Poziom MIP usuwa szkodliwe skutki dumpingu, stwierdzone w wyniku pierwotnego postępowania.
Obowiązek zgłaszania wywozu jest ściśle przestrzegany w odniesieniu do mocznika, jako że w powiązaniu ze zobowiązaniem dotyczącym mocznika, umożliwia skuteczne monitorowanie.
Dodatkowo, klauzula w sprawie naruszenia stosunku zaufania między Komisją a wnioskodawcą zapewnia skuteczność obydwu zobowiązań, zarówno dotyczących mocznika, jak i UAN.
(12) Przemysł wspólnotowy odmówił przyjęcia zobowiązania.
Zarzucał on, że rzeczywiste ilości UAN wywiezione przez wnioskodawcę w 2002 r. nie mogą być zapewnione z powodu jego zdolności produkcyjnych.
Komisja uzyskała od wnioskodawcy, a następnie udzielała szczegółowych informacji z ostatnich trzech lat kalendarzowych, dotyczących zdolności produkcyjnych, wielkości sprzedaży oraz zakupu trzech rodzajów nawozów nitrogenowych, tj. mocznika, AN oraz UAN.
Wszystkie te informacje zostały zweryfikowane na miejscu i nie stwierdzono nieprawidłowości.
W związku z tym, zarzuty przemysłu wspólnotowego uznane zostały za nieuzasadnione.
(13) Przemysł wspólnotowy dalej podnosił, że zgodnie z zasada niedyskryminacji, wnioskodawcy nie powinno się przyznawać uprzywilejowanego traktowania, niż innym krajom uznanym za stosujące dumping, odkąd w przeważającej większości bieżących przypadków antydumpingu dotyczących nawozów nitrogenowych Wspólnota niezmiennie utrzymywała, że w celu skuteczności oraz uniknięcia manipulacji oraz nadużyć, specyficzne cła antydumpingowe są najbardziej właściwymi środkami do zastosowania.
W odniesieniu do dyskryminacyjnego traktowania, należy mieć na uwadze, że każde zobowiązanie musi być rozpatrzone co do swej istoty, na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 8 podstawowego rozporządzenia.
Dlatego też, oferty zobowiązania mogą zostać przyjęte tylko w przypadkach gdy wywołują skutek w postaci usuwania szkodliwego dumpingu oraz umożliwienia skutecznego monitoringu.
Mając na uwadze powyższe, wskazano, że głównym problemem dotyczącym przyjęcia zobowiązań innych krajów było ryzyko obejścia środków w drodze wzajemnego potrącenia z innymi produktami.
Jednakże w tym przypadku ryzyko zostało poważnie ograniczone, odkąd wnioskodawca zaoferował oraz zaczął przestrzegać MIP na inne nawozy, w przypadku których wzajemne potrącenie mogłoby mieć prawdopodobnie miejsce.
W odniesieniu do skuteczności i skutecznego monitorowania wykonania zobowiązań dotyczących podobnych przypadków, doświadczenie już zdobyte w ramach obu zobowiązań dotyczących mocznika (jednego od bułgarskiego producenta eksportującego, drugiego od wnioskodawcy) oraz jednego dotyczącego UAN (od algierskiego producenta eksportującego), którzy byli na miejscu w określonym czasie, wykazało, że byli oni skuteczni. mając powyższe na uwadze, należy zauważyć, że Komisja, podczas kontroli na miejscu w pomieszczeniach wnioskodawcy, zweryfikowała wszystkie sprawozdania złożone przez wnioskodawcę w ramach zobowiązania dotyczącego mocznika, oraz nie stwierdziła żadnej nieprawidłowości, manipulacji ani nadużycia. arzut ten został odrzucony.
(14) Ostatecznie, przemysł wspólnotowy zarzucał, że jakiekolwiek zobowiązanie cenowe ustala poziom cen ex-works oraz cif granica w celu zarachowania zwykłych różnic między ceną ex-works a ceną cif granica.
W odniesieniu do powyższego zarzutu, wskazano, że MIP oferowana przez wnioskodawcę oparta jest na poziomie ceny ex-works oraz że wnioskodawca zobowiązany jest do zgłaszania szczegółowych kosztów zwiazanych z dokonywanym przez niego wywozem, jeżeli znajdują się na innym poziomie. (tj. cif, fob itp.).
Oznacza to że faktycznie wszystkie różnice między poziomem ceny ex-works a cif zostaną zarachowane, o ile sprzedaż odbywa się po cenie cif.
Dlatego też zarzut przemysłu wspólnotowego został odrzucony.
E. ZOBOWIĄZANIE
(15) W świetle powyższego, oferta zobowiązania została przyjęta przez Komisję w decyzji 2003/671/WE [6]
(16) W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania i monitorowania zobowiązania, w przypadku gdy wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu na podstawie zobowiązania jest przedstawiony odpowiednim organom celnym, zwolnienie z cła powinno być uwarunkowane przedstawieniem faktury handlowej zawierającej informacje wymienione w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 617/2000 [7], co jest konieczne dla stwierdzenia przez organy celne, że przesyłki odpowiadają dokumentom handlowym na wymaganym poziomie szczegółowości.
W przypadku gdy taka faktura nie zostanie przedstawiona, lub kiedy nie odpowiada ona rozpatrywanemu produktowi przedstawionemu organom celnym, w zamian powinna być opłacona właściwa stawka cła antydumpingowego.
(17) Należy zauważyć, że w przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania lub zaistnienia podejrzenia jego naruszenia, na podstawie art. 8 ust. 9 i 10 podstawowego rozporządzenia, może być nałożone cło antydumpingowe.
(18) W celu przyjęcia oferty zobowiązania, konieczna jest odpowiednia zmiana rozporządzenia (WE) nr 1995/2000.
F. ZMIANA NAZWY I ADRESU
(19) W trakcie postępowania, wnioskodawca powiadomił Komisję o zmianie swojej nazwy i adresu.
Zmiana nazwy spowodowana była faktem, iż poprzednia forma spółki wnioskodawcy, tj. spółka akcyjna, nie istnieje dłużej na Litwie.
Nowa nazwa wnioskodawcy to Achema Spółka Akcyjna.
Zmiana adresu nastąpiła w wyniku zmiany w litewskim systemie adresowym.
(20) Komisja zbadała tę informację wykazując, że zmiany te nie wpłynęły na całą działalność wnioskodawcy powiązaną z wytwarzaniem, sprzedażą i wywozem nawozów (mocznika, AN oraz UAN),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym w rozporządzeniu (EWG) nr 1995/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 2 wiersz dotyczący Litwy otrzymuje brzmienie:
"Litwa _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 3,98 EUR _BAR_ A999" _BAR_
2. w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przywóz zgłoszony jako przeznaczony do swobodnego obrotu pod podanymi niżej kodami dodatkowymi TARIC, produkowany i bezpośrednio wywożony (tzn. wysyłany i fakturowany) przez przedsiębiorstwo podane niżej do przedsiębiorstwa we Wspólnocie działającego jako importer, zwalnia się z cła antydumpingowego nałożonego art. 1 pod warunkiem że przywóz ten odbywa się zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkow kod TARIC _BAR_
Algeria _BAR_ Fertalge Industries spa 12, Chemin AEK Gadouche Hydra Alger _BAR_ A107 _BAR_
Litwa _BAR_ Stock Company Achema Jonalaukio k.,Ruklos sen., Jonavos r.
LT-5005 _BAR_ A375" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1678/2003
z dnia 26 sierpnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 362/1999 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i drutu oraz przyjmujące zobowiązania zaproponowane przez niektórych eksporterów, między innymi, z Polski oraz zmieniające decyzję 1999/572/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu stalowych lin i drutu pochodzących, między innymi, z Ukrainy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (podstawowe rozporządzenie), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1972/2002 [2], w szczególności jego art. 8 i 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIE POSTĘPOWANIE
1.
Polska
(1) W dniu 30 lipca 1998 r. Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe w sprawie przywozu stalowych lin i drutu (SWR) pochodzących, między innymi, z Polski [3].
(2) Środki tymczasowe nałożono na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 362/1999 [4].
Jednocześnie, Komisja przyjęła zobowiązanie cenowe, między innymi, od polskiego producenta eksportującego Drumet SA ("Drumet") na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 362/1999.
Przywóz SWR produkowanych i bezpośrednio wywożonych do Wspólnoty przez Drumet został zwolniony z cła antydumpingowego na mocy art. 1 ust. 3 tego samego rozporządzenia.
Zwolnienie z cła jest uwarunkowane, między innymi, od przedłożenia faktury w ramach zobowiązania, załączonej do towarów będących przedmiotem zobowiązania. Żadna taka faktura w ramach zobowiązania nie powinna zostać wydana dla przywozu SWR niezgodnych ze zobowiązaniami (klauzula 4.2 zobowiązania).
(3) Postępowanie to w końcu doprowadziło do nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1796/1999 [5], w celu wyeliminowania wyrządzających szkodę skutków dumpingu.
Drumet nadal pozostał zwolniony z ceł ostatecznych na mocy i z zastrzeżeniem swojego zobowiązania.
2.
Ukraina
(4) W dniu 20 maja 1998 r., Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe w sprawie przywozu SWR pochodzących, między innymi, z Ukrainy [6].
(5) Za właściwe uznano połączenie tego postępowania z postępowaniem określonym w akapicie 1, a ostateczne cło antydumpingowe nałożono w celu wyeliminowania wyrządzających szkodę skutków dumpingu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1796/1999.
(6) Komisja przyjęła, między innymi, zobowiązanie cenowe ukraińskiego producenta eksportującego Joint Stock Company Silur ("Silur") na podstawie art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 1999/572/WE [7].
Przywóz niektórych rodzajów SWR produkowanych i bezpośrednio wywożonych do Wspólnoty przez Silur został zwolniony z cła antydumpingowego na mocy art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1796/1999.
Zwolnienie z cła jest uwarunkowane, między innymi, od przedłożenia faktury w ramach zobowiązania załączonej do towarów będących przedmiotem zobowiązania. Żadna taka faktura w ramach zobowiązania nie powinna zostać wydana dla przywozu SWR niezgodnych ze zobowiązaniami (klauzula 4.2 zobowiązania).
B. NIESPEŁNIENIE ZOBOWIĄZANIA
1.
Drumet (Polska)
(7) Zobowiązanie Drumetu ma zastosowanie do przywozu do Wspólnoty SWR, które zostały wyprodukowane i sprzedane bezpośrednio (tj. zafakturowane i wysłane) przez to przedsiębiorstwo niepowiązanym odbiorcom we Wspólnocie (klauzula 2 zobowiązania).
Każdy inny wywóz niż wywóz bezpośrednio do pierwszych niepowiązanych odbiorców we Wspólnocie nie jest zatem objęty warunkami zobowiązania i podlega cłu antydumpingowemu (27,9 %).
(8) Drumet zobowiązał się również do nie obchodzenia warunków zobowiązania, między innymi, "w drodze wszelkich innych środków", zgodnie z klauzulą 6 zobowiązania.
(9) W trakcie roku 2002, Komisja zebrała z różnych źródeł informacje, na podstawie których miała powody sądzić, że od września 1999 r., około 30 % sprzedaży Drumetu do Wspólnoty nie było dokonywane bezpośrednio, tj. nie było fakturowane i wysyłane bezpośrednio do pierwszych niepowiązanych odbiorców we Wspólnocie, lecz zamiast tego sprzedaż ta była dokonywana powiązanemu przedsiębiorstwu we Wspólnocie (importer).
Ponieważ Drumet wystawił faktury w ramach zobowiązania załączone do SWR pozornie zgodne ze zobowiązaniem, taka sprzedaż importerowi została zwolniona z cła.
Drumet został dwukrotnie poproszony o powiadomienie Komisji o wszelkich powiązanych importerach we Wspólnocie.
W obu przypadkach, to jest w maju i w sierpniu 2002 r., Drumet odpowiedział, że "nie ma udziałów w innych przedsiębiorstwach będących odbiorcami SWR Drumetu w WE", i że "…(nie ma) … żadnych bezpośrednich lub pośrednich powiązań… z żadnym wspólnotowym importerem…" i że importer "…jest niezależnym przedsiębiorstwem".
(10) Następnie Komisja poszukiwała informacji we właściwym rejestrze handlowym Państwa Członkowskiego, w którym importer ma swoją siedzibę.
Zgodnie z tą informacją ustalono, że główny akcjonariusz Drumetu posiadał także 50 % udziałów w kapitale zakładowym importera od czerwca 1999 r. do lipca 1999 r., oraz 95 % udziałów w kapitale zakładowym importera od lipca 1999 r.
Dlatego też, te dwa przedsiębiorstwa należy uznać za powiązane w rozumieniu art. 4 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, ponieważ obydwa były kontrolowane przez tę samą osobę.
Ponieważ zobowiązanie ma zastosowanie tylko do sprzedaży niepowiązanym odbiorcom we Wspólnocie, a Drumet wystawił faktury w ramach zobowiązania w odniesieniu do sprzedaży importerowi, nastąpiło naruszenie zobowiązania.
Drumet został w związku z tym poinformowany o istotnych faktach i okolicznościach na podstawie których przyjęcie zobowiązania przez Komisję może zostać wycofane (wstępne ujawnienie), a na jego miejsce nałożone ostateczne cło antydumpingowe.
Wyznaczono termin, w którym można było składać uwagi w formie pisemnej i ustnej.
(11) Drumet przedłożył komentarze i wniosek o ustne wysłuchanie.
W przeciwieństwie tego, co zostało stwierdzone poprzednio (por. motyw 9), Drumet faktycznie przyznał, że oba przedsiębiorstwa rzeczywiście były powiązane przez pewien okres czasu.
Jednakże Drumet przedłożył kopię umowy powierniczej, zgodnie z którą główny akcjonariusz Drumetu rzekomo sprzedał w lipcu 1999 r. swoje udziały dyrektorowi zarządzającemu importera.
Ponadto twierdzono, że główny akcjonariusz Drumetu nigdy nie działał ani nie zawierał zobowiązań w imieniu importera.
Drumet argumentował, że z uwagi na te dwa aspekty dwa przedsiębiorstwa przestały być powiązane od lipca 1999 r.
(12) Komisja nie podzieliła tego punktu widzenia.
Po pierwsze, umowa powiernicza stanowi, że główny akcjonariusz Drumetu nadal działa jako akcjonariusz importera w odniesieniu do wszystkich osób trzecich.
Po drugie, nie może on ujawniać ani faktu zawarcia umowy ani jej treści.
Po trzecie, jeden z przepisów umowy faktycznie określa, że jest on akcjonariuszem tego importera.
Dlatego też Komisja stanęła na stanowisku, że umowa powiernicza nie zakończyła istniejącego powiązania dwóch przedsiębiorstw.
Wreszcie, argument że główny akcjonariusz Drumetu nigdy nie działał w imieniu importera ani nie podpisywał żadnych dokumentów został uznany za nieistotny.
Rzeczywiście, przyjętą praktyką handlową jest, że przedsiębiorstwa są prawnie reprezentowane przez swój zarząd i dyrektora zarządzającego, a nie przez swoich akcjonariuszy.
W przypadku przedsiębiorstwa importującego, nie było żadnego wskazania, że jego dyrektor naczelny nie będzie nim zarządzał ani go reprezentował.
(13) Drumet następnie przedłożył umowę przeniesienia udziałów, która została stwierdzona aktem notarialnym.
Jednakże zgodnie z tą umową, główny akcjonariusz Drumetu sprzedał swoje udziały w przedsiębiorstwie importera dyrektorowi zarządzającemu tego importera dopiero w październiku 2002 r., podczas gdy Drumet argumentował, że te dwa przedsiębiorstwa przestały być powiązane od lipca 1999 r. (por. motyw 11).
(14) Komisja stanęła na stanowisku, że te obydwa przedsiębiorstwa w rzeczywistości były powiązane od czerwca 1999 r. do października 2002 r., i że sprzedaż importerowi bezprawnie korzystała ze zwolnienia z cła antydumpingowego, sprzecznie z warunkami zobowiązania, określonymi w akapicie 7.
(15) Uznano także, że przedsiębiorstwo bezsprzecznie podało wprowadzające w błąd informacje dotyczące stosunku powiązania, dopuszczając się w ten sposób naruszenia w zobowiązania, w rozumieniu klauzuli 6 zobowiązania, poprzez "wszelkie inne środki" określone w akapicie 8 powyżej.
(16) Ponieważ miało miejsce naruszenie zobowiązania, Drumet został poinformowany o istotnych faktach i okolicznościach na podstawie których przyjęcie zobowiązania przez Komisję zostanie wycofane oraz o zaleceniu nałożenia, w miejsce zobowiązania, ostatecznego cła antydumpingowego (powiadomienie o informacjach ostatecznych).
Wyznaczono termin 10 dni, w którym można było składać pisemne uwagi.
(17) Drumet przedłożył swoje uwagi oraz wniosek o ustne wysłuchanie.
Przedsiębiorstwo przedłożyło opinię prawną wydaną przez profesora prawa z państwa, w którym importer ma swoją siedzibę, w której stwierdzono, że w tego typu umowie powierniczej powiernika należy uznać za właściciela udziałów w sensie gospodarczym.
Dlatego też stwierdzono, że dyrektor zarządzający importera uzyskał w drodze umowy powierniczej własność gospodarczą nad importerem.
Jednakże w trakcie przesłuchania przedstawiciele Drumetu nie zaprzeczyli, że przeniesienie udziałów nie zostało formalnie dokonane przed październikiem 2002 r., przez co domniemano, że główny akcjonariusz Drumetu nadal pozostawał formalnym właścicielem importera do tej daty.
Ten argument został więc odrzucony.
(18) W końcu, Komisja uznała za uzasadnione i właściwe dodatkowe zbadanie istotnego wpływu powiązania, tj. ustalenia czy ceny odsprzedaży importera odpowiadają cenom, których zwykle można było oczekiwać ze strony niepowiązanych importerów we Wspólnocie dla ich końcowych odbiorców.
Dlatego też Komisja dwukrotnie zaproponowała przeprowadzenie wizji w lokalu importera i poinformowała Drumet o swoim zamiarze.
Jednakże importer dwukrotnie nie zgodził się na przeprowadzenie takiej wizji.
(19) Z uwagi na ustalenia określone w motywach 14 (stosunek powiązania dwóch przedsiębiorstw) i 15 (informacje wprowadzające w błąd), Komisja stanęła na stanowisku, że nastąpiły naruszenia zobowiązania.
Ponadto, ustalono, że poprzez zaprzeczenie powiązania z importerem, Drumet naruszył stosunek zaufania w odniesieniu do Komisji, który jest podstawą uznania wszelkich zobowiązań [8].
Dlatego, przyjęcie zobowiązania przedstawionego przez Drumet powinno zostać wycofane, a w jego miejsce nałożone ostateczne cła antydumpingowe.
(20) Z uwagi na powyższe, tabela w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 362/1999 powinna zostać odpowiednio zmieniona.
2.
Silur (Ukraina)
(21) Zobowiązanie Siluru odnosi się do przywozu do Wspólnoty SWR, które były produkowane i sprzedawane bezpośrednio (tj. zafakturowane i wysłane) przez Silur niepowiązanym odbiorcom we Wspólnocie.
Ponadto, zakres zobowiązania ograniczony jest do niektórych rodzajów SWR (SWR (objęte)).
Rodzaje produktu, które nie są objęte tym zakresem podlegają obowiązkowi zapłaty ceł antydumpingowych i w tym względzie nie wolno wystawiać faktur w ramach zobowiązania.
(22) Silur zobowiązał do nieobchodzenia warunków zobowiązania, między innymi, poprzez wprowadzające w błąd oznaczenie pochodzenia produktów lub poprzez inne środki, zgodnie z klauzulą 6 zobowiązania.
(23) Służby Komisji odpowiedzialne za kontrolę zobowiązania zostały poinformowane, że Europejskie Biuro ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przeprowadziło dochodzenie dotyczące SWR (objętych) produkowanych przez Silur i następnie wywożonych do Wspólnoty.
Dochodzenie to ujawniło, że SWR (objęte) i wyprodukowane przez Silur zostały przywiezione do Wspólnoty Europejskiej w znacznych ilościach, z fałszywym oznaczeniem pochodzenia innego państwa trzeciego.
Władze ukraińskie, które w pełni współpracowały z OLAF, przedłożyły wszelkie dowody, które udowodniły że towary wprowadzone do Wspólnoty jako towary bułgarskiego pochodzenia zostały wyprodukowane w rzeczywistości wyprodukowane przez Silur i były pochodzenia ukraińskiego.
Ponadto, dochodzenie wykazało, że przywóz do Wspólnoty z fałszywym oznaczeniem pochodzenia został dokonany za wiedzą Siluru.
(24) Ponadto, działania kontrolne przeprowadzone przez służby Komisji odpowiedzialne za kontrolę ujawniły, że Silur wystawiał faktury w ramach zobowiązania w odniesieniu do takich rodzajów produktów, które nie są objęte zakresem zobowiązania (SWR (objęte)).
Poprzez faktury w ramach zobowiązania, takie rodzaje produktów nadmiernie korzystały ze zwolnienia z opłaty ceł antydumpingowych.
(25) Z uwagi na ustalenia określone w motywach 23 i 24, nastąpiło naruszenie w dwóch aspektach, to jest poprzez wprowadzające w błąd oznaczenie pochodzenia i poprzez wystawienie faktur w ramach zobowiązania dla rodzajów produktów, które nie są objęte zakresem zobowiązania.
Silur został poinformowany o istotnych faktach i okolicznościach na podstawie których przyjęcie zobowiązania przez Komisję zostanie wycofane oraz o zaleceniu nałożenia na miejsce zobowiązania ostatecznego cła antydumpingowego (powiadomienie o ostatecznych informacjach).
Wyznaczono termin, w którym można było składać oświadczenia w formie pisemnej.
(26) Silur przedłożył pisemne uwagi.
Nie skomentował istoty ustaleń określonych w motywach 23 i 24. Jednakże zasugerował utrzymanie zobowiązania w mocy.
W tym zakresie, Silur zaproponował podjęcie w przyszłości dodatkowych obowiązków w zakresie sprawozdawczości i kontroli.
(27) Komisja nie mogła przyjąć tej oferty ponieważ zostało ustalone, że zobowiązanie zostało naruszone w dwóch aspektach.
Silur następnie poinformował Komisję, że chce wycofać się ze zobowiązania.
(28) Z uwagi na powyższe, tabela w art. 1 decyzji 1999/572/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zobowiązania przedsiębiorstw spółka Drumet SA i Joint Stock Company Silur zostają niniejszym wycofane.
Artykuł 2
1. W art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 362/1999 tabelę zastępuje się następującą tabelą:
"Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Węgry _BAR_ Drótarú és Drótkötel Ipari és Kereskedelmi Rt Besenyõ utca 18, 3527 Miskolc, Węgry _BAR_ 8616 _BAR_
Polska _BAR_ Śląskie Zakłady Lin i Drutu "Linodrut" Spółka Akcyjna Fabryka Lin i Drutów "Linodrut" Zabrze Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością PL-41–800 Zabrze, ul. Sobieskiego 1, _BAR_ 8619 _BAR_
Fabryka Lin i Drutów Falind Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością PL-41–201 Sosnowiec, ul. Niwecka 1 _BAR_
Górnośląska Fabryka Lin i Drutu Linodrut Bytom Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, 41–906 Bytom, ul. Ks. Jerzego Popiełuszki 1 _BAR_
Dolnośląska fabryka Lin i Drutu "Linodrut Linmet" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, 58–309 Wałbrzych, ul. Sługa 2" _BAR_
2.
W art. 1 ust. 1 decyzji 1999/572/WE tabelę zastępuje się następującą tabelą:
"Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Meksyk _BAR_ Aceros Camesa SA de CV Margarita Maza de Juárez No.154 Col. Nueva Ind.
Vallejo México D.F.C.P. 07700 Meksyk _BAR_ A022 _BAR_
Republika Południowej Afryki _BAR_ Haggie Lower Germiston Road Jupiter PO Box 40072 Cleveland Republika Południowej Afryki _BAR_ A023 _BAR_
Indie _BAR_ Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd Shakespeare Sarani Calcutta 700071 Indie _BAR_ A024" _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1679/2003
z dnia 24 września 2003 r.
ustanawiające szacunek produkcji nieodziarnionej bawełny na rok gospodarczy 2003/2004 i wypadkową tymczasową obniżkę ceny orientacyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji, w szczególności Protokół 4 w sprawie bawełny, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 19 ust. 2 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1486/2002 [4], ustanawia szacunek produkcji nieodziarnionej bawełny określonej w art. 14 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, a wypadkowa tymczasowa obniżka ceny orientacyjnej musi zostać ustanowiona przed dniem 10 września danego roku gospodarczego.
(2) Artykuł 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 stanowi, że podczas ustanawiania szacunku produkcji należy uwzględnić prognozowaną wielkość zbiorów.
(3) Tymczasowa obniżka ceny orientacyjnej jest obliczana zgodnie z art. 14 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, jednakże przy zastąpieniu rzeczywistej produkcji przez szacunek produkcji plus 15 %.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Włókien Naturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na rok gospodarczy 2003/2004 szacunek produkcji nieodziarnionej bawełny zostaje niniejszym ustalony na:
- 1065668 ton dla Grecji,
- 334247 ton dla Hiszpanii,
- 1108 ton dla Portugalii.
2.
Na rok gospodarczy 2003/2004 tymczasowa obniżka ceny orientacyjnej zostaje niniejszym ustalona na:
- 37,418 EUR/100 kg dla Grecji,
- 34,654 EUR/100 kg dla Hiszpanii,
- 0 EUR/100 kg dla Portugalii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1686/2003
z dnia 25 września 2003 r.
zmieniające załączniki do rozporządzenia Rady (WE) nr 2501/2001 wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 814/2003 [2], w szczególności jego art. 35,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 35 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 ustanawia procedurę aktualizacji załączników do rozporządzenia w celu uwzględnienia zmian w Nomenklaturze Scalonej lub zmian w międzynarodowym statusie lub klasyfikacji krajów lub terytoriów.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1779/2002 z dnia 4 października 2002 r. w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla danych statystycznych w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty oraz danych statystycznych w handlu między Państwami Członkowskimi [3] obejmuje dane mające wpływ na wykaz w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2501/2001. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4] obejmuje dane mające wpływ na wykaz w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 2501/2001. Rozporządzenia te weszły w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
(3) Dlatego wykazy w załącznikach I i IV do rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 powinny zostać odpowiednio zmienione, z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Ogólnych Preferencji Taryfowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i IV do rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1687/2003
z dnia 25 września 2003 r.
zezwalające na zakwaszenie moszczu gronowego i wina produkowanych w strefach uprawy winorośli A i B w roku winiarskim 2003/04
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2000 [2], w szczególności jego art. 46 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wyjątkowe warunki pogodowe podczas okresu dojrzewania winogron w strefach uprawy winorośli A i B spowodowały znaczące i nieodwracalne obniżenie kwasowości winogron i moszczu gronowego.
Niektóre warunki pogodowe zaobserwowane podczas lata 2003 r. są podobne do warunków normalnie występujących na obszarach uprawy winorośli położonych znacznie bardziej na południe.
(2) Ogólny poziom kwasowości dojrzałych winogron zbieranych w danych regionach jest wyjątkowo niski i nie odpowiada dobrej praktyce wytwarzania wina oraz stanowi wystarczającego zakonserwowania wina.
(3) Dlatego zainteresowane Państwa Członkowskie powinny zezwolić na zakwaszanie moszczu gronowego i wina pochodzących ze stref A i B, w odniesieniu do zbiorów z 2003 r., na warunkach ustanowionych w pkt E.2, E.3 i E.7 załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od zasad ustanowionych w pkt E.1 załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na zakwaszanie moszczu gronowego i wina ze zbiorów z 2003 r. w strefach uprawy A i B, na warunkach ustanowionych w pkt E.2, E.3 i E.7 tego załącznika.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) Nr 1700/2003
z dnia 22 września 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom) nr 354/83 dotyczące udostępnienia do wglądu publicznego historycznych materiałów archiwalnych Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 255 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską daje każdemu obywatelowi Unii i każdej osobie fizycznej lub prawnej zamieszkałej lub mającej swoją siedzibę w Państwie Członkowskim prawo dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.
(2) Zasady ogólne i ograniczenia regulujące publiczne prawo dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [1].
(3) Wyjątki od publicznego prawa dostępu przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 mają zastosowanie przez co najwyżej 30 lat, niezależnie od miejsca, gdzie te dokumenty są przechowywane.
Wyjątki odnoszące się do ochrony prywatności lub interesów handlowych oraz szczególne przepisy w sprawie dokumentów sensytywnych mogą mieć jednakże zastosowanie w razie potrzeby po upływie tego okresu.
(4) Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 354/83 [2] przewiduje, że udostępnienie do wglądu publicznego nie nastąpi w przypadku określonych kategorii dokumentów po upływie 30 lat od ich utworzenia. Zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, konieczne jest uzgodnienie tych wyjątków z wyjątkami do prawa dostępu przewidzianymi w tym rozporządzeniu.
(5) Do celów rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 354/83 Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Komitet Regionów i podobne agencje i organy utworzone przez prawodawstwo wspólnotowe powinny być traktowane w ten sam sposób, jak instytucje określone w art. 7 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(6) Dlatego rozporządzenie (EWG, Euratom) nr 354/83 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG, Euratom) nr 354/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ma na celu zapewnienie, że dokumenty o wartości historycznej lub administracyjnej zostaną zachowane i udostępnione do wglądu publicznego, jeśli będzie to możliwe.
W tym celu każda instytucja Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, a także Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Komitet Regionów, agencje i podobne organy powołane przez prawodawcę (zwane dalej instytucjami) określają historyczne materiały archiwalne i udostępniają je do wglądu publicznego na warunkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu po upływie okresu 30 lat rozpoczynającego się z dniem utworzenia dokumentu.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "materiały archiwalne instytucji Wspólnot Europejskich"; oznaczają wszelkie dokumenty niezależnie od ich rodzaju i postaci, które zostały sporządzone lub otrzymane przez jedną z instytucji, jej przedstawicielstwo lub pracowników w wykonywaniu swoich funkcji, związane z działaniami Wspólnoty Europejskiej i/lub Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (zwanych dalej "Wspólnotami Europejskimi";);
b) "historyczne materiały archiwalne instytucji Wspólnot Europejskich"; stanowią tę część materiałów archiwalnych instytucji Wspólnot Europejskich, która została wyselekcjonowana, z uwzględnieniem warunków ustalonych w art. 7, w celu ich trwałego zachowania.
3.
Wszelkie dokumenty udostępnione do wglądu publicznego przed upływem okresu przewidzianego w ust. 1 pozostają nadal dostępne do wglądu publicznego bez ograniczeń.";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. W przypadku dokumentów objętych wyjątkiem odnoszącym się do prywatności i integralności osoby, określonych w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [*] Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43. oraz tych odnoszących się do interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, w tym własności intelektualnej, określonych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, wyjątki mogą być stosowane nadal do całości lub części dokumentu po upływie 30-letniego okresu, jeżeli spełnione są odpowiednie warunki ich stosowania.
2. Dokumenty objęte wyjątkiem odnoszącym się do prywatności i integralności osoby, określone w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, w tym akta osobowe pracowników Wspólnot Europejskich, mogą być ujawnione zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [**] Dz.U. L 8 z 12.1.2002, str. 1., w szczególności jego art. 4 i 5.
3.
Przed podjęciem decyzji o udostępnieniu do wglądu publicznego dokumentów, które, jeśli zostaną ujawnione, mogą pogorszyć interesy handlowe osoby fizycznej lub prawnej, w tym własność intelektualną, określonych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, instytucja powiadamia zainteresowaną osobę, zgodnie z przepisami, które zostaną ustanowione przez każdą instytucję, o swoim zamiarze udostępnienia takich dokumentów do wglądu publicznego.
Dokumenty nie zostaną udostępnione, jeżeli, biorąc pod uwagę zastrzeżenia zainteresowanej osoby, instytucja uzna, że ich ujawnienie pogorszy takie interesy handlowe, chyba że za ujawnieniem przemawia przeważający interes publiczny.
4.
Dokumenty sensytywne w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 udostępnienia się w granicach ustanowionych w tym artykule.";
3) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Do wglądu publicznego nie udostępnia się dokumentów, które zostały utajnione zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady nr 3 z dnia 31 lipca 1958 r. wykonującego art. 24 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej [*] Dz.U. 17 z 6.10.1958, str. 406/58. i nie zostały odtajnione.";
4) skreśla się art. 4;
5) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
W celu zapewnienia zgodności z zasadą 30-letniego okresu, przewidzianą w art. 1 ust. 1, każda instytucja w odpowiednim czasie, lecz nie później niż 25 lat od daty utworzenia dokumentu, bada wszelkie dokumenty utajnione zgodnie z przepisami tej instytucji w celu podjęcia decyzji czy należy je odtajnić.
Dokumenty, które nie zostały odtajnione po pierwszym badaniu, poddawane są kolejnym badaniom nie rzadziej niż co pięć lat.";
6) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
W przypadku gdy po upływie 30-letniego okresu przewidzianego w art. 1. ust. 1 Państwo Członkowskie zamierza udostępnić do wglądu publicznego dokumenty pochodzące z instytucji i objęte art. 2 lub art. 3, zasięga opinii zainteresowanej instytucji w celu podjęcia decyzji, która nie zagraża osiągnięciu celów niniejszego rozporządzenia.";
7) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Każda instytucja przenosi do historycznych materiałów archiwalnych wszelkie dokumenty znajdujące się w jej archiwach bieżących nie później niż po upływie 15 lat od daty ich utworzenia.
Zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez każdą instytucję na podstawie art. 9, przeprowadzane jest wstępne sortowanie, mające na celu oddzielenie dokumentów, które mają zostać zachowane, od tych, które nie mają wartości administracyjnej ani historycznej.";
8) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Każda instytucja może przyjąć wewnętrzne przepisy w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia.
W każdym przypadku gdy jest to możliwe, instytucje udostępniają materiały archiwalne do wglądu publicznego drogą elektroniczną.
Przechowują również dokumenty dostępne w formach spełniających szczególne potrzeby (Braille, duże czcionki, nagrania).
2.
Każda instytucja publikuje corocznie informacje dotyczące jej działań związanych z tworzeniem historycznych materiałów archiwalnych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1701/2003
z dnia 24 września 2003 r.
dostosowujące art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 wymaga, aby wyroby, części i wyposażenie spełniały wymogi ochrony środowiska naturalnego, zawarte w załączniku 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (zwanej dalej Konwencją chicagowską), według wydania z listopada 1999 r., z wyjątkiem dodatków.
(2) Konwencja chicagowska wraz z jej załącznikami została zmieniona wskutek przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 wymagającego dostosowania jej art. 6 ust. 1 zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 54 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, ustanowionego na mocy art. 54 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wyroby, części i wyposażenie powinny spełniać wymogi ochrony środowiska naturalnego, zawarte w załączniku 16 do Konwencji chicagowskiej, według wydania z marca 2002 r. w przypadku tomu I oraz z listopada 1999 r. w przypadku tomu II, z wyjątkiem dodatków do załącznika 16" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 września 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2003
z dnia 24 września 2003 r.
ustanawiające zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [1], (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), dostosowane rozporządzeniem (WE) nr 1701/2003 [2], w szczególności jego art. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie podstawowe ustala wspólne podstawowe wymagania celem zapewnienia jednolitego wysokiego poziomu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego i ochrony środowiska. Nakazuje ono Komisji przyjęcie przepisów wykonawczych niezbędnych dla zapewnienia ich jednolitego stosowania. Ustanawia "Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego" (zwaną dalej "Agencją") z zadaniem wspierania Komisji w opracowywaniu powyższych przepisów wykonawczych.
(2) Obowiązujące wymagania lotnicze w zakresie zdatności do lotu, określone w załączniku II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3922/91 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2871/2000( [4], tracą moc z dniem 28 września 2003 r.
(3) Konieczne jest przyjęcie ujednoliconych wymagań technicznych i procedur administracyjnych w celu zapewnienia zgodności wyrobów lotniczych, części i wyposażenia z wymogami zdatności do lotu i ochrony środowiska, objętych rozporządzeniem podstawowym. Wymagania te i procedury winny wyszczególniać warunki wydawania, utrzymywania w mocy, wprowadzania zmian, zawieszania lub uchylania odpowiednich świadectw i certyfikatów.
(4) Organizacje zaangażowane w projektowanie i produkcję wyrobów, części i wyposażenia powinny spełniać określone wymagania techniczne celem wykazania dysponowania zdolnościami i środkami niezbędnymi dla realizacji obowiązków i korzystania z uprawnień. Komisja jest zobowiązana do uchwalenia przepisów precyzujących warunki wydawania, utrzymywania w mocy, wprowadzania zmian, zawieszania lub uchylania certyfikatów poświadczających spełnianie powyższych wymagań.
(5) W procesie wdrażania wspólnych wymagań podstawowych w zakresie zdatności do lotu Komisja powinna dołożyć starań, by odzwierciedlały one aktualny stan wiedzy i najlepsze zasady praktyki oraz uwzględniały ogólnoświatowe doświadczenia w lotnictwie i postęp naukowo-techniczny, a także zapewniały możliwość natychmiastowego reagowania w odniesieniu do ustalonych przyczyn wypadków i poważnych incydentów lotniczych.
(6) Konieczność zapewnienia jednolitego stosowania wspólnych wymagań w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska w odniesieniu do wyrobów lotniczych, części i wyposażenia wymaga, aby właściwe organy Państw Członkowskich i, gdzie jest stosowne, Agencja stosowały wspólne procedury w celu oceny zgodności z tymi wymaganiami. Agencja winna opracować specyfikacje certyfikacyjne i wytyczne ułatwiające niezbędną unifikację prawną.
(7) Dla tego celu konieczne jest płynne przejście Agencji do nowego systemu przepisów zapewniające utrzymanie wysokiego i ujednoliconego poziomu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego we Wspólnocie. Niezbędne jest zapewnienie dostatecznej ilości czasu dla przemysłu lotniczego i administracji Państw Członkowskich, by przystosowały się do nowego systemu i uznały ciągłą ważność świadectw wydanych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 57 rozporządzenia podstawowego.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są oparte na opinii wydanej przez Agencję [5] zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. b) i art. 14 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego utworzonego na podstawie art. 54 ust. 3 rozporządzenia podstawowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres tematyczny i definicje
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia, zgodnie z art. 5 ust. 4) i art. 6 ust. 3) rozporządzenia podstawowego, wspólne techniczne wymagania i administracyjne procedury certyfikacji w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska wyrobów, części i wyposażenia, a w szczególności:
a) wydawanie certyfikatów typu, ograniczonych certyfikatów typu, uzupełniających certyfikatów typu oraz dokonywanie zmian w tych certyfikatach;
b) wydawanie świadectw zdatności do lotu, ograniczonych świadectw zdatności do lotu, zezwoleń na loty i autoryzowanych poświadczeń produkcji/obsługi;
c) wydawanie zatwierdzeń projektów napraw;
d) wykazywanie zgodności z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska;
e) wydawanie świadectw zdatności w zakresie hałasu;
f) znakowanie wyrobów, części i wyposażenia;
g) certyfikacja niektórych części i wyposażenia;
h) certyfikacja organizacji projektujących i produkujących;
i) wydawanie dyrektyw zdatności.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia następujące definicje będą miały zastosowanie:
a) "JAA" oznacza Wspólne Władze Lotnicze;
b) "JAR" oznacza Wspólne Wymagania Lotnicze;
c) "część 21", załączona do niniejszego rozporządzenia, oznacza wymagania i procedury dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia oraz organizacji projektujących i produkujących;
d) "część M" oznacza mające zastosowanie wymagania w zakresie ciągłej zdatności do lotu uchwalone na mocy rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 2
Certyfikacja wyrobów, części i wyposażenia
1.
Na wyroby, części i wyposażenie wydawane są certyfikaty wyszczególnione w części 21.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 statek powietrzny, w tym każdy zamontowany wyrób, część i wyposażenie, niezarejestrowane w Państwie Członkowskim, nie podlega przepisom części 21 podczęści H i I.
3.
W odniesieniu do wyrobów posiadających certyfikat typu wydany przez Państwo Członkowskie przed dniem 28 września 2003 r. stosuje się następujące przepisy:
a) wyrób taki będzie uważany za posiadający certyfikat typu wydany zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli:
i) podstawą jego certyfikacji typu jest:
- podstawa certyfikacji typu JAA dla wyrobów, które były certyfikowane według procedur JAA określonych w ich arkuszu danych, lub
- dla innych wyrobów — podstawa certyfikacji typu określona w arkuszu danych certyfikatu typu państwa projektu, jeżeli państwem projektu jest:
- Państwo Członkowskie — chyba że, biorąc pod uwagę w szczególności zbiory stosowanych przepisów zdatności do lotu i doświadczenie serwisowe, Agencja ustali, że taka podstawa certyfikacji typu nie zapewnia bezpieczeństwa na poziomie wymaganym przez rozporządzenie podstawowe i niniejsze rozporządzenie, lub
- państwo, z którym Państwo Członkowskie zawarło umowę dwustronną lub podobną w sprawie zdatności do lotu, zgodnie z którą wyroby te zostały poświadczone na podstawie zbiorów przepisów zdatności do lotu państwa projektu, chyba że Agencja ustali, iż takie przepisy zdatności do lotu, doświadczenie serwisowe lub system bezpieczeństwa państwa projektu nie zapewniają bezpieczeństwa na poziomie wymaganym przez rozporządzenie podstawowe i niniejsze rozporządzenie,
- Agencja dokona pierwszej oceny skutków powyższych dwóch postanowień w celu przedłożenia opinii Komisji, wraz z ewentualnymi zmianami aktualnego rozporządzenia;
ii) właściwymi wymogami w zakresie ochrony środowiska naturalnego są wymogi ustanowione w załączniku 16 do Konwencji chicagowskiej, mające zastosowanie dla danego wyrobu;
iii) właściwymi dyrektywami zdatności są dyrektywy państwa projektu;
b) projekt indywidualnego statku powietrznego, pozostającego w rejestrze Państwa Członkowskiego przed dniem 28 września 2003 r., jest uznawany za zatwierdzony zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli:
i) jego podstawowy projekt typu jest częścią certyfikatu typu, o którym mowa w lit. a);
ii) wszystkie zmiany w tym podstawowym projekcie typu, które nie są objęte odpowiedzialnością posiadacza certyfikatu typu, zostały zatwierdzone; oraz
iii) spełniane są dyrektywy zdatności wydane lub przyjęte przez rejestrujące Państwo Członkowskie przed dniem 28 września 2003 r., w tym wszelkie zmiany dyrektyw zdatności państwa projektu uznane przez rejestrujące Państwo Członkowskie.
c) Agencja ustali certyfikat typu dla wyrobów niespełniających litery a) przed dniem 28 marca 2007;
d) Agencja ustali arkusz danych certyfikatu typu w zakresie hałasu dla wszystkich wyrobów objętych przed dniem 28 marca 2007 r. literą a).
Do chwili dokonania tego ustalenia Państwa Członkowskie mogą kontynuować wydawanie świadectw zdatności w zakresie hałasu zgodnie właściwymi przepisami krajowymi.
4.
Dla wyrobów, które w dniu 28 września 2003 r. są w trakcie procesu certyfikacji typu w JAA lub w Państwie Członkowskim:
a) jeśli wyrób jest w trakcie certyfikacji w kilku Państwach Członkowskich, najbardziej zaawansowany proces posłuży jako punkt odniesienia;
b) części 21 pkt 21A.15 lit. a), b) i c) nie stosuje się;
c) w drodze odstępstwa od części 21 pkt 21A.17 lit. a) podstawą certyfikacji typu jest podstawa ustanowiona przez JAA lub, tam gdzie ma to zastosowanie, przez Państwo Członkowskie w dniu wnioskowania o zatwierdzenie;
d) ustalenia kontroli zgodności dokonane według procedur JAA lub Państwa Członkowskiego są uznawane za dokonane przez Agencję w rozumieniu zastosowywania się do części 21 pkt 21A.20 lit. a) i b).
5.
W odniesieniu do wyrobów posiadających krajowe certyfikaty typu, lub równoważne, dla których nie zakończono procesu zatwierdzania zmiany przez Państwo Członkowskie w chwili ustalania certyfikatu typu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem:
a) jeśli proces zatwierdzania jest realizowany przez kilka Państw Członkowskich, najbardziej zaawansowany proces posłuży jako punkt odniesienia;
b) części 21 pkt 21A.93 nie stosuje się;
c) właściwą podstawą certyfikacji typu jest podstawa ustanowiona przez JAA lub, tam gdzie ma to zastosowanie, przez Państwo Członkowskie w dniu wnioskowania o zatwierdzenie zmiany;
d) ustalenia kontroli zgodności dokonane według procedur JAA lub Państwa Członkowskiego są uznawane za dokonane przez Agencję w rozumieniu zastosowywania się do części 21 pkt 21A.103 lit. a) ppkt 2 i lit. b).
6.
W odniesieniu do uzupełniających certyfikatów typu, w przypadku których prowadzone jest postępowanie certyfikacyjne przez Państwo Członkowskie w dniu 28 września 2003 r. według mających zastosowanie procedur JAA dotyczących uzupełniającego certyfikatu typu oraz w odniesieniu do zmian poważnych w wyrobach proponowanych przez osoby inne niż posiadacz certyfikatu typu wyrobu, w przypadku których prowadzone jest postępowanie certyfikacyjne przez Państwo Członkowskie w dniu 28 września 2003 r. według mających zastosowanie procedur krajowych:
a) jeśli proces certyfikacji jest realizowany przez kilka Państw Członkowskich, najbardziej zaawansowany proces posłuży jako punkt odniesienia;
b) części 21 pkt 21A.113 lit. a) i b) nie stosuje się;
c) właściwą podstawą certyfikacji typu jest podstawa ustanowiona przez JAA lub, tam gdzie ma to zastosowanie, przez Państwo Członkowskie w dniu wnioskowania o uzupełniający certyfikat typu lub zatwierdzenie zmiany poważnej;
d) ustalenia kontroli zgodności dokonane według procedur JAA lub Państwa Członkowskiego są uznawane za dokonane przez Agencję w rozumieniu zastosowywania się do części 21 pkt 21A.115 lit. a).
7.
W odniesieniu do wyrobów posiadających krajowe certyfikaty typu, lub równoważne, w stosunku do których nie zakończono postępowania zatwierdzającego projektu poważnej naprawy przez Państwo Członkowskie w chwili określenia certyfikatu typu według niniejszego rozporządzenia, ustalenia kontroli zgodności dokonanej według procedur JAA lub Państwa Członkowskiego, będą uznawane za dokonane przez Agencję w rozumieniu zastosowywania się do części 21 pkt 21A.433 lit. a).
8.
W odniesieniu do części i wyposażenia, które przechodzą proces zatwierdzania lub autoryzacji przez Państwo Członkowskie w dniu 28 września 2003 r.:
a) jeśli proces autoryzacji jest realizowany przez kilka Państw Członkowskich, najbardziej zaawansowany proces posłuży jako punkt odniesienia;
b) części 21 pkt 21A.603 nie stosuje się;
c) właściwymi wymaganiami danych według części 21 pkt 21A.605 są wymagania ustanowione przez właściwe Państwo Członkowskie w dniu wnioskowania o zatwierdzenie lub autoryzację;
d) ustalenia kontroli zgodności dokonane przez właściwe Państwo Członkowskie są uznawane za dokonane przez Agencję w rozumieniu zastosowywania się do części 21 pkt 21A.606 lit. b).
9.
Świadectwo zdatności do lotu wydane przez Państwo Członkowskie poświadczające zgodność z certyfikatem typu określonym według ust. 3 jest uznawane za zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
10.
Do czasu dokonania przez Agencję ustalenia na mocy ust. 3 lit. c), typy statków powietrznych dopuszczone do lotu przez Państwo Członkowskie przed dniem 28 września 2003 r. a niekwalifikujące się do certyfikatu typu zgodnie z ustępem 3 pozostają w kompetencji rejestrującego Państwa Członkowskiego i podlegają stosownym przepisom krajowym.
11.
Do dnia 28 marca 2007 r. Państwa Członkowskie dokonają ustaleń, czy statek powietrzny, przy odpowiednich ograniczeniach kompensujących odstąpienie od wymagań podstawowych, jest w stanie bezpiecznie wykonać lot podstawowy.
W takim przypadku zezwolenia na loty będą zawierać ograniczenia użytkowania w przestrzeni powietrznej Państwa Członkowskiego, którego właściwy organ wydaje zezwolenie.
Loty poza tą przestrzenią powietrzną będą wymagały uznania zezwolenia przez właściwe organy państw, których to dotyczy.
Do dnia 28 marca 2007 r. statek powietrzny dopuszczony do lotów przez Państwo Członkowskie przed dniem 28 września 2003 r. bez świadectwa zdatności do lotu może pozostać w kompetencji Państwa Członkowskiego i podlegać stosownym przepisom krajowym.
Taki statek powietrzny będzie wykonywał loty tylko w obrębie przestrzeni powietrznej właściwego Państwa Członkowskiego.
Loty poza tą przestrzenią powietrzną będą wymagały pozwolenia właściwego organu Państwa, którego to dotyczy.
12.
W postanowieniach części 21, gdzie występuje nawiązanie do stosowania i/lub spełniania postanowień części M, przed jej wejściem w życie, mają zastosowanie właściwe przepisy krajowe.
13.
Zatwierdzenia części i wyrobów wydane przez Państwo Członkowskie i ważne w dniu 28 września 2003 r. są uznawane za wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
14.
W odniesieniu do uzupełniających certyfikatów typu wydanych przez Państwo Członkowskie według procedur JAA lub stosownych procedur krajowych i w odniesieniu do zmian w wyrobach, proponowanych przez osoby inne niż posiadacz certyfikatu typu wyrobu, zatwierdzonych przez Państwo Członkowskie według stosownych procedur krajowych, gdzie uzupełniający certyfikat typu lub zmiana są ważne w dniu 28 września 2003 r., uzupełniający certyfikat typu lub zmiana będą uznane za wydane na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Organizacje projektujące
1.
Organizacja odpowiedzialna za projektowanie wyrobów, części i wyposażenia lub za zmiany i naprawy powyższych wykaże swoją zdolność zgodnie z częścią 21.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 organizacja, której głównym miejscem działalności gospodarczej jest państwo trzecie, może wykazać swoją zdolność w drodze posiadania certyfikatu wydanego przez to państwo na wyrób, część i wyposażenie, pod warunkiem że:
a) to państwo jest państwem projektu; oraz
b) Agencja ustaliła, że system tego państwa obejmuje taki sam niezależny poziom sprawdzania zgodności, jak przewidują przepisy niniejszego rozporządzenia, bądź poprzez równoważny system zatwierdzania organizacji, bądź poprzez bezpośrednie zaangażowanie właściwego organu tego państwa.
3.
Zatwierdzenia organizacji projektującej wydane lub uznane przez Państwo Członkowskie zgodnie ze stosownymi wymaganiami i procedurami JAA i ważne przed dniem 28 września 2003 r. są uznawane za zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
W takim przypadku termin na usunięcie niezgodności poziomu drugiego, o którym mowa w części 21 podczęść J, nie przekroczy jednego roku, jeżeli niezgodności te są związane z różnicami w stosunku do tych przepisów JAR, które uprzednio miały zastosowanie.
4.
Posiadacz certyfikatu typu nieposiadający w dniu 28 września 2003 r. odpowiedniego zatwierdzenia organizacji projektującej, wydanego według stosownych procedur JAA, do dnia 28 września 2005 r. wykaże swoją zdolność zgodnie z warunkami ustanowionymi w części 21 pkt 21A.14.
5.
Organizacja wnioskująca o uzupełniający certyfikat typu, zatwierdzenie projektu naprawy poważnej lub zatwierdzenie projektu pomocniczego źródła zasilania, która nie posiada w dniu 28 września 2003 r. odpowiedniego zatwierdzenia organizacji projektującej wydanego przez Państwo Członkowskie według stosownych procedur JAA, wykaże swoją zdolność przed dniem 28 września 2005 r. zgodnie z częścią 21 pkt 21A.112 i 21A.432B, albo pkt 21A.602B — w przypadku pomocniczego źródła zasilania.
6.
W odniesieniu do organizacji, które przechodzą proces zatwierdzania organizacji projektującej w Państwie Członkowskim w dniu 28 września 2003 r., zgodnie ze stosownymi procedurami JAA:
1. części 21 pkt 21A.234 nie stosuje się;
2. ustalenia kontroli zgodności dokonane według procedur JAA są uznawane za dokonane przez Agencję w celu zastosowywania się do części 21 pkt 21A.245.
Artykuł 4
Organizacje produkujące
1.
Organizacja odpowiedzialna za wytwarzanie wyrobów, części i wyposażenia wykazuje swoją zdolność zgodnie z postanowieniami części 21.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 producent, którego głównym miejscem działalności gospodarczej jest państwo trzecie, może wykazać swoją zdolność w drodze posiadania certyfikatu wydanego przez to państwo na wyrób, część i wyposażenie, pod warunkiem że:
a) to państwo jest państwem produkcji; oraz
b) Agencja ustaliła, że system tego państwa obejmuje taki sam niezależny poziom sprawdzania zgodności, jak przewidziany niniejszym rozporządzeniem, bądź poprzez równoważny system zatwierdzania organizacji, bądź poprzez bezpośrednie zaangażowanie właściwego organu tego państwa.
3.
Zatwierdzenia organizacji produkującej wydane lub uznane przez Państwo Członkowskie zgodnie ze stosownymi wymaganiami i procedurami JAA i ważne przed dniem 28 września 2003 r. są uznawane za zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
W takim przypadku termin na usunięcie niezgodności poziomu drugiego, o którym mowa w części 21 podczęść G, nie przekroczy jednego roku, jeżeli niezgodności te są związane z różnicami w stosunku do tych przepisów JAR, które uprzednio miały zastosowanie.
4.
Organizacja wykaże swoją zdolność zgodnie z niniejszym rozporządzeniem do dnia 28 września 2005 r.
5.
Dopóki organizacja produkująca nie wykaże swojej zdolności według części 21 podczęści F i G, dopóty oświadczenia o zgodności i autoryzowane poświadczenia produkcji/obsługi wydane przez tę organizację według stosownych krajowych przepisów będą uznawane za wydane według niniejszego rozporządzenia.
6.
W odniesieniu do organizacji, które przechodzą proces zatwierdzania organizacji produkującej w Państwie Członkowskim w dniu 28 września 2003 r., zgodnie ze stosownymi procedurami JAA:
1. części 21 pkt 21A.134 nie stosuje się;
2. ustalenia kontroli zgodności dokonane według procedur JAA są uznawane za dokonane przez Agencję w rozumieniu zastosowywania się do części 21 pkt 21A.145.
Artykuł 5
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 września 2003 r., z wyjątkiem części 21 pkt 21A.804 lit. a) ppkt 3, który wchodzi w życie w dniu 28 marca 2004 r., oraz podczęści H części 21, która wchodzi w życie w dniu 28 września 2004 r.
2.
W drodze odstępstwa od części 21 pkt 21A.159 Państwa Członkowskie mogą wydawać zatwierdzenia o ograniczonym terminie ważności do dnia 28 września 2005 r.
3.
W drodze odstępstwa od części 21 pkt 21A.181 Państwa Członkowskie mogą wydawać świadectwa o ograniczonym terminie ważności do dnia 28 września 2008 r.
4.
Jeśli Państwo Członkowskie korzysta z przepisów ustępu 2 lub 3, fakt ten notyfikuje Komisji i Agencji.
5.
Agencja dokona, w stosownym czasie, oceny implikacji przepisów niniejszego rozporządzenia dla terminów ważności zatwierdzeń pod kątem przygotowania opinii dla Komisji, z uwzględnieniem ewentualnych propozycji zmian do rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1707/2003
z dnia 26 września 2003 r.
ustalające współczynniki stosowane do zbóż wywożonych w postaci szkockiej whisky na okres lat 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1104/2003 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2825/93 z dnia 15 października 1993 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ustalania i przyznawania dostosowanych refundacji w odniesieniu do produktów zbożowych wywożonych w postaci niektórych wyrobów alkoholowych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1633/2000 [4], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 przewiduje, że ilościami zbóż kwalifikującymi się do refundacji wywozowych są ilości objęte kontrolą, poddane destylacji oraz ważone przy zastosowaniu współczynnika ustalanego corocznie w stosunku do każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Współczynnik ten wyraża stosunek między całkowitymi ilościami wywiezionymi i całkowitymi ilościami sprzedanymi danych napojów alkoholowych na podstawie tendencji odnotowanych w odniesieniu do tych ilości w okresie liczby lat odpowiadających przeciętnemu okresowi dojrzewania danego napoju alkoholowego.
W świetle informacji przedstawionej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej okresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2002 r., przeciętny okres dojrzewania w 2002 r. wynosił dla szkockiej whisky siedem lat.
Należy ustalić współczynniki dla okresu od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2004 r.
(2) Artykuł 10 protokołu 3 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym [5] wyklucza przyznawanie dopłat w odniesieniu do wywozu do Liechtensteinu, Islandii i Norwegii.
Ponadto Wspólnota zawarła z niektórymi państwami trzecimi umowy znoszące refundacje wywozowe.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 należy to uwzględnić przy obliczaniu współczynnika na okres lat 2003/2004.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W okresie od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2004 r. wartość współczynników przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93, mających zastosowanie do zbóż wykorzystywanych w Zjednoczonym Królestwie do wytwarzania szkockiej whisky, będzie równa wartości podanej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1708/2003
z dnia 26 września 2003 r.
ustalające współczynniki stosowane do zbóż wywożonych w postaci irlandzkiej whisky na okres lat 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1104/2003 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2825/93 z dnia 15 października 1993 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ustalania i przyznawania dostosowanych refundacji w odniesieniu do produktów zbożowych wywożonych w postaci niektórych wyrobów alkoholowych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1633/2000 [4], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 stanowi, że ilościami zbóż kwalifikującymi się do refundacji wywozowych są ilości objęte kontrolą, poddane destylacji oraz ważone przy zastosowaniu współczynnika ustalanego corocznie w stosunku do każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Współczynnik ten wyraża stosunek między całkowitymi ilościami wywiezionymi i całkowitymi ilościami sprzedanymi danych napojów alkoholowych na podstawie tendencji odnotowanych w odniesieniu do tych ilości w okresie liczby lat odpowiadających przeciętnemu okresowi dojrzewania danego napoju alkoholowego. W świetle informacji dostarczonej przez Irlandię, dotyczącej okresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2002 r., przeciętny okres dojrzewania w 2002 r. wynosił dla irlandzkiej whisky pięć lat.
Dlatego też należy odpowiednio ustalić współczynniki dla okresu od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2004 r.
(2) Artykuł 10 protokołu 3 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym [5] wyklucza przyznawanie dopłat w odniesieniu do wywozu do Liechtensteinu, Islandii i Norwegii.
Ponadto Wspólnota zawarła z niektórymi państwami trzecimi umowy znoszące refundacje wywozowe.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 należy to uwzględnić przy obliczaniu współczynnika na okres lat 2003/2004.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W okresie od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2004 r. wartość współczynników przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93, mających zastosowanie do zbóż wykorzystywanych w Irlandii do wytwarzania szkockiej whisky, będzie równa wartości podanej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1709/2003
z dnia 26 września 2003 r.
w sprawie deklaracji w zakresie zbiorów i zapasów ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 411/2002 [2], w szczególności jego art. 8 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2124/83 [3] w sprawie deklaracji w zakresie zbiorów i zapasów ryżu nie jest dostosowane do obecnie obowiązującej klasyfikacji rodzajów ryżu.
Dla celów przejrzystości rozporządzenie to powinno być uchylone i zastąpione niniejszym rozporządzeniem.
(2) Na mocy art. 6 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 3072/95 deklaracje zbiorów i zapasów mają być sporządzane przez producentów, a deklaracje zapasów także przez łuszczarnie ryżu. Na podstawie tych deklaracji Państwa Członkowskie mają dostarczać Komisji szczegółowe dane.
(3) Komisja powinna mieć możliwość wykorzystania informacji zawartych w deklaracjach w celu sporządzenia obrazu dostępnych na początku każdego roku gospodarczego zapasów ryżu, który to obraz umożliwi bardziej efektywne zarządzanie rynkiem.
Dlatego należy doprecyzować treść deklaracji, ustanowić terminy powiadamiania oraz określić formy, w których powiadomienia mają być dokonywane do Komisji.
(4) W celu unowocześnienia zarządzania, informacje wymagane przez Komisję powinny być przesyłane pocztą elektroniczną.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdego roku producenci lub grupy producentów przesyłają agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ich gospodarstwo lub innemu organowi wyznaczonemu przez to Państwo Członkowskie:
a) do dnia 15 października, deklarację zapasów posiadanych na dzień 31 sierpnia, z rozróżnieniem na rodzaje ryżu zdefiniowane w ust. 2 załącznika A do rozporządzenia (WE) nr 3072/95 oraz określającą posiadaną ilość każdego rodzaju i plon przypadający na całe ziarna;
b) do dnia 15 listopada deklarację zbiorów z rozróżnieniem na rodzaje ryżu zdefiniowane w ust. 2 załącznika A do rozporządzenia (WE) nr 3072/95 oraz określającą dla każdego rodzaju ryżu powierzchnię wykorzystanego areału i ilość ryżu z niej uzyskanego.
Artykuł 2
W zakresie przetwarzania i przywozu łuszczarnie ryżu, do dnia 15 października każdego roku, przesyłają agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego, w którym się znajdują lub innemu organowi wyznaczonemu przez to Państwo Członkowskie, deklarację posiadanych zapasów ryżu, na dzień 31 sierpnia, z rozróżnieniem na rodzaje ryżu zdefiniowane w ust. 2 załącznika A do rozporządzenia (WE) nr 3072/95, w podziale na ryż produkowany we Wspólnocie i przywożony z państw trzecich.
Posiadane ilości podawane są w podziale według etapu jego przerobu.
Dla każdej ilości ryżu w łuskach (ryż niełuskany) lub ryżu łuskanego, wskazuje się również plon przypadający na całe ziarna.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji:
a) do dnia 15 listopada, informacje wskazane w załącznikach I i II wynikające z zestawienia danych zawartych w deklaracjach określonych w art. 1 lit. a) i art. 2;
b) do dnia 15 grudnia, informacje wskazane w załączniku III, wynikające z zestawienia danych zawartych w deklaracji zbiorów określonej art. 1 lit. b) oraz szacunkową prognozę zbioru plonów przypadającego na całe ziarna.
W przesłanych danych mogą być dokonywane zmiany najpóźniej do dnia 15 stycznia.
2.
Deklaracje określone w ust. 1 przesyłane są pocztą elektroniczną na adres podany w załącznikach I, II i III.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy niezbędne do umożliwienia wnoszenia i scentralizowania deklaracji na poziomie krajowym.
Państwa Członkowskie podejmą środki kontroli wymagane do zapewnienia zgodności treści deklaracji ze stanem faktycznym.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o takich przepisach i środkach.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 2124/83 traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1710/2003
z dnia 26 września 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tytuł III rozdział II rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1411/2003 [4], reguluje stosowanie systemu pomocy przeznaczonej na destylację wina w celu produkcji alkoholu spożywczego.
(2) Przepisy rozdziału określą, między innymi, okres w trakcie którego destylacja jest otwierana oraz ilość wina objętego umowami o destylację, które może być poddane destylacji przed ostatecznym terminem zatwierdzenia.
Na podstawie doświadczenia nabytego podczas poprzedniego roku winiarskiego, niezbędna okazała się zmiana okresu i ilości wina.
(3) Przepisy rozdziału przewidują ponadto określenie wartości procentowej produkcji, w ramach której producenci mogliby uczestniczyć w takiej destylacji.
Należy określić tę wartość na rok winiarski 2003/04.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 63a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Destylacja wina stołowego i wina nadającego się do otrzymania wina stołowego, określonego w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, otwierana jest w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia każdego roku winiarskiego."
2) w ustępie 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Ilość wina stołowego i wina nadającego się do otrzymania wina stołowego, w odniesieniu do której każdy producent może podpisać umowę, ograniczona jest do wartości procentowej, która zostanie określona na podstawie produkcji zadeklarowanej podczas jednego z trzech ostatnich lat winiarskich, włączając produkcję dotyczącą bieżącego roku, jeżeli została już zadeklarowana.
Podczas danego roku producent nie może zmienić roku produkcji wybranego jako rok referencyjny do obliczenia omawianej wartości procentowej.
Wartość ta wynosi 25 % na rok winiarski 2003/04."
3) ustęp 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Nie naruszając ust. 5, Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić umowy lub deklaracje przed dniem 25 stycznia w odniesieniu do ilości nieprzekraczającej 40 % podanej w umowach lub deklaracjach."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1726/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 lipca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 417/2002 w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania w odniesieniu dla zbiornikowcy pojedynczokadłubowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 417/2002 [4] ustanawia plan przyspieszonego wprowadzania stosowania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania ustanowionego przez Konwencję Marpol 73/78 do zbiornikowców pojedynczokadłubowych, w celu zmniejszenia ryzyka przypadkowego zanieczyszczenia olejami na wodach europejskich.
(2) Komisja oraz Państwa Członkowskie powinny dołożyć wszelkich starań w celu zapewnienia, że zasady podobne do tych zawartych w niniejszym rozporządzeniu zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 417/2002 mogą zostać ustanowione w roku 2003 na poziomie światowym, poprzez zmianę Konwencji Marpol.
Zarówno Rada jak i Komisja przyjmują gotowość Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) do przeprowadzenia dodatkowego posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego w grudniu 2003 r. w celu ułatwienia znalezienia rozwiązania dotyczącego przyspieszonego wycofywania zbiornikowców pojedynczokadłubowych oraz wprowadzenia, w krótkim okresie, zakazu na zbiornikowce pojedynczokadłubowe przewożące oleje ciężkie.
(3) Wspólnota jest poważnie zaniepokojona tym, że ograniczenia wiekowe dotyczące wykorzystywania zbiornikowców pojedynczokadłubowych w rozporządzeniu (WE) nr 417/2002 nie są dostatecznie rygorystyczne.
W szczególności, w następstwie katastrofy zbiornikowca pojedynczokadłubowego kategorii 1 "Prestige" takiego samego wieku jak "Erika" (26 lat) te ograniczenia wiekowe powinny zostać dalej obniżone.
(4) Komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego oraz Rady w sprawie bezpieczeństwa morskiego handlu olejami zaproponował ograniczenia wiekowe 23, 28 oraz 25 do 30 lat odpowiednio dla trzech kategorii zbiornikowców pojedynczokadłubowych, oraz odpowiednio końcowe daty 2005, 2010 oraz 2015 r., dla takich zbiornikowców.
Wniosek wstępny Komisji postanowił, że rozporządzenie należy stosować do zbiornikowców o nośności od 600 ton i powyżej.
Ograniczenia ostatecznie włączone do rozporządzenia (WE) nr 417/2002 były, w następstwie negocjacji, mniej restrykcyjne we wszystkich aspektach.
(5) Komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego oraz Rada w sprawie poprawy bezpieczeństwa na morzu w odpowiedzi na przypadek "Prestige" stwierdzał, że Komisja zamierzała zaproponować rozporządzenie zakazujące transportu ciężkich paliw olejowych w zbiornikowcach pojedynczokadłubowych płynących do lub opuszczających porty w Państwach Członkowskich.
(6) Konkluzje Rady z dnia 6 grudnia 2002 r. wezwały Komisję do przedstawienia jako sprawy niecierpiącej zwłoki, propozycji dotyczącej przyspieszonego wycofywania zbiornikowców jednokadłubowych oraz włączającej plan oceny stanu zbiornikowców, bez względu na konstrukcję, od wieku 15 lat.
Rada uzgodniła dalej, że oleje ciężkie należy transportować wyłącznie w zbiornikowcach dwukadłubowych.
(7) Przyspieszone wycofywanie statków jednokadłubowych doprowadzi do znacznego zwiększenia ilości statków przeznaczonych na złom, oraz należy dołożyć starań w celu zapewnienia, że złomowane statki będą przetwarzane w sposób bezpieczny dla ludzi i środowiska.
(8) Plan oceny stanu jest opracowany w celu wykrywania słabych punktów w konstrukcji starzejących się zbiornikowców i dlatego należy, od roku 2005, stosować do wszystkich zbiornikowców powyżej 15 lat.
(9) Parlament Europejski w swojej rezolucji w sprawie katastrofy zbiornikowca Prestige przy wybrzeżu Galicji w dniu 21 listopada 2002 r. wezwał do mocniejszych środków, które mogą szybciej wejść w życie, i stwierdził, że ta nowa katastrofa ponownie podkreśliła potrzebę skutecznego działania na poziomie międzynarodowym i UE w celu znaczącej poprawy bezpieczeństwa morskiego.
(10) Komisja powinna otrzymać mandat Rada oraz Państw Członkowskich w celu umożliwienia jej negocjowania przyjęcia przepisów niniejszego rozporządzenia IMO.
(11) Jako, że gwałtownie zwiększająca się ilość transportowanej ropy naftowej przez Morze Bałtyckie stwarza zagrożenie dla środowiska morskiego, szczególnie zimą, zbiornikowce wchodzące lub opuszczające port lub terminal przybrzeżny lub zakotwiczone na obszarze podlegającym jurysdykcji Państwa Członkowskiego w tym regionie powinny posiadać wzmocnienie przeciwlodowe konstrukcji statku oraz maszyny napędowe, które spełniają wymagania administracji Państwa Członkowskiego, gdy warunki lodowe wymagają użycia wzmocnienia lodowego statku.
(12) Istotne jest przekonanie państw trzecich, w szczególności państw kandydujących oraz państw, które są sąsiadami UE, do podjęcia zaprzestania używania zbiornikowców pojedynczokadłubowych.
(13) Frachtowce lub kontenerowce często przewożą oleje ciężkie (HFO) jako paliwo silnikowe w swoich pojemnikach, których ilość może znacznie przekroczyć ładunki mniejszych zbiornikowców.
Komisja przedłożyć wniosek Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie tak szybko jak to możliwe w celu zapewnienia, że w nowych statkach ropa naftowa w pojemnikach do celów napędzania silników jest także przechowywana w bezpiecznych, dwuściennych zbiornikach.
(14) Europejskie stocznie mają konieczny know-how do budowy dwukadłubowych zbiornikowców.
Komisja oraz Państwa Członkowskie powinny odpowiednio dążyć do zapewnienia, za pomocą właściwych instrumentów i oprogramowania, że zwiększone zapotrzebowanie na bezpieczne dwukadłubowe zbiornikowce wynikające z niniejszego rozporządzenia ma faktyczny wpływ na wspólnotowy przemysł stoczniowy.
(15) Rozporządzenie (WE) nr 417/2002 należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 417/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 dodaje się, co następuje:
"oraz zakazu transportu do lub z portów Państwa Członkowskiego olejów ciężkich w zbiornikowcach pojedynczokadłubowych."
2.
W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zbiornikowców o nośności 5000 ton i wyższej:
- wchodzących lub wychodzących z portu lub terminalu przybrzeżnego albo kotwiczących w obszarze podlegającym jurysdykcji Państwa Członkowskiego, bez względu na ich banderę, lub
- pływających pod banderą Państwa Członkowskiego.
Do celów art. 4 ust. 3, niniejsze rozporządzenie stosuje się do zbiornikowców o nośności 600 ton i wyższej."
3.
W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) pkt 10 otrzymuje brzmienie:
"10. "zbiornikowiec dwukadłubowy"; oznacza zbiornikowiec spełniający dwukadłubowe lub równoważne wymagania konstrukcyjne regulaminu 13F załącznika I do Marpol 73/78.
Zbiornikowiec spełniający przepisy ust. 1 lit. c) zmienionego regulaminu 13G załącznika I do Marpol 73/78 jest uważany także za zbiornikowiec dwukadłubowy;";
b) dodaje się pkt 14 w brzmieniu:
"14. "oleje ciężkie" oznaczają:
a) oleje surowe o gęstości ponad 900 kg/m3 w temperaturze 15 °C [5];
b) oleje opałowe o gęstości ponad 900 kg/m3 w temperaturze 15 °C lub o lepkości kinematycznej ponad 180 mm2/s w temperaturze 50 °C [6];
c) bitumen i smoła oraz ich zawiesiny;"
4.
W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) dla zbiornikowców kategorii 1:
- rok 2003 dla statków dostarczonych w roku 1980 lub wcześniej,
- rok 2004 dla statków dostarczonych w roku 1981,
- rok 2005 dla statków dostarczonych w roku 1982 lub później;
b) dla zbiornikowców kategorii 2 i 3:
- rok 2003 dla statków dostarczonych w roku 1975 lub wcześniej,
- rok 2004 dla statków dostarczonych w roku 1976,
- rok 2005 dla statków dostarczonych w roku 1977,
- rok 2006 dla statków dostarczonych w roku 1978 i 1979,
- rok 2007 dla statków dostarczonych w roku 1980 i 1981,
- rok 2008 dla statków dostarczonych w roku 1982,
- rok 2009 dla statków dostarczonych w roku 1983,
- rok 2010 dla statków dostarczonych w roku 1984 lub później;";
b) skreśla się lit. c);
c) dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Bez względu na ust. 1, zbiornikowce kategorii 2 lub 3, które są wyposażone wyłącznie w podwójne dna lub podwójne burty nieużywane do transportu ropy naftowej oraz wykraczające poza całkowitą długość zbiornika ładunkowego, lub z przestrzeniami dwukadłubowymi nieużywanymi do transportu ropy naftowej oraz wykraczające poza całkowitą długość zbiornika ładunkowego, ale które nie spełniają warunków wyłączenia z przepisów ust. 1 lit. c) zmienionego regulaminu 13G załącznika I do Marpol 73/78, mogą być dalej eksploatowane po dniu określonym w ust. 1, ale nie wykraczającej poza rocznicę dostarczenia statku w roku 2015 lub dzień, w którym statek osiągnie wiek 25 lat od dnia jego dostarczenia, w zależności od tego co nastąpi wcześniej.";
d) obecny ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"3.
Żaden zbiornikowiec przewożący oleje ciężkie, niezależnie od jego bandery, nie jest dopuszczony do wejścia lub wyjścia z portu lub terminalu przybrzeżnego albo do kotwiczenia w obszarach podlegających jurysdykcji Państwa Członkowskiego, chyba że taki zbiornikowiec jest zbiornikowcem dwukadłubowym.";
e) dodaje się ust. 4,5 i 6 w brzmieniu:
"4.
Zbiornikowce operujące wyłącznie w portach i żegludze śródlądowej mogą być wyłączone od obowiązku z ust. 3 pod warunkiem że posiadają odpowiednie świadectwa zgodnie z ustawodawstwem dotyczącym żeglugi śródlądowej.
5.
Zbiornikowce o nośności mniejszej niż 5000 ton muszą być zgodne z przepisami ust. 3 najpóźniej do dnia rocznicy dostarczenia statku w roku 2008.
6.
Do dnia 21 października 2005 r. Państwo Członkowskie może, w przypadkach gdy warunki lodowe wymagają użycia statków posiadających wzmocnienie przeciwlodowe, zezwolić zbiornikowcom pojedynczokadłubowym posiadającym wzmocnienie przeciwlodowe, wyposażonym w podwójne dno nieużywanym do transportu ropy naftowej oraz wykraczającym poza całkowitą długość zbiornika ładunkowego, przewożącym oleje ciężkie, na wejście lub wyjście z portu lub terminalu przybrzeżnego albo na kotwiczenie na obszarze podlegającym jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że oleje ciężkie są przewożone wyłącznie w środkowych zbiornikach statku."
5. artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Zgodność z planem oceny stanu statków kategorii 2 i 3
Bez względu na jego banderę, zbiornikowiec pojedynczokadłubowy mający więcej niż 15 lat nie jest dopuszczany do wejścia lub wyjścia z portu lub terminalu przybrzeżnego albo na kotwiczenia na obszarze podlegającym jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego poza dzień rocznicy dostarczenia statku, w roku 2005 dla statków kategorii 2 i kategorii 3, chyba że spełnia on warunki planu oceny stanu określonego w art. 6."
6. art. 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Plan oceny stanu
Do celów art. 5, plan oceny stanu przyjęty rezolucją MEPC 94 (46) z dnia 27 kwietnia 2001, ze zmianami, stosuje się."
7.
W art. 8 ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"1.
W drodze odstępstwa od art. 4, 5 i 7, właściwy organ Państwa Członkowskiego może, z zastrzeżeniem przepisów krajowych, zezwolić, w wyjątkowych okolicznościach, pojedynczemu statkowi na wejście lub wyjście z portu lub terminalu przybrzeżnego albo na kotwiczenie na obszarze podlegającym jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, gdy:"
Artykuł 2
Prezydencja Rady, działającej w imieniu Państw Członkowskich, oraz Komisji, informuje wspólnie IMO o przyjęciu niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy następuje odniesienie do art. 211 ust. 3 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1733/2003
z dnia 30 września 2003 r.
wszczynające dochodzenie dotyczące zarzucanego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 119/97 w sprawie przywozu niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej przez przywóz niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów wysyłanych z Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu, i poddające ten przywóz wymogowi rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1972/2002 [2], (rozporządzenie podstawowe), w szczególności jego art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 3 i 5,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK
(1) Na podstawie art. 13 ust. 3 podstawowego rozporządzenia Komisja otrzymała wniosek o wszczęcie dochodzenia dotyczącego zarzucanego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
(2) Wniosek został złożony dnia 18 sierpnia 2003 r. przez SX Bürowaren and Ringbuchtechnik Handelsgesellschaft GmbH w imieniu producentów reprezentujących 100 % wspólnotowej produkcji niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów.
B. PRODUKT
(3) Produkt, w odniesieniu do którego zarzuca się obejście środków antydumpingowych, to niektóre mechanizmy kołowe do segregatorów pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej (rozważane produkty), zwykle przy zgłoszeniu celnym objęte kodem CNex83051000.
Mechanizmy kołowe do segregatorów składają się z dwóch prostokątnych kawałków stali lub drutów, z co najmniej czterema półpierścieniami wykonanymi ze stalowych drutów, zamocowanymi na nich, połączonymi stalową przykrywką.
Można je otworzyć poprzez pociągnięcie półpierścieni albo za pomocą małej dźwigni, przymocowanej do rozważanego produktu ("niektóre mechanizmy kołowe do segregatorów").
(4) Produktem objętym dochodzeniem są niektóre mechanizmy kołowe do segregatorów wysyłane z Wietnamu (produkty objęte dochodzeniem), zwykle przy zgłoszeniu celnym objęte tym samym kodem, co rozważany produkt.
(5) Kody CN podane są wyłącznie w celu informacyjnym.
C. ISTNIEJĄCE ŚRODKI
(6) Środki obecnie obowiązujące oraz w odniesieniu do których zarzuca się obejście, to środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 119/97 [3] ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2100/2000 [4].
D. PODSTAWY
(7) Wniosek zawiera wystarczające dowody, że środki antydumpingowe obowiązujące w przywozie niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej są obchodzone w drodze przeładunku niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów w Wietnamie.
(8) Wniosek wskazuje, że po nałożeniu środków na rozważany produkt zaszła istotna zmiana w strukturze handlu obejmującego wywóz z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu do Wspólnoty, oraz że nie ma innego wystarczającego powodu lub uzasadnienia tej zmiany, niż nałożenie cła.
Wydaje się, że ta zmiana w strukturze handlu powstaje na skutek przeładunku w Wietnamie niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
(9) Ponadto wniosek zawiera wystarczające dowody, że skutki naprawcze środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do rozważanego produktu są osłabiane zarówno w zakresie jakości, jak ceny.
Wydaje się, że znaczącej wielkości przywóz mechanizmów kołowych do segregatorów z Wietnamu zastąpił przywóz rozważanego produktu.
Dodatkowo, istnieją wystarczające dowody na to, że to zwiększony przywóz dokonywany jest po cenach znacznie niższych od ceny nieszkodliwej ustalonej podczas dochodzenia, które doprowadziło do ustanowienia obowiązujących środków.
(10) Wniosek zawiera także wystarczające dowody na to, że mechanizmy kołowe do segregatorów są przywożone po cenach dumpingowych w stosunku do normalnej wartości wcześniej ustalonej dla rozważanego produktu.
E. PROCEDURA
(11) W świetle powyższego Komisja stwierdziła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia na podstawie art. 13 rozporządzenia podstawowego oraz poddanie wymogowi rejestracji przywozu mechanizmów kołowych do segregatorów wysłanych z Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
a) Kwestionariusze
(12) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja prześle kwestionariusze eksporterom/producentom z Wietnamu, eksporterom/producentom z Chińskiej Republiki Ludowej oraz importerom wspólnotowym znanym Komisji lub tym, którzy współpracowali podczas dochodzenia, które doprowadziło do ustanowienia obowiązujących środków oraz organom Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu.
Informacje, odpowiednio, mogą także pochodzić od przemysłu wspólnotowego.
(13) W każdym przypadku wszystkie zainteresowane strony powinny skontaktować się z Komisją niezwłocznie, a najpóźniej w terminie określonym w art. 3, w celu ustalenia, czy są one wymienione we wniosku oraz, w razie potrzeby, zażądać kwestionariusza w terminie określonym w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, biorąc pod uwagę fakt, że termin określony w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie do wszystkich zainteresowanych stron.
(14) Organy Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu są powiadamiane o wszczęciu dochodzenia i otrzymują kopię wniosku.
b) Zbieranie informacji i przeprowadzanie przesłuchań
(15) Wszystkie zainteresowane strony zostają niniejszym poproszone o przedstawienie swych stanowisk na piśmie i dostarczenie dowodów na ich poparcie.
Ponadto Komisja może przesłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że zwrócą się one z pisemnym wnioskiem wykazującym, że istnieją szczególne powody dla ich przesłuchania.
c) Zwolnienie z wymogu rejestracji przywozów lub nałożenia środków
(16) Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, przywóz produktu objętego dochodzeniem może być zwolniony z wymogu rejestracji lub ze środków pod warunkiem że nie stanowi obchodzenia.
(17) Zarzucane obchodzenie ma miejsce poza obszarem Wspólnoty. art. 13 rozporządzenia podstawowego ma na celu przeciwdziałanie praktykom obchodzenia bez oddziaływania na podmioty gospodarcze, które mogą udowodnić, że nie biorą udziału w praktykach obchodzenia, lecz nie zawiera on przepisu szczególnego przewidującego postępowanie wobec eksporterów, którzy mogliby utrzymywać, że nie biorą udziału w praktykach obchodzenia. Dlatego niezbędne wydaje się umożliwienie tym eksporterom wnioskowania o zwolnienie z wymogu rejestracji przywozu wywożonych przez nich produktów lub o zwolnienie ze środków nałożonych na ten przywóz. Eksporterzy pragnący uzyskać zwolnienie powinni o to wnioskować i przedstawić odpowiedź na każdy wymagany kwestionariusz we właściwym terminie, w celu ustalenia, że nie obchodzą ceł antydumpingowych w rozumieniu art. 13 ust. 1 podstawowego rozporządzenia. Importerzy mogą nadal korzystać ze zwolnienia z wymogu rejestracji lub ze środków w takim stopniu, w jakim ich przywóz pochodzi od eksporterów, którym udzielono zwolnienia oraz zgodnie z art. 13 ust. 4.
F. REJESTRACJA
(18) Na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien podlegać rejestracji w celu zapewnienia, aby, o ile w wyniku dochodzenia zostanie stwierdzone obchodzenie, cło antydumpingowe mogło być pobierane we właściwej wysokości z mocą wsteczną od dnia rejestracji przywozu wysyłanego z Wietnamu.
G. TERMINY
(19) W interesie należytego zarządzania, należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze lub wszelkie inne informacje, które mają zostać uwzględnione podczas dochodzenia,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję.
(20) Zwraca się uwagę na fakt, że wykonanie większości praw proceduralnych wymienionych w rozporządzeniu podstawowym zależy od zgłoszenia się przez stronę w terminie wymienionym w art. 3 niniejszego rozporządzenia.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(21) W przypadkach, gdy zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie zapewnia niezbędnych informacji w terminach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia tymczasowe lub ostateczne, pozytywne bądź negatywne, mogą zostać dokonane zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego w oparciu o dostępne fakty.
W przypadku gdy ustalono, że którakolwiek ze stron dostarczyła fałszywe lub błędne informacje, nie będą one brane pod uwagę a pochodzenie będzie mogło być określone na podstawie dostępnych informacji.
Zastosowanie przepisów art. 18 może doprowadzić do ustaleń mniej korzystnych dla danej strony niż w przypadku gdyby strona ta podjęła współpracę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym, na podstawie art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 wszczyna się dochodzenie w celu ustalenia, czy przywóz do Wspólnoty niektórych mechanizmów kołowych do segregatorów objętych kodem CN ex83051000 (kody TARIC 8305100011 i 8305100021), wysyłane z Wietnamu, nawet pochodzące z Wietnamu, są przedmiotem obchodzenia środków nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 119/97, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2100/2000.
Do celów niniejszego rozporządzenia, mechanizmy kołowe do segregatorów składają się z dwóch prostokątnych kawałków stali lub drutów, z co najmniej czterema półpierścieniami wykonanymi ze stalowych drutów, zamocowanymi na nich, połączonymi stalową przykrywką.
Można je otworzyć poprzez pociągnięcie półpierścieni, albo za pomocą małej stalowej dźwigni, przymocowanej do mechanizmu kołowego.
Artykuł 2
Na podstawie art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, organom celnym nakazuje się podjęcie właściwych kroków w celu rejestrowania przywozu do Wspólnoty określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Komisja, w drodze rozporządzenia, może nakazać organom celnym zaprzestania rejestrowania przywozu do Wspólnoty produktów wywożonych przez eksporterów, którzy wnioskowali o zwolnienie z wymogu rejestracji i co do których ustalono, że nie obchodzą ceł antydumpingowych.
Artykuł 3
1.
O kwestionariusze należy się ubiegać przed Komisją w terminie 15 dni od opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Zainteresowane strony, jeżeli ich oświadczenia mają być uwzględnione podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić na piśmie swoje stanowisko i odpowiedzi na kwestionariusz oraz wszelkie inne informacje w terminie 40 dni od opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, o ile nie ustalono inaczej.
3.
Zainteresowane strony mogą także, w tym samym czterdziestodniowym terminie, składać wnioski o przesłuchanie przez Komisję.
4.
Wszelkie informacje odnoszące się do sprawy, wszelkie wnioski o przesłuchanie lub o kwestionariusz, jak również wnioski o potwierdzenie świadectw o nieobchodzeniu, muszą być sporządzane na piśmie (nie w formie elektronicznej, o ile nie ustalono inaczej), oraz muszą zawierać nazwisko/nazwę, adres, adres poczty elektronicznej, numer telefonu i faksu, i/lub numer telefonu oraz powinny być wysłane na następujący adres:
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Komisji Europejskiej
Dyrekcja B
J-79 5/16
B-1049 Bruksela
Faks (32 2) 295 65 05
Teleks COMEU B 21877
.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1739/2003
z dnia 30 września 2003 r.
zmniejszające, w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 680/2002 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 6 i art. 39 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych powinny być przed dniem 1 października każdego roku gospodarczego zmniejszane, jeżeli prognozy na dany rok wykazują nadwyżkę przewidzianą do wywozu (pociągającą za sobą refundację) większą, niż wielkość maksymalna przewidziana w Porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym na mocy Artykułu 300 ust. 2 Traktatu.
(2) Prognozy na rok gospodarczy 2003/2004 wykazują nadwyżkę przewidzianą do wywozu przekraczającą ilość maksymalną przewidzianą w Porozumieniu w sprawie rolnictwa. Dlatego też konieczne jest ustalenie wielkości ogólnego zmniejszenia ilości gwarantowanej i dokonanie jego podziału między cukier, izoglukozę i syrop inulinowy z jednej strony oraz zainteresowane regiony produkcji z drugiej strony, przy wykorzystaniu współczynników przewidzianych w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(3) Zgodnie z art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 każde Państwo Członkowskie musi następnie dokonać rozdziału przydzielonej mu różnicy między przedsiębiorstwa produkcyjne mające siedzibę na jego terytorium na podstawie istniejącego stosunku między ich kwotami A i B w odniesieniu do przedmiotowego produktu oraz kwotą podstawową A i kwotą podstawową B dla Państwa Członkowskiego na ten produkt.
(4) Artykuł 39 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że zmniejszenie ilości gwarantowanych pociąga za sobą zmniejszenie przewidywanej maksymalnej wielkości zapotrzebowania wspólnotowych rafinerii na cukier surowy na dany rok gospodarczy. Dlatego też jest konieczne ustalenie odpowiedniego zmniejszenia tego zapotrzebowania i dokonanie jego rozdziału między zainteresowane Państwa Członkowskie.
(5) Należy ustanowić terminy, w jakich Państwa Członkowskie muszą określić wielkość zmniejszenia mającego zastosowanie do każdego z przedsiębiorstw na ich terytorium.
(6) Komitet Zarządzający ds. Wina nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Na podstawie art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 ilość gwarantowaną w ramach kwot produkcyjnych zmniejsza się w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004 o 215513 ton wyrażonych w równoważniku cukru białego.
2.
Zmniejszenie określone w ust. 1 zostaje rozdzielone według produktów oraz według regionów zgodnie z załącznikiem I.
Ilości podstawowe stosowane, po ich zmniejszeniu, do rozdziału kwot produkcyjnych między przedsiębiorstwa produkcyjne na rok gospodarczy 2003/2004 są zgodne z wymienionymi w załączniku II.
3.
Do dnia 1 listopada 2003 r. Państwa Członkowskie określą wielkość indywidualnego zmniejszenia dla każdego z przedsiębiorstw produkcyjnych, którym na rok gospodarczy 2003/2004 przydzielono kwoty produkcyjne, wielkość indywidualnego zmniejszenia oraz jego kwoty A i B dostosowane zgodnie z tym zmniejszeniem.
Artykuł 2
1. Na podstawie art. 39 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewidywane maksymalne zapotrzebowanie rafinerii wspólnotowych na rok gospodarczy 2003/2004 ulega zmniejszeniu o 2691,5 ton wyrażonych w równoważniku cukru białego.
2.
Zmniejszenie określone w ust. 1 zostaje rozdzielone między Państwa Członkowskie zgodnie z załącznikiem III.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) Europejskiego Banku Centralnego nr 1745/2003
z dnia 12 września 2003 r.
dotyczące stosowania rezerw obowiązkowych
(EBC/2003/9)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 19 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2531/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące stosowania stóp rezerw obowiązkowych przez Europejski Bank Centralny [1], zmienione przez rozporządzenie (WE) nr 134/2002 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące kompetencji Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji [3],
Mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) Europejskiego Banku Centralnego nr 2818/98 z dnia 1 grudnia 1998 r. dotyczące stosowania rezerw obowiązkowych (EBC/1998/15) [4] zostało zmienione dwukrotnie w znacznym zakresie.
Po pierwsze, szczegółowe procedury łączenia i podziału, w których instytucje kredytowe są stronami, zostały wprowadzone w drodze rozporządzenia (WE) Europejskiego Banku Centralnego nr 1921/2000 z dnia 31 sierpnia 2000 r. (EBC/2000/8) [5] w celu wyjaśnienia obowiązków takich instytucji dotyczących rezerw obowiązkowych.
Po drugie, dla zachowania skuteczności systemu prawnego, odpowiednie inne przepisy zostały zmienione rozporządzeniem (WE) Europejskiego Banku Centralnego nr 690/2002 z dnia 18 kwietnia 2002 r. (EBC/2002/3) [6], w celu wyjaśnienia, że instytucje pieniądza elektronicznego będą podlegać obowiązkowi utrzymywania rezerw obowiązkowych, jak również w celu ustanowienia ogólnej zasady, zgodnie z którą instytucje kredytowe zostaną automatycznie zwolnione z obowiązku utrzymywania rezerw obowiązkowych przez cały okres utrzymywania, w którym takie instytucje podlegają likwidacji, a także w celu wyjaśnienia obowiązku objęcia podstawą naliczania rezerwy zobowiązań danej instytucji w stosunku do jej własnych oddziałów lub też w odniesieniu do jej jednostki centralnej lub zarejestrowanych jednostek takiej instytucji, znajdujących się poza uczestniczącym Państwem Członkowskim.
Ze względu na nowe zmiany wprowadzane do rozporządzenia (WE) nr 2818/98 (EBC/1998/15), wskazane jest, aby dla przejrzystości i racjonalizacji systemu prawnego, wymienione powyżej przepisy zostały zestawione na nowo w drodze ich publikacji w jednym akcie prawnym.
(2) Artykuł 19 ustęp 1 Statutu stanowi, że w przypadku gdy Europejski Bank Centralny (EBC) wymaga od instytucji kredytowych, zarejestrowanych w uczestniczących Państwach Członkowskich, utrzymywania rezerw obowiązkowych, rezerwy takie powinny być utrzymywane na rachunkach prowadzonych przez EBC oraz uczestniczące krajowe banki centralne (uczestniczące KBC).
Odpowiednim rozwiązaniem jest, aby takie rezerwy utrzymywane były wyłącznie na rachunkach prowadzonych przez uczestniczące KBC.
(3) Instrument rezerw obowiązkowych, w celu zapewnienia jego efektywności, wymaga określenia metod naliczania oraz utrzymywania rezerw obowiązkowych oraz zasad sprawozdawczości i weryfikacji.
(4) Aby wyłączyć zobowiązania międzybankowe z podstawy naliczania rezerwy, wszystkie znormalizowane potrącenia mające zastosowanie do zobowiązań o terminie zapadalności do dwóch lat w kategorii dłużnych papierów wartościowych powinny zostać oparte na wskaźniku makro dla całego obszaru EUR, wyrażającego stosunek pomiędzy pakietem odpowiednich instrumentów wyemitowanych przez instytucje kredytowe, posiadanych przez inne instytucje kredytowe i EBC oraz uczestniczące KBC z jednej strony, a całkowitą pozostałą kwotą tych instrumentów wyemitowanych przez instytucje kredytowe z drugiej strony.
(5) Jako zasadę przyjmuje się, że kalendarz okresów utrzymywania zostanie uzgodniony z kalendarzem posiedzeń Rady Prezesów EBC, na których planowane jest dokonywanie comiesięcznej oceny prowadzonej polityki pieniężnej.
(6) Szczegółowe procedury dotyczące powiadamiania i potwierdzania rezerw obowiązkowych są niezbędne, aby wszelkie zainteresowane instytucje zostały powiadomione w odpowiednim czasie o ich obowiązkach dotyczących rezerw obowiązkowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Dla potrzeb niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
- "uczestniczące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie UE, które przyjęło wspólną walutę zgodnie z Traktatem,
- "uczestniczący krajowy bank centralny" (uczestniczący KBC) oznacza krajowy bank centralny uczestniczącego Państwa Członkowskiego,
- "Eurosystem" oznacza EBC i uczestniczące KBC,
- "instytucja" oznacza każdy podmiot w uczestniczącym Państwie Członkowskim, który zostanie objęty przez EBC, zgodnie z warunkami artykułu 19 ustępu 1 Statutu, obowiązkiem utrzymywania rezerw obowiązkowych,
- "rachunek rezerwy" oznacza rachunek instytucji w uczestniczącym KBC, którego saldo na koniec dnia zaliczane jest na poczet obowiązku utrzymywania rezerwy,
- "obowiązek utrzymywania rezerw" oznacza obowiązek instytucji utrzymywania rezerw obowiązkowych na rachunkach rezerw w uczestniczących KBC,
- "stopa rezerwy" oznacza wartość procentową wskazaną w artykule 4 dla danej pozycji podstawy naliczania rezerwy,
- "okres utrzymywania" oznacza okres, podczas którego oblicza się zgodność z wymogami obowiązku utrzymywania rezerwy i dla którego rezerwy obowiązkowe muszą być utrzymywane na rachunkach rezerwy,
- "saldo na koniec dnia" oznacza saldo w chwili zakończenia operacji płatniczych i księgowań związanych z możliwym dostępem do udogodnień depozytowo-kredytowych Eurosystemu,
- "dzień roboczy KBC" oznacza dowolny dzień, w którym dany uczestniczący KBC jest otwarty dla potrzeb prowadzenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu,
- "rezydent" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, mającą miejsce zamieszkania (siedzibę) w dowolnym uczestniczącym Państwie Członkowskim w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. w sprawie zbierania przez Europejski Bank Centralny informacji statystycznych [7],
- "działania reorganizacyjne" oznaczają działania mające na celu zachowanie lub przywrócenia sytuacji finansowej danej instytucji, które mogą wpłynąć na wcześniej nabyte prawa osób trzecich i obejmują środki polegające na możliwości zawieszenia wypłat, zawieszenia środków egzekucji lub obniżenia roszczeń,
- "postępowania likwidacyjne" oznaczają wszelkie postępowania dotyczące instytucji, wymagające udziału organów sądowych lub innych właściwych organów uczestniczącego Państwa Członkowskiego, mające na celu upłynnienie aktywów pod nadzorem powyższych władz, włączając w to przypadki, w których postępowania są kończone układem lub innym analogicznym środkiem,
- "łączenie" oznacza operację, w trakcie której jedna lub więcej instytucji kredytowych ("instytucje podlegające połączeniu"), po ich rozwiązaniu, jednak bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego, przenoszą wszystkie swoje aktywa i pasywa na inną instytucję kredytową ("instytucja przejmująca"), którą może być nowo ustanowiona instytucja kredytowa,
- "podział" oznacza operację, w trakcie której jedna instytucja kredytowa ("instytucja podlegająca podziałowi"), po jej rozwiązaniu, jednak bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego, przenosi wszystkie swoje aktywa i pasywa na więcej niż jedną inną instytucję ("instytucje obejmujące"), które mogą być nowo ustanawianymi instytucjami kredytowymi.
Artykuł 2
Instytucje podlegające obowiązkom utrzymywania rezerw
1.
Poniższe kategorie instytucji podlegają obowiązkom utrzymywania rezerw:
a) instytucje kredytowe według definicji zawartej w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [8], z wyjątkiem uczestniczących KBC;
b) oddziały — według definicji zawartej w art. 1 ust. 3 dyrektywy 2000/12/WE, instytucji kredytowych — według definicji zawartej w art. 1 ust. 1 punkt 1 tej samej dyrektywy, z wyjątkiem uczestniczących KBC; obejmuje to oddziały instytucji kredytowych, które nie mają ani swojej siedziby ani swojej centrali w uczestniczącym Państwie Członkowskim.
Oddziały instytucji kredytowych założonych w uczestniczących Państwach Członkowskich, które znajdują się poza uczestniczącymi Państwami Członkowskimi, nie są objęte obowiązkiem utrzymywania rezerw.
2.
Bez obowiązku przedstawiania żadnego wniosku w tym zakresie, instytucja jest zwolniona z obowiązku utrzymywania rezerw obowiązkowych od chwili rozpoczęcia okresu utrzymywania, w którym odpowiednie zezwolenie na działalność zostanie cofnięte lub unieważnione, bądź też w którym przez organ sądowy lub odpowiedni inny organ uczestniczącego Państwa Członkowskiego podjęta zostanie decyzja aby przeprowadzić wobec takiej instytucji postępowanie likwidacyjne.
EBC może wyłączyć następujące instytucje z obowiązku utrzymywania rezerw na podstawie zasady niedyskryminacji:
a) instytucje podlegające działaniom reorganizacyjnym;
b) instytucje, wobec których cel systemu rezerw obowiązkowych EBC nie zostałby osiągnięty poprzez nałożenie na nie obowiązku utrzymywania rezerw.
Przed podjęciem decyzji w sprawie takiego wyłączenia, EBC weźmie pod uwagę przynajmniej jedno z poniższych kryteriów:
i) instytucja realizuje funkcje o specjalnym przeznaczeniu;
ii) instytucja nie wykonuje aktywnych funkcji bankowych w konkurencji z innymi instytucjami kredytowymi;
iii) instytucja przeznacza wszystkie swoje depozyty na cele związane z pomocą dla rozwoju regionalnego i/lub międzynarodowego.
3.
EBC opublikuje listę instytucji objętych obowiązkiem utrzymywania rezerw.
EBC opublikuje również listę instytucji wyłączonych z obowiązku utrzymywania rezerw z powodów innych niż objęcie ich działaniami reorganizacyjnymi.
Instytucje mogą opierać się na tych listach przy podejmowaniu decyzji czy ich zobowiązania są należne innej instytucji, która sama objęta jest obowiązkiem utrzymywania rezerw.
Powyższe listy nie przesądzają o objęciu instytucji obowiązkiem utrzymywania rezerw zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 3
Podstawa naliczania rezerwy
1.
Podstawa naliczania rezerwy instytucji obejmuje następujące zobowiązania (zdefiniowane w ramach sprawozdawczości statystyki pieniężnej i bankowej EBC w rozporządzeniu (WE) Europejskiego Banku Centralnego nr 2423/2001 z dnia 22 listopada 2001 r dotyczącym skonsolidowanego bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2001/13) [9] wynikające z przyjęcia następujących środków:
a) depozyty;
b) wyemitowane dłużne papiery wartościowe.
Jeżeli instytucja posiada zobowiązania w stosunku do oddziału tego samego podmiotu lub też w stosunku do jednostki centralnej lub zarejestrowanej jednostki tego samego podmiotu, mieszczących się poza uczestniczącymi Państwami Członkowskimi, powinna wówczas uwzględnić takie zobowiązania w podstawie naliczania rezerwy.
2.
Z podstawy naliczenia rezerwy wyłącza się następujące zobowiązania:
a) zobowiązania w stosunku do dowolnej innej instytucji niewymienionej na liście jako wyłączona z systemu rezerw obowiązkowych EBC zgodnie z art. 2 ust. 3; oraz
b) zobowiązania w stosunku do EBC lub uczestniczącego KBC.
W celu zastosowania niniejszego przepisu, dana instytucja powinna przedstawić właściwemu uczestniczącemu KBC dowody na faktyczną kwotę jej zobowiązań w stosunku do dowolnej innej instytucji niewymienionej na liście wyłączonych z systemu rezerw obowiązkowych EBC oraz jej zobowiązań w stosunku do EBC lub do uczestniczącego KBC w celu wyłączenia ich z podstawy naliczania rezerwy.
W przypadku gdy taki dowód nie może być przedstawiony dla dłużnych papierów wartościowych wyemitowanych z uzgodnionym terminem zapadalności do dwóch lat, dana instytucja może zastosować znormalizowane potrącenie dla pozostałej do uregulowania kwoty wartości dłużnych papierów wartościowych wyemitowanych z uzgodnionym terminem zapadalności do dwóch lat od podstawy naliczania rezerwy.
Kwota takich znormalizowanych potrąceń zostanie opublikowana przez EBC w takim samym trybie, jak publikacja listy, o której mowa w art. 2 ust. 3.
3.
Podstawa naliczania rezerwy dla danego okresu jej utrzymywania jest obliczana przez instytucję na podstawie ostatnich danych odnoszących się do miesiąca poprzedzającego o dwa miesiące miesiąc, w którym rozpoczął się okres utrzymywania rezerwy.
Podstawa naliczania rezerwy przekazywana jest przez daną instytucję odpowiedniemu uczestniczącemu KBC, zgodnie z definicją określoną dla celów monetarnej i bankowej sprawozdawczości statystycznej EBC, zawartą w rozporządzeniu (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13).
4. W przypadku instytucji, którym przyznano derogację, przewidzianą w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13), podstawa naliczania rezerwy zostanie wyliczona dla trzech kolejnych okresów utrzymywania, począwszy od okresu utrzymywania rozpoczętego w trzecim miesiącu po zakończeniu kwartału, na podstawie danych na koniec kwartału wykazanych zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13). Instytucje takie powiadomią o swoich rezerwach obowiązkowych zgodnie z art. 5.
Artykuł 4
Stopa rezerwy obowiązkowej
1.
Stopa rezerwy obowiązkowej 0 % ma zastosowanie do następujących kategorii zobowiązań [zgodnie z definicją określoną dla celów monetarnej i bankowej sprawozdawczości statystycznej EBC, zawartą w rozporządzeniu (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13)]:
a) depozyty z umownym okresem zapadalności powyżej dwóch lat;
b) depozyty wymagalne z okresem wypowiedzenia powyżej dwóch lat;
c) operacje warunkowe (repo);
d) dłużne papiery wartościowe wyemitowane z umownym terminem zapadalności powyżej dwóch lat.
2.
Stopa rezerwy obowiązkowej 2,0 % ma zastosowanie do wszystkich innych zobowiązań uwzględnionych w podstawie naliczania rezerwy.
Artykuł 5
Naliczanie rezerw obowiązkowych i powiadamianie o rezerwach obowiązkowych
1.
Wysokość rezerw obowiązkowych utrzymywanych przez poszczególne instytucje w odniesieniu do danego okresu utrzymywania, obliczana jest przez zastosowanie stóp rezerwy obowiązkowej do każdej istotnej pozycji podstawy naliczania rezerwy dla tego okresu, zgodnie z artykułem 4.
Rezerwy obowiązkowe ustalone przez właściwy uczestniczący KBC oraz przez daną instytucję zgodnie z procedurami, określonymi w niniejszym artykule, stanowią podstawę do i) naliczenia odsetek (wynagrodzenia) za utrzymywane wymagane rezerwy oraz ii) oceny przestrzegania przez instytucję obowiązku utrzymywania wymaganej wysokości rezerw obowiązkowych.
2.
Każda instytucja może dokonać odliczenia 100000 EUR od kwoty rezerw obowiązkowych, przy zachowaniu przepisów zawartych w artykułach 11 i 13.
3.
Każdy uczestniczący KBC określi procedury powiadamiania o indywidualnych rezerwach obowiązkowych instytucji, zgodnie z następującymi zasadami.
Właściwy uczestniczący KBC lub dana instytucja podejmuje inicjatywę dotyczącą obliczenia obowiązujących tę instytucję rezerw obowiązkowych za odpowiedni okres utrzymywania rezerw, w oparciu o informacje statystyczne oraz informacje dotyczące podstawy naliczania rezerwy, przekazane zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13).
Strona dokonująca obliczeń zobowiązana jest powiadomić drugą stronę o naliczonej wysokości rezerw obowiązkowych najpóźniej na trzy dni robocze dla KBC przed rozpoczęciem okresu utrzymywania.
Właściwy uczestniczący KBC może ustalić datę wcześniejszą jako ostateczny dzień powiadomienia o rezerwach obowiązkowych.
KBC może również określić dodatkowe limity czasowe dla danej instytucji w celu powiadomienia o dokonaniu korekt w podstawie naliczania rezerw, jak również jakichkolwiek zmian w rezerwach obowiązkowych, o których powiadomiła.
Jeśli instytucja nadużywa przyznanej przez dany uczestniczący KBC możliwości dokonywania korekt podstawy naliczania rezerw oraz wymogu dotyczącego rezerw, KBC może zawiesić zgodę dla tej instytucji na dokonywanie zmian.
Strona powiadamiająca potwierdza wysokość naliczonych rezerw obowiązkowych najpóźniej w dniu roboczym dla KBC poprzedzającym początek okresu utrzymywania rezerw.
Brak reakcji strony powiadamiającej do końca dnia roboczego KBC poprzedzającego początek okresu utrzymywania rezerw uznaje się za potwierdzenie wysokości rezerw obowiązkowych naliczonych dla danej instytucji w odpowiednim okresie utrzymywania rezerw.
Po potwierdzeniu rezerw obowiązkowych naliczonych dla danej instytucji odpowiednio do okresu utrzymywania, nie mogą one być korygowane.
4.
Uczestniczące KBC opublikują kalendarze wskazujące odpowiednie limity czasowe dla powiadomienia oraz potwierdzania danych dotyczących rezerw obowiązkowych w celu wprowadzenia procedur wskazanych w niniejszym artykule.
5.
W przypadku gdy instytucja nie składa odpowiednich informacji statystycznych, określonych w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13), właściwy uczestniczący KBC informuje taką instytucję, zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym artykule, o wysokości naliczonych rezerw obowiązkowych dla tej instytucji, które winny być powiadomione lub potwierdzone za odpowiedni(-e) okres(-y) ich utrzymywania, oszacowanej na podstawie danych historycznych złożonych przez tę instytucję oraz wszelkich innych stosownych informacji.
Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 2531/98 oraz uprawnienie EBC do nakładania sankcji za naruszanie wymogów EBC dotyczących sprawozdawczości statystycznej, pozostają w mocy.
Artykuł 6
Utrzymywanie rezerwy
1.
Instytucje utrzymują rezerwy obowiązkowe na jednym lub więcej rachunkach rezerw w krajowym banku centralnym w każdym uczestniczącym Państwie Członkowskim, w którym posiadają swoje placówki, w relacji do swoich podstaw naliczania rezerwy w odpowiednim Państwie Członkowskim.
Rachunki rezerw są prowadzone w EUR.
Instytucje mogą wykorzystywać rachunki rozliczeniowe posiadane w uczestniczących KBC jako rachunki rezerw.
2.
Uznaje się, że dana instytucja wywiązała się z obowiązku utrzymywania rezerwy, jeżeli średnie saldo na koniec dnia na rachunkach rezerw za okres utrzymywania rezerw jest nie mniejsze niż wysokość rezerw naliczona za ten okres zgodnie z procedurami, określonymi w art. 5.
3.
Jeśli dana instytucja posiada więcej niż jedną placówkę w uczestniczącym Państwie Członkowskim, jej siedziba statutowa lub centrala — o ile znajduje się w tymże Państwie Członkowskim — będzie odpowiedzialna za wypełnienie obowiązku utrzymywania rezerwy przez tę instytucję.
Jeśli instytucja nie posiada w danym Państwie Członkowskim ani swojej siedziby statutowej ani centrali, to powinna wskazać oddział znajdujący się w tym Państwie Członkowskim, który będzie odpowiedzialny za wypełnienie obowiązku utrzymywania rezerwy obowiązkowej przez tę instytucję.
Wszystkie rezerwy utrzymywane przez te placówki są wliczane do ogólnej kwoty, jaką dana instytucja jest obowiązana utrzymywać w danym Państwie Członkowskim.
Artykuł 7
Okres utrzymywania rezerwy
1.
Z wyjątkiem przypadków gdy Rada Prezesów zdecyduje o modyfikacji kalendarza zgodnie z ust. 2, okres utrzymywania rezerwy rozpoczyna się w dniu rozliczenia głównej operacji refinansowej następującej po posiedzeniu Rady Prezesów, na której planowane jest dokonywanie comiesięcznej oceny prowadzonej polityki pieniężnej.
Zarząd EBC opublikuje kalendarz okresów utrzymywania rezerw na co najmniej trzy miesiące przed początkiem każdego roku kalendarzowego.
Publikacja takiego kalendarza nastąpi w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej jak również na stronach internetowych EBC i uczestniczących KBC.
2.
Rada Prezesów podejmie decyzję o zmianie tak ogłoszonego kalendarza w przypadkach niezbędnych ze względu na nadzwyczajne okoliczności, natomiast Zarząd dokona ich publikacji w analogiczny sposób, z odpowiednim wyprzedzeniem przed rozpoczęciem okresu utrzymywania, w stosunku do którego znajdzie zastosowanie taka zmiana.
Artykuł 8
Wynagrodzenie
1.
Kwoty utrzymywanych rezerw są wynagradzane po średnim kursie EBC za okres utrzymywania (liczony zgodnie z liczbą dni kalendarzowych) dla głównych operacji refinansowych Eurosystemu na podstawie poniższego wzoru (przy czym wynik zaokrąglony jest do jednego centa):
R
=
r
= ∑
i = 1ntMRint
gdzie:
Rt = wynagrodzenie/należne odsetki od kwoty rezerwy obowiązkowej w okresie utrzymywania rezerwy t;
Ht = średniodzienne kwoty utrzymywanej rezerwy obowiązkowej w okresie utrzymywania t;
nt = liczba dni kalendarzowych w okresie utrzymywania rezerwy t;
rt = stopa wynagrodzenia za utrzymywanie rezerw wymaganych w okresie utrzymywania t.
Stopa wynagrodzenia zaokrąglona jest standardowo do dwóch miejsc po przecinku;
i = i-ty dzień kalendarzowy okresu utrzymywania t;
MRi = krańcowa stopa procentowa dla ostatnich głównych operacji refinansowych przed lub w dniu kalendarzowym i.
2.
Wynagrodzenie jest wypłacane w drugim dniu roboczym dla KBC następującym po zakończeniu okresu utrzymywania, za który przysługuje wynagrodzenie.
Artykuł 9
Odpowiedzialność za weryfikację
Prawo do weryfikowania dokładności i jakości informacji dostarczanych przez instytucje w celu wykazania zgodności z obowiązkiem utrzymania rezerwy obowiązkowej, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2531/98, jest wykonywane przez uczestniczące KBC, bez uszczerbku dla uprawnienia EBC do samodzielnego wykonywania tego prawa.
Artykuł 10
Utrzymywanie rezerw obowiązkowych przez pośrednika
1.
Instytucje mają prawo występować o zezwolenie na utrzymywanie całości swoich rezerw obowiązkowych pośrednio z wykorzystaniem pośrednika będącego rezydentem tego samego Państwa Członkowskiego.
Pośrednik powinien być instytucją podlegającą obowiązkowi utrzymywania rezerwy obowiązkowej, która zazwyczaj wykonuje część obsługi administracyjnej (np. zarządzanie skarbem) w instytucji, dla której działa jako pośrednik, nie ograniczając się do utrzymywania rezerw obowiązkowych.
2.
Wniosek o zezwolenie na utrzymywanie rezerw obowiązkowych poprzez pośrednika, o którym mowa powyżej w ustępie 1, powinien być adresowany do krajowego banku centralnego uczestniczącego Państwa Członkowskiego, w którym prowadzona jest wnioskująca instytucja.
Wniosek powinien zawierać egzemplarz umowy pomiędzy pośrednikiem i wnioskującym, w której obydwie strony wyrażają zgodę na takie uzgodnienie.
Umowa powinna również precyzować czy instytucja wnioskująca wyraża wolę korzystania z udogodnień depozytowo-kredytowych Eurosystemu i operacji otwartego rynku.
W umowie powinien znajdować się termin wypowiedzenia nie krótszy niż 12 miesięcy.
Po wypełnieniu powyższych wymagań, odpowiedni uczestniczący KBC może udzielić instytucji wnioskującej pozwolenia do utrzymywania rezerw obowiązkowych poprzez pośrednika, przy zachowaniu przepisów ust. 4 niniejszego artykułu.
Pozwolenie to staje się skuteczne w chwili rozpoczęcia pierwszego okresu utrzymywania rezerw po jego otrzymaniu i trwa przez okres obowiązywania wyżej wymienionej umowy pomiędzy stronami.
3.
Pośrednik utrzymuje kwotę rezerwy obowiązkowej zgodnie z ogólnym warunkami systemu rezerw obowiązkowych EBC.
Pośrednik, równolegle z instytucjami na rzecz których działa, jest odpowiedzialny za przestrzeganie przez te instytucje obowiązku utrzymywania rezerwy.
W przypadku nieprzestrzegania tego obowiązku, EBC może nałożyć odpowiednie sankcje na pośrednika, na instytucję na rzecz, której działa on jako pośrednik, lub na obie instytucje łącznie, zgodnie z zasadami odpowiedzialności z tytułu nieprzestrzegania obowiązku utrzymywania rezerw.
4.
EBC lub odpowiedni uczestniczący KBC mogą w każdej chwili cofnąć zezwolenie na pośrednie utrzymywanie rezerw obowiązkowych w następujących przypadkach:
i) jeżeli instytucja utrzymująca rezerwy w sposób pośredni poprzez pośrednika lub sam pośrednik nie stosują się do swoich obowiązków w ramach systemu rezerw obowiązkowych EBC;
ii) jeżeli warunki wymagane dla pośredniego utrzymywania rezerw wymienione w ustępach 1 i 2 niniejszego artykułu przestały być spełniane; lub
iii) ze względów ostrożnościowych związanych z pośrednikiem.
Jeśli zezwolenie zostało cofnięte ze względów ostrożnościowych związanych z pośrednikiem, takie cofnięcie może mieć skutek natychmiastowy.
Z zachowaniem wymagań ust. 5, każde cofnięcie zezwolenia z innych powodów staje się skuteczne z końcem bieżącego okresu utrzymywania.
Instytucja utrzymująca swoje rezerwy poprzez pośrednika lub sam pośrednik mogą, w dowolnym momencie, wystąpić o cofnięcie zezwolenia.
Cofnięcie zezwolenia staje się skuteczne po uprzednim zawiadomieniu odpowiedniego uczestniczącego KBC.
5.
Instytucja utrzymująca rezerwy obowiązkowe poprzez pośrednika oraz sam pośrednik zostaną poinformowani o każdym cofnięciu zezwolenia z przyczyn innych niż względy ostrożnościowe przynajmniej na pięć dni roboczych przed końcem okresu utrzymywania, w trakcie którego pozwolenie zostaje cofnięte.
6.
Przy zachowaniu indywidualnych statystycznych zobowiązań sprawozdawczych instytucji utrzymującej swoje rezerwy obowiązkowe poprzez pośrednika, pośrednik przekazuje dane dotyczące podstawy naliczania rezerwy w sposób wystarczająco szczegółowy, aby EBC mógł zweryfikować ich dokładność i jakość, zgodnie z przepisami art. 9, a także ustala odpowiednie dane co do rezerw obowiązkowych i kwoty utrzymywanej rezerwy dla siebie i dla każdej instytucji, dla której występuje jako pośrednik.
Dane te powinny zostać przekazane uczestniczącemu KBC, w którym rezerwy obowiązkowe są utrzymywane.
Pośrednik dostarcza powyższe dane dotyczące podstawy naliczania rezerwy obowiązkowej, zgodnie z częstotliwością i harmonogramem ustalonym w ramach monetarnej i bankowej sprawozdawczości statystycznej EBC, określonej w rozporządzeniu (WE) nr 2423/2001 (EBC 2001/13).
Artykuł 11
Rezerwa utrzymywana na zasadzie skonsolidowanej
Instytucje, którym umożliwiono podawanie danych statystycznych jako grupom w postaci skonsolidowanej (zgodnie z definicją określoną dla celów monetarnej i bankowej sprawozdawczości statystycznej EBC, zawartą w rozporządzeniu (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13) powinny, z zachowaniem przepisów zawartych w art. 10, utrzymywać rezerwy obowiązkowe poprzez jedną z instytucji w grupie, która działa jako pośrednik wyłącznie dla tych instytucji. Instytucja działająca jako pośrednik dla grupy może wystąpić do EBC o zwolnienie z obowiązku przestrzegania przepisów art. 10 ust. 6. Jeżeli wniosek ten zostanie przyjęty przez EBC, wtedy tylko grupa jako całość będzie uprawniona do dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2.
Artykuł 12
Dni robocze dla KBC
Jeśli jeden lub więcej oddziałów uczestniczącego KBC jest zamkniętych w dniu roboczym KBC z powodu lokalnych lub regionalnych dni wolnych od pracy, to dany uczestniczący KBC ma obowiązek uprzednio poinformować instytucje o działaniach, które należy przedsięwziąć w związku z transakcjami dotyczącymi tych oddziałów.
Artykuł 13
Łączenia i podziały
1.
Obowiązki dotyczące rezerw dla instytucji podlegających połączeniu podlegają przejęciu, za okres utrzymywania rezerw, w którym następuje połączenie, przez instytucję przejmującą. Instytucja ta korzysta z wszystkich odliczeń, określonych w art. 5 ust. 2, udzielonych instytucjom podlegającym połączeniu.
Kwoty rezerw utrzymywanych przez instytucje podlegające połączeniu w okresie utrzymywania rezerw, w którym następuje połączenie, podlegają zsumowaniu do wysokości, przy której instytucję przejmująca spełnia wymóg dotyczący rezerw.
2.
Począwszy od okresu utrzymywania rezerw następującego bezpośrednio po okresie utrzymywania rezerw, w którym następuje połączenie, instytucji przejmującej udziela się tylko jednego odliczenia, określonego w art. 5 ust. 2.
Obowiązujący instytucję przejmującą wymóg, dotyczący rezerw za okres utrzymywania rezerw następujący bezpośrednio po okresie utrzymywania rezerw, w którym łączenie się wchodzi w życie, jest naliczany w oparciu o podstawę naliczania rezerw składającą się z podstaw naliczania rezerw instytucji podlegających połączeniu, oraz, jeśli ma to zastosowanie, instytucji przejmującej.
Zsumowaniu podlegają podstawy naliczania rezerw, które stosowałyby się do tego okresu utrzymywania rezerw przy założeniu, że nie miałoby miejsca łączenie się.
Obowiązki instytucji podlegających połączeniu w zakresie sprawozdawczości statystycznej w stopniu wymaganym do posiadania odpowiednich informacji statystycznych dla każdej z tych instytucji, przejmuje na siebie instytucja przejmująca.
Przepisy szczegółowe, odnoszące się do instytucji uczestniczących w łączeniu, określa załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13).
3.
Obowiązujący instytucję podlegającą podziałowi wymóg, dotyczący rezerw za okres ich utrzymywania, w którym następuje podział instytucji, przejmują na siebie te instytucje obejmujące, które są instytucjami kredytowymi.
Każda z obejmujących instytucji będąca instytucją kredytową jest odpowiedzialna proporcjonalnie do przydzielonej jej części podstawy naliczania rezerw instytucji podlegającej podziałowi.
Rezerwy utrzymywane przez instytucję podlegającą podziałowi w okresie utrzymywania rezerw, w którym następuje podział, zostają rozdzielone według tych samych proporcji pomiędzy te z instytucji obejmujących, które są instytucjami kredytowymi.
Za okres utrzymywania rezerw, w którym następuje podział, odliczenie określone w art. 5 ust. 2, jest udzielane każdej z instytucji obejmujących będącej instytucją kredytową.
4.
Począwszy od okresu utrzymywania rezerw następującego bezpośrednio po okresie utrzymywania rezerw, w którym następuje podział, do czasu, gdy instytucje obejmujące będące instytucjami kredytowymi przekażą dane dotyczące podstaw naliczania rezerw dla tych instytucji zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (ECB/2001/13), każda instytucja obejmująca, będąca instytucją kredytową, zapewnia, z możliwością doliczenia do jej własnego poziomu rezerw obowiązkowych, wysokość rezerw obowiązkowych naliczonych na podstawie przypisanej jej części podstawy naliczania rezerw właściwej dla instytucji podlegającej podziałowi.
Począwszy od okresu utrzymywania rezerw następującego bezpośrednio po okresie utrzymywania rezerw, w którym następuje podział, odliczenia określonego w art. 5 ust. 2, udziela się każdej instytucji obejmującej będącej instytucją kredytową.
Artykuł 14
Przepisy przejściowe
1.
Okres utrzymywania rozpoczęty dnia 24 stycznia 2004 r. zakończy się dnia 9 marca 2004 r.
2.
Rezerwy obowiązkowe za ten przejściowy okres utrzymywania naliczone zostaną przy wykorzystaniu podstawy naliczania rezerwy właściwej na dzień 31 grudnia 2003 r.
Dla instytucji prowadzących sprawozdawczość w okresach kwartalnych przyjęta zostanie podstawa naliczania rezerwy właściwa na dzień 30 września 2003 r.
3. Procedury naliczania, powiadamiania, potwierdzania, modyfikacji oraz uznania, wskazane w art. 5 ust. 3, 4 oraz 6 rozporządzenia (WE) nr 2818/98 (EBC/1998/15) mają zastosowanie do wskazanego okresu przejściowego.
Artykuł 15
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 stycznia 2004 r., z wyjątkiem art. 5 ust. 3 oraz 5, które wchodzą w życie z dniem 10 marca 2004 r.
2. Rozporządzenie (WE) nr 2818/98 (EBC/1998/15) z dnia 1 grudnia 1998 r. dotyczące stosowania rezerw obowiązkowych traci moc z dniem 23 stycznia 2004 r., z wyjątkiem art. 5 ust. 3, 4 oraz 6, które tracą moc dnia 9 marca 2004 r.
3.
Wszelkie odniesienia dokonane do uchylonego rozporządzenia powinny być interpretowane jako odnoszące się do niniejszego rozporządzenia.
Frankfurt nad Menem, dnia 12 września 2003 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Willem F. Duisenberg
Prezes
[1] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 1.
[2] Dz.U. L 24 z 26.1.2002, str. 1.
[3] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 4.
[4] Dz.U. L 356 z 30.12.1998, str. 1.
[5] Rozporządzenie EBC/200/8 z 31 sierpnia 2000 r. zmieniające Rozporządzenie (WE) nr 2818/98 w sprawie stosowania stóp rezerw obowiązkowych (EBC/1998/15) oraz rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (WE) nr 2819/98 dotyczące skonsolidowanych bilansów w sektorze monetarnych instytucji finansowych (EBC/1998/16), Dz.U. L 229 z 9.9.2000, str. 34.
[6] Rozporządzenie EBC/2002/3 z dnia 18 kwietnia 2002 r. zmieniające rozporządzenie EBC/1998/15 dotyczące stosowania rezerw obowiązkowych (Dz.U. L 106 z 23.4.2002, str. 9).
[7] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 8.
[8] Dz.U. L 126 z 26.5.2000, str. 1. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2000/28/WE (Dz.U. L 275 z 27.10.2000, str. 37).
[9] Dz.U. L 333 z 17.12.2001, str. 1.
--------------------------------------------------
Rozprządzenie (WE) nr 1746/2003 Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 18 września 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13) dotyczące skonsolidowanego bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych
(EBC/2003/10)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [1] a w szczególności artykuł 5 ustęp 1 oraz artykuł 6 ustęp 4 tego rozporządzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie EBC/2001/13 z 22 listopada 2001 r. dotyczące skonsolidowanego bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych [2] nakłada na monetarne instytucje finansowe (MIF) obowiązek składania kwartalnych sprawozdań statystycznych w podziale na kraje i waluty.
Jednakże wskazane rozporządzenie wymaga obecnie tego typu danych jedynie w odniesieniu do Państw Członkowskich Unii Europejskiej (UE), pozostających takimi w chwili jego przyjęcia.
Rozporządzenie to powinno w związku z tym ulec odpowiednim zmianom w celu rozszerzenia obowiązków sprawozdawczych na dane dotyczące krajów przystępujących do UE w dniu 1 maja 2004 r.
(2) Obecnie większość danych w odniesieniu do takich krajów nie ma prawdopodobnie istotnego znaczenia.
Korzyści związane z samodzielnym wykazywaniem danych o niewielkim znaczeniu prawdopodobnie nie przewyższą kosztów związanych z zebraniem takich danych.
W zgodności z obecnie dopuszczalnym poziomem elastyczności przewidzianej w Rozporządzeniu EBC/2001/13 w odniesieniu do obliczania wskaźników kwartalnych w przypadku kiedy można wykazać na podstawie wskaźników wyliczonych na wyższym poziomie agregacji, że odpowiednie dane nie mają prawdopodobnie istotnego znaczenia, tego samego typu elastyczność powinna być stosowana w odniesieniu do przekazywania nowych danych.
W tym celu, krajowe banki centralne regularnie dokonują oceny istotności odpowiednich danych.
(3) Dalsze zmiany rozporządzenia EBC/2001/13 są niezbędne ze względu na kodyfikację rozporządzenia EBC/1998/15 z 1 grudnia 1998 r. o stosowaniu stóp rezerw obowiązkowych, [3]
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia EBC/2001/13 wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykule 4 dodaje się następujące zdanie w ustępie 2:
"W odniesieniu do ustępów 6a oraz 7a część 1 rozdział IV załącznika I, każdy KBC dokona oceny kwestii czy komórki oznaczone znakiem "#"; w tabeli 3 oraz 4 części 2 załącznika I nie mają istotnego znaczenia oraz poinformuje podmioty składające sprawozdanie o przypadku, gdy nie wymagane jest składanie sprawozdania przez takie podmioty.";
2) artykuł 5 ustęp 2 skreśla się;
3) załączniki I oraz V podlegają zmianie zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia;
4) załącznik II podlega zmianie zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/2003
z dnia 2 października 2003 r.
obniżające, na rok gospodarczy 2003/04, kwotę pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych po przekroczeniu progu dla przetwórstwa w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzające wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1933/2001 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 ustanawia próg dla wspólnotowego przetwórstwa niektórych owoców cytrusowych, rozprowadzanych między Państwami Członkowskimi zgodnie z jego załącznikiem II. art. 5 ust. 2 przewiduje, że w przypadku gdy ten próg zostaje przekroczony, kwoty pomocy wskazane w załączniku I do tego rozporządzenia, należy obniżyć w każdym Państwie Członkowskim, w którym próg został przekroczony. Wielkość przekroczenia progu przetwórstwa jest oceniana w oparciu o średnią ilość przetworzoną w ramach systemu pomocy w ciągu ostatnich trzech lat gospodarczych poprzedzających rok gospodarczy, dla którego została ustalona pomoc, lub w ciągu równoważnego okresu.
(2) Państwa Członkowskie przekazały informacje o ilościach pomarańczy przetworzonych w ramach tego systemu pomocy zgodnie z art. 23 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1092/2001 z dnia 30 maja 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96 wprowadzającego wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 350/2002 [4]. W oparciu o te informacje ustalono, że próg dla przetwórstwa wspólnotowego został przekroczony o 101966 ton. W ramach tego przekroczenia swój próg przekroczyły Włochy. Dlatego kwoty pomocy dla pomarańczy wskazane załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2202/96 na rok gospodarczy 2003/04 muszą zostać obniżone we Włoszech o 14,93 %.
(3) Państwa Członkowskie przekazały informacje o ilościach grejpfrutów i pomelo przetworzonych w ramach tego systemu pomocy zgodnie z art. 23 ust. 1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 1092/2001.
W oparciu o te informacje ustalono, że próg dla przetwórstwa wspólnotowego został przekroczony o 2286 ton.
W ramach tego przekroczenia swój próg przekroczyły Grecja, Hiszpania, Francja i Włochy.
Dlatego kwoty pomocy dla grejpfrutów i pomelo wskazane w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2202/96 na rok gospodarczy 2003/04 muszą zostać obniżone o 19,83 % w Grecji, 54,14 % w Hiszpanii, 26,74 % we Francji i o 33,29 % we Włoszech.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1757/2003
z dnia 3 października 2003 r.
ustanawiające normę handlową dla cukinii oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1292/81
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 47/2003 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Cukinie znajdują się wśród produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których muszą zostać przyjęte normy. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1292/81, ustanawiające normy jakości porów, oberżyn i cukinii [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 46/2003 [4], było wielokrotnie zmieniane i nie zapewnia już jasności z prawnego punktu widzenia.
(2) W celu zachowania jasności, zasady dotyczące cukinii powinny zostać oddzielone od zasad dotyczących innych produktów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1292/81, a to rozporządzenie powinno zostać odpowiednio zmienione.
W tym celu, a także w interesie zachowania przejrzystości na rynku światowym, należy uwzględnić normę FFV-41 EKG/NZ, dotyczącą wprowadzania do obrotu i jakości cukinii zaleconą przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG/NZ).
(3) Stosowanie tych nowych norm powinno doprowadzić do usunięcia z rynku produktów o niezadowalającej jakości, dostosowania jakości produkcji do wymagań konsumentów oraz ułatwienia handlu opartego na uczciwej konkurencji, a tym samym pomóc w poprawie rentowności.
(4) Normy stosowane są na wszystkich etapach obrotu.
Na pewien stopień pogorszenia jakości produktów mogą mieć wpływ takie czynniki, jak transport na duże odległości, składowanie ponad określony czas oraz różne procesy, którym są poddawane produkty ze swojej natury wrażliwe na zmiany biologiczne i łatwo się psujące.
Tego rodzaju pogorszenie jakości należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu od chwili wysyłki produktu.
(5) Ponieważ produkty klasy "Ekstra" muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, w ich przypadku należy uwzględniać jedynie brak świeżości i jędrności.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Norma handlowa dla cukinii objętych kodem CN 07099000 jest zgodna z normą określoną w Załączniku.
Normę tę stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach, które następują po wysyłce, produkty mogą, w porównaniu z wymaganiami normy, wykazywać nieznaczne obniżenie świeżości i jędrności; produkty sklasyfikowane w klasach innych niż klasa "Ekstra" mogą ponadto wykazywać nieznaczne pogorszenie spowodowane ich rozwojem i tendencją do szybkiego psucia się.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1292/81 wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie: "Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1292/81 z dnia 12 maja 1981 r. ustanawiające normę handlową dla oberżyn".
2) W art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Norma handlowa dla oberżyn objętych kodem CN 07093000 jest zgodna z normą określoną w Załączniku."
3) W załączniku II tytuł otrzymuje brzmienie:
"ZAŁĄCZNIK
NORMA DLA OBERŻYN"
.
4) Skreśla się załącznik III.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 grudnia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1761/2003
z dnia 7 października 2003 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2461/1999 na rok gospodarczy 2003/2004 w zakresie użytkowania gruntów odłogowanych w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1998 r. ustanawiające system wsparcia producentów niektórych upraw roślinnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1038/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 2461/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 345/2002 [4], przewiduje, że w przypadku gdy grunty objęte umowami zostają zmniejszone w wyniku ich zmiany lub gdy umowy zostają rozwiązane, to w celu zachowania prawa do płatności, wnioskodawcy są zobowiązani ponownie odłogować dany grunt i powstrzymać się od sprzedaży, przekazania lub wykorzystania surowca wyhodowanego na gruntach wykreślonych z umów. Na podstawie art. 3 ust. 4 szósty akapit wspomnianego rozporządzenia, przepis ten stosuje się mutatis mutandis, w przypadku gdy umowa jest zastąpiona oświadczeniem.
(2) W wyniku wyjątkowej suszy, która miała wpływ na niektóre regiony Wspólnoty w ciągu kilku miesięcy, Komisja przyjęła rozporządzenia (WE) nr 1360/2003 [5] i (WE) nr 1408/2003 [6] upoważniające rolników, w drodze wyjątku, do wykorzystywania gruntów zgłoszonych jako odłogowane w dotkniętych regionach do produkcji paszy dla zwierząt w ciągu roku gospodarczego 2003/2004.
(3) W związku z utrzymującymi się trudnościami w uzyskiwaniu paszy dla zwierząt w regionach dotkniętych suszą, należy również uwzględnić odstępstwo w celu umożliwienia wykorzystania surowca wyhodowanego na gruntach zgłoszonych jako odłogowane na mocy rozporządzenia (WE) nr 2461/1999.
Ponieważ odstępstwo to uzupełnia odstępstwo ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1408/2003, należy stosować je od tej samej daty.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W drodze odstępstwa od art. 7 akapit drugi lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2461/1999, wnioskodawcy z regionów uznanych za dotknięte suszą na podstawie rozporządzeń (WE) nr 1360/2003 i (WE) nr 1408/2003, którym właściwe organy zezwoliły na zmianę lub rozwiązanie ich umowy lub oświadczenia określonych w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2461/1999 mogą stosować surowiec zebrany na danych gruntach jako paszę dla zwierząt w ciągu roku gospodarczego 2003/2004.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, by surowce określone w ust. 1 nie były wykorzystywane do celów zarobkowych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1771/2003
z dnia 7 października 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2803/2000 w odniesieniu do otwierania i zwiększania autonomicznych wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dostawy wspólnotowe niektórych produktów rybołówstwa zależą obecnie od przywozu z państw trzecich.
Dlatego w interesie Wspólnoty leży zawieszenie, częściowe lub całkowite, opłat celnych na dane produkty, aby nie powodować zagrożenia perspektyw rozwoju produkcji ryb we Wspólnocie i aby zapewnić odpowiednie dostawy w celu zaspokojenia potrzeb przemysłów użytkowników.
Z tego względu rozporządzenie Rady (WE) nr 2803/2000 z dnia 14 grudnia 2000 r. otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rybołówstwa [1] zawiesiło kontyngent taryfowy na niektóre produkty rybołówstwa na pewien okres.
(2) Komisja zbadała rynki i potrzeby dostaw przemysłów użytkowników na rok 2003.
Uwzględniając wymogi polityki wewnętrznej i zewnętrznej Wspólnoty, niektóre nowe kontyngenty taryfowe na dane produkty powinny zostać otwarte, a niektóre istniejące kontyngenty powinny zostać zwiększone w celu zapewnienia kontynuacji produkcji wspólnotowej.
(3) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2803/2000 powinno być odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2803/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się kontyngenty taryfowe na towary wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia oraz okresy kontyngentowe wymienione w tym Załączniku;
2) w odniesieniu do okresu kontyngentu od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r.:
a) wielkość kontyngentu taryfowego 09.2785 ustala się na 20000 ton;
b) wielkość kontyngentu taryfowego 09.2786 ustala się na 1500 ton;
c) wielkość kontyngentu taryfowego 09.2794 ustala się na 7000 ton.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1776/2003
z dnia 29 września 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 527/2003 zezwalające na oferowanie i dostarczanie do bezpośredniego spożycia przez ludzi niektórych win przywożonych z Argentyny, które mogły być poddane procesom enologicznym nieprzewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 45 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecnie prowadzone są negocjacje między Wspólnotą, reprezentowaną przez Komisję, a Argentyną dotyczące umowy w sprawie handlu winem.
Negocjacje dotyczą w szczególności odpowiednich procesów enologicznych obydwu Stron oraz ochrony oznaczeń geograficznych.
(2) W celu zapewnienia dalszego niezakłóconego postępu w negocjacjach, możliwość stosowania odstępstwa zezwalającego na dodawanie kwasu jabłkowego do win, produkowanych na terytorium Argentyny i przywożonych do Wspólnoty, powinna być przedłużona do czasu wejścia w życie umowy będącej wynikiem powyższych negocjacji, ale najpóźniej do dnia 30 września 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 527/2003 [2] akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże takie zezwolenie obowiązuje tylko do dnia wejścia w życie umowy będącej wynikiem prowadzonych z Argentyną negocjacji odnoszących się do umowy w sprawie handlu winem, dotyczących w szczególności praktyk enologicznych i ochrony oznaczeń geograficznych, oraz najpóźniej do dnia 30 września 2004 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1780/2003
z dnia 10 października 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2366/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek w latach gospodarczych 1998/99 do 2003/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie utworzenia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 przewiduje utworzenie Systemu Informacji Geograficznej (GIS) w celu zwiększenia wiedzy i kontroli produkcji oliwy z oliwek na poziomie producenta indywidualnego. Artykuł 2a rozporządzenia (WE) nr 1638/98 przewiduje, że od dnia 1 listopada 2003 r., drzewa oliwne i odpowiadające im powierzchnie, których obecność nie jest potwierdzona przez GIS w odniesieniu upraw oliwek, ustanowiony zgodnie z przepisami art. 2 tego rozporządzenia, nie mogą stanowić podstawy do pomocy jak ma być wypłacona producentom oliwek w ramach wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów.
(2) Artykuły 23–26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2366/98 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2383/2002 [4], ustanawia zasady w celu zastosowania GIS w odniesieniu do upraw oliwek i warunki, na których może on być uznany za zakończony na poziomie regionalnym lub krajowym.
(3) W szczególności, art. 26 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2366/98 przewiduje procedurę na mocy, której Komisja ma ustalać czy zakończono GIS w odniesieniu do upraw oliwek na podstawie sprawozdania z danego Państwa Członkowskiego. Mając na uwadze fakt, że utworzenie GIS ma się stać obowiązkowym wymogiem uzyskania pomocy produkcyjnej dla oliwy z oliwek, oraz aby uprościć procedury administracyjne w celu umożliwienia szybkiego i efektywnego stosowania GIS, należy odstąpić od wymogu stosowania tej procedury.
(4) Jednakże obowiązek Państw Członkowskich powiadamiania Komisji o środkach podjętych w celu utworzenia GIS w odniesieniu do upraw oliwek i o jego zakończeniu, należy utrzymać.
(5) art. 26 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2366/98 powinien zatem zostać zmieniony.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 26 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2366/98 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach krajowych podjętych na podstawie art. 23–26 oraz o zakończeniu GIS w odniesieniu do upraw oliwek na poziomie Państwa Członkowskiego lub, odpowiednio, na poziomie regionalnym."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003
z dnia 29 września 2003 r.
ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001
SPIS TREŚCI
TYTUŁ I ZAKRES I DEFINICJE
TYTUŁ II PRZEPISY OGÓLNE
Rozdział 1 Wzajemna zgodność
Rozdział 2 Modulacja i dyscyplina finansowa
Rozdział 3 System doradztwa rolniczego
Rozdział 4 Zintegrowany system zarządzania i kontroli
Rozdział 5 Inne przepisy ogólne
TYTUŁ III MECHANIZM PŁATNOŚCI JEDNOLITYCH
Rozdział 1 Przepisy ogólne
Rozdział 2 Określenie kwoty
Rozdział 3 Uprawnienia do płatności
Sekcja 1 Uprawnienia do płatności oparte na powierzchni
Sekcja 2 Uprawnienia do płatności podlegające specjalnym warunkom
Rozdział 4 Użytkowanie gruntów w ramach systemu płatności jednolitych
Sekcja 1 Użytkowanie gruntów
Sekcja 2 Uprawnienia z tytułu odłogowania
Rozdział 5 Wdrażanie regionalne i fakultatywne
Sekcja 1 Wdrażanie regionalne
Sekcja 2 Częściowe wdrożenie
Sekcja 3 Wykluczenia fakultatywne
Sekcja 4 Fakultatywny okres przejściowy
TYTUŁ IV INNE MECHANIZMY POMOCOWE
Rozdział 1 Specjalna premia jakościowa z tytułu pszenicy durum
Rozdział 2 Premia z tytułu roślin wysokobiałkowych
Rozdział 3 Specjalna płatność z tytułu uprawy ryżu
Rozdział 4 Płatność powierzchniowa z tytułu orzechów
Rozdział 5 Pomoc z tytułu roślin energetycznych
Rozdział 6 Pomoc z tytułu ziemniaków na skrobię
Rozdział 7 Premia mleczna oraz płatność dodatkowa
Rozdział 8 Specjalna pomoc regionalna z tytułu roślin uprawnych
Rozdział 9 Pomoc z tytułu nasion
Rozdział 10 Płatność powierzchniowa z tytułu roślin uprawnych
Rozdział 11 Premie z tytułu owiec i kóz
Rozdział 12 Płatności z tytułu wołowiny i cielęciny
Rozdział 13 Pomoc z tytułu roślin strączkowych na ziarno
TYTUŁ V PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Załącznik I Wykaz systemów wsparcia spełniających kryteria określone w art. 1
Załącznik II Krajowe pułapy określone w art. 12 ust. 2
Załącznik III Wymogi podstawowe w zakresie zarządzania określone w art. 3 i 4
Załącznik IV Zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska określone w art. 5
Załącznik V Kompatybilne systemy wsparcia określone w art. 26
Załącznik VI Wykaz płatności bezpośrednich w odniesieniu do płatności jednolitej określonej w art. 33
Załącznik VII Obliczenie kwoty referencyjnej określonej w art. 37
Załącznik VIII Pułapy krajowe określone w art. 41
Załącznik IX Wykaz roślin uprawnych określonych w art. 66
Załącznik X Tradycyjne strefy produkcji dla pszenicy durum określonych w art. 74
Załącznik XI Wykaz gatunków nasion określonych w art. 99
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36, 37 oraz 299 ust. 2,
Uwzględniając wniosek Komisji,
Uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
Uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
Uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy ustanowić wspólne warunki dla płatności bezpośrednich w ramach poszczególnych systemów wsparcia dochodowego wspólnej polityki rolnej.
(2) Płatność pełnej kwoty pomocy bezpośredniej powinna zostać powiązana ze spełnieniem zasad odnoszących się do gruntów rolnych, produkcji i działalności rolniczej.
Zasady takie powinny służyć włączeniu w organizację wspólnego rynku podstawowych norm z zakresu ochrony środowiska, bezpieczeństwa żywności, zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska.
Jeżeli takie podstawowe normy nie są spełniane, Państwa Członkowskie powinny cofnąć pomoc bezpośrednią w całości lub w części w oparciu o kryteria proporcjonalności, obiektywności i stopniowości.
Takie cofnięcie pomocy powinno zostać zastosowane bez uszczerbku dla sankcji obecnie istniejących lub które w przyszłości zostaną wprowadzone na mocy innych przepisów prawa wspólnotowego lub prawa krajowego.
(3) W celu przeciwdziałania sytuacji zaniechania uprawy gruntów rolnych oraz w celu zapewnienia aby grunty takie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, należy ustanowić normy, które mają bądź nie mają podstaw w przepisach Państw Członkowskich.
Zasadne jest zatem ustanowienie ram wspólnotowych, w których Państwa Członkowskie mogą przyjąć normy uwzględniające specyficzne cechy charakterystyczne omawianych obszarów, włączając w to warunki glebowe i klimatyczne oraz istniejące systemy działalności rolniczej (użytkowanie gruntów, zmianowanie upraw, metody uprawy roli) jak również strukturę gospodarstw.
(4) Ponieważ trwałe pastwiska mają pozytywny wpływ na środowisko, celowe jest przyjęcie środków działania mających na celu zachęcenie do utrzymania istniejących trwałych pastwisk aby uniknąć ich masowego przekształcenia w grunty orne.
(5) W celu osiągnięcia lepszej równowagi pomiędzy narzędziami kształtowania polityki zaprojektowanymi do promowania zrównoważonego rolnictwa oraz narzędziami zaprojektowanymi do promowania rozwoju obszarów wiejskich, należy wprowadzić system stopniowego zmniejszania płatności bezpośrednich o charakterze obowiązkowym na obszarze całej Wspólnoty na lata 2005–2012.
Wszystkie płatności bezpośrednie, przewyższające określone kwoty, powinny być zmniejszane każdego roku o określoną wartość procentową.
Powstałe stąd oszczędności powinny być wykorzystywane na potrzeby finansowania środków w ramach rozwoju obszarów wiejskich oraz powinny być rozdzielane pomiędzy Państwa Członkowskie przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów, które zostaną zdefiniowane.
Jednakże celowym jest ustanowienie tego, aby określony procent kwot pozostawał w Państwach Członkowskich, w których kwoty takie zostały wygospodarowane.
Do roku 2005 Państwa Członkowskie mogą nadal stosować fakultatywnie obecnie obowiązującą modulację na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [4].
(6) Mając na względzie zapewnienie tego, aby kwoty przeznaczone na finansowanie wspólnej polityki rolnej (podtytuł 1a) mieściły się w rocznych pułapach ustanowionych w perspektywach finansowych, celowym jest stworzenie mechanizmu finansowego służącego w razie konieczności do dostosowywania płatności bezpośrednich.
Dostosowanie bezpośredniego wsparcia powinno zostać ustalone w momencie gdy prognozy wskazują, że podtytuł 1a, przy zachowaniu marginesu bezpieczeństwa wynoszącego 300 milionów EUR, zostanie przekroczony w danym roku budżetowym.
(7) Z uwagi na dostosowania strukturalne wynikające ze zniesienia interwencji na rynku żyta, celowym jest zapewnienie środków przejściowych dla niektórych regionów produkujących żyto, które byłyby finansowane z części kwot wygospodarowanych dzięki modulacji.
(8) W celu wspomożenia rolników tak, aby mogli sprostać standardom nowoczesnego, wysokojakościowego rolnictwa, konieczne jest ustanowienie przez Państwa Członkowskie wszechstronnego systemu oferującego doradztwo gospodarstwom towarowym.
System doradztwa rolniczego powinien zatem przyczyniać się do tego aby rolnicy stawali się bardziej świadomi odnośnie przepływów materiałowych i procesów przebiegających w gospodarstwie związanych z ochroną środowiska, bezpieczeństwem żywności, zdrowiem i dobrostanem zwierząt, bez wpływania w jakikolwiek sposób na ich obowiązki i odpowiedzialność w zakresie przestrzegania takich standardów.
(9) W celu ułatwienia wprowadzenia systemu doradztwa rolniczego, należy przewidzieć dla Państw Członkowskich określony okres czasu na jego utworzenie.
Pzystąpienie do tego systemu przez rolników powinno odbywać się na zasadzie dobrowolności, przy czym pierwszeństwo mieliby ci rolnicy, którzy otrzymują kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą określony pułap w danym roku.
Ze względu na charakter świadczenia usług z zakresu doradztwa rolniczego, celowym jest, aby informacje uzyskane w trakcie wykonywania działalności doradczej były traktowane jako poufne, za wyjątkiem przypadków poważnego naruszenia prawa wspólnotowego lub krajowego.
(10) Państwa Członkowskie muszą, zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5], podjąć środki niezbędne do upewnienia się, że transakcje finansowane przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) są rzeczywiście przeprowadzane oraz że są wykonywane prawidłowo, jak również niezbędne do przeciwdziałania nieprawidłowościom i odpowiedniego ich traktowania.
(11) W celu poprawy skuteczności i użyteczności mechanizmów zarządzania i kontroli, konieczna jest adaptacja systemu ustanowionego przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [6], mając na względzie włączenie systemu płatności jednolitych, systemów wsparcia dla pszenicy durum, roślin wysokobiałkowych, roślin energetycznych, ryżu, skrobi ziemniaczanej, orzechów, mleka, nasion, roślin strączkowych oraz szczególnej pomocy regionalnej, jak również kontroli przestrzegania zasad zgodności krzyżowej, modulacji i systemu doradztwa rolniczego.
Należy zapewnić możliwość włączenia, na późniejszym etapie, pozostałych systemów pomocowych.
(12) Dla dobra skutecznej kontroli oraz w celu przeciwdziałania wielokrotnemu składaniu tych samych wniosków o pomoc do różnych agencji płatniczych w ramach jednego Państwa Członkowskiego, każde Państwo Członkowskie powinno ustanowić jednolity system rejestracji tożsamości rolników składających wnioski o pomoc, podlegający systemowi zintegrowanemu.
(13) Poszczególne elementy systemu zintegrowanego mają na celu bardziej skuteczne zarządzanie i kontrolę.
Zatem w przypadku systemów wspólnotowych nieobjętych niniejszym rozporządzeniem Państwa Członkowskie powinny zostać uprawnione do korzystania z systemu, pod warunkiem że nie podejmują one żadnych działań sprzecznych z odnośnymi przepisami.
(14) Biorąc pod uwagę złożoność systemu oraz dużą liczbę rozpatrywanych wniosków o pomoc, zasadnicze znaczenie ma korzystanie z odpowiednich zasobów technicznych oraz metod zarządzania i kontroli.
W konsekwencji, system zintegrowany powinien obejmować, w każdym Państwie Członkowskim, skomputeryzowaną bazę danych, system identyfikacji działek rolnych, wniosków o pomoc od rolników, zharmonizowany system kontroli oraz, w przypadku systemu płatności jednolitych, system identyfikacji i rejestrowania uprawnień do płatności.
(15) Aby umożliwić przetwarzanie i wykorzystywanie zgromadzonych danych na potrzeby weryfikacji wniosków o pomoc, konieczne jest utworzenie wysoce wydajnych skomputeryzowanych baz danych, które umożliwiają, w szczególności, przeprowadzanie kontroli krzyżowych.
(16) Identyfikacja działek rolnych jest kluczowym elementem prawidłowego stosowania systemów opartych na powierzchni gruntów.
Doświadczenia pokazują, że istniejące metody posiadają określone braki.
Należy zatem przewidzieć utworzenie systemu identyfikacyjnego, gdy zajdzie taka potrzeba, przy zastosowaniu metody teledetekcji.
(17) W celu uproszczenia Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do uregulowania kwestii składania jednego wniosku dla kilku systemów pomocowych oraz do zastąpienia rocznego wniosku stałym wnioskiem uwarunkowanym jedynie corocznym potwierdzaniem.
(18) Należy umożliwić Państwom Członkowskim wykorzystywanie kwot, które staną się dostępne w wyniku zmniejszenia płatności w ramach modulacji, na potrzeby określonych dodatkowych środków w ramach wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przewidzianego na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [7].
(19) Ponieważ nie da się przewidzieć z odpowiednim wyprzedzeniem kwot, które staną się dostępne w wyniku zgodności krzyżowej, aby mogły one zostać wykorzystane na dodatkowe środki w ramach wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, kwoty takie powinny zasilić Sekcję Gwarancji EFOGR, za wyjątkiem określonego procentu, który powinien zostać zatrzymany przez Państwa Członkowskie.
(20) Płatności przewidziane w ramach wspólnotowych systemów wsparcia powinny być przekazywane przez właściwe władze krajowe beneficjentom w pełnej wysokości, z zastrzeżeniem wszelkich zmniejszeń przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, w przewidzianych terminach.
(21) Systemy wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej przewidują bezpośrednie wsparcie dochodowe mające na celu, w szczególności, zapewnienie odpowiedniego standardu życia dla społeczności rolniczej.
Cel ten jest ściśle związany z zachowaniem obszarów wiejskich.
Aby przeciwdziałać niewłaściwemu rozdysponowaniu środków wspólnotowych, nie należy przekazywać płatności wspierających rolnikom, którzy sztucznie stworzyli warunki niezbędne do uzyskania takich płatności.
(22) Wspólne systemy wsparcia muszą być, w razie konieczności w krótkim okresie czasu, dostosowywane do rozwju sytuacji.
Beneficjenci nie mogą zatem zakładać niezmienności warunków uzyskania wsparcia i powinni być przygotowani na ewentualny przegląd systemów w świetle rozwoju sytuacji na rynku.
(23) Wobec znaczących skutków budżetowych wsparcia w postaci płatności bezpośrednich oraz w celu lepszej oceny ich wpływu, systemy wspólnotowe powinny być poddawane odpowiedniej ewaluacji.
(24) Zwiększenie konkurencyjności rolnictwa wspólnotowego oraz promowanie norm w zakresie jakości żywności i ochrony środowiska niewątpliwie pociąga za sobą spadek cen instytucjonalnych dla produktów rolnych oraz zwiększenie kosztów produkcji dla gospodarstw rolnych we Wspólnocie.
Aby osiągnąć takie cele oraz promować rolnictwo bardziej zorientowane na rynek oraz rolnictwo zrównoważone, konieczne jest zakończenie procesu przechodzenia od wsparcia produkcji do wsparcia producenta poprzez wprowadzenie systemu rozdzielonego wsparcia dochodowego dla każdego gospodarstwa.
O ile rozdzielenie płatności od produkcji nie zmieni kwot faktycznie wypłacanych rolnikom, to mimo wszystko znacząco zwiększy skuteczność pomocy dochodowej.
Celowym zatem jest uwarunkowanie jednolitej płatności na gospodarstwo zgodnością krzyżową ze standardami w zakresie ochrony środowiska, bezpieczeństwa żywności, zdrowia i dobrostanu zwierząt, jak również utrzymywaniem gospodarstwa w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska.
(25) System taki powinien połączyć kilka istniejących płatności bezpośrednich otrzymywanych przez rolnika z tytułu różnych systemów w jednolitą płatność, określaną na podstawie poprzednich uprawnień, w okresie referencyjnym, tak dostosowaną, aby uwzględniała pełne wykonanie środków wprowadzonych w ramach Agendy 2000 oraz aby uwzględniała zmiany kwot pomocy wprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia.
(26) Ponieważ zwiększą się korzyści w zakresie uproszczenia administracyjnego, jeżeli zostanie uwzględnionych wiele sektorów, omawiany system powinien objąć w pierwszym etapie wszystkie produkty uwzględnione w systemie organizacji rynku roślin uprawnych jak również roślin strączkowych, nasion, wołowiny i owiec.
Zrewidowane płatności z tytułu ryżu i pszenicy durum jak również płatności w sektorze mleczarskim powinny zostać włączone do omawianego systemu po całkowitym wdrożeniu reformy.
Do systemu należy również włączyć płatności z tytułu ziemniaków na skrobię i suszu paszowego, podczas gdy należy utrzymać osobne płatności dla przemysłu przetwórczego.
(27) Należy ustanowić szczególne środki odnośnie konopi, aby uniemożliwić ukrywanie nielegalnych upraw pomiędzy uprawami kwalifikującymi się do płatności jednolitej, co negatywnie wpływa na wspólną organizacje rynku konopi.
Należy zatem wprowadzić regulacje określające przyznawanie płatności powierzchniowych wyłącznie dla gruntów obsiewanych odmianami konopi posiadającymi określone gwarancje odnośnie zawartości substancji psychotropowych.
Należy odpowiednio dostosować odniesienia do szczególnych środków przewidzianych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawnianych na włókno [8].
(28) W celu pozostawienia rolnikom wolnego wyboru odnośnie kierunku produkcji prowadzonej na należących do nich gruntach, włączając w to produkty, które nadal są objęte wsparciem powiązanym z produkcją, a tym samym zwiększając zorientowanie na rynek, płatność jednolita nie powinna być uzależniona od produkcji jakiegokolwiek określonego produktu.
Jednakże w celu przeciwdziałania wystąpieniu zniekształceń konkurencji, należy wykluczyć niektóre produkty z produkcji na kwalifikujących się gruntach.
(29) W celu ustanowienia kwoty, do której rolnik powinien być uprawniony w ramach nowego systemu, celowym jest odniesienie się do kwot przyznawanych mu w trakcie okresu referencyjnego.
Aby uwzględnić okoliczności szczególne, należy utworzyć rezerwę krajową.
Rezerwa taka może również zostać wykorzystana do ułatwiania uczestnictwa nowych rolników w systemie.
Płatność jednolita powinna być ustalana na poziomie gospodarstwa.
(30) Kwota całkowita, do której dane gospodarstwo jest uprawnione powinna zostać podzielona na części (uprawnienia do płatności) i powiązana z określoną liczbą kwalifikujących się hektarów, która zostanie zdefiniowana, w celu ułatwienia przeniesienia praw do premii.
Aby uniknąć spekulacyjnego przenoszenia praw prowadzącego do kumulacji uprawnień do płatności bez posiadania odpowiadających podstaw rolniczych, w zakresie przyznawania pomocy, celowym jest ustanowienie powiązania pomiędzy uprawnieniami i określoną liczbą kwalifikujących się hektarów jak również ustanowienie możliwości ograniczania przekazywania uprawnień w ramach danego regionu.
Należy ustanowić przepisy szczególne odnośnie pomocy, która nie jest bezpośrednio powiązana z daną powierzchnią, uwzględniając specyficzną sytuację w zakresie hodowli owiec i kóz.
(31) W celu zapewnienia aby łączny poziom wsparcia i uprawnień nie przekraczał obecnych ograniczeń budżetowych na poziomie wspólnotowym lub krajowym oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, na poziomie regionalnym, celowym jest ustanowienie krajowych pułapów obliczonych jako sumy wszystkich środków przyznawanych w każdym Państwie Członkowskim na płatności z tytułu pomocy w ramach odpowiednich systemów wsparcia, w trakcie okresu referencyjnego oraz przy uwzględnieniu późniejszych dostosowań.
W przypadku przekroczenia pułapu, należy zastosować proporcjonalne zmniejszenia.
(32) W celu utrzymania korzyści w zakresie kontroli podaży płynących z odłogowania gruntów, przy jednoczesnym wzmacnianiu korzyści środowiskowych w ramach nowego systemu wsparcia, należy utrzymać warunki odłogowania gruntów ornych.
(33) W celu umożliwienia elastyczności w reagowaniu na okoliczności szczególne, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zdefiniowania określonej równowagi pomiędzy indywidualnymi uprawnieniami do płatności a średnią regionalną lub krajową oraz pomiędzy istniejącymi płatnościami a płatnością jednolitą.
Należy przewidzieć specjalne odstępstwo od zakazu uprawy owoców i warzyw, włączając w to ziemniaki konsumpcyjne, aby uniknąć sytuacji, w której w przypadku regionalizacji, zakaz taki mógłby doprowadzić do zakłócenia produkcji, jednocześnie minimalizując wpływ powodujący zniekształcenie konkurencji.
Ponadto w celu uwzględnienia szczególnych warunków rolniczych, celowym jest zapewnienie Państwu Członkowskiemu możliwości zwrócenia się o okres przejściowy na wdrożenie systemu płatności jednolitych, przy jednoczesnym dalszym przestrzeganiu pułapów budżetowych ustalonych dla systemu płatności jednolitych.
W przypadku wystąpienia poważnych znieksztalceń konkurencji podczas okresu przejściowego oraz w celu zapewnienia przestrzegania międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty, właściwym jest, aby Komisja mogła podejmować niezbędne środki działania w celu rozwiązania takich sytuacji.
(34) W przypadku wdrażania fakultatywnego lub przejściowego, w celu ochrony uzasadnionych oczekiwań rolników, celowym jest ustalenie terminu, przed upływem którego Państwa Członkowskie muszą podjąć decyzję o stosowaniu systemu płatności jednolitych.
Ponadto, aby zapewnić ciągłość obecnie istniejących systemów organizacji rynków, należy ustanowić określone warunki regulujące uprawnienia do otrzymania pomocy, pozostawiając Komisji prawo do ustanowienia przepisów wykonawczych.
(35) W celu utrzymania znaczenia jakie odgrywa produkcja pszenicy durum na tradycyjnych obszarach jej produkcji, przy jednoczesnym wzmocnieniu przyznawania pomocy z tytułu pszenicy durum i przy przestrzeganiu określonych minimalnych wymogów jakościowych, zasadnym jest zmniejszenie, w okresie przejściowym, obecnych specjalnych dopłat uzupełniających z tytułu pszenicy durum na obszarach tradycyjnych, jak również zasadnym jest zaprzestanie wypłacania specjalnej pomocy na określonych obszarach.
Do pomocy tej powinny kwalifikować się wyłącznie uprawy nastawione na produkcję pszenicy durum odpowiedniej do wykorzystania przy wytwarzaniu semoliny i produktów makaronowych.
(36) W celu wzmocnienia znaczenia roślin wysokobiałkowych oraz w celu zapewnienia zachęty do zwiększania produkcji takich roślin, zasadnym jest ustanowienie płatności uzupełniającej dla rolników produkujących takie rośliny.
Aby zapewnić prawidłowe stosowanie nowego systemu, należy ustanowić określone warunki uprawniające do takiej pomocy.
Należy określić maksymalny obszar objęty gwarancjami oraz należy zastosować proporcjonalne zmniejszenia w przypadku przekroczenia powierzchni maksymalnego obszaru objętego gwarancjami.
(37) W celu utrzymania znaczenia, jakie odgrywa produkcja ryżu na tradycyjnych obszarach jego produkcji, zasadnym jest ustanowienie płatności uzupełniającej dla producentów ryżu.
Aby zapewnić prawidłowe stosowanie nowego systemu, należy ustanowić określone warunki uprawniające do takiej pomocy.
Należy określić krajowe obszary podstawowe oraz należy zastosować zmniejszenia w przypadku przekroczenia powierzchni takich obszarów.
(38) Należy opracować nowe uregulowania dotyczące wsparcia dla produkcji orzechów w celu zapobieżenia potencjalnemu zaniknięciu produkcji orzechów na obszarach ich tradycyjnej uprawy co następnie mogłoby pociągnąć za sobą negatywne konsekwencje dla środowiska, obszarów wiejskich, sytuacji społecznej i gospodarczej.
Aby zapewnić prawidłowe stosowanie nowych uregulowań, należy ustanowić określone warunki uprawniające do takiej pomocy, wyszczególniające między innymi minimalną gęstość obsadzenia drzewami i wielkość poletka.
Aby zaspokoić szczególne potrzeby, Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do przyznawania dodatkowej pomocy.
(39) Dla uniknięcia przekroczenia budżetu, należy określić maksymalną powierzchnię objętą gwarancjami oraz należy zastosować proporcjonalne zmniejszenia w Państwach Członkowskich, które przekroczyły ustaloną powierzchnię objętą gwrancjami.
Aby zapewnić równomierne zastosowanie na obszarze całej Wspólnoty, powierzchnie takie powinny zostać rozdysponowane proporcjonalnie do powierzchni produkcji orzechów w poszczególnych Państwach Członkowskich.
Państwa Członkowskie powinny być odpowiedzialne za rozdzielenie takich powierzchni na swoim terytorium.
Obszary objęte planami poprawy nie powinny kwalifikować się do pomocy w ramach nowego systemu do momentu wygaśnięcia tego planu.
(40) W celu skorzystania z sukcesu planów poprawy w zakresie przegrupowania podaży, Państwa Członkowskie mogą uzależnić uzyskanie uprawnienia do pomocy wspólnotowej i pomocy krajowej od członkostwa w organizacjach producenckich.
Aby uniknąć wystąpienia zakłóceń, należy zapewnić sprawne przejście do nowego systemu.
(41) W chwili obecnej wsparcie dla roślin energetycznych obejmuje możliwość prowadzenia upraw roślin przemysłowych na gruntach odłogowanych.
Rośliny energetyczne stanowią największą część produkcji nieżywnościowej na gruntach odłogowanych.
Należy ustanowić specjalną pomoc dla upraw roślin energetycznych w celu zwiększenia zastępowalności dwutlenku węgla.
Należy określić maksymalną powierznię objętą gwarancjami oraz należy zastosować proporcjonalne zmniejszenia w przypadku jej przekroczenia.
Uregulowania należy poddawać przeglądowi po upływie określonego okresu czasu, biorąc pod uwagę wdrożenie wspólnotowej inicjatywy dotyczącej paliw biologicznych.
(42) W celu utrzymania produkcji skrobi na tradycyjnym obszarze jej produkcji oraz w celu uznania znaczenia produkcji ziemniaków w cyklu rolniczym, zasadnym jest ustanowienie płatności uzupełniającej dla producentów skrobi ziemniaczanej.
Ponadto stosownie do zakresu w jakim system płatności dla producentów skrobi ziemniaczanej zostanie częściowo włączony do systemu płatności jednolitych, należy dokonać zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiającego system kwot na produkcę skrobi ziemniaczanej [9].
(43) Włączenie roślin uprawnych, wołowiny i owiec rozszerza system płatności jednolitych na premie, które są wypłacane w najbardziej oddalonych regionach i na wyspach Morza Egejskiego, w celu uzyskania dalszego uproszczenia oraz aby uniknąć pozostawienia ram prawnych i administracyjnych dla ograniczonej liczby rolników na takich obszarach.
Jednakże w celu utrzymania znaczenia niektórych rodzajów produkcji w tych regionach Wspólnoty, celowym jest pozostawienie Państwom Członkowskim możliwości podjęcia decyzji o niewłączaniu takich płatności do systemu płatności jednolitych.
Taka sama możliwość powinna mieć zastosowanie do płatności uzupełniających w niektórych regionach Szwecji i Finlandii, jak również do pomocy dotyczącej nasion.
W takich przypadkach dalsze obowiązywanie obecnych systemów wymaga ustanowienia określonych warunków regulujących uprawnienie do pomocy, pozostawiając Komisji prawo do ustanowienia przepisów wykonawczych.
(44) W celu ułatwienia przejścia od obecnych systemów płatności z tytułu roślin uprawnych i premii zwierzęcych do nowego systemu płatności jednolitych, zasadnym jest wprowadzenie określonych dostosowań do obecnego systemu płatności bezpośrednich w tych sektorach.
(45) Działalność rolnicza na Azorach jest silnie uzależniona od produkcji mleka.
Zaleca się zatem odnowienie i rozszerzenie środków przewidzianych w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzającego szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery [10] oraz odstąpienie łącznie na okres sześciu lat gospodarczych począwszy od roku 1999/2000, od niektórych przepisów dotyczących wspólnej organizacji rynku mleka i produktów mleczarskich odnośnie limitowania produkcji, w celu uwzględnienia poziomu rozwoju oraz warunków lokalnej produkcji.
Podczas okresu obowiązywania taki środek powinien umożliwić sektorowi mleczarskiemu na Azorach przeprowadzenie dalszej restrukturyzacji bez zakłócania rynku mleka oraz bez większego negatywnego oddziaływania na prawidłowe funkcjonowanie systemu opłat wyrównawczych na poziomie Portugalii czy też Wspólnoty.
(46) Stosowanie systemu płatności jednolitych na gospodarstwo de facto spowoduje, że program zmiany kierunków wykorzystania gruntów z obecnej produkcji roślin uprawnych na ekstensywną hodowlę zwierząt w Portugalii, ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1017/94 [11], stanie się bezprzedmiotowy.
Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 1017/94 przed dniem wejścia w życie systemu płatności jednolitych.
(47) W wyniku powyżej wspomnianych zmian oraz nowych przepisów, należy uchylić rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92, rozporządzenie Rady (WE) nr 1577/96 z dnia 30 lipca 1996 r. wprowadzające specjalny środek w odniesieniu do niektórych roślin strączkowych [12] oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [13]. Należy również uchylić rozporządzenie (WE) nr 1259/1999, za wyjątkiem niektórych przepisów, które regulują specjalne systemy przejściowe i fakultatywne.
(48) Przepisy szczególne dotyczące płatności bezpośrednich zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [14], rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzającym szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [15], rozporządzeniu Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [16], rozporządzeniu Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzającym szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich [17], rozporządzeniu Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wpro- wadzającym szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich [18] oraz rozporządzeniu Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [19] stały się faktycznie bezprzedmiotowe i należy je zatem skreślić.
(49) W momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Wspólnota składa się z 15 Państw Członkowskich.
Uwzględniając fakt, że zgodnie z Traktatem o Przystąpieniu z roku 2003, przystąpienie nowych Państw Członkowskich ma nastąpić w dniu 1 maja 2004 r., niniejsze rozporządzenie powinno zostać dostosowane, przed dniem przystąpienia, zgodnie z procedurami przewidzianymi w tym Traktacie, w celu objęcia nowych Państw Członkowskich przepisami niniejszego rozporządzenia.
(50) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury realizacji kompetencji wykonawczych powierzonych Komisji [20],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie określa:
- wspólne zasady dotyczące płatności bezpośrednich w ramach systemów wsparcia dochodowego wspólnej polityki rolnej, które są finansowane ze środków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), wymienione w załączniku I, za wyjątkiem tych przewidzianych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1257/1999;
- wsparcie dochodowe dla rolników (zwane następnie "systemem płatności jednolitych");
- systemy wsparcia dla rolników produkujących pszenicę durum, rośliny wysokobiałkowe, ryż, orzechy, rośliny energetyczne, ziemniaki na skrobię, mleko, nasiona, rośliny uprawne, mięso baranie i kozie, wołowinę i cielęcinę oraz rośliny strączkowe.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie następujące definicje:
a) "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną, bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz które prowadzą działalność rolniczą;
b) "gospodarstwo" oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika, które znajdują się na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego;
c) "działalność rolnicza" oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt dla celów gospodarczych, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, zgodnie z art. 5;
d) "płatność bezpośrednia" oznacza płatność przyznawaną bezpośrednio rolnikom w ramach systemu wsparcia dochodowego wyszczególnionego w załączniku I;
e) "płatności w danym roku kalendarzowym" lub "płatności w okresie referencyjnym" oznaczają płatności przyznane lub które zostaną przyznane w odniesieniu do danego roku/lat, włączając w to wszystkie płatności w odniesieniu do innych okresów rozpoczynających się w takim roku/latach kalendarzowych;
f) "produkty rolne" oznaczają produkty wyszczególnione w załączniku I Traktatu, włączając w to bawełnę, ale z wyłączeniem produktów rybołówstwa.
TYTUŁ II PRZEPISY OGÓLNE
ROZDZIAŁ 1 WZAJEMNA ZGODNOŚĆ
Artykuł 3
Wymogi główne
1.
Rolnik otrzymujący płatności bezpośrednie przestrzega wymogów podstawowych w zakresie zarządzania, o których mowa w załączniku III, zgodnie z harmonogramem określonym w tym załączniku, oraz zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, ustanowionych na mocy art. 5.
2.
Właściwy organ krajowy dostarcza rolnikowi wykaz wymogów podstawowych w zakresie zarządzania oraz zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, których należy przestrzegać.
Artykuł 4
Wymogi podstawowe w zakresie zarządzania
1.
Wymogi podstawowe w zakresie zarządzania, o których mowa w załączniku III, ustanawia się na mocy prawodawstwa wspólnotowego w następujących obszarach:
- zdrowie publiczne, zdrowie zwierząt oraz zdrowotność roślin,
- środowisko,
- dobrostan zwierząt.
2.
Akty prawne, o których mowa w załączniku III, mają zastosowanie w ramach niniejszego rozporządzenia, w wersji zawierającej późniejsze zmiany okresowe oraz, w przypadku dyrektyw, w postaci wykonanej przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie grunty rolne, a w szczególności grunty, które nie są już wykorzystywane do celów produkcyjnych, są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska.
Państwa Członkowskie definiują, na poziomie krajowym lub regionalnym, wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie ram ustanowionych w załączniku IV, uwzględniając szczególne cechy charakterystyczne odnośnych obszarów, włączając w to warunki glebowe i klimatyczne, istniejące systemy gospodarowania, wykorzystanie gruntów, zmianowanie upraw, metody uprawy roli oraz struktury gospodarstw. Wymogi takie nie mogą naruszać standardów regulujących dobre praktyki rolnicze stosowane w kontekście rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz środków rolno-środowiskowych, które wykraczają poza wzorzec odnoszący się do dobrych praktyk rolniczych.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby grunty, które były trwałymi pastwiskami w dniu przewidzianym na złożenie wniosków o pomoc obszarową na rok 2003, pozostały trwałymi pastwiskami.
Jednakże Państwo Członkowskie może, w należycie uzasadnionych okolicznościach, ustanowić odstępstwo od przepisów pierwszego akapitu, pod warunkiem podjęcia działań mających na celu przeciwdziałanie znaczącemu zmniejszeniu całkowitej powierzchni trwałych pastwisk na swoim terytorium.
Pierwszy akapit nie ma zastosowania do gruntów będących trwałymi pastwiskami przeznaczonymi do zalesiania, jeżeli takie zalesianie jest zgodne z zasadami ochrony środowiska, oraz z wyłączeniem plantacji choinek i gatunków szybko rosnących uprawianych przez krótki okres czasu.
Artykuł 6
Zmniejszenie płatności oraz wykluczenie z płatności
1.
W przypadku niestosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, w wyniku działania lub jego zaniechania, które można bezpośrednio przypisać indywidualnemu rolnikowi, zmniejsza się lub anuluje, zgodnie z przepisami szczegółowymi ustanowionymi na mocy art. 7, całkowitą kwotę płatności bezpośrednich, które mają zostać przyznane w danym roku kalendarzowym, w którym doszło do wystąpienia niezgodności, po zastosowaniu art. 10 i 11.
2.
Zmniejszenia lub wykluczenia, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie wyłącznie, jeżeli niezgodność dotyczy:
a) działalności rolniczej; lub
b) gruntów rolnych należących do gospodarstwa, włączając w to działki odłogowane.
Artykuł 7
Szczegółowe zasady dokonywania zmniejszeń oraz wykluczeń
1.
Szczegółowe zasady dokonywania zmniejszeń oraz wykluczeń, o których mowa w art. 6, ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 144 ust. 2.
W tym kontekście uwzględnia się dotkliwość, zasięg, trwałość i powtarzalność stwierdzonej niezgodności, jak również kryteria określone w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.
2.
W przypadku zaniedbania zmniejszenie nie przekracza 5 %, a w przypadku powtarzających się niezgodności 15 %.
3.
W przypadku umyślnej niezgodności, procent zmniejszenia wynosi zasadniczo nie mniej niż 20 %, a nawet może prowadzić do całkowitego wykluczenia z jednego lub kilku systemów pomocowych i obowiązywać przez jeden rok lub kilka lat kalendarzowych.
4.
W każdym przypadku całkowita kwota zmniejszeń i wykluczeń dla jednego roku kalendarzowego nie jest wyższa niż całkowita kwota określona w art. 6 ust. 1.
Artykuł 8
Przegląd
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r. Komisja przedkłada sprawozdanie dotyczące stosowania systemu wzajemnej zgodności wraz z odpowiednimi wnioskami, jeżeli okaże się to konieczne, w szczególności mając na względzie zmianę wykazu wymogów podstawowych w zakresie zarządzania wyszczególnionych w załączniku III.
Artykuł 9
Kwoty wynikające ze wzajemnej zgodności
Kwota wynikająca ze stosowania niniejszego rozdziału zasila Sekcję Gwarancji EFOGR.
Państwo Członkowskie może zatrzymać 25 % takich kwot.
ROZDZIAŁ 2 MODULACJA I DYSCYPLINA FINANSOWA
Artykuł 10
Modulacja
1.
Wszystkie kwoty płatności bezpośrednich przyznawanych w danym roku kalendarzowym rolnikowi w danym Państwie Członkowskim są zmniejszane w każdym roku do 2012 r. o następujące wielkości procentowe:
- 2005: 3 %,
- 2006: 4 %,
- 2007: 5 %,
- 2008: 5 %,
- 2009: 5 %,
- 2010: 5 %,
- 2011: 5 %,
- 2012: 5 %.
2.
Kwoty wynikające z zastosowania zmniejszeń przewidzianych w ust. 1, po odliczeniu całkowitych kwot określonych w załączniku II, są dostępne jako dodatkowe wsparcie wspólnotowe dla środków w ramach programowania rozwoju obszarów wiejskich finansowanego w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999.
3.
Kwota odpowiadająca jednemu punktowi procentowemu jest przydzielana Państwu Członkowskiemu, w którym uzyskano odpowiednie kwoty.
Pozostałe kwoty są przydzielane zainteresowanym Państwom Członkowskim zgodnie z procedurą określoną w art. 144 ust. 2, na podstawie następujących kryteriów:
- powierzchni gruntów rolnych,
- zatrudnienia w rolnictwie,
- produktu krajowego brutto (PKB) na głowę mieszkańca wyrażonego w parytecie siły nabywczej.
Jednakże dane Państwo Członkowskie otrzymuje co najmniej 80 % całkowitych kwot, które zostały uzyskane w wyniku modulacji w tym Państwie Członkowskim.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 3 akapitu drugiego, jeżeli w danym Państwie Członkowskim stosunek żyta jako części całkowitej produkcji zbóż przekroczył 5 %, licząc średnio w okresie 2000–2002, a stosunek całkowitej wspólnotowej produkcji żyta przekroczył 50 % w tym samym okresie, co najmniej 90 % kwot uzyskanych w wyniku modulacji w danym Państwie Członkowskim jest przekazywane do takiego Państwa Członkowskiego, do roku 2013 włącznie.
W takim przypadku bez uszczerbku dla możliwości przewidzianej na mocy art. 69, co najmniej 10 % kwoty przydzielanej danemu Państwu Członkowskiemu jest dostępne na środki określone w ust. 2 niniejszego artykułu, w regionach produkcji żyta.
Do celów niniejszego ustępu, "zboża" oznaczają zboża określone w załączniku IX.
5.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do płatności bezpośrednich przyznawanych rolnikom we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze, na Wyspach Kanaryjskich oraz na wyspach Morza Egejskiego.
Artykuł 11
Dyscyplina finansowa
1.
Począwszy od budżetu na rok 2007, mając na celu zapewnienie tego, aby kwoty przeznaczone na finansowanie wspólnej polityki rolnej obecnie znajdujące się w ramach podtytułu 1a (środki rynkowe i pomoc bezpośrednia) zawierały się w pułapach rocznych określonych w Decyzji Przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich, podjętej w ramach spotkania Rady z dnia 18 listopada 2002 r., dotyczącej wniosków ze spotkania Rady Europejskiej, które odbyło się w Brukseli w dniach 24 i 25 października 2002 r., należy określić dostosowanie płatności bezpośrednich, gdy prognozy wskażą, że zostaną przekroczone w danym roku budżetowym kwoty przewidziane w ramach podtytułu 1a, przy uwzględnieniu marginesu wynoszącego 300 milionów EUR poniżej przewidzianych kwot i przed zastosowaniem modulacji przewidzianej w art. 10 ust. 2.
Uregulowanie to stosuje się bez uszczerbku dla perspektyw finansowych na lata 2007–2013.
2.
Rada, działając na wniosek Komisji przedstawiony najpóźniej do dnia 31 marca roku kalendarzowego, w odniesieniu do którego mają zastosowanie dostosowania, o których mowa w ust. 1, ustanawia takie dostosowania najpóźniej do dnia 30 czerwca roku kalendarzowego, w odniesieniu do którego mają zastosowanie takie dostosowania.
Artykuł 12
Dodatkowa kwota pomocy
1.
Dodatkowa kwota pomocy jest przyznawana rolnikom otrzymującym płatności bezpośrednie na mocy niniejszego rozporządzenia.
Dodatkowa kwota pomocy jest równa kwocie wynikającej z zastosowania wielkości procentowych zmniejszenia dla odnośnego roku kalendarzowego na mocy przepisów art. 10 do pierwszych 5000 EUR płatności bezpośrednich lub do kwoty niższej.
2.
Całkowite dodatkowe kwoty pomocy, które mogą zostać przyznane w danym Państwie Członkowskim w danym roku kalendarzowym, nie są wyższe niż pułapy określone w załączniku II.
Gdy zajdzie taka potrzeba, Państwa Członkowskie przeprowadzają liniowe procentowe dostosowanie dodatkowych kwot pomocy w celu przestrzegania pułapów określonych w załączniku II.
3.
Dodatkowa kwota pomocy nie podlega zmniejszeniom, o których mowa w art. 10.
4.
Począwszy od budżetu na rok 2007, Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, dokonuje przeglądu pułapów określonych w załączniku II w celu uwzględnienia zmian strukturalnych gospodarstw.
ROZDZIAŁ 3 SYSTEM DORADZTWA ROLNICZEGO
Artykuł 13
System doradztwa rolniczego
1.
Do dnia 1 stycznia 2007 r. Państwa Członkowskie ustanawiają system doradztwa dla rolników w zakresie zarządzania gruntami i gospodarstwem (zwany następnie "systemem doradztwa rolniczego") prowadzony przez jedną lub kilka wyznaczonych instytucji lub przez organizacje prywatne.
2.
Działalność doradcza obejmuje co najmniej wymogi podstawowe w zakresie zarządzania oraz zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, o których mowa w rozdziale 1.
Artykuł 14
Warunki
1.
Rolnicy mogą uczestniczyć w systemie doradztwa rolniczego na zasadzie dobrowolności.
2.
Państwa Członkowskie traktują na zasadzie pierwszeństwa rolników, którzy otrzymują powyżej 15000 EUR płatności bezpośrednich w ujęciu rocznym.
Artykuł 15
Obowiązki zatwierdzonych organizacji prywatnych i wyznaczonych instytucji
Bez uszczerbku dla krajowego ustawodawstwa dotyczącego publicznego dostępu do dokumentów, Państwa Członkowskie zapewniają aby organizacje prywatne i wyznaczone instytucje, o których mowa w art. 13, nie ujawniały informacji osobowych czy prywatnych oraz danych, które uzyskują w trakcie prowadzenia działalności doradczej, osobom innym niż rolnik zarządzający odnośnym gospodarstwem, za wyjątkiem wszelkich nieprawidłowości lub naruszeń prawa stwierdzonych w trakcie wykonywania działalności, które podlegają obowiązkowi zgłoszenia władzom publicznym, na mocy prawodawstwa wspólnotowego lub krajowego, w szczególności w przypadku przestępstw kryminalnych.
Artykuł 16
Przegląd
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2010 r. Komisja przedkłada sprawozdanie dotyczące stosowania systemu doradztwa rolniczego wraz z odpowiednimi wnioskami, jeżeli okaże się to konieczne, mając na względzie wprowadzenie obligatoryjności takiego systemu.
ROZDZIAŁ 4 ZINTEGROWANY SYSTEM ZARZĄDZANIA I KONTROLI
Artykuł 17
Zakres zastosowania
Każde Państwo Członkowskie ustanawia zintegrowany system zarządzania i kontroli, zwany następnie "zintegrowanym systemem".
Zintegrowany system ma zastosowanie do systemów wsparcia ustanowionych na mocy przepisów tytułu III i IV niniejszego rozporządzenia oraz na mocy przepisów art. 2a rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.
W zakresie, w jakim będzie to niezbędne, zintegrowany system ma również zastosowanie do administrowania i kontroli przepisów ustanowionych w rozdziałach 1, 2 i 3.
Artykuł 18
Elementy zintegrowanego systemu
1.
Zintegrowany system obejmuje następujące elementy:
a) skomputeryzowaną bazę danych;
b) system identyfikacji działek rolnych;
c) system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności, o którym mowa w art. 21;
d) wnioski o pomoc;
e) zintegrowany system kontroli;
f) jednolity system rejestrowania tożsamości każdego rolnika, który składa wniosek o pomoc.
2.
W przypadku stosowania przepisów art. 67, 68, 69, 70 i 71, zintegrowany system obejmuje system identyfikacji i rejestracji zwierząt ustanowiony zgodnie z dyrektywą 92/102/EWG [21] oraz rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000 [22].
Artykuł 19
Skomputeryzowana baza danych
1.
Skomputeryzowana baza danych rejestruje, dla każdego gospodarstwa rolnego, dane uzyskane z wniosków o pomoc.
Taka baza danych pozwala w szczególności na bezpośrednie i natychmiastowe zaznajomienie się, poprzez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z danymi dotyczącymi poszczególnych lat kalendarzowych i/lub gospodarczych, począwszy od roku 2000.
2.
Państwa Członkowskie mogą utworzyć zdecentralizowane bazy danych, pod warunkiem że zarówno one, jak i procedury administracyjne rejestrowania danych i dostępu do nich są zaprojektowane w jednolity sposób na obszarze całego terytorium danego Państwa Członkowskiego oraz są kompatybilne między sobą w celu umożliwienia kontroli krzyżowych.
Artykuł 20
System identyfikacji działek rolnych
System identyfikacji działek rolnych jest ustanowiony na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych.
Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, włączając w to najlepiej ortoobrazy lotnicze lub satelitarne, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równoważną dla map w skali 1:10000.
Artykuł 21
System identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności
1.
Ustanawia się system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności pozwalający na weryfikację uprawnień oraz kontrole krzyżowe z wnioskami o pomoc i systemem identyfikacji działek rolnych.
2.
System taki pozwala na bezpośrednie i natychmiastowe zaznajomienie się, poprzez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z danymi dotyczącymi co najmniej poprzednich trzech kolejnych lat kalendarzowych i/lub gospodarczych.
Artykuł 22
Wnioski o pomoc
1.
Każdego roku rolnik składa wniosek o płatności bezpośrednie podlegające zintegrowanemu systemowi, wyszczególniając, stosownie do sytuacji:
- wszystkie działki rolne gospodarstwa,
- liczbę i kwotę uprawnień do płatności,
- wszelkie inne informacje przewidziane na mocy niniejszego rozporządzenia lub przez odnośne Państwo Członkowskie.
2.
Państwo Członkowskie może zadecydować, że wnioski o pomoc mają zawierać wyłącznie zmiany w odniesieniu do wniosku o pomoc złożonego w poprzednim roku.
Państwo Członkowskie rozprowadza uprzednio wydrukowane formularze w oparciu o powierzchnie określone w poprzednim roku oraz dostarcza materiał graficzny pokazujący położenie takich powierzchni.
3.
Państwo Członkowskie może zadecydować o tym, że jeden wniosek o pomoc obejmuje kilka lub wszystkie systemy wsparcia wyszczególnione w załączniku I lub inne systemy wsparcia.
Artykuł 23
Weryfikacja warunków kwalifikujących
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc, obejmujące weryfikację kwalifikujących się powierzchni oraz odpowiadających im uprawnień do płatności.
2.
Kontrole administracyjne są uzupełniane systemem kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kwalifikowania się do pomocy.
W tym celu Państwa Członkowskie sporządzają plan kontroli wyrywkowej gospodarstw rolnych.
Państwa Członkowskie mogą korzystać z technik teledetekcji jako sposobu przeprowadzania kontroli na miejscu działek rolnych.
3.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza instytucję odpowiedzialną za koordynowanie kontroli przewidzianych w niniejszym rozdziale.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie przewiduje delegowanie niektórych aspektów prac, które należy przeprowadzić na mocy niniejszego rozdziału, wyspecjalizowanym agencjom lub firmom, wyznaczona instytucja zachowuje kontrolę oraz odpowiedzialność za takie prace.
Artykuł 24
Zmniejszenia i wykluczenia
1. Bez uszczerbku dla zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w art. 6 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy stwierdzone zostanie, że rolnik nie stosuje się do warunków kwalifikujących istotnych dla przyznawania pomocy przewidzianych na mocy niniejszego rozporządzenia lub art. 2a rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, wówczas płatność lub część płatności przyznanej lub która ma zostać przyznana, w odniesieniu do której warunki kwalifikujące zostały spełnione, podlega zmniejszeniom i wykluczeniom, które zostaną ustanowione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2.
Wielkość procentowa zmniejszenia jest stopniowana w zależności od dotkliwości, zasięgu, trwałości i powtarzalności stwierdzonej niezgodności, a nawet może prowadzić do całkowitego wykluczenia z jednego lub kilku systemów pomocowych, które może obowiązywać przez jeden rok lub kilka lat kalendarzowych.
Artykuł 25
Kontrole w zakresie wzajemnej zgodności
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole na miejscu w celu zweryfikowania, czy rolnik wywiązuje się z obowiązków, o których mowa w rozdziale 1.
2.
Państwa Członkowskie mogą wykorzystywać istniejące systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z wymogami podstawowymi w zakresie zarządzania oraz zasadami dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, o których mowa w rozdziale 1.
Systemy takie, a w szczególności system identyfikacji i rejestracji zwierząt utworzony zgodnie z dyrektywą 92/102/EWG i rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000, są kompatybilne, w rozumieniu art. 26 niniejszego rozporządzenia, ze zintegrowanym systemem.
Artykuł 26
Kompatybilność
Do celów stosowania systemów wsparcia wyszczególnionych w załączniku V, Państwa Członkowskie zapewniają, że procedury zarządzania i kontroli mające zastosowanie do takich mechanizmów są kompatybilne ze zintegrowanym systemem w następujących aspektach:
a) skomputeryzowana baza danych;
b) systemy identyfikacji działek rolnych;
c) kontrole administracyjne.
W tym celu systemy takie należy utworzyć w taki sposób, aby pozwalały one, bez problemów i sprzeczności, na wspólne funkcjonowanie i wymianę danych pomiędzy nimi.
Państwa Członkowskie mogą, na potrzeby stosowania systemów wsparcia wspólnotowego lub krajowego, innych niż te wyszczególnione w załączniku V, włączyć do swoich procedur zarządzania i kontroli jeden lub kilka elementów zintegrowanego systemu.
Artykuł 27
Informacja i kontrole
1.
Komisja jest regularnie informowana o stosowaniu zintegrowanego systemu.
Organizuje ona wymianę poglądów na ten temat z Państwami Członkowskimi.
2.
Po poinformowaniu odnośnych właściwych organów w odpowiednim czasie, upoważnieni przedstawiciele wskazani przez Komisję mogą przeprowadzić:
- badanie lub kontrolę dotyczącą środków podjętych w celu ustanowienia i wdrożenia zintegrowanego systemu,
- kontrole w wyspecjalizowanych agencjach i firmach, o których mowa w art. 23 ust. 3.
Urzędnicy odnośnych Państw Członkowskich mogą uczestniczyć w takich kontrolach.
Powyżej wymienione uprawnienia do przeprowadzania kontroli nie naruszają stosowania przepisów prawa krajowego, które zastrzegają dostęp do niektórych aktów prawnych dla urzędników specjalnie wyznaczonych na mocy prawa krajowego.
Upoważnieni przedstawiciele wskazani przez Komisję w szczególności nie uczestniczą w wizytacjach w miejscu siedziby oraz w oficjalnych przesłuchaniach osób podejrzanych przeprowadzanych na mocy prawa krajowego Państwa Członkowskiego.
Jednakże mają oni dostęp do uzyskanych w ten sposób informacji.
3.
Bez uszczerbku dla odpowiedzialności Państw Członkowskich za wdrożenie i stosowanie zintegrowanego systemu, Komisja może zwracać się o pomoc do wyspecjalizowanych instytucji lub osób w celu ułatwienia ustanowienia, nadzorowania i korzystania ze zintegrowanego systemu, w szczególności mając na względzie udzielenie właściwym organom Państw Członkowskich specjalistycznej porady, gdy się o nią zwrócą.
ROZDZIAŁ 5 INNE PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 28
Płatność
1.
O ile nie zostało to inaczej uregulowane w niniejszym rozporządzeniu, płatności dokonywane w ramach systemów wsparcia wyszczególnionych w załączniku I, są przekazywane w całości na rzecz beneficjentów.
2.
Płatności są przekazywane raz w roku w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 30 czerwca kolejnego roku kalendarzowego.
Jednakże dodatkowa kwota pomocy przewidziana w art. 12 jest wypłacana najpóźniej do dnia 30 września roku kalendarzowego następującego po odnośnym roku kalendarzowym.
3.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 niniejszego artykułu oraz zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, Komisja może:
a) przedłużyć termin przekazania płatności dla płatności przewidzianych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [23];
b) przewidzieć płatności zaliczkowe;
c) upoważnić Państwa Członkowskie, w zależności od sytuacji budżetowej, do przekazania, przed dniem 1 grudnia, płatności zaliczkowych w regionach, w których ze względu na nadzwyczajne okoliczności, rolnicy stoją w obliczu dotkliwych trudności finansowych:
- w wysokości do 50 % należnych płatności,
lub
- w wysokości do 80 % należnych płatności w przypadku gdy zaliczki zostały już przewidziane.
Artykuł 29
Ograniczenie płatności
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, odnośnie których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.
Artykuł 30
Przegląd
Systemy wsparcia wyszczególnione w załączniku I stosuje się bez uszczerbku dla ewentualnego przeglądu, który może zostać przeprowadzony w każdym momencie w świetle rozwoju sytuacji na rynku oraz sytuacji budżetowej.
Artykuł 31
Ewaluacja
W celu dokonania oceny skuteczności, płatności w ramach systemów wsparcia wyszczególnionych w załączniku I podlegają ewaluacji ukierunkowanej na ocenę ich wpływu w odniesieniu do ich celów oraz na analizę ich skutków dla odnośnych rynków.
Artykuł 32
Interwencje na mocy rozporządzenia (WE) nr 1258/1999
Systemy wsparcia wyszczególnione w załączniku I rozumie się jako "interwencję", o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. b) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
TYTUŁ III SYSTEM PŁATNOŚCI JEDNOLITYCH
ROZDZIAŁ 1 PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 33
Wymogi
1.
Rolnicy maja dostęp do systemu płatności jednolitych, jeżeli:
a) przyznano im płatność w okresie referencyjnym, o którym mowa w art. 38 na mocy co najmniej jednego z systemów wsparcia, o których mowa w załączniku VI; lub
b) otrzymali gospodarstwo lub część gospodarstwa, w drodze faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia od rolnika, który spełniał warunki, o których mowa w lit. a); lub
c) otrzymali uprawnienie do płatności z rezerwy krajowej lub w drodze cesji.
2.
W przypadku gdy rolnik, któremu przyznano płatność bezpośrednią w okresie referencyjnym, zmienia swój status prawny lub nazwę w takim okresie, ale nie później niż do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok stosowania systemu płatności jednolitych, ma on dostęp do systemu płatności jednolitych na tych samych warunkach co rolnik pierwotnie zarządzający gospodarstwem.
3.
W przypadku łączeń, które miały miejsce w trakcie okresu referencyjnego, ale nie późnej niż do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok stosowania systemu płatności jednolitych, rolnik zarządzający nowym gospodarstwem ma dostęp do systemu płatności jednolitych na tych samych warunkach co rolnicy zarządzający gospodarstwami pierwotnymi.
W przypadku podziałów, które miały miejsce w trakcie okresu referencyjnego, ale nie później niż do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok stosowania systemu płatności jednolitych, rolnicy zarządzający gospodarstwami mają dostęp, w proporcjonalnej części, do systemu płatności jednolitych na tych samych warunkach co rolnik zarządzający pierwotnym gospodarstwem.
Artykuł 34
Wniosek
1.
W pierwszym roku stosowania systemu płatności jednolitych właściwe władze Państwa Członkowskiego przesyłają formularz wniosku rolnikom, o których mowa w art. 33 ust. 1 lit. a), wyszczególniając:
a) kwotę, o której mowa w rozdziale 2 (zwaną następnie "kwotą referencyjną");
b) liczbę hektarów, o których mowa w art. 43;
c) liczbę i wartość uprawnień do płatności zdefiniowanych w rozdziale 3.
2.
Rolnicy składają wniosek z tytułu systemu płatności jednolitych do dnia, który zostanie ustalony przez Państwa Członkowskie, ale nie później niż do dnia 15 maja.
Jednakże Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, może pozwolić na przesunięcie terminu 15 maja w niektórych strefach w przypadku gdy nadzwyczajne warunki klimatyczne czynią normalne terminy niemożliwymi do zastosowania.
3. Za wyjątkiem przypadku działania siły wyższej oraz nadzwyczajnych okoliczności, w rozumieniu art. 40 ust. 4, uprawnienia nie są przyznawane rolnikom, o których mowa w art. 33 ust. 1 lit. a) i b) oraz rolnikom, którzy otrzymują uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej, jeżeli nie złożą oni wniosku z tytułu systemu płatności jednolitych przed dniem 15 maja pierwszego roku stosowania systemu płatności jednolitych.
Kwoty odpowiadające takim nieprzyznanym uprawnieniom powracają do rezerwy krajowej, o której mowa w art. 42 i są dostępne do ponownego przydziału dokonywanego do dnia, który zostanie ustalony przez dane Państwo Członkowskie, ale nie później niż do dnia 15 sierpnia pierwszego roku stosowania systemu płatności jednolitych.
Artykuł 35
Podwójne wnioski
Powierzchnia odpowiadająca liczbie kwalifikujących się hektarów zdefiniowanych w art. 44 ust. 2, w odniesieniu do której składany jest wniosek o płatność jednolitą, może być podstawą złożenia wniosku o inną płatność bezpośrednią jak również o każdą inną pomoc nie objętą przepisami niniejszego rozporządzenia, za wyjątkiem sytuacji gdy odrębne przepisy stanowią inaczej.
Artykuł 36
Płatność
1.
Pomoc przyznawana w ramach systemu płatności jednolitych jest wypłacana w odniesieniu do uprawnień do płatności zdefiniowanych w rozdziale 3, uzupełnionych o równą liczbę kwalifikujących się hektarów zdefiniowanych w art. 44 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o połączeniu płatności przyznawanych w ramach systemu płatności jednolitych z płatnościami w ramach innego systemu wsparcia.
ROZDZIAŁ 2 OKREŚLENIE KWOTY
Artykuł 37
Obliczenie kwoty referencyjnej
1.
Kwota referencyjna jest średnią z trzech lat całkowitych kwot płatności, które rolnik otrzymywał w ramach systemów wsparcia, o których mowa w załączniku VI, i jest obliczana i dostosowywana zgodnie z przepisami załącznika VII, w każdym roku kalendarzowym okresu referencyjnego, o którym mowa w art. 38.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, gdy rolnik rozpoczyna działalność rolniczą w trakcie okresu referencyjnego, średnia jest odnoszona do płatności, które zostały mu przyznane w roku lub latach kalendarzowych, podczas których wykonywał działalność rolniczą.
Artykuł 38
Okres referencyjny
Okres referencyjny obejmuje lata kalendarzowe 2000, 2001 i 2002.
Artykuł 39
Stosowanie modulacji i wzajemnej zgodności ustanowionych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1259/1999
W przypadku stosowania przepisów art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 podczas okresu referencyjnego, kwoty, o których mowa w załączniku VII, są kwotami, które zostałyby przyznane przed zastosowaniem przepisów wspomnianych artykułów.
Artykuł 40
Okoliczności nadzwyczajne
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 37, rolnik, którego produkcja ucierpiała w trakcie okresu referencyjnego na skutek działania siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, które wystąpiły przed lub w trakcie tego okresu referencyjnego, jest uprawniony do wnioskowania o obliczenie kwoty referencyjnej na podstawie roku lub lat kalendarzowych zawierających się w okresie referencyjnym, które nie zostały dotknięte działaniem siły wyższej ani nadzwyczajnych okoliczności.
2.
Jeżeli cały okres referencyjny został dotknięty działaniem siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, dane Państwo Członkowskie oblicza kwotę referencyjną na podstawie okresu 1997–1999.
W takim przypadku przepisy ust. 1 mają zastosowanie mutatis mutandis.
3.
Przypadek działania siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, wraz z odpowiednią dokumentacją wymaganą przez właściwy organ, jest mu zgłaszany przez danego rolnika na piśmie w terminie, który zostanie określony przez każde Państwo Członkowskie.
4.
Działanie siły wyższej lub nadzwyczajne okoliczności są uznawane przez właściwy organ w przypadkach takich, jak na przykład:
a) śmierć rolnika;
b) długookresowa niezdolność rolnika do pracy;
c) poważna klęska żywiołowa w znacznym stopniu dotykająca grunty rolne gospodarstwa;
d) zniszczenie budynków inwentarskich gospodarstwa w drodze wypadku;
e) epidemia dotykająca część lub cały żywy inwentarz gospodarza.
5.
Ustępy 1, 2 i 3 niniejszego artykułu mają zastosowanie, mutatis mutandis, do rolników, którzy w trakcie okresu referencyjnego podlegali zobowiązaniom rolno-środowiskowym stosownie do rozporządzenia (EWG) nr 2078/92 [24] i rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
W przypadku gdy zobowiązania obejmowały zarówno okres referencyjny jak i okres, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, Państwa Członkowskie określają, zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń na rynku i zniekształceń konkurencji, kwotę referencyjną zgodnie ze szczegółowymi przepisami, które zostaną ustanowione przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
Artykuł 41
Pułap
1.
Dla każdego Państwa Członkowskiego suma kwot referencyjnych nie może być wyższa niż krajowy pułap, o którym mowa w załączniku VIII.
2.
W przypadkach, w których będzie to konieczne, Państwo Członkowskie stosuje liniowe procentowe zmniejszenie kwot referencyjnych w celu zapewnienia przestrzegania swojego pułapu.
Artykuł 42
Rezerwa krajowa
1.
Państwa Członkowskie, po ewentualnym dokonaniu zmniejszenia na mocy art. 41 ust. 2, stosują liniowe procentowe zmniejszenie kwot referencyjnych w celu utworzenia rezerwy krajowej.
Zmniejszenie takie nie może być wyższe niż 3 %.
2.
Rezerwa krajowa obejmuje ponadto różnicę pomiędzy pułapem, o którym mowa w załączniku VIII, a sumą kwot referencyjnych, które zostaną przyznane rolnikom w ramach systemu płatności jednolitych, przed zmniejszeniem, o którym mowa w ust. 1, zdanie drugie.
3.
Państwa Członkowskie mogą wykorzystać rezerwę krajową do przyznawania, w pierwszej kolejności, kwot referencyjnych rolnikom, którzy rozpoczynają swoją działalność rolniczą po dniu 31 grudnia 2002 r., lub w roku 2002, lecz nie uzyskali żadnych płatności bezpośrednich w tym roku, zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń na rynku oraz zniekształcenia konkurencji.
4.
Państwa Członkowskie wykorzystują rezerwę krajową w celu ustanowienia, zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń na rynku oraz zniekształcenia konkurencji, kwot referencyjnych dla rolników znajdujących się w specyficznej sytuacji, która zostanie zdefiniowana przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
5.
Państwa Członkowskie mogą wykorzystać rezerwę krajową w celu ustanowienia, zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń na rynku oraz zniekształcenia konkurencji, kwot referencyjnych dla rolników z obszarów podlegających programom restrukturyzacji i/lub rozwoju odnoszącym się do jednej z dwóch form interwencji publicznej w celu przeciwdziałania porzucaniu gruntów i/lub w celu zrekompensowania specyficznych niekorzystnych warunków dotykających rolników na takich obszarach.
6.
Stosując przepisy ust. 3–5, Państwa Członkowskie mogą zwiększyć wartość jednostkową, w ramach limitu regionalnej średniej wartości uprawnień, oraz/lub liczbę uprawnień przyznanych rolnikom.
7.
Państwa Członkowskie stosują liniowe zmniejszenie uprawnień w przypadku gdy ich rezerwa krajowa nie wystarcza do uwzględnienia przypadków, o których mowa w ust. 3 i 4.
8.
Za wyjątkiem przypadku przekazania w drodze faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia oraz w drodze odstępstwa od przepisów art. 46, uprawnienia ustanowione przy wykorzystaniu rezerwy krajowej nie mogą zostać przeniesione przez okres pięciu lat, począwszy od ich przyznania.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 45 ust. 1, uprawnienie, które nie zostało wykorzystane podczas każdego roku składającego się na okres pięciu lat, bezzwłocznie powraca do rezerwy krajowej.
9.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 33 i 43, w przypadku sprzedaży lub wydzierżawienia na okres sześciu lub więcej lat, gospodarstwa lub jego części lub praw do premii w okresie referencyjny lub nie później niż do dnia 29 września 2003 r., część uprawnień przypadających zbywającemu lub oddającemu w dzierżawę może powrócić do rezerwy krajowej na warunkach, które zostaną zdefiniowane przez Komisję, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
ROZDZIAŁ 3 UPRAWNIENIA DO PŁATNOŚCI
Sekcja 1 Uprawnienia do płatności oparte na powierzchni
Artykuł 43
Określenie uprawnień do płatności
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 48, rolnik otrzymuje uprawnienie do płatności na hektar, które jest obliczane poprzez podzielenie kwoty referencyjnej przez średnią liczbę wszystkich hektarów z trzech lat, które w okresie referencyjnym stanowiły podstawę do prawa do płatności bezpośrednich wyszczególnionych w załączniku VI.
Całkowita liczba uprawnień do płatności jest równa powyżej wspomnianej średniej liczbie hektarów.
Jednakże w przypadku, o którym mowa w art. 37 ust. 2, łączna liczba uprawnień do płatności jest równa średniej liczbie hektarów z tego samego okresu wykorzystanych do określenia kwot referencyjnych; przepisy art. 42 ust. 8 mają zastosowanie do takich uprawnień do płatności.
2.
Liczba hektarów, o której mowa w ust. 1, obejmuje ponadto:
a) w przypadku pomocy z tytułu skrobi ziemniaczanej, suszu paszowego i nasion wyszczególnionej w załączniku VII, liczbę hektarów, z których produkcja była objęta pomocą w okresie referencyjnym, obliczoną w punktach B, D i F załącznika VII;
b) wszystkie powierzchnie pastwiskowe w okresie referencyjnym.
3.
Do celów ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu, "powierzchnia pastwiskowa" oznacza powierzchnię gospodarstwa, która była dostępna przez cały rok kalendarzowy, zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 [25], na potrzeby hodowli zwierząt, włączając w to powierzchnie użytkowane wspólnie oraz powierzchnie z mieszanymi uprawami.
Do powierzchni pastwiskowych nie zalicza się:
- gruntów pod budynkami, lasami, stawami, ścieżkami,
- powierzchni wykorzystywanych do innych upraw kwalifikujących się do pomocy wspólnotowej lub do upraw trwałych oraz upraw ogrodniczych,
- powierzchni kwalifikujących się do systemów wsparcia ustanowionych dla producentów niektórych roślin uprawnych, wykorzystywanych na potrzeby systemu pomocowego dla suszu paszowego, oraz podlegających krajowemu lub wspólnotowemu systemowi odłogowania.
4.
Uprawnienia do płatności na hektar nie są modyfikowane, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.
Artykuł 44
Wykorzystanie uprawnień do płatności
1.
Każde uprawnienie do płatności na kwalifikujący się hektar daje prawo do otrzymania płatności w kwocie określonej przez uprawnienie do płatności.
2.
"Kwalifikujący się hektar" oznacza grunty rolne gospodarstwa obejmujące grunty orne i trwałe pastwiska, za wyjątkiem powierzchni pod uprawami trwałymi, lasami oraz powierzchni wykorzystywanych do celów nierolniczych.
3.
Rolnik zgłasza działki odpowiadające kwalifikującemu się hektarowi powiązanemu z uprawnieniem do płatności.
Za wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, działki takie powinny pozostawać w dyspozycji rolnika przez okres co najmniej 10 miesięcy, począwszy od daty, która zostanie określona przez dane Państwo Członkowskie, przy czym data ta nie może być wcześniejsza niż dzień 1 września roku kalendarzowego poprzedzającego rok złożenia wniosku dotyczącego uczestnictwa w systemie płatności jednolitych.
4.
Państwa Członkowskie mogą, w należycie uzasadnionych okolicznościach, zezwolić rolnikowi na zmianę jego zgłoszenia, pod warunkiem że przestrzega on liczby hektarów odpowiadającej jego uprawnieniom do płatności oraz warunków przyznawania płatności jednolitych dla odnośnej powierzchni.
Artykuł 45
Niewykorzystane uprawnienia do płatności
1.
Każde uprawnienie do płatności, które nie zostało wykorzystane przez okres trzech lat, jest przekazywane do rezerwy krajowej.
2.
Jednakże niewykorzystane uprawnienia do płatności nie powracają do rezerwy krajowej w przypadku działania siły wyższej oraz nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 40 ust. 4.
Artykuł 46
Przeniesienie uprawnień do płatności
1.
Uprawnienia do płatności mogą zostać przeniesione wyłącznie na innego rolnika mającego siedzibę na obszarze tego samego Państwa Członkowskiego, za wyjątkiem przypadku przeniesienia w drodze faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia.
Jednakże nawet w przypadku faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia, uprawnienia do płatności mogą być wykorzystywane wyłącznie w Państwie Członkowskim, w którym dane uprawnienia do płatności zostały ustanowione.
Państwo Członkowskie może zdecydować, że uprawnienia do płatności mogą zostać wyłącznie przeniesione lub wykorzystane na obszarze jednego i tego samego regionu.
2.
Uprawnienia do płatności mogą zostać przeniesione w drodze sprzedaży lub innego przeniesienia o charakterze ostatecznym, z gruntami lub bez.
Natomiast dzierżawa lub podobne typy transakcji są dozwolone wyłącznie, jeżeli przenoszone uprawnienia do płatności są powiązane z przeniesieniem odpowiadającej liczby kwalifikujących się hektarów.
Za wyjątkiem przypadku działania siły wyższej oraz nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 40 ust. 4, rolnik może przenieść swoje uprawnienia do płatności bez gruntów wyłącznie wtedy, gdy wykorzysta, w rozumieniu art. 44, co najmniej 80 % swoich uprawnień do płatności podczas co najmniej jednego roku kalendarzowego bądź po dobrowolnym przekazaniu do rezerwy krajowej wszystkich uprawnień do płatności, których nie wykorzystał w pierwszym roku stosowania systemu płatności jednolitych.
3.
W przypadku sprzedaży uprawnień do płatności, z gruntami lub bez, Państwa Członkowskie mogą, działając zgodnie z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, zadecydować, że część sprzedanych uprawnień do płatności powraca do rezerwy krajowej lub że ich wartość jednostkowa zostaje zmniejszona na korzyść rezerwy krajowej, zgodne z kryteriami, które zostaną ustalone przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
Sekcja 2 Uprawnienia do płatności podlegające specjalnym warunkom
Artykuł 47
Płatności dające prawo do uprawnień do płatności podlegających specjalnym warunkom
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 43 i 44, następujące kwoty wynikające z płatności przyznawanych w okresie referencyjnym są uwzględniane w kwocie referencyjnej na warunkach przewidzianych w art. 48 i punkcie C załącznika VII:
a) premia z tytułu przeciwdziałania sezonowości produkcji przewidziana w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999;
b) premia ubojowa przewidziana w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999;
c) specjalna premia z tytułu byków oraz premia z tytułu krów mamek, w przypadku gdy rolnik jest zwolniony z przestrzegania wymogów dotyczących obsady zwierząt stosownie do art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, pod warunkiem że rolnik nie ubiegał się o płatność z tytułu ekstensyfikacji przewidzianą w art. 13 tego rozporządzenia;
d) dodatkowe płatności przewidziane w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w przypadku gdy były wypłacane dodatkowo oprócz pomocy przewidzianej na mocy przepisów lit. a), b) i c) niniejszego ustępu;
e) pomoc przewidziana w ramach systemu pomocowego z tytułu owiec i kóz:
- w latach kalendarzowych 2000 i 2001, w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2467/98 i w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1323/90 [26],
- w roku kalendarzowym 2002, w art. 4, 5 i art. 11 ust. 1 oraz w pierwszym, drugim i czwartym tiret art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001.
2.
Począwszy od roku 2007 oraz w drodze odstępstwa od przepisów art. 33, 43 i 44, kwoty wynikające z premii mlecznej oraz płatności dodatkowych, przewidzianych w art. 95 i 96, które mają zostać przyznane w roku 2007 zostaną włączone do systemu płatności jednolitych na warunkach przewidzianych w art. 48–50.
Artykuł 48
Określenie uprawnień do płatności podlegających specjalnym warunkom
Gdy rolnikowi przyznano płatności, o których mowa w art. 47, ale gdy rolnik ten nie posiadał hektarów, o których mowa w art. 43 w okresie referencyjnym, lub z uprawnienia na hektar wynika kwota wyższa niż 5000 EUR, rolnik ma, odpowiednio, tytuł do uprawnienia do płatności:
a) równego kwocie referencyjnej odpowiadającej płatnościom bezpośrednim, które zostały mu przyznane średnio w okresie trzech lat;
b) dla każdych 5000 EUR lub ułamka kwoty referencyjnej odpowiadającej płatnościom bezpośrednim przyznanym rolnikowi średnio w okresie trzech lat.
Artykuł 49
Warunki
1.
O ile przepisy niniejszej sekcji nie stanowią inaczej, inne przepisy niniejszego tytułu mają zastosowanie do uprawnień do płatności podlegających specjalnym warunkom.
2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 36 ust. 1 i art. 44 ust. 1, Państwo Członkowskie może zwolnić rolnika, który posiada uprawnienia do płatności, dla których nie posiadał hektarów w okresie referencyjnym, z obowiązku zapewnienia liczby kwalifikujących się hektarów odpowiadających liczbie uprawnień, pod warunkiem że rolnik prowadzi co najmniej 50 % działalności rolniczej wykonywanej w okresie referencyjnym, wyrażonej w jednostkach przeliczeniowych dużych (LU).
W przypadku przeniesienia uprawnień do płatności, cesjonariusz może korzystać ze wspomnianego odstępstwa wyłącznie, jeżeli przedmiotem przeniesienia są wszystkie uprawnienia do płatności podlegające temu odstępstwu.
3.
Uprawnienia do płatności określone zgodnie z art. 48 nie są modyfikowane.
Artykuł 50
Premie mleczne oraz dodatkowe płatności
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 48 oraz w drodze odstępstwa od przepisów art. 37 i 43, rolnik otrzymuje dodatkową kwotę na uprawnienie powstałą poprzez podzielenie kwot przyznawanych na mocy art. 95 i 96 przez liczbę uprawnień posiadanych przez rolnika w 2007 r., za wyjątkiem uprawnień z tytułu odłogowania.
Wartość jednostkowa każdego uprawnienia do płatności, które rolnik posiada w roku 2007, jest zwiększana o taką dodatkową kwotę.
2.
W przypadkach gdy rolnik nie posiada żadnego uprawnienia, art. 48 i 49 mają zastosowanie mutatis mutandis.
W tym przypadku, na potrzeby stosowania art. 48, pojęcie "hektary" oznacza kwalifikujące się hektary posiadane przez rolnika w roku 2007.
ROZDZIAŁ 4 UŻYTKOWANIE GRUNTÓW W RAMACH SYSTEMU PŁATNOŚCI JEDNOLITYCH
Sekcja 1 Użytkowanie gruntów
Artykuł 51
Rolnicze użytkowanie gruntów
Rolnicy mogą wykorzystywać działki zgłoszone zgodnie z art. 44 ust. 3 do każdej działalności rolniczej, za wyjątkiem upraw trwałych oraz za wyjątkiem produkcji produktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [27], w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [28] oraz ziemniaków innych niż ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi ziemniaczanej, dla których przyznawana jest pomoc na mocy art. 93 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 52
Produkcja konopi
1.
W przypadku produkcji konopi objętych kodem CN 53021000, w wykorzystanych odmianach zawartość tetrahydrokanabinolu nie może przekraczać 0,2 %, a produkcja jest objęta umową lub zobowiązaniem kupna-sprzedaży, o którym mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000.
Państwa Członkowskie ustanawiają system pozwalający sprawdzić zawartość tetrahydrokanabinolu w roślinach uprawianych na co najmniej 30 % powierzchni upraw konopi na włókno, które są objęte umową lub zobowiązaniem kupna-sprzedaży.
Jednakże jeżeli Państwo Członkowskie wprowadzi system wcześniejszego zatwierdzania takich upraw, wówczas minimalna powierzchnia wynosi 20 %.
2.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, przyznawanie płatności jest uzależnione od wykorzystania nasion kwalifikowanych niektórych odmian oraz od zgłoszenia powierzchni upraw konopi na włókno.
Sekcja 2 Uprawnienia z tytułu odłogowania
Artykuł 53
Określenie uprawnień z tytułu odłogowania
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 37 i 43 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy w okresie referencyjnym rolnik podlegał obowiązkowi odłogowania części gruntów swojego gospodarstwa stosownie do przepisów art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, średnia kwota z trzech lat odpowiadająca obowiązkowej płatności z tytułu odłogowania obliczonej i dostosowanej zgodnie z załącznikiem VII oraz średnia liczba, z trzech lat, hektarów podlegających obowiązkowemu odłogowaniu nie jest uwzględniana przy określaniu uprawnień, o których mowa w art. 43 niniejszego rozporządzenia.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, rolnik otrzymuje uprawnienie na hektar (zwane następnie "uprawnieniem z tytułu odłogowania"), które jest obliczane poprzez podzielenie trzyletniej średniej kwoty z tytułu odłogowania przez trzyletnią średnią liczbę odłogowanych hektarów, o których mowa w ust. 1.
Całkowita liczba uprawnień z tytułu odłogowania jest równa średniej liczbie hektarów podlegających obowiązkowemu odłogowaniu.
Artykuł 54
Wykorzystanie uprawnień z tytułu odłogowania
1.
Uprawnienie z tytułu odłogowania związane z hektarem kwalifikującym do uprawnienia z tytułu odłogowania daje prawo do płatności kwoty ustalonej przez uprawnienie z tytułu odłogowania.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 44 ust. 2, "hektar kwalifikujący do uprawnienia z tytułu odłogowania" oznacza powierzchnię gruntów rolnych gospodarstwa zajętą przez grunty orne, za wyjątkiem gruntów, które w dniu przewidzianym na składanie wniosków o pomoc obszarową za rok 2003, były wykorzystywane na potrzeby upraw trwałych, lasów lub do celów nierolniczych bądź na potrzeby trwałych pastwisk.
Jednakże następujące grunty mogą zostać zaliczone jako odłogowane, w następstwie złożenia wniosku po dniu 28 czerwca 1995 r.:
- grunty odłogowane stosownie do przepisów art. 22–24 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, które nie są wykorzystywane ani do celów rolniczych ani na potrzeby działalności dochodowej innej niż działalność zaakceptowana dla innych odłogowanych gruntów na mocy niniejszego rozporządzenia, lub
- grunty zalesione stosownie do przepisów art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
3.
Rolnicy wyłączają z produkcji hektary kwalifikujące do uprawnień z tytułu odłogowania.
4.
Powierzchnia gruntów odłogowanych nie może być mniejsza niż 0,1 ha oraz grunty takie nie mogą być węższe niż 10 metrów.
Z powodu należycie uzasadnionych przyczyn związanych ze środowiskiem naturalnym, Państwa Członkowskie mogą zaakceptować grunty o szerokości wynoszącej co najmniej 5 metrów i powierzchni 0,05 ha.
5. Państwa Członkowskie mogą, na warunkach, które zostaną określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, wprowadzić odstępstwo od pierwszego akapitu ust. 2 niniejszego artykułu, pod warunkiem że podejmą działania mające na celu zapobieżenie znaczącemu wzrostowi całkowitej powierzchni gruntów rolnych kwalifikujących się do uprawnień z tytułu odłogowania.
6. W drodze odstępstwa od przepisów art. 36 ust. 1 i art. 44 ust. 1, uprawnienia z tytułu odłogowania są wnioskowane przed każdym innym uprawnieniem.
7.
Obowiązek odłogowania ma nadal zastosowanie w odniesieniu do uprawnień z tytułu odłogowania, które zostaną przeniesione.
Artykuł 55
Zwolnienie z obowiązku odłogowania
Rolnik nie podlega obowiązkowi, o którym mowa w art. 54, jeżeli:
a) całe jego gospodarstwo jest prowadzone w odniesieniu do całej produkcji zgodnie z obowiązkami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [29];
b) odłogowane grunty są wykorzystywane do dostarczenia materiałów do produkcji na obszarze Wspólnoty produktów zasadniczo nieprzewidzianych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, pod warunkiem stosowania skutecznych systemów kontroli.
Artykuł 56
Wykorzystanie gruntów odłogowanych
1.
Grunty odłogowane są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, w sposób określony na mocy art. 5.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 55, grunty takie nie mogą być wykorzystywane do celów rolniczych i nie należy ich wykorzystywać do produkcji roślin do celów komercyjnych.
2.
Grunty takie mogą podlegać zmianowaniu.
3.
Jeżeli ilość produktów ubocznych z przeznaczeniem na pasze lub żywność, które mogą stać się dostępne w wyniku uprawy nasion oleistych na odłogowanych gruntach na mocy przepisów art. 55 lit. b), przekroczy, na podstawie prognozy ilości objętych umowami zawartymi z rolnikami, 1 milion ton rocznie wyrażony w ekwiwalencie śruty sojowej, wówczas w celu ograniczenia takiej ilości do 1 miliona ton, należy zmniejszyć wielkość prognozowanej ilości w ramach każdej umowy, którą można wykorzystać z przeznaczeniem na pasze lub żywność.
4.
Państwa Członkowskie są uprawnione do wypłaty krajowej pomocy do wysokości 55 % kosztów związanych z założeniem wieloletnich upraw przeznaczonych do produkcji biomasy na odłogowanych gruntach.
Artykuł 57
Stosowanie innych przepisów
O ile przepisy przewidziane w niniejszej sekcji nie stanowią inaczej, inne przepisy niniejszego tytułu mają zastosowanie do uprawnień z tytułu odłogowania.
ROZDZIAŁ 5 WDRAŻANIE REGIONALNE I FAKULTATYWNE
Sekcja 1 Wdrażanie regionalne
Artykuł 58
Regionalne przydzielanie pułapu określonego w art. 41
1.
Państwo Członkowskie może zadecydować, najpóźniej przed dniem 1 sierpnia 2004 r., o zastosowaniu systemu płatności jednolitych przewidzianego w rozdziałach 1–4 na poziomie regionalnym w oparciu o warunki ustanowione w niniejszej sekcji.
2.
Państwa Członkowskie zdefiniują regiony zgodnie z obiektywnymi kryteriami.
Państwa Członkowskie posiadające mniej niż trzy miliony kwalifikujących się hektarów mogą zostać uznane za jeden jednolity region.
3.
Poszczególne Państwa Członkowskie dzielą pułap, o którym mowa w art. 41, pomiędzy regiony zgodnie z obiektywnymi kryteriami.
Artykuł 59
Regionalizacja systemu płatności jednolitych
1.
W należycie uzasadnionych przypadkach oraz zgodnie z obiektywnymi kryteriami, Państwo Członkowskie może podzielić całkowitą kwotę pułapu regionalnego, określonego na mocy art. 58, lub część takiego pułapu, pomiędzy wszystkich rolników, których gospodarstwa są zlokalizowane w odnośnym regionie, włączając w to rolników, którzy nie spełniają kryterium kwalifikującego, o którym mowa w art. 33.
2.
W przypadku podziału całkowitej kwoty pułapu regionalnego, rolnicy otrzymują uprawnienia, których wartość jednostkowa jest obliczana poprzez podzielenie pułapu regionalnego określonego na mocy art. 58 przez liczbę kwalifikujących się hektarów, w rozumieniu art. 44 ust. 2, określonych na poziomie regionalnym.
3.
W przypadku częściowego podziału całkowitej kwoty pułapu regionalnego, rolnicy otrzymują uprawnienia, których wartość jednostkowa jest obliczana poprzez podzielenie odpowiedniej części pułapu regionalnego określonego na mocy art. 58 przez liczbę kwalifikujących się hektarów, w rozumieniu art. 44 ust. 2, określonych na poziomie regionalnym.
W przypadku gdy rolnik jest również uprawniony do otrzymania uprawnień obliczonych na podstawie pozostałej części pułapu regionalnego, regionalna wartość jednostkowa każdego z jego uprawnień, za wyjątkiem uprawnień z tytułu odłogowania, jest zwiększana o kwotę odpowiadająca kwocie referencyjnej podzielonej przez liczbę jego uprawnień określonych zgodnie z ust. 4.
Artykuły 48 i 49 mają zastosowanie mutatis mutandis.
4. Liczba uprawnień przypadających na rolnika jest równa liczbie hektarów, które zgłosi zgodnie z art. 44 ust. 2 w pierwszym roku stosowania systemu stosowania płatności jednolitych, za wyjątkiem przypadków działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, w rozumieniu art. 40 ust. 4.
Artykuł 60
Użytkowanie gruntów
1. W przypadku gdy Państwo Członkowskie skorzysta z możliwości przewidzianej w art. 59, rolnicy mogą, w drodze odstępstwa od przepisów art. 51 oraz zgodnie z przepisami niniejszego artykułu, wykorzystywać również działki, zgłoszone zgodnie z art. 44 ust. 3, do produkcji produktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 oraz ziemniaków innych niż ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi ziemniaczanej, dla których pomoc jest przyznawana na mocy art. 93 niniejszego rozporządzenia, za wyjątkiem upraw trwałych.
2. Państwo Członkowskie określa liczbę hektarów, które mogą być wykorzystane zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu poprzez podział, według obiektywnych kryteriów, średniej liczby hektarów, które były wykorzystywane do produkcji produktów, o których mowa w ust. 1 na poziomie krajowym w trakcie trzyletniego okresu 2000–2002, pomiędzy regiony zdefiniowane stosownie do art. 58 ust. 2. Średnia liczba hektarów na poziomie krajowym oraz liczba hektarów na poziomie regionalnym jest ustalana przez Komisje zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, na podstawie danych przekazanych przez dane Państwo Członkowskie.
3.
W ramach limitu określonego zgodnie z ust. 2 dla odnośnego regionu, można zezwolić rolnikowi na skorzystanie z możliwości, o której mowa w ust. 1:
a) w ramach limitu liczby hektarów, które wykorzystuje do produkcji produktów, o których mowa w ust. 1 w roku 2003;
b) w przypadku stosowania, mutatis mutandis, przepisów art. 40 i 42 ust. 4, w ramach limitu liczby hektarów, który zostanie określony zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń na rynku oraz zniekształcenia konkurencji.
4.
W ramach limitu liczby hektarów, które pozostaną dostępne po zastosowaniu przepisów ust. 3, rolnicy są uprawnieni do produkcji produktów, o których mowa w ust. 1, na liczbie hektarów innej niż liczba hektarów objętych przepisami ust. 3 w ramach limitu liczby hektarów wykorzystywanych do produkcji produktów, o których mowa w ust. 1, w roku 2004 i/lub 2005, przy czym pierwszeństwo należy przyznać rolnikom, którzy produkowali takie produkty już w roku 2004 w ramach limitu liczby hektarów wykorzystywanych w roku 2004.
W przypadku stosowania przepisów art. 71, lata 2004 i 2005 są zastępowane, odpowiednio, rokiem poprzedzającym rok stosowania systemu płatności jednolitych i rokiem ich stosowania.
5.
W celu określenia indywidualnych limitów, o których mowa w ust. 3 i 4, Państwo Członkowskie korzysta z indywidualnych danych dotyczących rolnika, gdy są dostępne, lub innych wymaganych dowodów dostarczonych przez rolnika.
6.
Liczba hektarów, dla których zezwolenie zostało ustanowione zgodne z przepisami ust. 3 i 4 niniejszego artykułu, nie może w żadnym razie przekroczyć liczby kwalifikujących się hektarów zdefiniowanych w art. 44 ust. 2, zgłoszonych w pierwszym roku stosowania systemu płatności jednolitych.
7.
Zezwolenie jest wykorzystywane, na obszarze odnośnego regionu, z odpowiadającym uprawnieniem do płatności.
8.
Najpóźniej przed rokiem 2007 Komisja przedłoży sprawozdanie Radzie, wraz z, jeżeli okaże się to niezbędne, odpowiednimi propozycjami dotyczącymi ewentualnych konsekwencji, w kategoriach rozwoju sytuacji na rynku i zmian strukturalnych, wdrożenia przez Państwa Członkowskie niniejszego artykułu.
Artykuł 61
Użytki zielone
W przypadku stosowania przepisów art. 59, Państwo Członkowskie może również, zgodnie z obiektywnymi kryteriami, ustalić, w ramach pułapu regionalnego lub jego części, różne wartości jednostkowe uprawnień przyznawanych rolnikom, o których mowa w art. 59 ust. 1, dla hektarów zajętych pod użytki zielone w dniu przewidzianym na złożenie wniosków o pomoc obszarową za rok 2003 oraz dla wszystkich innych kwalifikujących się hektarów lub alternatywnie dla hektarów wykorzystywanych jako trwałe pastwiska w dniu przewidzianym na złożenie wniosków o pomoc obszarową za rok 2003 oraz dla wszystkich innych kwalifikujących się hektarów.
Artykuł 62
Premie mleczne oraz płatności dodatkowe
W drodze odstępstwa od przepisów art. 47 ust. 2, Państwa Członkowskie może zdecydować, że kwoty wynikające z premii mlecznych i płatności dodatkowych przewidzianych w art. 95 i 96, zostaną włączone, na poziomie krajowym lub regionalnym, częściowo lub w całości, do systemu płatności jednolitych, począwszy od roku 2005.
Uprawnienia określone na mocy niniejszego ustępu należy odpowiednio zmodyfikować.
Kwota referencyjna dla takich płatności jest równa kwotom przyznawanym zgodnie z art. 95 i 96, obliczonym na podstawie indywidualnej ilości referencyjnej dla mleka dostępnego w gospodarstwie w dniu 31 marca roku włączenia, częściowego lub w całości, tych płatności do systemu płatności jednolitych.
Artykuły 48–50 mają zastosowanie mutatis mutandis.
Artykuł 63
Warunki dotyczące uprawnień określanych na mocy przepisów niniejszej sekcji
1.
W przypadku stosowania przepisów art. 59, uprawnienia określone na mocy przepisów niniejszej sekcji mogą zostać przeniesione lub wykorzystane wyłącznie na obszarze tego samego regionu lub pomiędzy regionami, w których uprawnienia na hektar wynoszą tyle samo.
2.
W przypadku stosowania przepisów art. 59, w drodze odstępstwa od przepisów art. 53, każdy rolnik w odnośnym regionie otrzymuje uprawnienia z tytułu odłogowania.
Liczba uprawnień z tytułu odłogowania jest obliczana poprzez pomnożenie kwalifikujących się gruntów rolnika, w rozumieniu art. 54 ust. 2, zadeklarowanych w pierwszym roku stosowania systemu płatności jednolitych, przez wskaźnik odłogowania.
Wskaźnik odłogowania jest obliczany poprzez pomnożenie podstawowego wskaźnika obowiązkowego odłogowania wynoszącego 10 % przez stosunek, w odnośnym regionie, gruntów, dla których przyznano w okresie referencyjnym płatności powierzchniowe z tytułu roślin uprawnych, o których mowa w załączniku VI, i kwalifikujących się gruntów w rozumieniu art. 54 ust. 2 w okresie referencyjnym.
Wartość uprawnień z tytułu odłogowania jest wartością regionalną dla uprawnień do płatności, określonych zgodne z art. 59 ust. 2 lub, w zależności od przypadku, art. 59 ust. 3, pierwszy akapit.
Nie otrzymują uprawnień z tytułu odłogowania rolnicy, którzy zgłaszają mniejszą powierzchnię niż liczba hektarów, w rozumieniu art. 54 ust. 2, które byłyby potrzebne do wyprodukowania liczby ton równej 92 tonom zbóż, w sposób zdefiniowany w załączniku IX, na podstawie plonów określonych według planu regionalizacji obowiązującego w odnośnym regionie w roku poprzedzającym rok stosowania systemu płatności jednolitych, podzielona przez stosunek, o którym mowa w trzecim akapicie ust. 2 niniejszego artykułu.
3. W drodze odstępstwa od przepisów art. 43 ust. 4 i 49 ust. 3, Państwa Członkowskie mogą również zdecydować, najpóźniej do dnia 1 sierpnia 2004 r., działając zgodnie z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, że uprawnienia określone na mocy przepisów niniejszej Sekcji podlegają progresywnym modyfikacjom według wcześniej określonych kroków i obiektywnych kryteriów.
4.
O ile przepisy przewidziane w niniejszej sekcji nie stanowią inaczej, mają zastosowanie inne przepisy niniejszego tytułu.
Sekcja 2 Częściowe wdrożenie
Artykuł 64
Przepisy ogólne
1.
Państwo Członkowskie może zdecydować, najpóźniej do dnia 1 sierpnia 2004 r., o zastosowaniu, na poziomie krajowym lub regionalnym, systemu płatności jednolitych, przewidzianego w rozdziałach 1–4, na warunkach ustanowionych w niniejszej sekcji.
2.
Zgodnie z wyborem podjętym przez każde Państwo Członkowskie, Komisja ustala, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, pułap dla każdej z płatności bezpośrednich, o których mowa, odpowiednio, w art. 66, 67, 68 i 69.
Pułap taki jest równy składowej każdego rodzaju płatności bezpośrednich w pułapach krajowych, o których mowa w art. 41, pomnożonej przez wielkości procentowe zmniejszenia zastosowane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 66, 67, 68 i 69.
Całkowita kwota ustalonych pułapów jest odejmowana od pułapów krajowych, o których mowa w art. 41, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
3.
Najpóźniej dwa lata po wdrożeniu systemu płatności jednolitych przez wszystkie Państwa Członkowskie, ale nie później niż do dnia 31 grudnia 2009 r., Komisja przedłoży sprawozdanie Radzie, wraz z, jeżeli okaże się to niezbędne, odpowiednimi propozycjami, dotyczący ewentualnych konsekwencji, w kategoriach rozwoju sytuacji na rynku i zmian strukturalnych, wdrożenia przez Państwa Członkowskie wariantów przewidzianych w sekcji 2 i 3.
Artykuł 65
Określenie uprawnień na mocy niniejszej sekcji
1.
Dla uprawnień przydzielanych rolnikom, po zastosowaniu ewentualnego zmniejszenia na mocy art. 41, składowa kwoty referencyjnej, która wynika z każdej z płatności bezpośrednich, o których mowa, odpowiednio, w art. 66, 67, 68 i 69, jest zmniejszana o wielkość procentową, która zostanie ustalona przez Państwa Członkowskie w ramach limitu ustalonego w art. 66, 67, 68 i 69.
2.
O ile przepisy przewidziane w niniejszej sekcji nie stanowią inaczej, inne przepisy niniejszego tytułu mają zastosowanie do uprawnień określonych w odniesieniu do pozostałej części kwoty referencyjnej.
Artykuł 66
Płatności z tytułu roślin uprawnych
W przypadku płatności z tytułu roślin uprawnych Państwa Członkowskie mogą:
a) zatrzymać do 25 % składowej krajowych pułapów, o których mowa w art. 41, odpowiadających płatnościom powierzchniowym z tytułu roślin uprawnych, o których mowa w załączniku VI, za wyjątkiem płatności z tytułu obowiązkowego odłogowania.
W takim przypadku oraz w ramach limitu pułapu ustanowionego zgodnie z art. 64 ust. 2, odnośne Państwo Członkowskie dokonuje, w ujęciu rocznym, dodatkowej płatności na rzecz rolników.
Dodatkowa płatność jest przyznawana rolnikom produkującym rośliny uprawne wyszczególnione w załączniku IX oraz, w Państwach Członkowskich, w których kukurydza nie jest uprawą tradycyjną, produkującym kiszonkę z zielonki, na hektar, do poziomu wynoszącego maksymalnie 25 % płatności na hektar, o których mowa w załączniku VI, przyznawanych na warunkach przewidzianych w rozdziale 10 tytułu IV;
lub alternatywnie
b) zatrzymać do 40 % składowej krajowych pułapów, o których mowa w art. 41, odpowiadających płatności uzupełniającej z tytułu pszenicy durum, o której mowa w załączniku VI.
W takim przypadku oraz w ramach limitu pułapu ustanowionego zgodnie z art. 64 ust. 2, odnośne Państwo Członkowskie dokonuje, w ujęciu rocznym, dodatkowej płatności na rzecz rolników.
Dodatkowa płatność jest przyznawana rolnikom produkującym pszenice durum wyszczególnioną w załączniku IX, na hektar, do poziomu wynoszącego maksymalnie 40 % płatności uzupełniającej z tytułu pszenicy durum na hektar, o której mowa w załączniku VI, przyznanej lub która zostanie przyznana na warunkach przewidzianych w rozdziale 10 tytułu IV.
Artykuł 67
Płatności z tytułu owiec i kóz
Państwa Członkowskie mogą zatrzymać do 50 % składowej krajowych pułapów, o których mowa w art. 41, odpowiadających płatnościom z tytułu owiec i kóz wyszczególnionym w załączniku VI.
W takim przypadku oraz w ramach limitu pułapu ustanowionego zgodnie z art. 64 ust. 2, odnośne Państwo Członkowskie dokonuje, w ujęciu rocznym, dodatkowej płatności na rzecz rolników.
Dodatkowa płatność jest przyznawana rolnikom hodującym owce i kozy, do poziomu wynoszącego maksymalnie 50 % płatności z tytułu owiec i kóz wyszczególnionych w załączniku VI, przyznawanych na warunkach przewidzianych w rozdziale 11 tytułu IV.
Artykuł 68
Płatności z tytułu wołowiny i cielęciny
1.
W przypadku płatności z tytułu wołowiny i cielęciny, Państwa Członkowskie mogą zatrzymać do 100 % składowej krajowych pułapów, o których mowa w art. 41, odpowiadających premii ubojowej, o której mowa w załączniku VI dla cieląt.
W takim przypadku oraz w ramach limitu pułapu ustanowionego zgodnie z art. 64 ust. 2, odnośne Państwo Członkowskie dokonuje, w ujęciu rocznym, dodatkowej płatności na rzecz rolników.
Dodatkowa płatność jest przyznawana z tytułu uboju cieląt, do poziomu wynoszącego maksymalnie 100 % premii z tytułu uboju cieląt, o której mowa w załączniku VI, przyznawanej na warunkach przewidzianych w rozdziale 12 tytułu IV.
2.
Państwa Członkowskie mogą również:
a) i) zatrzymać do 100 % składowej krajowych pułapów, o których mowa w art. 41, odpowiadających premii z tytułu krowy mamki, o której mowa w załączniku VI.
W takim przypadku oraz w ramach limitu pułapu ustanowionego zgodnie z art. 64 ust. 2, odnośne Państwo Członkowskie dokonuje, w ujęciu rocznym, dodatkowej płatności na rzecz rolników.
Dodatkowa płatność jest przyznawana z tytułu utrzymywania krów mamek, do poziomu wynoszącego maksymalnie 100 % premii z tytułu krowy mamki, o której mowa w załączniku VI, przyznawanej na warunkach przewidzianych w rozdziale 12 tytułu IV;
oraz
ii) zatrzymać do 40 % składowej krajowych pułapów, o których mowa w art. 41, odpowiadających premii ubojowej, o której mowa w załączniku VI dla bydła innego niż cielęta.
W takim przypadku oraz w ramach limitu pułapu ustanowionego zgodnie z art. 64 ust. 2, odnośne Państwo Członkowskie dokonuje, w ujęciu rocznym, dodatkowej płatności na rzecz rolników.
Dodatkowa płatność jest przyznawana z tytułu uboju bydła innego niż cielęta, do poziomu wynoszącego maksymalnie 40 % premii ubojowej, o której mowa w załączniku VI dla bydła innego niż cielęta, przyznawanej na warunkach przewidzianych w rozdziale 12 tytułu IV;
lub alternatywnie
b) i) zatrzymać do 100 % składowej krajowych pułapów, o których mowa w art. 41, odpowiadających premii ubojowej, o której mowa w załączniku VI dla bydła innego niż cielęta.
W takim przypadku oraz w ramach limitu pułapu ustanowionego zgodnie z art. 64 ust. 2, odnośne Państwo Członkowskie dokonuje, w ujęciu rocznym, dodatkowej płatności na rzecz rolników.
Dodatkowa płatność jest przyznawana z tytułu uboju bydła innego niż cielęta, do poziomu wynoszącego maksymalnie 100 % premii ubojowej, o której mowa w załączniku VI dla bydła innego niż cielęta, przyznawanej na warunkach przewidzianych w rozdziale 12 tytułu IV;
lub alternatywnie
ii) zatrzymać do 75 % składowej krajowych pułapów, o których mowa w art. 41, odpowiadających specjalnej premii z tytułu byków, o której mowa w załączniku VI.
W takim przypadku oraz w ramach limitu pułapu ustanowionego zgodnie z art. 64 ust. 2, odnośne Państwo Członkowskie dokonuje, w ujęciu rocznym, dodatkowej płatności na rzecz rolników.
Dodatkowa płatność jest przyznawana do poziomu wynoszącego maksymalnie 75 % specjalnej premii z tytułu byków, o której mowa w załączniku VI, przyznawanej na warunkach przewidzianych w rozdziale 12 tytułu IV.
Artykuł 69
Fakultatywne wdrożenie określonych rodzajów gospodarowania i produkcji wysokojakościowej
Państwa Członkowskie mogą zatrzymać do 10 % składowej krajowych pułapów, o których mowa w art. 41, odpowiadających każdemu z sektorów, o których mowa w załączniku VI.
W przypadku sektora roślin uprawnych, wołowiny i cielęciny oraz owiec i kóz, zatrzymanie takie należy uwzględnić dla potrzeb stosowania maksymalnych wielkości procentowych ustalonych, odpowiednio, w art. 66, 67 i 68.
W takim przypadku oraz w ramach limitu pułapu ustanowionego zgodnie z art. 64 ust. 2, odnośne Państwo Członkowskie dokonuje, w ujęciu rocznym, dodatkowej płatności na rzecz rolników w sektorze lub sektorach, których dotyczy zatrzymanie.
Dodatkowa płatność jest przyznawana z tytułu określonych rodzajów gospodarowania, które mają istotne znaczenie dla ochrony lub poprawy środowiska naturalnego lub dla poprawy jakości i sprzedaży produktów rolnych na warunkach, które zostaną zdefiniowane przez Komisję zgodnie z procedurą o której mowa w art. 144 ust. 2.
Sekcja 3 Wykluczenia fakultatywne
Artykuł 70
Fakultatywne wykluczenie niektórych płatności bezpośrednich
1.
Państwo Członkowskie może zadecydować, najpóźniej przed dniem 1 sierpnia 2004 r., o wykluczeniu z systemu płatności jednolitych:
a) jednej lub kilku płatności bezpośrednich przyznawanych w okresie referencyjnym na mocy:
- artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999,
- artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 2358/71,
w tym przypadku stosuje się przepisy art. 64 i 65 mutatis mutandis;
b) wszystkich innych płatności bezpośrednich wyszczególnionych w załączniku VI przyznawanych rolnikom w okresie referencyjnym we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze, Wyspach Kanaryjskich i wyspach Morza Egejskiego oraz płatności bezpośrednich przyznawanych w okresie referencyjnym na mocy:
- artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93,
- artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001,
- artykuł 13 i art. 22 ust. od 2 do 6 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001,
- artykuł 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 13 ust. 2 i 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 oraz art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, Państwa Członkowskie przyznają płatności bezpośrednie, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w ramach limitu pułapów ustalonych zgodnie z art. 64 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, na warunkach określonych, odpowiednio, w tytule IV, rozdziałach 3, 6 i 7–13 niniejszego rozporządzenia, art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 13 i 22 ust. od 2 do 4 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, oraz art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
Całkowita kwota ustalonych pułapów jest odejmowana od pułapów krajowych, o których mowa w art. 41, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
Sekcja 4 Fakultatywny okres przejściowy
Artykuł 71
Fakultatywny okres przejściowy
1.
W przypadku gdy szczególne warunki rolnicze to uzasadniają, Państwo Członkowskie może zadecydować, najpóźniej do dnia 1 sierpnia 2004 r., o zastosowaniu systemu płatności jednolitych po upływie okresu przejściowego, który kończy się albo dnia 31 grudnia 2005 r. albo dnia 31 grudnia 2006 r.
W przypadku gdy dane Państwo Członkowskie zadecyduje o zastosowaniu systemu płatności jednolitych przed końcem okresu przejściowego, podejmuje ono odpowiednią decyzję najpóźniej do dnia 1 sierpnia roku kalendarzowego poprzedzającego rok kalendarzowy, w odniesieniu do którego będzie miał zastosowanie systemu płatności jednolitych.
2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 70 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, w okresie przejściowym dane Państwo Członkowskie stosuje płatności bezpośrednie, o których mowa w załączniku VI, na warunkach określonych, odpowiednio, w tytule IV, rozdziałach 3, 6 i 7–13 niniejszego rozporządzenia, art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 13 i 22 ust. 2–4 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, oraz art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, w ramach limitu pułapów budżetowych odpowiadających składowej tych płatności bezpośrednich w pułapie krajowym, o którym mowa w art. 41, ustalonym przez Komisję, zgodne z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, dla każdej z tych płatności bezpośrednich.
W przypadku płatności z tytułu suszu paszowego, Państwa Członkowskie przyznają pomoc na warunkach, które zostaną zdefiniowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, w ramach powyżej wspomnianych limitów budżetowych.
3.
System płatności bezpośrednich obowiązuje od dnia 1 stycznia roku kalendarzowego następującego po roku kalendarzowym wygaśnięcia okresu przejściowego.
W takim przypadku dane Państwo Członkowskie podejmuje decyzje, o których mowa w art. 58 ust. 1, 63 ust. 3, 64 ust. 1 i 70 przed dniem 1 sierpnia 2005 r. lub alternatywnie 2006 r., stosownie do terminu zadecydowanego na mocy ust. 1 niniejszego artykułu.
4.
Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, podejmie niezbędne środki w przypadku gdy stosowanie takiego okresu przejściowego powoduje poważne zniekształcenie konkurencji na rynku wspólnotowym oraz w celu zapewnienia wywiązywania się przez Wspólnotę z zobowiązań międzynarodowych.
TYTUŁ IV INNE SYSTEMY POMOCOWE
ROZDZIAŁ 1 SPECJALNA PREMIA JAKOŚCIOWA Z TYTUŁU PSZENICY DURUM
Artykuł 72
Zakres stosowania
Pomoc jest przyznawana rolnikom produkującym pszenicę durum objęta kodem CN 10011000, na warunkach ustanowionych w niniejszym rozdziale.
Artykuł 73
Kwota i wymogi
1.
Pomoc wynosi 40 EUR na hektar.
2.
Przyznawanie płatności jest uzależnione od stosowania określonych ilości kwalifikowanych odmian nasion, w danej strefie produkcji, uznanych za odmiany o wysokiej jakości przeznaczone do produkcji semoliny lub makaronów.
Artykuł 74
Obszary
1.
Pomoc jest przyznawana dla krajowych obszarów bazowych znajdujących się w tradycyjnych strefach produkcji wyszczególnionych w załączniku X.
Powierzchnia obszarów bazowych wynosi, jak następuje:
Grecja _BAR_ 617000 ha _BAR_
Hiszpania _BAR_ 594000 ha _BAR_
Francja _BAR_ 208000 ha _BAR_
Włochy _BAR_ 1646000 ha _BAR_
Austria _BAR_ 7000 ha _BAR_
Portugalia _BAR_ 118000 ha _BAR_
2.
Państwo Członkowskie może podzielić swój obszar bazowy na podobszary bazowe zgodnie z obiektywnymi kryteriami.
Artykuł 75
Przekroczenie powierzchni obszarów
1.
W przypadku gdy powierzchnia obszaru, dla którego wnioskowana jest pomoc, przekroczy powierzchnię obszaru bazowego, powierzchnia obszaru przypadająca na rolnika, dla którego wnioskowana jest pomoc, jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku.
2.
Gdy Państwo Członkowskie dzieli swój obszar bazowy na podobszary bazowe, zmniejszenie przewidziane w ust. 1 ma zastosowanie wyłącznie do rolników z podobszarów bazowych, w przypadku których limit został przekroczony.
Zmniejszenie jest dokonywane gdy, w odnośnym Państwie Członkowskim, powierzchnie w podobszarach bazowych, które nie osiągnęły swoich limitów, zostały przeniesione do podobszarów bazowych, w których takie limity zostały przekroczone.
ROZDZIAŁ 2 PREMIA Z TYTUŁU ROŚLIN WYSOKOBIAŁKOWYCH
Artykuł 76
Zakres zastosowania
Pomoc jest przyznawana rolnikom produkującym rośliny wysokobiałkowe na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Rośliny wysokobiałkowe obejmują:
- groch objęty kodem CN 071310,
- bób i bobik objęty kodem CN 071350,
- łubin słodki objęty kodem CN ex12092950.
Artykuł 77
Kwota i wymogi
Pomoc wynosi 55,57 EUR na hektar upraw roślin wysokobiałkowych zebranych po okresie dojrzałości mlecznej.
Jednakże rośliny uprawiane na obszarach, które są w pełni obsiewane oraz które są uprawiane zgodnie z lokalnymi standardami, ale które nie osiągają okresu dojrzałości mlecznej w wyniku nadzwyczajnych warunków pogodowych uznanych przez odnośne Państwo Członkowskie, kwalifikują się do pomocy, pod warunkiem że odnośne obszary nie są wykorzystywane do żadnych innych celów do tego stadium wzrostu.
Artykuł 78
Powierzchnia
1.
Niniejszym ustanawia się maksymalną gwarantowaną powierzchnię wynoszącą 1400000 ha, dla której pomoc może być przyznawana.
2.
W przypadku gdy powierzchnia, dla której wystąpiono z wnioskiem o pomoc, przekroczy maksymalną gwarantowana powierzchnię, powierzchnia przypadająca na rolnika, dla której wystąpiono z wnioskiem o pomoc, jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
ROZDZIAŁ 3 SPECJALNA PŁATNOŚĆ Z TYTUŁU UPRAWY RYŻU
Artykuł 79
Zakres zastosowania
Pomoc przyznawana jest rolnikom produkującym ryż, objęty kodem CN 100610, na warunkach ustanowionych w niniejszym rozdziale.
Artykuł 80
Kwota i wymogi
1.
Pomoc jest przyznawana na hektar gruntów ryżem, na których roślina ta jest uprawiana co najmniej do początku stadium kwitnienia w normalnych warunkach wzrostu.
Jednakże rośliny uprawiane na obszarach, które są w pełni obsiewane oraz które są uprawiane zgodnie z lokalnymi standardami, ale które nie osiągają stadium kwitnienia w wyniku nadzwyczajnych warunków pogodowych uznanych przez odnośne Państwo Członkowskie, kwalifikują się do pomocy, pod warunkiem że odnośne obszary nie są wykorzystywane do żadnych innych celów do tego stadium wzrostu.
2.
Pomoc wynosi jak następuje, według plonów w odnośnych Państwach Członkowskich:
_BAR_ Rok gospodarczy 2004/2005 oraz w przypadku stosowania art. 71 (EUR/ha) _BAR_ Od roku gospodarczego 2005/2006 włącznie (EUR/ha) _BAR_
Hiszpania _BAR_ 1123,95 _BAR_ 476,25 _BAR_
Francja:
—metropolia _BAR_ 971,73 _BAR_ 411,75 _BAR_
—Gujana Francuska _BAR_ 1329,27 _BAR_ 563,25 _BAR_
Grecja _BAR_ 1323,96 _BAR_ 561,00 _BAR_
Włochy _BAR_ 1069,08 _BAR_ 453,00 _BAR_
Portugalia _BAR_ 1070,85 _BAR_ 453,75. _BAR_
Artykuł 81
Obszary
Niniejszym ustanawia się krajowy obszar bazowy dla każdego Państwa Członkowskiego – producenta.
Jednakże dla Francji ustanawia się dwa obszary bazowe.
Powierzchnia obszarów bazowych wynosi, jak następuje:
Hiszpania _BAR_ 104973 ha _BAR_
Francja:
—metropolia _BAR_ 19050 ha _BAR_
—Gujana Francuska _BAR_ 4190 ha _BAR_
Grecja _BAR_ 20333 ha _BAR_
Włochy _BAR_ 219588 ha _BAR_
Portugalia _BAR_ 24667 ha _BAR_
Państwo Członkowskie może podzielić swój obszar lub obszary bazowe na podobszary bazowe zgodnie z obiektywnymi kryteriami.
Artykuł 82
Przekroczenie powierzchni obszarów
1.
W przypadku gdy w danym Państwie Członkowskim powierzchnia obszaru przeznaczona pod uprawę ryżu w danym roku przekroczy powierzchnię obszaru bazowego, wskazanego w art. 81, powierzchnia obszaru przypadająca na rolnika, dla którego wnioskowana jest pomoc, jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku.
2.
Gdy Państwo Członkowskie dzieli swój obszar bazowy na podobszary bazowe, zmniejszenie przewidziane w ust. 1 ma zastosowanie wyłącznie do rolników z podobszarów bazowych, w przypadku których limit został przekroczony.
Zmniejszenie jest dokonywane gdy w odnośnym Państwie Członkowskim powierzchnie w podobszarach bazowych, które nie osiągnęły swoich limitów, zostały przeniesione do podobszarów bazowych, w których takie limity zostały przekroczone.
ROZDZIAŁ 4 PŁATNOŚĆ POWIERZCHNIOWA Z TYTUŁU ORZECHÓW
Artykuł 83
Pomoc wspólnotowa
1.
Pomoc wspólnotowa jest przyznawana rolnikom produkującym orzechy, na warunkach ustanowionych w niniejszym rozdziale.
Orzechy obejmują:
- migdały objęte kodami CN 080211 i 080212,
- orzechy laskowe lub orzechy tureckie objęte kodami CN 080221 i 080222,
- orzechy włoskie objęte kodami CN 080231 i 080232,
- orzechy pistacjowe objęte kodami CN 080250,
- orzechy robinii objęte kodami CN 12121010.
2. Państwa Członkowskie mogą zróżnicować pomoc według produktów lub poprzez zwiększenie lub zmniejszenie krajowych powierzchni gwarantowanych (zwanych następnie "KPG") ustanowionych w art. 84 ust. 3. Jednakże w każdym Państwie Członkowskim całkowita kwota pomocy przyznanej w danym roku nie może być wyższa niż pułap, o którym mowa w art. 84 ust. 1.
Artykuł 84
Obszary
1.
Państwo Członkowskie przyznaje pomoc wspólnotową w ramach limitu pułapu obliczonego poprzez pomnożenie liczby hektarów swoich KPG, ustalonych w ust. 3 przez średnią kwotę wynosząca 120,75 EUR.
2.
Niniejszym ustanawia się maksymalną powierzchnię gwarantowaną wynoszącą 800000 ha.
3.
Maksymalna powierzchnia gwarantowana, o której mowa w ust. 2, jest dzielona na następujące KPG: krajowe powierzchnie gwarantowane (KPG)
Belgia _BAR_ 100 ha _BAR_
Niemcy _BAR_ 1500 ha _BAR_
Francja _BAR_ 17300 ha _BAR_
Grecja _BAR_ 41100 ha _BAR_
Włochy _BAR_ 130100 ha _BAR_
Luksemburg _BAR_ 100 ha _BAR_
Holandia _BAR_ 100 ha _BAR_
Austria _BAR_ 100 ha _BAR_
Portugalia _BAR_ 41300 ha _BAR_
Hiszpania _BAR_ 568200 ha _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 100 ha _BAR_
4.
Państwo Członkowskie może podzielić swoje KPG na podobszary zgodnie z obiektywnymi kryteriami, w szczególności na poziomie regionalnym lub w odniesieniu do produkcji.
Artykuł 85
Przekroczenie powierzchni obszarów
Gdy Państwo Członkowskie dzieli swoją KPG na podobszary bazowe, i jeden lub więcej podobszarów bazowych zostanie przekroczonych, powierzchnia przypadająca na rolnika, dla której wnioskowana jest pomoc wspólnotowa, jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku dla rolników z podobszarów bazowych, w których limit został przekroczony.
Zmniejszenie takie jest dokonywane, gdy w odnośnym Państwie Członkowskim powierzchnie w podobszarach bazowych, które nie osiągnęły swoich limitów, zostały przeniesione do podobszarów bazowych, w których takie limity zostały przekroczone.
Artykuł 86
Warunki kwalifikujące
1.
Płatność pomocy wspólnotowej jest uzależniona, w szczególności, od minimalnej powierzchni poletek oraz minimalnej gęstości obsadzenia drzewami.
2.
Powierzchnie podlegające planom poprawy, w rozumieniu art. 14 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [30], stają się kwalifikowalne do pomocy w ramach niniejszego systemu z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym wygasa dany plan poprawy.
3.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić przyznanie pomocy wspólnotowej o członkostwa rolników w organizacji producenckiej uznanej na mocy przepisów art. 11 lub 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
4.
Jeżeli zastosowane zostaną przepisy ust. 3, Państwa Członkowskie mogą zadecydować, że płatność, o której mowa w ust. 1, będzie przekazywana organizacjom producenckim w imieniu jej członków.
Kwota pomocy otrzymywanej przez organizację producencką jest wypłacana jej członkom.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zezwolić organizacji producenckiej, z tytułu rekompensaty za usługi świadczone na rzecz swoich członków, dokonywać potrącenia z kwoty pomocy wspólnotowej maksymalnie do wysokości 2 %.
Artykuł 87
Pomoc krajowa
1.
Państwa Członkowskie mogą przyznać pomoc krajową, dodatkowo oprócz pomocy wspólnotowej, maksymalnie do wysokości 120,75 EUR na hektar na rok.
2.
Pomoc krajowa może być wypłacana dla obszarów otrzymujących pomoc wspólnotową.
3.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić przyznawanie pomocy krajowej od członkostwa rolników w organizacji producenckiej uznanej na mocy przepisów art. 11 lub 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
ROZDZIAŁ 5 POMOC Z TYTUŁU ROŚLIN ENERGETYCZNYCH
Artykuł 88
Pomoc
Pomoc wynosząca 45 EUR na hektar na rok jest przeznaczana dla powierzchni obsianych roślinami energetycznymi wykorzystywanymi na warunkach ustanowionych w niniejszym Rozdziale.
Rośliny energetyczne oznaczają rośliny dostarczane zasadniczo na potrzeby produkcji następujących produktów energetycznych:
- produktów uznawanych z paliwa biologiczne wyszczególnione w art. 2 punkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/30/WE z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych [31],
- energii elektrycznej i termalnej produkowanej z biomasy.
Artykuł 89
Powierzchnie
1.
Niniejszym ustanawia się maksymalną powierzchnię gwarantowaną, wynoszącą 1500000 ha, dla której można przyznać pomoc.
2.
W przypadku gdy powierzchnia, dla której wnioskowana jest pomoc, przekroczy maksymalną powierzchnię gwarantowaną, powierzchnia przypadająca na rolnika, dla której wnioskowana jest pomoc, jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
Artykuł 90
Warunki kwalifikujące
Pomoc jest przyznawana wyłącznie w odniesieniu do powierzchni, których produkcja jest przedmiotem umowy pomiędzy rolnikiem i przemysłem przetwórczym, za wyjątkiem przypadku przetwórstwa podejmowanego przez samego rolnika w gospodarstwie.
Powierzchnie, które zostały uwzględnione we wniosku z tytułu systemu dla roślin energetycznych, nie mogą być liczone jako powierzchnie odłogowane na potrzeby spełnienia wymogu odłogowania określonego w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 oraz w art. 54 ust. 2, 63 ust. 2, i 107 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 91
Przegląd wykazu roślin energetycznych
Produkty mogą być dodawane lub usuwane z wykazu zawartego w art. 88, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
Artykuł 92
Przegląd systemu dla roślin energetycznych
Do dnia 31 grudnia 2006 r. Komisja przedłoży sprawozdanie Radzie dotyczący wdrożenia systemu, wraz z, jeżeli okaże się to niezbędne, odpowiednimi propozycjami uwzględniającymi wdrożenie wspólnotowej inicjatywy dotyczącej paliw biologicznych.
ROZDZIAŁ 6 POMOC Z TYTUŁU ZIEMNIAKÓW NA SKROBIĘ
Artykuł 93
Pomoc
Ustanawia się pomoc dla rolników produkujących ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi ziemniaczanej.
Kwota płatności odnosi się do ilości ziemniaków potrzebnych do wytworzenia jednej tony skrobi.
Wynosi ona:
- 110,54 EUR dla roku gospodarczego 2004/2005 oraz w przypadku zastosowania przepisów art. 71,
- 66,32 EUR, począwszy od roku gospodarczego 2005/2006 włącznie.
Jest ona dostosowywana stosownie do zawartości skrobi w ziemniakach.
Artykuł 94
Warunki
Pomoc jest wypłacana wyłącznie w odniesieniu do ilości ziemniaków będących przedmiotem umowy kontraktacyjnej pomiędzy producentem ziemniaków a wytwórcą skrobi w ramach limitu kwoty przyznanej takiemu przedsiębiorstwu, w sposób przewidziany w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94.
ROZDZIAŁ 7 PREMIA MLECZNA ORAZ PŁATNOŚĆ DODATKOWA
Artykuł 95
Premia mleczna
1.
W latach 2004–2007 producenci mleka kwalifikują się do premii mlecznej.
Jest ona przyznawana na rok kalendarzowy, na gospodarstwo i na tonę indywidualnej ilości referencyjnej kwalifikującej się do premii, posiadanej przez dane gospodarstwo.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3 oraz ograniczeń wynikających z zastosowania ust. 4, indywidualne ilości referencyjne dla mleka, posiadane przez gospodarstwo w dniu 31 marca danego roku kalendarzowego, wyrażone w tonach, są mnożone przez:
- 8,15 EUR na tonę dla roku kalendarzowego 2004,
- 16,31 EUR na tonę dla roku kalendarzowego 2005,
- 24,49 EUR na tonę dla lat kalendarzowych 2006 i 2007, oraz
w przypadku zastosowania art. 70, dla kolejnych lat kalendarzowych.
3.
Indywidualne ilości referencyjne, które podlegają tymczasowym przeniesieniom zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [32] lub z art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [33], obowiązujące w dniu 31 marca danego roku kalendarzowego, są uważane za posiadane przez gospodarstwo cesjonariusza dla tego roku kalendarzowego.
4.
Dla potrzeb stosowania ust. 2, w przypadku gdy w dniu 31 marca roku kalendarzowego suma wszystkich indywidualnych ilości referencyjnych w danym Państwie Członkowskim przekracza sumę odpowiadających całkowitych ilości takiego Państwa Członkowskiego określonych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, dla dwunastomiesięcznego okresu 1999/2000, odnośne Państwo Członkowskie, na podstawie obiektywnych kryteriów, podejmuje niezbędne kroki w celu odpowiedniego zmniejszenia całkowitej kwoty indywidualnych ilości referencyjnych kwalifikujących się do premii na jego terytorium.
Artykuł 96
Płatności dodatkowe
1.
W latach 2004–2007 Państwa Członkowskie dokonują płatności dodatkowych, w ujęciu rocznym, na rzecz producentów mających siedzibę na ich terytorium, równych globalnym kwotom przypadającym na rok określonym w ust. 2.
Płatności takich należy dokonywać zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie producentów oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń na rynku oraz zniekształcenia konkurencji.
Ponadto, płatności takich nie dotyczą wahania cen rynkowych.
Premie uzupełniające są przyznawane wyłącznie jako kwota uzupełniająca przypadająca na kwotę premii określoną w art. 95 ust. 2.
2.
Płatności dodatkowe: globalne kwoty wyrażone w milionach euro
_BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 i 2007 _BAR_
Belgia _BAR_ 12,12 _BAR_ 24,30 _BAR_ 36,45 _BAR_
Dania _BAR_ 16,31 _BAR_ 32,70 _BAR_ 49,05 _BAR_
Niemcy _BAR_ 101,99 _BAR_ 204,53 _BAR_ 306,79 _BAR_
Grecja _BAR_ 2,31 _BAR_ 4,63 _BAR_ 6,94 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 20,38 _BAR_ 40,86 _BAR_ 61,29 _BAR_
Francja _BAR_ 88,70 _BAR_ 177,89 _BAR_ 266,84 _BAR_
Irlandia _BAR_ 19,20 _BAR_ 38,50 _BAR_ 57,76 _BAR_
Włochy _BAR_ 36,34 _BAR_ 72,89 _BAR_ 109,33 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 0,98 _BAR_ 1,97 _BAR_ 2,96 _BAR_
Holandia _BAR_ 40,53 _BAR_ 81,29 _BAR_ 121,93 _BAR_
Austria _BAR_ 10,06 _BAR_ 20,18 _BAR_ 30,27 _BAR_
Portugalia _BAR_ 6,85 _BAR_ 13,74 _BAR_ 20,62 _BAR_
Finlandia _BAR_ 8,81 _BAR_ 17,66 _BAR_ 26,49 _BAR_
Szwecja _BAR_ 12,09 _BAR_ 24,24 _BAR_ 36,37 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 53,40 _BAR_ 107,09 _BAR_ 160,64 _BAR_
Artykuł 97
Definicje
Dla celów niniejszego rozdziału mają zastosowanie definicje terminu "producent" ustanowione w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
ROZDZIAŁ 8 SPECJALNA POMOC REGIONALNA Z TYTUŁU ROŚLIN UPRAWNYCH
Artykuł 98
Pomoc
W przypadku zastosowania przepisów art. 70, w Finlandii i Szwecji, na północ od 62 równoleżnika szerokości geograficznej północnej oraz na niektórych przyległych obszarach, na których występują porównywalne warunki klimatyczne, powodujące, że prowadzenie działalności rolniczej jest szczególnie utrudnione, rolnicy produkujący zboża, nasiona oleiste, siemię lniane oraz len i konopie uprawiane na włókno, otrzymują specjalną pomoc w wysokości 24 EUR na tonę, pomnożoną przez plony określone w planie regionalizacji dla odnośnego regionu w ramach pułapu ustalonego przez Komisję zgodnie z art. 64 ust. 2, odpowiadającego składowej takiej pomocy w pułapie, o którym mowa w art. 41.
Gdy całkowita kwota wnioskowanej pomocy przekroczy ustalony pułap, pomoc przypadająca na rolnika jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku.
ROZDZIAŁ 9 POMOC Z TYTUŁU NASION
Artykuł 99
Pomoc
1.
W przypadku zastosowania przepisów art. 70, Państwa Członkowskie przyznają, w ujęciu rocznym, pomoc ustaloną w załączniku XI dla produkcji nasion podstawowych lub nasion kwalifikowanych jednego lub kilku gatunków wyszczególnionych w załączniku XI.
2.
W przypadku gdy powierzchnia zatwierdzona do kwalifikacji nasion, dla której wnioskowana jest pomoc z tytułu nasion, jest wykorzystywana również na potrzeby ubiegania się o pomoc w ramach systemu płatności jednolitych, kwota pomocy z tytułu nasion, za wyjątkiem gatunków, o których mowa w załączniku XI punkt 1 i 2, jest zmniejszana, ale do poziomu nie mniejszego niż zero, o kwotę pomocy z tytułu systemu płatności jednolitych, która ma zostać przyznana w danym roku dla odnośnej powierzchni.
3.
Kwota wnioskowanej pomocy nie może przekroczyć pułapu, ustalonego przez Komisję zgodnie z art. 64 ust. 2, odpowiadającego składowej pomocy z tytułu nasion dla odnośnych gatunków, pułapu krajowego, o którym mowa w art. 41.
Gdy całkowita kwota wnioskowanej pomocy przekroczy ustalony pułap, pomoc przypadająca na rolnika jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku.
4.
Odmiany Cannabis sativa L., dla których wypłacana jest pomoc przewidziana w niniejszym artykule, są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
ROZDZIAŁ 10 PŁATNOŚĆ POWIERZCHNIOWA Z TYTUŁU ROŚLIN UPRAWNYCH
Artykuł 100
Zakres stosowania i definicje
1.
W przypadku zastosowania art. 66, Państwa Członkowskie przyznają, na warunkach określonych w niniejszym rozdziale, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, pomoc wybraną przez odnośne Państwa Członkowskie zgodnie z tym artykułem, dla rolników produkujących rośliny uprawne.
2.
Do celów niniejszego rozdziału:
- rok gospodarczy biegnie od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca,
- "rośliny uprawne" oznaczają rośliny uprawne wyszczególnione w załączniku IX.
3.
Państwa Członkowskie, w których kukurydza nie jest uprawą tradycyjną, mogą zadecydować, że kiszonka z zielonki kwalifikuje się do płatności powierzchniowych z tytułu roślin uprawnych, na takich samych warunkach jak warunki mające zastosowanie do roślin uprawnych.
Artykuł 101
Obszary bazowe
Płatność powierzchniowa jest ustalana na hektar oraz jest regionalnie różnicowana.
Płatność powierzchniowa jest przyznawana dla powierzchni, która jest wykorzystywana pod uprawę roślin uprawnych lub która podlega odłogowaniu zgodnie z przepisami art. 107 niniejszego rozporządzenia, oraz która nie przekracza całkowitej liczby hektarów regionalnego obszaru lub obszarów bazowych, ustalonych w załączniku VI rozporządzenia Komisji (WE) nr 2316/1999 [35], uwzględniając stosowanie rozporządzenia (WE) nr 1017/94.
Poprzez pojęcie region, w niniejszym kontekście, należy rozumień Państwo Członkowskie lub region w ramach Państwa Członkowskiego, w zależności od wyboru danego Państwa Członkowskiego. W przypadku stosowani przepisów art. 6 niniejszego rozporządzenia, obszar lub obszary ustalone w załączniku VI rozporządzenia (WE) nr 2316/1999 są zmniejszane o liczbę hektarów odpowiadających uprawnieniom z tytułu odłogowania określonym zgodnie z art. 53 i 63 ust. 2 niniejszego rozporządzenia w danym regionie.
Artykuł 102
Przekroczenie obszarów bazowych i pułapu
1.
Jeżeli suma powierzchni, dla których wnioskowana jest płatność z tytułu systemu dla roślin uprawnych, włączając w to grunty odłogowane przewidziane w tym mechanizmie, w przypadku stosowania przepisów art. 71, przekraczają powierzchnię obszaru bazowego, kwalifikująca się powierzchnia na rolnika jest proporcjonalnie zmniejszana dla wszystkich płatności przyznawanych na mocy niniejszego rozdziału w odnośnym regionie, podczas tego samego roku gospodarczego.
2.
Suma wnioskowanych płatności nie może być wyższa niż pułap ustanowiony przez Komisję zgodnie z art. 64 ust. 2.
Jeżeli całkowita kwota wnioskowanej pomocy przekracza ustalony pułap, pomoc przypadająca na rolnika jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku.
3.
W przypadku zastosowania przepisów art. 71, powierzchnie, które nie są uwzględnione we wniosku o płatność na mocy niniejszego rozdziału, ale które są uwzględnione we wniosku o pomoc na mocy rozdziału 12, są również uwzględniane przy obliczaniu powierzchni, dla których płatność jest wnioskowana.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie zdecyduje, że kiszonka z zielonki kwalifikuje się do płatności powierzchniowych z tytułu roślin uprawnych, należy zdefiniować odrębny obszar bazowy.
Jeżeli powierzchnia obszaru bazowego dla roślin uprawnych lub kiszonki z zielonki nie zostanie osiągnięta w danym roku gospodarczym, wówczas różnica hektarów jest przydzielana dla tego samego roku gospodarczego do odpowiadającego obszaru bazowego.
5.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zadecydowało o ustanowieniu jednego lub kilku krajowych obszarów bazowych, może ono podzielić każdy krajowy obszar bazowy na podobszary bazowe zgonie z obiektywnymi kryteriami, które zostaną zdefiniowane przez takie Państwo Członkowskie.
Dla potrzeb stosowania przepisów niniejszego ustępu, obszary bazowe "Secano" i "Regadio" są uważane za krajowe obszary bazowe.
W przypadku gdy dojdzie do przestrzelenia krajowego obszaru bazowego, odnośne Państwo Członkowskie może, zgodne z obiektywnymi kryteriami, skoncentrować środek działania obowiązujący na mocy ust. 1, całkowicie lub częściowo w podobszarach bazowych, dla których odnotowano przestrzelenie.
Państwa Członkowskie, które zadecydowały o zastosowaniu możliwości przewidzianych w niniejszym ustępie, informują rolników i Komisję do dnia 15 września o swoim wyborze oraz przekazują szczegółowe zasady dotyczące ich stosowania.
Artykuł 103
Plan regionalizacji
Ma zastosowanie plan regionalizacji ustanowiony przez Państwa Członkowskie stosownie do przepisów art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1991.
Plan regionalizacji może zostać poddany przeglądowi, zgodnie z obiektywnymi kryteriami, przez odnośne Państwo Członkowskie na wniosek Komisji lub z inicjatywy takiego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 104
Kwota podstawowa
1.
Płatność powierzchniowa jest obliczana poprzez pomnożenie kwoty podstawowej na tonę przez średni plon zbóż określony w planie regionalizacji dla danego regionu.
2.
Obliczenie, o którym mowa w ust. 1, jest przeprowadzane przy zastosowaniu średnich plonów zbóż.
Jednakże w przypadku gdy kukurydza jest traktowana oddzielnie, plon "kukurydzy" jest wykorzystywany dla kukurydzy, a plon "zbóż innych niż kukurydza" jest wykorzystywany dla zbóż, nasion oleistych, siemienia lnianego oraz lnu i konopi uprawianych na włókno.
3.
Kwota podstawowa dla roślin uprawnych oraz, w przypadku zastosowania przepisów art. 71, dla gruntów odłogowanych zostaje ustalona na poziomie 63 EUR na tonę, począwszy od roku gospodarczego 2005/2006 włącznie.
Artykuł 105
Dopłata uzupełniająca z tytułu pszenicy durum
1.
Dopłata uzupełniająca do płatności powierzchniowej, wynosząca:
- 291 EUR na hektar dla roku gospodarczego 2005/2006,
- 285 EUR na hektar, począwszy od roku gospodarczego 2006/2007 włącznie,
jest wypłacana dla gruntów przeznaczonych pod uprawę pszenicy durum w tradycyjnych strefach produkcyjnych wyszczególnionych w załączniku X, przy zastosowaniu następujących limitów:
Grecja _BAR_ 617000 ha _BAR_
Hiszpania _BAR_ 594000 ha _BAR_
Francja _BAR_ 208000 ha _BAR_
Włochy _BAR_ 1646000 ha _BAR_
Austria _BAR_ 7000 ha _BAR_
Portugalia _BAR_ 118000 ha _BAR_
2.
Jeżeli łączna powierzchnia gruntów, dla których wnioskowana jest dopłata uzupełniająca do płatności powierzchniowej, jest większa niż limit, o którym mowa powyżej w trakcie danego roku gospodarczego, wówczas powierzchnia przypadająca na rolnika, dla której może zostać wypłacona dopłata uzupełniająca, jest proporcjonalnie zmniejszana.
Jednakże z zastrzeżeniem limitów przypadających na poszczególne Państwa Członkowskie, ustanowionych w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą rozdzielić powierzchnie wyszczególnione w tym ustępie pomiędzy strefy produkcyjne zdefiniowane w załączniku X lub, jeżeli zajdzie taka potrzeba, pomiędzy regiony produkcyjne planu regionalizacyjnego, zgodnie z zasięgiem produkcji pszenicy durum w latach 1993–1997.
W przypadku przeprowadzenia takiej operacji, jeżeli całkowita powierzchnia w ramach danego regionu, dla którego wnioskowana jest dopłata uzupełniająca do płatności powierzchniowej, jest większa niż odpowiadający regionalny limit w trakcie danego roku gospodarczego, wówczas powierzchnia przypadająca na rolnika w takim regionie produkcyjnym, dla którego dopłata uzupełniająca może zostać wypłacona, jest proporcjonalnie zmniejszana.
Zmniejszenie takie jest dokonywane gdy w ramach danego Państwa Członkowskiego powierzchnie w regionach, które nie osiągnęły swoich limitów regionalnych, zostały przekazane do regionów, w których limity takie zostały przekroczone.
3.
W regionach, w których produkcja pszenicy durum jest prowadzona od dłuższego czasu, a które nie zostały uwzględnione w załączniku X, należy przyznać specjalną pomoc wynoszącą 46 EUR na hektar na rok gospodarczy 2005/2006, w ramach limitu obejmującego następującą liczbę hektarów:
Niemcy _BAR_ 10000 ha _BAR_
Hiszpania _BAR_ 4000 ha _BAR_
Francja _BAR_ 50000 ha _BAR_
Włochy _BAR_ 4000 ha _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 5000 ha _BAR_
Artykuł 106
Len i konopie
Dla lnu i konopi uprawianych na włókno, płatność powierzchniowa jest przekazywana wyłącznie, w zależności od okoliczności, gdy zawarta zostanie umowa lub złożone zostanie zobowiązanie, o których mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000.
Dla konopi uprawianych na włókno, płatność powierzchniowa jest dokonywana również z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w art. 52.
Artykuł 107
Odłogowanie
1.
W przypadku zastosowania przepisów art. 71, rolnicy ubiegający się o płatność powierzchniową podlegają obowiązkowi wyłączania części gruntów należących do ich gospodarstwa z produkcji, jak również otrzymują rekompensatę z tytułu takiego obowiązku.
2.
Obowiązek odłogowania dotyczący każdego rolnika ubiegającego się o płatności powierzchniowe jest ustalany jako procent jego gruntów przeznaczonych pod uprawę roślin uprawnych i które stanowią przedmiot wniosku o płatność oraz które są odłogowane stosownie do przepisów niniejszego rozdziału.
Podstawowy wskaźnik obowiązkowego odłogowania zostaje ustalony w wysokości 10 % na lata gospodarcze 2005/2006 i 2006/2007.
3.
Grunty odłogowane mogą być wykorzystywane do:
- produkcji materiałów na potrzeby wytworzenia we Wspólnocie produktów, które nie są bezpośrednio przeznaczone do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, pod warunkiem stosowania skutecznych systemów kontroli,
- uprawy roślin strączkowych w gospodarstwie rolnym, dla całości jego produkcji, zgodnie z zobowiązaniami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91.
Państwa Członkowskie są uprawnione do wypłacania krajowej pomocy w wysokości do 50 % kosztów związanych z założeniem wieloletnich upraw przeznaczonych do produkcji biomasy na odłogowanych gruntach.
4. Ilość produktów ubocznych z przeznaczeniem na pasze lub żywność, które mogą stać się dostępne w wyniku uprawy nasion oleistych na odłogowanych gruntach na mocy przepisów ust. 3, pierwsze tiret, jest uwzględniana na potrzeby stosowania limitu w wysokości 1 miliona ton, o którym mowa w art. 56 ust. 3.
5.
W przypadku ustanowienia różnych plonów dla gruntów nawadnianych i gruntów nienawadnianych, ma zastosowanie płatność z tytułu odłogowania dla gruntów nienawadnianych.
6.
Rolnicy mogą otrzymać płatność z tytułu odłogowania dla gruntów dobrowolnie odłogowanych ponad wymaganą powierzchnię gruntów.
Państwa Członkowskie zezwalają rolnikom na odłogowanie do co najmniej 10 % powierzchni przeznaczonych pod uprawę roślin uprawnych i które stanowią przedmiot wniosku o płatność oraz które są odłogowane stosownie do przepisów niniejszego artykułu.
Wyższe wielkości procentowe mogą zostać ustanowione przez Państwo Członkowskie po uwzględnieniu specyficznej sytuacji oraz zapewnieniu zajęcia wystarczającej powierzchni użytków rolnych.
W przypadku zastosowania przepisów art. 66, niniejszy ustęp stosuje się zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które zostaną przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
7.
Rolnicy, którzy składają wniosek o płatność dla powierzchni nie większej niż powierzchnia, która byłaby konieczna do wyprodukowania 92 ton zbóż, na podstawie plonów określonych dla ich regionu, nie są związani obowiązkiem odłogowania.
Przepisy ust. 6 stosuje się do takich rolników.
8.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 108, grunty:
- odłogowane w ramach środków rolno-środowiskowych (art. 22 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999), które nie są wykorzystywane ani do celów rolniczych, ani na potrzeby działalności dochodowej innej niż działalność zaakceptowana dla innych odłogowanych gruntów na mocy niniejszego rozporządzenia, lub
- zalesione w ramach zalesiania (art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999),
w wyniku złożenia wniosku po dniu 28 czerwca 1995 r., mogą, do limitu przypadającego na gospodarstwo, który może zostać określony przez odnośne Państwo Członkowskie, być zaliczane jako odłogowane na potrzeby spełnienia wymogu odłogowania, o którym mowa w ust. 1.
Limit taki jest określany wyłącznie w zakresie niezbędnym do uniknięcia koncentrowania na niewielkiej liczbie gospodarstw nieproporcjonalnie dużej kwoty dostępnego budżetu odnoszącego się do przedmiotowego systemu.
Jednakże na takich obszarach płatność powierzchniowa wyszczególniona w art. 104 niniejszego rozporządzenia nie jest przyznawana, a wsparcie przyznawane na mocy przepisów art. 24 ust. 1 lub art. 31 ust. 1, drugie tiret, rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 jest ograniczane do kwoty równej maksymalnie płatności powierzchniowej z tytułu odłogowania, o której mowa w art. 104 niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu systemu przewidzianego w niniejszym ustępie do nowych wnioskodawców w regionie, w którym istnieje ciągłe ryzyko znacznego przestrzelenia regionalnego obszaru bazowego.
9.
Powierzchnia gruntów odłogowanych nie może być mniejsza niż 0,1 ha oraz grunty takie nie mogą być węższe niż 10 metrów.
Z powodu należycie uzasadnionych przyczyn związanych ze środowiskiem naturalnym, Państwa Członkowskie mogą zaakceptować grunty o szerokości wynoszącej co najmniej 5 metrów i powierzchni 0,05 ha.
Artykuł 108
Kwalifikujące się grunty
Wnioski o płatności mogą nie być składane w odniesieniu do gruntów, które w dniu przewidzianym na składanie wniosków o pomoc obszarową za rok 2003 były wykorzystywane jako trwałe pastwiska, uprawy trwałe lub drzewa lub były wykorzystywane do celów nierolniczych.
Państwa Członkowskie mogą, na warunkach, które zostaną określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, wprowadzić odstępstwo od pierwszego akapitu niniejszego artykułu, pod warunkiem, że podejmą działania na rzecz zapobieżenia znaczącemu wzrostowi łącznej powierzchni kwalifikujących się gruntów rolnych.
Artykuł 109
Obsiewanie i stosowanie
W celu kwalifikowania się do płatności powierzchniowej, rolnik musi, najpóźniej do dnia 31 maja poprzedzającego zbiory dla danej uprawy, wysiać nasiona, oraz, najpóźniej do dnia 15 maja, złożyć wniosek.
Artykuł 110
Przepisy wykonawcze
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego rozdziału zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, a w szczególności:
- przepisy dotyczące ustanowienia i zarządzania obszarami bazowymi,
- przepisy dotyczące utworzenia planów regionalizacji produkcji,
- przepisy dotyczące kiszonki z zielonki,
- przepisy dotyczące przyznawania płatności powierzchniowej,
- przepisy dotyczące minimalnej powierzchni kwalifikującej do otrzymania płatności; przepisy takie uwzględniają, w szczególności, wymogi w zakresie monitorowania oraz pożądaną efektywność przedmiotowego systemu,
- przepisy określające dla pszenicy durum zasady kwalifikujące do dopłat uzupełniających do płatności powierzchniowej oraz wymogi kwalifikujące do pomocy specjalnej, a w szczególności określenia regionów, które należy wziąć pod uwagę,
- przepisy dotyczące odłogowania, a w szczególności przepisy dotyczące art. 107 ust. 3; warunki takie powinny definiować pastewne rośliny strączkowe, które mogą być uprawiane na gruntach odłogowanych oraz, odnośnie pierwszego tiret w pierwszym akapicie tego ustępu, mogą obejmować uprawę roślin bez rekompensaty.
Zgodnie z tą samą procedurą, Komisja może:
- albo uwarunkować przyznanie płatności od stosowania:
i) określonych nasion;
ii) nasion kwalifikowanych w przypadku pszenicy durum oraz lnu i konopi uprawianych na włókno;
iii) określonych odmian w przypadku nasion oleistych, pszenicy durum, siemienia lnianego oraz lnu i konopi uprawianych na włókno;
- albo zostawić Państwu Członkowskiemu możliwość uzależnienia przyznania płatności od spełnienia takich warunków,
- zezwolić na zmianę terminów przewidzianych w art. 109 w niektórych strefach w przypadku gdy nadzwyczajne warunki klimatyczne czynią normalne terminy niemożliwymi do zastosowania.
ROZDZIAŁ 11 PREMIE Z TYTUŁU OWIEC I KÓZ
Artykuł 111
Zakres zastosowania
W przypadku zastosowania przepisów art. 67, Państwa Członkowskie przyznają, w ujęciu rocznym, premie lub dodatkowe płatności rolnikom, którzy hodują owce i kozy, z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w niniejszym rozdziale, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.
Artykuł 112
Definicje
Dla potrzeb niniejszego rozdziału mają zastosowanie następujące definicje:
a) "maciorka" oznacza samicę z gatunku owiec, która kociła się przynajmniej raz lub która ma ponad jeden rok życia;
b) "koza" oznacza samicę z gatunku kóz, która kociła się przynajmniej raz lub która ma ponad jeden rok życia.
Artykuł 113
Premia z tytułu maciorek i kóz
1.
Rolnik utrzymujący maciorki w swoim gospodarstwie może korzystać, po złożeniu wniosku, z premii z tytułu utrzymywania maciorek (premii z tytułu maciorek).
2.
Rolnik utrzymujący kozy w swoim gospodarstwie może korzystać, po złożeniu wniosku, z premii z tytułu utrzymywania kóz (premii z tytułu kóz).
Premia taka jest przyznawana rolnikom na określonych obszarach, w których produkcja spełnia następujące dwa kryteria:
a) hodowla kóz jest ukierunkowana głównie na produkcję koźliny;
b) techniki hodowli kóz i owiec są podobne co do swojej natury.
Wykaz takich obszarów zostanie ustanowiony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
3.
Premia z tytułu maciorek oraz premia z tytułu kóz jest przyznawana w formie płatności rocznej na każde kwalifikujące się zwierzę na rok kalendarzowy oraz na rolnika w ramach limitów indywidualnych pułapów.
Minimalna liczba zwierząt, w odniesieniu do których składany jest wniosek o premię, jest określana przez Państwo Członkowskie.
Liczba minimalna nie powinna być mniejsza niż 10 i większa niż 50.
4.
Kwota premii na maciorkę wynosi 21 EUR.
Jednakże dla rolników sprzedających mleko owcze lub produkty oparte na leku owczym, premia na maciorkę wynosi 16,8 EUR.
5.
Kwota premii na kozę wynosi 16,8 EUR.
Artykuł 114
Premia uzupełniająca
1.
Premia uzupełniająca jest wypłacana rolnikom z obszarów, gdzie produkcja owiec i kóz stanowi działalność tradycyjną lub ma znaczący udział w gospodarce wiejskiej.
Państwa Członkowskie definiują takie obszary.
W każdym razie, premia uzupełniająca jest przyznawana wyłącznie rolnikowi, którego gospodarstwo, w kategoriach powierzchni wykorzystywanej na cele rolnicze, znajduje się co najmniej w 50 % na obszarach o utrudnionych warunkach gospodarowania zdefiniowanych stosownie do rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
2.
Premia uzupełniająca jest przyznawana również rolnikowi zajmującemu się okresowym wypasem zwierząt, pod warunkiem, że:
a) co najmniej 90 % zwierząt, dla których wnioskowana jest premia jest wypasanych przez co najmniej 90 kolejnych dni na kwalifikujących się obszarach określonych zgodnie z ust. 1; oraz
b) siedziba gospodarstwa znajduje się na należycie zdefiniowanym obszarze geograficznym, który został określony przez Państwo Członkowskie jako obszar tradycyjnego wykonywani okresowego wypasu owiec i/lub kóz oraz pod warunkiem że takie przemieszczenia zwierząt są konieczne ze względu na brak paszy w wystarczającej ilości w czasie okresowego wypasu zwierząt.
3.
Kwota premii uzupełniającej jest ustalana na poziomie 7 EUR na maciorkę i na kozę.
Premia uzupełniająca jest przyznawana z zastrzeżeniem tych samych warunków co warunki ustanowione odnośnie przyznawania premii z tytułu maciorek i kóz.
Artykuł 115
Przepisy wspólne
1.
Premie są wypłacane rolnikom – beneficjentom na podstawie liczby maciorek i/lub kóz utrzymywanych w gospodarstwie przez minimalny okres, który zostanie określony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.
2.
W momencie gdy rozporządzenie zawierające nowe przepisy dotyczące identyfikacji i rejestracji owiec i kóz wejdzie w życie, aby kwalifikować się do premii dane zwierzę będzie musiało zostać poddane identyfikacji i rejestracji zgodnej z takimi przepisami.
Artykuł 116
Limity indywidualne
1.
W dniu 1 stycznia 2005 r. indywidualny pułap przypadający na rolnika, o którym mowa w art. 113 ust. 3 będzie równy liczbie praw do premii, które rolnik posiadał w dniu 31 grudnia 2004 r. zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi.
2.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki dla zapewnienia, aby suma praw do premii na ich terytorium nie przekroczyła krajowych pułapów określonych w ust. 4 oraz aby rezerwy krajowe, o których mowa w art. 118 mogły zostać utrzymane.
3.
Prawa do premii, które zostały wycofane na mocy środka podjętego zgodnie z ust. 2 zostaną zniesione.
4.
Mają zastosowanie następujące pułapy:
Państwo Członkowskie _BAR_ Prawa (× 1000) _BAR_
Belgia _BAR_ 70 _BAR_
Dania _BAR_ 104 _BAR_
Niemcy _BAR_ 2432 _BAR_
Grecja _BAR_ 11023 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 19580 _BAR_
Francja _BAR_ 7842 _BAR_
Irlandia _BAR_ 4956 _BAR_
Włochy _BAR_ 9575 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 4 _BAR_
Holandia _BAR_ 930 _BAR_
Austria _BAR_ 206 _BAR_
Portugalia _BAR_ 2690 _BAR_
Finlandia _BAR_ 80 _BAR_
Szwecja _BAR_ 180 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 19492 _BAR_
Ogółem _BAR_ 79164 _BAR_
Artykuł 117
Przeniesienie praw do premii
1.
Gdy rolnik sprzedaje lub w inny sposób przekazuje prawo własności do swojego gospodarstwa, może on przekazać wszystkie swoje prawa do premii osobie, która przejmuje jego gospodarstwo.
2.
Rolnik może również przekazać, w całości lub części, swoje prawa do premii innym rolnikom bez przenoszenia praw do swojego gospodarstwa.
W przypadku przeniesienia praw do premii bez przenoszenia praw do gospodarstwa, część przenoszonych praw do premii, nie przekraczająca 15 %, jest zwracana, bez rekompensaty, do rezerwy krajowej Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się dane gospodarstwo, w celu ich bezpłatnego rozdysponowania.
Państwa Członkowskie mogą nabyć prawa do premii od rolników, którzy zgodzą się, na zasadzie dobrowolności, zwrócić swoje prawa do premii, w całości lub w części.
W takim przypadku kwoty wypłacone rolnikom za zbycie takich praw do premii mogą zostać uregulowane albo ze środków budżetu krajowego albo w sposób przewidziany na mocy art. 119 ust. 2, piąte tiret.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 oraz w należycie uzasadnionych okolicznościach, Państwa Członkowskie mogą uregulować, że w przypadku sprzedaży lub innego sposobu przekazania praw do gospodarstwa, przekazanie praw do premii jest dokonywane za pośrednictwem rezerwy krajowej.
3.
Państwa Członkowskie mogą podjąć niezbędne środki dla przeciwdziałania przenoszeniu praw do premii z obszarów lub regionów wrażliwych, gdzie produkcja owiec ma szczególne znaczenie dla lokalnej gospodarki.
4.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, przed upływem terminu, który określą, na tymczasowe przeniesienie takiej części praw do premii, której rolnik posiadający takie prawa nie zamierza wykorzystać.
Artykuł 118
Rezerwa krajowa
1.
Każde Państwo Członkowskie utrzymuje krajową rezerwę praw do premii.
2.
Wszystkie prawa do premii wycofane zgodnie z art. 117 ust. 2 lub innymi przepisami wspólnotowymi są dodawane do rezerwy krajowej.
3.
Państwa Członkowskie mogą przyznawać prawa do premii rolnikom, w ramach limitów swoich rezerw krajowych.
W przypadku przydziału praw do premii, pierwszeństwo należy dawać w szczególności rolnikom rozpoczynającym działalność, młodym rolnikom lub też innym rolnikom traktowanym priorytetowo.
Artykuł 119
Płatności dodatkowe
1.
W przypadku zastosowania przepisów art. 71, Państwa Członkowskie dokonują płatności dodatkowych, w ujęciu rocznym, równych globalnym kwotom określonym w ust. 3 niniejszego artykułu.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o uzupełnieniu globalnych kwot określonych w ust. 3 niniejszego artykułu poprzez zmniejszenie kwot płatności, o których mowa w artykule 113.
Zmniejszenie, które może zostać zastosowane na poziomie regionalnym, nie może przekroczyć jednego euro.
Płatności takich należy dokonywać, w ujęciu rocznym, zgodnie z obiektywnymi kryteriami obejmującymi, w szczególności, odpowiednie struktury i warunki produkcji, oraz w taki sposób aby zapewnić równe traktowanie producentów oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń na rynku oraz zniekształcenia konkurencji.
Ponadto płatności takich nie dotyczą wahania cen rynkowych.
Są one dokonywane na poziomie regionalnym.
2.
Płatności mogą obejmować w szczególności następujące:
- płatności na rzecz rolników zaangażowanych w określone rodzaje produkcji, w szczególności związane z jakością, które mają istotne znaczenie dla lokalnej gospodarki lub też ochrony środowiska naturalnego,
- zwiększenie premii, określonej w art. 113.
Dodatkowe kwoty mogą podlegać zastosowaniu wymogów dotyczących obsady zwierząt, które zostaną określone przez dane Państwo Członkowskie, po uwzględnieniu warunków lokalnych,
- wsparcie na rzecz restrukturyzacji gospodarstw rolników lub rozwoju organizacji producenckich,
- płatności powierzchniowe na rzecz rolników, przyznawane na hektar powierzchni pastwiskowych, które są dostępne dla rolnika w trakcie danego roku kalendarzowego oraz w odniesieniu do których płatności nie były wnioskowane w tym samym roku w ramach systemu wsparcia dla rolników produkujących niektóre rośliny uprawne, w ramach systemu pomocowego z tytułu suszu paszowego oraz w ramach wspólnotowych mechanizmów pomocowych z tytułu innych upraw trwałych lub ogrodniczych,
- płatności na rzecz rolników, którzy zwrócą swoje prawa na zasadzie dobrowolności, zgodnie z przepisami art. 117 ust. 2,
- wsparcie dla poprawy i racjonalizacji przetwórstwa i sprzedaży mięsa z owiec i kóz.
3.
Mają zastosowanie następujące kwoty globalne:
(wyrażone w tysiącach euro) _BAR_
Belgia _BAR_ 64 _BAR_
Dania _BAR_ 79 _BAR_
Niemcy _BAR_ 1793 _BAR_
Grecja _BAR_ 8767 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 18827 _BAR_
Francja _BAR_ 7083 _BAR_
Irlandia _BAR_ 4875 _BAR_
Włochy _BAR_ 6920 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 4 _BAR_
Holandia _BAR_ 743 _BAR_
Austria _BAR_ 185 _BAR_
Portugalia _BAR_ 2275 _BAR_
Finlandia _BAR_ 61 _BAR_
Szwecja _BAR_ 162 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 20162 _BAR_
Artykuł 120
Pułapy
Suma kwot każdej wnioskowanej premii lub płatności dodatkowej nie może przekroczyć limitu pułapu, ustalonego przez Komisje zgodnie z art. 64 ust. 2.
W przypadku gdy łączna kwota wnioskowanej pomocy przekroczy ustalony pułap, pomoc przypadająca na rolnika jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku.
ROZDZIAŁ 12 PŁATNOŚCI Z TYTUŁU WOŁOWINY I CIELĘCINY
Artykuł 121
Zakres zastosowania
W przypadku zastosowania przepisów art. 68, Państwa Członkowskie przyznają, z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszym rozdziale, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, pomoc wybraną przez odnośne Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
Artykuł 122
Definicje
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "region" oznacza Państwo Członkowskie lub region w ramach Państwa Członkowskiego, w zależności od wyboru Państwa Członkowskiego;
b) "byk" oznacza niekastrowanego samca z gatunku bydła;
c) "wół" oznacza kastrowanego samca z gatunku bydła;
d) krowa "mamka" oznacza krowę należącą do rasy mięsnej lub krowę będącą krzyżówką z rasą mięsną, oraz należącą do stada przeznaczonego do hodowli cieląt na potrzeby produkcji mięsa;
e) "jałówka" oznacza samicę z gatunku bydła w wieku od ośmiu miesięcy, która się jeszcze nie cieliła.
Artykuł 123
Premia specjalna
1.
Rolnik utrzymujący samce z gatunku bydła w swoim gospodarstwie może korzystać, po złożeniu wniosku, z premii specjalnej.
Jest ona przyznawana w formie premii rocznej na rok kalendarzowy i na gospodarstwo, w ramach limitów pułapów regionalnych za nie więcej niż 90 zwierząt dla każdego przedziału wiekowego, o którym mowa w ust. 2.
2.
Premia specjalna jest przyznawana nie więcej niż:
a) raz w życiu każdego byka w wieku powyżej dziewięciu miesięcy; lub
b) dwa razy w życiu każdego wołu:
- po raz pierwszy w wieku dziewięciu miesięcy,
- po raz drugi po osiągnięciu przez zwierzę wieku 21 miesięcy.
3.
Aby korzystać z premii specjalnej:
a) każde zwierzę objęte wnioskiem musi być utrzymywane przez rolnika z przeznaczeniem na opas przez okres, który zostanie określony;
b) każde zwierzę musi posiadać do momentu uboju lub eksportu paszport zwierzęcy, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącego etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [37], który zawiera wszystkie istotne informacje dotyczące statusu w zakresie premii oraz, jeżeli paszport taki nie jest dostępny, równoważny dokument administracyjny.
4.
Gdy w danym regionie łączna liczba byków w wieku powyżej dziewięciu miesięcy oraz wołów w wieku od dziewięciu do 20 miesięcy, które zostały uwzględnione we wniosku oraz które spełniają warunki przyznania premii specjalnej, przekroczy pułap regionalny, o którym mowa w ust. 8, wówczas liczba wszystkich kwalifikujących się zwierząt na mocy przepisów ust. 2 lit. a) i b) przypadających na rolnika na dany rok jest proporcjonalnie zmniejszana.
W rozumieniu niniejszego artykułu "pułap regionalny" oznacza liczbę zwierząt uprawnionych o korzystania, w danym regionie i na rok kalendarzowy, z premii specjalnej.
5.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 i 4, Państwo Członkowskie może:
- na podstawie obiektywnych kryteriów, które stanowią część polityki w zakresie rozwoju obszarów wiejskich oraz wyłącznie pod warunkiem że uwzględniają one aspekty odnoszące się do środowiska naturalnego i zatrudnienia, zmienić lub uchylić limit pogłowia wynoszący 90 zwierząt na gospodarstwo jak również przedział wiekowy oraz,
- wykonując swoje uprawnienia, zadecydować o zastosowaniu ust. 4 w taki sposób, aby osiągnąć poziom zmniejszeń, które muszą być zgodne z obowiązującym pułapem regionalnym, bez stosowania takich zmniejszeń do małych rolników, którzy, w odniesieniu do danego roku, złożyli wnioski o specjalne premie, obejmujące jedynie minimalną liczbę zwierząt określoną przez dane Państwo Członkowskie.
6.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o przyznaniu premii specjalnej w momencie uboju.
W tym przypadku, w odniesieniu do byków, kryterium wieku, o którym mowa w ust. 2 lit. a) jest zastępowane minimalną wagą tuszy wynoszącą 185 kilogramów.
Premia jest wypłacana lub przekazywana na rzecz rolników.
Zezwala się Zjednoczonemu Królestwu na stosowanie w Irlandii Północnej systemu przyznawania premii specjalnej, który różni się od systemu stosowanego na pozostałej części jego terytorium.
7.
Kwota premii specjalnej jest ustalana na poziomie:
a) 210 EUR na kwalifikującego się byka;
b) 150 EUR na kwalifikującego się wołu i przedział wiekowy.
8.
Mają zastosowanie następujące pułapy regionalne:
Belgia _BAR_ 235149 _BAR_
Dania _BAR_ 277110 _BAR_
Niemcy _BAR_ 1782700 _BAR_
Grecja _BAR_ 143134 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 713999 _BAR_
Francja _BAR_ 1754732 _BAR_
Irlandia _BAR_ 1077458 _BAR_
Włochy _BAR_ 598746 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 18962 _BAR_
Holandia _BAR_ 157932 _BAR_
Austria _BAR_ 373400 _BAR_
Portugalia _BAR_ 175075 _BAR_
Finlandia _BAR_ 250000 _BAR_
Szwecja _BAR_ 250000 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 1419811 _BAR_
Artykuł 124
Premia z tytułu przeciwdziałania sezonowości produkcji
1.
W przypadku zastosowania przepisów art. 71, gdy w Państwie Członkowskim liczba wołów:
a) poddawanych ubojowi w danym roku przekracza 60 % łącznej liczby ubojów samców z gatunku bydła, przeprowadzanych rocznie; oraz
b) poddawanych ubojowi w okresie od 1 września do 30 listopada w danym roku przekracza 35 % łącznej liczby ubojów wołów przeprowadzanych rocznie,
rolnicy mogą korzystać, po złożeniu wniosku, z dodatkowej premii do premii specjalnej (premia z tytułu przeciwdziałania sezonowości produkcji).
Jednakże jeżeli oba wskaźniki progowe, o których mowa powyżej zostaną osiągnięte w Irlandii lub w Irlandii Północnej, wówczas premia ma zastosowanie w Irlandii i w Irlandii Północnej.
Dla celów stosowania niniejszego artykułu w Zjednoczonym Królestwie, Irlandia Północna jest traktowana jako oddzielny podmiot.
2.
Kwota takiej premii jest ustalana na poziomie:
- 72,45 EUR na zwierzę poddawane ubojowi podczas pierwszych 15 tygodni w danym roku,
- 54,34 EUR na zwierzę poddawane ubojowi podczas szesnastego i siedemnastego tygodnia w danym roku,
- 36,23 EUR na zwierzę poddawane ubojowi w tygodniach od osiemnastego do dwudziestego pierwszego w danym roku, oraz
- 18,11 EUR na zwierzę poddawane ubojowi podczas dwudziestego drugiego i dwudziestego trzeciego tygodnia w danym roku.
3.
Gdy wskaźnik, o którym mowa w ust. 1 lit. b), nie zostanie osiągnięty, uwzględniając przedostatnie zdanie ust. 1, Państwa Członkowskie, których rolnicy poprzednio otrzymywali premię z tytułu przeciwdziałania sezonowości produkcji, mogą zadecydować o przyznaniu takiej premii na poziomie 60 % kwot określonych w ust. 2.
W takim przypadku dane Państwo Członkowskie:
a) może zadecydować o przyznaniu takiej premii wyłącznie dla pierwszych dwóch lub trzech odnośnych okresów;
b) zapewnia aby środek taki był finansowo neutralny w odniesieniu do tego samego roku budżetowego poprzez odpowiednie zmniejszenie:
- kwoty drugiego przedziału wiekowego premii specjalnej mającej zastosowanie do wołów, przyznawanej w takim Państwie Członkowskim, i/lub
- płatności dodatkowych dokonywanych na mocy przepisów sekcji 2,
oraz informuje Komisję o zastosowanym rodzaju zmniejszenia.
Dla potrzeb stosowania niniejszego środka Irlandia i Irlandia Północna są traktowane jako jeden podmiot na potrzeby obliczenia wskaźnika, o którym mowa w ust. 1 lit. a) i w rezultacie dla zakwalifikowania się do otrzymania premii.
4.
W celu ustalenia czy wielkości procentowe, o których mowa w niniejszym artykule zostały przekroczone, należy uwzględnić uboje przeprowadzone podczas drugiego roku poprzedzającego rok, w którym zwierzę kwalifikujące się do premii zostało poddane ubojowi.
Artykuł 125
Premia z tytułu krów mamek
1.
Rolnik utrzymujący krowy mamki w swoim gospodarstwie może korzystać, po złożeniu wniosku, z premii za utrzymywanie krów mamek (premia z tytułu krów mamek).
Jest ona przyznawana w formie premii rocznej na rok kalendarzowy i na rolnika w ramach limitów indywidualnych pułapów.
2.
Premia z tytułu krów mamek jest przyznawana rolnikowi:
a) niedostarczającemu mleka ani produktów mleczarskich ze swojego gospodarstwa przez okres 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku.
Dostarczanie mleka lub produktów mleczarskich bezpośrednio z gospodarstwa do konsumenta nie wpływa, Jednakże na przyznanie premii;
b) dostarczającemu mleko lub produkty mleczarskie, których łączna indywidualna ilość referencyjna, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 nie przekracza 120000 kilogramów.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zadecydować, na podstawie obiektywnych kryteriów, które ustanowią, o zmianie lub uchyleniu takiego limitu ilościowego,
pod warunkiem, że rolnik utrzymuje, przez co najmniej sześć kolejnych miesięcy od dnia złożenia wniosku, liczbę krów mamek równą co najmniej 60 % oraz jałówek równą maksymalnie 40 % liczby, która stanowiła przedmiot wniosku o premię.
Na potrzeby ustalenia liczby zwierząt kwalifikujących się do otrzymania premii na mocy lit. a) i b) pierwszego akapitu ust. 2 niniejszego artykułu, określa się czy krowy należą do stada mamek czy do stada mlecznego na podstawie indywidualnej ilości referencyjnej beneficjenta, zdefiniowanej w art. 95 ust. 2, oraz przeciętnego udoju mleka.
3.
Uprawnienia rolników do premii są ograniczane poprzez zastosowanie indywidualnego pułapu zdefiniowanego w art. 126.
4.
Kwota premii na kwalifikujące się zwierzę zostaje ustalona na poziomie 200 EUR.
5.
W przypadku zastosowania art. 8 lit. a) punkt i), Państwa Członkowskie mogą przyznać dodatkową krajową premię z tytułu krów mamek, maksymalnie w wysokości 50 EUR na zwierzę, pod warunkiem że nie powoduje to dyskryminacji hodowców bydła w odnośnym Państwie Członkowskim.
W odniesieniu do gospodarstw znajdujących się w regionie zdefiniowanym w art. 3 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [43], pierwsze 24,15 EUR na zwierzę takiej dodatkowej premii jest finansowane z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
W odniesieniu do gospodarstw znajdujących się na terytorium Państwa Członkowskiego, jeżeli w odnośnym Państwie Członkowskim pogłowie bydła zawiera duży odsetek krów mamek, które stanowią co najmniej 30 % łącznego pogłowia krów, oraz jeżeli co najmniej 30 % samców z gatunku bydła poddawanych ubojowi należy do klasy mięsności S i E, Sekcja Gwarancji EFOGR finansuje premię dodatkową w pełnej wysokości. Przestrzelenie takich wielkości procentowych jest ustalane na podstawie średniej z dwóch lat poprzedzających rok, w którym wspomniana premia jest przyznawana.
6.
Dla potrzeb niniejszego artykułu brane są pod uwagę wyłącznie jałówki należące do rasy mięsnej lub będące krzyżówką z rasą mięsną, oraz należące do stada przeznaczonego do hodowli cieląt na potrzeby produkcji mięsa.
Artykuł 126
Indywidualny pułap dla krów mamek
1.
Pomoc jest przyznawana każdemu rolnikowi utrzymującemu krowy mamki w ramach limitu indywidualnych pułapów określonych poprzez zastosowanie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki dla zapewnienia, aby suma praw do premii na ich terytorium nie przekroczyła krajowych pułapów określonych w ust. 5 niniejszego artykułu oraz aby rezerwy krajowe, o których mowa w art. 128 mogły zostać utrzymane.
3.
W przypadku gdy dostosowanie, o którym mowa w ust. 2, wymaga zmniejszenia indywidualnych pułapów posiadanych przez rolników, operację taką należy przeprowadzić bez płatności kompensacyjnych i zadecydować o niej na podstawie obiektywnych kryteriów obejmujących, w szczególności:
- procent w jakim rolnicy wykorzystali swoje indywidualne pułapy podczas trzech lat referencyjnych poprzedzających rok 2000,
- wdrożenie programu inwestycyjnego lub ekstensyfikacyjnego w sektorze wołowiny i cielęciny,
- określone okoliczności naturalne lub stosowanie kar, skutkujące niewypłaceniem lub zmniejszeniem płatności premii za co najmniej jeden rok referencyjny,
- dodatkowe nadzwyczajne okoliczności powodujące, że płatności dokonywane w co najmniej jednym roku referencyjnym nie odpowiadają faktycznej sytuacji występującej w trakcie poprzednich lat.
4.
Prawa do premii, które zostały wycofane na mocy środka podjętego zgodnie z ust. 2, zostaną zniesione.
5.
Mają zastosowanie następujące pułapy krajowe:
Belgia _BAR_ 394253 _BAR_
Dania _BAR_ 112932 _BAR_
Niemcy _BAR_ 639535 _BAR_
Grecja _BAR_ 138005 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 1441539 _BAR_
Francja _BAR_ 3779866 _BAR_
Irlandia _BAR_ 1102620 _BAR_
Włochy _BAR_ 621611 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 18537 _BAR_
Holandia _BAR_ 63236 _BAR_
Austria _BAR_ 375000 _BAR_
Portugalia _BAR_ 416539 _BAR_
Finlandia _BAR_ 55000 _BAR_
Szwecja _BAR_ 155000 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 1699511 _BAR_
Artykuł 127
Przeniesienie praw do premii z tytułu krów mamek
1.
Gdy rolnik sprzedaje lub w inny sposób przekazuje prawo własności do swojego gospodarstwa, może on przekazać wszystkie swoje prawa do premii z tytułu krów mamek osobie, która przejmuje jego gospodarstwo.
Rolnik może również przekazać, w całości lub części, swoje prawa do premii innym rolnikom bez przenoszenia praw do swojego gospodarstwa.
W przypadku przeniesienia praw do premii bez przenoszenia praw do gospodarstwa, część przenoszonych praw do premii, nieprzekraczająca 15 %, jest zwracana, bez płatności kompensacyjnej, do rezerwy krajowej Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się dane gospodarstwo, w celu ich bezpłatnego rozdysponowania.
2.
Państwa Członkowskie:
a) podejmują niezbędne środki dla przeciwdziałania przenoszeniu praw do premii poza obszary lub regiony wrażliwe, gdzie produkcja wołowiny i cielęciny ma szczególne znaczenie dla lokalnej gospodarki;
b) mogą uregulować, że przeniesienie praw do premii bez przekazania praw do gospodarstwa jest dokonywane bezpośrednio pomiędzy rolnikami albo że jest dokonywane za pośrednictwem rezerwy krajowej.
3.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, przed upływem terminu, który określą, na tymczasowe przeniesienie takiej części praw do premii, której rolnik posiadający takie prawa nie zamierza wykorzystać.
Artykuł 128
Krajowa rezerwa praw do premii z tytułu krów mamek
1.
Każde Państwo Członkowskie utrzymuje krajową rezerwę praw do premii z tytułu krów mamek.
2. Wszystkie prawa do premii wycofane zgodnie z art. 127 ust. 1 lub innymi przepisami wspólnotowymi są dodawane do rezerwy krajowej, bez uszczerbku dla przepisów art. 126 ust. 4.
3.
Państwa Członkowskie wykorzystują swoje rezerwy krajowe do przyznawania praw do premii, w ramach limitów swoich rezerw krajowych, w szczególności rolnikom rozpoczynającym działalność, młodym rolnikom lub też innym rolnikom traktowanym priorytetowo.
Artykuł 129
Jałówki
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 125 ust. 3, Państwa Członkowskie, w których więcej niż 60 % krów mamek i jałówek jest utrzymywanych na obszarach górskich, w rozumieniu art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999, mogą zadecydować o przyznaniu premii z tytułu krów mamek dla jałówek oddzielnie do takiej premii dla krów mamek w ramach limitów odrębnego pułapu krajowego, który zostanie ustanowiony przez odnośne Państwo Członkowskie.
Taki odrębny pułap krajowy nie może przekraczać 40 % pułapu krajowego odnośnego Państwa Członkowskiego określonego w art. 126 ust. 5.
Taki pułap krajowy jest zmniejszany o kwotę równą odrębnemu pułapowi krajowemu.
Gdy w Państwie Członkowskim korzystającym z uprawnień przewidzianych w niniejszym ustępie, łączna liczba jałówek, objętych złożonym wnioskiem, i spełniających warunki dotyczące przyznawania premii z tytułu krów mamek, przekroczy odrębny pułap krajowy, należy proporcjonalnie zmniejszyć liczbę jałówek kwalifikujących się do premii przypadających na rolnika w odnośnym roku.
2.
Na potrzeby niniejszego artykułu, brane są pod uwagę wyłącznie jałówki należące do rasy mięsnej lub będące krzyżówką z rasą mięsną.
Artykuł 130
Premia ubojowa
1.
Rolnik utrzymujący bydło w swoim gospodarstwie może skorzystać, po złożeniu wniosku, z premii ubojowej.
Jest ona przyznawana z tytułu uboju zwierząt kwalifikujących się do premii lub ich eksportu do kraju trzeciego, oraz w ramach pułapów krajowych, które zostaną określone.
Następujące zwierzęta kwalifikują się do premii ubojowej:
a) byki, woły, krowy i jałówki w wieku powyżej ośmiu miesięcy włącznie;
b) cielęta w wieku od miesiąca do ośmiu miesięcy i o wadze tuszy do 185 kg,
pod warunkiem że były one utrzymywane przez rolnika przez okres czasu, który zostanie określony.
2.
Kwota premii zostaje ustalona na poziomie:
a) 80 EUR na zwierzę kwalifikujące się do premii, określone w ust. 1 lit. a);
b) 50 EUR na zwierzę kwalifikujące się do premii, określone w ust. 1 lit. b).
3.
Pułapy krajowe, o których mowa w ust. 1, są określane dla poszczególnych Państw Członkowskich oraz osobno dla obu grup zwierząt wyszczególnionych w lit. a) i b) ust. 1.
Każdy pułap jest równy liczbie zwierząt w każdej z tych dwóch grup, które w roku 1995 zostały poddane ubojowi w danym Państwie Członkowskim, do której dodaje się takie zwierzęta eksportowane do krajów trzecich, według danych Eurostatu lub innych opublikowanych oficjalnych informacji statystycznych dla takiego roku, zaakceptowanych przez Komisję.
4.
Gdy w danym Państwie Członkowskim łączna liczba zwierząt, objętych wnioskami w odniesieniu do jednej z dwóch grup zwierząt wyszczególnionych w lit. a) lub b) ust. 1, oraz spełniających warunki przyznawania premii ubojowej przekroczy pułap krajowy ustanowiony dla takiej grupy, liczba wszystkich kwalifikujących się zwierząt w ramach danej grupy, przypadająca na rolnika w odnośnym roku jest proporcjonalnie zmniejszana.
Artykuł 131
Wymogi dotyczące obsady zwierząt
1.
W przypadku zastosowania przepisów art. 71, łączna liczba zwierząt kwalifikujących się do premii specjalnej oraz premii z tytułu krów mamek jest ograniczana poprzez wymogi dotyczące obsady zwierząt w gospodarstwie, wynoszącego dwie jednostki żywego inwentarza (LSU) na hektar i rok kalendarzowy.
Wymóg dotyczący obsady zwierząt począwszy od 1 stycznia 2003 r. wynosi 1,8 LSU.
Wymogi dotyczące obsady zwierząt jest wyrażany w LSU na jednostkę powierzchni pastwiskowej gospodarstwa wykorzystywanej na potrzeby żywienia zwierząt tam utrzymywanych.
Jednakże rolnik zostaje wyłączony z obowiązku stosowania się do wymogów dotyczących obsady zwierząt jeżeli liczba zwierząt utrzymywanych w jego gospodarstwie, uwzględnianych przy określaniu wymogów dotyczących obsady zwierząt nie przekracza 15 LSU.
2.
Dla określenia wymogów dotyczących obsady zwierząt w gospodarstwie, uwzględnia się:
a) samce z gatunku bydła, krowy mamki i jałówki, owce i/lub kozy, dla których złożono wnioski o premie, jak również krowy mleczne potrzebne do wyprodukowania łącznej ilości referencyjnej mleka przydzielonej rolnikowi.
Liczba zwierząt jest przeliczana na LSU poprzez zastosowanie następującej tabeli:
Samce z gatunku bydła oraz jałówki starsze niż 24 miesiące, krowy mamki, krowy mleczne _BAR_ 1,0 LSU _BAR_
Samce z gatunku bydła oraz jałówki w wieku od sześciu miesięcy do 24 miesięcy _BAR_ 0,6 LSU _BAR_
Owce _BAR_ 0,15 LSU _BAR_
Kozy _BAR_ 0,15 LSU _BAR_
b) powierzchnię pastwiskową, rozumiana jako powierzchnia gospodarstwa dostępna przez cały rok kalendarzowy na potrzeby hodowli bydła oraz owiec i/lub kóz.
Powierzchnia pastwiskowa nie obejmuje:
- gruntów pod budynkami, lasami, stawami, ścieżkami,
- powierzchni wykorzystywanych do innych upraw kwalifikujących się do pomocy wspólnotowej lub do upraw trwałych oraz upraw ogrodniczych, za wyjątkiem trwałych pastwisk, dla których przyznawane są płatności powierzchniowe na mocy art. 136 lub, w zależności od przypadku, art. 96,
- powierzchni kwalifikujących się do systemów wsparcia ustanowionych dla producentów niektórych roślin uprawnych, wykorzystywanych na potrzeby systemu pomocowego dla suszu paszowego, oraz podlegających krajowemu lub wspólnotowemu mechanizmowi odłogowania.
Powierzchnia pastwiskowa obejmuje powierzchnie użytkowane wspólnie oraz powierzchnie z mieszanymi uprawami.
Artykuł 132
Płatność z tytułu ekstensyfikacji
1.
W przypadku zastosowania przepisów art. 71, rolnicy otrzymujący premię specjalną i/lub premię z tytułu krów mamek mogą korzystać z płatności z tytułu ekstensyfikacji.
2.
Płatność z tytułu ekstensyfikacji wynosi 100 EUR na przyznaną premię specjalną i premię z tytułu krów mamek, pod warunkiem, że w odniesieniu o odnośnego roku kalendarzowego wymogi dotyczące obsady zwierząt w odnośnym gospodarstwie są mniejsze lub równe 1,4 LSU na hektar.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zadecydować o przyznaniu płatności z tytułu ekstensyfikacji w kwocie wynoszącej 40 EUR dla wymogów dotyczących obsady zwierząt wynoszących 1,4 LSU na hektar lub więcej i niższego niż lub równego 1,8 LSU na hektar, oraz w kwocie 80 EUR dla wymogów dotyczących obsady zwierząt niższych niż 1,4 LSU na hektar.
3.
Na potrzeby stosowania ust. 2:
a) w drodze odstępstwa od przepisów art. 131 ust. 2 lit. a), wymogi dotyczące obsady zwierząt gospodarstw są określane poprzez uwzględnienie samców z gatunku bydła, krów i jałówek przebywających w gospodarstwie podczas odnośnego roku kalendarzowego, jak również owiec i/lub kóz, dla których złożono wnioski o premie dla tego samego roku kalendarzowego. Liczbę zwierząt należy przeliczyć na LSU poprzez odwołanie się do tabeli przeliczeniowej, o której mowa w art. 131 ust. 2 lit. a);
b) bez uszczerbku dla przepisów trzeciego tiret art. 131 ust. 2 lit. b), powierzchnie wykorzystywane do produkcji roślin uprawnych zdefiniowanych w załączniku IX nie są uwzględniane jako "powierzchnie pastwiskowe";
c) powierzchnia pastwiskowa brana pod uwagę przy obliczaniu wymogów dotyczących obsady zwierząt musi się składać w co najmniej 50 % z pastwisk.
"Pastwisko" jest definiowane przez Państwa Członkowskie. Definicja powinna uwzględniać co najmniej kryterium mówiące, że pastwisko jest użytkiem zielonym, który, zgodnie z lokalnymi praktykami gospodarowania, jest uznawany za przeznaczony do wypasu bydła i/lub owiec.
Jednakże nie wyklucza to mieszanego wykorzystania pastwiska w trakcie tego samego roku (pastwisko, siano, kiszonka z zielonki).
4.
Bez uszczerbku dla wymogów dotyczących obsady zwierząt wyszczególnionych w ust. 2 niniejszego artykułu, rolnicy w Państwach Członkowskich, w których ponad 50 % produkcji mleka odbywa się na obszarach górskich, w rozumieniu art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 oraz których gospodarstwa znajdują się na takich obszarach, mogą otrzymywać płatności z tytułu ekstensyfikacji, określone w tym ustępie dla krów mlecznych utrzymywanych w takich gospodarstwach.
5.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, Komisja, jeżeli okaże się to konieczne, dostosowuje kwoty określone w ust. 2 niniejszego artykułu, po uwzględnieniu, w szczególności, liczby zwierząt kwalifikujących się do płatności za poprzedni rok kalendarzowy.
Artykuł 133
Płatności dodatkowe
1.
W przypadku zastosowania przepisów art. 71, Państwa Członkowskie dokonują płatności dodatkowych, w ujęciu rocznym, na rzecz rolników mających siedzibę na ich terytorium, równych globalnym kwotom określonym w ust. 3 niniejszego artykułu.
Płatności takich należy dokonywać zgodnie z obiektywnymi kryteriami obejmującymi, w szczególności, odpowiednie struktury i warunki produkcji, oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie producentów oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń na rynku oraz zniekształcenia konkurencji.
Ponadto, płatności takich nie dotyczą wahania cen rynkowych.
2.
Płatności dodatkowe mogą być dokonywane w formie płatności pogłównych i/lub płatności powierzchniowych.
3.
Mają zastosowanie następujące kwoty globalne:
Belgia _BAR_ 39,4 _BAR_
Dania _BAR_ 11,8 _BAR_
Niemcy _BAR_ 88,4 _BAR_
Grecja _BAR_ 3,8 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 33,1 _BAR_
Francja _BAR_ 93,4 _BAR_
Irlandia _BAR_ 31,4 _BAR_
Włochy _BAR_ 65,6 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 3,4 _BAR_
Holandia _BAR_ 25,3 _BAR_
Austria _BAR_ 12,0 _BAR_
Portugalia _BAR_ 6,2 _BAR_
Finlandia _BAR_ 6,2 _BAR_
Szwecja _BAR_ 9,2 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 63,8 _BAR_
Artykuł 134
Płatności pogłówne
1.
Płatności pogłówne mogą zostać przyznane dla:
a) samców z gatunku bydła;
b) krów mamek;
c) krów mlecznych;
d) jałówek.
2.
Płatności pogłówne mogą zostać przyznane jako kwoty uzupełniające na jednostkę premii ubojowej określonej w art. 130, za wyjątkiem cieląt.
W pozostałych przypadkach, przyznanie płatności pogłównych podlega:
a) specjalnym warunkom określonym w art. 135;
b) określonym wymogom dotyczącym obsady zwierząt, które zostaną ustanowione przez Państwa Członkowskie.
3.
Określone wymogi dotyczące obsady zwierząt są ustanawiane:
- na podstawie powierzchni pastwiskowej, o której mowa w art. 131 ust. 2 lit. b), za wyjątkiem powierzchni dla których przyznawane są płatności powierzchniowe zgodnie z art. 136,
- po uwzględnieniu, w szczególności, wpływu na środowisko naturalne odnośnego rodzaju produkcji, wrażliwości środowiskowej gruntów wykorzystywanych do hodowli bydła oraz środków, które zostały wdrożone w celu ustabilizowania lub poprawy sytuacji środowiskowej takich gruntów.
Artykuł 135
Warunki dotyczące płatności pogłównych
1.
Płatności pogłówne dla samców z gatunku bydła mogą być przyznawane na rok kalendarzowy dla liczby zwierząt nie większej niż liczba zwierząt w Państwie Członkowskim, która jest:
- równa pułapowi regionalnemu odnośnego Państwa Członkowskiego, określonemu w art. 123 ust. 8, lub
- równa liczbie samców z gatunku bydła, dla których premie zostały przyznane w 1997 r., lub
- równa przeciętnej liczbie ubojów samców z gatunku bydła w trakcie lat 1997, 1998 i 1999, bazując na statystykach Eurostatu dla tych lat lub innych opublikowanych oficjalnych informacjach statystycznych, zaakceptowanych przez Komisję, dotyczących takich lat.
Państwa Członkowskie mogą również przewidzieć ograniczenie liczby samców z gatunku bydła przypadających na gospodarstwo, która zostanie określona przez Państwo Członkowskie na poziomie krajowym lub regionalnym.
Do płatności kwalifikują się wyłącznie samce z gatunku bydła, w wieku od ośmiu miesięcy. jeżeli płatności pogłówne są dokonywane w momencie uboju, Państwa Członkowskie mogą zadecydować o zastąpieniu tego warunku minimalną wagą tuszy wynoszącą co najmniej 180 kilogramów.
2. Płatności pogłówne dla krów mamek i jałówek kwalifikujących się do premii z tytułu krów mamek na mocy art. 125 ust. 4 i art. 129 mogą zostać przyznane wyłącznie jako kwota uzupełniająca przypadająca na jednostkę premii z tytułu krów mamek, określoną w art. 125 ust. 4.
3.
Płatności pogłówne dla krów mlecznych mogą zostać przyznane wyłącznie jako kwota na tonę ilości referencyjnej kwalifikującej się do premii, posiadanej przez gospodarstwo, która zostanie określona zgodnie z art. 95 ust. 2.
Art. 134 ust. 2 lit. b) nie stosuje się.
4.
Płatności pogłówne dla jałówek innych niż jałówki, o których mowa w ust. 2, mogą być przyznawane na Państwo Członkowskie i rok kalendarzowy dla liczby jałówek, która nie przekracza liczby jałówek równej przeciętnej liczbie ubojów jałówek w trakcie lat 1997, 1998 i 1999, bazując na statystykach Eurostatu dla tych lat lub innych opublikowanych oficjalnych informacjach statystycznych, zaakceptowanych przez Komisję, dotyczących takich lat.
Artykuł 136
Płatności powierzchniowe
1.
Płatności powierzchniowe są przyznawane na hektar pastwisk trwałych:
a) które są dostępne dla rolnika w trakcie odnośnego roku kalendarzowego;
b) które nie są wykorzystywane na potrzeby spełnienia określonych wymogów dotyczących obsady zwierząt, o których mowa w art. 134 ust. 3; oraz
c) w odniesieniu do których nie były wnioskowane płatności, dla tego samego roku, w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla rolników produkujących niektóre rośliny uprawne, w ramach systemu pomocowego dla suszu paszowego oraz w ramach wspólnotowych mechanizmów pomocowych dla innych upraw trwałych lub upraw ogrodniczych.
2.
Powierzchnia pastwisk trwałych w regionie, dla którego mogą zostać przyznane płatności powierzchniowe, nie może przekroczyć odnośnego regionalnego obszaru bazowego.
Regionalne obszary bazowe są ustanawiane przez Państwa Członkowskie jako średnia liczba hektarów pastwisk trwałych dostępnych na potrzeby hodowli bydła w trakcie roku 1995, 1996 i 1997.
3.
Maksymalna płatność powierzchniowa na hektar, która może zostać przyznana, włączając w to, w zależności od przypadku, płatności powierzchniowe na mocy przepisów art. 96, nie może przekroczyć 350 EUR.
Artykuł 137
Przekazywanie informacji
Wszelkie zmiany uregulowań krajowych dotyczących przyznawania płatności dodatkowych są przekazywane do Komisji nie później niż po upływie jednego miesiąca od ich przyjęcia.
Artykuł 138
Przepisy wspólne
Aby kwalifikować się do płatności bezpośrednich na mocy niniejszego Rozdziału, zwierzę musi być poddane identyfikacji i rejestracji zgodnej z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000.
Artykuł 139
Pułapy
Suma kwot każdej płatności bezpośredniej wnioskowanej w oparciu o przepisy niniejszego Rozdziału nie może przekroczyć pułapu, ustalonego przez Komisję zgodnie z art. 64 ust. 2, odpowiadającego składowej każdej z takich płatności bezpośrednich w pułapie, o którym mowa w art. 41.
Gdy łączna kwota wnioskowanej pomocy przekroczy ustalony pułap, pomoc przypadająca na rolnika jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku.
Artykuł 140
Substancje zakazane na mocy dyrektywy 96/22/WE
1.
Gdy pozostałości substancji zakazanych na mocy dyrektywy 96/22/WE [48], lub pozostałości substancji dozwolonych na mocy powyżej wspomnianego aktu, ale które zostały użyte nielegalnie, zostaną wykryte stosownie do odpowiednich przepisów dyrektywy 96/23/WE [49], w zwierzęciu zaliczanym do stada bydła należącego do rolnika, lub gdy niedozwolona substancja lub produkt, lub substancja lub produkt dozwolony na mocy dyrektywy 96/22/WE ale który jest w posiadaniu rolnika nielegalnie, zostanie wykryty w gospodarstwie rolnika w jakiejkolwiek postaci, rolnik zostaje wykluczony, na rok kalendarzowy, w którym nastąpiło wykrycie, z otrzymywania kwot przewidzianych na mocy niniejszego Rozdziału.
W przypadku powtarzającego się łamania prawa, długość okresu wykluczenia może, stosownie do powagi wykroczenia, zostać wydłużona do 5 lat począwszy od roku, w którym wykryto ponowne złamanie prawa.
2.
W przypadku utrudnień ze strony właściciela lub posiadacza zwierząt podczas przeprowadzania inspekcji oraz podczas pobierania próbek, które są konieczne do realizacji krajowych planów monitorowania pozostałości, lub też podczas przeprowadzania dochodzeń lub kontroli, przewidzianych na mocy dyrektywy 96/23/WE, mają zastosowanie kary przewidziane w ust. 1 niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ 13 POMOC Z TYTUŁU ROŚLIN STRĄCZKOWYCH NA ZIARNO
Artykuł 141
Zakres zastosowania
W przypadku zastosowania przepisów art. 71, odnośne Państwo Członkowskie przyznaje pomoc z tytułu produkcji następujących roślin strączkowych na ziarno:
a) soczewicy innej niż do siewu, objętej kodem CN ex07134000;
b) ciecierzycy innej niż do siewu, objętej kodem CN ex07132000;
c) wyki gatunków Vicia sativa L. i Vicia ervilla Willd., objętej kodem CN ex07139090 (pozostałe).
Artykuł 142
Pomoc
1.
Pomoc jest przyznawana dla produkcji roślin strączkowych na ziarno objętych przepisami art. 141 dla danego roku gospodarczego.
Rok gospodarczy liczony jest od 1 lipca do 30 czerwca.
Poletko uprawne będące przedmiotem wniosku o pomoc na hektar w ramach systemu finansowanego zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 jest wykluczone z kwalifikowania się do płatności pomocy przewidzianej przez niniejszy system.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 143, pomoc przypadająca na hektar powierzchni obsianych i zebranych wynosi 181 EUR na hektar.
Artykuł 143
Pułap
Suma wnioskowanej pomocy nie może być wyższa niż pułap ustalony przez Komisję zgodnie z art. 64 ust. 2, odpowiadający składowej płatności powierzchniowych z tytułu roślin strączkowych na ziarno, o których mowa w załączniku VI, w krajowym pułapie, o którym mowa w art. 41.
Gdy całkowita kwota wnioskowanej pomocy przekroczy ustalony pułap, pomoc przypadająca na rolnika jest proporcjonalnie zmniejszana w takim roku.
TYTUŁ V PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 144
Komitet Zarządzający ds. Płatności Bezpośrednich
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet Zarządzający ds. Płatności Bezpośrednich składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Gdy czynione jest odwołanie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE zostaje ustalony na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje wewnętrzne przepisy proceduralne.
Artykuł 145
Przepisy wykonawcze
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, zostaną przyjęte szczegółowe przepisy dotyczące wdrożenia niniejszego rozporządzenia.
Będą one obejmować w szczególności;
a) szczegółowe przepisy dotyczące utworzenia systemu doradztwa rolniczego;
b) szczegółowe przepisy dotyczące definiowania kryterium przyznawani kwot dostępnych w wyniku zastosowana modulacji;
c) szczegółowe przepisy dotyczące przyznawani pomocy przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu, włączając w to warunki kwalifikujące, terminy stosowania i płatności orz przepisy dotyczące kontroli jak również kontroli i ustanawiania uprawnień do pomocy, włączając w to konieczną wymianą danych z Państwami Członkowskimi, oraz określenie przekroczenia obszarów bazowych lub maksymalnych powierzchni gwarantowanych, jak również szczegółowe przepisy dotyczące wycofywania i realokacji niewykorzystanych praw do premii ustanowionych na mocy rozdziału 11 i 12;
d) w odniesieniu do systemu płatności jednolitych, szczegółowe przepisy dotyczące, w szczególności, ustanowienia rezerwy krajowej, przenoszenia uprawnień, zdefiniowania upraw trwałych, pastwisk trwałych, użytków rolnych i użytków zielonych, wariantów przewidzianych w rozdziale 5 tytułu III, oraz wykazu roślin, których uprawa jest dozwolona na gruntach odłogowanych jak również szczegółowe przepisy dotyczące zgodności z memorandum o porozumieniu w sprawie niektórych nasion roślin oleistych zawartym pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej w ramach Układu GATT, zatwierdzonym na mocy decyzji 93/355/EWG [50];
e) w odniesieniu do pszenicy durum, szczegółowe przepisy dotyczące ilości nasion kwalifikowanych i uznanych odmian;
f) w odniesieniu do roślin energetycznych, szczegółowe przepisy dotyczące zdefiniowania roślin objętych tym systemem, minimalnych wymogów dla umów, środków w zakresie kontroli przetworzonych ilości oraz przetwarzania na terenie gospodarstwa;
g) w odniesieniu do konopi uprawianych na włókno, szczegółowe przepisy dotyczące specjalnych środków kontrolnych i metod oznaczania poziomów tetrahydrokanabinolu, włączając w to uregulowania dotyczące umów oraz zobowiązań, o których mowa w art. 52;
h) zmiany w załączniku I, jakie mogą okazać się niezbędne, biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 1;
i) zmiany w załącznikach II, VI, VII, IX, X i XI, jakie mogą okazać się niezbędne biorąc pod uwagę, w szczególności, nowe prawodawstwo wspólnotowe oraz w zakresie w jakim dotyczy to załącznika VIII, w przypadku zastosowania art. 62 oraz, w zależności od przypadku, w zależności od informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do części kwot referencyjnych odpowiadających płatnościom dla roślin uprawnych, jak również kwoty samego pułapu, podlegają zwiększeniu w zależności od różnicy pomiędzy powierzchnią faktycznie określoną a powierzchnią, dla której wypłacone zostały płatności z tytułu roślin uprawnych w roku 2000 i 2001, w wyniku zastosowania art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 [51], w ramach limitu obszarów bazowych (lub maksymalnej powierzchni gwarantowanej dla pszenicy durum) oraz uwzględniając średnie plony krajowe wykorzystywane do obliczenia wartości wyszczególnionych w załączniku VIII;
j) podstawowe cechy systemu identyfikacji działek rolnych wraz z ich definicją;
k) zmiany, które mogą zostać dokonane we wniosku o pomoc oraz zwolnienie z wymogu składania wniosku o pomoc;
l) przepisy dotyczące minimalnej ilości informacji, które muszą być zamieszczane we wnioskach o pomoc;
m) przepisy dotyczące kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu jak również kontroli przeprowadzanych metoda teledetekcji;
n) przepisy dotyczące stosowania zmniejszeń i wykluczeń z płatności z przypadku braku zgodności z zobowiązaniami, o których mowa w art. 3 i 24, włączając w to przypadki niezastosowania zmniejszeń i wykluczeń;
o) zmiany w załączniku V, jakie mogą okazać się niezbędne biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 26;
p) komunikaty pomiędzy Państwami Członkowskimi i Komisją;
q) środki, które są zarówno konieczne, jak i w pełni uzasadnione na potrzeby rozwiązywania, w sytuacji kryzysowej, problemów praktycznych i wyjątkowych, w szczególności problemów dotyczących wdrażania rozdziału 4 tytułu II i rozdziału 5 tytułu III.
Środki takie mogą przewidywać odstępstwa od niektórych części niniejszego rozporządzenia, ale jedynie w zakresie, który jest bezwzględnie konieczny jak również przez niezbędny okres czasu.
Artykuł 146
Przekazywanie informacji do Komisji
Państwa Członkowskie informują Komisję szczegółowo o środkach działania podjętych w celu wdrożenia niniejszego rozporządzenia oraz, w szczególności, o środkach dotyczących art. 5, 13, 42 i 58.
Artykuł 147
Zmiany w rozporządzeniach (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, nr 1453/2001, nr 1454/2001
1) artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1. W przypadku stosowania wykluczenia przewidzianego w art. 70 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 [*] Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1. z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne przepisy dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej oraz ustanawiającego niektóre systemy wsparcia dla rolników, Grecja przedstawia Komisji program wsparcia tradycyjnej działalności związanej z produkcja wołowiny i cielęciny, jak również mięsa owiec i kóz, w ramach limitów potrzeb konsumpcyjnych mniejszych wysp Morza Egejskiego.
Program jest przygotowywany i wdrażany przez właściwe władze wyznaczone przez to Państwo Członkowskie.
2. Wspólnota finansuje program do kwoty, w ujęciu rocznym, równej sumie premii faktycznie wypłaconych w roku 2003 stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 [**] Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 21. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 1)., niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 [***] Dz.U. L 341, z 22.12.2001, str. 3. dla producentów mających swoją siedzibę na mniejszych wyspach Morza Egejskiego.
Komisja zwiększa taką kwotę w celu uwzględnienia rozwoju lokalnej produkcji.
Jednakże kwota w ujęciu rocznym w żadnym razie nie może być wyższa niż suma pułapów obowiązujących w roku 2003 dla premii z tytułu wołowiny, stosownie do przepisów niniejszego rozporządzenia, pomnożona przez premie bazowe i uzupełniające oraz płatności obowiązujące w roku 2003 oraz niż suma wszystkich praw do premii posiadanych przez producentów mających siedzibę na mniejszych wyspach Morza Egejskiego w dniu 30 czerwca 2003 r., stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 oraz odpowiedniego procentu rezerwy krajowej pomnożonych przez premie i płatności obowiązujące w roku 2003.
3. Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze, zatwierdza i modyfikuje program jak również ustala i zwiększa kwotę przewidzianą w ust. 2, pierwszy akapit, niniejszego artykułu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Komisja może, zgodnie z tą samą procedurą, skorygować limit ustalony w ust. 2, drugi akapit.
4.
Przed dniem 15 kwietnia każdego roku, władze Grecji przedstawiają sprawozdanie w sprawie wdrożenia programu.";
2) artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1. W przypadku stosowania wykluczenia przewidzianego w art. 70 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne przepisy dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej oraz ustanawiającego niektóre systemy wsparcia dla rolników [*] Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1., Francja przedstawia Komisji programy wsparcia tradycyjnej działalności związanej z produkcją wołowiny i cielęciny, jak również mięsa owiec i kóz, oraz środki mające na celu poprawę jakości produktów, w ramach limitów potrzeb konsumpcyjnych francuskich departamentów zamorskich.
Programy są przygotowywane i wdrażane przez właściwe władze wyznaczone przez to Państwo Członkowskie.
2. Wspólnota finansuje programy do kwoty, w ujęciu rocznym, równej sumie premii faktycznie wypłaconych w roku 2003 stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 [**] Dz.U. L 160 z 26.06.1999, str. 21. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 1)., niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 [***] Dz.U. L 341 z 22.12.2001, str. 3. dla producentów mających swoją siedzibę we francuskich departamentach zamorskich.
Komisja zwiększa taką kwotę w celu uwzględnienia rozwoju lokalnej produkcji.
Jednakże kwota w ujęciu rocznym w żadnym razie nie może być wyższa niż suma pułapów obowiązujących w roku 2003 dla premii z tytułu wołowiny, stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, pomnożonych przez premie oraz płatności bazowe i uzupełniające obowiązujące w roku 2003 oraz niż suma wszystkich praw do premii posiadanych przez producentów mających swoją siedzibę we francuskich departamentach zamorskich w dniu 30 czerwca 2003 r., stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 oraz odpowiedniego procentu rezerwy krajowej, pomnożonych przez premie i płatności obowiązujące w roku 2003.
3. Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze, zatwierdza i modyfikuje programy jak również ustala i zwiększa kwotę przewidzianą w ust. 2, pierwszy akapit, niniejszego artykułu, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Komisja może, zgodnie z tą samą procedurą, skorygować limit ustalony w ust. 2, drugi akapit.
4.
Przed dniem 15 kwietnia każdego roku, władze Francji przedstawiają sprawozdanie w sprawie wdrożenia programów.";
3) w rozporządzeniu (WE) nr 1453/2001 wprowadza się następujące zmiany:
a) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1. W przypadku stosowania wykluczenia przewidzianego w art. 70 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne przepisy dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej oraz ustanawiającego niektóre systemy wsparcia dla rolników [*] Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1., Republika Portugalska przedstawia Komisji program wsparcia tradycyjnej działalności związanej z produkcją wołowiny i cielęciny, jak również mięsa owiec i kóz, oraz środki mające na celu poprawę jakości produktów, w ramach limitów potrzeb konsumpcyjnych Madery.
Program jest przygotowywany i wdrażany przez właściwe władze wyznaczone przez to Państwo Członkowskie.
2. Wspólnota finansuje program do kwoty, w ujęciu rocznym, równej sumie premii faktycznie wypłaconych w roku 2003 stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 [**] Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 21. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 1)., niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 [***] Dz.U. L 341 z 22.12.2001, str. 3. dla producentów mających swoją siedzibę na Maderze.
Komisja zwiększa taką kwotę w celu uwzględnienia rozwoju lokalnej produkcji.
Jednakże kwota w ujęciu rocznym w żadnym razie nie może być wyższa niż suma pułapów obowiązujących w roku 2003 dla premii z tytułu wołowiny, stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, pomnożonych przez premie oraz płatności bazowe i uzupełniające obowiązujące w roku 2003 oraz niż suma wszystkich praw do premii posiadanych przez producentów mających swoją siedzibę na Maderze w dniu 30 czerwca 2003 r., stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 oraz odpowiedniego procentu rezerwy krajowej, pomnożonych przez premie i płatności obowiązujące w roku 2003.
3. Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze, zatwierdza i modyfikuje program jak również ustala i zwiększa kwotę przewidzianą w ust. 2, pierwszy akapit, niniejszego artykułu, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Komisja może, zgodnie z tą samą procedurą, skorygować limit ustalony w ust. 2, drugi akapit.
4.
Przed dniem 15 kwietnia każdego roku władze Republiki Portugalskiej przedstawiają sprawozdanie w sprawie wdrożenia programu.";
b) w art. 22 ust. 2–5 otrzymują brzmienie:
"2.
W przypadku stosowania wykluczenia przewidzianego w art. 70 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, Republika Portugalska przedstawia Komisji program wsparcia tradycyjnej działalności związanej z produkcją wołowiny i cielęciny, jak również mięsa owiec i kóz, oraz środki mające na celu poprawę jakości produktów.
Program jest przygotowywany i wdrażany przez właściwe władze wyznaczone przez to Państwo Członkowskie.
3.
Wspólnota finansuje program do kwoty, w ujęciu rocznym, równej sumie premii faktycznie wypłaconych w roku 2003 stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 dla producentów mających swoją siedzibę na Azorach.
Komisja zwiększa taką kwotę w celu uwzględnienia rozwoju lokalnej produkcji.
Jednakże kwota w ujęciu rocznym w żadnym razie nie może być wyższa niż suma pułapów obowiązujących w roku 2003 dla premii z tytułu wołowiny, stosownie do przepisów niniejszego rozporządzenia, pomnożonych przez premie oraz płatności bazowe i uzupełniające obowiązujące w roku 2003 oraz niż suma wszystkich praw do premii posiadanych przez producentów mających swoją siedzibę na Azorach w dniu 30 czerwca 2003 r., stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 oraz rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 odnośnie premii z tytułu krów mamek, oraz odpowiedniego procentu odnośnych rezerw krajowych, pomnożonych przez premie i płatności obowiązujące w roku 2003.
W przypadku zastosowania przepisów art. 68 lit. a) punkt i) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, władze Republiki Portugalskiej mogą zwiększyć, dla Azorów, pułap obowiązujący odnośnie krów mamek poprzez przeniesienie praw do premii z tytułu krów mamek z pułapu krajowego. W takim przypadku, odpowiadająca kwota zostanie przeniesiona z pułapu ustalonego przy zastosowaniu art. 68 lit. a) punkt i) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 do pułapu, o którym mowa w ust. 3, drugi akapit, niniejszego artykułu.
4. Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze, zatwierdza i modyfikuje program jak również ustala i zwiększa kwotę przewidzianą w ust. 3, pierwszy akapit, niniejszego artykułu, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Komisja może, zgodnie z tą samą procedurą, skorygować limit ustalony w ust. 2, drugi akapit.
5.
Przed dniem 15 kwietnia każdego roku władze Republiki Portugalskiej przedstawiają sprawozdanie w sprawie wdrożenia programu.";
c) artykuł 22 ust. 6 uchyla się;
d) artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
Podczas okresu przejściowego obejmującego lata gospodarcze od 1999/2000 do 2004/2005, dla potrzeb rozdzielenia dodatkowej opłaty wyrównawczej pomiędzy producentów, o których mowa w art. 2 ust. 1, drugie zdanie, rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 [61], uznaje się, że do przekroczenia przyczynili się wyłącznie producenci wyszczególnieni w art. 9 lit. c) tego rozporządzenia, mający swoją siedzibę i prowadzący działalność produkcyjną na Azorach, którzy sprzedają ilości przekraczające ich ilość referencyjną powiększoną o procent, o którym mowa w trzecim akapicie.
Dodatkowa opłata wyrównawcza jest należna od ilości przekraczających powiększoną ilość referencyjną po rozdysponowaniu niewykorzystanych ilości mieszczących się w marginesie ilości wynikających z takiego powiększenia pomiędzy producentów, o których mowa w pierwszym ustępie oraz proporcjonalnie do ilości referencyjnej, którą dysponuje każdy z takich producentów.
Wielkość procentowa, o której mowa w pierwszym ustępie jest równa stosunkowi pomiędzy ilością, odpowiednio, 73000 ton dla lat gospodarczych od 1999/2000 do 2003/2004 i 61500 ton dla roku gospodarczego 2004/2005, a sumą ilości referencyjnych, którymi dysponuje każde gospodarstwo w dniu 31 marca 2000 r.
Ma ona zastosowanie odnośnie każdego producenta wyłącznie do ilości referencyjnych jakimi dysponuje taki producent w dniu 31 marca 2000 r.";
4) w rozporządzeniu (WE) nr 1454/2001 wprowadza się następujące zmiany:
a) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1. W przypadku stosowania wykluczenia przewidzianego w art. 70 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne przepisy dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej oraz ustanawiającego niektóre systemy wsparcia dla rolników [*] Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1., Królestwo Hiszpanii przedstawia Komisji program wsparcia tradycyjnej działalności związanej z produkcją wołowiny i cielęciny, jak również mięsa owiec i kóz, oraz środki mające na celu poprawę jakości produktów, w ramach limitów potrzeb konsumpcyjnych Wysp Kanaryjskich.
Program jest przygotowywany i wdrażany przez właściwe władze wyznaczone przez to Państwo Członkowskie.
2. Wspólnota finansuje program do kwoty, w ujęciu rocznym, równej sumie premii faktycznie wypłaconych w roku 2003 stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 [**] Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 21. rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 1)., niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 [***] Dz.U. L 341 z 22.12.2001, str. 3. dla producentów mających swoją siedzibę na Wyspach Kanaryjskich.
Komisja zwiększa taką kwotę w celu uwzględnienia rozwoju lokalnej produkcji.
Jednakże kwota w ujęciu rocznym w żadnym razie nie może być wyższa niż suma pułapów obowiązujących w roku 2003 dla premii z tytułu wołowiny, stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, pomnożonych przez premie oraz płatności bazowe i uzupełniające obowiązujące w roku 2003 oraz niż suma wszystkich praw do premii posiadanych przez producentów mających swoją siedzibę na Wyspach Kanaryjskich w dniu 30 czerwca 2003 r., stosownie do przepisów rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 oraz odpowiedniego procentu rezerwy krajowej, pomnożonych przez premie i płatności obowiązujące w roku 2003.
3. Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze, zatwierdza i modyfikuje program jak również ustala i zwiększa kwotę przewidzianą w ust. 2, pierwszy akapit, niniejszego artykułu, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Komisja może, zgodnie z tą samą procedurą, skorygować limit ustalony w ust. 2, drugi akapit.
4.
Przed dniem 15 kwietnia każdego roku, władze Królestwa Hiszpanii przedstawiają sprawozdanie w sprawie wdrożenia programu.";
b) artykuł 6 uchyla się.
Artykuł 148
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1868/94
W rozporządzeniu (WE) nr 1868/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) Dodaje się art. 4 w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Minimalna cena dla ziemniaków przeznaczonych do wytworzenia skrobi ziemniaczanej zostaje ustalona w wysokości 178,31 EUR na tonę, począwszy od roku gospodarczego 2004/2005 włącznie.
Cena taka odnosi się do ilości ziemniaków, dostarczonych do zakładu przetwórczego, potrzebnych do wytworzenia jednej tony skrobi.
Taka cena minimalna jest dostosowywana stosownie do zawartości skrobi w ziemniakach."
2) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Premia w wysokości 22,25 EUR na tonę wytworzonej skrobi jest wypłacana przedsiębiorstwom produkującym skrobię ziemniaczaną za taką ilość skrobi ziemniaczanej jaka odpowiada limitowi ich kwoty, o którym mowa w art. 2 ust. 2, pod warunkiem, że przedsiębiorstwa takie zapłaciły producentom ziemniaków cenę minimalną, o której mowa w art. 4a, za wszystkie ziemniaki jakie były niezbędne do wyprodukowania skrobi w ilości mieszczącej się w takim limicie kwoty."
3) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie dotyczą produkcji skrobi ziemniaczanej przez przedsiębiorstwa, które nie podlegają przepisom art. 2 ust. 2 niniejszego rozporządzenia oraz które nabywają ziemniaki, za które producenci nie otrzymują płatności przewidzianych w art. 93 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne przepisy dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej oraz ustanawiającego niektóre systemy wsparcia dla rolników [65]
Artykuł 149
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999
W rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 ust. 3, pierwsze tiret otrzymuje brzmienie:
"dla roślin wysokobiałkowych:
- 63,00 EUR na tonę, począwszy od roku gospodarczego 2004/2005 włącznie.".
2) W art. 4 ust. 4, kwotę "19 EUR na tonę" zastępuje się kwotą "24 EUR na tonę".
3) W art. 5:
a) pierwszy akapit otrzymuje brzmienie:
"Dopłata uzupełniająca do płatności powierzchniowej w wysokości 313 EUR na hektar dla roku gospodarczego 2004/2005, jest wypłacana dla powierzchni przeznaczonej pod uprawę pszenicy durum w tradycyjnych strefach produkcji wyszczególnionych w załączniku II, z zastrzeżeniem limitów ustanowionych w załączniku III.";
b) czwarty akapit otrzymuje brzmienie:
"W regionach, w których produkcja pszenicy durum jest prowadzona od dłuższego czasu, a które nie zostały uwzględnione w załączniku II, należy przyznać specjalną pomoc wynoszącą 93 EUR na hektar na rok gospodarczy 2004/2005, w ramach limitu obejmującego liczbę hektarów, wyszczególnionego w załączniku IV."
Artykuł 150
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1254/1999
W rozporządzeniu (WE) nr 1254/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 10 ust. 1, drugi akapit, wielkość procentowa "20 %" zostaje zastąpiona wielkością "40 %".
2) w załączniku I, w tabeli dotyczącej premii specjalnej, liczba przypisana Austrii zostaje zastąpiona liczbą "373400".
3) W załączniku II, w tabeli dotyczącej premii z tytułu krów mamek, liczby przypisane Austrii i Portugalii zostają zastąpione, odpowiednio, liczbami "375000" i "416539".
Artykuł 151
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1673/2000
W rozporządzeniu (WE) nr 1673/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2, lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) "rolnik" oznacza rolnika zdefiniowanego w art. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne przepisy dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej oraz ustanawiającego niektóre systemy wsparcia dla rolników [66]."
b) W ust. 3, wyrażenie "rozporządzenie (WE) nr 1251/1999" zostaje zastąpione wyrażeniem "art. 52 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003".
2. W pierwszym i drugim tiret art. 5 ust. 2, wyrażenie "art. 5a rozporządzenia (WE) nr 1251/1999" zostaje zastąpione wyrażeniem "art. 52 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003."
Artykuł 152
Zmiany w innych rozporządzeniach
Następujące przepisy skreśla się:
a) artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71;
b) artykuł od 3 do 25 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999;
c) artykuł od 3 do 11 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001.
Artykuł 153
Uchylenia
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 niniejszym traci moc.
Jednakże będzie nadal obowiązywało w stosunku do wniosków o płatności bezpośrednie w odniesieniu do lat kalendarzowych poprzedzających rok 2005.
2.
Rozporządzenie (WE) nr 1017/94 niniejszym traci moc, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r.
3.
Rozporządzenie (WE) nr 1577/96 oraz rozporządzenie (WE) nr 1251/1999 niniejszym tracą moc.
Jednakże będą nadal obowiązywały do roku gospodarczego 2004/2005.
4.
Rozporządzenie (WE) nr 1259/1999 niniejszym traci moc począwszy od dnia 1 maja 2004 r.
Jednakże art. 2a i 11 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 jak również, dla potrzeb stosowania tych artykułów, załącznik do tego rozporządzenia będą nadal obowiązywać do dnia 31 grudnia 2005 r.
Ponadto, art. 3, 4, 5 oraz, dla potrzeb stosowania tych artykułów, załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 będą nadal obowiązywać do dnia 31 grudnia 2004 r.
5.
Wszystkie odniesienia czynione do uchylonych rozporządzeń są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 154
Przepisy przejściowe dla systemu uproszczonego
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stosuje mechanizm uproszczony, o którym mowa w art. 2a rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, mają zastosowanie następujące przepisy:
a) rok 2003 jest ostatnim rokiem, w którym uczestnicy mogą wprowadzać nowe wnioski;
b) uczestnicy będą nadal otrzymywać kwotę ustanowioną w ramach systemu uproszczonego do roku 2005;
c) rozdziały 1 i 2 tytułu II niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do kwot przyznanych w ramach systemu uproszczonego w przypadku uczestniczenia we wspomnianym systemie;
d) rolnicy uczestniczący w mechanizmie uproszczonym nie są uprawnieni do ubiegania się o płatność jednolitą w okresie, w którym uczestniczą w mechanizmie uproszczonym.
W przypadku składania wniosku w ramach systemu płatności jednolitych, kwota przyznawana w ramach systemu uproszczonego jest wliczana do kwoty referencyjnej, o której mowa w art. 37 oraz jest obliczana i dostosowywana zgodnie z rozdziałem 2 tytułu III niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 155
Inne przepisy przejściowe
Dalsze środki wymagane dla ułatwienia przejścia od uregulowań przewidzianych w rozporządzeniach, o których mowa w art. 152 i 153 do uregulowań przewidzianych na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności tych dotyczących stosowania art. 4 i 5 oraz załącznika rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 oraz od przepisów dotyczących planów poprawy, przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72, do tych, o których mowa w art. 83-87 niniejszego rozporządzenia, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenia i artykuły, o których mowa w art. 152 i 153 nadal obowiązują dla potrzeb ustanowienia kwot referencyjnych, o których mowa w załączniku VII.
Artykuł 156
Wejście w życie oraz stosowanie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia jego wejścia w życie, z następującymi wyjątkami:
a) przepisy tytułu II, rozdziałów 4 i 5 mają zastosowanie do wniosków o płatności złożonych w odniesieniu do roku kalendarzowego 2005 i kolejnych.
Jednakże art. 28 ust. 2 ma zastosowanie do wniosków o płatności złożonych zgodnie z tytułem IV, rozdziałami od 1 do 7, począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r.;
b) przepisy tytułu IV, rozdziałów 1, 2, 3, 6 oraz art. 149 mają zastosowanie począwszy od roku gospodarczego 2004/2005;
c) przepisy tytułu IV, rozdziałów 4, 5, 7 oraz art. 150 mają zastosowanie począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r.;
d) przepisy tytułu II, rozdziału 1, art. 20, tytułu III, tytułu IV rozdziałów 8, 10, 11, 12 i 13 oraz art. 147 mają zastosowanie począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r., za wyjątkiem art. 147 ust. 3 lit. d), który ma zastosowanie począwszy od dnia 1 kwietnia 2003 r.;
e) przepisy tytułu IV, rozdziału 9 maja zastosowanie, począwszy od roku gospodarczego 2005/2006;
f) przepisy art. 151 i 152 mają zastosowanie, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r., za wyjątkiem przepisów art. 152 lit. a), które mają zastosowanie od roku gospodarczego 2005/2006;
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1783/2003
z dnia 29 września 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej ustanowionych w art. 33 Traktatu należy wspierać politykę rozwoju obszarów wiejskich poprzez zwiększanie zakresu działań towarzyszących przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999 [4].
(2) Wsparcie dla młodych rolników będących czynnikiem kluczowym dla rozwoju obszarów wiejskich, powinno być uznawane za priorytet.
W celu ułatwienia młodym rolnikom podejmowania przez nich działalności i dostosowania strukturalnego ich gospodarstw konieczne jest wzmocnienie wsparcia już przyznanego.
(3) Należy zachęcać do szybszego tempa wdrażania norm wynikających z prawodawstwa wspólnotowego dotyczących środowiska, zdrowia publicznego, zwierząt i roślin, warunków utrzymania zwierząt i bezpieczeństwa pracy.
Normy te mogą nakładać na rolników nowe obowiązki, przyczyniających się do zmniejszenia ich dochodów lub ponoszenia dodatkowych kosztów.
Należy zapewnić rolnikom tymczasowe i degresywne wsparcie w celu ułatwienia częściowego pokrycia kosztów wynikających z wdrożenia norm, o których mowa.
(4) W następstwie wprowadzenia działania "spełniania norm" wsparcie udzielane obecnie rolnikom na mocy rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 na ograniczenia w rolniczym użytkowaniu na obszarach podlegających ograniczeniom ekologicznym powinno od tej pory obejmować ograniczenia wynikające z wykonania dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [5] i dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [6].
Odpowiednio, w niektórych okolicznościach może zostać zaproponowany wyższy poziom wsparcia, a ograniczenie powierzchni do 10 % będzie ograniczone do działania dotyczącego obszarów podlegających specyficznym utrudnieniom.
(5) Systemy doradztwa rolniczego przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników [7], mają na celu określanie i proponowanie ulepszeń w bieżącym funkcjonowaniu w związku z normami statutowymi dotyczącymi środowiska, zdrowia publicznego, zwierząt i roślin oraz warunków utrzymania zwierząt. W celu pokrycia takich usług doradczych należy zapewnić rolnikom wsparcie.
(6) Należy zachęcać rolników do przyjęcia wysokich norm w zakresie warunków utrzymania zwierząt.
Należy poszerzyć zakres istniejącego rozdziału rolno-środowiskowego rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 w celu zapewnienia wsparcia rolnikom, którzy zobowiązują się do przyjęcia norm dotyczących hodowli zwierząt wykraczających poza ustawowe minimum.
(7) Doświadczenie wykazało, że należy wzmocnić zakres instrumentów mających wspierać jakość żywności w polityce rozwoju obszarów wiejskich.
(8) Należy zachęcać rolników do udziału we wspólnotowych lub krajowych systemach jakości żywności.
Udział w takich systemach może przyczynić się do dodatkowych kosztów i obowiązków, które nie są wynagradzane w całości na rynku.
Rolnikom uczestniczącym w takich systemach należy zapewnić tymczasowe wsparcie.
(9) Potrzebna jest poprawa świadomości konsumentów odnośnie do istnienia i specyfikacji produktów produkowanych w ramach wspólnotowych lub krajowych systemów jakości żywności.
Należy zapewnić wsparcie grupom producentów przy informowaniu konsumentów i promocji produktów objętych systemami wspieranymi przez Państwa Członkowskie w ramach ich planów rozwoju obszarów wiejskich.
(10) Wdrożenie nowych działań towarzyszących wymaga wyjaśnienia niektórych istniejących przepisów.
Dotyczy to przede wszystkim inwestycji w gospodarstwa rolne i przepisów finansowych.
(11) Biorąc pod uwagę znaczenie wspierania innowacji w sektorze przetwórstwa spożywczego, należy rozszerzyć zakres istniejącego rozdziału rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 dotyczącego poprawy przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych w celu zapewnienia wsparcia dla rozwoju podejścia nowatorskiego w przetwórstwie spożywczym.
(12) Wyżej wymieniony rozdział określa warunki dotyczące uprawnienia do wsparcia dla inwestycji mających na celu poprawę przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych, uwzględniając wymagania wobec przedsiębiorstw korzystających już z takiego wsparcia dla spełnienia minimalnych norm dotyczących środowiska, higieny i warunków utrzymania zwierząt.
Biorąc pod uwagę, iż małe jednostki przetwórcze mogą napotykać trudności w spełnianiu takich norm, Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do przyznania im okresu karencji w odniesieniu do warunków dotyczących uprawnienia do wsparcia dla inwestycji podjętych w celu spełnienia nowo wprowadzonych norm dotyczących środowiska, higieny i warunków utrzymania zwierząt.
(13) Konieczne jest zwiększenie ekologicznej i społecznej wartości lasów państwowych; wsparcie inwestycyjne dla tych celów powinno być przyznawane z jednoczesnym wyłączeniem wsparcia dla środków zwiększających gospodarcze wykorzystanie tych lasów.
(14) Doświadczenie zdobyte przy realizacji programowania rozwoju obszarów wiejskich na lata 2000–2006 wykazało potrzebę wyjaśnienia i uproszczenia niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 i dostosowania niektórych poziomów pomocy.
Takie wyjaśnienia i dostosowania dotyczą przede wszystkim zakresu i szczegółowej treści wsparcia dla obszarów mniej uprzywilejowanych i obszarów podlegających ograniczeniom ekologicznym, oraz wsparcia dla szkolenia, leśnictwa oraz dostosowania i rozwoju obszarów wiejskich.
(15) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 istniejący tekst uzyskuje oznaczenie ust. 1 i dodaje się ust. 2:
"2.
Warunki uzyskania wsparcia dla inwestycji przewidziane w ust. 1 muszą być spełnione do czasu podjęcia decyzji indywidualnej w sprawie przyznania wsparcia.
3.
Jeśli inwestycje są dokonywane w celu spełnienia nowo wdrożonych norm minimalnych dotyczących środowiska, higieny i warunków utrzymania zwierząt, może zostać przyznane wsparcie w celu ich spełnienia.
W takich przypadkach, jeśli rozwiązanie szczególnych problemów wynikających ze spełnienia norm minimalnych wymaga czasu, rolnikom może zostać przyznany okres karencji, aby mogli oni spełnić te normy.
Rolnicy spełniają odpowiednie normy przed upłynięciem okresu inwestycyjnego.";
2) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) art. 7 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Całkowita kwota wsparcia, wyrażona w procentach wielkości kwalifikującej się inwestycji jest ograniczona do maksymalnie 40 % lub 50 % na obszarach mniej uprzywilejowanych."
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Jeśli inwestycje są podejmowane przez młodych rolników w rozumieniu w rozdziału II, te wielkości procentowe mogą wynosić maksymalnie 50 % lub, na obszarach mniej uprzywilejowanych, 60 % przez okres nie dłuższy niż pięć lat od rozpoczęcia prowadzenia przez nich gospodarstwa.
Warunek wieku ustanowiony w art. 8 ust. 1 tiret pierwsze musi być spełniony w momencie podejmowania działalności.";
3) w art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Pomoc na podjęcie działalności może obejmować:
a) jednorazową premię do wysokości nie wyższej niż określona w Załączniku, i
b) dotację na spłatę pożyczki zaciągniętej w celu pokrycia kosztów, które pojawiły się w związku z rozpoczęciem prowadzenia gospodarstwa; skapitalizowana wartość dotacji na spłatę oprocentowania nie może przekraczać wartości premii.
Wsparcie wyższe niż maksymalna kwota określona w lit. a) ale nieprzekraczające kwoty 30000 EUR może zostać przyznane młodym rolnikom korzystającym z usług doradztwa rolniczego związanych podjęciem przez nich działalności przez okres trzech lat od podjęcia działalności.";
4) w art. 9 akapit drugi tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— przygotowanie rolników i innych osób zaangażowanych w działalność związaną z rolnictwem do jakościowej reorientacji produkcji, stosowania praktyk produkcji zgodnych z zasadami utrzymania i poprawy stanu krajobrazu, ochrony środowiska naturalnego, normami higieny i warunkami utrzymania zwierząt, a także do nabycia umiejętności potrzebnych im do zarządzania rentownym gospodarstwem, oraz";
5) w art. 15 ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Dodatki wyrównawcze wyższe niż maksymalna kwota mogą być przyznane pod warunkiem że średnia kwota wszystkich dodatków wyrównawczych przyznanych na poziomie programowania nie przekracza kwoty maksymalnej.
Państwa Członkowskie mogą przedstawić łącznie kilka programów regionalnych, w celu wyliczenia średniej kwoty.
Jednakże w przypadkach odpowiednio uzasadnionych przez obiektywne okoliczności, średnia kwota może zostać zwiększona do wysokości najwyższej średniej kwoty określonej w niniejszym Załączniku."
6) w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Płatności w celu zrekompensowania poniesionych kosztów lub utraconych dochodów mogą zostać przyznane rolnikom, którzy podlegają ograniczeniom przy prowadzeniu działalności rolnej na obszarach, na których istnieją ograniczenia ekologiczne w wyniku wykonania dyrektyw 79/409/EWG [8] i 92/43/EWG [9], jeśli i w takim zakresie, w jakim płatności są niezbędne dla rozwiązania specyficznych problemów wynikających z wykonania tych dyrektyw."
b) w art. 16 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Najwyższa kwota kwalifikująca się do wsparcia wspólnotowego jest określona w Załączniku.
Kwota ta może zostać zwiększona w odpowiednio uzasadnionych przypadkach dla uwzględnienia szczególnych problemów.
Wsparcie wyższe od kwoty maksymalnej może zostać przyznane w okresie nieprzekraczającym pięciu lat od dnia, w którym postanowienie o nałożeniu ograniczeń staje się obowiązkowe zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
Wsparcie to jest przyznawane corocznie w sposób degresywny i nie przekracza kwoty określonej w niniejszym Załączniku.";
7) w art. 20 istniejący tekst uzyskuje oznaczenie ust. 1 i dodaje się ust. 2:
"2.
Obszary określone w ust. 1 nie mogą przekraczać 10 % obszaru danego Państwa Członkowskiego";
8) skreśla się art. 21;
9) po rozdziale V tytuł II dodaje się rozdział w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ Va SPEŁNIANIE NORM
Artykuł 21a
Wsparcie dla rolników w celu pomocy przy dostosowywaniu do surowych norm wynikających z prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie środowiska, zdrowia publicznego, zwierząt i roślin, warunków utrzymania zwierząt i bezpieczeństwa pracy przyczynia się do osiągnięcia następujących celów:
a) szybszego tempa wdrożenia surowych norm wspólnotowych przez Państwa Członkowskie;
b) poszanowania tych norm przez rolników;
c) korzystania przez rolników z usług doradztwa rolniczego, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej oraz systemów wsparcia dla producentów niektórych upraw [*] Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1., przy ocenie ich działalności i określaniu ulepszeń wymaganych w odniesieniu do ustawowych wymogów dotyczących zarządzania określonych w tym rozporządzeniu.
Artykuł 21b
1.
Tymczasowe wsparcie przeznaczone na częściowe pokrycie poniesionych kosztów i utraconych dochodów może zostać przyznane rolnikom, którzy muszą stosować surowe normy wynikające z prawodawstwa wspólnotowego i nowo wdrożonych do ustawodawstwa krajowego.
W przypadku Państw Członkowskich stosujących się do przepisów art. 16, wsparcie wynikające z niniejszego rozdziału nie może zostać przyznane rolnikowi na stosowanie norm wynikających z prawodawstwa wspólnotowego określonego w art. 16.
2.
Wsparcie może zostać przyznane na okres nieprzekraczający pięciu lat od dnia, w którym norma zaczyna obowiązywać zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
Aby móc ubiegać się o wsparcie, norma powinna nakładać nowe obowiązki lub ograniczenia na praktykę gospodarki rolnej, mające znaczący wpływ na typowe koszty operacyjne gospodarstwa oraz dotyczące znacznej liczby rolników.
W odniesieniu do dyrektyw, których nieprzekraczalny termin wykonania został przekroczony i które wciąż nie zostały właściwie wykonane przez Państwo Członkowskie, wsparcie może zostać przyznane przez okres nie dłuższy niż pięć lat od dnia 25 października 2003 r.
3.
Wsparcie nie jest wypłacane, jeśli niestosowanie normy przez wnioskującego rolnika jest spowodowane brakiem poszanowania wobec norm już przetransponowanych do ustawodawstwa krajowego.
Artykuł 21c
1.
Wsparcie przyznawane jest corocznie w postaci jednolitej stawki o charakterze degresywnym, w równych ratach.
Państwa Członkowskie ustalają poziom płatności dla danej normy w odniesieniu do poziomu obowiązków wynikających ze stosowania jej normy.
Poziom płatności ustalany jest tak, aby zapobiegał nadmiernej kompensacji.
Koszty związane z inwestycjami nie są brane pod uwagę przy określaniu poziomu rocznego wsparcia.
2.
Maksymalna kwalifikowana roczna kwota wsparcia dla gospodarstwa rolnego jest określona w niniejszym Załączniku.
Artykuł 21 d
1.
Wsparcie może być przyznane rolnikom dla ułatwienia ponoszenia kosztów wynikających z korzystania z usług doradztwa rolniczego, które określają i, w miarę potrzeby, proponują ulepszenia dotyczące stosowania przez rolników norm ustawowych dotyczących środowiska, zdrowia publicznego, zwierząt i roślin i warunków utrzymania zwierząt.
2.
Usługi doradztwa rolniczego, za które może być przyznawane wsparcie, są zgodne z rozdziałem III tytuł II rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i przepisami przyjętymi przy jego wykonaniu.
3.
Całkowita kwota wsparcia za korzystanie z usług doradztwa określonych w ust. 1 ograniczona jest maksymalnie do 80 % kosztów kwalifikowanych, nie przekraczając maksymalnej kwalifikowanej kwoty określonej w niniejszym Załączniku."
;
10) rozdział VI otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ VI AGROŚRODOWISKO I WARUNKI UTRZYMANIA ZWIERZĄT
Artykuł 22
Wsparcie metod produkcji rolniczej zaprojektowanych w celu ochrony środowiska i utrzymania terenów wiejskich (agrośrodowisko) lub poprawy warunków utrzymania zwierząt przyczynia się do osiągania celów polityki wspólnotowej dotyczących rolnictwa, środowiska naturalnego i warunków utrzymania zwierząt gospodarskich.
Wsparcie takie promuje:
a) sposoby użytkowania gruntów rolnych zgodne z zasadami ochrony i poprawy jakości środowiska, krajobrazu i jego elementów, zasobów naturalnych, gleby i różnorodności genetycznej;
b) przyjazną dla środowiska ekstensyfikację rolnictwa i niskointensywne systemy wypasania;
c) zachowanie środowisk rolnych o wysokiej wartości przyrodniczej, które są zagrożone;
d) utrzymanie krajobrazu i cech historycznych gruntów rolnych;
e) stosowanie planowania środowiskowego w praktyce rolniczej;
f) poprawę warunków utrzymania zwierząt.
Artykuł 23
1.
Wsparcie jest przyznawane rolnikom, którzy zobowiążą się do stosowania praktyk agrośrodowiskowych lub związanych z warunkami utrzymania zwierząt przez okres co najmniej pięciu lat.
W miarę potrzeby dla szczególnych rodzajów zobowiązań określany jest dłuższy okres, uwzględniający ich wpływ na środowisko lub warunki utrzymania zwierząt.
2.
Zobowiązania agrośrodowiskowe i dotyczące warunków utrzymania zwierząt obejmują więcej niż tylko stosowanie zwyczajnej dobrej praktyki rolniczej obejmującej dobrą praktykę hodowli zwierząt.
Zobowiązania agrośrodowiskowe zapewniają usługi, których nie wspierają inne środki, takie jak wsparcie rynkowe lub dodatki wyrównawcze.
Artykuł 24
1.
Wsparcie w zakresie zobowiązań agrośrodowiskowych i warunków utrzymania zwierząt przydziela się corocznie i obliczane jest na podstawie:
a) utraconych dochodów;
b) dodatkowych kosztów wynikających z tego zobowiązania; oraz
c) potrzeby zapewnienia zachęty finansowej.
Koszty związane z inwestycjami nie są brane pod uwagę przy obliczaniu poziomu corocznego wsparcia.
Koszty niedochodowych inwestycji niezbędnych dla wypełnienia zobowiązania mogą być uwzględniane przy obliczaniu poziomu corocznego wsparcia.
2.
Maksymalne roczne kwoty wsparcia Wspólnoty są określone w Załączniku.
W przypadku gdy wsparcie obliczane jest w oparciu o powierzchnię, kwoty te wyliczane są w oparciu o powierzchnię gospodarstwa, do której stosuje się zobowiązanie agrośrodowiskowe."
;
11) po rozdziale VI tytuł II dodaje się rozdział w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ VIa JAKOŚĆ ŻYWNOŚCI
Artykuł 24a
Wsparcie dla metod produkcji rolnej opracowanych w celu poprawy jakości produktów rolnych i ich promocji przyczynia się do osiągnięcia następujących celów:
a) zapewnienie konsumentów o jakości produktu lub procesu produkcyjnego poprzez udział rolników w systemach jakości żywności w rozumieniu art. 24b;
b) osiągnięcie wartości dodanej dla podstawowych produktów rolnych i zwiększeniu ich możliwości na rynku;
c) poprawa sposobów informowania konsumentów o dostępności i specyfikacji takich produktów.
Artykuł 24b
1.
Wsparcie przyznawane jest rolnikom, którzy na zasadzie dobrowolności biorą udział we wspólnotowych lub krajowych systemach jakości żywności, nakładających szczególne wymagania produkcyjne na produkty rolne wymienione w załączniku I do Traktatu, z wyjątkiem produktów rybołówstwa, oraz stosują się do przepisów ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
Wsparcie obejmuje jedynie produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi.
2.
Do uzyskania wsparcia uprawnione są wspólnotowe systemy jakości zgodnie z następującymi rozporządzeniami i przepisami:
a) rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [11];
b) rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie zaświadczeń o szczególnych cechach produktów rolnych i środków spożywczych [12];
c) rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [13];
d) tytuł VI w sprawie jakości wina produkowanego w określonych regionach rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [14].
3.
Aby uzyskać uprawnienie do wsparcia, programy jakości żywności uznane przez Państwa Członkowskie spełniają kryteria wymienione w lit. a)–e):
a) specyfika produktu końcowego wyprodukowanego w ramach takich systemów wynika ze szczegółowych obowiązków dotyczących metod rolnictwa, które gwarantują:
i) szczególne cechy łącznie z procesem produkcyjnym; lub
ii) jakość produktu końcowego, która w sposób znaczący przewyższa handlową jakość produktów w zakresie zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt i roślin, warunków utrzymania zwierząt i ochrony środowiska naturalnego;
b) systemy obejmują obowiązujące specyfikacje produktów, a zgodność z tymi specyfikacjami weryfikowana jest przez niezależną jednostkę kontrolującą;
c) systemy są otwarte dla wszystkich producentów;
d) systemy są przejrzyste i zapewniają pełną możliwość podążania śladem produktów;
e) systemy odpowiadają bieżącym lub przewidywanym możliwościom rynkowym.
4.
Systemy których jedynym celem jest zapewnienie wyższego poziomu kontroli przestrzegania obowiązkowych norm prawodawstwa wspólnotowego lub krajowego nie są uprawnione do uzyskania wsparcia.
Artykuł 24c
1.
Wsparcie jest wypłacane jako coroczna zachęta finansowa nieprzekraczająca maksymalnej kwalifikowanej sumy na gospodarstwo rolne, jak określono w niniejszym Załączniku.
Poziom płatności ustalany jest w odniesieniu do poziomu kosztów stałych wynikających z udziału we wspieranych systemach i ustalany jest na poziomie zapobiegającym nadmiernej kompensacji.
2.
Okres wypłacania takiego wsparcia nie przekracza pięciu lat.
Artykuł 24d
1.
Wsparcie jest przyznawane grupom producentów na działalność mającą na celu informowanie konsumentów i promowanie produktów rolnych lub środków spożywczych wskazanych w ramach wspólnotowych lub krajowych systemów jakości żywności, jak zostało to określone w art. 24b, i wybranych przez Państwo Członkowskie do uzyskania wsparcia na mocy środków przewidzianych w art. 24a, 24b i 24c.
2.
Wsparcie obejmuje działalność związaną z informowaniem, promocją i reklamą.
3.
Całkowita kwota wsparcia ograniczona jest maksymalnie do 70 % kwalifikowanych kosztów działań."
;
12) w art. 25 ust. 2 tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— opracowanie i zastosowanie nowych technologii,";
13) w art. 26 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W sytuacji, gdy dokonywane są inwestycje w celu spełnienia nowo wdrożonych minimalnych norm odnoszących się do środowiska naturalnego, higieny i warunków utrzymania zwierząt, wsparcie może zostać przyznane w celu spełnienia tych norm.
W takich przypadkach, ze względu na czas potrzebny na rozwiązanie szczególnych problemów napotkanych przy spełnianiu norm minimalnych, małym jednostkom przetwórczym może zostać przyznany okres karencji.
Małe jednostki przetwórcze spełniają stosowne normy przed końcem okresu inwestycyjnego.";
14) artykuł 29 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Wsparcie tego rodzaju, przewidziane w art. 30 i 32, udzielane jest tylko dla lasów i obszarów znajdującymi się w posiadaniu właścicieli prywatnych, ich stowarzyszeń, gmin lub stowarzyszeń gmin. Ograniczenie to nie ma zastosowania w odniesieniu do działań przewidzianych w art. 30 ust. 1 tiret drugie, dla inwestycji w lasy mających na celu znaczne zwiększenie ich wartości ekologicznej i społecznej, oraz do działań przewidzianych w art. 30 ust. 1 tiret szóste.";
15) artykuł 29 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Działania proponowane na podstawie niniejszego rozporządzenia na obszarach zaklasyfikowanych jako obszary o wysokim lub średnim ryzyku pożarów leśnych w ramach działania Wspólnoty w sprawie ochrony lasów przed pożarami muszą stosować się do planów ochrony lasów ustanowionych przez Państwa Członkowskie dla tych obszarów.";
16) w art. 30 ust. 1 tiret ostatnie otrzymuje brzmienie:
"— przywracanie potencjału produkcji leśnej, zniszczonej przez klęski żywiołowe i pożary oraz wprowadzanie działań zapobiegawczych.";
17) w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Wsparcie takie, oprócz kosztów założenia, może obejmować:
- roczną dopłatę do hektara zalesionej ziemi dla pokrycia kosztów utrzymania, przez okres do pięciu lat,
- roczną dopłatę do hektara w celu pokrycia utraty dochodu wynikającego z zalesienia, przez okres maksymalnie do 20 lat dla rolników lub ich zrzeszeń, którzy uprawiali tę ziemię przed jej zalesieniem lub dla każdej innej osoby prawa prywatnego."
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wsparcie dla zalesiania gruntów rolnych należących do władz publicznych obejmuje jedynie koszty założenia.
Jeśli zalesione grunty dzierżawione są przez osobę prawa prywatnego, może zostać przyznana roczna premia określona w ust. 1 akapit drugi."
c) w ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gatunków szybko rosnących uprawianych w krótkim okresie, wsparcie na zalesianie obejmuje wyłącznie koszty założenia.";
18) w art. 33 akapit drugi wprowadza się następujące zmiany:
a) tiret trzecie i czwarte otrzymują brzmienie:
"— tworzenia systemów doradztwa rolniczego, określonego w rozdziale III tytuł II rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, jak również usług związanych z obsługą i prowadzeniem gospodarstwa rolnego,
— wprowadzania do obrotu produktów rolnych dobrej jakości łącznie z tworzeniem systemów jakości, określonych w art. 24b ust. 2 i 3,";
b) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— zarządzanie zintegrowanymi strategiami rozwoju obszarów wiejskich przez partnerstwa lokalne.";
19) w art. 34 akapit drugi dodaje się dwa tiret w brzmieniu:
"— zasady regulujące spełnianie norm (rozdział Va),
— zasady regulujące jakość żywności (rozdział VIa)";
20) w art. 35 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wsparcie Wspólnoty dotyczące wcześniejszych emerytur (art. 10, 11 i 12) obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania i obszarów podlegających ograniczeniom ekologicznym (art. 13–21), spełniania norm (art. 21a–21d), agrośrodowiska i warunków otrzymania zwierząt (art. 22, 23 i 24), jakości żywności (art. 24a–24d) i zalesiania (art. 31), finansowane jest z EFOGR Sekcji Gwarancji w całej Wspólnocie.";
21) w art. 37 ust. 3 akapit drugi tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— działań wspierających projekty badawcze lub działań uprawniających do finansowania wspólnotowego na mocy decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [15].";
22) w art. 47 ust. 2 akapit drugi tiret ostatnie otrzymuje brzmienie:
"— wkład Wspólnoty w programowanie działań ustanowionych w art. 22–24 niniejszego rozporządzenia nie przekracza 85 % na obszarach objętych Celem 1 oraz 60 % na innych obszarach.";
23) w art. 51 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Pomoc państwa mająca na celu wsparcie rolników, którzy dostosowują się do surowych norm wynikających z prawodawstwa wspólnotowego dotyczących środowiska, zdrowia publicznego, zwierząt i roślin, warunków utrzymania zwierząt i bezpieczeństwa pracy, jest zakazana, jeśli nie są spełnione warunki określone w art. 21a, 21b i 21c.
Jednakże dodatkowa pomoc przekraczająca maksymalną kwotę ustaloną zgodnie z art. 21c może zostać przyznana rolnikom w celu ułatwienia dostosowania do ustawodawstwa krajowego bardziej restrykcyjnego niż normy wspólnotowe.
W razie braku prawodawstwa wspólnotowego pomoc państwa mająca na celu wsparcie rolników, którzy dostosowują się do wysokich norm wynikających z ustawodawstwa krajowego dotyczących środowiska naturalnego, zdrowia publicznego, zwierząt i roślin, warunków utrzymania zwierząt i bezpieczeństwa pracy jest zakazana, jeśli nie spełnia odpowiednich warunków ustanowionych w art. 21a, 21b i 21c.
Pomoc dodatkowa przekraczająca maksymalne kwoty ustawowe zgodnie z art. 21c może zostać przyznana jedynie, jeśli jest uzasadniona na mocy ust. 1 wyżej wymienionego artykułu.";
24) załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003
z dnia 29 września 2003 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i art. 37 ust. 2 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych powinno towarzyszyć ustalenie wspólnej polityki rolnej w celu włączenia, w szczególności, wspólnej organizacji rynków rolnych, które mogą, w zależności od produktu, przyjmować różne formy.
(2) Wspólna polityka rolna zmierza do realizacji celów wymienionych w Traktacie.
W celu stabilizacji rynków oraz zapewnienia godnego poziomu życia ludności wiejskiej w sektorze zbóż, niezbędne jest zapewnienie na rynku wewnętrznym środków obejmujących w szczególności mechanizm interwencyjny oraz wspólny system przywozu i wywozu.
(3) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [4] zostało kilkakrotnie istotnie zmienione.
Z powodu dalszych zmian należy je uchylić oraz zastąpić ze względu na przejrzystość.
(4) Rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 przewiduje, że decyzja w sprawie ostatecznej obniżki ceny interwencyjnej zbóż, która ma być stosowana z początkiem roku gospodarczego 2002/2003 włącznie, podejmowana będzie w świetle rozwoju sytuacji rynkowej.
Ważne jest, aby ceny na rynku wewnętrznym w mniejszym stopniu opierały się na cenach gwarantowanych.
Dlatego właściwe jest podzielenie miesięcznego przyrostu w celu poprawy płynności rynkowej.
(5) Wprowadzenie jednej ceny interwencyjnej dla zbóż doprowadziło do nagromadzenia dużych zapasów interwencyjnych żyta, spowodowanego brakiem wystarczających perspektyw zbytu na rynkach wewnętrznych i zewnętrznych.
W związku z tym żyto powinno zostać wyłączone z mechanizmu interwencyjnego.
(6) W szczególnych okolicznościach agencje interwencyjne powinny mieć możliwość podjęcia środków interwencyjnych odpowiednich do tych okoliczności.
W celu potrzeby utrzymania wymaganej jednolitości mechanizmów interwencyjnych, te szczególne okoliczności należy oceniać, a właściwe środki ustalać na poziomie wspólnotowym.
(7) Ze względu na szczególną sytuację na rynku zbóż i skrobi ziemniaczanej niezbędne może okazać się zapewnienie takich refundacji produkcyjnych, aby produkty podstawowe wykorzystywane w tym przemyśle mogły być dostępne po niższych cenach niż wynikające z ze stosowania cen wspólnych.
(8) Stworzenie jednolitego wspólnotowego rynku zbóż wymaga wprowadzenia systemu wymiany handlowej na zewnętrznych granicach Wspólnoty.
System wymiany handlowej uzupełniający mechanizm interwencyjny i obejmujący przywozowe należności celne oraz refundacje wywozowe, powinny w zasadzie ustabilizować rynek wspólnotowy.
System wymiany handlowej powinien opierać się na zobowiązaniach podejmowanych na mocy Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych.
System refundacji wywozowych należy stosować w odniesieniu do produktów przetworzonych zawierających zboża w celu zapewnienia im udziału w rynku światowym.
(9) W celu stałego monitorowania wolumenu handlu zbożem z państwami trzecimi, należy przewidzieć system pozwoleń na przywóz i wywóz obejmujący obowiązek składania zabezpieczenia w celu zapewnienia, że transakcje, dla których zwracano się o takie pozwolenia zostaną wykonane.
(10) Dla większej części należności celne mające zastosowane do produktów rolnych w ramach Porozumień Światowej Organizacji Handlu (WTO), ustanowione są we Wspólnej Taryfie Celnej.
Jednakże wprowadzenie dodatkowych mechanizmów w odniesieniu do niektórych zbóż czyni niezbędnym przyjęcie odstępstw.
(11) W celu zapobiegnięcia lub przeciwdziałania wystąpieniu na wspólnotowym rynku niekorzystnych skutków, które mogłyby powstać w wyniku przywozu niektórych produktów rolnych, przywóz jednego lub więcej takich produktów powinien podlegać dodatkowej należności przywozowej, jeżeli spełnione są określone warunki.
(12) Stosowne jest, na określonych warunkach, przyznanie Komisji uprawnień upoważniających ją do otwarcia i zarządzania kontyngentami taryfowymi wynikającymi z międzynarodowych umów zawartych zgodnie z Traktatem lub wynikających z innych uchwał Rady.
(13) Przepisy dotyczące przyznawania w wywozie do państw trzecich refundacji, opierających się na różnicy między cenami we Wspólnocie i na rynku światowym, oraz mieszczących się w granicach ustalonych w Porozumieniu WTO w sprawie rolnictwa [5], powinny zabezpieczać wspólnotowy udział w międzynarodowym handlu zbożem.
Takie refundacje wywozowe powinny podlegać ograniczeniom pod względem ilości i wartości.
(14) Zgodność z ograniczeniami pod względem wartości należy zapewnić w czasie ustalania refundacji wywozowych poprzez monitorowanie płatności zgodnie z zasadami odnoszącymi się do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Monitorowanie może być wspomożone obowiązkiem wcześniejszego ustalenia refundacji wywozowych, z dopuszczeniem możliwości, w przypadku zróżnicowanych refundacji wywozowych, zmiany określonego miejsca przeznaczenia w ramach obszaru geograficznego, na terenie którego stosuje się jedną stawkę refundacji wywozowej.
W przypadku zmiany miejsca przeznaczenia, refundacja wywozowa mająca zastosowanie do obecnego miejsca przeznaczenia powinna być wypłacona w ramach pułapu kwoty stosowanej do miejsca przeznaczenia, wyznaczonego wcześniej.
(15) Zapewnienie zgodności z ograniczeniami ilościowymi wymaga wprowadzenia rzetelnego i skutecznego systemu monitorowania.
W tym celu, przyznawanie refundacji wywozowych powinno podlegać obowiązkowi posiadania pozwolenia na wywóz.
Refundacje wywozowe powinny być przyznawane w ramach pewnych dostępnych limitów, w zależności od poszczególnej sytuacji dotyczącej danego produktu.
Można dopuścić wyjątki od tej zasady tylko w przypadku produktów przetworzonych niewymienionych w załączniku I do Traktatu, w odniesieniu do których nie stosuje się ograniczeń ilościowych, oraz w przypadku operacji pomocy żywnościowej, które nie podlegają żadnym ograniczeniom.
Należy przewidzieć możliwość wprowadzenia odstępstw od ścisłej zgodności z regułami zarządzania, w przypadku gdy wywóz korzystający z refundacji wywozowych nie jest w stanie przekroczyć ustanowionych pułapów ilości.
(16) W zakresie koniecznym do jego właściwego funkcjonowania należy przewidzieć regulację lub, jeśli wymaga tego sytuacja na rynku, zakaz wykorzystywania zasad czynnego i biernego uszlachetniania.
(17) Dzięki systemowi ceł nie jest konieczne stosowanie pozostałych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty.
Jednakże w wyjątkowych okolicznościach funkcjonowanie rynku wewnętrznego i mechanizmu należności celnych mogłyby okazać się niewystarczające.
W takich przypadkach, w celu zapewnienia ochrony Wspólnoty przed potencjalnymi zakłóceniami, Wspólnota powinna mieć możliwość bezzwłocznego podjęcia wszelkich niezbędnych środków.
Wszystkie tego rodzaju środki powinny być zgodne z zobowiązaniami wynikającymi z Porozumień WTO.
(18) Biorąc pod uwagę wpływ cen rynku światowego na ceny krajowe, należy przewidzieć przepisy umożliwiające podjęcie właściwych środków w celu stabilizacji rynku wewnętrznego.
(19) Właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku opartego na wspólnych cenach mogłoby zostać zagrożone przez przyznanie pomocy krajowej.
Dlatego postanowienia Traktatu regulujące pomoc państwa powinny mieć zastosowanie do produktów objętych wspólną organizacją rynku.
(20) Ponieważ wspólny rynek zbóż stale się rozwija, Państwa Członkowskie i Komisja powinny dostarczać sobie nawzajem informacje istotne dla tego rozwoju.
(21) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(22) W razie potrzeby rozwiązania problemów praktycznych i specyficznych, należy upoważnić Komisję do przyjęcia środków niezbędnych w przypadkach nadzwyczajnych.
(23) Wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie z tytułu obowiązków wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia powinny być finansowane przez Wspólnotę, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [7].
(24) Wspólna organizacja rynku zbóż powinna równocześnie odpowiednio uwzględniać cele ustanowione w art. 33 i 131 Traktatu.
(25) Zmiana uzgodnień przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1766/92 na te przewidziane w niniejszym rozporządzeniu może powodować trudności, rozwiązywaniem których nie zajmuje się niniejsze rozporządzenie.
W celu pokonania takich trudności należy umożliwić Komisji przyjęcie środków przejściowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Wspólna organizacja rynku zbóż obejmuje system rynku wewnętrznego i wymiany handlowej z państwami trzecimi i obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ _BAR_
a) _BAR_ 07099060 _BAR_ Kukurydza cukrowa, świeża lub chłodzone _BAR_
07129019 _BAR_ Kukurydza cukrowa suszona, cała, cięta w kawałki, w plasterkach, łamana lub w proszku, ale dalej nieprzetworzona, inna niż hybrydy siewne _BAR_
10019091 _BAR_ Ziarno pszenicy zwyczajnej i mieszanki żyta z pszenicą (meslin) _BAR_
10019099 _BAR_ Orkisz, pszenica zwyczajna i mieszanka żyta z pszenicą (meslin), nieprzeznaczone do siewu _BAR_
10020000 _BAR_ Żyto _BAR_
100300 _BAR_ Jęczmień _BAR_
100400 _BAR_ Owies _BAR_
10051090 _BAR_ Kukurydza (ziarna), inna niż hybrydy _BAR_
10059000 _BAR_ Kukurydza, inna niż ziarna _BAR_
10070090 _BAR_ Ziarno sorgo, inne niż hybrydy siewne _BAR_
1008 _BAR_ Nasiona gryki, prosa i mozgi kanaryjskiej; pozostałe zboża _BAR_
b) _BAR_ 100110 _BAR_ Pszenica durum _BAR_
c) _BAR_ 11010000 _BAR_ Mąka pszenna i żytnio-pszenna _BAR_
11021000 _BAR_ Mąka żytnia _BAR_
110311 _BAR_ Kasze i grysiki pszenicy _BAR_
1107 _BAR_ Słód, także palony _BAR_
d) _BAR_ Produkty wymienione w załączniku I _BAR_
Artykuł 2
Rok gospodarczy dla produktów wymienionych w art. 1 rozpoczyna się dnia 1 lipca i kończy dnia 30 czerwca roku następnego.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla środków przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników [8].
ROZDZIAŁ II
RYNEK WEWNĘTRZNY
Artykuł 4
1.
Cenę interwencyjną zbóż podlegających interwencji ustala się na 101,31 EUR/t.
Cena interwencyjna kukurydzy i ziarna sorgo w maju pozostaje ważna w miesiącach lipcu, sierpniu i wrześniu tego samego roku.
2.
Cena interwencyjna odnosi się do etapu sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do magazynu, przed jego rozładowaniem.
Jest ważna we wszystkich ośrodkach interwencyjnych Wspólnoty wyznaczonych dla każdego zboża.
3.
Cena interwencyjna podlega miesięcznym podwyżkom zgodnie z tabelą określoną w załączniku II.
4.
Ceny ustalone w niniejszym rozporządzeniu mogą ulec zmianie w świetle rozwoju wydarzeń produkcyjnych i rynkowych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 5
1.
Agencje interwencyjne wyznaczone przez Państwa Członkowskie skupują zebraną we Wspólnocie, zaoferowaną im pszenicę zwyczajną, pszenicę durum, jęczmień, kukurydzę i sorgo, pod warunkiem że oferty są zgodne z ustanowionymi warunkami, w szczególności pod względem jakości i ilości.
2.
Skup interwencyjny może mieć miejsce tylko w następujących okresach:
a) od dnia 1 sierpnia do dnia 30 kwietnia w przypadku Grecji, Hiszpanii, Włoch i Portugalii;
b) od dnia 1 grudnia do dnia 30 czerwca w przypadku Szwecji;
c) od dnia 1 listopada do dnia 31 maja w przypadku pozostałych Państw Członkowskich.
W przypadku okresu skupu interwencyjnego w Szwecji prowadzącego do przekierowania z pozostałych Państw Członkowskich produktów wymienionych w ust. 1 do skupu interwencyjnego w Szwecji, przyjmuje się szczegółowe zasady w celu uzdrowienia sytuacji zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
3.
Skup przeprowadza się po cenie interwencyjnej, jeśli jest to konieczne po wzroście ceny lub jej obniżeniu z powodów jakości.
Artykuł 6
Przyjmuje się szczegółowe zasady stosowania art. 4 i 5, zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2, w szczególności w odniesieniu do:
a) określenia ośrodków skupu interwencyjnego;
b) minimalnych warunków, w szczególności w odniesieniu do jakości i ilości wymaganych od każdego rodzaju zboża, aby kwalifikowało się ono do interwencji;
c) skali wzrostu i obniżek cen stosowanych do interwencji;
d) procedur i warunków przejęcia przez agencje interwencyjne;
e) procedur i warunków zbytu przez agencje interwencyjne.
Artykuł 7
1.
Gdy wymaga tego sytuacja na rynku, można podjąć decyzję o przyjęciu wyjątkowych środków interwencyjnych.
Takie środki interwencyjne można podjąć szczególnie w przypadku gdy w jednym lub kilku regionach Wspólnoty spadają ceny rynkowe albo występuje takie zagrożenie w stosunku do ceny interwencyjnej.
2.
Charakter oraz zastosowanie wyjątkowych środków interwencyjnych oraz warunki i procedury sprzedaży lub innej formy zbytu produktów, podlegających tym środkom, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 8
1.
Refundacje produkcyjne mogą być przyznane do produkcji skrobi uzyskiwanej z kukurydzy, pszenicy i ziemniaków oraz innych pochodnych używanych do wyrobu niektórych towarów.
W przypadku braku znaczącej produkcji krajowej innych zbóż wykorzystywanych do wytwarzania skrobi, refundacje produkcyjne mogą być przyznane na produkcję skrobi uzyskiwanej w Finlandii i Szwecji z jęczmienia i owsa zwyczajnego, o ile nie pociąga to za sobą zwiększenia poziomu produkcji skrobi z tych dwóch rodzajów zbóż:
a) 50000 ton w Finlandii,
b) 10000 ton w Szwecji.
Wykaz towarów, określonych w akapicie pierwszym, jest sporządzany zgodnie z procedurą określoną w ust. 25 ust. 2.
2.
Refundacja, określona w ust. 1, ustalana jest okresowo.
3.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2, przyjmuje się szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu oraz ustala się kwotę refundacji.
ROZDZIAŁ III
HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 9
1.
Przywóz do Wspólnoty lub wywóz ze Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 jest uzależniony od przedstawienia pozwolenia na przywóz lub wywóz.
Jednakże można przewidzieć odstępstwo w odniesieniu do produktów niemających znaczącego wpływu na sytuację podaży na rynku zbóż.
Pozwolenia są wydawane przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy niezależnie od tego, gdzie we Wspólnocie znajduje się jego siedziba, i bez uszczerbku dla środków podjętych w celu stosowania art. 12–17.
Pozwolenia na przywóz i wywóz są ważne w całej Wspólnocie.
Pozwolenia takie są wydawane pod warunkiem wniesienia zabezpieczenia gwarantującego, że produkty są przywożone i wywożone podczas okresu ważności pozwolenia.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabezpieczenie przepada w całości lub częściowo, jeżeli w tym okresie przywóz lub wywóz nie doszły do skutku lub zostały dokonane tylko częściowo.
2.
Okres ważności pozwoleń oraz inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Sekcja 1
Przepisy mające zastosowanie do przywozu
Artykuł 10
1.
Jeśli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, do produktów wymienionych w art. 1 mają zastosowanie stawki taryfowe Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Nie naruszając ust. 1, należność celna przywozowa na produkty objęte kodami CN 10011000, 10019091, ex10019099 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002, ex1005 inne niż ziarno hybrydowe, oraz ex1007 inne niż hybrydy siewne, jest równa cenie interwencyjnej obowiązującej na takie produkty podczas przywozu, powiększonej o 55 %, minus cena importowa CIF stosowana wobec danej dostawy.
Jednakże cło to nie może przekraczać stawki celnej we Wspólnej Taryfie Celnej.
3.
Do celów obliczenia należności przywozowej określonej w ust. 2 reprezentatywne ceny importowe CIF ustanawiane są regularnie dla produktów określonych w tym ustępie.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Zasady szczegółowe określają w szczególności:
a) minimalne wymagania dla pszenicy zwyczajnej wysokiej jakości;
b) notowania cenowe, jakie należy brać pod uwagę;
c) możliwość, gdy w szczególnych przypadkach wymaga tego sytuacja, zapoznania się podmiotom z wysokością stosowanych opłat przed nadejściem danej dostawy.
Artykuł 11
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 2, w celu zapobieżenia lub przeciwdziałania niekorzystnym skutkom na rynku wspólnotowym, które mogą wyniknąć z przywozu niektórych produktów wymienionych w art. 1, przywóz jednego lub kilku takich produktów po stawce celnej ustanowionej w art. 10 podlega obowiązkowi opłacie dodatkowej należności przywozowej, jeżeli spełnione są warunki, które ma ustalić Komisja zgodnie z ust. 4, chyba że przywóz nie stwarza prawdopodobieństwa zakłóceń na wspólnotowym rynku lub skutki byłyby nieproporcjonalne do zamierzonego celu.
2.
Przywóz po cenie poniżej poziomu zgłoszonego przez Wspólnotę Światowej Organizacji Handlu ("cena spustowa") może podlegać dodatkowej należności przywozowej.
W przypadku gdy w dowolnym roku, w którym występują niekorzystne skutki określone w ust. 1, lub istnieje prawdopodobieństwo ich wystąpienia, wielkość przywozu przekracza poziom opierający się na możliwościach dostępu do rynku, definiujących przywóz jako wartość procentową odpowiadającą spożyciu krajowemu w okresie poprzednich trzech lat ("wielkość spustowa"), można nałożyć dodatkowe należności przywozowe.
3.
Ceny importowe, które będą uwzględniane przy nakładaniu dodatkowych należności przywozowych, stosownie do ust. 2 akapit pierwszy, są ustalane na podstawie cen importowych CIF danej przesyłki.
Ceny importowe CIF są w tym celu porównywane z reprezentatywnymi cenami produktu na rynku światowym lub na wspólnotowym rynku importowym dla tego produktu.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Takie szczegółowe zasady określają w szczególności produkty, w odniesieniu do których mogą być stosowane dodatkowe należności przywozowe.
Artykuł 12
1.
Kontyngenty taryfowe dotyczące przywozu produktów, wymienionych w art. 1, wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu lub z jakichkolwiek innych uchwał Rady, są otwierane i zarządzane przez Komisję zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
2.
Kontyngenty są zarządzane poprzez stosowanie jednej z poniżej wymienionych metod lub połączenia tych metod:
a) metoda oparta na chronologicznej kolejności składania wniosków (według zasady "kto pierwszy ten lepszy");
b) metoda rozdysponowania proporcjonalnie do ilości podanych we wnioskach w chwili ich składania (przy wykorzystaniu metody równoczesnego rozpatrywania wniosków);
c) metoda oparta na uwzględnianiu tradycyjnej struktury handlu (metoda "przywozów tradycyjnych lub nowych").
Można przyjąć inne odpowiednie metody.
Nie mogą one wprowadzać nieuzasadnionej dyskryminacji między danymi podmiotami.
3.
Stosownie do przypadku, przyjęte metody zarządzania kontyngentami przykładają należytą wagę do zapotrzebowania na dostawy na wspólnotowym rynku oraz do konieczności ochrony równowagi tego rynku.
4.
Szczegółowe zasady, określone w ust. 1, przewidują roczne kontyngenty taryfowe, w razie konieczności odpowiednio rozłożone w okresie całego roku, określają administracyjną metodę, która zostanie zastosowana, oraz tam gdzie jest to właściwe obejmują:
a) gwarancje dotyczące rodzaju, miejsca wytworzenia i pochodzenia produktu;
b) uznawanie dokumentu stosowanego przy sprawdzaniu gwarancji określonych w lit. a);
c) warunki wydawania pozwoleń na przywóz oraz termin ich ważności.
W przypadku kontyngentu taryfowego na przywóz do Hiszpanii 2000000 ton kukurydzy i 300000 ton sorgo oraz kontyngentu taryfowego na przywóz do Portugalii 500000 ton kukurydzy, szczegółowe zasady obejmują również przepisy niezbędne dla wykorzystania kontyngentów taryfowych na przywóz i, gdy jest to właściwe, składowania przywożonych ilości w magazynach publicznych przez agencje interwencyjne zainteresowanych Państw Członkowskich oraz ich zbywania na rynkach tych Państw Członkowskich.
Sekcja 2
Przepisy mające zastosowanie przy wywozie
Artykuł 13
1.
W zakresie niezbędnym do umożliwienia dokonania wywozu wymienionych poniżej produktów na podstawie notowań cenowych lub cen tych produktów na rynku światowym i w ramach ograniczeń wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, różnica między tymi notowaniami cenowymi lub cenami a cenami we Wspólnocie może być pokryta z refundacji wywozowych:
a) produkty wymienione w art. 1, które mają być wywiezione bez dalszego przetwarzania;
b) produkty wymienione w art. 1, które mają być wywiezione w formie towarów wymienionych w załączniku III.
Refundacje wywozowe dla produktów określonych w lit. b) nie mogą być wyższe niż stosowane w odniesieniu do takich produktów wywożonych bez dalszego przetwarzania.
2.
Metoda, która zostanie przyjęta do podziału ilości, które można wywieźć, stosując refundację jest metodą:
a) jak najlepiej dopasowaną do charakteru produktu i sytuacji na danym rynku, z dopuszczeniem możliwości najbardziej skutecznego wykorzystania dostępnych zasobów, przy wzięciu pod uwagę efektywności i struktury wspólnotowego wywozu bez dyskryminacji między małymi i dużymi podmiotami gospodarczymi;
b) jak najmniej skomplikowaną dla podmiotów pod względem administracyjnym, biorąc pod uwagę wymogi administracyjne;
c) wykluczającą dyskryminację między zainteresowanymi podmiotami.
3.
Refundacje wywozowe są jednakowe w całej Wspólnocie.
Mogą się one różnić w zależności od miejsca przeznaczenia, jeżeli zróżnicowanie takie będzie niezbędne ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków.
Refundacje ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Refundacje mogą być ustalane:
a) w regularnych odstępach czasu;
b) w drodze zaproszenia do składania ofert dla produktów, w odniesieniu do których w przeszłości przewidziano stosowanie takiej procedury.
Refundacje wywozowe ustalane w regularnych odstępach czasu mogą, jeśli to konieczne, być zmieniane w danym okresie przez Komisję na wniosek Państwa Członkowskiego lub z jej własnej inicjatywy.
Artykuł 14
1.
Refundacje wywozowe na produkty wymienione w art. 1 i wywożone bez dalszego przetwarzania przyznaje się jedynie na wniosek i po okazaniu pozwolenia na wywóz.
2.
Refundacją stosowaną wobec produktów, wymienionych w art. 1, wywożonych bez dalszego przetwarzania, jest refundacja stosowana w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia a, w przypadku refundacji zróżnicowanej, refundacja stosowana w tym samym dniu dla:
a) miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu;
lub, gdzie stosowne
b) dla rzeczywistego miejsca przeznaczenia, jeżeli różni się ono od miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.
W takim przypadku zastosowana kwota nie może przekroczyć kwoty stosowanej w miejscu przeznaczenia wskazanym w pozwoleniu.
Właściwe środki mogą zostać podjęte w celu przeciwdziałania nadużyciu elastyczności przewidzianej w niniejszym ustępie.
3.
Zakres zastosowania przepisów ust. 1 i 2 może być rozciągnięty na produkty wymienione w art. 1, które są wywożone w postaci towarów wymienionych w załączniku III, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiającego zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [9].
Szczegółowe przepisy wykonawcze przyjmuje się zgodnie z tą procedurą.
4.
Odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2 niniejszego artykułu mogą być przyznane w przypadku produktów, w odniesieniu do których refundacje są wypłacane w ramach operacji pomocy żywnościowej, zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 15
1. Jeżeli nie postanowiono inaczej zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2, refundacja dla produktów wymienionych w art. 1 lit. a) i b) stosowana zgodnie z art. 14 ust. 2 jest dostosowywana do kwoty miesięcznych podwyżek stosowanych w odniesieniu do ceny interwencyjnej i, w miarę potrzeby, zmian tej ceny.
2.
Kwota korygująca stosowana w odniesieniu do refundacji wywozowych może być ustalona zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Komisja może jednak, w miarę potrzeby, zmienić kwoty korygujące.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 niniejszego artykułu mogą być stosowane w całości lub w części w odniesieniu do produktów, wymienionych w art. 1 lit. c) i d), oraz w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 wywiezionych w postaci towarów wymienionych w załączniku III.
W tym przypadku dostosowanie określone w ust. 1 niniejszego artykułu koryguje się poprzez zastosowanie do miesięcznej podwyżki współczynnika wyrażającego stosunek między ilością produktu podstawowego a jego ilością zawartą w produkcie przetworzonym, wywiezionym lub wykorzystanym w towarach wywiezionych.
4.
W okresie pierwszych trzech miesięcy roku gospodarczego refundacja stosowana w odniesieniu do wywozu słodu składowanego w końcu poprzedniego roku gospodarczego lub wytworzonego z jęczmienia składowanego w tym okresie jest równa tej, jaką zastosowano by w odniesieniu do przedmiotowych świadectw wywozowych w okresie ostatniego miesiąca poprzedniego roku gospodarczego.
Artykuł 16
Na tyle, na ile konieczne jest uwzględnienie szczególnych cech procesu produkcji niektórych napojów alkoholowych otrzymywanych ze zbóż, kryteria przyznawania refundacji wywozowych określonych w art. 13 ust. 1 oraz procedura weryfikacji mogą być dostosowywane do tej szczególnej sytuacji.
Artykuł 17
Zgodność z ograniczeniami wielkościowymi wynikającymi z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu zostaje zapewniona na podstawie pozwoleń na wywóz wydawanych na przewidziane w nich okresy referencyjne dotyczące danych produktów.
W odniesieniu do przestrzegania zobowiązań wynikających z Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa, koniec okresu referencyjnego nie ma wpływu na ważność pozwolenia na wywóz.
Artykuł 18
Szczegółowe zasady stosowania niniejszej sekcji, w tym przepisy dotyczące redystrybucji dostępnych do wywozu ilości, które nie zostały rozdzielone lub wykorzystane, oraz w szczególności te dotyczące dostosowania, określone w art. 16, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Załącznik III zmieniany jest zgodnie z tą samą procedurą.
Sekcja 3
Przepisy wspólne
Artykuł 19
1.
W zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku zbóż, Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 37 ust. 2 Traktatu, może zakazać w całości lub w części stosowania zasad uszlachetniania czynnego i biernego w odniesieniu do:
a) produktów wymienionych w art. 1, które przeznaczone są do wykorzystania przy produkcji towarów wymienionych w lit. c) i d) tego artykułu; oraz
b) w szczególnych przypadkach produktów wymienionych w art. 1, które przeznaczone są do wykorzystania przy produkcji towarów wymienionych w załączniku III.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli zachodzi szczególnie pilna sytuacja w nim określona i rynek wspólnotowy doznaje zakłóceń spowodowanych zastosowaniem zasad uszlachetniania biernego lub czynnego lub istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia takich zakłóceń, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję w sprawie niezbędnych środków, zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Rada i Państwa Członkowskie powiadamiane są o tych środkach, które zachowują ważność nie dłużej niż przez sześć miesięcy i są stosowane niezwłocznie.
Jeżeli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w jego sprawie w ciągu tygodnia od wpłynięcia wniosku.
3.
Środki podjęte przez Komisję mogą być przedstawione Radzie przez dowolne Państwo Członkowskie w ciągu tygodnia od dnia, w którym Państwo Członkowskie zostało o nich powiadomione.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję Komisji.
Jeżeli Rada nie podjęła decyzji w ciągu trzech miesięcy od dnia przedstawienia jej sprawy, decyzję Komisji uważa się za uchyloną.
Artykuł 20
1.
Ogólne zasady dotyczące interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz szczegółowe zasady dotyczące jej stosowania mają zastosowanie do klasyfikacji celnej produktów, objętych niniejszym rozporządzeniem.
Nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia włączona zostaje do Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia lub przepisów przyjętych na jego mocy, w handlu z państwami trzecimi zakazane jest:
a) nakładanie jakiejkolwiek opłaty o skutku równoważnym do opłaty celnej;
b) stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 21
1.
W przypadku gdy notowania cen lub ceny na rynku światowym jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 osiągają poziom, który zakłóca lub grozi zakłóceniem dostaw na rynek wspólnotowy oraz w przypadku gdy występuje prawdopodobieństwo przeciągania się i pogarszania takiej sytuacji, mogą być podjęte właściwe środki.
W szczególnie krytycznej sytuacji środki te takie mogą przybrać charakter środków ochronnych.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 22
1.
Jeżeli w następstwie przywozu lub wywozu, na wspólnotowym rynku jednego lub kilku produktów, wymienionych w art. 1, wystąpią poważne zakłócenia mogące zagrozić celom określonym w art. 33 Traktatu bądź zaistnieje ryzyko ich wystąpienia, możliwe jest podjęcie odpowiednich środków w handlu z państwami niebędącymi członkami WTO, aż do czasu ustąpienia zakłóceń lub ryzyka ich wystąpienia.
2.
W razie zaistnienia sytuacji określonej w ust. 1, Komisja, na wniosek Państw Członkowskich lub z własnej inicjatywy podejmuje decyzję o zastosowaniu niezbędnych środków.
Państwa Członkowskie są powiadamiane o takich środkach, które są niezwłocznie stosowane.
W przypadku gdy Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w jego sprawie w ciągu trzech dni roboczych od wpłynięcia wniosku.
3.
Każde z Państw Członkowskich może przedłożyć Radzie środek, o którym zadecydowała Komisja w terminie trzech dni roboczych następujących po dniu zawiadomienia ich o tej decyzji.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Może ona, stanowiąc większością kwalifikowaną, zatwierdzić, zmienić lub uchylić dany środek w okresie jednego miesiąca od daty przekazania.
4.
Przepisy przyjęte na mocy niniejszego artykułu stosuje się z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 23
Jeśli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, art. 87, 88 i 89 Traktatu stosuje się w odniesieniu do produkcji i handlu produktami, wymienionymi w art. 1 rozporządzenia.
Artykuł 24
Państwa Członkowskie i Komisja przesyłają sobie nawzajem informacje niezbędne do wykonywania niniejszego rozporządzenia oraz do przestrzegania międzynarodowych zobowiązań dotyczących zbóż.
Szczegółowe zasady odnoszące się do ustalenia, które informacje są niezbędne, jak również szczegółowe zasady dotyczące ich przekazywania, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 25
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 26
Komitet może badać wszelkie kwestie, które zostały mu przedstawione przez jego przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 27
Środki, które w nagłych przypadkach są niezbędne i uzasadnione do rozwiązania problemów praktycznych i specyficznych, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Środki takie mogą stanowić odstępstwo od niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia, ale tylko w zakresie i przez okres ściśle niezbędny.
Artykuł 28
W odniesieniu do wydatków ponoszonych przez Państwa Członkowskie przy wykonywaniu zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1258/1999 oraz przepisy przyjęte w celu jego wykonania.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie stosuje się przy odpowiednim uwzględnieniu celów określonych w art. 33 i 131 Traktatu.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 30
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IV.
2.
Środki przejściowe mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 31
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003
z dnia 29 września 2003 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 oraz art. 37 ust. 2 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Działaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych musi towarzyszyć ustanowienie wspólnej polityki rolnej, obejmującej w szczególności wspólną organizację rynków rolnych, która w zależności od danego produktu może przybierać różne formy.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [4] zostało kilka razy istotnie zmienione.
Do celów przejrzystości rozporządzenie to powinno zostać zastąpione, ponieważ konieczne jest dokonanie dalszych zmian.
Dlatego rozporządzenie (WE) nr 3072/95 należy uchylić.
(3) Na europejskim rynku ryżu istnieje poważna nierównowaga.
Ilość ryżu przechowywana w interwencji publicznej jest bardzo duża, odpowiadająca około czwartej części wspólnotowej produkcji, i może zwiększyć się w dłuższym okresie.
Zachwianie równowagi spowodowane zostało połączonymi skutkami wzrostu produkcji krajowej, która ustabilizowała się w ostatnich latach gospodarczych, ciągłym wzrostem przywozu oraz ograniczeniami wywozu refundacjami, zgodnie z Porozumieniem w sprawie rolnictwa.
Obecna nierównowaga pogorszy się jeszcze bardziej i prawdopodobnie w ciągu najbliższych lat osiągnie niestały poziom będący wynikiem wzrastającego przywozu z państw trzecich spowodowanego wejściem w życie Porozumienia EBA.
(4) Problem ten musi być rozwiązany poprzez skorygowanie wspólnej organizacji rynku ryżu, w sposób umożliwiający przejęcie kontroli produkcji, poprawę równowagi i płynności rynku a dzięki temu konkurencyjności wspólnotowego rolnictwa, podczas realizacji innych celów art. 33 Traktatu, włączając utrzymanie odpowiedniego wsparcia dochodów dla producentów.
(5) Wydaje się, że najbardziej odpowiednim rozwiązaniem jest znaczące obniżenie ceny interwencyjnej i stworzenie, w formie rekompensaty dochodów na gospodarstwo i plony, specjalnej pomocy odzwierciedlającej rolę produkcji ryżu w tradycyjnych obszarach produkcyjnych.
Wymienione dwa instrumenty zawarte są w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników [5].
(6) W celu zapobieżenia przekształcenia się systemu interwencji w rynek zbytu, ilości skupowane przez agencje interwencyjne powinny być ograniczone do 75000 ton rocznie, a okres skupu interwencyjnego powinien być ograniczony do czterech miesięcy.
(7) Stworzenie jednolitego wspólnotowego rynku ryżu wymaga wprowadzenia systemu wymiany handlowej na zewnętrznych granicach Wspólnoty.
System wymiany handlowej uzupełniający system interwencyjny, włączając należności przywozowe, wykorzystujące stawki Wspólnej Taryfy Celnej oraz refundacje wywozowe powinny w zasadzie ustabilizować rynek wspólnotowy.
Ten system wymiany handlowej powinien opierać się na zobowiązaniach podejmowanych na mocy Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych.
(8) W celu stałego monitorowania wolumenu handlu ryżem z państwami trzecimi, należy przewidzieć system pozwoleń na przywóz i wywóz obejmujący obowiązek składania zabezpieczenia w celu zapewnienia, że transakcje, dla których zwracano się o takie pozwolenia, zostaną wykonane.
(9) Dla większej części cła, mające zastosowane do produktów rolnych w ramach Porozumień Światowej Organizacji Handlu (WTO), ustanowione są we Wspólnej Taryfie Celnej.
Jednakże wprowadzenie dodatkowych mechanizmów w odniesieniu do niektórych produktów z ryżu czyni niezbędnym przyjęcie odstępstw.
(10) W celu zapobiegnięcia lub przeciwdziałania wystąpieniu na wspólnotowym rynku niekorzystnych skutków, które mogłyby powstać w wyniku przywozu niektórych produktów rolnych, przywóz jednego lub więcej takich produktów powinien podlegać dodatkowej należności przywozowej, jeżeli spełnione są określone warunki.
(11) Stosowne jest, na określonych warunkach, przyznanie Komisji uprawnień upoważniających ją do otwarcia i zarządzania kontyngentami taryfowymi wynikającymi z międzynarodowych porozumień zawartych zgodnie z Traktatem lub wynikających z innych uchwał Rady.
(12) Przepisy dotyczące przyznawania w wywozie do państw trzecich refundacji, opierających się na różnicy między cenami we Wspólnocie i na rynku światowym, oraz mieszczących się w granicach ustalonych w Porozumieniu WTO w sprawie rolnictwa [6], powinny zabezpieczać wspólnotowy udział w międzynarodowym handlu ryżem.
Takie refundacje wywozowe powinny podlegać ograniczeniom pod względem ilości i wartości.
(13) Zgodność z ograniczeniami pod względem wartości należy zapewnić w czasie ustalania refundacji wywozowych poprzez monitorowanie płatności zgodnie z zasadami odnoszących się do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Monitorowanie może być wspomożone obowiązkiem wcześniejszego ustalenia refundacji wywozowych, z dopuszczeniem możliwości, w przypadku zróżnicowanych refundacji wywozowych, zmiany określonego miejsca przeznaczenia w ramach obszaru geograficznego, na terenie którego stosuje się jedną stawkę refundacji wywozowej.
W przypadku zmiany miejsca przeznaczenia, refundacja wywozowa mająca zastosowanie do obecnego miejsca przeznaczenia powinna być wypłacona w ramach pułapu kwoty stosowanej do miejsca przeznaczenia, wyznaczonego wcześniej.
(14) Zapewnienie zgodności z ograniczeniami ilościowymi wymaga wprowadzenia rzetelnego i skutecznego systemu monitorowania.
W tym celu przyznawanie refundacji wywozowych powinno podlegać obowiązkowi posiadania pozwolenia na wywóz.
Refundacje wywozowe powinny być przyznawane w ramach pewnych dostępnych limitów, w zależności od poszczególnej sytuacji dotyczącej danego produktu.
Można dopuścić wyjątki od tej zasady tylko w przypadku produktów przetworzonych niewymienionych w załączniku I do Traktatu, w odniesieniu do których nie stosuje się ograniczeń ilościowych, oraz w przypadku operacji pomocy żywnościowej które nie podlegają żadnym ograniczeniom.
Należy przewidzieć możliwość wprowadzenia odstępstw od ścisłej zgodności z regułami zarządzania, w przypadku gdy wywóz korzystający z refundacji wywozowych nie jest w stanie przekroczyć ustanowionych pułapów ilości.
(15) W zakresie koniecznym do jego właściwego funkcjonowania należy przewidzieć regulację lub, jeśli wymaga tego sytuacja na rynku, zakaz wykorzystywania zasad czynnego i biernego uszlachetniania.
(16) Dzięki systemowi ceł nie jest konieczne stosowanie pozostałych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty.
Jednakże w wyjątkowych okolicznościach funkcjonowanie rynku wewnętrznego i mechanizmu należności celnych mogłyby okazać się niewystarczające.
W takich przypadkach, w celu zapewnienia ochrony Wspólnoty przed potencjalnymi zakłóceniami, Wspólnota powinna mieć możliwość bezzwłocznego podjęcia wszelkich niezbędnych środków.
Wszystkie tego rodzaju środki powinny być zgodne z zobowiązaniami wynikającymi z Porozumień WTO.
(17) Biorąc pod uwagę wpływ cen rynku światowego na ceny krajowe, należy przewidzieć przepisy umożliwiające podjęcie właściwych środków w celu stabilizacji rynku wewnętrznego.
(18) Właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku opartego na wspólnych cenach mogłoby zostać zagrożone przez przyznanie pomocy krajowej.
Dlatego postanowienia Traktatu regulujące pomoc państwa powinny mieć zastosowanie do produktów objętych wspólną organizacją rynku.
(19) W celu uwzględnienia szczególnego zapotrzebowania na dostawy najbardziej peryferyjnych regionów Wspólnoty oraz w celu wzięcia pod uwagę różnic w cenach produktów, które mogą wynikać z kosztów transportu i wprowadzania do obrotu tych produktów, zaleca się umożliwienie Wspólnocie ustalenia subwencji dla przesyłek z Państw Członkowskich, podpadających pod jeden z przypadków określonych art. 23 ust. 2 Traktatu, przeznaczonych do spożycia w tych regionach oraz w szczególności we francuskim departamencie zamorskim Reunion.
(20) Ponieważ wspólny rynek ryżu stale się rozwija, Państwa Członkowskie i Komisja powinny dostarczać sobie nawzajem informacje istotne dla tego rozwoju.
(21) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(22) W razie potrzeby rozwiązania problemów praktycznych i specyficznych, należy upoważnić Komisję do przyjęcia środków niezbędnych w przypadkach nadzwyczajnych.
(23) Wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie z tytułu obowiązków wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia powinny być finansowane przez Wspólnotę, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [8].
(24) Wspólna organizacja rynku w sektorze ryżu powinna równocześnie odpowiednio uwzględniać cele ustanowione w art. 33 i 131 Traktatu.
(25) Zmiana uzgodnień przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 3072/95 i w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3073/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. określających normę jakości ryżu [9] na te przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mogą powodować trudności, rozwiązywaniem których nie zajmuje się niniejsze rozporządzenie.
W celu pokonania takich trudności, należy umożliwić Komisji przyjęcie środków przejściowych.
(26) W celu zapobieżenia poważnym zakłóceniom na rynku ryżu niełuskanego w ostatnich miesiącach roku gospodarczego 2003/2004, niezbędne jest ograniczenie skupu prowadzonego przez agencje interwencyjne do określonych ilości ustalanych wcześniej.
(27) Należy ustanowić przepisy w celu zastosowania nowej wspólnej organizacji rynku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Wspólna organizacja rynku ryżu obejmuje system rynku wewnętrznego i handlu z państwami trzecimi oraz obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ _BAR_
a) _BAR_ 10 21 do 1006 10 98 _BAR_ Ryż w łuskach (niełuskany) _BAR_
1006 20 _BAR_ Ryż łuskany (brązowy) _BAR_
1006 30 _BAR_ Ryż całkowicie lub częściowo bielony, również polerowany lub glazurowany _BAR_
b) _BAR_ 1006 40 00 _BAR_ Ryż łamany _BAR_
с) _BAR_ 1102 30 00 _BAR_ Mąka ryżowa _BAR_
1103 19 50 _BAR_ Kasze i grysiki z ryżu _BAR_
1103 20 50 _BAR_ Granulki z ryżu _BAR_
1104 19 91 _BAR_ Ryż płatkowany _BAR_
1104 19 99 _BAR_ Pozostałe _BAR_
1108 19 10 _BAR_ Skrobia z ryżu _BAR_
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia pojęcia "ryż niełuskany", "ryż łuskany", "ryż półbielony", "ryż całkowicie bielony", "ryż okrągłoziarnisty", "ryż średnioziarnisty", "ryż długoziarnisty A i B" i "ryż łamany" zdefiniowane są w załączniku I.
Załącznik II przewiduje definicje ziaren i ziaren łamanych, które są nieuszkodzone.
2.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2:
a) ustala kursy przeliczeniowe dla ryżu na różnych etapach przetwarzania, koszty przetwórstwa i wartość produktów ubocznych;
b) może zmienić definicje określone w ust. 1.
Artykuł 3
Rok gospodarczy dla produktów wymienionych w art. 1 rozpoczyna się dnia 1 września i kończy dnia 31 sierpnia następnego roku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla środków przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników [10].
ROZDZIAŁ II
RYNEK WEWNĘTRZNY
Artykuł 5
1.
Dla wysyłek do francuskiego departamentu zamorskiego Réunion produktów przeznaczonych do spożycia w tym departamencie, objętych kodem CN 1006 (z wyjątkiem kodu 10061010), które pochodzą z Państw Członkowskich i podpadają pod jeden z przypadków określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu, może zostać ustalona subwencja.
Subwencja ta jest ustalana z uwzględnieniem wymogów podaży rynku Réunion, na podstawie różnicy między notowaniami cenowymi lub cenami danych produktów na rynku światowym a notowaniami lub cenami tych produktów na rynku wspólnotowym, i w razie konieczności, ceną tych produktów dostarczonych do Réunion.
2.
Kwota subwencji jest ustalana okresowo.
Jednakże gdy pojawi się taka potrzeba, Komisja może w przerwie, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zmienić kwotę.
Kwota subwencji może być ustalona w drodze procedury przetargowej.
3.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Kwota subwencji jest ustalona zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Cena interwencyjna ryżu niełuskanego wynosi 150 EUR/t.
Cena interwencyjna ustalana jest dla ryżu o jakości standardowej zdefiniowanej w załączniku III.
2.
Cena interwencyjna odnosi się do towaru na etapie sprzedaży hurtowej, dostarczonego do magazynu przed wyładowaniem.
Ma ona zastosowanie do ośrodków interwencyjnych wyznaczonych przez Komisję.
Wykaz ośrodków interwencyjnych przyjmowany jest po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi i obejmuje w szczególności ośrodki interwencyjne na obszarach z nadwyżką, posiadających odpowiednie pomieszczenia i wyposażenie techniczne oraz będących w korzystnej sytuacji pod względem środków transportu.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 7
1.
W okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 31 lipca oraz w ramach limitu 75000 ton rocznie, agencje interwencyjne skupują oferowane im ilości ryżu niełuskanego pod warunkiem że oferty spełniają warunki, które zostaną określone, w szczególności w odniesieniu do ilości i jakości.
2.
Jeżeli jakość oferowanego ryżu niełuskanego różni się od jakości standardowej, dla której ustalona została cena interwencyjna, dostosowuje się cenę interwencyjną stosując podwyżkę lub obniżkę cen.
W celu zapewnienia, że produkcja jest zorientowana na niektóre odmiany, można ustalić podwyżki lub obniżki cen, które będą stosowane do ceny interwencyjnej.
3.
Na warunkach, które zostaną określone, agencje interwencyjne oferują na sprzedaż, na wywóz do państw trzecich lub w celu zaopatrzenia rynku wewnętrznego, ryż niełuskany skupiony stosownie do ust. 1.
4.
Procedury i warunki dotyczące przejęcia i zbytu dokonywanego przez agencje interwencyjne oraz wszelkie inne zasady odnoszące się do interwencji ustanawiane są przez Komisję.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 8
1.
Specjalne środki mogą być podjęte w celu:
- zapobieżenia stosowaniu na szeroką skalę art. 7 w niektórych wspólnotowych regionach,
- skompensowania niedoborów ryżu niełuskanego występujących po klęskach żywiołowych.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji szczegółowe informacje, w podziale według odmian, o obszarach przeznaczonych na ryż, produkcji, plonach oraz o zapasach posiadanych przez producentów i przetwórców.
Takie informacje opierają się na systemie przewidującym składanie przez producentów i przetwórców obowiązkowych deklaracji, tworzonym, zarządzanym i monitorowanym przez Państwo Członkowskie.
Ponadto Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o cenach ryżu w głównych obszarach produkcyjnych.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu oraz w szczególności systemu powiadamiania o cenach przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
ROZDZIAŁ III
HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 10
1.
Przywóz do Wspólnoty lub wywóz ze Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 podlega obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na przywóz lub wywóz.
Pozwolenia są wydawane przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskującemu, niezależnie miejsca jego siedziby we Wspólnocie oraz bez uszczerbku dla środków podjętych w celu zastosowania art. 13, 14 i 15.
Pozwolenia na przywóz i wywóz są ważne w całej Wspólnocie.
Pozwolenia te wydawane są z zastrzeżeniem wniesienia zabezpieczenia gwarantującego, że produkty są przywożone lub wywożone w okresie ważności pozwolenia.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabezpieczenie przepada w całości lub częściowo jeżeli w tym okresie przywóz lub wywóz nie doszły do skutku, lub zostały dokonane tylko częściowo.
2.
Okres ważności pozwoleń oraz inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 26. ust. 2.
Sekcja I
Przepisy mające zastosowanie w przywozie
Artykuł 11
1.
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, należnością przywozową stosowaną w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 jest należność ustalona we Wspólnej Taryfie Celnej.
2.
Nie naruszając ust. 1, należność przywozowa na:
a) ryż łuskany objęty kodem CN 100620 jest równa cenie interwencyjnej, powiększonej o:
i) 80 %, w przypadku ryżu łuskanego objętego kodami CN 10062017 i 10062098;
ii) 88 % w przypadku ryżu łuskanego objętego kodami CN innymi niż 10062017 i 10062098,
i pomniejszona o cenę importową;
oraz
b) ryż bielony objęty kodem CN 100630, jest równa cenie interwencyjnej powiększonej o wartość procentową, która zostanie obliczona, i pomniejszonej o cenę importową.
Jednakże należność przywozowa obliczana zgodnie z niniejszym ustępem nie może przekroczyć stawki celnej Wspólnej Taryfy Celnej.
Wartość procentowa określona w lit. b) obliczana jest przez dostosowanie odpowiedniej wartości procentowej określonej w lit. a) przez odniesienie do kursu przeliczeniowego, kosztów przetwórstwa i wartości produktów ubocznych, a następnie przez dodanie kwoty przeznaczonej na ochronę przemysłu.
3.
Nie naruszając ust. 1, nie nakłada się cła w przywozie do francuskiego departamentu zamorskiego Réunion produktów objętych kodami CN 100610, 100620 i 10064000, przeznaczonych do spożycia w tych departamentach.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 12
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 11 ust. 2, w celu zapobieżenia lub przeciwdziałania niekorzystnym skutkom na rynku wspólnotowym, które mogą wyniknąć z przywozu niektórych produktów wymienionych w art. 1, przywóz jednego lub kilku takich produktów po stawce celnej ustanowionej w art. 11 podlega obowiązkowi opłaty dodatkowej należności przywozowej, jeżeli spełnione są warunki, które ma ustalić Komisja zgodnie z ust. 3, chyba że przywóz nie stwarza prawdopodobieństwa zakłóceń na wspólnotowym rynku, lub skutki byłyby nieproporcjonalne do zamierzonego celu.
2.
Przywóz po cenie poniżej poziomu zgłoszonego przez Wspólnotę Światowej Organizacji Handlu ("cena spustowa") może podlegać dodatkowej należności przywozowej.
W przypadku gdy w dowolnym roku, w którym występują niekorzystne skutki określone w ust. 1, lub istnieje prawdopodobieństwo ich wystąpienia, wielkość przywozu przekracza poziom oparty na możliwościach dostępu do rynku, definiujących przywóz jako wartość procentową odpowiadającą spożyciu krajowemu w okresie poprzednich trzech lat ("wielkość spustowa"), można nałożyć dodatkowe należności przywozowe.
Ceny importowe, które będą uwzględniane przy nakładaniu dodatkowej należności przywozowej na mocy akapitu pierwszego, są ustalane na podstawie cen importowych cif danej przesyłki.
Ceny importowe cif są w tym celu porównywane z reprezentatywnymi cenami produktu na rynku światowym lub na wspólnotowym rynku importowym dla tego produktu.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Takie szczegółowe zasady określają w szczególności produkty, w odniesieniu do których może być stosowana dodatkowa należność przywozowa.
Artykuł 13
1.
Kontyngenty taryfowe dotyczące przywozu produktów, wymienionych w art. 1, wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu lub z jakichkolwiek innych uchwał Rady, są otwierane i zarządzane przez Komisję zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
2.
Kontyngenty są zarządzane poprzez stosowanie jednej z poniżej wymienionych metod lub połączenia tych metod:
a) metoda oparta na chronologicznej kolejności składania wniosków (według zasady "kto pierwszy ten lepszy");
b) metoda rozdysponowania proporcjonalnie do ilości podanych we wnioskach w chwili ich składania (przy wykorzystaniu metody równoczesnego rozpatrywania wniosków);
c) metoda oparta na uwzględnianiu tradycyjnej struktury handlu (metoda "przywozów tradycyjnych lub nowych").
Można przyjąć inne odpowiednie metody.
Nie mogą one wprowadzać nieuzasadnionej dyskryminacji między danymi podmiotami.
3.
Stosownie do przypadku, przyjęte metody zarządzania kontyngentami, przykładają należytą wagę do zapotrzebowania na dostawy na wspólnotowym rynku oraz do konieczności ochrony równowagi tego rynku.
4.
Szczegółowe zasady, określone w ust. 1, przewidują roczne kontyngenty taryfowe, w razie konieczności odpowiednio rozłożone w okresie całego roku, określają administracyjną metodę, która zostanie zastosowana oraz, tam, gdzie jest to właściwe, obejmują:
a) gwarancje dotyczące rodzaju, miejsca wytworzenia i pochodzenia produktu;
b) uznawanie dokumentu stosowanego przy sprawdzaniu gwarancji określonych w lit. a);
c) warunki wydawania pozwoleń na przywóz oraz termin ich ważności.
Sekcja II
Przepisy mające zastosowanie w wywozie
Artykuł 14
a) produkty wymienione w art. 1, które mają być wywiezione bez dalszego przetwarzania;
b) produkty wymienione w art. 1, które mają być wywiezione w formie towarów wymienionych w załączniku IV.
Refundacje wywozowe dla produktów określonych w lit. b) nie mogą być wyższe niż stosowane w odniesieniu do takich produktów wywożonych bez dalszego przetwarzania.
2.
Metoda, która zostanie przyjęta do podziału ilości, które można wywieźć, stosując refundację jest metodą:
a) jak najlepiej dopasowaną do charakteru produktu i sytuacji na danym rynku, z dopuszczeniem możliwości najbardziej skutecznego wykorzystania dostępnych zasobów, przy wzięciu pod uwagę efektywności i struktury wspólnotowego wywozu bez dyskryminacji między małymi i dużymi podmiotami gospodarczymi;
b) jak najmniej skomplikowaną dla podmiotów pod względem administracyjnym, biorąc pod uwagę wymogi administracyjne;
c) wykluczającą dyskryminację między zainteresowanymi podmiotami.
3.
Refundacje wywozowe są jednakowe w całej Wspólnocie.
Mogą się one różnić w zależności od miejsca przeznaczenia, jeżeli zróżnicowanie takie będzie niezbędne ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków.
Refundacje ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Refundacje mogą być ustalone:
a) w regularnych odstępach czasu;
b) w drodze zaproszenia do składania ofert dla produktów, w odniesieniu do których w przeszłości przewidziano stosowanie takiej procedury.
Refundacje wywozowe ustalane w regularnych odstępach czasu mogą, jeśli to konieczne, być zmieniane w danym okresie przez Komisję na wniosek Państwa Członkowskiego lub z jej własnej inicjatywy.
4.
Podczas ustalania refundacji uwzględnia się następujące czynniki:
a) istniejącą sytuację i przyszłe tendencje w odniesieniu do:
i) cen oraz dostępności ryżu i ryżu łamanego na wspólnotowym rynku;
ii) cen ryżu i ryżu łamanego na rynku światowym;
b) cele wspólnej organizacji rynku ryżu, które mają zapewnić równowagę i naturalny rozwój cen i handlu na tym rynku;
c) ograniczenia wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu;
d) znaczenie unikania zakłóceń na wspólnotowym rynku;
e) ekonomiczne aspekty proponowanego wywozu;
f) najbardziej korzystne ceny w państwach trzecich miejsca przeznaczenia, w odniesieniu do przywozu do państw trzecich, o ile dotyczy to produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b).
Artykuł 15
1.
Refundacje wywozowe na produkty wymienione w art. 1 i wywożone bez dalszego przetwarzania przyznaje się jedynie na wniosek i po okazaniu pozwolenia na wywóz.
2.
Refundacją stosowaną wobec produktów, wymienionych w art. 1, wywożonych bez dalszego przetwarzania, jest refundacja stosowana w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia a, w przypadku refundacji zróżnicowanej, refundacja stosowana w tym samym dniu dla:
a) miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu;
lub, gdzie stosowne
b) dla rzeczywistego miejsca przeznaczenia, jeżeli różni się ono od miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.
W takim przypadku zastosowana kwota nie może przekroczyć kwoty stosowanej w miejscu przeznaczenia wskazanym w pozwoleniu.
Właściwe środki mogą zostać podjęte w celu przeciwdziałania nadużyciu elastyczności przewidzianej w niniejszym ustępie.
3.
Zakres zastosowania przepisów ust. 2 i 5 może być rozciągnięty na produkty wymienione w art. 1, które są wywożone w postaci towarów wymienionych w załączniku II, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93 [11].
Szczegółowe przepisy wykonawcze przyjmuje się zgodnie z tą procedurą.
4.
Odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2 mogą być przyznane w przypadku produktów, w odniesieniu do których refundacje są wypłacane w ramach operacji pomocy żywnościowej, zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 16
1.
Kwota korygująca stosowana w odniesieniu do refundacji wywozowych może być ustalona zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Komisja może jednak, w miarę potrzeby, zmienić kwoty korygujące.
2.
Przepisy akapitu pierwszego mogą być stosowane w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1, które są wywożone w postaci towarów wymienionych w załączniku IV.
Artykuł 17
1.
Refundacja na produkty określone w art. 1 lit. a) i b), jest wypłacana po okazaniu dowodu na to, że:
a) produkty zostały całkowicie uzyskane we Wspólnocie w rozumieniu art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [12], z wyjątkiem przypadku gdy mają zastosowanie przepisy ust. 6;
b) produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty;
c) w przypadku zróżnicowanej refundacji dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego refundacja została ustalona, bez uszczerbku dla stosowania ust. 2 lit. b). Od zasady tej można jednak uczynić wyjątki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 ust. 2, pod warunkiem że zostaną ustanowione warunki, które oferują równoważne gwarancje.
Mogą zostać przyjęte dodatkowe przepisy zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
2.
Nie przyznaje się zwrotu wywozowego na ryż przywożony z państw trzecich i powtórnie wywożony do państw trzecich, chyba że eksporter udowodni, że:
a) produkt przeznaczony do wywozu i produkt uprzednio przywieziony jest tym samym produktem; i
b) cła zostały pobrane, gdy towary dopuszczono do swobodnego obrotu.
W takich przypadkach refundacja na każdy produkt jest równa cłu pobieranemu przy przywozie, w sytuacji gdy cła te są niższe od stosowanej refundacji.
Jeżeli cła pobierane przy przywozie są wyższe niż stosowana stawka refundacji, stosuje się te cła.
Artykuł 18
Zgodność z ograniczeniami wielkościowymi wynikającymi z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu zostaje zapewniona na podstawie pozwoleń na wywóz wydawanych na przewidziane w nich okresy referencyjne dotyczące danych produktów.
W odniesieniu do przestrzegania zobowiązań wynikających z Porozumienia w sprawie rolnictwa, koniec okresu referencyjnego nie ma wpływu na ważność pozwoleń na wywóz.
Artykuł 19
Szczegółowe zasady stosowania niniejszej sekcji, w tym przepisy dotyczące redystrybucji dostępnych do wywozu ilości, które nie zostały rozdzielone lub wykorzystane, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Takie szczegółowe zasady mogą obejmować przepisy regulujące jakość produktów kwalifikujących się do przyznania refundacji wywozowej.
Zmiany do załącznika IV dokonywane są zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Sekcja III
Przepisy wspólne
Artykuł 20
1.
W zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku ryżu Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 37 ust. 2 Traktatu, może zakazać w całości lub w części stosowania zasad uszlachetniania czynnego i biernego w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, jeżeli zachodzi szczególnie pilna sytuacja określona w ust. 1 i rynek wspólnotowy doznaje zakłóceń spowodowanych zastosowaniem zasad uszlachetniania biernego lub czynnego lub istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia takich zakłóceń, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję w sprawie niezbędnych środków, zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Rada i Państwa Członkowskie powiadamiane są o tych środkach, które zachowują ważność nie dłużej niż przez sześć miesięcy i są stosowane niezwłocznie.
Jeżeli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w jego sprawie w ciągu tygodnia od wpłynięcia wniosku.
3.
Środki podjęte przez Komisję mogą być przedstawione Radzie przez Państwo Członkowskie w ciągu tygodnia od dnia, w którym Państwo Członkowskie zostało o nich powiadomione.
Rada stanowiąc większością kwalifikowaną może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję Komisji.
Jeżeli Rada nie podjęła decyzji w ciągu trzech miesięcy od dnia przedstawienia jej sprawy, decyzję Komisji uważa się za uchyloną.
Artykuł 21
1.
Ogólne zasady dotyczące interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz szczególne zasady dotyczące jej stosowania mają zastosowanie do klasyfikacji celnej produktów, objętych niniejszym rozporządzeniem.
Nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia, włączając definicje wymienione w załączniku I, włączona jest do Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia lub przepisów przyjętych na jego mocy, w handlu z państwami trzecimi zakazane jest:
a) nakładanie jakiejkolwiek opłaty o skutku równoważnym do opłaty celnej;
b) stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 22
1.
W przypadku gdy notowania cen lub ceny na rynku światowym jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 osiągają poziom, który zakłóca lub grozi zakłóceniem dostaw na rynek wspólnotowy, oraz w przypadku gdy występuje prawdopodobieństwo przeciągania się i pogarszania takiej sytuacji, mogą być podjęte właściwe środki.
W szczególnie krytycznej sytuacji środki te takie mogą przybrać charakter środków ochronnych.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 23
1.
Jeżeli w następstwie przywozu lub wywozu, na wspólnotowym rynku jednego lub kilku produktów, wymienionych w art. 1, wystąpią poważne zakłócenia mogące zagrozić celom określonym w art. 33 Traktatu, bądź zaistnieje ryzyko ich wystąpienia, możliwe jest podjęcie odpowiednich środków w handlu z państwami niebędącymi członkami WTO, aż do czasu ustąpienia zakłóceń lub ryzyka ich wystąpienia.
2.
W razie zaistnienia sytuacji określonej w ust. 1, Komisja, na wniosek Państw Członkowskich lub z własnej inicjatywy podejmuje decyzję o zastosowaniu niezbędnych środków.
Państwa Członkowskie są powiadamiane o takich środkach, które są niezwłocznie stosowane.
W przypadku gdy Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w jego sprawie w ciągu trzech dni roboczych od wpłynięcia wniosku.
3.
Każde z Państw Członkowskich może przedłożyć Radzie środek, o którym zadecydowała Komisja, w terminie trzech dni roboczych następujących po dniu zawiadomienia ich o tej decyzji.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Może ona, stanowiąc większością kwalifikowaną, zatwierdzić, zmienić lub uchylić dany środek w okresie jednego miesiąca od daty przekazania.
4.
Przepisy przyjęte na mocy niniejszego artykułu stosuje się z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 24
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, art. 87, 88 i 89 Traktatu stosuje się w odniesieniu do produkcji i handlu produktami wymienionymi w art. 1.
Artykuł 25
1.
Państwa Członkowskie i Komisja przesyłają sobie nawzajem informacje niezbędne do wykonywania niniejszego rozporządzenia oraz do przestrzegania międzynarodowych zobowiązań dotyczących ryżu.
2.
Szczegółowe zasady odnoszące się do ustalenia, które informacje są niezbędne, jak również szczegółowe zasady dotyczące ich przekazywania, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 26
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony na mocy art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [13], zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 27
Komitet może badać wszelkie kwestie, które zostały mu przedstawione przez jego przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 28
Środki, które w nagłych przypadkach są niezbędne i uzasadnione do rozwiązania problemów praktycznych i specyficznych, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Środki takie mogą stanowić odstępstwo od niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia, ale tylko w zakresie i przez okres ściśle niezbędny.
Artykuł 29
W odniesieniu do wydatków ponoszonych przez Państwa Członkowskie przy wykonywaniu zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1258/1999 oraz przepisy przyjęte w celu jego wykonania.
Artykuł 30
Niniejsze rozporządzenie stosuje się przy odpowiednim uwzględnieniu celów określonych w art. 33 i 131 Traktatu.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 31
1.
Rozporządzenia (WE) nr 3072/95 i (WE) nr 3073/95 tracą moc.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń traktowane są jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku V.
2.
Środki przejściowe mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 32
1.
W okresie od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 lipca 2004 r. ilości skupowane przez agencje interwencyjne zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 zostają ograniczone do 100000 ton.
2.
Komisja, na podstawie bilansu odzwierciedlającego sytuację na rynku, może zmienić ilość określoną w ust. 1.
Stosuje się procedurę określoną w art. 26 ust. 2.
3.
Szczegółowe zasady wykonywania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 33
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku gospodarczego 2004/2005.
Jednakże art. 9 i 32 stosuje się od dnia 1 kwietnia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1786/2003
z dnia 29 września 2003 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 oraz art. 37 ust. 2 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 603/95 z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [4] ustanawia wspólną organizację tego rynku z pomocą przyznaną w jednolitych stawkach, jednej w dla suszu paszowego oraz jednej dla suszu paszowego wysuszonego na słońcu.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 603/95 zostało wiele razy znacząco zmienione.
W wyniku dalszych zmian powinno zostać uchylone oraz zastąpione w interesie przejrzystości.
(3) Główna część produkcji suszu w ramach systemu ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 603/95 opiera się paliwach kopalnych przeznaczonych do odwodnienia oraz, w niektórych Państwach Członkowskich, na wykorzystaniu irygacji.
W związku z obawami o jego skutki dla środowiska naturalnego, system powinien zostać zmieniony.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej oraz ustanawiające systemy wsparcia dla rolników [5].
(5) W oparciu o te dwa elementy, dwie stawki pomocy ustalone rozporządzeniem (WE) nr 603/95 powinny zostać zmniejszone do pojedynczej stawki mającej zastosowanie zarówno do suszu paszowego, jak i suszu wysuszonego na słońcu.
(6) Jeżeli produkcja w krajach południowych rozpoczyna się w kwietniu, rok gospodarczy dla suszu paszowego, w którym pomoc jest przyznawana, trwa od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca.
(7) W celu zagwarantowania neutralności budżetu w odniesieniu do suszu paszowego, powinien zostać ustalony pułap w odniesieniu wielkości wspólnotowej produkcji.
W tym celu maksymalna gwarantowana ilość powinna zostać ustalona, obejmując zarówno susz paszowy, jak i susz paszowy wysuszony na słońcu.
(8) Ilość ta powinna zostać rozdzielona między Państwa Członkowskie na podstawie historycznych ilości uznanych do celów rozporządzenia (WE) nr 603/95.
(9) W celu zapewnienia poszanowania dla zagwarantowanych maksymalnych ilości oraz celem zapobieżenia nadmiernej produkcji w całej Wspólnocie, pomoc powinna zostać obniżona, jeżeli ilość jest przekroczona.
Zmniejszenie to powinno być stosowane w każdym z Państw Członkowskich, które przekroczyło swoje zagwarantowane krajowe ilości, proporcjonalnie w odniesieniu do odnotowanego przekroczenia w odniesieniu do niego.
(10) Ilość ostatecznie należnej pomocy nie może zostać wypłacona do momentu, aż znane jest, czy zagwarantowane maksymalne ilości zostały przekroczone.
Zaliczka na pomoc powinna z tego względu być wypłacona, kiedy susz paszowy opuścił przetwórcę.
(11) Powinny zostać ustalone minimalne wymogi jakości w odniesieniu do uprawnienia do uzyskania pomocy.
(12) W celu wspierania równomiernego dopływu zielonki do przetwórców, wybieralność w odniesieniu do pomocy powinna w pewnych przypadkach wymagać zawarcia umowy między producentami oraz przedsiębiorstwami przetwórczymi.
(13) W celu wspierania przejrzystości łańcucha produkcyjnego oraz w celu ułatwienia zasadniczego sprawdzania, niektóre dane szczegółowe w umowach powinny mieć charakter obowiązkowy.
(14) W celu uzyskania pomocy podmioty dokonujące przetwarzania powinny z tego względu być zobowiązane do zachowania ewidencji towarowej zapewniającej niezbędne informacje dla sprawdzenia uprawnienia do dostarczania jakichkolwiek innych potrzebnych dodatkowych dokumentów.
(15) W przypadku braku umowy między producentami, a przedsiębiorstwami przetwórczymi, te ostatnie powinny być zobowiązane do dostarczenia innych informacji dopuszczających prawo do ich sprawdzenia.
(16) Powinno zostać zapewnione, że w przypadku gdy umowa ma charakter umowy kontraktacji w odniesieniu do przetwarzanie paszy dostarczonej przez hodowcę, pomoc jest przekazywana mu z powrotem.
(17) Właściwe funkcjonowanie rynku jednolitego rynek suszu paszowego byłoby zagrożone przez przyznawanie pomocy krajowej.
Z tego względu postanowienia Traktatu regulujące pomoc państwa powinno stosować się do produktów objętych przez tą wspólną organizację rynku.
(18) W związku z uproszczeniem, Komitetem wspierającym Komisję powinien być Komitet Zarządzający ds. Zbóż.
(19) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(20) Rynek wewnętrzny oraz należności celne mogłyby w wyjątkowych przypadkach okazać się nieodpowiednie.
W takich przypadkach, aby nie pozostawić rynku wspólnotowego bez obrony przed zakłóceniami, które mogą wyniknąć, Wspólnota powinna być zdolna do podjęcia bezzwłocznie wszystkich niezbędnych środków.
Wszystkie takie środki powinny być zgodne z wspólnotowymi zobowiązaniami międzynarodowymi.
(21) W celu uwzględnienia możliwego rozwoju produkcji suszu paszowego, Komisja powinna, na podstawie oceny wspólnej organizacji rynku w odniesieniu do suszu paszowego, przedstawić Radzie sprawozdanie w sprawie tego sektora, dotyczące w szczególności rozwoju obszarów pasz strączkowych oraz innych zielonek, produkcji suszu paszowego oraz osiągniętych oszczędności paliw kopalnych.
W razie konieczności sprawozdaniu powinny towarzyszyć odpowiednie wnioski.
(22) Wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie z tytułu zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia powinny być finansowane przez Wspólnotę, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [7].
(23) Z powodu stosowania systemu opłaty jednorazowej od dnia 1 stycznia 2005 r., ten system powinien być stosowany od dnia 1 kwietnia 2005 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I PRZEPISY WPROWADZAJĄCE
Artykuł 1
Ustanawia się wspólną organizację rynku suszu paszowego, która obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
a)ex12141000 _BAR_ Mączka i granulaty lucerny suszonej lucerny suszonej sztucznie gorącem Mączka i granulaty z lucerny inaczej suszonej i mielonej _BAR_
ex12149091 oraz ex12149099 _BAR_ Lucerna, esparceta, koniczyna, łubiny, wyki oraz inne wyroby paszowe podobnego rodzaju, suszone sztucznie ciepłem, z wyjątkiem siana i kapust pastewnych, jak też produktów zawierających siano Lucerna, esparceta, koniczyna, łubin, wyka, nostrzyk, groszek bulwiasty i seradela, suszone i mielone w inny sposób _BAR_
b)ex23099098 _BAR_ Koncentraty białkowe uzyskiwane z soku lucerny i trawy Produkty poddawane dehydratacji, uzyskiwane wyłącznie z odpadów stałych oraz soku powstające w trakcie przygotowywania koncentratów, określonych w tiret pierwszym _BAR_
Artykuł 2
Rok gospodarczy dla produktów wymienionych w art. 1 rozpoczyna się dnia 1 kwietnia oraz kończy dnia 31 marca roku następnego.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla środków przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003.
ROZDZIAŁ II POMOC
Artykuł 4
1.
Pomoc przyznawana jest w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6, pomoc ustala się na 33 EUR/t.
Artykuł 5
1.
Niniejszym ustanawia się maksymalną gwarantowaną ilość (MGI) przypadającą na rok gospodarczy w wysokości 4855900 ton dla suszu paszowego i/lub suszu suszonego na słońcu, w odniesieniu do której może zostać przyznana pomoc przewidziana w art. 4 ust. 2.
2.
Maksymalna gwarantowana ilość przewidziana w ust. 1 jest dzielona między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
Gwarantowane krajowe ilości (tony)
(tony) _BAR_
Unia Gospodarcza Belgii i Luksemburga _BAR_ 8000 _BAR_
Dania _BAR_ 334000 _BAR_
Niemcy _BAR_ 421000 _BAR_
Grecja _BAR_ 37500 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 1325000 _BAR_
Francja _BAR_ 1605000 _BAR_
Irlandia _BAR_ 5000 _BAR_
Włochy _BAR_ 685000 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 285000 _BAR_
Austria _BAR_ 4400 _BAR_
Portugalia _BAR_ 30000 _BAR_
Finlandia _BAR_ 3000 _BAR_
Szwecja _BAR_ 11000 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 102000 _BAR_
Artykuł 6
W przypadku gdy w trakcie roku gospodarczego objętość suszu paszowego, w odniesieniu do którego jak przewidziano w art. 4 ust. 2, uważana jest za przekraczającą maksymalną gwarantowaną ilość określoną w art. 5 ust. 1, pomoc, która ma zostać wypłacona w tym roku gospodarczym, jest zmniejszana w każdym Państwie Członkowskim, w którym produkcja przekracza gwarantowaną ilość krajową o udział procentowy proporcjonalny do tego przekroczenia.
Zmniejszenie jest ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, na poziomie zapewniającym, że wydatki budżetowe wyrażone w euro nie przekraczają tego, co zostałoby osiągnięte, jeśli gwarantowana maksymalna ilość nie zostałaby przekroczona.
Artykuł 7
1.
Przedsiębiorstwa przetwórcze, które składają wniosek o udzielenie pomocy na podstawie niniejszego rozporządzenia, są uprawnione do zaliczki w wysokości 19,80 EUR na tonę lub 26,40 EUR na tonę, jeśli wniosły zabezpieczenie w wysokości 6,60 EUR na tonę.
Państwa Członkowskie przeprowadzają niezbędne kontrole celem sprawdzenia, czy przysługuje uprawnienie do uzyskania pomocy.
Jeśli uprawnienie zostało stwierdzone, zaliczka jest wypłacana.
Jednakże zaliczka może zostać wypłacona zanim stwierdzono uprawnienie, pod warunkiem że przetwórca składa zabezpieczenie równe kwocie zaliczki plus 10 %.
Zabezpieczenie to służy jako zabezpieczenie do celów akapitu pierwszego.
Jest zmniejszane do poziomu określonego w akapicie pierwszym z momentem stwierdzenia uprawnienia do uzyskania pomocy oraz jest zwracane w pełni, w momencie gdy wypłacona zostaje różnica pomocy.
2.
Zanim pomoc może zostać wypłacona, susz paszowy musi opuścić przedsiębiorstwo przetwórcze.
3.
W przypadku gdy została wypłacona pomoc, różnica, stanowiąca równicę między kwotą zaliczki a całą pomocą należącą się przedsiębiorstwu przetwórczemu, jest wypłacana z zastrzeżeniem zastosowania art. 6.
4.
W przypadku gdy zaliczka przekracza cała kwotę, do której przedsiębiorstwo przetwórcze jest uprawnione po zastosowaniu art. 6, przedsiębiorca zwraca nadwyżkę właściwemu organowi Państwa Członkowskiego na jego żądanie.
Artykuł 8
Najpóźniej do dnia 31 maja każdego roku Państwa Członkowskie notyfikują Komisji ilości suszu paszowego, które w poprzednim roku gospodarczym były uprawnione do uzyskania pomocy, jak przewidziano w art. 4 ust. 2.
Artykuł 9
Pomoc przewidziana w art. 4 ust. 2 wypłacana jest, na wniosek zainteresowanej strony, w odniesieniu do suszu paszowego, który opuścił przedsiębiorstwo przetwórcze i który spełnia następujące wymagania:
a) jego maksymalna zawartość wilgoci wynosi 11–14 %, która może różnić się w zależności od przedstawienia produktu;
b) jego maksymalna zawartość surowego białka w suchej masie jest nie mniejsza niż:
i) 15 % w odniesieniu do produktów określonych w lit. a) oraz art. 1 lit. b) tiret drugie;
ii) 45 % w odniesieniu do produktów określonych w art. 1 lit. b) tiret pierwsze;
c) solidna i właściwa jakość handlowa.
Dalsze wymagania, w szczególności dotyczące zawartości karotenu i włókien, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.
Artykuł 10
Pomoc przewidziana w art. 4 ust. 2, przyznaje się wyłącznie przedsiębiorstwom przetwarzającym produkty wymienione w art. 1, które spełniają następujące warunki:
a) utrzymują ewidencję towarową zawierającą przynajmniej następujące informacje:
i) ilość zielonki oraz, gdzie stosowne, paszy suszonej na słońcu; jednakże w przypadku gdy szczególna sytuacja przedsiębiorstwa tego wymaga, ilości mogą być oszacowane na podstawie powierzchni obsianych;
ii) ilości wyprodukowanego suszu paszowego oraz ilości wraz z ich jakością, które opuszczają przetwórcę;
b) dostarczają jakiekolwiek inne dodatkowe dokumenty potrzebne do sprawdzenia uprawnienia do pomocy;
c) objęte są przynajmniej jedną z następujących kategorii:
i) przetwórcy, którzy zawarli umowy z producentami pasz, przeznaczonymi do suszenia;
ii) przedsiębiorstwa, które przetworzyły swoje własne zbiory, lub w przypadku grupy, zbiory swoich członków;
iii) przedsiębiorstwa, które uzyskały swoje zapasy od osób fizycznych lub prawnych, zapewniając niektóre gwarancje, które mają zostać ustalone, oraz zawarły umowy z producentami paszy przeznaczonej do suszenia; tacy nabywcy są zatwierdzani, na warunkach określonych zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym pasza jest zbierana.
Artykuł 11
Przedsiębiorstwa przetwarzające swoje własne zbiory lub zbiory swoich członków przedkładają corocznie właściwemu organowi swojego Państwo Członkowskie, przed datą, która ma zostać ustalona, deklarację obszarów z których roślina pastewna ma zostać przetworzona.
Artykuł 12
1.
Umowa określona w art. 10 lit. c) wskazuje nie tylko cenę, która ma zostać wypłacona na rzecz hodowcy zielonki lub, gdzie stosowne, pasz wysuszonych na słońcu, ale przynajmniej co następuje:
a) obszar, z którego zbiór ma być dostarczony do przetwórcy;
b) warunki dostawy oraz płatności.
2.
W przypadku gdy umowa zgodnie z art. 10 lit. c) ppkt i) jest umową kontraktacji w odniesieniu do przetwarzania paszy dostarczonej przez producenta, określa ona przynajmniej obszar z którego zbiór ma zostać dostarczony oraz zawiera klauzulę zawierającą zobowiązanie dla przedsiębiorstw przetwórczych do zapłaty producentowi, pomocy przewidzianej w art. 4 oraz otrzymanej w odniesieniu do przetworzonych ilości na podstawie umowy.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają system inspekcji w odniesieniu do sprawdzenia, czy poszczególne przedsiębiorstwa przetwórcze spełniło co następuje:
a) warunki ustanowione w art. 1–12;
b) ilości, objęte wnioskami odpowiadającymi ilościom suszu paszowego spełniającego warunek dotyczący minimalnej jakości, który opuszcza przedsiębiorstwo przetwórcze.
2.
Susz paszowy jest ważony w momencie opuszczania przedsiębiorstwa przetwórczego oraz pobierane są jego próbki.
3.
Przed przyjęciem przepisów w sprawie stosowania ust. 1 Państwa Członkowskie notyfikują takie przepisy Komisji.
ROZDZIAŁ III HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 14
Z wyjątkiem przypadków, gdy niniejsze rozporządzenie przewiduje inaczej, należności Wspólnej Taryfy Celnej stosuje się do produktów wymienionych w art. 1.
Artykuł 15
1.
Ogólne zasady dotyczące wykładni Nomenklatury Scalonej, jak również szczegółowe zasady jej stosowania stosuje się do klasyfikacji taryfowej produktów wymienionych w art. 1. Nomenklaturę taryfową wynikającą ze stosowania niniejszego rozporządzenia włącza się do Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Z wyjątkiem przypadków, gdy niniejsze rozporządzenie lub przepisy przyjęte na jego mocy przewidują inaczej, w handlu z państwami trzecimi zabronione jest co następuje:
a) nakładanie jakiejkolwiek nowej opłaty o skutku równoważnym do ceł;
b) stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równorzędnym.
Artykuł 16
1.
Jeżeli ze względów na przywóz lub wywóz, rynek wspólnotowy jednego lub większej liczby produktów wymienionych w art. 1, jest dotknięty poważnymi zakłóceniami lub zagrożony poważnymi zakłóceniami mogącymi zagrozić celom określonym w art. 33 Traktatu, mogą zostać zastosowane odpowiednie środki do handlu z państwami niebędącymi członkami WTO, aż do ustąpienia zakłóceń lub ryzyka ich wystąpienia.
2.
W razie zaistnienia sytuacji, określonej w ust. 1, Komisja, na wniosek Państw Członkowskich lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję w sprawie zastosowania niezbędnych środków. Państwa Członkowskie są powiadamiane o takich środkach, które są niezwłocznie stosowane.
Jeżeli Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje dotyczącą jego decyzję w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania tego wniosku.
3.
Każde z Państw Członkowskich może przedłożyć Radzie środek, o którym zadecydowała Komisja w terminie trzech dni roboczych od dniu powiadomienia ich o tej decyzji.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Może ona, stanowiąc kwalifikowaną większością, zmienić lub uchylić dany środek w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym został on przedłożony Radzie.
4.
Przepisy przyjęte na podstawie niniejszego artykuły stosuje się, uwzględniając zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
ROZDZIAŁ IV PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 17
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, art. 87, 88 i 89 Traktatu stosuje się w odniesieniu do produkcji i handlu produktami, określonymi w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 18
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż powołany na mocy art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [8], zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 19
Komitet może rozpatrywać jakiekolwiek pytania podniesione przez jego przewodniczącego, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 20
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, w szczególności dotyczące:
a) przyznawania pomocy przewidzianej w art. 4 oraz zaliczki przewidzianej w art. 7;
b) sprawdzania i stwierdzania uprawnienia do uzyskania pomocy, w tym niezbędnych kontroli, spośród których wszystkie mogą wykorzystywać niektóre elementy zintegrowanego systemu;
c) zwrotu zabezpieczeń wskazanych w art. 7ust.
1;
d) kryteriów określania norm jakości określonych w art. 9;
e) warunków, które mają zostać spełnione przedsiębiorstwa jak ustalono w art. 10 lit. c) ii) oraz art. 11;
f) środka kontroli, który należy podjąć zgodnie z art. 13 ust. 2;
g) kryteriów, które należy spełnić w celu zawarcia umów określonych w art. 10, i elementów, które muszą one zawierać, oprócz kryteriów ustanowionych w art. 12;
h) stosowania maksymalnej ilość gwarantowanej (MIG) określonego w art. 5 ust. 1.
Artykuł 21
Przepisy przejściowe mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, określoną w art. 18 ust. 2.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach podejmowanych przez nie w celu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 23
Przed dniem 30 września 2008 r. Komisja, na podstawie oceny wspólnej organizacji rynku suszu paszowego, przedstawia Radzie sprawozdanie w sprawie tego sektora dotyczące w szczególności rozwoju obszarów strączkowych oraz innych pasz, produkcji suszu paszowego oraz osiągniętych oszczędności w wykorzystaniu paliw kopalnych.
W razie potrzeby sprawozdaniu towarzyszą odpowiednie wnioski.
Artykuł 24
Rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 oraz przepisy przyjęte w ramach jego wykonania stosuje się do wydatków poniesionych przez Państwa Członkowskie w wykonywaniu zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 25
Rozporządzenie (WE) nr 603/95 traci moc.
Odwołania dokonane do uchylonego rozporządzenia traktowane są tak jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w Załączniku.
Artykuł 26
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1787/2003
z dnia 29 września 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [2] określa zasady działania dla opłaty wyrównawczej na mleko i przetwory mleczne, mającej na celu zmniejszenie zachwiania równowagi między popytem a podażą na rynku i usunięcie powstałych na jej skutek nadwyżek strukturalnych; uzgodnienia te będą wymagały wprowadzenia dodatkowych kolejnych jedenastu okresów dwunastomiesięcznych, począwszy od dnia 1 kwietnia 2004 r.
(2) W celu wspierania spożycia mleka i przetworów mlecznych we Wspólnocie oraz poprawy konkurencyjności tych produktów na rynkach międzynarodowych należy zmniejszyć poziom wsparcia rynku, w szczególności poprzez stopniową redukcję, począwszy od dnia 1 lipca 2004 r., cen interwencyjnych masła i mleka odtłuszczonego w proszku, ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1255/1999 [3].
W tym celu należy dostosować relatywne poziomy ceny interwencyjnej tych dwóch produktów.
(3) Cena docelowa, oparta głównie na cenach interwencyjnych masła i mleka odtłuszczonego w proszku, służyła jako wskaźnik dla poziomu wsparcia; ponieważ interwencję dla obydwu produktów stosuje się obecnie tylko dla ilości maksymalnej i przez ograniczony okres w roku, wskazane jest zniesienie ceny docelowej.
(4) Aby uniknąć stworzenia sztucznych warunków, sprzyjających masowemu stosowaniu interwencji, powinien zostać ustalony pułap ilościowy dla interwencyjnego skupu masła.
(5) Ponieważ środki płatności bezpośredniej przeznaczonej na wsparcie dla dochodów producentów zostały dostosowane, jak określa rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników [4], środki te powinny one zostać wycofane z rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(6) Dlatego niezbędna jest odpowiednia zmiana rozporządzenia (WE) nr 1255/1999,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1255/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 uchyla się;
2) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Ceny interwencyjne we Wspólnocie wyrażone w EUR na 100 kg zostają ustalone w wysokości:
a) dla masła:
- na okres od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.: 328,20
- na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.: 305,23
- na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.: 282,44
- na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.: 259,52
- od dnia 1 lipca 2007 r.: 246,39
b) dla mleka odtłuszczonego w proszku:
- na okres od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.: 205,52
- na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.: 195,24
- na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.: 184,97
- od dnia 1 lipca 2006 r.: 174,69.";
3) w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeśli ceny rynkowe masła w jednym lub w większej liczbie Państw Członkowskich pozostają na poziomie niższym niż 92 % ceny interwencyjnej, agencje interwencyjne przeprowadzają skup masła, jak wskazuje ust. 2, po cenie równej 90 % ceny interwencyjnej przez okres od 1 marca do 31 sierpnia któregokolwiek roku w danym Państwie Członkowskim lub w danych Państwach Członkowskich, na podstawie ustalonych uprzednio specyfikacji.
W przypadku gdy ilości oferowane agencjom interwencyjnym podczas wymienionego wyżej okresu przekraczają 70000 ton w 2004 r., 60000 ton 2005 r., 50000 ton w 2006 r., 40000 ton w 2007 r. i 30000 ton w 2008 r. i później, Komisja może zawiesić skup interwencyjny.
W takich przypadkach agencje interwencyjne mogą przeprowadzać skup, stosując stałą procedurę przetargową na podstawie ustalonych uprzednio specyfikacji.
W przypadku gdy ceny rynkowe masła w danym Państwie Członkowskim lub w danych Państwach Członkowskich w ciągu reprezentatywnego okresu wynoszą 92 % lub więcej ceny interwencyjnej, Komisja zawiesza skup.";
4) w art. 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku mleka pełnego, pomoc wspólnotowa wynosi:
- 23,24 EUR/100 kg na okres do 30 czerwca 2004 r.,
- 21,69 EUR/100 kg na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.,
- 20,16 EUR/100 kg na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.,
- 18,61 EUR/100 kg na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.,
- 18,15 EUR/100 kg od dnia1 lipca 2007 r.
W przypadku innych przetworów mlecznych kwoty pomocy są ustalane z uwzględnieniem składników mleka w danych produktach.";
5) skreśla się art. 16–25.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003
z dnia 29 września 2003 r.
ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 856/84 z dnia 31 marca 1984 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 804/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [2] wprowadziło od dnia 2 kwietnia 1984 r. dodatkowy system opłat wyrównawczych w tym sektorze. System ten został kilkakrotnie rozszerzony, w szczególności rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającym dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [3], a ostatnio na okres ubiegający z dniem 31 marca 2008 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 1256/1999 z dnia 17 maja 1999 r. zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 ustanawiające dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [4].
(2) W celu wykorzystania nabytego doświadczenia, a także uproszczenia i wyjaśnienia systemu, rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 powinno zostać uchylone, a zasady regulujące rozszerzony system powinny zostać ponownie uporządkowane i wyjaśnione.
(3) Głównym celem systemu jest zmniejszenie zachwiania równowagi między podażą i popytem na rynku mleka i przetworów mlecznych oraz powstałych w jego wyniku nadwyżek strukturalnych, a tym samym osiągnięcie lepszej równowagi rynku.
Dlatego system powinien być stosowany przez dalsze siedem kolejnych okresów dwunastomiesięcznych, począwszy od dnia 1 kwietnia 2008 r.
Okresy te należy dodać do okresów już przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 3950/92.
(4) Przyjęta w 1984 r. metoda, która polega na stosowaniu opłaty wyrównawczej do ilości mleka skupionego lub sprzedanego do bezpośredniej konsumpcji przekraczającej pewien próg gwarancji, powinna zostać zachowana.
Ten próg gwarancji jest ustalany w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego jako gwarantowana całkowita ilość dla referencyjnej zawartości tłuszczu w mleku.
(5) Opłata wyrównawcza powinna zostać ustalona na poziomie odstraszającym i być wypłacana przez Państwa Członkowskie niezwłocznie po przekroczeniu krajowej ilości referencyjnej.
Państwo Członkowskie powinno podzielić ciężar płatności między producentów, którzy przyczynili się do tego przekroczenia.
Producenci muszą odpowiadać przed danym Państwem Członkowskim za wypłacenie swojego wkładu do opłaty wyrównawczej, ze względu na sam fakt przekroczenia dostępnej ilości.
(6) Państwa Członkowskie płacą Sekcji Gwarancji EFOGR opłatę wyrównawczą odpowiadającą wysokości przekroczenia ich krajowej kwoty referencyjnej obniżonej o kwotę zryczałtowaną w wysokości 1 % w celu uwzględnienia przypadków upadłości lub definitywnej niezdolności niektórych producentów do wniesienia wkładu w wypłacenie należnej opłaty wyrównawczej.
(7) Państwom Członkowskim należy zapewnić pewien czas na rozdzielenie należnej opłaty wyrównawczej między producentów oraz wypłacenie jej Sekcji Gwarancji EFOGR.
Jeśli nie są w stanie dotrzymać ustalonego terminu, należy zapewnić, aby należne kwoty były dostępne w Sekcji Gwarancji EFOGR poprzez odliczenie ich od miesięcznych refundacji przyznawanych Państwom Członkowskim.
Pociąga to za sobą odstępstwo od procedury ustanowionej w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2040/2000 z dnia 26 września 2000 r. w sprawie dyscypliny budżetowej [5].
(8) Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 przewidywało rozróżnienie między dostawami a sprzedażą bezpośrednią.
Doświadczenie wykazało, że administracja powinna zostać uproszczona poprzez ograniczenie dostaw do mleka pełnego i wyłączenie innych przetworów mlecznych.
W związku z tym, sprzedaż bezpośrednia musi od tej pory obejmować sprzedaż i bezpośredni transfer mleka do konsumentów, a także sprzedaż i transfer innych przetworów mlecznych.
(9) Dla każdej indywidualnej ilości referencyjnej dla dostaw powinien istnieć odpowiadający reprezentatywny wskaźnik zawartości tłuszczu ustalony w odniesieniu do istniejących i podlegających modyfikacji wskaźników zgodnie z zasadami, które należy określić.
Należy ustanowić zasady w celu zapewnienia, aby różnica między średnią ważoną poszczególnych reprezentatywnych zawartości tłuszczu a odnośną krajową referencyjną zawartością tłuszczu pozostała minimalna.
(10) Należy ustanowić uproszczoną procedurę w celu rozdzielenia indywidualnych ilości referencyjnych między dostawy i sprzedaż bezpośrednią, przy jednoczesnym obowiązku udostępnienia Komisji informacji niezbędnych do dokonania tego przydziału i obliczenia opłaty.
Przydział ten powinien być oparty na ilościach referencyjnych znajdujących się w posiadaniu producentów podczas dwunastomiesięcznego okresu zaczynającego się dnia 1 kwietnia 2003 r.
Suma tych ilości przydzielonych producentom przez Państwa Członkowskie nie może przekraczać krajowych ilości referencyjnych.
Krajowe ilości referencyjne należy ustanowić na jedenaście okresów, począwszy od dnia 1 kwietnia 2004 r., i przy uwzględnieniu różnych elementów poprzedniego systemu.
(11) Niezbędne jest ustalenie sposobu, w jaki należy uwzględniać zawartość tłuszczu w mleku przy opracowywaniu ostatecznego zestawienia dostarczonych ilości.
Należy podkreślić, że indywidualne korygowanie w dół zawartości tłuszczu w dostarczonym mleku lub rozdzielanie mleka na jego różne składniki nie może pod żadnym warunkiem spowodować odliczenia od opłaty wyrównawczej żadnej ilości przekraczającej zagwarantowaną całkowitą ilość w Państwie Członkowskim.
Ponieważ odnośne ilości są nieznaczne, nie ma potrzeby uwzględniania zawartości tłuszczu przy sprzedaży bezpośredniej.
(12) W celu zapewnienia, aby system działał skutecznie, wkład producentów do należnej opłaty wyrównawczej powinien być pobierany przez skupujących, którzy znajdują się w najlepszej sytuacji do przeprowadzania niezbędnych transakcji i dlatego należy udostępnić im środki mające zapewnić, by byli w stanie pobierać ten wkład.
Natomiast każda pobrana kwota, która przekracza opłatę wyrównawczą należną od Państwa Członkowskiego, powinna zostać wykorzystana na finansowanie krajowych programów restrukturyzacji i/lub zwrócona niektórym kategoriom producentów lub tym producentom, którzy znajdują się w wyjątkowej sytuacji.
Jednakże w przypadku gdy okazuje się, że Państwo Członkowskie nie musi wnieść opłaty wyrównawczej, wszelkie pobrane zaliczki powinny zostać zwrócone.
(13) Doświadczenie wykazało, że wprowadzenie tego systemu zakłada istnienie rezerwy krajowej, która umożliwia producentom, w oparciu o kryteria obiektywne, uzyskanie dodatkowych ilości lub rozpoczęcie działalności nowym producentom, a także uzupełnienie wszystkich tych ilości, które, z jakichkolwiek przyczyn, nie są lub już dłużej nie są przydzielane indywidualnie.
W celu umożliwienia Państwu Członkowskiemu reakcji na sytuacje szczególne, określone przez obiektywne kryteria, należy zezwolić na dokonywanie przydziałów do rezerwy krajowej poprzez liniową redukcję wszystkich ilości referencyjnych lub poprzez odliczenia od ostatecznego transferu tych ilości.
(14) W celu zapewnienia, aby administracja systemu pozostała dostatecznie elastyczna, Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do ponownego przydzielenia, na poziomie krajowym lub między skupujących, niewykorzystanych ilości referencyjnych pod koniec okresu.
(15) Niepełne wykorzystanie ilości referencyjnych przez producentów może stanowić przeszkodę dla prawidłowego rozwoju produkcji mlecznej.
W celu uniknięcia takich problemów Państwa Członkowskie powinny być w stanie zadecydować w przypadkach nieaktywności lub znacznego niewykorzystywania przez długi okres, że niewykorzystane ilości referencyjne należy przywrócić do rezerwy krajowej, aby następnie przydzielić je ponownie innym producentom.
Jednakże trzeba przewidzieć przypadki, gdy producenci, którzy są tymczasowo niezdolni do produkcji, pragną wznowić produkcję.
(16) Okazało się, że tymczasowy transfer części indywidualnych ilości referencyjnych w Państwach Członkowskich, które na niego zezwoliły, poprawił skuteczność systemu.
Jednakże mechanizm ten nie powinien być wprowadzany, w przypadku gdy może być sprzeczny z tendencjami i dostosowaniami strukturalnymi; nie należy także lekceważyć wszelkich wynikłych trudności administracyjnych ani pozwalać byłym producentom, którzy zaniechali produkcji, na zachowanie ich kwot dłużej niż przez okres ściśle wymagany do ich transferu na aktywnego producenta.
(17) Kiedy system został wprowadzony w 1984 r., ustanowiono zasadę polegającą na tym, że jeśli gospodarstwo zostaje sprzedane, wydzierżawione lub przekazane drogą dziedziczenia, odpowiednia ilość referencyjna zostaje przeniesiona na nabywcę, dzierżawcę lub spadkobiercę wraz z odnośnymi gruntami.
Zmiana tej pierwotnej decyzji nie byłaby właściwa.
Jednakże przepisy krajowe, które mają na celu ochronę prawnie uzasadnionych interesów stron, powinny zostać wprowadzone we wszystkich przypadkach transferu, gdy strony nie osiągnęły porozumienia.
(18) Aby kontynuować restrukturyzację produkcji mlecznej i poprawić stan środowiska, należy wprowadzić pewne wyjątki od zasady, że ilości referencyjne są powiązane z gospodarstwami, a Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do stałego utrzymania opcji wprowadzenia krajowych lub regionalnych programów restrukturyzacji.
Państwa Członkowskie powinny być także uprawnione do organizacji transferu ilości referencyjnych w sposób inny niż poprzez indywidualne transakcje między producentami.
(19) Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do umieszczania części przeniesionych ilości w rezerwie krajowej zgodnie z różnymi rodzajami transferu ilości referencyjnych i przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów.
(20) Doświadczenie z systemem dodatkowej opłaty wyrównawczej wykazało, że transfer ilości referencyjnych poprzez instytucje prawne takie jak dzierżawy, które niekoniecznie prowadzą do stałego przydziału beneficjentowi transferu danych ilości referencyjnych, może prowadzić do powstania dodatkowych kosztów w produkcji mlecznej, hamujących poprawę struktur produkcyjnych.
W celu wzmocnienia regulującego efektu ilości referencyjnych dla rynku mleka i przetworów mlecznych Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do przydzielania ilości referencyjnych, które zostały przeniesione na drodze dzierżawy lub porównywalnych środków prawnych do rezerwy krajowej, w celu ich redystrybucji, na podstawie obiektywnych kryteriów, producentom aktywnym, w szczególności tym, którzy korzystali z nich wcześniej.
Państwa Członkowskie powinny mieć także prawo do organizacji transferu ilości referencyjnych za pomocą środków innych niż indywidualne transakcje między producentami.
(21) W celu uniknięcia wzrostu kosztów środków produkcji lub spowodowania nierównoprawnego traktowania, należy podkreślić, że podczas nabywania lub transferu kwot zakazana jest wszelka publiczna pomoc finansowa.
(22) Głównych celem opłaty wyrównawczej przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu jest uregulowanie i stabilizacja rynku przetworów mlecznych.
Dlatego dochód pochodzący z tej opłaty wyrównawczej powinien zostać wykorzystany na finansowanie wydatków w sektorze mleka.
(23) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 23 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1 PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
1.
Dla 11 kolejnych dwunastomiesięcznych okresów (zwanych dalej "okresami dwunastomiesięcznymi"), począwszy od dnia 1 kwietnia 2004 r., niniejszym wprowadza się opłatę wyrównawczą (zwaną dalej "opłatą wyrównawczą") na ilości mleka krowiego i inne przetwory mleczne wprowadzone do obrotu podczas danego okresu dwunastomiesięcznego przekraczające krajowe ilości referencyjne ustalone w załączniku I.
2.
Ilości te zostają rozdzielone między producentów zgodnie z art. 6, z rozróżnieniem między dostawami a sprzedażą bezpośrednią określoną w art. 5.
Każde przekroczenie krajowej ilości referencyjnej oraz wynikającej z niego opłaty wyrównawczej zostaje ustalone na poziomie krajowym w każdym Państwie Członkowskim, zgodnie z rozdziałem 3 i przy rozróżnieniu między dostawami a sprzedażą bezpośrednią.
3.
Krajowe ilości referencyjne ustala się bez uszczerbku dla ewentualnej rewizji, przeprowadzonej w świetle ogólnej sytuacji na rynku i szczególnych warunków istniejących w niektórych Państwach Członkowskich.
Artykuł 2
Opłata wyrównawcza
Opłatę wyrównawczą ustala się, za 100 kilogramów mleka, na 33,27 EUR dla okresu 2004/2005, na 30,91 EUR dla okresu 2005/2006, na 28,54 EUR dla okresu 2006/2007 oraz na 27,83 EUR dla okresu 2007/2008 i później.
Artykuł 3
Płatność opłaty wyrównawczej
1.
Państwa Członkowskie ponoszą odpowiedzialność przed Wspólnotą za opłatę wyrównawczą wynikającą z przekroczenia krajowej ilości referencyjnej określonej w załączniku I, ustalonej na poziomie krajowym, oddzielnie dla dostaw i dla sprzedaży bezpośredniej, i do dnia 1 października po upływie danego okresu dwunastomiesięcznego wypłacają ją, w granicach 99 % należnej kwoty, Europejskiemu Funduszowi Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
2. Jeśli opłata wyrównawcza przewidziana w ust. 1 nie została wpłacona przed upływem terminu wymagalności, Komisja, po konsultacji z Komitetem Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, odlicza kwotę równą niewpłaconej opłacie wyrównawczej od miesięcznych zaliczek na pokrycie wydatków poczynionych przez dane Państwo Członkowskie w rozumieniu art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [7]. Przed podjęciem decyzji Komisja ostrzega dane Państwo Członkowskie, które w ciągu tygodnia powiadamia o swoim stanowisku. Przepisów art. 14 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2040/2000 nie stosuje się.
3.
Komisja ustala zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2.
Artykuł 4
Wkład producentów w należną opłatę wyrównawczą
Opłata wyrównawcza zostaje w całości rozdzielona, zgodnie z przepisami art. 10 i 12, między producentów, którzy przyczynili się do przekroczeń krajowych ilości referencyjnych określonych w art. 1 ust. 2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 3 i art. 12 ust. 1 producenci ponoszą odpowiedzialność wobec Państwa Członkowskiego za wpłacenie swojego wkładu do należnej opłaty wyrównawczej, obliczonej zgodnie z przepisami rozdziału 3, ze względu na sam fakt przekroczenia swoich dostępnych ilości referencyjnych.
Artykuł 5
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "mleko" oznacza produkt udoju jednej lub więcej krów;
b) "inne przetwory mleczne" oznaczają wszelkie produkty inne niż mleko, w szczególności mleko odtłuszczone, śmietanę, masło, jogurt i ser; tam, gdzie to właściwe, produkty te zostają wymienione na "ekwiwalenty mleka" poprzez zastosowanie współczynników, które należy ustalić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2;
c) "producent" oznacza rolników określonych w art. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i systemów wsparcia dla producentów niektórych upraw [8], którzy prowadzą gospodarstwo mieszczące się w obrębie terytorium geograficznego Państwa Członkowskiego, którzy produkują i wprowadzają do obrotu mleko albo przygotowują się do tego w bardzo bliskiej przyszłości;
d) "gospodarstwo" oznacza gospodarstwa określone w art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
e) "skupujący" oznacza przedsiębiorstwa lub grupy, które nabywają mleko od producentów:
- aby poddać je skupowi, pakowaniu, przechowaniu, chłodzeniu i przetwarzaniu, łącznie z pracami objętymi umową,
- aby je sprzedać jednemu lub kilku przedsiębiorstwom poddającym obróbce lub przetworzeniu mleko lub inne przetwory mleczne.
Jednakże każda grupa skupujących na tym samym obszarze geograficznym, która przeprowadza działania administracyjne i obrachunkowe niezbędne do zapłacenia opłaty wyrównawczej w imieniu swych członków, jest uznana za skupującego.
Do celów stosowania pierwszego zdania niniejszego akapitu Grecja zostaje uznana za pojedynczy obszar geograficzny i może uznać urzędowy organ za grupę skupujących określoną powyżej;
f) "dostawa" oznacza wszelkie dostawy mleka, wyłączając wszelkie przetwory mleczne, od producenta do skupującego, bez względu na to, czy transport jest przeprowadzony przez producenta, skupującego, przedsiębiorstwo przetwarzające lub poddające obróbce takie produkty, czy też przez stronę trzecią;
g) "sprzedaż bezpośrednia" oznacza wszelką sprzedaż lub transfer mleka przez producenta bezpośrednio do konsumentów, a także wszelką sprzedaż lub transfer innych przetworów mlecznych dokonane przez producenta.
Komisja może, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2 i przy uwzględnieniu definicji "dostawy" podanej w lit. f) niniejszego artykułu, dostosować definicję "sprzedaż bezpośrednia" w celu zapewnienia, aby, w szczególności, żadna ilość mleka lub innych wprowadzanych do obrotu przetworów mlecznych nie została wyłączona z uzgodnień dotyczących opłaty wyrównawczej;
h) "obrót" oznacza dostawy mleka albo sprzedaż bezpośrednią mleka lub innych przetworów mlecznych;
i) "krajowa ilość referencyjna" oznacza ilość referencyjną ustaloną w załączniku I w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego;
j) "indywidualna ilość referencyjna" oznacza ilość referencyjną producenta z dnia 1 kwietnia każdego dwunastomiesięcznego okresu;
k) "dostępna ilość referencyjna" oznacza ilość referencyjną dostępną dla producentów dnia 31 marca dwunastomiesięcznego okresu, dla którego obliczona jest opłata wyrównawcza, przy uwzględnieniu wszystkich transferów, sprzedaży, przeliczeń i tymczasowych zmian przydziałów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu i mających miejsce podczas tego dwunastomiesięcznego okresu.
ROZDZIAŁ 2 PRZYDZIAŁ ILOŚCI REFERENCYJNYCH
Artykuł 6
Indywidualne ilości referencyjne
1.
Do dnia 1 czerwca 2004 r. Państwa Członkowskie ustanawiają indywidualne ilości referencyjne producentów na podstawie indywidualnej ilości referencyjnej lub indywidualnych ilości referencyjnych przydzielonych zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 podczas dwunastomiesięcznego okresu zaczynającego się dnia 1 kwietnia 2003 r.
2.
Producenci mogą otrzymać jedną lub dwie ilości referencyjne, jedną dla dostaw, a drugą dla sprzedaży.
Ilości producenta mogą zostać przeliczone z jednej ilości referencyjnej na inną tylko przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, na należycie uzasadniony wniosek producenta.
3.
W przypadku gdy producent dysponuje dwiema ilościami referencyjnymi, jego wkład do wszelkich należnych opłat wyrównawczych jest obliczany oddzielnie dla każdej ilości.
4.
Część fińskiej krajowej ilości referencyjnej przydzielonej dostawom określonym w art. 1 może zostać zwiększona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2 w celu wyrównania ilości fińskim producentom SLOM do 200000 ton.
Ta rezerwa, która ma zostać przydzielona zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, musi być wykorzystana wyłącznie w imieniu producentów, których prawo do ponownego podjęcia produkcji zostało naruszone w wyniku przystąpienia.
5.
Indywidualne ilości referencyjne są zmieniane, tam gdzie jest to stosowne, dla każdego z odnośnych dwunastomiesięcznych okresów, tak aby w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego suma indywidualnych ilości referencyjnych dla dostaw i dla sprzedaży bezpośredniej nie przekroczyła odpowiadającej części krajowej ilości referencyjnej dostosowanej zgodnie z art. 8, przy uwzględnieniu wszelkich redukcji dokonanych przy przydziale do rezerwy krajowej, określonej w art. 14.
Artykuł 7
Przydział ilości z rezerwy krajowej
Państwa Członkowskie przyjmują zasady dopuszczające przydzielenie producentom wszystkich lub części ilości z rezerwy krajowej, określonej w art. 14, na podstawie obiektywnych kryteriów, o których należy powiadomić Komisję.
ROZDZIAŁ 3 OBLICZANIE OPŁATY WYRÓWNAWCZEJ
Artykuł 8
Zarządzanie ilościami referencyjnymi
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2, Komisja dostosowuje, w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego i do każdego okresu, przed końcem tego okresu, podział krajowych ilości referencyjnych między "dostawy" a "sprzedaż bezpośrednią", w świetle wnioskowanych przez producentów przeliczeń między indywidualnymi ilościami referencyjnymi dla dostaw i dla sprzedaży.
2.
Państwa Członkowskie co roku przesyłają Komisji, według dat i zgodnie z zasadami, które należy ustalić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2, informacje niezbędne do:
a) dokonania dostosowania określonego w ust. 1;
b) obliczenia opłaty, która ma zostać przez nie wypłacona.
Artykuł 9
Zawartość tłuszczu
1.
Każdemu producentowi przypisuje się referencyjną zawartość tłuszczu, którą należy stosować do indywidualnej ilości referencyjnej lub indywidualnych ilości referencyjnych przydzielonych temu producentowi.
2. Dla ilości referencyjnych przydzielonych producentom dnia 31 marca 2004 r., zgodnie z art. 6 ust. 1, zawartość określona w ust. 1 niniejszego artykułu jest taka sama jak referencyjna zawartość tłuszczu stosowana do tej ilości w tym dniu.
3. Ta zawartość zostaje zmieniona podczas przeliczenia określonego w art. 6 ust. 2 i w przypadku gdy ilości referencyjne zostają nabyte lub przeniesione, na podstawie zasad, które należy ustanowić zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
4.
Dla nowych producentów dysponujących indywidualną ilością referencyjną dla całości dostaw z rezerwy krajowej zawartość tłuszczu zostaje ustalona zgodnie z zasadami określonymi w art. 23 ust. 2.
5.
Indywidualna referencyjna zawartość tłuszczu określona w ust. 1 zostaje dostosowana, tam gdzie jest to stosowne, wraz z wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i później, w miarę konieczności, z początkiem każdego dwunastomiesięcznego okresu, tak aby w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego średnia ważona indywidualnych reprezentatywnych zawartości tłuszczu nie przekroczyła referencyjnej zawartości tłuszczu określonej w załączniku II o więcej niż 0,1 grama na kg.
Artykuł 10
Opłata wyrównawcza dla dostawy
1.
W celu opracowania ostatecznego zestawienia opłat wyrównawczych ilości dostarczone przez każdego producenta zostają zwiększone lub obniżone, tak aby odzwierciedlały wszelkie różnice między rzeczywistą zawartością tłuszczu a referencyjną zawartość tłuszczu, przy zastosowaniu współczynników i na warunkach, które należy ustanowić zgodnie z art. 23 ust. 2.
2.
W przypadku gdy na poziomie krajowym suma dostaw dostosowanych zgodnie z ust. 1 jest mniejsza niż dostawy wykonane w rzeczywistości, opłata wyrównawcza jest określona na podstawie tych ostatnich.
W takich przypadkach każde dostosowanie w dół zostaje proporcjonalnie obniżone, tak aby suma dostosowanych dostaw odpowiadała dostawom wykonanym w rzeczywistości.
Jeśli suma dostaw dostosowanych zgodnie z ust. 1 jest większa niż ilość dostaw wykonanych w rzeczywistości, opłata wyrównawcza jest obliczana na podstawie tych pierwszych.
3.
Wkład każdego producenta w wypłatę opłaty wyrównawczej zostaje ustanowiony w drodze decyzji danego Państwa Członkowskiego, wówczas gdy wszelkie niewykorzystane części krajowej ilości referencyjnej przydzielonej dostawom zostały lub nie zostały ponownie przydzielone i proporcjonalnie do indywidualnej ilości referencyjnej każdego producenta lub zgodnie z obiektywnymi kryteriami, które mają zostać ustalone przez Państwa Członkowskie:
a) na poziomie krajowym na podstawie kwoty, o którą została przekroczona ilość referencyjna producenta, albo
b) najpierw na poziomie skupującego, a później na poziomie krajowym, tam gdzie jest to stosowne.
Artykuł 11
Rola podmiotów skupujących
1.
Skupujący są odpowiedzialni za pobieranie od producentów należnych opłat z tytułu opłaty wyrównawczej i wypłacają właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, przed datą i zgodnie z procedurą, które mają zostać ustanowione zgodnie z art. 23 ust. 2, kwotę tych wkładów odliczoną od ceny mleka wypłaconej producentom odpowiedzialnym za przekroczenie lub, jeżeli to nie wystarczy, pobraną za pomocą wszelkich innych właściwych środków.
2.
W przypadku gdy skupujący zastępuje w całości lub w części co najmniej jednego ze skupujących, indywidualne ilości referencyjne, którymi dysponują producenci, są uwzględniane dla reszty trwającego dwunastomiesięcznego okresu, po odliczeniu ilości już dostarczonych oraz z uwzględnieniem ich zawartości tłuszczu.
Te same przepisy stosują się, w przypadku gdy producent zmienia jednego skupującego na innego.
3.
Jeśli podczas okresu referencyjnego ilości dostarczone przez producenta przekroczą dostępną dla tego producenta ilość referencyjną, odpowiednie Państwo Członkowskie może zdecydować, że skupujący odliczy część ceny mleka z którejkolwiek przekraczającej ilość referencyjną dostawy od danego producenta, w drodze zaliczki z tytułu wkładu producenta, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi przez Państwo Członkowskie.
Państwo Członkowskie może dokonać szczególnych ustaleń w celu umożliwienia skupującym odliczenia tej zaliczki, w przypadku gdy producenci prowadzą dostawy do kilku skupujących.
Artykuł 12
Opłata wyrównawcza dla sprzedaży bezpośredniej
1.
W przypadku sprzedaży bezpośredniej wkład każdego producenta do opłaty wyrównawczej zostaje ustalony w drodze decyzji danego Państwa Członkowskiego i na właściwym poziomie terytorialnym lub na poziomie krajowym, wówczas gdy wszelkie niewykorzystane części krajowej ilości referencyjnej przydzielonej dla sprzedaży bezpośredniej zostały lub nie zostały ponownie przydzielone.
2.
Jako podstawę do obliczenia wkładu producenta do należnej opłaty wyrównawczej Państwa Członkowskie ustanawiają całkowitą ilość mleka sprzedanego, przekazanego lub wykorzystanego do produkcji przetworów mlecznych sprzedanych lub przekazanych przy zastosowaniu kryteriów ustalonych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2.
3.
Do celów opracowania ostatecznego zestawienia opłat wyrównawczych nie uwzględnia się żadnych poprawek wniesionych w związku z zawartością tłuszczu.
4.
Termin wniesienia opłaty wyrównawczej i sposób, w jaki musi ona zostać wypłacona na rzecz właściwego organu Państwa Członkowskiego, zostają ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2.
ROZDZIAŁ 4 ZARZĄDZANIE OPŁATĄ WYRÓWNAWCZĄ
Artykuł 13
Nadpłaty lub kwoty niewpłacone
1.
Jeśli, w przypadku dostaw lub sprzedaży bezpośredniej, opłata wyrównawcza okaże się wymagalna, a wkład pobrany od producentów jest większy niż opłata wyrównawcza, Państwo Członkowskie może:
a) częściowo lub całkowicie wykorzystać nadwyżkę do finansowania środków określonych w art. 18 ust. 1 lit. a) i/lub
b) częściowo lub całkowicie rozdzielić ją między producentów, którym przysługuje kategoria pierwszeństwa ustanowiona przez Państwo Członkowskie na podstawie obiektywnych kryteriów i w okresie ustalonym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2, lub między producentów, na których wpływ ma wyjątkowa sytuacja wynikająca z przepisu krajowego niezwiązanego z istniejącym systemem.
2.
Jeśli stwierdza się, że opłata wyrównawcza nie jest wymagalna, wszelkie zaliczki pobrane przez skupujących lub przez Państwo Członkowskie zostają zwrócone nie później niż z końcem następnego okresu dwunastomiesięcznego.
3.
W przypadku gdy skupujący nie spełnia obowiązku pobrania od producentów wkładu do opłaty wyrównawczej zgodnie z art. 11, Państwo Członkowskie może pobrać niewpłacone kwoty bezpośrednio od producenta, bez uszczerbku dla wszelkich kar, które może ono nałożyć na niewywiązującego się z obowiązku podmiotu skupującego.
4.
W przypadku gdy producent lub skupujący nie wywiąże się z terminu płatności, odsetki za zwłokę, które należy ustalić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2, zostają wypłacone na rzecz Państwa Członkowskiego.
Artykuł 14
Rezerwa krajowa
1.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia rezerwę krajową, która stanowi część ilości ustalonych w załączniku I, w szczególności w celu dokonania przydziałów przewidzianych w art. 7.
Rezerwa krajowa zostaje odpowiednio uzupełniona, poprzez odebranie pewnych ilości przewidzianych w art. 15, zatrzymanie części transferów przewidzianych w art. 19 lub poprzez liniową redukcję wszystkich ilości referencyjnych.
Odnośne ilości zachowują swój pierwotny cel, tj. dostawy i sprzedaż bezpośrednią.
2.
Każda dodatkowa ilość referencyjna przydzielona Państwu Członkowskiemu zostaje automatycznie umieszczona w rezerwie krajowej zgodnie z przewidywalnymi potrzebami.
3.
Ilościom umieszczonym w rezerwie krajowej nie jest przypisana referencyjna zawartość tłuszczu.
Artykuł 15
Przypadki braku aktywności
1.
Jeśli osoba fizyczna lub prawna posiadająca indywidualne ilości referencyjne przestaje spełniać warunki określone w art. 5 lit c) podczas jednego z dwunastomiesięcznych okresów, ilości te wracają do rezerwy krajowej najpóźniej do dnia 1 kwietnia następnego roku kalendarzowego, z wyjątkiem przypadków, gdy ta osoba przed tą datą ponownie stała się producentem określonym w art. 5 lit c).
Jeśli dana osoba lub podmiot, nie później niż z końcem drugiego okresu dwunastomiesięcznego po wycofaniu się, ponownie staje się producentem, całość lub część indywidualnej ilości referencyjnej, która została odebrana tej osobie lub podmiotowi, zostaje im zwrócona najpóźniej do dnia 1 kwietnia po dacie złożenia wniosku.
2.
Jeśli producenci nie wprowadzają do obrotu ilości równej przynajmniej 70 % ich indywidualnej ilości referencyjnej podczas co najmniej jednego dwunastomiesięcznego okresu, Państwa Członkowskie mogą zdecydować, czy i na jakich warunkach całość lub część niewykorzystanej ilości referencyjnej wraca do rezerwy krajowej.
Państwa Członkowskie mogą określać, na jakich warunkach ilość referencyjna zostaje ponownie przydzielona danemu producentowi, gdyby wznowił on obrót.
3.
Jednakże ust. 1 i 2 nie mają zastosowania w przypadkach siły wyższej i w należycie uzasadnionych, i uznanych przez właściwy organ, przypadkach tymczasowo wpływających na zdolność produkcyjną danych producentów.
Artykuł 16
Transfery tymczasowe
1.
Do końca każdego okresu dwunastomiesięcznego Państwa Członkowskie zezwalają, w odniesieniu do danego okresu, na wszelkie tymczasowe transfery części indywidualnych ilości referencyjnych, których uprawnieni do nich producenci nie zamierzają wykorzystać.
Państwa Członkowskie mogą regulować operacje transferowe ilości zgodnie z kategoriami producentów lub danych struktur produkcji mlecznej, mogą ograniczać je do poziomu skupującego lub w obrębie regionów, zezwalać na transfery całkowite w przypadkach przewidzianych w art. 15 ust. 3 i ustalać, do jakiego stopnia przekazujący może powtarzać operacje transferowe.
2.
Każde Państwo Członkowskie może zadecydować o niewykonaniu przepisów ust. 1 na podstawie jednego lub obu następujących kryteriów:
a) potrzeba ułatwienia strukturalnych zmian i dostosowań;
b) nadrzędne potrzeby administracyjne.
Artykuł 17
Transfery ilości referencyjnych wraz z gruntami
1.
Indywidualne ilości referencyjne są przenoszone wraz z gospodarstwem do producentów, którzy przejmują je w drodze sprzedaży, dzierżawy, przekazania w drodze rzeczywistego lub przewidywanego dziedziczenia albo w jakikolwiek inny sposób pociągający porównywalne skutkami prawne dla producentów, zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które mają zostać ustalone przez Państwa Członkowskie, przy uwzględnieniu obszarów wykorzystywanych do produkcji mleczarskiej oraz innych obiektywnych kryteriów i, tam gdzie to stosowne, wszelkich porozumień między stronami.
Ta część ilości referencyjnej, która, tam gdzie to stosowne, nie została przeniesiona wraz z gospodarstwem, dodawana jest do rezerwy krajowej.
2.
Jeśli ilości referencyjne zostały lub są przekazane zgodnie z ust. 1 za pomocą dzierżaw rolniczych lub innych środków pociągających porównywalne skutki prawne, Państwa Członkowskie mogą zdecydować, na podstawie obiektywnych kryteriów i w celu zapewnienia, aby ilości referencyjne były przypisane wyłącznie producentom, że ilość referencyjna nie zostanie przeniesiona wraz z gospodarstwem.
3.
W przypadku transferu gruntu na władze publiczne i/lub w celach użytkowania publicznego bądź jeśli transfer jest przeprowadzany do celów nierolniczych, Państwa Członkowskie zapewniają, aby podjęte zostały niezbędne środki w celu ochrony prawnych interesów stron, w szczególności aby producenci odstępujący takie grunty mieli możliwość kontynuacji produkcji mlecznej, jeśli sobie tego życzą.
4.
Jeśli strony nie osiągnęły porozumienia, w przypadku dzierżaw mających wygasnąć bez żadnej możliwości odnowienia ich na podobnych warunkach lub w sytuacjach pociągających porównywalne skutki prawne, dane indywidualne ilości referencyjne przenoszone są w całości lub częściowo na producentów przejmujących je zgodnie z przepisami, które są lub mają zostać przyjęte przez Państwa Członkowskie, z uwzględnieniem prawnych interesów stron.
Artykuł 18
Środki dotyczące transferów specjalnych
1.
W celu pomyślnego przeprowadzenia restrukturyzacji produkcji mlecznej lub poprawy stanu środowiska Państwa Członkowskie mogą, zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które ustanawiają z uwzględnieniem prawnych interesów zainteresowanych stron:
a) przyznać rekompensatę w jednej lub więcej rocznych ratach producentom, którzy zobowiązują się zaniechać definitywnie całej lub części produkcji mleka i umieścić tak uwolnione ilości referencyjne w rezerwie krajowej;
b) określić na podstawie obiektywnych kryteriów warunki, na jakich producenci mogą uzyskać w zamian za spłatę na początku dwunastomiesięcznego okresu ponowne przydzielenie przez właściwe władze lub organ wyznaczony przez te władze indywidualnych ilości referencyjnych uwolnionych definitywnie pod koniec poprzedniego dwunastomiesięcznego okresu przez innych producentów w zamian za rekompensatę w jednej lub więcej rocznych ratach, równą wyżej wymienionej spłacie;
c) centralizować i nadzorować transfery ilości referencyjnych bez gruntów;
d) zapewnić, w przypadku transferu gruntów w celu poprawy stanu środowiska, aby dana indywidualna ilość referencyjna została przydzielona producentowi odstępującemu grunty, lecz pragnącemu kontynuować produkcję mleczną;
e) określić, na podstawie obiektywnych kryteriów, regiony lub obszary skupu, w których obrębie dozwolony jest, w celu poprawy struktury produkcji mlecznej, stały transfery ilości referencyjnych bez transferu odpowiednich gruntów;
f) zezwolić, na wniosek producenta skierowany do właściwych władz lub organu wyznaczonego przez te władze, w celu poprawy struktury produkcji mlecznej na poziomie gospodarstwa na definitywny transfer ilości referencyjnych bez transferu odpowiednich gruntów lub odwrotnie bądź zezwolić na ekstensyfikację produkcji.
2.
Przepisy ust. 1 mogą być wprowadzone na poziomie krajowym, na właściwym poziomie terytorialnych lub na określonych obszarach skupu.
Artykuł 19
Zatrzymanie części transferów
1.
W przypadku transferów określonych w art. 17 i 18 Państwa Członkowskie mogą, na podstawie obiektywnych kryteriów, zatrzymać część indywidualnej ilości referencyjnej dla swojej rezerwy krajowej.
2.
Jeśli ilości referencyjne zostały przeniesione lub są przenoszone zgodnie z art. 17 i 18 wraz z odpowiednimi gruntami lub bez nich, za pomocą dzierżaw rolniczych lub innych środków pociągających porównywalne skutki prawne, Państwa Członkowskie mogą zdecydować, na podstawie obiektywnych kryteriów i w celu zapewnienia, aby ilości referencyjne były przypisane wyłącznie producentom, czy i na jakich warunkach całość lub część transferu ilości referencyjnej wraca do rezerwy krajowej.
Artykuł 20
Pomoc związana z nabywaniem ilości referencyjnych
Żadna pomoc finansowa bezpośrednio związana z nabywaniem kwot nie może zostać przyznana przez żadną władzę publiczną w odniesieniu do sprzedaży, transferu lub przydziału ilości referencyjnych dokonanych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 21
Zatwierdzenie
Status podmiotu skupującego podlega uprzedniemu zatwierdzeniu przez Państwo Członkowskie zgodnie z kryteriami, które należy ustanowić zgodnie z art. 23 ust. 2.
Warunki, które muszą spełnić producenci, i informacje, które muszą dostarczyć w przypadku sprzedaży bezpośredniej, zostają ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
ROZDZIAŁ 5 PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 22
Stosowanie opłaty wyrównawczej
Opłata wyrównawcza uznana jest za narzędzie interwencyjne do stabilizowania rynków rolnych i stosowana do finansowania wydatków w sektorze mlecznym.
Artykuł 23
Komitet zarządzający
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych ustanowiony na mocy art. 41 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [9], zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 24
Środki wykonawcze
Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia zostają przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 25
Uchylenie
Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 niniejszym traci moc z dniem 1 kwietnia 2004 r.
Odwołania do uchylonego rozporządzenia traktowane są tak jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji z załącznika III.
Artykuł 26
Środki przejściowe
Wszelkie środki przejściowe, niezbędne do ułatwienia wprowadzenia do systemu zmian przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2.
Artykuł 27
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1789/2003
z dnia 11 września 2003 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 [1], w szczególności jego art. 9 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło nomenklaturę towarową, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną", w celu jednoczesnego spełnienia wymogów zarówno Wspólnej Taryfy Celnej, danych statystycznych w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty oraz innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów.
(2) Nomenklatura Scalona została przedstawiona w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 wraz z autonomicznymi i konwencyjnymi stawkami celnymi oraz uzupełniającymi jednostkami miary.
(3) Właściwe jest uaktualnienie i uproszczenie załącznika I, zalecane przez inicjatywę SLIM (uproszczone prawodawstwo dla rynku wewnętrznego).
(4) Konieczna jest zmiana Nomenklatury Scalonej w celu uwzględnienia:
i) zmian w wymogach dotyczących statystyk i polityki handlowej;
ii) rozwoju technologicznego lub handlu;
iii) potrzeby ujednolicenia lub wyjaśnienia wersji językowych.
Załącznik I do niniejszego rozporządzenia obejmuje dostosowanie stawek celnych wynikających ze środków przyjętych przez Radę, włączając decyzję 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986-1994) [2], jak również środków przyjętych przez Radę lub przez Komisję [3].
(6) Zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, Komisja przyjmuje wynikające ze środków przyjętych przez Radę lub Komisję rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej, wraz z autonomicznymi i konwencyjnymi stawkami celnymi.
Wspomniane rozporządzenie podlega opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie później niż do 31 października i obowiązuje od 1 stycznia następnego roku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1793/2003
z dnia 13 października 2003 r.
ustalające minimalne naturalne stężenie alkoholu w procentach objętościowych win gatunkowych psr "Vinho verde" pochodzących z portugalskiej strefy uprawy winorośli C I a), na lata winiarskie 2003/2004 i 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 58,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI pkt E ust. 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustala minimalne naturalne stężenie alkoholu w procentach objętościowych win gatunkowych psr na 8,5 % obj. dla strefy C I a).
(2) W drodze odstępstwa od powyższego limitu, rozporządzenie Komisji (WE) nr 2358/2000 [3] ustala minimalne naturalne stężenie alkoholu w procentach objętościowych win gatunkowych psr pochodzących z portugalskiej strefy C I a) na 7,5 % vol.
Rozporządzenie (WE) nr 2358/2000 traci moc z końcem roku winiarskiego 2002/2003.
(3) Ponieważ szczególne warunki tradycyjnej uprawy winorośli i doboru odmian w portugalskiej strefie C I a) nie stwarzają możliwości, aby wino gatunkowe psr "Vinho verde" osiągnęło minimalne naturalne stężenie alkoholu w procentach objętościowych 8,5 % obj., należy dla tego wina ustanowić nowe odstępstwo na lata winiarskie 2003/2004 i 2004/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od ustanowionych w załączniku VI pkt E ust. 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 wysokości stężeń alkoholu w procentach objętościowych, naturalne stężenie alkoholu w procentach objętościowych win gatunkowych psr pochodzących z portugalskiej strefy C I a), noszących nazwę "Vinho verde", na lata winiarskie 2003/2004 i 2004/2005, może wynosić mniej niż 8,5 % obj. ale nie mniej niż 8 % obj.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1795/2003
z dnia 13 października 2003 r.
zmieniające załącznik VI do rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 58,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI pkt D ust. 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje, że wina gatunkowe psr mogą być produkowane jedynie z winogron odmian winorośli, które znajdują się w wykazie Państwa Członkowskiego produkcji i zbierane są w określonym regionie.
(2) Jednakże pkt D ust. 2 tego załącznika przewiduje, że w przypadku tradycyjnej praktyki produkcyjnej regulowanej przepisami szczególnymi Państwa Członkowskiego produkcji to Państwo Członkowskie może na określonych warunkach, najpóźniej do 31 sierpnia 2003 r., na podstawie wyraźnych pozwoleń i z zastrzeżeniem odpowiednich kontroli, zezwolić na otrzymywanie gatunkowego wina musującego psr przez dodanie do produktu podstawowego, z którego wino jest robione, jednego lub więcej produktów sektora wina, które nie pochodzą z określonego regionu, którego nazwę nosi wino.
(3) Włochy ubiegały się o zastosowanie powyższego odstępstwa na potrzeby produkcji musujących win gatunkowych psr "Conegliano-Valdobbiadene" i "Montello e Colli Asolani".
Ponieważ odstępstwo wygasa z dniem 31 sierpnia 2003 r., a producenci wina uzasadnili, że potrzebują przedłużenia stosowania tego odstępstwa na określony czas w celu dokonania niezbędnych dostosowań strukturalnych do tradycyjnych metod produkcji tych win, odstępstwo należy przedłużyć do 31 sierpnia 2005 r.
(4) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 powinno być odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku VI pkt D ust. 2 do rozporządzenia (WE) 1493/1999 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W drodze wyjątku od przepisów ust. 1 lit. a), w przypadku tradycyjnej praktyki produkcyjnej regulowanej przepisami szczególnymi Państwa Członkowskiego produkcji to Państwo Członkowskie może, najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2005 r., na podstawie wyraźnych pozwoleń i z zastrzeżeniem odpowiednich kontroli, zezwolić na otrzymywanie gatunkowego wina musującego psr przez dodanie do produktu podstawowego, z którego wino jest robione, jednego lub więcej produktów sektora wina, które nie pochodzą z określonego regionu, którego nazwę nosi wino, pod warunkiem że:"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1798/2003
z dnia 7 października 2003 r.
w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 218/92
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uchylanie się od podatków i unikanie płacenia podatków mające miejsce ponad granicami Państw Członkowskich prowadzą do strat budżetowych oraz naruszenia zasady sprawiedliwego opodatkowania oraz są odpowiedzialne za powodowanie zakłóceń w przepływie kapitału oraz warunków konkurencji.
Dlatego właśnie wpływają one na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(2) Zwalczanie uchylania się od podatku od wartości dodanej (VAT) wymaga ścisłej współpracy między organami administracyjnymi każdego Państwa Członkowskiego właściwymi do stosowania przepisów w tej dziedzinie.
(3) Środki harmonizujące podatek podjęte w celu zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego powinny zatem obejmować ustanowienie wspólnego systemu wymiany informacji między Państwami Członkowskimi, za pomocą którego organy administracyjne Państw Członkowskich pomagałyby sobie wzajemnie oraz współpracowały z Komisją w celu zapewnienia właściwego stosowania podatku VAT od dostaw towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz przywozu towarów.
(4) Aby system podatku VAT mógł sprawnie funkcjonować, niezbędne jest elektroniczne przechowywanie i przesyłanie niektórych danych do celów kontroli podatku VAT.
(5) Należy jasno określić warunki wymiany danych przechowywanych elektronicznie w każdym Państwie Członkowskim oraz bezpośredniego do nich dostępu Państw Członkowskich.
Podmioty gospodarcze powinny mieć dostęp do niektórych z tych danych tam, gdzie jest do wymagane dla spełnienia przez nie ciążących na nich obowiązków.
(6) Państwo Członkowskie konsumpcji jest w pierwszym rzędzie odpowiedzialne za zapewnienie wypełniania swoich zobowiązań przez dostawców niemających siedziby w tym państwie.
W tym celu stosowanie tymczasowych procedur szczególnych dla usług świadczonych drogą elektroniczną przewidzianych w art. 26c szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, wspólny system podatku od wartości dodanej: jednolita podstawa opodatkowania [4], wymaga określenia zasad dotyczących dostarczania informacji oraz przekazywania pieniędzy między Państwem Członkowskim identyfikacji i Państwem Członkowskim konsumpcji.
(7) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 218/92 z dnia 27 stycznia 1992 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków pośrednich (VAT) [5] ustanowiło w tym zakresie system ścisłej współpracy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz między tymi organami i Komisją.
(8) Rozporządzenie (EWG) nr 218/92 uzupełnia dyrektywę Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącą udzielania wzajemnej pomocy przez właściwe władze Państw Członkowskich w dziedzinie podatków pośrednich i bezpośrednich [6].
(9) Wspomniane dwa instrumenty prawne okazały się skuteczne, lecz nie są w stanie wypełniać nowych wymagań współpracy administracyjnej wynikających z coraz ściślejszej integracji gospodarek w ramach rynku wewnętrznego.
(10) Ponadto istnienie dwóch osobnych instrumentów współpracy w dziedzinie podatku VAT krępuje skuteczną współpracę między administracjami podatkowymi.
(11) Prawa i obowiązki wszystkich zainteresowanych stron są obecnie niewłaściwie określone.
Dlatego konieczne jest ustalenie bardziej przejrzystych i wiążących zasad współpracy między Państwami Członkowskimi.
(12) Brakuje bezpośredniego kontaktu między lokalnymi lub krajowymi urzędami zwalczającymi nadużycia finansowe, a regułą jest komunikacja między centralnymi biurami łącznikowymi.
Prowadzi to do nieefektywności, niewystarczającego wykorzystania uzgodnień dotyczących współpracy administracyjnej oraz opóźnień w komunikacji.
Należy zatem przewidzieć powstanie bardziej bezpośrednich kontaktów między służbami w celu zwiększenia efektywności i sprawności współpracy.
(13) Współpraca nie jest wystarczająco intensywna, ponieważ, poza Systemem Wymiany Informacji o VAT (VIES), automatyczna lub spontaniczna wymiana informacji między Państwami Członkowskimi nie jest wystarczająca.
Należy zintensyfikować i usprawnić wymianę informacji między odpowiednimi organami administracyjnymi oraz między tymi organami i Komisją w celu efektywniejszego zwalczania nadużyć finansowych.
(14) W związku z tym należy połączyć i wzmocnić przepisy w sprawie współpracy administracyjnej w zakresie podatku VAT z rozporządzenia (EWG) nr 218/92 oraz dyrektywy 77/799/EWG.
W celu osiągnięcia przejrzystości należy dokonać tego w jednym nowym instrumencie zastępującym rozporządzenie (EWG) nr 218/92.
(15) Rozporządzenie niniejsze nie powinno wpływać na inne środki wspólnotowe przyczyniające się do zwalczania nadużyć finansowych w dziedzinie podatku VAT.
(16) Do celów niniejszego rozporządzenia właściwe staje się rozważenie ograniczeń niektórych praw i obowiązków ustanowionych w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych [7] w celu zabezpieczenia interesów określonych w art. 13 ust. 1 lit. e) wspomnianej dyrektywy.
(17) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(18) Niniejsze rozporządzenie przestrzega praw podstawowych i stosuje się do zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie określa warunki współpracy organów administracyjnych Państw Członkowskich właściwych dla stosowania przepisów ustawowych dotyczących podatku VAT od dostaw towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i przywozu towarów oraz współpracy tych organów z Komisją w celu zapewnienia zgodności z tymi przepisami ustawowymi.
W tym celu określa ono zasady i procedury umożliwiające właściwym organom Państw Członkowskich współpracę oraz wymianę między sobą informacji, które mogą pomóc im w dokonaniu właściwego wymiaru podatku VAT.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia także zasady i procedury wymiany pewnych informacji drogą elektroniczną, w szczególności odnoszących się do podatku VAT od transakcji wewnątrzwspólnotowych.
Na okres przewidziany w art. 4 dyrektywy 2002/38/WE [9] ustanawia także zasady i procedury wymiany drogą elektroniczną informacji odnoszących się do podatku od wartości dodanej od usług świadczonych drogą elektroniczną zgodnie ze specjalnymi procedurami przewidzianymi w art. 26c dyrektywy 77/388/EWG, a także każdej późniejszej wymiany informacji oraz, w takim zakresie, w jakim dotyczy to usług objętych wspomnianymi specjalnymi procedurami, dla przekazów pieniężnych między właściwymi organami Państw Członkowskich.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stosowanie w Państwach Członkowskich zasad dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "właściwy organ Państwa Członkowskiego" oznacza:
- w Belgii:
Le ministre des finances
De Minister van financiën,
- w Danii:
Skatteministeren,
- w Niemczech:
Bundesministerium der Finanzen,
- w Grecji:
Υπουργείο Οικονομάς και Οικονομκων,
- w Hiszpanii:
El Secretario de Estado de Hacienda,
- we Francji:
Le ministre de l'économie, des finances et de l'industrie,
- w Irlandii:
The Revenue Commissioners,
- we Włoszech:
il Capo del Dipartimento delle Politiche Fiscali,
- w Luksemburgu:
L'Administration de l'Enregistrement et des Domaines,
- w Niderlandach:
De minister van Financiën,
- w Austrii:
Bundesminister für Finanzen,
- w Portugalii:
O Ministro das Finanças,
- w Finlandii:
Valtiovarainministeriö
Finansministeriet,
- w Szwecji:
Chefen för Finansdepartementet,
- w Zjednoczonym Królestwie:
The Commissioners of Customs and Excise;
2) "centralne biuro łącznikowe" oznacza biuro wyznaczone na mocy art. 3 ust. 2 jako główny odpowiedzialny za kontakty z innymi Państwami Członkowskimi w dziedzinie współpracy administracyjnej;
3) "łącznikowy organ administracyjny" oznacza każde biuro inne niż centralne biuro łącznikowe posiadające szczególną właściwość terytorialną lub wyspecjalizowaną właściwość rzeczową wyznaczone przez właściwy organ na podstawie art. 3 ust. 3 do bezpośredniej wymiany informacji na podstawie niniejszego rozporządzenia;
4) "właściwy urzędnik" oznacza każdego urzędnika, który dokonuje bezpośredniej wymiany informacji na podstawie niniejszego rozporządzenia, do której to wymiany został upoważniony na podstawie art. 3 ust. 4;
5) "organ wnioskujący" oznacza centralne biuro łącznikowe, łącznikowy organ administracyjny lub właściwego urzędnika Państwo Członkowskiego, który składa wniosek o udzielenie pomocy w imieniu właściwego organu;
6) "organ współpracujący" oznacza centralne biuro łącznikowe, łącznikowy organ administracyjny lub właściwego urzędnika Państwo Członkowskiego, który otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy w imieniu właściwego organu;
7) "transakcje wewnątrzwspólnotowe" oznaczają wewnątrzwspólnotową dostawę towarów lub usług;
8) "wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów" oznacza każdą dostawę towarów, które muszą być zadeklarowane w oświadczeniu zbiorczym, przewidzianym w art. 22 ust. 6 lit. b) dyrektywy 77/388/EWG,
9) "wewnątrzwspólnotowe świadczenie usług" oznacza każde świadczenie usług objęte art. 28b ust.
C, D, E i F dyrektywy 77/388/EWG;
10) "wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów" oznacza nabycie prawa do rozporządzania ruchomością jako właściciel na mocy art. 28a ust. 3 dyrektywy 77/388/EWG;
11) "numer identyfikacyjny VAT" oznacza numer przewidziany w art. 22 ust. 1 lit. c), d) i e) dyrektywy 77/388/EWG;
12) "postępowanie administracyjne" oznacza wszelkie kontrole i postępowania wyjaśniające oraz inne działania podejmowane przez Państwa Członkowskie w wykonywaniu swoich funkcji w związku z zapewnieniem właściwego stosowania ustawodawstwa dotyczącego podatku VAT;
13) "wymiana automatyczna" oznacza systematyczne przekazywanie określonych z góry informacji do innego Państwa Członkowskiego, bez uprzedniego wniosku, w z góry ustalonych, regularnych odstępach czasu;
14) "ustrukturyzowana wymiana automatyczna" oznacza systematyczne przekazywanie z góry określonych informacji do innego Państwa Członkowskiego, bez uprzedniego wniosku, z chwilą gdy informacja taka staje się dostępna;
15) "wymiana spontaniczna" oznacza nieregularne przekazywanie informacji do innego Państwa Członkowskiego, bez uprzedniego wniosku.
16) "osoba" oznacza:
a) osobę fizyczną
b) osobę prawną, lub
c) jeżeli przewidują to obowiązujące przepisy prawne – stowarzyszenie osób uznane za mające zdolność do czynności prawnych, lecz nie posiadające prawnego statusu osoby prawnej;
17) "udostępniać" oznacza przyznać dostęp do odpowiedniej elektronicznej bazy danych oraz uzyskać dane drogą elektroniczną;
18) "drogą elektroniczną" oznacza przy użyciu sprzętu elektronicznego do przetwarzania (wraz z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, z wykorzystaniem transmisji kablowej, radiowej, technologii optycznych oraz innych środków elektromagnetycznych;
19) "sieć CCN/CSI" oznacza wspólną platformę opartą na wspólnej sieci łączności (CCN) oraz wspólnym systemie połączeń (CSI), opracowaną przez Wspólnotę do zapewnienia wszystkich transmisji drogą elektroniczną między właściwymi organami w obszarze ceł i podatków.
Artykuł 3
1.
Właściwymi organami, o których mowa w art. 2 ust. 1, są organy, w imieniu których stosuje się niniejsze rozporządzenie, bez względu na to, czy bezpośrednio, czy na drodze delegacji.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jedno centralne biuro łącznikowe, na które deleguje główne zobowiązanie do kontaktów z innymi Państwami Członkowskimi w dziedzinie współpracy administracyjnej.
Każde Państwo Członkowskie informuje o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
3.
Właściwy organ każdego Państwa Członkowskiego może wyznaczyć łącznikowe organy administracyjne.
Centralne biuro łącznikowe jest odpowiedzialne za uaktualnianie wykazu tych organów oraz udostępnianie go centralnym biurom łącznikowym zainteresowanych Państw Członkowskich.
4.
Właściwy organ każdego Państwa Członkowskiego może dodatkowo wyznaczyć, na warunkach przez siebie określonych, właściwych urzędników, którzy mogą dokonywać bezpośredniej wymiany informacji na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Może przy tym ograniczyć zakres takiego wyznaczenia.
Centralne biuro łącznikowe jest odpowiedzialne za uaktualnianie wykazu takich urzędników oraz udostępnianie centralnym biurom łącznikowym zainteresowanych Państw Członkowskich.
5.
Uważa się, że urzędnicy dokonujący wymiany informacji na mocy art. 11 i 13 są w każdym przypadku upoważnieni w tym celu, zgodnie z warunkami przewidzianymi przez właściwe organy.
6.
Gdy łącznikowy organ administracyjny lub właściwy urzędnik wysyła lub otrzymuje wniosek lub odpowiedź na wniosek o udzielenie pomocy, informuje centralne biuro łącznikowe swojego Państwa Członkowskiego na warunkach przez niego określonych.
7.
Gdy łącznikowy organ administracyjny lub właściwy urzędnik otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy wymagający działania poza jego właściwością terytorialną lub rzeczową, przesyła bezzwłocznie taki wniosek do centralnego biuro łącznikowego swojego Państwa Członkowskiego oraz informuje o tym organ wnioskujący.
W takim przypadku okres ustanowiony w art. 8 rozpoczyna się z dniem następującym po dniu, w którym wniosek o udzielenie pomocy został przekazany do centralnego biura łącznikowego.
Artykuł 4
1.
Obowiązek udzielenia pomocy przewidziany w niniejszym rozporządzeniu nie obejmuje udzielania informacji lub dokumentów uzyskanych przez organy administracyjne określone w art. 1, działające z upoważnienia lub na wniosek organu sądowego.
2.
Jednakże jeżeli właściwy organ posiada zgodnie z prawem krajowym kompetencje do przekazywania informacji określonych w ust. 1, mogą być one przekazywane jako element współpracy administracyjnej przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu.
Każde takie przekazanie musi być poprzedzone upoważnieniem wydanym przez organ sądowy, jeżeli wymagają tego przepisy prawa krajowego.
ROZDZIAŁ II
WYMIANA INFORMACJI NA WNIOSEK
Sekcja 1
Wniosek o udzielenie informacji oraz o przeprowadzenie postępowania administracyjnego
Artykuł 5
1.
Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący przekazuje informacje określone w art. 1, wraz z wszelkimi informacjami odnoszącymi się do konkretnego przypadku lub przypadków.
2.
Do celów przesyłania informacji określonych w ust. 1, organ współpracujący organizuje przeprowadzenie postępowania administracyjnego niezbędnego do uzyskania takich informacji.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może zawierać uzasadniony wniosek o przeprowadzenie szczególnego postępowania administracyjnego.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdza, że nie jest konieczne postępowanie administracyjne, niezwłocznie informuje organ wnioskujący o przyczynach takiego stwierdzenia.
4.
W celu uzyskania poszukiwanych informacji lub przeprowadzenia wnioskowanego postępowania administracyjnego organ współpracujący lub organ administracyjny, do którego organ ten może się zwrócić, postępuje tak, jakby działał we własnym imieniu lub na żądanie innego organu w swoim Państwie Członkowskim.
Artykuł 6
Wnioski o udzielenie informacji oraz o przeprowadzenie postępowania administracyjnego składane na podstawie art. 5 przesyła się, w najszerszym możliwym zakresie, przy użyciu standardowego formularza przyjętego zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 2.
Artykuł 7
1.
Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący przekazuje wszelkie stosowne informacje uzyskane lub posiadane, a także wyniki postępowania administracyjnego, w postaci sprawozdań, oświadczeń i innych dokumentów lub poświadczonych kopii dokumentów albo wyciągów z nich.
2.
Oryginały dostarcza się wyłącznie wtedy, gdy nie jest to sprzeczne z prawem obowiązującym w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę organ współpracujący.
Sekcja 2
Termin dostarczania informacji
Artykuł 8
Organ współpracujący udziela informacji określonych w art. 5 i 7 najszybciej jak to możliwe i nie później niż w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku.
Jednakże jeżeli organ współpracujący posiada już te informacje, termin ich udzielenia ulega skróceniu do najdłużej jednego miesiąca.
Artykuł 9
W niektórych szczególnych kategoriach przypadków organ wnioskujący i organ współpracujący mogą uzgodnić terminy inne niż przewidziane w art. 8.
Artykuł 10
Jeżeli organ współpracujący nie jest w stanie odpowiedzieć na wniosek w terminie, informuje niezwłocznie organ wnioskujący na piśmie o przyczynach niemożności dotrzymania terminu oraz o możliwym terminie udzielenia odpowiedzi.
Sekcja 3
Obecność w urzędach administracyjnych oraz uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym
Artykuł 11
1.
Na mocy umowy między organem wnioskującym oraz organem współpracujący oraz zgodnie z ustaleniami przyjętymi przez organ współpracujący urzędnicy upoważnieni przez organ wnioskujący mogą, w związku z wymianą informacji określoną w art. 1, być obecni w urzędach, w których wykonują swoje obowiązki organy administracyjne Państwa Członkowskiego, w którym organ współpracujący ma swoją siedzibę.
Jeżeli informacja, której dotyczy wniosek, zawarta jest w dokumentach, do których mają dostęp urzędnicy organu współpracującego, urzędnicy organu wnioskującego otrzymują kopie dokumentów zawierających tę informację.
2.
Na mocy umowy między organem wnioskującym i organem współpracującym oraz zgodnie z ustaleniami przyjętymi przez organ współpracujący urzędnicy wyznaczeni przez organ wnioskujący mogą, w związku z wymianą informacji określoną w art. 1, być obecni podczas postępowania administracyjnego.
Postępowania administracyjne prowadzone są wyłącznie przez urzędników organu przyjętymi przez organ współpracującego.
Urzędnicy organu wnioskującego nie wykonują uprawnień dochodzeniowych przysługujących urzędnikom organu współpracującego.
Mogą oni jednakże uzyskać dostęp do tych samych pomieszczeń i dokumentów, co urzędnicy organu współpracującego, za ich pośrednictwem oraz wyłącznie do celów prowadzonego postępowania administracyjnego.
3.
Urzędnicy organu wnioskującego obecni w innym Państwie Członkowskim zgodnie z ust. 1 i 2 muszą być w stanie w dowolnym czasie przedstawić pisemne upoważnienie stwierdzające ich tożsamość oraz zakres uprawnień.
Sekcja 4
Kontrole równoległe
Artykuł 12
W związku z wymianą informacji określoną w art. 1 dwa lub więcej Państwa Członkowskie mogą uzgodnić prowadzenie kontroli równoległych, na swoim własnym terytorium, w sprawie sytuacji podatkowej jednego lub więcej podatników będących przedmiotem wspólnego lub uzupełniającego się zainteresowania, w każdym przypadku, gdy kontrola taka wydaje się bardziej efektywna niż kontrole prowadzone przez tylko jedno Państwo Członkowskie.
Artykuł 13
1.
Państwo Członkowskie samodzielnie określa, których podatników zamierza zaproponować jako podlegających kontroli równoległej.
Właściwy organ tego Państwa Członkowskiego zawiadamia właściwe organy innych zainteresowanych Państw Członkowskich o przypadkach proponowanych do kontroli równoległej.
Podaje przyczyny swojego wyboru, w najszerszym możliwym zakresie, dostarczając informacje leżące u podstaw takiej decyzji.
Państwo Członkowskie określa okres, podczas którego taka kontrola powinna zostać przeprowadzona.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie decydują następnie, czy chcą brać udział w kontroli równoległej.
Z otrzymaniem propozycji kontroli równoległej właściwy organ Państwa Członkowskiego potwierdza swoją zgodę lub przekazuje uzasadnioną odmowę swojemu odpowiednikowi w Państwie Członkowskim, które z taką propozycją wystąpiło.
3.
Każdy właściwy organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego mianuje przedstawiciela odpowiedzialnego za nadzór i koordynację działań kontrolnych.
ROZDZIAŁ III
WNIOSEK O POWIADOMIENIE ADMINISTRACYJNE
Artykuł 14
Organ współpracujący na żądanie organu wnioskującego oraz zgodnie z zasadami dotyczącymi zawiadomienia o podobnych instrumentach w Państwie Członkowskim, w którym organ ten ma siedzibę, zawiadamia adresata o wszelkich instrumentach i decyzjach pochodzących od organów administracyjnych, a dotyczących stosowania ustawodawstwa w zakresie podatku VAT na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę organ wnioskujący.
Artykuł 15
Wnioski o zawiadomienie, zawierające informację o przedmiocie instrumentu lub decyzji, które mają podlegać zawiadomieniu, wskazują nazwę, adres oraz wszelkie inne istotne informacje konieczne dla identyfikacji adresata.
Artykuł 16
Organ współpracujący informuje niezwłocznie organ wnioskujący o swojej odpowiedzi na wniosek o zawiadomienie i informuje go w szczególności o dacie zawiadomienia adresata o decyzji lub instrumencie.
ROZDZIAŁ IV
WYMIANA INFORMACJI BEZ UPRZEDNIEGO WNIOSKU
Artykuł 17
Bez uszczerbku dla przepisów rozdz. V i VI właściwy organ każdego Państwa Członkowskiego przesyła, drogą wymiany automatycznej lub ustrukturyzowanej wymiany automatycznej właściwemu organowi każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego informacje określone w art. 1 w następujących przypadkach:
1) jeżeli uważa się, że opodatkowanie ma miejsce w Państwie Członkowskim przeznaczenia, a skuteczność systemu kontroli bezpośrednio zależy od informacji dostarczonej przez Państwo Członkowskie pochodzenia;
2) jeżeli Państwo Członkowskie ma podstawy, aby sądzić, że w innym Państwie Członkowskim popełniono naruszenie ustawodawstwa dotyczącego podatku VAT lub popełnienie takiego naruszenia jest prawdopodobne;
3) jeżeli istnieje ryzyko strat podatkowych w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 18
Zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 2 ustala się następujące elementy:
1) dokładną kategorię wymienianych informacji;
2) częstotliwość wymiany;
3) praktyczne uzgodnienia dotyczące wymiany informacji.
Każde Państwo Członkowskie ustala, czy weźmie udział w wymianie poszczególnych kategorii informacji, a także czy wymiany tej będzie dokonywać w drodze wymiany automatycznej czy też ustrukturyzowanej wymiany automatycznej.
Artykuł 19
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą, w przypadku wymiany spontanicznej, przesyłać wzajemnie wszelkie znane sobie informacje określone w art. 1.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie podejmą środki administracyjne i organizacyjne niezbędne dla ułatwienia wymiany przewidzianej w niniejszym rozdziale.
Artykuł 21
Państwo Członkowskie nie może zostać zobowiązane, do celów wykonania przepisów niniejszego rozdziału, do nakładania nowych obowiązków na podatników podatku VAT w związku ze zbieraniem informacji ani do ponoszenia nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych.
ROZDZIAŁ V
PRZECHOWYWANIE I WYMIANA INFORMACJI CHARAKTERYSTYCZNYCH DLA TRANSAKCJI WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWYCH
Artykuł 22
1.
Każde Państwo Członkowskie prowadzi elektroniczną bazę danych, w której przechowuje i przetwarza informacje zbierane zgodnie z przepisami art. 22 ust. 6 lit. b) w wersji nadanej art. 28h dyrektywy 77/388/EWG.
W celu umożliwienia użycia tych informacji w ramach procedur przewidzianych niniejszym rozporządzeniem informacje te przechowuje się przez okres co najmniej pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym przyznano dostęp do informacji.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają uaktualnianie baz danych, ich kompletność i dokładność.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 2 zostaną określone kryteria ustalania, która wymiana informacji nie jest stosowna, istotna lub użyteczna i dlatego nie powinna zostać dokonana.
Artykuł 23
Na podstawie danych przechowywanych zgodnie z przepisami art. 22 właściwy organ Państwa Członkowskiego otrzymuje automatycznie i bezzwłocznie od innego Państwa Członkowskie następujące informacje, do których może mieć także bezpośredni dostęp:
1) numery identyfikacyjne dla potrzeb podatku VAT nadane przez Państwo Członkowskie otrzymujące informację;
2) całkowita wartość wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów do osób posiadających numer identyfikacyjny dla potrzeb podatku VAT dokonanych przez wszystkie podmioty gospodarcze zidentyfikowane dla potrzeb podatku VAT w Państwie Członkowskim dostarczającym informację.
Wartości określone w pkt 2 wyraża się w walucie Państwa Członkowskiego dostarczającego informację i odnoszą się one do kwartałów kalendarzowych.
Artykuł 24
Na podstawie danych przechowywanych zgodnie z przepisami art. 22 i wyłącznie w celu zapobiegania naruszeniom ustawodawstwa dotyczącego podatku VAT właściwy organ Państwa Członkowskiego, w każdym przypadku, w którym uzna to za niezbędne dla kontroli wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, uzyskuje bezpośrednio i bezzwłocznie lub posiada bezpośredni dostęp drogą elektroniczną do następujących informacji:
1) numery identyfikacyjne dla potrzeb podatku VAT wszystkich osób dokonujących dostaw określonych w art. 23 pkt 2; oraz
2) całkowita wartość takich dostaw od każdej takiej osoby do każdej osoby posiadającej numer identyfikacyjny dla potrzeb podatku VAT określonej w art. 23 pkt 1.
Wartości określone w pkt 2 wyraża się w walucie Państwa Członkowskiego dostarczającego informację i odnoszą się one do kwartałów kalendarzowych.
Artykuł 25
1.
Jeżeli właściwy organ Państwa Członkowskiego jest zobowiązany do przyznania dostępu do informacji na podstawie art. 23 i 24, czyni to najszybciej jak to możliwe, a najpóźniej w terminie trzech miesięcy od końca kwartału kalendarzowego, do którego odnoszą się dane informacje.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, jeżeli informacje dodaje się do bazy danych w okolicznościach przewidzianych w art. 22, dostęp do takich dodatkowych informacji przyznaje się najszybciej, jak to możliwe, a najpóźniej w terminie trzech miesięcy od końca kwartału, w którym zostały zebrane.
3.
Warunki przyznawania dostępu do poprawionych informacji ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 2.
Artykuł 26
Jeżeli do celów art. 22–25 właściwe organy Państw Członkowskich przechowują informacje w elektronicznych bazach danych i dokonują wymiany takich informacji drogą elektroniczną, to podejmują one wszelkie środki niezbędne do zapewnienia zgodności z art. 41.
Artykuł 27
1.
Każde Państwo Członkowskie prowadzi elektroniczną bazę danych zawierającą ewidencję osób, którym nadano numer identyfikacyjny dla potrzeb podatku VAT w tym Państwie Członkowskim.
2.
W dowolnym momencie właściwe organy Państwa Członkowskiego mogą bezpośrednio uzyskać lub otrzymać, z danych przechowywanych zgodnie z przepisami art. 22, potwierdzenie ważności numeru identyfikacyjnego dla potrzeb podatku VAT, na podstawie którego dana osoba dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub usług lub taką dostawę otrzymała.
Na szczególne żądanie organ współpracujący przekazuje także datę wydania oraz, gdzie to właściwe, datę ważności numeru identyfikacyjnego dla potrzeb podatku VAT.
3.
Na wniosek właściwy organ dostarcza bezzwłocznie nazwę (nazwisko) i adres osoby zidentyfikowanej dla potrzeb podatku VAT, pod warunkiem że taka informacja nie jest przechowywana przez organ wnioskujący z zamiarem użycia jej w przyszłości.
4.
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego zapewniają, aby osoby biorące udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów lub usług oraz, na okres przewidziany w art. 4 dyrektywy 2002/38/WE, osoby dostarczające usługi określone w art. 9 ust. 2 lit. e) ostatnie tiret dyrektywy 77/388/EWG mogły uzyskać potwierdzenie ważności numeru identyfikacyjnego dla potrzeb podatku VAT każdej określonej osoby.
Na okres przewidziany w art. 4 dyrektywy 2002/38/WE Państwa Członkowskie przekazują w szczególności takie potwierdzenie drogą elektroniczną zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 2.
5.
Jeżeli do celów ust. 1–4 właściwe organy Państw Członkowskich przechowują informacje w elektronicznych bazach danych i dokonują wymiany takich informacji drogą elektroniczną, podejmują one wszelki środki niezbędne do zapewnienia zgodności z art. 41.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY DOTYCZĄCE SZCZEGÓLNYCH PROCEDUR Z ART. 26C DYREKTYWY 77/388/EWG
Artykuł 28
Stosuje się następujące przepisy dotyczące szczególnych procedur przewidzianych w art. 26c dyrektywy 77/388/EWG.
Do celów niniejszego rozdziału stosuje się definicje zawarte w pkt A tego artykułu.
Artykuł 29
1. Informacje określone w akapicie drugim art. 26c pkt B ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG od podatnika nieposiadającego siedziby na terytorium kraju do Państwa Członkowskiego identyfikacji, z chwilą rozpoczęcia przez niego działalności, składa się drogą elektroniczną. Szczegóły techniczne, wraz z jednolitą wiadomością elektroniczną, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 44 ust. 2.
2.
Państwo Członkowskie identyfikacji przekazuje te informacje drogą elektroniczną właściwemu organowi innego Państwa Członkowskiego w ciągu dziesięciu dni, licząc od końca miesiąca, w którym otrzymano informację od podatnika nieposiadającego siedziby w tym państwie.
W ten sam sposób informuje się właściwe organy innego Państwa Członkowskiego o przyznaniu numeru identyfikacyjnego.
Szczegóły techniczne, wraz ze jednolitą wiadomością elektroniczną służącą do przekazywania informacji, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 44 ust. 2.
3.
Państwo Członkowskie identyfikacji bezzwłocznie informuje drogą elektroniczną właściwe organy innych Państw Członkowskich w przypadku wykluczenia podatnika nieposiadającego siedziby na terytorium kraju z ewidencji podatników zidentyfikowanych dla potrzeb podatku VAT.
Artykuł 30
Zeznanie podatkowe zawierające szczegóły określone w akapicie drugim art. 26c pkt B ust. 5 dyrektywy 77/388/EWG składa się drogą elektroniczną. Szczegóły techniczne, wraz z jednolitą wiadomością elektroniczną, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 44 ust. 2.
Państwo Członkowskie identyfikacji przekazuje tę informację drogą elektroniczną właściwemu organowi zainteresowanego Państwa Członkowskiego najpóźniej do dziesięciu dni licząc od końca miesiąca, w którym otrzymano zeznanie.
Państwa Członkowskie wymagające, aby zeznanie podatkowe było sporządzone w walucie krajowej innej niż euro, przeliczają podane kwoty na euro przy użyciu kursu walutowego obowiązującego w ostatnim dniu okresu sprawozdawczego.
Wymiany dokonuje się według kursów wymiany opublikowanych przez Europejski Bank Centralny na dany dzień lub, jeżeli nie opublikowano kursu wymiany na ten dzień, na następny dzień, w którym kurs został opublikowany.
Szczegóły techniczne przekazywania tych informacji ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 44 ust. 2.
Państwo Członkowskie identyfikacji przekazuje drogą elektroniczną Państwu Członkowskiemu konsumpcji informacje niezbędne do powiązania każdej płatności z odpowiednim kwartalnym zeznaniem podatkowym.
Artykuł 31
Przepisy art. 22 stosuje się także do informacji zebranych przez Państwo Członkowskie identyfikacji zgodnie z przepisami art. 26c pkt B ust. 2 i 5 dyrektywy 77/388/EWG.
Artykuł 32
Państwo Członkowskie identyfikacji zapewnia przekazanie kwoty zapłaconej przez podatnika nieposiadającego siedziby na terytorium kraju na rachunek bankowy denominowany w euro wyznaczony przez Państwo Członkowskie konsumpcji, w którym podatek jest należny.
Państwa Członkowskie wymagające płatności w walucie krajowej innej niż euro przeliczają podane kwoty na euro przy użyciu kursu walutowego obowiązującego w ostatnim dniu okresu sprawozdawczego.
Wymiany dokonuje się według kursów wymiany opublikowanych przez Europejski Bank Centralny na dany dzień lub, jeżeli nie opublikowano kursu wymiany na ten dzień, na następny dzień, w którym kurs został opublikowany.
Przekazu dokonuje się najpóźniej do 10 dni, licząc od końca miesiąca, w którym otrzymano płatność.
Jeżeli podatnik nieposiadający siedziby na terytorium kraju nie zapłacił całości należnego podatku, Państwo Członkowskie identyfikacji zapewnia przekazanie płatności do Państw Członkowskich konsumpcji proporcjonalnie do podatku należnego w każdym Państwie Członkowskim.
Państwo Członkowskie identyfikacji informuje o tym drogą elektroniczną właściwe władze Państw Członkowskich konsumpcji.
Artykuł 33
Państwa Członkowskie powiadamiają drogą elektroniczną właściwe organy innych Państw Członkowskich o odpowiednich rachunkach bankowych, na które mają być przekazywane płatności zgodnie z art. 32.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają drogą elektroniczną właściwe organy innych Państw Członkowskich oraz Komisję o zmianach w standardowych stawkach podatku.
Artykuł 34
Artykuł 28–33 stosuje się przez okres przewidziany w art. 4 dyrektywy 2002/38/WE.
ROZDZIAŁ VII
STOSUNKI Z KOMISJĄ
Artykuł 35
1.
Państwa Członkowskie i Komisja badają i oceniają funkcjonowanie uzgodnień dotyczących współpracy administracyjnej przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Komisja zbiera doświadczenia Państw Członkowskich w celu usprawnienia funkcjonowania tych uzgodnień.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie dostępne informacje dotyczące stosowania przez nie niniejszego rozporządzenia.
3.
Wykaz danych statystycznych niezbędnych do oceny niniejszego rozporządzenia ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 2.
Państwa Członkowskie przekazują te dane Komisji gdy tylko są one dostępne, a przekazanie ich nie będzie oznaczać nieuzasadnionych obciążeń administracyjnych.
4.
W celu oceny skuteczności niniejszego systemu współpracy administracyjnej w zwalczaniu uchylania się od podatków i unikania płacenia podatków Państwa Członkowskie mogą przekazywać Komisji wszelkie inne informacje określone w art. 1.
5.
Komisja przesyła informacje określone w ust. 2, 3 i 4 innym zainteresowanym Państwom Członkowskim.
ROZDZIAŁ VIII
STOSUNKI Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 36
1.
Jeżeli właściwy organ Państwa Członkowskiego otrzymuje informacje od państwa trzeciego, może przekazać te informacje właściwemu organowi Państw Członkowskich, które mogą być tymi informacjami zainteresowane oraz, w każdym przypadku, wszystkim, którzy tego zażądają, tak dalece, jak umożliwiają to porozumienia o pomocy wzajemnej z danym państwem trzecim.
2.
Pod warunkiem że zainteresowane państwo trzecie zobowiązało się do udzielenia żądanej pomocy w zbieraniu dowodów nieprawidłowego charakteru transakcji, co do których istnieje podejrzenie, że stoją w sprzeczności z prawodawstwem dotyczących podatku VAT, można przekazać temu państwu trzeciemu informacje uzyskane na podstawie niniejszego rozporządzenia, za zgodą właściwych organów dostarczających informacje, zgodnie z ich wewnętrznymi przepisami dotyczącymi przekazywania danych osobowych do państw trzecich.
ROZDZIAŁ IX
ZASADY REGULUJĄCE WYMIANĘ INFORMACJI
Artykuł 37
Informacje przekazywane na mocy niniejszego rozporządzenia dostarczane są, najdalej jak to możliwe, drogą elektroniczną, zgodnie z porozumieniami zawartymi zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 2.
Artykuł 38
Wnioski o udzielenie pomocy, łącznie z wnioskami o zawiadomienie, oraz załączone dokumenty mogą być sporządzone w jakimkolwiek języku uzgodnionym przez organ wnioskujący i organ współpracujący.
Wspomnianym wnioskom towarzyszy tłumaczenie na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę organ współpracujący, wyłącznie w przypadku gdy organ współpracujący podaje przyczyny wnioskowania o takie tłumaczenie.
Artykuł 39
Na okres przewidziany w art. 4 dyrektywy 2002/38/WE Komisja i Państwa Członkowskie zapewniają funkcjonowanie takich istniejących lub nowych systemów przekazywania i wymiany informacji, jakie są niezbędne do umożliwienia wymiany informacji opisanej w art. 29 i 30.
Komisja będzie odpowiedzialna za rozwijanie wspólnej sieci łączności/wspólnego systemu połączeń (CCN/CSI) niezbędnego do umożliwienia wymiany informacji między Państwami Członkowskimi.
Państwa Członkowskie będą odpowiedzialne za rozwijanie ich własnych systemów niezbędnych do umożliwienia wymiany informacji przy użyciu CCN/CSI.
Państwa Członkowskie zrzekają się wszelkich roszczeń o zwrot wydatków poniesionych przy stosowaniu niniejszego rozporządzenia oprócz, gdy jest to właściwe, wynagrodzeń ekspertów.
Artykuł 40
1.
Organ współpracujący w jednym Państwie Członkowskim udziela organowi wnioskującemu w innym Państwie Członkowskim informacji określonych w art. 1, pod warunkiem że:
a) liczba oraz charakter wniosków o udzielenie informacji złożonych przez organ wnioskujący w określonym czasie nie nakłada nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych na organ współpracujący;
b) organ wnioskujący wyczerpał zwyczajne źródła informacji, których mógł użyć w danych okolicznościach do uzyskania informacji, których wniosek dotyczy, bez podejmowania ryzyka narażenia się na niepowodzenie w osiąganiu pożądanego rezultatu.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie nakłada zobowiązań do przeprowadzenia postępowania lub udzielenia informacji, jeżeli prawo lub praktyka administracyjna Państwa Członkowskiego, które miałoby udzielić informacji, nie upoważnia Państwa Członkowskiego do prowadzenia takiego postępowania lub zbierania albo używania takich informacji dla własnych celów tego Państwa Członkowskiego.
3.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego może odmówić udzielenia informacji, jeżeli dane Państwo Członkowskie nie jest w stanie, z przyczyn prawnych, udzielić podobnych informacji.
O przyczynach odmowy przez Państwo Członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, informuje się Komisję.
4.
Można odmówić udzielenia informacji, jeżeli prowadziłoby to do ujawnienia tajemnicy handlowej, przemysłowej lub zawodowej albo procesu produkcyjnego bądź jeżeli rozpowszechnianie tej informacji naruszyłoby porządek publiczny.
5.
Organ współpracujący informuje organ wnioskujący o przyczynach udzielenia odmowy na wniosek o udzielenie pomocy.
6.
Można przyjąć minimalny próg uruchamiający wniosek o udzielenie pomocy zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 2.
Artykuł 41
1.
Informacja przekazana w jakiejkolwiek formie na mocy niniejszego rozporządzenia objęta jest obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej i cieszy się taką ochroną, jaką objęte są podobne informacje na mocy zarówno prawa wewnętrznego Państwa Członkowskiego, które informację otrzymuje, jak i odpowiednich przepisów mających zastosowanie do władz Wspólnoty.
Można używać takich informacji do celów ustalenia podstawy wymiaru podatku lub poboru podatku, bądź też kontroli administracyjnej podatku do celów ustalenia podstawy wymiaru podatku.
Można używać takich informacji do ustalenia innych opłat wyrównawczych, ceł i podatków objętych art. 2 dyrektywy Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy zwrocie wierzytelności dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń [10].
Ponadto można ich używać w związku z postępowaniem sądowym, które może prowadzić do kar pieniężnych, wszczętym jako skutek naruszeń prawa podatkowego, bez uszczerbku dla ogólnych zasad i przepisów prawnych dotyczących praw oskarżonych i świadków w takim postępowaniu sądowym.
2.
Osoby należycie akredytowane przez organ akredytacji bezpieczeństwa Komisji Europejskiej mogą mieć dostęp do takich informacji wyłącznie tak dalece, jak jest to niezbędne do nadzoru, konserwacji oraz rozwijania sieci CCN/CSI.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 właściwy organ Państwa Członkowskiego udzielający informacji zezwala na użycie do innych celów w Państwie Członkowskim organu wnioskującego, jeżeli na mocy ustawodawstwa Państwa Członkowskiego organu współpracującego dana informacja może być użyta do podobnych celów.
4.
Jeżeli organ wnioskujący uzna, że informacja, którą otrzymał od organu współpracującego, może być użyteczna dla właściwego organu trzeciego Państwa Członkowskiego, może przekazać ją temu organowi.
Informuje o tym z wyprzedzeniem organ współpracujący.
Organ współpracujący może zażądać, aby przekazanie tej informacji stronie trzeciej było uzależnione od uprzedniej zgody.
5. Państwa Członkowskie do celów właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia ograniczają zakres praw i obowiązków przewidzianych w art. 10, art. 11 ust. 1, art. 12 i 21 dyrektywy 95/46/WE w takim stopniu, w jakim jest to konieczne do zabezpieczenia interesów określonych w art. 13 lit. e) wspomnianej dyrektywy.
Artykuł 42
Sprawozdania, oświadczenia oraz wszelkie inne dokumenty lub potwierdzone kopie dokumentów albo wyciągi z nich, otrzymane przez personel organu współpracującego oraz przekazane organowi wnioskującemu w ramach pomocy przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu, mogą być użyte jako dowody przez właściwe organy Państwa Członkowskiego organu wnioskującego na takiej samej podstawie, na jakiej mogą być używane podobne dokumenty dostarczone przez inny organ w tym państwie.
Artykuł 43
1.
W celu stosowania niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki, aby:
a) zapewnić efektywną koordynację wewnętrzną między właściwymi organami określonymi w art. 3;
b) ustanowić bezpośrednią współpracę między organami upoważnionymi do celów takiej koordynacji;
c) zapewnić sprawne funkcjonowanie uzgodnień dotyczących wymiany informacji przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Komisja przekazuje każdemu Państwu Członkowskiemu, najszybciej jak to możliwe, każdą otrzymaną informację, której jest w stanie udzielić.
ROZDZIAŁ X
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 44
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet Współpracy Administracyjnej (zwany dalej Komitetem).
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowany zostanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny
Artykuł 45
1.
Co trzy lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty wszelkich przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszym rozporządzeniem
Artykuł 46
1.
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie naruszają wypełniania żadnych szerszych zobowiązań w związku z pomocą wzajemną wynikających z innych aktów prawnych, wraz z umowami dwustronnymi lub wielostronnymi.
2.
Jeżeli Państwa Członkowskie podejmą uzgodnienia dwustronne w sprawach objętych niniejszym rozporządzeniem inne niż dotyczące postępowania w przypadkach indywidualnych, powiadomią o tym bezzwłocznie Komisję.
Natomiast Komisja ze swojej strony poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 47
Rozporządzenie (EWG) nr 218/92 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 48
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1799/2003
z dnia 13 października 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1210/2003 dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i 301,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2003/495/WPZiB z dnia 7 lipca 2003 r. w sprawie Iraku [1], zmienione wspólnym stanowiskiem 2003/735/WPZiB [2],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) w następstwie rezolucji 1483 (2003) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 22 maja 2003 r., Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1210/2003 z dnia 7 lipca 2003 r. dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem [3], które, między innymi przewiduje środki zamrażające skierowane przeciwko byłemu rządowi Iraku oraz innym podmiotom państwowym.
Środki te weszły w życie dnia 9 lipca 2003 r.
(2) przegląd stosownych tekstów doprowadził do wniosku, że rezolucja nie wymaga, aby środki zamrażające zostały zastosowane w odniesieniu do funduszy i zasobów gospodarczych ministerstw i innych organów państwowych, które nie znajdowały się poza Irakiem w dniu 22 maja 2003 r., ale zostały przeniesione poza Irak po tym dniu.
(3) ze względu na to, zakaz udostępniania funduszy i zasobów gospodarczych organom państwowym w Iraku, który osłabia funkcjonowanie takich organów i niepotrzebnie hamuje odbudowę Iraku, powinien zostać ponownie rozważony.
W rezultacie, wyjaśnienia dotyczące płatności związanych z wywozem, dokonywane za pośrednictwem banków państwowych wymienionych we właściwym Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 stają się zbyteczne.
(4) rezolucja 1483 (2003) przedstawia zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych jako pierwszy krok w procesie prowadzącym do przekazania ich do Funduszu Rozwoju na rzecz Iraku.
Zwalnia z tego procesu również fundusze i zasoby gospodarcze podlegające zastawom lub orzeczeniom ustanowionym lub wydanym przed dniem 22 maja 2003 r.
Utrzymywanie środków zamrażających nie jest dlatego właściwe, jeżeli dane fundusze i zasoby gospodarcze są wyraźnie zwolnione z wymogu w celu spowodowania przekazania ich do tego Funduszu.
(5) uważa się, że brak wymogu zamrożenia nie powinien naruszać stosowalności normalnych zasad dotyczących uznawania i wprowadzania w życie orzeczeń sądów arbitrażowych i zagranicznych.
Ponadto, nie powinno się przyznawać zwolnień w odniesieniu do jakichkolwiek orzeczeń podjętych z naruszeniem rozporządzenia Rady (WE) nr 3541/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. zakazującego zaspokajania roszczeń irackich z tytułu umów i transakcji, na których wykonanie wpływ wywarła rezolucja 661 (1990) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucje pokrewne [4].
(6) od czasu gdy zmiany te odnoszą się do interpretacji rezolucji 1483 (2003), właściwe jest nadanie im mocy wstecznej do dnia, w którym rozporządzenie (WE) nr 1210/2003 weszło w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1210/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł.
4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze należące do poprzedniego rządu irackiego, lub jakiegokolwiek organu państwowego, przedsiębiorstwa, włączając w to spółki ustanowione na mocy prawa prywatnego, w których władze państwowe posiadają udziały większościowe lub kontrolne, lub agencje tego rządu, wskazane przez Komitet ds. Sankcji i wymienione w załączniku III, zostają zamrożone, jeżeli znajdowały się poza Irakiem w dniu 22 maja 2003 r.
2.
Wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze wskazane przez Komitet ds. Sankcji i wymienione w załączniku IV, należące do, stanowiące własność lub będące w posiadaniu następujących osób, zostają zamrożone:
a) były Prezydent Saddam Hussein;
b) wyżsi urzędnicy jego reżimu;
c) najbliżsi członkowie ich rodzin; lub
d) osoby prawne, organy lub podmioty będące własnością lub kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez osoby określone w lit. a), b) i c) lub przez każdą osobę fizyczną lub prawną działającą w ich imieniu lub pod ich kierownictwem.
3.
Żadne fundusze nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, lub przekazane na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, organowi lub podmiotowi wymienionemu w załączniku IV.
4.
Żadne zasoby gospodarcze nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, lub przekazane na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, organowi lub podmiotowi wymienionemu w załączniku IV, aby umożliwić tej osobie, grupie lub podmiotowi uzyskiwanie funduszy, towarów lub usług.";
2) w art. 5 skreśla się ust. 2;
3) art. 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
W drodze odstępstwa od art. 4, właściwe władze Państw Członkowskich, wymienione w załączniku V, mogą zezwolić na wydanie zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, jeżeli zostają spełnione wszystkie z poniższych warunków:
a) fundusze lub zasoby gospodarcze podlegają sądowemu, administracyjnemu lub arbitrażowemu zastawowi ustanowionemu przed dniem 22 maja 2003 r., lub sądowemu, administracyjnemu lub arbitrażowemu orzeczeniu wydanemu przed tym dniem;
b) fundusze lub zasoby gospodarcze zostaną użyte wyłącznie do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub uznanych za uzasadnione w takim orzeczeniu, w granicach ustalonych przez przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób posiadających takie roszczenia;
c) zaspokajanie roszczenia nie narusza rozporządzenia (WE) nr 3541/92; oraz
d) uznanie zastawu lub orzeczenia nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego Państwa Członkowskiego.
2.
We wszystkich innych okolicznościach, fundusze, zasoby gospodarcze i przychody z zasobów gospodarczych zamrożone na mocy art. 4 zostają odmrożone tylko w celu ich przekazania do Funduszu Rozwoju na rzecz Iraku prowadzonego przez Bank Centralny Iraku, zgodnie z warunkami wymienionymi w rezolucji 1483 (2003) Rady Bezpieczeństwa ONZ.";
4) tytuł załącznika V otrzymuje brzmienie:
"Wykaz właściwych organów określonych w art. 6, 7 i 8."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1801/2003
z dnia 14 października 2003 r.
tymczasowo dopuszczające nowe zastosowanie określonych mikroorganizmów w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], zmienioną ostatnio dyrektywą Komisji 2003/7/WE [2], w szczególności art. 3 i art. 9e ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG wymaga, aby nie wprowadzano do obrotu żadnego dodatku bez przyznania zezwolenia Wspólnoty.
(2) W przypadku dodatków określonych w części II załącznika C do dyrektywy 70/524/EWG, które obejmują mikroorganizmy, można tymczasowo zatwierdzić nowe zastosowanie dodatku w paszach po spełnieniu warunków określonych w tej dyrektywie oraz, gdy w świetle dostępnych wyników uzasadnione jest założenie, że dodatek zastosowany w żywieniu zwierząt wywoła jeden ze skutków, o których mowa w art. 2 lit. a) tej dyrektywy.
Tymczasowe zezwolenie może zostać udzielone na okres nie przekraczający czterech lat.
(3) Ten dodatek został już zatwierdzony dla prosiąt przez rozporządzenie Komisji nr 1411/1999/WE [3] oraz dla cieląt i kurcząt rzeźnych przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1636/1999 [4].
(4) Dostarczone zostały nowe dane dla poparcia wniosku o rozszerzenie zatwierdzenia stosowania dla indyków rzeźnych.
(5) Dostarczona ocena wniosku o zatwierdzenie odnośnie do mikroorganizmu określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia wykazuje, że warunki, o których mowa w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524//EWG, są spełnione.
(6) Określone w załączniku zastosowanie Enterococcus faecium powinno zatem zostać tymczasowo zatwierdzone na okres czterech lat oraz włączone do części IV wykazu zatwiedzonych dodatków.
(7) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt przekazał pozytywną opinię w zakresie bezpieczeństwa stosowania Enterococcus faecium w paszach dla indyków, pod warunkami określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(8) Ocena wniosku wykazuje, że w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatków określonych w załączniku wymagane są pewne procedury.
Ochrona ta zapewniona jest przez stosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatek należący do grupy "Mikroorganizmy", o którym mowa w Załączniku, jest zatwierdzony do stosowania jako dodatek do pasz pod warunkami określonymi w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1804/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 września 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 w odniesieniu do kontroli wywożonego halonu przeznaczonego do zastosowań krytycznych, wywozu produktów i sprzętu zawierającego chlorofluorowęglowodory oraz kontroli bromochlorometanu
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W trakcie stosowania rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [4] pojawiło się szereg zagadnień, które powinny zostać poruszone we wspomnianym rozporządzeniu poprzez wprowadzenie w nim zmian.
Te zagadnienia, które odnoszą się do skutecznego i bezpiecznego wykonania rozporządzenia, zostały przedyskutowane z Państwami Członkowskimi w komitecie zarządzającym na mocy tego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy dokonania czterech zmian w rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000.
(2) Na mocy art. 4 ust. 4 pkt iv) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Komisja została upoważniona do dokonywania corocznego przeglądu zastosowań krytycznych halonu, wymienionych w załączniku VII do tego rozporządzenia.
Jednakże wspomniane rozporządzenie nie przewiduje, w kontekście tych przeglądów, ustanowienia ram czasowych na ostateczne wycofanie zastosowań krytycznych w świetle zidentyfikowania odpowiednich substancji alternatywnych i ich wykorzystywania.
Pierwsza zmiana do tego rozporządzenia przewiduje możliwość ustanowienia ram czasowych na ograniczenie wykorzystywania halonu do zastosowań krytycznych, z uwzględnieniem, podczas przeglądu załącznika VII do wspomnianego rozporządzenia, dostępności substancji alternatywnych lub technologii możliwych do wprowadzenia z punktu widzenia technicznego i ekonomicznego oraz akceptowalnych ze względu na ochronę środowiska i zdrowia.
Należy zapewnić osiąganie postępu w ograniczaniu ilości halonu wykorzystywanego do zastosowań krytycznych i w ten sposób przyspieszenie regeneracji warstwy ozonowej.
(3) Druga zmiana dotyczy wywozu halonu przeznaczonego do zastosowań krytycznych wymienionych w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
Od dnia 1 stycznia 2004 r. to rozporządzenie będzie zezwalać na zastosowanie halonu wyłącznie do celów wymienionych w załączniku VII i jego obecność w urządzeniach przeciwpożarowych na terenie Wspólnoty Europejskiej.
Zastosowania te są uznawane za "krytyczne", jako że obecnie nie istnieją substancje alternatywne możliwe do wykorzystania z punktu widzenia technicznego i ekonomicznego.
Każde urządzenie zawierające halon, a niewymienione w załączniku VII, jest zatem uważane za niekrytyczne.
Wszystkie instalacje niekrytyczne zawierające halon powinny zostać wycofane z eksploatacji do dnia 31 grudnia 2003 r.
Należy umożliwić przechowywanie wycofanego halonu z przeznaczeniem do zastosowań krytycznych, jego wywiezienie z miejsca składowania do zastosowań krytycznych lub zniszczenie.
(4) Artykuł 11 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 zezwala na wywóz "produktów i urządzeń zawierających halon w celu zaspokojenia potrzeb związanych z zastosowaniami krytycznymi wymienionymi w załączniku VII".
Wspomniany artykuł powinien zostać zmieniony, by zezwolić na wywóz przeznaczonego do zastosowań krytycznych halonu luzem do dnia 31 grudnia 2009 r., o ile pochodzi on z odzysku, recyklingu i regeneracji halonu przechowywanego w pomieszczeniach do magazynowania zatwierdzonych przez właściwe organy lub przez nie eksploatowanych.
Stosownie do potrzeb należy zażądać przeglądu wywozu halonu luzem, mając na uwadze wcześniejszy zakaz wywozu niż od dnia 31 grudnia 2009 r.
Wywóz halonu przeznaczonego do zastosowań krytycznych powinien być zabroniony po dniu 31 grudnia 2003 r., jeżeli halon nie pochodzi z pomieszczeń zatwierdzonych przez właściwe organy lub przez nie eksploatowanych w celu przechowywania halonu przeznaczonego do zastosowań krytycznych.
(5) Komisja powinna być odpowiedzialna za udzielanie zezwoleń na wywóz halonu zawartego w produktach lub sprzęcie przeznaczonym do zastosowań krytycznych.
Komisja powinna udzielać zezwoleń wyłącznie wtedy, gdy właściwe organy Państwa Członkowskiego sprawdzą, że towary są wywożone z przeznaczeniem dla jednego lub kilku szczególnych zastosowań krytycznych wymienionych w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
Ponadto od eksportera należy wymagać złożenia na koniec roku sprawozdania na temat wielkości rzeczywistego wywozu.
(6) Corocznie Państwa Członkowskie powinny złożyć sprawozdanie w sprawie substancji kontrolowanych, w tym również halonu, odzyskanych, po recyklingu lub regeneracji bądź zniszczonych.
Obecnie rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 nakazuje złożenie sprawozdania do dnia 31 grudnia 2001 r., a nie corocznie, choć roczne sprawozdania będą istotne w przyszłości w celu stwierdzenia, czy osiągnięto postęp, w szczególności w zakresie niszczenia halonu, stanowiącego element dodatkowy do wymagań związanych z zastosowaniami krytycznymi.
(7) Trzecia zmiana dotyczy wywozu substancji kontrolowanych lub produktów je zawierających.
Należy zabronić wywozu substancji kontrolowanych lub produktów zawierających substancje kontrolowane.
Ten zakaz zachęci do odzyskiwania i niszczenia substancji kontrolowanych zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
Głównym celem jest zatrzymanie wzrostu handlu eksportowego do krajów rozwijających się używanymi urządzeniami chłodniczymi i klimatyzacyjnymi, w szczególności lodówkami do użytku domowego, zamrażarkami i pianką izolacyjną dla budownictwa, zawierającymi chlorofluorowęglowodory.
Z braku instalacji do niszczenia w krajach rozwijających się, chlorofluorowęglowodory będą ostatecznie wyciekać do atmosfery i uszkadzać warstwę ozonową.
Ponadto kraje rozwijające zaczynają obecnie wycofywać chlorofluorowęglowodory i wiele z nich nie życzy sobie być odbiorcami używanych produktów i urządzeń zawierających chlorofluorowęglowodory.
(8) Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 stosuje się nie tylko do urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych, lecz również do wszystkich produktów i urządzeń zawierających piankę integralną wyprodukowaną przy użyciu chlorofluorowęglowodorów.
Może to oznaczać, że, na przykład, używane statki powietrzne i pojazdy zawierające sztywną piankę izolacyjną lub piankę integralną spienioną przy pomocy chlorofluorowęglowodorów nie mogłyby być wywożone ze Wspólnoty Europejskiej.
Ponieważ intencją tego rozporządzenia było zakazanie wywozu używanych urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych zawierających chlorofluorowęglowodory, a nie innych produktów i urządzeń zawierających piankę spienioną za pomocą chlorofluorowęglowodorów, należy zatem zmienić wspomniane rozporządzenie w celu wyłączenia produktów, których włączenie nie było zamierzone, zawierających te związki.
(9) Czwarta zmiana dotyczy przepisów w sprawie nowych substancji określonych w art. 22 i załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
Wspomniane rozporządzenie nie przewiduje takiego samego poziomu kontroli w stosunku do nowej substancji wskazanej w załączniku II, czyli bromochlorometanu, jaka ma zastosowanie wobec innych substancji kontrolowanych i tym samym Wspólnota Europejska nie w pełni wywiązuje się ze swoich zobowiązań Protokołu montrealskiego.
W celu zmiany tej sytuacji konieczne jest zastosowanie przepisów stosowanych w odniesieniu do substancji kontrolowanych także do bromochlorometanu.
(10) Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000 są w pełni zgodne z jego celami ochrony środowiska, które obejmują w miarę możliwości rozszerzenie ochrony warstwy ozonowej, ograniczenie światowej produkcji substancji zubażających ozon, wspieranie bezpiecznych praktyk transportu tych substancji, zapewnienie obowiązkowego monitorowania wywozu i w razie konieczności wyjaśnienie kwestii prawnych,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produkcji, przywozu, wywozu, wprowadzania do obrotu, stosowania, odzysku, recyklingu, regeneracji i niszczenia chlorofluorowęglowodorów, innych całkowicie fluorowcowanych chlorofluorowęglowodorów, halonów, tetrachlorku węgla, 1,1,1-trichloroetanu, bromku metylu, wodorobromofluorowęglowodorów, wodorochlorofluorowęglowodorów i bromochlorometanu, do składania sprawozdań odnośnie do tych substancji oraz do przywozu, wywozu, wprowadzania do obrotu, stosowania produktów i urządzeń zawierających wymienione substancje.";
2) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— "substancje kontrolowane"; oznaczają chlorofluorowęglowodory, inne całkowicie fluorowcowane chlorofluorowęglowodory, halony, tetrachlorek węgla, 1,1,1-trichloroetan, bromek metylu, wodorobromofluorowęglowodory, wodorochlorofluorowęglowodory i bromochlorometan, występujące samodzielnie lub w mieszaninie, zarówno pierwotne, jak i odzyskane, po recyklingu lub regeneracji.
Definicja nie obejmuje substancji kontrolowanej zawartej w produkcie przemysłowym, innym niż pojemnik do jej transportowania lub magazynowania, albo nieznacznych ilości substancji kontrolowanej pochodzącej z niezamierzonego lub przypadkowego wytworzenia podczas procesu produkcyjnego, z nieprzereagowanych substratów lub z wykorzystaniem jej jako czynnika ułatwiającego procesy chemiczne, obecnej w substancjach chemicznych w postaci śladowego zanieczyszczenia lub emitowanej podczas wytwarzania bądź transportowania produktu,";
b) po tiret jedenastym dodaje się tiret w brzmieniu:
"— "bromochlorometan"; oznacza substancję kontrolowaną, wskazaną w grupie IX w załączniku I";
3) w art. 3 ust. 1 dodaje się lit. g) w brzmieniu:
"g) bromochlorometan";
4) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się lit. g) w brzmieniu:
"g) bromochlorometan";
b) w ust. 4 pkt iv) otrzymuje brzmienie:
"iv) Ustęp 1 lit. c) nie ma zastosowania do wprowadzania do obrotu i stosowania halonów odzyskanych, po recyklingu lub regeneracji, stosowanych w istniejących systemach przeciwpożarowych do dnia 31 grudnia 2002 r. lub wprowadzania do obrotu i wykorzystywania halonów do zastosowań krytycznych podanych w załączniku VII.
Każdego roku właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają Komisję o ilości halonów zużytych do zastosowań krytycznych, podjętych środkach w zakresie redukcji ich emisji i prognozach ich emisji, jak również o obecnych działaniach mających na celu identyfikowanie substancji alternatywnych i ich stosowanie.
Każdego roku Komisja dokonuje przeglądu zastosowań krytycznych wymienionych w załączniku VII oraz, gdy niezbędne, wprowadza stosowne zmiany, a także, w miarę potrzeb, przyjmuje ramy czasowe na ich wycofanie, z uwzględnieniem dostępności substancji alternatywnych lub technologii możliwych do wprowadzenia z punktu widzenia technicznego i ekonomicznego oraz akceptowanych ze względu na ochronę środowiska i zdrowia, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.";
c) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Zakazuje się wywozu oraz wprowadzania do obrotu produktów i urządzeń zawierających chlorofluorowęglowodory, inne całkowicie fluorowcowane chlorofluorowęglowodory, halony, tetrachlorek węgla, 1,1,1-trichloroetan, wodorobromofluorowęglowodory i bromochlorometan, z wyjątkiem tych produktów i sprzętu, w odniesieniu do których stosowanie odpowiedniej substancji zostało dozwolone zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi lub które jest wymienione w załączniku VII.
Produkty i sprzęt wyprodukowane przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia nie są objęte tym zakazem.";
5) w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie lub w celu uszlachetnienia czynnego substancji kontrolowanych następuje po uzyskaniu zezwolenia na przywóz.
Zezwolenia są wydawane przez Komisję po sprawdzeniu ich zgodności z art. 6, 7, 8 i 13.
Komisja przesyła kopie każdego zezwolenia do właściwych organów Państwa Członkowskiego, do którego dane substancje mają być przywiezione.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwe do tego celu organy.
Substancje kontrolowane wymienione w grupach I, II, III, IV, V i IX załącznika I nie mogą być przywożone w celu uszlachetniania czynnego.";
6) w art. 11 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) wprowadzająca część akapitu pierwszego otrzymuje brzmienie:
"1.
Zakazuje się wywozu ze Wspólnoty chlorofluorowęglowodorów, innych całkowicie fluorowcowanych chlorofluorowęglowodorów, halonów, tetrachlorku węgla, 1,1,1-trichloroetanu, bromofluorowęglowodorów i bromochlorometanu lub produktów i sprzętu, innych niż rzeczy osobiste, zawierających wymienione substancje lub których funkcjonowanie uzależnione jest od ciągłej dostawy tych substancji.
Zakazu nie stosuje się do wywozu:";
b) liteva d) otrzymuje brzmienie:
"d) halonu odzyskanego, po recyklingu i regeneracji, przechowywanego w pomieszczeniach zatwierdzonych przez właściwe organy lub przez nie eksploatowanych, w celu zaspokojenia potrzeb wynikających z zastosowań krytycznych wymienionych w załączniku VII, do dnia 31 grudnia 2009 r., oraz produktów i urządzeń zawierających halon w celu zaspokojenia potrzeb wynikających z zastosowań krytycznych wymienionych w załączniku VII. Do dnia 1 stycznia 2005 r.
Komisja przeprowadzi przegląd wywozu halonu odzyskanego, po recyklingu lub regeneracji przeznaczonego do zastosowań krytycznych i, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, w miarę potrzeby podejmie decyzje o zakazie wywozu tej substancji przed dniem 31 grudnia 2009 r.";
c) dodaje się lit. g) w brzmieniu:
"g) używanych produktów i urządzeń, które zawierają sztywną piankę izolacyjną lub piankę integralną wyprodukowaną z użyciem chlorofluorowęglowodorów.
To wyłączenie nie ma zastosowania do:
- urządzeń oraz produktów chłodniczych i klimatyzacyjnych;
- urządzeń oraz produktów chłodniczych i klimatyzacyjnych zawierających chlorofluorowęglowowodory używane jako czynnik chłodniczy lub których funkcjonowanie jest uzależnione od ciągłej dostawy chlorofluorowęglowodorów używanych jako czynnik chłodniczy w innych urządzeniach i produktach;
- pianki izolacyjnej do zastosowań budowlanych i produktów z niej otrzymanych.";
7) w art. 11 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Od dnia 31 grudnia 2003 r. zakazuje się wywozu z obszaru Wspólnoty halonu przeznaczonego do zastosowań krytycznych, niepochodzącego z pomieszczeń magazynowych zatwierdzonych przez właściwe organy lub przez nie eksploatowanych w celu przechowywania halonu przeznaczonego do zastosowań krytycznych.";
8) w art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wywóz substancji kontrolowanych z obszaru Wspólnoty odbywa się na podstawie zezwolenia.
Komisja wydaje przedsiębiorcom zezwolenia na wywóz na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r. oraz na każdy następny 12-miesięczny okres po sprawdzeniu jego zgodności z art. 11.
Przepisy regulujące zezwolenia na wywóz halonu jako substancji kontrolowanej określa ust. 4.
Komisja przekazuje kopie każdego zezwolenia do właściwych organów zainteresowanego Państwa Członkowskiego.";
9) w art. 12 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Wywóz z obszaru Wspólnoty halonu oraz produktów i urządzeń zawierających halon, w celu zaspokojenia potrzeb związanych z zastosowaniami krytycznymi wymienionymi w załączniku VII, odbywa się na podstawie zezwolenia wydanego na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2004 r. i każdy następny 12-miesięczny okres.
Komisja wydaje eksporterowi zezwolenie na wywóz po sprawdzeniu przez właściwe organy zainteresowanego Państwa Członkowskiego jego zgodności z art. 11 ust. 1 lit. d).
Wniosek o zezwolenie na wywóz zawiera:
- nazwisko i adres eksportera,
- handlowy opis wywożonego towaru,
- całkowitą ilość halonu,
- kraj/kraje miejsca przeznaczenia produktów i urządzeń,
- oświadczenie, że halon jest wywożony z przeznaczeniem dla zastosowania krytycznego wymienionego w załączniku VII,
- dalsze informacje uważane za niezbędne przez właściwe organy.";
10) w art. 16 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Państwa Członkowskie do dnia 31 grudnia 2001 r., a następnie za każde kolejne 12 miesięcy, przedkładają do Komisji sprawozdanie dotyczące systemów promowania odzysku zużytych substancji kontrolowanych, obejmujące dane na temat dostępnych obiektów i urządzeń oraz ilości zużytych substancji kontrolowanych, odzyskanych, poddanych recyklingowi lub regeneracji bądź zniszczonych.";
11) w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
"4a) Corocznie, przed dniem 31 marca, eksporter przekazuje Komisji, przesyłając kopie danych właściwym organom zainteresowanego Państwa Członkowskiego, dokumentację dostarczoną przez każdego z wnioskodawców zgodnie z art. 12 ust. 4 w odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia roku poprzedniego.";
b) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 Komisja może wprowadzić zmiany w zakresie wymagań sprawozdawczych ustanowionych w ust. 1–4 w celu wypełnienia zobowiązań w ramach Protokołu lub w celu poprawy praktycznego zastosowania wymienionych wymagań sprawozdawczych.";
12) w załączniku I po grupie VII dodaje się następujące wyrażenia:
W kolumnie zatytułowanej "Grupa" dodaje się wyrażenie "Grupa IX", w kolumnie zatytułowanej "Substancja" dodaje się wyrażenie "CH2BrCl (halon 1011 bromochlorometan)", natomiast w kolumnie zatytułowanej "Potencjał zubażania ozonu" dodaje się liczbę "0,12";
13) skreśla się załącznik II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1805/2003
z dnia 13 października 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2596/97 przedłużające okres, o którym mowa w art. 149 ust. 1 Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 149 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2596/97 [3] okres, podczas którego można przyjąć środki przejściowe w odniesieniu do wymagań dotyczących zawartości tłuszczu w mleku wprowadzonym do obrotu, zgodnie z warunkami określonymi w Akcie Przystąpienia z 1994 r., przedłużony jest do dnia 31 grudnia 2003 r.
(2) W sektorze mleka i przetworów mlecznych, wymagania odnoszące się do zawartości tłuszczu w mleku przeznaczonym do spożycia przez ludzi ciągle powodują trudności dla Finlandii i Szwecji.
(3) Dlatego niezbędne jest wykorzystanie możliwości przedłużenia omawianego okresu, przewidzianej w art. 149 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 1994 r.
Okres dodatkowy, biegnący do dnia 30 kwietnia 2009 r., wydaje się właściwy.
(4) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 2596/97 należy zmienić.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2596/97, akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w odniesieniu do wymagań odnoszących się do zawartości tłuszczu w mleku przeznaczonym do spożycia przez ludzi, produkowanym w Finlandii i Szwecji, okres zostaje przedłużony do dnia 30 kwietnia 2009 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1809/2003
z 15 października 2002 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do przywozu żywego bydła oraz produktów pochodzenia bydlęcego, owczego i koziego z Kostaryki i Nowej Kaledonii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) Nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 maja 2001 ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1139/2003 [2], a w szczególności pierwszy ustęp jego artykułu 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W swej opinii z dnia 11 maja 2001 r. dotyczącej geograficznego ryzyka BSE w Kostaryce, Naukowy Komitet Sterujący (SCC) orzekł, że wystąpienie BSE u rodzimego bydła z tego państwa jest wysoce nieprawdopodobne.
W konsekwencji Kostaryka została umieszczona na liście państw zwolnionych z pewnych warunków handlu odnoszących się do TSE dla żywego bydła i produktów pochodzenia bydlęcego, owczego i koziego.
(2) W swej zaktualizowanej opinii z 10 kwietnia 2003 r. dotyczącej geograficznego ryzyka BSE ze strony niektórych państw trzecich, Naukowy Komitet Sterujący zmienił swą opinię z dnia 11 maja 2001 r. i orzekł, że wystąpienie BSE u rodzimego bydła z Kostaryki jest mało prawdopodobne, ale nie może być wykluczone.
Dlatego Kostaryka nie może już być zwolniona z odnoszących się do TSE warunków handlu dla żywego bydła oraz produktów pochodzenia bydlęcego, owczego i koziego.
(3) W swej opinii z 6 marca 2003 r. dotyczącej geograficznego ryzyka BSE w Nowej Kaledonii, Naukowy Komitet Sterujący uznał, że występowanie BSE u rodzimego bydła z tego państwa jest bardzo mało prawdopodobne.
Dlatego Nowa Kaledonia powinna zostać umieszczona na liście państw zwolnionych z niektórych, odnoszących się do TSE warunków handlu dla żywego bydła i produktów pochodzenia bydlęcego, owczego i koziego.
(4) Dlatego rozporządzenie (WE) Nr 999/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik XI do rozporządzenia (WE) Nr 999/2001 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1812/2003
z dnia 15 października 2003 r.
zmieniające i zawierające sprostowanie do rozporządzenia (WE) nr 43/2003 ustanawiającego szczegółowe zasady dla stosowania rozporządzeń Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 w odniesieniu do pomocy dla lokalnej produkcji roślin uprawnych w najbardziej peryferyjnych regionach Unii Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 oraz (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 12 ust. 4 i art. 15 ust. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 5 ust.3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1922/2002 [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 43/2003 [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 995/2003 [6], ustanawia warunki przyznawania pomocy dla obrotu lokalnego oraz obrotu poza regionem produkcji, a także ustala wysokość tej pomocy dla produktów określonych w art. 12 ust. 1 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001.
(2) Zatwierdzone podmioty gospodarcze chcące uczestniczyć w tym systemie w celu wspierania lokalnego obrotu owocami i warzywami, muszą przedsięwziąć działania określone w art. 42 ust. 2 powyższego rozporządzenia.
W celu lepszego poszanowania zasad rachunkowości przez takie podmioty gospodarcze, należy dokonać zmian w dokumentach, które są wymagane dla celów kontroli przeprowadzanej przez właściwe organy.
(3) W odniesieniu do pomocy dla obrotu poza regionem produkcji należy ustanowić odstępstwo dla pieprzu różowego objętego kodem CN 0910.
Specyfika tego produktu jest taka, że nie może on spełnić wymagań związanych z identyfikacją działek, ustanowionych w kontrakcie rocznym, ponieważ nie jest on uprawiany, ale zbierany na dziko.
(4) Kod CN 0705 obejmuje sałatę i cykorię.
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 43/2003 obejmuje sałatę, ale z powodu poważnego błędu nie obejmuje cykorii, która jest częścią tej samej pozycji.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 43/2003 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione w celu sprostowania tego błędu.
(6) Środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 43/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 42 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) prowadzenia oddzielnej ewidencji zapasów lub innych dokumentów zapewniających takie same gwarancje dla celów kontroli"
2) Artykuł 46 ust. 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) dane referencyjne i powierzchnie działek, na których uprawia się te produkty, a w przypadku organizacji producenckich, nazwy i adresy wszystkich zainteresowanych plantatorów; dane referencyjne działek nie musza być zgłaszane w przypadku różowego pieprzu objętego kodem CN 0910".
Artykuł 2
W Załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 43/2003 opis produktów objętych kodem CN 0705 otrzymuje brzmienie:
"0705 _BAR_ Sałata i cykoria" _BAR_
Artykuł 3
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1813/2003
z dnia 15 października 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2273/93 określające centra skupu interwencyjnego dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1104/2003 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Centra skupu interwencyjnego są wymienione w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2273/93 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1938/2002 [4].
Niektóre Państwa Członkowskie przedstawiły wnioski w sprawie dokonania zmian w odniesieniu do kilku z tych ośrodków.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2273/93 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2273/93 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1822/2003
z dnia 16 października 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2760/98 dotyczące wykonania programu współpracy transgranicznej w ramach programu Phare
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla niektórych krajów Europy Środkowej i Wschodniej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska z Kopenhagi w dniach 12 i 13 grudnia 2002 r. zakończyła negocjacje w sprawie przystąpienia z Cyprem, Republiką Czeską, Estonią, Węgrami, Łotwą, Litwą, Maltą, Polską, Słowacją i Słowenią oraz wyznaczyła datę przystąpienia na dzień 1 maja 2004 r.
Dlatego wyżej wymienione kraje przystępujące nie powinny dłużej figurować na wykazie granic uprawnionych do uczestniczenia w programie współpracy transgranicznej Phare.
(2) Rada Europejska z Kopenhagi przyjęła plany drogowe dla Bułgarii i Rumunii w celu wsparcia wysiłków tych dwóch krajów ubiegających się o członkostwo, zmierzających do osiągnięcia celu przystąpienia do Unii Europejskiej w 2007 r.
(3) Komunikat Komisji z dnia 1 lipca 2003 r. w sprawie wyznaczania drogi dla nowego instrumentu sąsiedztwa [3] proponuje wprowadzenie programów sąsiedztwa obejmujących granice zewnętrzne rozszerzonej Unii na okres 2004–2006.
W konsekwencji granice rumuńskie i bułgarskie z krajami nieubiegającymi się o członkostwo powinny zostać włączone do wykazu kwalifikujących się granic.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2760/98 [4], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1596/2002 [5], przewiduje rozszerzenie programu współpracy transgranicznej Phare na inne kraje sąsiedzkie korzystające z innych programów pomocy wspólnotowej; należy rozszerzyć program współpracy transgranicznej Phare w celu objęcia nim granicy bułgarsko - tureckiej.
(5) Dlatego należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2760/98.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Restrukturyzacji Gospodarczej w niektórych państwach Europy Środkowej i Wschodniej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2760/98 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwalifikującymi się granicami są te między
a) Rumunią a Węgrami, Rumunią a Bułgarią, Rumunią a Ukrainą, Rumunią a Mołdawią, Rumunią a Serbią i Czarnogórą;
b) Bułgarią a Grecją, Bułgarią a Rumunią, Bułgarią a Turcją, Bułgarią a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Bułgarią a Serbią i Czarnogórą."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 września 2003 r.
w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, 95 i art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Swobodny przepływ bezpiecznej i zdrowej żywności oraz paszy jest istotnym aspektem rynku wewnętrznego i znacząco przyczynia się do zdrowia i ogólnego dobra obywateli oraz realizacji ich interesów socjalnych i gospodarczych.
(2) Zgodnie z polityką Wspólnoty, należy zapewnić wysoki poziom ochrony życia i zdrowia ludzkiego.
(3) W celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, przed wprowadzeniem do obrotu żywności i paszy zawierającej lub wyprodukowanej z genetycznie zmodyfikowanych organizmów (zwaną dalej genetycznie zmodyfikowaną żywnością i paszą) należy ją poddać ocenie bezpieczeństwa w drodze procedury wspólnotowej.
(4) Różnice w krajowych przepisach ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących oceny i zatwierdzania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy mogą utrudniać jej swobodny przepływ, stwarzając warunki nierównej i nieuczciwej konkurencji.
(5) W rozporządzeniu (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r., dotyczącym nowej żywności i nowych składników żywności [5], ustanowiono procedurę zatwierdzania dotyczącą genetycznie zmodyfikowanej żywności, obowiązującą Państwa Członkowskie i Komisję.
Procedurę tę należy uprościć i uczynić bardziej przejrzystą.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 258/97 przewiduje także procedurę powiadamiania o nowej żywności, która jest w istocie równorzędna z istniejącą.
Chociaż istotna równorzędność jest kluczowym etapem procedury oceny bezpieczeństwa genetycznie zmodyfikowanych środków spożywczych, sama w sobie nie stanowi oceny bezpieczeństwa.
W celu zapewnienia jasności, przejrzystości oraz zharmonizowanych ram zatwierdzania genetycznie zmodyfikowanej żywności, niniejszą procedurę powiadamiania należy zarzucić w odniesieniu do genetycznie zmodyfikowanych środków spożywczych.
(7) Dotychczas zatwierdzano pasze składające się z lub zawierające genetycznie zmodyfikowane organizmy (GMO) z zastrzeżeniem procedury zatwierdzania przewidzianej dyrektywą 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r.
[6] oraz dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie [7]; nie istnieje procedura zatwierdzania paszy produkowanej z GMO; należy ustanowić jednolitą, skuteczną i przejrzystą wspólnotową procedurę zatwierdzania dotyczącą paszy zawierającej, składającej się lub wyprodukowanej z GMO.
(8) Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się również do paszy dla zwierząt, z których nie produkuje się żywności.
(9) Nowe procedury zatwierdzania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy powinny obejmować nowe zasady wprowadzone dyrektywą 2001/18/WE.
Powinny również wykorzystywać nowe ramy oceny ryzyka w sprawach bezpieczeństwa żywności ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, ustanawiającym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w sprawach bezpieczeństwa żywności [8].
Zatem żywność i paszę genetycznie zmodyfikowaną należy zatwierdzać do wprowadzania do obrotu we Wspólnocie po przeprowadzeniu naukowej oceny spełniającej najwyższe możliwe wymagania dotyczącej wszelkich form ryzyka, jakie może ona stanowić dla zdrowia ludzi i zwierząt, oraz, w miarę potrzeb, dla środowiska naturalnego, co leży w ramach kompetencji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (Urząd).
Po takiej naukowej ocenie ryzyka Wspólnota powinna wydać decyzję w sprawie zarządzania ryzykiem w oparciu o procedurę wykonawczą zapewniającą bliską współpracę między Komisją i Państwami Członkowskimi.
(10) Doświadczenie pokazuje, że zezwolenia nie wydaje się do jednorazowego wykorzystania wtedy gdy istnieje prawdopodobieństwo, że produkt ma być stosowany zarówno w żywności, jak i paszy; dlatego też produkty takie należy zatwierdzać wyłącznie wtedy gdy spełnione są kryteria zatwierdzania dotyczące zarówno żywności, jak i paszy.
(11) Na podstawie niniejszego rozporządzenia zezwolenie można wydać albo w odniesieniu do GMO przewidzianym do stosowania w charakterze materiału źródłowego do produkcji żywności lub paszy, lub produktów stosowanych w żywności i/lub paszy, który zawiera, składa się lub jest z niego wyprodukowany, jak również środków spożywczych lub pasz produkowanych z GMO. Zatem jeżeli GMO zastosowane do produkcji żywności i/lub paszy zatwierdzono na podstawie niniejszego rozporządzenia, żywność i/lub pasza zawierająca, składająca się lub wyprodukowana z takiego GMO nie wymaga zatwierdzenia na podstawie niniejszego rozporządzenia, ale podlega wymaganiom określonym w zezwoleniu wydanym w odniesieniu do GMO. Ponadto żywność objęta zezwoleniem wydanym na podstawie niniejszego rozporządzenia zwalnia się z wymagań rozporządzenia (WE) nr 258/97 dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności, z wyjątkiem przypadku gdy mieszczą się one w jednej lub więcej niż jednej z kategorii określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 258/97 w odniesieniu do właściwości, które nie zostały uwzględnione do celu wydania zezwolenia w oparciu o niniejsze rozporządzenie.
(12) Dyrektywa Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [9] przewiduje zatwierdzanie dodatków do żywności stosowanych w środkach spożywczych.
Oprócz tej procedury zatwierdzania, dodatki do żywności zawierającej, składającej się lub wyprodukowanej z GMO należy również włączyć w zakres niniejszego rozporządzenia odnoszący się do oceny bezpieczeństwa modyfikacji genetycznej, natomiast ostateczne zezwolenie wydaje się na podstawie procedury określonej w dyrektywie 89/107/EWG.
(13) Środki aromatyzujące wchodzące w zakres dyrektywy Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji [10], które zawierają, składają się lub są wyprodukowane z GMO należy również włączyć w zakres niniejszego rozporządzenia odnoszący się do oceny bezpieczeństwa modyfikacji genetycznej.
(14) Dyrektywa Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotycząca niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [11] przewiduje procedurę zatwierdzania dotyczącą produktów paszowych produkowanych przy użyciu różnych technologii, które mogą powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt i środowiska.
Produkty paszowe zawierające, składające się lub wyprodukowane z GMO należy zamiast tego włączyć w zakres niniejszego rozporządzenia.
(15) Dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych [12] przewiduje procedurę zatwierdzania wprowadzania do obrotu dodatków stosowanych w paszach.
Oprócz tej procedury zatwierdzania, dodatki paszowe zawierające, składające się lub wyprodukowane z GMO należy również włączyć w zakres niniejszego rozporządzenia.
(16) Niniejsze rozporządzenie powinno obejmować żywność i paszę wyprodukowaną "z" GMO, a nie żywność i paszę z zawartością GMO.
Kryterium decydującym jest ustalenie, czy materiał uzyskany z genetycznie zmodyfikowanego materiału źródłowego występuje lub nie występuje w żywności lub paszy.
Środki wspomagające przetwarzanie stosowane tylko w procesie produkcji żywności lub paszy nie są objęte definicją żywności lub paszy, a zatem nie są włączone w zakres niniejszego rozporządzenia.
W zakres niniejszego rozporządzenia nie jest również włączona żywność i pasza wyprodukowana za pomocą genetycznie zmodyfikowanych środków wspomagających przetwarzanie.
Zatem produkty uzyskane ze zwierząt żywionych genetycznie zmodyfikowanymi paszami zwierzęcymi lub przetwarzanych za pomocą genetycznie zmodyfikowanych produktów leczniczych nie podlegają ani wymaganiom zatwierdzania, ani wymaganiom etykietowania określonym w niniejszym rozporządzeniu.
(17) Zgodnie z art. 153 Traktatu, Wspólnota ma się przyczyniać do wspierania prawa konsumentów do informacji.
Oprócz innych rodzajów informacji publicznych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, etykietowanie produktów umożliwia konsumentowi dokonanie świadomego wyboru oraz zwiększa uczciwość transakcji zawieranej między sprzedawcą a kupującym.
(18) Artykuł 2 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [13] przewiduje, że etykietowanie nie może wprowadzać kupującego w błąd w zakresie właściwości środka spożywczego oraz w szczególności, w odniesieniu do charakteru, identyfikacji, własności, składu, metody produkcji i wytwarzania.
(19) Wymagania dodatkowe dotyczące etykietowania genetycznie zmienionej żywności ustanowiono w rozporządzeniu (WE) nr 258/97, rozporządzeniu Rady (WE) nr 1139/98 z dnia 26 maja 1998 r. dotyczącym obowiązkowego oznaczania na etykietach umieszczonych na niektórych środkach spożywczych, wyprodukowanych z zmodyfikowanych genetycznie organizmów, danych innych niż przewidziane w dyrektywie 79/112/EWG [14] oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 50/2000 z dnia 10 stycznia 2000 r. w sprawie etykietowania środków spożywczych oraz składników żywności zawierających dodatki oraz środki aromatyzujące, które zostały zmodyfikowane genetycznie lub zostały wyprodukowane z organizmów genetycznie zmodyfikowanych [15].
(20) Należy ustanowić zharmonizowane wymagania etykietowania genetycznie zmodyfikowanej paszy, aby dostarczyć użytkownikom końcowym, w szczególności producentom inwentarza żywego, wraz z rzetelnymi informacjami dotyczącymi składu i własności żywności, tym samym umożliwiając użytkownikowi dokonanie świadomego wyboru.
(21) Etykieta powinna zawierać obiektywne informacje stwierdzające, że żywność lub pasza zawiera, składa się lub została wyprodukowana z GMO.
Przejrzysta etykieta, bez względu na wykrywalność DNA lub proteiny powstałej w wyniku modyfikacji genetycznej produktu końcowego, spełnia oczekiwania znacznej większości konsumentów wyrażone w licznych ankietach konsumenckich, ułatwia dokonanie świadomego wyboru i wyklucza potencjalne wprowadzenie konsumentów w błąd w odniesieniu do metod wytwarzania lub produkcji.
(22) Ponadto etykieta powinna dostarczać informacji odnośnie do właściwości lub własności, które odróżniają genetycznie zmodyfikowaną żywność lub paszę od jej tradycyjnych odpowiedników w zakresie składu, wartości lub skutków odżywczych, przewidywanego użycia żywności lub paszy oraz skutków zdrowotnych dla pewnych grup populacji, jak również wszelkich właściwości lub własności, które podnoszą kwestie etyczne lub religijne.
(23) Rozporządzenie (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczące możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniające dyrektywę 2001/18/WE [16] zapewnia, że właściwe informacje dotyczące wszelkich modyfikacji genetycznych są dostępne na każdym etapie wprowadzania do obrotu GMO oraz żywności i paszy z nich wyprodukowanej, a zatem powinno ułatwiać właściwe etykietowanie.
(24) Pomimo że niektóre podmioty gospodarcze unikają stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy, materiał taki może występować w ilościach śladowych w tradycyjnej żywności i paszy w wyniku jego przypadkowego lub technicznie nieuniknionego wystąpienia w toku produkcji nasion, uprawy, zbioru plonów, transportu lub przetwarzania.
W takich przypadkach tego rodzaju żywność lub pasza nie powinna podlegać wymaganiom etykietowania ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu.
Dla osiągnięcia tego celu należy ustanowić próg dotyczący przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania genetycznie zmodyfikowanego materiału w żywności lub paszy, zarówno wtedy gdy obrót takim materiałem jest zatwierdzony we Wspólnocie, jak i wtedy gdy takie występowanie dopuszcza się na mocy niniejszego rozporządzenia.
(25) Za właściwe uznaje się ustalenie, że jeżeli łączny poziom przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania genetycznie zmodyfikowanych materiałów w żywności lub paszy, albo w jednej z jej części składowych, jest wyższy niż ustalony próg, takie występowanie należy wskazać zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i przyjąć szczegółowe przepisy wykonawcze.
Należy przewidzieć możliwość ustanowienia niższych progów, w szczególności dla żywności i paszy zawierającej lub składającej się z GMO lub w celu uwzględnienia postępu naukowego i technologicznego.
(26) Za niezbędne uznaje się, aby podmioty gospodarcze starały się unikać przypadkowego występowania genetycznie zmodyfikowanego materiału w żywności lub paszy niezatwierdzonej na podstawie prawodawstwa wspólnotowego.
Jednakże w celu zapewnienia praktycznego stosowania oraz wykonalności niniejszego rozporządzenia, jako środek przejściowy dotyczący występowania śladowych ilości genetycznie zmienionego materiału w żywności lub paszy, należy ustanowić szczególny próg z możliwością ustanowienia niższych poziomów, w szczególności dla GMO sprzedawanych bezpośrednio konsumentowi końcowemu, jeżeli występowanie takiego materiału jest przypadkowe lub technicznie nieuniknione oraz z zastrzeżeniem spełnienia wszystkich warunków szczególnych ustalonych w niniejszym rozporządzeniu.
Dyrektywa 2001/18/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
Stosowanie tego środka należy weryfikować w kontekście ogólnego przeglądu wykonywania niniejszego rozporządzenia.
(27) W celu ustalenia, czy występowanie tego materiału jest przypadkowe lub technicznie nieuniknione, podmioty gospodarcze muszą być w stanie udowodnić właściwym władzom, że podjęły odpowiednie kroki mające na celu zapobieżenie występowaniu genetycznie zmodyfikowanej żywności lub paszy.
(28) Podmioty gospodarcze powinny unikać niezamierzonego występowania GMO w pozostałych produktach.
Komisja powinna gromadzić informacje i na ich postawie opracowywać wytyczne w sprawie współwystępowania upraw genetycznie zmodyfikowanych, tradycyjnych i organicznych.
Ponadto, Komisję uprasza się o możliwie najszybsze przekazywanie dalszych, niezbędnych wniosków w tym zakresie.
(29) Wykrywalność oraz etykietowanie GMO na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu, w tym możliwość ustanowienia progów, zapewnia dyrektywa 2001/18/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1830/2003.
(30) Konieczne jest ustanowienie zharmonizowanych procedur oceny ryzyka i zatwierdzania, które są skuteczne, ograniczonych w czasie oraz przejrzystych, a także kryteriów oceny potencjalnego ryzyka wynikającego z genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.
(31) W celu zapewnienia zharmonizowanej, naukowej oceny ryzyka genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy, ocenę tę powinien przeprowadzać urząd.
Jednakże ponieważ określone działania lub zaniechania ze strony urzędu wynikające z niniejszego rozporządzenia mogą wywołać bezpośrednie skutki prawne dla wnioskodawców, za właściwe uznaje się przewidzenie możliwości administracyjnego przeglądu takich działań lub zaniechań.
(32) Uznaje się, że w niektórych przypadkach sama naukowa ocena ryzyka może nie dostarczyć wszystkich informacji, na których powinna się opierać decyzja dotycząca zarządzania ryzykiem oraz że można uwzględnić inne czynniki istotne dla przedmiotowej sprawy.
(33) Jeżeli wniosek dotyczy produktów zawierających lub składających się z genetycznie zmodyfikowanego organizmu, wnioskodawca powinien mieć prawo zdecydowania, czy dostarczyć zezwolenie dotyczące zamierzonego uwalniania do środowiska uzyskane na podstawie części C dyrektywy 2001/18/WE, bez uszczerbku dla warunków ustalonych w zezwoleniu, czy na mocy niniejszego rozporządzenia ubiegać się o przeprowadzenie oceny ryzyka dla środowiska i jednoczesnej oceny bezpieczeństwa.
W drugim przypadku wymaga się, aby ocena ryzyka dla środowiska spełniała wymagania określone w dyrektywie 2001/18/WE, a właściwe organy krajowe wyznaczone do tego celu przez Państwa Członkowskie przeprowadziły z urzędem konsultacje w tym zakresie.
Za właściwe uznaje się, aby urząd miał możliwość zwrócenia się do jednego z właściwych organów krajowych o przeprowadzenie oceny ryzyka dla środowiska naturalnego.
Zgodnie z przepisami art. 12 ust. 4 dyrektywy 2001/18/WE, za właściwe uznaje się także, aby we wszystkich przypadkach dotyczących GMO oraz żywności i/lub paszy zawierającej lub składającej się z GMO, właściwe organy krajowe wyznaczone na podstawie wspomnianej dyrektywy miały możliwość przeprowadzenia konsultacji z urzędem, przed sfinalizowaniem oceny ryzyka dla środowiska.
(34) W przypadku GMO stosowanych w charakterze nasion lub innego rodzaju materiału rozmnożeniowego roślin oraz wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia, urząd podlega obowiązkowi powierzenia przeprowadzenia oceny ryzyka dla środowiska właściwemu organowi krajowemu.
Bez względu na to, zezwolenia wydawane na podstawie niniejszego rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 68/193/EWG [17], 2002/53/WE [18] i 2002/55/WE [19], które przewidują w szczególności zasady oraz kryteria zatwierdzania rozbieżności oraz ich oficjalnego zatwierdzenia w zakresie ich włączenia do powszechnych katalogów; nie powinny również wpływać na przepisy dyrektyw 66/401/EWG [20], 66/402/EWG [21], 68/193/EWG, 92/33/EWG [22], 92/34/EWG [23], 2002/54/WE [24], 2002/55/WE, 2002/56/WE [25] lub 2002/57/WE [26], które regulują w szczególności wydawanie świadectw i obrót nasionami oraz innego rodzaju materiałem rozmnożeniowym roślin.
(35) W miarę potrzeb oraz w oparciu o wnioski z oceny ryzyka, konieczne jest wprowadzenie wymagań dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu w odniesieniu do stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz stosowania genetycznie zmodyfikowanej paszy przeznaczonej do spożycia przez zwierzęta.
W przypadku GMO, na podstawie dyrektywy 2001/18/WE, plan monitorowania dotyczący skutków dla środowiska ma charakter obowiązkowy.
(36) W celu ułatwienia kontroli genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy, wnioskodawcy zezwolenia powinni zgłosić do urzędu propozycje właściwych metod pobierania próbek, identyfikacji oraz wykrywania i składowania próbek genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy; w miarę potrzeb, metody pobierania próbek i wykrywania powinny zostać zatwierdzone przez wspólnotowe laboratorium referencyjne.
(37) Podczas wykonywania niniejszego rozporządzenia należy uwzględnić postęp technologiczny oraz osiągnięcia naukowe.
(38) Żywność i pasza wchodząca w zakres niniejszego rozporządzenia, legalnie wprowadzona do obrotu we Wspólnocie przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia, powinna być nadal dopuszczona do obrotu z zastrzeżeniem przekazania Komisji przez podmioty gospodarcze, w terminie sześciu miesięcy od terminu stosowania niniejszego rozporządzenia, informacji dotyczących, w miarę potrzeb, oceny ryzyka, metod pobierania próbek, identyfikacji oraz wykrywania, w tym przekazywania próbek żywności i paszy oraz próbek kontrolnych.
(39) Należy ustanowić rejestr genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zatwierdzony na postawie niniejszego rozporządzenia i obejmujący dane szczegółowe produktu, badania wykazujące jego bezpieczeństwo w tym, jeżeli dostępne, odniesienia do niezależnych i sprawdzonych badań, a także metod pobierania próbek, identyfikacji i wykrywania.
Dane inne niż poufne powinny być publicznie dostępne.
(40) W celu stymulowania badań i rozwoju w dziedzinie GMO stosowanych w żywności i/lub paszy, na podstawie niniejszego rozporządzenia za właściwe uznaje się chronienie inwestycji dokonywanych przez wynalazców w zakresie gromadzenia informacji oraz danych uzupełniających wniosek.
Jednakże ochronę tę należy ograniczyć w czasie w celu uniknięcia zbędnego powielania badań i prób, co mogłoby być sprzeczne z interesem publicznym.
(41) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania kompetencji wykonawczych przyznanych Komisji [27].
(42) Należy wprowadzić przepis dotyczący prowadzenia konsultacji z Europejską Grupą Etyki w Nauce i Nowych Technologiach ustanowioną decyzją Komisji z dnia 16 grudnia 1997 r. lub wszelkimi pozostałymi organami ustanowionymi przez Komisję do celu zasięgnięcia opinii w sprawie zagadnień etycznych dotyczących wprowadzania do obrotu genetycznie zmodyfikowanej żywności lub paszy.
Takie konsultacje pozostają bez uszczerbku dla kompetencji Państw Członkowskich w zakresie zagadnień etycznych.
(43) W celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony życia i zdrowia ludzkiego, zdrowia i dobrego stanu zwierząt, środowiska i interesów konsumenta w odniesieniu do genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy, wymagania wynikające z niniejszego rozporządzenia należy stosować do produktów pochodzących ze Wspólnoty i przywożonych z państw trzecich w sposób niedyskryminacyjny, zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002.
Treść niniejszego rozporządzenia uwzględnia międzynarodowe zobowiązania handlowe Wspólnot Europejskich oraz wymagania Protokołu z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej w odniesieniu do zobowiązań importera i notyfikacji.
(44) Wskutek niniejszego rozporządzenia niektóre instrumenty prawa wspólnotowego należy uchylić, a inne zmienić.
(45) Wykonywanie niniejszego rozporządzenia należy poddać przeglądowi w świetle doświadczeń zebranych w krótkim czasie, a Komisja powinna monitorować wpływ stosowania niniejszego rozporządzenia na zdrowie ludzi i zwierząt, ochrony konsumentów, informowania konsumentów i funkcjonowania rynku wewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
CEL I DEFINICJE
Artykuł 1
Cel
Zgodnie z zasadami ogólnymi ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002, celem niniejszego rozporządzenia jest:
a) ustanowienie podstawy zapewniania wysokiego poziomu ochrony życia i zdrowia ludzkiego, zdrowia i dobrego stanu zwierząt, środowiska naturalnego i interesów konsumenta w związku z genetycznie zmodyfikowaną żywnością i paszą przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego;
b) ustanowienie wspólnotowych procedur zatwierdzania i nadzoru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy;
c) ustanowienie przepisów dotyczących etykietowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
1) stosuje się definicje "żywność", "pasza", "konsument końcowy", "przedsiębiorstwo żywnościowe" i "przedsiębiorstwo paszowe" podane w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002;
2) definicję "wykrywalności", ustanowioną w rozporządzenia (WE) nr 1830/2003;
3) "podmiot gospodarczy" oznacza osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za zapewnienie, że przedsiębiorstwo żywnościowe lub paszowe spełnia wymagania niniejszego rozporządzenia pod jej kontrolą;
4) stosuje się definicje "organizm", "zamierzone uwalnianie" i "ocena ryzyka dla środowiska" określone w dyrektywie 2001/18/WE;
5) "genetycznie zmodyfikowany organizm" lub "GMO" oznacza genetycznie zmodyfikowany organizm określony w art. 2 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE, z wyłączeniem organizmów uzyskanych za pomocą technik modyfikacji genetycznej wymienionych w załączniku I B do dyrektywy 2001/18/WE;
6) "genetycznie zmodyfikowana żywność" oznacza żywność zawierającą, składającą się lub wyprodukowaną z GMO;
7) "genetycznie zmodyfikowana pasza" oznacza paszę zawierającą, składającą się lub wyprodukowaną z GMO;
8) "genetycznie zmodyfikowany organizm do użytku spożywczego" oznacza GMO, który może być użyty, jako żywność lub materiał źródłowy do produkcji żywności;
9) "genetycznie zmodyfikowany organizm do użytku paszowego" oznacza GMO, który może być użyty, jako pasza lub materiał źródłowy do produkcji paszy;
10) "wyprodukowane z GMO" oznacza uzyskane w całości lub w części z GMO, ale niezawierające lub nieskładające się z GMO;
11) "próbka kontrolna" oznacza GMO lub jego materiał genetyczny (próbka dodatnia) i organizm rodzicielski lub jego materiał genetyczny stosowany do celów modyfikacji genetycznej (próbka ujemna);
12) "tradycyjny odpowiednik" oznacza podobną żywność lub paszę wyprodukowaną bez pomocy modyfikacji genetycznej oraz, dla której istnieje dobrze udokumentowana historia bezpiecznego użytkowania;
13) "składnik" oznacza "składnik" określony w art. 6 ust. 4 dyrektywy 2000/13/WE;
14) "wprowadzanie do obrotu" oznacza posiadanie żywności lub paszy do celu sprzedaży, w tym oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie, oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania;
15) "żywność wstępnie pakowana" oznacza pojedynczy produkt przeznaczony do celów prezentacyjnych, obejmujący żywność i opakowanie, w którym ją umieszczono przed oferowaniem do sprzedaży bez względu na to, czy takie opakowanie zawiera żywność w całości, czy tylko częściowo z zastrzeżeniem, że zawartość nie może być zmieniona bez otwarcia lub wymiany opakowania;
16) "zakład żywienia zbiorowego" oznacza "zakład żywienia zbiorowego" określony w art. 1 dyrektywy 2000/13/WE.
ROZDZIAŁ II
GENETYCZNIE ZMODYFIKOWANA ŻYWNOŚĆ
Sekcja 1
Zatwierdzanie i nadzór
Artykuł 3
Zakres zastosowania
1.
Niniejszą sekcję stosuje się do:
a) GMO do użytku spożywczego;
b) żywności zawierającej lub składającej się z GMO;
c) żywności wyprodukowanej lub zawierającej składniki wyprodukowane z GMO.
2.
W miarę potrzeb, zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2 można ustalić, czy dany rodzaj żywności wchodzi w zakres niniejszej sekcji.
Artykuł 4
Wymagania
1.
Żywność określona w art. 3 ust. 1 nie może:
a) wywierać szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego;
b) wprowadzać konsumenta w błąd;
c) odbiegać od żywności przeznaczonej do zastąpienia w takim zakresie, że jej normalne spożycie nie powoduje niekorzystnych skutków odżywczych dla konsumentów.
2.
Żadna osoba nie może wprowadzać do obrotu GMO do użytku spożywczego lub żywności określonej w art. 3 ust. 1, o ile nie jest on objęty zezwoleniem wydanym zgodnie z niniejszą sekcją oraz spełnione są właściwe warunki zezwolenia.
3.
Nie należy zatwierdzać żadnego GMO do użytku spożywczego ani żywności określonej w art. 3 ust. 1, o ile wnioskodawca takiego zezwolenia nie wykaże w sposób odpowiedni i wystarczający, że spełnione są wymagania ust. 1 niniejszego artykułu.
4.
Zezwolenie określone w ust. 2 może obejmować:
a) GMO oraz środki spożywcze zawierające lub składające się z tego GMO, a także środki spożywcze wyprodukowane z lub zawierające składniki wyprodukowane z tego GMO; lub
b) żywność wyprodukowaną z GMO, a także środki spożywcze wyprodukowane z lub zawierające taką żywność;
c) składnik wyprodukowany z GMO, a także żywność zawierającą taki składnik.
5.
Zezwolenia określonego w ust. 2 nie wydaje się, odrzuca, odnawia, zmienia, zawiesza lub cofa, z wyjątkiem podania podstawy i w ramach procedur określonych w niniejszym rozporządzeniu.
6.
Wnioskodawca zezwolenia określonego w ust. 2 oraz, po wydaniu zezwolenia, posiadacz zezwolenia lub jego przedstawiciel, powinien mieć miejsce siedziby na terytorium Wspólnoty.
7.
Zezwolenie wydane na podstawie niniejszego rozporządzenia pozostaje bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 2002/53/WE, dyrektywy 2002/55/WE i dyrektywy 68/193/EWG.
Artykuł 5
Wniosek o wydanie zezwolenia
1.
Aby uzyskać zezwolenie określone w art. 4 ust. 2, należy złożyć wniosek zgodnie z następującymi przepisami.
2.
Wniosek należy przesłać do właściwego organu krajowego Państwa Członkowskiego.
a) Właściwy organ krajowy:
i) w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku, na piśmie poświadcza wnioskodawcy jego otrzymanie.
Poświadczenie wskazuje datę otrzymania wniosku,
ii) bezzwłocznie informuje Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej Urzędem), oraz
iii) udostępnia Urzędowi wniosek i wszelkie uzupełniające informacje przekazane przez wnioskodawcę.
b) Urząd:
i) bezzwłocznie informuje pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o wniosku i udostępnia im wniosek oraz wszelkie uzupełniające informacje przekazane przez wnioskodawcę,
ii) udostępnia publicznie streszczenie dossier określone w ust. 3 lit. l).
3.
Do wniosku należy załączyć następujące informacje:
a) nazwę i adres wnioskodawcy;
b) oznaczenie żywności oraz jej specyfikację, w tym odnośne zdarzenia transformujące;
c) w miarę potrzeb, informacje dostarczane do celu spełnienia wymagań załącznika II do Protokołu z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej (zwanego dalej Protokołem z Kartageny);
d) w miarę potrzeb, szczegółowy opis metody produkcji i wytwarzania;
e) kopię badań, w tym w miarę potrzeb, przeprowadzonych niezależnych, sprawdzonych badań i wszelkie pozostałe materiały dostępne w celu wykazania, że żywność spełnia kryteria określone w art. 4 ust. 1;
f) analizę popartą właściwymi informacjami i danymi wskazującą, że właściwości żywności nie odbiegają od właściwości jej tradycyjnego odpowiednika w zakresie przyjętych limitów naturalnych rozbieżności w takich właściwościach oraz kryteriów określonych w art. 13 ust. 2 lit. a), lub propozycję etykietowania żywności zgodnego z przepisami art. 13 ust. 2 lit. a) i ust. 3;
g) uzasadnione oświadczenie stwierdzające, że żywność nie podnosi kwestii etycznych lub religijnych, lub propozycję etykietowania zgodnego z przepisami art. 13 ust. 2 lit. b);
h) w miarę potrzeb, warunki wprowadzania do obrotu żywności lub środków spożywczych z niej wyprodukowanych, w tym warunki szczególne dotyczące stosowania i manipulowania;
i) metody wykrywania, pobierania próbek (w tym odniesienia do istniejących oficjalnych lub znormalizowanych metod pobierania próbek) i identyfikacji zdarzenia transformującego oraz, odpowiednio, wykrywania i zdarzenia transformującego w żywności i/lub środkach spożywczych z niej wyprodukowanych;
j) próbki żywności i ich próbki kontrolne, a także informacje dotyczące miejsca, w którym dostępny jest materiał odniesienia;
k) odpowiednio propozycję monitorowania po wprowadzeniu do obrotu dotyczącego używania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi;
l) streszczenie dossier w znormalizowanej formie.
4.
W przypadku wniosku dotyczącego GMO stosowanego w żywności, odniesienia do pojęcia "żywność" w ust. 3 interpretuje się jako odniesienia do żywności zawierającej, składającej się lub wyprodukowanej z GMO, dla którego sporządzono wniosek.
5.
W przypadku GMO lub żywności zawierającej lub składającej się z GMO do wniosku należy załączyć również:
a) pełne dossier techniczne zawierające informacje wymagane na podstawie załącznika III i IV do dyrektywy 2001/18/WE oraz informacje i wnioski dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej zgodnie z zasadami ustalonymi w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE lub, w przypadku wprowadzania do obrotu GMO zatwierdzonego na podstawie części C dyrektywy 2001/18/WE, kopię decyzji w sprawie wydania zezwolenia;
b) plan monitorowania skutków dla środowiska naturalnego zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE, w tym propozycję okresu obowiązywania planu monitorowania; okres obowiązywania może odbiegać od sugerowanego terminu osiągnięcia porozumienia.
W takim przypadku nie stosuje się art. 13–24 dyrektywy 2001/18/WE.
6.
Jeżeli wniosek dotyczy substancji, której używanie i wprowadzanie do obrotu, na podstawie pozostałych przepisów prawa wspólnotowego, podlega włączeniu jej do rejestru substancji zarejestrowanych lub zatwierdzonych z zastrzeżeniem wyłączenia pozostałych, we wniosku należy zamieścić uwagę dotyczącą powyższego i wskazać status substancji zgodny z odnośnym ustawodawstwem.
7.
Po przeprowadzeniu konsultacji z Urzędem, zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2, Komisja ustanawia przepisy wykonawcze w celu stosowania niniejszego artykułu, w tym zasady dotyczące sporządzania i składania wniosku.
8.
Przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia, Urząd publikuje szczegółowe wytyczne mające na celu udzielenie wnioskodawcy pomocy w zakresie sporządzania i składania wniosku.
Artykuł 6
Opinia Urzędu
1.
Wydając opinię, Urząd dąży do zachowania terminu sześciu miesięcy od daty otrzymania prawidłowego wniosku.
W każdym przypadku gdy Urząd dąży do uzyskania od wnioskodawcy dodatkowych informacji przewidzianych w ust. 2, termin ten ulega przedłużeniu.
2.
Urząd lub, w miarę potrzeb, właściwy organ krajowy za pośrednictwem Urzędu zwraca się do wnioskodawcy z prośbą o uzupełnienie danych szczegółowych załączonych do wniosku w określonym terminie.
3.
W celu sporządzenia opinii Urząd:
a) sprawdza, czy szczegółowe dane i dokumenty złożone przez wnioskodawcę są zgodne z przepisami art. 5 oraz sprawdza, czy żywność spełnia kryteria określone w art. 4 ust. 1;
b) zgodnie z przepisami art. 36 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, może się zwrócić do właściwego organu Państwa Członkowskiego ds. oceny żywności z wnioskiem o przeprowadzenie oceny bezpieczeństwa żywności;
c) może zwrócić się do właściwego organu wyznaczonego zgodnie z przepisami art. 4 dyrektywy 2001/18/WE o przeprowadzenie oceny ryzyka dla środowiska naturalnego; jednakże jeżeli wniosek dotyczy GMO stosowanego w charakterze nasion lub innego rodzaju materiału rozmnożeniowego roślin, Urząd zwraca się do właściwego organu krajowego o przeprowadzenie oceny ryzyka dla środowiska naturalnego;
d) przesyła do wspólnotowego laboratorium referencyjnego określonego w art. 32 dane szczegółowe określone w art. 5 ust. 3 lit. i) oraz j).
Wspólnotowe laboratorium referencyjne bada oraz uwierzytelnia metodę wykrywania i identyfikacji proponowaną przez wnioskodawcę;
e) sprawdzając stosowanie art. 13 ust. 2 lit. a), weryfikuje informacje i dane złożone przez wnioskodawcę w celu wykazania, że właściwości żywności nie odbiegają od właściwości jej tradycyjnego odpowiednika, uwzględniając zatwierdzone limity naturalnych rozbieżności każdej z właściwości.
4.
W przypadku GMO lub żywności zawierającej lub składającej się z GMO, do oceny mającej na celu zapewnienie, że podjęto wszystkie właściwe środki prowadzące do zapobieżenia szkodliwym skutkom dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska naturalnego, które mogą wyniknąć z zamierzonego uwolnienia GMO, stosuje się wymagania bezpieczeństwa dla środowiska naturalnego określone w dyrektywie 2001/18/WE.
Podczas przeprowadzania oceny wniosków o wprowadzenie do obrotu produktów składających się z lub zawierających GMO, właściwy organy krajowy w rozumieniu dyrektywy 2001/18/WE, wyznaczony przez każde Państwo Członkowskie konsultuje się w tym zakresie z Urzędem.
Na powiadomienie o opinii właściwe organy mają trzy miesiące od daty otrzymania wniosku.
5.
W przypadku wydania pozytywnej opinii dotyczącej zatwierdzenia żywności, opinia powinna zawierać następujące dane szczegółowe:
a) nazwisko albo nazwę i adres wnioskodawcy;
b) oznaczenie żywności oraz jej specyfikację;
c) w miarę potrzeb, informacje wymagane na podstawie załącznika II do Protokołu z Kartageny;
d) propozycję dotyczącą etykietowania żywności i/lub środków spożywczych z niej wyprodukowanych;
e) w miarę potrzeb, wszelkie warunki lub ograniczenia nakładane na wprowadzanie do obrotu i/lub warunki szczególne lub ograniczenia dotyczące używania i manipulowania, w tym wymagania monitorowania po wprowadzeniu do obrotu oparte na wyniku oceny ryzyka, a w przypadku GMO lub żywności zawierającej lub składającej się z GMO, warunki dotyczące ochrony poszczególnych ekosystemów/środowiska naturalnego i/lub obszarów geograficznych;
f) uwierzytelnioną przez wspólnotowe laboratorium referencyjne metodę dotyczącą wykrywania, w tym pobierania próbek, identyfikacji zdarzenia transformującego oraz, odpowiednio, wykrywania i identyfikacji zdarzenia transformującego w żywności i/lub środkach spożywczych z niej wyprodukowanych; w miarę potrzeb należy wskazać miejsce, w którym dostępny jest materiał odniesienia;
g) w miarę potrzeb, plan monitorowania określony w art. 5 ust. 5 lit. b).
6.
Urząd przesyła swoją opinię Komisji, Państwom Członkowskim oraz wnioskodawcy wraz ze sprawozdaniem omawiającym ocenę żywności oraz wskazującym powody wydania danej opinii, a także informacje, na których opiera się opinia, w tym również opinie właściwych organów sporządzone w oparciu o konsultacje przeprowadzone na podstawie ust. 4.
7.
Zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, Urząd publikuje opinię po usunięciu wszelkich informacji uznanych w świetle przepisów art. 30 niniejszego rozporządzenia za poufne.
Opinia publiczna może zgłaszać do Komisji wszelkie uwagi w terminie 30 dni od opublikowania opinii Urzędu.
Artykuł 7
Zezwolenie
1.
W terminie trzech miesięcy od otrzymania opinii Urzędu, Komisja składa do Komitetu określonego w art. 35 projekt decyzji, którą zamierza podjąć w odniesieniu do wniosku z uwzględnieniem opinii Urzędu, wszelkich istotnych przepisów prawa wspólnotowego oraz innych czynników istotnych dla przedmiotowej sprawy.
Jeżeli projekt decyzji nie jest zgodny z opinią Urzędu, Komisja przedstawia wyjaśnienie rozbieżności.
2. Każdy projekt decyzji przewidującej wydanie zezwolenia zawiera dane szczegółowe określone w art. 6 ust. 5, nazwę lub nazwisko posiadacza licencji oraz, w miarę potrzeb, unikalny identyfikator przyznany GMO określony w rozporządzeniu (WE) nr 1830/2003.
3.
Ostateczna decyzja w sprawie wniosku przyjmowana jest zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
4.
Komisja bezzwłocznie informuje wnioskodawcę o podjętej decyzji i publikuje szczegółowy decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
5.
Zezwolenie wydane zgodnie z procedurą określoną w niniejszym rozporządzeniu obowiązuje w całej Wspólnocie w terminie 10 lat i jest odnawiane zgodnie z przepisami art. 11.
Zatwierdzoną żywność wprowadza się do rejestru określonego w art. 28.
Każdy wpis do rejestru wskazuje datę wydania zezwolenia oraz obejmuje dane szczegółowe określone w ust. 2.
6.
Zezwolenie wydane na podstawie niniejszej sekcji pozostaje bez uszczerbku dla pozostałych przepisów prawa wspólnotowego rządzących używaniem i wprowadzaniem do obrotu substancji, których można używać wyłącznie wtedy, gdy zostały one umieszczone w wykazie substancji zarejestrowanych lub zatwierdzonych z zastrzeżeniem wyłączenia pozostałych.
7.
Wydanie zezwolenia nie ogranicza ogólnej odpowiedzialności cywilnej i karnej dowolnego podmiotu gospodarczego w odniesieniu do przedmiotowej żywności.
8.
Odniesienia dokonane w części A i D dyrektywy 2001/18/WE do GMO zatwierdzonych na podstawie części C tej dyrektywy uznaje się za mające tożsame zastosowanie do GMO zatwierdzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Status bieżących produktów
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 2, produkty wchodzące w zakres niniejszej sekcji legalnie wprowadzone do obrotu we Wspólnocie przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia można nadal wprowadzać do obrotu, używać i przetwarzać z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:
a) w przypadku produktów wprowadzanych do obrotu na podstawie dyrektywy 90/220/EWG przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 258/97, lub zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 258/97, w terminie sześciu miesięcy od daty stosowania niniejszego rozporządzenia podmioty gospodarcze odpowiedzialne za wprowadzanie do obrotu przedmiotowych produktów powinny zawiadomić Komisję o dacie, z którą produkty te po raz pierwszy wprowadzono do obrotu we Wspólnocie;
b) w przypadku produktów legalnie wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie, ale nie objętych lit. a), w terminie sześciu miesięcy od daty stosowania niniejszego rozporządzenia podmioty gospodarcze odpowiedzialne za wprowadzanie do obrotu przedmiotowych produktów powinny zawiadomić Komisję, że produkty zostały wprowadzone do obrotu we Wspólnocie przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Do zawiadomienia określonego w ust. 1 załącza się, w miarę potrzeb, dane szczegółowe wspomniane w art. 5 ust. 3 i 5, które Komisja przesyła Urzędowi i Państwom Członkowskim.
Urząd przesyła do wspólnotowego laboratorium referencyjnego dane szczegółowe określone w art. 5 ust. 3 lit. i) oraz j).
Wspólnotowe laboratorium referencyjne bada i uwierzytelnia metodę wykrywania i identyfikacji proponowaną przez wnioskodawcę.
3.
W terminie jednego roku od daty stosowania niniejszego rozporządzenia oraz po sprawdzeniu, czy przedłożono i zweryfikowano wszystkie wymagane informacje, przedmiotowe produkty należy wpisać do Rejestru.
Każdy wpis do rejestru powinien zawierać, w miarę potrzeb, dane szczegółowe określone w art. 7 ust. 2 oraz, w przypadku produktów określonych w ust. 1 lit. a), datę, z którą przedmiotowe produkty wprowadzono do obrotu po raz pierwszy.
4.
W terminie dziewięciu lat od daty, z którą produkty określone w ust. 1 lit. a) zostały po raz pierwszy wprowadzone do obrotu, a w żadnym przypadku nie wcześniej, niż w terminie trzech lat od daty stosowania niniejszego rozporządzenia, podmioty gospodarcze odpowiedzialne za ich wprowadzanie do obrotu składają wniosek zgodny z przepisami art. 11 stosowanego mutatis mutandis.
W terminie trzech lat od daty stosowania niniejszego rozporządzenia, podmioty gospodarcze odpowiedzialne za wprowadzanie do obrotu produktów określonych w ust. 1 lit. b) składają wniosek zgodny z przepisami art. 11 stosowanego mutatis mutandis.
5.
Produkty określone w ust. 1 oraz żywność je zawierająca lub wytworzona z nich podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia, w szczególności art. 9, 10 i 34 stosowanych mutatis mutandis.
6.
Jeżeli zawiadomienie oraz załączone dane szczegółowe określone w ust. 1 i 2 nie są złożone w określonym terminie lub są niewłaściwe lub, jeżeli wniosek nie jest złożony w przewidzianym terminie zgodnie z wymogami ust. 4, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2, Komisja przyjmuje środek wymagający wycofania z obrotu przedmiotowego produktu oraz wszelkich produktów z niego uzyskanych.
Środek ten może przewidywać ograniczony termin, w którym można wykorzystać bieżące zapasy produktu.
7.
W przypadku zezwoleń nie wydanych określonemu posiadaczowi, podmiot gospodarczy realizujący przywozy, produkujący lub wytwarzający produkty określone w tym artykule kieruje do Komisji odpowiednie informacje lub wniosek.
8.
Szczegółowe zasady wykonywania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Artykuł 9
Nadzór
1.
Po wydaniu zezwolenia zgodnego z niniejszym rozporządzeniem, posiadacz zezwolenia oraz zainteresowane strony spełniają wszelkie warunki lub ograniczenia nałożone w zezwoleniu, w szczególności upewniają się, że produkty nie objęte zezwoleniem nie są wprowadzane do obrotu w charakterze żywności lub paszy.
Jeżeli na posiadacza zezwolenia nałożono obowiązek monitorowania po wprowadzeniu do obrotu określony w art. 5 ust. 3 lit. k) i/lub w art. 5 ust. 5 lit. b), posiadacz zezwolenia zapewnia, że jest ono wykonywane i składa do Komisji sprawozdania zgodnie z warunkami zezwolenia.
Sprawozdania dotyczące monitorowania, o których mowa, publicznie udostępnia się po usunięciu wszelkich informacji uznanych za poufne zgodnie z art. 30.
2. Jeżeli posiadacz zezwolenia wnioskuje o zmianę warunków zezwolenia, posiadacz zezwolenia składa wniosek zgodny z przepisami art. 5 ust. 2. art. 5, 6 i 7 stosuje się mutatis mutandis.
3.
Posiadacz zezwolenia niezwłocznie informuje Komisję o wszelkich nowych informacjach naukowych lub technicznych, które mogą mieć wpływ na ocenę bezpieczeństwa używania żywności.
W szczególności, posiadacz zezwolenia niezwłocznie zawiadamia Komisję o wszelkich zakazach lub ograniczeniach nałożonych przez właściwy organ państwa trzeciego, w którym żywność jest wprowadzana do obrotu.
4.
Komisja bezzwłocznie udostępnia informacje złożone przez wnioskodawcę Urzędowi i Państwom Członkowskim.
Artykuł 10
Zmiana, zawieszenie i cofanie pozwoleń
1.
Urząd, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji, wydaje opinię, czy zezwolenie dotyczące produktu określonego w art. 3 ust. 1 nadal spełnia warunki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu.
Niezwłocznie przekazuje opinię Komisji, posiadaczowi zezwolenia i Państwom Członkowskim.
Zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, Urząd publikuje opinię po usunięciu wszelkich informacji uznanych za poufne zgodnie z art. 30 niniejszego rozporządzenia.
Opinia publiczna może zgłaszać do Komisji wszelkie uwagi w terminie 30 dni od opublikowania opinii.
2.
Komisja możliwie jak najszybciej bada opinię Urzędu.
Zgodnie z przepisami art. 34 podejmuje wszelkie właściwe środki.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 7, zezwolenie można odpowiednio zmienić, zawiesić lub cofnąć.
3.
Artykuły 5 ust. 2, 6 i 7 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 11
Odnawianie zezwoleń
1.
Zezwolenia wydane na podstawie niniejszego rozporządzenia odnawia się na okres 10 lat w oparciu o wniosek skierowany do Komisji przez posiadacza zezwolenia najpóźniej w terminie jednego roku przed upływem jego daty ważności.
2.
Do wniosku należy załączyć następujące dokumenty:
a) kopię zezwolenia na wprowadzenie żywności do obrotu;
b) sprawozdanie w sprawie wyników monitorowania, jeżeli jest to przewidziane w zezwoleniu;
c) wszelkie pozostałe, nowe informacje dostępne w odniesieniu do oceny bezpieczeństwa używania żywności oraz ryzyka, jakie żywność może stwarzać dla konsumentów i środowiska naturalnego;
d) w miarę potrzeb, propozycję dotyczącą zmiany lub uzupełnienia warunków pierwotnego zezwolenia, między innymi warunków dotyczących przyszłego monitorowania.
3.
Artykuły 5 ust. 2, 6 i 7 stosuje się mutatis mutandis.
4.
Jeżeli z przyczyn pozostających poza kontrolą posiadacza zezwolenia decyzja w sprawie odnowienia zezwolenia nie jest podjęta przed upływem terminu jego ważności, termin zatwierdzenia produktu ulega automatycznemu przedłużeniu do daty podjęcia takiej decyzji.
5.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2, po konsultacjach z Urzędem Komisja może ustanowić przepisy wykonawcze do celu stosowania niniejszego artykułu, w tym zasady dotyczące sporządzania i składania wniosku.
6.
Urząd publikuje szczegółowe wytyczne mające na celu udzielenie wnioskodawcy pomocy w zakresie sporządzania i składania wniosku.
Sekcja 2
Etykietowanie
Artykuł 12
Zakres zastosowania
1.
Niniejszą sekcję stosuje się do środków spożywczych dostarczanych w tej postaci do konsumenta końcowego lub zakładów zbiorowego żywienia we Wspólnocie oraz, które:
a) zawierają lub składają się z GMO; lub
b) są wyprodukowane z lub zawierają składniki wyprodukowane z GMO.
2.
Niniejszej sekcji nie stosuje się do środków spożywczych zawierających materiał, który zawiera, składa się lub jest wyprodukowany z GMO w części nie większej niż 0,9 procent składników żywności rozpatrywanych odrębnie, lub żywności zawierającej jeden składnik z zastrzeżeniem, że jego występowanie jest przypadkowe lub nieuniknione technicznie.
3.
W celu ustalenia, czy występowanie tego materiału jest przypadkowe lub nieuniknione technicznie, podmioty gospodarcze muszą być w stanie przedstawić dowód przekonujący właściwe organy, że podjęto właściwe kroki mające na celu uniknięcie występowania takiego materiału.
4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2 można ustanowić właściwe, niższe progi, w szczególności w odniesieniu do środków spożywczych zawierających lub składających się z GMO lub w celu uwzględnienia postępu naukowego i technologicznego.
Artykuł 13
Wymagania
1.
Bez uszczerbku dla pozostałych wymagań prawa wspólnotowego dotyczących etykietowania środków spożywczych, środki spożywcze wchodzące w zakres niniejszej sekcji podlegają następującym wymaganiom etykietowania:
a) jeżeli żywność składa się z więcej, niż jednego składnika, określenie "genetycznie zmodyfikowane" lub "wyprodukowane z genetycznie zmodyfikowanego (nazwa składnika)" pojawia się w wykazie składników przewidzianym w art. 6 dyrektywy 2000/13/WE w nawiasie, obok przedmiotowego składnika;
b) jeżeli składnik jest oznaczony za pomocą nazwy kategorii, określenie "zawiera genetycznie zmodyfikowany (nazwa organizmu)" lub "zawiera (nazwa składnika) wyprodukowany z genetycznie zmodyfikowanego (nazwa organizmu)" pojawia się w wykazie składników;
c) jeżeli nie istnieje wykaz składników, określenie "genetycznie zmodyfikowanie" lub "wyprodukowane z genetycznie zmodyfikowanego (nazwa organizmu)" umieszcza się wyraźnie na etykiecie;
d) oznaczenia określone w lit. a) i b) mogą pojawiać się w przypisie do wykazu składników.
W tym przypadku, należy je wydrukować czcionką przynajmniej tej samej wielkości, co wykaz składników.
Jeżeli nie istnieje wykaz składników umieszcza się je na etykiecie;
e) jeżeli żywność jest oferowana do sprzedaży konsumentowi końcowemu w postaci żywności wstępnie niepakowanej, lub żywności wstępnie pakowanej w niewielkich pojemnikach, z których największa powierzchnia mierzy mniej niż 10 cm2, informacje wymagane na podstawie tego ustępu należy w sposób trwały i widoczny umieścić albo na etykiecie wystawowej żywności, albo bezpośrednio obok niej, lub na opakowaniu czcionką na tyle dużą, by można było łatwą ją odnaleźć i odczytać.
2.
Poza wymaganiami etykietowania określonymi w ust. 1, etykieta powinna również wskazywać wszelkie właściwości lub własności w sposób określony w zezwoleniu, w następujących przypadkach:
a) jeżeli żywność odbiega od jej tradycyjnego odpowiednika w zakresie następujących właściwości lub własności:
i) składu,
ii) wartości i skutków odżywczych,
iii) zamierzonego używania żywności,
iv) skutków dla zdrowia określonych grup populacji;
b) jeżeli żywność może podnosić zagadnienia etyczne lub religijne.
3.
Poza wymaganiami dotyczącymi etykietowania określonymi w ust. 1 oraz metodami etykietowania określonymi w zezwoleniu, etykietowanie środków spożywczych wchodzących w zakres niniejszej sekcji, które nie posiadają tradycyjnego odpowiednika powinno zawierać właściwe informacje dotyczące charakteru i właściwości przedmiotowej żywności.
Artykuł 14
Środki wykonawcze
1.
Szczegółowe zasady wykonywania niniejszej sekcji, między innymi dotyczące środków, do których muszą stosować się podmioty gospodarcze w zakresie wymagań etykietowania, można przyjąć zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
2.
Szczegółowe zasady dotyczące informacji przekazywanych przez zakłady zbiorowego żywienia dostarczające żywność do konsumenta końcowego można przyjąć zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
W celu uwzględnienia szczególnej sytuacji zakładów zbiorowego żywienia, zasady te mogą przewidywać dostosowanie wymagań art. 13 ust. 1 lit. e).
ROZDZIAŁ III
PASZE GENETYCZNIE ZMODYFIKOWANE
Sekcja 1
Zezwolenie i nadzór
Artykuł 15
Zakres
1.
Niniejszą sekcję stosuje się do:
a) GMO do użytku paszowego;
b) paszy zawierającej lub składającej się z GMO;
c) paszy wyprodukowanej z GMO.
2.
W miarę potrzeb, zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2 można ustalić, czy dany rodzaj paszy wchodzi w zakres niniejszej sekcji.
Artykuł 16
Wymagania
1.
Pasza określona w art. 3 ust. 1 nie może:
a) wywierać szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego;
b) wprowadzać użytkownika w błąd;
c) szkodzić, ani wprowadzać konsumenta w błąd z powodu pogorszenia szczególnych cech produktów zwierzęcych;
d) odbiegać od paszy przeznaczonej do zastąpienia w takim stopniu, że jej tradycyjne spożycie nie powoduje szkodliwych skutków odżywczych dla zwierząt lub ludzi.
2.
Żadna osoba nie wprowadza do obrotu, używa lub przetwarza produktu określonego w art. 15 ust. 1, o ile nie jest on objęty zezwoleniem wydanym zgodnie z niniejszą sekcją oraz spełnione są właściwe warunki zezwolenia.
3.
Nie należy zatwierdzać żadnego produktu określonego w art. 15 ust. 1, o ile wnioskodawca takiego zezwolenia nie wykaże w sposób właściwy i wystarczający, że spełnione są wymagania ust. 1 niniejszego artykułu.
4.
Zezwolenie określone w ust. 2 może obejmować:
a) GMO i paszę zawierającą lub składającą się z tego GMO, a także paszy wyprodukowanej z tego GMO; lub
b) paszy wyprodukowanej z GMO, a także środków paszowych wyprodukowanych z lub zawierających taką paszę.
5.
Zezwolenia określonego w ust. 2 nie wydaje się, odrzuca, odnawia, zmienia, zawiesza lub cofa, z wyjątkiem podania podstawy oraz na podstawie procedur ustalonych w niniejszym rozporządzeniu.
6.
Wnioskodawca zezwolenia określonego w ust. 2 oraz, po wydaniu zezwolenia, posiadacz zezwolenia lub jego przedstawiciel ma miejsce siedziby na terytorium Wspólnoty.
7.
Zezwolenie wydane na podstawie niniejszego rozporządzenia pozostaje bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 2002/53/WE, dyrektywy 2002/55/WE i dyrektywy 68/193/EWG.
Artykuł 17
Wniosek o wydanie zezwolenia
1.
Aby uzyskać zezwolenie określone w art. 16 ust. 2 zostaje złożony wniosek zgodny z następującymi przepisami.
2.
Wniosek należy przesłać do właściwego organu krajowego Państwa Członkowskiego.
a) Właściwy organ krajowy:
i) w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku, na piśmie poświadcza wnioskodawcy jego otrzymanie. Poświadczenie wskazuje datę otrzymania wniosku;
ii) bezzwłocznie informuje Urząd; oraz
iii) udostępniają Urzędowi wniosek i wszelkie uzupełniające informacje przekazane przez wnioskodawcę.
b) Urząd:
i) bezzwłocznie informuje pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o wniosku i udostępnia im wniosek oraz wszelkie uzupełniające informacje przekazane przez wnioskodawcę;
ii) publicznie udostępnia dossier określone w ust. 3 ust. 1.
3.
Do wniosku należy załączyć następujące informacje:
a) nazwę i adres wnioskodawcy;
b) oznaczenie paszy oraz jej specyfikację, w tym zastosowane zdarzenia transformujące;
c) w miarę potrzeb, informacje dostarczane do celu spełnienia wymagań załącznika II do Protokołu z Kartageny;
d) w miarę potrzeb, szczegółowy opis metody produkcji i wytwarzania oraz zamierzonego użytkowania paszy;
e) kopię badań, w tym w miarę potrzeb, przeprowadzonych niezależnych, sprawdzonych badań i wszelkie pozostałe materiały dostępne w celu wykazania, że pasza spełnia kryteria określone w art. 16 ust. 1, w szczególności dotyczące paszy wchodzącej w zakres dyrektywy 82/471/EWG, informacje wymagane na podstawie dyrektywy Rady 83/228/EWG z dnia 18 kwietnia 1983 r. w sprawie ustalenia wytycznych dotyczących oceny niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [28];
f) analizę popartą właściwymi informacjami i danymi wskazującą, że właściwości paszy nie odbiegają od właściwości jej tradycyjnego odpowiednika w zakresie przyjętych limitów naturalnych rozbieżności w takich właściwościach oraz kryteriów określonych w art. 25 ust. 2 lit. c), lub propozycję etykietowania paszy zgodnej z przepisami art. 25 ust. 2 lit. c) i ust. 3;
g) uzasadnione oświadczenie stwierdzające, że pasza nie podnosi kwestii etycznych lub religijnych, lub propozycję etykietowania zgodną z przepisami art. 25 ust. 2 lit. d);
h) w miarę potrzeb, warunki wprowadzania do obrotu paszy, w tym warunki szczególne dotyczące stosowania i manipulowania;
i) metody wykrywania, pobierania próbek (w tym odniesienia do istniejących oficjalnych lub znormalizowanych metod pobierania próbek) i identyfikacji zdarzenia transformującego oraz, w miarę potrzeb, wykrywania i identyfikacji zdarzenia transformującego w paszy i/lub paszy z niej wyprodukowanej;
j) próbki paszy i pozostałe próbki kontrolne, a także informacje dotyczące miejsca, w którym dostępny jest materiał odniesienia;
k) w miarę potrzeb, propozycję monitorowania po wprowadzeniu od obrotu dotyczącego używania paszy przeznaczonej do spożycia przez zwierzęta;
l) streszczenie dossier w znormalizowanej formie.
4.
W przypadku wniosku dotyczącego GMO używanego w paszach, odniesienia do pojęcia "pasza" w ust. 3 interpretuje się jako odniesienia do paszy zawierającej, składającej się lub wyprodukowanej z GMO, dla którego sporządzono wniosek.
5.
W przypadku GMO lub paszy zawierającej lub składającej się z GMO do wniosku należy załączyć również:
a) pełne dossier techniczne zawierające informacje wymagane na podstawie załącznika III i IV do dyrektywy 2001/18/WE oraz informacje i wnioski dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej zgodnie z zasadami ustalonymi w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE lub, w przypadku wprowadzania do obrotu GMO zatwierdzonego na podstawie części C dyrektywy 2001/18/WE, kopię decyzji w sprawie wydania zezwolenia;
b) plan monitorowania skutków dla środowiska naturalnego zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE, w tym propozycję okresu obowiązywania planu monitorowania; okres obowiązywania może odbiegać od proponowanego terminu osiągnięcia porozumienia.
W takim przypadku nie stosuje się art. 13–24 dyrektywy 2001/18/WE.
6.
Jeżeli wniosek dotyczy substancji, której używanie i wprowadzanie do obrotu, na podstawie pozostałych przepisów prawa wspólnotowego, podlega włączeniu jej do rejestru substancji zarejestrowanych lub zatwierdzonych z zastrzeżeniem wyłączenia pozostałych, we wniosku należy zamieścić uwagę dotyczącą powyższego i wskazać status substancji zgodny z odnośnym ustawodawstwem.
7.
Po przeprowadzeniu konsultacji z Urzędem, zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2, Komisja ustanawia przepisy wykonawcze do celu stosowania niniejszego artykułu, w tym zasady dotyczące sporządzania i składania wniosku.
8.
Przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia Urząd publikuje szczegółowe wytyczne w celu udzielenia wnioskodawcy pomocy w zakresie sporządzania i składania wniosku.
Artykuł 18
Opinia Urzędu
1.
Wydając opinię, Urząd dąży do zachowania terminu sześciu miesięcy od daty otrzymania ważnego wniosku.
W każdym przypadku gdy Urząd dąży do uzyskania od wnioskodawcy dodatkowych informacji przewidzianych w ust. 2, termin ten ulega przedłużeniu.
2.
Urząd lub, w miarę potrzeb, właściwy organ krajowy za pośrednictwem Urzędu może, w miarę potrzeb, zwrócić się do wnioskodawcy z prośbą o uzupełnienie danych szczegółowych załączonych do wniosku w określonym terminie.
3.
W celu sporządzenia opinii Urząd:
a) sprawdza, czy szczegółowe dane i dokumenty złożone przez wnioskodawcę są zgodne z przepisami art. 17 oraz sprawdza, czy pasza spełnia kryteria określone w art. 16 ust. 1;
b) zgodnie z przepisami art. 36 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, może się zwrócić do właściwego organu Państwa Członkowskiego ds. oceny paszy z wnioskiem o przeprowadzenie oceny bezpieczeństwa paszy;
c) może zwrócić się do właściwego organu wyznaczonego zgodnie z przepisami art. 4 dyrektywy 2001/18/WE o przeprowadzenie oceny ryzyka dla środowiska naturalnego; jednakże jeżeli wniosek dotyczy GMO stosowanego w charakterze nasion lub innego rodzaju materiału rozmnożeniowego roślin, Urząd zwraca się do właściwego organu krajowego o przeprowadzenie oceny ryzyka dla środowiska naturalnego;
d) przesyła do wspólnotowego laboratorium referencyjnego dane szczegółowe określone w art. 17 ust. 3 lit. i) oraz j).
Wspólnotowe laboratorium referencyjne bada oraz uwierzytelnia metodę wykrywania i identyfikacji proponowaną przez wnioskodawcę;
e) sprawdzając stosowanie art. 25 ust. 2 lit. c), weryfikuje informacje i dane złożone przez wnioskodawcę w celu wykazania, że właściwości paszy nie odbiegają od właściwości jej tradycyjnego odpowiednika, uwzględniając zatwierdzone limity naturalnych rozbieżności każdej z właściwości.
4.
W przypadku GMO lub paszy zawierającej lub składającej się z GMO, do oceny mającej na celu zapewnienie, że podjęto wszystkie właściwe środki prowadzące do zapobieżenia szkodliwym skutkom dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska naturalnego, które mogą wyniknąć z zamierzonego uwolnienia GMO, stosuje się wymagania bezpieczeństwa dla środowiska naturalnego określone w dyrektywie 2001/18/WE.
Podczas przeprowadzania oceny wniosków o wprowadzenie do obrotu produktów składających się z lub zawierających GMO, właściwy organy krajowy w rozumieniu dyrektywy 2001/18/WE wyznaczony przez każde Państwo Członkowskie konsultuje się w tym zakresie z Urzędem.
Na powiadomienie o opinii właściwe organy mają trzy miesiące od daty otrzymania wniosku.
5.
W przypadku wydania pozytywnej opinii dotyczącej zatwierdzenia paszy, opinia powinna zawierać następujące dane szczegółowe:
a) nazwę i adres wnioskodawcy;
b) oznaczenie paszy oraz jej specyfikację;
c) w miarę potrzeb, informacje wymagane na podstawie załącznika II do Protokołu z Kartageny;
d) propozycję dotyczącą etykietowania paszy;
e) w miarę potrzeb, wszelkie warunki lub ograniczenia nakładane na wprowadzanie do obrotu i/lub szczególne warunki lub ograniczenia dotyczące używania i manipulowania, w tym wymagania monitorowania po wprowadzeniu do obrotu oparte na wyniku oceny ryzyka, a w przypadku GMO lub paszy zawierającej lub składającej się z GMO, warunki dotyczące ochrony poszczególnych ekosystemów/środowiska naturalnego i/lub obszarów geograficznych;
f) uwierzytelnioną przez wspólnotowe laboratorium referencyjne metodę dotyczącą wykrywania, w tym pobierania próbek, identyfikacji zdarzenia transformującego oraz, w miarę potrzeb, wykrywania i identyfikacji zdarzenia transformującego w paszy i/lub środkach paszowych z niej wyprodukowanych; w miarę potrzeb należy wskazać miejsce, w którym dostępny jest materiał odniesienia;
g) w miarę potrzeb, plan monitorowania określony w art. 17 ust. 5 lit. b).
6.
Urząd przesyła swoją opinię Komisji, Państwom Członkowskim oraz wnioskodawcy łącznie ze sprawozdaniem omawiającym ocenę paszy oraz wskazującym powody wydania danej opinii, a także informacje, na których opiera się opinia, w tym również opinie właściwych organów sporządzone w oparciu o konsultacje przeprowadzone zgodnie z ust. 4.
7.
Zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, Urząd publikuje opinię po usunięciu wszelkich informacji uznanych zgodnie z art. 30 niniejszego rozporządzenia za poufne.
Opinia publiczna może zgłaszać do Komisji wszelkie uwagi w terminie 30 dni od opublikowania opinii Urzędu.
Artykuł 19
Zezwolenie
1.
W terminie trzech miesięcy od otrzymania opinii Urzędu Komisja składa do Komitetu określonego w art. 35 projekt decyzji, którą zamierza podjąć w odniesieniu do wniosku z uwzględnieniem opinii Urzędu, wszelkich istotnych przepisów prawa wspólnotowego oraz innych uzasadnionych czynników istotnych dla przedmiotowej sprawy.
Jeżeli projekt decyzji nie jest zgodny z opinią Urzędu, Komisja przedstawia wyjaśnienie rozbieżności.
2. Każdy projekt decyzji przewidującej wydanie zezwolenia zawiera dane szczegółowe określone w art. 18 ust. 5, nazwę posiadacza licencji oraz, w miarę potrzeb, unikalny identyfikator przyznany GMO określony w rozporządzeniu (WE) nr 1830/2003.
3.
Ostateczna decyzja w sprawie wniosku podejmowana jest zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
4.
Komisja bezzwłocznie informuje wnioskodawcę o podjętej decyzji i publikuje szczegóły decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
5.
Zezwolenie wydane zgodnie z procedurą określoną w niniejszym rozporządzeniu obowiązuje w całej Wspólnocie w terminie 10 lat i jest odnawiane zgodnie z przepisami art. 23.
Zatwierdzoną paszę wprowadza się do rejestru określonego w art. 28.
Każdy wpis do rejestru wskazuje datę wydania zezwolenia oraz obejmuje dane szczegółowe określone w ust. 2.
6.
Zezwolenie wydane na podstawie niniejszej sekcji pozostaje bez uszczerbku dla pozostałych przepisów prawa wspólnotowego rządzących używaniem i wprowadzaniem do obrotu substancji, których można używać wyłącznie wtedy, gdy zostały one umieszczone w wykazie substancji zarejestrowanych lub zatwierdzonych z zastrzeżeniem wyłączenia pozostałych.
7.
Wydanie zezwolenia nie ogranicza ogólnej odpowiedzialności cywilnej i karnej dowolnego podmiotu gospodarczego w odniesieniu do przedmiotowej paszy.
8.
Odniesienia dokonane w części A i D dyrektywy 2001/18/WE do GMO zatwierdzonych na podstawie części C tej dyrektywy uznaje się za mające tożsame zastosowanie do GMO zatwierdzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
Status bieżących produktów
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 16 ust. 2, produkty wchodzące w zakres niniejszej sekcji legalnie wprowadzone do obrotu we Wspólnocie przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia można nadal wprowadzać do obrotu, używać i przetwarzać z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:
a) w przypadku produktów wprowadzanych do obrotu na podstawie dyrektywy 90/220/EWG lub 2001/18/WE, w tym w przypadku używania w charakterze paszy na podstawie dyrektywy 82/471/EWG, które wyprodukowano z GMO, lub na podstawie dyrektywy 70/524/EWG, które zawierają, składają się lub zostały wyprodukowane z GMO, w terminie sześciu miesięcy od daty stosowania niniejszego rozporządzenia, podmioty gospodarcze odpowiedzialne za wprowadzanie do obrotu przedmiotowych produktów powinny zawiadomić Komisję o dacie, z którą produkty te po raz pierwszy wprowadzono do obrotu we Wspólnocie;
b) w przypadku produktów legalnie wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie, ale nieujętych w lit. a), w terminie sześciu miesięcy od daty stosowania niniejszego rozporządzenia, podmioty gospodarcze odpowiedzialne za wprowadzanie do obrotu przedmiotowych produktów powinny zawiadomić Komisję, że produkty zostały wprowadzone do obrotu we Wspólnocie przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Do zawiadomienia określonego w ust. 1 załącza się w miarę potrzeb dane szczegółowe określone w art. 17 ust. 3 i 5, które Komisja przesyła Urzędowi i Państwom Członkowskim.
Urząd przesyła do wspólnotowego laboratorium referencyjnego dane szczegółowe określone w art. 17 ust. 3 lit. i) oraz j).
Wspólnotowe laboratorium referencyjne bada i uwierzytelnia metodę wykrywania i identyfikacji proponowaną przez wnioskodawcę.
3.
W terminie jednego roku od daty stosowania niniejszego rozporządzenia oraz po sprawdzeniu, czy przedłożono i zweryfikowano wszystkie wymagane informacje, przedmiotowe produkty wpisuje się do rejestru.
Każdy wpis do rejestru powinien zawierać, w miarę potrzeb, dane szczegółowe określone w art. 19 ust. 2 oraz, w przypadku produktów określonych w ust. 1 lit. a), datę, z którą przedmiotowe produkty wprowadzono do obrotu po raz pierwszy.
4.
W terminie dziewięciu lat od daty, z którą produkty określone w ust. 1 lit. a) zostały po raz pierwszy wprowadzone do obrotu, ale w żadnym przypadku nie wcześniej niż w terminie trzech lat od daty stosowania niniejszego rozporządzenia, podmioty gospodarcze odpowiedzialne za ich wprowadzanie do obrotu składają wniosek zgodny z art. 23 stosowanego mutatis mutandis.
W terminie trzech lat od daty stosowania niniejszego rozporządzenia podmioty gospodarcze odpowiedzialne za wprowadzanie do obrotu produktów określonych w ust. 1 lit. b) składają wniosek zgodny z art. 23 stosowanego mutatis mutandis.
5.
Produktów określonych w ust. 1 oraz paszę je zawierającą lub z nich wyprodukowaną używa się z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności art. 21, 22 i 34 stosowanych mutatis mutandis.
6.
Jeżeli zawiadomienie oraz załączone dane szczegółowe określone w ust. 1 i 2 nie są złożone w określonym terminie lub są niewłaściwe lub, jeżeli wniosek nie jest złożony w przewidzianym terminie zgodnie z wymogami ust. 4, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2, Komisja przyjmuje środek wymagający wycofania z obrotu przedmiotowego produktu oraz wszelkich produktów z niego uzyskanych.
Środek ten może przewidywać ograniczony termin, w którym można wykorzystać bieżące zapasy produktu.
7.
W przypadku zezwoleń niewydanych określonemu posiadaczowi, podmiot gospodarczy realizujący przywozy, produkujący lub wytwarzający produkty określone w tym artykule kieruje do Komisji odpowiednie informacje lub wniosek.
8.
Szczegółowe zasady wykonywania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Artykuł 21
Nadzór
1.
Po wydaniu zezwolenia zgodnego z niniejszym rozporządzeniem, posiadacz zezwolenia oraz zainteresowane strony spełniają wszelkie warunki lub ograniczenia nałożone w zezwoleniu, w szczególności upewniają się, że produkty nieobjęte zezwoleniem nie są wprowadzane do obrotu w charakterze żywności lub paszy.
Jeżeli na posiadacza zezwolenia nałożono obowiązek monitorowania po wprowadzeniu do obrotu określonego w art. 17 ust. 3 lit. k) i/lub w art. 17 ust. 5 lit. b), posiadacz zezwolenia zapewnia, że jest ono wykonywane i składa do Komisji sprawozdania zgodne z warunkami zezwolenia.
Sprawozdania dotyczące monitorowania publikuje się po usunięciu wszelkich informacji uznanych za poufne w świetle przepisów art. 30.
2. Jeżeli posiadacz zezwolenia wnioskuje o zmianę warunków zezwolenia, posiadacz zezwolenia składa wniosek zgodnie z przepisami art. 17 ust. 2. art. 17, 18 i 19 stosuje się mutatis mutandis.
3.
Posiadacz zezwolenia niezwłocznie informuje Komisję o wszelkich nowych informacjach naukowych lub technicznych, które mogą mieć wpływ na ocenę bezpieczeństwa stosowania paszy.
W szczególności posiadacz zezwolenia niezwłocznie informuje Komisję o wszelkich zakazach lub ograniczeniach nałożonych przez właściwy organ państwa trzeciego, w którym pasza jest wprowadzana do obrotu.
4.
Komisja bezzwłocznie udostępnia informacje złożone przez wnioskodawcę Urzędowi i Państwom Członkowskim.
Artykuł 22
Zmiana, zawieszenie i cofanie pozwoleń
1.
Urząd, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji, wydaje opinię czy zezwolenie dotyczące produktu określonego w art. 15 ust. 1 nadal spełnia warunki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu.
Niezwłocznie przekazuje opinię Komisji, posiadaczowi zezwolenia i Państwom Członkowskim.
Zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, Urząd publikuje opinię po usunięciu wszelkich informacji uznanych za poufne zgodnie z art. 30 niniejszego rozporządzenia.
Opinia publiczna może zgłaszać do Komisji wszelkie uwagi w terminie 30 dni od opublikowania opinii.
2.
Komisja możliwie jak najszybciej bada opinię Urzędu.
Zgodnie z przepisami art. 34, podejmuje wszelkie właściwe środki.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 19 zezwolenie można odpowiednio zmienić, zawiesić lub cofnąć.
3.
Artykuł 17 ust. 2, art. 18 i 19 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 23
Odnawianie zezwoleń
1.
Zezwolenia wydane na podstawie niniejszego rozporządzenia odnawia się na okres 10 lat w oparciu o wniosek skierowany do Komisji przez posiadacza zezwolenia najpóźniej w terminie jednego roku przed upływem jego daty ważności.
2.
Do wniosku należy załączyć następujące dokumenty:
a) kopię zezwolenia na wprowadzenie paszy do obrotu;
b) sprawozdanie w sprawie wyników monitorowania, jeżeli jest to przewidziane w zezwoleniu;
c) wszelkie pozostałe, nowe informacje, które stały się dostępne w odniesieniu do oceny bezpieczeństwa używania paszy oraz ryzyka, jakie pasza może stwarzać dla zwierząt, ludzi lub środowiska naturalnego;
d) w miarę potrzeb, propozycję dotyczącą zmiany lub uzupełnienia warunków pierwotnego zezwolenia, między innymi warunków dotyczących przyszłego monitorowania.
3.
Artykuły 17 ust. 2, art. 18 i 19 stosuje się mutatis mutandis.
4.
Jeżeli z przyczyn pozostających poza kontrolą posiadacza zezwolenia decyzja w sprawie odnowienia zezwolenia nie jest podjęta przed upływem daty ważności, termin zatwierdzenia produktu ulega automatycznemu przedłużeniu do daty podjęcia takiej decyzji.
5.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2, po konsultacjach z Urzędem Komisja może ustanowić przepisy wykonawcze w celu stosowania niniejszego artykułu, w tym zasady dotyczące sporządzania i składania wniosku.
6.
Urząd publikuje szczegółowe wytyczne w celu udzielenia wnioskodawcy pomocy w zakresie sporządzania i składania wniosku.
Sekcja 2
Etykietowanie
Artykuł 24
Zakres zastosowania
1.
Niniejszą sekcję stosuje się do paszy określonej w art. 15 ust. 1.
2.
Niniejszej sekcji nie stosuje się do paszy zawierającej materiał, który zawiera, składa się lub jest wyprodukowany z GMO w części nie większej niż 0,9 procent paszy i każdej paszy, z której się składa z zastrzeżeniem, że jego występowanie jest przypadkowe lub nieuniknione technicznie.
3.
W celu ustalenia, czy występowanie tego materiału jest przypadkowe lub nieuniknione technicznie, podmioty gospodarcze muszą być w stanie przedstawić dowód przekonujący właściwe organy, że podjęto odpowiednie kroki mające na celu zapobieżenie występowaniu takiego materiału.
4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2, można ustanowić odpowiednie, niższe progi, w szczególności w odniesieniu do paszy zawierającej lub składającej się z GMO lub w celu uwzględnienia postępu naukowego i technologicznego.
Artykuł 25
Wymagania
1.
Bez uszczerbku dla pozostałych wymagań prawa wspólnotowego dotyczących etykietowania paszy, pasze określone w art. 15 ust. 1 podlegają szczególnym wymaganiom etykietowania ustanowionym poniżej.
2.
Żadna osoba nie może wprowadzać do obrotu paszy określonej w art. 15 ust. 1, o ile na załączonym dokumencie lub, w miarę potrzeb, na opakowaniu, pojemniku lub na załączonej do niego etykiecie, w sposób wyraźnie widoczny, czytelny i nieusuwalny, nie zostaną podane dane szczegółowe wymienione poniżej.
Każdy środek paszowy, z którego składa się dana pasza, podlega następującym zasadom:
a) w przypadku paszy określonej w art. 15 ust. 1 lit. a) i b), określenie "genetycznie zmodyfikowany (nazwa organizmu)" umieszcza się w nawiasach tuż obok określonej nazwy paszy.
Alternatywnie, określenie to może się pojawić w przypisie do wykazu pasz.
Drukuje się je czcionką przynajmniej o tej samej wielkości, co wykaz pasz;
b) w przypadku paszy określonej w art. 15 ust. 1 lit. c), określenie "wyprodukowany z genetycznie zmodyfikowanego (nazwa organizmu)" powinno się pojawić w nawiasach tuż obok nazwy paszy;
Alternatywnie, określenie to może się pojawić w przypisie do wykazu pasz.
Drukuje się je czcionką przynajmniej o tej samej wielkości, co wykaz pasz;
c) jak określono w zezwoleniu, podaje się wszelkie właściwości paszy określonej w art. 15 ust. 1, takie jak właściwości podane poniżej, odbiegające od właściwości jej tradycyjnego odpowiednika:
i) skład,
ii) właściwości odżywcze,
ii) zamierzone użycie,
iv) skutki dla zdrowia określonych gatunków lub kategorii zwierząt;
d) jak określono w zezwoleniu, podaje się wszelkie właściwości lub własności, jeżeli pasza może podnosić kwestie etyczne lub religijne.
3.
Poza wymaganiami określonymi w ust. 2 lit. a) i b) oraz, jak określono w zezwoleniu, etykietowanie lub dokumenty dotyczące paszy wchodzącej w zakres niniejszej sekcji, która nie posiada tradycyjnego odpowiednika, zawierają właściwe informacje dotyczące charakteru oraz właściwości przedmiotowej paszy.
Artykuł 26
Środki wykonawcze
Szczegółowe zasady wykonywania niniejszej sekcji, między innymi dotyczące środków, które podmioty gospodarcze muszą stosować w zakresie wymagań etykietowania, można przyjąć zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY WSPÓLNE
Artykuł 27
Produkty mogące być używane w charakterze żywności i paszy
1.
Jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że produkt będzie używany zarówno jako żywność, jak i pasza, na podstawie art. 5 i 17 składa się jeden wniosek stanowiący podstawę wydania jednej opinii Urzędu i jednej decyzji Wspólnoty.
2.
Urząd sprawdza, czy należy złożyć wniosek o wydanie zezwolenia dotyczące zarówno żywności, jak i paszy.
Artykuł 28
Rejestr wspólnotowy
1.
Komisja ustanawia i prowadzi wspólnotowy rejestr genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy, zwany dalej "rejestrem".
2.
Rejestr udostępnia się publicznie.
Artykuł 29
Dostęp publiczny
1.
Wniosek o wydanie zezwolenia, dodatkowe informacje od wnioskodawcy, opinię właściwych organów wyznaczonych zgodnie z art. 4 dyrektywy 2001/18/WE, sprawozdania z monitorowania oraz informacje od posiadacza zezwolenia, z wyłączeniem informacji poufnych udostępnia się publicznie.
2.
Przy rozpatrywaniu wniosków o uzyskanie dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Urzędu, Urząd stosuje zasady rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [29].
3.
Państwa Członkowskie rozpatrują wnioski o dostęp do dokumentów otrzymane na podstawie niniejszego rozporządzenia zgodnie z przepisami art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
Artykuł 30
Poufność
1.
Wnioskodawca może wskazać, które informacje złożone na podstawie niniejszego rozporządzenia pragnie zachować, jako poufne w oparciu o uzasadnienie, iż ich ujawnienie mogłoby mieć znaczący, szkodliwy wpływ na jego konkurencyjność.
W takich przypadkach należy podać uzasadnienie umożliwiające jego zweryfikowanie.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3, po przeprowadzeniu konsultacji z wnioskodawcą, Komisja ustala, które informacje należy zachować, jako poufne i informuje wnioskodawcę o swojej decyzji.
3.
Informacji wymienionych poniżej nie uważa się za poufne:
a) nazwy i składu GMO, żywności lub paszy określonej w art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 oraz, w miarę potrzeb, wskazanie substratu i mikroorganizmu;
b) ogólny opis GMO oraz nazwa i adres posiadacza zezwolenia;
c) fizyczno-chemiczne oraz biologiczne właściwości GMO, żywności lub paszy określonej w art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1;
d) skutki GMO, żywności lub paszy określonej w art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska naturalnego;
e) skutki GMO, żywności lub paszy określonej w art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 dla właściwości produktów zwierzęcych oraz ich własności odżywczych;
f) metody wykrywania, w tym pobierania próbek i identyfikacji zdarzenia transformującego oraz, w miarę potrzeb, wykrywania i identyfikacji zdarzenia transformującego w żywności lub paszy określonej w art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1;
g) informacje w sprawie uzdatniania odpadów oraz reagowania w nagłych wypadkach.
4.
Nie naruszając ust. 2, na wniosek Urząd przekazuje Komisji oraz Państwom Członkowskim informacje znajdujące się w jego posiadaniu.
5. Stosowanie metod wykrywania i reprodukcji materiału odniesienia przewidzianych w art. 5 ust. 3 oraz art. 17 ust. 3 w celu stosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do GMO, żywności lub paszy, której dotyczy wniosek nie jest ograniczone wykonywaniem praw własności intelektualnej i w inny sposób.
6.
Komisja, Urząd i Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia właściwego poziomu poufności informacji otrzymanych przez nie na podstawie niniejszego rozporządzenia z wyjątkiem informacji, które należy publicznie udostępnić, jeżeli wymagają tego okoliczności w celu ochrony życia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego.
7.
Jeżeli wnioskodawca wycofuje lub wycofał wniosek, Urząd, Komisja i Państwa Członkowskie zachowują poufność informacji handlowych i przemysłowych, w tym informacji dotyczących badań i rozwoju, a także informacji co do, których poufności Komisja i wnioskodawca mają odmienne zdanie.
Artykuł 31
Ochrona danych
Dane naukowe i pozostałe informacje zawarte w dossier wnioskodawcy, wymagane na podstawie art. 5 ust. 3 i 5 oraz art. 17 ust. 3 i 5, nie mogą być wykorzystane na korzyść innego wnioskodawcy w terminie 10 lat od daty wydania zezwolenia, o ile inny wnioskodawca nie uzgodnił z posiadaczem zezwolenia, iż takie dane i informacje mogą być wykorzystane.
Z chwilą upłynięcia 10-letniego terminu, wyniki dotyczące całości lub części oceny przeprowadzonej w oparciu o dane naukowe oraz informacje zawarte w dossier wniosku mogą być wykorzystane przez Urząd na korzyść innego wnioskodawcy, jeżeli wnioskodawca może wykazać, że żywność lub pasza, dla której ubiega się o zezwolenie jest w istocie zbliżona do żywności lub paszy już zatwierdzonej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 32
Wspólnotowe laboratorium referencyjne
Obowiązki i zadania wspólnotowego laboratorium referencyjnego określono w Załączniku.
Krajowe laboratoria referencyjne można ustanowić zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Wnioskodawcy ubiegający się o zezwolenie dotyczące genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy partycypują w kosztach wykonywania zadań wspólnotowego laboratorium referencyjnego oraz Europejskiej Sieci Laboratoriów GMO, o której mowa w Załączniku.
Składki wnoszone przez wnioskodawców nie przekraczają kosztów ponoszonych przy przeprowadzaniu uwierzytelniania metod wykrywania.
Szczegółowe zasady wykonania tego artykułu, Załącznika oraz zmiany do nich można przyjmować zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Artykuł 33
Konsultacje z Europejską Grupą Etyki w Nauce i Nowych Technologiach
1.
Komisja, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, może przeprowadzić konsultacje z Europejską Grupą Etyki w Nauce i Nowych Technologiach lub dowolnym innym organem, który może ustanowić z zamiarem uzyskania opinii w sprawie zagadnień etycznych.
2.
Komisja publicznie udostępnia te opinie.
Artykuł 34
Środki nadzwyczajne
Jeżeli jest oczywiste, że produkty zatwierdzone przez lub zgodne z niniejszym rozporządzeniem najprawdopodobniej niosą ze sobą istotne ryzyko dla zdrowia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego lub, jeżeli w świetle opinii Urzędu wydanej na podstawie art. 10 lub 22 pojawia się pilna potrzeba zawieszenia lub zmiany zezwolenia, podejmuje się środki na podstawie procedur przewidzianych w art. 53 i 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
Artykuł 35
Procedura komitetu
1.
Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, ustanowiony art. 58 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku gdy dokonywane jest odniesienie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Termin przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 36
Przegląd administracyjny
Każda decyzja podjęta na podstawie, lub brak wykonywania uprawnień przyznanych Urzędowi niniejszym rozporządzeniem, mogą zostać poddane przeglądowi przez Komisję z własnej inicjatywy lub w odpowiedzi na wniosek Państwa Członkowskiego, lub dowolnej innej osoby bezpośrednio i indywidualnie zainteresowanej.
W związku z tym do Komisji kieruje się wniosek w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym strona zainteresowana zostaje powiadomiona o przedmiotowym działaniu lub zaniechaniu.
W terminie dwóch miesięcy Komisja podejmuje decyzję, w miarę potrzeb, wymagając od Urzędu unieważnienia decyzji lub naprawienia zaniechania.
Artykuł 37
Uchylenia
Od terminu stosowania niniejszego rozporządzenia tracą moc rozporządzenia wymienione poniżej:
- rozporządzenie (WE) nr 1139/98,
- rozporządzenie (WE) nr 49/2000,
- rozporządzenie (WE) nr 50/2000.
Artykuł 38
Zmiany do rozporządzenia (WE) nr 258/97
Niniejszym, z mocą od terminu stosowania niniejszego rozporządzenia, do rozporządzenia (WE) nr 258/97 wprowadza się następujące zmiany:
1. Skreśla się następujące przepisy:
- art. 1 ust. 2 lit. a) i b),
- art. 3 ust. 2, akapit drugi i ust. 3,
- art. 8 ust. 1 lit. d),
- art. 9.
2.
W art. 3 ust. 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"4. W drodze odstępstwa od ust. 2, procedurę określoną w art. 5 stosuje się do środków spożywczych lub składników żywności określonych w art. 1 ust. 2 lit. d) i e), które w oparciu o dostępne i ogólnie uznane dowody naukowe lub w oparciu o opinię przekazaną przez jeden z właściwych organów określonych w art. 4 ust. 3, są w istocie równorzędne z istniejącymi środkami spożywczymi lub składnikami żywności w odniesieniu do ich składu, wartości odżywczej, metabolizmu, zamierzonego użycia oraz poziomu niepożądanych substancji w nich zawartych."
Artykuł 39
Zmiana do dyrektywy 82/471/EWG
Z mocą od daty stosowania niniejszego rozporządzenia w art. 1 dyrektywy 82/471/EWG dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do produktów, które działają jako bezpośrednie lub pośrednie źródła proteiny wchodzące w zakres rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy [**] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 1.."
Artykuł 40
Zmiany do dyrektywy 2002/53/WE
Niniejszym, z mocą od daty stosowania niniejszego rozporządzenia, do dyrektywy 2002/53/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. Ponadto jeżeli materiał uzyskany z odmiany roślin jest przeznaczony do użycia w żywności wchodzącej w zakres art. 3 lub w paszy wchodzącej w zakres art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmienionej żywności i paszy [*] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 1., odmianę należy dopuścić wyłącznie wtedy gdy została zatwierdzona zgodnie z tym rozporządzeniem.".
2) artykuł 7 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. Państwa Członkowskie zapewniają, że odmianę przeznaczoną do użycia w żywności lub paszy, zgodnie z art. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [*] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1., dopuszcza się wyłącznie wtedy gdy została zatwierdzona na podstawie odnośnego ustawodawstwa.".
Artykuł 41
Zmiany do dyrektywy 2002/55/WE
Niniejszym, z mocą od daty stosowania niniejszego rozporządzenia, do dyrektywy 2002/55/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Ponadto jeżeli materiał uzyskany z odmiany roślin jest przeznaczony do użycia w żywności wchodzącej w zakres art. 3 lub w paszy wchodzącej w zakres art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmienionej żywności i paszy [*] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 1., odmianę dopuszcza się jedynie wtedy gdy została zatwierdzona zgodnie z tym rozporządzeniem.".
2) w art. 7 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. Państwa Członkowskie zapewniają, że odmianę przeznaczoną do użycia w żywności lub paszy, zgodnie z art. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, ustanawiającego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, oraz ustanawiającego procedury w sprawach bezpieczeństwa żywności [*] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1., dopuszcza się wyłącznie wtedy, gdy została zatwierdzona na podstawie odnośnego ustawodawstwa.".
Artykuł 42
Zmiana do dyrektywy 68/193/EWG
Z mocą od daty stosowania niniejszego rozporządzenia art. 5ba ust. 3 dyrektywy 68/193/EWG otrzymuje brzmienie:
"3. a) Jeżeli produkty uzyskane z materiału rozmnożeniowego winorośli przeznaczone są do użycia w charakterze lub w żywności wchodzącej w zakres art. 3, lub w charakterze albo w paszy wchodzącej w zakres art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy [*] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 1., przedmiotową odmianę winorośli dopuszcza się jedynie wtedy gdy została zatwierdzona zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem.
b) Państwa Członkowskie zapewniają, że odmiana winorośli z materiału rozmnożeniowego, z którego uzyskano produkty została przeznaczona do użycia w żywności i paszy zgodnie z art. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, ustanawiającego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w sprawach bezpieczeństwo żywności [**] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. dopuszcza się wyłącznie wtedy gdy została zatwierdzona zgodnie z odnośnym ustawodawstwem."
.
Artykuł 43
Zmiany do dyrektywy 2001/18/WE
Niniejszym, z mocą od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, do dyrektywy 2001/18/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 12a w brzmieniu:
"Artykuł 12a
Środki przejściowe dotyczące przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania genetycznie zmodyfikowanych organizmów, które uzyskały pozytywną ocenę ryzyka
1. Wprowadzanie do obrotu śladowych ilości GMO lub kombinacji GMO w produktach przeznaczonych do bezpośredniego użycia w charakterze żywności lub paszy, albo do celu przetwarzania, wyłącza się z art. 13–21 z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w art. 47 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy [*] Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 1..
2.
Niniejszy artykuł stosuje się w terminie trzech lat od terminu stosowania rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.";
2) dodaje się art. 26a w brzmieniu:
"Artykuł 26a
Środki mające na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu GMO
1.
Państwa Członkowskie mogą podjąć właściwe środki mające na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu GMO w pozostałych produktach.
2.
Komisja gromadzi i koordynuje informacje oparte na badaniach przeprowadzonych we Wspólnocie oraz na szczeblu krajowym, dotyczące osiągnięć w odniesieniu do współwystępowania w Państwach Członkowskich oraz, w oparciu o te informacje i uwagi, opracowuje wytyczne w sprawie współwystępowania upraw genetycznie zmodyfikowanych, tradycyjnych i organicznych.".
Artykuł 44
Informacje przekazywane zgodnie z Protokołem z Kartageny
1. Każde zezwolenie, odnowienie, zmiana, zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na GMO, żywność lub paszę określoną w art. 3 ust. 1 lit. a) lub b), albo art. 15 ust. 1 lit. a) lub b), jest przekazywane przez Komisję Stronom Protokołu z Kartageny za pośrednictwem agencji informacyjnej ds. bezpieczeństwa biologicznego, zgodnie z postanowieniami art. 11 ust. 1 lub, w miarę potrzeb, art. 12 ust. 1 Protokołu z Kartageny.
Komisja dostarcza pisemną kopię informacji krajowemu ośrodkowi kontaktowemu każdej ze Stron, która uprzednio skierowała do Sekretariatu informację o braku dostępu do agencji informacyjnej ds. bezpieczeństwa biologicznego.
2. Komisja rozpatruje również wnioski zgłoszone przez Stronę zgodnie z art. 11 ust. 3 Protokołu z Kartageny o dostarczenie dodatkowych informacji oraz dostarcza kopie ustaw, przepisów ustawowych oraz wytycznych zgodnie z art. 11 ust. 5 tego Protokołu.
Artykuł 45
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania kar obowiązujących wobec naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszystkie niezbędne środki mające na celu zapewnienie, że zostaną one wprowadzone w życie.
Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o tych przepisach najpóźniej w terminie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i bezzwłocznie powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach, które mają na nie wpływ.
Artykuł 46
Środki przejściowe dotyczące wniosków, etykietowania oraz zawiadomień
1. Wnioski złożone na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97 przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia przekształca się we wnioski na podstawie rozdziału II sekcja 1 niniejszego rozporządzenia, jeżeli sprawozdanie ze wstępnej oceny przewidzianej na podstawie art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 258/97 nie zostało jeszcze przekazane Komisji, a także we wszystkich przypadkach, w których wymagane jest sprawozdanie z dodatkowej oceny, zgodnie z art. 6 ust. 3 lub 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97. Pozostałe wnioski złożone na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97 przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia rozpatruje się na podstawie przepisów rozporządzenia (WE) nr 258/97, nie naruszając art. 38 niniejszego rozporządzenia.
2.
Wymagania etykietowania określone w rozporządzeniu nie mają zastosowania do produktów i procesu produkcyjnego, który rozpoczęto przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia z zastrzeżeniem, że produkty te są oznakowane zgodnie z ustawodawstwem ich dotyczącym przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia.
3.
Zawiadomienia dotyczące produktów, w tym ich używania w charakterze pasz, złożone na mocy art. 13 dyrektywy 2001/18/WE przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia przekształca się we wnioski na podstawie rozdziału III sekcja 1 niniejszego rozporządzenia, jeżeli sprawozdanie z oceny przewidzianej w art. 14 dyrektywy 2001/18/WE nie zostało jeszcze przekazane Komisji.
4.
Wnioski złożone odnośnie do produktów określonych w art. 15 ust. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia na mocy art. 7 dyrektywy 82/471/EWG przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia, przekształca się we wnioski na podstawie rozdziału III sekcja 1 niniejszego rozporządzenia.
5.
Wnioski złożone odnośnie do produktów określonych w art. 15 ust. 1 niniejszego rozporządzenia na mocy art. 4 dyrektywy 70/524/EWG przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia, uzupełnia się o wnioski na podstawie rozdziału III sekcja 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 47
Środki przejściowe dotyczące przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania genetycznie zmodyfikowanego materiału, który uzyskał pozytywną ocenę ryzyka
1. Występowania w żywności lub paszy materiału, który zawiera, składa się lub jest wyprodukowany z GMO w części nie większej niż 0,5 %, nie uznaje się za naruszenie art. 4 ust. 2 lub art. 16 ust. 2, z zastrzeżeniem, że:
a) jego występowanie jest przypadkowe lub technicznie nieuniknione;
b) przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia, genetycznie zmodyfikowany materiał uzyskał pozytywną opinię komitetu naukowego Wspólnoty lub Urzędu;
c) wniosek dotyczący zezwolenia nie został odrzucony zgodnie z właściwym prawodawstwem wspólnotowym; oraz
d) metody wykrywania są publicznie dostępne.
2.
Aby ustalić, czy występowanie materiału jest przypadkowe lub technicznie nieuniknione, podmioty gospodarcze muszą być w stanie udowodnić właściwym organom, że podjęły właściwe środki mające na celu zapobieżenie występowaniu takich materiałów.
3.
Progi określone w ust. 1 można obniżyć zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2, w szczególności w odniesieniu do GMO sprzedawanych bezpośrednio do konsumenta końcowego.
4.
Szczegółowe zasady wykonywania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
5.
Niniejszy artykuł stosuje się w terminie trzech lat od daty stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 48
Przegląd
1.
W świetle zdobytego doświadczenia, nie później niż do dnia 7 listopada 2005 r., Komisja przekazuje do Parlamentu Europejskiego i Rady sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności art. 47, któremu towarzyszą, w miarę potrzeb, wszelkie, stosowne wnioski.
To sprawozdanie i wnioski udostępnia się publicznie.
2.
Bez uszczerbku dla kompetencji organów krajowych, Komisja monitoruje stosowanie niniejszego rozporządzenia oraz jego wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt, ochronę konsumentów, przekazywanie informacji konsumentom oraz funkcjonowanie rynku wewnętrznego a także, w miarę potrzeb, przekazuje wnioski w tym zakresie w możliwie najszybszym terminie.
Artykuł 49
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Stosuje się w terminie sześciu miesięcy od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 września 2003 r.
dotyczące możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniające dyrektywę 2001/18/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG [5] wymaga, aby Państwa Członkowskie podejmowały środki w celu zapewnienia możliwości śledzenia i etykietowania dopuszczonych organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO) na wszystkich etapach wprowadzania ich do obrotu.
(2) Różnice między krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi dotyczącymi możliwości śledzenia i etykietowania GMO jako produktów lub zawartych w produktach, jak również możliwości śledzenia żywności i paszy wyprodukowanych z GMO mogą zakłócić ich swobodny przepływ, stwarzając warunki dla nierównej i nieuczciwej konkurencji.
Zharmonizowane ramy wspólnotowe dotyczące możliwości śledzenia i etykietowania GMO powinny przyczynić się do skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Dyrektywa 2001/18/WE powinna więc zostać odpowiednio zmieniona.
(3) Wymagania dotyczące możliwości śledzenia GMO, które powinny ułatwić zarówno wycofanie produktów w przypadku gdy ustalono nieprzewidziane szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska, łącznie z ekosystemami, są ustanowione, jak również ukierunkowanie monitorowania w celu zbadania potencjalnych skutków, w szczególności dla środowiska.
Możliwość śledzenia powinna również wprowadzenie środków zarządzania ryzykiem zgodnie z zasadą ostrożności.
(4) Należy ustanowić wymagania dotyczące możliwości śledzenia żywności i paszy wyprodukowanych z GMO, aby ułatwić właściwe etykietowanie takich produktów, zgodnie z wymaganiami rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie zmodyfikowanej genetycznie żywności i paszy [6], w taki sposób, aby zapewnić podmiotom gospodarczym i konsumentom możliwość dysponowania odpowiednimi informacjami, które umożliwiają im skuteczny sposób korzystanie ze swobody wyboru w i które umożliwiają kontrolę i weryfikację wskazań znajdujących się na etykietach.
Wymagania dotyczące żywności i paszy wyprodukowanych z GMO powinny być podobne, aby uniknąć przerwy w przepływie informacji w przypadku zmiany użycia końcowego.
(5) Przekazywanie informacji i przechowywanie informacji wskazujących, że produkty zawierają lub składają się z GMO, i niepowtarzalne identyfikatory GMO, na każdym etapie wprowadzania ich do obrotu, stanowią podstawę systemu możliwości śledzenia i etykietowania przystosowanego do GMO.
Identyfikatory mogą być wykorzystywane w celu uzyskania określonych informacji dotyczących GMO wpisanych do rejestru i ułatwienia ich identyfikacji, wykrywania i monitorowania zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE.
(6) Przekazywanie i przechowywanie informacji wskazujących, że żywność i pasza zostały wytworzone z GMO również stanowi podstawę systemu możliwości śledzenia dostosowanego do produktów wyprodukowanych z GMO.
(7) Prawodawstwo wspólnotowe dotyczące GMO stosowanych jako pasza lub w paszy powinno być również stosowane do paszy dla zwierząt, które nie są przeznaczone do produkcji żywności.
(8) Należy opracować wytyczne dotyczące pobierania próbek i wykrywania w celu ułatwienia skoordynowanego podejścia do kontroli i inspekcji oraz zapewnić pewność prawną podmiotom gospodarczym. Należy wziąć pod uwagę rejestry zawierające informacje dotyczące zmian genetycznych w GMO ustanowione przez Komisję zgodnie z art. 31 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE i art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
(9) Państwa Członkowskie powinny ustanowić zasady stosowania sankcji w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
(10) Niektóre ilości śladowe GMO w produktach mogą być uboczne lub nieuniknione technicznie.
Taka obecność GMO nie powinna więc podlegać wymaganiom dotyczącym etykietowania i możliwości śledzenia.
Konieczne jest więc ustalenie progów stosowanych do ubocznej lub nieuniknionej technicznie obecności materiału zawierającego GMO, składającego się z GMO lub wyprodukowanego z GMO, w przypadku gdy wprowadzanie takich GMO do obrotu jest dozwolone we Wspólnocie, jak również gdy ich uboczna lub nieunikniona technicznie obecność jest tolerowana na podstawie art. 47 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
Właściwe jest również, aby w przypadku gdy łączny poziom ubocznej lub nieuniknionej technicznie obecności wymienionego materiału w żywności lub paszy lub w jednym z ich składników jest wyższa niż wymienione wartości progowe etykietowania, wskazać taką obecność zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia i szczegółowymi przepisami, które mają zostać przyjęte w celu jego wykonania.
(11) Należy zapewnić konsumentom pełne i wiarygodne informacje o GMO oraz o produktach, żywności i paszach z nich wyprodukowanych w taki sposób, aby umożliwić im dokonanie świadomego wyboru produktu.
(12) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(13) Należy ustanowić systemy opracowania i przydzielania niepowtarzalnych identyfikatorów GMO, zanim mogą zostać zastosowane środki odnoszące się do możliwości śledzenia i etykietowania.
(14) Komisja powinna składać sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie wykonania niniejszego rozporządzenia i w szczególności, w sprawie skuteczności zasad dotyczących możliwości śledzenia i etykietowania.
(15) Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele
Niniejsze rozporządzenie przewiduje ramy w odniesieniu do możliwości śledzenia produktów zawierających lub składających się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO), oraz żywności i paszy wytworzonej z GMO, mające na celu ułatwienie odpowiedniego etykietowania, monitorowania skutków dla środowiska i, w stosownym przypadku, dla zdrowia i wykonanie właściwych środków zarządzania ryzykiem łącznie, w razie potrzeby, z wycofaniem produktów.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się, na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu, do:
a) produktów zawierających lub składających się z GMO, wprowadzonych do obrotu zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym;
b) żywności wyprodukowanej z GMO, wprowadzonej do obrotu zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym;
c) paszy wyprodukowanej z GMO, wprowadzonej do obrotu zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do produktów leczniczych stosowanych u ludzi lub do celów weterynaryjnych dopuszczonych na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 [8].
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "organizm zmodyfikowany gentetycznie" lub "GMO" oznacza organizm genetycznie zmodyfikowany określony w art. 2 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE, z wyłączeniem organizmów uzyskanych z zastosowaniem technik modyfikacji genetycznych wymienionych w załączniku IB do dyrektywy 2001/18/WE;
2) "wyprodukowany z GMO" oznacza pochodzący, w całości lub częściowo, z GMO, ale niezawierający lub nieskładający się z GMO;
3) "możliwość śledzenia" oznacza możliwość śledzenia GMO i produktów wyprodukowanych z GMO na wszystkich etapach wprowadzania ich do obrotu w łańcuchach produkcji i dystrybucji;
4) "niepowtarzalny identyfikator" oznacza zwykły numeryczny lub alfanumeryczny kod służący do identyfikacji GMO na podstawie zatwierdzonego przypadku transformacji, w wyniku której został wytworzony, i stanowiący środek dostępu do informacji dotyczących specyficznych informacji dotyczących tego GMO;
5) "podmiot gospodarczy" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która wprowadza produkt do obrotu lub otrzymuje produkt, który został wprowadzony do obrotu we Wspólnocie, pochodzący albo z Państwa Członkowskiego, albo z państwa trzeciego, na każdym etapie łańcucha produkcji lub dystrybucji, z wyjątkiem konsumenta końcowego;
6) "konsument końcowy" oznacza ostatecznego konsumenta środka spożywczego, który nie wykorzystuje żywności w ramach operacji lub działalności gospodarczej;
7) "żywność" oznacza żywność zgodnie z definicją w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 [9];
8) "składnik" oznacza składnik zgodnie z definicją w art. 6 ust. 4 dyrektywy 2000/13/WE [10];
9) "pasza" oznacza paszę zgodnie z definicją w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002;
10) "wprowadzenie do obrotu" oznacza wprowadzenie do obrotu zgodnie z definicją w szczególnych przepisach prawa wspólnotowego, na mocy których dopuszczono odnośny produkt; w innych przypadkach - zgodnie z definicją w art. 2 ust. 4 dyrektywy 2001/18/WE;
11) "pierwszy etap wprowadzenia produktu do obrotu" oznacza wstępną transakcję w łańcuchach produkcji i dystrybucji, w trakcie której produkt zostaje udostępniony stronie trzeciej;
12) "produkt opakowany wstępnie" oznacza każdy pojedynczy artykuł oferowany do sprzedaży składający się z produktu i opakowania, w którym został on umieszczony przed oferowaniem do sprzedaży, bez względu na to, czy produkt opakowany jest zupełnie lub częściowo, pod warunkiem że zawartość nie może być zmieniona bez zmiany opakowania.
Artykuł 4
Wymagania dotyczące możliwości śledzenia i etykietowania produktów zawierających lub składających się z GMO
A. MOŻLIWOŚĆ ŚLEDZENIA
1.
Na pierwszym etapie wprowadzania do obrotu produktu zawierającego lub składającego się z GMO, włącznie z ilościami hurtowymi, podmioty gospodarcze zapewniają, aby następujące informacje zostały przekazane na piśmie podmiotowi gospodarczemu otrzymującemu produkt:
a) wskazanie, że produkt zawiera lub składa się z GMO;
b) niepowtarzalny(-e) identyfikator(-y) nadany(-e) tym GMO zgodnie z art. 8.
2.
Na wszystkich kolejnych etapach wprowadzania do obrotu produktów określonych w ust. 1, podmioty gospodarcze zapewniają, aby informacje otrzymane zgodnie z ust. 1 zostały przekazane na piśmie podmiotom gospodarczym otrzymującym produkty.
3.
W przypadku produktów zawierających lub składających się z mieszanek GMO, które mają być wykorzystywane wyłącznie i bezpośrednio jako żywność lub pasza lub w celu przetworzenia, informacje określone w ust. 1 lit. b) mogą być zastąpione deklaracją użycia podmiotu gospodarczego wraz z wykazem niepowtarzalnych identyfikatorów wszystkich GMO, których użyto w celu wytworzenia mieszanki.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 podmioty gospodarcze dysponują systemami i znormalizowanymi procedurami umożliwiającymi przechowywanie informacji określonych w ust. 1, 2 i 3 oraz identyfikację, przez okres pięciu lat po każdej transakcji, podmiotu gospodarczego, który otrzymał produkty określone w ust. 1, i podmiotu gospodarczego, który je udostępnił.
5.
Ustępy 1–4 pozostają bez uszczerbku dla innych szczególnych wymagań prawodawstwa wspólnotowego.
B. ETYKIETOWANIE
6.
W przypadku produktów zawierających lub składających się z GMO podmioty gospodarcze zapewniają, by:
a) w przypadku produktów opakowanych wstępnie, zawierających lub składających się GMO, na etykiecie umieszczone były wyrazy "Ten produkt zawiera organizmy zmodyfikowane genetycznie" lub "Ten produkt zawiera zmodyfikowany(-e/-ą) genetycznie [nazwa organizmu(-ów)]";
b) w przypadku produktów innych niż opakowane wstępnie oferowanych konsumentowi końcowemu na wystawie produktu, lub w związku z jego prezentacją, znajdowały się wyrazy "Ten produkt zawiera organizmy zmodyfikowane genetycznie" lub "Ten produkt zawiera zmodyfikowany(-e/-ą) genetycznie[nazwa organizmu(-ów)]".
Niniejszy ustęp pozostaje bez uszczerbku dla innych szczególnych wymagań prawodawstwa wspólnotowego.
C. ZWOLNIENIA
7.
Ustępy 1–6 nie mają zastosowania do śladowych ilości GMO w produktach w stosunku nie większym niż progi ustanowione zgodnie z art. 21 ust. 2 lub 3 dyrektywy 2001/18/WE i w innych szczególnych przepisach prawa wspólnotowego, pod warunkiem że te ilości śladowe GMO są uboczne lub nieuniknione technicznie.
8.
Ustępy 1–6 nie mają zastosowania do ilości śladowych GMO w produktach przeznaczonych do bezpośredniego użycia jako żywność, pasza lub w celu przetwarzania w stosunku nie większym niż progi ustanowione dla tych GMO zgodnie z art. 12, 24 lub 47 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, pod warunkiem że te ilości śladowe GMO są uboczne lub nieuniknione technicznie.
Artykuł 5
Wymagania dotyczące możliwości śledzenia produktów przeznaczonych na żywność lub paszę wytworzoną z GMO
1.
Wprowadzając produkty wytworzone z GMO do obrotu, podmioty gospodarcze zapewniają, by następujące informacje zostały przekazane na piśmie do podmiotu gospodarczego otrzymującego produkt:
a) określenie każdego składnika żywnościowego, który jest wyprodukowany z GMO;
b) określenie każdego materiału paszowego lub dodatku paszowego, który jest wyprodukowany z GMO;
c) w przypadku produktów, w przypadku których nie istnieje wykaz składników, określenie, że produkt jest wyprodukowany z GMO.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 podmioty gospodarcze dysponują systemami i znormalizowanymi procedurami umożliwiającymi przechowywanie informacji określonych w ust. 1 oraz identyfikację, przez okres pięciu lat po każdej transakcji, podmiotu gospodarczego, który otrzymał produkty określone w ust. 1 i podmiotu gospodarczego, który je udostępnił.
3.
Ustępy 1 i 2 pozostają bez uszczerbku dla innych szczególnych wymagań prawodawstwa wspólnotowego.
4.
Ustępy 1, 2 oraz 3 nie mają zastosowania do ilości śladowych GMO w produktach przeznaczonych do bezpośredniego użycia jako żywność, pasza lub w celu przetworzenia w stosunku nie większym niż progi ustanowione dla tych GMO zgodnie z art. 12, 24 lub 47 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, pod warunkiem że te ilości śladowe GMO są uboczne lub nieuniknione technicznie.
Artykuł 6
Zwolnienia
1. W przypadku gdy prawodawstwo wspólnotowe przewiduje systemy identyfikacyjne, takie jak przydział numerów dla produktów opakowanych, podmioty gospodarcze nie są zobowiązane do przechowywania informacji określonych w art. 4 ust. 1, 2, i 3 oraz art. 5 ust. 1, pod warunkiem że te informacje i numer partii są wyraźnie zaznaczone na opakowaniu oraz że informacje o numerach partii przechowywane są przez okres określony w art. 4 ust. 4 i art. 5 ust. 2.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do pierwszego etapu wprowadzenia produktu do obrotu lub wstępnej produkcji lub przepakowania produktu.
Artykuł 7
Zmiana dyrektywy 2001/18/WE
W dyrektywie 2001/18/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 skreśla się ust. 6;
2) w art. 21 dodaje się następujący ustęp:
"3.
W przypadku produktów przeznaczonych do bezpośredniego przetwarzania ust. 1 nie ma zastosowania do ilości śladowych zatwierdzonych GMO w stosunku nieprzekraczającym 0,9 % lub niższych progów ustanowionych zgodnie z przepisami art. 30 ust. 2, pod warunkiem że te ilości śladowe są uboczne lub nieuniknione technicznie.".
Artykuł 8
Niepowtarzalne identyfikatory
Zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2 Komisja:
a) przed stosowaniem art. 1–7 ustanawia system opracowania i przydzielania niepowtarzalnych identyfikatorów GMO;
b) dostosowuje we właściwym przypadku system przewidziany w lit. a).
Wykonując powyższe, należy wziąć pod uwagę rozwój sytuacji w gremiach międzynarodowych.
Artykuł 9
Inspekcja i środki kontroli
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by inspekcje i inne środki kontroli, włącznie z kontrolami wyrywkowymi i badaniami (jakościowymi i ilościowymi), w stosownym przypadku, były przeprowadzane w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Inspekcja i środki kontroli mogą również uwzględniać inspekcję i kontrolę dotyczącą posiadania produktu.
2. Przed zastosowaniem art. 1–7 Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 3, sporządza i publikuje wytyczne techniczne dotyczące pobierania próbek i badań mających na celu ułatwienie skoordynowanego podejścia w celu wykonania ust. 1 niniejszego artykułu. Sporządzając wyżej wymienione wytyczne techniczne, Komisja bierze pod uwagę prace właściwych organów krajowych, komitetu określonego w art. 58 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i laboratorium referencyjnego Wspólnoty ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
3.
Aby pomóc Państwom Członkowskim spełnić wymagania określone w ust. 1 i 2, Komisja zapewnia, aby na poziomie wspólnotowym był wprowadzony główny rejestr, który zawiera wszystkie dostępne informacje dotyczące sekwencji i materiał referencyjny dotyczący GMO dopuszczonych do wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie.
Właściwe organy w Państwach Członkowskich mają dostęp do rejestru.
Rejestr również zawiera, o ile są one dostępne, istotne informacje dotyczące GMO niedopuszczonych w Unii Europejskiej.
Artykuł 10
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet ustanowiony zgodnie z art. 30 dyrektywy 2001/18/WE.
2.
W przypadku gdy przywołuje się niniejszy ustęp, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
W przypadku gdy przywołuje się niniejszy ustęp, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania kar za naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszystkie niezbędne środki mające na celu zapewnienie, że będą one wprowadzone w życie.
Ustanowione kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o tych przepisach najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2004 r., a o wszystkich późniejszych zmianach bezzwłocznie.
Artykuł 12
Klauzula przeglądowa
Nie później niż do dnia 18 października 2005 r. Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do art. 4 ust. 3 i, w stosownym przypadku, przedstawia propozycję.
Artykuł 13
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Artykuły 1–7 i art. 9 ust. 1 stosuje się z mocą od dziewięćdziesiątego dnia po dacie opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej środka określonego w art. 8 lit a).
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 sierpnia 2003 r.
w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Produkcja zwierzęca zajmuje bardzo ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty.
Zadawalające wyniki zależą w dużym stopniu od stosowania bezpiecznych i dobrej jakości pasz.
(2) Swobodny przepływ bezpiecznej i zdrowej żywności i paszy jest ważnym aspektem rynku wewnętrznego i przyczynia się znacząco do zdrowia i ogólnego dobra obywateli oraz do realizacji ich interesów socjalnych i gospodarczych.
(3) Realizując polityki Wspólnoty, należy zapewnić wysoki poziom ochrony życia i zdrowia ludzkiego.
(4) Aby chronić zdrowie ludzkie, zdrowie zwierząt i środowisko, dodatki paszowe należy poddawać ocenie bezpieczeństwa według procedury wspólnotowej, zanim zostaną wprowadzone do obrotu, zastosowane lub przetworzone we Wspólnocie.
Ponieważ karma dla zwierząt domowych nie jest częścią łańcucha żywieniowego człowieka i nie ma wpływu na stan środowiska naturalnego gruntów ornych, właściwe są przepisy szczególne dotyczące dodatków w karmie dla zwierząt domowych.
(5) W art. 11 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [4] zawarta jest zasada wspólnotowego prawa żywnościowego, według której żywność i pasza przywożone w celu wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie muszą odpowiadać odpowiednim wymaganiom prawodawstwa wspólnotowego lub warunkom, które Wspólnota uznaje przynajmniej za równoważne.
Konieczne jest dlatego, aby przywóz z państw trzecich dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt podlegał wymaganiom równoważnym z tymi, które mają zastosowanie do dodatków produkowanych we Wspólnocie.
(6) Działalność Wspólnoty odnosząca się do zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt i środowiska naturalnego powinna opierać się na zasadzie ostrożności.
(7) Zgodnie z art. 153 Traktatu, Wspólnota ma przyczyniać się do wspierania prawa konsumentów do informacji.
(8) Doświadczenie nabyte w trakcie stosowania dyrektywy Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych [5] wykazało, że konieczna jest rewizja wszystkich zasad dotyczących dodatków, aby uwzględnić konieczność zapewnienia większej ochrony zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt i środowiska naturalnego.
Konieczne jest również uwzględnienie faktu, iż postęp technologiczny i naukowy udostępnił nowe rodzaje dodatków, takie jak te stosowane w kiszonce lub w wodzie.
(9) Niniejsze rozporządzenie powinno również obejmować mieszanki dodatków sprzedawane użytkownikowi końcowemu, a obrót i stosowanie tych mieszanek powinno być zgodne z warunkami ustanowionymi w zezwoleniu na każdy poszczególny dodatek.
(10) Premiksów nie należy uważać za preparaty objęte definicją dodatków.
(11) Podstawową zasadą w tej dziedzinie powinna polegać na tym, że tylko dodatki zatwierdzone w ramach procedury przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu mogą być wprowadzone do obrotu, stosowane i przetwarzane w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w zezwoleniu.
(12) Należy określić kategorie dodatków paszowych w celu ułatwienia procedury oceny w związku z zezwoleniem.
Aminokwasy, ich sole i podobne produkty, mocznik i jego pochodne, które są obecnie objęte dyrektywą Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [6], powinny być zawarte w kategorii dodatków paszowych i dlatego zakres wspomnianej dyrektywy należy przenieść do niniejszego rozporządzenia.
(13) Przepisy wykonawcze dotyczące wniosków o zezwolenie na dodatki paszowe powinny uwzględniać różne wymagania odnośnie do dokumentacji dotyczące zwierząt hodowlanych i innych zwierząt.
(14) W celu zapewnienia zharmonizowanej oceny naukowej dodatków paszowych, oceny takiej powinien dokonać Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, powołany rozporządzeniem (WE) nr 178/2002.
Do wniosków należy dołączyć badania pozostałości w celu oceny określenia maksymalnych limitów pozostałości (MRL).
(15) Komisja powinna opracować wytyczne dotyczące zezwoleń na dodatki paszowe we współpracy z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności.
Ustanawiając te wytyczne, należy zwrócić uwagę na możliwość zastosowania do podrzędnych gatunków na zasadzie ekstrapolacji wyników badań przeprowadzonych na głównych gatunkach.
(16) Należy również przewidzieć uproszczoną procedurę zezwolenia w odniesieniu do dodatków, które pomyślnie przeszły procedurę zezwolenia w odniesieniu do zastosowania w żywności przewidzianą w dyrektywie Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użytku w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [7].
(17) Uważa się, że naukowa ocena ryzyka nie może, w pewnych przypadkach, samodzielnie dostarczyć wszystkich informacji, na których należy opierać decyzję w zakresie zarządzania ryzykiem, oraz że inne czynniki związane z rozpatrywaną sprawą powinny być brane pod uwagę w sposób prawnie uzasadniony, włącznie z czynnikami społecznymi, gospodarczymi, lub związanymi ze środowiskiem, możliwością ich kontroli i korzyścią dla zwierzęcia lub konsumenta produktów pochodzenia zwierzęcego.
Dlatego zezwolenie na dodatek powinno być wydane przez Komisję.
(18) W celu zapewnienia niezbędnego poziomu ochrony dobrostanu zwierząt i bezpieczeństwa konsumenta, należy zachęcać wnioskodawców do ubiegania się o przedłużanie zezwoleń dla podrzędnych gatunków poprzez przyznanie dodatkowego roku ochrony danych oprócz dziesięcioletniej ochrony danych w odniesieniu do wszystkich gatunków, w przypadku których dodatek jest dopuszczony.
(19) Uprawnienie do dopuszczania dodatków paszowych i ustanawiania warunków ich stosowania oraz prowadzenia i publikowania rejestru dopuszczonych dodatków paszowych powinno być przyznane Komisji zgodnie z procedurą gwarantującą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(20) Konieczne jest wprowadzenie, w stosownym przypadku, obowiązku posiadacza zezwolenia polegającego na wprowadzeniu planu monitorowania następującego po wprowadzeniu do obrotu, aby śledzić i rozpoznawać każdy bezpośredni lub pośredni, natychmiastowy, późniejszy lub nieprzewidziany skutek, wynikający z zastosowania dodatków paszowych, dla zdrowia zwierząt i ludzi lub środowiska wykorzystując ramy śledzenia produktu podobne do tych, które już istnieją w innych sektorach oraz zgodnie z wymaganiami dotyczącymi możliwości śledzenia ustanowionymi w prawie żywnościowym.
(21) Aby umożliwić uwzględnienie postępu technicznego i rozwoju naukowego, konieczna jest regularna rewizja zezwoleń na stosowanie dodatków paszowych.
Zezwolenia terminowe powinny umożliwiać taką rewizję.
(22) Należy ustanowić rejestr dopuszczonych dodatków paszowych, zawierający specyficzne informacje dotyczące produktu i metody wykrywania.
Dane niebędące poufnymi powinny być podawane do publicznej wiadomości.
(23) Konieczne jest ustanowienie przepisów przejściowych, aby wziąć pod uwagę dodatki, które znajdują się już na rynku i które zostały dopuszczone na mocy dyrektywy 70/524/EWG, aminokwasy, ich sole i podobne produkty, mocznik i jego pochodne, obecnie dopuszczone na mocy dyrektywy 82/471/EWG, dodatki do kiszonki, jak również dodatki, w odniesieniu do których obecnie trwa procedura zezwolenia.
W szczególności, należy przewidzieć możliwość pozostania na rynku takich produktów, pod warunkiem że notyfikacja dotycząca ich oceny zostanie przekazana Komisji w ciągu roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
(24) Niektóre dodatki do kiszonki są obecnie sprzedawane i stosowane we Wspólnocie bez zezwolenia udzielonego na mocy dyrektywy 70/524/EWG.
Ponieważ niezbędne jest zastosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia do takich substancji ze względu na ich rodzaj i zastosowanie, więc należy również zastosować te same środki przejściowe.
W ten sposób będzie możliwe uzyskanie informacji dotyczących wszystkich substancji obecnie używanych i sporządzenie ich wykazu, który umożliwi, w stosownych przypadkach, zastosowanie środków ochronnych, odnośnie do substancji, które nie spełniają kryteriów zezwolenia wymienionych w art. 5 niniejszego rozporządzenia.
(25) Naukowy Komitet Sterujący stwierdził w opinii z dnia 28 maja 1999 r., że "stosowanie, jako stymulatorów wzrostu, środków antybakteryjnych należących do kategorii, które są lub mogą być wykorzystywane w medycynie lub weterynarii (to znaczy w przypadku istnienia ryzyka selekcji oporności krzyżowej na środki stosowane w leczeniu infekcji bakteryjnych), powinno być jak najszybciej wycofane i ostatecznie zakazane".
Druga opinia Naukowego Komitetu Sterującego dotycząca oporności przeciwbakteryjnej, przyjęta w dniach 10 i 11 maja 2001 r., potwierdziła, że należy uwzględnić wystarczający okres w celu zastąpienia tych środków przeciwbakteryjnych produktami zastępczymi: "W związku z tym proces wycofania musi być planowany i koordynowany, gdyż nagłe działania mogłyby oddziaływać negatywnie na zdrowie zwierząt".
(26) Dlatego konieczne jest ustalenie daty, po której stosowanie nadal dopuszczonych antybiotyków stosowanych jako stymulatory wzrostu będzie zabronione, dopuszczając przy tym wystarczający okres w celu rozwoju produktów zastępujących te antybiotyki.
Należy również przewidzieć zakaz nowych zezwoleń na antybiotyki stosowane jako dodatki paszowe.
W ramach wycofywania antybiotyków stosowanych jako stymulatory wzrostu oraz w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia zwierząt, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności będzie poproszony, przed rokiem 2005, o zbadanie postępu dokonanego w zakresie rozwoju substancji zastępczych i innych metod zarządzania, żywienia zwierząt, higieny itd.
(27) Niektóre substancje o działaniu kokcydiostatycznym i histomonostatycznym należy uważać za dodatki paszowe do celów niniejszego rozporządzenia.
(28) Należy wymagać szczegółowego etykietowania produktu, gdyż umożliwia to użytkownikowi końcowemu dokonanie wyboru z pełną świadomością stanu faktycznego, ogranicza przeszkody w handlu i sprzyja uczciwości transakcji.
W związku z tym jest ogólnie właściwe, aby wymagania stosowane do dodatków paszowych odzwierciedlały te, które są stosowane do dodatków do żywności.
Dlatego właściwe jest uwzględnienie uproszczonych wymagań dotyczących etykietowania substancji aromatyzujących porównywalnych do tych, które są stosowane do środków aromatyzujących w żywności; powinno to być jednakże bez uszczerbku dla możliwości uwzględnienia szczególnych wymagań dotyczących etykietowania w celu udzielenia zezwolenia w odniesieniu do poszczególnych dodatków.
(29) Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy [8] przewiduje procedurę zezwolenia na wprowadzanie do obrotu genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy, łącznie z dodatkami paszowymi składającymi się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO), zawierających GMO lub wyprodukowanych z GMO.
Ponieważ cele wspomnianego rozporządzenia różnią wymagań niniejszego rozporządzenia, dodatki paszowe powinny podlegać, oprócz procedury zezwolenia przewidzianej we wspomnianym rozporządzeniu, procedurze zezwolenia przed wprowadzeniem do obrotu.
(30) Artykuły 53 i 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 ustanawiają procedury stosowania środków doraźnych w odniesieniu do paszy pochodzenia wspólnotowego lub przywożonej z państwa trzeciego.
Dopuszczają one przyjęcie takich środków, w przypadku gdy pasza może stanowić poważne zagrożenie zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego oraz gdy takiego zagrożenia nie można skutecznie powstrzymać środkami stosowanymi przez zainteresowane Państwo(-a) Członkowskie.
(31) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(32) Państwa Członkowskie powinny ustanawiać reguły dotyczące kar mających zastosowanie w razie naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i zapewniać ich wykonanie.
Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(33) Dyrektywa 70/524/EWG powinna zostać uchylona.
Jednakże przepisy dotyczące etykietowania mające zastosowanie do mieszanek paszowych zawierające dodatki należy utrzymać do czasu zakończenia rewizji dyrektywy Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [10].
(34) Wytyczne skierowane do Państw Członkowskich dotyczące przedstawiania dokumentacji dotyczącej wniosków są zawarte w dyrektywie Rady 87/153/EWG z dnia 16 lutego 1987 r. ustalającej wskazówki dotyczące oceny dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [11].
Weryfikacja zgodności dokumentacji powierzona jest Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności.
Należy dlatego uchylić dyrektywę 87/153/EWG.
Jednakże Załącznik powinien pozostać w mocy do czasu przyjęcia przepisów wykonawczych.
(35) Konieczny jest okres przejściowy, aby zapobiec zakłóceniom w stosowaniu dodatków paszowych.
Dlatego, dopóki niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania, należy zezwolić, aby substancje, które zostały już dopuszczone, pozostały na rynku i były stosowane zgodnie z warunkami obecnego prawodawstwa,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie wspólnotowej procedury dotyczącej zezwalania na wprowadzanie do obrotu i stosowanie dodatków paszowych oraz ustanowienie zasad nadzoru i etykietowania dodatków paszowych i premiksów w celu zapewnienia podstaw dla zagwarantowania wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego, dobrostanu i zdrowia zwierząt, środowiska, interesów użytkowników i konsumentów w odniesieniu do dodatków paszowych, zapewniając skuteczne funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
2.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do:
a) pomocy przetwórczych;
b) weterynaryjnych produktów leczniczych określonych w dyrektywie 2001/82/WE [12], z wyjątkiem kokcydiostatyków i histomonostatyków stosowanych jako dodatki paszowe.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje: "pasza", "produkty paszowe", "przedsiębiorstwo paszowe", "podmiot branży paszowej", "wprowadzanie do obrotu" i "możliwość śledzenia" ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002.
2.
Stosuje się również następujące definicje:
a) "dodatki paszowe": substancje, drobnoustroje lub preparaty, inne niż materiał paszowy i premiksy, które są celowo dodawane do paszy lub wody w celu pełnienia, w szczególności, jednej lub więcej funkcji wymienionych w art. 5 ust. 3;
b) "materiały paszowe": produkty określone w art. 2 lit. a) dyrektywy Rady 96/25/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie obrotu materiałami paszowymi [13];
c) "mieszanki paszowe": produkty określone w art. 2 lit. b) dyrektywy 79/373/EWG;
d) "mieszanki paszowe uzupełniające": produkty określone w art. 2 lit. e) dyrektywy 79/373/EWG;
e) "premiksy": mieszanki dodatków paszowych lub mieszanki jednego lub więcej dodatków paszowych z materiałami paszowymi lub wodą stosowanymi jako nośniki, nieprzeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt;
f) "dzienne zapotrzebowanie": średnia całkowita ilość pasz, przeliczona na zawartość wilgoci 12 %, niezbędna do zaspokojenia dziennych potrzeb żywieniowych zwierzęcia danego gatunku, w określonym wieku i użytkowanego w określony sposób;
g) "mieszanki paszowe pełnoporcjowe": produkty określone w art. 2 lit. c) dyrektywy Rady 1999/29/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. w sprawie substancji i produktów niepożądanych w środkach żywienia zwierząt [14];
h) "pomoce przetwórcze": substancje, które nie są same konsumowane jako pasze, celowo wykorzystywanie w przetwarzaniu pasz lub materiałów paszowych do celów technologicznych podczas obróbki lub przetwarzania, co może spowodować niezamierzoną ale technologicznie nieuniknioną obecność pozostałości substancji lub jej pochodnych w produkcie finalnym, pod warunkiem że pozostałości te nie mają szkodliwego skutku dla zdrowia zwierząt, zdrowia ludzi lub dla środowiska i nie mają żadnych technologicznych skutków dla gotowej paszy;
i) "środki przeciwbakteryjne": substancje produkowane syntetycznie lub naturalnie, stosowane w celu zniszczenia drobnoustrojów lub zahamowania ich wzrostu, łącznie z bakteriami, wirusami i grzybami, lub pasożytów, w szczególności pierwotniaków;
j) "antybiotyk": środek przeciwbakteryjny wytwarzany przez drobnoustroje lub pochodzący od drobnoustrojów, który niszczy inne drobnoustroje lub hamuje ich wzrost;
k) "kokcydiostatyki" i "histomonostatyki": substancje mające na celu zniszczenie lub zahamowanie pierwotniaków;
l) "maksymalny limit pozostałości" maksymalne stężenie pozostałości wynikające z użycia dodatku w żywieniu zwierząt, które może być dopuszczone przez Wspólnotę jako prawnie dozwolone lub uznane za dopuszczalne w żywności lub na jego powierzchni;
m) "drobnoustroje": drobnoustroje tworzące kolonie;
n) "wprowadzenie do obrotu po raz pierwszy": początkowe wprowadzanie dodatku do obrotu po jego wyprodukowaniu, przywóz dodatku lub, w przypadku gdy dodatek został połączony z paszą bez wprowadzenia do obrotu, pierwsze wprowadzanie do obrotu takiej paszy.
3.
W miarę potrzeby, można ustalić, zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, czy substancja, drobnoustrój lub preparat jest dodatkiem paszowym objętym zakresem niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II ZEZWOLENIE, STOSOWANIE, MONITOROWANIE I ŚRODKI PRZEJŚCIOWE STOSOWANE DO DODATKÓW PASZOWYCH
Artykuł 3
Wprowadzanie do obrotu, przetwarzanie i stosowanie
1.
Dodatek paszowy może być wprowadzony do obrotu, przetwarzany lub stosowany tylko, jeżeli:
a) jest on objęty zezwoleniem wydanym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
b) spełnione są warunki stosowania określone w niniejszym rozporządzeniu, włącznie z ogólnymi warunkami określonymi w załączniku IV, chyba że w zezwoleniu postanowiono inaczej, oraz w zezwoleniu dla substancji; oraz
c) spełnione są warunki etykietowania wymienione w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Państwa Członkowskie, dla celów badań naukowych, mogą zezwolić na stosowanie jako dodatków, substancji, które nie są dopuszczone na poziomie wspólnotowym, z wyjątkiem antybiotyków, pod warunkiem że badania przeprowadzane są zgodnie z zasadami i warunkami ustanowionymi w dyrektywie 87/153/EWG, dyrektywie 83/228/EWG [15] lub wytycznymi określonymi w art. 7 ust. 4 w niniejszym rozporządzeniu oraz pod warunkiem że istnieje odpowiedni urzędowy nadzór.
Dane zwierzęta mogą być wykorzystywane do produkcji żywności wyłącznie, gdy służby urzędowe stwierdzą, że nie będzie miało to szkodliwego skutku dla zdrowia zwierząt, zdrowia ludzkiego lub dla środowiska.
3.
W przypadku dodatków należących do kategorii określonych w art. 6 ust. 1 lit. d) i e) i dodatków objętych zakresem prawodawstwa wspólnotowego odnoszącego się do obrotu produktami składających się z GMO, zawierającymi GMO lub wytworzonymi z GMO, żadna osoba z wyjątkiem posiadacza zezwolenia wymienionego rozporządzeniu zezwalającym określonym w art. 9, jego następcy(-ów) prawnego(-ych) lub osoby działającej na podstawie jego pisemnej zgody, nie może po raz pierwszy wprowadzić produktu do obrotu.
4.
Jeżeli nie ustalono inaczej, zezwala się na mieszanie dodatków, które mają być sprzedawane bezpośrednio użytkownikowi końcowemu, z zastrzeżeniem zgodności z warunkami stosowania ustanowionymi w zezwoleniu na każdy poszczególny dodatek.
W rezultacie, mieszanie dopuszczonych dodatków nie podlega szczególnemu zezwoleniu innym niż wymagania ustanowione w dyrektywie 95/69/WE [16].
5.
W miarę potrzeby, wskutek postępu technicznego lub rozwoju naukowego, ogólne warunki określone w załączniku IV, mogą być dostosowywane zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2.
Artykuł 4
Uzyskanie zezwolenia
1.
Każdy, kto ubiega się o uzyskanie zezwolenia na dodatki paszowe lub na nowe stosowanie dodatków paszowych, przedkłada wniosek zgodnie z art. 7.
2.
Zezwolenie zostaje wydane, cofnięte, przedłużone, zmienione, zawieszone, lub odwołane wyłącznie na podstawie uzasadnienia i zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym rozporządzeniu lub zgodnie z art. 53 i 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
3.
Wnioskodawca ubiegający się o zezwolenie lub jego przedstawiciel ma siedzibę na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 5
Warunki zezwolenia
1.
Zezwolenia na dodatek paszowy udziela się, tylko jeżeli wnioskodawca ubiegający się o wydanie takiego zezwolenia w odpowiedni i wystarczający sposób wykazał zgodnie ze środkami wykonawczymi określonymi w art. 7, że, gdy dodatek jest stosowany zgodnie z warunkami, które mają zostać określone w rozporządzeniu zezwalającym na stosowanie dodatku, spełnia on wymagania ust. 2 i ma przynajmniej cechę określoną w ust. 3.
2.
Dodatek paszowy nie może:
a) mieć szkodliwych skutków dla zdrowia zwierząt, ludzkiego zdrowia lub dla środowiska;
b) być prezentowany w sposób, który może wprowadzić w błąd użytkownika;
c) być szkodliwy dla konsumenta, wpływając na szczególne cechy produktów zwierzęcych lub wprowadzić w błąd konsumenta co do szczególnych cech produktów zwierzęcych.
3.
Dodatek paszowy musi:
a) korzystnie wpływać na cechy paszy;
b) korzystnie wpływać na cechy środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego;
c) korzystnie wpływać na ubarwienie ozdobnych ryb lub ptaków;
d) zaspokajać potrzeby żywieniowe zwierząt;
e) mieć korzystne skutki dla środowiska w wyniku produkcji zwierzęcej;
f) korzystnie wpływać na hodowlę, cechy użytkowe lub dobrostan zwierząt, szczególnie wskutek wpływu na florę żołądkowo-jelitową lub na strawność paszy; lub
g) mieć działanie kokcydiostatyczne lub histomonostatyczne.
4.
Antybiotyki inne niż kokcydiostatyki lub histomonostatyki nie są dopuszczone jako dodatki paszowe.
Artykuł 6
Kategorie dodatków
1.
Dodatek paszowy zostaje przydzielony do jednej lub więcej następujących kategorii, w zależności od jego funkcji i właściwości, zgodnie z procedurą określoną w art. 7, 8 i 9:
a) dodatki technologiczne: wszystkie substancje dodawane do paszy do celów technologicznych;
b) dodatki sensoryczne: wszystkie substancje, których dodanie do paszy polepsza lub zmienia właściwości orgnanoleptyczne paszy lub wizualne cechy żywności pochodzenia zwierzęcego;
c) dodatki dietetyczne;
d) dodatki zootechniczne: wszystkie dodatki stosowane, aby wpłynąć korzystnie na cechy użytkowe ze względu na dobry stan zdrowia zwierząt lub korzystnie wpłynąć na środowisko;
e) kokcydiostatyki i histomonostatyki.
2.
W ramach kategorii określonych w ust. 1, dodatki paszowe zostaną przydzielone ze względu na funkcję do jednej lub więcej grup wymienionych w załączniku I, zgodnie z ich główną(-ymi) funkcją(-ami), zgodnie z procedurą określoną w art. 7, 8 i 9.
3.
W miarę potrzeby, wskutek postępu technicznego lub rozwoju naukowego, dodatkowe kategorie dodatków paszowych i grupy funkcjonalne mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2.
Artykuł 7
Wniosek o zezwolenie
1.
Wniosek o zezwolenie przewidziany w art. 4 zostaje wysłany do Komisji.
Komisja bezzwłocznie informuje Państwa Członkowskie i przesyła wniosek Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanemu dalej "Urzędem").
2.
Urząd:
a) potwierdza wnioskodawcy otrzymanie wniosku, włącznie z danymi szczegółowymi i dokumentami określonymi w ust. 3, w formie pisemnej, w ciągu 15 dni od jego przyjęcia, stwierdzając datę otrzymania;
b) udostępnia Państwom Członkowskim i Komisji wszelkie informacje dostarczone przez wnioskodawcę;
c) podaje do wiadomości publicznej streszczenie dokumentacji wymienionej w ust. 3 lit. h), z zastrzeżeniem wymagań dotyczących poufności ustanowionych w art. 18 ust. 2.
3.
Składając wniosek, wnioskodawca wysyła bezpośrednio do Urzędu następujące dane szczegółowe:
a) swoją nazwę i adres;
b) identyfikacje dodatku paszowego, propozycje jego klasyfikacji według kategorii i grupy funkcjonalnej na mocy art. 6 i jego specyfikacje, włącznie, w stosownym przypadku, z kryteriami czystości;
c) opis metody produkcji, wytwarzania przewidywanych zastosowań, metody analizy dodatku paszowego zgodnie z przewidywanym zastosowaniem i, w stosownym przypadku, metody analizy określającej poziom pozostałości dodatku paszowego lub jego metabolitów, w żywności;
d) kopia badania, które zostało przeprowadzone, i każdy inny dostępny materiał w celu wykazania, że dodatek paszowy spełnia kryteria ustanowione w art. 5 ust. 2 i 3;
e) proponowane warunki wprowadzenia dodatku paszowego do obrotu, włącznie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania i, w stosownym przypadku, warunki specyficzne dotyczące zastosowania i sposobu postępowania (włącznie ze znanymi niezgodnościami), stężenia mieszanek paszowych uzupełniających oraz gatunki i kategorie zwierząt, dla których dodatek paszowy jest przeznaczony;
f) oświadczenie na piśmie, że trzy próbki dodatku paszowego zostały wysłane przez wnioskodawcę do referencyjnego laboratorium Wspólnoty określonego w art. 21, zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku II;
g) w przypadku dodatków, które, zgodnie z propozycją w lit. b), nie należą ani do kategorii a), ani do kategorii b) określonych w art. 6 ust. 1 i w przypadku dodatków objętych zakresem prawodawstwa wspólnotowego odnoszącego się do obrotu produktami składającymi się z GMO, zawierającymi GMO lub wytworzonymi z GMO, propozycja monitorowania rynku następującego po wprowadzeniu do obrotu;
h) streszczenie zawierające informacje przewidziane w lit. a)–g);
i) w przypadku dodatków objętych zakresem prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego obrotu produktami składającymi się z GMO, zawierającymi GMO lub wytworzonymi z GMO, szczegóły dotyczące zezwolenia udzielonego zgodnie z obowiązującym prawodawstwem.
4.
Po konsultacji z Urzędem, Komisja ustala, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 22 ust. 2, przepisy wykonawcze w celu zastosowania niniejszego artykułu, włącznie z zasadami dotyczącymi sporządzania i składania wniosku.
Do czasu przyjęcia przepisów wykonawczych, wniosek składa się zgodnie z Załącznikiem do dyrektywy 87/153/EWG.
5. Po konsultacji z Urzędem ustala się specyficzne wytyczne dotyczące zezwolenia dodatków, w miarę potrzeby, w odniesieniu do każdej kategorii dodatków określonych w art. 6 ust. 1 zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 22 ust. 2. Wytyczne te uwzględniają możliwość zastosowania do podrzędnych gatunków na zasadzie ekstrapolacji wyników badania na głównych gatunkach.
Po konsultacji z Urzędem można ustalić inne przepisy wykonawcze niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2.
Przepisy te rozróżniają, w stosownym przypadku, między wymaganiami dla dodatków paszowych przeznaczonych dla zwierząt służących do produkcji żywności i wymaganiami w odniesieniu do innych zwierząt, w szczególności zwierząt domowych.
Przepisy wykonawcze zawierają przepisy, które pozwalają na procedury uproszczone dotyczące zezwalania na stosowanie dodatków, których stosowanie zostało dopuszczone w żywności.
6.
Urząd publikuje szczegółowe wytyczne, aby pomóc wnioskodawcy w sporządzeniu wniosku.
Artykuł 8
Opinia Urzędu
1.
Urząd wydaje opinię w ciągu sześciu miesięcy po otrzymaniu ważnego wniosku.
Termin ten zostaje przedłużony w każdym przypadku, gdy Urząd wymaga od wnioskodawcy uzupełnienia dodatkowych informacji na mocy ust. 2.
2.
Urząd może, w stosownym przypadku, wymagać od wnioskodawcy uzupełnienia danych szczegółowych dołączonych do wniosku w terminie określonym przez Urząd po konsultacji z wnioskodawcą.
3.
W celu przygotowania opinii Urząd:
a) weryfikuje, czy dane szczegółowe i dokumenty złożone przez wnioskodawcę są zgodne z art. 7 i dokonuje oceny mającej na celu ustalenie, czy dodatek paszowy jest zgodny z warunkami ustanowionymi w art. 5;
b) weryfikuje sprawozdanie z laboratorium referencyjnego Wspólnoty.
4.
W przypadku korzystnej opinii dotyczącej zezwolenie na dodatek paszowy, opinia zawiera następujące elementy:
a) nazwisko albo nazwę oraz miejsce zamieszkania albo siedzibę wnioskodawcy;
b) określenie dodatku paszowego zawierające jego klasyfikacje i przydzielenie w zależności od funkcji do grup przewidzianych w art. 6, jego specyfikacja, włącznie z, stosownie do przypadku, kryteriami czystości i metodami analizy;
c) w zależności od wyniku oceny, warunki specyficzne lub ograniczenia odnośnie do sposobu postępowania, wymagania dotyczące użycia i monitorowania rynku następujące po wprowadzeniu na rynek, włącznie z gatunkami i kategoriami zwierząt, dla których ma być stosowany dodatek;
d) szczególne wymagania dodatkowe dotyczące etykietowania dodatku paszowego wskutek warunków i ograniczeń nałożonych w lit. c);
e) propozycja określenia maksymalnych limitów pozostałości (MRL) w odpowiednich środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, chyba że Urząd stwierdza w swojej opinii, że ustalenie MRL nie jest konieczne w celu ochrony konsumentów lub że MRL zostały już ustanowione w załączniku I lub III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę określenia maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [17].
5.
Urząd bezzwłocznie przesyła swoją opinię Komisji, Państwom Członkowskim i wnioskodawcy, włącznie ze sprawozdaniem opisującym jego ocenę dodatku paszowego i uzasadniającym jego zatwierdzenie.
6.
Urząd podaje swoją opinię do wiadomości publicznej, po usunięciu wszystkich informacji uznanych za poufne zgodnie z art. 18 ust. 2.
Artykuł 9
Zezwolenie Wspólnoty
1.
W ciągu trzech miesięcy po otrzymaniu opinii Urzędu, Komisja sporządza projekt rozporządzenia mającego na celu udzielić zezwolenia lub wycofać zezwolenie.
Projekt ten uwzględnia wymagania art. 5 ust. 2 i 3, prawo wspólnotowe i inne uzasadnione czynniki dotyczące rozpatrywanej sprawy w szczególności korzyści dla zdrowia zwierząt i ich dobrostanu i dla konsumenta produktów zwierzęcych.
W przypadku gdy projekt nie jest zgodny z opinią Urzędu, zawiera on uzasadnienie takich niezgodności.
W wyjątkowo skomplikowanych przypadkach trzymiesięczny nieprzekraczalny termin może zostać przedłużony.
2.
Projekt przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2.
3.
Przepisy wykonawcze dotyczące niniejszego artykułu w szczególności dotyczące numeru identyfikacyjnego dopuszczenia dodatków mogą być ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2.
4.
Komisja bezzwłocznie informuje wnioskodawcę o rozporządzeniu przyjętym zgodnie z ust. 2.
5.
Rozporządzenie przyznające zezwolenie zawiera elementy wymienione w art. 8 ust. 4 lit. b), c), d) i e) i numer identyfikacyjny.
6. Rozporządzenie przyznające zezwolenie na stosowanie dodatków należących do kategorii d) i e) określonych w art. 6 ust. 1 jak również dodatki składające się z GMO, zawierające GMO lub wyprodukowane z GMO, zawierają nazwisko posiadacza zezwolenia, i, w stosownym przypadku, niepowtarzalny identyfikator nadany każdemu GMO określony w rozporządzeniu (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącym możliwości śledzenia i etykietowania organizmów genetycznie zmodyfikowanych oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów genetycznie zmodyfikowanych i zmieniającym dyrektywę 2001/18/WE [18].
7.
W przypadku gdy poziomy pozostałości dodatku w żywności pochodzącej od zwierząt karmionych tym dodatkiem mogłyby mieć szkodliwy skutek dla zdrowia ludzi, rozporządzenie zawiera MRL dla aktywnej substancji lub dla jej metabolitów w danych środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego.
W takim przypadku uważa się, do celów dyrektywy Rady 96/23/WE [19], że dana aktywna substancja wchodzi w zakres załącznika I do wyżej wymienionej dyrektywy.
W przypadku gdy w regułach wspólnotowych określono już maksymalny limit pozostałości danej substancji, ten maksymalny limit pozostałości stosuje się również do pozostałości aktywnej substancji lub dla jej metabolitów wskutek zastosowania substancji jako dodatku paszowego.
8.
Zezwolenie udzielone zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym rozporządzeniu jest ważne w całej Wspólnocie przez 10 lat i jest odnawialne zgodnie z art. 14.
Dopuszczony dodatek paszowy zostaje wprowadzony do rejestru określonego w art. 17 (zwanego dalej "rejestrem").
Każdy wpis do rejestru wskazuje datę zezwolenia i zawiera dane szczegółowe określone w ust. 5, 6 i 7.
9.
Udzielenie zezwolenia pozostaje bez uszczerbku dla ogólnej odpowiedzialności cywilnej i karnej podmiotu branży paszowej w odniesieniu do danego dodatku paszowego.
Artykuł 10
Status istniejących produktów
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 dodatek paszowy, który został wprowadzony do obrotu na mocy dyrektywy 70/524/EWG, oraz mocznik i jego pochodne, aminokwasy, sól aminokwasów lub podobna substancja, wymieniona w pkt 2.1, 3 i 4 Załącznika do dyrektywy 82/471/EWG, może być wprowadzona do obrotu i stosowana zgodnie z warunkami określonymi w dyrektywach 70/524/EWG lub 82/471/EWG i ich środkami wykonawczymi, włącznie ze szczególnymi przepisami dotyczącymi mieszanek paszowych i materiałów paszowych, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) w terminie jednego roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, osoby które po raz pierwszy wprowadzają do obrotu dodatek paszowy lub wszystkie inne zainteresowane strony, powiadamiają o tym fakcie Komisję.
Jednocześnie dane szczegółowe wymienione w art. 7 ust. 3 lit. a), b) i c) zostają wysłane bezpośrednio do Urzędu;
b) w terminie jednego roku po powiadomieniu wymienionym w lit. a), Urząd, po sprawdzeniu, czy wszystkie wymagane informacje zostały przedłożone, powiadamia Komisję, że otrzymał informacje wymagane na podstawie niniejszego artykułu.
Dane produkty zostają wpisane do rejestru.
Każdy wpis do rejestru określa datę pierwszego wpisania danego produktu do rejestru i, w stosownym przypadku, datę ważności istniejącego zezwolenia.
2.
Wniosek składa się zgodnie z art. 7, najpóźniej rok przed datą ważności zezwolenia wydanego na mocy dyrektywy 70/524/EWG w przypadku dodatków objętych terminowym zezwoleniem, i maksymalnie w ciągu siedmiu lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia w przypadku dodatków dopuszczonych bezterminowo na mocy dyrektywy 82/471/EWG.
Szczegółowy kalendarz zawierający wykaz według ważności różnych dodatków, które mają zostać poddane ponownej ocenie, może być przyjęty zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2.
Sporządzając wykaz prowadzone są konsultacje z Urzędem.
3.
Produkty wprowadzone do rejestru podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia, w szczególności art. 8, 9, 12, 13, 14 i 16, które bez uszczerbku dla szczególnych warunków dotyczących etykietowania, wprowadzania do obrotu i stosowania każdej substancji zgodnie z ust. 1, stosuje się do takich produktów, jakby zostały dopuszczone na podstawie art. 9.
4.
W przypadku zezwoleń niewydanych określonemu posiadaczowi, każdy importer lub producent produktów określonych w niniejszym artykule lub każda inna zainteresowana strona może przedłożyć Komisji informacje określone w ust. 1 lub wniosek określony w ust. 2.
5.
W przypadku gdy powiadomienie i dołączone dane szczegółowe określone w ust. 1 lit. a) nie zostały dostarczone w określonym terminie lub stwierdzono, że są błędne, lub gdy wniosek nie został złożony zgodnie z wymaganiami ust. 2 w określonym terminie, zostaje przyjęte rozporządzenie, zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, wymagające, aby dane dodatki zostały wycofane z rynku.
Środek taki może przewidywać termin, w którym mogą być wykorzystane istniejące zapasy produktu.
6.
W przypadku gdy z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy nie została podjęta decyzja w sprawie przedłużenia zezwolenia przed datą jego ważności, okres zezwolenia na stosowanie produktu zostaje automatycznie przedłużony, dopóki Komisja nie podejmie decyzji.
Komisja informuje wnioskodawcę o przedłużeniu zezwolenia.
7. W drodze odstępstwa od przepisów art. 3, substancje, drobnoustroje i preparaty stosowane we Wspólnocie jako dodatki do kiszonki w dniu określonym w art. 26 ust. 2, mogą być wprowadzone do obrotu i stosowane pod warunkiem że przestrzegane są przepisy ust. 1 lit. a) i b) oraz ust. 2 lit. a) i b). ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio. W przypadku substancji, nieprzekraczalny termin składnia wniosków określonych w ust. 2 wynosi siedem lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Wycofanie
1.
W związku z decyzją w sprawie wycofania stosowania kokcydiostatyków i histomonostatyków jako dodatków paszowych przed dniem 31 grudnia 2012 r., Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie przed dniem 1 stycznia 2008 r. sprawozdanie w sprawie stosowania tych substancji jako dodatków paszowych lub dostępnych substancji zastępczych, do którego dołącza się, w stosownym przypadku, wnioski legislacyjne.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 10 i bez uszczerbku dla przepisów art. 13, antybiotyki inne niż kokcydiostatyki i histomonostatyki, mogą być wprowadzane do obrotu i stosowane jako dodatki paszowe tylko do dnia 31 grudnia 2005 r.; od dnia 1 stycznia 2006 r., substancje te skreśla się z rejestru.
Artykuł 12
Nadzór
1.
Po dopuszczeniu dodatku zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, każdy, kto stosuje lub wprowadza do obrotu taką substancję lub paszę, do której została ona dodana, lub każda inna zainteresowana strona zapewnia, aby przestrzegane były wszystkie warunki lub ograniczenia, które zostały nałożone na wprowadzane do obrotu, stosowanie dodatku lub sposób postępowania z dodatkiem lub paszą z jego zawartością.
2.
W przypadku gdy wprowadzono wymagania dotyczące monitorowania, określone w art. 8 ust. 4 lit. c), posiadacz zezwolenia zapewnia, by przeprowadzone było monitorowanie i składa sprawozdanie do Komisji zgodnie z zezwoleniem.
Posiadacz zezwolenia niezwłocznie przekazuje Komisji wszystkie nowe informacje, które mogą wpływać na ocenę bezpieczeństwa zastosowania dodatku paszowego, w szczególności na wrażliwość zdrowotną określonych kategorii konsumentów.
Posiadacz zezwolenia niezwłocznie powiadamia Komisję o każdym zakazie lub ograniczeniu wprowadzonemu przez właściwe organy wszystkich państw trzecich, w których dodatek paszowy jest wprowadzony do obrotu.
Artykuł 13
Zmiana, zawieszenie i cofnięcie zezwolenia
1.
Z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji, Urząd wydaje opinię stwierdzającą, czy zezwolenie nadal spełnia warunki określone w niniejszym rozporządzeniu.
Urząd niezwłocznie przekazuje tę opinię Komisji, Państwom Członkowskim i, w stosownym przypadku, posiadaczowi zezwolenia.
Opinia jest podawana do wiadomości publicznej.
2.
Komisja bezzwłocznie bada opinię Urzędu.
Wszystkie właściwe środki stosowane są zgodnie z art. 53 i 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
Decyzję w sprawie zmiany, zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia podejmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
3.
Jeżeli posiadacz zezwolenia proponuje zmianę warunków zezwolenia, składając wniosek do Komisji, do którego dołączone są odnośne dane na poparcie wniosku o zmianę, Urząd przekazuje swoją opinię w sprawie wniosku do Komisji i Państw Członkowskich.
Komisja bezzwłocznie bada opinię Urzędu i podejmuje decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2.
4.
Komisja bezzwłocznie informuje wnioskodawcę o podjętej decyzji.
Rejestr zostaje zmieniony w miarę potrzeb.
5.
Artykuł 7 ust. 1 i 2 oraz art. 8 i 9 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 14
Przedłużenie zezwolenia
1.
Zezwolenia na podstawie niniejszego rozporządzenia można przedłużać na dziesięcioletnie okresy.
Wniosek o przedłużenie wysyła się do Komisji najpóźniej rok przed datą ważności zezwolenia.
W przypadku zezwolenia, które nie zostało wydane określonemu posiadaczowi, każdy, kto po raz pierwszy wprowadza do obrotu dodatek, lub każda inna zainteresowana strona może złożyć wniosek do Komisji i jest uznawana za wnioskodawcę.
W przypadku zezwoleń wydanych określonemu posiadaczowi, posiadacz zezwolenia lub jego następca(-y) prawny(-i) może złożyć wniosek do Komisja i uważa się go za wnioskodawcę.
2.
Składając wniosek, wnioskodawca wysyła następujące dane szczegółowe i dokumenty bezpośrednio do Urzędu:
a) kopię zezwolenia na wprowadzenie dodatku paszowego do obrotu;
b) sprawozdanie w sprawie wyników monitorowania rynku następującego po wprowadzeniu do obrotu, jeżeli takie wymagania dotyczące monitorowania są zawarte w zezwoleniu;
c) każdą inną dostępną nową informację dotyczącą oceny bezpieczeństwa stosowania dodatku paszowego i ryzyka, jakie dodatek paszowy stanowi dla zwierząt, ludzi lub środowiska;
d) w stosownym przypadku, propozycję zmiany lub uzupełnienia warunków pierwotnego zezwolenia, między innymi, warunków dotyczących przyszłego monitorowania.
3.
Artykuł 7 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 8 i 9 stosuje się odpowiednio.
4.
W przypadku gdy, z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy, nie została podjęta żadna decyzja w sprawie przedłużenia zezwolenia przed datą ważności, okres zezwolenia dla produktu zostaje automatycznie przedłużony, dopóki Komisja nie podejmie decyzji.
Informacja dotycząca przedłużenia zezwolenia podawana jest do publicznej wiadomości w rejestrze określonym w art. 17.
Artykuł 15
Pilne zezwolenie
W szczególnych przypadkach, gdy konieczne jest pilne zezwolenie w celu zapewnienia ochrony dobrostanu zwierząt, Komisja może, zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, tymczasowo zezwolić na stosowanie dodatku przez maksymalnie przez okres pięciu lat.
ROZDZIAŁ III ETYKIETOWANIE I OPAKOWANIE
Artykuł 16
Etykietowanie i opakowanie dodatków paszowych i premiksów
1.
Żaden dodatek paszowy lub premiks dodatków nie może być wprowadzony do obrotu, jeżeli opakowanie lub pojemnik nie jest oznaczony etykietą, w ramach odpowiedzialności producenta, zakładu konfekcjonowania, importera, sprzedawcy lub dystrybutora ustanowionego we Wspólnocie, wskazującą następujące informacje w widoczny, wyraźnie czytelny i nieusuwalny sposób, przynajmniej w języku(-ach) narodowym(-ych) Państwa Członkowskiego, w którym jest on wprowadzony do obrotu, w odniesieniu do każdego dodatku zawartego w produkcie:
a) specyficzna nazwa nadana dodatkom na mocy zezwolenia, poprzedzona nazwą grupy funkcjonalnej, wymienionej w zezwoleniu;
b) nazwisko lub firma oraz adres lub zarejestrowana siedziba osoby odpowiedzialnej za informacje określone w niniejszym artykule;
c) masa netto oraz, w przypadku dodatków płynnych, objętość netto albo masa netto;
d) w stosownym przypadku, numer identyfikacyjny przyznany zakładowi lub pośrednikowi na podstawie art. 5 dyrektywy 95/69/WE lub numer wpisu do rejestru przyznany zakładowi lub pośrednikowi na podstawie art. 10 wyżej wymienionej dyrektywy;
e) sposób użycia, zalecenia bezpieczeństwa dotyczące stosowania i, w stosownym przypadku, szczególne wymagania wymienione w zezwoleniu, włącznie z gatunkami i kategoriami zwierząt, dla których przeznaczony jest dodatek lub premiks;
f) numer identyfikacyjny;
g) numer referencyjny partii i datę wytworzenia.
2.
W przypadku substancji aromatyzujących, wykaz dodatków może zostać zastąpiony wyrazami "mieszanka substancji aromatyzujących".
Przepis ten nie ma zastosowania do substancji aromatyzujących podlegających ograniczeniu ilościowemu w przypadku stosowania w paszy lub wodzie pitnej.
3.
Oprócz informacji określonych w ust. 1, opakowanie lub pojemnik dodatku należącego do grupy funkcjonalnej określonej w załączniku III musi zawierać informacje, wskazane w tym załączniku, w widoczny, wyraźnie czytelny i nieusuwalny sposób.
4.
Ponadto, w przypadku premiksów, na etykiecie musi być widoczny wyraz "premiks" (wielkimi literami), oraz musi być wskazana substancja będąca nośnikiem.
5.
Dodatki i premiksy są wprowadzane do obrotu wyłącznie w zamkniętych opakowaniach lub zamkniętych pojemnikach, które muszą być zamknięte w taki sposób, aby sposób zamknięcia uległ uszkodzeniu podczas otwierania i nie mógł być ponownie użyty.
6.
Zmiany do załącznika III w celu uwzględnienia postępu technicznego i rozwoju naukowego mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 17
Wspólnotowy rejestr dodatków paszowych
1.
Komisja ustanawia i prowadzi wspólnotowy rejestr dodatków paszowych.
2.
Rejestr jest ogólnodostępny.
Artykuł 18
Poufność
1.
Wnioskodawca może wskazać informacje złożone na podstawie niniejszego rozporządzenia, które chce, aby były traktowane jako poufne, ponieważ ich ujawnienie mogłoby znacznie zaszkodzić jego konkurencyjnej pozycji.
W takich przypadkach należy przedstawić możliwe do sprawdzenia uzasadnienie.
2.
Komisja ustala, po konsultacji z wnioskodawcą, które informacje inne niż określone w ust. 3 powinny pozostać poufne i informuje wnioskodawcę o swojej decyzji.
3.
Następujące informacje nie są uważane za poufne:
a) nazwa i skład dodatku paszowego i, w stosownym przypadku, wskazanie szczepu produkcyjnego;
b) fizykochemiczne i biologiczne właściwości dodatku;
c) wnioski dotyczące wyników badania w sprawie skutków dodatku paszowego dla zdrowia ludzi i z zwierząt oraz dla środowiska;
d) wnioski dotyczące wyników badania w sprawie skutków dodatku paszowego dla cech produktów zwierzęcych i ich właściwości odżywczych;
e) metody wykrywania i identyfikacji dodatku paszowego i, w stosownym przypadku, wymagania dotyczące monitorowania oraz podsumowanie wyników monitorowania.
4.
Bez względu na ust. 2, Urząd dostarcza, na wniosek, Komisji i Państwom Członkowskim wszystkie informacje, którymi dysponuje, włącznie z informacjami uznanymi za poufne na podstawie ust. 2.
5.
Urząd stosuje się do zasad rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [20], podczas rozpatrywania wniosków w sprawie dostępu do dokumentów, którymi dysponuje Urząd.
6.
Państwa Członkowskie, Komisja i Urząd zachowują poufny charakter wszystkich informacji uznanych za poufne na podstawie ust. 2, z wyjątkiem przypadku, gdy właściwe jest, aby takie informacje zostały podane do wiadomości publicznej w celu ochrony zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt i środowiska.
Państwa Członkowskie traktują wnioski o dostęp do dokumentów otrzymanych na podstawie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
7.
Jeżeli wnioskodawca wycofuje lub wycofał wniosek, Państwa Członkowskie, Komisja i Urząd zachowują poufny charakter informacji handlowych i przemysłowych, włącznie z informacjami dotyczącymi badania i rozwoju, jak również informacje, które powodują różnicę zdań między Komisją a wnioskodawcą odnośnie do ich poufności.
Artykuł 19
Kontrola administracyjna
W przypadku gdy Urząd podejmuje decyzję lub zaniechał działania w ramach obowiązków powierzonych mu niniejszym rozporządzeniem, taka decyzja lub zaniechanie może podlegać kontroli Komisji z jej własnej inicjatywy lub w odpowiedzi na wniosek Państwa Członkowskiego lub każdej osoby bezpośrednio i indywidualnie zainteresowanej.
W tym celu składa się wniosek do Komisji w terminie dwóch miesięcy po dniu, w którym strona zainteresowana dowiedziała się o danym działaniu lub zaniechaniu.
Komisja podejmuje decyzję w terminie dwóch miesięcy i wymaga, w stosownym przypadku, by Urząd wycofał swoją decyzję lub, w przypadku zaniechania działania, zastosował w wyznaczonym terminie odpowiednie środki zaradcze.
Artykuł 20
Ochrona danych
1.
Dane naukowe i inne informacje w dokumentacji dotyczącej wniosku wymaganej na mocy art. 7 nie mogą być wykorzystane na korzyść innego wnioskodawcy przez okres 10 lat licząc od daty zezwolenia, chyba że inny wnioskodawca uzgodnił z poprzednim wnioskodawcą, że takie dane i informacje mogą być wykorzystane.
2.
Aby wzmóc starania mające na celu uzyskanie zezwolenia na dodatki dla podrzędnych gatunków, których stosowanie jest dopuszczone w przypadku innych gatunków, dziesięcioletni okres ochrony danych przedłuża się o rok dla każdego podrzędnego gatunku, dla którego udzielono zezwolenia na przedłużenie jego stosowania.
3.
Wnioskodawca i poprzedni wnioskodawca podejmują niezbędne działania w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie wspólnego wykorzystywania informacji w celu przeprowadzenia nowych badań toksykologicznych na kręgowcach.
Jeżeli jednakże nie osiągnięto żadnego porozumienia w sprawie wspólnego wykorzystywania informacji, Komisja może zdecydować o ujawnieniu informacji koniecznych do przeprowadzenia nowych badań toksykologicznych na kręgowcach, zachowując jednocześnie rozsądną równowagę między interesami zainteresowanych stron.
4.
Po wygaśnięciu dziesięcioletniego okresu, ustalenia całości lub części oceny przeprowadzonej na podstawie danych naukowych i informacji zawartych w dokumentacji dotyczącej wniosku mogą być wykorzystane przez Urząd na korzyść innego wnioskodawcy.
Artykuł 21
Laboratoria referencyjne
Laboratorium referencyjne Wspólnoty oraz jego zadania i obowiązki są określone w załączniku II.
Wnioskodawcy ubiegający się o zezwolenie na stosowanie dodatków wnoszą wkład w koszty zadań laboratorium referencyjnego Wspólnoty i konsorcjum krajowych laboratoriów referencyjnych wymienionych w załączniku II.
Szczegółowe zasady wykonania załącznika II i wszelkie zmiany tego załącznika przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2.
Artykuł 22
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt powołany na mocy art. 58 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 23
Uchylenia
1.
Dyrektywa 70/524/EWG traci moc od terminu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Jednakże art. 16 dyrektywy 70/524/EWG pozostaje w mocy, dopóki dyrektywa 79/373/EWG nie zostanie zmieniona w celu uwzględnienia zasad dotyczących etykietowania pasz zawierających dodatki.
2.
Punkt 2.1, 3 i 4 Załącznika do dyrektywy 82/471/EWG skreśla się z mocą od terminu stosowania niniejszego rozporządzenia.
3.
Dyrektywa 87/153/EWG traci moc z mocą od terminu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Jednakże Załącznik wspomnianej dyrektywy pozostaje w mocy, dopóki nie zostaną przyjęte przepisy wykonawcze przewidziane w art. 7 ust. 4 niniejszego rozporządzenia.
4.
Odniesienia do decyzji nr 70/524/EWG należy traktować jako odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 24
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji za naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszystkie niezbędne środki mające na celu zapewnienie, aby zostały one wprowadzone w życie.
Takie kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych zasadach i środkach najpóźniej dwanaście miesięcy po dacie opublikowania niniejszego rozporządzenia i powiadamiają ją bezzwłocznie o wszystkich kolejnych zmianach, które ich dotyczą.
Artykuł 25
Środki przejściowe
1. Wnioski złożone na mocy art. 4 dyrektywy 70/524/EWG przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia traktuje się jak wnioski złożone na mocy art. 7 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy wstępne uwagi przewidziane na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG nie zostały jeszcze przekazane Komisji. Każde Państwo Członkowskie wybrane na sprawozdawcę w sprawie takiego wniosku niezwłocznie przesyła Komisji dokumentację złożoną na poparcie wniosku. Bez względu na przepisy art. 23 ust. 1, wnioski takie nadal są traktowanie zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG, w przypadku gdy wstępne uwagi przewidziane na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG zostały już przekazane Komisji.
2.
Przyjętych w niniejszym rozporządzeniu wymagań w zakresie etykietowania nie stosuje się do produktów, które legalnie wyprodukowano i opatrzono etykietą we Wspólnocie lub które legalnie przywieziono do Wspólnoty i wprowadzono do obrotu przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 26
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Rozporządzenie stosuje się po upływie dwunastu miesięcy od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1841/2003
z dnia 17 października 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do potencjału produkcyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2002 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2 oraz art. 15 i 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1227/2000 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1203/2003 [4], ustaliło termin końcowy dla okresu określonego w art. 2 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, podczas którego producent może otrzymać prawa do przesadzania po tym jak dany obszar został obsadzony. Ponieważ termin stosowania procedury przewidzianej w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 został odroczony, wyżej wymieniony termin końcowy powinien również być odpowiednio przedłużony.
(2) Aby przydziały przewidziane w art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 mogły być skutecznie ustalone, należy zmienić termin do którego Państwa Członkowskie muszą dokonywać rocznych powiadomień Komisji oraz należy ustalić termin do celów określenia wydatków faktycznie poniesionych i wydatków zatwierdzonych.
(3) Ustalony format dotyczący terminów i informacji, który Państwa Członkowskie mają obowiązek wysyłać Komisji musi być również przyjęty w odniesieniu do klasyfikacji odmian winorośli.
(4) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 powinno być odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1227/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 5, datę "15 lipca 2002 r." zastępuje się datą "30 czerwca 2004 r."
2) W art. 16 ust. 1 pierwsze zdanie oraz lit. a) i b) otrzymują brzmienie:
"Państwa Członkowskie przekazują Komisji, nie później niż do dnia 10 czerwca każdego roku, w odniesieniu do systemu restrukturyzacji i konwersji:
a) deklarację wydatków faktycznie poniesionych na dzień 30 czerwca bieżącego roku budżetowego;
b) deklarację wydatków zatwierdzonych na dzień 30 czerwca bieżącego roku budżetowego oraz całkowitą powierzchnię danego obszaru;"
3) W załączniku tabelę 9 "Klasyfikacja odmian winorośli właściwej" zastępuję się tabelą znajdującą się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1842/2003
z dnia 17 października 2003 r.
ustalające stopy procentowe, które mają być stosowane do obliczania kosztów finansowania środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i zbyt dla EFOGR, Sekcja Gwarancji na rok obrachunkowy 2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1259/96 [2], szczególności jego art. 5 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 411/88 z dnia 12 lutego 1988 r. w sprawie metody i stopy procentowej stosowanych przy obliczaniu kosztów finansowania środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i zbyt [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2623/1999 [4], jednolita stopa procentowa stosowana do obliczania kosztów finansowania środków interwencyjnych odpowiada trzymiesięcznym i dwunastomiesięcznym stopom Euribor ważonym odpowiednio w jednej trzeciej i dwóch trzecich.
(2) Komisja ustala stopę przed rozpoczęciem każdego roku obrachunkowego EFOGR, Sekcja Gwarancji na podstawie stóp odnotowanych w ciągu poprzednich sześciu miesięcy.
(3) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 411/78 przewiduje wyznaczenie specjalnej stopy procentowej dla Państwa Członkowskiego, jeżeli w ciągu co najmniej 6 miesięcy jego stopa procentowa jest niższa niż jednolita stopa procentowa ustalona dla Wspólnoty. Jeżeli Państwo Członkowskie nie notyfikowało wysokości stóp przed końcem roku obrachunkowego, stopa, którą ma stosować, jest określona na podstawie referencyjnych stóp procentowych określonych w załączniku do wspomnianego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wydatków poniesionych w ciągu roku obrachunkowego 2004 EFOGR, Sekcja "Gwarancji":
1) stopę procentową określoną w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 411/88 ustala się na 2,3 %;
2) specjalną stopę procentową określoną w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 411/88 ustala się na 2,2 % dla Włoch.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1843/2003
z dnia 17 października 2003 r.
ustalające wartości procentowe amortyzacji, które należy stosować do skupu produktów rolnych na rok budżetowy 2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1259/96 [2], szczególności jego art. 8 ust. 1 drugie zdanie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 amortyzację produktów składowanych w publicznych magazynach interwencyjnych należy przeprowadzić w momencie ich skupu.
Wartość procentowa amortyzacji nie może przekraczać różnicy między ceną zakupu a przewidywalna ceną zbytu każdego z tych produktów.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78, Komisja może ograniczyć amortyzację w momencie zakupu do odsetka wartości procentowej amortyzacji, ALE ten odsetek nie może wynosić mniej niż 70 % całkowitej amortyzacji.
Należy wyznaczyć współczynniki dla niektórych produktów na rok budżetowy 2004, które mają być stosowane przez agencje interwencyjne do miesięcznych wartości skupu tych produktów, tak aby agencje mogły ustalić wysokość amortyzacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku, zakupionych w ramach publicznej interwencji, które zostały umieszczone w magazynach lub przejęte przez agencje interwencyjne między dniem 1 października 2003 r. a dniem 30 września 2004 r., organy obniżają wartość tych produktów do różnicy między ceną skupu a przewidywalną ceną ich sprzedaży.
2.
W celu ustalenia wysokości amortyzacji, agencje interwencyjne stosują do wartości zakupionych w każdym miesiącu produktów.współczynniki określone w Załączniku.
3.
Określone w ten sposób kwoty wydatków są zgłaszane Komisji w deklaracjach ustanowionych na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [3]
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1847/2003
z dnia 20 października 2003 r.
dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie dodatku oraz stałego zezwolenia na dodatek już dopuszczone w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2003/7/WE [2], w szczególności jej art. 3, art. 9d ust. 1 i art. 9e ust. 1,
a także mając a uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG stanowi, iż nowe zastosowanie już dopuszczonego dodatku wymaga zezwolenia Wspólnoty.
(2) W przypadku dodatków, o których mowa w części II załącznika C do dyrektywy 70/524/EWG, która obejmuje enzymy, tymczasowe zezwolenia na nowe zastosowania dodatków paszowych może być wydane, jeśli warunki ustanowione w tej dyrektywie są spełnione oraz rozsądnym jest założenie, biorąc pod uwagę dostępne wyniki, że przy ich zastosowaniu do żywienia zwierząt, powodują one jeden z efektów, o których mowa w art. 2 lit. a) niniejszej dyrektywy.
Takie tymczasowe zezwolenie może być wydane na okres nie przekraczający 4 lat.
(3) Enzym, o którym mowa w załączniku I do niniejszego rozporządzenia (enzym) był po raz pierwszy tymczasowo dopuszczony dla drobiu przeznaczonego do tuczenia w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1436/98 [3], po uzyskaniu pozytywnej opinii Komitetu Naukowego ds. Żywienia Zwierząt (SCAN), a w szczególności biorąc pod uwagę bezpieczeństwo tego produktu.
Tymczasowe zezwolenie na ten dodatek zostało przedłużona do 30 czerwca 2004 r. w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2200/2001 [4].
(4) Producent przedstawił nowe dane na poparcie wniosku o rozszerzenie zakresu zezwolenia, tak aby obejmowało ono zastosowanie enzymu do indyków przeznaczonych do tuczenia.
(5) Ocena wniosku o zezwolenie dotyczącego nowego zastosowania enzymu, wskazuje, że spełnione zostały wszystkie warunki wymagane do uzyskania tymczasowego zezwolenia, przewidziane w dyrektywie 70/524/EWG.
(6) Dnia 27 marca 2003 SCAN wydał pozytywną opinię o bezpieczeństwie enzymu dla indyków przeznaczonych do tuczenia, na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
(7) Dyrektywa 70/524/EWG stanowi, iż dodatki określone w części II załącznika C do tej dyrektywy mogą zostać dopuszczone na czas nieograniczony, jeżeli spełnione zostaną warunki ustalone w art. 3 lit. a).
(8) Mikroorganizm, o którym mowa w załączniku II do niniejszego rozporządzenia (mikroorganizm) był tymczasowo dopuszczony po raz pierwszy rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1436/98, po uzyskaniu pozytywnej opinii SCAN dotyczącej w szczególności bezpieczeństwa tego produktu.
Tymczasowe zezwolenie dla mikroorganizmu zostało przedłużone do dnia 30 czerwca 2004 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2200/2001.
(9) Producent przedłożył nowe dane na poparcie wniosku o zezwolenie dla mikroorganizmu na czas nieograniczony.
(10) Ocena wniosku o zezwolenie przedłożonego w odniesieniu do mikroorganizmu, wykazuje, że spełnione zostały wszystkie warunki wymagane do uzyskania zezwolenia, przewidziane w dyrektywie 70/524/EWG.
(11) Dnia 2 grudnia 2002 r. SCAN dostarczył pozytywną opinię o skuteczności drobnoustroju w określonych warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
(12) W konsekwencji, należy zezwolić na stosowanie enzymu do tuczenia indyków na okres czterech lat oraz na zastosowanie mikroorganizmów dla prosiąt do 35kg wagi na czas nieograniczony.
(13) Ocena tych dwóch wniosków wskazuje, iż należy stosować odpowiednie procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na te enzymy i mikroorganizmy.
Niemniej, ochronę taką zapewnia stosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa zdrowia pracowników w miejscu pracy [5].
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie dodatku należącego do grupy "enzymy", o którym mowa w załączniku I, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 2
Zezwala się na stosowanie dodatku należącego do grupy "mikroorganizmy", o którym mowa w załączniku II, jako dodatek w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1851/2003
z dnia 17 października 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 410/2002 [2], w szczególności jego art. 122,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre Państwa Członkowskie lub ich właściwe władze zażądały zmian w załącznikach do rozporządzenia (EWG) nr 574/72, zgodnie z procedurą w nim ustanowioną.
(2) Proponowane zmiany pochodzą z decyzji podjętych przez zainteresowane Państwa Członkowskie lub ich właściwe władze wyznaczające władze odpowiedzialne za wykonywanie ustawodawstwa dotyczącego zabezpieczenia społecznego zgodnie z prawem wspólnotowym.
(3) Otrzymano jednomyślną opinię Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach 1–4 oraz załącznikach 6, 9 i 10 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1852/2003
z dnia 21 października 2003 r.
zatwierdzające stosowanie kokcydiostatyku w paszach na 10 lat
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1847/2003 [2], a w szczególności jej art. 3 i 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG postanawia, że Państwa Członkowskie powinny żądać, aby nie wprowadzano do obiegu żadnych dodatków, chyba że zostaną one zatwierdzone przez Wspólnotę.
(2) W przypadku dodatków wymienionych w części I załącznika C do dyrektywy 0/524/EWG, która obejmuje kokcydiostatyki i inne substancje medyczne, zezwolenie może zostać przyznane osobie odpowiedzialnej za wprowadzanie do obiegu tych dodatków.
Zezwolenie takie może być przyznane na okres 10 lat, jeśli spełnione są wszystkie stosowne warunki ustanowione w tej dyrektywie.
(3) Ocena wniosku o zezwolenie na okres 10 lat przedłożonego w odniesieniu do preparatu kokcydiostatyku, "Sacox 120 mikrogranulat" wskazuje, że odpowiednie warunki ustanowione dyrektywą 70/524/EWG są spełnione.
Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię co do bezpieczeństwa i pozytywnych efektów preparatu kokcydiostatyku, który należy do grupy "Kokcydiostatyki i inne substancje medyczne", dla kur niosek.
(4) Zgodnie z tym, preparat kokcydiostatyk "Sacox 120 mikrogranulat" powinien być zatwierdzony na okres 10 lat i uwzględniony na liście zatwierdzonych dodatków powiązanych z osobą odpowiedzialną za ich wprowadzanie do obiegu i zatwierdzonych na okres 10 lat, tak jak postanawia dyrektywa 70/524/EWG.
(5) Ocena wniosku wskazuje, że wymagane są niektóre procedury w celu ochrony pracowników narażonych na kontakt z dodatkiem "Sacox 120 mikrogranulat".
Jednakże taka ochrona zapewniona jest przez stosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r., w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(6) Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Stałego ds. Łańcucha Żywieniowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatek "Sacox 120 mikrogranulat" należący do grupy "Kokcydiostatyki i inne substancje medyczne", wymieniony w niniejszym załączniku jest zatwierdzony do stosowania jako dodatek w żywieniu zwierząt pod warunkami ustanowionymi w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1854/2003
z dnia 20 października 2003 r.
zmieniające środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 769/2002 na przywóz kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (podstawowe rozporządzenie), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) W maju 2002 r.
Rada na mocy rozporządzenia (WE) nr 769/2002 [2] nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej.
Cło przyjęło formę cła specyficznego.
2.
Wszczęcie postępowania
(2) Dnia 30 października 2002 r., Komisja ogłosiła w drodze zawiadomienia o wszczęciu postępowania opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3], wszczęcie częściowego przeglądu tymczasowego środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu do Wspólnoty kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej.
(3) Postępowanie przeglądowe wszczęto z inicjatywy Komisji w celu zbadania adekwatności obowiązujących środków.
Istniejące środki, tj. cło w postaci cła specyficznego nie obejmowało sytuacji, w których towary przywożone zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu.
3.
Postępowanie
(4) Komisja oficjalnie poinformowała producentów eksportujących, importerów oraz znanych zainteresowanych użytkowników i ich zrzeszenia, przedstawicieli zainteresowanego kraju wywozu i producentów wspólnotowych o wszczęciu postępowania.
Strony zainteresowane otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wnioskowania o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(5) Dwaj importerzy przedstawili swoje opinie na piśmie.
(6) Komisja wyszukała i zweryfikowała wszystkie informacje, jakie uznała za niezbędne do celów określenia adekwatności obowiązujących środków.
B. WYNIKI POSTĘPOWANIA
(7) Artykuł 145 rozporządzenia Komisji (EWG) 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Wspólnotowego Kodeksu Celnego [4] przewiduje, w celu określenia wartości celnej, proporcjonalne rozłożenie ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej, w przypadku gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu.
(8) W celu uniknięcia obciążenia nadmierną kwotą cła antydumpingowego, cło specyficzne w przypadku towarów uszkodzonych powinno być zmniejszane o procent odpowiadający proporcjonalnemu rozłożeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.
Zgodnie z dobrze ugruntowanymi zasadami określonymi przez Wspólnotowy Kodeks Celny, wartość celna zmniejszana jest o procent odpowiadający proporcjonalnemu rozłożeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.
(9) Żadna z zainteresowanych stron nie przedłożyła uwag ani argumentów przeciwko tej propozycji.
(10) Z tego powodu sformułowany zostaje wniosek, że wobec braku umotywowanych argumentów zainteresowanych stron, w przypadku gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i cena faktycznie zapłacona bądź należna zostaje z tego powodu proporcjonalnie rozłożona w celu ustalenia wartości celnej, cło specyficzne powinno zostać obniżone o procent odpowiadający proporcjonalnemu rozłożeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 769/2002 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W przypadku gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem ich do swobodnego obrotu i z tego powodu do celów ustalenia wartości celnej, cena faktycznie zapłacona bądź należna jest proporcjonalnie rozłożona, zgodnie z art. 145 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, kwota cła antydumpingowego obliczona na podstawie kwoty ustalonej powyżej, zostanie zmniejszona o procent odpowiadający proporcjonalnemu rozłożeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1871/2003
z dnia 23 października 2003 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2176/2002 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło nomenklaturę towarową, dalej zwaną "Nomenklaturą Scaloną".
Nomenklatura Scalona jest przedstawiona w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87;
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 535/94 z dnia 9 marca 1994 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] wprowadziło dodatkową uwagę 8 do Rozdziału 2 Nomenklatury Scalonej w celu wyjaśnienia klasyfikacji solonego mięsa i podrobów jadalnych objętych pozycją 0210 ("mięso i podroby jadalne, solone, w solance, suszone lub wędzone; jadalne mąki i mączki, z mięsa lub podrobów").
W 1995 r. nastąpiła zmiana numeru tej uwagi na uwagę dodatkową 7;
(3) Klasyfikacja w Dziale 2 Nomenklatury Scalonej zależy zasadniczo od procesu stosowanego dla zapewnienia długotrwałego zakonserwowania produktu.
Ogólna uwaga wyjaśniająca Systemu Zharmonizowanego do Działu 2 określa strukturę tego działu.
Rozdział 2 obejmuje niegotowane mięso i podroby mięsne, które są świeże lub schłodzone, lub przeszły jeden z procesów wymaganych do długoterminowego konserwowania, tzn. niegotowane mięso i podroby, które są zamrożone lub solone, w solance, suszone lub wędzone;
(4) Zgodnie ze wspomnianą uwagą wyjaśniającą świeże mięso jest klasyfikowane jako takie nawet, jeżeli zostało zapakowane z solą jako czasowym czynnikiem konserwującym na czas transportu.
Regułę tę stosuje się także do mięsa zamrożonego, w przeciwnym razie dowolne mięso, do którego dodano sól, byłoby traktowane jako mięso solone objęte pozycją 0210.
W pozycji 0210 solenie musi być na tyle wystarczające, aby zapewnić długoterminowe zakonserwowanie mięsa do celów innych niż transport.
W związku z tym należy zauważyć, że pozostałe procesy konserwowania wymienione w pozycji 0210, tj. w solance, suszone lub wędzone, mają na celu zapewnienie długoterminowego zakonserwowania, a nie służą jako tymczasowy czynnik konserwujący na czas transportu;
(5) Wydaje się właściwe wyjaśnienie i dalsze potwierdzenie, że solenie w znaczeniu, w jakim występuje w pozycji 0210, jest procesem stosowanym w celu zapewnienia długoterminowego zakonserwowania;
(6) Dlatego uwaga dodatkowa 7 do Działu 2 Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 powinna zostać odpowiednio zmieniona;
(7) Komitet Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uwaga dodatkowa 7 do Działu 2 Nomenklatury Scalonej dołączonej jako Załącznik 1 do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zostaje zastąpiona przez niniejszy tekst:
"W pozycji 0210 terminy "mięso i podroby jadalne, solone, w solance" oznaczają mięso i podroby jadalne, głęboko i jednorodnie nasycone solą we wszystkich częściach, w których zawartość soli jest nie mniejsza niż 1,2 % masy, pod warunkiem że jest to solenie, które zapewnia długoterminowe zakonserwowanie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1873/2003
z dnia 24 października 2003 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1490/2003 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne limity pozostałości muszą być ustalone dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do stosowania u zwierząt hodowanych w celach produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone po badaniu, przeprowadzonym w ramach Komitetu ds. weterynaryjnych produktów leczniczych, wszelkich istotnych informacji dostarczonych przez wnioskodawców zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
Należy również wziąć pod uwagę wszelkie dostępne publicznie informacje naukowe dotyczące bezpieczeństwa pozostałości odnośnych substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, a w szczególności opinie Komitetu Naukowego Środków Weterynaryjnych dotyczących Zdrowia Publicznego oraz oceny Wspólnego Komitetu Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności.
(3) Przy ustalaniu maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, konieczne jest określenie odnośnych środków spożywczych uzyskanych ze zwierząt leczonych ("tkanka docelowa") oraz charakteru pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości ("pozostałość znacznikowa").
W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u zwierząt karmiących, muszą zostać ustalone maksymalne limity pozostałości w mleku.
(4) Rozporządzenie nr 2377/90 (EWG) przewiduje, że ustalenie maksymalnych limitów pozostałości w żaden sposób nie narusza zastosowania innego odpowiedniego prawodawstwa Wspólnoty.
(5) Progesteron jest hormonem progestagenowym.
Jego stosowanie podlega ograniczeniom oraz kontroli przewidzianym dla hormonów, ustanowionym dyrektywą Rady 96/22/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4], która postanawia, że hormony mogą być podawane zwierzętom gospodarskim jedynie do celów leczniczych i zootechnicznych w szczególnych okolicznościach.
(6) Komitet Naukowy Środków Weterynaryjnych dotyczących Zdrowia publicznego wielokrotnie potwierdzał, że stosowanie hormonów jako promotorów wzrostu w produkcji mięsa stwarza potencjalne zagrożenie dla konsumentów z uwagi na istotne własności farmakologiczne i toksykologiczne hormonów oraz uzyskane dane epidemiologiczne.
Dostępne obecnie dane dotyczące progesteronu są jednak niewystarczające do oszacowania ilościowego zagrożenia wynikającego z pozostawienia działaniu pozostałości w mięsie i produktach mięsnych pochodzących ze zwierząt, którym podawany był ten hormon.
Pod tym względem nie można określić żadnych progowych poziomów progesteronu.
(7) Komitet ds. weterynaryjnych produktów leczniczych na podstawie swych początkowych i późniejszych ocen uważa, że dla ochrony zdrowia publicznego nie było konieczne ustalenie maksymalnych limitów pozostałości progesteronu stosowanego w weterynaryjnych produktach leczniczych zatwierdzonych zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty.
Z tego względu Komitet zaproponował włączenie progesteronu do wykazu w załączniku II rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
Zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2377/90, Państwa Członkowskie nie mogą zakazać lub utrudniać wprowadzania do obrotu na ich terytoriach środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego pochodzących z innych Państw Członkowskich ze względu na to, że zawierają one pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych, jeżeli ich ilość nie przekracza maksymalnego limitu pozostałości przewidzianego w załączniku do tego rozporządzenia.
(8) Zwierzęta również wytwarzają progesteron w sposób naturalny.
Poziom endogennego wydzielania progesteronu u zwierząt jest zmienny, zależny w znacznym stopniu od rodzaju zwierzęcia, wieku, rasy oraz cyklu płciowego.
Istnieją zatwierdzone metody wykrywania progesteronu w tkankach zwierzęcych.
Metody te nie pozwalają jednak na rozróżnienie między hormonami pojawiającymi się naturalnie oraz pozostałościami progesteronu, co jest sposobem kontroli przestrzegania ograniczeń stosowania progesteronu, ustanowionych w dyrektywie 96/22/WE.
(9) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [5], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1642/2003 [6], zarządzanie ryzykiem bierze pod uwagę wyniki oceny zagrożenia oraz inne czynniki właściwe dla danej sprawy, takie jak metody wykrywania i możliwość przeprowadzenia kontroli dla celu uniknięcia zagrożeń wynikających z niewłaściwego zastosowania tych substancji.
(10) Komisja uważa, że zabezpieczenia dotyczące możliwości niewłaściwego zastosowania weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających progesteron są konieczne.
Ograniczenia w warunkach stosowania progesteronu jedynie do podawania drogą dopochwową u samic bydła, owiec, kóz i koni zapewnia dodatkowe zabezpieczenie niezbędne w celu uniknięcia niewłaściwego zastosowania. Odpowiednie weterynaryjne produkty medyczne nie mogą być faktycznie stosowane do celów zabronionych ze względu na ich szczególną formę.
Z tego względu wydaje się odpowiednie włączenie progesteronu do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zgodnie z załącznikiem do niniejszej propozycji rozporządzenia Komisji, które ogranicza stosowanie progesteronu do tego szczególnego celu i formy produktu.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1874/2003
z dnia 24 października 2003 r.
zatwierdzające krajowe programy niektórych Państw Członkowskich dla kontroli trzęsawki owiec oraz określające dodatkowe gwarancje i przyznające odstępstwa w zakresie programów hodowli owiec odpornych na TSE zgodnie z decyzją 2003/100/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1234/2003 [2], w szczególności jego załącznik VIII rozdział A część 1 lit. b) pkt ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 przewiduje zatwierdzanie krajowych programów kontroli trzęsawki owiec Państw Członkowskich, jeśli spełniają one kryteria ustanowione w tym rozporządzeniu.
Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 przewiduje również określenie wszelkich dodatkowych gwarancji, które mogą być wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym i przywozie zgodnie z tym rozporządzeniem.
(2) Decyzja Komisji 2003/100/WE z dnia 13 lutego 2003 r. ustanawiająca minimalne wymogi w zakresie tworzenia programów hodowli owiec odpornych na pasażowalne encefalopatie gąbczaste [3] przewiduje, że każde Państwo Członkowskie ma wprowadzić program hodowlany celem dokonania wyboru, pod względem odporności na TSE, w niektórych rasach owiec.
Decyzja ta przewiduje również możliwość przyznania Państwom Członkowskim odstępstwa od wymogu ustanowienia programu hodowlanego, na podstawie krajowego programu kontroli trzęsawki owiec, przedłożonego i zatwierdzonego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 999/2001, uwzględniającego ciągłe i czynne monitorowanie owiec i kóz padłych na terenie gospodarstwa rolnego w zakresie wszystkich stad w danym Państwie Członkowskim.
(3) Dla dobra zdrowia zwierząt, krajowe programy kontroli trzęsawki owiec powinny być zatwierdzane jedynie wtedy, gdy istnieje możliwość małego rozpowszechnienia lub braku trzęsawki na terytorium Państwa Członkowskiego.
W dniu 7 marca 2003 r. i w dniu 5 września 2003 r., odpowiednio Szwecja i Dania przedłożyły krajowe programy kontroli trzęsawki owiec. Uważa się, że programy te spełniają kryteria określone w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 i w przypadku obu Państw Członkowskich istnieje możliwość małego rozpowszechnienia lub braku trzęsawki owiec na ich terytoriach.
Krajowe programy kontroli trzęsawki owiec tych Państw Członkowskich powinny zatem zostać zatwierdzone.
(4) Na podstawie krajowych programów kontroli trzęsawki owiec, Szwecji i Danii powinno zostać przyznane odstępstwo od programu hodowlanego przewidzianego w decyzji 2003/100/WE oraz powinny zostać ustanowione dodatkowe gwarancje handlowe wymagane przez załącznik VIII rozdział A oraz załącznik IX rozdział E do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
(5) Krajowe programy kontroli trzęsawki owiec wraz z dodatkowymi gwarancjami mogą zostać w przyszłości zatwierdzone i określone dla innych Państw Członkowskich, podobnie jak odstępstwa od wymogu ustanowienia programów hodowlanych.
Zgodnie z powyższym, właściwe jest przewidzenie tych środków w drodze rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zatwierdzanie krajowych programów kontroli trzęsawki owiec
Niniejszym zatwierdza się krajowe programy kontroli trzęsawki owiec Państw Członkowskich wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dodatkowe gwarancje dotyczące gospodarstw
1.
Owce i kozy z przeznaczeniem dla Państw Członkowskich wymienionych w Załączniku a pochodzące z innych Państw Członkowskich niewymienionych w Załączniku lub państw trzecich muszą być hodowane nieprzerwanie od urodzenia w gospodarstwach, które spełniły następujące warunki przez okres co najmniej siedmiu lat przed datą wysyłki tych zwierząt:
a) nie zostały potwierdzone żadne przypadki trzęsawki owiec;
b) nie zostały zastosowane żadne środki zwalczania trzęsawki owiec;
c) gospodarstwa nie posiadają zwierząt zidentyfikowanych jako zagrożone, określonych w art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
2.
Nasienie, zarodki i komórki jajowe owiec i kóz, z przeznaczeniem dla Państw Członkowskich wymienionych w Załączniku a pochodzące z innych Państw Członkowskich niewymienionych w Załączniku lub państw trzecich, muszą być otrzymywane od dawców hodowanych nieprzerwanie od urodzenia w gospodarstwach spełniających warunki określone w ust. 1.
Artykuł 3
Urzędowe ograniczenia dotyczące przemieszczania się
1.
Państwa Członkowskie wymienione w Załączniku stosują urzędowe ograniczenia dotyczące przemieszczania się, przewidziane w ust. 2, w stosunku do gospodarstw otrzymujących owce, kozy lub nasienie, zarodki i komórki jajowe tych zwierząt w okresie siedmiu lat od daty ostatniego przyjęcia tych zwierząt, nasienia, zarodków i komórek jajowych, gdy:
a) zwierzęta, nasienie, zarodki i komórki jajowe są otrzymywane z innych Państw Członkowskich niewymienionych w Załączniku lub państw trzecich; oraz
b) w ciągu trzech lat przed lub po wysyłce zwierząt, nasienia, zarodków i komórek jajowych trzęsawka owiec została potwierdzona w Państwie Członkowskim lub państwie trzecim wysyłki, określonym w lit. a).
2.
Gospodarstwa, które otrzymują zwierzęta, nasienie, zarodki i komórki jajowe, spełniające warunki określone w ust. 1 lit. a) i b), są objęte urzędowymi ograniczeniami, polegającymi na niewprowadzaniu do gospodarstwa i nieopuszczaniu go przez owce i kozy, nasienie, zarodki i komórki jajowe, z wyjątkiem bezpośredniego wywozu do rzeźni.
3.
Ograniczenia w przemieszczaniu się, zarysowane w ust. 2, nie są stosowane w przypadku odbioru owiec o białkowym genotypie prionowym ARR/ARR lub nasienia, zarodków i komórek jajowych od dawcy o białkowym genotypie prionowym ARR/ARR.
Artykuł 4
Odstępstwa od wymogu ustanowienia programu hodowlanego
Zgodnie z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze decyzji 2003/100/WE, Państwom Członkowskim wymienionym w Załączniku zostaje przyznane odstępstwo od wymogu ustanowienia programu hodowlanego, przewidzianego w art. 2 ust. 1 tej decyzji.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 29 września 2003 r.
dostosowujące do decyzji Rady 1999/468/WE przepisy odnoszące się do komitetów, które wspomagają Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych ustanowionych w instrumentach podlegających procedurze określonej w art. 251 Traktatu WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 40, 47, 55, 71, 80, 95, 137, 150, 152, 153, 155, 156, art. 175 ust. 1, art. 179, 285 oraz art. 300 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4] zastąpiła decyzję 87/373/EWG [5].
(2) Zgodnie ze wspólną deklaracją Rady oraz Komisji [6] dotyczącą decyzji 1999/468/WE przepisy dotyczące komitetów, które wspomagają Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych, przewidzianych w zastosowaniu decyzji 87/373/EWG, powinny zostać przyjęte w celu dostosowania ich do przepisów art. 3, 4 oraz 6 decyzji 1999/468/WE.
(3) Wyżej wymieniona deklaracja wskazuje metody dostosowania procedur komitetów – proces, który jest automatyczny, o ile nie narusza natury komitetu przewidzianej w akcie podstawowym.
(4) Ograniczenia czasowe określone w przepisach, które należy dostosować, pozostają w mocy.
Jeśli gdzieś nie ustanowiono szczególnego terminu przyjęcia środków wykonawczych, należy ustanowić trzymiesięczne ograniczenie czasowe.
(5) Przepisy instrumentów przewidujących odwołanie się od procedury komitetu typu I przewidzianej decyzją 87/373/EWG powinny dlatego być zastąpione przepisami odnoszącymi się do procedury doradczej ustanowionej w art. 3 decyzji 1999/468/WE.
(6) Przepisy instrumentów przewidujących odwołanie się od procedur komitetu typu IIa i IIb przewidzianych decyzją 87/373/EWG powinny być zastąpione przepisami odnoszącymi się do procedury zarządzania przewidzianej w art. 4 decyzji 1999/468/WE.
(7) Przepisy instrumentów przewidujących odwołanie się od procedur komitetu typu IIIa i IIIb przewidzianych decyzją 87/373/EWG powinno być zastąpione przepisami odnoszącymi się do procedury wykonawczej przewidzianej w art. 5 decyzji 1999/468/WE.
(8) Niniejsze rozporządzenie dotyczy wyłącznie kwestii ujednolicenia procedur komitetu.
Nazwy komitetów związane z takimi procedurami zostały w miarę potrzeb zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Instrumenty wymienione w załączniku I oraz podlegające procedurze doradczej zostają dostosowane zgodnie z tym załącznikiem do odpowiednich przepisów decyzji 1999/468/WE.
Artykuł 2
Instrumenty wymienione w załączniku II oraz podlegające procedurze doradczej zostają dostosowane zgodnie z tym załącznikiem do odpowiednich przepisów decyzji 1999/468/WE.
Artykuł 3
Instrumenty wymienione w załączniku III oraz podlegające procedurze wykonawczej zostają dostosowane zgodnie z tym załącznikiem do odpowiednich przepisów decyzji 1999/468/WE.
Artykuł 4
Odniesienia do przepisów instrumentów w załącznikach I, II i III są rozumiane jako odniesienia do tych przepisów jako dostosowanych przez to rozporządzenie.
Odniesienia w niniejszym rozporządzeniu do wcześniejszych nazw komitetów rozumiane są jako odniesienia do nowych nazw.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1887/2003
z dnia 27 października 2003 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2176/2002 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej.
Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi towary opisane w kolumnie 1 tabeli umieszczonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować przy pomocy kodów CN, wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3.
(4) Wskazane jest, aby osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, mogła nadal powoływać się na tę informację, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4] przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej przy pomocy odpowiedniego(- ich) kodu(-ów) CN, wskazanego(-ych) w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można nadal powoływać się na mocy art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1905/2003
z dnia 27 października 2003 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz alkoholu furfurylowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (podstawowe rozporządzenie), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Środki tymczasowe
(1) Komisja, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 781/2003 [2] (rozporządzenie tymczasowe) nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz alkoholu furfurylowego (FA) pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Chiny), wyrażone jako kwota cła specyficznego w wysokości między 21 a 181 EUR za tonę, odpowiadająca marginesom szkody.
2.
Dalsza procedura
(2) W następstwie nałożenia tymczasowego cła antydumpingowego stronom ujawniono fakty oraz okoliczności, na których opierało się tymczasowe rozporządzenie.
Niektóre strony przedstawiły swoje uwagi na piśmie.
Wszystkim zainteresowanym stronom, które prosiły o przesłuchanie dano możliwość przesłuchania przez Komisję.
Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych oraz ostatecznie pobrać kwoty zabezpieczone w postaci ceł tymczasowych.
Wyznaczono dla nich także okres, w którym mogły składać oświadczenia w związku z tym ujawnieniem.
(3) Uwagi w formie pisemnej i ustnej, złożone przez zainteresowane strony, zostały rozpatrzone i gdzie właściwe, uwzględnione w ostatecznych ustaleniach.
(4) Komisja poszukiwała dalszych informacji uważanych za niezbędne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
Ponadto w odniesieniu do wizyt weryfikacyjnych przeprowadzonych w lokalach spółek wymienionych w motywach 10 i 11 tymczasowego rozporządzenia, należy zauważyć, że po nałożeniu środków tymczasowych przeprowadzono wizyty na miejscu w lokalach następujących użytkowników wspólnotowych:
- Bakelite AG, Iserlohn - Lethmate, Niemcy.
B. PRZEDMIOTOWY PRODUKT ORAZ PRODUKT PODOBNY
(5) Ponieważ nie uzyskano żadnych komentarzy dotyczących rozpatrywanego produktu oraz produktu podobnego, treść i wstępne wnioski motywów 12–17 tymczasowego rozporządzenia niniejszym zostają potwierdzone.
C. DUMPING
1.
Traktowanie według zasad gospodarki rynkowej (MET)
(6) Nie przedstawiono żadnych dalszych dowodów dotyczących decyzji o nie udzieleniu MET czterem współpracującym chińskim eksporterom.
Ustalenia wymienione w motywie 20 tymczasowego rozporządzenia dlatego zostają potwierdzone.
2.
Traktowanie indywidualne (IT)
(7) W tymczasowym rozporządzeniu, IT udzielone zostało trzem współpracującym producentom oraz nie zostało udzielone jednemu.
Powody udzielenia bądź nieudzielenia IT odzwierciedlały warunki określone w art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.
Przemysł wspólnotowy (CI) zakwestionował, czy Komisja mogła opierać się na tym artykule, ponieważ wszedł on w życie dopiero po wszczęciu obecnego postępowania.
(8) Ustalenie kwestii IT zostało oparte na kryteriach mających zastosowanie przy wszczęciu obecnego postępowania. Kryteria te są identyczne z tymi określonymi w art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, i były używane przez wiele lat. Dlatego, tymczasowe rozporządzenie określone w art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia zapewnia długoterminową praktykę.
(9) W ustaleniach wstępnych Komisja odmówiła udzielenia IT jednemu współpracującemu chińskiemu producentowi eksportującemu, Henan Huilong Chemical Industry Co.
Ltd (Huilong), który działał zarówno jako producent jak i jako dystrybutor FA, na takich podstawach, że niemożliwe było ustalenie poziomu ingerencji państwa w działalność gospodarczą prowadzoną przez Huilong.
Jednakże motyw 29 tymczasowego rozporządzenia przewiduje dalsze rozpatrzenie tej kwestii na ostatecznym etapie.
(10) Zainteresowany eksporter twierdzi, że wstępne ustalenie było nieprawidłowe, a IT powinno było zostać udzielone.
Na poparcie tego argumentu spółka wskazuje, że nie znaleziono żadnych dowodów bezpośredniej ingerencji państwa w samą spółkę, i że wielkość FA w obrocie stanowiła mniej niż 5 % jej produkcji w trakcie okresu badanego (IP).
Ponadto, niektóre z tych produktów będących w obrocie zostały zakupione od innego współpracującego eksportera, któremu IT zostało wcześniej udzielone.
(11) Po nałożeniu tymczasowych środków nie znaleziono dalszych informacji, które mogłyby wskazywać na ingerencję państwa w działalność gospodarczą prowadzoną przez Huilong.
Spółka Huilong zgodziła się zaprzestać handlowej działalności związanej z FA, jeżeli zostanie mu udzielone IT.
(12) Zatem obecnie uznano, że poziom ingerencji państwa w działalność gospodarczą Huilong, jeżeli taka ma miejsce, nie może być znaczny i w żadnym przypadku nie może umożliwić obejścia środków.
Na tej podstawie zdecydowano zrewidować wstępne ustalenie i udzielić IT spółce Huilong.
3.
Kraj analogiczny
(13) Producenci eksportujący sprzeciwili się wyborowi Stanów Zjednoczonych Ameryki jako kraju analogicznego i powtórzyli swoje twierdzenie, że Tajlandia stanowiłaby lepszą alternatywę.
Twierdzenie to oparto na argumentach, że: i) koszty produkcji są niższe w Tajlandii; ii) Tajlandia jest głównym źródłem FA przywożonego do UE; oraz iii) składający skargę przyjmują, że nie ma dowodów na to, iż przywóz z Tajlandii dokonywany jest po cenach dumpingowych.
(14) Jak przedstawiono w motywie 33 tymczasowego rozporządzenia tylko jeden producent w Stanach Zjednoczonych Ameryki był przygotowany do współpracy w postępowaniu.
Ponadto wstępnie ustalono że Stany Zjednoczone Ameryki spełniły konieczne kryteria aby stanowić właściwy kraj analogiczny.
(15) Nie ma żadnych oznak, że Tajlandia ani też Republika Południowej Afryki stanowiłyby lepszą alternatywę kraju analogicznego.
Producenci eksportujący nie przedłożyli żadnych dowodów dotyczących kosztów produkcji FA ponoszonych przez producentów w Tajlandii lub Republice Południowej Afryki, innych niż ekstrapolacja cen eksportowych przedstawionych w skardze oraz przez Eurostat.
Ponadto tajski producent odmówił współpracy w postępowaniu.
Dlatego uznano, że państwa te nie mogą być właściwie wykorzystane do skonstruowania wartości normalnej z powodu braku wiarygodnych i znajdujących potwierdzenie dowodów, na których można oprzeć jakiekolwiek ustalenia.
(16) W związku z tym i z uwagi na brak nowych przeciwnych dowodów, wstępny wniosek ustalony w motywie 33 tymczasowego rozporządzenia zostaje potwierdzony.
4.
Dumping
4.1.
Wartość normalna
(17) Producenci eksportujący twierdzili, że konstruowana wartość normalna jest zbyt wysoka aby uznać ją za uzasadnioną.
Dla poparcia tego twierdzenia wskazali niższe ceny FA z Tajlandii, które nie są uznawane za dumpingowe oraz niższą wartość normalną przedstawioną przez składających skargę przed wszczęciem postępowania.
(18) W związku z tym należy zauważyć, że wartość normalna została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) podstawowego rozporządzenia, to jest na podstawie informacji uzyskanych w kraju analogicznym, czyli w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
Ponadto potwierdzono, że konstruowana wartość normalna została obliczona na podstawie rzeczywistych cen i kosztów należycie sprawdzonych w trakcie badania na miejscu w lokalach współpracującego producenta FA w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
(19) Dlatego uznaje się, że wobec braku sprawdzonych informacji dotyczących Republiki Południowej Afryki lub Tajlandii, dane uzyskane od producenta FA w Stanach Zjednoczonych Ameryki stanowią najlepsze dostępne informacje dla konstrukcji wartości normalnej.
Ustalenia motywu 34 tymczasowego rozporządzenia zostają więc potwierdzone.
4.2.
Cena eksportowa
(20) W następstwie komentarzy należycie popartych dowodami ceny eksportowe zostały nieznacznie dostosowane na podstawie zastosowanych opłat za fracht.
(21) Producenci eksportujący sprzeciwili się także metodzie wykorzystanej dla obliczenia ceny eksportowej dla niewspółpracujących spółek, jak ustalono w motywie 36 tymczasowego rozporządzenia.
(22) W związku z tym należy przypomnieć, że poziom współpracy w tym przypadku był niski, i że dlatego ceny eksportowe musiały zostać oparte na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 18 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
W odniesieniu do tymczasowego rozporządzenia, wykorzystane zostały ceny i wielkości producenta współpracującego, któremu przyznano IT, tj. spółce Huilong.
(23) Producentowi temu udzielono teraz IT i ma on własny margines dumpingu obliczony na podstawie jego własnej sprzedaży do UE w trakcie IP.
Z uwagi na powyższe wartość wywozu spółek niewspółpracujących musi zostać ponownie obliczona.
Takie nowe obliczenie jest oparte na reprezentatywnej wielkości sprzedaży czterech współpracujących eksporterów do UE.
W celu zapewnienia, by wykorzystywane transakcje mogły być uznane za wiarygodne zastosowano próbkę o wielkości 25 %.
Próbka ta składała się z faktur czterech współpracujących producentów, które charakteryzowały się najniższymi średnimi cenami transakcyjnymi.
Za właściwe uznano wykorzystanie najniższych cen transakcyjnych, ponieważ nie było powodu sądzić, że sprzedaż dokonywana przez spółki niewspółpracujące odbywałaby się po cenach wyższych niż ceny spółek współpracujących.
Tak obliczona średnią cenę wykorzystano do ustalenia pozostałego marginesu dumpingu i marginesu szkody.
4.3.
Porównanie
(24) Wobec braku komentarzy wstępny wniosek z motywu 37 tymczasowego rozporządzenia zostaje potwierdzony.
4.4.
Margines dumpingu
(25) Marginesy dumpingu, które zostały zrewidowane w świetle kwestii przedstawionych powyżej, obecnie są następujące (wyrażone procentowo do ceny importowej CIF na granicy wspólnotowej):
Spółka _BAR_ Margines _BAR_
Gaoping _BAR_ 93 % _BAR_
Huilong _BAR_ 90 % _BAR_
Linzi _BAR_ 78 % _BAR_
Zhucheng _BAR_ 80 % _BAR_
Pozostałe łącznie _BAR_ 112 % _BAR_
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(26) Czterech współpracujących eksporterów twierdziło, że Transfurans Chemicals BVBA (TFC), Belgia i International Furan Chemicals BV, Niderlandy (IFC) nie stanowią "przemysłu wspólnotowego" w rozumieniu art. 5 ust. 4 i art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, ponieważ z uwagi na liczbę pracowników są małymi przedsiębiorstwami i stanowią własność prywatnej spółki Central Romana Corporation (CRC) w Republice Dominikańskiej.
(27) Te argumenty nie mogły zostać uznane. Po pierwsze, małe i średnie przedsiębiorstwa są wyraźnie uprawnione do składania zażaleń i mogą stanowić przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 5 ust. 4 i art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
(28) Po drugie, postępowanie wykazało, jak określono w motywie 43 tymczasowego rozporządzenia, że FA produkowany przez TFC jest pochodzenia wspólnotowego oraz że czynności produkcyjne, inwestycje technologiczne i kapitałowe dla czynności produkcyjnych oraz czynności sprzedaży odbywały się we Wspólnocie. Ponadto, fakt że TFC, IFC i CRC są powiązanie wspólną własnością, jak ustalono na mocy motywu 42 tymczasowego rozporządzenia, nie wyklucza stosowania art. 5 ust. 4 i art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
(29) Dlatego argumenty wniesione przez chińskich producentów eksportujących zostały odrzucone, a ustalenia wymienione w motywie 44 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
E. SZKODA
1.
Zużycie FA we Wspólnocie
(30) Wobec braku wszelkich nowych informacji dotyczących zużycia, wstępne ustalenia opisane w motywach 46–48 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
2.
Przywóz FA do Wspólnoty
(31) Wobec braku wszelkich nowych informacji dotyczących przywozu FA do Wspólnoty, wstępne ustalenia opisane w motywach 49–63 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
3.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
(32) Czterech chińskich producentów eksportujących twierdziło, że przemysł wspólnotowy nie poniósł szkody, ponieważ większość wskaźników szkody (zwłaszcza wielkość sprzedaży, ceny sprzedaży, zapasy, rentowność, przepływ środków pieniężnych i inwestycje) ustalonych przez Komisję nie mogła zgadzać się z opublikowanymi skontrolowanymi rachunkami IFC i/lub TFC.
Argumentowali oni, że niektóre wskaźniki, takie jak rentowność, zapasy i przepływ środków pieniężnych, zawarte w skontrolowanych rachunkach IFC i/lub TFC wykazują rosnącą albo stabilną tendencję.
(33) Należy zauważyć, że opublikowane skontrolowane rachunki IFC i TFC obejmują także działalności inne niż produkcja przedmiotowego produktu.
Ponadto, opublikowane skontrolowane rachunki FC i TFC obejmują okres od października 2001 r. do września 2002 r., podczas gdy IP określony w motywie 4 tymczasowego rozporządzenia obejmował okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 30 czerwca 2002 r.
Ponadto, jak wspomniano w motywach 41 i 44 tymczasowego rozporządzenia ustalono, że TFC jest częścią jednej jednostki gospodarczej składającej się z TFC, IFC i CRC.
Dlatego, w celu dokonania konstruktywnej oceny niektórych wskaźników szkody, konieczne było również uwzględnienie kilku danych z CRC.
Dodatkowo przypomina się, że własna działalność handlowa IFC we Wspólnocie wymieniona w motywach 105 i 106 tymczasowego rozporządzenia pozostaje poza zakresem postępowania, ale stanowi część skontrolowanych rachunków IFC.
Ponadto sprzedaż na wywóz prowadzona przez IFC, wymieniona w motywach 101–104 tymczasowego rozporządzenia jest włączona do skontrolowanych rachunków, jeżeli postępowanie obejmuje wyłącznie sytuację gospodarczą przemysłu wspólnotowego w odniesieniu do rynku wspólnotowego.
(34) Fakty te uniemożliwiają powoływanie wskaźników szkody z opublikowanych rachunków IFC i TFC, jak zaproponowało czterech chińskich producentów eksportujących.
Przypomina się także, że ustalenia Komisji są zgodne z informacjami zawartymi w aktach udostępnionych do wglądu zainteresowanym stronom.
(35) Dlatego argumenty wniesione przez chińskich producentów eksportujących zostały odrzucone, a ustalenia i wniosek wymienione w motywach 86–91 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(36) Czterech chińskich producentów eksportujących twierdziło, że ponieważ nie wystąpiła szkoda, nie istnieje związek przyczynowy.
Jeżeli istnieje szkoda, nie wynika ona z chińskiego przywozu, ale z przywozu z Tajlandii, który wpłynął na gospodarczą sytuację przemysłu wspólnotowego.
(37) Chińscy producenci eksportujący nie przedstawili żadnych nowych dowodów na poparcie tego twierdzenia.
Przypomina się, że w motywach 107–111 tymczasowego rozporządzenia, oraz zgodnie z art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia, Komisja przeanalizowała łączny przywóz FA do Wspólnoty z innych państw trzecich jako znany czynnik inny niż przywóz dumpingowy.
Analiza ta obejmowała również przywóz z Tajlandii w odniesieniu do wielkości i cen.
(38) Tajski przywóz stanowił około 96 % przywozu FA z państw trzecich.
Wielkość przywozu FA z Tajlandii do Wspólnoty zwiększyła się wraz z rozwojem opisanym w motywie 109 tymczasowego rozporządzenia.
Ponadto ustalono, że ceny importowe z Tajlandii znacznie przekraczały poziom cen chińskich producentów eksportujących (o ponad 24 % w trakcie IP), a nawet ceny przemysłu wspólnotowego (o ponad 6 % w trakcie IP).
(39) Dlatego argumenty wniesione przez chińskich producentów eksportujących zostały odrzucone, a ustalenia i wnioski wymienione w motywach 92–113 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
G. INTERES WSPÓLNOTY
(40) Chińscy producenci eksportujący i jedno stowarzyszenie twierdzili, że tymczasowe środki mają większy wpływ na użytkowników i na przemysł odlewniczy niż sugerowały ustalenia Komisji.
W szczególności twierdzono, że interes użytkowników powinien przeważać z uwagi na niski poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym w porównaniu do wysokiego poziomu zatrudnienia w przemyśle odlewniczym.
(41) W odniesieniu do twierdzenia przedłożonego przez chińskich producentów eksportujących należy zauważyć, że producenci nie przedstawili żadnych nowych dowodów, które mogłyby być istotne dla zbadania interesu Wspólnoty.
W żadnym przypadku chińscy producenci eksportujący nie mogą być stroną zainteresowaną do celów określenia interesu Wspólnoty.
(42) W odniesieniu do twierdzenia przedłożonego przez stowarzyszenie należy zauważyć, że zostało ono zbadane, pomimo że stowarzyszenie nie współpracowało w trakcie postępowania i nie zapewniło żadnych nowych dowodów na poparcie swoich argumentów.
W tym celu Komisja przeprowadziła dodatkową wizytę weryfikacyjną na miejscu w lokalach niemieckich użytkowników.
Bardziej dokładne badanie potwierdziło wyniki analizy przeprowadzonej na etapie początkowym, jak określono w motywie 126 tymczasowego rozporządzenia, oraz fakt że całkowity wpływ proponowanych środków ostatecznych będzie nieznaczny.
(43) Dlatego argumenty wniesione przez chińskich producentów eksportujących i stowarzyszenie zostały odrzucone, a ustalenia i wnioski wymienione w motywach 114–133 tymczasowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
H. ŚRODKI OSTATECZNE
(44) W świetle wniosków dotyczących dumpingu, szkody, przyczyny i interesu Wspólnoty, stwierdza się, że należy nałożyć ostateczne środki antydumpingowe w celu zapobieżenia dalszym szkodom wyrządzanym przemysłowi wspólnotowemu przez przywóz dumpingowy z Chin.
1.
Poziom zniesienia szkody
(45) Przypomina się, że zostało wstępnie ustalone, że 10 % marża zysku z łącznego obrotu FA mogła zostać uznana za właściwe minimum, którego uzyskania przemysł wspólnotowy mógłby się słusznie spodziewać wobec braku wyrządzającego szkodę dumpingu.
Taka marża zysku pozwoliłaby także przemysłowi wspólnotowemu dokonać koniecznych długoterminowych inwestycji.
(46) Przemysł wspólnotowy twierdził, że 10 % marża zysku określona w motywie 136 tymczasowego rozporządzenia nie odzwierciedla zwrotu, którego uzyskania mógłby się słusznie spodziewać wobec braku wyrządzającego szkodę dumpingu, oraz wystąpił o marżę zysku w wysokości co najmniej 23,15 % obrotu, w oparciu o swoje dokonania w poprzednich latach.
(47) W celu zbadania tego twierdzenia przeprowadzono dalszą dogłębną analizę wszelkich dostępnych informacji dotyczących marży zysku, która mogłaby zostać uznana za właściwe minimum, którego uzyskania przemysł wspólnotowy mógłby się słusznie spodziewać wobec braku wyrządzającego szkodę dumpingu.
Zyski osiągnięte w latach poprzedzających IP zostały ponownie przeanalizowane.
Ustalono, że w poprzednich latach stopy zysku faktycznie były dużo wyższe niż 10 %.
Dlatego ustalono, że uzasadnione jest oczekiwanie marży zysku w wysokości 15,17 %, opartej na średnim faktycznym zysku osiągniętym w ciągu trzech lat poprzedzających IP z uwagi na rozwój rentowności przemysłu wspólnotowego i obecność przywozu dumpingowego na rynku wspólnotowym.
Podejście to jest w pełni zgodne z istniejącym orzecznictwem, w szczególności z wyrokiem w sprawie EFMA przeciwko Radzie [3].
(48) W konsekwencji żądanie przemysłu wspólnotowego dotyczące marży zysku w wysokości 23,15 % zostało odrzucone.
W świetle powyższego, obliczenia Komisji zostały poprawione na podstawie zrewidowanej marży zysku.
(49) Oprócz zmiany marży zysku, poziom zniesienia szkody został obliczony przy użyciu tej samej metody, która została wyjaśniona w motywie 137 tymczasowego rozporządzenia.
Na tej podstawie ustalono niewyrządzający szkody poziom cen, który obejmowałby koszty produkcji przemysłu wspólnotowego oraz umożliwiałby uzyskanie odpowiedniego zysku przy braku dumpingowego przywozu z przedmiotowego państwa.
W wyniku tych zrewidowanych obliczeń ustalono margines szkody w wysokości 8,9 %-32,1 %.
2.
Forma i poziom ostatecznego cła antydumpingowego
(50) Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ponieważ marginesy szkody były wyższe niż marginesy dumpingu ustalone dla wszystkich rozpatrywanych producentów eksportujących, ostateczne cło powinno zostać ustalone na poziomie marginesów szkody.
(51) Przemysł wspólnotowy zażądał, aby środki ostateczne przybrały formę połączonego stosowania bądź cła specyficznego (ustalona kwota eur/tonę) oraz cła zmiennego (równego różnicy między ceną importową a określoną z góry ceną minimalną) bądź cła zmiennego w formie minimalnej ceny importowej.
Ponadto przemysł wspólnotowy argumentował, że różnica między kwotami cła nałożonego na eksporterów była tak wysoka, że mogło zaistnieć dodatkowe ryzyko obejścia, takie jak porozumienia wyrównawcze lub amortyzacja.
(52) W celu zbadania tego żądania dogłębnie przeanalizowano różne możliwe formy środków.
Z uwagi na konieczność zapewnienia skuteczności środków uznano, że ani połączone stosowanie cła specyficznego (ustalona kwota eur/tonę) z cłem zmiennym ani też samo zmienne cło nie byłyby wystarczające do usunięcia szkody wyrządzonej przez dumping.
Pierwszy środek stosowany jest wyjątkowo gdy szczególne okoliczności sprawy, np. wyraźne oznaki manipulacji cenami tego wymagają, gdyż powoduje to nieodłączne problemy stosowania.
Jak ustanowiono w tymczasowym rozporządzeniu, cło które ma zostać nałożone powinno przybrać formę specyficznej kwoty eur/tonę, w celu zapewnienia skuteczności środków i zminimalizowania wystąpienia ryzyka zastąpienia przedmiotowego produktu produktami z tej samej kategorii towarów (np. furfural), w szczególności jeżeli manipulacja cenami została zaobserwowana w kilku poprzednich postępowaniach dotyczących furfuralu [4].
(53) Jednakże w celu dalszego zminimalizowania ryzyka obejścia ze względu na znaczny poziom braku współpracy (40 %) oraz dużą różnicę kwot cła uznaje się, że w tym przypadku dla zapewnienia właściwego stosowania ceł antydumpingowych konieczne są przepisy szczególne.
Takie przepisy szczególne obejmują przedstawienie organom celnym Państw Członkowskich ważnej faktury handlowej, która ma spełniać wymogi wymienione w Załączniku.
Jedynie przywóz, któremu towarzyszy taka faktura może być zgłoszony w ramach stosowanych dodatkowych kodów TARIC w odniesieniu do danego producenta.
Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, podlega pozostałemu cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do wszystkich innych eksporterów.
Do zainteresowanych spółek zwrócono się także o składanie Komisji okresowych sprawozdań w celu zapewnienia odpowiednich działań następczych wobec sprzedaży przez nie FA do Wspólnoty.
W przypadkach gdy nie złożono sprawozdania, lub jeżeli ze sprawozdania wynika, że środki nie są wystarczające dla wyeliminowania skutków wyrządzającego szkodę dumpingu, może wystąpić konieczność wszczęcia przeglądu tymczasowego zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia.
(54) Obliczenie progu szkody związanego z ceną importową CIF pociąga za sobą cła w wysokości między 84 a 250 EUR za tonę.
(55) Poprawka dokonana w marginesach dumpingu i szkody nie miała wpływu na stosowanie zasady niższego cła.
Dlatego metoda wykorzystana do ustalenia stawek cła antydumpingowego opisana w motywie 138 tymczasowego rozporządzenia zostaje niniejszym potwierdzona.
Dlatego ostateczne cła będą wynosić:
Spółka _BAR_ Ad valorem _BAR_ Cło specyficzne _BAR_
Gaoping _BAR_ 18,3 % _BAR_ 160 EUR/tonę _BAR_
Huilong _BAR_ 17,9 % _BAR_ 156 EUR/tonę _BAR_
Linzi _BAR_ 8,9 % _BAR_ 84 EUR/tonę _BAR_
Zhucheng _BAR_ 10,3 % _BAR_ 97 EUR/tonę _BAR_
Pozostałe łącznie _BAR_ 32,1 % _BAR_ 250 EUR/tonę _BAR_
I. OSTATECZNY POBÓR CŁA TYMCZASOWEGO
(56) Z uwagi na rozmiar marginesów dumpingu ustalonych w odniesieniu do producentów eksportujących w Chinach i ze względu na poziom szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, za konieczne uznaje się aby kwoty zabezpieczone w drodze tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego na mocy tymczasowego rozporządzenia zostały ostatecznie pobrane w zakresie kwoty nałożonych ceł ostatecznych.
W przypadku gdy cła ostateczne są wyższe od ceł tymczasowych, ostatecznie pobiera się jedynie kwoty zabezpieczone na poziomie cła tymczasowego.
(57) Wszelkie roszczenia o zastosowanie stawek cła antydumpingowego indywidualnie ustalonych dla spółek (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych jednostek produkcyjnych lub jednostek sprzedaży) należy kierować do Komisji wraz z wszelkimi istotnymi informacjami, w szczególności o wszelkich zmianach w działalności spółki związanych z produkcją, sprzedażą krajową lub eksportową mającą związek na przykład ze zmianą nazwy lub ze zmianą jednostek produkcyjnych i jednostek sprzedaży.
Stosownie do potrzeb, rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione dla aktualizacji wykazu spółek korzystających z ceł indywidualnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz FA pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, klasyfikowanego obecnie w ramach kodu CN ex29321300 (kod TARIC 2932130090).
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do produktu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ustala się następująco:
Spółki _BAR_ Stawka cła antydumpingowego (eur/tona) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Gaoping Chemical Industry Co.
Ltd _BAR_ 160 _BAR_ A442 _BAR_
Linzi Organic Chemical Inc. _BAR_ 84 _BAR_ A440 _BAR_
Zhucheng Huaxiang Chemical Co. Ltd _BAR_ 97 _BAR_ A441 _BAR_
Henan Huilong Chemical Industry Co.
Ltd _BAR_ 156 _BAR_ A484 _BAR_
Pozostałe łącznie _BAR_ 250 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Warunkiem stosowania indywidualnych stawek celnych określonych dla czterech spółek wymienionych w ust. 2 jest przedstawienie organom celnym Państw Członkowskich ważnej faktury handlowej spełniającej wymogi określone w Załączniku.
Nieprzedstawienie takiej faktury skutkuje zastosowaniem stawki celnej, mającej zastosowanie do pozostałych spółek.
4.
W przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i z tego powodu cena rzeczywiście zapłacona lub należna zostaje odpowiednio zmniejszona dla ustalenia wartości celnej na podstawie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], kwota cła antydumpingowego, obliczona na podstawie ust. 2 powyżej, jest zmniejszana o udział procentowy, który odpowiada zmniejszeniu ceny rzeczywiście zapłaconej lub należnej.
5.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone z tytułu tymczasowego cła antydumpingowego zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie przywozu FA pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, klasyfikowanego obecniew ramach kodu CN ex29321300 (kod TARIC 2932130090), ostatecznie pobiera się w następujący sposób.
Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę ceł antydumpingowych zostają zwolnione.
W przypadku gdy cła ostateczne są wyższe niż cła tymczasowe, tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych zostają ostatecznie pobrane.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1914/2003
z dnia 30 października 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1488/2001 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do obejmowania pewnych ilości niektórych produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ustaleniami dotyczącymi uszlachetniania czynnego bez uprzedniego badania warunków gospodarczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 1 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3448/93 stanowi, iż należy przyjąć, że występują warunki gospodarcze podane w art. 117 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], przy obejmowaniu pewnych ilości niektórych produktów podstawowych ustaleniami dotyczącymi uszlachetniania czynnego, mających zastosowanie w produkcji towarów. Szczegółowe zasady stosowania omawianego przepisu w celu umożliwienia określenia podstawowych produktów rolnych objętych zasadami uszlachetniania czynnego, jak również kontroli i planowania ich ilości, należy przyjąć zgodnie z przepisami art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/2001 [5], powinno zostać zmienione w celu wyjaśnienia, że przy określaniu podstawowych produktów rolnych objętych zasadami uszlachetniania czynnego oraz przy kontroli i planowaniu ich ilości, mają zastosowanie procedury określone w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Horyzontalnych Zagadnień dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w Załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1488/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Jeżeli wielkość szacunkowa wymagana do celów refundacji przekracza dostępne środki, ilości różnych produktów o ośmiocyfrowym kodzie Nomenklatury Scalonej, ustala się, zgodnie z przepisami art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3448/93, na podstawie bilansu.";
2) w art. 22 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy prognozowana kwota należnych refundacji przekracza dostępne środki finansowe, pozostała ilość dostępna dla każdego produktu podstawowego zostaje określona zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3448/93,. przy uwzględnieniu ilości dotychczas rozdzielonych świadectwami oraz ilości niewykorzystanych, o których Komisja została poinformowana zgodnie z art. 25 niniejszego rozporządzenia, Wymieniona ilość jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po raz drugi do dnia 31 stycznia każdego roku oraz po raz trzeci do dnia 31 maja każdego roku.";
3) artykuł 24 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24
Awaryjne udostępnianie świadectw IP
W ciągu całego roku budżetowego, pozostała ilość dostępna w odniesieniu do każdego produktu podstawowego o ośmiocyfrowym kodzie nomenklaturowym, w pilnych przypadkach, zostaje określona zgodnie z przepisami art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3448/93, przy uwzględnieniu ilości już rozdzielonych świadectwami oraz ilości niewykorzystanych, o których Komisja została poinformowana zgodnie z art. 25 niniejszego rozporządzenia, Wymieniona ilość jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Przepisy art. 23 ust. 2 do 5 niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1915/2003
z dnia 30 października 2003 r.
zmieniające załączniki VII, VIII i IX do rozporządzenia (WE) Nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie handlu i przywozu owiec i kóz oraz środków stosowanych w przypadku potwierdzenia wystąpienia pasażowalnych encefalopatii gąbczastych u bydła, owiec i kóz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1234/2003 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając uwadze co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawia przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u bydła, owiec i kóz.
Załącznik VII do tego rozporządzenia oraz jego art. 13 ust. 1 przewidują zastosowanie odpowiednich środków natychmiast po potwierdzeniu wystąpienia TSE.
Przewiduje się, że implementacja niektórych aspektów powyższych środków spowoduje trudności natury praktycznej.
(2) W przypadku owiec i kóz zasady wykrywalności TSE u potomstwa, po potwierdzeniu jego wystąpienia, powinny być ograniczone do przypadków stwierdzonych u osobników żeńskich, ze względu na trudności natury praktycznej oraz wątpliwe wyniki wykrywalności u potomstwa płci męskiej.
(3) W przypadku bydła, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 999/2001, w razie potwierdzenia wystąpienia gąbczastej encefalopatii bydła (BSE), kohorty bydła zakażonego BSE muszą zostać zabite i całkowicie zniszczone;
(4) Na zgromadzeniu ogólnym w maju 2003 r. Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt (Office International des Epizooties – Międzynarodowy Urząd ds. Zwalczania Epizootii (OIE)) postanowiła, że kohorty bydła zakażonego BSE mogą pozostawać przy życiu do końca ich okresu produktywności, pod warunkiem że po śmierci ulegną one całkowitemu zniszczeniu.
(5) Zgodnie z kodeksem zdrowia zwierząt OIE, nie istnieje ograniczenie wykorzystywania nasienia bydła związane z BSE.
W swej opinii z dnia 18 i 19 marca 1999 r., zaktualizowanej dnia 16 maja 2002 r., na temat ewentualnego pionowego przenoszenia BSE, Naukowy Komitet Sterujący (SSC) stwierdził, że zagrożenie przenoszenia BSE w nasieniu bydła jest mało prawdopodobne.
(6) Ponadto byki w centrach pobierania nasienia znajdują się pod oficjalnym nadzorem, co stanowi podstawę do zapewnienia, że są one całkowicie niszczone po śmierci.
(7) Warunki zniesienia restrykcji nakładanych na hodowle owiec dotknięte TSE powinny zostać poszerzone w przypadku gdy zostały one wprowadzone z zastosowaniem wzmożonego nadzoru na okoliczność występowania TSE.
Należy wprowadzić odpowiednie poprawki do zasad uzupełniania stad kóz z hodowli mieszanych.
(8) Należy umożliwić przemieszczanie półodpornych samic owiec między gospodarstwami objętymi zakazami tak, aby zmniejszyć niektóre regionalne trudności związane ze znajdowaniem odpowiednich zwierząt zastępczych do zakażonych stad.
(9) Aby ułatwić przejście do stosowania nowych zasad, należy wydłużyć okres, podczas którego odstępstwo dotyczące niszczenia niektórych zwierząt powinno być dopuszczone w hodowlach owiec lub w gospodarstwach o niskim poziomie allelu ARR, z dwóch do trzech lat hodowlanych;
(10) Załączniki VIII i IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 dotyczą warunków handlu i przywozu owiec i kóz hodowlanych.
Warunki te należy sformułować jaśniej.
(11) Zatem rozporządzenie (WE) nr 999/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(12) Środki opisane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach VII, VIII, i IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze Rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1943/2003
z dnia 3 listopada 2003 r.
ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do pomocy dla organizacji producentów, którym udzielono wstępnie uznania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 47/2003 [2], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle doświadczenia zdobytego w ciągu ostatnich lat konieczna jest zmiana rozporządzenia Komisji (WE) nr 20/98 z dnia 7 stycznia 1998 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do pomocy dla organizacji producentów, którym udzielono wstępnie uznania [3], zmienionego ostatnio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 983/2000 [4]; w imię jasności i racjonalności rozporządzenie to należy zastąpić nowym rozporządzeniem.
(2) W konsekwencji należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 20/98.
(3) Artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 stanowi, że nowe grupy producentów mogą skorzystać z okresu przejściowego nie dłuższego niż pięć lat, w którym muszą spełnić warunki uznania określone w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96; rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/2003 [5] określa warunki udzielenia wstępnego uznania grupom producentów.
(4) W celu zachęcenia do tworzenia grup producentów art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przewiduje także, że w ciągu pięciu lat od wstępnego uznania, Państwa Członkowskie mogą przyznawać wstępnie uznanym grupom producentów dwa rodzaje pomocy, z których jeden ma na celu pokrycie kosztów utworzenia i czynności administracyjnych, a drugi pokrycie części inwestycji, wymaganych do uzyskania uznania i jako takie wymienionych w planach uznania.
(5) W celu ułatwienia prawidłowego stosowania systemu pomocy na pokrycie kosztów utworzenia i czynności administracyjnych pomoc powinna być przyznawana według stawki zryczałtowanej; pomoc według stawki zryczałtowanej powinna podlegać pułapowi w celu dostosowania jej do ograniczeń budżetowych; ponadto w celu uwzględnienia różnych potrzeb finansowych różnej wielkości grup producentów, pułap ten należy dostosować do rynkowej produkcji grup producentów.
(6) W celu zagwarantowania równego traktowania organizacji producentów, o których mowa w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, i grup producentów, o których mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, pomoc, o której mowa w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 z 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [6], zmienionego ostatnio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [7], oraz w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96 z 28 października 1996 r. wprowadzające wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [8], zmienionego ostatnio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2699/2000 [9], powinna być dodawana do odpowiedniej wartość produkcji wprowadzonej do obrotu zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1433/2003 z 11 sierpnia 2003 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej [10].
(7) Klęski żywiołowe mogą powodować bardzo duży spadek produkcji wprowadzonej do obrotu w danym roku; aby uniknąć w takich przypadkach znacznego zmniejszenia pomocy wspólnotowej dla danej wstępnie uznanej grupy producentów, które mogłoby zagrozić jej funkcjonowaniu, należy ograniczyć spadek produkcji wprowadzonej do obrotu uwzględnianej dla celów obliczania kwoty pomocy; ograniczenie to powinno być określone w odniesieniu do średnich dochodów i średniej ceny uzyskanej przez wstępnie uznaną grupę producentów lub przez jej członków podczas trzech lat poprzedzających rok klęski żywiołowej i ustalona na poziomie uwzględniającym normalne wahania produkcji związane z warunkami klimatycznymi.
(8) W celu zapewnienia odpowiedniego stosowania pomocy przewidzianej niniejszym rozporządzeniem Państwo Członkowskie powinno sprawdzać, czy przyznanie pomocy jest należycie uzasadnione, z uwzględnieniem ewentualnego uprzedniego przyznania pomocy rozruchowej dla grupy producentów oraz ewentualnego przemieszczania się producentów między grupami i/lub organizacjami producentów; Państwa Członkowskie muszą również dopilnować, aby nie dochodziło do podwójnego finansowania wspólnotowego lub krajowego środków, na które przysługuje finansowanie wspólnotowe na mocy niniejszego rozporządzenia.
(9) W przypadku połączenia, pomoc może być nadal przyznawana grupom producentów powstałym w wyniku połączenia, w celu uwzględnienia potrzeb finansowych nowych grup i zapewnienia prawidłowego stosowania systemu pomocy.
(10) Pomoc przewidziana w niniejszym rozporządzeniu powinna być wstrzymana z chwilą uznania organizacji producentów przez Państwo Członkowskie; jednakże w celu uwzględnienia wieloletniego charakteru finansowania inwestycji, inwestycje, na które przysługuje pomoc inwestycyjna na mocy niniejszego rozporządzenia mogą być przeniesione do programów operacyjnych określonych w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
(11) Artykuł 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przewiduje szczególny system dla Portugalii; należy ustanowić przepisy w celu zapewnienia zgodności z tym szczególnym systemem; przepisy ustalające wartość produkcji wprowadzonej do obrotu powinny w przypadku klęski żywiołowej stosować się także do Portugalii.
(12) Biorąc pod uwagę wysoki stopień odpowiedzialności i inicjatywy udzielony grupom producentów, konieczne jest ustanowienie ścisłych procedur kontrolnych oraz sankcji odstraszających na wypadek naruszenia przepisów; w imię uproszczenia i racjonalności sankcje powinny mieć zastosowanie zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1433/2003.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres stosowania
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady w zakresie przyznawania pomocy określonej w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 grupom producentów, którym udzielono wstępnie uznania.
Artykuł 2
Definicje
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "produkcja wprowadzona do obrotu" oznacza produkcję członków grupy producentów w kategorii, na którą wydane zostało uznanie wstępne:
i) wniesioną do danej grupy producentów i rzeczywiście sprzedaną za jej pośrednictwem w postaci produktów świeżych lub przetworzonych,
ii) sprzedaną zgodnie z warunkami art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3) drugi akapit, drugi i trzeci tiret rozporządzenia (WE) nr 2200/96
Produkcja obejmuje kwotę pomocy przewidzianej w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 uzyskanej przez grupę producentów w ciągu rocznego lub półrocznego okresu, o którym mowa w art. 3.
Produkcja wprowadzana do obrotu nie obejmuje produkcji członków innych organizacji lub grup producentów wprowadzanej do obrotu za pośrednictwem danej grupy producentów zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 drugi akapit drugi i trzeci tiret rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "wartość produkcji wprowadzanej do obrotu" oznacza wartość produkcji wprowadzanej do obrotu na etapie "loco grupa producentów" lub w odpowiednich przypadkach jako "produkt zapakowany lub przygotowany nieprzetworzony".
3.
W przypadku klęski żywiołowej stwierdzonej przez właściwe władze krajowe produkcja wprowadzona do obrotu uznawana jest za co najmniej równą 70 % teoretycznej wartości średniej równej powierzchni wstępnie uznanej grupy producentów przeznaczonej na produkcje danego produktu w roku, w którym nastąpiła klęska, pomnożonej przez średni dochód i średnią cenę uzyskane:
- przez wstępnie uznaną grupę producentów lub przez jej członków w ciągu trzech lat poprzedzających rok klęski żywiołowej w odniesieniu do danego produktu, lub
- w zależności od decyzji Państwa Członkowskiego, w danym regionie produkcji w ciągu trzech lat poprzedzających rok klęski.
Artykuł 3
Finansowanie planów uznania
1. Pomoc przewidziana w art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przyznawana jest na pokrycie kosztów utworzenia i funkcjonowania grupy producentów, według stawki zryczałtowanej.
2.
Kwota pomocy określonej w ust. 1 ustalana jest dla każdej grupy producentów na podstawie jej wartości rocznej produkcji wprowadzonej do obrotu oraz:
a) wynosi w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku odpowiednio 5 %, 5 %, 4 %, 3 % i 2 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu maksymalnie do 1000000 EUR;
b) wynosi w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku odpowiednio 2,5 %, 2,5 %, 2,0 %, 1,5 % i 1,5 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu przekraczającej 1000000 EUR;
c) podlega pułapowi w odniesieniu do każdej grupy producentów:
- 100000 EUR za pierwszy rok,
- 100000 EUR za drugi rok,
- 80000 EUR za trzeci rok,
- 60000 EUR za czwarty rok,
- 50000 EUR za piąty rok;
d) wypłacana jest:
- w ratach rocznych lub półrocznych na zakończenie każdego rocznego lub półrocznego okresu realizacji planu uznania,
- w ratach obejmujących część rocznego okresu, jeżeli uznanie zostało udzielone w trybie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przed zakończeniem rocznego okresu.
W celu obliczenia kwoty rat, o których mowa w lit. d) pierwszy tiret Państwa Członkowskie mogą przyjąć jako podstawę produkcję wprowadzoną do obrotu produkcję z innego okresu niż okres, z tytułu którego rata jest wypłacana, jeżeli jest to uzasadnione przyczynami związanymi z kontrolą.
Rozbieżność w czasie między tymi dwoma okresami musi być krótsza niż czas trwania tych okresów.
Artykuł 4
Pożyczki specjalne
1. Pomoc przewidziana w art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przyznawana jest bezpośrednio lub poprzez instytucje kredytowe w postaci specjalnych pożyczek na pokrycie części kosztów inwestycji związanych z realizacją działań określonych w planach uznania zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1432/2003.
Wyklucza się inwestycje, które mogłyby zniekształcić konkurencję w ramach innych rodzajów działalności gospodarczej organizacji.
2.
Inwestycje przynoszące pośrednie lub bezpośrednie korzyści dla rodzajów działalności gospodarczej prowadzonej przez grupę producentów finansowane będą proporcjonalnie do ich wykorzystania w odniesieniu do sektorów lub produktów, których dotyczy wstępne uznanie.
Artykuł 5
Wniosek o pomoc
1.
Każda z grup producentów składa tylko jeden wniosek o pomoc określoną w art. 3 i 4 w terminie trzech miesięcy od końca każdego z okresów rocznych lub półrocznych określonych w art. 3 ust. 2 lit. d).
2.
Wszystkim wnioskom o pomoc towarzyszy pisemne oświadczenie grupy producentów stwierdzające, że grupa:
a) spełnia i będzie spełniać przepisy rozporządzeń (WE) nr 2200/96 i (WE) nr 1432/2003 oraz przepisy niniejszego rozporządzenia;
b) nie korzystała, nie korzysta i nie będzie korzystała, bezpośrednio ani pośrednio, z podwójnego finansowania wspólnotowego lub krajowego w odniesieniu do środków i/lub działań, na które przysługuje finansowanie wspólnotowe na mocy niniejszego rozporządzenia.
3.
Państwa Członkowskie wypłacają pomoc w terminie sześciu miesięcy od otrzymania kompletnego wniosku.
Artykuł 6
Wymogi
Państwa Członkowskie oceniają stopień w jakim grupy producentów spełniają wymogi niezbędne do uzyskania pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia w celu ustalenia, czy przyznanie pomocy jest należycie uzasadnione, z uwzględnieniem warunków i daty ewentualnego uprzedniego przyznania pomocy publicznej na rzecz organizacji lub grup producentów, z których pochodzą członkowie danej grupy producentów oraz ewentualnych przypadków przemieszczania się członków między organizacjami i grupami producentów.
Artykuł 7
Pomoc wspólnotowa
Wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie na pomoc przewidzianą w art. 3 i 4 kwalifikują się do pomocy w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR.
Artykuł 8
Wkład wspólnotowy
1.
Wkład wspólnotowy w finansowanie pomocy określonej w art. 3 wynosi:
- 75 % kwalifikujących się wydatków publicznych w regionach objętych celami 1 i 2, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 [11],
- 50 % wydatków publicznych kwalifikujących się w pozostałych regionach.
2.
Wkład wspólnotowy w finansowanie pomocy określonej w art. 4, wyrażony w ekwiwalencie dotacji kapitałowej, nie przekracza jako odsetek kwalifikujących się kosztów inwestycyjnych określonych w art. 4:
- 50 % w regionach objętych celami 1 i 2, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999,
- 30 % w pozostałych regionach.
Zainteresowane Państwa Członkowskie muszą zobowiązać się do udziału w finansowaniu kwalifikujących się kosztów inwestycyjnych określonych w art. 4 w wysokości co najmniej 5 %.
Udział beneficjentów w finansowaniu kwalifikujących się kosztów inwestycyjnych określonych w art. 4 wynosi co najmniej:
- 25 % w regionach objętych celami 1 i 2, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999,
- 45 % w pozostałych regionach.
Artykuł 9
Łączenie
1.
Pomoc przewidziana w art. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia może być przyznana lub nadal przyznawana grupom producentów. Którym udzielono wstępnie uznania na mocy rozporządzenia (WE) nr 1432/2003 i które powstały z połączenia wstępnie uznanej grupy producentów na mocy tego rozporządzenia z jedną lub wieloma z następujących:
a) grupami producentów, którym udzielono wstępnie uznania na mocy rozporządzenia (WE) nr 1432/2003;
b) organizacjami producentów uznanymi na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2200/96.
2.
W celu obliczenia kwoty pomocy, o której mowa w ust. 1, grupa producentów powstała w wyniku połączenia zajmuje miejsce grup lub organizacji, które się połączyły.
Artykuł 10
Konsekwencje uznania
1.
Pomoc przewidziana w art. 3 i 4 zostaje wstrzymana z chwilą udzielenia uznania.
2.
W przypadku przedłożenia programu operacyjnego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1432/2003 Państwo Członkowskie zapewnia, że nie dochodzi do podwójnego finansowania środków finansowanych w ramach planu uznania.
3.
Inwestycje kwalifikujące się do pomocy przewidzianej na pokrycie kosztów inwestycji, o których mowa w art. 4 mogą być uwzględnione w programach operacyjnych pod warunkiem że ich charakter jest zgodny z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1432/2003.
Artykuł 11
Klauzule szczególne dotyczące Portugalii
Jeżeli władze portugalskie wykażą, że w danym roku pomoc do wypłacenia na rzecz grupy producentów w Portugalii zgodnie z niniejszym rozporządzeniem jest niższa niż pomoc określona w art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, kwoty pomocy przewidziane w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia zostają zwiększone w sposób pozwalający na wypełnienie przepisów wyżej powołanego art. 14.
W przypadku klęski żywiołowej stwierdzonej przez władze portugalskie, stosuje się art. 2 ust. 3 niniejszego rozporządzenia do obliczenia wartości produkcji wprowadzonej do obrotu w ramach art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 12
Kontrola
Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych zgodnie tytułem VI rozporządzenia (WE) nr 2200/96 Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole grup producentów w celu sprawdzenia przestrzegania warunków udzielania pomocy, o której mowa w art. 3 i 4.
Artykuł 13
Zwrot pomocy i sankcje
Przepisy dotyczące zwrotu pomocy i sankcji przewidziane w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1432/2003 stosuje się w przypadku gdy kontrola przeprowadzona zgodnie z art. 12 niniejszego rozporządzenia wykaże, że:
a) wartość produkcji wprowadzonej do obrotu jest mniejsza niż kwota wykorzystana do obliczenia pomocy określonej w art. 3; lub
b) pomoc określona w niniejszym rozporządzeniu nie została wykorzystana zgodnie z obowiązującymi przepisami lub zatwierdzonym planem uznania.
Artykuł 14
Unieważnienie
Rozporządzenie (WE) nr 20/98 traci moc.
Odniesienia do unieważnionego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 lipca 2003 r.
w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej (zwany dalej Protokołem) został podpisany przez Wspólnotę oraz jej Państwa Członkowskie w 2000 r., a decyzja Rady 2002/628/WE [5] mająca na celu zawarcie Protokołu w imieniu Wspólnoty została przyjęta 25 czerwca 2002 r.
(2) Artykuł 1 Protokołu określa, iż zgodnie z podejściem ostrożnościowym przedstawionym w zasadzie 15 Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju, celem Protokołu jest przyczynianie się do zapewniania odpowiedniego poziomu ochrony w dziedzinie bezpiecznego przemieszczania, przekazywania oraz wykorzystywania organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) powstałych w wyniku zastosowania nowoczesnej biotechnologii, które mogą mieć negatywny wpływ na zachowanie i zrównoważone wykorzystywanie różnorodności biologicznej, przy uwzględnieniu zagrożeń dla zdrowia ludzkiego i ze specjalnym ukierunkowaniem na przemieszczanie transgraniczne.
(3) Protokół zobowiązuje każdą ze Stron do podjęcia koniecznych i właściwych środków prawnych, administracyjnych i innych w celu wykonania zobowiązań wynikających z Protokołu.
Dyrektywa 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie [6] wezwała Komisję do przedstawienia wniosku legislacyjnego w odniesieniu do procedur wykonawczych ustanowionych w Protokole, zobowiązującego, zgodnie z Protokołem, eksporterów wspólnotowych do zapewnienia, że wszystkie wymogi procedury dotyczącej uzyskiwania uprzedniej zgody po wymianie informacji określone w art. 7–10, 12 oraz 14 Protokołu są spełnione.
(4) Istotne jest zorganizowanie nadzoru oraz kontroli transgranicznego przemieszczania GMO w celu przyczynienia się do zapewniania zachowania oraz zrównoważonego wykorzystywania różnorodności biologicznej, biorąc także pod uwagę zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, oraz celem umożliwienia obywatelom dokonywania wolnego i świadomego wyboru w odniesieniu do GMO.
(5) Ze względu na to, że prawodawstwo wspólnotowe nie zawiera szczególnych wymogów w odniesieniu do wywozu GMO do państw trzecich, oraz w celu zapewnienia zgodności z zobowiązaniami Protokołu dotyczącymi transgranicznego przemieszczania GMO, powinny zostać ustanowione wspólne ramy prawne w odniesieniu do takiego wywozu.
(6) Niezbędne jest uznanie potrzeby przestrzegania ram prawnych dotyczących bezpieczeństwa biologicznego Stron lub podmiotów niebędących Stronami, w sposób zgodny z Protokołem.
(7) Środki farmaceutyczne dla ludzi, które są określone w innych umowach międzynarodowych, których Wspólnota lub odpowiednie Państwo Członkowskie jest Stroną, lub są określone przez organizacje, których Wspólnota lub odpowiednie Państwo Członkowskie jest członkiem, powinny zostać wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia.
(8) Wywóz GMO przeznaczonych do zamierzonego uwolnienia do środowiska powinien być zgłaszany Stronie lub podmiotowi niebędącemu Stroną przywozu, pozwalając im na podjęcie świadomej decyzji opartej na ocenie ryzyka przeprowadzonej w sposób naukowo rzetelny.
(9) Zgłoszenie powinno być zapewniane przez eksportera.
Eksporter powinien być odpowiedzialny za dokładność informacji dostarczonych w zgłoszeniu.
(10) Eksporterzy, przed przystąpieniem do pierwszego transgranicznego przemieszczenia GMO przeznaczonych do zamierzonego uwolnienia do środowiska, powinni oczekiwać na uprzednie wyrażenie zgody na piśmie przez Stronę lub podmiot niebędący Stroną przywozu.
(11) Uwzględniając, iż niektóre kraje rozwijające się oraz niektóre państwa znajdujące się w okresie przekształceń gospodarczych mogą nie posiadać możliwości, które pozwoliłyby im podejmować takie świadome decyzje, Komisja oraz Państwa Członkowskie powinny podejmować stałe wysiłki celem umożliwienia im rozwoju oraz wzmocnienia zasobów ludzkich oraz zdolności instytucjonalnych.
(12) Zgodnie z Protokołem Wspólnota lub jakakolwiek inna Strona może podjąć działania, które pod względem ochrony idą dalej niż działania wymagane w Protokole, gdy chodzi o zachowanie oraz zrównoważone wykorzystywane różnorodności biologicznej, pod warunkiem że takie działanie jest spójne z celem oraz postanowieniami Protokołu oraz pozostaje w zgodzie z innymi zobowiązaniami tej Strony wynikającymi z prawa międzynarodowego.
(13) Zgodnie z Protokołem Wspólnota może stosować swoje wewnętrzne prawodawstwo w odniesieniu do przemieszczania GMO w granicach jej obszaru celnego.
(14) Ze względu na to, że istniejące prawodawstwo wspólnotowe, w szczególności dyrektywa 2001/18/WE oraz prawodawstwo sektorowe przewidujące szczególną ocenę ryzyka, którą należy przeprowadzić zgodnie z zasadami określonymi w tej dyrektywie, zawiera już reguły, które są spójne z celami Protokołu, nie istnieje potrzeba przyjęcia przepisów uzupełniających w odniesieniu do przywozu GMO do Wspólnoty.
(15) Niezbędne jest zapewnienie bezpiecznego transportu, przekazywania oraz pakowania GMO.
Ze względu na to, że istniejące prawodawstwo wspólnotowe, w szczególności dyrektywa Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych [7] oraz dyrektywa Rady 96/49/WE z dnia 23 czerwca 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [8], zawierają już właściwe reguły, nie istnieje potrzeba przyjęcia przepisów uzupełniających w tym zakresie.
(16) Niezbędne jest zapewnienie identyfikacji wywożonych ze Wspólnoty lub przywożonych do Wspólnoty GMO.
W odniesieniu do możliwości monitorowania, etykietowania oraz identyfikowania przywozu do Wspólnoty takie GMO podlegają regułom prawodawstwa wspólnotowego. W odniesieniu do wywozu stosuje się podobne reguły.
(17) Komisja oraz Państwa Członkowskie wspierają proces mający na celu właściwe opracowanie międzynarodowych reguł oraz procedur w dziedzinie odpowiedzialności oraz odszkodowań za szkody wynikające z transgranicznego przemieszczania GMO, które należy uzgodnić, jak przewidziano w art. 27 Protokołu, na pierwszym posiedzeniu Konferencja Stron Konwencji spełniającej rolę płaszczyzny spotkań Stron.
(18) Komisja oraz Państwa Członkowskie wspierają dalszy rozwój oraz zastosowanie wspólnych wzorów dla dokumentacji towarzyszącej dotyczącej identyfikacji GMO, który jest podejmowany zgodnie z postanowieniami art. 18 Protokołu.
(19) W celu podjęcia skutecznej reakcji na niezamierzone transgraniczne przemieszczanie GMO, które może prawdopodobnie mieć znaczące szkodliwe skutki dla zachowania oraz zrównoważonego wykorzystania różnorodności biologicznej, biorąc pod uwagę zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, Państwo Członkowskie powinno, możliwie jak najszybciej po tym jak staje się świadome zdarzenia w ramach jego jurysdykcji, skutkującego uwolnieniem, które może prowadzić do niezamierzonego transgranicznego przemieszczenia GMO, które może wywoływać takie skutki, podejmuje właściwe środki celem powiadomienia społeczeństwa oraz bezzwłocznie powiadamia Komisję, wszystkie pozostałe Państwa Członkowskie, państwa poszkodowane lub potencjalnie poszkodowane, Izbę Rozrachunkową ds. Bezpieczeństwa Biologicznego (IRBB) oraz, w odpowiednim przypadku, właściwe organizacje międzynarodowe.
To Państwo Członkowskie powinno również bezzwłocznie zasięgać opinii państw poszkodowanych lub potencjalnie poszkodowanych celem umożliwienia im ustalenia właściwych reakcji oraz wszczęcia niezbędnego działania.
(20) W celu pomocy IRBB Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że istotne informacje są przekazywane IRBB oraz że we Wspólnocie przeprowadzane jest monitorowanie oraz sprawozdawczość w sprawie wykonania Protokołu.
(21) Państwa Członkowskie powinny ustanowić zasady dotyczące kar mających zastosowanie do naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić, że są one wprowadzane w życie.
Kary te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(22) Stosując niniejsze rozporządzenie, uwzględniać należy zasadę ostrożności.
(23) Niniejsze rozporządzenie szanuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I CELE, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Cele
Zgodnie z zasadą ostrożności oraz bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 2001/18/WE celem niniejszego rozporządzenia jest ustalenie wspólnego systemu zgłoszeń oraz informacji w odniesieniu do transgranicznego przemieszczania organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) oraz zapewnienie spójnego wprowadzenia w życie, w imieniu Wspólnoty, postanowień Protokołu w celu przyczynienia się do zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony w dziedzinie bezpiecznego przemieszczania, przekazywania się oraz wykorzystywania GMO, które powodować mogą szkodliwe skutki dla zachowania oraz zrównoważonego wykorzystania różnorodności biologicznej, biorąc również pod uwagę zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do transgranicznego przemieszczania wszystkich GMO, które może powodować szkodliwe skutki dla zachowania oraz zrównoważonego wykorzystywania różnorodności biologicznej, biorąc również pod uwagę zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.
2.
Środki farmaceutyczne dla ludzi, które określone są przez inne odpowiednie umowy lub organizacje międzynarodowe, są wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "organizm" oznacza organizm zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE;
2) "organizm zmodyfikowany genetycznie" lub "GMO" oznacza organizm zmodyfikowany genetycznie zgodnie z definicją w art. 2 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE, z wyłączeniem organizmów uzyskanych przez wykorzystanie technik modyfikacji genetycznej wymienionych w załączniku IB do dyrektywy 2001/18/WE;
3) "zamierzone uwalnianie" oznacza zamierzone uwalnianie zgodnie z definicją w art. 2 ust. 3 dyrektywy 2001/18/WE;
4) "wprowadzanie do obrotu" oznacza wprowadzanie do obrotu zgodnie z definicją w art. 2 ust. 4 dyrektywy 2001/18/WE;
5) "zamknięte użycie" oznacza:
a) działania określone w art. 2 lit. c) dyrektywy 90/219/EWG [9];
b) działania, w ramach których organizmy inne niż mikroorganizmy są modyfikowane genetycznie lub w ramach których takie GMO są hodowane, składowane, transportowane, niszczone, unieszkodliwiane lub wykorzystywane w jakikolwiek inny sposób oraz w odniesieniu do których szczególne środki ograniczenia rozprzestrzeniania, oparte na tej samej zasadzie ograniczenia rozprzestrzeniania co w dyrektywie 90/219/EWG, są wykorzystywane w odpowiedni sposób w celu ograniczenia ich kontaktów z ogółem społeczeństwa oraz środowiskiem naturalnym;
6) "żywność" oznacza żywność zgodnie z definicją w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 [10];
7) "pasza" oznacza paszę zgodnie z definicją w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002;
8) "zgłoszenie" oznacza przedłożenie informacji wymaganych od eksportera na podstawie niniejszego rozporządzenia właściwemu organowi Strony Protokołu lub właściwemu organowi podmiotu niebędącego Stroną Protokołu;
9) "Izba Rozrachunkowa ds. Bezpieczeństwa Biologicznego" lub "IRBB" oznacza Izbę Rozrachunkową ds. Bezpieczeństwa Biologicznego ustanowioną na mocy art. 20 Protokołu;
10) "wywóz" oznacza:
a) stałe lub tymczasowe opuszczanie obszaru celnego Wspólnoty przez GMO spełniające warunki art. 23 ust. 2 Traktatu;
b) powrotny wywóz GMO niespełniających warunków określonych w lit. a), które są poddawane procedurze celnej innej niż procedura tranzytowa;
11) "przywóz" oznacza poddawanie procedurze celnej innej niż procedura tranzytowa GMO wprowadzonych na obszar celny Strony lub podmiotu niebędącego Stroną spoza Wspólnoty od Strony we Wspólnocie;
12) "eksporter" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która dokonuje lub w imieniu której dokonuje się zgłoszenia, to znaczy osobę, która w momencie wysyłania zgłoszenia posiada zawartą umowę z odbiorcą w państwie trzecim oraz jest uprawniona do ustalania, że GMO mają zostać wysłane poza terytorium celne Wspólnoty.
Jeśli żadna umowa dotycząca wywozu nie została zawarta lub jeśli posiadacz umowy nie działa we własnym imieniu, prawo do ustalania, że GMO mają zostać wysłane poza obszar celny Wspólnoty ma charakter rozstrzygający;
13) "importer" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji Strony lub podmiotu niebędącego Stroną przywozu, która podejmuje decyzję, iż należy dokonać przywozu GMO;
14) "transgraniczne przemieszczanie" oznacza zamierzone lub niezamierzone przemieszczanie GMO między jedną Strona lub pomiotem innym niż Strona a inną Stroną lub podmiotem niebędącym Stroną, wyłączając zamierzone przemieszczenia między Stronami we Wspólnocie;
15) "Strona" oznacza jakikolwiek kraj lub regionalną organizację integracji gospodarczej będącą Stroną Protokołu;
16) "podmiot niebędący Stroną" oznacza jakikolwiek kraj lub regionalną organizację integracji gospodarczej niebędące Stroną Protokołu;
17) "Protokół" oznacza Protokół z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej (Konwencji);
18) "różnorodność biologiczna" oznacza zróżnicowanie wszystkich żywych organizmów pochodzących między innymi z ekosystemów lądowych, morskich i innych wodnych ekosystemów oraz zespołów ekologicznych, których są częścią. Dotyczy to różnorodności w obrębie gatunku, między gatunkami oraz ekosystemami;
19) "właściwy organ" oznacza właściwy organ wyznaczony przez Stronę Protokołu lub inny odpowiedni równoważny organ podmiotu niebędącego Stroną, który jest odpowiedzialny za pełnienie funkcji administracyjnych wymaganych przez Protokół lub równoważnych funkcji w przypadku pomiotu niebędącego Stroną oraz który jest upoważniony do działania we własnym imieniu w odniesieniu do tych funkcji;
20) "punkt ogniskowy" oznacza podmiot wyznaczony przez Stronę celem ponoszenia odpowiedzialności w jego imieniu za współpracę z Sekretariatem;
21) "Sekretariat" oznacza Sekretariat Protokołu.
ROZDZIAŁ II WYWÓZ GMO DO PAŃSTW TRZECICH
Sekcja 1 GMO przeznaczone do zamierzonego uwolnienia do środowiska
Artykuł 4
Zgłaszanie Stronom lub podmiotom niebędącym Stronami przywozu
Eksporter zapewnia pisemne zgłoszenie właściwemu organowi Strony lub podmiotu niebędącego Stroną przywozu przed pierwszym zamierzonym transgranicznym przemieszczeniem GMO przeznaczonych do zamierzonego uwolnienia do środowiska oraz przeznaczonych do określonego wykorzystania, zgodnie z lit. i) załącznika I. Zgłoszenie zawiera co najmniej informacje określone w załączniku I. Eksporter zapewnia dokładność informacji zawartych w zgłoszeniu.
Artykuł 5
Przypadki niepodejmowania decyzji
1.
Brak potwierdzenia przez Stronę przywozu otrzymania zgłoszenia lub brak przekazania decyzji nie pociąga za sobą jej zgody na zamierzone przemieszczanie transgraniczne.
Nie można dokonywać żadnego wcześniejszego transgranicznego przemieszczenia bez wcześniejszego wyrażenia zgody na piśmie przez Stronę lub, w odpowiednim przypadku, podmiotu niebędącego Stroną przywozu.
2.
W przypadkach gdy Strona przywozu nie przekaże swoich decyzji w odpowiedzi na zgłoszenie w ciągu 270 dni od daty otrzymania zgłoszenia, eksporter przesyła pisemne przypomnienie, z nieprzekraczalnym terminem na odpowiedź wynoszącym 60 dni od daty otrzymania tego przypomnienia, właściwemu organowi Strony przywozu, wraz z kopią dla Sekretariatu, Państwa Członkowskiego wywozu oraz Komisji.
Przy obliczaniu czasu, w trakcie którego Strona przywozu ma udzielić odpowiedzi, liczba dni, przez którą musi czekać na dodatkowe istotne informacje, nie jest brana pod uwagę.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1, eksporter nie przystępuje do pierwszego transgranicznego przemieszczenia GMO przeznaczonych do zamierzonego uwolnienia, chyba że były przestrzegane procedury ustalone przez Stronę przywozu zgodnie z art. 9 oraz 10 Protokołu lub, w odpowiednim przypadku, równoważne procedury wymagane przez podmiot niebędący Stroną przywozu.
4.
Ustępów 1, 2 oraz 3 nie stosuje się do przypadków transgranicznego przemieszczania objętych procedurami uproszczonymi lub porozumieniami i układami dwustronnymi, regionalnymi oraz wielostronnymi wprowadzonymi w życie zgodnie z postanowieniami art. 13 oraz 14 Protokołu.
5.
Komisja oraz Państwa Członkowskie, po konsultacji z Sekretariatem, podejmują właściwe działanie zgodnie z wszelkimi właściwymi procedurami i mechanizmami celem ułatwienia podejmowania decyzji lub w celu wspierania zgodności z postanowieniami Protokołu przez Strony przywozu zgodnie z decyzją Konferencji Stron Konwencji spełniającej rolę płaszczyzny spotkań Stron Protokołu.
Artykuł 6
Powiadamianie Stron wywozu
Eksporter przechowuje przez okres co najmniej pięciu lat dokumentację zgłoszenia określonego w art. 4 oraz potwierdzenie otrzymania i decyzję Strony lub, w odpowiednim przypadku, podmiotu niebędącego Stroną przywozu oraz przesyła kopię tych dokumentów właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, z którego wywożone jest GMO, oraz Komisji.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 16, Komisja udostępnia te dokumenty do publicznej wiadomości zgodnie z regułami wspólnotowymi dotyczącymi dostępu do informacji dotyczących środowiska.
Artykuł 7
Przegląd decyzji
1.
Jeśli eksporter uznaje, iż wstąpiła zmiana w okolicznościach, która może wpływać na wynik oceny ryzyka, na której oparta została decyzja, lub że dodatkowe właściwe naukowe lub techniczne informacje zostały udostępnione, może żądać, aby Strona lub, w odpowiednim przypadku, podmiot niebędący Stroną przywozu dokonał przeglądu decyzji dotyczących zgłoszenia, jakie podjął na podstawie art. 10 Protokołu.
2.
W przypadku gdy Strona lub podmiot niebędący Stroną przywozu nie odpowiada na takie żądanie w ciągu 90 dni, eksporter przesyła pisemne przypomnienie właściwemu organowi tej Strony lub, w odpowiednim przypadku, podmiotowi niebędącemu Stroną przywozu, wraz z kopią dla sekretariatu, żądając odpowiedzi w określonym terminie po otrzymaniu przypomnienia.
Artykuł 8
Wyjątki w odniesieniu do sekcji 1 niniejszego rozdziału
1.
GMO przeznaczone do zamierzonego uwolnienia do środowiska, zidentyfikowane w decyzji Konferencji Stron Konwencji działającej jako spotkanie Stron Protokołu, jako potencjalnie niepowodujące szkodliwych skutków dla zachowania oraz zrównoważonego wykorzystywania różnorodności biologicznej, biorąc również pod uwagę zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, są wyłączane z zakresu sekcji 1 niniejszego rozdziału.
2.
Sekcji 1 niniejszego rozdziału nie stosuje się do GMO przeznaczonych do bezpośredniego wykorzystania jako żywność lub pasza lub w odniesieniu do GMO przeznaczonych do przetwarzania.
3. Zobowiązania określone w sekcji 1 niniejszego rozdziału nie mają zastosowania, jeśli Strona przywozu określiła z wyprzedzeniem IRBB, zgodnie z postanowieniami art. 13 ust. 1 lit. b) oraz art. 14 ust. 3 Protokołu, że taki przywóz GMO należy wyłączyć z procedury dotyczącej uzyskiwania uprzedniej zgody po wymianie informacji, jak określono w art. 7–10, 12 oraz 14 Protokołu, pod warunkiem zastosowania odpowiednich środków celem zapewnienia ich bezpiecznego zamierzonego transgranicznego przemieszczania zgodnie z celem Protokołu.
Sekcja 2 GMO przeznaczone do bezpośredniego wykorzystania jako żywność lub pasze lub GMO przeznaczone do przetwarzania
Artykuł 9
Powiadamianie IRBB
1.
Komisja w imieniu Wspólnoty lub, w odpowiednim przypadku, Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję, powiadamia IRBB oraz inne Strony za pośrednictwem IRBB o jakichkolwiek ostatecznych decyzjach dotyczących wykorzystania, łącznie z wprowadzaniem do obrotu we Wspólnocie lub wykorzystaniem w Państwie Członkowskim GMO, które mogą podlegać transgranicznemu przemieszczaniu celem bezpośredniego wykorzystania jako żywność lub pasze, lub celem przetwarzania.
Informacja ta przesyłana jest IRBB w terminie 15 dni od przyjęcia tej decyzji.
Niniejszego ustępu nie stosuje się do decyzji dotyczących zamierzonego uwolnienia zgodnie z częścią B dyrektywy 2001/18/WE GMO, które nie są przeznaczone do bezpośredniego wykorzystania jako pasza lub żywność ani do przetwarzania w państwie trzecim, bez podejmowania decyzji w następnej kolejności.
2.
Informacje określone w ust. 1 oraz przesyłane IRBB zawierają jako minimum informacje określone w załączniku II.
3.
Komisja lub Państwo Członkowskie określone w ust. 1 rozpatruje przedłożone im przez Stronę lub podmiot niebędący Stroną wnioski o udzielenie dodatkowych informacji dotyczących decyzji określonych w ust. 1.
4.
Kopia informacji określonych w ust. 1, 2 oraz 3 jest przesyłana przez Komisję lub Państwo Członkowskie, określone w ust. 1, na piśmie, punktowi ogniskowemu każdej ze Stron, który z wyprzedzeniem powiadamia Sekretariat, iż nie posiada dostępu do IRBB.
Artykuł 10
Decyzje Stron oraz podmiotów niebędących Stronami dotyczące przywozu
1.
Eksporter respektuje każdą decyzję w sprawie przywozu GMO przeznaczonych do bezpośredniego wykorzystania jako żywność lub pasze lub przeznaczonych do przetwarzania, podjęte przez Stronę zgodnie z postanowieniami art. 11 ust. 4 Protokołu lub przez podmiot niebędący Stroną przywozu na podstawie jego krajowych ram prawnych, które są zgodne z celami Protokołu.
2.
Jeżeli kraje rozwijające się lub Strony albo podmioty niebędące Stronami przywozu znajdujące się w okresie przekształceń gospodarczych zadeklarowały za pośrednictwem IRBB, iż podejmą decyzję przed przywozem szczególnych GMO przeznaczonych do bezpośredniego wykorzystania jako żywność lub pasze lub przeznaczonych do przetworzenia, zgodnie z postanowieniami art. 11 ust. 6 Protokołu, eksporter nie przystępuje do pierwszego transgranicznego przemieszczenia takich GMO, chyba że przestrzegana była procedura przewidziana na podstawie tego przepisu.
3.
Brak potwierdzenia przez Stronę lub pomiot niebędący Stroną przywozu otrzymania zgłoszenia lub przekazania decyzji zgodnie z ust. 2 nie pociąga za sobą jego zgody na przywóz ani odmowy przywozu GMO przeznaczonych do bezpośredniego wykorzystania jako żywność lub pasza lub przeznaczonych do przetworzenia.
Żaden GMO, który może podlegać transgranicznemu przemieszczaniu w celu bezpośredniego wykorzystania jako żywność lub pasza lub w celu przetwarzania, nie może być wywożony, chyba że jest dopuszczony we Wspólnocie lub właściwy organ państwa trzeciego wyraźnie zgodził się na przywóz zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
Sekcja 3 GMO przeznaczone do zamkniętego użycia
Artykuł 11
1.
Przepisów sekcji 1 rozdziału II nie stosuje się do transgranicznego przemieszczania GMO przeznaczonych do zamkniętego użycia, w przypadku gdy takie transgraniczne przemieszczanie podejmowane jest zgodnie z normami Strony lub podmiotu niebędącego Stroną przywozu.
2.
Ustęp 1 pozostaje bez uszczerbku dla jakichkolwiek uprawnień Strony lub podmiotu niebędącego Stroną do poddania wszystkich GMO ocenie ryzyka przed podjęciem decyzji w sprawie przywozu oraz celem ustalenia norm w odniesieniu do zamkniętego użycia w ramach ich jurysdykcji.
Sekcja 4 Przepisy wspólne
Artykuł 12
Identyfikacja oraz dokumentacja towarzysząca
1.
Eksporterzy zapewniają, że następujące informacje są wskazane w dokumencie towarzyszącym GMO oraz że są przekazywane importerowi otrzymującemu GMO:
a) informację, iż zawiera lub składa się z GMO;
b) niepowtarzalny(-e) kod(-y) identyfikacyjny(-e) przydzielony(-e) tym GMO, jeżeli takie kody istnieją.
2.
W odniesieniu do GMO przeznaczonych do bezpośredniego wykorzystania jako żywność lub pasza lub przeznaczonych do przetwarzania informacje określone w ust. 1 są uzupełniane deklaracją eksportera:
a) stwierdzającą, że GMO są przeznaczone do bezpośredniego wykorzystania jako żywność lub pasze lub są przeznaczone do przetwarzania, oraz w jasny sposób wskazującą, że nie są przeznaczone do zamierzonego uwalniania do środowiska; oraz
b) podające dane szczegółowe punktu kontaktowego dla uzyskania dalszych informacji.
Ustęp 1 lit. b) nie stosuje się do produktów zawierających lub składających się z GMO, które mają zostać wykorzystane wyłącznie oraz bezpośrednio jako żywność lub pasza lub zostać przetworzone.
Produkty te podlegają wymogom możliwości śledzenia zawartym w dyrektywie 2001/18/WE oraz, gdy ma to zastosowanie, przyszłego prawodawstwa wspólnotowego obejmującego możliwości śledzenia, etykietowanie oraz identyfikację takich GMO.
3.
W odniesieniu do GMO przeznaczonych do zamkniętego użycia informacje określone w ust. 1 są uzupełniane deklaracją eksportera, która określa:
a) wszelkie wymogi w odniesieniu do bezpiecznego przekazywania, składowania, transportu oraz wykorzystania tych GMO;
b) punkt kontaktowy dla uzyskania dalszych informacji, łącznie z nazwą (nazwiskiem) i adresem osoby lub instytucji, do których wysyłane są GMO lub które GMO wysyłają.
4.
W odniesieniu do GMO przeznaczonych do zamierzonego uwolnienia do środowiska oraz wszelkich innych GMO, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, informacje określone w ust. 1 uzupełnia deklaracja eksportera, która określa:
a) tożsamość oraz właściwe cechy oraz właściwości GMO;
b) wszelkie wymogi w odniesieniu do bezpiecznego przekazywania, składowania, transportu oraz wykorzystania tych GMO;
c) punkt kontaktowy dla uzyskania dalszych informacji oraz, odpowiednio, nazwę (nazwisko) i adres importera oraz eksportera;
d) deklaracje, iż przemieszczenie jest zgodne z wymogami Protokołu mającymi zastosowanie do eksportera.
5.
Ustępy 1–4 pozostają bez uszczerbku dla innych szczególnych wymagań nałożonych przez prawodawstwo wspólnotowe oraz międzynarodowych wymogów dotyczących identyfikacji, które maja zostać opracowane zgodnie z postanowieniami art. 18 Protokołu.
Artykuł 13
Tranzyt
Eksporter zapewnia powiadomienie o tranzycie GMO Stron, które podjęły decyzję mającą na celu regulację tranzytu GMO przez ich terytorium oraz powiadomiły IRBB o tej decyzji. ROZDZIAŁ III
NIEZAMIERZONE TRANSGRANICZNE PRZEMIESZCZANIE GMO
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki celem uniemożliwienia niezamierzonego transgranicznego przemieszczania GMO.
2.
Gdy tylko Państwo Członkowskie staje się świadome zdarzenia, w ramach jego jurysdykcji, powodującego uwolnienie GMO, które prowadzi lub może prowadzić do niezamierzonego transgranicznego przemieszczenia, które może prawdopodobnie powodować szkodliwe skutki dla zachowania oraz zrównoważonego wykorzystania różnorodności biologicznej, biorąc pod uwagę zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, Państwo Członkowskie:
a) podejmuje właściwe środki celem powiadomienia społeczeństwa oraz powiadamia bezzwłocznie Komisję, wszystkie pozostałe Państwa Członkowskie, państwa poszkodowane lub potencjalnie poszkodowane, IRBB oraz, w odpowiednim przypadku właściwe organizacje międzynarodowe;
b) bezzwłocznie zasięga opinii poszkodowanych lub potencjalnie poszkodowanych Państwa celem umożliwienia im ustalenia właściwych reakcji oraz podjęcia działań, łącznie ze środkami nadzwyczajnymi, w celu zminimalizowania jakichkolwiek szkodliwych skutków.
3.
Wszelkie informacje wynikające z ust. 2 obejmują informacje określone w załączniku III.
ROZDZIAŁ IV PRZEPISY WSPÓLNE
Artykuł 15
Uczestnictwo w międzynarodowej procedurze informowania
1.
Państwa Członkowskie, bez uszczerbku dla ochrony informacji poufnych zgodnie z postanowieniami Protokołu, informują IRBB oraz Komisję o:
a) ustawodawstwie krajowym oraz odpowiednich wytycznych dla wykonania Protokołu, zgodnie z postanowieniami art. 11 ust. 5 oraz art. 20 ust. 3 lit. a) Protokołu;
b) krajowych punktach kontaktowych dla zgłaszania niezamierzonych transgranicznych przemieszczeń, zgodnie z postanowieniami art. 17 Protokołu;
c) dwustronnych, regionalnych oraz wielostronnych porozumieniach oraz układach zawartych przez Państwo Członkowskie dotyczących zamierzonego trangranicznego przemieszczania GMO, zgodnie z postanowieniami art. 20 ust. 3 lit. b) Protokołu;
d) wszelkich informacjach dotyczących przypadków niezamierzonego lub niezgodnego z prawem transgranicznego przemieszczania odnoszącego się do nich, zgodnie z art. 17 oraz 25 Protokołu;
e) wszelkich ostatecznych decyzjach podjętych przez Państwo Członkowskie w sprawie wykorzystania GMO w tym Państwie Członkowskim, łącznie z decyzjami:
- w sprawie zamkniętego użycia GMO sklasyfikowanego w 3 lub 4 kategorii ryzyka, które mogą podlegać transgranicznemu przemieszczaniu,
- w sprawie zamierzonego uwolnienia GMO zgodnie z częścią B dyrektywy 2001/18/WE, lub
- w sprawie przywozu GMO do Wspólnoty,
zgodnie z postanowieniami art. 11 oraz art. 20 ust. 3 lit. d) Protokołu, w terminie 15 dni od przyjęcie takiej decyzji;
f) każdym podsumowaniu oceny ryzyka lub przeglądach środowiskowych GMO opracowanych przez wspólnotowy proces regulacyjny oraz przeprowadzonych zgodnie z postanowieniami art. 15 Protokołu, w tym, w odpowiednim przypadku, istotnych informacjach dotyczących ich produktów, to jest przetworzonych materiałów, które pochodzą od GMO, zawierających wykrywalne nowe kombinacje nadającego się do replikacji materiału genetycznego uzyskanego przez wykorzystanie nowoczesnej biotechnologii, zgodnie z postanowieniami art. 20 ust. 3 lit. c) Protokołu;
g) wszelkich przeglądach decyzji krajowych dotyczących zamierzonego transgranicznego przemieszczania, zgodnie z postanowieniami art. 12 Protokołu;
h) wszelkich decyzjach podjętych przez Państwo Członkowskie w sprawie środków ochronnych na mocy art. 23 dyrektywy 2001/18/WE lub środków nadzwyczajnych podjętych przez Państwo Członkowskie na podstawie prawodawstwa wspólnotowego w sprawie zmodyfikowanej genetycznie żywności oraz pasz.
2.
Komisja zgodnie z postanowieniami Protokołu informuje IRBB, w imieniu Wspólnoty o:
a) prawodawstwie wspólnotowym oraz wytycznych odpowiednich w odniesieniu do wykonania Protokołu, zgodnie z postanowieniami art. 11 ust. 5 oraz art. 20 ust. 3 lit. a) Protokołu;
b) wszelkich dwustronnych, regionalnych lub wielostronnych porozumieniach oraz układach na poziomie wspólnotowym dotyczących zamierzonego transgranicznego przemieszczania GMO, zgodnie z postanowieniami art. 20 ust. 3 lit. b) Protokołu;
c) wszelkich ostatecznych decyzjach podjętych na poziomie wspólnotowym dotyczących wykorzystania GMO we Wspólnocie, łącznie z decyzjami w sprawie wprowadzania do obrotu lub przywozu GMO, zgodnie z postanowieniami art. 11 oraz art. 20 ust. 3 lit. d) Protokołu;
d) wszelkich podsumowaniach ocen ryzyka lub przeglądach środowiskowych GMO opracowanych przez regulacyjny proces wspólnotowy oraz przeprowadzonych zgodnie z procedurami podobnymi do ustanowionych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE, w tym, w odpowiednim przypadku, istotnych informacjach dotyczących ich produktów, to jest przetworzonych materiałów pochodzących od GMO zawierających wykrywalne nowe kombinacje nadającego się do replikacji materiału genetycznego uzyskanego przez wykorzystanie nowoczesnej biotechnologii, zgodnie z postanowieniami art. 20 ust. 3 lit. c) Protokołu;
e) wszelkich przeglądach decyzji na poziomie wspólnotowym dotyczących zamierzonego transgranicznego przemieszczania, zgodnie z postanowieniami art. 12 Protokołu;
f) każdym zastosowaniu prawodawstwa wspólnotowego zamiast procedur Protokołu w odniesieniu do zamierzonego przemieszczania GMO we Wspólnocie oraz przywozu GMO do Wspólnoty zgodnie z postanowieniami art. 14 ust. 3 oraz 4 Protokołu;
g) sprawozdaniach przedłożonych na podstawie art. 19 niniejszego rozporządzenia, łącznie ze sprawozdaniami w sprawie wykonania procedury dotyczącej uzyskiwania uprzedniej zgody po wymianie informacji, zgodnie z postanowieniami art. 20 ust. 3 lit. e) Protokołu.
Artykuł 16
Poufność
1.
Komisja oraz Państwa Członkowskie nie ujawniają Stronom trzecim żadnych poufnych informacji otrzymanych lub wymienianych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
2.
Eksporter może wskazać informacje zawarte w zgłoszeniu przedłożonym na mocy art. 4, które powinny być traktowane jako poufne.
W takich przypadkach uzasadnienie podaje się na wniosek.
3.
W żadnym przypadku nie mogą być uważane za poufne następujące informacje dostarczone zgodnie z art. 4, 9 lub 12:
a) nazwa (nazwisko) i adres eksportera ani importera,
b) ogólny opis jednego GMO lub wielu GMO,
c) podsumowanie oceny ryzyka wpływu na zachowanie oraz zrównoważone wykorzystanie różnorodności biologicznej, biorąc również pod uwagę zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, oraz
d) jakiekolwiek metody oraz plany reakcji w sytuacjach nadzwyczajnych.
4.
Jeśli, niezależnie od powodów, eksporter wycofuje zgłoszenie Państwa Członkowskie oraz Komisja muszą respektować poufność informacji handlowych oraz przemysłowych łącznie z informacjami dotyczącymi badań i rozwoju, jak również informacji, w odniesieniu do których Strona lub podmiot niebędący Stroną przywozu oraz eksporter nie zgadzają się co do ich poufności.
Artykuł 17
Właściwe organy oraz punkty ogniskowe
1.
Komisja wyznacza wspólnotowy punkt ogniskowy oraz, w odpowiednim przypadku, identyfikuje wszelkie właściwe organy wspólnotowe.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden punkt ogniskowy, jak również jeden lub większą liczbę właściwych organów.
Jeden podmiot może pełnić funkcje zarówno punktu ogniskowego, jak i właściwego organu.
3.
Komisja, w imieniu Wspólnoty, oraz każde Państwo Członkowskie odpowiednio, nie później niż w dniu wejścia w życie w odniesieniu do nich Protokołu, informuje Sekretariat o nazwach oraz adresach swoich punktów ogniskowych oraz swoich właściwych organów.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja wyznaczają więcej niż jeden właściwy organ, w informacji przekazywanej Sekretariatowi zawierają istotne informacje w sprawie odpowiednich obowiązków tych organów.
W stosownych przypadkach informacje takie, jako minimum, określają, który organ właściwy jest odpowiedzialny za jaki rodzaj GMO.
Komisja oraz Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Sekretariat o wszelkich zmianach w wyznaczeniu ich punktów ogniskowych lub w nazwie i adresie lub obowiązkach ich właściwych organów lub władz.
Artykuł 18
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady w sprawie kar mających zastosowanie do naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszystkie niezbędne środki mające na celu zapewnienie, że będą one wprowadzone w życie.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach najpóźniej do 5 listopada 2004 r. oraz powiadamiają o każdej zmianie mającej na nie wpływ.
Artykuł 19
Monitorowanie i sprawozdawczość
1.
W regularnych odstępach czasu, a przynajmniej co trzy lata, chyba że ustalono inaczej na mocy art. 33 Protokołu, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszego rozporządzenie.
2.
Komisja, w odpowiednich odstępach czasu, które zostaną ustalone przez Konferencję Stron Konwencji działającą jako spotkanie Stron Protokołu, sporządza sprawozdanie na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie oraz przedstawiają je Konferencji Stron Konwencji działającej jako spotkanie Stron Protokołu.
Artykuł 20
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia wejścia w życie Protokołu, zgodnie z postanowieniami art. 37 ust. 1 Protokołu, lub od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w zależności od tego, która data jest późniejsza.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1948/2003
z dnia 4 listopada 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do sera przeznaczonego na wywóz do Chorwacji i Rosji oraz wprowadzające wyłączenia od przepisów tego rozporządzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1787/2003 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3 i art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu przyjęcia specjalnych środków, zróżnicowanych według miejsca przeznaczenia, art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1392/2003 [4], przewiduje, że pozwolenia na wywóz sera mają być wydawane w odniesieniu do jednej tylko strefy przeznaczenia i są ważne tylko dla państw należących do tej strefy.
(2) Na mocy przepisów art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 Chorwacja jest jednym z krajów przeznaczenia należących do strefy I. W celu ustabilizowania wywozu sera to tego kraju rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2003 [5] ustanawia środki specjalne, które uwzględniają między innymi okres ważności pozwolenia na wywóz. W celu lepszego dostosowania do zachodzących na rynku przemian, Chorwacja powinna zostać ustanowiona jako oddzielna strefa tak, aby mogłyby zostać podjęte środki dla tej strefy przeznaczenia. Dodatkowo, aby nie zagrażać skuteczności środków, okres ważności pozwoleń na wywóz wydanych w odniesieniu do wywozu do Chorwacji powinien zostać ograniczony.
(3) Na mocy tych samych przepisów, Rosja stanowi jedno z państw przeznaczenia strefy VI. Uwzględniając rozwój rynku eksportowego oraz liczbę wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz sera do Rosji, państwo to powinno zostać ustanowione jako oddzielna strefa tak, aby można było podjąć specjalne środki dla tej strefy przeznaczenia.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić i wprowadzić odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 174/1999, a rozporządzenie (WE) nr 951/2003 należy uchylić.
(5) Środki uwzględnione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJĘŁA NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Dla celów ust. 1 wyodrębniono następujące strefy:
a) strefa I: kody przeznaczenia 070, 091 oraz od 093 do 096 włącznie;
b) strefa II: kod przeznaczenia 092;
c) strefa III: kod przeznaczenia 400;
d) strefa IV: kod przeznaczenia 075;
e) strefa VI: wszystkie pozostałe kody przeznaczenia."
Artykuł 2
Na zasadzie odstępstwa od lit. c) art. 6 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, okres ważności pozwoleń na wywóz określających wielkość refundacji, wydanych od dnia 1 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r., uwzględniających produkty objęte kodem CN 0406 z przeznaczeniem do Chorwacji, wygasa z dniem 31 grudnia 2003.
Artykuł 3
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 951/2003.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1949/2003
z dnia 3 listopada 2003 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2176/2002 [2], w szczególności jego art. 9 ust.1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) zgodnie z Nomenklaturą Scaloną, określoną w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, niektóre sosy na bazie jarzyn są klasyfikowane do pozycji 2103, podczas gdy przetworzone lub zakonserwowane warzywa zaliczane są do Działu 20;
(2) aby ułatwić rozróżnienie pomiędzy produktami, które należy zaklasyfikować do pozycji 2103 i produktami zaliczanymi do Działu 20, rozporządzenie Komisji (WE) nr 288/97 z dnia 17 lutego 1997 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej i uchylające szereg przepisów dotyczących klasyfikacji [3] dodało uwagę dodatkową 1 do Działu 21 Nomenklatury Scalonej.
Ta uwaga dodatkowa ustala kryterium rozróżniające oparte na przechodzeniu przez znormalizowane sito druciane.
Kryterium zostało ustalone na poziomie minimum 80 % wagi składników przechodzących przez sito metalowe, aby uważać dany produkt za sos.;
(3) zgodnie z uwagą wyjaśniającą systemu zharmonizowanego do pozycji 2103, część A, określenie "sosy" obejmuje także pewne preparaty, na bazie warzyw lub owoców, które są głównie płynami, emulsjami lub zawiesinami i czasami zawierają widoczne części warzyw lub owoców.
Te preparaty różnią się od przetworzonych lub zakonserwowanych warzyw i owoców objętych Działem 20 pod tym względem, że są używane jako sosy, tzn. jako dodatek do żywności lub podczas przygotowywania pewnych posiłków, ale nie są przeznaczone do spożywania jako samodzielne potrawy;
(4) obecnie nowy rodzaj sosu na bazie warzyw, zawierający widoczne i możliwe do zidentyfikowania kawałki warzyw lub owoców, ale w których mniej niż 80 % wagi składników przechodzi przez sito, jest obecny i wprowadzany do obrotu jako sos.
Na mocy uwagi dodatkowej 1 do Działu 21 Nomenklatury Scalonej, ten rodzaj sosu nie może być uważany za sos objęty pozycją 2103, podczas gdy zgodnie z nomenklaturą systemu zharmonizowanego zaklasyfikowanie go jako sos byłoby możliwe; [4]
(5) dlatego wydaje się właściwe i konieczne skreślenie uwagi dodatkowej 1 do Działu 21 Nomenklatury Scalonej;
(6) należy zauważyć, że nie można było osiągnąć porozumienia w sprawie zmiany tekstu pozycji 2103 w nomenklaturze zharmonizowanego systemu odnośnie do klasyfikacji sosów lub przyjęcia uwagi dodatkowej 1 do Działu 21 Nomenklatury Scalonej, która jest opracowana na podstawie zharmonizowanego systemu;
(7) dlatego rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 należy odpowiednio zmienić;
(8) kryteria określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uwaga dodatkowa 1 do Działu 21 Nomenklatury Scalonej określonej w załączniku 1 do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zostaje skreślona.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1954/2003
z dnia 4 listopada 2003 r.
w sprawie zarządzania nakładem połowowym, odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2847/93 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 685/95 i (WE) nr 2027/95
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [3] stanowi, że Rada ustanawia środki wspólnotowe regulujące dostęp do wód i zasobów oraz prowadzenie zrównoważonej działalności połowowej.
(2) System dostępu do niektórych obszarów i zasobów określonych w art. 156–166 i w art. 347–353 Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii wygasł dnia 31 grudnia 2002 r.
W związku z tym, niektóre przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 685/95 z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [4] i rozporządzenia Rady (WE) nr 2027/95 z dnia 15 czerwca 1995 r. ustanawiającego system zarządzania nakładem połowowym odnoszący się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [5], powinny zostać dostosowane do nowej sytuacji prawnej.
(3) Inne przepisy ustanowione w rozporządzeniach (WE) nr 685/95 i (WE) nr 2027/95 mają na celu ustanowienie ogólnego systemu zarządzaniem nakładem połowowym w celu zapobiegania wzrostowi nakładu połowowego i nie odnoszą się do Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii.
Przepisy te mają znaczenie dla zarządzania rybołówstwem i powinny zostać utrzymane.
(4) W celu zapewnienia, aby nie nastąpił wzrost ogólnego poziomu istniejącego nakładu połowowego, niezbędne jest ustanowienie nowego systemu zarządzania nakładem połowowym na obszarach ICES V, VI, VII, VIII, IX i X oraz w strefach CECAF 34.1.1, 34.1.2 i 34.2.0.
System ten ogranicza nakład połowowy na podstawie nakładu połowowego wykorzystanego na tych obszarach połowowych w latach 1998–2002.
(5) W celu zapewnienia spójności miedzy różnymi zasadami zarządzania nakładem połowowym, ogólne ograniczenie nakładu połowowego przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinno zostać poddane przeglądowi w ramach programu naprawczego w każdym przypadku, gdy Rada przyjmuje zasady zarządzania nakładem połowowym dla połowów na tym samym obszarze lub w jego części.
Przegląd wdrażania obecnego systemu do grudnia 2006 r. pozwoliłby także Radzie dokonać ponownej oceny sytuacji.
(6) W celu ochrony wrażliwego stanu biologicznego wód wokół Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich oraz ochrony gospodarki lokalnej tych wysp, niezbędne jest ograniczenie niektórych rodzajów działalności połowowej na tych wodach dla statków zarejestrowanych w portach tych wysp, z uwzględnieniem ich sytuacji strukturalnej, społecznej i gospodarczej.
Przegląd tych środków do grudnia 2006 r. pozwoliłby Radzie na dokonanie ponownej oceny sytuacji.
(7) Obszar na południe i zachód od Irlandii został określony jako obszar dużego nagromadzenia młodego morszczuka.
Obszar ten podlega specjalnym ograniczeniom w zakresie użytkowania narzędzi połowowych dennych.
W tym samym celu ochrony powinien także podlegać szczególnym wymaganiom ograniczenia nakładu w ramach opisanego wyżej ogólnego systemu.
Przegląd tych wymagań do grudnia 2008 r. pozwoliłby Radzie dokonać ponownej oceny sytuacji.
(8) Państwa Członkowskie bandery są odpowiedzialne za przyjmowanie środków regulujących nakład połowowy; w związku z tym niezbędne jest zapewnienie przejrzystości i zasadności procedur zarządzania i kontroli.
(9) Biorąc pod uwagę specjalne wymagania dotyczące ochrony gatunków o geograficznym obszarze występowania, który rozciąga się na wody podlegające suwerenności lub jurysdykcji więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do ograniczenia działalności połowowej statków pływających pod ich banderą do określonego rodzaju używanego sprzętu, okresów i obszarów połowowych.
(10) Komisja powinna mieć możliwość dostosowania maksymalnych limitów nakładu połowowego w oparciu o uzasadniony wniosek Państwa Członkowskiego, w celu umożliwienia mu pełnego wykorzystania jego możliwości połowowych.
(11) W wyniku zmiany systemu zarządzania nakładem połowowym niezbędne jest dokonanie odpowiednich zmian w tytułach IIA i III rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [6].
(12) W celu zapewnienia pewność prawnej oraz uniknięcia zmian w istniejącej równowadze w danych obszarach i zasobach a także gwarancji, że wykorzystany nakład połowowy pozostaje w równowadze z dostępnymi zasobami, rozporządzenia (WE) nr 685/95 i (WE) nr 2027/95 powinny zostać uchylone.
(13) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia kryteria i procedury dla systemu odnoszącego się do zarządzania nakładem połowowym w obszarach ICES V, VI, VII, VIII, IX i X oraz CECAF 34.1.1, 34.1.2 i 34.2.0.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) Strefy ICES i CECAF są określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3880/91 z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na Północno-Wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [8];
b) "nakład połowowy" oznacza produkt zdolności połowowej i działalności statku rybackiego; w odniesieniu do grupy statków pojęcie to oznacza sumę nakładów połowowych każdego statku z tej grupy.
ROZDZIAŁ II
SYSTEM ZARZĄDZANIA NAKŁADEM POŁOWOWYM
Tytuł I
Przepisy dotyczące niektórych rodzajów rybołówstwa
Artykuł 3
Środki dotyczące połowów gatunków przydennych oraz niektórych mięczaków i skorupiaków
1.
Z wyjątkiem obszaru określonego w art. 6 ust. 1, Państwa Członkowskie:
a) oceniają poziom nakładu połowowego statków o całkowitej długości równej lub przekraczającej 15 metrów jako roczną średnią z lat 1998–2002 w każdej ze stref ICES i CECAF określonych w art. 1 w odniesieniu do rybołówstwa przydennego, z wyłączeniem rybołówstwa przydennego, objętego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2347/2002 z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającym szczególne wymagania dostępu oraz warunki z tym związane mające zastosowanie do połowów zasobów głębokowodnych [9] oraz do połowów przegrzebków, kieszeńca i pająka morskiego, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
W celu obliczenia nakładu połowowego, zdolność połowowa statku mierzona jest jako moc zainstalowana wyrażona w kilowatach (kW);
b) przydzielają poziom nakładu połowowego określony zgodnie z lit. a) w każdej ze stref ICES lub CECAF, w odniesieniu do każdego rodzaju rybołówstwa wymienionego w lit. a).
2.
System nakładu ustanowiony w ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla systemów ustanowionych w ramach planów naprawczych, które mogą zostać przyjęte przez Radę.
3.
W przypadku gdy Rada przyjmuje plan naprawczy, który dotyczy zarządzania nakładem połowowym we wszystkich strefach lub ich częściach określonych w art. 1, plan ten przewiduje jednocześnie wszelkie niezbędne dostosowania do niniejszego rozporządzenia.
4.
Do dnia 31 grudnia 2006 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające wdrożenie systemu nakładu ustanowionego w ust. 1.
Na podstawie tego sprawozdania Rada podejmuje decyzję o przyjęciu wszelkich niezbędnych zmian w systemie.
Artykuł 4
Statki rybackie o długości równej lub przekraczającej 15 metrów
1.
Nakład połowowy statków rybackich o całkowitej długości równej lub przekraczającej 15 metrów jest obliczany całościowo dla każdego rodzaju rybołówstwa i stref określonych w art. 3 ust. 1 w latach 1998–2002.
2.
Nakład połowowy statków rybackich o całkowitej długości równej lub przekraczającej 10 metrów jest obliczany całościowo dla każdego rodzaju rybołówstwa i stref określonych w art. 6 ust. 1 w latach 1998–2002.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby nakład połowowy tych statków był ograniczony do poziomu nakładu połowowego określonego zgodnie z ust. 1 i 2.
Artykuł 5
Warunki dotyczące niektórych rodzajów działalności połowowej
1.
Na wodach leżących w odległości do 100 mil morskich od linii brzegowych Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich, zainteresowane Państwa Członkowskie mogą ograniczyć połowy do statków zarejestrowanych w portach tych wysp, z wyjątkiem statków wspólnotowych, które tradycyjnie prowadzą połowy na tych wodach, o ile nie przekraczają one tradycyjnego nakładu połowowego.
Komisja przyjmuje zasady wykonania niniejszego ustępu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
2.
Do dnia 31 grudnia 2006 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące zastosowania przepisów ustanowionych w ust. 1 i w razie potrzeby, przedkłada Radzie propozycje dostosowania tych przepisów.
Tytuł II
Artykuł 6
Warunki na obszarach biologicznie wrażliwych
1.
Szczególny system nakładu stosuje się do obszaru zamkniętego wybrzeżem Irlandii na południe od punktu o współrzędnych geograficznych 53° 30' N i 07° 00' W oraz liniami prostymi łączącymi kolejno następujące współrzędne geograficzne:
- punkt na wybrzeżu Irlandii o szerokości geograficznej 53° 30' N
- szerokość geograficzna 53° 30' N, długość geograficzna 12° 00' W
- szerokość geograficzna 53° 00' N, długość geograficzna 12° 00' W
- szerokość geograficzna 51° 00' N, długość geograficzna 11° 00' W
- szerokość geograficzna 49° 30' N, długość geograficzna 11° 00' W
- szerokość geograficzna 49° 30' N, długość geograficzna 07° 00' W
- punkt na wybrzeżu Irlandii o długości geograficznej 07° 00' W.
2.
Na obszarze określonym w ust. 1 Państwa Członkowskie oceniają poziom nakładu połowowego statków o całkowitej długości równej lub przekraczającej 10 metrów, jako roczną średnią z lat 1998–2002, w odniesieniu do rybołówstwa przydennego, z wyłączeniem rybołówstwa objętego rozporządzeniem (WE) nr 2347/2002 oraz do połowów przegrzebków, kieszeńca i pająka morskiego i przydzielają poziom nakładu połowowego określonego w ten sposób dla każdego z tych rodzajów rybołówstwa.
3.
Do dnia 31 grudnia 2008 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające system nakładu ustanowiony w ust. 1 i 2 w powiązaniu z innymi środkami zarządzania w odnośnym obszarze.
Na podstawie tego sprawozdania Rada podejmuje decyzję o wszelkich niezbędnych dostosowaniach.
Tytuł III
Przepisy ogólne
Artykuł 7
Wykaz statków
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają wykaz statków rybackich pływających pod ich banderą i zarejestrowanych we Wspólnocie, które są upoważnione do prowadzenia działalności połowowej w rodzajach rybołówstwa określonych w art. 3 i 6.
2.
Państwa Członkowskie mogą następnie zastępować statki umieszczone na ich wykazie, pod warunkiem że nie wzrasta całkowity nakład połowowy statków w żadnym z obszarów i rodzajów rybołówstwa określonych w art. 3 i 6.
Artykuł 8
Regulacja nakładu połowowego
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki mające na celu uregulowanie nakładu połowowego, w przypadku gdy nakład połowowy odpowiadający wolnemu dostępowi dla statków rybackich umieszczonych na wykazie statków określonym w art. 7 przekracza poziom przydzielonego nakładu.
2.
W celu zapewnienia, aby nakład nie przekroczył ustalonych limitów, Państwa Członkowskie regulują nakład połowowy poprzez monitorowanie działalności ich floty i poprzez podejmowanie właściwych działań, jeśli nakład połowowy zbliża się do poziomu dopuszczonego na podstawie art. 11.
3.
Każde Państwo Członkowskie wydaje specjalne zezwolenia połowowe dla statków pływających pod jego banderą, które prowadzą działalność połowową w rodzaju rybołówstwa określonym w art. 3 i 6 zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych [10].
Artykuł 9
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć działalność połowową prowadzoną przez statki pływające pod ich banderą do określonego rodzaju używanego sprzętu, okresów lub części stref ICES lub CECAF.
Artykuł 10
Powiadomienie
1.
Do dnia 30 listopada 2003 r. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) wykazie statków określonym w art. 7;
b) ocenie nakładu połowowego określonej w art. 3 i 6;
c) środkach regulacji nakładu połowowego, określonej w art. 8.
2.
Państwa Członkowskie okresowo powiadamiają Komisję o każdej zmianie wprowadzonej do informacji określonych w ust. 1.
3.
Komisja przekazuje wszystkim Państwom Członkowskim informacje określone w ust. 1 i 2.
4.
Państwa Członkowskie, przedstawiając wykaz statków określony w art. 7, wyszczególniają te zmiany, które pojawiły się w wykazie od ostatniego powiadomienia dokonanego na podstawie art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2092/98 z dnia 30 września 1998 r. dotyczącego zgłaszania nakładu połowowego odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [11].
Artykuł 11
Podejmowanie decyzji
1.
Na podstawie informacji określonych w art. 10 i po ścisłej konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, Komisja przedstawia Radzie do dnia 29 lutego 2004 r. Propozycję rozporządzenia ustalającego maksymalny roczny nakład połowowy w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego i do każdego obszaru oraz rodzaju rybołówstwa określonego w art. 3 i 6.
2.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, do dnia 31 maja 2004 r., decyduje o maksymalnym rocznym nakładzie połowowym określonym w ust. 1.
Rozporządzenie, które zostanie przyjęte przez Radę, może przewidywać przyjęcie przepisów wykonawczych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
3. W przypadku gdy Rada nie podejmie decyzji do dnia 31 maja 2004 r., Komisja przyjmuje, do dnia 31 lipca 2004 r., rozporządzenie ustalające maksymalny roczny nakład połowowy w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego i każdego obszaru i rodzaju rybołówstwa określonego w art. 3 i 6, na podstawie propozycji określonej w ust. 1 zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Artykuł 12
Dostosowania
1. Na wniosek Państwa Członkowskiego, maksymalny roczny nakład połowowy ustalony w rozporządzeniu na podstawie art. 11 ust. 2 lub 3 może zostać dostosowany przez Komisję, poprzez zwiększenie maksymalnego nakładu połowowego w określonej strefie lub poprzez wymianę nakładu połowowego między strefami, co pozwoli Państwu Członkowskiemu na pełne wykorzystanie jego możliwości połowowych w przypadku gatunków podlegających przepisom TAC lub na prowadzenie działalności połowowej niepodlegającej takim ograniczeniom. Temu wnioskowi towarzyszą informacje dotyczące braku pełnego wykorzystania kwot i w odniesieniu do zasobów niepodlegających przepisom TAC, informacje naukowe dotyczące sytuacji zasobów. Decyzje są podejmowane przez Komisję w ciągu jednego miesiąca od otrzymania wniosku zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
2. Maksymalny nakład połowowy określony w art. 11 zostaje dostosowany przez zainteresowane Państwa Członkowskie w następstwie wymian kwot przeprowadzonych na podstawie art. 20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 i przeniesień i/lub odliczeń dokonanych na podstawie art. 23 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 i art. 21 ust. 4, art. 23 ust. 1 oraz art. 32 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.
3.
Jeśli Państwa Członkowskie postanowią dokonać wymiany całości lub części przydzielonych im możliwości połowowych, powiadamiają Komisję nie tylko o tej wymianie wyrażonej w kwotach połowowych lecz wyrażonej także jako związany z nimi nakład połowowy, zgodnie z poczynionymi uzgodnieniami.
W przypadku przeniesień i/lub odliczeń kwot, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o nakładzie połowowym odpowiadającym takim przeniesieniom i/lub odliczeniom.
ROZDZIAŁ III
SYSTEM KONTROLI
Artykuł 13
Specjalne przepisy dotyczące kontroli
Do celów niniejszego rozporządzenia, tytuł IIA rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 stosuje się do:
a) obszaru określonego w art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
b) wszystkich obszarów, z wyjątkiem obszaru określonego w art. 6 ust. 1, z wyłączeniem art. 19a ust. 3, art. 19b, 19c, 19d i 19e ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 14
Zmiany
W rozporządzeniu (EWG) nr 2847/93 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 19a wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów niniejszego tytułu pojęcie "odnośne obszary połowowe"; oznacza strefy ICES lub CECAF, do których stosuje się system ograniczenia nakładu połowowego zgodnie z rozporządzeniami Wspólnoty.";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zakazuje się statkom rybackim Wspólnoty prowadzenia działalności połowowej na odnośnych obszarach połowowych, jeśli statek nie został należycie upoważniony w tym celu przez Państwo Członkowskie bandery.";
2. artykuł 19g otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19g
Każde Państwo Członkowskie rejestruje nakłady połowowe wykorzystane przez statki pływające pod jego banderą na każdym odnośnym obszarze połowowym na podstawie dostępnych informacji zawartych w dziennikach pokładowych statków i informacji zebranych zgodnie z art. 19e ust. 4.";
3. artykuł 19h otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19h
Każde Państwo Członkowskie dokonuje całościowej oceny nakładów połowowych wykorzystanych przez statki pływające pod jego banderą, których całkowita długość jest równa lub przekracza 15 metrów, na każdym odnośnym obszarze połowowym oraz przez statki, których całkowita długość jest równa lub przekracza 10 metrów, na obszarze określonym w art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [12]
4. w art. 19i tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— w poprzednim miesiącu dla każdego odnośnego obszaru połowowego, w odniesieniu do gatunków przydennych, przed piętnastym dniem każdego miesiąca";
5. po art. 19i dodaje się art. 19j:
"Artykuł 19j
Każde Państwo Członkowskie bezzwłocznie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie o szczegółach identyfikacyjnych statków pływających pod jego banderą, którym zawieszono lub wycofano upoważnienie do prowadzenia działalności połowowej w jednym lub więcej rodzaju rybołówstwa określonym w art. 3 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1954/2003.";
6. obecny art. 19j otrzymuje oznaczenie 19k;
7. w art. 20a ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
W przypadku gdy statki rybackie, do których stosuje się tytuł IIA prowadzą działalność połowową na odnośnych obszarach połowowych, mogą przewozić i wykorzystywać tylko odpowiednie narzędzia połowowe.
2.
Jednakże statki rybackie, które również prowadzą połowy na obszarach innych niż obszary określone w ust. 1, podczas tej samej wyprawy mogą przewozić narzędzia odpowiadające ich działaniom na odnośnych obszarach, pod warunkiem że trzymane na pokładzie narzędzia i niezatwierdzone do stosowania na obszarach połowowych określonych w ust. 1, są przechowywane w ten sposób, aby nie mogły być użyte w każdej chwili zgodnie z art. 20 ust. 1 akapit drugi.";
8. artykuł 21a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 21a
Każde Państwo Członkowskie ustala datę, z którą statki pływające pod jego banderą lub zarejestrowane we Wspólnocie uznaje się za statki, które osiągnęły maksymalny poziom nakładu połowowego na obszarach połowowych ustanowionych w rozporządzeniu określonym w art. 11 ust. 2 lub 3 rozporządzenia (WE) nr 1954/2003.
Od tej daty Państwo Członkowskie tymczasowo zakazuje działalności połowowej wspomnianych statków na tym obszarze.
Komisja zostaje niezwłocznie powiadomiona o tym środku, a następnie informuje ona o tym pozostałe Państwa Członkowskie.".
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 15
Uchylenie
1.
Rozporządzenia (WE) nr 685/95 i (WE) nr 2027/95 zostają uchylone z mocą od:
a) daty wejścia w życie rozporządzenia określonego w art. 11 ust. 2 lub 3;
lub
b) dnia 1 sierpnia 2004 r.,
w zależności od tego, która data jest wcześniejsza.
2.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1956/2003
z dnia 6 listopada 2003 r.
ustanawiające ilości przewidziane do przydzielenia importerom z pierwszej transzy wspólnotowych kontyngentów ilościowych za 2004 r. na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 520/94 z dnia 7 marca 1994 r., ustanawiające wspólnotową procedurę zarządzania kontyngentami ilościowymi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 9 i 13,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1351/2003 z dnia 30 lipca 2003 r., ustanawiające procedury zarządzania pierwszą transzą kontyngentów ilościowych na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej [3] za 2004 r., w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1351/2003 ustanowiło części w odniesieniu do każdego z przedmiotowych kontyngentów zarezerwowane dla importerów tradycyjnych i importerów innych niż tradycyjni oraz warunki i sposoby uczestniczenia w przyznawaniu dostępnych ilości.
Importerzy złożyli wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz u właściwych organów krajowych w okresie od dnia 31 lipca 2003 r., do godz. 15.00 czasu brukselskiego dnia 19 września 2003 r., zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1351/2003.
(2) Komisja otrzymała od Państw Członkowskich, na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1351/2003, dane szczegółowe dotyczące liczby i zagregowanych ilości zawartej we wnioskach o pozwolenie na przywóz oraz całkowitej ilości przywiezionej przez tradycyjnych importerów w latach odniesienia1998 lub 1999.
(3) W oparciu o te informacje, Komisja jest obecnie w stanie ustanowić jednolite kryteria ilościowe, według których właściwe organa krajowe mogą pozytywnie rozpatrywać wnioski o wydanie pozwolenia złożone przez importerów w Państwach Członkowskich, a dotyczące pierwszej transzy kontyngentów ilościowych za 2004 r.
(4) Analiza liczb dostarczonych przez Państwa Członkowskie wykazuje, że zagregowana ilość objęta wnioskami, złożonymi przez tradycyjnych importerów na produkty wymienione w wykazie stanowiącym załącznik I do niniejszego rozporządzenia, przekracza zarezerwowaną dla nich część kontyngentu.
Dlatego, przy rozpatrywaniu wniosków, w okresie odniesienia, do wielkości przywozów każdego z importerów należy stosować jednolitą stopę obniżki podaną w załączniku I, wyrażoną ilościowo lub wartościowo.
(5) Analiza liczb dostarczonych przez Państwa Członkowskie wykazuje, że zagregowana ilość objęta wnioskami złożonymi przez importerów innych niż tradycyjni, na produkty wymienione w wykazie stanowiącym załącznik II do niniejszego rozporządzenia przekracza zarezerwowaną dla nich część kontyngentu.
Dlatego, przy rozpatrywaniu wniosków, do ilości wnioskowanych przez każdego z importerów, należy stosować jednolitą stopę obniżki podaną w załączniku II, zgodnie z limitami ustalonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1351/2003.
(6) Ilości niewykorzystane przez importerów innych niż tradycyjni zostały przeniesione na importerów tradycyjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odpowiedzi na prawidłowo złożone przez importerów tradycyjnych wnioski o wydanie pozwolenia w odniesieniu do produktów podanych w załączniku I, właściwe organa krajowe przydzielają każdemu importerowi ilość lub wartość równą przywozom tego importera za rok 1998 lub 1999, według jego wskazań, skorygowaną za pomocą stopy obniżki określonej we wspomnianym załączniku dla każdego kontyngentu.
Jeżeli zastosowanie tego kryterium ilościowego pociągałoby za sobą przyznanie ilości większej niż ilość objęta wnioskiem, ilość przyznana zostaje ograniczona do ilości podanej we wniosku.
Artykuł 2
W odpowiedzi na wnioski o wydanie pozwolenia w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku II, prawidłowo złożonych przez importerów innych, niż tradycyjni, właściwe organa krajowe przydzielają każdemu importerowi ilość lub wartość równą wnioskowanej ilości w granicach ustalonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1351/2003, skorygowaną za pomocą stopy obniżki podanej we wspomnianym załączniku dla każdego kontyngentu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1966/2003
z dnia 7 listopada 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 834/95 dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 834/95 z dnia 12 kwietnia 1995 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej [3] ustanawia środki dotyczące klasyfikacji dzianych artykułów konfekcjonowanych w Nomenklaturze Scalonej.
(2) W swoim orzeczeniu dotyczącym połączonych spraw C-260/00-C-263/00 [4] w odniesieniu do klasyfikacji opasek elastycznych na kolano i innych bandaży Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich określił kryteria rozróżnienia zwykłych rodzajów bandaży do ogólnego użytku i rodzajów stworzonych do pełnienia specjalnych funkcji medycznych, które następnie mają być klasyfikowane w pozycji 9021 Nomenklatury Scalonej.
(3) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest określenie powodów klasyfikacji towaru wymienionego w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 834/95, w celu wyjaśnienia, dlaczego klasyfikowany produkt stanowi zwykły rodzaj elastycznej opaski na kolano.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W kolumnie 3 (uzasadnienie) Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 834/95 dodaje się następujący akapit:
"Klasyfikacja wyrobu w pozycji 9021 jako przyrządu ortopedycznego jest wyłączona, ponieważ zaczepy nie są dopasowane do określonego upośledzenia pacjenta.
Ponadto wyrób nie charakteryzuje się wysokim stopniem precyzji.
Dlatego wyrób jest zwykłą opaską elastyczną do ogólnego wykorzystania i nie ma specjalnego zastosowania medycznego.
Dopasowanie wyrobu do nogi za pomocą dwóch taśm "typu velcro" nie ma żadnego specjalnego zastosowania medycznego, ponieważ taśmy "typu velcro" z ledwością utrzymują w miejscu protezę stawu kolanowego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1972/2003
z dnia 10 listopada 2003 r.
w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41, ust.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) należy przyjąć środki przejściowe w celu uniknięcia ryzyka zakłóceń w handlu, które mogłyby wpłynąć na wspólną organizację rynków rolnych w związku z przystąpieniem 10 nowych Państw do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.;
(2) zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r., ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [1], zmienionym ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 500/2003 [2], produkty nie podlegają refundacji o ile nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty w ciągu 60 dni od zatwierdzenia zgłoszenia wywozowego. Obowiązek opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty w ciągu 60 dni od zatwierdzenia zgłoszenia wywozowego jest także podstawowym wymogiem zwolnienia zabezpieczenia związanego z pozwoleniem zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3], poprawionym ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 325/2003 [4]. Ponieważ granice wewnętrzne zostaną usunięte wraz z przystąpieniem, produkty wywożone ze Wspólnoty Piętnastki będą musiały opuścić obszar celny Wspólnoty w każdym przypadku nie później niż dnia 30 kwietnia 2004 r., w tym także w przypadku gdy zgłoszenie wywozowe zostało zatwierdzone na mniej niż 60 dni przed terminem Przystąpienia;
(3) zakłócenia w obrocie zdolne do załamania danych organizacji rynków często są powodowane przez produkty sztucznie przemieszczane w związku z rozszerzeniem i nie stanowiące normalnych zapasów danego Państwa.
Nadmierne zapasy mogą także wynikać z produkcji krajowej.
Należy zatem wprowadzić przepisy o zapobiegawczych opłatach nakładanych na nadmierne zapasy w nowych Państwach Członkowskich;
(4) należy zapobiec temu, aby towary, względem których zwroty wywozowe wypłacono przed 1 maja 2004 r., korzystały z ponownej refundacji, gdy będą wywożone do państw trzecich po 30 kwietnia 2004 r.
(5) środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są niezbędne i właściwe oraz powinno się je stosować w jednolity sposób;
(6) środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią wszystkich zainteresowanych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "Wspólnota Piętnastki" oznacza Wspólnotę według stanu na dzień dnia 30 kwietnia 2004 r.;
b) "nowe Państwa Członkowskie" oznaczają Republikę Czeską, Estonię, Cypr, Łotwę, Litwę, Węgry, Maltę, Polskę, Słowenię i Słowację;
c) "rozszerzona Wspólnota" oznacza Wspólnotę według stanu na dzień 1 maja 2004 r.;
d) "produkty" oznaczają produkty rolnicze oraz/lub towary nie objęte załącznikiem I do Traktatu WE;
e) "refundacja produkcyjna" oznacza refundację przyznawaną zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [5] lub art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 [6] lub art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 [7].
Artykuł 2
Wywóz ze Wspólnoty Piętnastki
W przypadkach, gdy w odniesieniu do produktów przeznaczonych na wywóz ze Wspólnoty Piętnastki do jednego z nowych Państw Członkowskich, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2004 r., do tego dnia nie zostały spełnione warunki określone w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, beneficjent zwraca każdą refundację otrzymaną zgodnie z art. 52 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Reżim zawieszający
1.
Niniejszy artykuł stosuje się w drodze odstępstwa od załącznika IV, rozdział 5 Aktu Przystąpienia oraz od art. 20 i art. 214 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [8].
2. Produkty wymienione w art. 4 ust. 5, które przed 1 maja 2004 r. były w swobodnym obrocie we Wspólnocie Piętnastki lub w jednym z nowych Państw Członkowskich, a w dniu 1 maja 2004 r. są tymczasowo składowane lub podlegają jednej z czynności celnych lub procedur, o których mowa w art. 4 ust. 15 lit. b) lub ust. 16) lit. b) do g) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, we Wspólnocie rozszerzonej, lub które są transportowane po poddaniu formalnościom wywozowym wewnątrz Wspólnoty rozszerzonej, należy obciążyć należnością przywozową erga omnes według stawki obowiązującej w dniu dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Przepisów pierwszego akapitu nie stosuje się do produktów wywożonych ze Wspólnoty Piętnastki, jeśli importer przedstawi dowody, że nie ubiegano się o żadną refundację wywozową względem tych produktów w kraju eksportującym.
Na wniosek importera eksporter zapewni otrzymanie potwierdzenia przez właściwy organ na zgłoszeniu wywozowym, że nie ubiegano się o refundację wywozową względem tych produktów w kraju eksportującym.
3. Produkty wymienione w art. 4 ust. 5 pochodzące z państw trzecich, które podlegają uszlachetnianiu czynnemu, o którym mowa w art. 4 ust. 16 lit. d), lub odprawie czasowej, o której mowa w art. 4 ust. 16 lit. f) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, w jednym z Państw Członkowskich w dniu 1 maja 2004 r. i które dopuszcza się do swobodnego obrotu tego dnia lub później, należy obciążyć należnością przywozową obowiązującą w dniu dopuszczenia do swobodnego obrotu względem produktów pochodzących z państw trzecich.
Artykuł 4
Opłaty od towarów w swobodnym obrocie
1.
Bez uszczerbku dla załącznika IV, rozdział 4 Aktu Przystąpienia oraz o ile na szczeblu krajowym nie stosuje się bardziej restrykcyjnych rozwiązań prawnych, nowe Państwa Członkowskie pobierają opłaty od posiadaczy nadmiernych zapasów produktów będących w swobodnym obrocie w dniu 1 maja 2004 r.
2.
Aby określić nadmierne zapasy poszczególnych posiadaczy nowe Państwa Członkowskie biorą pod uwagę, w szczególności:
a) dostępne średnie stany zapasów z lat poprzedzających przystąpienie;
b) strukturę obrotów w latach poprzedzających przystąpienie;
c) okoliczności, w których zapasy powstały.
Pojęcie nadmiernych zapasów odnosi się do produktów importowanych do nowego Państwa Członkowskiego lub pochodzących z nowego Państwa Członkowskiego.
Pojęcie nadmiernych zapasów odnosi się także do produktów przeznaczonych na rynki nowych Państw Członkowskich.
Inwentaryzację zapasów należy przeprowadzić na podstawie Nomenklatury Scalonej obowiązującej w dniu 1 maja 2004 r.
3.
Kwotę opłaty, o której mowa w ust. 1 określa stawka erga omnes należności przywozowej obowiązująca w dniu 1 maja 2004 r.
Przychody z opłat pobranych przez władze krajowe przeznacza się do krajowego budżetu nowego Państwa Członkowskiego.
4.
Aby zapewnić poprawne naliczenie opłat, o których mowa w ust. 1, nowe Państwa Członkowskie bezzwłocznie przeprowadzą inwentaryzację zapasów według stanu na dzień 1 maja 2004 r.
W tym celu nowe Państwo Członkowskie powiadomi Komisję o ilości produktów z nadmiernymi zapasami, z wyjątkiem ilości pozostających w zapasach publicznych, o których mowa w art. 5, najpóźniej do dnia 31 lipca 2004 r.
5.
Niniejszy artykuł stosuje się do produktów objętych następującymi kodami CN:
- w przypadku Cypru:
02044310, 02062991, 04081180, 16023211, 040210, 040221, 040510, 04052010, 04052030, 040590, 0406, 07032000, 07115100, 1001, 1002, 1003, 1004, 1005, 100610, 100620, 100630, 100640, 1007, 1008, 1101, 1102, 1103, 1104, 1007, 1108, 1509, 1510, 1517, 170230 [9], 170240 [10], 170290 [11], 19019099, 20031020, 20031030, 21069098 [12],
- w przypadku Republiki Czeskiej:
02013000, 02023090, 02062991, 02031110, 02032110, 02071410, 02071460, 02071470, 02072710, 04081180, 04089180, 16023211, 040210, 040221, 040510, 04052010, 04052030, 040590, 0406, 07032000, 07115100, 1001, 1002, 1003, 1004, 1005, 100610, 100620, 100630, 100640, 1007, 1008, 1101, 1102, 1103, 1104, 1107, 1108, 1509, 1510, 1517, 170230 [13], 170240 [14], 170290 [15], 180620, 19019099, 20031020, 20031030, 200820, 200911, 200912, 200919, 200940, 21069098 [16],
- w przypadku Estonii:
02013000, 02023090, 02043000, 02044310, 02062991, 02031110, 02032110, 02071410, 02071450, 02071460, 02071470, 02072710, 040210, 040221, 040510, 04052010, 04052030, 040590, 0406, 07032000, 07115100, 1001, 1002, 1003, 1004, 1005, 100610, 100620, 100630, 100640, 1007, 1008, 1101, 1102, 1103, 1104, 1107, 1108, 1509, 1510, 1517, 170230 [17], 170240 [18], 170290 [19], 180620, 19019099, 20031020, 20031030, 200911, 200912, 200919, 200940, 200971, 200979, 21069098 [20],
- w przypadku Węgier:
02013000, 02023090, 02043000, 02044310, 02062991, 02031110, 02032110, 02071410, 02071460, 02071470, 040210, 040221, 040510, 040590, 0406, 07032000, 07115100, 1001, 1002, 1003, 1004, 1005, 100610, 100620, 100630, 100640, 1007, 1008, 1101, 110210, 110220, 1103, 1104, 1107, 1108, 1509, 1510, 1517, 170230 [21], 170240 [22], 170290 [23], 180620, 20031020, 20031030, 21069098 [24],
- w przypadku Łotwy:
02013000, 02023090, 02043000, 02044310, 02062991, 02071290, 02071410, 02071460, 02071470, 02072710, 04081180, 04089180, 040210, 040221, 040510, 040590, 0406, 07032000, 07115100, 1001, 1002, 1003, 1004, 1005, 100610, 100620, 100630, 100640, 1007, 1008, 1101, 1102, 1103, 1104, 1107, 1108, 1509, 1510, 1517, 170230 [25], 170240 [26], 170290 [27], 180620, 19019099, 20031020, 20031030, 200911, 200919, 21069098 [28],
- w przypadku Litwy:
02013000, 02023090, 02043000, 02044310, 02062991, 02031110, 02032110, 02071410, 02071460, 02071470, 02072710, 040210, 040221, 040510, 040590, 0406, 07032000, 07115100, 1001, 1002, 1003, 1004, 1005, 100610, 100620, 100630, 100640, 1007, 1008, 1101, 1102, 1103, 1104, 1107, 1108, 1509, 1510, 1517, 170230 [29], 170240 [30], 170290 [31], 19019099, 200290, 20031020, 20031030, 200820, 200911, 200912, 200919, 200940, 21069098 [32],
- w przypadku Malty:
02023090, 02043000, 02044310, 04081180, 04089180, 02062991, 040210, 040221, 040510, 04052010, 04052030, 040590, 0406, 07032000, 07115100, 1001, 1002, 1003, 1004, 1005, 100610, 100620, 100630, 100640, 1007, 1008, 1101, 1102, 1103, 1104, 1107, 1108, 1509, 1510, 1517, 170230 [33], 170240 [34], 170290 [35], 180620, 20031020, 20031030, 21069098 [36],
- w przypadku Polski:
02013000, 02023090, 02031110, 02032110, 02043000, 02044310, 02062991, 040210, 040221, 040510, 040590, 0406, 07032000, 07115100, 1001, 1002, 1003, 1004, 1005, 100610, 100620, 100630, 100640, 1007, 1008, 1101, 1102, 1103, 1104, 1107, 1108, 1509, 1510, 1517, 170230 [37], 170240 [38], 170290 [39], 20031020, 20031030, 200820,
- w przypadku Słowacji:
02013000, 02023090, 02062991, 02031110, 02032110, 02071410, 02071460, 02071470, 02072710, 04081180, 04089180, 16023211, 040210, 040221, 040510, 04052010, 04052030, 040590, 0406, 07032000, 07115100, 1001, 1002, 1003, 1004, 1005, 100610, 100620, 100630, 100640, 1007, 1008, 1101, 1102, 1103, 1104, 1107, 1108, 1509, 1510, 1517, 170230 [40], 170240 [41], 170290 [42], 180620, 19019099, 20031020, 20031030, 200820, 200911, 200912, 200919, 200940, 21069098 [43],
- w przypadku Słowenii:
02013000, 02023090, 02043000, 02044310, 02062991, 02031110, 02032110, 02071210, 02071290, 02071410, 02071460, 02071470, 04081180, 04089180, 16023211, 040210, 040221, 040510, 04052010, 04052030, 040590, 0406, 07032000, 07115100, 1001, 1002, 1003, 1004, 1005, 100610, 100620, 100630, 100640, 1007, 1008, 1101, 1102, 1103, 1104, 1107, 1108, 1509, 1510, 1517, 170230 [44], 170240 [45], 170290 [46], 20031020, 20031030, 200820, 200911, 200912, 200919, 200940, 21069098 [47].
Gdy dany kod CN obejmuje produkty, dla których należność przywozowa, o której mowa w ust. 3 nie jest jednakowa, inwentaryzację zapasów, o której mowa w ust. 4, należy przeprowadzić oddzielnie dla każdego produktu lub grupy podlegającej innej stawce należności przywozowej.
6.
Do wykazu określonego w ust. 5 Komisja może dodać inne produkty lub niektóre z niego usunąć.
Artykuł 5
Spis zapasów publicznych
Najpóźniej do dnia 31 lipca 2004 r. każde nowe Państwo Członkowskie przedstawi wykaz oraz ilości towarów stanowiących zapasy publiczne w tym Państwie Członkowskim, zgodnie z załącznikiem IV, rozdział 4 Aktu Przystąpienia.
Artykuł 6
Rezerwy państwowe
Zapasy, o których mowa w art. 4 ust. 4 oraz art. 5, nie obejmują rezerw państwowych, które mogły ustanowić nowe Państwa Członkowskie.
Powiadamiają one natomiast Komisję o wszelkich zmianach w stanach rezerw państwowych oraz podstawach, którymi kierowano się przy wprowadzaniu tych zmian, w celu ustanowienia wspólnotowego bilansu dostaw.
Artykuł 7
Środki na wypadek niewniesienia opłat
Jeśli jakiekolwiek Państwo Członkowskie podejrzewa, że opłaty przewidziane w art. 3 i 4 nie zostały wniesione względem jakiegokolwiek produktu, powiadomi zainteresowane Państwo Członkowskie, w sposób umożliwiający mu podjęcie stosownych działań.
Artykuł 8
Dowód niewypłacenia refundacji/refundacji produkcyjnej
Produkty, dla których zgłoszenie wywozowe do państw trzecich jest zatwierdzane przez nowe Państwa Członkowskie w okresie od 1 maja 2004 r. do 30 kwietnia 2005 r., mogą ubiegać się o refundację wywozową lub o refundację w ramach jednej z procedur, o których mowa w art. 4 i art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [48] pod warunkiem ustalenia, że dotychczas nie wypłacono jeszcze żadnej refundacji wywozowej względem tych produktów lub ich składników.
Artykuł. 9
Wykluczenie podwójnej wypłaty refundacji
Żaden produkt nie może korzystać z więcej niż jednej refundacji wywozowej.
Żaden produkt, który uzyskał refundację wywozową, nie kwalifikuje się do refundacji produkcyjnej, gdy został użyty do wytwarzania produktów, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1722/93 [49] lub w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 [50].
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie zależnie od i z dniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej.
Rozporządzenie niniejsze stosuje się do dnia 30 kwietnia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1979/2003
z dnia 11 listopada 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 (Westlandse druif, Alcachofa de Benicarló lub Carxofa de Benicarló i Marrone di San Zeno)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Niderlandy przesłały Komisji wniosek o rejestrację nazwy "Westlandse druif" jako oznaczenia geograficznego; Hiszpania przesłała Komisji wniosek o rejestrację nazw "Alcachofa de Benicarló" lub "Carxofa de Benicarló" jako nazwy pochodzenia, a Włochy przesłały Komisji wniosek o rejestrację nazwy "Marrone di San Zeno" jako nazwy pochodzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, wnioski spełniły wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności w odniesieniu do wszystkich informacji wymaganych na mocy art. 4 tego rozporządzenia.
(3) Komisja nie otrzymała żadnych oświadczeń sprzeciwu na mocy art. 7 tego rozporządzenia w odniesieniu do trzech podanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia nazw po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
(4) Te trzy wspomniane nazwy powinny zatem zostać zarejestrowane w Rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych i w związku z tym podlegać ochronie we Wspólnocie jako podlegające ochronie nazwy pochodzenia oraz podlegające ochronie oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1665/2003 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Trzy nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zostają niniejszym dodane do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wprowadzone, jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI), do Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych, przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1980/2003
z dnia 21 października 2003 r.
wykonujące rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC), w odniesieniu do definicji i uaktualnionych definicji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) [1], a w szczególności jego art. 15 ust. 2 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 ustanowiło wspólne ramy dla systematycznego tworzenia statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia, zawierających porównywalne i aktualne dane przekrojowe oraz dane dotyczące zmian w czasie dotyczące dochodu oraz poziomu i rozmieszczenia ubóstwa oraz społecznego wykluczenia na poziomie krajowym i Unii Europejskiej.
(2) Zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1171/2003 środki wykonujące są niezbędne do zharmonizowania definicji, w szczególności wprowadzenia do użytku definicji dochodu, definicji członków gospodarstwa domowego i byłych członków gospodarstwa domowego oraz harmonogramu włączenia różnych zmiennych dochodu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje wymagane art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1177/2003 dotyczącego statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia, w szczególności w celu wprowadzenia do użytku definicji dochodu ustalonych w jego art. 2 lit. l) i m), ustanawia się jak w załączniku I.
Warunki dostarczania danych dotyczących dochodu brutto na poziomie składników oraz włączenia różnych składników dochodu ustanawia się jak w załączniku II.
Artykuł 2
Definicje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem byłych członków gospodarstwa rolnego i dostarczania danych o dochodzie, stosuje się do składników przekrojowych i dotyczących zmian w czasie statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC).
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1981/2003
z dnia 21 października 2003 r.
wprowadzające rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) w zakresie aspektów pracy w terenie i procedur przypisywania
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 ustanowiło wspólne ramy dla systematycznego prowadzenia statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia, które obejmują porównywalne i aktualne dane przekrojowe i dane dotyczące zmian w czasie o dochodach oraz poziomu i rozmieszczenia ubóstwa i wykluczenia społecznego na szczeblu krajowym i Unii Europejskiej.
(2) Na podstawie art. 15 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1177/2003 środki wykonawcze są niezbędne dla zharmonizowania metod i definicji dotyczących aspektów pracy w terenie i procedur przypisywania.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Aspekty pracy w terenie, obejmujące numer gospodarstwa domowego i osobisty numer identyfikacyjny, zasady i wskazówki dotyczące stosowania zastępstwa oraz procedury przypisywania, ustanowiono w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1982/2003
z dnia 21 października 2003 r.
wprowadzające rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) w zakresie pobierania próbek i zasad dalszego śledzenia
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 ustanowiło wspólne ramy dla systematycznego prowadzenia statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia, które obejmują porównywalne i aktualne dane przekrojowe i dane dotyczące zmian w czasie, dotyczące dochodów oraz poziomu i rozmieszczenia ubóstwa i wykluczenia społecznego na szczeblu krajowym i Unii Europejskiej.
(2) Na podstawie art. 15 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1177/2003 niezbędne są środki wykonawcze dla zharmonizowania metod i definicji dotyczących aspektów pobierania próbek i zasad dalszego śledzenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zasady i wskazówki dotyczące pobierania próbek i zasad dalszego śledzenia oraz definicji stosowanych do statystyk Wspólnoty dotyczących dochodów i warunków życia (EU-SILC) ustanowiono w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1983/2003
z dnia 7 listopada 2003 r.
wykonujące rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) w zakresie wykazu pierwotnych zmiennych docelowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 ustanowiło wspólne ramy dla systematycznego tworzenia statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia, zawierających porównywalne i aktualne dane przekrojowe oraz dane dotyczące zmian w czasie dotyczących dochodu oraz poziomu i rozmieszczenia ubóstwa oraz wykluczenia społecznego na poziomach krajowych i europejskim.
(2) Na mocy art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1177/2003 środki wykonawcze są niezbędne do określenia wykazu pierwotnych zmiennych docelowych, które należy włączyć w każdy zakres składników przekrojowych oraz wykazu zmiennych docelowych włączonych w składnik dotyczący zmian w czasie, włączając specyfikację kodów zmiennych i techniczny format przesyłania danych.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz pierwotnych zmiennych docelowych, kody zmiennych i techniczny format przesyłania danych dotyczących głównych aspektów zarządzania statystykami Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) ustanowione są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie rady (WE) NR 1984/2003
z dnia 8 kwietnia 2003 r.
wprowadzające system w odniesieniu do statystycznego monitorowania handlu tuńczykiem błękitnopłetwym, włócznikiem i opastunem wewnątrz Wspólnoty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od dnia 14 listopada 1997 r. i po przyjęciu decyzji Rady 86/238/EWG [3] Wspólnota staje się Umawiającą się Stroną Międzynarodowej Konwencji o Ochronie Tuńczyka Atlantyckiego, podpisanej w Rio de Janeiro dnia 14 maja 1966 r., zmienionej Protokołem załączonym do Aktu Końcowego Konferencji Pełnomocników Państw Stron Konwencji podpisanej w Paryżu dnia 10 lipca 1984 r. (zwanej dalej "Konwencją ICCAT").
(2) Konwencja ICCAT stanowi ramy dla współpracy regionalnej w zakresie ochrony i zarządzania zasobami tuńczyka i gatunków tuńczykopodobnych na Oceanie Atlantyckim i przylegających morzach, poprzez ustanowienie Międzynarodowej Komisji Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego, zwanej dalej "ICCAT", oraz przyjęcie środków dotyczących ochrony, które stają się wiążące dla Umawiających się Stron.
(3) W zakresie środków regulujących zasoby włócznika i opastuna ICCAT przyjęła, w celu poprawy jakości i wiarygodności danych statystycznych oraz kontroli rozprzestrzeniających się nielegalnych połowów, zalecenia w sprawie wprowadzenia programów dotyczących dokumentu statystycznego dla włócznika i opastuna.
Ponieważ zalecenia te stały się wiążące dla Wspólnoty, należy je wprowadzać w życie.
(4) Decyzja Rady 95/399/WE [4] potwierdziła przystąpienie Wspólnoty do Umowy o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim.
Umowa ta stanowi ramy dla wzmocnienia współpracy międzynarodowej do celów ochrony i racjonalnego używania tuńczyka na Oceanie Indyjskim oraz gatunków podobnych poprzez ustanowienie Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim, zwanej dalej "IOTC", oraz przyjęcie przez nią rezolucji w sprawie ochrony i zarządzania w zakresie uprawnienia IOTC, które stają się wiążące dla Umawiających się Stron.
(5) IOTC przyjęła rezolucję ustanawiającą program dotyczący dokumentu statystycznego dla opastuna.
Rezolucja ta jest wiążąca dla Wspólnoty, należy ją wprowadzić w życie.
(6) Zalecenia i rezolucja w zakresie programu dotyczącego dokumentu statystycznego dla tuńczyka błękitnopłetwego, przyjęte wcześniej przez ICCAT, zostały włączone do prawa wspólnotowego rozporządzeniem Rady (WE) nr 858/94 z dnia 12 kwietnia 1994 r. wprowadzającym system w odniesieniu do statystycznego monitorowania handlu tuńczykiem błękitnopłetwym (Thunnus thynnus) wewnątrz Wspólnoty [5].
W celu zapewnienia przejrzystości i jednolitego stosowania przepisów w sprawie dokumentów statystycznych rozporządzenie (WE) nr 858/94 powinno zostać uchylone i odpowiednie przepisy zebrane w niniejszym rozporządzeniu.
(7) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady i warunki dotyczące stosowania przez Wspólnotę:
a) programów dotyczących dokumentu statystycznego dla tuńczyka błękitnopłetwego (Thunnus thynnus), włócznika (Xiphias gladius) oraz opastuna (Thunnus obesus) przyjętych przez "ICCAT";
b) programu dotyczącego dokumentu statystycznego dla opastuna (Thunnus obesus) przyjętego przez "IOTC".
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się dla tuńczyka błękitnopłetwego, włócznika oraz opastuna określonych w art. 1:
a) złowionego przez statek lub producenta wspólnotowego; lub
b) przywożonego do Wspólnoty; lub
c) wywożonego lub powrotnie wywożonego ze Wspólnoty do państwa trzeciego.
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się dla tuńczyka błękitnopłetwego złowionego przez statki sejnery lub statki z przynętą i przeznaczonego głównie dla przemysłu produkującego w puszkach w zakresie stosowania Umowy o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (zwanej dalej "Umową IOTC") oraz Konwencji ICCAT.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) tuńczyk błękitnopłetwy: ryba z gatunku Thunnus thynnus objęta kodami TARIC wymienionymi w załączniku I;
b) włócznik: ryba z gatunku Xiphias gladius objęta kodami TARIC wymienionymi w załączniku II;
c) opastun: ryba z gatunku Thunnus obesus objęta kodami TARIC wymienionymi w załączniku III;
d) połowy: złowienie przez statek w celu załadowania, przeładunku lub umieszczenia w pojemniku lub złowienie przez producenta używającego sieci pułapkowych na tuńczyka, jakiejkolwiek ryby należącej do jednego z gatunków wymienionych w art. 1;
e) producent wspólnotowy: osoby fizyczne lub osoby prawne stosujące środki produkcji umożliwiające uzyskanie produktów rybołówstwa w celu ich pierwszego wprowadzenia do obrotu;
f) przywóz: procedury celne określone w art. 4 pkt 16 lit. a)–f) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7].
ROZDZIAŁ 2
MONITOROWANIE STATYSTYCZNE
Sekcja 1
Obowiązki Państw Członkowskich w odniesieniu do przywozu
Artykuł 4
Dokument statystyczny dotyczący przywozu
1.
Każdej ilości ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1, przywożonych z państwa trzeciego na terytorium Wspólnoty, towarzyszy dokument statystyczny sporządzony zgodnie ze wzorem przedstawionym w:
- załączniku IVa w przypadku tuńczyka błękitnopłetwego,
- załączniku V w przypadku włócznika,
- załączniku VI lub załączniku VII w przypadku opastuna.
2.
Dokument statystyczny:
a) zawiera wszelkie informacje przewidziane w odpowiednich załącznikach określonych w ust. 1 oraz wszelkie podpisy wymagane przez właściwe podmioty gospodarcze, które odpowiadają za deklaracje przez nich przedstawione;
b) jest zatwierdzony:
i) jeżeli połowy zostały dokonane przez statek: przez urzędnika służby cywilnej należycie upoważnionego przez państwo bandery statku, który dokonuje połowów, lub przez inną osobę lub instytucję należycie upoważnioną przez to państwo.
W przypadku państwa trzeciego wymienionego w załączniku IVb zatwierdzenie może być dokonane przez instytucję upoważnioną do tego celu przez te kraje;
ii) jeżeli połowy zostały dokonane przy użyciu sieci pułapkowej: przez urzędnika służby cywilnej należycie upoważnionego przez państwo, na którego wodach terytorialnych połowy zostały dokonane;
iii) w przypadku włócznika, tuńczyka błękitnopłetwego oraz opastuna złowionych przez statek działający na mocy umowy czarterowej: przez urzędnika służby cywilnej lub inną osobę lub instytucję należycie upoważnioną przez państwo wywozu;
iv) w przypadku opastuna złowionego przez jeden ze statków wymienionych w załączniku VIIIa i VIIIb: przez urzędnika rządu japońskiego lub tajwańskiego lub przez jakąkolwiek inną osobę należycie upoważnioną do tego celu przez rządy tych krajów.
3.
Dokument statystyczny zostaje dostarczony właściwym organom Państwa Członkowskiego, do którego produkt jest przywożony.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich organy celne lub inni właściwi urzędnicy żądają i badają wszystkie dokumenty, włączając dokument statystyczny dotyczący przywozu ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1.
Organy te mogą także zbadać zawartość jakiegokolwiek ładunku w celu sprawdzenia dokładności informacji zawartych w tych dokumentach.
5.
Przywóz ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1 jest zakazany, jeżeli danemu ładunkowi nie towarzyszy dokument statystyczny dla odpowiedniego przywozu, zatwierdzony i uzupełniony zgodnie z ust. 1 i 2.
Sekcja 2
Obowiązki Państw Członkowskich w odniesieniu do wywozu
Artykuł 5
Dokument statystyczny dotyczący wywozu
1.
Każdej ilości ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1, złowionych przez statek wspólnotowy lub przez producenta wspólnotowego oraz wywożonych do państwa trzeciego, towarzyszy dokument statystyczny sporządzony zgodnie ze wzorem przedstawionym w:
- załączniku IVa w przypadku tuńczyka błękitnopłetwego,
- załączniku V w przypadku włócznika,
- załączniku VI lub załączniku VII w przypadku opastuna.
2.
Dokument statystyczny:
a) zawiera wszelkie informacje określone w odpowiednich załącznikach określonych w ust. 1 oraz wszelkie podpisy wymagane przez właściwe podmioty gospodarcze, które odpowiadają za deklaracje przez nich przedstawione;
b) jest zatwierdzony przez:
i) właściwe organy Państwa Członkowskiego bandery; lub
ii) właściwe organy pozostałych Państw Członkowskich, w których produkty są rozładowane, pod warunkiem że odpowiednie ilości wywożone są poza Wspólnotę z terytorium tego Państwa Członkowskiego.
To Państwo Członkowskie przesyła kopię zatwierdzonego dokumentu statystycznego Państwu Członkowskiemu bandery w terminie dwóch miesięcy.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, by ich organy celne lub inni właściwi urzędnicy żądały i badały wszystkie dokumenty, włączając dokument statystyczny dotyczący wywozu ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1.
Organy te mogą także zbadać zawartość jakiegokolwiek ładunku w celu sprawdzenia dokładności informacji zawartych w tych dokumentach.
4.
Każde Państwo Członkowskie wysyła Komisji informacje dotyczące swoich właściwych organów określonych w ust. 2 lit. b).
Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim.
5.
Wywóz ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1 jest zakazany, jeżeli danemu ładunkowi nie towarzyszy dokument statystyczny dla odpowiedniego wywozu, zatwierdzony i wypełniony zgodnie z ust. 1 i 2.
Sekcja 3
Obowiązki Państw Członkowskich w odniesieniu do powrotnego wywozu
Artykuł 6
Certyfikaty powrotnego wywozu
1.
Certyfikat powrotnego wywozu towarzyszy każdej ilości ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1, która jest:
a) powrotnie wywożona ze Wspólnoty do państwa trzeciego po przywozie do Wspólnoty; lub
b) przywożona na terytorium Wspólnoty z państwa trzeciego po dokonaniu powrotnego wywozu przez państwo trzecie.
Certyfikaty powrotnego wywozu sporządzane są zgodnie ze wzorem przedstawionym w:
a) załączniku IX w przypadku tuńczyka błękitnopłetwego;
b) załączniku X w przypadku włócznika;
c) załączniku XI lub załączniku XII w przypadku opastuna.
2.
Certyfikaty powrotnego wywozu:
a) zawierają wszelkie informacje przewidziane w odpowiednich załącznikach określonych w ust. 1 akapit drugi oraz wszelkie podpisy wymagane przez właściwe podmioty gospodarcze, które odpowiadają za deklaracje przez nich przedstawione;
b) zatwierdzone są przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, z którego przewidziany jest powrotny wywóz, lub przez właściwe organy państwa trzeciego, z którego powrotny wywóz został zrealizowany;
c) towarzyszy należycie zatwierdzona kopia dokumentu statystycznego dla przywozu, określonego w art. 4.
3.
Państwa Członkowskie, które zatwierdzają certyfikaty powrotnego wywozu zgodnie z ust. 2 lit. b), wymagają od (re)eksporterów przedstawienia niezbędnych dokumentów poświadczających, że ładunek ryb powrotnie wywożonych odpowiada ładunkowi ryb pierwotnie przywożonych.
Państwa Członkowskie dostarczają na wniosek państwu bandery lub państwu wywozu kopię certyfikatu.
4.
Certyfikat powrotnego wywozu zostaje dostarczony właściwym organom Państwa Członkowskiego przywozu lub powrotnego wywozu.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, by ich organy celne lub inni właściwi urzędnicy żądały i badały wszystkie dokumenty, włączając dokument statystyczny dotyczący wywozu ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1.
Organy te mogą także zbadać zawartość jakiegokolwiek ładunku w celu sprawdzenia dokładności informacji zawartych w tych dokumentach..
6.
Powrotny wywóz i przywóz po powrotnym wywozie ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1 jest zakazany, jeżeli danemu ładunkowi nie towarzyszy odpowiedni certyfikat zatwierdzony i uzupełniony zgodnie z ust. 1 i 2.
Artykuł 7
Ponowny powrotny wywóz
1.
Każdej ilości ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1, powrotnie wywożonej, już po dokonaniu powrotnego wywozu, towarzyszy nowy certyfikat powrotnego wywozu, zatwierdzony i wypełniony zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2.
Artykuł 6 ust. 3, 4, 5 i 6 stosuje się.
2.
Nowemu certyfikatowi powrotnego wywozu określonemu w ust. 1 towarzyszy uwierzytelniony odpis poprzednich certyfikatów powrotnego wywozu, należycie zatwierdzonych, które towarzyszyły ładunkowi.
ROZDZIAŁ 3
PRZEKAZYWANIE DANYCH
Artykuł 8
Informacje dotyczące zatwierdzenia
Każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji najpóźniej w ciągu 30 dni po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia wzór swoich dokumentów statystycznych i certyfikatów powrotnego wywozu.
Państwo Członkowskie przesyła również Komisji wszystkie niezbędne informacje dotyczące zatwierdzenia, i we właściwym czasie, wszelkich zmian do tych dokumentów i certyfikatów zgodnie ze:
a) wzorem ICCAT przedstawionym w załączniku XIII dla tuńczyka błękitnopłetwego, włócznika i opastuna;
b) wzorem IOTC przedstawionym w załączniku XIV dla opastuna.
Artykuł 9
Przekazywanie danych
1.
Państwa Członkowskie, które dokonuje przywozu, wywozu lub powrotnego wywozu ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1, przesyła Komisji drogą elektroniczną przed dniem 15 marca na okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia poprzedniego roku i przed dniem 15 września na okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca bieżącego roku sprawozdanie na temat:
a) ilości każdej handlowej prezentacji ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1, przywożonych na ich terytorium, w podziale według państwa trzeciego pochodzenia, miejsca złowienia i rodzaju zastosowanego narzędzia połowowego;
b) ilości każdej handlowej prezentacji ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1, przywożonych na ich terytorium po dokonaniu powrotnego wywozu przez państwo trzecie, w podziale według państwa trzeciego pochodzenia, miejsca złowienia i rodzaju zastosowanego narzędzia połowowego.
2.
Sprawozdanie określone w ust. 1 zawiera informacje wymienione w:
a) załączniku XV dla tuńczyka błękitnopłetwego;
b) załączniku XVI dla włócznika;
c) załączniku XVII lub załączniku XVIII dla opastuna.
Artykuł 10
Sprawozdanie krajowe
Państwa Członkowskie, które dokonują wywozu ryb należących do jednego z gatunków określonych w art. 1, kontrolują, żeby informacje na temat przywozu, przekazywane przez Komisję odpowiadały ich własnym informacjom.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wynikach tych kontroli w krajowym sprawozdaniu określonym w art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1936/2001 z dnia 27 września 2001 r. ustanawiającego środki kontroli stosowane do połowów niektórych zasobów ryb masowo migrujących [8].
ROZDZIAŁ 4
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 11
Zmiany załączników
Załączniki mogą być zmienione zgodnie ze środkami dotyczącymi ochrony ICCAT i IOTC, które stają się wiążące dla Wspólnoty, oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 12
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Rybołówstwa i Akwakultury ustanowiony na mocy art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [9].
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 13
Uchylenie
1.
Rozporządzenie (WE) nr 858/94 traci moc.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku XIX.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1985/2003
z dnia 10 listopada 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 427/2003 w sprawie mechanizmu tymczasowych środków ochronnych przy przywozie określonych towarów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 427/2003 [1] ustanawia kontyngenty ilościowe na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1351/2003 [2] ustanowiło procedury administracyjne dla pierwszej transzy kontyngentów ilościowych z 2004 r. na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej.
(3) Wobec rozszerzenia Wspólnoty Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. właściwe jest zwiększenie kontyngentów zgodnie z art. XXVIII GATT 1994 i Ustaleniami w sprawie interpretacji tego artykułu.
(4) Dlatego właściwe jest zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 427/2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 427/2003 zastępuje się tekstem z Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1988/2003
z dnia 12 listopada 2003 r.
ustanawiające przydział licencji eksportowych na wywóz serów do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej w 2004 r. zgodnie z określonymi kontyngentami wynikającymi z porozumień GATT
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1787/2003 [2], a w szczególności jego artykuł 30,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1471/2003 [3] otwierające procedurę przyznawania pozwoleń na wywóz serów w 2004 r. do Stanów Zjednoczonych Ameryki. w ramach niektórych kontyngentów wynikających z Porozumień GATT
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1948/2003 [5] ustanawia w art. 20 ust. 3 kryteria mające zastosowanie do przyznawania pozwoleń tymczasowych w przypadku gdy przedkładane wnioski o przyznanie takich pozwoleń dotyczące nadwyżki produktów w stosunku do odpowiednich kontyngentów na dany rok.
(3) Popyt na pozwolenia na wywóz dla niektórych kontyngentów i grup produktów wzrósł znacznie i przewyższa, czasami znacząco, dostępne ilości.
Może to doprowadzić do istotnego obniżenia przydzielanych wnioskującym ilości, a tym samym obniżyć skuteczność oraz efektywność ustalonego systemu.
Dodatkowo, w przypadku gdy przydzielone każdemu z podmiotów gospodarczych ilości są niewielkie, doświadczenie ukazuje, że istnieje ryzyko, iż w takich okolicznościach podmiot nie będzie w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań wywozowych w związku wynikającą z nich utratą zabezpieczenia.
(4) W celu zaradzenia takiej sytuacji, stosowne wydaje się zastosowanie trzech kryteriów, o których mowa w art. 20 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 174/1999. Zgodnie z punktami a) i b) tego artykułu, zezwolenia powinny być przydzielane w pierwszej kolejności tym wnioskującym, którzy już działają na rynku Stanów Zjednoczonych Ameryki, których wyznaczonymi importerami są przedsiębiorstwa zależne i którzy dostarczali już w przeszłości do USA daną ilość produktów, o których mowa. Dodatkowo, na mocy punktu c) wspomnianego art. 20 ust. 3 należy zastosować współczynnik redukcji.
(5) W przypadku grup produktów oraz kontyngentów, których wnioskowanie ilości tylko nieznacznie przewyższają ilości dostępne, zastosowanie kombinacji kryteriów uwzględnionych w art. 20 ust. 3 lit.b) i c) rozporządzenia (WE) nr 174/1999 zapewnia przyznania ekonomicznie uzasadnionych ilości. Stąd też pierwszeństwo powinno być przyznawane w takich okolicznościach tym wnioskującym, których importerami są przedsiębiorstwa zależne, przy jednoczesnym zastosowaniu współczynnika redukcji.
(6) W przypadku grup produktów oraz kontyngentów, w odniesieniu do których wnioskowane ilości są mniejsze niż dostępne, można na mocy art. 20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, uwzględnić przydział pozostałych ilości wnioskującym, proporcjonalnie do wnioskowanych ilości. Przydział takich dodatkowych ilości przyznawany jest po uprzednim wystosowaniu przez podmiot gospodarczy stosownej prośby oraz zapewnieniu zabezpieczenia.
(7) Uwzględnione w niniejszym rozporządzeniu środki są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o przyznanie tymczasowego pozwolenia na wywóz, złożony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1471/2003 w odniesieniu do grup produktów oraz kontyngentów określonych w kolumnie 3 dołączonego załącznika jako 16-Tokio, 16-, 17-, 20- i 21-Urugwaj, 25-Tokio i 25-Urugwaj:
- złożony przez wnioskujących wykazujących eksport produktów, o których mowa, do Stanów Zjednoczonych Ameryki w czasie przynajmniej jednego roku w okresie ostatnich trzech lat, których wyznaczonymi importerami są przedsiębiorstwa zależne, jest przyjmowany zgodnie ze współczynnikami przydziału określonymi w kolumnie 5 Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
- złożony przez innych niż wykazani w pierwszym myślniku wnioskujących, wykazujących wywóz produktów, o których mowa, do Stanów Zjednoczonych w czasie przynajmniej jednego roku w okresie ostatnich trzech lat jest przyjmowany zgodnie ze współczynnikami przydziału określonymi w kolumnie 6 Załącznika do niniejszego rozporządzenia,
- złożony przez innych niż wykazani w pierwszym lub drugim myślniku wnioskujących, jest odrzucany.
2.
Jeśli przyznana ilość wynikająca z zastosowania art. 1 ust. 1 jest mniejsza niż dwie tony, wnioskujący mogą wycofać swoje wnioski.
W takim przypadku powiadamiają właściwe władze w ciągu pięciu dni roboczych po opublikowaniu niniejszego rozporządzenia, co skutkuje zwolnieniem złożonego przez nich zabezpieczenia.
Właściwe władze powiadamiają Komisję w ciągu ośmiu dni roboczych po opublikowaniu niniejszego rozporządzenia o ilości, której dotyczyły wycofane wnioski oraz w stosunku do których zwolnione zostało zabezpieczenie.
3.
Wnioski o przyznanie tymczasowych pozwoleń na wywóz, złożone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1471/2003 w odniesieniu do grup produktów i kontyngentów określonych w kolumnie 3 Załącznika do niniejszego rozporządzenia jako 18-Urugwaj:
- przez wnioskujących, których wyznaczonymi importerami są spółki zależne, są przyjmowane zgodnie ze współczynnikiem przydziału określonym w kolumnie 7 załącznika do niniejszego rozporządzenia.
- przez innych niż wykazani w pierwszym myślniku wnioskujących są przyjmowane zgodnie ze współczynnikiem przydziału określonym w kolumnie 8 Załącznika.
4.
Wnioski o przyznanie tymczasowych pozwoleń na wywóz, złożone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1471/2003 w odniesieniu do grup produktów i kontyngentów określonych w kolumnie 3 Załącznika do niniejszego rozporządzenia jako 22-Tokio i 22-Urugwaj są przyjmowane na podane ilości.
W przypadku złożenia dodatkowego wniosku przez tego samego przedsiębiorcę w ciągu 20 dni roboczych od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz z zastrzeżeniem złożenia odpowiedniego zabezpieczenia, licencje eksportowe mogą być wydane w odniesieniu do dalszych ilości zgodnie ze współczynnikiem przydziału określonym w kolumnie 9 Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1989/2003
z dnia 6 listopada 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2568/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 796/2002 [4], określa fizyczne, chemiczne i organoleptyczne właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz ustanawia metody oceny tych właściwości. Właściwości oliwy, o której mowa, muszą być dostosowane w celu uwzględnienia nowych opisów i definicji oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek, stosowanych od dnia 1 listopada 2003 r. po zmianie Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, w szczególności włączenia kategorii oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia do kategorii oliwy z oliwek typu lampante oraz zmniejszenia wolnej kwasowości wszystkich kategorii.
(2) Niektóre limity dotyczące właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91 należy dostosować w celu kontynuowania procesu harmonizacji z międzynarodowymi normami ustanowionymi przez Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek i Kodeks Żywnościowy.
(3) W celu zmniejszenia ilości analiz wymaganych do klasyfikowania próbek danej oliwy z oliwek, pożądane jest, aby laboratoria kontrolne przeprowadzały analizy jakości i czystości oliwy zgodnie z kolejnością ustanowioną w schemacie decyzyjnym do przyjęcia w celu sprawdzenia, czy dana próbka jest zgodna ze zgłoszoną kategorią.
Niezbędne jest również zniesienie metod analiz przewidzianych w załączniku VIII i XIII do rozporządzenia (EWG) nr 2568/91, które zostały zastąpione innymi analizami, bardziej wiarygodnymi i określonymi już w tym rozporządzeniu.
(4) Pobieranie próbek partii oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek w małych opakowaniach, zgodnie z załącznikiem Ia do rozporządzenia (EWG) nr 2568/91, powoduje powstanie szeregu praktycznych trudności dla laboratoriów kontrolnych.
Aby rozwiązać te trudności i zmniejszyć jak tylko jest to możliwe ilości pobrane, należy zmienić zawartość podstawowej próbki.
(5) W celu dopuszczenia okresu dostosowania do nowych norm i udzielenia czasu na wprowadzenie środków niezbędnych do ich stosowania oraz w celu uniknięcia zakłóceń w transakcjach handlowych, nie należy stosować zmian do niniejszego rozporządzenia do dnia 1 listopada 2003 r.
Z tych samych przyczyn należy ustanowić, aby oliwa z oliwek i oliwa z wytłoczyn oliwek pakowana przed tą datą mogła być sprzedawana aż do wykorzystania danych zapasów.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Oleje, których właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt 1 i 2 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt 1 lit. a) i b) Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawane są za oliwę z oliwek pierwszego tłoczenia.
2.
Olej, którego właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt 3 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt 1 lit. c) Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawany jest za oliwę z oliwek typu lampante.
3.
Olej, którego właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt 4 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt 2 Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawany jest za rafinowaną oliwę z oliwek.
4.
Olej, którego właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt 5 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt 3 Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawany jest za oliwę z oliwek złożoną z rafinowanej oliwy z oliwek.
5.
Olej, którego właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt 6 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt 4 Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawany jest za surową oliwę z wytłoczyn oliwek.
6.
Olej, którego właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt 7 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawany jest za rafinowaną oliwę z wytłoczyn oliwek.
7.
Olej, którego właściwości pokrywają się z właściwościami określonymi w pkt 8 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu pkt 6 Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, uznawany jest za oliwę z wytłoczyn oliwek.".
2) W art. 2 ust. 1 skreśla się tiret siódme i dwunaste.
3) W art. 2 ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Do celów sprawdzenia przewidzianego w ust. 3, analizy określone w załącznikach II, III, IX, X i XII oraz, jeżeli ma zastosowanie, jakakolwiek analiza porównawcza wymagana na mocy prawa krajowego, zostają przeprowadzone przed datą ważności.
Jeżeli pobieranie próbek dokonane jest więcej niż cztery miesiące przed datą ważności, analizy zostają przeprowadzone najpóźniej cztery miesiące po pobraniu próbek.
Żaden termin nie ma zastosowania do innych analiz przewidzianych w tym rozporządzeniu.".
4) Dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
Organy krajowe lub ich przedstawiciele mogą sprawdzić, czy próbka jest zgodna ze zgłoszoną kategorią:
a) bądź realizując, w jakimkolwiek celu, analizy przewidziane w załączniku I;
b) bądź według kolejności określonej w załączniku Ib w sprawie schematu decyzyjnego aż do osiągnięcia jednej z decyzji wymienionych w niniejszym schemacie decyzyjnym.".
5) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Przepisy wspólnotowe dotyczące zawartości zanieczyszczeń stosuje się.
W odniesieniu do rozpuszczalników chlorowcowanych limity dla wszystkich kategorii oliwy z oliwek są następujące:
- maksymalna zawartość wykrytych rozpuszczalników chlorowcowanych: 0,1 mg/kg,
- całkowita maksymalna zawartość wykrytych rozpuszczalników chlorowcowanych: 0,2 mg/kg.".
6) Załączniki są zmieniane zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1991/2003
z dnia 12 listopada 2003 r.
zmieniające po raz dwudziesty czwarty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Qaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Qaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1724/2003 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 ustala listę osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 3 listopada 2003 r. Komitet ds. Sankcji zdecydował się zmienić listę osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Dlatego załącznik I powinien być odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1992/2003
z dnia 27 października 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w celu nadania skuteczności przystąpieniu Wspólnoty Europejskiej do Protokołu odnoszącego się do Porozumienia madryckiego dotyczącego międzynarodowej rejestracji znaków przyjętego w Madrycie dnia 27 czerwca 1989 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 40/94 [4] (rozporządzenie w sprawie wspólnotowych znaków towarowych), którego podstawę stanowi art. 308 Traktatu, zostało opracowane tak, aby stworzyć właściwie funkcjonujący rynek, który zapewnia warunki podobne do istniejących na rynku krajowym.
W celu stworzenia takiego rynku i uczynienia go coraz bardziej jednolitym wymienione rozporządzenie stworzyło system wspólnotowego znaku towarowego, w którym przedsiębiorstwa mogą, za pomocą jednego systemu proceduralnego, uzyskiwać wspólnotowe znaki towarowe, którym zapewniona jest jednolita ochrona i które powodują takie same skutki na całym terytorium Wspólnoty Europejskiej.
(2) Konferencja dyplomatyczna w sprawie zawarcia Protokołu odnoszącego się do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków przyjęła w Madrycie Protokół odnoszący się do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków (zwany dalej Protokołem madryckim) dnia 27 czerwca 1989 r.
(3) Protokół madrycki został przyjęty w celu wprowadzenia określonych nowych elementów do systemu międzynarodowej rejestracji znaków obowiązującego na mocy Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków z dnia 14 kwietnia 1891 r. ze zmianami (zwanego dalej Porozumieniem madryckim) [5].
(4) W porównaniu do Porozumienia madryckiego Protokół madrycki jako jedną z podstawowych innowacji wprowadził w art. 14 możliwość, żeby organizacja międzyrządowa, która ma regionalny urząd do celów rejestracji znaków skutecznych na terytorium takiej organizacji, stała się stroną Protokołu madryckiego.
(5) Protokół madrycki wszedł w życie dnia 1 grudnia 1995 r. i zaczął działać od dnia 1 kwietnia 1996 r., kiedy to zaczął również działać system wspólnotowego znaku towarowego.
(6) System wspólnotowego znaku towarowego i system międzynarodowej rejestracji ustanowiony Protokołem madryckim uzupełniają się.
Dlatego w celu umożliwienia przedsiębiorstwom skorzystania z zalet wspólnotowego znaku towarowego poprzez Protokół madrycki i odwrotnie konieczne jest umożliwienie zgłaszającym wspólnotowe znaki towarowe i posiadaczom takich znaków towarowych wnioskowanie międzynarodowej ochrony swoich znaków towarowych poprzez dokonanie międzynarodowego zgłoszenia na mocy Protokołu madryckiego i, w drugą stronę, posiadaczom międzynarodowej rejestracji na mocy Protokołu madryckiego wnioskowanie ochrony swoich znaków towarowych w ramach systemu wspólnotowego znaku towarowego.
(7) Ponadto ustanowienie związku między systemem wspólnotowego znaku towarowego i systemem międzynarodowej rejestracji na mocy Protokołu madryckiego będzie promować harmonijny rozwój działalności gospodarczej, usunie zakłócenia konkurencji, będzie efektywny pod względem kosztów i podniesie poziom integracji i funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Dlatego przystąpienie Wspólnoty do Protokołu madryckiego jest konieczne w celu zwiększenia atrakcyjności systemu wspólnotowego znaku towarowego.
(8) W związku z wyżej wymienionymi argumentami, Rada, stanowiąc na wniosek Komisji [6], zatwierdziła Protokół madrycki i upoważniła Przewodniczącego Rady do złożenia dokumentów przystąpienia do depozytu u dyrektora Generalnego Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) z datą przyjęcia przez Radę środków, które są niezbędne do nadania mocy obowiązującej przystąpieniu Wspólnoty Europejskiej do Protokołu madryckiego.
Niniejsze rozporządzenie zawiera te środki.
(9) Środki te powinny zostać włączone do rozporządzenia o wspólnotowym znaku towarowym w drodze dodania nowego tytułu w sprawie "Rejestracji międzynarodowej znaków".
Z tego powodu podstawa prawna niniejszego projektu powinna być taka sama, jak podstawa prawna rozporządzenia o wspólnotowym znaku towarowym, tzn. art. 308 Traktatu.
(10) Ponadto konieczne jest zapewnienie przepisów mających zastosowanie do dokonania międzynarodowego zgłoszenia w Biurze Międzynarodowym WIPO za pośrednictwem Urzędu ds. Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory przemysłowe) (Urząd).
(11) W przypadku gdy dokonywane jest międzynarodowe zgłoszenie na podstawie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, w języku innym niż jeden z języków dozwolonych dla zgłoszenia na mocy Protokołu madryckiego, Urząd powinien dołożyć wszelkich starań w celu dokonania tłumaczenia wykazu towarów i usług na język wskazany przez dokonującego zgłoszenia w celu przekazania zgłoszenia do Biura Międzynarodowego w terminie umożliwiającym zachowanie daty pierwszeństwa.
(12) Żadne z postanowień Protokołu madryckiego ani rozporządzeń przyjętych w ramach Protokołu madryckiego nie wyznacza zasad wyboru języka do zastosowania przez Urząd podczas rozpatrywania zgłoszenia międzynarodowego lub międzynarodowej rejestracji.
(13) Wreszcie reguły i procedury odnoszące się do międzynarodowych rejestracji wskazujących Wspólnotę Europejską powinny, co do zasady, być takie same, jak reguły i procedury mające zastosowanie do zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych i ochrony wspólnotowych znaków towarowych.
Zgodnie z tą zasadą międzynarodowe rejestracje wskazujące Wspólnotę Europejską powinny być poddawane sprawdzeniu co do bezwzględnych przyczyn odrzucenia, wyszukiwania w Rejestrze wspólnotowych znaków towarowych i w rejestrach znaków towarowych Państw Członkowskich, które powiadomiły urząd o swojej decyzji do przeprowadzenia takiego wyszukiwania i powinny podlegać możliwości sprzeciwu w taki sam sposób, jak opublikowane wspólnotowe znaki towarowe.
Podobnie międzynarodowe rejestracje wskazujące Wspólnotę Europejską powinny podlegać tym samym regułom użycia i unieważnienia, co wspólnotowe znaki towarowe.
Ponadto wskazanie Wspólnoty Europejskiej w międzynarodowej rejestracji może zostać przekształcone w krajowe zgłoszenie znaku towarowego lub we wskazanie Państw Członkowskich będących stronami Protokołu madryckiego lub Porozumienia madryckiego, w przypadku gdy wskazanie Wspólnoty Europejskiej w takiej międzynarodowej rejestracji zostanie odrzucone lub traci skuteczność prawną,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 40/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 8 ust. 2 lit. a) dodaje się punkt w brzmieniu:
"iv) znaki towarowe zarejestrowane na mocy międzynarodowych porozumień będących w mocy we Wspólnocie;";
2) w art. 134 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Dochody obejmują, bez uszczerbku dla innych typów dochodów, opłaty ogółem należne na mocy przepisów dotyczących opłat, opłaty ogółem na mocy Protokołu madryckiego określone w art. 140 za międzynarodową rejestrację wskazującą Wspólnoty Europejskie i inne opłaty dokonane na rzecz Umawiających się Stron Protokołu madryckiego oraz, w niezbędnym zakresie, dotację przewidzianą jako szczególną pozycję w budżecie ogólnym Wspólnot Europejskich, w sekcji dotyczącej Komisji.";
3) po tytule XII dodaje się tytuł w brzmieniu:
"TYTUŁ XIII
MIĘDZYNARODOWA REJESTRACJA ZNAKÓW
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 140
Stosowanie przepisów
Jeżeli niniejszy tytuł nie stanowi inaczej, niniejsze rozporządzenie i wszelkie przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia przyjęte w zastosowaniu art. 158 mają zastosowanie do międzynarodowych rejestracji na mocy Protokołu odnoszącego się do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków, przyjętego w Madrycie dnia 27 czerwca 1989 r. (zwanych dalej odpowiednio "międzynarodowymi rejestracjami" i "Protokołem madryckim"), opartych na zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego lub na wspólnotowym znaku towarowym i do rejestracji znaków w międzynarodowym rejestrze prowadzonym przez Biuro Międzynarodowe Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (zwanych dalej odpowiednio "międzynarodowymi rejestracjami" i "Biurem Międzynarodowym") wskazujących Wspólnotę Europejską.
SEKCJA 2
MIĘDZYNARODOWA REJESTRACJA NA PODSTAWIE ZGŁOSZEŃ WSPÓLNOTOWYCH ZNAKÓW TOWAROWYCH I WSPÓLNOTOWYCH ZNAKÓW TOWAROWYCH
Artykuł 141
Dokonywanie zgłoszenia międzynarodowego
1.
Zgłoszeń międzynarodowych w zastosowaniu art. 3 Protokołu madryckiego na podstawie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub na podstawie wspólnotowego znaku towarowego dokonuje się w Urzędzie.
2.
W przypadku gdy zgłoszenia międzynarodowego dokonuje się zanim znak, na którym ma zostać oparta rejestracja międzynarodowa, został zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy, wnioskujący o międzynarodową rejestrację musi wskazać, czy rejestracja międzynarodowa ma zostać oparta na zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego, czy na rejestracji.
W przypadku gdy rejestracja międzynarodowa ma zostać oparta na wspólnotowym znaku towarowym po jego rejestracji, zgłoszenie międzynarodowe uznaje się za doręczone do Urzędu z datą rejestracji wspólnotowego znaku towarowego.
Artykuł 142
Forma i treść zgłoszenia międzynarodowego
1.
Zgłoszenia międzynarodowego dokonuje się w jednym z języków urzędowych Wspólnoty Europejskiej, wykorzystując formularz przygotowany przez Urząd.
Jeżeli zgłaszający nie wskaże inaczej na tym formularzu w momencie dokonywania zgłoszenia międzynarodowego, Urząd prowadzi korespondencję z dokonującym zgłoszenia w języku, w którym został wypełniony standardowy formularz.
2.
Jeżeli zgłoszenia międzynarodowego dokonuje się w języku, który nie jest jednym z języków dozwolonych na mocy Protokołu madryckiego, zgłaszający musi wskazać drugi język spośród tych języków.
Ma to być język, w którym Urząd przedkłada zgłoszenie międzynarodowe w Biurze Międzynarodowym.
3.
W przypadku gdy zgłoszenia międzynarodowego dokonuje się w języku innym niż jeden z języków dozwolonych na mocy Protokołu madryckiego do dokonywania zgłoszeń międzynarodowych, zgłaszający może przedstawić tłumaczenie wykazu towarów lub usług w języku, w którym zgłoszenie międzynarodowe ma zostać przedłożone w Biurze Międzynarodowym w zastosowaniu ust. 2.
4.
Urząd niezwłocznie przekazuje zgłoszenia międzynarodowe do Biura Międzynarodowego.
5.
Dokonanie zgłoszenia międzynarodowego podlega opłacie wnoszonej na rzecz Urzędu.
W przypadkach określonych w art. 141 ust. 2 zdanie drugie, opłata należna jest z datą rejestracji wspólnotowego znaku towarowego.
Zgłoszenie uznaje się za dokonane w momencie wniesienia wymaganej opłaty.
6.
Zgłoszenie międzynarodowe musi spełniać odpowiednie warunki ustanowione w rozporządzeniu wykonawczym określonym w art. 157.
Artykuł 143
Zapisywanie w aktach i w rejestrze
1.
Datę i numer rejestracji międzynarodowej opartej na zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego zapisuje się w aktach tego zgłoszenia.
Gdy zgłoszenie skutkuje wspólnotowym znakiem towarowym, datę i numer rejestracji międzynarodowej umieszcza się w rejestrze.
2.
Datę i numer rejestracji międzynarodowej opartej na wspólnotowym znaku towarowym umieszcza się w rejestrze.
Artykuł 144
Wniosek o rozszerzenie terytorialne po dokonaniu rejestracji międzynarodowej
Wniosek o rozszerzenie terytorialne złożony po dokonaniu rejestracji międzynarodowej w zastosowaniu art. 3 ter ust. 2 Protokołu madryckiego może być wniesiony za pośrednictwem Urzędu.
Wniosek musi zostać wniesiony w języku, w którym w zastosowaniu art. 142 dokonano zgłoszenia międzynarodowego.
Artykuł 145
Opłaty międzynarodowe
Wszelkie opłaty płatne na rzecz Biura Międzynarodowego na mocy Protokołu madryckiego wnosi się bezpośrednio do Biura Międzynarodowego.
SEKCJA 3
REJESTRACJE MIĘDZYNARODOWE WSKAZUJĄCE WSPÓLNOTĘ EUROPEJSKĄ
Artykuł 146
Skutki rejestracji międzynarodowych wskazujących Wspólnotę Europejską
1. Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską ma ten sam skutek, co zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego od dnia jej rejestracji w zastosowaniu art. 3 ust. 4 Protokołu madryckiego lub od dnia późniejszego wskazania Wspólnoty Europejskiej w zastosowaniu art. 3 ter ust. 2 Protokołu madryckiego.
2.
Jeżeli nie notyfikowano odmowy w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 Protokołu madryckiego lub jeżeli wszelkie odmowy zostały wycofane, od dnia określonego w ust. 1 rejestracja międzynarodowa znaku wskazującego Wspólnotę Europejską ma ten sam skutek, co rejestracja znaku jako wspólnotowy znak towarowy.
3. Do celów stosowania art. 9 ust. 3 publikacja danych szczegółowych rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską w zastosowaniu art. 147 ust. 1 zastępuje publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, a publikacja w zastosowaniu art. 147 ust. 2 zastępuje publikację rejestracji wspólnotowego znaku towarowego.
Artykuł 147
Publikacja
1. Urząd publikuje datę rejestracji znaku wskazującego Wspólnotę Europejską w zastosowaniu art. 3 ust. 4 Protokołu madryckiego lub datę późniejszego wskazania Wspólnoty Europejskiej w zastosowaniu art. 3 ter ust. 2 Protokołu madryckiego, język dokonania zgłoszenia międzynarodowego i drugi język wskazany przez zgłaszającego, numer rejestracji międzynarodowej i datę publikacji takiej rejestracji w czasopiśmie wydawanym przez Biuro Międzynarodowe, przedstawienie znaku i numery klas towarów lub usług, w odniesieniu do których zastrzeżona jest ochrona.
2.
Jeżeli żadna odmowa ochrony rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską nie została notyfikowana zgodnie z art. 5 ust. 1 lub 2 Protokołu madryckiego, lub jeżeli wszelkie odmowy zostały wycofane, Urząd publikuje ten fakt, łącznie z numerem rejestracji międzynarodowej i, tam gdzie ma to zastosowanie, datą publikacji takiej rejestracji w czasopiśmie wydawanym przez Biuro Międzynarodowe.
Artykuł 148
Zasada starszeństwa
1.
Wnioskujący o międzynarodową rejestrację wskazującą Wspólnotę Europejską może zgodnie z art. 34 zastrzec w zgłoszeniu międzynarodowym zasadę starszeństwa wcześniejszego znaku towarowego zarejestrowanego w Państwie Członkowskim, w tym znaku towarowego zarejestrowanego w krajach Beneluksu lub zarejestrowanego na mocy porozumień międzynarodowych obowiązujących w Państwie Członkowskim.
2.
Posiadacz rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską może, zgodnie z art. 35, od dnia publikacji skutków takiej rejestracji w zastosowaniu art. 147 ust. 2, zastrzec w Urzędzie zasadę starszeństwa wcześniejszego znaku towarowego zarejestrowanego w Państwie Członkowskim, w tym zarejestrowanego w krajach Beneluksu lub zarejestrowanego na mocy porozumień międzynarodowych obowiązujących w Państwie Członkowskim.
Urząd odpowiednio notyfikuje Biuro Międzynarodowe.
Artykuł 149
Badanie bezwzględnych podstaw odmowy
1.
Rejestracje międzynarodowe wskazujące Wspólnotę Europejską podlegają badaniu w odniesieniu do bezwzględnych podstaw odmowy w taki sam sposób, jak zgłoszenia wspólnotowych znaków towarowych.
2.
Nie można odmówić ochrony rejestracji międzynarodowej, zanim posiadacz rejestracji międzynarodowej nie miał możliwości, aby zrzec się lub ograniczyć ochronę w odniesieniu do Wspólnoty Europejskiej, lub aby przedstawić swoje stanowisko.
3.
Odmowa ochrony zastępuje odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.
4.
W przypadku gdy odmawia się ochrony rejestracji międzynarodowej w drodze decyzji na mocy niniejszego artykułu, która stała się prawomocna, lub w przypadku gdy posiadacz rejestracji międzynarodowej zrzekł się ochrony w odniesieniu do Wspólnoty Europejskiej w zastosowaniu ust. 2, Urząd zwraca posiadaczowi rejestracji międzynarodowej część opłaty, która zostanie określona w rozporządzeniu wykonawczym.
Artykuł 150
Rozpatrywanie
1.
Urząd sporządza wspólnotowe sprawozdanie z rozpatrywania przewidziane w art. 39 ust. 1, gdy otrzyma notyfikację rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską.
2.
Niezwłocznie po otrzymaniu przez Urząd notyfikacji rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską, Urząd przekazuje jej egzemplarz do centralnego urzędu zajmującego się ochroną własności przemysłowej każdego Państwa Członkowskiego, które powiadomiło Urząd o swojej decyzji o rozpatrywaniu w ramach własnego rejestru znaków towarowych zgodnie z art. 39 ust. 2.
3.
Artykuł 39 ust. 3, 4 i 5 stosuje się mutatis mutandis.
4.
Urząd powiadamia właścicieli wszelkich wcześniejszych wspólnotowych znaków towarowych lub zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych wymienionych we wspólnotowym sprawozdaniu z rozpatrywania o publikacji rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską zgodnie z art. 147 ust. 1.
Artykuł 151
Sprzeciw
1.
Przeciwko rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską przysługuje sprzeciw w taki sam sposób, jak w przypadku opublikowanych zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych.
2.
Zawiadomienie o sprzeciwie wnosi się w terminie trzech miesięcy, który rozpoczyna się sześć miesięcy po dniu publikacji w zastosowaniu art. 147 ust. 1.
Sprzeciw traktuje się za należycie wniesiony, jeśli uiszczona została opłata za sprzeciw.
3.
Odmowa ochrony zastępuje odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.
4.
W przypadku gdy odmawia się ochrony rejestracji międzynarodowej w drodze decyzji na mocy niniejszego artykułu, która stała się prawomocna lub w przypadku gdy posiadacz rejestracji międzynarodowej zrzekł się ochrony w odniesieniu do Wspólnoty Europejskiej, zanim decyzja na mocy niniejszego artykułu stała się prawomocna, Urząd zwraca posiadaczowi rejestracji międzynarodowej część opłaty, która zostanie określona w rozporządzeniu wykonawczym.
Artykuł 152
Zastąpienie wspólnotowego znaku towarowego rejestracją międzynarodową
Urząd umieszcza, na wniosek, uwagę w Rejestrze, że wspólnotowy znak towarowy został uznany za zastąpiony przez rejestrację międzynarodową zgodnie z art. 4 bis Protokołu madryckiego.
Artykuł 153
Unieważnienie skutków rejestracji międzynarodowej
1.
Skutki rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską mogą zostać unieważnione.
2.
Wniosek o unieważnienie skutków rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską zastępuje wniosek o uznanie cofnięcia przewidziany w art. 50 lub wniosek o unieważnienie przewidziany w art. 51 lub art. 52.
Artykuł 154
Przekształcenie wskazania Wspólnoty Europejskiej przez rejestrację międzynarodową w zgłoszenie krajowego znaku towarowego lub we wskazanie Państw Członkowskich
1.
W przypadku gdy wskazanie Wspólnoty Europejskiej przez rejestrację międzynarodową zostało odrzucone lub utraciło skuteczność prawną, posiadacz rejestracji międzynarodowej może wnioskować o przekształcenie wskazania Wspólnoty Europejskiej:
a) w krajowe zgłoszenie znaku towarowego w zastosowaniu art. 108–110; lub
b) we wskazanie Państwa Członkowskiego będącego stroną Protokołu madryckiego lub Porozumienia madryckiego dotyczącego międzynarodowej rejestracji znaków przyjętego w Madrycie dnia 14 kwietnia 1891 r., poddanego rewizji i zmienionego (zwanego dalej Porozumieniem madryckim), pod warunkiem że w dniu złożenia wniosku o przekształcenie było możliwe wskazanie tego państwa bezpośrednio na mocy Protokołu madryckiego lub Porozumienia madryckiego.
Artykuły 108–100 stosuje się.
2. Krajowe zgłoszenie znaku towarowego lub wskazanie Państwa Członkowskiego będącego stroną Protokołu madryckiego lub Porozumienia madryckiego wynikające z przekształcenia wskazania Wspólnoty Europejskiej przez rejestrację międzynarodową korzysta, w odniesieniu do zainteresowanego Państwa Członkowskiego, z daty rejestracji międzynarodowej w zastosowaniu art. 3 ust. 4 Protokołu madryckiego lub z daty rozszerzenia na Wspólnotę Europejską w zastosowaniu art. 3 ter ust. 2 Protokołu madryckiego, jeżeli to drugie zostało dokonane później niż rejestracja międzynarodowa, lub z daty pierwszeństwa tej rejestracji i, tam gdzie ma to zastosowanie, zasady starszeństwa znaku towarowego tego państwa, zastrzeżonej na mocy art. 148.
3.
Wniosek o przekształcenie publikuje się.
Artykuł 155
Używanie znaku podlegającego rejestracji międzynarodowej
Do celów stosowania art. 15 ust. 1, art. 43 ust. 2, art. 50 ust. 1 lit. a) i art. 56 ust. 2, data publikacji w zastosowaniu art. 147 ust. 2 zastępuje datę rejestracji do celów określenia daty, z którą znak podlegający rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską musi wejść do faktycznego użycia we Wspólnocie.
Artykuł 156
Przekształcenie
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 przepisy mające zastosowanie do zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych stosuje się mutatis mutandis do wniosków o przekształcenie rejestracji międzynarodowych w zgłoszenia wspólnotowych znaków towarowych w zastosowaniu art. 9 quinquies Protokołu madryckiego.
2.
Jeżeli wniosek o przekształcenie odnosi się do rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską, a jego dane szczegółowe zostały opublikowane zgodnie z art. 147 ust. 2, nie stosuje się art. 38–43."
;
4) tytuł XIII otrzymuje oznaczenie tytuł XIV;
5) artykuły 140, 141, 142, 143 otrzymują nową numerację:
Artykuł 140 otrzymuje oznaczenie art. 157.
Artykuł 141 otrzymuje oznaczenie art. 158.
Artykuł 142 otrzymuje oznaczenie art. 159.
Artykuł 143 otrzymuje oznaczenie art. 160;
6) w art. 26 ust. 3 odniesienie do art. 140 zastępuje się odniesieniem do art. 157;
7) w art. 139 ust. 3 i art. 140 ust. 3 odniesienie do art. 141 zastępuje się odniesieniem do art. 158.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem wejścia w życie Protokołu madryckiego w odniesieniu do Wspólnoty Europejskiej.
Data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2000/2003
z dnia 13 listopada 2003 r.
ustalające na rok 2004 procentową redukcję stosowaną do wniosków operatorów nietradycyjnych o przyznanie kontyngentów taryfowych na przywóz bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001 z dnia 7 maja 2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgłoszenia Państw Członkowskich zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001, wskazują, że suma wnioskowanych przydziałów wynosi 4961407,000 ton dla wszystkich operatorów nietradycyjnych A/B i 399750,000 ton dla wszystkich operatorów nietradycyjnych C.
(2) Zatem powinno się ustalić odsetki stosowane przy określaniu przydziałów dla operatorów nietradycyjnych w ramach kontyngentów taryfowych A/B i C na rok 2004.
(3) Należy podkreślić, że przepisy niniejszego rozporządzenia zostają przyjęte bez szkody dla działań, które mogą być przedsięwzięte w późniejszym czasie w wyniku poszerzenia Unii.
(4) Rozporządzenie powinno natychmiast wejść w życie, tak aby operatorzy mieli wystarczającą ilość czasu do złożenia wniosków o pozwolenia dla pierwszego kwartału 2004 roku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla kontyngentów taryfowych A/B i C ustalonych w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, przydział zagwarantowany dla każdego operatora nietradycyjnego na rok 2004 zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 stanowi następujący procent wnioskowanego przydziału:
a) dla każdego operatora nietradycyjnego A/B: 9,09036 %;
b) dla każdego operatora nietradycyjnego C: 20,63789 %.
Artykuł 2
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 listopada 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 października 2003 r.
w sprawie nawozów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywę Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [4], dyrektywę Rady 80/876/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów prostych o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu [5], dyrektywa Komisja 87/94/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do procedur kontroli charakterystyk, granic i odporności na detonację nawozów prostych o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu [6], oraz dyrektywa Komisji 77/535/EWG z dnia 22 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod pobierania próbek i analizowania nawozów [7], kilka razy zostały znacząco zmienione.
Zgodnie z komunikatem Komisji do Parlamentu i Rady "Prostsze prawodawstwo na rynku wewnętrznym" (SLIM) oraz planem działań na rzecz jednolitego rynku, dla jasności powyższe dyrektywy powinny zostać uchylone i zastąpione przez jeden akt prawny.
(2) Wspólnotowe prawodawstwo dotyczące nawozów ma bardzo techniczny charakter.
Dlatego też rozporządzenie jest najwłaściwszym instrumentem prawnym, jako że nakłada bezpośrednio na producentów ściśle określone wymagania, które mają być stosowane w tym samym czasie i w ten sam sposób na terenie całej Wspólnoty.
(3) W każdym Państwie Członkowskim nawozy muszą odznaczać się ustalonymi charakterystykami technicznymi ustanowionymi obowiązującymi przepisami prawnymi.
Przepisy te, zwłaszcza dotyczące składu i definicji typów nawozów, oznakowania tych typów, ich identyfikacji oraz pakowania, są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich.
Wskutek tych różnic utrudniają handel we Wspólnocie i powinny zatem zostać zharmonizowane.
(4) Ponieważ cel proponowanego działania, a mianowicie zapewnienie istnienia wewnętrznego rynku nawozów, wobec braku wspólnych kryteriów technicznych nie może zostać w zadawalający sposób osiągnięty przez Państwa Członkowskie; a z uwagi na skalę działań może być łatwiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przedsięwziąć stosowne środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, jak określono w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza zapisy niezbędne do osiągnięcia wyżej wymienionego celu.
(5) Konieczne jest określenie na poziomie wspólnotowym oznakowania, definicji i składu pewnych nawozów (nawozów WE).
(6) Należy również ustanowić wspólnotowe przepisy dotyczące identyfikacji, możliwości śledzenia i etykietowania nawozów WE oraz zamykania opakowań.
(7) Na poziomie wspólnotowym należy przyjąć procedurę do stosowania w przypadkach, gdy Państwo Członkowskie uzna za konieczne ograniczenie wprowadzania do obrotu nawozów WE.
(8) Produkcja nawozów podlega różnorodnym wahaniom w zależności od technologii wytwarzania i surowców.
Różnić się mogą także procedury pobierania próbek i analiz.
Jest zatem konieczne formalne określenie dopuszczalnych tolerancji w zakresie deklarowanych zawartości składników pokarmowych.
W interesie rolnika wskazane jest utrzymywanie tych tolerancji w wąskich przedziałach.
(9) Urzędowe kontrole zgodności nawozów WE z wymaganiami niniejszego rozporządzenia w zakresie jakości i składu winny być przeprowadzane przez laboratoria zatwierdzone przez Państwa Członkowskie i zgłoszone Komisji.
(10) Azotan amonu jest podstawowym składnikiem wielu produktów, z których niektóre przeznaczone są do użycia jako nawozy, a inne jako materiały wybuchowe.
Biorąc pod uwagę ten szczególny charakter nawozów o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu oraz wynikające z niego wymogi dotyczące bezpieczeństwa publicznego, zdrowia i ochrony pracowników, konieczne jest ustanowienie dodatkowych przepisów wspólnotowych dla nawozów WE tego typu.
(11) Niektóre z tych produktów mogą być niebezpieczne i w pewnych przypadkach mogą zostać użyte do celów niezgodnych z przeznaczeniem.
Może to stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i mienia.
Producenci powinni zatem być zobowiązani do podjęcia odpowiednich kroków, aby uniknąć takiego zastosowania, a w szczególności do zapewnienia możliwości śledzenia historii takich nawozów.
(12) W interesie bezpieczeństwa publicznego szczególnie ważne jest określenie na poziomie wspólnotowym charakterystyk i właściwości odróżniających nawozy WE o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu od innych rodzajów azotanu amonu używanych do wytwarzania produktów stosowanych jako materiały wybuchowe.
(13) Nawozy WE o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu powinny odznaczać się określonymi właściwościami, zapewniającymi ich bezpieczeństwo.
Producenci powinni zagwarantować, że wszystkie nawozy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu przed wprowadzeniem tych nawozów do obrotu pomyślnie przeszły test odporności na detonację.
(14) Konieczne jest sporządzenie przepisów dotyczących metod zamkniętych cykli termicznych, nawet jeśli metody te niekoniecznie będą odtwarzać wszystkie warunki związane z transportem i przechowywaniem.
(15) Nawozy mogą być zanieczyszczone substancjami, które mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska.
Zgodnie z opinią Komitetu Naukowego ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska (SCTEE), Komisja zamierza zająć się kwestią niezamierzonej zawartości kadmu w nawozach mineralnych oraz, jeśli będzie to zasadne, przygotować projekt rozporządzenia, który zamierza przedstawić Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
Podobna procedura zostanie, w razie potrzeby, przyjęta w stosunku do innych zanieczyszczeń.
(16) Właściwe jest sprządzenie procedury, której powinien przestrzegać producent lub jego przedstawiciel pragnący umieścić nowy typ nawozu w załączniku I w celu użycia oznakowania "nawóz WE".
(17) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(18) Państwa Członkowskie powinny określić kary za łamanie przepisów niniejszego rozporządzenia.
Mogą przyjąć, że producent łamiący art. 27 będzie mógł być ukarany grzywną w wysokości do dziesięciokrotnej wartości rynkowej dostawy, która nie spełnia wymagań.
(19) Dyrektywy 76/116/EWG, 77/535/EWG, 80/876/EWG i 87/94/EWG tracą moc,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
ROZDZIAŁ I
Zakres i definicje
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów wprowadzanych do obrotu jako nawozy z oznakowaniem "nawóz WE".
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
a) "nawóz" oznacza substancję, której główną funkcją jest dostarczanie składników pokarmowych roślinom;
b) "podstawowy składnik pokarmowy" oznacza tylko pierwiastki: azot, fosfor i potas;
c) "drugorzędny składnik pokarmowy" oznacza pierwiastki: wapń, magnez, sód i siarka;
d) "mikroskładniki pokarmowe" oznaczają pierwiastki: bor, kobalt, miedź, żelazo, mangan, molibden i cynk, niezbędne dla wzrostu roślin w ilościach niewielkich w porównaniu z podstawowymi i drugorzędnymi składnikami pokarmowymi;
e) "nawóz nieorganiczny" oznacza nawóz, którego deklarowane składniki pokarmowe występują w formie minerałów uzyskanych na drodze wydobycia albo fizycznych i/lub chemicznych procesów przemysłowych.
Cyjanamid wapnia, mocznik oraz jego kondensaty i produkty pochodne, a także nawozy zawierające schelatowane lub skompleksowane mikroskładniki pokarmowe mogą być umownie klasyfikowane jako nawozy nieorganiczne;
f) "schelatowany mikroskładnik pokarmowy" oznacza mikroskładnik związany przez jeden ze związków organicznych wymienionych w sekcji E.3.1 załącznika I;
g) "skompleksowany mikroskładnik pokarmowy" oznacza mikroskładnik pokarmowy związany przez jeden ze związków wymienionych w sekcji E.3.2 załącznika I;
h) "typ nawozów" oznacza nawozy o wspólnym oznakowaniu typu, jak określono w załączniku I;
i) "nawóz prosty" oznacza nawóz azotowy, fosforowy lub potasowy z deklarowaną zawartością tylko jednego podstawowego składnika pokarmowego;
j) "nawóz wieloskładnikowy" oznacza nawóz z deklarowaną zawartością co najmniej dwóch podstawowych składników pokarmowych, otrzymany w wyniku reakcji chemicznej lub w procesie mieszania, albo w wyniku obu tych procesów;
k) "nawóz kompleksowy" oznacza nawóz wieloskładnikowy, otrzymany w wyniku reakcji chemicznej w procesie rozpuszczania, albo w stanie stałym w procesie granulacji, mający deklarowaną zawartość co najmniej dwóch podstawowych składników pokarmowych.
W stanie stałym każda jego granulka zawiera wszystkie składniki pokarmowe w deklarowanej zawartości;
l) "nawóz mieszany" oznacza nawóz otrzymany poprzez zmieszanie na sucho kilku nawozów, bez udziału reakcji chemicznych;
m) "nawóz dolistny" oznacza nawóz nadający się do stosowania dolistnego i pobierania składników pokarmowych przez liście roślin uprawnych;
n) "nawóz płynny" oznacza nawóz w postaci roztworu lub zawiesiny;
o) "roztwór nawozowy" oznacza nawóz płynny niezawierający cząstek stałych;
p) "nawóz zawiesinowy" oznacza nawóz dwufazowy, w którym cząstki stałe utrzymywane są w postaci zawiesiny w fazie płynnej;
q) "deklaracja" oznacza podanie zawartości składników pokarmowych, obejmujące ich formy i rozpuszczalności, gwarantowanych w granicach określonych tolerancji;
r) "deklarowana zawartość" oznacza zawartość pierwiastka lub jego tlenku, która zgodnie z przepisami Wspólnoty, jest podana na etykiecie nawozu WE lub w odpowiednim dokumencie towarzyszącym;
s) "tolerancja" oznacza dopuszczalne odchylenie zmierzonej zawartości składnika pokarmowego od wartości deklarowanej;
t) "norma europejska" oznacza normy CEN (Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego), które zostały oficjalnie uznane przez Wspólnotę, a odniesienie do nich zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
u) "opakowanie" oznacza szczelny pojemnik stosowany do przechowywania, ochrony, transportu i dystrybucji nawozów, o ładowności nie więcej niż 1000 kg;
v) "nawóz luzem" oznacza nawóz niezapakowany według zaleceń niniejszego rozporządzenia;
w) "wprowadzanie do obrotu" oznacza dostawę nawozu, odpłatną lub nieodpłatną, albo przechowywanie w celu dostawy.
Import nawozu na obszar celny Wspólnoty Europejskiej będzie uważany za wprowadzenie do obrotu;
x) "poducent" oznacza osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za wprowadzanie nawozu do obrotu; w szczególności za producenta uważa się wytwórcę, importera, konfekcjonera, działającego we własnym imieniu lub wszelkie inne osoby zmieniające właściwości nawozu.
Jednakże za producenta nie uważa się dystrybutora, który nie powoduje zmiany właściwości nawozu.
ROZDZIAŁ II
Wprowadzanie do obrotu
Artykuł 3
Nawóz WE
Nawóz należący do typu nawozów ujętych w załączniku I i spełniający wymagania ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, może być oznakowany jako "nawóz WE".
Oznakowanie "nawóz WE" nie może być używane do nawozu niezgodnego z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 4
Prowadzenie działalności we Wspólnocie
Producent prowadzi działalność na terenie Wspólnoty oraz odpowiada za zgodność "nawozu WE" z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Swobodny obrót
1.
Bez uszczerbku dla art. 15 i innego prawodawstwa wspólnotowego, Państwa Członkowskie nie mogą, na podstawie składu, oznakowania, etykietowania lub pakowania, czy innych wymagań zawartych w niniejszym rozporządzeniu, zakazywać, ograniczać lub utrudniać wprowadzania do obrotu nawozów z oznakowaniem "nawóz WE", które spełniają przepisy niniejszego rozporządzenia.
2.
Nawozy z oznakowaniem "nawóz WE" zgodnie z niniejszym rozporządzeniem mają zapewniony swobodny obrót we Wspólnocie.
Artykuł 6
Deklaracje obowiązkowe
1.
W celu spełnienia wymogów art. 9, Państwa Członkowskie mogą zalecić, aby w nawozach wprowadzanych w nich do obrotu, zawartości azotu, fosforu i potasu wyrażane były w następujący sposób:
a) azot wyłącznie w formie pierwiastkowej (N); i albo
b) fosfor i potas jedynie w formie pierwiastkowej (P, K); lub
c) fosfor i potas tylko w formie tlenkowej (P2O5, K2O); lub
d) fosfor i potas jednocześnie w formach pierwiastkowej i tlenkowej.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie zdecydują się, aby zawartość fosforu i potasu była wyrażana w formie pierwiastkowej, to wszelkie odniesienia w załącznikach do formy tlenkowej należy interpretować jako odnoszące się do formy pierwiastkowej, a wartości liczbowe przeliczać przy zastosowaniu następujących współczynników:
a) fosfor (P) = pięciotlenek fosforu (P2O5) × 0,436;
b) potas (K) = tlenek potasu (K2O) × 0,830.
2.
Państwa Członkowskie mogą zalecić, aby w nawozach wprowadzanych do obrotu, zawartości wapnia, magnezu, sodu i siarki w nawozach z drugorzędnymi składnikami pokarmowymi oraz, o ile spełnione są postanowienia art. 17, w nawozach z podstawowymi składnikami pokarmowymi wyrażane były w następujący sposób:
a) w formie tlenkowej (CaO, MgO, Na2O, SO3); lub
b) w formie pierwiastkowej (Ca, Mg, Na, S); lub
c) w obu tych formach.
Do przeliczania zawartości tlenku wapnia, tlenku magnezu, tlenku sodu i trójtlenku siarki, na zawartości wapnia, magnezu, sodu i siarki używać należy następujących współczynników:
a) wapń (Ca) = tlenek wapnia (CaO) × 0,715;
b) magnez (Mg) = tlenek magnezu (MgO) × 0,603;
c) sód (Na) = tlenek sodu (Na2O) × 0,742;
d) siarka (S) = trójtlenek siarki (SO3) × 0,400.
Dla obliczonej zawartości tlenku lub pierwiastka, deklarowaną wartość zaokrągla się do jednego miejsca po przecinku.
3.
Państwa Członkowskie nie mogą przeszkadzać we wprowadzaniu do obrotu "nawozów WE" etykietowanych w obu formach opisanych w ust. 1 i 2.
4.
Zawartość jednego lub więcej mikroskładników pokarmowych, boru, kobaltu, miedzi, żelaza, manganu, molibdenu lub cynku, w "nawozach WE" należących do typów nawozów wymienionych w sekcjach A, B, C i D załącznika I deklaruje się, gdy spełnione są następujące warunki:
a) mikroskładniki pokarmowe dodano co najmniej w ilościach minimalnych określonych w sekcjach E.2.2 i E.2.3 załącznika I;
b) "nawóz WE" nadal spełnia wymagania sekcji A, B, C i D załącznika I.
5.
Jeśli mikroskładniki pokarmowe są normalnymi składnikami surowców przeznaczonych do dostarczania podstawowych (N, P, K) i drugorzędnych (Ca, Mg, Na, S) składników pokarmowych, można je zadeklarować, pod warunkiem,że te mikroskładniki pokarmowe obecne są co najmniej w ilościach minimalnych określonych w sekcjach E.2.2 i E.2.3 załącznika I.
6.
Zawartość mikroskładników pokarmowych deklaruje w następujący sposób:
a) dla nawozów należących do typów wymienionych w sekcji E.1 załącznika I, zgodnie z wymaganiami podanymi w kolumnie 6 tej sekcji;
b) dla mieszanek nawozów, o których mowa w lit. a) zawierających co najmniej dwa mikroskładniki pokarmowe i spełniających wymagania sekcji E.2.1 załącznika I i dla nawozów należących do typów nawozów wymienionych w sekcjach A, B, C i D załącznika I, przez wskazanie:
i) zawartości całkowitej, wyrażonej jako procent masy nawozu,
ii) zawartości rozpuszczalnej w wodzie, wyrażonej jako procent masy nawozu, jeśli zawartość rozpuszczalna stanowi co najmniej połowę zawartości całkowitej.
Jeśli mikroskładnik pokarmowy jest całkowicie rozpuszczalny w wodzie, deklaruje się jedynie zawartość rozpuszczalną w wodzie.
Jeśli mikroskładnik pokarmowy jest związany chemicznie ze związkiem organicznym, zawartość mikroskładnika pokarmowego obecnego w nawozie podaje się bezpośrednio po zawartości rozpuszczalnej w wodzie, jako procent masy produktu, a przed terminem "schelatowany przez" lub "skompleksowany przez", z nazwą związku organicznego zgodnie z zapisem w sekcji E.3 załącznika I. Nazwę związku organicznego można zastąpić jego symbolem.
Artykuł 7
Identyfikacja
1.
Producent zaopatruje nawozy WE w oznakowania identyfikacyjne wymienione w art. 9.
2.
Jeśli nawozy są pakowane, oznakowania identyfikacyjne umieszcza się na opakowaniach lub doczepionych etykietach.
Jeśli nawozy są luzem, oznakowania te umieszcza się na dokumentach towarzyszących.
Artykuł 8
Możliwość śledzenia
Bez uszczerbku dla art. 26 ust. 3, w celu zapewnienia możliwości śledzenia "nawozów WE", producent prowadzi rejestry pochodzenia nawozów.
Rejestry te udostępnia się inspekcji Państw Członkowskich tak długo, jak długo nawóz jest w obrocie i jeszcze przez okres 2 lat po wstrzymaniu dostaw przez producenta.
Artykuł 9
Oznakowania
1.
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych, opakowania, etykiety i dokumenty towarzyszące, o których mowa w art. 7, noszą następujące oznakowania:
a) identyfikacja obowiązkowa:
- słowa "NAWÓZ WE" napisane wielkimi literami;
- określenie typu nawozu, o ile istnieje, zgodnie z załącznikiem 1;
- dla nawozów mieszanych, oznakowanie "mieszanka" po określeniu typu;
- oznakowania dodatkowe określone w art. 19, 21 lub 23;
- składniki pokarmowe wyraża się zarówno słownie, jak i odpowiednimi symbolami chemicznymi, np. azot (N), fosfor (P), pięciotlenek fosforu (P2O5), potas (K), tlenek potasu (K2O), wapń (Ca), tlenek wapnia (CaO), magnez (Mg), tlenek magnezu (MgO), sód (Na), tlenek sodu (Na2O), siarka (S), trójtlenek siarki (SO3), bor (B), miedź (Cu), kobalt (Co), żelazo (Fe), mangan (Mn), molibden (Mo), cynk (Zn);
- — jeśli nawóz zawiera mikroskładniki pokarmowe, które w całości lub w części są chemicznie związane ze związkiem organicznym, po nazwie mikroskładnika pokarmowego dodaje się następujące określenia:
i) "schelatowany przez …" (nazwa lub skrót czynnika chelatującego jak określono w sekcji E.3.1 załącznika I),
ii) "skompleksowany przez …" (nazwa czynnika kompleksującego jak podano w sekcji E.3.2 załącznika I),
- mikroskładniki pokarmowe zawarte w nawozie, wymienione w porządku alfabetycznym ich symboli chemicznych: B, Co, Cu, Fe, Mn, Mo, Zn;
- dla produktów wymienionych w sekcjach E.1 i E.2 załącznika I, dokładne instrukcje stosowania;
- ilości nawozów płynnych w przeliczeniu na masę.
Podanie ilości nawozów płynnych jako objętości lub jako masy w odniesieniu do objętości (kilogramy na hektolitr lub gramy na litr) jest dobrowolne;
- masa netto lub brutto i, ewentualnie, objętość dla nawozów płynnych.
Jeśli podana jest masa brutto, należy podać także masę tary;
- nazwa lub znak fabryczny oraz adres producenta.
b) identyfikacja dobrowolna:
- zgodnie z załącznikiem I;
- instrukcje przechowywania i transportu, a dla nawozów niewymienionych w załączniku I, sekcje E.1 i E.2, dokładne instrukcje stosowania;
- wskazówki odnośnie dawek i warunków stosowania odpowiednich dla gleb i warunków uprawy, w których nawóz jest stosowany;
- znak producenta i handlowy opis produktu.
Oznakowania, o których mowa w lit. b), nie mogą być sprzeczne z oznakowaniami, o których mowa w lit. a) i muszą być od nich wyraźnie oddzielone.
2.
Wszystkie oznakowania, o których mowa w ust. 1, muszą być wyraźnie oddzielone od innych informacji na opakowaniach, etykietach i dokumentach towarzyszących.
3.
Nawozy płynne można wprowadzać do obrotu jedynie wtedy, gdy producent dostarczy odpowiednie instrukcje dodatkowe obejmujące w szczególności temperaturę przechowywania oraz sposoby zapobiegania wypadkom podczas przechowywania.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte na mocy procedury określonej w art. 32 ust. 2.
Artykuł 10
Etykietowanie
1.
Etykiety lub oznakowania wydrukowane na opakowaniu i zawierające informacje szczegółowe wzmiankowane w art. 9 muszą być umieszczone w miejscu widocznym.
Etykiety muszą być przymocowane do opakowania lub do dowolnego systemu używanego do jego zamykania.
Jeśli system ten obejmuje opieczętowanie, pieczęć musi zawierać nazwisko lub znak pakowacza.
2.
Oznakowania, o których mowa w ust. 1, muszą być i pozostawać nieusuwalne oraz wyraźnie czytelne.
3.
W przypadkach nawozów luzem, o których mowa w drugim zdaniu art. 7 ust. 2, kopie dokumentów zawierających oznakowania identyfikacyjne muszą towarzyszyć towarom oraz być dostępne dla celów kontroli.
Artykuł 11
Języki
Etykieta, oznakowania na opakowaniu oraz dokumentach towarzyszących muszą być podane co najmniej w języku lub językach narodowych Państwa Członkowskiego, w którym nawóz WE jest w obrocie.
Artykuł 12
Pakowanie
W przypadku pakowanych nawozów WE, opakowanie musi być zamknięte w taki sposób lub za pomocą takiego urządzenia, aby przy otwieraniu zamknięcie, opieczętowanie zamknięcia lub samo opakowanie ulegało nieodwracalnemu zniszczeniu.
Można stosować worki wentylowe.
Artykuł 13
Tolerancje
1.
Zawartość składników pokarmowych w nawozach WE musi być zgodna z wartościami tolerancji ustalonymi w załączniku II, przewidzianymi w celu dopuszczenia odchyleń podczas produkcji, pobierania próbek i analizy.
2.
Producent nie powinien systematycznie wykorzystywać wartości tolerancji podanych w załączniku II.
3.
Niedozwolone jest stosowanie tolerancji w odniesieniu do zawartości minimalnych i maksymalnych określonych w załączniku I.
Artykuł 14
Wymagania w stosunku do nawozów
Dany typ nawozu można umieścić w załączniku I jedynie wtedy, gdy:
a) dostarcza w efektywny sposób składników pokarmowych;
b) zapewnione są odpowiednie metody pobierania próbek, analizy, oraz, o ile jest to wymagane, testowania;
c) w normalnych warunkach stosowania nie wywiera szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi, zwierząt lub roślin albo na środowisko.
Artykuł 15
Klauzula ochronna
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie ma uzasadnione podstawy, by sądzić, że dany nawóz WE, mimo spełniania wymogów niniejszego rozporządzenia, stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin albo stanowi zagrożenie dla środowiska, może ono czasowo zabronić wprowadzania tego nawozu do obrotu na swoim terytorium albo uzależnić je od określonych warunków.
Powinno niezwłocznie powiadomić o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję, podając powody swojej decyzji.
2.
Komisja podejmie decyzję w tej sprawie w ciągu 90 dni po otrzymaniu tej informacji, zgodnie z procedurą określoną w art. 32 ust. 2.
3.
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie wykluczają podjęcia przez Komisję lub Państwo Członkowskie działań uzasadnionych względami bezpieczeństwa publicznego w celu zakazania, ograniczenia lub wstrzymania wprowadzenia do obrotu nawozów WE.
TYTUŁ II
PRZEPISY DLA OKREŚLONYCH TYPÓW NAWOZÓW
ROZDZIAŁ I
Nawozy nieorganiczne z podstawowymi składnikami pokarmowymi
Artykuł 16
Zakres
Niniejszy rozdział stosuje się do nawozów nieorganicznych z podstawowymi składnikami pokarmowymi, stałych lub płynnych, prostych lub wieloskładnikowych, w tym nawozów z drugorzędnymi składnikami pokarmowymi i/lub mikroskładnikami pokarmowymi, o minimalnej zawartości składników pokarmowych podanej w sekcjach A, B, C, E.2.2 lub E.2.3 załącznika I.
Artykuł 17
Deklarowanie drugorzędnych składników pokarmowych w nawozach z podstawowymi składnikami pokarmowymi
Zawartość wapnia, magnezu, sodu i siarki można zadeklarować jako zawartość drugorzędnych składników pokarmowych w nawozach WE należących do typów wymienionych w sekcjach A, B i C załącznika I, pod warunkiem, że pierwiastki te występują co najmniej w następujących ilościach minimalnych:
a) 2 % tlenku wapnia (CaO), tj. 1,4 % Ca;
b) 2 % tlenku magnezu (MgO), tj. 1,2 % Mg;
c) 3 % tlenku sodu (Na2O), tj. 2,2 % Na;
d) 5 % trójtlenku siarki (SO3), tj. 2 % S.
W takim przypadku określenie typu należy uzupełnić o oznakowania dodatkowe określone w art. 19 ust. 2 lit. ii).
Artykuł 18
Wapń, magnez, sód i siarka
1.
Deklarację zawartości magnezu, sodu i siarki w nawozach wymienionych w sekcjach A, B, i C załącznika I wyrażać można w jeden z następujących sposobów:
a) zawartość całkowita, wyrażona jako procent masy nawozu;
b) zawartość całkowita oraz zawartość rozpuszczalna w wodzie, wyrażone jako procent masy nawozu, jeśli zawartość rozpuszczalna stanowi co najmniej jedną czwartą zawartości całkowitej;
c) jeśli składnik pokarmowy jest całkowicie rozpuszczalny w wodzie, deklaruje się jedynie zawartość rozpuszczalną w wodzie jako procent masy.
2.
O ile załącznik I nie stanowi inaczej, deklarację zawartości wapnia sporządza się tylko wtedy, gdy jest on rozpuszczalny w wodzie, i podaje jako procent masy nawozu.
Artykuł 19
Identyfikacja
1.
Oprócz obowiązkowych oznakowań identyfikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. a), podaje się oznakowania określone w ust. 2, 3, 4, 5 i 6 niniejszego artykułu.
2.
Po określeniu typu nawozu wieloskładnikowego podaje się następujące informacje:
i) symbole chemiczne deklarowanych drugorzędnych składników pokarmowych, w nawiasie i po symbolach podstawowych składników pokarmowych;
ii) liczby wskazujące zawartość podstawowych składników pokarmowych.
Deklarowaną zawartość drugorzędnych składników pokarmowych podaje się w nawiasie po zawartości podstawowych składników pokarmowych.
3.
Po określeniu typu nawozu występują jedynie liczby wskazujące zawartość podstawowych i drugorzędnych składników pokarmowych.
4.
Jeśli deklaruje się mikroskładniki pokarmowe, podaje się słowa "z mikroskładnikami pokarmowymi" lub słowo "z", po czym podaje się nazwę lub nazwy i symbole chemiczne obecnych mikroskładników pokarmowych.
5.
Deklarowaną zawartość podstawowych i drugorzędnych składników pokarmowych wyraża się jako procent masy, w liczbach całkowitych lub, w razie potrzeby, o ile istnieje odpowiednia metoda analizy, z dokładnością do jednego miejsca po przecinku.
W nawozach zawierających więcej niż jeden deklarowany składnik pokarmowy, dla podstawowych składników pokarmowych obowiązuje kolejność: N, P2O5 i/lub P, K2O i/lub K, a dla drugorzędnych składników pokarmowych: CaO i/lub Ca, MgO i/lub Mg, Na2O i/lub Na, SO3 i/lub S.
Deklarowana zawartość mikroskładników pokarmowych obejmuje nazwę i symbol każdego mikroskładnika, wskazując procent masy zgodnie z sekcjami E.2.2 i E.2.3 załącznika I i zgodnie z rozpuszczalnością.
6.
Formy i rozpuszczalność składników pokarmowych wyraża się również jako procent masy nawozu, z wyjątkiem przypadków, w których załącznik I wyraźnie stanowi, że zawartość tę określa się inaczej.
Liczbę miejsc po przecinku ogranicza się do jednego, z wyjątkiem mikroskładników pokarmowych, dla których liczbę miejsc po przecinku podaje się zgodnie z sekcjami E.2.2 i E.2.3 załącznika I.
ROZDZIAŁ II
Nawozy nieorganiczne z drugorzędnymi składnikami pokarmowymi
Artykuł 20
Zakres
Niniejszy rozdział stosuje się do nawozów nieorganicznych z drugorzędnymi składnikami pokarmowymi, stałych lub płynnych, w tym zawierających mikroskładniki pokarmowe, o minimalnej zawartości składników pokarmowych określonej w sekcjach D, E.2.2 i E.2.3 załącznika I.
Artykuł 21
Identyfikacja
1.
Oprócz obowiązkowych oznakowań identyfikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. a), podaje się oznakowania wymienione w ust. 2, 3, 4 i 5 niniejszego artykułu.
2.
Jeśli deklaruje się mikroskładniki pokarmowe, podaje się słowa "z mikroskładnikami pokarmowymi" lub słowo "z", po czym nazwę lub nazwy i symbole chemiczne obecnych mikroskładników pokarmowych.
3.
Deklarowaną zawartość drugorzędnych składników pokarmowych podaje się jako procent masy, w liczbach całkowitych albo, w razie potrzeby, gdy istnieje odpowiednia metoda analizy, z dokładnością do jednego miejsca po przecinku.
Jeśli obecny jest więcej niż jeden drugorzędny składnik pokarmowy, kolejność jest następująca:
CaO i/lub Ca, MgO i/lub Mg, Na2O i/lub Na, SO3 i/lub S.
Deklarowana zawartość mikroskładników pokarmowych obejmuje nazwę i symbol każdego mikroskładnika, podając procent masy, zgodnie z sekcjami E.2.2 i E.2.3 załącznika I oraz zgodnie z rozpuszczalnością.
4.
Formy i rozpuszczalność składników pokarmowych wyraża się także jako procent masy nawozu, z wyjątkiem przypadków, w których załącznik I wyraźnie stanowi, że zawartość tę wyraża się inaczej.
Liczbę miejsc po przecinku ogranicza się do jednego, z wyjątkiem mikroskładników pokarmowych, dla których musi ona być zgodna z sekcjami E.2.2 i E.2.3 załącznika I.
5.
O ile załącznik I nie stanowi inaczej, deklarację zawartości wapnia umieszcza się tylko wtedy, gdy jest on rozpuszczalny w wodzie, i wyraża ją jako procent masy nawozu.
ROZDZIAŁ III
Nawozy nieorganiczne z mikroskładnikami pokarmowymi
Artykuł 22
Zakres
Niniejszy rozdział stosuje się do nawozów nieorganicznych z mikroskładnikami pokarmowymi, stałych lub płynnych, o minimalnej zawartości składników pokarmowych określonej w sekcjach E.1 i E.2.1 załącznika I.
Artykuł 23
Identyfikacja
1.
Oprócz obowiązkowych oznakowań identyfikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. a), podaje się oznakowania określone w ust. 2, 3, 4 i 5 niniejszego artykułu.
2.
Jeśli nawóz zawiera więcej niż jeden mikroskładnik pokarmowy, podaje się określenie typu "mieszanina mikroskładników pokarmowych", a następnie nazwy obecnych mikroelementów i ich symbole chemiczne.
3.
Dla nawozów zawierających tylko jeden mikroskładnik pokarmowy (sekcja E.1 załącznika I) deklarowaną zawartość mikroskładników podaje się jako procent masy, w liczbach całkowitych lub, w razie potrzeby, z dokładnością do jednego miejsca po przecinku.
4.
Formy i rozpuszczalność mikroskładników pokarmowych wyraża się jako procent masy nawozu, z wyjątkiem przypadków, w których załącznik I wyraźnie stanowi, że zawartość tę wyraża się inaczej.
Liczbę miejsc po przecinku dla mikroskładników pokarmowych podaje się zgodnie z sekcją E.2.1 załącznika I.
5.
Poniżej deklaracji obowiązkowych lub dobrowolnych, na etykiecie oraz w dokumentach towarzyszących, w odniesieniu do produktów występujących w sekcjach E.1 i E.2.1 załącznika I, podaje się następujące informacje:
"Stosować wyłącznie w uzasadnionej potrzebie.
Nie przekraczać zalecanych dawek." .
Artykuł 24
Pakowanie
Nawozy WE objęte przepisami niniejszego rozdziału muszą być opakowane.
ROZDZIAŁ IV
Nawozy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu
Artykuł 25
Zakres
Do celów niniejszego rozdziału, nawozy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu, proste lub wieloskładnikowe, są produktami zawierającymi azotan amonu, wytworzonymi do celów nawozowych i zawierającymi więcej niż 28 % masowych azotu w przeliczeniu na azotan amonu.
Ten typ nawozu może zawierać substancje nieorganiczne lub obojętne.
Substancje stosowane w produkcji tego typu nawozu nie mogą zwiększać jego wrażliwości na wysoką temperaturę lub tendencji do detonacji.
Artykuł 26
Środki bezpieczeństwa i kontroli
1.
Producent gwarantuje, że nawozy proste o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu są zgodne z przepisami sekcji I załącznika III.
2.
Kontrolę, analizę i testy w ramach urzędowej kontroli nawozów prostych o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu, przewidziane w niniejszym rozdziale, przeprowadza się zgodnie z metodami opisanymi w sekcji 3 załącznika III.
3.
W celu zapewnienia możliwość prześledzenia historii nawozów WE o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu, wprowadzanych do obrotu, producent prowadzi rejestry nazw i adresów miejsc oraz podmiotów gospodarczych w tych miejscach, w których wyprodukowano nawóz i jego podstawowe komponenty.
Rejestry te mają być dostępne dla celów kontroli przez Państwa Członkowskie tak długo, jak długo dany nawóz jest dostarczany na rynek, a następnie jeszcze przez okres 2 lat po zaprzestaniu dostaw przez producenta.
Artykuł 27
Test odporności na detonację
Bez uszczerbku dla środków, o których mowa w art. 26, producent gwarantuje, że każdy typ nawozu WE o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu wprowadzony do obrotu przeszedł pomyślnie test odporności na detonację opisany w sekcjach 2, 3 (metoda 1, pkt 3) i 4 załącznika III niniejszego rozporządzenia.
Test ten przeprowadza jedno z zatwierdzonych laboratoriów, o których mowa w art. 30 ust. 1 lub 33 ust. 1.
Producenci przedstawiają wyniki testu właściwym władzom danego Państwa Członkowskiego co najmniej 5 dni przed wprowadzeniem nawozu do obrotu lub co najmniej 5 dni przed dotarciem tego nawozu do granic Wspólnoty Europejskiej w przypadku importu.
Później producent w dalszym ciągu gwarantuje, że wszystkie dostawy nawozu wprowadzanego do obrotu są zdolne do pomyślnego przejścia wymienionego powyżej testu.
Artykuł 28
Pakowanie
Nawozy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu są udostępniane użytkownikowi końcowemu wyłącznie w postaci opakowanej.
TYTUŁ III
OCENA ZGODNOŚCI NAWOZÓW
Artykuł 29
Środki kontroli
1.
Państwa Członkowskie mogą poddawać nawozy z oznakowaniem "nawóz WE" urzędowym środkom kontroli w celu zweryfikowania, czy są one zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
Państwa Członkowskie mogą nakładać opłaty nieprzekraczające kosztu badań, wymaganych do takich działań kontrolnych, ale nie zobowiązuje to producentów do powtarzania badań lub do płacenia za powtarzane badania w przypadkach, gdy pierwsze badanie zostało wykonane przez laboratorium spełniające warunki art. 30 i jeśli badanie to wykazało zgodność danego nawozu z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że pobieranie próbek i analiza dla celów urzędowej kontroli nawozów WE należących do typu nawozów wymienionych w załączniku I są przeprowadzane zgodnie z metodami opisanymi w załącznikach III i IV.
3.
Zgodność z niniejszym rozporządzeniem pod względem zgodności z typami nawozów i zgodności z deklarowaną zawartością składników pokarmowych i/lub z deklarowaną zawartością, wyrażoną jako formy i rozpuszczalności takich składników, można zweryfikować podczas urzędowej kontroli tylko za pomocą metod pobrania próbek i analizy ustanowionych zgodnie z załącznikami III i IV oraz z uwzględnieniem tolerancji określonych w załączniku II.
4.
Dostosowanie i modyfikacja metod pomiarów, pobierania próbek i analizy przebiegają zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 32 ust. 2, z zastosowaniem, tam gdzie jest to możliwe, Norm Europejskich.
Tę samą procedurę stosuje się do przyjęcia przepisów wykonawczych niezbędnych do sprecyzowania środków kontroli przewidzianych w niniejszym artykule i w art. 8, 26 i 27 niniejszego rozporządzenia.
Przepisy takie obejmą w szczególności zagadnienia częstotliwości, z jaką mają być powtarzane badania, jak również środki mające na celu zapewnienie, że nawóz wprowadzony do obrotu jest identyczny z nawozem przebadanym.
Artykuł 30
Laboratoria
1.
Państwa Członkowskie zgłoszą Komisji listę tych zatwierdzonych laboratoriów na swoich terytoriach, które są właściwe do świadczenia usług wymaganych dla kontroli zgodności nawozów WE z wymaganiami niniejszego rozporządzenia.
Takie laboratoria muszą spełniać normy wymienione w sekcji B załącznika V. Takiego zgłoszenia należy dokonać do 11 czerwca 2004 r. oraz przy każdej następnej zmianie.
2.
Komisja opublikuje listę zatwierdzonych laboratoriów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Jeśli Państwo Członkowskie ma uzasadnione podstawy, by sądzić, iż zatwierdzone laboratorium nie spełnia norm, o których mowa w ust. 1, poruszy to zagadnienie w komitecie, o którym mowa w art. 32.
Jeżeli komitet zgodzi się z tym, że laboratorium to nie spełnia norm, Komisja usunie jego nazwę z listy, o której mowa w ust. 2.
4.
Komisja podejmuje decyzję w tej sprawie w ciągu 90 dni po otrzymaniu informacji zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 32 ust. 2.
5.
Komisja opublikuje zmienioną listę w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
ROZDZIAŁ I
Dostosowanie załączników
Artykuł 31
Nowe nawozy WE
1.
Umieszczenie nowego typu nawozu w załączniku I niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 32 ust. 2.
2.
Producent lub jego przedstawiciel, który pragnie zaproponować umieszczenie w załączniku I nowego typu nawozu i od którego wymaga się skompletowania w tym celu dokumentacji technicznej, robi to biorąc pod uwagę dokumenty techniczne, o których mowa w sekcji A załącznika V.
3.
Zmiany wymagane w celu dostosowania załączników do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 32 ust. 2.
Artykuł 32
Procedura komitetu
1.
Komisję wspomaga komitet.
2.
Jeśli robi się odniesienie do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniające przepisy art. 8 tej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE zostaje ustalony na 3 miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
ROZDZIAŁ II
Przepisy przejściowe
Artykuł 33
Właściwe laboratoria
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 30 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą w okresie przejściowym do 11 grudnia 2007 r. kontynuować stosowanie przepisów krajowych w zakresie akredytacji laboratoriów właściwych do świadczenia usług niezbędnych dla sprawdzania zgodności nawozów WE z wymaganiami niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie zgłaszają listę tych laboratoriów Komisji, podając szczegóły swoich systemów akredytacji.
Zgłoszenia tej listy należy dokonać do 11 czerwca 2004 r. oraz przy każdej następnej zmianie.
Artykuł 34
Pakowanie i etykietowanie
Z zastrzeżeniem art. 35 ust. 1, oznakowania, opakowania, etykiety i dokumenty towarzyszące nawozom WE, przewidziane przez wcześniejsze dyrektywy, można nadal stosować do 11 czerwca 2005 r.
ROZDZIAŁ III
Przepisy końcowe
Artykuł 35
Uchylone dyrektywy
1.
Dyrektywy 76/116/EWG, 77/535/EWG, 80/876/EWG oraz 87/94/EWG tracą moc.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
W szczególności, odstępstwa od art. 7 dyrektywy 76/116/EWG, które zostały uznane przez Komisję na mocy art. 95 ust. 6 Traktatu, traktuje się jako odstępstwa od art. 5 niniejszego rozporządzenia i jako dalej obowiązujące nie naruszając wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Do czasu określenia kar na mocy art. 36, Państwa Członkowskie mogą kontynuować stosowanie kar za naruszanie krajowych przepisów wykonujących dyrektywy wymienione w ust. 1.
Artykuł 36
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują kroki konieczne dla zapewnienia, że są one wykonywane.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 37
Przepisy krajowe
Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji do 11 czerwca 2005 r. wszelkie krajowe przepisy przyjęte zgodnie z art. 6 ust. 1, 6 ust. 2, 29 ust. 1 oraz 36 niniejszego rozporządzenia i niezwłocznie zgłaszają Komisji wszelkie zmiany ich dotyczące.
Artykuł 38
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, z wyjątkiem art. 8 i 26 ust. 3, które wejdą w życie 11 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 4 listopada 2003 r.
w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 191,
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [1]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 191 Traktatu stanowi, że partie polityczne na poziomie europejskim są ważnym czynnikiem integracji w ramach Unii oraz że przyczyniają się do kształtowania świadomości europejskiej i do wyrażania woli politycznej obywateli Unii.
(2) Pewna liczba podstawowych zasad w formie przepisów powinna zostać ustanowiona dla partii politycznych na poziomie europejskim, w szczególności w odniesieniu do ich finansowania.
Doświadczenia nabyte w stosowaniu niniejszego rozporządzenia powinny wskazać w jakim zakresie regulacje te powinny lub nie powinny być uzupełnione innymi zasadami.
(3) Doświadczenie pokazało, że członkami partii politycznej na poziomie europejskim będą bądź obywatele zrzeszeni w formie partii politycznej bądź partii politycznych, które tworzą rodzaj sojuszu.
Termin "partia polityczna" i "sojusz partii politycznych" stosowany w niniejszym rozporządzeniu powinien być dlatego wyjaśniony.
(4) W celu umożliwienia określenia "partii politycznej na poziomie europejskim", ważne jest ustalenie pewnych warunków.
W szczególności, niezbędne jest, aby partie polityczne na poziomie europejskim stosowały zasady, na których oparta jest Unia Europejska, które określone są w Traktatach i które zostały uznane w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(5) Należy ustanowić procedurę stosowaną przez partie polityczne na poziomie europejskim, które zamierzają otrzymać finansowanie na mocy niniejszego rozporządzenia.
(6) Należy również ustanowić przepisy dotyczące regularnej kontroli warunków stosowanych do określenia partii politycznej na poziomie europejskim.
(7) Partie polityczne na poziomie europejskim, które otrzymały finansowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny poddać się zobowiązaniom, które mają na celu zapewnienie przejrzystości źródeł finansowania.
(8) Zgodnie z deklaracją nr 11 dotyczącą art. 191 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, załączoną do Aktu Końcowego Traktatu z Nicei, finansowanie przyznane na mocy rozporządzenia nie powinno zostać wykorzystane do finansowania bezpośredniego lub pośredniego partii politycznych na poziomie krajowym.
Zgodnie z tą sama deklaracją, postanowienia w sprawie finansowania partii politycznych na poziomie europejskim powinny stosować się na tej samej podstawie do wszystkich sił politycznych reprezentowanych w Parlamencie Europejskim.
(9) Należy określić rodzaj wydatków, do których może stosować się finansowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia.
(10) Środki przeznaczone do finansowania przewidzianego na mocy niniejszego rozporządzenia powinny zostać określone w ramach rocznej procedury budżetowej.
(11) Należy zagwarantować maksymalną przejrzystość i kontrolę finansową partii politycznych na poziomie europejskim finansowanych z ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
(12) Należy przewidzieć sposób podziału dostępnych corocznie środków, uwzględniając z jednej strony liczbę beneficjentów oraz liczbę członków wybranych do Parlamentu Europejskiego, z drugiej strony.
(13) Pomoc techniczna, którą Parlament Europejski musi zapewnić partiom politycznym na poziomie europejskim powinna być zgodna z zasadą równego traktowania.
(14) Stosowanie niniejszego rozporządzenie, jak również działań finansowanych powinno być badane w sprawozdaniu Parlamentu Europejskiego, które powinno zostać opublikowane.
(15) Kontrola sądowa w ramach właściwości Trybunału Sprawiedliwości pomoże zapewnić odpowiednie stosowanie niniejszego rozporządzenia.
(16) Aby ułatwić przejście do nowych zasad należy odroczyć stosowanie niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia do momentu powołania członków Parlamentu Europejskiego w wyborach przewidzianych na czerwiec 2004 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsze rozporządzenie ustala zasady dotyczące przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasady dotyczące ich finansowania.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "partia polityczna" oznacza stowarzyszenie obywateli:
- które ma cele polityczne, i
- które jest uznane przez, lub ustalone zgodnie z porządkiem prawnym w przynajmniej jednym Państwie Członkowskim;
2. "sojusz partii politycznych" oznacza uporządkowaną współpracę między przynajmniej dwiema partiami politycznymi;
3. "partia polityczna na poziomie europejskim" oznacza partię polityczną lub sojusz partii politycznych, które spełniają warunki określone w art. 3.
Artykuł 3
Warunki
Partia polityczna na poziomie europejskim spełnia następujące warunki:
a) musi posiadać osobowość prawną w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę;
b) musi być reprezentowana w co najmniej jednej czwartej Państw Członkowskich, przez członków Parlamentu Europejskiego lub w parlamentach narodowych lub regionalnych lub zgromadzeniach regionalnych, lub
musi zebrać w co najmniej jednej czwartej Państw Członkowskich, co najmniej trzy procent oddanych głosów w każdym z tych Państw Członkowskich podczas ostatnich wyborów do Parlamentu Europejskiego;
c) musi przestrzegać, w szczególności w swoim programie i w swoich działaniach, zasady, na których opiera się Unia Europejska, mianowicie zasady wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz państwa prawnego;
d) musi uczestniczyć w wyborach do Parlamentu Europejskiego, lub wyrazić taki zamiar.
Artykuł 4
Wniosek o finansowanie
1.
W celu otrzymania finansowania z ogólnego budżetu Unii Europejskiej, partia polityczna na poziomie europejskim składa każdego roku wniosek do Parlamentu Europejskiego.
Parlament Europejski przyjmuje decyzję w ciągu trzech miesięcy, wydaje zgodę i zarządza odpowiednimi środkami.
2.
Pierwszemu wnioskowi towarzyszą następujące dokumenty:
a) dokumenty zaświadczające, że wnioskodawca wypełnia warunki ustanowione w art. 3;
b) program polityczny określający cele partii politycznej na poziomie europejskim;
c) statut określający w szczególności organy odpowiedzialne za zarządzanie polityczne i finansowe, jak również organy lub osoby fizyczne posiadające w każdym z zainteresowanych Państw Członkowskich, zdolność do reprezentacji prawnej, w szczególności do celów nabywania lub zbywania nieruchomości i mienia ruchomego oraz stawania przed sądem.
3.
Jakakolwiek zmiana dokumentów określonych w ust. 2, w szczególności programu politycznego lub statutu, które zostały wcześniej przedstawione, jest notyfikowana Parlamentowi Europejskiemu w terminie dwóch miesięcy.
W przypadku braku takiej notyfikacji, finansowanie zostaje zawieszone.
Artykuł 5
Weryfikacja
1.
Parlament Europejski regularnie weryfikuje czy warunki określone w art. 3 lit. a) i b) są nadal przestrzegane przez partie polityczne na poziomie europejskim.
2.
W odniesieniu do warunku określonego w art. 3 lit c), na żądanie jednej czwartej swoich członków reprezentujących co najmniej trzy grupy polityczne w Parlamencie Europejskim, Parlament Europejski weryfikuje większością swoich członków czy niniejszy warunek jest spełniony przez partie polityczne na poziomie europejskim.
Przed przeprowadzeniem takiej weryfikacji Parlament Europejski wysłuchuje przedstawicieli danej partii politycznej na poziomie europejskim i wzywa komitet złożony z niezależnych osobistości do wydania opinii na dany temat w rozsądnym czasie.
Komitet składa się z trzech członków. Parlament Europejski, Rada i Komisja wyznaczają, po jednym członku.
Sekretariat i finansowanie komitetu są zapewnione przez Parlament Europejski.
3.
Jeżeli Parlament Europejski stwierdza, że jeden z warunków określonych w art. 3 lit a), b) i c) nie jest już spełniony, odpowiednia partia polityczna na poziomie europejskim, która z tej przyczyny straciła swój status, wyłączona jest z finansowania na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Zobowiązania związane z finansowaniem
Partia polityczna na poziomie europejskim:
a) publikuje corocznie swoje dochody i wydatki oraz oświadczenie o swoich aktywach i pasywach;
b) deklaruje swoje źródła finansowania dostarczając listę określającą darczyńców i darowizny otrzymane od każdego z nich, z wyjątkiem darowizn nieprzekraczających 500 EUR;
c) nie przyjmuje:
- darowizn anonimowych,
- darowizn pochodzących z budżetów grup politycznych w Parlamencie Europejskim,
- darowizn od przedsiębiorstw, na które władze publiczne mogą wywierać bezpośrednio lub pośrednio dominujący wpływ na podstawie własności, udziału finansowego lub zasad, które nimi kierują,
- darowizn przekraczających 12000 EUR rocznie i na darczyńcę, od każdej osoby fizycznej lub prawnej innej niż przedsiębiorstwo określone w trzecim tiret i bez uszczerbku dla przepisów akapitu drugiego.
Składki pochodzące od partii politycznych, które są członkami partii politycznej na poziomie europejskim są dopuszczalne.
Nie mogą one przekraczać 40 % budżetu rocznego partii.
Artykuł 7
Zakaz finansowania
Finansowanie partii politycznych na poziomie europejskim z ogólnego budżetu Unii Europejskiej lub z innego źródła nie może być wykorzystane do bezpośredniego lub pośredniego finansowania innych partii politycznych, w szczególności krajowych partii politycznych, które nadal podlegają przepisom krajowym.
Artykuł 8
Rodzaj wydatków
Środki pochodzące z ogólnego budżetu Unii Europejskiej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem mogą być wyłącznie wykorzystane do pokrycia wydatków bezpośrednio związanych z celami ustalonymi w programie politycznym określonym w art. 4 ust. 2 lit. b).
Takie wydatki obejmują wydatki administracyjne i wydatki związane z pomocą techniczną, zebraniami, nauką, manifestacjami transgranicznymi, badaniami, informacją i publikacjami.
Artykuł 9
Wykonanie i kontrola
1.
Środki przeznaczone na finansowanie partii politycznych na poziomie europejskim są określane w ramach rocznej procedury budżetowej i są wykonywane zgodnie z rozporządzeniem finansowym mającym zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich [2].
2.
Ocena wartości nieruchomości i mienia ruchomego oraz jego amortyzacja jest przeprowadzana zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2909/2000 z dnia 29 grudnia 2000 r. w sprawie zarządzania rachunkowością niefinansowych środków trwałych Wspólnot Europejskich [3].
3.
Kontrola finansowania przyznana na podstawie niniejszego rozporządzenia jest przeprowadzana zgodnie z rozporządzeniem finansowym i jego przepisami wykonawczymi.
Kontrola jest również przeprowadzana na podstawie rocznego poświadczenia przez zewnętrzny i niezależny audyt.
Takie poświadczenie przekazywane jest do Parlamentu Europejskiego w terminie sześciu miesięcy od końca danego roku budżetowego.
4.
W następstwie stosowania niniejszego rozporządzenia, jakiekolwiek fundusze niewłaściwie otrzymane przez partie polityczne na poziomie europejskim z ogólnego budżetu Unii Europejskiej są zwracane do budżetu.
5.
Każdy dokument lub informacja wymagana przez Trybunał Obrachunkowy w celu wykonywania swoich funkcjijest dostarczany na jego żądanie przez partie polityczne na poziomie europejskim otrzymujące finansowanie przyznane na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Jeżeli wydatki poniesione są przez partie polityczne na poziomie europejskim wspólnie z krajowymi partiami politycznymi i innymi organizacjami, dowody wydatków poniesionych przez partie polityczne na poziomie europejskim zostają udostępnione Trybunałowi Obrachunkowemu.
6.
Finansowanie partii politycznych na poziomie europejskim jako organizmów mających na celu ogólny interes europejski, nie podlega przepisom art. 113 rozporządzenia finansowego dotyczącego zmniejszania finansowania.
Artykuł 10
Podział
1.
Dostępne środki są corocznie dzielone między partie polityczne na poziomie europejskim, które otrzymały pozytywną decyzję w sprawie ich wniosku o finansowanie określonego w art. 4:
a) 15 % jest dzielone w równych częściach;
b) 85 % jest dzielone między te partie polityczne, które mają wybranych członków w Parlamencie Europejskim, proporcjonalnie do liczby wybranych.
W celu zastosowania tych przepisów, członek Parlamentu Europejskiego może być tylko członkiem jednej partii politycznej na poziomie europejskim.
2.
Finansowanie z ogólnego budżetu Unii Europejskiej nie przekracza 75 % budżetu partii politycznej na poziomie europejskim.
Ciężar dowodu spoczywa na zainteresowanej partii politycznej na poziomie europejskim.
Artykuł 11
Pomoc techniczna
Każda pomoc techniczna Parlamentu Europejskiego dla partii politycznych na poziomie europejskim opiera się na zasadzie równego traktowania.
Jest ona przyznawana na warunkach, które są nie mniej korzystne niż te przyznane innym zewnętrznym organizacjom lub stowarzyszeniom, którym podobne udogodnienia mogą być przydzielone. Pomoc ta jest fakturowana i otrzymywana jest za nią zapłata.
Parlament Europejski publikuje w sprawozdaniu rocznym szczegóły pomocy technicznej udzielonej każdej partii politycznej na poziomie europejskim.
Artykuł 12
Sprawozdanie
Parlament Europejski opublikuje najpóźniej do dnia 15 lutego 2006 r. sprawozdanie na temat stosowania niniejszego rozporządzenia, jak również działań finansowych.
Sprawozdanie wskazuje, gdzie stosowne, możliwe zmiany, które należy wprowadzić do systemu finansowania
Artykuł 13
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzy miesiące po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2010/2003
z dnia 14 listopada 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 800/1999 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1104/2003 [2], w szczególności jego art. 13 oraz odpowiednimi przepisami innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istniejące zasady w zakresie wstępnego finansowania z przetwarzaniem, przewidują system równoważności dla produktów podstawowych i półproduktów przechowywanych luzem, które są przeznaczone na wywóz po przetwarzaniu.
Równoważność może być otrzymana dla produktów znajdujących się w różnych miejscach; równoważność może być również otrzymana dla produktów znajdujących się w tym samym miejscu.
Równoważność jest wykluczona dla niektórych produktów, takich jak produkty objęte skupem interwencyjnym, które są przeznaczone na wywóz.
Ogólnie, równoważność nie jest przyznana w zakresie wstępnego finansowania dotyczącego przechowywania, bez uszczerbku dla szczególnych regulacji dla takiego lub takiego sektora, które przewidują, że niektóre produkty mogą być przechowywane luzem w tym samym zbiorniku lub w tym samym miejscu z innymi produktami mającymi status celny.
Europejski Trybunał Obrachunkowy w swoim specjalnym sprawozdaniu nr 1/2003 zauważył, że system równoważności jest niekoniecznie złożony i trudny do kontroli.
Co więcej, Trybunał stwierdził, że zasady były stosowane różnie w różnych Państwach Członkowskich, a nawet w różnych regionach tego samego Państwa Członkowskiego.
Dlatego pożądane jest usunięcie możliwości równoważności we wstępnym finansowaniu z przetwarzaniem.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2003 [4], wprowadziło użycie realnych stóp plonu dla produktów przetwarzanych na podstawie ustaleń dotyczących wstępnego finansowania.
W celu uwzględnienia różnorodności plonów, pożądane jest wprowadzenie w życie pewnej elastyczności, jeżeli zgłoszone dochody są wyższe od dochodu realnego.
(3) W celu zapewnienia sprawniejszego zarządzania wnioskami dotyczącymi wypłacania refundacji wywozowych, właściwym jest, aby Państwa Członkowskie mogły zadecydować, że jedynie elektroniczne wnioski muszą być użyte.
(4) W celu uproszczenia procedury administracyjnej dotyczącej wypłacania refundacji odnoszących się do małych ilości, istnieje obowiązek dostarczenia dowodu przywozu w zakresie wniosku dotyczącego równoważnych dokumentów dla refundacji niższych niż 2400 EUR.
(5) W celu uproszczenia zarządzania dokumentacją zawierającą sankcje finansowe dotyczące małych kwot, należy zwiększyć minimalną kwotę, z której pokrycia Państwa Członkowskie mogą zrezygnować.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 444/2003 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(7) Właściwe Komitety Zarządzające nie wydały opinii w terminie wyznaczonym przez ich przewodniczących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 800/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 28 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3 skreśla się akapit drugi, trzeci i czwarty;
b) skreśla się ust. 4 i 5.
2) W art. 35 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże jeżeli różnica między kwotą należną a kwotą zapłaconą jako zaliczka wynika z różnicy między stopą zgłoszonego plonu w deklaracji płatności, a stopą plonu otrzymanego po przetworzeniu, wzrost o 15 % określony w akapicie drugim nie ma zastosowania jeżeli różnica między stopami plonu jest niższa o 2 %.
Artykuł 51nie ma zastosowania jeżeli istnieje różnica między stopą dochodu zgłoszonego a stopą dochodu otrzymanego po przetworzeniu."
3) W art. 49 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 po akapicie drugim dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże Państwa Członkowskie mogą zadecydować, że wnioski o refundację muszą być wyłącznie sporządzone według jednej z metod określonych w akapicie drugim."
b) w ust. 3 akapit drugi lit. a) "1200 EUR" zastępuje się "2400 EUR".
4) W art. 51 ust. 9 "60 EUR" zastępuje się "50 EUR".
5) W art. 52 ust. 3 "60 EUR" zastępuje się "100 EUR".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2011/2003
z dnia 14 listopada 2003 r.
zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1873/2003 [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa) i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) W celu kontrolowania pozostałości, jak to przewidziano we właściwym prawodawstwie wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek.Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego, maksymalne limity pozostałości powinny być zawsze ustalane również dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych, przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalne poziomy pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) Alfacypermetrynę oraz Metamizol należy dodać do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(7) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać Phoxim.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć odpowiedni okres czasu, dla umożliwienia Państwom Członkowskim przeprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą okazać się konieczne w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu danych weterynaryjnych produktów leczniczych, udzielanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE [3] Parlamentu Europejskiego i Rady.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2012/2003
z dnia 14 listopada 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych oraz wprowadzające odstępstwa od tego rozporządzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1255/2003 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1787/2000 [2] w szczególności jego art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu wykonania koncesji przewidzianych przez decyzję Rady 2003/263/WE z dnia 27 marca 2003 r. dotyczącą zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rzeczpospolitą Polską, z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [3], rozporządzenie Komisji (WE) nr 787/2003 [4] zastępuje, między innymi, część I.B pkt 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1157/2003 [6], z mocą od dnia 1 maja 2003 r.
Z tej okazji, odniesienie do przypisu stwierdzającego, że przywóz w zakresie kontyngentu zastrzeżony jest do produktów, które nie otrzymały żadnej formy subsydium wywozowego w Polsce, zostało błędnie określone również w odniesieniu do produktów niepodlegających temu warunkowi.
Dlatego warunek ten powinien być zniesiony dla danych produktów z mocą od dnia 1 maja 2003 r.
(2) Po ostatniej zmianie, rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 włącza teraz przepisy wykonawcze wynikające z decyzji Rady 2003/465/WE [7], dotyczącej zawarcia Porozumienia między Wspólnotą a Norwegią, dotyczącego niektórych produktów rolnych.
(3) Niniejsze Porozumienie dotyczy między innymi zastąpienia, od dnia 1 lipca 2003 r., metody zarządzania kontyngentami, opartej wcześniej na wydaniu świadectw IMA 1 przewidzianym w rozdziale III tytuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, zarządzaniem na podstawie samego pozwolenia na przywóz przewidzianego w rozdziale I niniejszego tytułu 2.
(4) Zarządzanie to określone jest przez procedurę zatwierdzenia, która wymaga od podmiotów gospodarczych przedłożenia wniosków o zatwierdzenie przed dniem 1 kwietnia każdego roku.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1157/2003 zwalnia podmioty gospodarcze z procedury zatwierdzenia w odniesieniu do otwarcia dnia 1 lipca 2003 r. pierwszej transzy kontyngentów przywozowych z Norwegii, określonych w załączniku I, część H, do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, zwłaszcza że termin przedłożenia wniosków o zatwierdzenie, ustalony na dnia 1 kwietnia nie mógł być dłużej przestrzegany.
W odniesieniu do otwarcia drugiej transzy tych kontyngentów, przewidzianej w styczniu 2004 r., należy przewidzieć przejściowe procedury zatwierdzenia dla zainteresowanych podmiotów gospodarczych.
(6) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione i uchylone.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W części I.B załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 pkt 1 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, dla kontyngentów taryfowych określonych w części H załącznika I do niniejszego rozporządzenia I otwartych dnia 1 stycznia 2004 r., zatwierdzenie zostaje przyznane każdemu podmiotowi gospodarczemu, który przedłożył przed dniem 1 grudnia 2003 r. wniosek o zatwierdzenie zgodnie z procedurami ustanowionymi w niniejszym artykule.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001:
a) właściwe organy informują wnioskujących o zatwierdzenie w odniesieniu do kontyngentów określonych w części H załącznika I niniejszego rozporządzenia o wynikach procedury zatwierdzenia przed dniem 15 grudnia 2003 r.;
b) zatwierdzenie jest ważne tylko sześć miesięcy.
3. W drodze odstępstwa od przepisów art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001:
a) Państwa Członkowskie przekazują Komisji, przed dniem 20 grudnia 2003 r., zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, listę podmiotów gospodarczych zatwierdzonych do udziału w przydziale kontyngentów określonych w części H załącznika I do niniejszego rozporządzenia, otwartych dnia 1 stycznia 2004 r.;
b) jedynie podmioty gospodarcze przedstawione na liście określonej pod lit. a) zostają upoważnione do przedłożenia wniosków o pozwolenie w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2004 r. dla kontyngentów określonych w części H załączniku I do niniejszego rozporządzenia, otwartych dnia 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003
z dnia 4 listopada 2003 r.
w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1896/2000
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 98/8/WE program pracy ma zostać zrealizowany w celu dokonania przeglądu wszystkich substancji czynnych w produktach biobójczych już wprowadzonych do obrotu w dniu 14 maja 2000 r., zwanych dalej "istniejącymi substancjami czynnymi". Faza wstępna programu została ustanowiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produktów biobójczych [2].
(2) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 istniejące substancje czynne mające zastosowanie w produktach biobójczych musiały zostać zidentyfikowane i poddane ocenie w celu możliwości włączenia ich do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE w jednym lub więcej rodzajów produktów, które musiały zostać notyfikowane nie później niż do dnia 28 marca 2002 r. Dodatkowy termin na przedłożenie notyfikacji istniejących substancji czynnych, które zostały zidentyfikowane lub notyfikowane wyłącznie w odniesieniu do niektórych rodzajów produktów, został przyznany na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1687/2002 z dnia 25 września 2002 r. w sprawie dodatkowego terminu notyfikacji niektórych substancji czynnych już wprowadzonych do obrotu, mających zastosowanie biobójcze, jak określono w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 [3]. Ten termin upłynął w dniu 31 stycznia 2003 r.
(3) Niezbędne jest ustanowienie wyczerpującego wykazu istniejących substancji czynnych, które zostały zidentyfikowane zgodnie z przepisami art. 3 ust. 1 lub art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 lub w odniesieniu do których odpowiednie informacje zostały przedstawione w notyfikacji zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia.
(4) Niezbędne jest również ustanowienie wyczerpującego wykazu istniejących substancji czynnych, w odniesieniu do których co najmniej jedna notyfikacja została przyjęta zgodnie z przepisami art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 lub w stosunku do których Państwo Członkowskie wyraziło zainteresowanie zgodnie z przepisami art. 5 ust. 3 tego rozporządzenia. Ten wykaz powinien określać odpowiednie rodzaje produktów.
(5) Z uwagi na fakt, że te istniejące substancje czynne, które zostały wyłącznie zidentyfikowane, nie będą poddane ocenie w ramach programu przeglądu, nie powinny one zostać włączone do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE.
Ta sama zasada znajduje zastosowanie w stosunku do takiej istniejącej substancji czynnej lub takiej kombinacji rodzaju produktu, w stosunku do których notyfikacja nie została przyjęta.
(6) Ze względu na decyzję o niewłączeniu konieczne jest określenie terminu, od którego Państwa Członkowskie muszą wykonać swoje zobowiązania na mocy art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE.
(7) Po sporządzeniu wyczerpującego wykazu istniejących substancji czynnych w stosunku do substancji czynnych niezidentyfikowanych w terminach ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1896/2000 lub w stosunku do produktów biobójczych zawierających takie substancje czynne nie przewiduje się możliwości ustanowienia terminu dla kolejnej fazy.
(8) W odniesieniu do drugiej fazy programu przeglądu powinny zostać ustanowione priorytety dla oceny istniejących substancji czynnych.
Powinny zostać określone wykazy substancji, w stosunku do których określono priorytety, oraz terminy dla przedłożenia kompletnej dokumentacji.
Wykonanie zadania przeprowadzenia oceny powinno zostać podzielone między właściwe organy różnych Państw Członkowskich.
W celu umożliwienia nowym Państwom Członkowskim po ich przystąpieniu uczestniczenia w programie przeglądu jest właściwe wyznaczenie, na określony czas, Państwa Członkowskiego będącego sprawozdawcą wyłącznie w odniesieniu do niektórych rodzajów produktów.
Państwo Członkowskie, które wykazało zainteresowanie w dokonaniu przeglądu określonej substancji czynnej, nie powinno być wyznaczone jako sprawozdawca dla tej substancji.
(9) W celu uniknięcia dublowania pracy, w szczególności w celu ograniczenia przeprowadzania testów na kręgowcach, wymogi dotyczące sporządzenia i przedłożenia kompletnej dokumentacji powinny być tego rodzaju, aby zachęcić tych, których notyfikacje zostały przyjęte, zwanych dalej "uczestnikami", do wspólnego działania, w szczególności w drodze przedkładania zbiorczej dokumentacji.
Państwu Członkowskiemu będącemu sprawozdawcą powinno umożliwić się dokonanie odniesienia do testów na kręgowcach przeprowadzanych odnośnie do istniejącej notyfikowanej substancji czynnej, o ile takie odniesienie nie jest poufne na mocy art. 19 dyrektywy 98/8/WE.
Również w celu zyskania doświadczenia w sprawie poprawności wymogów dotyczących danych oraz w celu zapewnienia, że przegląd substancji czynnych jest przeprowadzony w sposób efektywny pod względem kosztów, uczestnicy powinni być zachęcani do przekazywania informacji w sprawie kosztów sporządzania dokumentacji oraz w sprawie potrzeby przeprowadzenia testów na kręgowcach.
(10) W celu unikania opóźnień uczestnicy powinni rozpocząć dyskusję w możliwie najwcześniejszym terminie z Państwem Członkowskim będącym sprawozdawcą w celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących wymogów w zakresie danych.
Wnioskodawcy niebędący uczestnikami, którzy zgodnie z przepisami art. 11 dyrektywy 98/8/WE zamierzają wystąpić z wnioskiem o włączenie do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE substancji czynnej lub kombinacji rodzaju produktu poddawanej ocenie na podstawie programu przeglądu, powinni przedłożyć kompletną dokumentację dla takiej kombinacji nie wcześniej niż uczestnicy, tak aby nie zakłócać sprawnego funkcjonowania programu przeglądu.
(11) Powinny zostać określone wymogi dotyczące treści i formatu dokumentacji oraz liczby przedkładanych dokumentów.
(12) Należy ustanowić przepis dla przypadków, w których uczestnik występuje wspólnie z producentem, użytkownikiem lub stowarzyszeniem oraz w których uczestnik wycofuje się z programu przeglądu.
(13) Producenci, użytkownicy lub stowarzyszenia powinny w określonych terminach mieć zapewnioną możliwość przejęcia roli uczestnika w stosunku do istniejącej substancji czynnej lub kombinacji rodzaju produktu, w odniesieniu do której wszyscy uczestnicy się wycofali albo żadna z dokumentacji nie spełnia odpowiednich wymogów.
Z zastrzeżeniem jednakowych terminów, Państwa Członkowskie, w określonych okolicznościach, powinny mieć zapewnioną możliwość wykazania zainteresowania we włączeniu takiej kombinacji do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE.
Państwo Członkowskie, które wykazało takie zainteresowanie, powinno być uważane za działające jako uczestnik.
(14) W kompletnej dokumentacji powinny zostać przedstawione wszelkie informacje wymagane do celów dokonania właściwej oceny oraz do podjęcia decyzji w sprawie substancji czynnej rozpatrywanej w świetle kryteriów określonych w art. 10 i 11 dyrektywy 98/8/WE.
W przypadku przedłożenia niekompletnej dokumentacji, w szczególności do celów oceny ryzyka dotyczącego narażenia ludzi lub środowiska naturalnego, warunki dla włączenia substancji czynnej do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE, gdzie stosowne, powinny zostać określone w sposób bardziej rygorystyczny.
(15) Terminy powinny zostać określone w taki sposób, aby Państwa Członkowskie będące sprawozdawcami zdołały dokonać weryfikacji kompletności przedłożonej dokumentacji.
Państwom Członkowskim będącym sprawozdawcami, w wyjątkowych okolicznościach, powinno zostać umożliwione ustanowienie nowego nieprzekraczalnego terminu dla przedłożenia części dokumentacji, w szczególności w przypadku gdy uczestnik udowodnił, że przedstawienie informacji w odpowiednim terminie było niemożliwe, lub w celu wyjaśnienia wątpliwości w odniesieniu do wymogów dotyczących danych, pozostających niewyjaśnionymi pomimo uprzednich dyskusji między uczestnikiem i Państwem Członkowskim będącym sprawozdawcą.
(16) W stosunku do każdej istniejącej substancji czynnej Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą powinno dokonać zbadania i oceny dokumentacji oraz przedstawić wyniki Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim w postaci sprawozdania sporządzonego przez właściwy organ oraz w postaci zaleceń w odniesieniu do decyzji, jaka powinna być podjęta w odniesieniu do danej substancji czynnej.
W celu nieprzedłużania bezzasadnie procesu podejmowania decyzji Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą powinno w tym samym czasie dokładnie rozważyć potrzebę przeprowadzenia dodatkowych badań.
Z tego samego powodu Państwa Członkowskie będące sprawozdawcami powinny zostać zobowiązane, wyłącznie na podstawie określonych warunków, do wzięcia pod uwagę przedstawionych informacji.
(17) Sprawozdania właściwych organów powinny być badane przez pozostałe Państwa Członkowskie w ramach programu koordynowanego przez Komisję, zanim zostaną przedłożone Stałemu Komitetowi ds. Produktów Biobójczych.
(18) W przypadku gdy obawy pozostają pomimo, jak określono w art. 10 ust. 5 dyrektywy 98/8/WE, zalecenia włączenia substancji czynnej do załącznika I, IA lub IB do tej dyrektywy, Komisja powinna mieć możliwość uwzględnienia, jednakże bez uszczerbku dla przepisów art. 12 tej dyrektywy, zakończenia oceny innej istniejącej substancji czynnej używanej dla tego samego zastosowania.
Należy ustanowić przepis dla Państwa Członkowskiego będącego sprawozdawcą w celu uaktualniania w miarę potrzeby sprawozdań właściwych organów.
(19) Należy określić zasady dotyczące dostępu do informacji w sprawozdaniach właściwego organu.
(20) Należy umożliwić zawieszenie procedur ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu w świetle stosowania innych aktów Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 2003/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5].
(21) W odniesieniu do skierowanego do dokonujących notyfikacji wymogu polegającego na przedkładaniu kompletnej dokumentacji Komisji, a nie Państwu Członkowskiemu będącemu sprawozdawcą, art. 4 ust. 3 oraz art. 8 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 są sprzeczne z art. 8 i 11 dyrektywy 98/8/WE. Również z uwagi na fakt, iż stało się pilne, aby ocena substancji czynnych w stosunku do rodzajów produktu 8 i 14 rozpoczęła się bezzwłocznie, przepisy dotyczące tych substancji zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1896/2000. Jednakże do celów jasności i spójności właściwe jest ustanowienie w pojedynczym akcie przepisów dotyczących rodzajów produktu określonych w dyrektywie 98/8/WE.
(22) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 powinno być odpowiednio zmienione.
(23) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres przedmiotowy
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wykonania drugiej fazy programu pracy dla systematycznego zbadania wszystkich substancji czynnych już wprowadzonych do obrotu w dniu 14 maja 2000 r. jako substancji czynnych produktów biobójczych, zwanego dalej "programem przeglądu", określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie definicje określone w art. 2 dyrektywy 98/8/WE i art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000.
Ponadto "uczestnik" oznacza producenta, użytkownika lub stowarzyszenie, które przedłożyło notyfikację przyjętą przez Komisję, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000, albo Państwo Członkowskie, które zgłosiło zainteresowanie zgodnie z przepisami art. 5 ust. 3 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Zidentyfikowane oraz notyfikowane istniejące substancje czynne
1. Załącznik I zawiera wyczerpujący wykaz istniejących substancji czynnych, które zostały zidentyfikowane zgodnie z wymogami art. 3 ust. 1 lub art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 albo w odniesieniu do których odpowiednie informacje zostały przedstawione w drodze notyfikacji przedłożonej zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia.
2.
Załącznik II zawiera wyczerpujący wykaz istniejących substancji czynnych, w odniesieniu do których:
a) co najmniej jedna notyfikacja została przyjęta przez Komisję zgodnie z przepisami art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000; albo
b) Państwo Członkowskie zgłosiło zainteresowanie zgodnie z przepisami art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000.
Ten wykaz określa, dla każdej umieszczonej w wykazie notyfikowanej istniejącej substancji czynnej, rodzaj (rodzaje) produktu, w odniesieniu do których została przyjęta notyfikacja albo w odniesieniu do których Państwo Członkowskie zgłosiło zainteresowanie.
3.
Załącznik III zawiera wykaz istniejących substancji czynnych, które zostały zidentyfikowane, jednakże w odniesieniu do których nie została przyjęta notyfikacja ani nie zostało przez Państwo Członkowskie zgłoszone zainteresowanie.
Artykuł 4
Niewłączenie
1.
Substancji czynnych wymienionych w załączniku III nie włącza się do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE w ramach programu przeglądu.
Substancji czynnej wymienionej w załączniku II nie włącza się do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE w ramach programu przeglądu w związku z jakimkolwiek rodzajem produktu nie określonym w załączniku II w powiązaniu z tą substancją.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 dyrektywy 98/8/WE, z mocą od dnia 1 września 2006 r.
Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE, unieważniają istniejące zezwolenia lub rejestry dla produktów biobójczych zawierających substancje czynne wymienione w załączniku III oraz zapewniają, aby takie produkty biobójcze nie były wprowadzane do obrotu na terytorium tych Państw Członkowskich.
W przypadku substancji czynnej wymienionej w załączniku II pierwszy akapit stosuje się w odniesieniu do substancji w związku z jakimkolwiek rodzajem produktu, w stosunku do którego została przyjęta notyfikacja.
3.
Od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia każdą substancję czynną niewymienioną w załączniku I uważa się za niewprowadzoną do obrotu do celów biobójczych przed dniem 14 maja 2000 r.
Artykuł 5
Przegląd notyfikowanych istniejących substancji czynnych
1.
Przegląd substancji czynnych wymienionych w załączniku II, w odniesieniu do określonego rodzaju (rodzajów) produktu, podejmuje Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą, wyznaczone do tego celu, na podstawie kompletnej dokumentacji dla danej substancji czynnej i dla danego produktu, o ile:
a) dokumentacja spełnia wymogi wymienione w załączniku IV;
b) kompletna dokumentacja jest przedłożona w terminie określonym w załączniku V do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do danego rodzaju produktu, wraz ze streszczeniem dokumentacji, określonym w art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 98/8/WE i określonym w załączniku IV do tego rozporządzenia.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 niniejszego rozporządzenia, substancje czynne wymienione w załączniku II zostaną przejrzane wyłącznie w związku z rodzajem (rodzajami) produktu, w odniesieniu do których notyfikacja została przyjęta.
2.
Państwa Członkowskie będące sprawozdawcami wyznaczone do dokonania przeglądu substancji czynnych wymienionych w załączniku II w odniesieniu do rodzajów produktu 8 i 14 zostały określone w części A załącznika V.
Państwa Członkowskie będące sprawozdawcami wyznaczone do dokonania przeglądu substancji czynnych wymienionych w załączniku II w odniesieniu do rodzajów produktów 16, 18, 19 i 21 zostały określone w części B załącznika V.
Państwa Członkowskiego, które zgłosiło zainteresowanie względem istniejącej substancji czynnej na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000, nie wyznacza się jako Państwa Członkowskiego będącego sprawozdawcą w odniesieniu do takiej substancji.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 niniejszego rozporządzenia, wnioskodawca, który nie jest uczestnikiem oraz który zamierza wystąpić z wnioskiem, zgodnie z przepisami art. 11 dyrektywy 98/8/WE, o włączenie do załącznika I, IA lub IB istniejącej substancji czynnej, która została notyfikowana lub w stosunku do której Państwo Członkowskie zgłosiło zainteresowanie, w związku z rodzajem produktu określonym w załączniku V do niniejszego rozporządzenia, przedkłada pełną dokumentację w terminie określonym w załączniku V dla danej substancji lub kombinacji rodzaju produktu.
4.
Odpowiednie na dzień 1 lipca 2003 r. właściwe organy wymienia się w załączniku VI.
Artykuł 6
Przygotowanie kompletnej dokumentacji
1.
W przygotowywaniu kompletnej dokumentacji podejmuje się odpowiednie wysiłki, między innymi, w celu uniknięcia dublowania przeprowadzania testów na kręgowcach oraz, gdzie stosowne, w celu ustanowienia zbiorczej kompletnej dokumentacji.
2.
Przed rozpoczęciem gromadzenia kompletnej dokumentacji uczestnik:
a) powiadamia Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą o wszelkich testach już przeprowadzonych na kręgowcach;
b) nawiązuje kontakt z Państwem Członkowskim będącym sprawozdawcą w celu konsultacji odnośnie do możliwości zaakceptowania określonych uzasadnień dla podjęcia niektórych badań;
c) powiadamia Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą o jakimkolwiek zamiarze przeprowadzenia dalszych testów na kręgowcach do celów zgromadzenia kompletnej dokumentacji;
d) z chwilą powiadomienia przez Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą o tym, że inny uczestnik powiadomił o zamiarze przeprowadzenia takich samych testów, podejmuje odpowiednie wysiłki w celu współpracy z tym uczestnikiem w przeprowadzaniu wspólnych testów.
Wynik konsultacji z Państwami Członkowskimi będącymi sprawozdawcami zgodnie z lit. b) akapit pierwszy nie ma wpływu na wynik kontroli kompletności na mocy art. 9 ust. 1.
3.
Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą może umożliwić dokonanie odesłania do jakiegokolwiek testu przeprowadzonego na kręgowcach w odniesieniu do substancji czynnej wymienionej w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem przypadków, w których odesłanie ma zostać uznane za poufne zgodnie z art. 19 dyrektywy 98/8/WE.
Takie odesłanie może zawierać nazwę danej substancji czynnej, wynikowe punkty badań i adres kontaktowy posiadacza danych.
4.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą stwierdzi, że więcej niż jeden uczestnik ma zamiar dokonania przeglądu określonej substancji czynnej, wówczas Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą powiadamia odpowiednio uczestników.
5.
Uczestnicy mający zamiar dokonania przeglądu tej samej substancji czynnej dla tego samego rodzaju (rodzajów) produktu podejmują odpowiednie wysiłki w celu przedłożenia zbiorczej kompletnej dokumentacji, bez uszczerbku dla reguł konkurencji Wspólnoty.
W przypadku gdy w powyższych okolicznościach zbiorcza dokumentacja nie zostanie przedłożona, w poszczególnej dokumentacji indywidualnej określa się w sposób szczegółowy wysiłki podjęte w celu zapewnienia współpracy oraz przyczyny nieuczestniczenia.
6.
W kompletnej dokumentacji oraz w streszczeniu dokumentacji podaje się dane szczegółowe dotyczące wysiłków podjętych w celu uniknięcia dublowania testów przeprowadzanych na kręgowcach.
7.
W celu przekazywania informacji w sprawie kosztów wynikających ze złożenia wniosku o dokonanie przeglądu oraz w sprawie potrzeby przeprowadzenia testów na zwierzętach do celów zgromadzenia kompletnej dokumentacji uczestnicy mogą przedłożyć Państwu Członkowskiemu będącemu sprawozdawcą wraz z pełną dokumentacją podział kosztów podjęcia odpowiednich czynności i kosztów przeprowadzonych badań.
Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą przedstawia informacje Komisji w momencie przedłożenia sprawozdania właściwego organu zgodnie z przepisami art. 10 ust. 5.
8.
Komisja umieszcza w sprawozdaniu określonym w art. 18 ust. 5 dyrektyw 98/8/WE informacje w sprawie kosztów wynikających z gromadzenia kompletnej dokumentacji oraz informacje w sprawie przeprowadzonych w tym celu badań na zwierzętach, wraz z właściwymi zaleceniami dotyczącymi zmiany wymogów dotyczących danych w celu zmniejszenia do minimum potrzeby przeprowadzenia testów na kręgowcach oraz w celu zapewnienia efektywności pod względem kosztów i proporcjonalności.
Artykuł 7
Przedłożenie kompletnej dokumentacji
Uczestnik przedkłada Państwu Członkowskiemu będącemu sprawozdawcą co najmniej jedną kopię kompletnej dokumentacji w formie papierowej oraz jedną kopię w formie elektronicznej.
Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą może wymagać dodatkowych kopii w formie papierowej i w formie elektronicznej.
Uczestnik przedkłada również Komisji i poszczególnym Państwom Członkowskim, zgodnie z przepisami art. 9 ust. 3, jedną kopię streszczenia dokumentacji w formie papierowej oraz jedną kopię w formie elektronicznej.
Artykuł 8
Łączenie, zastępowanie i wycofywanie uczestników
1.
Jeżeli, drogą wzajemnego porozumienia, producent, użytkownik lub stowarzyszenie przystępuje do uczestnika lub zastępuje uczestnika w przedkładaniu kompletnej dokumentacji, wszystkie strony porozumienia wspólnie powiadamiają o tym Komisję oraz odpowiednio Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą, załączając odpowiednie pismo w sprawie przystąpienia.
Komisja odpowiednio powiadamia każdego uczestnika zamierzającego dokonać przeglądu tej samej substancji czynnej w związku z tym samym rodzajem (rodzajami) produktu.
2.
Jeżeli zamiarem uczestnika jest przerwanie uczestnictwa w programie przeglądu, uczestnik powiadamia bezzwłocznie i na piśmie odpowiednie Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą oraz odpowiednio Komisję, wraz z przedstawieniem powodów.
Komisja powiadamia odpowiednio pozostałe Państwa Członkowskie oraz każdego innego uczestnika, którego zamiarem jest poddanie przeglądowi tej samej substancji czynnej w związku z takim samym rodzajem (rodzajami) produktu.
3.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o powstaniu sytuacji, w której w zakresie szczególnej istniejącej substancji czynnej lub kombinacji rodzaju produktu wszyscy uczestnicy się wycofali.
Taką informacje podaje się również do publicznej wiadomości za pomocą środków przekazu elektronicznego.
4.
W terminie trzech miesięcy od dnia ujawnienia informacji określonych w ust. 3 producent, użytkownik, stowarzyszenie lub inna osoba, której zamiarem jest przejęcie roli uczestnika w odniesieniu do istniejącej substancji czynnej lub kombinacji rodzaju produktu, powiadamia odpowiednio Komisję.
W terminie wskazanym w akapicie pierwszym Państwo Członkowskie może również wykazać Komisji zainteresowanie we włączeniu do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE istniejącej substancji czynnej lub kombinacji rodzaju produktu, w przypadku gdy istnieją zastosowania, które dane Państwo Członkowskie uznaje za istotne, w szczególności dla ochrony zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego.
Poprzez wykazanie takiego zainteresowania takie Państwo Członkowskie uważa się za przejmujące rolę uczestnika.
W przypadkach przewidzianych w akapicie pierwszym i drugim odpowiedni termin określony w załączniku V może, gdzie stosowne, zostać przedłużony oraz może zostać wyznaczone inne Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą.
5.
W przypadku gdy Komisja nie otrzyma odpowiedzi zgodnie z ust. 4, podejmowana jest decyzja o niewłączeniu istniejącej substancji czynnej do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE w ramach programu przeglądu dla odpowiedniego rodzaju (rodzajów) produktu.
Artykuł 9
Kontrola kompletności dokumentacji
1.
W terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania dokumentacji dla istniejącej substancji czynnej/kombinacji rodzaju produktu oraz nie później niż w terminie trzech miesięcy od dnia upływu terminu określonego w załączniku V do niniejszego rozporządzenia Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą dokonuje sprawdzenia, czy dokumentacja może zostać przyjęta jako kompletna zgodnie z przepisami art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 98/8/WE.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą podjęło konsultacje z pozostałymi Państwami Członkowskimi i Komisją w związku z przyjęciem dokumentacji, termin może zostać przedłużony do zakończenia konsultacji, jednakże nie dłużej niż o sześć miesięcy od dnia otrzymania dokumentacji.
2.
Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą może zażądać, jako warunku uznania dokumentacji za kompletną, zapłaty zaliczki, w całości lub w części, na opłaty ponoszone na mocy art. 25 dyrektywy 98/8/WE oraz przedstawienia w dokumentacji dowodu zapłaty.
3.
W przypadku gdy dokumentacja jest uznana za kompletną, Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą potwierdza uczestnikowi przyjęcie dokumentacji oraz wyraża zgodę na przekazanie przez uczestnika Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim streszczenia dokumentacji w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania potwierdzenia.
4.
W wyjątkowych okolicznościach Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą może ustanowić nowy nieprzekraczalny termin dla przedłożenia informacji, których uczestnik z właściwie uzasadnionych powodów nie mógł przedłożyć we właściwym czasie.
Uczestnik, w terminie trzech miesięcy od dnia powiadomienia o ustanowieniu nowego nieprzekraczalnego terminu, przedstawia Państwu Członkowskiemu będącemu sprawozdawcą dowody poświadczające, że zostało zlecone dostarczenie brakujących informacji.
Jeżeli Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą uzna, że otrzymało wystarczające dowody, dokonuje oceny zgodnie z przepisami art. 10, postępując tak, jak z kompletną dokumentacją.
W przeciwnym razie nie rozpoczyna się dokonywania oceny do momentu przedstawienia brakujących informacji.
5.
Jeżeli kompletna dokumentacja nie zostanie otrzymana w terminie określonym w załączniku V lub odpowiednio w nowym nieprzekraczalnym terminie ustanowionym zgodnie z ust. 4, Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą powiadamia o tym Komisję, podając powody przedstawione przez uczestnika w uzasadnieniu.
Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą powiadamia Komisję o przypadkach, w których uczestnik nie przedstawił dowodów wymaganych zgodnie z ust. 4 akapit drugi.
W przypadkach określonych w akapicie pierwszym i drugim oraz jeżeli żadna inna dokumentacja nie dotyczy tej samej istniejącej substancji czynnej/kombinacji rodzaju produktu, procedurę określoną w art. 8 ust. 3, 4 i 5 stosuje się odpowiednio.
6.
Jeżeli Państwo Członkowskie po otrzymaniu streszczenia dokumentacji zgodnie z ust. 3 z uzasadnionych powodów przypuszcza, że dokumentacja jest niekompletna, bezzwłocznie powiadamia o swoich wątpliwościach Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą, Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą niezwłocznie podejmuje konsultacje z tym Państwem Członkowskim i Komisją w celu wyjaśnienia przedstawionych wątpliwości i rozpatrzenia rozbieżnych stanowisk.
Artykuł 10
Ocena dokumentacji przez Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą
1.
Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą w przypadku uznania dokumentacji za niekompletną dokonuje oceny zgodnie z przepisami art. 11 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE i sporządza sprawozdanie z oceny, zwane dalej "sprawozdaniem właściwego organu".
Bez uszczerbku dla przepisów art. 12 dyrektywy 98/8/WE, Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą może uwzględnić pozostałe odpowiednie techniczne lub naukowe informacje dotyczące właściwości substancji czynnej, metabolitów lub pozostałości.
2.
Uczestnik może żądać, aby Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą uwzględniło dodatkowe informacje odnoszące się do substancji czynnej, odnośnie do której dokumentacja została przyjęta jako kompletna, wyłącznie jeżeli w momencie przedkładania dokumentacji uczestnik powiadomił Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą o przygotowywaniu odpowiednich informacji, oraz jeżeli:
a) informacje zostały przedstawione nie później niż w terminie dziewięciu miesięcy od dnia przyjęcia dokumentacji zgodnie z przepisami art. 9 ust. 3;
b) w drodze porównania z danymi przedłożonymi pierwotnie informacje są jednakowo lub bardziej wiarygodne ze względu na zastosowanie tych samych lub wyższych norm jakości;
c) w drodze porównania z danymi pierwotnie przedłożonymi informacja zawiera różne wnioski dotyczące substancji czynnej do celów zalecenia na mocy ust. 7.
Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą uwzględnia dodatkowe informacje przedłożone przez osoby inne niż uczestnik, tylko jeżeli informacje spełniają warunki wymienione w lit. a), b) i c) akapit pierwszy.
3.
Odpowiednio, stosując ust. 1, w szczególności w przypadku wystąpienia z wnioskiem o umożliwienie przedstawienia dodatkowych informacji w nieprzekraczalnym terminie ustanowionym przez Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą, Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą w momencie otrzymania dodatkowych informacji może żądać przedłożenia przez uczestnika Komisji lub innemu Państwu Członkowskiemu uaktualnionego streszczenia dokumentacji.
Artykuł 8 ust. 3, 4 i 5 stosuje się odpowiednio, jeżeli:
a) dodatkowe informacje nie zostały otrzymane przed upływem nieprzekraczalnego terminu;
b) uczestnik nie przedstawia odpowiedniego uzasadnienia dla dalszego przedłużenia nieprzekraczalnego terminu;
c) inna dokumentacja nie dotyczy tej samej istniejącej substancji czynnej/kombinacji rodzaju produktu.
4.
Komisja organizuje, w miarę potrzeb, spotkania z ekspertami z Państw Członkowskich w celu przedyskutowania szczególnych kwestii wynikających z kontekstu przeprowadzanych ocen.
Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą może zażądać, aby Komisja włączyła niektóre szczególne problemy w porządek dzienny tych spotkań, w przypadku gdy Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą dostarcza niezbędną dokumentację celem rozdysponowania za pośrednictwem Komisji.
5.
Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą bezzwłocznie przesyła Komisji, pozostałym Państwom Członkowskim i uczestnikowi kopię sprawozdania właściwego organu.
6.
Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą może podjąć decyzję o wstrzymaniu sprawozdania właściwego organu, jeżeli opłaty należne na mocy art. 25 dyrektywy 98/8/WE nie zostały w całości zapłacone, o czym odpowiednio powiadamia się uczestnika i Komisję.
Artykuł 8 ust. 3, 4 i 5 stosuje się odpowiednio, jeżeli:
a) całkowita kwota opłaty nie została wpłacona w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania takiej informacji;
b) inna dokumentacja nie dotyczy tej samej istniejącej substancji czynnej/kombinacji rodzaju produktu.
7.
Sprawozdanie właściwego organu sporządza się w formie zaleconej przez Komisję i obejmuje on jeden z następujących elementów:
a) zalecenie włączenia istniejącej substancji czynnej do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE, określając, gdzie stosowne, warunki dla włączenia;
b) zalecenie niewłączania istniejącej substancji czynnej do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE, określając powody.
Artykuł 11
Postępowanie prowadzone przez Komisję
1.
W momencie otrzymania przez Komisję sprawozdania właściwego organu na podstawie art. 10 ust. 5 niniejszego rozporządzenia Komisja bezzwłocznie przygotowuje projekt decyzji zgodnie z przepisami art. 27 dyrektywy 98/8/WE.
2.
Przed sporządzeniem projektu decyzji określonej w ust. 1 Komisja, gdzie stosowne, w świetle otrzymanego komentarza w sprawie sprawozdania właściwego organu, organizuje spotkania z ekspertami z Państw Członkowskich w celu wyjaśnienia nierozwiązanych problemów.
W miarę potrzeby oraz na wniosek Komisji Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą przygotowuje uaktualnione sprawozdanie właściwego organu.
3. W przypadku istniejącej substancji czynnej, która pomimo zalecenia włączenia na podstawie art. 10 ust. 7 niniejszego rozporządzenia, ciągle budzi obawy, jak określono w art. 10 ust. 5 dyrektywy 98/8/WE, Komisja może, bez uszczerbku dla przepisów art. 12 tej dyrektywy, uwzględnić zakończenie dokonywania oceny dotyczącej innych istniejących substancji czynnych używanych dla tych samych zastosowań.
Artykuł 12
Dostęp do informacji
W momencie gdy Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą przedłoży sprawozdanie właściwego organu zgodnie z przepisami art. 10 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, sprawozdanie podaje się do publicznej wiadomości za pomocą środków elektronicznych, z wyjątkiem informacji uznanych za poufne zgodnie z przepisami art. 19 dyrektywy 98/8/WE.
Artykuł 13
Zawieszenie postępowania
W przypadku gdy w odniesieniu do substancji czynnej wymienionej w załączniku II do niniejszego rozporządzenia Komisja wystąpi z wnioskiem skierowanym do Parlamentu Europejskiego i Rady, zgodnie z dyrektywą 76/769/EWG, o ustanowienie zakazu wprowadzania do obrotu zastosowania tej substancji czynnej, włączając cele biobójcze, w niektórych lub wszystkich rodzajach produktów, postępowanie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu dotyczące danej substancji używanej w danym rodzaju (rodzajach) produktu może zostać zawieszone na mocy decyzji podjętej na wniosek Komisji.
Artykuł 14
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1896/2000
W rozporządzeniu (WE) nr 1896/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli notyfikacja jest przyjęta przez Komisję, notyfikujący przedstawia właściwemu organowi wyznaczonego Państwa Członkowskiego będącego sprawozdawcą wszelkie dane i informacje konieczne do dokonania oceny istniejącej substancji czynnej w związku z jej możliwym włączeniem do załącznika I lub załącznika IA do dyrektywy 98/8/WE podczas drugiej fazy programu przeglądu.
Komisja wyznacza Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą, gdy zostanie ustalony wykaz określony w art. 6 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia.".
2) W art. 4 ust. 4 skreśla się akapity pierwszy, drugi i trzeci.
3) Skreśla się art. 7.
4) W art. 8 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli notyfikacja jest przyjęta przez Komisję, notyfikujący przedstawia właściwemu organowi wyznaczonego Państwa Członkowskiego będącego sprawozdawcą wszelkie dane i informacje konieczne do dokonania oceny istniejącej substancji czynnej w związku z jej możliwym włączeniem do załącznika IB do dyrektywy 98/8/WE podczas drugiej fazy programu przeglądu.
Komisja wyznacza Państwo Członkowskie będące sprawozdawcą, gdy zostanie ustalony wykaz określony w art. 6 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia.".
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2034/2003
z dnia 19 listopada 2003 r.
wszczynające przegląd pod kątem "nowych eksporterów" rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących między innymi z Tajwanu, uchylające cło w odniesieniu do przywozu od jednego eksportera w tym kraju i poddające ten przywóz wymogowi rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 [1] z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (rozporządzenie podstawowe), w szczególności jego art. 11 ust. 4,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK O PRZEPROWADZENIE PRZEGLĄDU
(1) Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie przeglądu pod kątem "nowych eksporterów" na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Wniosek został złożony przez Charder Electronic Co., Ltd. (wnioskodawca), producenta eksportującego na Tajwanie (zainteresowany kraj).
B. PRODUKT
(2) Produkty objęte przeglądem to elektroniczne wagi z cyfrowym wyświetlaczem podającym cenę jednostkową i cenę do zapłaty (nawet zawierające urządzenia drukujące) o maksymalnym udźwigu nieprzekraczającym 30 kg, do stosowania w handlu detalicznym, pochodzące z Tajwanu (rozpatrywane produkty), zwykle przy zgłoszeniu celnym objęte kodem CN ex84238150 (kod TARIC 8423815010).
Kod CN podany jest wyłącznie w celu informacyjnym.
C. ISTNIEJĄCE ŚRODKI
(3) Obowiązującymi obecnie środkami są ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 2605/2000 [2], na podstawie którego przywóz do Wspólnoty rozpatrywanego produktu pochodzącego z Tajwanu i wyprodukowanego przez wnioskodawcę podlega ostatecznemu cłu antydumpingowemu w wysokości 13,4 %, z wyjątkiem kilku wyraźnie wymienionych spółek podlegających indywidualnym stawkom celnym.
D. PODSTAWY PRZEGLĄDU
(4) Wnioskodawca podnosi, że nie dokonywał wywozu rozważanego produktu do Wspólnoty w okresie badanym, na którym oparte są środki antydumpingowe tj. w okresie od dnia 1 września 1998 r. do dnia 31 sierpnia 1999 r. (pierwotny okres badany) oraz nie jest związany z jakimkolwiek eksportującym producentem rozważanego produktu podlegającym wyżej wymienionym środkom antydumpingowym.
(5) Wnioskodawca podnosi dalej, że rozpoczął wywóz rozważanego produktu do Wspólnoty po upływie pierwotnego okresu badanego.
E. PROCEDURA
(6) Producenci wspólnotowi, o których wiadomo, że są zainteresowani, zostali poinformowani o powyższym wniosku i umożliwiono im skomentowanie go.
Nie otrzymano jednak żadnych komentarzy.
(7) Po zbadaniu dostępnych dowodów Komisja doszła do wniosku, że istnieją wystarczające dowody usprawiedliwiające rozpoczęcie postępowania przeglądowego pod kątem "nowego eksportera", na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w celu ustalenia indywidualnego marginesu dumpingu wnioskodawcy i, w przypadku stwierdzenia dumpingu, poziomu cła, którym powinien zostać obciążony przywóz rozpatrywanego produktu do Wspólnoty przez wnioskodawcę.
a) Kwestionariusze
(8) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla postępowania, Komisja prześle wnioskodawcy kwestionariusze.
b) Zbieranie informacji i przeprowadzanie przesłuchań
(9) Niniejszym zaprasza się wszystkie zainteresowane Strony do wyrażenia ich opinii na piśmie oraz przedstawienie dowodów na poparcie wyrażonych opinii.
(10) Ponadto Komisja może przesłuchać zainteresowane strony pod warunkiem że zwrócą się one z pisemnym wnioskiem wykazującym, że istnieją szczególne powody dla ich przesłuchania.
F. UCHYLENIE OBOWIĄZUJĄCYCH CEŁ I REJESTRACJA PRZYWOZU
(11) Na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, obowiązujące cła antydumpingowe powinny zostać uchylone w odniesieniu do przywozu rozpatrywanego produktu wytwarzanego przez wnioskodawcę. Jednocześnie przywóz ten powinien zostać poddany wymogowi rejestracji, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, w celu zapewnienia, że gdyby w wyniku przeglądu stwierdzono dumping ze strony wnioskodawcy, cło antydumpingowe mogłoby zostać pobrane z mocą wsteczną od dnia rozpoczęcia tego przeglądu. Wysokość możliwych przyszłych zobowiązań wnioskodawcy nie może zostać oceniona na tym etapie postępowania.
G. TERMINY
(12) W interesie należytego zarządzania, należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, zaprezentować swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze wymienione w motywie 8 niniejszego rozporządzenia lub wszelkie inne informacje, które mają być wzięte pod uwagę podczas postępowania,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(13) W przypadkach gdy którakolwiek zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie dostarcza w terminie niezbędnych informacji lub znacznie utrudnia postępowanie, ustalenia potwierdzające lub zaprzeczające mogą zostać dokonane na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(14) W przypadku gdy okaże się, że zainteresowana strona przedstawiła fałszywe lub wprowadzające w błąd informacje, informacje te nie zostaną uwzględnione i wykorzystany zostanie dostępny stan faktyczny.
Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo, wynik może być mniej korzystny niż w przypadku pełnej współpracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym, na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 rozpoczyna się przegląd rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000, w celu ustalenia czy oraz w jakim zakresie przywóz elektronicznych wag z cyfrowym wyświetlaczem, podającym cenę jednostkową i cenę do zapłaty (nawet zawierających urządzenia drukujące) o maksymalnym udźwigu nie przekraczającym 30 kg, do stosowania w handlu detalicznym, objętych kodem CN ex84238150 (kod TARIC 8423815010) pochodzących z Tajwanu, wyprodukowanych przez Charder Electronic Co., Ltd., powinien podlegać cłom antydumpingowym nałożonym na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000.
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się cło antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 2605/2000 w odniesieniu do przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia (dodatkowy kod TARIC A499).
Artykuł 3
Niniejszym poleca się organom celnym, na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, podjęcie właściwych kroków w celu rejestracji przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia. Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Zainteresowane strony, jeżeli ich oświadczenia mają być wzięte pod uwagę podczas postępowania, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze wymienione w akapicie 8 niniejszego rozporządzenia lub wszelkie inne informacje w ciągu 40 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, chyba że ustalono inaczej Zwraca się uwagę na fakt, że wykonywanie większości uprawnień proceduralnych wymienionych w rozporządzeniu podstawowym zależy od tego, czy strona zgłosiła się w wyżej wymienionym terminie.
Zainteresowane strony mogą również, w tym samym, czterdziestodniowym terminie, składać na piśmie wnioski o przesłuchanie przez Komisję.
2.
Wszelkie opinie i wnioski zainteresowanych stron muszą być złożone w formie pisemnej (nie w formie elektronicznej, chyba że ustalono inaczej), i muszą zawierać nazwisko (nazwę), adres, adres poczty elektronicznej, numer telefonu i faksu i/lub dalekopisu zainteresowanej strony.
Wszystkie pisemne opinie, włączając wnioskowane informacje, odpowiedzi na kwestionariusze oraz korespondencja, dostarczone poufnie przez zainteresowane strony oznaczone są "dostęp ograniczony" [3] oraz, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, towarzyszą im wersje niezastrzeżone jako poufne, oznaczone "DO WGLĄDU DLA ZAINTERESOWANYCH STRON".
Wszelkie informacje dotyczące sprawy, wszelkie wnioski o przesłuchanie powinny być przesyłane na następujący adres: Dyrekcja Generalna ds.
Handlu Komisji Europejskiej
Dyrekcja B
J-79 5/16
B -1049 Bruksela,
Fax: (32–2) 295 65 05,
Telex COMEU B 21877
.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2035/2003
z dnia 19 listopada 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 296/96 w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3 oraz art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 181 oraz art. 41 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2] przewiduje, począwszy od roku budżetowego 2004, klasyfikację wydatków Komisji według ich przeznaczenia. W wyniku takiej klasyfikacji wydatków, rozdziały nomenklatury budżetowej stają się mniej szczegółowe.
(2) W celu zapewnienia dotychczasowego poziomu informacji i przejrzystości w księgowaniu wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), informacja finansowa przekazywana co miesiąc przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1997/2002 [4], powinna być podzielona na artykuły lub pozycje budżetowe.
(3) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 296/96 powinno zostać zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 296/96 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Powiadomienie określone w ust. 3 zawiera podział wydatków na artykuły nomenklatury budżetowej Wspólnot Europejskich i, w przypadku rozdziału dotyczącego audytu wydatków na rolnictwo, dodatkowy podział na pozycje budżetowe; jednakże w przypadku rozdziału dotyczącego rybołówstwa, wydatki są podzielone na rozdziały."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2036/2003
z dnia 19 listopada 2003 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 896/2001 w odniesieniu do ustalania współczynników dostosowujących, jakie mają być stosowane dla ilości referencyjnej każdego tradycyjnego podmiotu gospodarczego w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz bananów na 2004 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2587/2001 [2], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 896/2001 z dnia 7 maja 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1439/2003 [4], ustanawia metody obliczania ilości referencyjnej dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych A/B i C w latach 2004 i 2005 na podstawie wykorzystania pozwoleń na przywóz dla tych podmiotów gospodarczych w trakcie roku referencyjnego.
(2) Według sprawozdań Państw Członkowskich sporządzonych na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001, suma ilości referencyjnych tak ustalona na rok 2004 wynosi 2197147,342 ton dla wszystkich tradycyjnych podmiotów gospodarczych A/B oraz 630713,105 ton wszystkich tradycyjnych podmiotów gospodarczych C. Ponieważ ilości te są mniejsze niż ilości dostępne w ramach kontyngentów taryfowych, stosowanie art. 5 ust. 3 wymienionego rozporządzenia pociągałoby za sobą ustalenie współczynników dostosowujących, które zwiększyłyby ilości referencyjne dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych.
(3) Tradycyjnym podmiotom gospodarczym można przyznać wyjątkowo małą ilość z uwagi na szczególnie trudną sytuację mającą wpływ na ich działalność w trakcie roku referencyjnego. Zgodnie z art. 5 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 896/2001, Komisja może podjąć właściwe środki, uzasadnione w celu opanowania szczególnych sytuacji w granicach kontyngentów taryfowych A/B i C. Ponadto powiadamianie przez niektóre Państwa Członkowskie o sumie ilości referencyjnych ustanowionych dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 może być dostosowane do spełnienia istniejących prawnych procedur.
(4) Do osiągnięcia postępu w tych sytuacjach, oraz w celu umożliwienia, gdzie właściwe, podjęcia niezbędnych środków dotyczących zainteresowanych podmiotów gospodarczych, zalecane jest, w danej chwili, nieustalanie współczynników dostosowujących, które mają być stosowane w roku 2004, dla ilości referencyjnych każdego tradycyjnego podmiotu gospodarczego.
(5) Dlatego należy dokonać odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 896/2001.
(6) W celu zapewnienia, że podmioty gospodarcze mają wystarczający czas na składanie wniosków o pozwolenie na pierwszy kwartał 2004 r., niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 896/2001, współczynników dostosowujących, które mają być stosowane dla ilości referencyjnej tradycyjnych podmiotów gospodarczych w ramach kontyngentów taryfowych A/B i C na rok 2004 w chwili obecnej nie ustala się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2042/2003
z dnia 20 listopada 2003 r.
w sprawie nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [1] (dalej zwane "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie podstawowe ustanawia wspólne zasadnicze wymogi w celu zapewnienia wysokiego, ujednoliconego poziomu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego i ochrony środowiska naturalnego; wymaga ono przyjęcia przez Komisję niezbędnych przepisów wykonawczych w celu zagwarantowania ich jednolitego stosowania; powołuje Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA), zwaną dalej "Agencją", która wspomoże Komisję w opracowaniu takich przepisów wykonawczych.
(2) Obowiązujące wymagania lotnicze w zakresie obsługi technicznej, określone w załączniku II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3922/91 [2], zostaną uchylone z dniem 28 września 2003 r.
(3) Konieczne jest przyjęcie wspólnych wymagań technicznych i procedur administracyjnych w celu zapewnienia nieprzerwanej zdatności do lotu wyrobów lotniczych, części i wyposażenia objętych rozporządzeniem podstawowym.
(4) Instytucje i personel zaangażowane w obsługę techniczną wyrobów, części i wyposażenia powinny spełniać pewne wymagania techniczne, aby zademonstrować swoje możliwości i środki wystarczające do wypełniania obowiązków i wykonywania związanych z nimi zadań; Komisja musi przyjąć środki w celu określenia warunków wydawania, przedłużania, zmieniania, zawieszania i unieważniania certyfikatów potwierdzających spełnienie takich wymagań.
(5) Konieczność zapewnienia jednolitego stosowania wspólnych wymagań technicznych w zakresie zapewniania nieprzerwanej zdatności do lotu części lotniczych i wyposażenia wymaga, aby właściwe władze przestrzegały wspólnych procedur w celu oceny zgodności z tymi wymaganiami; Agencja powinna opracować warunki certyfikowania, aby ułatwić utrzymanie koniecznego stopnia ujednolicenia regulacji.
(6) Branży lotniczej i administracji Państw Członkowskich należy zapewnić wystarczającą ilość czasu na dostosowanie nowych ram regulacyjnych; konieczne jest również zachowanie ważności certyfikatów wydanych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 57 rozporządzenia podstawowego.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są oparte na opinii wydanej przez Agencję [3] zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. b) i art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [4] utworzonego na podstawie art. 54 ust. 3 rozporządzenia podstawowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne wymagania techniczne i procedury administracyjne w celu zapewnienia nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych, włącznie z wszystkimi podzespołami w nich montowanymi, które zarejestrowano:
a) w Państwie Członkowskim; lub
b) państwie trzecim i eksploatowane są przez użytkownika, nad którego działaniem nadzór zapewnia którekolwiek z Państw Członkowskich.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do statków powietrznych, nad którymi nadzór pod kątem bezpieczeństwa został przekazany państwu trzeciemu, a które nie są eksploatowane przez użytkownika pochodzącego ze Wspólnoty, ani do statków powietrznych określonych w załączniku II do rozporządzenia podstawowego.
3.
Przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące lotniczych przewozów handlowych są stosowane do licencjonowanych przewoźników lotniczych, określonych przez prawo wspólnotowe.
Artykuł 2
Definicje
W zakresie rozporządzenia podstawowego stosuje się następujące definicje:
a) "statek powietrzny" oznacza każde urządzenie, które może utrzymać się w powietrzu w wyniku oddziaływania powietrza innego niż oddziaływanie powietrza odbitego od powierzchni ziemi;
b) "personel certyfikujący" oznacza personel odpowiedzialny za dopuszczenie statku lub podzespołu do eksploatacji po obsłudze technicznej;
c) "podzespół" oznacza silnik, śmigło, część lub wyposażenie;
d) "nieprzerwana zdatność do lotu" oznacza wszelkie procesy zapewniające, że w dowolnej chwili okresu eksploatacji statek powietrzny spełnia obowiązujące wymagania w zakresie zdatności do lotu i znajduje się w stanie zapewniającym bezpieczną eksploatację;
e) "JAA" oznacza "Wspólne Władze Lotnicze";
f) "JAR" oznacza "Wspólne Wymagania Lotnicze";
g) "duży statek powietrzny" oznacza statek powietrzny zaklasyfikowany jako samolot o maksymalnej masie startowej powyżej 5700 kg, lub śmigłowiec wielosilnikowy;
h) "obsługa techniczna" oznacza czynność lub zespół czynności obejmujących przegląd, naprawę, kontrolę, wymianę, modyfikację statku powietrznego bądź jego podzespołu lub naprawę usterek, z wyjątkiem kontroli przed startem;
i) "instytucja" oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jej część.
Taka instytucja może zostać ustanowiona w więcej niż jednej lokalizacji na terytorium Państw Członkowskich lub poza nim;
j) "kontrola przed startem" oznacza kontrolę przeprowadzaną przed wylotem w celu zagwarantowania zdolności statku powietrznego do wykonania zamierzonego lotu.
Artykuł 3
Wymogi nieprzerwanej zdatności do lotu
1.
Nieprzerwana zdatność do lotu statków powietrznych i ich podzespołów zapewniana jest zgodnie z przepisami załącznika I.
2.
Instytucje i personel zaangażowane w zapewnianie nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych i ich podzespołów, obejmujące obsługę techniczną, postępują zgodnie z przepisami załącznika I, a w miarę potrzeb także z przepisami art. 4 i 5.
3.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, nieprzerwana zdatność do lotu statków powietrznych posiadających zezwolenie na loty zapewniana jest, bez uszczerbku dla prawa wspólnotowego, na podstawie krajowych regulacji w państwie rejestracji statku powietrznego.
Artykuł 4
Zezwolenia dla instytucji obsługi technicznej
1.
Instytucje zaangażowane w obsługę techniczną dużych statków powietrznych lub statków powietrznych eksploatowanych w lotniczych przewozach handlowych oraz podzespołów przeznaczonych do zainstalowania w nich otrzymują zezwolenie zgodnie z przepisami załącznika II.
2.
Zezwolenia na obsługę techniczną wydawane lub uznawane przez Państwo Członkowskie zgodnie z wymaganiami i procedurami, które były ważne przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, uważa się za zezwolenia wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
W tym celu, w drodze odstępstwa od przepisów pkt 145.B.50 ppkt 2 załącznika II, nieprawidłowości poziomu 2 związane z różnicami występującymi między wymaganiami JAR 145 a załącznikiem II mogą zostać anulowane w ciągu jednego roku.
Certyfikaty dopuszczenia do eksploatacji i certyfikaty zezwolenia na dopuszczenie do eksploatacji, wydane w tym okresie przez instytucję uprawnioną zgodnie z wymaganiami JAA, uznaje się za wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
3.
Personel uprawniony do przeprowadzania i/lub kontrolowania prób nieniszczących w zakresie zdatności do lotu konstrukcji statku powietrznego i/lub jego podzespołów, na podstawie dowolnej normy uznawanej przez Państwo Członkowskie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, zapewniającej równoważny poziom kwalifikacji, może w dalszym ciągu przeprowadzać takie próby lub je kontrolować.
Artykuł 5
Personel certyfikujący
1.
Personel certyfikujący zostaje uprawniony zgodnie z przepisami załącznika III, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w przepisach pkt M.A.607 lit. b) i pkt M.A.803 załącznika I oraz przepisach pkt 145.A.30 lit. j) załącznika II i dodatku IV do tego załącznika.
2.
Każdą licencję przyznaną na obsługę techniczną statków powietrznych, a także ewentualne ograniczenia techniczne związane z tą licencją, wydaną lub uznawaną przez Państwo Członkowskie zgodnie z wymaganiami i procedurami JAA, które były ważne w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, uważa się za wydaną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 6
Wymagania dotyczące instytucji szkoleniowych
1.
Instytucje zaangażowane w szkolenia personelu określonego w art. 5 otrzymują zezwolenie zgodnie z załącznikiem IV na:
a) przeprowadzanie zatwierdzonych podstawowych kursów szkoleniowych; i/lub
b) przeprowadzanie kursów szkoleniowych dla danego typu; i
c) przeprowadzanie egzaminów; i
d) wydawanie zaświadczeń o odbyciu szkolenia.
2.
Zezwolenie dla instytucji prowadzących szkolenia z zakresu obsługi technicznej wydane lub uznawane przez Państwo Członkowskie zgodnie z wymaganiami i procedurami JAA, które jest ważne w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, uważa się za wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
W tym celu, w drodze odstępstwa od przepisów pkt 147.B.130 lit. b) załącznika IV, różnice poziomu 2 występujące między wymaganiami JAR 147 a załącznikiem IV mogą zostać anulowane w ciągu jednego roku.
Artykuł 7
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 przepisy załącznika I, z wyjątkiem pkt M.A.201 lit. h) pkt 2 i pkt M.A.708 lit. c) stosuje się od dnia 28 września 2005 r.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą zdecydować o niestosowaniu:
a) przepisów załącznika I w odniesieniu do statków powietrznych nieeksploatowanych w lotniczych przewozach handlowych, do dnia 28 września 2008 r.;
b) przepisów pkt I załącznika I do statków powietrznych eksploatowanych w lotniczych przewozach handlowych, do dnia 28 września 2008 r.;
c) następujących przepisów załącznika II, do dnia 28 września 2006 r.:
- pkt 145.A.30 lit. e), elementy związane z czynnikiem ludzkim,
- pkt 145.A.30 lit. g) w zastosowaniu do dużych statków powietrznych o maksymalnej masie startowej powyżej5700 kg,
- pkt 145.A.30 lit. h) pkt 1 w zastosowaniu do statków powietrznych o maksymalnej masie startowej powyżej 5700 kg,
- pkt 145.A.30 lit. j) pkt 1, dodatek IV,
- pkt 145.A.30 lit. j) pkt 2, dodatek IV;
d) następujących przepisów załącznika II, do dnia 28 września 2008 r.:
- pkt 145.A.30 lit. g) w zastosowaniu do statków powietrznych o maksymalnej masie startowej do 5700 kg,
- pkt 145.A.30 lit. h) pkt 1 w zastosowaniu do statków powietrznych o maksymalnej masie startowej do 5700 kg,
- pkt 145.A.30 lit. h) pkt 2;
e) przepisów załącznika III w zastosowaniu do statków powietrznych o maksymalnej masie startowej powyżej 5700 kg, do dnia 28 września 2005 r.;
f) przepisów załącznika III w zastosowaniu do statków powietrznych o maksymalnej masie startowej do 5700 kg, do dnia 28 września 2006 r.
4.
Państwa Członkowskie mogą wydawać zezwolenia w odniesieniu do przepisów załączników II i IV na czas określony, do dnia 28 września 2005 r.
5.
Jeśli Państwo Członkowskie korzysta z przepisów ust. 3 lub 4, fakt ten notyfikuje Komisji i Agencji.
6.
Do dnia 28 marca 2005 r. Agencja ocenia skutki wywoływane przez stosowanie przepisów załącznika I do niniejszego rozporządzenia w celu przedłożenia opinii Komisji, wraz z jego ewentualnymi zmianami.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2044/2003
z dnia 20 listopada 2003 r.
ustanawiające procedury zarządzania dla drugiej transzy kontyngentów ilościowych w 2004 r. na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 520/94 z dnia 7 marca 1994 r. ustanawiające wspólnotową procedurę zarządzania kontyngentami ilościowymi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3 i 4, art. 6 ust. 3 oraz art. 13, 23 i 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 427/2003 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1985/2003 [4], ustanawia roczne kontyngenty ilościowe na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej podane w załączniku I do tego rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia (WE) nr 520/94 mają zastosowanie do tych kontyngentów.
(2) W świetle rozszerzenia Wspólnoty Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r., kontyngenty ustanowione w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 427/2003 zwiększono rozporządzeniem Rady (WE) 1985/2003.
(3) Z uwagi na rozszerzenie Wspólnoty Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r., za właściwe uznaje się przydzielenie kontyngentu za 2004 r. w dwóch transzach, pierwsza od stycznia do kwietnia 2004 r. dla importerów z aktualnych Państw Członkowskich i druga od maja do grudnia 2004 r. dla importerów z wszystkich krajów, które staną się Państwami Członkowskimi począwszy od maja 2004 r.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1351/2003 [5] ustanowiło procedury zarządzania dla pierwszej transzy kontyngentów ilościowych za 2004 r. na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej.
(5) Niniejsze rozporządzenie przydziela kontyngenty dotyczące ilości za okres od maja do grudnia 2004 r.
(6) Komisja przyjęła odpowiednio rozporządzenie (WE) nr 738/94 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 983/96 [7], ustanawiające ogólne zasady w celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 520/94. Przepisy te stosuje się do zarządzania powyższymi kontyngentami z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
(7) Pewne właściwości gospodarki chińskiej, sezonowy charakter niektórych produktów oraz czas potrzebny na transport wskazują, iż zamówienia na produkty podlegające kontyngentowi składa się na ogół przed rozpoczęciem okresu kontyngentowego.
Dlatego za istotne uznaje się zagwarantowanie, że ograniczenia administracyjne nie zakłócają realizacji zaplanowanego przywozu.
Aby nie wpływać szkodliwie na ciągłość przepływów handlowych, uzgodnienia dotyczące przydzielania i zarządzania drugą transzą kontyngentów za 2004 r. należy zatem przyjąć przed majem 2004 r.
(8) Po przeanalizowaniu różnych metod zarządzania przewidzianych na mocy rozporządzenia (WE) nr 520/94, należy przyjąć metodę opartą na tradycyjnych przepływach handlowych.
W oparciu o tę metodę kontyngenty dzieli się na dwie części, z których jedna jest zarezerwowana dla importerów tradycyjnych, a duga dla pozostałych wnioskodawców.
(9) Wykazano, iż jest to najlepsza metoda zagwarantowania ciągłości działalności gospodarczej zainteresowanych importerów wspólnotowych i uniknięcia wszelkich zakłóceń w przepływach handlowych.
(10) Nie można zaktualizować okresu referencyjnego przeznaczonego na przydzielenie części kontyngentu przeznaczonej dla wspólnotowych importerów tradycyjnych podanego w poprzednim rozporządzeniu w sprawie zarządzania tymi kontyngentami.
Lata 2000 i 2001 charakteryzowały się pewnymi zakłóceniami, w szczególności podwojeniem liczby wniosków pochodzących z jednego Państwa Członkowskiego, co spowodowało znaczące zmniejszenie przydziałów danego kontyngentu na rzecz wszystkich importerów innych niż tradycyjni ze wszystkich Państw Członkowskich.
W 2002 r. zaobserwowano znaczne zwiększenie liczby wniosków złożonych przez importerów ze Zjednoczonego Królestwa innych niż tradycyjni w porównaniu do pozostałych Państw Członkowskich, co wskazuje na dążenie do obejścia obowiązku weryfikacji osób powiązanych.
Ponadto, trwają weryfikacje dotyczące posiadaczy pozwoleń za lata 2002 i 2003, którzy najprawdopodobniej naruszyli zasady weryfikacji osób powiązanych.
Dlatego lata 1998 albo 1999 to ostatnie lata reprezentatywne dla prawidłowej tendencji w przepływach handlowych w zakresie przedmiotowych produktów przywożonych przez importerów we Wspólnocie.
Importerzy tradycyjni muszą zatem udowodnić, że zrealizowali przywóz produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz objętych przedmiotowymi kontyngentami w latach 1998 albo 1999.
Lata 2001 i 2002 to ostatnie lata reprezentatywne dla prawidłowej tendencji w przepływach handlowych przedmiotowymi produktami przywożonymi przez importerów z państw przystępujących.
Biorąc pod uwagę, że znaczna większość importerów z państw przystępujących nie podlegała ograniczeniom przywozowym, a zatem nie podlegali prawnemu wymogowi przechowywania dokumentów przywozowych zarówno za lata 1998 i 1999, dostarczenie dowodu dotyczącego lat 1998 i 1999 stanowi dla nich niepropor cjonalne obciążenie.
Dlatego też importerzy tradycyjni z państw przystępujących muszą udowodnić, że w latach 2001 albo 2002 przywozili produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej oraz objęte przedmiotowymi kontyngentami.
(11) W przeszłości wykazano, że metoda przewidziana w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 520/94, która opiera się na kolejności otrzymywania wniosków, może nie być właściwą metodą przydzielania tej części kontyngentu, którą zarezerwowano dla importerów innych niż tradycyjni. W związku z tym, zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 520/94, za właściwe uznaje się zapewnienie przydziału proporcjonalnego do wnioskowanych ilości, w oparciu o równoczesną weryfikację aktualnie złożonych wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz, zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 520/94.
(12) Komisja uznaje za istotne, aby podmioty gospodarcze składające wniosek w charakterze importerów innych niż tradycyjni oraz podlegające definicji osób powiązanych w rozumieniu art. 143 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) 2913/92 [8] ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 881/2003 [9], mogły składać jeden wniosek o wydanie pozwolenia dla każdego z kontyngentów przeznaczonych dla importerów innych niż tradycyjni. Aby wykluczyć wnioski spekulacyjne, ilość, o którą mogą wnioskować importerzy inni niż tradycyjni należy ograniczyć do wielkości ustalonej.
(13) Za właściwe uznaje się ustalenie części kontyngentu zarezerwowanej dla importerów tradycyjnych na 75 % oraz części przeznaczonej dla importerów innych niż tradycyjni na 25 %.
(14) W celu zagwarantowania, że ilości te można przydzielić jeszcze w roku, w którym zostały przyznane, właściwe wydaje się również przeniesienie ilości, które nie zostały przejęte przez importerów innych niż tradycyjni na importerów tradycyjnych.
(15) Do celów przydzielania kontyngentu należy ustalić ramy czasowe przeznaczone na przedłożenie wniosków o wydanie pozwolenia przez importerów tradycyjnych oraz innych niż tradycyjni.
(16) Państwa Członkowskie oraz przystępujące informują Komisję o otrzymanych wnioskach o wydanie pozwolenia, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 520/94.
Informacje dotyczące uprzednich przywozów zrealizowanych przez importerów tradycyjnych należy wyrazić w tych samych jednostkach, co przedmiotowy kontyngent.
(17) Aby umożliwić wspólnotowym importerom tradycyjnym dalsze prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przywozu pełnych, zagwarantowanych im ilości na początku roku kontyngentowego oraz zagwarantować konkurencyjność względem importerów z państw przystępujących, którzy nie podlegają wymogom dotyczącym pozwoleń przed dniem 1 maja 2004 r., pozwolenia wydane przez właściwe organy krajowe Państwa Członkowskiego wydaje się możliwie najszybciej od przyjęcia przez Komisję kryteriów ilościowych.
Obowiązują one od dnia wydania do dnia 31 grudnia 2004 r.
(18) Środki te są zgodne z opinią Komitetu ds. Zarządzania Kontyngentami ustanowionym zgodnie z art. 22 rozporządzenia (WE) nr 520/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy szczególne dotyczące zarządzania kontyngentami ilościowymi określonymi w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1985/2003, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 427/2003 dotyczące kontyngentów odnoszących się do ilości przypadających na okres od maja do grudnia 2004 r.
Rozporządzenie (WE) nr 738/94 ustanawiające zasady ogólne w celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 520/94 stosuje się z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1. Kontyngenty ilościowe określone w art. 1 przydziela się stosując metodę opartą na tradycyjnych przepływach handlowych, o której mowa określoną w art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 520/94.
2.
Części każdego kontyngentu ilościowego przeznaczone dla importerów tradycyjnych oraz innych niż tradycyjni w ramach drugiej transzy kontyngentów za 2004 r. podano w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
3. a) Część przeznaczoną dla importerów innych, niż tradycyjni rozdziela się stosując metodę opartą na przydziale proporcjonalnym do wnioskowanych ilości.
Wielkość wnioskowana przez każdego z wnioskodawców nie może przekraczać podanej w załączniku II.
b) Podmioty gospodarcze uznane za powiązane w myśl z art. 143 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 mogą przedkładać tylko jeden wniosek o wydanie pozwolenia na część kontyngentu przeznaczoną dla importerów innych niż tradycyjni w odniesieniu do towarów opisanych we wniosku. Oprócz oświadczenia wymaganego na mocy art. 3 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 738/94, zmienionego na mocy art. 1 rozporządzenia (WE) nr 983/96, wniosek o wydanie pozwolenia na kontyngent inny niż tradycyjny musi stwierdzać, iż wnioskodawca nie jest powiązany z żadnym innym podmiotem gospodarczym ubiegającym się o przedmiotową transzę kontyngentu innego niż tradycyjny.
c) Części ilości zarezerwowanych dla importerów innych niż tradycyjni i nieprzydzielone zostaną dodane się do ilości zarezerwowanych dla importerów tradycyjnych.
Artykuł 3
Wnioski o pozwolenia na przywóz składa się do właściwych organów wymienionych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia od dnia następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, do godz. 15.00 (czasu brukselskiego) dnia 31 grudnia 2003 r.
Artykuł 4
1.
Do celów przydzielenia części każdego kontyngentu przeznaczonej dla importerów tradycyjnych, pojęcie importerzy "tradycyjni" oznacza:
- podmioty gospodarcze ustanowione we Wspólnocie przed dniem 1 maja 2004 r., które mogą wykazać, iż w roku kalendarzowym 1998 albo 1999 przywoziły towary do Wspólnoty,
- podmioty gospodarcze ustanowione w jednym z państw przystępujących przed dniem 1 maja 2004 r., które mogą wykazać, że w roku 2001 albo 2002 przywoziły towary do państw przystępujących.
2.
Dokumenty uzupełniające określone w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 520/94 dotyczą dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej objętych kontyngentem, dla którego sporządzono wniosek i przywiezionych w roku kalendarzowym 1998 albo 1999 przez importerów tradycyjnych ustanowionych we Wspólnocie, albo w roku kalendarzowym 2001 albo 2002 przez importerów tradycyjnych ustanowionych w państwach przystępujących, według wskazań importera.
3.
Zamiast dokumentów określonych w art. 7 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 520/94, do wniosków o wydanie pozwolenia wnioskodawcy mogą załączyć dokumenty sporządzone i poświadczone przez właściwe organy krajowe w oparciu o dostępne informacje celne stanowiące dowód przywozu przedmiotowego produktu w roku kalendarzowym 1998 albo 1999 (Państwa Członkowskie Wspólnoty) albo w roku kalendarzowym 2001 albo 2002 (państwa przystępujące) zrealizowane przez nich bezpośrednio albo, gdzie właściwe, przez podmiot gospodarczy, którego działalność przejęli.
Artykuł 5
Nie później niż do godz. 10.00 (czasu brukselskiego) dnia 23 stycznia 2004 r., Państwa Członkowskie oraz państwa przystępujące informują Komisję o liczbie oraz łącznej ilości wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz oraz, w przypadku wniosków od importerów tradycyjnych, o wielkości poprzednich przywozów zrealizowanych przez importerów tradycyjnych w okresie referencyjnym określonym w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Komisja przyjmuje kryteria ilościowe stosowane przez właściwe organy krajowe w celu rozpatrywania wniosków importerów nie później niż do dnia 10 lutego 2004 r.
Artykuł 7
Pozwolenia na przywóz wydane przez właściwe organy krajowe w państwach przystępujących obowiązują od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
Pozwolenia na przywóz wydane przez właściwe organy krajowe w Państwach Członkowskich wydaje się możliwie najszybciej po przyjęciu przez Komisję kryteriów ilościowych.
Obowiązują one od daty wydania do dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2052/2003
z dnia 17 listopada 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r., prawodawstwo wspólnotowe przewiduje jedynie dwie kategorie jaj.
Dlatego nie istnieje dalsza możliwość sprzedawania jaj klasy B jako jaj konsumpcyjnych.
Stwarza to obawy, w szczególności w niektórych Państwach Członkowskich, gdzie mycie jaj stanowi praktykę powszechną i gdzie klienci preferują kupowanie jaj umytych.
Dlatego wystąpiono do Komisji z wnioskiem o zezwolenie na kontynuowanie tej praktyki.
(2) Do czasu opracowania wyczerpującego sprawozdania naukowego przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności w celu stwierdzenie występowania jakiegokolwiek ryzyka dla zdrowia związanych z myciem jaj, właściwe jest wprowadzenie odstępstwa umożliwiającego mycie jaj konsumpcyjnych, na zasadzie dobrowolności.
W tym przypadku, jaja umyte powinny odpowiadać kryteriom ustanowionym w odniesieniu do jaj klasy A, ale powinny być oznakowane na opakowaniu jako "jaja umyte".
Odstępstwo to powinno być uzależnione od przyjęcia przez właściwy organ, surowych norm oraz ustanowienia surowych kontroli.
(3) Podobnie, z uwagi na potencjalne zagrożenia dla zdrowia, czas obowiązywania tego odstępstwa powinien być ograniczony, natomiast obrót jajami umytymi powinien zostać ograniczony do tych części terytorium wspólnotowego, na których właściwe organy odpowiedzialne za wystawianie upoważnień, przeprowadzają swoje kontrole.
(4) Przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 [2] nie miały zastosowania w odniesieniu do sprzedaży jaj przez producentów na rynkach lokalnych, z wyjątkiem giełd.
Kontrola tego odstępstwa okazała się trudna, w szczególności w zakresie jego ograniczenia do produkcji własnej rolników.
W celu ułatwienia kontroli, producenci powinni umieścić swój odrębny kod na jajach konsumpcyjnych przeznaczonych do sprzedaży na rynkach lokalnych.
(5) W następstwie połączenia klas B i C z dniem 1 stycznia 2004 r., klasa jaj B może być jedynie przedmiotem sprzedaży dla przemysłu.
Niektóre przepisy dotyczące oznakowania tych jaj i ich opakowań powinny zostać przyjęte.
(6) Ze względu na czas trwania transportu i warunki klimatyczne, sposób konserwacji jaj przeznaczonych do sprzedaży detalicznej we francuskich departamentach zamorskich zakłada spełnienie szczególnych wymogów w zakresie dostawy; dlatego powinno zostać udzielone upoważnienie w odniesieniu do jaj przeznaczonych dla tej części terytorium wspólnotowego do wysyłania w stanie schłodzonym.
(7) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1907/90 powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1907/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże jaja sprzedawane przez producenta na lokalnym rynku publicznym są opatrzone kodem określonym w art. 7 ust. 1 lit. a).";
2) w art. 6 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:
"4.
Zakłady pakowania, które w dniu 1 czerwca 2003 r. posiadały upoważnienie do mycia jaj przeznaczonych dla konsumenta końcowego, mogą, w okresie przejściowym do dnia 31 grudnia 2006 r., zachować upoważnienie do kontynuowania mycia takich jaj, pod ścisłym nadzorem właściwego organu w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
Takie jaja można wprowadzać do obrotu we wszystkich częściach terytorium wspólnotowego, na których organy Państw Członkowskich wystawiające wymienione upoważnienia, wykonują swoje kompetencje.
Jaja umyte spełniają kryteria jaj klasy A, natomiast są klasyfikowane jako "jaja umyte";.
Państwa Członkowskie podają do wiadomości Komisji i pozostałych Państw Członkowskich nazwy i adresy upoważnionych zakładów pakowania oraz stosowane środki nadzoru.
5.
Jaja przeznaczone do sprzedaży detalicznej we francuskich departamentach zamorskich można wysyłać do tej części terytorium wspólnotowego w stanie schłodzonym.
W takim przypadku ze względu na wymagany czas trwania transportu, dopuszczalny termin dostawy do konsumenta przewidziany w art. 3 ust. 1 decyzji Rady 94/371/WE ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.";
3) w art. 7 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Jaja klasy A oraz jaja umyte są stemplowane oznaczeniem kodowym zawierającym znak odróżniający producenta i pozwalającym na ustalenie metody hodowli.";
4) w art. 8 ust. 2 i 3 zastępuje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Jaja klasy A oraz jaja umyte, które nie posiadają już cech ustalonych dla tych klas zostają zdeklasowane do klasy B. Jaja te zostają dostarczone bezpośrednio do przedsiębiorstw przemysłu spożywczego zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 89/437/EWG lub do zakładów przemysłu niespożywczego, a ich opakowania są wyraźnie oznakowane w celu wskazania tego przeznaczenia.";
5) w art. 10 ust. 1 lit. e), f) i g) otrzymują brzmienie:
"e) data minimalnej trwałości, ze wskazaniem zaleceń odnośnie do właściwego składowania, dla jaj klasy A oraz jaj umytych;
f) data pakowania dla jaj klasy B;
g) metoda hodowli dla jaj klasy A oraz dla jaj umytych.
Te dane szczegółowe wykorzystuje się z zastosowaniem zasad, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20;
h) dane szczegółowe dotyczące chłodzenia, w formie niekodowanej, w odniesieniu do jaj sprzedawanych we francuskich departamentach zamorskich;
i) sformułowanie "jaja umyte"; w odniesieniu do jaj na mycie których wydano upoważnienie zgodnie z art. 6 ust. 4.";
6) art. 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Jaja wystawione lub oferowane do sprzedaży w obrocie detalicznym są prezentowane stosownie do klasy jakości i klasy wagowej oraz metody hodowli.
Różne klasy jakości i klasy wagowe, jak również metody hodowli podaje się na gablotach zawierających jaja, w taki sposób, aby były wyraźnie i jednoznacznie widoczne dla konsumenta.
2.
Następujące informacje dodatkowe podaje się w przypadku jaj luzem wystawionych do sprzedaży:
a) numer rejestracyjny zakładu pakowania, w którym jaja klasyfikowano lub w przypadku jaj przywożonych państwo trzecie pochodzenia;
b) data minimalnej trwałości, ze wskazaniem zaleceń odnośnie do właściwego składowania;
c) dane szczegółowe dotyczące chłodzenia, w formie niekodowanej, w odniesieniu do jaj sprzedawanych we francuskich departamentach zamorskich;
3.
Jaja klasy A, z wyjątkiem jaj klasy A oznakowanych "extra"; zgodnie z art. 12, mogą być sprzedawane w małych opakowaniach o różnych klasach wagowych.
W tym przypadku, na opakowaniach znajduje się dodatkowa informacja dotycząca całkowitej masy netto oraz wyrażenie "jaja różnej wielkości"; lub wskazanie różnych klas wagowych.";
7) w art. 15 lit. b) punkt (ee) otrzymuje brzmienie:
"ee) datę pakowania oraz datę minimalnej trwałości ze wskazaniem zaleceń odnośnie do właściwego składowania, dla jaj klasy A, oraz datę pakowania dla jaj klasy B".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2054/2003
z dnia 21 listopada 2003 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" (Mantequilla de l'Alt Urgell y la Cerdanya lub Mantega de l'Alt Urgell i la Cerdanya)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Hiszpania przekazała Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy "Mantequilla de l'Alt Urgell y la Cerdanya" lub "Mantega de l'Alt Urgell i la Cerdanya" jako nazwy pochodzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie jego wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności, że podano wszelkie wymagane informacje zgodnie z art. 4.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia sprzeciwu, zgodnie z art. 7 rozporządzania (EWG) nr 2081/92.
(4) W rezultacie omawiana nazwa powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako nazwa pochodzenia.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1979/2003 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronioną nazwę pochodzenia (PDO) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2059/2003
z dnia 17 listopada 2003 r.
zmieniające rozporządzenie nr 79/65/EWG ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 ust. 2 pkt 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sieć danych utworzona na mocy rozporządzenia Rady nr 79/65/EWG [3] dostarcza Komisji obiektywne i istotne informacje na temat wspólnej polityki rolnej.
(2) Z przyczyn związanych z zarządzaniem, Komisja powinna zostać upoważniona do zmiany, na wniosek Państwa Członkowskiego, listy okręgów Państw Członkowskich przedstawionej w załączniku do rozporządzenia nr 79/65/EWG.
(3) Sieć danych jest pożytecznym instrumentem umożliwiającym Komisji rozwijanie tej polityki i służy w konsekwencji zarówno Państwom Członkowskim jak i Wspólnocie.
Dlatego też, koszt systemów komputerowych, na bazie których działa sieć oraz badań i działań rozwijających inne aspekty sieci, powinien być pokrywany z środków finansowych Wspólnoty.
(4) Dlatego też, rozporządzenie nr 79/65/EWG powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 79/65/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w rozdziale I dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 2a
Na wniosek Państwa Członkowskiego listę okręgów zmienia się zgodnie z procedurą określoną w art.19, o ile wniosek ten dotyczy okręgów Państwa Członkowskiego";
2) artykuł 22 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Środki finansowe zawarte w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, w sekcji Komisji pokrywają:
a) koszty sieci danych związane z wypłacaniem honorariów biurom rachunkowym za wykonywanie przez nie obowiązków, o których mowa w art. 9 i 14;
b) wszelkie koszty systemów komputerowych używanych przez Komisję do przyjmowania, weryfikacji, przetwarzania i analizowania danych rachunkowych dostarczanych przez Państwa Członkowskie.
Koszty, o których mowa w lit. b) zawierają, jeśli jest to właściwe, koszty rozpowszechniania wyników tych operacji oraz koszty badań i rozwoju innych aspektów sieci danych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 listopada 2003 r.
w sprawie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji [4], w szczególności art. 5 ust. 1 tiret siódme, przewiduje przyjęcie właściwych przepisów dotyczących materiałów źródłowych używanych do produkcji aromatów dymu wędzarniczego oraz warunków reakcji, w jakich są przygotowywane.
(2) Swobodny przepływ bezpiecznej i zdrowej żywności jest ważnym aspektem rynku wewnętrznego i przyczynia się znacząco do zdrowia i ogólnego dobra obywateli oraz do realizacji ich interesów socjalnych i gospodarczych.
(3) Zgodnie z polityką Wspólnoty powinien być zapewniony wysoki poziom ochrony życia i zdrowia ludzkiego.
(4) W celu ochrony zdrowia ludzkiego środki aromatyzujące dymu wędzarniczego powinny podlegać ocenie bezpieczeństwa według procedury wspólnotowej przedw prowadzeniem do obrotu lub użyciem we Wspólnocie w środkach spożywczych lub na ich powierzchni.
(5) Różnice między krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi dotyczącymi oceny i zezwolenia na aromaty dymu wędzarniczego mogą utrudniać ich swobodny przepływ, stwarzając warunki nierównej i nieuczciwej konkurencji.
Dlatego też procedura wydawania zezwoleń powinna być ustalona na poziomie wspólnotowym.
(6) Skład chemiczny dymu jest złożony i zależy między innymi od rodzaju użytego drewna, zastosowanej metody uzyskiwania dymu, zawartości wody w drewnie oraz temperatury i stężenia tlenu w czasie wytwarzania dymu.
Wędzone środki spożywcze zwykle wywołują obawy natury zdrowotnej, szczególnie odnoszące się do ewentualnej obecności wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych.
Ponieważ aromaty dymu wędzarniczego są wywarzane z dymu, który jest poddawany frakcjonowaniu i procesom oczyszczania, zastosowanie aromatów dymu wędzarniczego ogólnie uważane jest za stwarzające mniej obaw natury zdrowotnej niż tradycyjny proces wędzenia.
W ocenie bezpieczeństwa należy jednak wziąć pod uwagę szersze zastosowanie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego w porównaniu do wędzenia konwencjonalnego.
(7) Niniejsze rozporządzenie obejmuje środki aromatyzujące dymu wędzarniczego, których definicję przedstawiono w dyrektywie 88/388/EWG.
Produkcja tych środków aromatyzujących dymu wędzarniczego zaczyna się od kondensacji dymu.
Skondensowany dym jest zwykle rozdzielany za pomocą procesów fizycznych na początkowy koncentrat dymny w roztworze wodnym, nierozpuszczalną w wodzie ciężką fazę smołową oraz nierozpuszczalną fazę oleistą.
Nierozpuszczalna faza oleista jest produktem ubocznym i nie nadaje się do produkcji aromatu dymnego.
Wstępny koncentrat i frakcje nierozpuszczalnej w wodzie ciężkiej fazy smołowej, "początkowe frakcje smołowe", są oczyszczane w celu usunięcia składników dymu, które są najbardziej szkodliwe dla zdrowia ludzkiego.
Następnie mogą one być odpowiednio stosowane w takiej postaci w środkach spożywczych lub do produkcji pochodnych aromatów dymu wędzarniczego, otrzymywanych poprzez dalsze odpowiednie przetwarzanie fizyczne, takie jak procesy ekstrakcji, destylacji, koncentracji poprzez odparowanie, absorpcji lub rozdzielanie techniką membranową oraz dodanie składników żywnościowych, innych środków aromatyzujących, dodatków do żywności lub rozpuszczalników, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowego prawodawstwo wspólnotowego.
(8) Komitet Naukowy ds. Żywności stwierdził, że ze względu na duże zróżnicowanie pod względem fizycznym i chemicznym środków aromatyzujących dymu wędzarniczego stosowanych do aromatyzowania żywności nie jest możliwe przyjęcie wspólnego podejścia do oceny bezpieczeństwa i dlatego ocena toksykologiczna powinna koncentrować się na poszczególnych koncentratach dymnych.
Uwzględniając tę opinię, niniejsze rozporządzenie powinno zapewnić naukową ocenę początkowych koncentratów dymnych i początkowych frakcji smołowych, zwanych dalej "produktami początkowymi", pod względem bezpieczeństwa ich użycia w takiej postaci lub do produkcji pochodnych środków aromatyzujących dymu wędzarniczego przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni.
(9) W zakresie warunków produkcji niniejsze rozporządzenie uwzględnia ustalenia Komitetu Naukowego ds. Żywności zawarte w sprawozdaniu z dnia 25 czerwca 1993 r. [5] w sprawie środków aromatyzujących dymnych, w którym są wyszczególnione różne warunki produkcji oraz informacje niezbędne do oceny środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni.
Sprawozdanie to z kolei opiera się na sprawozdaniu Rady Europy w sprawie aspektów zdrowotnych stosowania środków aromatyzujących dymu wędzarniczego jako składników żywności [6].
Zawiera ono również niewyczerpujący wykaz rodzajów drewna, który może być uważany jako orientacyjny wykaz rodzajów drewna odpowiedniego do produkcji aromatów dymnych.
(10) Należy przewidzieć ustanowienie na bazie oceny bezpieczeństwa wykazu produktów początkowych dozwolonych do stosowania w takiej postaci w środkach spożywczych lub na ich powierzchni lub do produkcji środków aromatyzujących dymu wędzarniczego do użytku we Wspólnocie w artykułach spożywczych lub na ich powierzchni.
Wykaz ten powinien wyraźnie opisywać produkty początkowe, dokładnie określić warunki ich stosowania oraz terminy ważności zezwoleń.
(11) W celu zapewnienia harmonizacji, oceny bezpieczeństwa powinny być przeprowadzane przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Urząd"), powołany rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [7].
(12) Ocena bezpieczeństwa poszczególnych produktów początkowych powinna być podstawą do pojęcia decyzji z zakresu zarządzania ryzykiem, czy dany produkt powinien być włączony do wspólnotowego wykazu produktów dozwolonych.
Decyzja ta powinna być podjęta zgodnie z procedurą regulacyjną w celu zapewnienia ścisłej współpracy między Komisją i Państwami Członkowskimi.
(13) Właściwe jest, żeby osoba ("wnioskodawca"), która zamierza wprowadzić do obrotu produkty początkowe lub pochodne aromaty dymne, przedstawiła wszelkie informacje konieczne do oceny bezpieczeństwa.
Wnioskodawca powinien również zaproponować uznaną metodę pobierania próbek i wykrywania składników produktów początkowych, która ma być stosowana do kontroli zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia.
W razie potrzeby Komisja powinna przyjąć kryteria jakościowe dla metod analitycznych po przeprowadzeniu konsultacji z Urzędem dla uzyskania pomocy naukowej i technicznej.
(14) Ponieważ wiele środków aromatyzujących dymu wędzarniczego jest już w obrocie w Państwach Członkowskich, należy uzyskać zapewnienie, że przejście do wspólnotowej procedury zezwoleń będzie płynne i nie spowoduje zakłóceń na istniejącym rynku środków aromatyzujących dymu wędzarniczego.
Należy pozostawić wnioskodawcy wystarczająco długi okres na dostarczenie Urzędowi informacji koniecznych do oceny bezpieczeństwa produktów.
Dlatego też należy ustalić pewien okres, zwany dalej "pierwszą fazą", w czasie którego powinny być przedstawione przez wnioskodawcę Urzędowi informacje dotyczące istniejących produktów początkowych.
Wnioski o zezwolenie dla nowych produktów początkowych mogą być również przedstawiane w czasie pierwszej fazy.
Urząd powinien bezzwłocznie oceniać wszystkie wnioski dotyczące istniejących, jak również nowych produktów początkowych, dla których w czasie pierwszej fazy została dostarczona wystarczająca informacja.
(15) Wspólnotowy wykaz pozytywny powinien być sporządzony przez Komisję po zakończeniu oceny bezpieczeństwa wszystkich produktów początkowych, dla których przedstawiono wystarczające informacje w czasie pierwszej fazy.
W celu zapewnienia sprawiedliwych i równych warunków wszystkim wnioskodawcom, sporządzenie początkowego wykazu powinno być dokonane jako operacja jednorazowa.
Po sporządzeniu wykazu dozwolonych produktów początkowych, powinna istnieć możliwość uzupełniania go o dalsze produkty początkowe w drodze decyzji Komisji, po przeprowadzeniu oceny bezpieczeństwa przez Urząd.
(16) W każdym przypadku, gdy ocena Urzędu wskazuje, że istniejący już na rynku Państwa Członkowskiego aromat dymu wędzarniczego stanowi poważne ryzyko dla zdrowia, produkt taki powinien być bezzwłocznie usunięty z rynku.
(17) Artykuły 53 i 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 ustanawiają procedurę podejmowania środków nadzwyczajnych w stosunku do środków spożywczych pochodzenia wspólnotowego lub przywożonych z państwa trzeciego.
Pozwala ona Komisji na podejmowanie takich środków w sytuacjach, gdy środki spożywcze mogą stanowić poważne zagrożenie zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego oraz gdy zagrożenie to nie może być w sposób zadowalający usunięte środkami podejmowanymi przez zainteresowane Państwo(-a) Członkowskie.
(18) Konieczne jest wymaganie od przedsiębiorstw branży spożywczej stosujących produkty początkowe lub pochodne środków aromatyzujących dymu wędzarniczego ustanowienia procedur, zgodnie z którymi można sprawdzić na każdym etapie umieszczania na rynku produktu początkowego lub pochodnego środka aromatyzującego dymu wędzarniczego, czy jest on dozwolony niniejszym rozporządzeniem i czy warunki jego stosowania są przestrzegane.
(19) W celu zapewnienia równego dostępu do rynku dla istniejących i nowych produktów początkowych należy ustanowić okres przejściowy, w czasie którego środki krajowe będą nadal stosowane w Państwach Członkowskich.
(20) Należy przewidzieć dostosowywanie załączników do niniejszego rozporządzenia do postępu naukowego i technicznego.
(21) Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego w zakresie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych lub na ich powierzchni, stwarzając jednocześnie podstawę dla zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i interesów konsumentów.
2.
W tym celu niniejsze rozporządzenie ustanawia:
a) procedurę wspólnotową oceny oraz przyznawania zezwoleń dla początkowych koncentratów dymnych i początkowych frakcji smołowych do użytku w takiej postaci w środkach spożywczych lub na ich powierzchni lub do produkcji pochodnych środków aromatyzujących dymu wędzarniczego do użytku w środkach spożywczych lub na ich powierzchni;
b) procedurę wspólnotową sporządzenia wykazu początkowych koncentratów dymnych i początkowych frakcji smołowych dozwolonych we Wspólnocie z wyłączeniem wszelkich pozostałych oraz warunki ich stosowania w środkach spożywczych lub na ich powierzchni.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenia ma zastosowanie do:
1) środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych lub na ich powierzchni;
2) materiałów źródłowych do produkcji aromatów dymu wędzarniczego;
3) warunków, w jakich aromaty dymu wędzarniczego są przygotowywane;
4) środków spożywczych, w których lub na powierzchni których środki aromatyzujące dymu wędzarniczego są obecne.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje podane w dyrektywie 88/388/EWG i w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002.
Stosuje się również następujące definicje:
1) "początkowe koncentraty dymne" odnoszą się do oczyszczonej, skondensowanej części dymu i są objęte definicją "środków aromatyzujących dymu wędzarniczego";
2) "początkowa frakcja smołowa" odnosi się do oczyszczonej frakcji nierozpuszczalnej w wodzie ciężkiej fazy smołowej skondensowanego dymu i jest objęte definicją "środków aromatyzujących dymu wędzarniczego";
3) "początkowe produkty" odnoszą się do początkowych koncentratów dymnych i początkowych frakcji smołowych;
4) "pochodne środków aromatyzujących dymu wędzarniczego" odnoszą się do aromatów wyprodukowanych w wyniku dalszego przetwarzanie produktów początkowych, używanych lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni w celu nadania im aromatu dymnego.
Artykuł 4
Ogólne zastosowanie i wymogi bezpieczeństwa
1.
Zastosowanie środków aromatyzujących w środkach spożywczych lub na ich powierzchni jest dozwolone tylko wówczas, gdy w sposób wystarczający zostało przedstawione, że
- nie stwarza to ryzyka dla zdrowia ludzkiego,
- nie wprowadza w błąd konsumentów.
Każde zezwolenie może zawierać specyficzne warunki zastosowania.
2.
Nikt nie wprowadzi do obrotu aromatu dymu wędzarniczego ani środka spożywczego, w którym lub na którym jest obecny aromat dymu wędzarniczego, jeśli aromat ten nie jest początkowym produktem dozwolonym zgodnie z przepisami art. 6 lub jeśli nie jest jego pochodnym oraz jeśli warunki jego stosowania ustanowione w zezwoleniu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie są spełnione.
Artykuł 5
Warunki produkcji
1.
Drewno użyte do produkcji produktu początkowego nie jest poddane obróbce, celowo lub nie, przy użyciu substancji chemicznych w okresie sześciu miesięcy bezpośrednio poprzedzającym jego ścięcie lub następującym po jego ścięciu, chyba że można udowodnić, że użyta substancja nie stwarza ryzyka potencjalnie toksycznych substancji w czasie spalania.
Osoba, która wprowadza do obrotu produkty początkowe, musi być w stanie przedstawić odpowiednie poświadczenie lub dokumentację, że wymóg ustanowiony w pierwszym akapicie został spełniony.
2.
Warunki produkcji produktów początkowych są ustanowione w załączniku I. Nierozpuszczalna faza oleista, która jest produktem ubocznym procesu, nie jest używana do produkcji środków aromatyzujących dymu wędzarniczego.
3.
Bez uszczerbku dla pozostałego prawodawstwa wspólnotowego, produkty początkowe mogą być dalej przetwarzane poprzez procesy fizyczne właściwe dla produkcji pochodnych środków aromatyzujących dymu wędzarniczego.
W przypadku gdy istnieje różnica poglądów, czy dany proces fizyczny jest właściwy, decyzja może zostać podjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 19 ust. 2.
Artykuł 6
Wspólnotowy wykaz dozwolonych produktów początkowych
1.
Wykaz produktów początkowych dozwolonych we Wspólnocie, z wyłączeniem wszelkich pozostałych, stosowanych w takiej postaci lub w środkach spożywczych lub na ich powierzchni lub do produkcji pochodnych środków aromatyzujących dymu wędzarniczego, zostaje ustanowiony zgodnie z procedurą określoną w art. 19 ust. 2.
2.
W odniesieniu do każdego dozwolonego produktu początkowego wykaz określony w ust. 1 podaje niepowtarzalny kod tego produktu, jego nazwę, nazwę i adres posiadacza zezwolenia, jasny opis i charakterystykę produktu, warunki jego zastosowania w określonych środkach spożywczych lub ich kategoriach lub na ich powierzchni oraz termin ważności zezwolenia.
3.
Po ustanowieniu wykazu określonego w ust. 1 wykaz może być uzupełniany o produkty początkowe zgodnie z procedurą określoną w art. 19 ust. 2.
Artykuł 7
Wniosek o zezwolenie
1.
W celu włączenia produktu początkowego do wykazu określonego w art. 6 ust. 1 należy złożyć wniosek zgodnie z następującymi zasadami.
2. a) Wniosek jest przesyłany do właściwego organu Państwa Członkowskiego.
b) Właściwy organ:
i) potwierdza wnioskodawcy otrzymanie wniosku na piśmie w ciągu 14 dni od jego otrzymania.
Potwierdzenie zawiera datę otrzymania wniosku;
ii) informuje bezzwłocznie Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej "Urzędem"); oraz
iii) udostępnia Urzędowi wniosek i wszelkie dodatkowe informacje dostarczone przez wnioskodawcę.
c) Urząd informuje o tym bezzwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję i udostępnia im wniosek wraz z dodatkowymi informacjami dostarczonymi przez wnioskodawcę.
3.
Wniosek zawiera następujące elementy:
a) nazwę i adres wnioskodawcy;
b) informacje wymienione w załączniku II;
c) uzasadnione oświadczenie potwierdzające, że produkt spełnia wymogi art. 4 ust. 1 tiret pierwsze;
d) streszczenie dokumentacji;
4.
Urząd opublikuje szczegółowe wytyczne dotyczące przygotowania i przedłożenia wniosku [9].
Artykuł 8
Opinia Urzędu
1.
Urząd w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania ważnego wniosku wydaje opinię, czy produkt i jego zamierzone zastosowanie spełnia wymagania art. 4 ust. 1.
Urząd może wydłużyć ten okres.
W takim przypadku przedstawia wnioskodawcy, Komisji i Państwom Członkowskim wyjaśnienie opóźnienia.
2.
Urząd może, gdy sytuacja tego wymaga, zwrócić się do wnioskodawcy o uzupełnienie danych szczegółowych dołączonych do wniosku w terminie określonym przez Urząd, który w żadnym wypadku nie przekracza 12 miesięcy.
W przypadku gdy Urząd zwraca się o dodatkowe informacje, termin ustanowiony w ust. 1 jest zawieszony na czas dostarczenia tej informacji.
Termin ten ulega także zawieszeniu w czasie przyznanym wnioskodawcy na przygotowanie wyjaśnień ustnych lub pisemnych.
3.
W celu przygotowania opinii Urząd:
a) sprawdza, czy dane szczegółowe i dokumenty złożone przez wnioskodawcę są zgodnie z art. 7 ust. 3, gdyż w takim przypadku wniosek jest uznany za ważny;
b) informuje wnioskodawcę, Komisję i Państwa Członkowskie, jeśli wniosek nie jest ważny.
4.
W przypadku pozytywnej opinii dotyczącej zezwolenia dla ocenianego produktu opinia ta zawiera:
a) warunki lub ograniczenia dotyczące zastosowania ocenianego produktu początkowego w takiej postaci lub jako pochodne środka aromatyzującego dymu wędzarniczego lub w określonych środkach spożywczych lub ich kategoriach, lub na ich powierzchni;
b) ocenę, czy metoda analityczna proponowana zgodnie z pkt 4 załącznika II jest właściwa do celów kontrolnych.
5.
Urząd przesyła swoją opinię Komisji, Państwom Członkowskim i wnioskodawcy.
6.
Urząd ogłasza swoją opinię po wykreśleniu wszelkich informacji uznanych za poufne, zgodnie z art. 15.
Artykuł 9
Zezwolenie wspólnotowe
1. W terminie trzech miesięcy od otrzymania opinii Urzędu Komisja przygotowuje projekt środka, jaki ma być podjęty w odniesieniu do wniosku o włączenie produktu początkowego do wykazu określonego w art. 6 ust. 1, uwzględniając wymagania art. 4 ust. 1, prawodawstwo wspólnotowe oraz inne czynniki prawnie związane z daną dziedziną. W przypadku gdy projekt środka nie jest zgodny z opinią Urzędu, Komisja wyjaśnia powody różnic.
Środkiem wskazanym w pierwszym akapicie jest:
a) projekt rozporządzenia zmieniającego wykaz określony w art. 6 ust. 1 poprzez włączenie produktu początkowego do wykazu dozwolonych produktów, zgodnie z wymogami art. 6 ust. 2; lub
b) projekt decyzji, skierowanej do wnioskodawcy, odmawiającej zezwolenia.
2.
Środki te podejmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 19 ust. 2.
O podjęciu ich Komisja informuje bezzwłocznie wnioskodawcę.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 11, zezwolenie udzielone zgodnie z procedurą przewidzianą w niniejszym rozporządzeniu jest ważne w całej Wspólnocie przez 10 lat i będzie odnowione zgodnie z art. 12.
4.
Po wydaniu zezwolenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem posiadacz zezwolenia lub inne przedsiębiorstwo branży spożywczej stosujące dozwolony produkt początkowy lub dozwolony pochodny środka aromatyzującego dymu wędzarniczego zastosuje się do wszelkich warunków i ograniczeń zawartych w zezwoleniu.
5.
Posiadacz zezwolenia powiadamia niezwłocznie Komisję o nowych informacjach naukowych lub technicznych, które mogą mieć wpływ na ocenę bezpieczeństwa dozwolonego produktu początkowego lub dozwolonego pochodnego środka aromatyzującego dymu wędzarniczego w odniesieniu do zdrowia ludzkiego.
Urząd w razie potrzeby dokona weryfikacji oceny.
6.
Przyznanie zezwolenia nie zmniejsza ogólnej odpowiedzialności cywilnej i karnej przedsiębiorstwa branży spożywczej w odniesieniu do dozwolonego produktu początkowego, pochodnego środka aromatyzującego dymu wędzarniczego lub środka spożywczego zawierającego dozwolony produkt początkowy lub pochodny środka aromatyzującego dymu wędzarniczego.
Artykuł 10
Wstępne ustalenie wspólnotowego wykazu dozwolonych produktów początkowych
1.
W ciągu 18 miesięcy od wejściu w życie niniejszego rozporządzenia przedsiębiorstwa złożą wnioski zgodnie z art. 7 w celu ustalenia wstępnego wspólnotowego wykazu dozwolonych produktów początkowych.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 ust. 1, wstępny wykaz będzie ustalony po wydaniu przez Urząd opinii w sprawie każdego produktu początkowego, dla którego w tym okresie złożono ważny wniosek o zezwolenie.
Wnioski, dla których Urząd nie będzie mógł wydać opinii ze względu na niedotrzymanie przez wnioskodawcę terminów na złożenie dodatkowej informacji zgodnie z przepisami art. 8 ust. 2, nie będą brane pod uwagę przy ustalaniu wstępnego wykazu wspólnotowego.
2. W terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich opinii określonych w ust. 1 Komisja przygotuje projekt rozporządzenia dla ustalenia wstępnego wykazu, określonego w art. 6 ust. 1, uwzględniając wymogi art. 6 ust. 2.
Artykuł 11
Zmiana, zawieszenie i cofnięcie zezwolenia
1.
Posiadacz zezwolenia może zwracać się z wnioskiem o zmianę wydanego zezwolenia zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7.
2.
Z własnej inicjatywy lub na żądanie Państwa Członkowskiego lub Komisji Urząd wyraża opinię, czy zezwolenie jest nadal zgodne z niniejszym rozporządzeniem, postępując, gdzie stosowne, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8.
3.
Komisja bezzwłocznie bada opinię Urzędu i przygotowuje projekt decyzji.
4.
Projekt środka zmieniającego zezwolenie wyszczególnia niezbędne zmiany warunków stosowania oraz, ewentualnie, ograniczeń zawartych w zezwoleniu.
5.
Ostateczny środek, tj. zmiana, zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia, jest podejmowany zgodnie z procedurą określoną w art. 19 ust. 2.
6.
Komisja bezzwłocznie informuje posiadacza zezwolenia o podjętych środkach.
Artykuł 12
Odnowienie zezwolenia
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 11, zezwolenie na podstawie niniejszego rozporządzenia jest odnawiane na okres 10 lat na wniosek posiadacza zezwolenia skierowanego do Komisji najpóźniej 18 miesięcy przed terminem upływu ważności zezwolenia.
2.
Do wniosku dołączone są następujące dane szczegółowe i dokumenty:
a) odniesienie do poprzedniego zezwolenia;
b) wszelkie dostępne informacje dotyczące punktów wymienionych w załączniku II, które uzupełniają informacje już dostarczone Urzędowi w trakcie poprzedniej oceny i zaktualizowane w świetle najnowszych osiągnięć naukowych i technicznych;
c) uzasadnione oświadczenie potwierdzające, że produkt jest zgodny z art. 4 ust. 1 tiret pierwsze.
3.
Artykuły 7–9 stosuje się mutatis mutandis.
4.
Jeśli z przyczyn niezależnych od posiadacza zezwolenia decyzja o odnowieniu zezwolenia nie zostanie podjęta na miesiąc prze upływem ważności, zezwolenie na produkt zostaje automatycznie przedłużone o sześć miesięcy.
Komisja informuje o zwłoce posiadacza zezwolenia oraz Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
Możliwość prześledzenia
1.
W pierwszym etapie wprowadzania do obrotu dozwolonego produktu początkowego lub środka aromatyzującego dymu wędzarniczego pochodzącego z dozwolonych produktów wymienionych w wykazie, określonym w art. 6 ust. 1, przedsiębiorstwo branży spożywczej zapewnia, że następująca informacja jest przekazywana do przedsiębiorstwa branży spożywczej otrzymującego produkt:
a) kod dozwolonego produktu podany w wykazie określonym w art. 6 ust. 1;
b) warunki stosowania dozwolonego produktu wymienionego w wykazie określonym w art. 6 ust. 1;
c) w przypadku pochodnych środków aromatyzujących dymu wędzarniczego stosunek ilościowy do produktu początkowego; jest on wyrażony w sposób jasny i łatwy do zrozumienia, żeby otrzymujące je przedsiębiorstwo branży spożywczej mogło stosować pochodny środek aromatyzujący dymu wędzarniczego zgodnie z warunkami stosowania, określonymi w wykazie, o którym mowa w art. 6 ust. 1.
2.
Na wszystkich kolejnych etapach wprowadzania do obrotu produktów określonych w ust. 1 przedsiębiorstwo branży spożywczej zapewnia, że informacja otrzymana zgodnie z ust. 1 jest przekazywana otrzymującemu przedsiębiorstwu branży spożywczej.
3.
Przedsiębiorstwo branży spożywczej będzie posiadać systemy i procedury umożliwiające identyfikację osób, od których produkty wymienione w ust. 1 zostały otrzymane i do których zostały wysłane.
4.
Ustępy 1–3 stsouje się bez uszczerbku dla innych szczególnych wymagań zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
Artykuł 14
Dostęp publiczny
1.
Wnioski o zezwolenie, dodatkowe informacje od wnioskodawców i opinie Urzędu są publicznie dostępne, z wyjątkiem informacji poufnych, zgodnie z art. 38, 39 i 41 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
2.
Urząd stosuje zasady rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [10] przy rozpatrywaniu wniosków o dostęp do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Urzędu.
3.
Państwa Członkowskie będą rozpatrywać wnioski o dostęp do dokumentów otrzymanych na podstawie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
Artykuł 15
Poufność
1.
Wnioskodawca może wskazać, które informacje przedstawione zgodnie z art. 7 powinny być traktowane jako poufne, ponieważ ich ujawnienie może w istotny sposób zaszkodzić jego pozycji konkurencyjnej.
W takich przypadkach należy podać możliwe do sprawdzenia uzasadnienie.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3, Komisja ustala, po konsultacji z wnioskodawcą, jakie informacje powinny być poufne, i powiadamia wnioskodawcę i Urząd o swojej decyzji.
3. Bez uszczerbku dla przepisów art. 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, następujące informacje nie są uważane za poufne:
a) nazwa i adres wnioskodawcy i nazwa produktu;
b) w przypadku pozytywnej opinii dotyczącej zezwolenia dla ocenianego produktu, dane szczegółowe wymienione w art. 6 ust. 2;
c) informacje bezpośrednio związane z oceną bezpieczeństwa produktu;
d) metoda analityczna określona w pkt 4 załącznika II.
4.
Bez względu na ust. 2, Urząd dostarczy na żądanie wszelkie posiadane informacje Komisji oraz Państwom Członkowskim.
5.
Komisja, Urząd i Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki do zapewnienia właściwej poufności informacji otrzymanych na podstawie niniejszego rozporządzenia z wyjątkiem informacji, które muszą być ogłoszone publicznie, jeśli wymagają tego okoliczności w celu ochrony zdrowia ludzkiego.
6.
Jeśli wnioskodawca wycofuje lub wycofał wniosek, Urząd, Komisja oraz Państwa Członkowskie przestrzegają poufności otrzymanych informacji handlowych i przemysłowych, w tym informacji o działalności badawczej i rozwojowej, jak również informacji, co do których Komisja i wnioskodawca nie zgadzają się w kwestii poufności.
Artykuł 16
Ochrona danych
Informacje we wniosku złożonym zgodnie z art. 7 nie mogą być wykorzystane na korzyść innego wnioskodawcy, o ile ten wnioskodawca nie uzgodni z posiadaczem zezwolenia, że taka informacja może być wykorzystana.
Artykuł 17
Inspekcja i środki kontroli
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że przeprowadzane są inspekcje i inne właściwe środki kontroli do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
2.
W razie potrzeby i na żądanie Komisji Urząd udziela pomocy technicznej w sprawie pobierania próbek i kontroli dla ułatwienia skoordynowanego podejścia do wdrożenia ust. 1.
3.
W razie potrzeby Komisja przyjmuje, po zwróceniu się o pomoc naukową i techniczną do Urzędu, kryteria jakościowe dla uznanych metod analitycznych, proponowanych zgodnie z pkt 4 załącznika II, w tym substancji, które mają być mierzone, zgodnie z procedurą określoną w art. 19 ust. 2.
Artykuł 18
Zmiany
Zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia oraz wykazu określonego w art. 6 ust. 1 są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 19 ust. 2, po konsultacji z Urzędem w kwestiach pomocy naukowej i/lub technicznej.
Artykuł 19
Procedura Komitetu
1. Komisja jest wspomagana przez Komitet określony w art. 58 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 20
Środki przejściowe
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 2, handel i stosowanie następujących produktów początkowych i pochodnych środków aromatyzujących dymu wędzarniczego, jak również środków spożywczych zawierających te produkty, już wprowadzonych do obrotu w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenie, są dozwolone w następujących okresach:
a) produkty początkowe, dla których zostanie złożony ważny wniosek zgodnie z art. 7 i art. 8 ust. 3 przed dniem 16 czerwca 2005 r., i pochodne środków aromatyzujących dymu wędzarniczego: do czasu ustalenia wykazu określonego w art. 10 ust. 1;
b) środki żywnościowe zawierające produkty początkowe, dla których zostanie złożony ważny wniosek zgodnie z art. 7 i art. 8 ust. 3 przed dniem 16 czerwca 2005 r., lub zawierające pochodne środków aromatyzujących dymu wędzarniczego: przez 12 miesięcy po ustaleniu wykazu określonego w art. 10 ust. 1;
c) środki spożywcze zawierające produkty początkowe, dla których nie zostaną złożone ważne wnioski zgodnie z art. 7 i art. 8 ust. 3 przed dniem 16 czerwca 2005 r., lub pochodne środków aromatyzujących dymu wędzarniczego: do dnia 16 czerwca 2006 r.
Środki spożywcze, które zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu przed końcem okresów określonych w lit. b) i c), mogą być przedmiotem handlu do wyczerpania zapasów.
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4 ust. 2 stosuje się od dnia 16 czerwca 2005 r.
Do tego czasu w Państwach Członkowskich nadal stosuje się obowiązujące przepisy krajowe dotyczące środków aromatyzujących dymu wędzarniczego i ich użycia w środkach spożywczych oraz na ich powierzchni.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 2081/2003
z dnia 27 listopada 2003 r.
w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyk w handlu między Państwami Członkowskimi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPOLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [1], zgodnie ze zmianami rozporządzenia (WE) nr 374/98 [2], w szczególności art. 9 tego rozporządzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1779/2002 z dnia 4 października 2002 r. w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla danych statystycznych w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty oraz danych statystycznych w handlu między Państwami Członkowskimi [3] przedstawiło wersję obowiązującą 1 stycznia 2003 r.;
(2) alfabetyczne kodowanie państw i terytoriów oparte jest na obowiązującym standardzie ISO alfa 2, o ile można łączyć z wymaganiami ustawodawstwa Wspólnoty;
(3) zmiany wpływające na niektóre kody zmuszają do opracowania nowych wersji nomenklatury;
(4) bardziej pożądane jest jednak zapewnienie okresu przejściowego, aby umożliwić niektórym Państwom Członkowskim dostosowanie się do dokonanych zmian. Istotne jest, w celu uproszczenia okresu przejściowego, aby zakończył się w momencie wejścia w życie przepisów zmieniających przepisy Jednolitego Dokumentu Administracyjnego;
(5) środki zapewnione w tym rozporządzeniu zgodne są z opinią Komitetu ds. Statystyki odnoszącą się do handlu towarami z państwami nie będącymi członkami Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE;
Artykuł 1
Wersja, obowiązująca od 1 stycznia 2004 r. nomenklatury krajów i terytoriów dla statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyki handlu między Państwami Członkowskimi przedstawiona jest w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 stycznia 2004 r.
Państwa Członkowskie mogą używać trzycyfrowych kodów numerycznych przedstawionych w załączniku do rozporządzenia, dopóki przepisy zmieniające załączniki 37 i 38 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 nie wejdą w życie [4].
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2111/2003
z dnia 1 grudnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96 wprowadzającego wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzające wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2699/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 4 oraz art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle zdobytego w poprzednich latach doświadczenia, konieczna jest zmiana rozporządzenia Komisji (WE) nr 1092/2001 z dnia 30 maja 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96 wprowadzającego wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 350/2002 [4]. W celu zachowania jasności i przejrzystości rozporządzenie (WE) nr 1092/2001 powinno zostać uchylone i zastąpione nowym rozporządzeniem.
(2) Lata gospodarcze i okresy równoważne dla owoców cytrusowych zebranych we Wspólnocie i wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 powinny zostać określone w związku z zastosowanym jednolitym systemem pomocy, ustanowionym w tym rozporządzeniu.
(3) System pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych oparty jest na umowach między uznanymi organizacjami producentów lub organizacjami, którym przyznano wstępne uznanie na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 47/2003 [6], z jednej strony, a z przetwórcami z drugiej strony.
Organizacje producentów mogą także w niektórych okolicznościach występować jako przetwórcy.
Rodzaje umów oraz dane szczegółowe, które mają zostać zawarte w umowach powinny zostać wyszczególnione do celów stosowania systemu pomocy.
(4) Biorąc pod uwagę różne aspekty strukturalne i odmianowe, aspekty odmianowe warunków produkcji obrotu świeżymi oraz przetworzonymi owocami cytrusowymi, zauważone w Państwach Członkowskich, a także w celu zapewnienia regularnych dostaw dla przemysłów przetwórczych, oraz właściwego monitorowania systemu pomocy przez właściwe organy, minimalny czas obowiązywania umów innych niż wieloletnie powinien zostać ustalony na co najmniej pięć pełnych, następujących po sobie miesięcy danego roku gospodarczego.
Te krótkoterminowe umowy powinny być zawierane w różnych dniach danego roku gospodarczego, w zależności od ich czasu trwania.
W celu zapewnienia właściwego stosowania systemu pomocy, okresy czasu objęte dwoma różnymi krótkoterminowymi umowami powinny być ciągłe i nie powinny nakładać się na siebie.
(5) Dla każdego z produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, umowy powinny być zawierane przed datą ich rozpoczęcia, aby organizacje producentów mogły przygotować swoje plany oraz zagwarantować przetwórcom trwałość dostaw.
Jednakże w celu zapewnienia, że ten system jest tak skuteczny, jak to możliwe, strony takich umów powinny zostać upoważnione do wprowadzania zmian, podlegających określonym ograniczeniom, ilości pierwotnie określonych w tych umowach.
(6) Z zastrzeżeniem art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, a także w celu umożliwienia producentom i przetwórcom wspólnotowym dostosowanie się do rozwijających się wymogów rynkowych oraz wzrastającej konkurencji międzynarodowej, należy pozostawić Państwom Członkowskim margines dowolności w zakresie ustalenia daty, przed którą te umowy muszą zostać zawarte.
(7) W celu poprawy sposobu działania tego systemu, właściwe organy powinny wiedzieć o wszystkich organizacjach producentów uprawiających handel produkcją swoich członków, członków innych organizacji producentów oraz producentów indywidualnych, którzy zamierzają zakwalifikować się do tego systemu.
Właściwe organy powinny także wiedzieć o przetwórcach podpisujących umowy z takimi organizacjami producentów oraz o potencjale przetwórczym ich zakładów.
W tym celu, przetwórcy owoców cytrusowych zamierzający uczestniczyć w tym systemie pomocy powinni zwracać się z wnioskiem do właściwych organów przed datą, która zostanie określona przez te organy.
(8) Z uwagi na czynniki gospodarcze i społeczne, całość przetwarzania owoców cytrusowych zebranych we Wspólnocie ma miejsce w tych Państwach Członkowskich, które ustanawiają krajowy próg dla danego produktu, określony w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2202/96.
W celu zapewnienia prawidłowego wprowadzenia tego systemu w drodze umów zawartych między organizacjami producentów i przetwórcami, a także gwarancję dostaw wyrobów gotowych o rozsądnej cenie i jakości do konsumentów, przetwórcy owoców cytrusowych prowadzący działalność gospodarczą w tych Państwach Członkowskich powinni przed zawarciem umów zostać zatwierdzeni przez właściwe organy.
(9) W celu umocnienia zarządzania systemem pomocy, Państwom Członkowskim niemającym krajowego progu na przedmiotowy produkt, określony w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2202/96, należy dać możliwość ustalenia wymagań w celu zatwierdzenia przetwórców, których zakłady przetwórcze znajdują się na ich terytorium.
(10) Istnieje bliska zależność między surowcem dostarczonym w celu przetworzenia a uzyskanym produktem gotowym.
Dlatego ten surowiec powinien spełniać pewne minimalne wymagania.
(11) Dla ułatwienia bardziej elastycznego stosowania systemu, powiadomienia wymagane od organizacji producentów w celu utrzymania kontroli nad produkcją powinny być oparte na analizie ryzyka ustalonej przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
(12) W celu zapewnienia i umocnienia kontroli przez właściwe organy, w każdym przypadku, gdy przetwarzanie ma miejsce w Państwie Członkowskim innym niż w państwie, w którym mieści się siedziba zarządu organizacji producentów podpisującej umowę, zainteresowane Państwa Członkowskie powinny ustanowić niezbędne dodatkowe wspólne przepisy oraz procedury administracyjne w zakresie powiadomień wymaganych od organizacji producentów, oraz świadectw dostawy.
(13) Wnioski o pomoc na każdy produkt powinny zawierać wszystkie informacje potrzebne w celu oceny ich zasadności, w tym informacje zawarte w umowie.
(14) W celu zapewnienia właściwego stosowania systemu pomocy, organizacje producentów oraz przetwórcy powinni przesyłać właściwe informacje i przechowywać aktualną dokumentację. Powinny w szczególności wyszczególnić obszary pod pomarańcze, małe owoce cytrusowe, cytryny, grejpfruty i pomelo, na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 495/2001 [8], oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 [9], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2550/2001 [10], do celów wszelkich inspekcji i kontroli uważanych za niezbędne.
(15) Do celów zarządzania systemem pomocy, należy ustanowić procedury kontroli bezpośredniej i kontroli dokumentów wobec działań dostawczych i przetwórczych, które powinny objąć dostatecznie reprezentatywną liczbę wniosków o pomoc.
Należy ustanowić kary dla organizacji producentów i przetwórców, którzy naruszają te przepisy, w szczególności składając fałszywe deklaracje, niewykonując warunków umowy lub nieprzetwarzając dostarczonych produktów.
Niemniej jednak, należy pozostawić Państwom Członkowskim margines dowolności w zakresie tych przypadków, gdy organizacje producentów nie są w stanie wypełnić swoich zobowiązań umownych z winy przetwórcy.
(16) Przy poszanowaniu gwarancji oraz jakości przeprowadzanych kontroli, liczba wyrywkowych kontroli stanu zasobów powinna zostać zmniejszona.
Niemniej jednak, w zakresie przetwórców lub zakładów przetwórczych, które nie uczestniczyły w systemie pomocy w poprzednim roku gospodarczym, powinny zostać przeprowadzone przynajmniej dwie kontrole podczas pierwszego roku ich uczestnictwa w tym systemie.
(17) W celu umożliwienia Komisji wykonania i monitorowania tego systemu pomocy, a także, w razie potrzeby, dostosowania go do zmieniających się warunków rynkowych, Komisja powinna otrzymywać od Państw Członkowskich bieżące, rzetelne oraz uaktualnione informacje.
(18) Należy przyjąć przepisy przejściowe celu ułatwienia przejścia od poprzednich ustaleń do ustaleń ustanowionych niniejszym rozporządzeniem.
(19) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "organizacje producentów" oznaczają grupy producentów określone w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz grupy producentów, którym przyznano wstępne uznanie na mocy art. 14 tego rozporządzenia;
b) "stowarzyszenie organizacji producentów" oznacza stowarzyszenie określone w art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, założone z inicjatywy organizacji producentów uznanych na mocy tego rozporządzenia oraz kontrolowane przez te organizacje;
c) "producent" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną będącą członkiem organizacji producentów, dostarczającą tej organizacji swoje produkty do celów obrotu na warunkach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96;
d) "producent indywidualny" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną określoną w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, nienależącą do organizacji producentów i uprawiającą w swoim gospodarstwie surowiec przeznaczony do przetworzenia;
e) "przetwórca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną prowadzącą w celach gospodarczych i na własną odpowiedzialność, jeden lub więcej zakładów z urządzeniami do wytwarzania jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/1996 oraz, gdzie właściwe, zatwierdzonego zgodnie z przepisami art. 5 tego rozporządzenia;
f) "właściwe organy" oznaczają instytucję lub instytucje wyznaczone przez Państwo Członkowskie do wykonania niniejszego rozporządzenia.
2.
Organizacje producentów, których siedziba zarządu mieści się w Państwie Członkowskim, mogą uczestniczyć we wspólnotowym systemie pomocy przewidzianym w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, pod warunkiem że zainteresowane Państwo Członkowskie ustaliło próg krajowy na przedmiotowy produkt, w sposób określony w załączniku II do tego rozporządzenia.
3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia wszelkie odniesienia do organizacji producentów rozumiane są jako odniesienia do stowarzyszeń organizacji producentów.
Artykuł 2
Lata gospodarcze i okresy dostaw
1.
Lata gospodarcze w rozumieniu art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, zwane dalej "latami gospodarczymi", biegną od dnia 1 października do dnia 30 września dla:
a) słodkich pomarańczy;
b) mandarynek, klementynek i satsumy;
c) grejpfrutów i pomelo;
d) cytryn.
2.
Pomoc dla organizacji producentów dostarczających mandarynki i klementynki przyznawana jest jedynie na produkty dostarczone przemysłowi przetwórczemu od dnia 1 października do dnia 30 czerwca.
3.
Pomoc dla organizacji producentów dostarczających satsumę przyznawana jest jedynie na produkty dostarczone przemysłowi przetwórczemu od dnia 1 października do dnia 31 marca.
4. Na dany rok gospodarczy, "okres równoważny" określony w art. 5 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2202/96 biegnie od dnia 1 kwietnia poprzedniego roku gospodarczego do dnia 31 marca roku bieżącego.
Artykuł 3
Identyfikacja działek
Dla celów niniejszego rozporządzenia systemem identyfikacji działek jest system używany dla systemu zintegrowanego określonego w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92. Obszary powinny być zgłoszone w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc dziesiętnych. art. 22 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 stosuje się do celów określenia obszaru działek podczas kontroli przewidzianych w art. 27 tego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
UMOWY
Artykuł 4
Forma umów
1.
Umowy określone w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 (zwane dalej "umowami") zawierane są w formie pisemnej.
Zawierane są oddzielnie dla każdego z produktów podstawowych wymienionych w art. 1 tego rozporządzenia i mają swój numer identyfikacyjny.
2.
Umowy zawiera się w jednej z następujących form:
a) umowa między organizacją producentów i przetwórcą;
b) zobowiązanie do dostaw, w przypadku gdy organizacja producentów działa również jako przetwórca.
W dowolnym momencie i dla dowolnego produktu podstawowego wymienionego w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, nie więcej niż jedna umowa krótkoterminowa oraz jedna umowa wieloletnia określona w art. 6 ust. 1, może obowiązywać między organizacją producentów a przetwórcą.
Artykuł 5
Wnioski o uczestnictwo w systemie pomocy oraz zatwierdzanie przetwórców
1.
Przetwórcy słodkich pomarańczy, mandarynek, klementynek, satsumy, cytryn, grejpfrutów i pomelo, którzy zamierzają po raz pierwszy uczestniczyć w systemie pomocy, składają wniosek do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym mieszczą się ich zakłady przetwórcze przed datą ustaloną przez ten organ.
Ten wniosek w szczególności określa potencjał przetwórczy danego przetwórcy na godzinę, a także, gdzie właściwe, możliwości ekstrakcji, pasteryzacji i koncentracji na godzinę w każdym zakładzie przetwórczym prowadzonym przez tego przetwórcę.
2.
Państwa Członkowskie, które ustaliły próg krajowy na przedmiotowy produkt, w sposób określony w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2202/96, ustanawiają wymogi zatwierdzenia przetwórców, których zakłady przetwórcze mieszczą się na ich terytorium i powiadamiają o nich Komisję.
Te wymogi zapewniają przetwórcom zdolność do przeprowadzania niezbędnych działań.
Na podstawie sprawdzenia wniosków złożonych przez przetwórców, których zakłady przetwórcze znajdują się na ich terytorium, właściwe organy Państw Członkowskich, które ustaliły swój krajowy próg na przedmiotowy produkt publikują, dla każdego produktu, wykaz zatwierdzonych przetwórców oraz ich zakładów przetwórczych na co najmniej jeden miesiąc przed rozpoczęciem roku gospodarczego.
3.
Państwa Członkowskie, które nie ustaliły krajowego progu na przedmiotowy produkt, w sposób określony w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2202/96 mogą także podjąć decyzję o wykonaniu przepisów ustanowionych w ust. 2.
4.
Przetwórcy, których zakłady przetwórcze znajdują się w Państwie Członkowskim, które ustaliło krajowy próg na przedmiotowy produkt, w sposób określony w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2202/96, przed zawarciem umów zatwierdzani są przez krajowe właściwe organy.
Artykuł 6
Okresy i ilości objęte umowami
1.
Umowy krótkoterminowe obejmują co najmniej pięć pełnych i następujących po sobie miesięcy danego roku gospodarczego.
Umowy wieloletnie w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2202/96 obejmują co najmniej trzy następujące po sobie lata gospodarcze.
W przypadku klementynek, zawiera się oddzielne umowy na dwa możliwe użycia: sok lub kawałki.
2.
Okresy objęte dwiema umowami krótkoterminowymi zawartymi między tymi samymi stronami w tym samym roku gospodarczym następują bezpośrednio po sobie i nie nakładają się na siebie.
3. Umowy wieloletnie mogą objąć zarówno produkcję członków organizacji producentów podpisujących umowę, oraz produkcję członków innych organizacji producentów, w przypadku gdy stosuje się art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret drugie i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
4.
W celu zakwalifikowania się do pomocy ustanowionej w tabeli 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2202/96, ilości dostarczone w ramach umów wieloletnich muszą wynosić co najmniej 1000 ton na umowę, produkt oraz rok gospodarczy.
Artykuł 7
Treść umów
1.
Umowy określają w szczególności:
- nazwę i adres organizacji producenta;
- nazwę i adres przetwórcy;
- ilości surowców, które należy dostarczyć w celu przetworzenia, w podziale według roku gospodarczego w przypadku umów wieloletnich;
- okres objęty umową oraz tymczasowy plan dostaw do przetwórców;
- zobowiązanie przetwórcy do przetwarzania ilości dostarczonych na mocy danej umowy;
- cenę, która ma być zapłacona organizacji producentów za surowce, które mogą różnić się w zależności od odmiany, i/lub jakości i/lub okresu dostawy, i która zostaje zapłacona w drodze przelewu bankowego lub przekazu pocztowego;
- rekompensatę płatną w przypadku niewykonania przez którąkolwiek ze stron jej zobowiązań umownych, w szczególności odnoszących się do płatności całej ceny określonej w umowie, dotrzymania terminów płatności, a także zobowiązania do dostarczenia i akceptacji ilości objętych umową.
Umowa wskazuje także etap dostaw, do którego stosuje się cena określona w lit. f) oraz warunki płatności.
Żaden termin płatności nie może przekroczyć dwóch miesięcy od końca miesiąca dostarczenia każdej przesyłki.
2. W przypadku umów krótkoterminowych cena określona w ust. 1 lit. f) może zostać skorygowana, za zgodą obu stron, w drodze zmian dokonanych w formie pisemnej określonej w art. 11 ust. 1 i wyłącznie w stosunku do ilości dodatkowych ustalonych tymi zmianami.
W przypadku umów wieloletnich cena określona w ust. 1 lit. f) na każdy rok gospodarczy ustanawiana jest, gdy zostaje podpisana odpowiednia umowa.
Jednakże cena stosowana w danym roku gospodarczym może zostać zweryfikowana, za zgodą obu stron, w drodze zmian do umowy, dokonanych w formie pisemnej przed dniem 1 listopada danego roku gospodarczego.
Artykuł 8
Dodatkowe przepisy krajowe
Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe przepisy dotyczące umów, w szczególności dotyczące rekompensaty wypłacanej przetwórcom przez organizacje producentów, które nie wykonały swoich zobowiązań umownych.
Artykuł 9
Zawieranie umów w przypadku zobowiązania do dostaw
W przypadku zobowiązania do dostaw w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. b), umowy obejmujące produkcję członków organizacji producentów uważa się za zawarte po przekazaniu właściwym organom następujących danych szczegółowych:
a) nazwa i adres każdego producenta, dane wyjściowe oraz obszar działek, na których każdy producent uprawia surowce;
b) szacowany całkowity zbiór plonów;
c) ilości wskazane do przetworzenia, w podziale według rodzaju umowy;
d) okres objęty umową oraz tymczasowy plan dostaw określony w art. 7 ust. 1 lit. d);
e) zobowiązanie organizacji producenta do przetwarzania ilości dostarczonych na mocy danej umowy.
Nazwa i adres każdego producenta, określona w lit. a) może zostać zastąpiona dowolną inną informacją wymaganą przez ustawodawstwo krajowe, która umożliwi jednoznaczną identyfikację producenta w sposób spełniający wymogi właściwych organów.
Powiadomienie składane jest właściwym organom w nieprzekraczalnym terminie ustanowionym w art. 12 ust. 2.
Artykuł 10
Daty zawarcia umów
1.
Państwa Członkowskie określają datę(-y), przed upływem których organizacje producentów, których siedziba zarządu umieszczona jest na ich terytorium, zawierają umowy krótkoterminowe.
W każdym przypadku umowy krótkoterminowe zawierane są:
a) nie później niż dnia 1 listopada danego roku gospodarczego, w przypadku umów krótkoterminowych obejmujących co najmniej osiem pełnych i następujących po sobie miesięcy; lub
b) nie później niż dnia 28 danego roku gospodarczego, w przypadku umów krótkoterminowych obejmujących co najmniej pięć, lecz mniej niż osiem pełnych i następujących po sobie miesięcy.
2.
Umowy wieloletnie zawierane są nie później niż dnia 1 listopada danego roku gospodarczego.
Artykuł 11
Zmiany do umów
1.
W przypadku umów krótkoterminowych, ilość wstępnie ustanowiona w umowie przetwórczej określonej w art. 7 ust. 1 lit. c) może zostać zmieniona:
a) za zgodą obu stron, w drodze jednej lub dwóch zmian w formie pisemnej, w przypadku umów krótkoterminowych obejmujących co najmniej osiem pełnych i następujących po sobie miesięcy; lub
b) za zgodą obu stron w drodze jednej zmiany w formie pisemnej, w przypadku umów krótkoterminowych obejmujących co najmniej pięć, lecz mniej niż osiem pełnych i następujących po sobie miesięcy.
Całkowita ilość ustanowiona w zmianie(zmianach) określonej(-ych) w lit. a) nie może przekroczyć 40 % ilości wstępnie ustanowionej w umowie.
W przypadku dwóch zmian, każda z nich nie może odnieść się do więcej niż 20 % opisanej ilości wstępnie ustanowionej.
Całkowita ilość ustanowiona w zmianie określonej w lit. b) nie może przekroczyć 20 % ilości wstępnie ustanowionej w umowie.
Zmiany zawierają numer identyfikacyjny umowy, której dotyczą.
Ilości dostarczone przez nowych członków lub producentów indywidualnych, określonych w art. 15 ust. 5 zostają włączone do zmian.
2.
W przypadku umów wieloletnich, ilość wstępnie ustanowiona na każdy rok, w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) może zostać zmieniona raz w każdym roku gospodarczym za zgodą obu stron w drodze zmiany w formie pisemnej.
Zmiana zawiera numer identyfikacyjny umowy, której dotyczy.
Zmiany zawierane są przed dniem 28 lutego danego roku gospodarczego.
Ilość, którą zgodnie z umową należy dostarczyć w każdym roku, nie może przekroczyć:
a) 40 % ilości wstępnie ustanowionej w umowie na wskazany rok gospodarczy, jeśli zmiana została dokonana przed dniem 1 listopada danego roku gospodarczego; lub
b) 30 % ilości wstępnie ustanowionej w umowie na wskazany rok gospodarczy jeśli zmiana została dokonana po dniu 1 listopada ale przed dniem 28 lutego danego roku gospodarczego.
Artykuł 12
Komunikowanie właściwym organom
1.
Organizacje producentów podpisujące umowy przesyłają kopię każdej umowy oraz każdej zmiany do tej umowy właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym mieści się ich siedziba zarządu, oraz, stosownie do potrzeb, właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym ma mieć miejsce przetwarzanie.
Całkowita ilość objęta wszystkimi umowami podpisywanymi przez dane organizacje producentów nie może przekroczyć, na jeden produkt, ilości przeznaczonej do przetworzenia, wskazanej przez tę organizację producentów na mocy art. 9 akapit pierwszy lit. c) oraz art. 15 ust. 1 lit. c).
2.
Kopie określone w ust. 1 akapit pierwszy zostają doręczone właściwym organom nie później niż w terminie 10 dni roboczych po zawarciu umowy lub zmiany do tej umowy i na co najmniej pięć dni roboczych przed rozpoczęciem dostaw.
W wyjątkowych i właściwie uzasadnionych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą uznać umowy i zmiany do tych umów, które zostają doręczone ich właściwym organom po terminie ustanowionym w akapicie pierwszym, pod warunkiem że późniejsze uznanie nie wywiera szkodliwego wpływu na kontrolowanie systemu pomocy produkcyjnej.
3.
W żadnym przypadku pomoc wspólnotowa nie zostaje wypłacona za ilości surowców, które zostały dostarczone przetwórcom przez organizacje producentów zanim właściwe organy otrzymały kopie określone w ust. 1 akapit pierwszy.
ROZDZIAŁ III
INFORMACJE, KTÓRE NALEŻY DOSTARCZYĆ PAŃSTWOM CZŁONKOWSKIM
Artykuł 13
Informacje dotyczące udziału w systemie pomocy
Organizacje producentów oraz przetwórcy, którzy zamierzają uczestniczyć w systemie pomocy przewidzianym w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, informują właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ich siedziba zarządu, nie później niż 20 dni przed rozpoczęciem roku gospodarczego.
Dostarczają wówczas informacji potrzebnych danemu Państwu Członkowskiemu do zarządzania i kontroli systemu pomocy.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że takie informacje:
a) notyfikowane są jedynie przez nowe organizacje producentów lub nowych przetwórców, jeżeli informacje niezbędne w stosunku do innych są już dostępne;
b) obejmują pojedynczy rok gospodarczy, kilka lat gospodarczych lub nieograniczony okres.
Artykuł 14
Informacje dotyczące rozpoczęcia dostaw lub przetwarzania
1.
Co najmniej pięć dni roboczych przed rozpoczęciem dostaw lub przetwarzania w każdym roku gospodarczym, organizacje producentów oraz przetwórcy notyfikują właściwym organom tydzień, w którym dostawy lub przetwarzanie mają zostać rozpoczęte.
Organizacje producentów oraz przetwórców uważa się za zwolnionych z tego obowiązku, jeśli dostarczą dowód, że przesłały tę informację na co najmniej osiem dni roboczych przed tą datą.
2.
W wyjątkowych i właściwie uzasadnionych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą uznać notyfikacje organizacji producentów oraz przetwórców po dacie ustanowionej w ust. 1.
Jednakże w takich wypadkach żadna pomoc nie zostaje przyznana organizacjom producentów lub przetwórcom za ilości już dostarczone lub będące w trakcie dostawy, chyba że chyba że kontrole potrzebne do ustalenia zdolności do otrzymania pomocy mogą zostać przeprowadzone zgodnie z wymogami właściwych organów.
Artykuł 15
Informacje dotyczące umów
1.
Organizacja producentów podpisująca umowę przesyła właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym mieści się jej siedziba zarządu, następujące informacje według produktów:
a) nazwa i adres każdego producenta objętego umowami oraz dane wyjściowe i obszary działek, na których każdy producent uprawia surowce;
b) szacowany całkowity zbiór plonów;
c) ilość przeznaczona do przetwarzania;
d) średnie zbiory organizacji producentów na hektar wyrażoną w procentach średnią ilość przekazaną do przetworzenia podczas dwóch poprzedzających lat gospodarczych.
Nazwa i adres każdego producenta określonego w lit. a) może zostać zastąpiona dowolną inną informacją wymaganą przez ustawodawstwo krajowe, która umożliwi jednoznaczną identyfikację producenta w sposób spełniający wymogi właściwych organów.
2.
Informacje określone w ust. 1 dostarczane są przez zainteresowane organizacje producentów lub zainteresowanych producentów indywidualnych podpisujących umowę, którzy przesyłają ją instytucji wyznaczonej przez Państwo Członkowskie, w przypadku gdy organizacja producentów podpisująca umowę:
a) sprzedaje ilości przeznaczone do przetworzenia wyprodukowane przez członków innych organizacji producentów na mocy art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret drugie i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2200/96; i/lub
b) przekazuje korzyść uzyskaną z systemu pomocy producentom indywidualnym na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96.
3.
W celu zakwalifikowania się do pomocy, organizacje producentów oraz producenci indywidualni określeni w ust. 2, podpisują porozumienia z organizacją producentów podpisującą umowę.
Takie porozumienia obejmują produkcję wszystkich owoców cytrusowych dostarczonych w celu przetworzenia przez wspomniane zainteresowane organizacje producentów oraz zainteresowanych producentów indywidualnych i określają co najmniej:
a) lata gospodarcze objęte umową;
b) ilości, które mają zostać dostarczone w celu przetworzenia, w podziale według producentów i produktów oraz oparte na planie dostaw określonym w art. 7 ust. 1 lit. d);
c) następstwa niewykonania warunków umowy.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe przepisy obejmujące umowy określone w akapicie pierwszym, w szczególności odnoszące się do rekompensaty płatnej przez organizacje producentów lub producentów indywidualnych, którzy nie wypełniają swoich zobowiązań umownych, oraz w zakresie fałszywych deklaracji zainteresowanych organizacji producentów oraz zainteresowanych producentów indywidualnych składanych organizacji producentów podpisującej umowę.
4.
Państwa Członkowskie ustalają datę, przed którą informacje określone w ust. 1 i 2, wraz z kopiami porozumień określonych w ust. 3 przesyłane są właściwym organom określonym w ust. 1 w celu zapewnienia przeprowadzenia niezbędnych kontroli.
5.
W przypadku gdy producent przyłącza się do organizacji producentów lub producent indywidualny podpisuje porozumienie z organizacją producentów po upływie dat określonych w ust. 4, informacje określone w ust. 1 i 2, a także, gdzie stosowne, kopie porozumień określonych w ust. 3, które dotyczą nowego członka lub producenta indywidualnego, przekazywane są właściwym organom określonym w ust. 1 do 30 dni po dacie, w której członkostwo lub porozumienie wchodzi w życie.
ROZDZIAŁ IV
SUROWCE
Artykuł 16
Minimalne wymogi jakości
Produkty dostarczone przez organizacje producentów przetwórcom na mocy umowy muszą spełniać minimalne wymogi jakości ustanowione w załączniku I.
Artykuł 17
Notyfikacja dostaw i świadectwa dostawy
1.
Nie później niż o godz. 18.00 w dniu roboczym poprzedzającym dostawę, organizacja producentów notyfikuje każdą dostawę właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się jej siedziba zarządu oraz, gdzie stosowne, właściwym organom Państwa Członkowskiego, gdzie następuje przetwarzanie.
Taka notyfikacja zawiera ilość dostarczaną, dokładną identyfikację użytych środków transportu oraz numer identyfikacyjny umowy dotyczącej danej dostawy.
Przesyłana jest ona drogą elektroniczną, a organ, do którego informacje są skierowane zachowuje ich rejestr pisemny przez co najmniej trzy lata.
Właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich mogą żądać wszelkich informacji dodatkowych, jakie uważają za niezbędne w celu bezpośredniej kontroli dostaw.
Jeżeli dane określone w akapicie drugim zostają zmienione po ich notyfikacji, zmienione dane notyfikowane są w ten sam sposób jak zgłoszenie wstępne, przed rozpoczęciem dostawy.
Notyfikacja wstępna może zostać zmieniona tylko raz.
Na podstawie analizy ryzyka przeprowadzonej przez zainteresowane Państwo Członkowskie, obejmującej zarówno organizacje producentów, jak i przetwórców, właściwe organy mogą zwolnić organizację producentów z obowiązku notyfikowania każdej dostawy lub mogą wymagać informacji w postaci mniej szczegółowej, pod warunkiem że nie wywiera to szkodliwego wpływu na kontrolowanie systemu pomocy produkcyjnej.
2.
Świadectwo dostawy wydaje się dla każdej partii produktów dostarczonej na mocy umowy i zaakceptowanej do przetworzenia w zakładzie przetwórczym, określając:
a) datę i czas rozładunku;
b) oznaczenie użytych środków transportu;
c) numer identyfikacyjny umowy, której dotyczy dostawa;
d) masę brutto i masę netto;
e) gdzie stosowne, stawkę redukcji obliczoną na podstawie minimalnych wymogów jakości ustanowionych w załączniku I.
Świadectwa dostawy przygotowywane są w czterech egzemplarzach.
Podpisywane są przez przetwórcę lub jego przedstawiciela oraz przez organizację producentów lub jej przedstawiciela.
Na każdym świadectwie umieszcza się numer identyfikacyjny.
3.
Przetwórcy i organizacje producentów zachowują kopie świadectw dostawy.
Organizacja producentów przesyła również kopię przekazu telekomunikacyjnego na piśmie lub e-mail: zawierający informację określoną w ust. 2, nie później niż piątego dnia roboczego następującego po tygodniu dostawy, właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się jej siedziba zarządu, oraz, gdzie stosowne, właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym dokonywane jest przetwarzanie.
4. Co najmniej miesiąc przed rozpoczęciem roku gospodarczego, Państwa Członkowskie które ustaliły próg krajowy na przedmiotowy produkt, w sposób określony w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2202/96, ustalają oraz publikują sposób, w jaki środki transportu określone w ust. 1 akapit drugi oraz w ust. 2 akapit pierwszy lit. b) będą identyfikowane, w celu umożliwienia ich właściwym organom przeprowadzenia właściwych kontroli bezpośrednich.
5.
W przypadku gdy przetwarzanie ma miejsce w innym Państwie Członkowskim, oraz w celu zapewnienia i wzmocnienia właściwych kontroli bezpośrednich przez właściwe organy, Państwo Członkowskie, w którym przetwarzanie ma miejsce, a także Państwo Członkowskie, w którym mieści się siedziba zarządu organizacji producentów podpisującej umowę, ustanawiają niezbędne dodatkowe wspólne przepisy i procedury administracyjne w zakresie notyfikacji i świadectw dostawy określonych w ust. 1 i 2.
W szczególności, zainteresowane Państwa Członkowskie wspólnie ustalają identyfikację wykorzystanych środków transportu, wymienionych w zgłoszeniach, jakich mają obowiązek dokonać organizacje producentów, oraz w świadectwach dostawy.
Identyfikacja środków transportu zostaje opublikowana przez zainteresowane Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 4.
6.
W przypadku gdy cała partia lub jej część należy do producentów określonych w art. 15 ust. 2 lit. a) lub b), umawiająca się organizacja producentów przesyła kopię świadectwa dostawy określoną w ust. 2 każdej zainteresowanej organizacji producentów i każdemu zainteresowanemu producentowi indywidualnemu.
7.
Za każdy kwartał od początku roku gospodarczego, nie później niż 10 dnia następnego miesiąca, organizacja producentów zgłasza właściwym organom określonym w ust. 1 dostarczone ilości, według partii i według produktów.
Ilości dostarczone na mocy umowy zostają podzielone według umowy i na podstawie odpowiedniej kwoty pomocy.
8.
Dokumenty wymagane na mocy prawa krajowego mogą być wykorzystane dla celów niniejszego artykułu, o ile zawierają wszelkie informacje określone w ust. 2.
Artykuł 18
Notyfikacje przetwórców do właściwych organów
1.
Za każdy sześciomiesięczny okres od początku roku gospodarczego, nie później niż 10 dnia następnego miesiąca, przetwórcy zawierający umowy z organizacjami producentów przesyłają właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym mieści się siedziba zarządu organizacji producentów oraz, gdzie stosowne, właściwym organom Państwa Członkowskiego gdzie ma miejsce przetwarzanie, następujące informacje, w podziale według produktu:
a) ilość produktu otrzymanego na każdą partię i na każdą umowę oraz ilość produktu otrzymaną poza umowami;
b) ilości uzyskanego soku, w podziale według zagęszczenia w skali Brixa, określające ilości uzyskane z partii dostarczonych na mocy umowy;
c) średnią wagę soku uzyskanego z surowców oraz zagęszczenie tego soku w skali Brixa;
d) ilości uzyskanych kawałków, określające ilości uzyskane z partii dostarczonych na mocy umowy.
Ilości wyrażane są jako waga netto.
Zgłoszenia podpisywane są przez przetwórcę, który w ten sposób poświadcza ich prawidłowość.
2.
W terminie 45 dni po zakończeniu działań przetwórczych na rok gospodarczy, przetwórcy zgłaszają właściwym organom określonym w ust. 1 następujące dane w odniesieniu do każdego produktu:
a) ilości otrzymane, w podziale według ostatecznego produktu gotowego;
b) ilości otrzymane na mocy umowy, w podziale według okresu dostawy i rodzaju umowy (krótkoterminowa lub wieloletnia);
c) ilości otrzymane na mocy umowy, w podziale według ostatecznego produktu gotowego;
d) ilości wyrobów gotowych otrzymanych z poszczególnych ilości określonych w lit. a);
e) jakość produktów gotowych uzyskanych z każdej ilości określonej w lit. c);
f) ilości każdego produktu gotowego na składzie na końcu działań przetwórczych na ten rok gospodarczy.
Ilości wyrażane są jako waga netto.
W przypadku soku, ilości określone w lit. d) i e) podzielone są na podstawie zagęszczenia w skali Brixa.
ROZDZIAŁ V
WNIOSKI O PRZYZNANIE POMOCY I WYPŁACANIE POMOCY
Artykuł 19
Wnioski o przyznanie pomocy
1.
Organizacje producentów składają wnioski o przyznanie pomocy, według produktu i według roku gospodarczego, właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym mieści się ich siedziba zarządu.
Powyższe wnioski składane są:
a) na ilości słodkich pomarańczy, mandarynek, klementynek, satsumy, cytryn, grejpfrutów i pomelo, zaakceptowanych do przetworzenia podczas pierwszej połowy roku gospodarczego, nie później niż dnia 30 kwietnia;
b) na ilości słodkich pomarańczy, cytryn, grejpfrutów i pomelo zaakceptowanych do przetworzenia podczas drugiej połowy roku gospodarczego, nie później niż dnia 31 października następnego rok gospodarczy;
c) na ilości mandarynek i klementynek zaakceptowanych do przetworzenia podczas trzeciego kwartału roku gospodarczego, nie później niż dnia 31 lipca.
2.
Jeżeli wnioski o przyznanie pomocy składane są po nieprzekraczalnych terminach ustanowionych w ust. 1, pomoc zostaje zmniejszona o 1 % za każdy dzień opóźnienia i nie zostaje przyznana żadna pomoc, jeżeli wniosek jest spóźniony o więcej niż 15 dni.
3.
W wyjątkowych i właściwie uzasadnionych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą zaakceptować wnioski o przyznanie pomocy po upływie nieprzekraczalnych terminów ustanowionych w ust. 1, pod warunkiem że nie utrudnia to skutecznych kontroli systemu pomocy produkcyjnej.
W takim przypadku ust. 2 nie stosuje się.
4.
W przypadku klementynek, oddzielne wnioski o przyznanie pomocy przygotowywane są dla dwóch możliwych zastosowań: soku lub kawałków.
Artykuł 20
Treść wniosków o przyznanie pomocy
Każdy wniosek o przyznanie pomocy zawiera następujące informacje:
a) nazwę i adres organizacji producenta;
b) ilość objętą wnioskiem o przyznanie pomocy, w podziale według umowy i na podstawie odpowiedniej kwoty pomocy, i nieprzekraczającą ilości zaakceptowanej do przetworzenia, po odliczeniu lub jakimkolwiek obniżeniu stosowanych stawek;
c) średnią cenę sprzedaży na ilości dostarczane na podstawie umowy;
d) ilość dostarczoną w tym samym okresie w inny sposób niż na podstawie umowy, oraz średnią cenę sprzedaży.
Artykuł 21
Płatność pomocy
Pomoc zostaje wypłacona przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym mieści się siedziba zarządu organizacji producentów podpisującej umowę, niezwłocznie po podjęciu przez te organy kontroli przewidzianej w art. 27 ust. 1 lit. a) i sprawdzeniu, że wniosek o przyznanie pomocy zgadza się ze świadectwami dostaw przedmiotowego produktu, określonymi w art. 17 ust. 2.
W przypadku gdy przetwarzanie ma miejsce w innym Państwie Członkowskim, to Państwo Członkowskie dostarcza Państwu Członkowskiemu, w którym mieści się siedziba zarządu organizacji producentów podpisującej umowę dowód, że produkt rzeczywiście został dostarczony i zaakceptowany do przetworzenia.
Pomoc nie zostaje przyznana, jeżeli dowód określony w akapicie drugim nie zostaje dostarczony, lub nie przeprowadzono kontroli ilości określonych w akapicie pierwszym.
Artykuł 22
Data płatności pomocy
Pomoc zostaje wypłacona na rzecz organizacji producentów:
a) na ilości słodkich pomarańczy, mandarynek, klementynek, satsumy, cytryn, grejpfrutów i pomelo zaakceptowanych do przetworzenia podczas pierwszej połowy roku gospodarczego, nie później niż dnia 30 czerwca;
b) na ilości słodkich pomarańczy, cytryn, grejpfrutów i pomelo zaakceptowanych do przetworzenia podczas drugiej połowy roku gospodarczego, nie później niż dnia 31 grudnia następnego roku gospodarczego;
c) na ilości mandarynek zaakceptowanych do przetworzenia podczas trzeciego kwartału roku gospodarczego, nie później niż dnia 30 września.
Artykuł 23
Płatność pomocy na rzecz członków organizacji producentów
W terminie 15 dni roboczych następujących po odbiorze pomocy, organizacja producentów wypłaca całość otrzymanych kwot, przelewem bankowym lub przekazem pocztowym, swoim członkom oraz, gdzie właściwe, producentom określonym w art. 15 ust. 2 lit. a) i b). W przypadkach objętych art. 4 ust. 2 lit. b), płatność może zostać dokonana w drodze otwarcia linii kredytowej.
W przypadku gdy organizacja producentów składa się całkowicie lub częściowo z członków, którzy sami stanowią organizacje z osobowością prawną, złożone z producentów, płatności przewidziane w akapicie pierwszym wypłacane są przez te organizacje członkowskie na rzecz producentów w terminie 15 dni roboczych.
ROZDZIAŁ VI
KONTROLE I KARY
SEKCJA 1
Kontrole
Artykuł 24
Krajowe środki
1.
Bez uszczerbku dla tytułu VI rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki dla:
a) zapewnienia, że przepisy niniejszego rozporządzenia są przestrzegane;
b) zapobiegania i ścigania nieprawidłowości oraz stosowania kar przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;
c) odzyskiwania kwot straconych wskutek nieprawidłowości lub niedbalstwa;
d) kontrolowania rejestrów przewidzianych w art. 25 i 26, zapewniając, że zgadzają się one z rachunkowością wymaganą od organizacji producentów i przetwórców na mocy prawa krajowego;
e) przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli przewidzianych w art. 27 we właściwych okresach.
2.
Państwa Członkowskie planują kontrole określone w art. 27 na podstawie analizy ryzyka, uwzględniającej między innymi:
a) wyniki kontroli przeprowadzonych we wcześniejszych latach;
b) rozwój, jaki nastąpił od roku poprzedzającego;
c) wydajność surowca według jednolitej strefy produkcyjnej;
d) stosunek ilości dostarczonych do zakładanego całkowitego zbioru plonów;
e) wydajność surowca w stosunku do produktu gotowego.
Kryteria analizy ryzyka są regularnie uaktualniane.
3.
W przypadku wykrycia nieprawidłowości lub anomalii, Państwa Członkowskie zwiększają częstotliwość oraz stosunkową ilość kontroli określonych w art. 27, uwzględniając powagę ustaleń.
Artykuł 25
Rejestry organizacji producentów
1.
Organizacje producentów dostarczające produkty do przetworzenia przechowują rejestr każdego dostarczonego produktu.
Rejestry te zawierają następujące informacje:
a) w przypadku ilości dostarczanych na mocy umów:
i) partie dostarczane każdego dnia, oraz numer identyfikacyjny umowy, do której się odnoszą;
ii) wagę netto każdej partii dostarczonej i zaakceptowanej do przetworzenia, pomniejszoną o każdą obniżkę, oraz numer identyfikacyjny odpowiedniego świadectwa dostawy;
b) w przypadku ilości dostarczanych na mocy umów krótkoterminowych:
i) ilości dostarczane każdego dnia, oraz numer identyfikacyjny umowy, do której się odnoszą;
ii) wagę netto każdej partii dostarczonej i zaakceptowanej do przetworzenia, pomniejszoną o każdą obniżkę, oraz numer identyfikacyjny odpowiedniego świadectwa dostawy;
iii) całkowitą ilość dostarczaną każdego dnia, podzieloną na podstawie dającej się zastosować pomocy;
c) w przypadku ilości dostarczanych inaczej niż na mocy umowy:
i) partie dostarczane każdego dnia, oraz nazwę i adres przetwórcy;
ii) wagę netto każdej partii dostarczonej i zaakceptowanej do przetworzenia.
2.
Organizacje producentów oraz producenci indywidualni określeni w art. 15 ust. 2 przedkładają wszelkim inspekcjom i kontrolom uważanym za niezbędne przez właściwe organy oraz przechowują wszelkie dodatkowe rejestry i informacje wymagane przez te organy dla potrzeb kontroli zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
W przypadku każdego produktu podstawowego, dla każdego producenta musi być możliwe ustanowienie takich dodatkowych rejestrów i informacji, czy obszary, całkowity zbiór plonów, całkowite ilości dostarczone organizacji producentów oraz ilości dostarczone do przetworzenia zgadzają się z płatnościami pomocy i z płatnościami otrzymanymi od przetwórcy.
W tym celu, dodatkowe rejestry i informacje obejmują także ilości sprzedane na rynku świeżych produktów, wycofane z tego rynku oraz pozostałe ilości.
3.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, w jakiej formie sporządzane są rejestry przewidziane w ust. 1 i 2.
4.
Rejestry lub dokumenty księgowe wymagane na mocy prawa krajowego mogą być wykorzystane dla celów niniejszego artykułu, o ile zawierają wszelkie informacje określone w ust. 1.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że rejestry przewidziane w ust. 1 i 2 poświadczane są w ten sam sposób co rejestry lub dokumenty księgowe wymagane na mocy prawa krajowego, pod warunkiem że nie wywiera to niekorzystnego wpływu na kontrolowanie systemu pomocy produkcyjnej.
Artykuł 26
Rejestry przetwórców
1.
Przetwórcy przechowują rejestr każdego nabytego produktu.
Te rejestry zawierają następujące informacje:
a) w przypadku ilości nabytych od organizacji producentów na mocy umowy:
i) partie otrzymywane każdego dnia, oraz numer identyfikacyjny umowy, do której się odnoszą;
ii) wagę netto każdej partii otrzymanej i zaakceptowanej do przetworzenia, numer identyfikacyjny odpowiedniego świadectwa dostawy oraz dokładną identyfikację wykorzystanych środków transportu;
b) w przypadku innych nabytych ilości:
i) partie otrzymane każdego dnia, oraz nazwę i adres sprzedawcy;
ii) wagę netto każdej otrzymanej partii;
c) ilości soku uzyskanego każdego dnia, w podziale według zagęszczenia w skali Brixa, określające ilości uzyskane z partii dostarczonych na mocy umowy;
d) ilości kawałków uzyskane każdego dnia, określające ilości uzyskane z partii dostarczonych na mocy umowy;
e) ilości i ceny produktów gotowych kupowanych każdego dnia przez przetwórcę, wraz z nazwą i adresem wskazanego sprzedawcy;
f) ilości i ceny każdego produktu gotowego opuszczającego każdego dnia pomieszczenia przetwórcy, z podaniem nazwy i adresu odbiorcy; te informacje mogą zostać zapisane jako odniesienie do dokumentów uzupełniających przechowywanych gdzie indziej, pod warunkiem że zawierają wymagane informacje;
g) ilości każdego produktu gotowego na składzie na końcu roku gospodarczego.
Ilości wyrażane są jako waga netto.
W przypadku soku, ilości określone w lit. e)-g) podzielone są na podstawie zagęszczenia w skali Brixa.
Przetwórcy codziennie uaktualniają swoje rejestry soku i/lub kawałków dla każdego zakładu.
2.
Przetwórcy zachowują dowody płatności za wszystkie surowce zakupione na mocy umowy lub pisemnej zmiany do tej umowy przez pięć lat od końca roku, w którym przedmiotowy produkt został przetworzony.
Przetwórcy przechowują także dowody każdego zakupu lub sprzedaży przetworzonego soku przez pięć lat.
3.
Przetwórcy przedkładają wszelkim inspekcjom i kontrolom, uważanym za niezbędne przez właściwe organy oraz przechowują wszelkie dodatkowe rejestry wymagane przez te organy do celów kontroli uważanym za niezbędne.
4.
Państwa Członkowskie mogą postanowić o formie rejestrów przewidzianych w ust. 1 i 3.
5.
Rejestry lub dokumenty księgowe wymagane na mocy prawa krajowego mogą być wykorzystane dla celów niniejszego artykułu, o ile zawierają wszelkie informacje określone w ust. 1.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że rejestry przewidziane w ust. 1 i 3 poświadczane są w ten sam sposób, co rejestry lub dokumenty księgowe wymagane na mocy prawa krajowego pod warunkiem że nie wywiera to niekorzystnego wpływu na kontrolowanie systemu pomocy produkcyjnej.
Artykuł 27
Kontrole
1.
W stosunku do każdej organizacji producentów, dostarczającej słodkie pomarańcze, mandarynki, klementynki, satsumę, cytryny, grejpfruty i pomelo do przetworzenia, na każdy produkt i rok gospodarczy prowadzone są następujące kontrole:
a) kontrole bezpośrednie co najmniej:
i) 5 % obszarów określonych w art. 9 akapit pierwszy lit. a) oraz w art. 15 ust. 1 lit. a);
ii) 20 % ilości dostarczonych do przetworzenia, w celu sprawdzenia zgodności z poświadczeniami dostawy określonymi w art. 17ust.
2 oraz spełnienia minimalnych wymogów jakości ustanowionych w załączniku I;
b) kontrole administracyjne i księgowe co najmniej:
i) 5 % producentów objętych umowami, w celu sprawdzenia w szczególności, czy w przypadku każdego producenta obszary, całkowity zbiór plonów, ilość dostarczona organizacji producentów oraz ilość dostarczona do przetworzenia są całkowicie zgodne z płatnościami pomocy przewidzianymi w art. 23 oraz płatnościami otrzymanymi;
ii) 10 % porozumień określonych w art. 15 ust. 3;
c) kontrole administracyjne i księgowe w celu weryfikacji, czy całkowite ilości produktów dostarczonych organizacji producentów przez producentów określonych w art. 15 ust. 1 i 2, całkowite ilości dostarczone do przetworzenia, wszystkie świadectwa dostawy określone w art. 17 ust. 2, a także czy całkowite ilości zadeklarowane we wnioskach o przyznanie pomocy są w pełni zgodne z pomocą wypłaconą na mocy art. 23 oraz płatnościami otrzymanymi od przetwórcy;
d) kontrole wszystkich wniosków o udzielenie pomocy oraz dokumentów uzupełniających, oraz kontrole krzyżowe wszystkich zgłoszonych działek.
2.
W przypadku przetwórców słodkich pomarańczy, mandarynek, klementynek, satsumy, cytryn, grejpfrutów i pomelo, prowadzone są następujące kontrole dla każdego zakładu, produktu i roku gospodarczego:
a) kontrole administracyjne i księgowe co najmniej:
i) 5 % partii otrzymanych na mocy każdego rodzaju umowy (krótkoterminowa lub wieloletnia) w celu sprawdzenia, czy dane ilości są objęte umową oraz świadectwami dostawy określonymi w art. 17 ust. 2, dokładną identyfikacją wykorzystanych środków transportu oraz zgodności z minimalnymi wymaganiami ustanowionymi w załącznik I;
ii) 10 % przelewów i przekazów pieniężnych określonych w art. 7 ust. 1 lit. f);
b) kontrole bezpośrednie i księgowe co najmniej 10 % uzyskanych produktów gotowych, w celu sprawdzenia wydajności przetworzonego surowca w stosunku do produktu gotowego uzyskanego na mocy umowy oraz w inny sposób niż na mocy umowy;
c) kontrole administracyjne i księgowe w celu sprawdzenia na podstawie faktur wydanych i otrzymanych oraz na podstawie danych rachunkowych, czy ilości produktu gotowego otrzymanego z surowców oraz ilości wyrobów gotowych zakupionych są zgodne z ilościami produktów gotowych sprzedanych;
d) kontrole bezpośrednie i księgowe zapasów produktów gotowych, przeprowadzane co najmniej raz w roku, w celu zapewnienia ich zgodności z wyprodukowanymi produktami gotowymi, zakupionymi i sprzedanymi.
W przypadku przetwórców lub zakładów przetwórczych, które nie uczestniczyły w systemie pomocy w poprzedzającym roku gospodarczym, kontrole określone w lit. d) prowadzone są co najmniej dwukrotnie w pierwszym roku ich uczestnictwa w systemie pomocy.
SEKCJA 2
Kary
Artykuł 28
Zmniejszenie pomocy w przypadku rozbieżności między pomocą wnioskowaną a kwotą należną
1.
W przypadku gdy zostanie ustalone, że w odniesieniu do danego produktu, pomoc, o przyznanie której wnioskowano na jakikolwiek rok gospodarczy przekracza wysokość kwoty należnej, wówczas kwota ta zostaje zmniejszona, chyba że różnica ta w sposób oczywisty wynika z błędu.
Zmniejszenie jest równe różnicy.
Jeżeli pomoc już została wypłacona, beneficjent zwraca dwukrotność różnicy wraz z odsetkami wyliczonymi zgodnie z przepisami art. 36 ust. 2.
2.
Jeżeli różnica określona w ust. 1 wynosi więcej niż 20 %, beneficjent traci prawa do pomocy oraz, jeżeli pomoc już została wypłacona, zwraca całą kwotę pomocy wraz z odsetkami naliczonymi zgodnie z art. 36 ust. 2.
Ponadto, jeśli różnica jest większa niż 30 %, organizacja producentów zostaje wykluczona z systemu pomocy na przedmiotowy produkt na kolejne trzy lata gospodarcze.
Artykuł 29
Zmniejszenie pomocy w przypadku rozbieżności między ilością dostarczoną a minimalną ilością na mocy umów wieloletnich
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jeżeli ilość produktu dostarczona na mocy umowy wieloletniej na rok gospodarczy okazuje się mniejsza niż minimalna ilość ustanowiona w art. 6 ust. 4, odpowiednia pomoc zostaje obniżona o 50 % na dany rok gospodarczy. Jeżeli pomoc została już wypłacona, beneficjent zwraca różnicę między pomocą wypłaconą a pomocą należną, wraz z odsetkami wyliczonymi zgodnie z przepisami art. 36 ust. 2.
Ponadto, jeżeli w przypadku danego produktu, organizacja producentów nie dostarcza minimalnej ilości na rok gospodarczy na mocy trzech lub więcej umów wieloletnich w tym samym czasie, niezwłocznie zostanie jej zakazane podpisywanie dalszych umów wieloletnich na przedmiotowy produkt.
Czas trwania zakazu wynosi nie mniej niż dwa lata gospodarcze i ustalony jest przez Państwa Członkowskie z uwzględnieniem powagi nieprawidłowości.
Artykuł 30
Zmniejszenie pomocy w przypadku rozbieżności między ilością zaakceptowaną do przetworzenia a ilością zakontraktowaną
1.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jeżeli ilości zaakceptowane do przetworzenia w roku gospodarczym, na mocy każdej umowy określonej w art. 6 ust. 1 lit. a) i b) okazują się być niższe od ilości zakontraktowanych w odniesieniu do tego roku gospodarczego, włączając wszelkie zmiany do umów, odpowiednia pomoc zostaje zmniejszona o:
a) 25 %, jeśli rozbieżność między ilościami zaakceptowanymi do przetworzenia a ilościami zakontraktowanymi jest równa lub większa niż 25 %, lecz mniejsza niż 40 % ilości zakontraktowanych;
b) 40 %, jeśli rozbieżność między ilościami zaakceptowanymi do przetworzenia a ilościami zakontraktowanymi jest równa lub większa niż 40 % lecz mniejsza niż 50 % ilości zakontraktowanych.
Żadna pomoc nie zostaje przyznana, jeśli rozbieżność między ilościami zaakceptowanymi do przetworzenia a ilościami zakontraktowanymi wynosi 50 % lub więcej ilości zakontraktowanych.
Jeżeli pomoc już została wypłacona, organizacja producentów zwraca różnicę między pomocą wypłaconą a pomocą należną, wraz z odsetkami wyliczonymi zgodnie z przepisami art. 36 ust. 2.
2.
W przypadku umów wieloletnich, tam gdzie możliwe jest stosowanie art. 29 oraz ust. 1 tego artykułu równocześnie, zostaje nałożona wyższa kara.
Artykuł 31
Zmniejszenie pomocy w przypadku unieważnienia umowy
Jeśli okaże się, że umowa o przetworzenie została całkowicie lub częściowo unieważniona za wspólnym porozumieniem obu stron przed jej pełnym wykonaniem, organizacja producentów, która podpisała umowę zwraca 40 % pomocy otrzymanej na mocy tej umowy, wraz z odsetkami wyliczonymi zgodnie z przepisami art. 36 ust. 2.
Ponadto, w przypadku umów wieloletnich, jeżeli okaże się, że organizacja producentów unieważniła całkowicie lub częściowo dwie lub więcej umów w tym samym roku gospodarczym, organizacja producentów nie zawiera żadnych kolejnych umów wieloletnich na mocy rozporządzenia (WE) nr 2202/96 przez trzy lata gospodarcze od daty, w której właściwa instytucja w zainteresowanym Państwie Członkowskim dowie się o unieważnieniu.
Niewykonanie dostawy produktu przez jeden rok gospodarczy na mocy umowy wieloletniej uważa się za unieważnienie danej umowy, z wyjątkiem przypadku upadłości przetwórcy.
Artykuł 32
Unieważnienie umowy z winy przetwórcy
W przypadku gdy organizacja producentów nie jest w stanie wypełnić swoich zobowiązań umownych z uwagi na winę przetwórcy, organizacje producentów, które podpisały z tym przetwórcą umowy krótkoterminowe i/lub wieloletnie mogą zostać upoważnione przez właściwe organy zainteresowanego Państwa Członkowskiego, zgodnie z prawem krajowym, do unieważnienia takich umów lub przeniesienia ich, bez zmian, na rzecz innego przetwórcy.
Organizacje producentów, którym właściwe organy udzieliły upoważnienia do unieważnienia lub przeniesienia umów, nie podlegają karom lub obniżkom przewidzianym w art. 31.
Artykuł 33
Zmniejszenie pomocy wynikające z kontroli obszarów
1.
Jeżeli kontrole obszarów określone w art. 27 ust. 1 lit. a) i d) wykażą, że zgłoszony obszar jest większy niż w rzeczywistości ustalono, na poziomie całości skontrolowanych obszarów, pomoc płatna na rzecz organizacji producentów zostaje obniżona chyba że różnica wyraźnie wynika z błędu:
a) o wielkość procentową ustalonej niezgodności, jeżeli jest wyższa niż 5 %, ale nie wyższa niż 20 % ustalonego obszaru;
b) o 30 % jeżeli niezgodność jest wyższa niż 20 % ustalonego obszaru.
W przypadku gdy obszar zgłoszony jest mniejszy niż obszar rzeczywiście ustalony, oraz niezgodność jest wyższa niż 10 % obszaru ustalonego, pomoc płatna na rzecz organizacji producentów jest zmniejszona o wielkość procentową ustalonej niezgodności.
2.
Zmniejszenia przewidziane w ust. 1 nie mają zastosowania w przypadku gdy organizacja producentów przedstawiła opartą na faktach prawdziwą informację lub może wykazać w inny sposób brak winy.
Zmniejszenia przewidziane w ust. 1 nie mają zastosowania wobec danych, o których organizacja producentów lub jej członkowie pisemnie poinformowali właściwe organy, że dane są nieprawdziwe lub stały się nieprawdziwe od dnia przesłania informacji określonej w art. 15 ust. 1, o ile taka organizacja producentów lub jej członkowie nie zostały powiadomione o zamiarach właściwych organów przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz nie zostały poinformowane przez właściwe organy o wykrytych nieprawidłowościach.
Artykuł 34
Kary krajowe
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że przepisy dotyczące płatności pomocy są przestrzegane, zgodnie z przepisami art. 23.
W szczególności zapewniają współmierność kar nakładanych na funkcjonariuszy organizacji producentów do powagi każdej nieprawidłowości.
W przypadku gdy organizacja producentów popełnia powtarzające się naruszenie, Państwo Członkowskie cofa uznanie takiej organizacji, lub wstępne uznanie w przypadku grupy producentów, której przyznano wstępne uznanie.
Artykuł 35
Kary dla przetwórcy
1. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, w przypadku wykrycia, że całkowita ilość produktu przeznaczonego do przetworzenia na mocy umowy nie została przetworzona w jeden z produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, przetwórca płaci właściwym organom kwotę równą dwukrotności pojedynczej kwoty pomocy pomnożonej przez ilość danego surowca, który nie został przetworzony, wraz z odsetkami wyliczonymi zgodnie z przepisami art. 36 ust. 2.
Ponadto, z wyjątkiem przypadków należycie uzasadnionych w sposób spełniający wymogi dla Państwa Członkowskiego, zatwierdzenie przetwórcy przewidziane w art. 5 zostaje zawieszone:
a) na rok gospodarczy następujący po wykryciu, jeżeli wykryta różnica między ilością przeznaczoną do przetworzenia a ilością rzeczywiście przetworzoną, jest równa lub większa niż 10 %, ale mniejsza niż 20 % ilości zaakceptowanej do przetworzenia;
b) na dwa lata gospodarcze następujące po wykryciu, jeżeli różnica jest równa lub większa niż 20 %.
2.
Państwa Członkowskie wykluczają przetwórcę z systemu pomocy przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 2202/96:
a) w przypadku gdy organizacja producentów przedstawiła fałszywe oświadczenia we współpracy z przetwórcą;
b) w przypadku gdy przetwórca wielokrotnie nie płaci ceny określonej w art. 7 ust. 1 lit. f) niniejszego rozporządzenia;
c) w przypadku gdy przetwórca wielokrotnie nie dochowuje terminu płatności określonego w art. 7 ust. 1 ostatni akapit niniejszego rozporządzenia;
d) w przypadku gdy przetwórca nie płaci kar przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu;
e) w przypadku gdy przetwórca nie wypełnia zobowiązań określonych w art. 26 ust. 1, 2 lub 3 niniejszego rozporządzenia;
f) w przypadku wielokrotnego stosowania art. 31 niniejszego rozporządzenia.
Czas trwania wyłączenia przetwórcy z systemu pomocy wynosi nie mniej niż jeden rok gospodarczy i ustalany jest przez Państwa Członkowskie przy uwzględnieniu powagi nieprawidłowości.
Artykuł 36
Płatność kwoty odzyskanej
1.
Kwoty odzyskane oraz odsetki płatne na mocy przepisów niniejszej sekcji wypłacane są na rzecz właściwej agencji płatniczej i potrącane z wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
2.
Stosowaną stopę procentową oblicza się zgodnie z przepisami prawa krajowego; jednakże nie może być ona niższa od stopy procentowej stosowanej w przypadku odzyskiwania kwot na mocy przepisów krajowych.
Artykuł 37
Zgodność z progami dla przetwórstwa
Zgodność z krajowymi i wspólnotowymi progami stwierdzana jest na podstawie ilości przetworzonych wraz z pomocą na mocy rozporządzenia (WE) nr 2202/96 w każdym z danych Państw Członkowskich.
Artykuł 38
Współpraca administracyjna między Państwami Członkowskimi
Państwa Członkowskie podejmują środki wymagane do zapewnienia wzajemnej współpracy administracyjnej w celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VII
NOTYFIKACJE DO KOMISJI
Artykuł 39
Notyfikacje
1.
Każde Państwo Członkowskie notyfikuje Komisji:
a) przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego, czy odwołało się do art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 oraz do ilości każdego danego podprogu;
b) ilość każdego produktu zakontraktowanego na bieżący rok gospodarczy, w podziale według rodzaju umowy, nie później niż dnia 31 marca;
c) ilość każdego produktu dostarczonego w celu przetworzenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 2202/96 w okresach określonych w art. 2 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, nie później niż dnia 1 sierpnia bieżącego roku gospodarczego.
W przypadku klementynek, ilość określona w lit. c) dzielona jest na produkty przeznaczone do przetworzenia na kawałki z jednej strony oraz na sok z drugiej strony.
2.
Na każdy rok gospodarczy, każde zainteresowane Państwo Członkowskie notyfikuje Komisji, nie później niż dnia 1 marca następnego roku:
a) ilości każdego produktu otrzymane przez zatwierdzonego przetwórcę działającego na jego terytorium, w podziale według wytworzonego produktu gotowego, i gdzie stosowne, ilości każdego produktu do przetworzenia, otrzymanego z innego Państwa Członkowskiego;
b) ilości każdego produktu otrzymanego przez przetwórcę na mocy umowy, w podziale według rodzaju umowy (krótkoterminowa lub wieloletnia);
c) ilości każdego produktu otrzymanego przez przetwórcę na mocy umowy, w podziale według wytworzonego produktu gotowego;
d) ilości produktów gotowych uzyskanych z poszczególnych ilości określonych w lit. a);
e) ilości produktów gotowych uzyskanych z poszczególnych ilości określonych w lit. c);
f) ilości każdego produktu gotowego na składzie na końcu działalności przetwórczej na dany rok gospodarczy;
g) ilości każdego produktu zakontraktowane i dostarczone według rodzaju umowy (krótkoterminowa lub wieloletnia);
h) ilości każdego produktu dostarczonego, podzielone na podstawie odpowiedniej kwoty pomocy;
i) wydatki, wyrażone w walucie krajowej, na pomoc wypłaconą na rzecz organizacji producentów za każdy produkt.
Ilości wyrażane są jako waga netto.
W przypadku soku, ilości określone w lit. d) i e) dzielone są na podstawie zagęszczenia w skali Brixa.
3.
Za każdy rok gospodarczy, każde zainteresowane Państwo Członkowskie, nie później niż dnia 1 marca następnego roku, przygotowuje sprawozdanie z przeprowadzonych kontroli, określające liczbę kontroli oraz wyniki, w podziale według rodzaju wykryć.
Sprawozdania te są notyfikowane Komisji nie później niż dnia 15 marca następnego roku.
4.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy niezbędne do zapewnienia, że wszelkie dane zawarte w notyfikacjach i sprawozdaniach dla Komisji, określone w ust. 1, 2 i 3 są prawidłowe, kompletne, ostateczne i zostały należycie sprawdzone przez właściwe organy przed zakomunikowaniem ich Komisji.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 40
Zawarcie umów na rok gospodarczy 2003/2004
Na zasadzie odstępstwa od art. 10, na rok gospodarczy 2003/2004, umowy zawierane są nie później niż dnia 1 listopada 2003 r.
Artykuł 41
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 1092/2001 zostaje niniejszym uchylone z mocą od terminu stosowania niniejszego rozporządzenia dla każdego z danych produktów.
Jednakże art. 3–5 rozporządzenia (WE) nr 1092/2001 nadal stosuje się do umów zawartych przed wejściem niniejszego rozporządzenia w życie.
Odwołania do uchylonego rozporządzenia traktowane są tak jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 42
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2112/2003
z dnia 1 grudnia 2003 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 1334/2003 zmieniającego warunki zezwolenia na kilka dodatków paszowych należących do grupy pierwiastków śladowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 1756/2002 [2], a w szczególności jej art. 3 i art. 9 lit. d) i e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1334/2003 [3] zawiera jeden błąd powstały przy zapisywaniu, który musi zostać poprawiony.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1334/2003 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2118/2003
z dnia 2 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1420/1999 oraz rozporządzenie (WE) nr 1547/1999 w zakresie wysyłek niektórych rodzajów odpadów do Tanzanii oraz Serbii i Czarnogóry
(Tekst mający znaczenie na EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie i do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2557/2001 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1420/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne zasady i procedury stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów nienależących do OECD [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2243/2001 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 21 października 2002 r. Komisja przesłała notę werbalną do władz Federalnej Republiki Jugosławii z zapytaniem, czy to państwo zgodziłoby się na wywóz ze Wspólnoty odpadów do odzysku, niebędących odpadami niebezpiecznymi, oraz, jeżeli tak, jaka procedura kontrolna, o ile jakakolwiek, miałaby zastosowanie.
(2) W swej odpowiedzi z dnia 30 stycznia 2003 r. Serbia i Czarnogóra powiadomiły Komisję, że zgadzają się na przywóz ze Wspólnoty wszystkich typów odpadów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 oraz że nie będzie miała zastosowania żadna procedura kontrolna.
Ponieważ była Federalna Republika Jugosławii właśnie zmieniła konstytucję i nazwę, stając się "Serbią i Czarnogórą", wniosek (dotyczący wszystkich odpadów uwzględnionych w załączniku D do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1547/1999 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2243/2001 [6] powinien zostać uwzględniony w nowym wpisie, noszącym nową nazwę państwa.
(3) W dniu 27 lutego 2003 r. Komisja została oficjalnie powiadomiona przez Tanzanię o zmianie procedury mającej zastosowanie do przywozu ze Wspólnoty odpadów do odzysku.
Przywóz odpadów typu GE 010 ex700100 już nie jest zabroniony i będzie poddany wyłącznie procedurom mającym zastosowanie do zwykłych transakcji handlowych.
(4) Zgodnie z przepisami art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 komitet ustanowiony na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [7], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 96/350/WE [8], został powiadomiony o oficjalnym wniosku Tanzanii oraz oficjalnym wniosku Serbii i Czarnogóry w dniu 30 kwietnia 2003 r.
(5) W celu uwzględnienia nowej sytuacji tych krajów należy konieczne uzupełnić w tym samym czasie rozporządzenie (WE) nr 1420/1999 oraz rozporządzenie (WE) nr 1547/1999.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik D do rozporządzenia (WE) nr 1547/1999 zmienia się, jak określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Załącznik A do rozporządzenia (WE) nr 1420/1999 zmienia się, jak określono w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2119/2003
z dnia 2 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 z dnia 7 lipca 2003 r. dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96 [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1799/2003 [2], w szczególności jego art. 11 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 wymienia osoby fizyczne i prawne, instytucje publiczne, korporacje, agendy oraz podmioty byłego rządu Iraku objęte zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na podstawie tego rozporządzenia.
(2) Dnia 21 listopada 2003 r. Komitet ds. Sankcji ustanowiony rezolucją 661(1990) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych postanowił zmienić wykaz osób fizycznych i prawnych, instytucji publicznych, korporacji, agend oraz podmiotów byłego rządu Iraku, do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Dlatego załącznik III powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia efektywności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie niezwłocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik III do rozporządzenia (EWG) nr 1210/2003 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2131/2003
z dnia 4 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 214/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku odtłuszczonego mleka w proszku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 [2] ograniczył ilość odtłuszczonego mleka w proszku przygotowanego do sprzedaży przez agencje interwencyjne Państw Członkowskich do ilości przyjmowanej na skład do dnia 1 maja 2002 r.
(2) Biorąc pod uwagę obecną sytuację na rynku, która charakteryzuje się niską produkcją sezonową, więcej odtłuszczonego mleka w proszku powinno być wprowadzone do obrotu z magazynów publicznych.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 21 rozporządzenia (WE) nr 214/2001, datę "1 maja 2002 r." zastępuje się datą "1 czerwca 2002 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2132/2003
z dnia 4 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2799/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 [2], agencje interwencyjne organizowały stałe zaproszenia do składania ofert na mleko odtłuszczone w proszku przyjęte do składowania przed dniem 1 maja 2002 r.
(2) W świetle nadal dostępnej ilości i sytuacji rynkowej, datę tę należy zmienić na datę 1 czerwca 2002 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999 datę "1 maja 2002 r." zastępuje się datą "1 czerwca 2002 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2148/2003
z dnia 5 grudnia 2003 r.
korygujące z mocą od dnia 1 lipca 2000 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając Regulamin pracowniczy urzędników oraz Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich ustanowione rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom, nr 2265/2002 [2], w szczególności art. 63, 64, 65, art. 65 lit. a) i art. 82 regulaminu pracowniczego, załącznik XI do regulaminu pracowniczego oraz art. 20, akapit pierwszy i art. 64 warunków zatrudnienia.
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2265/2002 nie mogło należycie uwzględnić tendencji w wynagrodzeniach netto urzędników francuskich.
(2) Liczby ukazujące tę tendencję są obecnie dostępne i wskazują, iż należałoby przeprowadzić dodatkowe dostosowanie.
(3) Kwoty zawarte we wspomnianym rozporządzeniu należy zatem skorygować,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z mocą od dnia 1 lipca 2002 r.:
a) w art. 66 regulaminu pracowniczego tabelę miesięcznych wynagrodzeń zasadniczych zastępuje się tabelą:
"Stopień _BAR_ Status _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_
A1 _BAR_ 12298,93 _BAR_ 12952,26 _BAR_ 13605,59 _BAR_ 14258,92 _BAR_ 14912,25 _BAR_ 15565,58 _BAR_ _BAR_ _BAR_
A2 _BAR_ 10914,29 _BAR_ 11537,72 _BAR_ 12161,15 _BAR_ 12784,58 _BAR_ 13408,01 _BAR_ 14031,44 _BAR_ _BAR_ _BAR_
A 3/LA 3 _BAR_ 9039,01 _BAR_ 9584,33 _BAR_ 10129,65 _BAR_ 10674,97 _BAR_ 11220,29 _BAR_ 11765,61 _BAR_ 12310,93 _BAR_ 12856,25 _BAR_
A 4/LA 4 _BAR_ 7593,73 _BAR_ 8019,37 _BAR_ 8445,01 _BAR_ 8870,65 _BAR_ 9296,29 _BAR_ 9721,93 _BAR_ 10147,57 _BAR_ 10573,21 _BAR_
A 5/LA 5 _BAR_ 6260,65 _BAR_ 6631,55 _BAR_ 7002,45 _BAR_ 7373,35 _BAR_ 7744,25 _BAR_ 8115,15 _BAR_ 8486,05 _BAR_ 8856,95 _BAR_
A 6/LA 6 _BAR_ 5410,37 _BAR_ 5705,57 _BAR_ 6000,77 _BAR_ 6295,97 _BAR_ 6591,17 _BAR_ 6886,37 _BAR_ 7181,57 _BAR_ 7476,77 _BAR_
A 7/LA 7 _BAR_ 4657,24 _BAR_ 4888,98 _BAR_ 5120,72 _BAR_ 5352,46 _BAR_ 5584,20 _BAR_ 5815,94 _BAR_ _BAR_ _BAR_
A 8/LA 8 _BAR_ 4118,91 _BAR_ 4285,02 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
B1 _BAR_ 5410,37 _BAR_ 5705,57 _BAR_ 6000,77 _BAR_ 6295,97 _BAR_ 6591,17 _BAR_ 6886,37 _BAR_ 7181,57 _BAR_ 7476,77 _BAR_
B2 _BAR_ 4687,67 _BAR_ 4907,44 _BAR_ 5127,21 _BAR_ 5346,98 _BAR_ 5566,75 _BAR_ 5786,52 _BAR_ 6006,29 _BAR_ 6226,06 _BAR_
B3 _BAR_ 3931,98 _BAR_ 4114,72 _BAR_ 4297,46 _BAR_ 4480,20 _BAR_ 4662,94 _BAR_ 4845,68 _BAR_ 5028,42 _BAR_ 5211,16 _BAR_
B4 _BAR_ 3400,81 _BAR_ 3559,29 _BAR_ 3717,77 _BAR_ 3876,25 _BAR_ 4034,73 _BAR_ 4193,21 _BAR_ 4351,69 _BAR_ 4510,17 _BAR_
B5 _BAR_ 3039,88 _BAR_ 3168,13 _BAR_ 3296,38 _BAR_ 3424,63 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
C1 _BAR_ 3468,69 _BAR_ 3608,56 _BAR_ 3748,43 _BAR_ 3888,30 _BAR_ 4028,17 _BAR_ 4168,04 _BAR_ 4307,91 _BAR_ 4447,78 _BAR_
C2 _BAR_ 3017,03 _BAR_ 3145,21 _BAR_ 3273,39 _BAR_ 3401,57 _BAR_ 3529,75 _BAR_ 3657,93 _BAR_ 3786,11 _BAR_ 3914,29 _BAR_
C3 _BAR_ 2814,32 _BAR_ 2924,14 _BAR_ 3033,96 _BAR_ 3143,78 _BAR_ 3253,60 _BAR_ 3363,42 _BAR_ 3473,24 _BAR_ 3583,06 _BAR_
C4 _BAR_ 2542,96 _BAR_ 2645,97 _BAR_ 2748,98 _BAR_ 2851,99 _BAR_ 2955,00 _BAR_ 3058,01 _BAR_ 3161,02 _BAR_ 3264,03 _BAR_
C5 _BAR_ 2344,76 _BAR_ 2440,84 _BAR_ 2536,92 _BAR_ 2633,00 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
D1 _BAR_ 2649,93 _BAR_ 2765,79 _BAR_ 2881,65 _BAR_ 2997,51 _BAR_ 3113,37 _BAR_ 3229,23 _BAR_ 3345,09 _BAR_ 3460,95 _BAR_
D2 _BAR_ 2416,23 _BAR_ 2519,14 _BAR_ 2622,05 _BAR_ 2724,96 _BAR_ 2827,87 _BAR_ 2930,78 _BAR_ 3033,69 _BAR_ 3136,60 _BAR_
D3 _BAR_ 2248,87 _BAR_ 2345,12 _BAR_ 2441,37 _BAR_ 2537,62 _BAR_ 2633,87 _BAR_ 2730,12 _BAR_ 2826,37 _BAR_ 2922,62 _BAR_
D4 _BAR_ 2120,38 _BAR_ 2207,33 _BAR_ 2294,28 _BAR_ 2381,23" _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b) - w art. 1 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, kwotę 184,33 EUR zastępuje się kwotą 186,14 EUR,
- w art. 2 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, kwotę 237,38 EUR zastępuje się kwotą 239,71 EUR,
- w art. 69 zdanie drugie regulaminu pracowniczego oraz w art. 4 ust. 1 akapit drugi załącznika VII do regulaminu, kwotę 424,07 EUR zastępuje się kwotą 428,22 EUR,
- w art. 3 akapit pierwszy załącznika VII do regulaminu pracowniczego, kwotę 212,14 EUR zastępuje się kwotą 214,22 EUR.
Artykuł 2
Z mocą od dnia 1 lipca 2002 r., w art. 63 warunków zatrudnienia innych pracowników tabelę miesięcznych wynagrodzeń zasadniczych zastępuje się tabelą:
"Kategoria _BAR_ Grupa _BAR_ Status _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
A _BAR_ I _BAR_ 5774,37 _BAR_ 6489,63 _BAR_ 7204,89 _BAR_ 7920,15 _BAR_
II _BAR_ 4190,95 _BAR_ 4599,33 _BAR_ 5007,71 _BAR_ 5416,09 _BAR_
III _BAR_ 3521,83 _BAR_ 3678,71 _BAR_ 3835,59 _BAR_ 3992,47 _BAR_
B _BAR_ IV _BAR_ 3383,18 _BAR_ 3714,38 _BAR_ 4045,58 _BAR_ 4376,78 _BAR_
V _BAR_ 2657,44 _BAR_ 2832,61 _BAR_ 3007,78 _BAR_ 3182,95 _BAR_
C _BAR_ VI _BAR_ 2527,41 _BAR_ 2676,20 _BAR_ 2824,99 _BAR_ 2973,78 _BAR_
VII _BAR_ 2262,12 _BAR_ 2339,09 _BAR_ 2416,06 _BAR_ 2493,03 _BAR_
D _BAR_ VIII _BAR_ 2044,60 _BAR_ 2165,02 _BAR_ 2285,44 _BAR_ 2405,86 _BAR_
IX _BAR_ 1969,03 _BAR_ 1996,46 _BAR_ 2023,89 _BAR_ 2051,32" _BAR_
Artykuł 3
Z mocą od dnia 1 lipca 2002 r., stały dodatek, określony w art. 4a załącznika VII do regulaminu pracowniczego, wynosi:
- 111,71 EUR miesięcznie dla urzędników w stopniu C 4 lub C 5,
- 171,28 EUR miesięcznie dla urzędników w stopniu C 1, C 2 lub C 3.
Artykuł 4
Emerytury, do których uprawnienie uzyskano do dnia 1 lipca 2002 r., oblicza się od tej daty przez odniesienie do tabeli miesięcznych wynagrodzeń zasadniczych ustanowionej w art. 66 regulaminu pracowniczego, zmienionego art. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Z mocą od dnia 1 lipca 2002 r. tabelę w art. 10 ust. 1 załącznika VII regulaminu pracowniczego zastępuje się tabelą:
_BAR_ "Uprawniony do zasiłku na gospodarstwo domowe _BAR_ Nieuprawniony do zasiłku na gospodarstwo domowe _BAR_
Od 1 do 15 dnia _BAR_ od 16 dnia _BAR_ Od 1 do 15 dnia _BAR_ od 16 dnia _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ EUR na dzień kalendarzowy _BAR_
A 1-A 3 i LA 3 _BAR_ 72,62 _BAR_ 34,22 _BAR_ 49,85 _BAR_ 28,64 _BAR_
A 4-A 8 i LA 4-LA 8 oraz kategoria B _BAR_ 70,46 _BAR_ 31,91 _BAR_ 47,82 _BAR_ 24,96 _BAR_
Pozostałe stopnie _BAR_ 63,93 _BAR_ 29,77 _BAR_ 41,15 _BAR_ 20,58" _BAR_
Artykuł 6
Z mocą od dnia 1 lipca 2002 r. dodatki za pracę zmianową ustanowione w art. 1 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 [3] wynoszą 323,81 EUR, 488,74 EUR, 534,38 EUR i 728,54 EUR.
Artykuł 7
Z mocą od dnia 1 lipca 2002 r. kwoty ustanowione w art. 4 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 [4] podlegają wskaźnikowi korygującemu w wysokości 4,674337.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2151/2003
z dnia 16 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV) [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2195/2002 ustanowiło jednolity system klasyfikacji, mający zastosowanie do zamówień publicznych, w celu ujednolicenia odniesień stosowanych przez instytucje oraz podmioty zamawiające w celu dokonania opisu przedmiotu zamówienia.
(2) Struktura i kody CPV mogą wymagać dostosowań lub zmian w świetle rozwoju rynków oraz potrzeb użytkowników.
(3) Struktura i kody CPV powinny zostać zaktualizowane, aby uwzględnić szczególne potrzeby wyrażone przez Państwa Członkowskie oraz przez użytkowników CPV, a także w celu poprawy błędów merytorycznych, które zostały wykryte w różnych wersjach językowych.
(4) Dostosowania i usprawnienia techniczne, które zostały ustalone podczas procesu legislacyjnego, prowadzącego do przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 2195/2002, których jednak nie można było uwzględnić w tym rozporządzeniu, powinny zostać wprowadzone w załącznikach do niniejszego rozporządzenia.
(5) W swojej opinii [2] dotyczącej propozycji rozporządzenia w sprawie CPV Komitet Regionów zwrócił uwagę, że klasyfikacja produktów leczniczych wymaga poprawy i zalecił wykorzystanie systemu klasyfikacji anatomicznej, terapeutycznej i chemicznej (ATC), opracowanego przez Światową Organizację Zdrowia, w celu uzupełnienia struktury oraz kodów CPV w dziedzinie produktów leczniczych.
(6) Zainteresowane podmioty oraz użytkownicy CPV przedstawili konkretne propozycje w celu poprawy CPV.
(7) Aktualizacja kodów i struktury CPV powinna zostać odzwierciedlona w tabelach ilustracyjnych ukazujących zbieżność pomiędzy CPV a centralną klasyfikacją produktów (CPC Prov.)
Narodów Zjednoczonych, klasyfikacją działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej (NACE Rev. 1) oraz Nomenklaturą Scaloną (CN).
(8) W interesie jasności CPV powinien zostać zastąpiony w całości, podobnie jak tabela zbieżności pomiędzy CPV a CPC Prov.
Wszystkie zmiany kodów CPV lub ich opisów powinny zostać wymienione w odrębnym, nowym załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2195/2002.
(9) Wejście w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 204/2002 z dnia 19 grudnia 2001 r.
[3] zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3696/93 w sprawie statystycznej klasyfikacji produktów według działalności (CPA) w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej spowodowało, że informacje zawarte w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2195/2002, przedstawiającym zbieżność pomiędzy CPV a CPA 96 stały się nieaktualne.
(10) We wspólnym stanowisku (WE) nr 33/2003 z dnia 20 marca 2003 r. przyjętym przez Radę w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy oraz na usługi [4], a także we wspólnym stanowisku (WE) nr 34/2003 z dnia 20 marca 2003 r. przyjętym przez Radę w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych [5], grupy produktów nie zostały ustanowione w drodze odniesienia do statystycznej klasyfikacji produktów według działalności (CPA).
(11) Z tych powodów nie jest właściwe, aby aktualizować tabelę zbieżności między CPV a CPA 96, określonej w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2195/2002.
Toteż załącznik ten powinien zostać skreślony.
(12) W związku z pwyższym rozporządzenie (WE) nr 2195/2002 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2195/2002 wprowadza się następujące zmiany:
załącznik I zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszego rozporządzenia;
załącznik II zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszego rozporządzenia;
załącznik III zastępuje się tekstem załącznika III do niniejszego rozporządzenia;
w załączniku IV wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia;
w załączniku V wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 2152/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 listopada 2003 r.
dotyczące monitorowania wzajemnego oddziaływania lasów i środowiska naturalnego we Wspólnocie (Forest Focus)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Lasy spełniają wiele ważnych funkcji dla społeczeństwa.
Poza ich znaczącą rolą w rozwoju obszarów wiejskich, lasy mają istotne znaczenie dla ochrony natury, odgrywają ważną rolę w zachowaniu środowiska naturalnego, są kluczowymi elementami w obiegu węgla i znaczącymi miejscami zapotrzebowania węgla oraz stanowią istotny czynnik kontrolny cyklu hydrologicznego.
(2) Stan lasów może poważnie podlegać wpływom czynników naturalnych, takich jakich ekstremalne warunki pogodowe, ataki pasożytów i chorób lub wpływ człowieka, takich jak zmiana klimatu, pożary i zanieczyszczenie powietrza.
Takie zagrożenia mogą poważnie zniekształcić, a nawet zniszczyć lasy.
Większość czynników naturalnych i antropogenicznych wpływających na lasy może mieć skutki transgraniczne.
(3) Komunikat Komisji skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie strategii leśnej dla Unii Europejskiej podkreśla potrzebę ochrony środowiska naturalnego oraz dziedzictwa leśnego, potrzebę zrównoważonego zarządzania lasami i wspierania międzynarodowej i paneuropejskiej współpracy dotyczącej ochrony lasów, dokonując odniesień do monitorowania lasów i promowania lasów jako miejsca zapotrzebowania węgla.
Rada w swojej rezolucji z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie strategii leśnej dla Unii Europejskiej [5] wezwała Komisję do oceny i stałej poprawy skuteczności europejskiego systemu monitorowania stanu zdrowia lasów oraz do wzięcia pod uwagę wszystkich potencjalnych wpływów na leśne ekosystemy.
Rada wezwała również Komisję do zwracania szczególnej uwagi na rozwój systemu informacji dotyczących pożarów lasów wspólnotowych, który umożliwia lepszą ocenę skuteczności środków ochronnych przeciwko pożarom.
(4) Decyzja nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego [6] identyfikuje potrzebę bazowania podczas sporządzania, wdrażania i oceny polityk dotyczących środowiska na podejściu opartym na wiedzy, a zwłaszcza na potrzebie monitorowania różnych ról lasów zgodnie z zaleceniami przyjętymi przez konferencję ministerialną o ochronie lasów w Europie i forum Narodów Zjednoczonych w sprawie lasów oraz Konwencję o zróżnicowaniu biologicznym i inne fora.
(5) Wspólnota i Państwa Członkowskie zobowiązane są do wdrażania ustalonych na forum międzynarodowym działań odnoszących się do zachowania i ochrony lasów, w szczególności propozycji działań międzyrządowego panelu i Forum w sprawie Lasów, rozszerzonego programu pracy odnośnie do różnorodności biologicznej lasów Konwencji w sprawie Różnorodności Biologicznej, jak również Konwencji ramowej Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i Protokołu z Kioto.
(6) Wspólnota odniosła się do dwóch powodów niekorzystnie wpływających na stan leśnych ekosystemów w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3528/86 z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym [7] i w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2158/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie ochrony lasów wspólnotowych przed pożarami [8].
(7) Oba rozporządzenia straciły moc 31 grudnia 2002 r. i jest w ogólnym interesie Wspólnoty kontynuowanie oraz dalsze rozwijanie działań monitorujących ustanowionych przez te rozporządzenia poprzez włączenie tych działań do nowego programu pod nazwą "Forest Focus".
(8) Program ten powinien być w zgodzie z istniejącymi narodowymi, europejskimi i międzynarodowymi systemami oraz należycie uwzględniać kompetencje Wspólnoty w odniesieniu do lasów, zgodnie z jej strategią leśną i bez uszczerbku dla zasady pomocniczości.
(9) Działania w ramach programu odnoszącego się do monitorowania pożarów lasów powinien uzupełniać te działania, które podjęto, w szczególności w zastosowaniu decyzji Rady 1999/847/WE z dnia 9 grudnia 1999 r. ustanawiającej wspólnotowy program działań w dziedzinie ochrony ludności [9], rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [10] i rozporządzenia Rady (EWG) nr 1615/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającego Europejski System Informacji i Łączności w zakresie Leśnictwa (EFICS) [11].
(10) Program powinien promować wymianę informacji na temat stanu lasów i szkodliwych wpływów na lasy we Wspólnocie oraz umożliwiać ocenę trwających działań w celu wspierania zachowania i ochrony lasów dla korzyści stałego rozwoju, ze szczególnym podkreśleniem działań podjętych w celu zmniejszenia negatywnych wpływów na lasy.
(11) Ochrona lasów przed pożarami jest sprawą szczególnie ważną i pilną, aby między innymi walczyć z pustynnieniem i aby unikać ich negatywnego wpływu na zmianę klimatu.
Ważne jest, aby unikać przerywania działań wprowadzonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2158/92, które straciło moc.
Zatem niniejsze rozporządzenie powinno obejmować środki zapobiegawcze, które nie są wspierane przez rozporządzenie (WE) nr 1257/99 oraz nie są objęte narodowymi lub regionalnymi programami rozwoju obszarów wiejskich.
(12) W celu wspierania pełnego zrozumienia wzajemnych oddziaływań między lasami i środowiskiem naturalnym, program powinien również zawierać monitorowanie innych ważnych czynników, takich jak bioróżnorodność, sekwestracja węgla, zmiana klimatu, gleby oraz ochronne funkcje lasów.
Dlatego program powinien składać się z działań w celu przewidzenia szerokiego zakresu celów i bardziej elastycznego wdrażania, korzystając przy tym z osiągnięć dokonanych zgodnie z rozporządzeniami (EWG) nr 3528/86 i (EWG) nr 2158/92.
Powinien przewidywać właściwe, wydajne monitorowanie wzajemnych oddziaływań lasów i środowiska naturalnego.
(13) Państwa Członkowskie powinny wdrożyć program poprzez programy narodowe, które są zatwierdzane przez Komisję przy zastosowaniu procedury, która zostanie ustanowiona.
(14) Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, powinna zapewniać koordynację, monitoring i rozwój programu oraz składać sprawozdania na jego temat, w szczególności do Stałego Komitetu ds. Leśnictwa ustanowionego decyzją Rady 89/367/EWG [12].
(15) Monitorowanie oddziaływań lasów i środowiska naturalnego może tylko dostarczyć wiarygodnych i porównywalnych informacji w celu ochrony lasów we Wspólnocie, jeśli dane są zbierane zgodnie ze zharmonizowanymi metodami.
Takie porównywalne informacje na poziomie wspólnotowym przyczyniają się do utworzenia platformy zawierającej dane przestrzenne pochodzące z różnych źródeł systemów wspólnej informacji o środowisku naturalnym.
Jest zatem właściwe przygotowanie podręczników ustanawiających metody, z jakich należy korzystać w celu monitorowania stanu lasów, przygotowanie formatów danych oraz zasad operowania danymi.
(16) Komisja powinna wykorzystywać dane zebrane w ramach tego programu i dotyczące sekwestracji węgla, zmian klimatu i wpływu na bioróżnorodność w celu wniesienia wkładu do sprawozdawczych zobowiązań zgodnie z odpowiednimi konwencjami i protokołami, w zgodzie z ich przepisami.
Jeśli pojawią się problemy niezgodności, Komisja powinna podjąć wszelkie możliwe działania w celu znalezienia pozytywnego rozwiązania.
(17) Komisja oraz Państwa Członkowskie powinny współpracować z innymi organami międzynarodowymi przy monitorowaniu lasów na poziomie międzynarodowym lub paneuropejskim, a zwłaszcza w zakresie międzynarodowego programu współpracy dotyczącego oceny i monitorowania wpływu zanieczyszczania powietrza na lasy (dalej zwany "ICP Forests"), w celu wspierania zachowania i ochrony lasów z korzyścią dla stałego rozwoju.
(18) Niniejsze rozporządzenie ustanawia na cały czas trwania programu ramy finansowe stanowiące podstawowe odniesienie, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r., zawartego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [13] dla organu budżetowego podczas rocznej procedury budżetowej.
(19) Jest właściwe ustalenie wielkości wkładu wspólnotowego w działania finansowane w ramach programu.
(20) W celu zapewnienia ciągłości działań monitorujących trzeba zezwolić, w drodze wyjątku, na to aby wydatki poniesione przez Państwo Członkowskie kwalifikować do współfinansowania jeśli odnoszą się one do działań, które rozpoczęto po 1 stycznia 2003 r. i przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, zakładając, że te działania nie zostały zakończone w momencie kiedy Komisja zatwierdza odnośne programy narodowe.
(21) Państwa Członkowskie powinny wyznaczać organy i agencje odpowiedzialne za operowanie danymi i ich przesyłanie oraz za zarządzanie wkładem wspólnotowym.
(22) Państwa Członkowskie powinny również opracowywać sprawozdania na temat różnych działań monitorujących do przedłożenia Komisji.
(23) Dane powinny być rozpowszechniane z uwzględnieniem Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKGNZ) z 1998 r. w sprawie dostępu do informacji, udziału publicznego w podejmowaniu decyzji i dostępu do wymiaru sprawiedliwości w kwestiach środowiska naturalnego (Konwencja z Aarhus) i odpowiednich przepisów wspólnotowych w sprawie dostępu do informacji dotyczących środowiska naturalnego.
(24) Środki konieczne do wprowadzenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [14].
(25) Stały Komitet ds. Leśnictwa powinien pomagać Komisji poprzez wykorzystanie procedury regulacyjnej zgodnie z kryteriami określonymi w art. 2 lit. b) tej decyzji.
(26) Ważne jest poddawanie programu przeglądowi i ocenianie jego skuteczności, w celu zidentyfikowania potrzeb, którymi należy się zająć.
Komisja powinna składać sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie wdrożenia programu, w szczególności biorąc pod uwagę jego kontynuację po okresie wdrożeniowym ustalonym w niniejszym rozporządzeniu.
(27) Jako że cele proponowanego działania, mianowicie monitorowanie lasów, ich stanu i wspólnego oddziaływania ze środowiskiem naturalnym, nie mogą być zadowalająco osiągnięte przez Państwa Członkowskie, a mogą być osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości zgodnie z art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wychodzi poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(28) Układy Europejskie między Wspólnotami Europejskimi a ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a krajami kandydackimi Europy Środkowej i Wschodniej, z drugiej strony, przewidują uczestnictwo tych krajów w programach wspólnotowych, w szczególności w dziedzinie środowiska naturalnego.
Program powinien przewidywać uczestnictwo również innych krajów europejskich.
(29) Z uwagi na fakt, że rozporządzenia (EWG) nr 3528/86 i (EWG) nr 2158/92 straciły moc oraz w celu uniknięcia jakiegokolwiek nakładania się przepisów lub braku ciągłości jest właściwe, aby niniejsze rozporządzenie stosować od 1 stycznia 2003 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA 1 Cel, treść i definicje
Artykuł 1
1.
Wspólnotowy program szeroko zakrojonego, zharmonizowanego i pełnego długofalowego monitorowania stanu lasów (zwany dalej "programem") ustanawia się w celu:
a) kontynuowania oraz dalszego rozwoju:
- monitorowania zanieczyszczenia powietrza oraz skutków zanieczyszczenia powietrza i innych czynników, które mają wpływ na lasy, takich jak biotyczne i abiotyczne czynniki oraz czynniki pochodzenia antropogenicznego,
- monitorowania pożarów lasów oraz ich powodów i skutków,
- zapobiegania pożarom lasów;
b) oceny wymagań wobec i poprawy monitorowania gleb, sekwestracji węgla, skutków zmian klimatu oraz bioróżnorodności, jak również funkcji ochronnych lasów;
c) ciągłej oceny efektywności działań monitorujących w ocenie stanu lasów oraz dalszego rozwoju działań monitorujących.
Program dostarcza wiarygodnych i porównywalnych danych oraz informacji na temat stanu lasów i szkodliwych wpływów na lasy na poziomie wspólnotowym.
Program pomaga również ocenić realizowane działania w celu promowania zachowania i ochrony lasów na rzecz stałego rozwoju, ze szczególnym podkreśleniem działań podjętych w celu zmniejszenia negatywnych wpływów na lasy.
Program uwzględnia, a gdzie właściwe łączy się z, istniejącymi i planowanymi narodowymi, europejskimi i globalnymi mechanizmami monitorującymi i jest zgodny z odpowiednimi umowami międzynarodowymi.
2.
Gdzie w niniejszym rozporządzeniu dokonuje się odniesienia do lasów, Państwa Członkowskie mogą włączyć inne obszary zalesione.
Gdzie w niniejszym rozporządzeniu dokonuje się odniesienia w kontekście pożarów lasów, Państwa Członkowskie mogą ponadto włączyć inne obszary.
3.
We Francji program nie obowiązuje w departamentach zamorskich.
Artykuł 2
1.
Program przewiduje działania zaplanowane, aby:
a) wspierać zharmonizowane zbieranie, operowanie danymi i ich ocenę;
b) poprawiać ocenę danych i wspierać ocenę zintegrowanych danych na poziomie wspólnotowym;
c) poprawiać jakość danych i informacji zebranych w ramach programu;
d) dalej rozwijać działania monitorujące program;
e) poprawiać zrozumienie problematyki leśnej, zwłaszcza wpływu naturalnych i antropogenicznych stresów;
f) badać dynamikę pożarów lasów i ich skutki oraz wpływ na lasy;
g) opracowywać wskaźniki i metodologie oceny ryzyka dotyczące wielorakich wpływów stresów na lasy w czasie i przestrzeni.
2.
Działania wymienione w ust. 1 uzupełniają wspólnotowe programy badawcze.
Artykuł 3
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "las" oznacza obszar z pokrywą korony drzew (lub równoważny poziom pni drzew) na ponad 10 % i powierzchni większej niż 0,5 ha.
Drzewa powinny osiągać wysokość minimum 5 m w stanie dojrzałym in situ.
Może składać się z zamkniętej formacji leśnych, gdzie drzewa różnych poziomów i podszycia leśnego pokrywają znaczną część powierzchni lub otwartych formacji leśnych z pokrywą o stałej wegetacji, w której pokrywa koron drzew przekracza 10 %.
Młode naturalne drzewostany i wszystkie plantacje założone do celów leśniczych, które nie osiągnęły jeszcze gęstości korony 10 % lub 5 m wysokości drzew są rozumiane także jako las, tak jak powierzchnie zwykle tworzące część powierzchni leśnej i które są czasowo pozbawione drzew w wyniku ludzkiej interwencji lub powodów naturalnych, ale oczekuje się, że powrócą do lasu.
Definicja "lasu" obejmuje: szkółki leśne i sady nasienne, które stanowią integralną część lasu; drogi leśne, wycięte trakty, pasy przeciwpożarowe i inne małe otwarte powierzchnie w lesie; las w parkach narodowych, rezerwaty naturalne i inne obszary chronione, takie jak obszary szczególnego zainteresowania środowiskiem naturalnym, naukowego, historycznego, kulturalnego lub duchowego; pasy wiatrochłonne i pasy ochronne drzew o powierzchni większej niż 0,5 ha i o szerokości większej niż 20 m.
Definicja obejmuje plantacje kauczuku i drzewostany dębu korkowego.
Jednakże definicja "lasu" wyłącza: obszar wykorzystywany głównie do praktyk rolniczych;
b) "inny obszar zalesiony" oznacza obszar z pokrywą korony (lub równoważny poziom pni drzew) 5 do 10 % drzew, które są w stanie osiągnąć wysokość 5 m w stadium dojrzałym in situ lub pokrywą korony (lub równoważny poziom pni drzew) ponad 10 % drzew, które nie są w stanie osiągnąć wysokości 5 m w stadium dojrzałym in situ (np. drzewa karłowe lub karłowate) i pokrywę krzewów i krzaków.
Definicja "innych obszarów zalesionych" wyłącza: powierzchnie mające pokrywę drzew, krzewów lub krzaków określoną powyżej, ale mniejsze niż 0,5 ha i szerokości 20 m, które są sklasyfikowane jako "inne obszary"; obszar w przeważającej mierze wykorzystywany do praktyk rolniczych;
c) "inny obszar" oznacza obszar niesklasyfikowany jako las lub inny obszar lesisty, którego definicję przedstawiono w niniejszym rozporządzeniu, ale który niemniej jednak został włączony do statystyk dotyczących pożarów lasów na mocy prawa krajowego.
Taki obszar może obejmować wrzosowiska, nieużytki lub obszar rolniczy przylegający lub przyłączony do obszaru leśnego;
d) "pożar lasu" oznacza pożar, który wybucha i rozprzestrzenia się na las i inne obszary zalesione lub który wybucha na innym terenie i rozprzestrzenia się na las i inne obszary zalesione.
Definicja "pożaru lasu" wyklucza: nakazane lub kontrolowane palenie, zwykle mające na celu zmniejszenie lub wyeliminowanie ilości zakumulowanego na podłożu materiału opałowego;
e) "odnoszący się do obszaru geograficznego" oznacza odniesienie do określonego obszaru geograficznego, na którym zbiera się dane lub inne informacje.
Odnośny obszar może być większy niż powierzchnia lub punkt, z którego zbiera się dane/informacje, na przykład w celu zapewnienia anonimowości w zakresie źródła zebranych danych/informacji.
SEKCJA 2 Monitorowanie i narzędzia do poprawy i rozwoju programu
Artykuł 4
1.
Wykorzystując osiągnięcia rozporządzenia (EWG) nr 3528/86, program:
a) kontynuuje i dalej rozwija systematyczną sieć punktów obserwacyjnych w celu prowadzenia okresowych inwentaryzacji w celu zebrania reprezentatywnych informacji na temat stanu lasów;
b) kontynuuje i dalej rozwija systematyczną sieć działek, na których przeprowadza się intensywne i ciągłe monitorowanie lasów.
2.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do ust. 1 są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2.
Artykuł 5
1.
Wykorzystując osiągnięcia rozporządzenia (EWG) nr 2158/92, program kontynuuje i dalej rozwija system informacji w celu zebrania porównywalnych informacji na temat pożarów lasów na poziomie wspólnotowym.
2.
Program pozwala Państwom Członkowskim prowadzić badania w sprawie identyfikowania powodów i dynamiki pożarów lasów, jak również na temat ich wpływu na lasy.
Badania te uzupełniają działania i środki odnoszące się do pożarów lasów podjęte zgodnie z decyzją 1999/847/WE, rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 oraz rozporządzeniem (EWG) nr 1615/89.
Ponadto aż do 31 grudnia 2005 r. kampanie mające na celu podniesienie świadomości i specjalne szkolenia dla agentów zaangażowanych w zapobieganie pożarom są finansowane oddzielnie zgodnie z przepisami art. 13 ust. 1 chyba że takie środki są uwzględnione w programach rozwoju obszarów wiejskich.
3. Działania służące zapobieganiu pożarom lasów, które zakwalifikowano zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2158/92, są finansowane zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. b) i art. 13 ust. 1, zakładając, że nie są wspierane przez rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 i które nie są objęte narodowymi/regionalnymi programami rozwoju obszarów wiejskich.
4.
Państwa Członkowskie mogą, na ich prośbę, uczestniczyć w działaniach i środkach określonych w ust. 1 i 2.
5.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do ust. 1 i 2 są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Dla realizacji celów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b) program jest rozwijany poprzez badania, eksperymenty, projekty demonstracyjne, testowanie na bazach pilotowych oraz poprzez ustanowienie nowych działań monitorowania.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, prowadzi program, w szczególności aby:
a) poszerzyć wiedzę na temat stanu lasów i innych obszarów zalesionych, jak również na temat wzajemnych relacji między ich stanem a naturalnymi i antropogenicznymi czynnikami stresu;
b) ocenić wpływ zmiany klimatu na lasy i inne obszary zalesione, włączając wpływ na ich różnorodność biologiczną i ich relacje z sekwestracją węgla i glebą;
c) uwzględniać właściwe istniejące wskaźniki, identyfikować kluczowe strukturalne i funkcjonalne elementy ekosystemu, które mają być wykorzystane jako wskaźniki do oceny statusu i trendów różnorodności biologicznej w lasach i ochronnych funkcji lasów.
2.
Jednocześnie z działaniami wymienionymi w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą, na żądanie Komisji lub z inicjatywy własnej, przeprowadzać badania, eksperymenty, projekty demonstracyjne lub etap testów monitorujących.
3.
Środki określone w ust. 1 i 2 pomagają zidentyfikować możliwości dla ustanowienia nowych działań monitorujących w ramach programu, które powinny mieć istotne znaczenie do celów informacji i monitorowania w dziedzinach wymienionych na mocy art. 1 ust. 1 lit. b).
Wdrożenie tych działań należy uznać za część przeglądu określonego w art. 18.
W czasie przygotowywania programu Komisja uwzględnia naukowe, jak również finansowe potrzeby i ograniczenia.
4.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do ust. 1, 2 i 3, włączając decyzje w sprawie wykonania nowych działaniach monitorujących, są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2.
Artykuł 7
1.
Dla realizacji celów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) i jako uzupełnienie działań określonych w art. 6, Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, prowadzi badania, eksperymenty oraz projekty demonstracyjne w celu:
a) wspierania zharmonizowanego zbierania, operowania danymi oraz ich oceny na poziomie wspólnotowym;
b) poprawy oceny danych na poziomie wspólnotowym;
c) poprawy jakości danych i informacji zebranych w ramach programu.
2.
Dla realizacji celów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) oraz jako uzupełnienie działań określonych w art. 6, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić do swoich programów narodowych badania, eksperymenty oraz projekty demonstracyjne w dziedzinach opisanych w ust. 1.
3.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do ust. 1 są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2.
SEKCJA 3 Programy narodowe, koordynacja i współpraca
Artykuł 8
1. Działania przewidziane w art. 4, 5, art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 7 ust. 2 są wdrażane w ramach programów narodowych, sporządzonych przez Państwa Członkowskie na okres dwóch lat.
2.
Programy narodowe składa się do Komisji w ciągu 60 dni następujących po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a później przed 1 listopada w roku poprzedzającym datę rozpoczęcia każdego okresu trzyletniego.
3.
Państwa Członkowskie dostosowują swoje programy narodowe za zgodą Komisji, w szczególności w celu umożliwienia poszerzenia działania monitorującego ustanowionego zgodnie z przepisami art. 6, kiedy są wprowadzane.
4.
Programom narodowym towarzyszy ocena ex ante, podczas składania do Komisji.
Państwa Członkowskie przeprowadzają średniookresowe oceny na koniec trzeciego roku okresu wskazanego w art. 12 i oceny ex post na koniec tego okresu.
5.
Komisja, na podstawie złożonych programów narodowych, lub na podstawie wszelkich przyjętych modyfikacji tych programów narodowych, decyduje o wkładach finansowych do kosztów kwalifikowanych.
6.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do ust. 1–5 są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2, uwzględniając narodowe, europejskie i międzynarodowe mechanizmy monitorujące w celu uniknięcia jakichkolwiek dodatkowych obciążeń administracyjnych.
Artykuł 9
1.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, koordynuje, monitoruje i rozwija program i przygotowuje sprawozdania na ten temat, w szczególności dla Stałego Komitetu ds. Leśnictwa.
2.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, ocenia dane na poziomie wspólnotowym i zapewnia ewaluację zebranych danych i informacji na poziomie wspólnotowym zgodnie z przepisami art. 15.
3.
Komisja ustanawia naukową grupę doradczą, która pomaga Stałemu Komitetowi ds. Leśnictwa w jego pracy, w szczególności w celu utworzenia programu, jak określono w art. 6.
4.
W celu wypełnienia zadań ustanowionych w ust. 1 i 2, Komisja ustanawia naukowe ciało koordynujące w ramach Wspólnego Centrum Badawczego i może zasięgać opinii oraz zawierać umowy z instytutami badawczymi, ekspertami, uwzględniając w pełni różnorodność ekosystemów leśnych we Wspólnocie.
5.
W celu wykonania zadań związanych ze sprawozdaniem ustanowionych w ust. 1 Komisja jest wspomagana przez Europejską Agencję ds. Środowiska Naturalnego.
6.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do ust. 3 są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2.
Artykuł 10
1.
W celu zharmonizowania działań określonych w art. 4, 5 oraz art. 6 ust. 3 i zapewnienia porównywalności danych, podręczniki określają obowiązkowe i fakultatywne parametry i ustanawiają metody monitorowania jak również formaty danych, które należy wykorzystywać do przesyłania danych.
Podręczniki powinny wykorzystywać istniejące systemy, gdy są dostępne i właściwe.
2.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do ust. 1 są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2.
Artykuł 11
1.
W kontekście celów wymienionych w art. 1, Komisja i Państwa Członkowskie współpracują i wspierają synergię z innymi ciałami na poziomie międzynarodowych lub paneuropejskim w celu wspierania zachowania i ochrony lasów na rzecz stałego rozwoju.
2.
W kontekście art. 4, Komisja współpracuje z ICP Forests w celu spełnienia obowiązków określonych w ramach Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na duże odległości.
3.
Do celów współpracy określonej w ust. 1 i 2, Wspólnota może wspierać następujące działania:
a) ustanowienie właściwych połączeń z naukowym ciałem koordynującym;
b) badania i oceny danych.
SEKCJA 4 Okres realizacji i aspekty finansowe
Artykuł 12
1.
Program obowiązuje przez okres 4 lat od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r.
2.
Do celów programu maksymalne finansowe wsparcie Wspólnoty do kosztów kwalifikowanych programów narodowych ustala się następująco:
a) działania do przeprowadzenia na mocy art. 4: 50 %;
b) działania do przeprowadzenia na mocy art. 5: 50 %;
c) działania do przeprowadzenia na mocy art. 6 ust. 2: 75 %;
d) działania do przeprowadzenia na mocy art. 6 ust. 3: 50 %;
e) działania do przeprowadzenia na mocy art. 7 ust. 2: 50 %.
3.
Komisja wnosi wkład wspólnotowy do kosztów kwalifikowanych do Państw Członkowskich.
4.
Wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie podczas przeprowadzania programów narodowych zatwierdzonych przez Komisję wyjątkowo są kwalifikowane do współfinansowania, jeśli te działania rozpoczęto po 1 stycznia 2003 r. a przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zakładając, że te działania nie zostały zakończone w momencie gdy Komisja decyduje w sprawie programów narodowych.
5. Komisja może finansować działania, które należy przeprowadzić zgodnie z art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 9 ust. 1, 2 i 4 zgodnie z obowiązującymi zasadami dotyczących zamówień publicznych.
6.
Wspólnota może zapewnić wkład do Europejskiej Agencji ds. Środowiska Naturalnego w celu wypełnienia przez nią zadań określonych w art. 9 ust. 5 i art. 18.
7.
Komisja może finansować działalność naukowych grup doradczych określonych w art. 9 ust. 3 w celu spełnienia zadań określonych w zasadach szczegółowych.
8.
Wspólnota może zapewnić wkład do ICP Forests w celu wypełnienia obowiązków wspólnotowych wymienionym w art. 11 ust. 2.
Artykuł 13
1.
Ramy finansowe dla wdrożenia programu na okres od 2003 do 2006 r. wynoszą 61 milionów EUR, z czego 9 milionów EUR może być wykorzystane na środki zapobiegania pożarom.
2.
Środki finansowe ustalone w ust. 1 są zwiększane w przypadku przystąpienia do Unii Europejskiej nowych Państw Członkowskich.
3.
Roczne środki zatwierdza organ budżetowy w ramach rocznej procedury budżetowej i ograniczeń perspektywy finansowej.
SEKCJA 5 Realizacja, sprawozdania Państw Członkowskich, Stały Komitet ds. Leśnictwa
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają organy właściwe dla zarządzania działaniami zawartymi w zatwierdzonych programach narodowych, na podstawie finansowych i operacyjnych możliwości tych organów.
Organy te mogą być narodowymi administracjami lub innymi jednostkami, podlegającymi zatwierdzeniu przez Komisję jako podmioty prywatne z misją publicznej służby, zapewniającymi właściwe gwarancje finansowe i zgodnymi z warunkami przewidzianymi w szczegółowych przepisach wykonawczych do niniejszego ustępu.
2.
Bez uszczerbku dla istniejących właściwych organów, Państwa Członkowskie wyznaczają organy i agencje uprawnione do przeprowadzania działań przyjętych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
3.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za dobre i efektywne zarządzanie wkładem wspólnotowym.
W tym celu przyjmują konieczne przepisy, aby:
a) zapewnić, że działania finansowane przez Wspólnotę są rzeczywiście przeprowadzane i są przeprowadzane we właściwy sposób, zapewniając, że wkład Wspólnoty jest widoczny;
b) zapobiec wszelkim nieprawidłowościom;
c) odzyskać wpłaty utracone w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbania;
d) zapewnić, że organy wymienione w ust. 1 mają właściwe wewnętrzne systemy zarządzania i kontroli;
e) zapewnić, że jeśli organy wymienione w ust. 1 nie są jednostkami publicznymi, Państwa Członkowskie ręczą za nie.
4.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wszystkie niezbędne informacje i dokonują wszelkich ustaleń dla ułatwienia kontroli, włączając kontrole na miejscu przez Komisję lub Europejski Trybunał Obrachunkowy, które Komisja uzna za właściwe do celów zarządzania finansowaniem wspólnotowym.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich ustaleniach dokonanych w tym celu.
5.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do ust. 1–4 są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie corocznie, poprzez wyznaczone organy i agencje, przesyłają do Komisji dane zebrane w ramach programu, łącznie ze sprawozdaniem na ich temat.
Dane odnoszą się do obszarów geograficznych oraz są przekazywane Komisji poprzez komputerową telekomunikację i/lub technologię elektroniczną.
Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, ustanawia format oraz szczegółowe dane potrzebne do takiej transmisji.
2.
Państwa Członkowskie aktywnie rozpowszechniają zebrane dane, na podstawie wspólnych formatów i standardów poprzez odnoszące się do poszczególnych obszarów geograficznych elektroniczne bazy danych, którymi zarządza się zgodnie z zasadami Konwencji z Aarhus oraz odpowiednimi przepisami wspólnotowymi w sprawie dostępu do informacji na temat środowiska naturalnego.
3.
W celu wspierania oceny danych i uzyskania największej wartości dodanej z wykorzystania danych, prawo Komisji do wykorzystywania i rozpowszechniania danych zgodnie z zasadami Konwencji z Aarhus oraz odpowiednich przepisów wspólnotowych w sprawie dostępu do informacji odnośnie do środowiska naturalnego nie jest ograniczane.
W przypadku takiego upowszechniania danych zebranych od Państw Członkowskich, Państwa Członkowskie muszą być uznane jako źródło.
4.
Szczegółowe przepisy wykonawcze do ust. 1 ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2.
Artykuł 16
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje, w szczególności na podstawie działań określonych w art. 4 ust. 1, sprawozdanie na temat sytuacji krajowej dotyczącej stanu lasów.
Sprawozdanie jest przekazywane Komisji nie później niż do 31 grudnia 2005 r.
2.
Każde Państwo Członkowskie uczestniczące w działaniach określonych w art. 5 opracowuje sprawozdanie w sprawie krajowej sytuacji dotyczącej wpływu pożarów na lasy.
Sprawozdanie jest przekazywane Komisji nie później niż do 31 grudnia każdego roku, poczynając od roku 2003.
3.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje sprawozdanie w sprawie krajowej sytuacji dotyczącej spraw objętych przez działania monitorujące określone w art. 6 ust. 3, kiedy są wprowadzane.
Wskazówki do pisania sprawozdania oraz okres sprawozdawczy są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2.
Artykuł 17
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Leśnictwa.
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, stosowane są art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
SEKCJA 6 Sprawozdania Komisji, przegląd, kraje kandydujące
Artykuł 18
Sześć miesięcy od daty ustanowionej dla przekazania sprawozdań, określonych w art. 16 ust. 1, oraz biorąc pod uwagę wszystkie raporty przekazane na podstawie art. 16, Komisja, z pomocą Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, składa sprawozdanie w sprawie wdrożenia programu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, dokonujące przeglądu skuteczności programu w celu dostarczenia podstawy do decyzji w sprawie kontynuowania tych działań po roku 2006.
W tym celu zaprasza się Komisję do przedstawienia wniosku.
Artykuł 19
Przed wygaśnięciem okresu określonego w art. 12 ust. 1 Komisja składa do Parlamentu Europejskiego i do Rady sprawozdanie w sprawie wykonania programu, uwzględniając przegląd określony w art. 18.
Artykuł 20
Niniejszy program jest otwarty dla:
a) krajów kandydujących Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami ustanowionymi w Układach Europejskich, w ich dodatkowych protokołach oraz w decyzjach właściwych rad stowarzyszenia;
b) Republiki Cypryjskiej, Republiki Malty i Republiki Turcji, na podstawie dwustronnych umów zawieranych z tymi krajami;
c) innych krajów europejskich, fakultatywnie, na ich własny koszt.
Artykuł 21
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od 1 stycznia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2154/2003
z dnia 10 grudnia 2003 r.
udzielające tymczasowego zezwolenia na stosowanie niektórych mikroorganizmów w paszach (Enterococcus faecium i Lactobacillus acidophilus)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/WE z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji nr 2003/7/WE [2], w szczególności jej art. 3 i art. 9e ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG wymaga, aby dodatki paszowe były wprowadzane do obrotu wyłącznie po udzieleniu zezwolenia przez Wspólnotę.
(2) W przypadku dodatków, o których mowa w części II załącznika C do dyrektywy 70/524/EWG, obejmujących mikroorganizmy, można tymczasowo zezwolić na stosowanie nowego dodatku paszowego lub na nowe zastosowanie dodatku już zatwierdzonego, po spełnieniu warunków określonych w tej dyrektywie oraz jeżeli w świetle dostępnych wyników uzasadnione jest założenie, że dodatek zastosowany w żywieniu zwierząt wywoła jeden ze skutków, o których mowa w art. 2 lit. a) tej dyrektywy.
Tymczasowe zezwolenie może zostać udzielone na okres nie przekraczający czterech lat.
(3) Ocena przedłożonych wniosków o udzielenie zezwolenia w odniesieniu do mikroorganizmów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia wskazuje, że warunki, o których mowa w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524//EWG, są spełnione.
(4) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 666/2003/WE [3] udzielono już zezwolenia na stosowanie Enterococcus faecium u prosiąt i tuczników, na okres czterech lat.
(5) Przedstawiono nowe dane przemawiające za poparciem wniosku o rozszerzenie zezwolenia na stosowanie Enterococcus faecium u macior.
(6) Przedstawiono dane dla przemawiające za poparciem wniosku o udzielenie zezwolenia na stosowanie nowego dodatku Lactobacillus acidophilus u kur niosek.
(7) W związku z powyższym, zezwolenia na określone w załączniku stosowanie Lactobacillus acidophilus u kur niosek oraz Enterococcus faecium u macior muszą zostać udzielone tymczasowo na okres czterech lat, a dodatki muszą zostać włączone do części IV wykazu zatwierdzonych dodatków.
(8) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywne opinie dotyczące bezpieczeństwa stosowania tych mikroorganizmów, na warunkach określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(9) Ocena wniosków wskazuje, że w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatków określonych w załączniku, wymagane są określone procedury.
Ochronę tę zapewnia jednak stosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [4], zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 [5].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Udziela się zezwolenia na stosowanie jako dodatków do pasz dodatków należących do grupy "mikroorganizmy", o których mowa w Załączniku, na warunkach określonych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 listopada 2003 r.
w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Żywe zwierzęta oraz żywność pochodzenia zwierzęcego znajdują się w wykazie załącznika I do Traktatu.
Hodowla żywego inwentarza oraz wprowadzanie do obrotu żywności pochodzenia zwierzęcego stanowią dla rolników istotne źródło dochodu.
Wdrożeniu środków weterynaryjnych ukierunkowanych na podniesienie poziomu zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt we Wspólnocie towarzyszy racjonalny rozwój sektora rolnego.
(2) Ochrona zdrowia ludzi przed chorobami i infekcjami przenoszonymi bezpośrednio lub pośrednio między zwierzętami i ludźmi (choroby odzwierzęce) ma znaczenie fundamentalne.
(3) Choroby odzwierzęce przenoszone przez żywność mogą być przyczyną cierpienia ludzi, jak również strat gospodarczych zrówno w zakresie produkcji żywności jak i w przemyśle rolno-spożywczym.
(4) Przedmiotem obaw są także choroby odzwierzęce przenoszone przez źródła inne niż żywność, w szczególności przez populacje dzikich zwierząt i zwierząt domowych.
(5) Aby zapewnić osiągnięcie celów niniejszego rozporządzenia, konieczne jest odpowiednie zwalczanie chorób odzwierzęcych występujących na poziomie produkcji pierwotnej.
Niemniej jednak, w przypadku produkcji pierwotnej prowadzącej do bezpośrednich dostaw małych ilości produktów pierwotnych przez przedsiębiorstwa żywnościowe wytwarzające te produkty do konsumentów końcowych lub lokalnych sklepów, zdrowie publiczne powinno podlegać ochronie na mocy prawa krajowego.
W takim przypadku isnieje bliski związek między producentem i konsumentem.
Produkcja taka nie powinna znacznie przyczyniać się do średniego rozpowszechnienia chorób odzwierzęcych w populacji zwierząt we Wspólnocie jako całości.
Wymagania ogólne w zakresie pobierania próbek i analizy mogą być niepraktyczne lub niewłaściwe dla producentów z bardzo małą liczbą zwierząt, którzy mogą znajdować się w regionach podlegających szczególnym ograniczeniom geograficznym.
(6) Dyrektywa Rady 92/117/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. dotycząca środków ochrony przed określonymi chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi u zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego, w celu zapobieżenia zakażeniom i zatruciom przenoszonym przez żywność [4] przewidywała ustanowienie systemów monitorowania niektórych chorób odzwierzęcych oraz kontrole niektórych stad drobiu w odniesieniu do salmonelli.
(7) Na mocy wspomnianej dyrektywy Państwa Członkowskie były zobowiązane przedłożyć Komisji krajowe środki podjęte dla osiągnięcia celów dyrektywy, oraz opracować plany monitorowania salmonelli u drobiu.
Niemniej jednak, na mocy dyrektywy Rady 97/22/WE [5] zmieniającej dyrektywę 92/117/EWG, przedmiotowy wymóg został odroczony do czasu przeglądu przewidzianego w art. 15a dyrektywy 92/117/EWG.
(8) Kilka Państw Członkowskich przedłożyło już swoje plany monitorowania salmonelli, które zostały zatwierdzone przez Komisję.
Ponadto, z mocą od dnia 1 stycznia 1998 r., wszystkie Państwa Członkowskie zobowiązane były wypełniać minimalne środki ustanowione w odniesieniu do salmonelli w sekcji I załącznika III do dyrektywy 92/117/EWG oraz ustanowić przepisy określające środki, jakie mają zostać podjęte celem uniknięcia wprowadzenia salmonelli do gospodarstwa.
(9) Te środki minimalne koncentrowały się na monitorowaniu i zwalczaniu salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus.
Dyrektywa 92/117/EWG ustanawia szczególne środki w odniesieniu do zwalczania infekcji w przypadku wykrycia w pobranych próbkach serotypów Salmonella enteritidis lub Salmonella typhimurium i potwierdzenia ich występowania.
(10) Inne prawodawstwo wspólnotowe przewiduje nadzór i zwalczanie niektórych chorób odzwierzęcych w populacjach zwierząt.
W szczególności dyrektywa Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [6] odnosi się do gruźlicy i brucelozy bydła.
Dyrektywa Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [7] dotyczy brucelozy owiec i kóz.
Niniejsze rozporządzenie nie powinno niepotrzebnie powielać istniejących już wymagań.
(11) Ponadto, przyszłe prawodawstwo wspólnotowe dotyczące higieny żywności powinno obejmować szczególne elementy niezbędne do zapobiegania, zwalczania i monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, a także szczególne wymagania w odniesieniu do mikrobiologicznej jakości żywności.
(12) Dyrektywa 92/117/EWG przewidywała gromadzenie danych o występowaniu chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych w paszach, u zwierząt, w żywności i u ludzi.
Pomimo braku harmonizacji i wynikającego stąd braku możliwości dokonania porównania między Państwami Członkowskimi, system gromadzenia danych zapewnił podstawę dla oceny bieżącej sytuacji w zakresie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych we Wspólnocie.
(13) Wyniki otrzymane z systemu gromadzenia danych wskazują, że niektóre odzwierzęce czynniki chorobotwórcze, a mianowicie Salmonella spp. i Campylobacter spp., stanowią przyczynę występowania większości chorób odzwierzęcych u ludzi.
Wydaje się, że liczba przypadków występowania salmonellozy u ludzi, szczególnie tych wywołanych przez Salmonella enteritidis i Salmonella typhimurium, wykazuje tendencję spadkową, odzwierciedlając tym samym skuteczność odpowiednich środków kontroli podjętych we Wspólnocie.
Niemniej jednak, zakłada się, że wiele przypadków nie zostało zgłoszonych i dlatego zgromadzone dane niekoniecznie dają pełny obraz sytuacji.
(14) W opinii przyjętej dnia 12 kwietnia 2000 r., Komitet Naukowy ds. Środków Weterynaryjnych odnoszących się do Zdrowia Publicznego uznał stosowane wówczas środki zwalczania zakażeń odzwierzęcych przenoszonych przez żywność za niewystarczające.
Ponadto uznał, że dane epidemiologiczne gromadzone przez Państwa Członkowskie były niekompletne i nie w pełni porównywalne.
W konsekwencji, Komitet zalecił udoskonalone uzgodnienia w zakresie nadzoru oraz określił opcje zarządzania ryzykiem.
(15) W związku z powyższym, zachodzi konieczność udoskonalenia istniejących systemów kontroli w odniesieniu do określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych.
Jednocześnie, przepisy ustanowione w dyrektywie 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, zmieniającej decyzję Rady 90/424/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 92/117/EWG [8] zastąpią systemy monitorowania i gromadzenia danych ustanowione na mocy dyrektywy 92/117/EWG.
(16) W zasadzie kontrole powinny objąć cały łańcuch pokarmowy, począwszy od gospodarstwa, a skończywszy na stole.
(17) Zasadami regulującymi kwestie przedmiotowych kontroli powinny być ogólnie te ustanowione na mocy prawodawstwa wspólnotowego w sprawie pasz, zdrowia zwierząt i higieny żywności.
(18) W odniesieniu do niektórych chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych należy jednak ustanowić szczególne wymagania w zakresie kontroli.
(19) Te szczególne wymagania powinny opierać się na celach ukierunkowanych na ograniczenie rozpowszechniania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych.
(20) Cele w odniesieniu do chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych w populacjach zwierząt powinny zostać ustanowione z uwzględnieniem w szczególności częstotliwości ich występowania i tendencji epidemiologicznych w populacjach zwierząt i ludzi, w paszach i żywności, zagrożenia dla ludzi, potencjalnych konsekwencji gospodarczych, opinii naukowych i istnienia właściwych środków dla ograniczenia ich rozprzestrzeniania.
W miarę potrzeby, można ustanowić cele w odniesieniu do innych elementów łańcucha pokarmowego.
(21) Dla zapewnienia osiągnięcia tych celów w odpowiednim czasie, Państwa Członkowskie powinny opracować szczególne programy kontroli podlegające zatwierdzeniu przez Wspólnotę.
(22) Podstawowa odpowiedzialność za bezpieczeństwo żywności powinna spoczywać na przedsiębiorstwach paszowych i żywnościowych.
Dlatego też, Państwa Członkowskie powinny wspierać działania na rzecz opracowania programów kontroli obejmujących całą branżę.
(23) W ramach programów kontroli, Państwa Członkowskie oraz przedsiębiorstwa paszowe i żywnościowe mogą chcieć stosować szczególne metody kontroli.
Niemniej jednak, niektóre metody mogą zostać nie zaakceptowane, w szczególności jeżeli stoją na przeszkodzie w osiągnięciu ogólnego celu, kolidują z niezbędnymi systemami badawczymi lub stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego.
Dlatego też, powinny zostać ustanowione właściwe procedury umożliwiające Wspólnocie podejmowanie decyzji o niewłaściwości stosowania niektórych metod kontroli w ramach programów kontroli.
(24) Dopuszczalne jest także istnienie lub opracowanie metod kontroli, które jako takie nie są objęte żadnym szczególnym prawodawstwem wspólnotowym w sprawie zatwierdzania produktów, lecz pomogłyby osiągnąć cele polegające na ograniczeniu rozprzestrzeniania określonych chorób odzwierzęcych bądź odzwierzęcych czynników chorobotwórczych.
Dlatego też, powinna istnieć możliwość zatwierdzania stosowania takich metod na poziomie wspólnotowym.
(25) Zapewnienie, aby zapasy uzupełniano zwierzętami ze stad lub pogłowia poddanych kontroli zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia będzie miało zasadnicze znaczenie.
W przypadku obowiązywania szczególnego programu kontroli, wyniki badań powinny zostać przekazane podmiotom nabywającym zwierzęta.
W tym celu, prawodawstwo wspólnotowe dotyczące handlu wspólnotowego oraz przywozu z państw trzecich, w szczególności w odniesieniu do żywych zwierząt i jaj wylęgowych, powinno zostać uzupełnione o szczególne wymagania.
W związku z tym dyrektywa 64/432/EWG, dyrektywa Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [9] oraz dyrektywa Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [10], powinny zostać zmienione.
(26) Przyjęcie niniejszego rozporządzenia nie powinno mieć wpływu na dodatkowe gwarancje uzgodnione w odniesieniu do Finlandii i Szwecji w chwili ich przystąpienia do Wspólnoty oraz potwierdzone na mocy decyzji Komisji 94/968/WE [11], 95/50/WE [12], 95/160/WE [13], 95/161/WE [14], 95/168/WE [15], a także na mocy decyzji Rady 95/409/WE [16], 95/410/WE [17] oraz 95/411/WE [18].
Niniejsze rozporządzenie powinno ustanawiać procedurę udzielania gwarancji na okres przejściowy każdemu Państwu Członkowskiemu posiadającemu zatwierdzony narodowy program kontroli, który wykracza poza minimalne wymagania wspólnotowe w odniesieniu do salmonelli.
Wyniki badań przeprowadzonych na żywych zwierzętach i jajach wylęgowych będących przedmiotem handlu z takim Państwem Członkowskim powinny spełniać kryteria ustanowione w jego narodowym programie kontroli.
Przyszłe prawodawstwo wspólnotowe dotyczące zasad higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego powinno ustanawiać podobną procedurę w stosunku do mięsa i jaj konsumpcyjnych.
(27) Państwa trzecie dokonujące wywozu do Wspólnoty zobowiązane są wdrożyć równoważne środki w odniesieniu do kontroli chorób odzwierzęcych równorzędnie z wprowadzeniem środków we Wspólnocie.
(28) W odniesieniu do kontroli salmonelli, na podstawie dostępnych informacji można stwierdzić, że produkty drobiowe stanowią podstawowe źródło salmonellozy u ludzi.
Dlatego też należy zastosować środków kontroli do wytarzania tych produktów, a więc rozszerzenia środków wprowadzonych na mocy dyrektywy 92/117/EWG.
W odniesieniu do produkcji jaj konsumpcyjnych, istotne jest ustanowienie szczególnych środków dotyczących wprowadzania do obrotu produktów pochodzących ze stad, które nie zostały poddane badaniom z wynikiem wskazującym na brak występowania salmonelli.
W odniesieniu do mięsa drobiowego celem jest wprowadzanie do obrotu mięsa z uzasadnionym zapewnieniem, że jest ono wolne od salmonelli.
Konieczne jest przyznanie przedsiębiorstwom z branży żywnościowej okresu przejściowego, umożliwiającego dostosowanie przewidzianych środków, które mogą podlegać dalszym dostosowaniom, w szczególności w świetle naukowej oceny ryzyka.
(29) Właściwe jest wyznaczenie krajowych i wspólnotowych laboratoriów referencyjnych, które udzielałyby rady i pomocy w kwestiach objętych zakresem niniejszego rozporządzenia.
(30) Dla zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia, wskazane jest ustanowienie przepisów w celu organizacji audytów i kontroli wspólnotowych, zgodnie z pozostałym prawodawstwem wspólnotowym w tej dziedzinie.
(31) Wskazane jest ustanowienie właściwych procedur w celu zmieniania niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia, by uwzględnienić postęp naukowo-techniczny oraz procedur w zakresie przyjmowania środków wykonawczych i przejściowych.
(32) By uwzględnienić postępu naukowo-techniczny, wskazane jest zapewnienie ścisłej i efektywnej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi, w ramach stałego komitetu powołanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [19].
(33) Środki niezbędne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie podjęcia właściwych i skutecznych środków w zakresie wykrywania i kontroli salmonelli oraz innych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych na wszystkich stosownych etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, w szczególności na poziomie produkcji pierwotnej, łącznie z paszami, w celu ograniczenia rozpowszechniania i zagrożenia, jakie stanowią dla zdrowia publicznego.
2.
Niniejsze rozporządzenie obejmuje:
a) przyjęcie celów w odniesieniu do ograniczenia rozpowszechniania określonych chorób odzwierzęcych w populacjach zwierząt:
i) na poziomie produkcji pierwotnej; oraz
ii) w przypadkach dotyczących danych chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, na innych etapach łańcucha pokarmowego, łącznie z paszą i żywnością;
b) zatwierdzenie szczególnych programów kontroli ustanowionych przez Państwa Członkowskie i przedsiębiorstwa paszowe;
c) przyjęcie szczególnych zasad dotyczących niektórych metod kontroli, stosowanych w zakresie ograniczenia rozpowszechniania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych;
d) przyjęcie zasad dotyczących handlu wewnątrzwspólnotowego i przywozu niektórych zwierząt i produktów zwierzęcych z państw trzecich.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do produkcji pierwotnej:
a) na własny użytek domowy; lub
b) mającej na celu dokonanie przez producenta bezpośredniej dostawy małych ilości surowców do konsumenta końcowego lub lokalnych przedsiębiorstw handlu detalicznego, dostarczających surowce bezpośrednio do konsumenta końcowego.
4.
Państwa Członkowskie ustanawiają, na mocy prawa krajowego, zasady regulujące kwestie działalności określonej w ust. 3 lit. b).
Takie przepisy krajowe muszą zapewniać osiągnięcie celów niniejszego rozporządzenia.
5.
Niniejsze rozporządzenie stosowane jest bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów wspólnotowych w sprawie zdrowia zwierząt, żywienia zwierząt, higieny żywności, chorób zakaźnych u ludzi, bezpieczeństwa i higieny pracy, technologii genów i pasażowalnych encefalopatii gąbczastych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. definicje ustanowione w rozporządzenia (WE) nr 178/2002;
2. definicje ustanowione w dyrektywie 2003/99/WE; oraz
3. następujące definicje:
a) "pogłowie" oznacza zwierzę lub grupę zwierząt przetrzymywanych w gospodarstwie stanowiącym jednostkę epidemiologiczną; oraz
b) "stado" oznacza wszystkie sztuki drobiu o tym samym stanie zdrowia, przetrzymywane w tych samych pomieszczeniach lub w tym samym zamknięciu i stanowiących jedną jednostkę epidemiologiczną; w przypadku drobiu przetrzymywanego w gospodarstwie domowym, stado obejmuje wszystkie ptaki korzystające z tej samej przestrzeni powietrznej.
Artykuł 3
Właściwe organy
1.
Każde Państwo Członkowskie zobowiązane jest wyznaczyć właściwy organ lub właściwe organy do celów niniejszego rozporządzenia i notyfikować je Komisji.
W przypadku wyznaczenia więcej niż jednego właściwego organu Państwo Członkowskie:
a) notyfikuje Komisji właściwy organ, który będzie pełnił rolę punktu kontaktowego w relacjach z Komisją; oraz
b) zapewnia współpracę właściwych organów gwarantującą należyte wdrożenie wymogów niniejszego rozporządzenia.
2.
Właściwy organ lub organy będą w szczególności odpowiedzialne za:
a) opracowanie programów przewidzianych w art. 5 ust. 1 oraz za przygotowanie do nich zmian, które okażą się konieczne, w szczególności w świetle uzyskanych danych i wyników;
b) gromadzenie danych koniecznych do oceny zastosowanych środków oraz wyników otrzymanych wskutek realizacji narodowych programów kontroli przewidzianych w art. 5, a także za coroczne przedkładanie Komisji tych danych i wyników, łącznie z wynikami podjętych badań, z uwzględnieniem przepisów ustanowionych na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/99/WE;
c) przeprowadzanie regularnych kontroli w pomieszczeniach przedsiębiorstw żywnościowych oraz, w razie potrzeby, z branży paszowej, w celu sprawdzenia zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
CELE WSPÓLNOTOWE
Artykuł 4
Cele wspólnotowe w zakresie ograniczenia rozprzestrzeniania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych
1.
Cele wspólnotowe ustanawiane są, by ograniczyć rozprzestrzenianie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych wymienionych w kolumnie 1 załącznika I, w populacjach zwierząt wymienionych w kolumnie 2 załącznika I, w szczególności z uwzględnieniem:
a) doświadczenia zdobytego w ramach obowiązujących środków krajowych; oraz
b) informacji przedłożonych Komisji lub Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności w ramach obowiązujących wymogów wspólnotowych, w szczególności w ramach informacji przewidzianych w dyrektywie 2003/99/WE, w szczególności w jej art. 5.
Cele i wszelkie ich zmiany ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
2.
Cele określone w ust. 1 obejmują co najmniej:
a) liczbowe wyrażenie:
i) maksymalnej wartości procentowej jednostek epidemiologicznych z wynikiem pozytywnym; i/lub
ii) minimalnej wartości procentowej ograniczenia liczby jednostek epidemiologicznych z wynikiem pozytywnym;
b) maksymalny termin, w jakim cel musi zostać osiągnięty;
c) określenie jednostek epidemiologicznych, o których mowa w lit. a);
d) określenie systemów badawczych koniecznych do sprawdzenia, czy cel został osiągnięty; oraz
e) w stosownych przypadkach, określenie serotypów o znaczeniu dla zdrowia publicznego lub innych podtypów chorób odzwierzęcych czy odzwierzęcych czynników chorobotwórczych wymienionych w kolumnie 1 załącznika I, z uwzględnieniem kryteriów ogólnych wymienionych w ust. 6 lit. c) oraz kryteriów szczególnych ustanowionych w załączniku III.
3.
Cele wspólnotowe powinny zostać ustanowione przed upływem odpowiednich terminów wskazanych w kolumnie 4 załącznika I.
4. a) Przy określaniu każdego celu wspólnotowego, Komisja dostarcza analizę jego przewidywanych kosztów oraz korzyści.
Analiza taka powinna uwzględniać w szczególności kryteria ustanowione w ust. 6 lit. c).
Na żądanie Komisji, Państwa Członkowskie zobowiązane są udzielić jej wszelkiej pomocy, koniecznej do opracowania przez nią analizy.
b) Przed zaproponowaniem każdego celu wspólnotowego, Komisja zasięga opinii Państw Członkowskich w ramach komitetu określonego w art. 14 ust. 1, w sprawie wyników swojej analizy.
c) W świetle wyników tej analizy oraz po konsultacji z Państwami Członkowskimi, w miarę potrzeb, Komisja przedstawia wniosek dotyczący celów wspólnotowych.
5.
Niemniej jednak, w drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 lit. e) oraz ust. 4, w odniesieniu do drobiu stosuje się na okres przejściowy następujące zasady.
Cel wspólnotowy ustanowiony w odniesieniu do stad hodowlanych gatunku Gallus gallus na wspomniany okres przejściowy obejmuje pięć serotypów salmonelli, najczęściej występujących w salmonellozie u ludzi, które rozpoznaje się na podstawie danych zgromadzonych za pomocą wspólnotowych systemów monitorowania.
Cele wspólnotowe ustanowione w odniesieniu do kur niosek, brojlerów i indyków na okres przejściowy obejmują Salmonella enteritidis i Salmonella typhimurium.
Niemniej jednak, w razie potrzeby, cele te mogą zostać rozszerzone na inne serotypy, na podstawie wyników analizy przeprowadzonej zgodnie z ust. 4.
Okres przejściowy stosuje się do każdego celu wspólnotowego w odniesieniu do ograniczenia rozpowszechniania salmonelli u drobiu.
W każdym przypadku trwa on trzy lata, począwszy od daty wymienionej w kolumnie 5 załącznika I.
6. a) Do celów wymienionych w lit. b), załącznik I może zostać zmieniony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 ust. 2, w szczególności po uwzględnieniu kryteriów wymienionych w lit. c).
b) Zmiany do załącznika I mogą zmienić zakres wymogów w odniesieniu do ustanowienia celów wspólnotowych, przez uzupełnienie, ograniczenie lub zmianę:
i) chorób odzwierzęcych lub odzwierzęcych czynników chorobotwórczych;
ii) etapów łańcucha pokarmowego; i/lub
iii) populacji zwierząt.
c) Kryteria, jakie mają zostać uwzględnione przed zmianą załącznika I, w odniesieniu do choroby odzwierzęcej lub odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego, obejmują:
i) częstotliwość ich występowania w populacjach zwierząt i ludzi, paszach i żywności;
ii) wagę skutków, jakie wywołują dla ludzi;
iii) ich konsekwencje gospodarcze dla świadczeń zdrowotnych na rzecz zwierząt i ludzi, a także dla przedsiębiorstw paszowych i żywnościowych;
iv) tendencje epidemiologiczne w populacjach zwierząt i ludzi, w paszy i żywności;
v) opinie naukowe;
vi) rozwój technologiczny, w szczególności w odniesieniu do praktycznego zastosowania dostępnych opcji kontroli; oraz
vii) wymogi i tendencje dotyczące systemów hodowlanych oraz metod produkcji.
7.
Załącznik III może zostać zmieniony bądź uzupełniony zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
8.
Komisja dokonuje oceny realizacji celów wspólnotowych i uwzględnia tę ocenę przy opracowywaniu wniosków dotyczących dalszych celów.
9.
Środki podejmowane w celu ograniczenia rozpowszechnienia chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych wymienionych w załączniku I wdraża się zgodnie z regułami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu oraz z regułami przyjętymi na jego mocy.
ROZDZIAŁ III
PROGRAMY KONTROLI
Artykuł 5
Narodowe programy kontroli
1.
W celu osiągnięcia celów wspólnotowych przewidzianych w art. 4, Państwa Członkowskie ustanawiają narodowe programy kontroli w odniesieniu do każdej choroby odzwierzęcej i odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego, wymienionych w załączniku I. Narodowe programy kontroli powinny uwzględniać występowanie geograficzne chorób odzwierzęcych w każdym Państwie Członkowskim oraz następstwa finansowe ustanowienia efektywnych kontroli dla producentów podstawowych oraz przedsiębiorstw paszowych i żywnościowych.
2.
Narodowe programy kontroli mają charakter ciągły i obejmują okres co najmniej trzech kolejnych lat.
3.
Narodowe programy kontroli:
a) przewidują wykrywanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych zgodnie z wymogami oraz minimalnymi zasadami pobierania próbek, ustanowionymi w załączniku II;
b) określają odpowiednie obowiązki właściwych organów oraz przedsiębiorstw paszowych i żywnościowych;
c) wskazują środki kontroli, jakie mają zostać podjęte w następstwie wykrycia chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, w szczególności w celu ochrony zdrowia publicznego, łącznie z wdrożeniem szczególnych środków ustanowionych w załączniku II;
d) na mocy swoich przepisów, pozwalają ocenić postęp oraz zweryfikować programy, w szczególności w świetle wyników uzyskanych wskutek wykrycia chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych.
4.
Narodowe programy kontroli obejmują co najmniej następujące etapy łańcucha pokarmowego:
a) produkcję pasz;
b) pierwotną hodowlę zwierząt;
c) przetwarzanie i przygotowywanie żywności pochodzenia zwierzęcego.
5.
W stosownych przypadkach, narodowe programy kontroli obejmują przepisy ustanowione w odniesieniu do metod badawczych oraz kryteria oceny wyników tych badań, do celów badania zwierząt i jaj wylęgowych wysyłanych w obrębie terytorium danego kraju, jako część kontroli urzędowych przewidzianych w części A załącznika II.
6. Wymogi oraz minimalne zasady w zakresie pobierania próbek, ustanowione w załączniku II, mogą zostać zmienione, dostosowane lub uzupełnione zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2, w szczególności po uwzględnieniu kryteriów wymienionych w art. 4 ust. 6 lit. c).
7.
W terminie sześciu miesięcy od ustanowienia celów wspólnotowych przewidzianych w art. 4, Państwa Członkowskie przedkładają Komisji swoje programy narodowe i określają środki, jakie mają zostać wdrożone.
Artykuł 6
Zatwierdzanie narodowych programów kontroli
1.
Po przedłożeniu przez Państwo Członkowskie narodowego programu kontroli zgodnie z art. 5, Komisja ma dwa miesiące na zażądanie od danego Państwa Członkowskiego przedstawienia dodatkowych i niezbędnych informacji.
Państwo Członkowskie dostarczy takie informacje w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wniosku.
W terminie dwóch miesięcy od otrzymania dodatkowych informacji lub w terminie sześciu miesięcy od przedłożenia programu kontroli, w przypadku braku wniosku o udzielenie dodatkowych informacji, Komisja ustala, czy dany program jest zgodny z odpowiednimi przepisami, w szczególności z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
Po stwierdzeniu przez Komisję zgodności narodowego programu kontroli, lub na wniosek Państwa Członkowskiego, które go przedłożyło, program niezwłocznie zostaje poddany zatwierdzeniu zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
3. Możliwe jest zatwierdzenie zmian w programie uprzednio zatwierdzonym na mocy ust. 2, zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2, celem uwzględnienia rozwoju sytuacji w danym Państwie Członkowskim, w szczególności w świetle wyników, określonych w art. 5 ust. 3 lit. d).
Artykuł 7
Programy kontroli przedsiębiorstw paszowych i żywnościowych
1.
Przedsiębiorstwa paszowe i żywnościowe, lub organizacje reprezentujące takie podmioty gospodarcze, mogą ustanawiać programy kontroli, obejmujące w możliwie jak najszerszym zakresie wszystkie etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji.
2.
Jeżeli życzą sobie, aby ich programy kontroli były częścią narodowego programu kontroli, przedsiębiorstwa paszowe i żywnościowe lub ich organizacje reprezentatywne przedkładają swoje programy kontroli i wszelkie ich zmiany do zatwierdzenia właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ich siedziba.
Jeżeli dane działania mają miejsce w wielu Państwach Członkowskich, programy zatwierdza się oddzielnie w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego.
3.
Właściwy organ może zatwierdzić programy kontroli przedłożone zgodnie z ust. 2 tylko w przypadku gdy jest przekonany, że programy kontroli są zgodne z wymogami określonymi w załączniku II oraz z celami odpowiednich narodowych programów kontroli.
4.
Państwa Członkowskie zachowują aktualne wykazy zatwierdzonych programów kontroli przedsiębiorstw paszowych i żywnościowych lub ich organizacji reprezentatywnych.
Na żądanie Komisji, wykazy zostają jej udostępnione.
5.
Podmioty gospodarcze z branży pasz i żywności lub ich organizacje reprezentatywne regularnie przekazują właściwym organom wyniki swoich programów kontroli.
ROZDZIAŁ IV
METODY KONTROLI
Artykuł 8
Szczególne metody kontroli
1.
Z inicjatywy Komisji lub na wniosek Państwa Członkowskiego oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2:
a) może zostać podjęta decyzja, że w odniesieniu do ograniczenia rozpowszechniania chorób odzwierzęcych bądź odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, na etapie pierwotnej produkcji zwierząt albo na innych etapach łańcucha pokarmowego stosuje się lub mogą być stosowane szczególne metody kontroli;
b) mogą zostać przyjęte zasady dotyczące warunków stosowania metod określonych w lit. a);
c) mogą zostać przyjęte szczegółowe zasady dotyczące niezbędnej dokumentacji i procedur, a także minimalne wymagania w odniesieniu do metod określonych w lit. a); oraz
d) może zostać podjęta decyzja o niestosowaniu niektórych szczególnych metod kontroli w ramach programów kontroli.
2.
Przepisy określone w ust. 1 lit. a), b) i c) nie mają zastosowania do metod obejmujących wykorzystanie substancji lub technik objętych prawodawstwem wspólnotowym w sprawie żywienia zwierząt, dodatków do żywności lub weterynaryjnych produktów leczniczych.
ROZDZIAŁ V
WYMIANA HANDLOWA
Artykuł 9
Handel wewnątrzwspólnotowy
1.
Przed wysyłką żywych zwierząt lub jaj wylęgowych z przedsiębiorstwa żywnościowego pochodzenia, najpóźniej z początkiem terminów wymienionych w kolumnie 5 załącznika I, pogłowia i stada pochodzenia gatunków wymienionych w kolumnie 2 są badane w zakresie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych wymienionych w kolumnie 1.
Datę i wyniki badania wpisuje się w odpowiednich świadectwach zdrowia przewidzianych w prawodawstwie wspólnotowym.
2. Zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2, Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia może uzyskać na okres przejściowy zezwolenie na stosowanie wymogu,by wyniki badań wpisywane w odpowiednie świadectwa zdrowia dla przesyłek zwierząt i jaj wylęgowych poddanych badaniu w Państwie Członkowskim wysyłki, spełniały takie same kryteria w zakresie salmonelli, jak te ustanowione na mocy ich zatwierdzonych programów narodowych w odniesieniu do przesyłek realizowanych w obrębie terytorium danego państwa, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 5.
Zezwolenie może zostać wycofane zgodnie z tą samą procedurą.
3.
Nadal mają zastosowanie specjalne środki dotyczące salmonelli, które były stosowane w odniesieniu do żywych zwierząt wysyłanych do Finlandii i Szwecji przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, tak jakby zostały one zatwierdzone zgodnie z przepisami ust. 2.
4. Bez uszczerbku dla przepisów art. 5 ust. 6, szczególne zasady dotyczące ustanawiania przez Państwa Członkowskie kryteriów określonych w art. 5 ust. 5 oraz w powyższym ust. 2 mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
Artykuł 10
Przywóz z państw trzecich
1.
Począwszy od dat wyszczególnionych w kolumnie 5 załącznika I, wpisanie lub zachowanie w wykazach przewidzianych w prawodawstwie wspólnotowym państw trzecich, dla danych gatunków czy kategorii, z których Państwa Członkowskie mogą dokonywać przywozu zwierząt lub jaj wylęgowych objętych niniejszym rozporządzeniem, uzależnione jest od przedłożenia Komisji przez dane państwo trzecie programu równoważnego temu przewidzianemu na mocy art. 5 oraz zatwierdzenia go zgodnie z tym artykułem.
Program powinien zawierać szczegóły gwarancji, jakich dane państwo udziela w zakresie inspekcji i kontroli w odniesieniu do chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych.
Gwarancje te muszą być przynajmniej równoważne gwarancjom przewidzianym na mocy niniejszego rozporządzenia.
W monitorowanie mające na celu sprawdzenie czy w państwach trzecich istnieją równoważne programy kontroli, ściśle zaangażowane jest Biuro Komisji ds. Żywności i Weterynarii.
2.
Programy te zatwierdza się zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2, pod warunkiem obiektywnego wykazania równoważności środków wyszczególnionych w ramach danego programu z odpowiednimi wymogami obowiązującymi zgodnie z zasadami wspólnotowymi.
Zgodnie z powyższą procedurą, dopuszcza się możliwość udzielenia gwarancji alternatywnych do tych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, z zastrzeżeniem, że nie mogą one być bardziej korzystne niż te mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym.
3. W odniesieniu do państw trzecich, z którymi ustanowiony jest regularny przepływ handlowy, zastosowanie mają przepisy art. 5 ust. 7 oraz art. 6 ust. 1 dotyczące terminów przedkładania zatwierdzeń programów. W odniesieniu do państw trzecich ustanawiających lub wznawiających przepływ handlowy, zastosowanie mają terminy przewidziane w art. 6.
4.
Przed wysyłką żywych zwierząt lub jaj wylęgowych z przedsiębiorstwa żywnościowego pochodzenia, stada i pogłowia pochodzenia gatunków wymienionych w kolumnie 2 załącznika I poddawane są badaniu.
Stada i pogłowia bada się w zakresie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych wymienionych w kolumnie 1 załącznika I, lub, jeżeli jest to konieczne dla osiągnięcia celu równoważnych gwarancji ustanowionych w ust. 1, takie choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze mogą zostać wyszczególnione zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
Datę oraz wynik badania wpisuje się w certyfikatach importowych, których wzory ustanowione na mocy prawodawstwa wspólnotowego powinny zostać odpowiednio zmienione.
5. Zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2 Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia może uzyskać na okres przejściowy zezwolenie na stosowanie wymogu, aby wyniki badań określonych w ust. 4 spełniały takie same kryteria jak te ustanowione na mocy programu narodowego zgodnie z przepisami art. 5 ust. 5. Zezwolenie może zostać wycofane oraz, bez uszczerbku dla przepisów art. 5 ust. 6, ustanowione mogą zostać szczególne zasady dotyczące takich kryteriów, zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
6.
Wpisanie lub zachowanie w wykazach państw trzecich przewidzianych w prawodawstwie wspólnotowym dla danych kategorii produktów, z których Państwa Członkowskie mogą dokonywać przywozu przedmiotowych produktów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia, uzależnione jest od przedłożenia Komisji przez dane państwo trzecie gwarancji równoważnych tym przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu.
ROZDZIAŁ VI
LABORATORIA
Artykuł 11
Laboratoria referencyjne
1.
Wspólnotowe laboratoria referencyjne do przeprowadzania analiz i badań chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych wymienionych w kolumnie 1 załącznika I, wyznacza się zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
2.
Obowiązki i zadania wspólnotowych laboratoriów referencyjnych, w szczególności w odniesieniu do koordynacji ich działalności oraz działalności krajowych laboratoriów referencyjnych, ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
3.
Państwa Członkowskie wyznaczają krajowe laboratoria referencyjne do przeprowadzania analiz i badań w zakresie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych wymienionych w kolumnie 1 załącznika I. Nazwy i adresy laboratoriów są przekazywane do wiadomości Komisji.
4. Niektóre obowiązki i zadania krajowych laboratoriów referencyjnych, w szczególności w odniesieniu do koordynacji ich działalności oraz działalności tych laboratoriów w Państwach Członkowskich, wyznaczonych na mocy art. 12 ust. 1 lit. a), mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
Artykuł 12
Zatwierdzanie laboratoriów, wymagania jakościowe oraz zatwierdzone metody badawcze
1.
Laboratoria uczestniczące w programach kontroli zgodnie z art. 5 i 7, do celów analizy próbek celem zbadania ich pod kątem obecności chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych określonych w kolumnie 1 załącznika I:
a) wyznaczane są przez właściwy organ; oraz
b) stosują systemy zapewnienia jakości odpowiadające wymaganiom normy EN/ISO, najpóźniej w terminie 24 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub w terminie 24 miesięcy od dodania nowych chorób odzwierzęcych lub odzwierzęcych czynników chorobotwórczych do kolumny 1 załącznika I.
2.
Laboratoria regularnie uczestniczą w zespołowych badaniach organizowanych lub koordynowanych przez krajowe laboratorium referencyjne.
3.
Badanie na obecność chorób odzwierzęcych lub odzwierzęcych czynników chorobotwórczych określonych w kolumnie 1 załącznika I, przeprowadza się z zastosowaniem metod i protokołów zalecanych jako metody referencyjne przez międzynarodowe organy normalizacyjne.
Dopuszczalne jest stosowanie metod alternatywnych, jeżeli zostały one potwierdzone zgodnie z zasadami uznanymi na poziomie międzynarodowym i zapewniają otrzymanie wyników równoważnych tym uzyskiwanym za pomocą metod porównawczych.
W miarę potrzeby, inne metody badawcze mogą zostać zatwierdzone zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
ROZDZIAŁ VII
WYKONANIE
Artykuł 13
Środki wykonawcze i przejściowe
Właściwe środki przejściowe lub wykonawcze, w tym niezbędne zmiany w odpowiednich świadectwach zdrowia, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
Artykuł 14
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt powołany na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 15
Konsultacja z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności
Komisja zasięga opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności we wszelkich sprawach objętych zakresem niniejszego rozporządzenia, które mogłyby mieć istotny wpływ na zdrowie publiczne, w szczególności przed przedstawieniem propozycji dotyczących celów wspólnotowych, zgodnie z art. 4, lub szczególnych metod kontroli, zgodnie z art. 8.
Artykuł 16
Sprawozdanie z ustaleń finansowych
1.
W terminie trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja zobowiązana jest przedłożyć sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
2.
Sprawozdanie powinno zawierać omówienie:
a) ustaleń podjętych na poziomie wspólnotowym i krajowym, w odniesieniu do finansowania środków podjętych w celu zwalczania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych; oraz
b) wpływ tych ustaleń na skuteczność danych środków.
3.
W miarę potrzeb, Komisja załącza do sprawozdania odpowiednie wnioski.
4.
Na żądanie Komisji Państwa Członkowskie udzielają jej pomocy niezbędnej do opracowania sprawozdania.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 17
Kontrole wspólnotowe
1.
Eksperci Komisji przeprowadzają kontrole na miejscu, we współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich, w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia, zasad przyjętych na jego mocy oraz środków ochronnych.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium są przeprowadzane kontrole, udziela ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków.
Komisja powiadamia właściwy organ o wynikach przeprowadzonych kontroli.
2.
Zasady wykonania niniejszego artykułu, w szczególności te regulujące procedurę współpracy z właściwymi organami krajowymi, ustanawia się na mocy procedury określonej w art. 14 ust. 2.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się po upływie sześciu miesięcy od jego wejścia w życie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2162/2003
z dnia 11 grudnia 2003 r.
ustalające ostateczną stawkę pomocy w odniesieniu do niektórych roślin strączkowych w roku gospodarczym 2003/04
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1577/96 z dnia 30 lipca 1996 r. wprowadzające specjalny środek w odniesieniu do niektórych roślin strączkowych [1], w szczególności art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1577/96, zostaje dokonany podział maksymalnej powierzchni gwarantowanej, pomiędzy soczewicę i ciecierzycę z jednej strony, a wykę z drugiej, pozwalając na to by jedna niewykorzystana maksymalna powierzchnia gwarantowana została przydzielona do drugiej maksymalnej powierzchni zanim zostanie stwierdzone przekroczenie.
(2) Maksymalna powierzchnia gwarantowana dla soczewicy i ciecierzycy, który został określony w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1577/96, nie został przekroczony w roku 2003/04, a maksymalna powierzchnia gwarantowana dla wyki, powiększony o niewykorzystany maksymalny obszar dla soczewicy i ciecierzycy, został przekroczony o 10,37 % w roku 2003/04. Pomoc, o której mowa w artykule 2 ust.2 rozporządzenia (WE) nr 1577/96, powinna więc zostać proporcjonalnie zmniejszona w odniesieniu do wyki, w roku gospodarczym, który jest przedmiotem niniejszego rozporządzenia.
(3) Środki, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż.
PRZYJĘŁA NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ostateczna stawka pomocy w odniesieniu do niektórych roślin strączkowych w roku gospodarczym 2003/04 wynosi 181,00 Euro na hektar soczewicy i ciecierzycy oraz 163,99 Euro na hektar wyki.
Artkuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie na trzeci dzień po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2170/2003
z dnia 12 grudnia 2003 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 701/2003 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 w odniesieniu do uzgodnień stosowanych w przywozie niektórych produktów drobiowych i jajecznych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień mających zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1706/98 [3], w szczególności jego art. 5;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 701/2003 [4] został stwierdzony błąd w art. 2 i w załączniku I, a w przypadku francuskiej i greckiej wersji językowej, w art. 1 akapit drugi.
Dlatego muszą zostać wprowadzone konieczne sprostowania.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodnie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 701/2003 wprowadza się następujące sprostowania:
1) w art. 2 zdanie wprowadzające zastępuje się zdaniem w brzmieniu:
"Roczny kontyngent taryfowy określony w załączniku I rozkłada się w czasie, jak następuje:";
2) załącznik I do wymienionego rozporządzenia zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dotyczy wyłącznie wersji w języku francuskim.
Artykuł 3
Dotyczy wyłącznie wersji w języku greckim.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2171/2003
z dnia 12 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2879/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2702/1999 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2702/1999 z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2879/2000 [2] nie określa żadnych ograniczeń czasowych w ciągu roku na składanie programów do Państw Członkowskich przez organizacje branżowe lub międzybranżowe we Wspólnocie.
(2) W celu spełnienia próśb niektórych Państw Członkowskich oraz w celu wykorzystania możliwości dostosowania rozporządzenia (WE) nr 2879/2000 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 94/2002 z dnia 18 stycznia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [3], należy ustanowić dla tych organizacji ostateczne daty składania nowych programów działań do Państw Członkowskich oraz należy ujednolicić warunki wnoszenia gwarancji wykonania.
(3) Aby stosować się do zasady równości traktowania podmiotów gospodarczych, zmiana odnosząca się do zabezpieczenia powinna mieć zastosowanie od 1 października 2003 r.
(4) W interesie pewności prawnej należy sprecyzować, iż proponowane programy muszą być w szczególności zgodne z całym prawodawstwem wspólnotowym, obejmującym odnośne produkty oraz obrót nimi.
(5) Rozporządzenie (WE) 2879/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Posiedzenia Komitetów Zarządzających ds. Promocji Produktów Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2879/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu wdrożenia środków zawartych w programach, określonych w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, organizacje branżowe lub międzybranżowe we Wspólnocie, które są reprezentatywne dla danego(-ych) sektora(-ów) przedkładają każdego roku do 30 kwietnia i 31 października programy w odpowiedzi na wezwania do składania propozycji wystosowane przez dane Państwa Członkowskie.
Tego rodzaju programy są zgodne z prawodawstwem wspólnotowym obejmującym dane produkty i obrót nimi oraz ze specyfikacjami określającymi kryteria w przypadku wykluczenia, kwalifikacji i przyznania, które zostały w tym celu opublikowane przez dane Państwa Członkowskie.";
2) w art. 11 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Obie strony nie mogą zawrzeć kontraktu przed złożeniem gwarancji wykonania w wysokości 15 % maksymalnej wielkości rocznego wkładu finansowego Wspólnoty i danego(-ych) Państwa Członkowskiego(ich) w celu zapewnienia należytego wykonania kontraktu.
Gwarancję wykonania należy złożyć zgodnie z tytułem III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2172/2003
z dnia 12 grudnia 2003 r.
zmieniające i zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 2273/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do badań cen niektórych sztuk bydła na reprezentatywnych rynkach wspólnotowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2273/2002 [2] ustanawia przepisy w sprawie rejestrowania cen na reprezentatywnych rynkach Państw Członkowskich w odniesieniu do różnych kategorii bydła.
Szczegółowe zasady dotyczące informacji dostarczanych do celów badań cen w odniesieniu do każdej z tych kategorii, przedstawione są w załącznikach do wymienionego rozporządzenia.
(2) Na wniosek zainteresowanych Państw Członkowskich załączniki I, II i III do rozporządzenia (WE) nr 2273/2002 powinny zostać częściowo zrewidowane w zależności od kształtowania się obrotu i od wielkości pogłowia bydła w Państwach Członkowskich.
(3) Ponadto w świetle zdobytego doświadczenia wydaje się, że załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2273/2002 zawiera błąd.
(4) Dlatego rozporządzeniu (WE) nr 2273/2002 powinno zostać odpowiednio zmienione i poprawione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2273/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w części G załącznika I pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kategorie jakości i współczynniki
Kategorie jakości _BAR_ Współczynniki ważenia _BAR_
Nuchtere stierkalveren voor de
—Zwartbont _BAR_ 60 _BAR_
—Roodbont _BAR_ 25 _BAR_
—Vleesras _BAR_ 15"; _BAR_
2) w części H załącznika I pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kategorie jakości i współczynniki
Kategorie jakości _BAR_ Współczynniki ważenia _BAR_
Cielęta hodowlane
—z byków ras mlecznych _BAR_ 56 _BAR_
—z byków ras mięsnych _BAR_ 44"; _BAR_
3) w części F załącznika II pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kategorie jakości i współczynniki
Kategorie jakości _BAR_ Współczynniki ważenia _BAR_
—woły roczniaki ras mlecznych _BAR_ 10 _BAR_
—woły roczniaki ras mięsnych _BAR_ 90"; _BAR_
4) w części B załącznika III pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kategorie jakości
Veaux blancs, moyenne des types commerciaux "extra"., "blanc bleu"., "pie rouge". et "pie noire"..".
Artykuł 2
W części C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 2273/2002 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kategorie jakości i współczynniki
Kategorie jakości _BAR_ Współczynniki ważenia _BAR_
Race charolaise de conformation U _BAR_ 35 _BAR_
Race charolaise de conformation R _BAR_ 35 _BAR_
Race limousine de conformation U _BAR_ 30" _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2173/2003
z dnia 12 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1799/2001 ustanawiające normę handlową dla owoców cytrusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1799/2001 [2] ustanawia między innymi przepisy dotyczące dojrzałości pomarańczy.
(2) Grupa Robocza ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (NZ/EKG) postanowiła zalecić w ramach normy NZ/EKG FFV-14 dotyczącej obrotu i kontroli handlowej jakości owoców cytrusowych, nowe przepisy dotyczące dojrzałości pomarańczy, w odniesieniu do owoców o zabarwieniu zielonym na powierzchni przekraczającej jedną piątą całkowitej ich powierzchni oraz wyprodukowanych w strefach klimatycznych, gdzie owoc może być dojrzały, pomimo utrzymywania się zabarwienia zielonego.
(3) Norma NZ/EKB FFV-14 nie zawiera żadnych przepisów w odniesieniu do procedur "pozbawiania koloru zielonego" dopuszczonych przez Państwa Członkowskie, procedur przewidzianych w dyrektywie Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3].
Ponadto, nie została ustanowiona zasada co do jednorodności wielkości w odniesieniu do mandarynek o wielkości powyżej wielkości 1.
Dlatego konieczne jest wprowadzenie zmian w tabeli ustanawiającej maksymalną różnicę średnicy między największym a najmniejszym owocem w opakowaniu.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1799/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1799/2001 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2174/2003
z dnia 12 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do aflatoksyn
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2003 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1425/2003 [3], ustala najwyższe dopuszczalne poziomy dla aflatoksyny B1 oraz aflatoksyn ogółem w środkach spożywczych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 466/2001 przewiduje, że o ile nie został ustanowiony żaden szczególny poziom w odniesieniu do kukurydzy, którą należy poddać sortowaniu lub innemu fizycznemu przetworzeniu, przed spożyciem przez ludzi lub wykorzystaniem jako składnik w środkach spożywczych przed dniem 1 lipca 2003 r., ustalone poziomy dla zboża przeznaczonego do bezpośredniego spożycia miałyby być potem stosowane.
Powodem tego było to, że w przypadku kukurydzy nie może zostać wyłączona możliwość, iż metody sortowania lub innego fizycznego przetwarzania zmniejszają poziom zanieczyszczenia alfatoksyną, ale rzeczywista skuteczność tych metod pozostaje do wykazania.
Zostało również przewidziane, że, w przypadku braku danych uzasadniających ustalanie szczególnych najwyższych dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń w odniesieniu do nieprzetworzonych zbóż, poziomy 2 μg/kg aflatoksyna B1 oraz 4 μg/kg aflatoksyny miały być stosowane.
(3) W związku z tym zostały przedłożone dane w odniesieniu do kukurydzy.
Na podstawie przedłożonych danych wyraźnie widać, że przez sortowanie oraz różne metody fizycznego przetwarzania zawartość aflatoksyny w nieprzetworzonej kukurydzy może zostać znacząco zmniejszona po oczyszczeniu w produkcie przeznaczonym dla konsumenta końcowego (urządzenia do łuszczenia, inne urządzenia).
Zanieczyszczenie aflatoksyną skoncentrowało się przede wszystkim w odsiewaniu (odpady) oraz w zarodkach kukurydzy, otrębach oraz kukurydzy łamanej (produkty na paszę dla zwierząt).
Podczas gdy nie jest możliwe przeprowadzenie dokładnej oceny ilościowej oraz w zakresie, w jakim z pewnością to zmniejszenie może zostać osiągnięte, wyraźnie wynika z dostępnych danych, że różne kroki oczyszczania oraz przetwarzania są wystarczająco skuteczne w usuwaniu aflatoksyn z produktów kukurydzy przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w ramach których surowa kukurydza zawiera poziomy aflatoksyny B1 w wysokości 5 μg/kg oraz aflatoksyny ogółem w wysokości 10 μg/kg będzie powodowało w produktach kukurydzy przeznaczonych do spożycia przez ludzi zgodność z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami aflatoksyny B1 w wysokości 2 μg/kg oraz aflatoksyny ogółem w wysokości 4 μg/kg, zapewniając wysoki poziom ochrony konsumentów.
(4) Wydaje się, że niektórzy wykonawcy kontroli oraz analitycy, sporządzając sprawozdanie dotyczące wyników analitycznych, wykorzystują tę samą ilość znaczących danych liczbowych, w których jest wyrażony w prawodawstwie najwyższy dopuszczalny poziom.
(5) Z tego względu rozporządzenie (WE) nr 466/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 466/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Orzeszki ziemne, orzechy oraz suszone owoce niezgodne z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami zawartości aflatoksyny ustanowionymi w ppkt 2.1.1.1 załącznika I oraz kukurydza niezgodna z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami ustanowionymi w ppkt 2.1.2.1 tego załącznika mogą być wprowadzenie do obrotu, pod warunkiem że produkty te:
a) nie są przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi ani wykorzystane w środkach spożywczych;
b) są zgodne z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami ustanowionymi w ppkt 2.1.1.2 załącznika I w odniesieniu do orzeszków ziemnych w ppkt 2.1.1.3 załącznika I w odniesieniu do orzechów oraz suszonych owoców oraz w ppkt 2.1.2.3 załącznika I w odniesieniu do kukurydzy;
c) są poddane wtórnemu przetworzeniu obejmującemu sortowanie lub inne sposoby fizycznego przetwarzania oraz że po tym przetworzeniu najwyższe dopuszczalne poziomy ustanowione w ppkt 2.1.1.1 oraz 2.1.2.1 załącznik I nie są przekroczone oraz to przetwarzanie nie powoduje powstania jakichkolwiek szkodliwych pozostałości;
d) są etykietowane w sposób wyraźnie wskazujący ich miejsce przeznaczenia oraz noszące wskazanie: "Produkt musi zostać poddany sortowaniu lub innemu fizycznemu przetworzeniu w celu zmniejszenia zanieczyszczenia aflatoksyną przed spożyciem przez ludzi lub wykorzystaniem jako składnik w środkach spożywczych";.";
2) w załączniku I wprowadza się zmiany zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2180/2003
z dnia 5 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13, oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 akapit ostatni rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych [2] przewiduje publikację pełnej wersji nomenklatury refundacji w dniu 1 stycznia 2004 r., co wynika z przepisów wykonawczych w sprawie uzgodnień dotyczących wywozu produktów rolnych.
(2) W perspektywie przystąpienia dziesięciu nowych Państw Członkowskich, niektóre strefy miejsc przeznaczenia występujące w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 powinny zostać dostosowane.
W celu uproszczenia procedur dostosowanie to powinna być połączone z doroczną aktualizacją rozporządzenia (EWG) nr 3846/87.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3846/87 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 1 ust. 2 stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2181/2003
z dnia 8 grudnia 2003 r.
dotyczące środków przejściowych przyjętych w związku z reformą regulaminu pracowniczego, w szczególności w odniesieniu do płac i emerytur
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 283,
uwzględniając art. 13 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po uzyskaniu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Generalny przegląd aktualnego regulaminu pracowniczego urzędników oraz warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, pierwotnie przyjętych w 1962 r., wykazał konieczność stopniowego wprowadzania pewnych zmian: coroczne dostosowanie tabeli płac w oparciu o aktualną metodę, nowa specjalna opłata wyrównawcza oraz nowa stawka składek emerytalnych wejdą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., jako środki przejściowe, natomiast poprawione rozporządzenie zmieniające regulamin pracowniczy wejdzie w życie w dniu 1 maja 2004 r.
(2) W dniu 19 maja 2003 r. Rada przyjęła wytyczne i dnia 29 września 2003 r. przyjęła sprawozdanie Komitetu Konsultacyjnego ustanowionego decyzją Rady z dnia 23 czerwca 1981 r.
(3) Nowa specjalna opłata wyrównawcza zostaje wprowadzona w celu odzwierciedlenia kosztów polityki społecznej, poprawy warunków pracy i Szkół Europejskich.
(4) Artykuł 83 ust. 4 regulaminu pracowniczego przewiduje wprowadzenie nowej stawki składek, jeżeli ocena aktuarialna systemu emerytalnego wykaże, iż składki płacone przez urzędników są niewystarczające do sfinansowania jednej trzeciej świadczeń należnych w ramach tego systemu.
Ocena taka wykazała, że obecne składki płacone przez urzędników nie wystarczają do sfinansowania jednej trzeciej należnych świadczeń.
(5) Na podstawie art. 65 regulaminu pracowniczego, Rada corocznie dokonuje przeglądu i, jeśli jest to właściwe, dostosowuje wynagrodzenie urzędników i innych pracowników Wspólnot.
Zgodnie z wnioskiem przyjętym przez Radę tabela płac będzie dostosowywana w oparciu o aktualną metodę.
W tym celu przedłuża się odpowiednio okres ważności załącznika XI do regulaminu pracowniczego, który przestał być stosowany w dniu 30 czerwca 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 66a ust. 1–5 regulaminu pracowniczego otrzymują brzmienie:
"1. W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 [4], od dnia 1 stycznia 2004 r. jest stosowany środek przejściowy dotyczący wynagrodzenia wypłacanego przez Wspólnoty personelowi w aktywnym zatrudnieniu, pod nazwą "specjalna opłata wyrównawcza"
2.
Stawka specjalnej opłaty wyrównawczej, stosowanej w odniesieniu do podstawy określonej w ust. 3, wynosi 2,5 %.
3. a) Podstawą dla specjalnej opłaty wyrównawczej jest wynagrodzenie podstawowe dla danego szczebla i stopnia, stosowanych do obliczania wynagrodzenia, minus:
- składki zabezpieczenia społecznego i składki emerytalne oraz podatek, przed specjalną opłatą wyrównawczą, należny od urzędnika tego samego szczebla i stopnia, nieposiadającego osób na utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII, oraz
- suma równa wynagrodzeniu podstawowemu urzędnika szczebla D4, stopnia 1.
b) Części składowe stosowane do ustalania podstawy dla specjalnej opłaty wyrównawczej są wyrażone w euro i ważone według współczynnika 100.
4.
Specjalna opłata wyrównawcza jest co miesiąc potrącana u źródła; wpływy są księgowane jako przychód w budżecie ogólnym Wspólnot Europejskich."
Artykuł 2
Od dnia 1 stycznia 2004 r. stawkę składki ustanowionej w art. 83 ust. 2 regulaminu pracowniczego ustala się na 9,25 %.
Maksymalną stawkę płatności na podstawie art. 42 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich ustala się na 18,5 %.
Artykuł 3
1.
W art. 15 ust. 1 załącznika XI do regulaminu pracowniczego datę "30 czerwca 2003 r." zastępuje się datą "30 czerwca 2004 r.".
2. Odnośnie do roku 2003, dostosowanie wynagrodzenia przewidziane w art. 65 ust. 1 regulaminu pracowniczego obowiązuje, w drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, od dnia 1 stycznia 2004 r.
3.
Zgodnie z czynnikami przewidzianymi w załączniku XI do regulaminu pracowniczego wartość tego dostosowania wynosi 3,4 %.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2182/2003
z dnia 8 grudnia 2003 r.
dostosowujące z mocą od dnia 1 lipca 2002 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz stosowane do nich wskaźniki korygujące
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, ustanowione rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2265/2002 [2], w szczególności art. 82 regulaminu pracowniczego oraz art. 20 akapit pierwszy i art. 64 warunków zatrudnienia,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z porozumieniem politycznym osiągniętym na forum Rady w dniu 29 września 2003 r. waloryzacja roczna wynagrodzeń za rok 2003 na podstawie bieżącej metody powinna, na zasadzie wyjątku, obowiązywać od dnia 1 stycznia 2004 r.
Komisja sporządziła zatem projekt rozporządzenia przedłużający obowiązywanie załącznika XI do regulaminu pracowniczego do dnia 30 czerwca 2004 r.
(2) Rewizja wynagrodzeń urzędników oraz innych pracowników przeprowadzona na podstawie raportu Komisji wykazała, że wynagrodzenia i emerytury urzędników oraz innych pracowników Wspólnot powinny być dostosowane z tytułu rocznej rewizji wynagrodzeń za 2003 r.
(3) Waloryzacja roczna w odniesieniu do 2004 r. może pociągać za sobą ustanowienie przed dniem 31 grudnia 2003 r. nowych wskaźników korygujących ze skutkiem wstecznym od dnia 1 lipca 2003 r.
(4) Powyższe nowe wskaźniki korygujące mogą doprowadzić do korekt wstecznych wynagrodzeń i emerytur (dodatnich lub ujemnych) w odniesieniu do 2004 r., za który już dokonano płatności na mocy niniejszego rozporządzenia.
(5) Należy zatem ustanowić przepisy dotyczące wypłacania zaległych kwot w przypadku korekty w górę, w wyniku zastosowania wymienionych wskaźników korygujących, albo w celu odzyskania kwot nadpłaconych w przypadku korekty w dół, za okres między datą obowiązywania a datą wejścia w życie decyzji Rady w sprawie waloryzacji rocznej w odniesieniu do 2004 r.
(6) Należy zatem ustanowić przepisy, aby dokonanie takiego zwrotu było rozłożone w czasie nie dłużej niż przez dwanaście miesięcy od daty wejścia w życie decyzji Rady w sprawie corocznego dostosowania w odniesieniu do roku 2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z mocą od dnia 1 stycznia 2004 r.:
a) w art. 66 regulaminu pracowniczego tabelę miesięcznych wynagrodzeń zasadniczych zastępuje się tabelą:
"Stopień _BAR_ Status _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_
A1 _BAR_ 12717,09 _BAR_ 13392,63 _BAR_ 14068,17 _BAR_ 14743,71 _BAR_ 15419,25 _BAR_ 16094,79 _BAR_ _BAR_ _BAR_
A2 _BAR_ 11285,38 _BAR_ 11930,01 _BAR_ 12574,64 _BAR_ 13219,27 _BAR_ 13863,90 _BAR_ 14508,53 _BAR_ _BAR_ _BAR_
A 3/LA 3 _BAR_ 9346,34 _BAR_ 9910,20 _BAR_ 10474,06 _BAR_ 11037,92 _BAR_ 11601,78 _BAR_ 12165,64 _BAR_ 12729,50 _BAR_ 13293,36 _BAR_
A 4/LA 4 _BAR_ 7851,92 _BAR_ 8292,03 _BAR_ 8732,14 _BAR_ 9172,25 _BAR_ 9612,36 _BAR_ 10052,47 _BAR_ 10492,58 _BAR_ 10932,69 _BAR_
A 5/LA 5 _BAR_ 6473,51 _BAR_ 6857,02 _BAR_ 7240,53 _BAR_ 7624,04 _BAR_ 8007,55 _BAR_ 8391,06 _BAR_ 8774,57 _BAR_ 9158,08 _BAR_
A 6/LA 6 _BAR_ 5594,32 _BAR_ 5899,56 _BAR_ 6204,80 _BAR_ 6510,04 _BAR_ 6815,28 _BAR_ 7120,52 _BAR_ 7425,76 _BAR_ 7731,00 _BAR_
A 7/LA 7 _BAR_ 4815,59 _BAR_ 5055,21 _BAR_ 5294,83 _BAR_ 5534,45 _BAR_ 5774,07 _BAR_ 6013,69 _BAR_ _BAR_ _BAR_
A 8/LA 8 _BAR_ 4258,95 _BAR_ 4430,71 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
B1 _BAR_ 5594,32 _BAR_ 5899,56 _BAR_ 6204,80 _BAR_ 6510,04 _BAR_ 6815,28 _BAR_ 7120,52 _BAR_ 7425,76 _BAR_ 7731,00 _BAR_
B2 _BAR_ 4847,05 _BAR_ 5074,29 _BAR_ 5301,53 _BAR_ 5528,77 _BAR_ 5756,01 _BAR_ 5983,25 _BAR_ 6210,49 _BAR_ 6437,73 _BAR_
B3 _BAR_ 4065,67 _BAR_ 4254,62 _BAR_ 4443,57 _BAR_ 4632,52 _BAR_ 4821,47 _BAR_ 5010,42 _BAR_ 5199,37 _BAR_ 5388,32 _BAR_
B4 _BAR_ 3516,44 _BAR_ 3680,31 _BAR_ 3844,18 _BAR_ 4008,05 _BAR_ 4171,92 _BAR_ 4335,79 _BAR_ 4499,66 _BAR_ 4663,53 _BAR_
B5 _BAR_ 3143,24 _BAR_ 3275,85 _BAR_ 3408,46 _BAR_ 3541,07 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
C1 _BAR_ 3586,63 _BAR_ 3731,26 _BAR_ 3875,89 _BAR_ 4020,52 _BAR_ 4165,15 _BAR_ 4309,78 _BAR_ 4454,41 _BAR_ 4599,04 _BAR_
C2 _BAR_ 3119,61 _BAR_ 3252,15 _BAR_ 3384,69 _BAR_ 3517,23 _BAR_ 3649,77 _BAR_ 3782,31 _BAR_ 3914,85 _BAR_ 4047,39 _BAR_
C3 _BAR_ 2910,01 _BAR_ 3023,56 _BAR_ 3137,11 _BAR_ 3250,66 _BAR_ 3364,21 _BAR_ 3477,76 _BAR_ 3591,31 _BAR_ 3704,86 _BAR_
C4 _BAR_ 2629,42 _BAR_ 2735,93 _BAR_ 2842,44 _BAR_ 2948,95 _BAR_ 3055,46 _BAR_ 3161,97 _BAR_ 3268,48 _BAR_ 3374,99 _BAR_
C5 _BAR_ 2424,48 _BAR_ 2523,83 _BAR_ 2623,18 _BAR_ 2722,53 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
D 1 _BAR_ 2740,03 _BAR_ 2859,83 _BAR_ 2979,63 _BAR_ 3099,43 _BAR_ 3219,23 _BAR_ 3339,03 _BAR_ 3458,83 _BAR_ 3578,63 _BAR_
D 2 _BAR_ 2498,38 _BAR_ 2604,79 _BAR_ 2711,20 _BAR_ 2817,61 _BAR_ 2924,02 _BAR_ 3030,43 _BAR_ 3136,84 _BAR_ 3243,25 _BAR_
D 3 _BAR_ 2325,33 _BAR_ 2424,85 _BAR_ 2524,37 _BAR_ 2623,89 _BAR_ 2723,41 _BAR_ 2822,93 _BAR_ 2922,45 _BAR_ 3021,97 _BAR_
D4 _BAR_ 2192,47 _BAR_ 2282,38 _BAR_ 2372,29 _BAR_ 2462,20" _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b) - w art. 1 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego kwotę 186,14 EUR zastępuje się kwotą 192,47 EUR,
- w art. 2 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego kwotę 239,71 EUR zastępuje się kwotą 247,86 EUR,
- w art. 69 zdanie drugie regulaminu pracowniczego oraz w art. 4 ust. 1 akapit drugi załącznika VII do regulaminu kwotę 428,22 EUR zastępuje się kwotą 442,78 EUR,
- w art. 3 akapit pierwszy załącznika VII do regulaminu pracowniczego kwotę 214,22 EUR zastępuje się kwotą 221,50 EUR.
Artykuł 2
Z mocą od dnia 1 stycznia 2004 r. w art. 63 warunków zatrudnienia innych pracowników tabelę miesięcznych wynagrodzeń zasadniczych zastępuje się tabelą:
"Kategoria _BAR_ Grupa _BAR_ Status _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
A _BAR_ I _BAR_ 5970,70 _BAR_ 6710,28 _BAR_ 7449,86 _BAR_ 8189,44 _BAR_
II _BAR_ 4333,44 _BAR_ 4755,70 _BAR_ 5177,96 _BAR_ 5600,22 _BAR_
III _BAR_ 3641,57 _BAR_ 3803,78 _BAR_ 3965,99 _BAR_ 4128,20 _BAR_
B _BAR_ IV _BAR_ 3498,21 _BAR_ 3840,67 _BAR_ 4183,13 _BAR_ 4525,59 _BAR_
V _BAR_ 2747,79 _BAR_ 2928,92 _BAR_ 3110,05 _BAR_ 3291,18 _BAR_
C _BAR_ VI _BAR_ 2613,34 _BAR_ 2767,19 _BAR_ 2921,04 _BAR_ 3074,89 _BAR_
VII _BAR_ 2339,03 _BAR_ 2418,62 _BAR_ 2498,21 _BAR_ 2577,80 _BAR_
D _BAR_ VIII _BAR_ 2114,12 _BAR_ 2238,63 _BAR_ 2363,14 _BAR_ 2487,65 _BAR_
IX _BAR_ 2035,98 _BAR_ 2064,34 _BAR_ 2092,70 _BAR_ 2121,06" _BAR_
Artykuł 3
Z mocą od dnia 1 stycznia 2004 r. stały dodatek określony w art. 4a załącznika VII do regulaminu pracowniczego wynosi:
- 115,51 EUR miesięcznie dla urzędników w stopniu C 4 lub C 5,
- 177,10 EUR miesięcznie dla urzędników w stopniu C1, C2 lub C3.
Artykuł 4
Emerytury, do których nabyto prawo do dnia 1 stycznia 2004 r., oblicza się począwszy od tego dnia przez odniesienie do tabeli podstawowych miesięcznych wynagrodzeń ustanowionej w art. 66 regulaminu pracowniczego zmienionej art. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Z mocą od dnia 1 stycznia 2004 r. datę "1 lipca 2002 r." w art. 63 akapit drugi regulaminu pracowniczego zastępuje się datą "1 lipca 2003 r.".
Artykuł 6
1.
Z mocą od dnia 16 maja 2003 r. wskaźniki korygujące stosowane do wynagrodzeń urzędników oraz innych pracowników zatrudnionych w państwach i miejscach wymienionych poniżej ustala się następująco:
- brak.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2004 r. wskaźniki korygujące stosowane do wynagrodzeń urzędników oraz innych pracowników zatrudnionych w państwach i miejscach wymienionych poniżej ustala się następująco:
Belgia _BAR_ 100,0 _BAR_
Dania _BAR_ 135,7 _BAR_
Niemcy _BAR_ 101,7 _BAR_
z wyjątkiem: _BAR_ Bonn _BAR_ 95,7 _BAR_
Karlsruhe _BAR_ 95,0 _BAR_
Monachium _BAR_ 107,3 _BAR_
Grecja _BAR_ 91,4 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 98,5 _BAR_
Francja _BAR_ 119,1 _BAR_
Irlandia _BAR_ 123,3 _BAR_
Włochy _BAR_ 106,9 _BAR_
z wyjątkiem: _BAR_ Varese _BAR_ 98,2 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 100,0 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 115,1 _BAR_
Austria _BAR_ 107,0 _BAR_
Portugalia _BAR_ 90,6 _BAR_
Finlandia _BAR_ 120,6 _BAR_
Szwecja _BAR_ 116,7 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 139,6 _BAR_
z wyjątkiem: _BAR_ Culham _BAR_ 111,5 _BAR_
3.
Wskaźniki wyrównawcze stosowane do emerytur ustalane są zgodnie z art. 82 ust. 1 regulaminu pracowniczego.
Artykuły 3–10 rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2175/88 z dnia 18 lipca 1988 r. ustanawiającego wskaźniki korygujące stosowane w państwach trzecich [3] pozostają w mocy.
4.
Niniejsze wskaźniki korygujące mogą być dostosowane przed dniem 31 grudnia 2004 r. w drodze rozporządzenia Rady ustanawiającego nowe wskaźniki korygujące z mocą od dnia 1 lipca 2004 r.
W takim przypadku instytucje przeprowadzą odpowiednią dodatnią lub ujemną korektę wynagrodzeń oraz emerytur urzędników, byłych urzędników oraz innych osób, których to dotyczy, ze skutkiem wstecznym za okres między datą obowiązywania a datą wejścia w życie decyzji w sprawie waloryzacji na 2004 r.
W przypadku gdy owa korekta ze skutkiem wstecznym wymaga zwrotu nadpłaconych sum, taki zwrot może zostać rozłożony na okres nie dłuższy niż dwanaście miesięcy od daty wejścia w życie decyzji w sprawie rocznej waloryzacji w 2004 r.
Artykuł 7
Z mocą od dnia 1 stycznia 2004 r. tabelę w art. 10 ust. 1 załącznika VII regulaminu pracowniczego zastępuje się tabelą:
_BAR_ "Uprawniony do zasiłku na gospodarstwo domowe _BAR_ Nieuprawniony do zasiłku na gospodarstwo domowe _BAR_
od 1 do 15 dnia _BAR_ od 16 dnia _BAR_ od 1 do 15 dnia _BAR_ od 16 dnia _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ EUR na dzień kalendarzowy _BAR_
A 1 do A 3; LA 3 _BAR_ 75,09 _BAR_ 35,38 _BAR_ 51,54 _BAR_ 29,61 _BAR_
A4-A8 i LA4-LA8 oraz kategoria B _BAR_ 72,86 _BAR_ 32,99 _BAR_ 49,45 _BAR_ 25,81 _BAR_
Pozostałe stopnie _BAR_ 66,10 _BAR_ 30,78 _BAR_ 42,55 _BAR_ 21,28" _BAR_
Artykuł 8
Z mocą od dnia 1 stycznia 2004 r. dodatki za pracę zmianową ustanowione w art. 1 rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 [4] ustala się na 334,82 EUR, 505,36 EUR, 552,55 EUR oraz 753,31 EUR.
Artykuł 9
Z mocą od dnia 1 stycznia 2004 r. kwoty ustanowione w art. 4 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 [5] podlegają wskaźnikowi korygującemu w wysokości 4,833264.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2186/2003
z dnia 15 grudnia 2003 r.
ustanawiające uaktualniony szacunek produkcji nieodziarnionej bawełny na rok gospodarczy 2003/2004 oraz wynikającą z niego nową tymczasową obniżkę ceny orientacyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji, w szczególności Protokół 4 w sprawie bawełny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności art. 19 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3], przewiduje, że uaktualniony szacunek produkcji nieodziarnionej bawełny określonej w art. 14 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 oraz wynikająca z niego nowa tymczasowa obniżka ceny orientacyjnej zostaną ustalone przed dniem 1 grudnia danego roku gospodarczego.
(2) Artykuł 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 stanowi, że uaktualniony szacunek produkcji ma być ustanowiony z uwzględnieniem postępów w zbiorach. Uaktualniony szacunek produkcji jest ustalany na podstawie danych dostępnych za rok gospodarczy 2003/04.
(3) Artykuł 14 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 stanowi, że od dnia 16 grudnia po rozpoczęciu roku gospodarczego kwotę zaliczki określa się na podstawie uaktualnionego szacunku produkcji, powiększonego przynajmniej o 7,5 %. Uwzględniając najbardziej aktualne dane liczbowe za rok gospodarczy 2003/2004, dotyczące ilości przyjętych do składowania nadzorowanego, przekazane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 15 ust. 4 lit. c) ppkt i) rozporządzenia (WE) nr 1591/2001, jako margines bezpieczeństwa stosuje się wzrost progu procentowego o 9,5 % dla Grecji, 7,5 % dla Hiszpanii oraz 7,5 % dla Portugalii.
(4) Nową tymczasową obniżkę ceny orientacyjnej oblicza się zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, jednak przy zastąpieniu rzeczywistej produkcji przez uaktualniony szacunek produkcji, zwiększony jak wyżej.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Włókien Naturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na rok gospodarczy 2003/04 uaktualniony szacunek produkcji nieodziarnionej bawełny wynosi:
—1 065 668 ton _BAR_ dla Grecji, _BAR_
—306787 ton _BAR_ dla Hiszpanii, _BAR_
—1 108 ton _BAR_ dla Portugalii. _BAR_
2.
Na rok gospodarczy 2003/04 nowa tymczasowa obniżka ceny orientacyjnej wynosi:
—26,150 EUR/100 kg _BAR_ dla Grecji, _BAR_
—17,221 EUR/100 kg _BAR_ dla Hiszpanii, _BAR_
—0 EUR/100 kg _BAR_ dla Portugalii. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2187/2003
z dnia 15 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 639/2003 w odniesieniu do pierwszego miejsca rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia w przypadku transportu drogowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 639/2003 z dnia 9 kwietnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z ochroną żywego bydła w czasie transportu [2] zwierzęta podlegają kontroli weterynaryjnej w miejscu pierwszego rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia.
(2) W przypadku gdy zwierzęta są sprowadzane do państwa przeznaczenia przy wykorzystaniu transportu drogowego, można je wyładować przed zakończeniem podróży w celu uczynienia zadość przepisom w sprawie czasu przewozu i okresów odpoczynku zawartym w dyrektywie Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu [3].
Jednakże kontrola określona w art. 3 ust. 1 lit. b) powinna nastąpić w miejscu ostatecznego rozładunku zwierząt z pojazdu drogowego, z wyłączeniem miejsca, w którym podróż zostaje przerwana w celu umożliwienia zwierzętom odpoczynku, nakarmienia ich oraz napojenia.
(3) Właściwe jest również umożliwienie eksporterowi stosowania niniejszego przepisu od daty stosowania rozporządzenia (WE) nr 639/2003.
(4) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 639/2003 należy odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 639/2003 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Dla celów niniejszego rozporządzenia, w przypadku transportu drogowego "pierwsze miejsce rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia" oznacza miejsce, w którym pierwsze zwierzę jest ostatecznie wyładowane z pojazdu drogowego, tym samym z wyłączeniem miejsca, w którym podróż zostaje przerwana w celu umożliwienia zwierzętom odpoczynku, nakarmienia ich oraz napojenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2193/2003
z dnia 8 grudnia 2003 r.
ustanawiające dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W marcu 2000 r., na wniosek Wspólnoty, Organ ds. Rozstrzygania Sporów WTO (DSB) przyjął sprawozdania izby oraz organu odwoławczego, w których ustalono, że traktowanie podatkowe przedsiębiorstw handlu zagranicznego (FSC) przez Stany Zjednoczone Ameryki stanowiło subsydium wywozowe, niedozwolone na podstawie Porozumienia WTO.
(2) Dnia 15 listopada 2000 r. Stany Zjednoczone Ameryki przyjęły Akt Uchylenia FSC i Wyłączenia Dochodów Eksterytorialnych w 2000 r.
W dniu 29 stycznia 2002 r. DSB przyjęło sprawozdania izby i organu odwoławczego, przyjął sprawozdania izby oraz organu odwoławczego, w których ustalono, że powyższy Akt także ustanowił subsydium wywozowe niedozwolone na podstawie Porozumienia WTO oraz że nie liczono na wycofanie subsydium FSC.
W związku z tym 7 maja 2003 r. Wspólnota została upoważniona przez DSB do nałożenia środków zaradczychdo poziomu 4043 milionów USD w formie dodatkowych ceł 100 % stawki ad valorem na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
(3) Wstępnie uznano, że stopniowe nałożenie dodatkowych należności przywozowych w wysokości do 17 % stawki ad valorem na przywóz wybranych produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki jest właściwym środkiem zaradczym, ze względu na niewykonanie zaleceń DSB.
Po osiągnięciu wyżej wspomnianego poziomu Komisja powinna przedstawić wniosek Radzie w sprawie dalszego działania w świetle rozwoju.
(4) W odniesieniu do tych wybranych produktów koncesje taryfowe Wspólnoty powinny zostać zawieszone od 1 marca 2004 r.
Zawieszenie wiążących informacji taryfowych powinno stosować się tymczasowo i tylko w przypadku, gdy WTO usunęło niezgodny środek.
Pochodzenie jakiegokolwiek produktu, do którego ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie, powinno być ustalone zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Produkty, w odniesieniu do których pozwolenie na przywóz zawierające wyłączenie lub obniżenie ceł, zostało wydane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, nie podlegają dodatkowym należnościom celnym.
(6) Produkty, w odniesieniu do których można udowodnić, że zostały wywiezione ze Stanów Zjednoczonych Ameryki do Wspólnoty przed terminem pierwszego zastosowania dodatkowych ceł, nie podlegają dodatkowym należnościom celnym.
(7) Produkty, w odniesieniu do których zawiesza się koncesje, powinny być objęte procedurą celną "przetwarzanie pod kontrolą celną", zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93 [3], tylko zgodnie z analizą Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Koncesje taryfowe Wspólnoty w odniesieniu do produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, są zawieszone, począwszy od 1 marca 2004 r.
Artykuł 2
1.
Na produkty wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki nakłada się cło ad valorem, będące cłem dodatkowym do cła stosowanego na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, w wysokości, jak następuje:
- 5 % od dnia 1 marca 2004 r. do dnia 31 marca 2004 r.,
- 6 % od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2004 r.,
- 7 % od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 maja 2004 r.,
- 8 % od dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.,
- 9 % od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 31 lipca 2004 r.,
- 10 % od dnia 1 sierpnia 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2004 r.,
- 11 % od dnia 1 września 2004 do dnia 30 września 2004 r.,
- 12 % od dnia 1 października 2004 r. do dnia 31 października 2004 r.,
- 13 % od dnia 1 listopada 2004 r. do dnia 30 listopada 2004 r.,
- 14 % od dnia 1 grudnia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.,
- 15 % od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 stycznia 2005 r.,
- 16 % od dnia 1 lutego 2005 r. do dnia 28 lutego 2005 r.,
- 17 % od dnia 1 marca 2005 r.
2.
Po 1 marca 2005 r. Komisja przedstawi Radzie wniosek o przegląd rozporządzenia w świetle rozwoju.
3.
Pochodzenie jakiegokolwiek produktu, do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie, ustala się zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Rada zadecyduje o uchyleniu rozporządzenia, jeżeli Stany Zjednoczone Ameryki w pełni wykonają zalecenie Organu ds. Rozstrzygania Sporów WTO.
Artykuł 4
1.
Produkty wymienione w Załączniku, w odniesieniu do których pozwolenie na przywóz zawierające wyłączenie lub obniżenie ceł zostało wydane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, nie podlegają dodatkowym należnościom celnym.
2.
Produkty wymienione w Załączniku, w odniesieniu do których można wykazać, że znajdują się w drodze do Wspólnoty w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz w odniesieniu do których nie można zmienić miejsca przeznaczenia, nie podlegają dodatkowym należnościom celnym.
3. Produkty wymienione w Załączniku mogą zostać objęte procedurą celną "przetwarzanie pod kontrolą celną", zgodnie z art. 551 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, tylko w przypadku gdy analiza warunków ekonomicznych została przeprowadzona przez Komitet Kodeksu Celnego, chyba że produkty oraz operacje są wymienione w załączniku 76 część A do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2195/2003
z dnia 16 grudnia 2003 r.
otwierające kontyngenty taryfowe na 2004 r. na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Norwegii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2002/981/WE z dnia 11 listopada 2002 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Królestwem Norwegii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy dwustronnej o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [3], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Roczne kontyngenty na niektóre przetworzone produkty rolne pochodzące z Norwegii, przewidziane w Porozumieniu w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Królestwem Norwegii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy dwustronnej o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, powinny zostać otworzone na 2004 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1335/2003 [5], ustanawia zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi. Należy zapewnić, aby kontyngent taryfowy otwarty na mocy niniejszego rozporządzenia był zarządzany zgodnie tymi zasadami.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych Dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi, nie wymienionymi w załączniku I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe kontyngenty taryfowe na przywóz przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Norwegii, określone w Załączniku, otwiera się ze zwolnieniem celnym od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 2
Wspólnotowy kontyngent taryfowy określony z załączniku 1 jest zarządzany przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2196/2003
z dnia 16 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 10 ust. 4 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podstawowe ilości cukru, izoglukozy i syropu inulinowego ustanowione w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 zmieniono w Akcie Przystąpienia Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty, Polski, Słowacji, Słowenii, Republiki Czeskiej i Węgier do Unii Europejskiej od dnia wejścia w życie tego Aktu. W celu uwzględnienia tych ilości podstawowych, należy dostosować tabelę określającą współczynniki w art. 10 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 z mocą od tego samego dnia.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 w tabeli wprowadza się następujące zmiany:
"Regiony _BAR_ Współczynnik mający zastosowanie do cukru wyrażonego jako cukier biały _BAR_ Współczynnik mający zastosowanie do izoglukozy w substancji suchej _BAR_ Współczynnik mający zastosowanie do syropu inulinowego jako ekwiwalentu cukru/izoglukozy _BAR_
Cukier A _BAR_ Cukier B _BAR_ Izoglukoza A _BAR_ Izoglukoza B _BAR_ Syrop inulinowy A _BAR_ Syrop inulinowy B _BAR_
BLEU _BAR_ 0,042563 _BAR_ 0,009139 _BAR_ 0,159218 _BAR_ 0,043784 _BAR_ 0,556265 _BAR_ 0,130955 _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 0,010082 _BAR_ 0,000312 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Dania _BAR_ 0,025064 _BAR_ 0,007384 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Niemcy _BAR_ 0,207111 _BAR_ 0,063728 _BAR_ 0,073589 _BAR_ 0,017331 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Estonia _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Grecja _BAR_ 0,011379 _BAR_ 0,001138 _BAR_ 0,026809 _BAR_ 0,006314 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Hiszpania _BAR_ 0,024376 _BAR_ 0,001015 _BAR_ 0,117280 _BAR_ 0,012510 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Francja (kontynent) _BAR_ 0,196442 _BAR_ 0,058260 _BAR_ 0,043118 _BAR_ 0,011223 _BAR_ 0,058922 _BAR_ 0,013847 _BAR_
Francuskie departamenty zamorskie _BAR_ 0,017779 _BAR_ 0,001901 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Irlandia _BAR_ 0,007142 _BAR_ 0,000714 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Włochy _BAR_ 0,075996 _BAR_ 0,014293 _BAR_ 0,042216 _BAR_ 0,009941 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Cypr _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Łotwa _BAR_ 0,001000 _BAR_ 0,000002 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Litwa _BAR_ 0,001506 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Węgry _BAR_ 0,006192 _BAR_ 0,000019 _BAR_ 0,169295 _BAR_ 0,013265 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Malta _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Niderlandy _BAR_ 0,049189 _BAR_ 0,012974 _BAR_ 0,018921 _BAR_ 0,004456 _BAR_ 0,194365 _BAR_ 0,045646 _BAR_
Austria _BAR_ 0,020888 _BAR_ 0,004875 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Polska _BAR_ 0,046920 _BAR_ 0,002730 _BAR_ 0,032301 _BAR_ 0,002425 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Portugalia (kontynent) _BAR_ 0,002140 _BAR_ 0,000214 _BAR_ 0,020622 _BAR_ 0,004857 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Portugalia (autonomiczny region Azorów) _BAR_ 0,000357 _BAR_ 0,000036 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Słowacja _BAR_ 0,007207 _BAR_ 0,000671 _BAR_ 0,067725 _BAR_ 0,009070 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Słowenia _BAR_ 0,001904 _BAR_ 0,000190 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Finlandia _BAR_ 0,005236 _BAR_ 0,000523 _BAR_ 0,016343 _BAR_ 0,001635 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Szwecja _BAR_ 0,013199 _BAR_ 0,001320 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 0,040809 _BAR_ 0,004081 _BAR_ 0,059801 _BAR_ 0,015951 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty, Polski, Republiki Czeskiej, Słowenii, Słowacji i Węgier.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2197/2003
z dnia 16 grudnia 2003 r.
rozdzielające, na rok gospodarczy 2003/2004, 5000 ton krótkiego włókna lnianego i włókna konopnego jako krajowe ilości gwarantowane pomiędzy Danię, Grecję, Irlandię, Włochy i Luksemburg
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [1], a w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 8 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 245/2001 [2] ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 stanowi, że rozdzielenie 5000 ton krótkiego włókna lnianego i włókna konopi jako krajowych ilości gwarantowanych, zgodnie z przepisami art. 3 ust. 2 lit b) rozporządzenia (WE) nr 1673/2000, musi zostać dokonane przed 16 listopada trwającego roku gospodarczego.
(2) W tym celu Dania i Włochy przesłały Komisji informacje związane z obszarami objętymi umowami kupna-sprzedaży, zobowiązaniami do przetwarzania i umowami o przetwórstwo oraz szacowanymi zbiorami słomy i włókien lnianych i konopnych.
(3) Na odwrót, włókno lniane lub konopne nie będzie produkowane w roku gospodarczym 2003/2004 w Grecji, Irlandii lub Luksemburgu.
(4) Na podstawie prognoz produkcji wynikających z nadesłanych informacji, łączna produkcja w pięciu zainteresowanych Państwach Członkowskich nie osiągnie przydzielonej im ilości 5000 ton i powinny zostać określone krajowe ilości gwarantowane zgodnie z poniższym.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Włókien Naturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustala się następujący podział krajowych ilości gwarantowanych określonych w art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 na rok gospodarczy 2003/2004:
- Dania: 7 ton,
- Grecja: 0 ton,
- Irlandia: 0 ton,
- Włochy: 399 ton,
- Luksemburg: 0 ton.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2198/2003
z dnia 16 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 464/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących pomocy dla suszonych śliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 453/2002 [2], a w szczególności w jego art. 6c ust. 7,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 464/1999 [3] ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących pomocy dla suszonych śliwek.
(2) Aby system cen minimalnych był bardziej rygorystyczny, należy zaznaczyć, że odpadki nie powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu cen płaconych przetwórcom.
(3) Mechanizmy kontrolne w programie pomocy do produkcji suszonych śliwek powinny zostać ulepszone przez wyjaśnienie reguł kontroli surowców przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie.
(4) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 464/1999 powinno zostać zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworzonych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 464/1999 zostaje zmienione w następujący sposób:
1) artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Aby zakwalifikować się do pomocy, o której mowa w art. 6a rozporządzenia (WE) nr 2201/96, suszone śliwki muszą spełniać wymagania zawarte w załączniku I (B) oraz muszą być otrzymane ze śliwek spełniających wymagania zawarte w załączniku I (A), za które cena minimalna została w całości zapłacona na podstawie dostarczonych ilości wolnych od odpadów.";
2) artykuł 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 6
Państwa Członkowskie muszą podjąć niezbędne kroki, w szczególności poprzez sprawdzenie rejestrów magazynowych, w celu upewnienia się, że łączne sprzedane lub składowane ilości przez każdego przetwórcę odpowiadają ilościom, za które wypłacono pomoc.";
3) punkt 3 sekcji I aneksu I (B) otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Partie suszonych śliwek muszą zostać sprawdzone przez przetwórcę w chwili dostarczenia ich do składów przetwórcy w obecności przedstawiciela organizacji producenckiej oraz muszą być posortowane według wielkości, chyba że są one przeznaczone do przetwórstwa."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2199/2003
z dnia 16 grudnia 2003 r.
ustanawiające środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 r. rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 pierwszy akapit,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1b rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 z 17 maja 1999 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [1] ostatnio zmienionego Aktem przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (dalej zwanych "nowymi Państwami Członkowskimi") zezwala nowym Państwom Członkowskim na zastąpienie płatności na podstawie systemów wsparcia, o których mowa w art. 1 tego rozporządzenia przez jednolitą płatność, dalej zwaną Jednolitą Płatnością Obszarową.
(2) Ten przepis wchodzi w życie przy przystąpieniu.
Aby ułatwić przygotowania do przejścia z istniejącego w nowych Państwach Członkowskich systemu do systemu wynikającego ze stosowania tego przepisu, właściwe jest zapewnienie środków przejściowych przez pierwszy rok stosowania oraz wzięcie pod uwagę możliwości zapewnienia zaliczek w przypadku wyjątkowych okoliczności.
(3) Jest właściwe ustanowienie szczególnych przepisów dla konwersji na krajowe waluty nowych Państw Członkowskich kwoty, jaka ma zostać przyznana na podstawie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej na 2004 r.
Terminy obowiązujące dla stosowanych kursów wymiany są wyznaczane na podstawie kryteriów wymienionych w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2799 z 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego porozumienia agromonetarne dotyczące euro [2].
(4) W celu zapewnienia właściwego wdrażania systemu Jednolitej Płatności Obszarowej należy stosować rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 [3] chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.
(5) W celu zapewnienia utrzymania gruntów rolnych w dobrym stanie pod względem rolniczym i ekologicznym zgodnie z art. 1b ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, jest właściwe ustanowienie wspólnych ram, w obrębie których każde z nowych Państw Członkowskich będzie mogło przyjąć normy uwzględniające szczególne cechy charakterystyczne danych gruntów, łącznie z glebą i warunkami klimatycznymi, istniejącymi systemami gospodarki rolnej (wykorzystanie gruntów, płodozmian, praktyki w gospodarce rolnej) oraz strukturami gospodarstw.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią odpowiednich komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przejściowe zasady wykonania w 2004 r. systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla nowych Państw Członkowskich, przewidzianego w art. 1b rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.
Artykuł 2
Kurs wymiany
Terminem obowiązującym dla konwersji na krajowe waluty nowych Państw Członkowskich kwoty, jaka ma zostać przyznana na podstawie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej jest 1 lipiec 2004 r.
Kurs wymiany, który należy zastosować jest średnią kursów wymiany stosowanych w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 30 czerwca 2004 r., obliczoną pro rata temporis.
Komisja wyznacza średni kurs wymiany do dnia 31 lipca 2004 r.
Artykuł 3
Stosowanie rozporządzenia (WE) nr 2419/2001
Rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 stosuje się do systemu Jednolitej Płatności Obszarowej, z wyjątkiem art. 5 ust. 1 lit. c) i ust. 2, art. 6 ust. 2 i 3, art. 7, 9, 10, 13 ust. 2, 3 i 4, art. 18 ust. 1 lit. b) i c), art. 24–29, 31 ust. 3 i art. 32–43.
Artykuł 4
Stosowanie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej
1. Aby korzystać z systemu Jednolitej Płatności Obszarowej, rolnik składa właściwej władzy wniosek wskazujący na kwalifikujące się grunty zgodnie z warunkami, o których mowa w art. 1b ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 w terminie wyznaczonym przez nowe Państwo Członkowskie, ale nie później niż 15 czerwca 2004 r.
2. Dla zmian wniosków w ramach systemu Jednolitej Płatności Obszarowej, terminem, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, jest 15 lipiec 2004 r.
3.
Wniosek o pomoc obszarową jest traktowany jak wniosek o pomoc w znaczeniu art. 2 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 2419/2001.
Artykuł 5
Redukcje i wyłączenia w odniesieniu do warunków kwalifikujących
1. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 48 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, jeśli w wyniku kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu stwierdza się, że ustalona różnica między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem w znaczeniu art. 2 lit. r) rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 jest większa niż 3 %, ale nie większa niż 30 % wyznaczonego obszaru, kwota, jaka ma zostać przyznana na podstawie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej jest zmniejszona za dany rok o dwukrotność kwoty ustalonych funduszy dla tej różnicy.
Jeśli różnica jest większa niż30 % wyznaczonego obszaru, żadna pomoc nie jest przyznawana za dany rok.
Jeśli różnica jest większa niż 50 %, rolnik jest ponownie wyłączony z przyznania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem.
Ta kwota jest potrącana o płatności pomocowe, do których rolnik jest uprawniony w ramach wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono tę różnicę.
2.
Jeżeli różnice między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem wynikają z nieprawidłowości popełnionych świadomie, za dany rok kalendarzowy nie przyznaje się pomocy, do jakiej rolnik byłby uprawniony.
Ponadto, jeżeli różnica jest większa niż 20 % wyznaczonego obszaru, rolnik jest ponownie wyłączony z przyznania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem.
Kwotę tę potrąca się o płatności pomocowe, do których rolnik jest uprawniony w ramach wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono tę różnicę.
3. W celu ustalenia wyznaczonego obszaru w znaczeniu art. 2 lit. r) rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 zasady przyznawania pomocy są tymi, które ustalono w art. 1b ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 oraz w art. 4 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Dobry stan pod względem rolniczym i ekologicznym
1.
Nowe Państwa Członkowskie zapewniają utrzymanie w dobrym stanie pod względem rolniczym i ekologicznym wszystkich gruntów rolnych, szczególnie tych, które nie są już wykorzystywane do celów produkcyjnych.
Nowe Państwa Członkowskie określają minimalne wymogi dla dobrego stanu pod względem rolniczym i ekologicznym na podstawie ram utworzonych w Załączniku, biorąc pod uwagę szczególne cechy charakterystyczne danych gruntów, łącznie z glebą i warunkami klimatycznymi, istniejącymi systemami gospodarki rolnej, wykorzystaniem gruntów, płodozmianem, praktykami w gospodarce rolnej oraz strukturami gospodarstw.
2.
W przypadku gdy minimalne wymogi, o których mowa w ust. 1, nie są spełnione w 2004 r. na skutek działania lub zaniechania bezpośrednio przypisywanego rolnikowi indywidualnemu, całkowita kwota określona na podstawie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej w odniesieniu do 2004 r. jest zmniejszona w następujący sposób:
a) w przypadku niedopełnienia za każde uchybienie wobec jednego z minimalnych wymogów określonych przez Państwo Członkowskie, redukcja wynosi 5 % kwoty ustalonej dla obszaru, do którego odnosi się uchybienie.
Redukcje stosuje się niezależnie jedna od drugiej oraz indywidualnie.
Jednakże suma redukcji nie przekracza 5 % całkowitej kwoty wyznaczonej pomocy;
b) w przypadku świadomego niedopełnienia wobec jednego z minimalnych wymogów określonych przez Państwo Członkowskie, redukcja wynosi 20 % kwoty ustalonej dla obszaru, do którego odnosi się niedopełnienie.
Redukcje stosuje się niezależnie jedna od drugiej oraz indywidualnie.
Jednakże suma redukcji nie przekracza całkowitej kwoty wyznaczonej pomocy dla obszaru, do którego odnosi się niedopełnienie;
c) w przypadku świadomego niedopełnienia wobec wszystkich minimalnych wymogów określonych przez Państwo Członkowskie, nie przyznaje się żadnej pomocy dla obszaru, do którego odnosi się niedopełnienie.
Ponadto, jeśli niedopełnienie odnosi się do więcej niż 50 % wyznaczonego obszaru, rolnik jest całkowicie wyłączony z przyznania pomocy na podstawie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej za bieżący rok kalendarzowy.
Suma redukcji przewidzianych w pierwszym akapicie nie przekracza całkowitej kwoty pomocy, jaka ma zostać przyznana.
3.
Redukcje i wyłączenia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu stosuje się bez uszczerbku dla dodatkowych sankcji na mocy innych przepisów prawa wspólnotowego lub krajowego.
Artykuł 7
Współczynnik redukcji
W przypadku gdy w jednym z nowych Państw Członkowskich płatności systemu Jednolitej Płatności Obszarowej po zastosowaniu art. 5 i 6 przekroczyłyby roczne ramy finansowe, o których mowa w art. 1b ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, wówczas nowe Państwo Członkowskie informuje Komisję o współczynniku redukcji, o którym nowa w art. 1b ust. 7 tego rozporządzenia, najpóźniej do 30 listopada 2004 r.
Artykuł 8
Płatność
1.
Płatności dokonuje się raz w roku w okresie od 1 grudnia 2004 r. do 30 kwietnia 2005 r.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu oraz zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, Komisja może zezwolić nowym Państwom Członkowskim, z zastrzeżeniem sytuacji budżetowej, na wypłacenie przed 1 grudniem zaliczek w wysokości do 50 % płatności w regionach, w których na skutek wyjątkowych okoliczności rolnicy stają w obliczu poważnych trudności finansowych.
Artykuł 9
Przekazywanie informacji Komisji
1.
Nowe Państwa Członkowskie przekazują najpóźniej do dnia 15 września 2004 r. podsumowanie wniosków przyjętych na podstawie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej, wskazując na sumy ustanowione dla tych wniosków zgodnie z art. 4.
2.
Nowe Państwa Członkowskie przekazują do 15 maja 2005 r. ostateczne dane odpowiadające obszarom, dla których pomoc została rzeczywiście wypłacona po zastosowaniu redukcji przewidzianych w art. 5 i 6.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r. z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
z dnia 27 listopada 2003 r.
dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska ustanowiła cel, jakim jest utworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w ramach której zapewniony jest swobodny przepływ osób.
W tym celu Wspólnota przyjmuje, między innymi, środki w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych niezbędne dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(2) Rada Europejska w Tampere potwierdziła zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych jako warunku utworzenia autentycznej przestrzeni sądowniczej, oraz nazwała priorytetowymi prawa do odwiedzin.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000 [4] określa zasady rządzące jurysdykcją, uznawaniem i wykonywaniem orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków wydane w toku postępowania sądowego w sprawach małżeńskich.
Treść wspomnianego rozporządzenia została w znacznej mierze przejęta z Konwencji z dnia 28 maja 1998 r. w tej samej sprawie [5].
(4) Dnia 3 lipca 2000 r. Francja wystąpiła z inicjatywą rozporządzenia Rady w sprawie wzajemnego wykonywania orzeczeń dotyczących prawa do kontaktów z dzieckiem [6].
(5) W celu zapewnienia równości wszystkich dzieci, niniejsze rozporządzenie obejmuje wszystkie decyzje w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej, wraz ze środkami ochrony dziecka, niezależnie od istnienia związku z postępowaniem sprawach małżeńskich.
(6) Ponieważ stosowanie zasad dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej często pojawia się w kontekście postępowania sądowego w sprawach małżeńskich, tym bardziej właściwe jest posiadanie jednego instrumentu dla spraw rozwodowych i odpowiedzialności rodzicielskiej.
(7) Zakres niniejszego rozporządzenia obejmuje sprawy cywilne, niezależnie od rodzaju sądu czy trybunału.
(8) W zakresie orzeczeń dotyczących rozwodu, separacji czy unieważnienia małżeństwa, niniejsze rozporządzenie stosuje się wyłącznie do rozwiązania więzów małżeńskich i nie powinno dotyczyć zagadnień takich jak przyczyny rozwodu, skutki w zakresie prawa własności wynikające z małżeństwa czy wszelkie inne środki dodatkowe.
(9) W zakresie prawa własności przysługującego dziecku, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane wyłącznie do środków ochrony dziecka, tzn. i) wyznaczenia i działań osoby wykonującej prawa własności w imieniu dziecka, reprezentującej dziecko lub pomagającej mu, oraz ii) zarządzania, zachowania i zbywania majątku dziecka.
W tym kontekście, niniejsze rozporządzenie powinno, na przykład, być stosowane w przypadkach, w których rodzice spierają się w zakresie zarządzania majątkiem dziecka.
Środków odnoszących się do majątku dziecka niezwiązanych z ochroną dziecka nadal dotyczy rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [7].
(10) Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do spraw odnoszących się do zabezpieczenia społecznego, środków publicznych o charakterze ogólnym w sprawach edukacji lub zdrowia, ani do decyzji w sprawach prawa azylu i imigracyjnych.
Ponadto nie ma zastosowania do ustalenia rodzicielstwa, ponieważ jest to materia odrębna od przyznania odpowiedzialności rodzicielskiej, ani do innych zagadnień zawiązanych ze statusem osób.
Co więcej, nie ma zastosowania do środków podejmowanych w wyniku przestępstw popełnionych przez dzieci.
(11) Obowiązek utrzymania dziecka jest wyłączony z zakresu niniejszego rozporządzenia, ponieważ pozostaje on objęty rozporządzeniem Rady nr 44/2001. Sądy właściwe na mocy niniejszego rozporządzenia będą generalnie sądami właściwymi do orzekania w zakresie obowiązku utrzymania dziecka na drodze stosowania art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 44/2001.
(12) Podstawy jurysdykcji w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej ustanowione w niniejszym rozporządzeniu ukształtowane są w świetle najlepszych interesów dziecka, w szczególności na podstawie kryterium bliskości.
Oznacza to, że jurysdykcję sprawuje w pierwszym rzędzie Państwo Członkowskie miejsca stałego pobytu dziecka, z wyjątkiem niektórych przypadków zmiany miejsca pobytu dziecka w zastosowaniu porozumienia między osobami posiadającymi odpowiedzialność rodzicielską.
(13) W interesie dziecka niniejsze rozporządzenie zezwala, na zasadzie wyjątku i pod pewnymi warunkami, aby sąd właściwy przekazał sprawę sądowi innego Państwa Członkowskiego, jeżeli lokalizacja tego sądu pozwala mu lepiej rozpatrzyć sprawę.
Jednakże w tym przypadku drugi sąd nie powinien mieć możliwości przekazania sprawy trzeciemu sądowi.
(14) Niniejsze rozporządzenie obowiązuje bez uszczerbku dla stosowania międzynarodowego prawa publicznego dotyczącego immunitetu dyplomatycznego.
Jeżeli nie można wykonać jurysdykcji na podstawie niniejszego rozporządzenia ze względu na istnienie immunitetu dyplomatycznego zgodnie z prawem międzynarodowym, jurysdykcję wykonuje się zgodnie z prawem krajowym w Państwie Członkowskim, w którym dana osoba nie cieszy się takim immunitetem.
(15) Do doręczania dokumentów w postępowaniu sądowym wszczętym na podstawie niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych [8].
(16) Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla sądów Państw Członkowskich w podejmowaniu środków tymczasowych, wraz ze środkami ochronnymi, w pilnych przypadkach, w odniesieniu do osób lub majątku znajdujących się w tym państwie.
(17) W przypadkach bezprawnego zabrania lub zatrzymania dziecka, powrót dziecka powinien nastąpić bezzwłocznie; w tym celu stosuje się nadal Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r., uzupełnioną niniejszym rozporządzeniem, zwłaszcza art. 11.
Sądy Państwa Członkowskiego, do którego dziecko zostało bezprawnie zabrane lub w którym dziecko zostało bezprawnie zatrzymane, powinny mieć możliwość sprzeciwienia się powrotowi dziecka w szczególnych, należycie uzasadnionych przypadkach.
Jednakże decyzja taka może zostać zastąpiona późniejszą decyzją podjętą przez sąd Państwa Członkowskiego miejsca stałego pobytu dziecka przed bezprawnym zabraniem lub zatrzymaniem.
Jeżeli orzeczenie takie pociąga za sobą powrót dziecka, powinien on mieć miejsce bez wymagania żadnej specjalnej procedury dla uznania i wykonania tego orzeczenia w Państwie Członkowskim, do którego dziecko zostało bezprawnie zabrane lub w którym dziecko zostało bezprawnie zatrzymane.
(18) Jeżeli sąd na podstawie art. 13 Konwencji haskiej z 1980 r. podjął decyzję, że nie dojdzie do powrotu dziecka, informuje sąd właściwy lub organy centralne Państwa Członkowskiego, w którym dziecko zwykle zamieszkiwało przed bezprawnym zabraniem lub zatrzymaniem.
Jeżeli nie wytoczono powództwa w tym Państwie Członkowskim, sąd tego państwa lub organy centralne powiadamiają strony.
Obowiązek ten nie stanowi przeszkody dla organu centralnego w powiadomieniu także odpowiednich organów publicznych zgodnie z prawem krajowym.
(19) Wysłuchanie dziecka odgrywa ważną rolę w stosowaniu niniejszego rozporządzenia, chociaż instrument ten nie został zamierzony jako modyfikujący stosowane procedury krajowe.
(20) Wysłuchanie dziecka w innym Państwie Członkowskim może odbyć się na mocy porozumień ustanowionych rozporządzeniem Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami Państw Członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych i handlowych [9].
(21) Uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych wydanych w Państwie Członkowskim powinno opierać się na zasadzie wzajemnego zaufania, a przyczyny nieuznania powinny być możliwie najmniej liczne.
(22) Autentyczne dokumenty i ugody między stronami wykonalne w jednym Państwie Członkowskim powinny być traktowane jako odpowiednik "orzeczeń" do celów stosowania zasad dotyczących uznawania i wykonywania.
(23) Rada Europejska w Tampere uznała w swoich konkluzjach (pkt 34), że orzeczenia w dziedzinie postępowania sądowego w sprawach rodzinnych powinny być "automatycznie uznawane w całej Unii bez żadnej przejściowej procedury sądowej lub przyczyn odmowy wykonania".
Z tego powodu orzeczenia w sprawie prawa do kontaktów z dzieckiem oraz orzeczenia w sprawie powrotu potwierdzone w Państwie Członkowskim pochodzenia zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia powinny być uznawane i wykonywane we wszystkich Państwach Członkowskich bez wymagania żadnej dalszej procedury.
Uzgodnienia dotyczące wykonywania takich orzeczeń nadal podlegają prawu krajowemu.
(24) Świadectwo wydane dla ułatwienia stosowania orzeczenia nie powinno podlegać środkom odwoławczym.
Podlega ono sprostowaniu tylko w przypadku błędu materialnego, czyli wtedy, gdy błędnie odzwierciedla orzeczenie.
(25) Organy centralne powinny współpracować w dziedzinie odpowiedzialności rodzicielskiej zarówno w ogólnym zakresie, jak i w szczególnych przypadkach, wraz ze współpracą mającą na celu wspieranie polubownego rozwiązywania sporów rodzinnych.
W tym celu organy centralne uczestniczą w Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach cywilnych i handlowych utworzonej decyzją Rady 2001/470/WE z dnia 28 maja 2001 r. ustanawiającą Europejską Sieć Sądową w sprawach cywilnych i handlowych [10].
(26) Komisja powinna zapewnić publiczny dostęp do wykazów sądów i procedur odwoławczych przekazanych przez Państwa Członkowskie i uaktualnia te wykazy.
(27) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11].
(28) Niniejsze rozporządzenie zastępuje rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, które w następstwie tego zostaje uchylone.
(29) Do celów sprawnego funkcjonowania niniejszego rozporządzenia Komisja powinna dokonać przeglądu jego stosowania i zaproponować konieczne zmiany.
(30) Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia, zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wyraziły życzenie przyjęcia i stosowania niniejszego rozporządzenia.
(31) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego instrumentu i dlatego nie podlega zobowiązaniom wynikającym ze stosowania instrumentu, ani nie jest objęta jego stosowaniem.
(32) Ponieważ cele niniejszego rozporządzenie nie mogą być w stopniu wystarczającym osiągnięte przez Państwa Członkowskie i dlatego mogą być w lepszym stopniu osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjmować środki, zgodnie z zasadą pomocniczości z art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tymże artykule, niniejsze rozporządzenie nie wychodzi poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tych celów.
(33) Niniejsze rozporządzenie przestrzega praw podstawowych i stosuje się do zasad Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
Zmierza zwłaszcza do zapewnienia przestrzegania praw podstawowych dziecka zgodnie z art. 24 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES OBOWIĄZYWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres obowiązywania
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się, niezależnie od rodzaju sądu lub trybunału, w sprawach cywilnych odnoszących się do:
a) rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa;
b) przyznawania, wykonywania, delegacji, ograniczenia lub pozbawienie odpowiedzialności rodzicielskiej.
2.
Sprawy określone w ust. 1 lit. b) mogą w szczególności dotyczyć:
a) prawa do opieki i prawa do kontaktów z dzieckiem;
b) kurateli i instytucji podobnych;
c) wyznaczenia i działań osoby lub instytucji , do której należy opieka nad dzieckiem lub jego mieniem, reprezentującej dziecko lub pomagającej mu;
d) umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej lub placówce opiekuńczej;
e) środków ochrony dziecka odnoszących się do zarządzania, zachowania lub dysponowania majątkiem dziecka.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
a) ustalenia lub podważenia relacji rodzic - dziecko;
b) decyzji w sprawie adopcji, środków przygotowujących do adopcji, unieważnienia lub cofnięcia adopcji;
c) nazwiska i imion dziecka;
d) usamodzielnienia;
e) obowiązku zapewnienia utrzymania;
f) powiernictwa i dziedziczenia;
g) środków podejmowanych w wyniku przestępstw popełnionych przez dzieci.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) określenie "sąd" obejmuje wszystkie organy Państw Członkowskich posiadające właściwość w sprawach objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 1;
2) określenie "sędzia" oznacza sędziego lub urzędnika posiadającego uprawnienia równoważne do uprawnień sędziego w sprawach objętych zakresem stosowania rozporządzenia;
3) określenie "Państwo Członkowskie" oznacza wszystkie Państwa Członkowskie z wyjątkiem Danii;
4) określenie "orzeczenie" oznacza orzeczenie o rozwodzie, separacji lub unieważnieniu małżeństwa, jak również orzeczenie dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej, wydane przez sąd Państwa Członkowskiego niezależnie od nazwy orzeczenia, wraz z określeniami wyrok, nakaz lub decyzja.
5) określenie "Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza Państwo Członkowskie, w którym wydano orzeczenie, które ma zostać wykonane;
6) określenie "Państwo Członkowskie wykonania" oznacza Państwo Członkowskie, w którym orzeczenie ma zostać wykonane;
7) określenie "odpowiedzialność rodzicielska" oznacza wszystkie prawa i obowiązki odnoszące się do osoby i majątku dziecka przysługujące osobie fizycznej lub prawnej na mocy orzeczenia sądowego, z mocy prawa lub umowy mającej skutek prawny.
Określenie to obejmuje prawo do opieki i prawo do kontaktów z dzieckiem;
8) określenie "osoba posiadająca odpowiedzialność rodzicielską" oznacza każdą osobę posiadającą odpowiedzialność rodzicielską za dziecko;
9) określenie "prawo do opieki" obejmuje prawa i obowiązki odnoszące się do opieki nad osobą dziecka, w szczególności prawo do ustalania miejsca zamieszkania dziecka;
10) określenie "prawo do kontaktów z dzieckiem" obejmuje zwłaszcza prawo do zabrania dziecka w miejsce inne niż jego miejsce stałego pobytu na czas określony;
11) określenie "bezprawne zabranie lub zatrzymanie" oznacza takie zabranie lub zatrzymanie dziecka, które:
a) zostało dokonane z naruszeniem prawa do opieki nabytego na mocy orzeczenia sądowego, przysługującego z mocy prawa lub umowy mającej skutek prawny zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym dziecko zwykle zamieszkiwało przed zabraniem lub zatrzymaniem;
oraz
b) pod warunkiem, że w chwili zabrania lub zatrzymania wykonywano skutecznie prawo do opieki, wspólnie lub samodzielnie, lub byłyby one wykonywane, jeżeli nie nastąpiłoby zabranie lub zatrzymanie.
Uznaje się, ze opieka wykonywana jest wspólnie wtedy, gdy w wykonaniu orzeczenia lub z mocy prawa, jedna z osób posiadających odpowiedzialność rodzicielską nie może podejmować decyzji o miejscu zamieszkania dziecka bez zgody innej osoby posiadającej odpowiedzialność rodzicielską.
ROZDZIAŁ II
JURYSDYKCJA
SEKCJA 1
Rozwód, separacja i unieważnienie małżeństwa
Artykuł 3
Właściwość ogólna
1.
W sprawach dotyczących rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa, właściwe są sądy Państwa Członkowskiego:
a) na którego terytorium:
- małżonkowie zwykle zamieszkują, lub
- małżonkowie ostatnio zwykle zamieszkiwali, jeśli jeden z nich nadal tam zamieszkuje, lub
- pozwany zwykle zamieszkuje, lub
- w przypadku wspólnego wniosku, którykolwiek z małżonków zwykle zamieszkuje, lub
- składający wniosek zwykle zamieszkuje, jeśli mieszkał tam przynajmniej rok bezpośrednio przed złożeniem wniosku, lub
- składający wniosek zwykle zamieszkuje, jeśli mieszkał tam przynajmniej sześć miesięcy bezpośrednio przed złożeniem wniosku i jest albo obywatelem danego Państwa Członkowskiego albo, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, ma tam "miejsce stałego zamieszkania";
b) którego obywatelami są oboje małżonkowie lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, na którego terytorium mają "miejsce stałego zamieszkania".
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia, "miejsce stałego zamieszkania" ma takie samo znaczenie, jakie posiada w systemach prawnych Zjednoczonego Królestwa i Irlandii.
Artykuł 4
Powództwo wzajemne
Sąd, w którym toczy się postępowanie sądowe na podstawie art. 3, jest także właściwy do zbadania powództwa wzajemnego, jeśli tylko wchodzi ono w zakres niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Przekształcenie separacji w rozwód
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3, sąd Państwa Członkowskiego, który wydał orzeczenie w sprawie separacji, jest także właściwy dla przekształcenia tego orzeczenia w rozwód, jeśli jest to zgodne z prawem obowiązującym w tym Państwie Członkowskim.
Artykuł 6
Jurysdykcja wyłączna na mocy art. 3, 4 i 5
Małżonek, który:
a) zwykle zamieszkuje na terytorium Państwa Członkowskiego; lub
b) jest obywatelem Państwa Członkowskiego lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, ma "miejsce stałego zamieszkania" na terytorium jednego z tych Państw Członkowskich,
może być pozwany w innym Państwie Członkowskim wyłącznie zgodnie z przepisami art. 3, 4 i 5.
Artykuł 7
Pozostała jurysdykcja
1.
Jeśli żaden sąd Państwa Członkowskiego nie jest właściwy na podstawie artykułów 3, 4 i 5, właściwość ustala się, w każdym Państwie Członkowskim, według przepisów prawa obowiązującego w tym Państwie.
2.
W stosunku do pozwanego, który nie zamieszkuje zwykle na terytorium Państwa Członkowskiego i nie jest ani obywatelem Państwa Członkowskiego, ani, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii nie ma "miejsca stałego zamieszkania" w jednym z tych państw, każdy obywatel Państwa Członkowskiego, który zwykle zamieszkuje na terytorium innego Państwa Członkowskiego może, tak jak obywatele tego Państwa, skorzystać z zasad jurysdykcji stosowanych w tym Państwie.
SEKCJA 2
Odpowiedzialność rodzicielska
Artykuł 8
Jurysdykcja ogólna
1.
Sądy Państwa Członkowskiego są właściwe do orzekania w sprawach odnoszących się do odpowiedzialności rodzicielskiej za dziecko, które zwykle zamieszkuje w tym Państwie Członkowskim w czasie, w którym zostało wytoczone powództwo.
2.
Ustęp 1 stosuje się z zastrzeżeniem przepisów art. 9, 10 i 12.
Artykuł 9
Nieprzerwana właściwość poprzedniego miejsca stałego zamieszkania dziecka
1.
Jeżeli dziecko przemieszcza się zgodnie z prawem z jednego Państwa Członkowskiego do innego i państwo to staje się miejscem, w którym zwykle zamieszkuje, sądy Państwa Członkowskiego poprzedniego miejsca stałego zamieszkania dziecka, na zasadzie wyjątku od art. 8, utrzymują właściwość na okres trzech miesięcy od zmiany miejsca zamieszkania do celów zmiany orzeczenia w sprawie prawa do kontaktów z dzieckiem wydanego w tym Państwie Członkowskim przed zmianą miejsca zamieszkania dziecka, jeżeli osoba posiadająca prawo do kontaktów z dzieckiem w wykonaniu orzeczenia o prawie do kontaktów z dzieckiem nadal stale przebywa w Państwie Członkowskim poprzedniego miejsca stałego zamieszkania dziecka.
2.
Ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli osoba posiadająca prawo do kontaktów z dzieckiem określona w ust. 1 zaakceptowała właściwość sądów Państwa Członkowskiego nowego miejsca stałego zamieszkania dziecka poprzez uczestnictwo w postępowaniu sądowym przed tymi sądami bez podniesienie zarzutu niewłaściwości.
Artykuł 10
Właściwość w przypadku zabrania dziecka
W przypadku bezprawnego zabrania lub zatrzymania dziecka, sądy Państwa Członkowskiego, w którym dziecko zwykle zamieszkiwało bezpośrednio przed bezprawnym zabraniem lub zatrzymaniem utrzymują swoją właściwość do momentu, w którym dane Państwo Członkowskie nie stanie się miejscem stałego pobytu dziecka oraz:
a) każda osoba, instytucja lub inna organizacja posiadająca prawo do opieki zaaprobowała zabranie lub zatrzymanie;
lub
b) dziecko mieszkało w danym Państwo Członkowskim przez okres co najmniej roku po tym, jak osoba, instytucja czy inna organizacja posiadająca prawo do opieki dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o miejscu zamieszkania dziecka, a dziecko zaadaptowało się do nowych warunków i spełniony jest co najmniej jeden z następujących warunków:
i) w ciągu roku od momentu, w którym osoba posiadająca prawo do opieki dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o miejscu zamieszkania dziecka, nie wniesiono o powrót dziecka przed właściwe organy Państwa Członkowskiego, do którego dziecko zabrano lub w którym dziecko zatrzymano;
ii) wniosek o powrót dziecka wniesiony przez osobę posiadającą prawo do opieki nad dzieckiem został wycofany i w terminie określonym w (i) nie wniesiono nowego wniosku (i);
iii) na podstawie art. 11 ust. 7 zamknięto sprawę przed sądem Państwa Członkowskiego, w którym dziecko zwykle zamieszkiwało bezpośrednio przed bezprawnym zabraniem lub zatrzymaniem;
iv) sąd Państwa Członkowskiego, w którym dziecko zwykle zamieszkiwało bezpośrednio przed bezprawnym zabraniem lub zatrzymaniem wydał orzeczenie w sprawie o ustalenie prawa do opieki nad dzieckiem, które nie pociąga za sobą powrotu dziecka.
Artykuł 11
Powrót dziecka
1.
Jeżeli osoba, instytucja lub inna organizacja mająca prawo do opieki nad dzieckiem składa wniosek do właściwych organów Państwa Członkowskiego o wydanie orzeczenia na podstawie Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. o cywilnych aspektach uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej "Konwencją haską z 1980 r.") w celu uzyskania powrotu dziecka bezprawnie zabranego do innego Państwa Członkowskiego lub zatrzymanego w innym Państwie Członkowskim inne niż Państwo Członkowskie, w którym dziecko zwykle zamieszkiwało bezpośrednio przed bezprawnym zabraniem lub zatrzymaniem, stosuje się ust. 2-8.
2.
Przy stosowaniu art. 12 i 13 Konwencji haskiej z 1980 r. należy umożliwić wysłuchanie dziecka podczas postępowania sądowego, chyba że uznaje się to za niewłaściwe ze względu na jego wiek lub poziom dojrzałości.
3.
Sąd, do którego wniesiono wniosek o powrót dziecka, określony w ust. 1, działa bez zbędnej zwłoki w postępowaniu sądowym dotyczącym wniosku przy użyciu najszybszych procedur dostępnych w prawie krajowym.
Bez uszczerbku dla poprzedzającego akapitu, sąd wydaje orzeczenie nie później niż w ciągu sześciu tygodni od wniesienia wniosku, z wyjątkiem sytuacji, w których szczególne okoliczności uniemożliwiają dotrzymanie tego terminu.
4.
Sąd nie może odmówić powrotu dziecka na podstawie art. 13b Konwencji haskiej z 1980 r., jeżeli ustalono, że zostały poczynione odpowiednie ustalenia w celu zabezpieczenia ochrony dziecka po jego powrocie.
5.
Sąd nie może odmówić powrotu dziecka, jeżeli osoba wnioskująca o powrót nie została wysłuchana.
6.
Jeżeli sąd wydał nakaz odmawiający powrotu dziecka na podstawie art. 13 Konwencji haskiej z 1980 r., sąd musi niezwłocznie, bezpośrednio lub poprzez organ centralny, przekazać kopię nakazu sądowego oraz odnośnych dokumentów, w szczególności odpis przesłuchań przed sądem, sądowi właściwemu lub organom centralnym w Państwie Członkowskim, w którym dziecko zwykle zamieszkiwało bezpośrednio przed bezprawnym zabraniem lub zatrzymaniem, jak ustalono w prawie krajowym.
Właściwy sąd otrzyma wszystkie wspomniane dokumenty w ciągu miesiąca od dnia wydania nakazu odmawiającego powrotu dziecka.
7.
Jeżeli jedna ze stron nie wniosła pozwu do sądu w Państwie Członkowskim, w którym dziecko zwykle zamieszkiwało bezpośrednio przed bezprawnym zabraniem lub zatrzymaniem, sąd lub organ centralny otrzymujące informacje, określone w ust. 6, powiadamiają strony i zapraszają je do złożenia wniosków do sądu, zgodnie z prawem krajowym, w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia, tak aby sąd mógł zbadać kwestię opieki nad dzieckiem.
Bez uszczerbku dla zasad dotyczących jurysdykcji zawartych w niniejszym rozporządzeniu, sąd zamyka sprawę, jeżeli nie otrzymał w terminie żadnych wniosków.
8.
Bez względu na orzeczenie o odmowie powrotu dziecka na podstawie art. 13 Konwencji haskiej z 1980 r., każde następne orzeczenie wymagające powrotu dziecka wydane przez sąd właściwy na podstawie niniejszego rozporządzenia podlega wykonaniu zgodnie z sekcją 4 rozdział III w celu zabezpieczenia powrotu dziecka.
Artykuł 12
Przedłużenie jurysdykcji
1.
Sądy Państwa Członkowskiego właściwe na art. 3 do rozpatrzenia powództwa o rozwód, separację lub unieważnienie małżeństwa, są właściwe do orzekania w każdej sprawie odnoszącej się do odpowiedzialności rodzicielskiej związanej z tym powództwem, jeżeli:
a) co najmniej jeden z małżonków posiada odpowiedzialność rodzicielską w stosunku do dziecka;
oraz
b) małżonkowie i osoby posiadające odpowiedzialność rodzicielską zaakceptowały właściwość sądów wyraźnie lub w inny bezsprzeczny sposób, w chwili wniesienia powództwa, i leży to w najlepszym interesie dziecka.
2.
Właściwość, określone w ust. 1, ustaje z chwilą, gdy:
a) uprawomocniło się orzeczenie zezwalające na powództwo o rozwód, separację lub unieważnienie małżeństwa lub odmawiające go;
b) w sytuacji, kiedy postępowanie sądowe w odniesieniu do odpowiedzialności rodzicielskiej jeszcze się nie zakończyło z datą określoną w lit. a), orzeczenie w tym postępowaniu sądowym stało się prawomocne; lub
c) postępowanie sądowe określone w lit. a) i b) zostało zakończone z innych przyczyn.
3.
Sądy Państwa Członkowskiego są także właściwe w związku z odpowiedzialnością rodzicielską w postępowaniu sądowym innym niż określone w ust. 1, jeżeli:
a) dziecko posiada istotne związki z tym Państwem Członkowskim, zwłaszcza z tego tytułu, że jedna z osób posiadających odpowiedzialność rodzicielską zwykle zamieszkuje w tym Państwie Członkowskim lub dziecko jest obywatelem tego Państwa Członkowskiego;
oraz
b) wszystkie strony postępowania sądowego zaakceptowały właściwość sądów wyraźnie lub w inny bezsprzeczny sposób, w chwili wniesienia powództwa, i leży to w najlepszym interesie dziecka.
4.
Jeżeli dziecko zwykle zamieszkuje na terytorium trzeciego państwa, które nie jest Umawiającą się Stroną Konwencji haskiej z dnia 19 października 1996 r. w sprawie jurysdykcji, właściwego prawa, uznawania, wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dziecka, uważa się, że właściwość na mocy niniejszego artykułu jest w interesie dziecka, zwłaszcza jeżeli niemożliwe jest przeprowadzenie postępowania sądowego w danym państwie trzecim.
Artykuł 13
Jurysdykcja w oparciu o obecność dziecka
1.
Jeżeli nie można ustalić miejsca stałego zamieszkania dziecka i nie można ustalić właściwości na postawie art. 12, właściwe do orzekania są sądy Państwa Członkowskiego, w którym dziecko jest obecne.
2.
Ustęp 1 stosuje się także do dziecka będącego uchodźcą lub dziecka wysiedlonego z powodu zamieszek mających miejsce w jego kraju.
Artykuł 14
Pozostała jurysdykcja
Jeśli żaden sąd Państwa Członkowskiego nie jest właściwy na podstawie artykułów 8-13, właściwość ustala się, w każdym Państwie Członkowskim, według przepisów prawa obowiązującego w tym Państwie.
Artykuł 15
Przekazanie do sądu lepiej umiejscowionego do rozpatrzenia sprawy
1.
Na zasadzie wyjątku, sądy Państwa Członkowskiego właściwe do rozstrzygania w sprawie głównej, jeżeli uznają, że sąd innego Państwa Członkowskiego, z którym dziecko posiada szczególny związek, będzie lepiej umiejscowiony do rozpatrzenia sprawy lub jej szczególnej części, oraz jeżeli leży to w najlepszym interesie dziecka, mogą:
a) zawiesić sprawę lub jej część i zaprosić strony do złożenia wniosku przed sądem innego Państwa Członkowskiego zgodnie z ust. 4; lub
b) zażądać od sądu innego Państwa Członkowskiego przejęcia właściwości zgodnie z ust. 5.
2.
Ustęp 1 stosuje się:
a) na wniosek strony; lub
b) z urzędu; lub
c) na wniosek sądu innego Państwa Członkowskiego, z którym dziecko posiada szczególny związek, zgodnie z ust. 3.
Przekazanie dokonane z urzędu lub na wniosek sądu innego Państwa Członkowskiego musi zostać zaakceptowane przez co najmniej jedną ze stron.
3.
Uważa się, że dziecko posiada szczególny związek z Państwem Członkowskim, wymienionym w ust. 1, jeżeli to Państwo Członkowskie:
a) stało się miejscem stałego zamieszkania dziecka po wytoczeniu powództwa przed sądem określonym w ust. 1; lub
b) jest poprzednim miejscem stałego zamieszkania dziecka; lub
c) dziecko jest obywatelem tego państwa; lub
d) państwo to jest miejscem stałego zamieszkania osoby posiadającej odpowiedzialność rodzicielską; lub
e) państwo to jest miejscem, gdzie znajduje się majątek dziecka, a sprawa dotyczy środków ochrony dziecka odnoszących się do zarządzania, ochrony i zbytu tego majątku.
4.
Sąd Państwa Członkowskiego właściwy do rozstrzygania w sprawie głównej ustala termin wytoczenia powództwa przed sądem innego Państwa Członkowskiego zgodnie z ust. 1.
Jeżeli powództwo nie zostanie wytoczone w wyznaczonym terminie, sąd, przed którym wytoczono powództwo, jest nadal właściwy do orzekania zgodnie z art. 8-14.
5.
Sądy innego Państwa Członkowskiego mogą, jeżeli w związku ze szczególnymi okolicznościami sprawy leży to w najlepszym interesie dziecka, zaakceptować właściwość w ciągu sześciu tygodni od daty wytoczenia powództwa zgodnie z ust. 1 lit. a) lub ust. 1 lit. b).
W tym przypadku sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, odmawia właściwości.
Jeżeli sądy innego Państwa Członkowskiego nie zaakceptują właściwości, sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, jest nadal właściwy do orzekania zgodnie z art. 8-14.
6.
Sądy współpracują do celów niniejszego artykułu, bezpośrednio lub poprzez organy centralne wyznaczone na podstawie art. 53.
SEKCJA 3
Przepisy wspólne
Artykuł 16
Wytoczenie powództwa
1.
Powództwo uważa się za wytoczone:
a) w czasie, w którym zostało wniesione do sądu pismo wszczynające postępowanie lub dokument równorzędny, pod warunkiem, że powód po dokonaniu tego nie zaniedbał podjąć kroków jakie powinien był podjąć w celu osiągnięcia skutku w postaci doręczenia pisma pozwanemu;
lub
b) jeśli dokument ma być doręczony przed złożeniem go w sądzie, w czasie, kiedy został doręczony organowi odpowiedzialnemu za doręczenie, pod warunkiem, że powód po dokonaniu tego, nie zaniedbał podjąć kroków, jakie powinien był podjąć w celu złożenia tego dokumentu w sądzie.
Artykuł 17
Badanie właściwości
Jeśli wytoczono powództwo przed sądem Państwa Członkowskiego w sprawie, w której sąd ten nie jest właściwy na mocy niniejszego rozporządzenia i w której właściwy jest sąd innego Państwa Członkowskiego na mocy niniejszego rozporządzenia, sąd ten stwierdza z urzędu brak swojej właściwości.
Artykuł 18
Badanie dopuszczalności wszczęcia postępowania
1.
Jeżeli pozwany zwykle zamieszkały w państwie innym niż Państwo Członkowskie, w którym wytoczono powództwo, nie wda się w spór, sąd właściwy do orzekania zawiesza postępowanie do czasu ustalenia, że pozwany miał możliwość otrzymania pisma wszczynającego postępowanie albo dokumentu równorzędnego w czasie umożliwiającym mu przygotowanie obrony albo że w tym celu podjęte zostały wszelkie niezbędne czynności.
2.
W miejsce przepisów ust. 1 stosuje się przepisy art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1348/2000, jeżeli dokument wszczynający postępowanie lub dokument równorzędny musiał być przekazany z jednego Państwa Członkowskiego do innego w trybie wspomnianego rozporządzenia.
3.
Jeżeli przepisy rozporządzenia (WE) nr 1348/2000 nie obowiązują, stosuje się art. 15 Konwencji haskiej z dnia 15 listopada 1965 r. w sprawie doręczania za granicą aktów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych, o ile dokument wszczynający postępowanie był przekazany w trybie tej konwencji.
Artykuł 19
Zawisłość sporu i powództwa powiązane
1.
Jeżeli przed sądami różnych Państw Członkowskich zawisły spory dotyczące rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa, to sąd, przed który wytoczono powództwo później, z urzędu zawiesza postępowanie do czasu stwierdzenia właściwości sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo.
2.
Jeżeli przed sądami różnych Państw Członkowskich zawisły spory dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej odnoszącej się do tego samego dziecka o to samo roszczenie między tymi samymi stronami, to sąd, przed który wytoczono powództwo później, z urzędu zawiesza postępowanie do czasu stwierdzenia właściwości sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo.
3.
Jeżeli stwierdzona zostanie właściwość sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, to sąd, przed który wytoczono powództwo później, stwierdza brak swej właściwości na rzecz tego sądu.
W takim przypadku, strona, która podjęła odpowiednie działania przed sądem, przed który wytoczono powództwo później, może podjąć te działania przed sądem, przed który najpierw wytoczono powództwo.
Artykuł 20
Środki tymczasowe i środki zabezpieczające
1.
W pilnych przypadkach, przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią przeszkody dla sądów Państw Członkowskich w ustanawianiu środków tymczasowych, łącznie ze środkami zabezpieczającymi, względem osób lub majątku w tym państwie, przewidzianych prawem tego państwa, nawet jeśli sąd innego Państwa Członkowskiego jest, na mocy niniejszego rozporządzenia, sądem właściwym do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
2.
Środki określone w ust. 1 przestają obowiązywać, gdy sąd Państwa Członkowskiego właściwy na podstawie niniejszego rozporządzenia do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy podjął środki, jakie uważa za właściwe.
ROZDZIAŁ III
UZNAWANIE I WYKONYWANIE
SEKCJA 1
Uznawanie
Artykuł 21
Uznawanie orzeczenia
1.
Orzeczenia wydane w jednym Państwie Członkowskim są uznawane w innych Państwach Członkowskich bez potrzeby przeprowadzania specjalnego postępowania.
2.
W szczególności i bez uszczerbku dla ust. 3, nie jest wymagana żadna szczególna procedura dla uaktualnienia ksiąg stanu cywilnego Państwa Członkowskiego na podstawie orzeczenia w sprawie rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa wydanego w innym Państwie Członkowskim, i od którego nie można się odwołać na podstawie prawa obowiązującego w tym Państwie Członkowskim.
3.
Bez uszczerbku dla sekcji 4 niniejszego rozdziału, każda ze stron może, zgodnie z procedurami przewidzianymi w sekcji 2 niniejszego rozdziału, składać wniosek o uznanie lub nieuznanie orzeczenia.
Właściwość miejscową sądu umieszczonego w wykazie przekazanym przez każde Państwo Członkowskie Komisji na podstawie art. 68 ustala się na podstawie prawa wewnętrznego Państwa Członkowskiego, w którym toczy się postępowanie w sprawie o uznanie lub nieuznanie orzeczenia.
4.
Jeśli uznanie jest wniesione jako sprawa incydentalna przed sądem Państwa Członkowskiego, sąd ten może rozstrzygać o uznaniu.
Artykuł 22
Podstawy nieuznania orzeczeń odnoszących się do rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa
Orzeczenia odnoszącego się do rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa nie uznaje się:
a) jeżeli uznanie byłoby jawnie sprzeczne z porządkiem publicznym Państwa Członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie;
b) jeżeli pozwanemu, który nie wdał się w spór, nie doręczono w należyty sposób pisma wszczynającego postępowanie lub dokumentu równorzędnego w czasie umożliwiającym mu przygotowanie obrony, chyba że ustalono, że pozwany uznał orzeczenie w sposób nie budzący wątpliwości;
c) jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym między tymi samymi stronami w Państwie Członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie;
d) jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym wcześniej między tymi samymi stronami w innym Państwie Członkowskim lub w państwie nienależącym do Wspólnoty, pod warunkiem, że wcześniejsze orzeczenie spełnia warunki niezbędne dla uznania w tym Państwie Członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie.
Artykuł 23
Podstawy nieuznania orzeczeń odnoszących się do odpowiedzialności rodzicielskiej
Orzeczenia odnoszącego się do odpowiedzialności rodzicielskiej nie uznaje się:
a) jeżeli uznanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym Państwa Członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, uwzględniając interes dziecka;
b) jeżeli, z wyjątkiem spraw pilnych, zostało wydane bez wysłuchania dziecka, z pogwałceniem podstawowych zasad obowiązujących w postępowaniu sądowym w Państwie Członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie;
c) jeżeli pozwanemu, który nie wdał się w spór, nie doręczono w należyty sposób pisma wszczynającego postępowanie lub dokumentu równorzędnego w czasie umożliwiającym mu przygotowanie obrony, chyba że ustalono, że pozwany uznał orzeczenie w sposób nie budzący wątpliwości;
d) na wniosek każdego, kto powołuje się, że orzeczenie narusza jego odpowiedzialność rodzicielską, jeżeli zostało wydane bez wysłuchania tej osoby;
e) jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym później w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej w Państwie Członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie;
f) jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym później w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej w innym Państwie Członkowskim lub w państwie nienależącym do Wspólnoty będącym miejscem stałego pobytu dziecka, pod warunkiem, że orzeczenie późniejsze spełnia warunki niezbędne dla uznania w Państwie Członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie;
lub
g) jeżeli nie przestrzegano procedury przewidzianej w art. 56.
Artykuł 24
Zakaz ponownego badania właściwości sądu pochodzenia
Właściwość sądu Państwa Członkowskiego pochodzenia nie może być przedmiotem ponownego badania.
Do reguł dotyczące właściwości określonych w art. 3-14 nie stosuje się kryterium porządku publicznego przewidzianego w art. 22 lit. a) i art. 23 lit. a).
Artykuł 25
Różnice w stosowanym prawie
Nie można odmówić uznania orzeczenia ze względu na to, że prawo Państwa Członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, nie zezwala na rozwód, separację lub unieważnienie małżeństwa na podstawie danego stanu faktycznego.
Artykuł 26
Kontrola merytoryczna
Orzeczenie nie może być w żadnym wypadku przedmiotem kontroli merytorycznej.
Artykuł 27
Zawieszenie postępowania
1.
Sąd Państwa Członkowskiego, w którym wnosi się o uznanie orzeczenia wydanego w innym Państwie Członkowskim, może zawiesić postępowanie, jeżeli od orzeczenia został wniesiony zwyczajny środek odwoławczy.
2.
Sąd Państwa Członkowskiego, w którym wnosi się o uznanie orzeczenia wydanego w Irlandii lub Zjednoczonym Królestwie, może zawiesić postępowanie, jeżeli wykonanie orzeczenia zostało tymczasowo wstrzymane w państwie pochodzenia z powodu wniesienia środka odwoławczego.
SEKCJA 2
Wniosek o stwierdzenie klauzuli wykonalności
Artykuł 28
Orzeczenia podlegające wykonaniu
1.
Orzeczenia w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej za dziecko wydane w jednym Państwie Członkowskim i w tym państwie wykonalne oraz które zostały doręczone, są wykonalne w innym Państwie Członkowskim, jeżeli ich wykonalność w nim zostanie stwierdzona na wniosek uprawnionego.
2.
Jednakże w Zjednoczonym Królestwie orzeczenie takie jest wykonywane w Anglii i Walii, w Szkocji lub w Irlandii Północnej, jeżeli na wniosek uprawnionego zostanie zarejestrowane do wykonania w odnośnej części Zjednoczonego Królestwa.
Artykuł 29
Właściwość miejscowa
1.
Wniosek o nadanie klauzuli wykonalności składa się do sądu znajdującego się w wykazie przesłanym przez każde Państwo Członkowskie Komisji na podstawie art. 68.
2.
Właściwość miejscową określa się na podstawie miejsca stałego zamieszkania osoby, przeciwko której składany jest wniosek o wykonanie lub na podstawie miejsca stałego zamieszkania dziecka, którego dotyczy wniosek.
Jeśli żadne z miejsc określonych w pierwszym akapicie nie znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym wystąpiono o wykonanie, właściwy jest sąd, w którego okręgu orzeczenie powinno zostać wykonane.
Artykuł 30
Procedura
1.
Do postępowania w sprawie składania wniosku stosuje się prawo Państwa Członkowskiego wykonania.
2.
Wnioskodawca wskazuje adres do doręczeń w okręgu sądu, do którego składa wniosek.
Jeżeli prawo Państwo Członkowskiego wykonania nie przewiduje wskazywania takiego adresu, wnioskodawca wskazuje pełnomocnika do doręczeń dla oznaczonego procesu.
3.
Do wniosku dołącza się dokumenty wymienione w art. 37 i 39.
Artykuł 31
Decyzja sądu
1.
Sąd rozpoznający wniosek wydaje orzeczenie niezwłocznie. Osoba, przeciwko której wykonuje się orzeczenie ani dziecko, w tym stadium postępowania nie mają możliwości złożenia jakiegokolwiek oświadczenia.
2.
Wniosek może być oddalony tylko z przyczyn wymienionych w art. 22, 23 i 24.
3.
Orzeczenie nie może być w żadnym wypadku przedmiotem kontroli merytorycznej.
Artykuł 32
Zawiadomienie
O decyzji wydanej po rozpoznaniu wniosku właściwy urzędnik sądowy niezwłocznie zawiadamia wnioskodawcę, zgodnie z procedurą przewidzianą przez prawo Państwa Członkowskiego wykonania.
Artykuł 33
Odwołanie się od klauzuli wykonalności
1.
Decyzja w sprawie klauzuli wykonalności może być zaskarżona przez każdą ze stron.
2.
Środek odwoławczy wnosi się do sądu znajdującego się w wykazie przekazanym przez każde Państwo Członkowskie Komisji na podstawie art. 68.
3.
Postępowanie ze środkiem odwoławczym odbywa się zgodnie z przepisami właściwymi dla postępowania procesowego.
4.
Jeżeli środek odwoławczy został wniesiony przez osobę, która wnioskowała o nadanie klauzuli wykonalności, Sąd rozpoznający środek zaskarżenia wysłuchuje osobę, przeciwko której wniesiony został wniosek o wykonanie.
Jeżeli ta osoba nie wdaje się w spór, stosuje się przepisy art. 18.
5.
Środek odwoławczy od klauzuli wykonalności musi być wniesiony w ciągu miesiąca od jej doręczenia.
Jeżeli osoba, przeciwko której wniesiony został wniosek o wykonanie, zwykle zamieszkuje w innym Państwie Członkowskim niż Państwo, w którym klauzula wykonalności została wydana, to termin do wniesienia środka odwoławczego wynosi dwa miesiące i biegnie od dnia jej doręczenia tej osobie, osobiście lub pod jej adresem.
Przedłużenie tego terminu z powodu dużej odległości jest wyłączone.
Artykuł 34
Sądy odwoławcze i sposoby zaskarżania orzeczenia
Od orzeczenia wydanego w następstwie wniesienia środka zaskarżenia dopuszczalne są tylko procedury określone w wykazie przekazanym przez każde Państwo Członkowskie Komisji na podstawie art. 68.
Artykuł 35
Zawieszenie postępowania
1.
Sąd, do którego wniesiono środek zaskarżenia na podstawie art. 33 lub 34 może zawiesić postępowanie na wniosek strony, przeciwko której wniesiony został wniosek o wykonanie, jeżeli w Państwie Członkowskim pochodzenia został wniesiony od orzeczenia zwyczajny środek zaskarżenia lub jeżeli termin do wniesienia takiego środka zaskarżenia jeszcze nie upłynął.
W tym ostatnim wypadku sąd może wyznaczyć termin, w którym środek zaskarżenia powinien być wniesiony.
2.
Jeżeli orzeczenie sądowe zostało wydane w Irlandii lub Zjednoczonym Królestwie, to każdy środek odwoławczy dopuszczalny w Państwie Członkowskim pochodzenia uważa się za zwyczajny środek odwoławczy w rozumieniu ust. 1.
Artykuł 36
Częściowe wykonanie
1.
Jeżeli orzeczenie rozstrzyga o kilku roszczeniach dochodzonych w pozwie i nie można zezwolić na wykonanie tego orzeczenia w całości, sąd zezwala na jego wykonanie w odniesieniu do jednego lub kilku roszczeń.
2.
Wnioskodawca może wnosić o zezwolenie na wykonanie części orzeczenia.
SEKCJA 3
Przepisy wspólne dla sekcji 1 i 2
Artykuł 37
Dokumentacja
1.
Strona wnioskująca o uznanie lub nieuznanie orzeczenia lub wnosząca o nadanie klauzuli wykonalności zobowiązana jest do przedstawienia:
a) odpisu orzeczenia spełniającego warunki wymagane do uznania go za posiadający moc dowodową;
oraz
b) świadectwa, określonego w art. 39.
2.
Dodatkowo, w wypadku orzeczenia zaocznego, strona wnioskująca o uznanie lub wnosząca o wydanie klauzuli wykonalności zobowiązana jest do przedstawienia:
a) oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu stwierdzającego, że pismo wszczynające postępowanie lub dokument równorzędny został doręczony stronie, która się nie stawiła; lub
lub
b) dokumentu stwierdzającego, że pozwany zaakceptował orzeczenie w sposób nie budzący wątpliwości.
Artykuł 38
Brak dokumentów
1. Jeżeli dokumenty wymienione w art. 37 ust. 1 lit. b) lub art. 33 ust. 2 nie zostały przedstawione, sąd może wyznaczyć termin do ich przedstawienia lub poprzestać na dokumentach równorzędnych albo zwolnić od obowiązku ich przedstawienia, jeżeli dalsze wyjaśnianie uzna za niekonieczne.
2.
Na żądanie sądu przedstawia się tłumaczenie dokumentów.
W takim wypadku tłumaczenie powinno być uwierzytelnione przez osobę do tego uprawnioną w jednym z Państw Członkowskich.
Artykuł 39
Świadectwo dotyczące orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz świadectwo dotyczące orzeczeń w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej
Właściwy sąd lub organ Państwa Członkowskiego pochodzenia, na żądanie zainteresowanej strony, wydaje świadectwo przy użyciu standardowego formularza określonego w załączniku I (orzeczenia w sprawach małżeńskich) lub w załączniku II (orzeczenia w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej).
SEKCJA 4
Wykonanie niektórych orzeczeń dotyczących prawa do kontaktów z dzieckiem i niektórych orzeczeń pociągających za sobą powrót dziecka
Artykuł 40
Zakres
1.
Niniejsza sekcja ma zastosowanie do:
a) prawa do kontaktów z dzieckiem;
oraz
b) powrotu dziecka związanego z orzeczeniem wydanym na podstawie art. 11 ust. 8.
2.
Przepisy niniejszej sekcji nie stanowią przeszkody dla osoby na której spoczywa odpowiedzialność rodzicielska we wnioskowaniu o uznanie i wykonanie orzeczenia zgodnie z przepisami sekcji 1 i 2 niniejszego rozdziału.
Artykuł 41
Prawo do kontaktów z dzieckiem
1.
Prawo do kontaktów z dzieckiem określone w art. 40 ust. 1 lit. a) przyznane w wykonalnym orzeczeniu wydanym w jednym Państwie Członkowskim uznaje się i wykonuje w innym Państwie Członkowskim bez potrzeby nadania klauzuli wykonalności oraz bez możliwości sprzeciwienia się uznaniu, jeżeli orzeczenie uzyskało świadectwo w Państwie Członkowskim pochodzenia zgodnie z ust. 2.
Nawet jeżeli prawo krajowe nie przewiduje wykonalności z mocy prawa orzeczenia przyznającego prawo do kontaktów z dzieckiem, sąd pochodzenia może oświadczyć, że orzeczenie podlega wykonaniu, bez względu na możliwość wniesienia odwołania.
2.
Sąd pochodzenia może wydać świadectwo określone w ust. 1 przy użyciu standardowego formularza określonego w załączniku III (świadectwo dotyczące prawa do kontaktów z dzieckiem) wyłącznie jeżeli:
a) orzeczenie zostało wydane zaocznie, a pozwanemu, który nie wdał się w spór, doręczono w należyty sposób pismo wszczynające postępowanie lub dokument równorzędny w czasie i w sposób umożliwiający mu przygotowanie obrony, lub pozwanemu doręczono dokument, ale niezgodnie z wymienionymi warunkami, niemniej jednak ustalono, że uznał on orzeczenie w sposób nie budzący wątpliwości;
b) wszystkie zainteresowane strony zostały wysłuchane;
oraz
c) dziecko zostało wysłuchane, chyba że uznano to za ze względu na jego wiek i stopień dojrzałości.
Świadectwo wypełnia się w języku orzeczenia.
3.
Jeżeli prawo do kontaktów z dzieckiem dotyczy sytuacji transgranicznej w chwili doręczenia orzeczenia, wydaje się świadectwo z urzędu gdy tylko orzeczenie stanie się wykonalne, nawet jeżeli wykonalne tylko tymczasowo.
Jeżeli sytuacja nabiera później charakteru transgranicznego, świadectwo wydaje się na wniosek strony.
Artykuł 42
Powrót dziecka
1.
Powrót dziecka określony w art. 40 ust. 1 lit. b) wynikający z wykonalnego orzeczenia wydanego w jednym Państwie Członkowskim uznaje się i wykonuje w innym Państwie Członkowskim bez potrzeby nadania klauzuli wykonalności oraz możliwości sprzeciwienia się uznaniu, jeżeli orzeczenie uzyskało świadectwo w Państwie Członkowskim pochodzenia zgodnie z ust. 2.
Nawet jeżeli prawo krajowe nie przewiduje wykonalności z mocy prawa, bez względu na odwołanie się, orzeczenia wymagającego powrotu dziecka wspomnianego w art. 11 ust. 8, sąd pochodzenia może oświadczyć, że orzeczenie podlega wykonaniu.
2.
Sędzia pochodzenia, który wydał orzeczenie określone w art. 40 ust. 1 lit. b) wydaje świadectwo określone w ust. 1 wyłącznie jeżeli:
a) dziecko zostało wysłuchane, chyba że uznano, że byłoby to niewłaściwe uwzględniając jego wiek i poziom dojrzałości;
b) zainteresowane strony zostały wysłuchane; oraz
c) sąd uwzględnił przy wydawaniu orzeczenia przyczyny i dowody leżące u podstaw nakazu wydanego na podstawie art. 13 Konwencji haskiej z 1980 r.
Jeżeli sąd lub inny organ podejmuje środki zapewniające ochronę dziecka po jego powrocie do państwa miejsca stałego pobytu, świadectwo zawiera szczegóły dotyczące takich środków.
Sąd pochodzenia wydaje wspomniane świadectwo z urzędu przy użyciu standardowego formularza określonego w załączniku IV (świadectwo dotyczące powrotu dziecka (dzieci)).
Świadectwo wypełnia się w języku orzeczenia.
Artykuł 43
Sprostowanie świadectwa
1.
Do sprostowania świadectwa stosuje się prawo Państwa Członkowskiego pochodzenia.
2. Przeciwko wydaniu świadectwa na podstawie art. 41 ust. 1 lub 42 ust. 1 nie przysługują żadne środki odwoławcze.
Artykuł 44
Skutki świadectwa
Świadectwo jest skuteczne wyłącznie w granicach wykonalności orzeczenia.
Artykuł 45
Dokumentacja
1.
Strona wnioskująca o wykonanie orzeczenia zobowiązana jest do przedstawienia:
a) odpisu orzeczenia spełniającego warunki wymagane do uznania go za posiadające moc dowodową;
oraz
b) świadectwa określonego w art. 41 ust. 1 lub art. 42 ust. 1.
2.
Do celów niniejszego artykułu:
- świadectwu określonemu w art. 41 ust. 1 towarzyszy tłumaczenie pkt. 12 odnoszącego się do uzgodnień dotyczących wykonywania prawa do kontaktów z dzieckiem,
- świadectwu określonemu w art. 42 ust. 1 towarzyszy tłumaczenie pkt. 14 odnoszącego się do uzgodnień dotyczących stosowania środków podjętych do zapewnienia powrotu dziecka.
Tłumaczenia dokonuje się na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych Państwa Członkowskiego wykonania lub na jakikolwiek inny język, który Państwo Członkowskie wykonania wyraźnie zaakceptowało.
W takim wypadku tłumaczenie powinno być uwierzytelnione przez osobę do tego uprawnioną w jednym z Państw Członkowskich.
SEKCJA 5
Dokumenty i umowy autentyczne
Artykuł 46
Dokumenty urzędowo sporządzone lub zarejestrowane jako autentyczne i które są wykonalne w jednym Państwie Członkowskim, a także umowy między stronami wykonalne w Państwie Członkowskim, w którym zostały zawarte, uznaje się i wykonuje na takich samych zasadach jak orzeczenia.
SEKCJA 6
Pozostałe przepisy
Artykuł 47
Procedura wykonania
1.
Do procedury wykonania stosuje się prawo Państwa Członkowskiego wykonania.
2. Każde orzeczenie wydane przez sąd innego Państwa Członkowskiego i określone jako wykonalne zgodnie z sekcją 2 lub któremu wydano świadectwo zgodnie z przepisami art. 41 ust. 1 lub art. 42 ust. 1 wykonuje się w Państwie Członkowskim wykonania na takich samych warunkach, jakby zostało wydane w tym Państwie Członkowskim.
Nie można wykonać orzeczenia, co do którego wydano świadectwo zgodnie z art. 41 ust. 1 lub art. 42 ust. 1 jeżeli nie da się ono pogodzić z później wydanym wykonalnym orzeczeniem.
Artykuł 48
Uzgodnienia praktyczne dotyczące wykonywania prawa do kontaktów z dzieckiem
1.
Sądy Państwa Członkowskiego wykonania mogą podjąć uzgodnienia praktyczne dotyczące organizacji wykonywania prawa do kontaktów z dzieckiem, jeżeli w orzeczeniu wydanym przez sądy Państwa Członkowskiego właściwe dla rozpatrywania sprawy głównej nie zostały umieszczone takie uzgodnienia lub nie są one wystarczające oraz pod warunkiem przestrzegania zasadniczych elementów orzeczenia.
2.
Uzgodnienia praktyczne podjęte zgodnie z ust. 1 przestają obowiązywać w zastosowaniu późniejszego orzeczenia wydanego przez sądy Państwa Członkowskiego właściwe do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
Artykuł 49
Koszty
Przepisy niniejszego rozdziału, z wyjątkiem sekcji 4, mają także zastosowanie do ustalenia wysokości kosztów i opłat postępowania sądowego na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz wykonania wszystkich nakazów dotyczących takich kosztów i opłat.
Artykuł 50
Pomoc prawna
Powód, któremu w Państwie Członkowskim pochodzenia przyznano całkowitą lub częściową pomoc prawną lub zwolnienie od kosztów i opłat, uprawniony jest w postępowaniu określonym w art. 21, 28, 41, 42 i 48 do najbardziej przychylnego traktowania w zakresie udzielania mu pomocy prawnej lub możliwie najwyższego zwolnienia od kosztów i opłat, jakie przewiduje prawo Państwa Członkowskiego wykonania.
Artykuł 51
Kaucja, zastaw lub depozyt
Na stronę, która w jednym z Państw Członkowskich wnosi o wykonanie orzeczenia wydanego w innym Państwie Członkowskim, nie można nałożyć obowiązku złożenia kaucji albo zastawu na zabezpieczenie kosztów procesu lub depozytu, niezależnie od ich nazwy, z następujących przyczyn:
a) osoba ta nie zamieszkuje zwykle w Państwie Członkowskim, w którym wnosi o wykonanie; lub
b) jest obywatelem innego państwa lub, jeżeli o wykonanie wnosi się w Zjednoczonym Królestwie lub Irlandii, nie posiada swojego "miejsca stałego zamieszkania" w jednym z tych Państw Członkowskich.
Artykuł 52
Legalizacja i inne formalności
Dokumenty określone w artykułach 37, 38 i 45 oraz pełnomocnictwo procesowe nie wymagają ani legalizacji, ani innej podobnej formalności.
ROZDZIAŁ IV
WSPÓŁPRACA MIĘDZY ORGANAMI CENTRALNYMI W SPRAWACH Z ZAKRESU ODPOWIEDZIALNOŚCI RODZICIELSKIEJ
Artykuł 53
Wyznaczenie
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden lub kilka organów centralnych wspierających stosowanie niniejszego rozporządzenia oraz określi właściwość miejscową i rzeczową każdego z nich.
Jeżeli Państwo Członkowskie wyznacza więcej niż jeden organ centralny, komunikaty wysyła się bezpośrednio do organu właściwego.
Jeżeli komunikat zostanie wysłany do organu niebędącego organem właściwym, organ ten jest zobowiązany do przesłania go do organu właściwego i poinformowania nadawcy.
Artykuł 54
Zadania ogólne
Organy centralne przekazują informacje dotyczące krajowych przepisów prawych i procedur oraz podejmują środki zmierzające do poprawy stosowania niniejszego rozporządzenia, a także wzmocnienia ich współpracy.
W tym celu używa się Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach cywilnych i handlowych utworzonej decyzją nr 2001/470/WE.
Artykuł 55
Współpraca w przypadkach charakterystycznych dla spraw z zakresu odpowiedzialności rodzicielskiej
Organy centralne, na wniosek organu centralnego innego Państwa Członkowskiego lub osoby posiadającej odpowiedzialność rodzicielską, współpracują w szczególnych przypadkach dla osiągnięcia celu niniejszego rozporządzenia.
W tym celu, działając bezpośrednio lub poprzez władze publiczne albo inne instytucje, podejmują wszelkie właściwe kroki zgodnie z prawem tego Państwa Członkowskiego w sprawach dotyczących ochrony danych osobowych zmierzające do:
a) zbierania i wymiany informacji:
i) w sprawie sytuacji dziecka;
ii) w sprawie trwających postępowań; lub
iii) w sprawie podjętych decyzji dotyczących dziecka;
b) udzielenia informacji i pomocy osobom posiadającym odpowiedzialność rodzicielską wnioskującym o uznanie i wykonanie orzeczeń na ich terytorium, zwłaszcza dotyczących prawa do kontaktów z dzieckiem oraz powrotu dziecka;
c) ułatwienia komunikacji między sądami, zwłaszcza dla stosowania art. 11 ust. 6 i 7 oraz art. 15;
d) udzielenia sądom informacji i pomocy niezbędnych do stosowania art. 56; oraz
e) ułatwiania porozumienia między osobami posiadającymi odpowiedzialność rodzicielską poprzez mediację lub inne środki, oraz ułatwienia współpracy transgranicznej w tym celu.
Artykuł 56
Umieszczenie dziecka w innym Państwie Członkowskim
1.
Jeżeli sąd właściwy na podstawie art. 8-15 rozważa umieszczenie dziecka w placówce opiekuńczej lub w rodzinie zastępczej, a takie umieszczenie miałoby nastąpić w innym Państwie Członkowskim, najpierw zasięga opinii organu centralnego lub innego organu właściwego w innym państwie tam, gdzie w tym Państwie Członkowskim wymagane jest uczestnictwo władz publicznych w wewnętrznych przypadkach umieszczenia dziecka.
2.
W państwie wnioskującym, orzeczenie w sprawie umieszczenia określone w ust. 1 może zostać wydane tylko wtedy, gdy właściwe organy państwa, do którego kierowany jest wniosek, wyraziły zgodę na umieszczenie.
3.
Procedury konsultacji lub zgody określonych w ust. 1 i 2 reguluje prawo krajowe państwa, do którego kierowany jest wniosek.
4.
Jeżeli organ właściwy na mocy art. 8-15 podejmuje decyzję o umieszczeniu dziecka w rodzinie zastępczej i umieszczenie takie ma nastąpić w innym Państwie Członkowskim, a w innym Państwie Członkowskim nie jest wymagane uczestnictwo władz publicznych w przypadkach krajowego umieszczenia dziecka, informuje o tym organy centralne lub inne organy właściwe w owym innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 57
Metoda pracy
1.
Osoba posiadająca odpowiedzialność rodzicielską za dziecko może złożyć do organów centralnych Państwa Członkowskiego swojego miejsca stałego pobytu lub Państwa Członkowskiego, w którym dziecko zwykle zamieszkuje lub jest obecne, wniosek o udzielenie pomocy wymieniony w art. 55.
Zasadniczo wniosek zawiera wszelkie dostępne informacje przydatne do jego wykonania.
Jeżeli wniosek o udzielenie pomocy dotyczy uznania lub wykonania orzeczenia w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, osoba posiadająca odpowiedzialność rodzicielską dołącza odpowiednie świadectwa przewidziane w art. 39, art. 41 ust. 1 lub art. 42 ust. 1.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, jakie języki urzędowe instytucji Wspólnoty inne niż ich własny język urzędowy/ich własne języki urzędowe mogą być używane w dokumentach przekazywanych organom centralnym.
3.
Pomoc udzielana przez organy centralne na podstawie art. 55 jest wolna od opłat.
4.
Każdy organ centralny sam pokrywa własne koszty.
Artykuł 58
Posiedzenia
1.
W celu ułatwienia stosowania niniejszego rozporządzenia, organy centralne zbierają się regularnie.
2.
Posiedzenia te zwołuje się zgodnie z decyzją nr 2001/470/WE ustanawiającą Europejską Sieć Sądową w sprawach cywilnych i handlowych.
ROZDZIAŁ V
RELACJE Z INNYMI INSTRUMENTAMI
Artykuł 59
Relacje z innymi instrumentami
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 60, 63, 64 i ust. 2 niniejszego artykułu, niniejsze rozporządzenie zastępuje, dla Państw Członkowskich, konwencje obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zawarte między dwoma lub więcej Państwami Członkowskimi i odnoszące się do spraw będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia.
2. a) Finlandia i Szwecja mogą skorzystać z możliwości oświadczenia, że w miejsce przepisów niniejszego rozporządzenia, do ich wzajemnych stosunków będzie mieć zastosowanie, w całości lub w części, Konwencja z dnia 6 lutego 1931 r. między Danią, Finlandią, Islandią, Norwegią i Szwecją o przepisach międzynarodowego prawa prywatnego w sprawie małżeństwa, adopcji i kurateli, a także jej Protokół Końcowy.
Oświadczenia załącza się do niniejszego rozporządzenia i publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Mogą być one wycofane w każdej chwili, w całości lub w części.
b) Przestrzega się zasady niedyskryminacji ze względu na narodowość między obywatelami Unii.
c) Zasady jurysdykcji w jakiejkolwiek umowie zawartej po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia przez Państwa Członkowskie, określone w lit. a) i odnoszącej się do spraw będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia, są zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia.
d) orzeczenia wydane przez sąd odpowiadający sądowi określonemu w rozdziale II niniejszego rozporządzenia, w jednym z państw nordyckich, które przekazały oświadczenie, przewidziane w lit. a), są uznawane i wykonywane w innym Państwie Członkowskim na zasadach określonych w rozdziale III niniejszego rozporządzenia.
3.
Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji:
a) kopię umów i jednolitych tekstów ustaw wdrażających umowy określone w ust. 2 lit. a) i c);
b) wszelkie wypowiedzenia lub zmiany do takich umów lub ustaw.
Artykuł 60
Relacje z niektórymi konwencjami wielostronnymi
W stosunkach między Państwami Członkowskimi niniejsze rozporządzenie ma pierwszeństwo przed następującymi konwencjami, w takim zakresie, w jakim dotyczą one spraw będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia:
a) Konwencja haska z dnia 5 października 1961 r. dotycząca uprawnień organów oraz prawa stosowanego w odniesieniu do ochrony nieletnich;
b) Konwencja luksemburska z dnia 8 września 1967 r. w sprawie uznawania decyzji odnoszących się do ważności małżeństw;
c) Konwencja haska z dnia 1 czerwca 1970 r. o uznawaniu rozwodów i separacji;
d) Europejska konwencja z dnia 20 maja 1980 r. o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń dotyczących pieczy nad dzieckiem oraz o przywracaniu pieczy nad dzieckiem;
oraz
e) Konwencja haska z dnia 25 października 1980 r. o cywilnych aspektach uprowadzenia dziecka za granicę.
Artykuł 61
Relacje z Konwencją haską z dnia 19 października 1996 r. w sprawie jurysdykcji, właściwego prawa, uznawania, wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dziecka
W odniesieniu do relacji z Konwencją haską z dnia 19 października 1996 r. w sprawie jurysdykcji, właściwego prawa, uznawania, wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dziecka, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie:
a) jeżeli dziecko, którego działania prawne dotyczą, zwykle zamieszkuje w Państwie Członkowskim;
b) w zakresie uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych przez sąd jednego Państwa Członkowskiego na terytorium innego Państwo Członkowskiego, nawet jeżeli dziecko, którego działania prawne dotyczą, ma swoje miejsce stałego pobytu na terytorium państwa trzeciego będącego Umawiającą się Stroną wspomnianej Konwencji.
Artykuł 62
Zakres mocy obowiązującej
1.
Umowy i konwencje wymienione w art. 59 ust. 1, art. 60 i 61 są obowiązujące w sprawach, których nie dotyczy niniejsze rozporządzenie.
2.
Konwencje, wymienione w art. 60, zwłaszcza Konwencja haska z 1980 r., są obowiązujące między Państwami Członkowskimi będącymi stronami tych konwencji, zgodnie z art. 60.
Artykuł 63
Traktaty ze Stolicą Apostolską
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla Traktatu Międzynarodowego (Konkordatu) między Stolicą Apostolską a Republiką Portugalską, podpisanego w Watykanie 7 maja 1940 r.
2.
Decyzje co do nieważności małżeństwa podejmowane na mocy traktatu określonego w ust. 1 uznawane są w Państwach Członkowskich na warunkach ustanowionych w rozdziale III sekcja 1.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 mają także zastosowanie do następujących Traktatów Międzynarodowych (Konkordatów) ze Stolicą Apostolską:
a) "Concordato lateranense" z dnia 11 lutego 1929 r. między Republiką Włoską a Stolicą Apostolską, zmieniony umową, z Protokołem dodatkowym podpisanym w Rzymie dnia 18 lutego 1984 r.;
b) Umowa między Stolicą Apostolską a Królestwem Hiszpanii w sprawach prawnych z dnia 3 stycznia 1979 r.
4.
Uznawanie decyzji, przewidzianej w ust. 2 może być przedmiotem, odpowiednio we Włoszech i w Hiszpanii, takich samych procedur i takich samych kontroli, jakie są stosowane do decyzji sądów kościelnych wydawanych zgodnie z traktatami międzynarodowymi, zawartymi ze Stolicą Apostolską, wymienionymi w ust. 3.
5.
Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji:
a) kopię traktatów określonych w ust. 1 i 3;
b) wszelkie wypowiedzenia i zmiany do tych traktatów.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 64
1.
Przepisy niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie do postępowania sądowego wszczętego po terminie jego stosowania zgodnie z przepisami art. 72, a także do dokumentów urzędowo sporządzonych lub zarejestrowanych jako autentyczne oraz do ugód zawartych między stronami po tym terminie.
2.
Orzeczenia wydane po terminie jego stosowania w postępowaniu sądowym wszczętym przed tą datą, lecz po dacie wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1347/2000, są uznawane i wykonywane zgodnie z przepisami rozdziału III niniejszego rozporządzenia, jeżeli właściwość oparto na zasadach zgodnych w zasadami określonymi w rozdziale II lub w rozporządzeniu (WE) nr 1347/2000 albo w konwencji zawartej między Państwem Członkowskim pochodzenia i państwem, do którego kierowany jest wniosek, obowiązującej w momencie wszczęcia postępowania.
3.
Orzeczenia wydane przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia w postępowaniu sądowym wszczętym po wejściu w życie rozporządzenia (WE) nr 1347/2000 są uznawane i wykonywane zgodnie z przepisami rozdziału III niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem, że odnoszą się do rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa albo odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków w postępowaniu sądowym w sprawach małżeńskich.
4. Orzeczenia wydane przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia, lecz po dacie wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1347/2000 w postępowaniu sądowym wszczętym przed datą wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1347/2000 są uznawane i wykonywane zgodnie z przepisami rozdziału III niniejszego rozporządzenia pod warunkiem, że odnoszą się do rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa albo odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków w postępowaniu sądowym w sprawach małżeńskich oraz że właściwość oparto na zasadach zgodnych z zasadami określonymi w rozdziale II niniejszego rozporządzenia lub w rozporządzeniu (WE) nr 1347/2000 albo w konwencji zawartej między Państwem Członkowskim pochodzenia i państwem, do którego kierowany jest wniosek obowiązującej w momencie wszczęcia postępowania.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 65
Przegląd
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2012 r. oraz co pięć kolejnych lat Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno — Społecznemu sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie. Sprawozdaniu towarzyszą, w miarę potrzeby, propozycje zmian.
Artykuł 66
Państwa Członkowskie z dwoma lub więcej systemami prawnymi
Dla Państwa Członkowskiego, w którym na różnych jednostkach terytorialnych obowiązują dwa lub więcej systemów prawnych lub zasad dotyczących spraw będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia:
a) każde odniesienie do miejsca stałego pobytu w tym Państwie Członkowskim zawiera odniesienie do miejsca stałego pobytu w jednostce terytorialnej;
b) każde odniesienie do obywatelstwa, lub w przypadku Zjednoczonego Królestwa do "miejsca stałego zamieszkania", zawiera odniesienie do jednostki terytorialnej określonej prawem tego Państwa;
c) każde odniesienie do organu Państwa Członkowskiego zawiera odniesienie do organu jednostki terytorialnej otrzymującej wniosek;
d) każde odniesienie do zasad Państwa Członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, zawiera odniesienie do zasad jednostki terytorialnej, w którym wnioskuje się o właściwość, uznanie lub wykonanie.
Artykuł 67
Informacje w sprawie organów centralnych i akceptowanych języków
Państwa Członkowskie przekazują Komisji w ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia:
a) nazwy, adresy i sposoby komunikowania się dla organów centralnych wyznaczonych na podstawie art. 53;
b) informację o tym, jakie języki są akceptowane dla dokumentów przekazywanych organom centralnym na podstawie art. 57 ust. 2;
oraz
c) informację o tym, jakie języki są akceptowane dla świadectw dotyczących prawa do kontaktów z dzieckiem na podstawie art. 45 ust. 2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie zmiany tych informacji.
Komisja umożliwia publiczny dostęp do tych informacji.
Artykuł 68
Informacje dotyczące sądów i procedur odwoławczych
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz sądów i procedur odwoławczych określony w art. 21, 29, 33 i 34 oraz wszelkie zmiany w tym wykazie.
Komisja uaktualnia te informacje i umożliwia publiczny dostęp do nich poprzez publikacje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz innymi właściwymi sposobami.
Artykuł 69
Zmiany w załącznikach
Wszelkie zmiany w standardowych formularzach zawartych w załącznikach I-IV przyjmuje się zgodnie z procedurą konsultacyjną określoną w art. 70 ust. 2.
Artykuł 70
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet (komitet).
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 71
Uchylenie rozporządzenia (WE) nr 1347/2000
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 traci moc z terminem stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Wszelkie odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 1347/2000 są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia zgodnie z tabelą porównawczą zawartą w załączniku V.
Artykuł 72
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 sierpnia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 marca 2005 r., z wyjątkiem art. 67, 68, 69 i 70, które stosuje się od dnia 1 sierpnia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2204/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2119/2003 [2], a w szczególności jego art. 11 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zawiera wykaz właściwych organów, którym przypisane są szczególne funkcje odnoszące się do wykonania tego rozporządzenia.
(2) Włochy, Irlandia, Portugalia i Szwecja złożyły wniosek o umieszczenie w wykazie dodatkowych organów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2206/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" (Thüringer Leberwurst, Thüringer Rotwurst, Thüringer Rostbratwurst)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Niemcy wystosowały do Komisji wnioski w sprawie rejestracji nazw "Thüringer Leberwurst, Thüringer Rotwurst oraz Thüringer Rostbratwurst" jako oznaczeń geograficznych.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 powyższego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski te spełniają określone w nim wymagania, a w szczególności zawierają wszystkie informacje wymagane zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia.
(3) Komisja otrzymała jedno oświadczenie sprzeciwu w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 odniesieniu do nazw wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 6 ust. 2 powyższego rozporządzenia [3], następnie jednak sprzeciw ten został oddalony.
(4) Nazwy powinny zatem zostać włączone do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" i zostać objęte kontrolą na terenie Wspólnoty jako chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2054/2003 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodaje się nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 oraz umieszcza się je jako chronione oznaczenia geograficzne (PGI) w "Rejestrze chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych", o którym mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2207/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1901/2000
poprzez uproszczenie pojęcia masy netto
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 z dnia 7 listopada 1991 r. w sprawie danych statycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi [1], w szczególności jego art. 23 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dane określające ilość towarów stanowią rzetelną i stałą informację niezbędną dla dokonywania porównań w handlu międzynarodowym.
(2) Jednostki ilości wykorzystywane są do kontroli wiarygodności zebranych danych i do wyliczania wskaźników.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1901/2000 [2] ustanawiającym niektóre przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3330/91, masa netto wyrażona w kilogramach stanowi, wśród jednostek ilości, główny wskaźnik i w zasadzie powinna być wymieniana dla każdego typu towarów; jednakże dla niektórych produktów nie jest to jednak najbardziej odpowiednia jednostka miary. Dlatego też strona odpowiedzialna za dostarczanie informacji powinna zostać w takich przypadkach zwolniona z obowiązku określania masy netto.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1901/2000 zawiera wykaz produktów, w przypadku których strony odpowiedzialne za dostarczenie informacji są zwolnione z obowiązku określania masy netto.
Wykaz ten należy dostosować tak, aby uwzględniał on zmiany wynikające z corocznej aktualizacji Nomenklatury Scalonej.
(5) Dla jasności, tego typu dostosowania powinny odtąd być wprowadzane w każdym przypadku w formie rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1901/2000.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1901/2000 powinno w związku z tym zostać zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki odnoszącej się do Handlu Towarami między Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1901/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 23 lit. a) skreśla się zdanie "W celu powiadomienia strony odpowiedzialnej za dostarczanie informacji o ewentualnych uaktualnieniach załącznika, wynikających z corocznych zmian w Nomenklaturze Scalonej, nota wyjaśniająca będzie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (seria C)"
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2208/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 w sprawie pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2921/90 [2] ustanawia pomoc w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetwarzanego na kazeiny i kazeiniany. Biorąc pod uwagę ruch cen rynkowych kazeiny i kazeinianów we Wspólnocie oraz na rynkach światowych, pomoc ta powinna być zmniejszona.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2921/90, kwotę "6,70 EUR" zastępuje się kwotą "6,30 EUR".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2211/2003
z dnia 15 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2051/2001 wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. oraz przedłużające je do dnia 31 grudnia 2005 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od 1971 r., Wspólnota przyznawała preferencje handlowe państwom rozwijającym się w ramach planu ogólnych preferencji taryfowych.
(2) Wspólna polityka handlowa Wspólnoty powinna być spójna z i łączyć cele polityki rozwojowej, w szczególności zwalczanie ubóstwa oraz promowanie stałego rozwoju w państwach rozwijających się.
(3) Z uwagi na to, że nie zakończyły się jeszcze wielostronne negocjacje handlowe rozpoczęte podczas czwartej Ministerialnej Konferencji Światowej Organizacji Zdrowia w Doha w listopadzie 2001 r., sporządzanie wytycznych do stosowania planu w latach 2005 – 2014 byłoby przedwczesne. Fakt ten stanowi uzasadnioną przyczynę, dla której obecny plan powinien zostać przedłużony o rok, zgodnie z wytycznymi zawartymi w komunikacie przesłanym Radzie przez Komisję w dniu 1 czerwca 1994 r.
Należy poddać ocenie ustalenia dotyczące narkotyków.
Ponadto, takie przedłużenie umożliwi państwom kandydującym, których przystąpienie przewiduje się na rok 2004, pełne zaangażowanie się w opracowanie nowego planu preferencji taryfowych.
(4) Wprowadzenie w życie rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 [3] wskazało na potrzebę zmian niektórych jego przepisów.
(5) W kwietniu 2003 r. Rada i Komisja zobowiązały się do dokonania analizy odpowiednich zmian, które powinny zostać wprowadzone w rocznym mechanizmie wykluczania państw/sektorów beneficjentów na podstawie ich rozwoju (klasyfikacja), mając na względzie potrzebę wspierania rozwoju stałej i konkurencyjnej produkcji, włączając w to, między innymi, możliwe dostosowanie systemu klasyfikacji upraw innych niż narkotyki.
W toku pozostałych ewentualnych zmian w przyszłym ogólnym systemie preferencji taryfowych art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 powinien zostać zmieniony teraz, co pozwoli tym państwom beneficjenom, których objęcie ogólnym systemem preferencji taryfowych niskiego wolumenu handlu sprawia, że są podatne na zmiany preferencji taryfowych, na uniknięcie niekorzystnych wpływów.
(6) Aby uwzględnić indywidualne cechy charakterystyczne tych państw rozwijających się, które korzystają z ogólnego systemu preferencji taryfowych należy wzmocnić szczególne rozwiązania motywacyjne mające na celu ochronę praw pracowniczych, co zachęci do stopniowego stosowania norm zawartych w deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy.
(7) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2501/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) 2501/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 1 zwrot "i 2004" zastępuje się zwrotem "2004 i 2005";
2. na końcu art. 6 lit a) wyrazy "kontyngentów taryfowych" zastępuje się wyrazami "kontyngentów taryfowych przyjętych zgodnie z art. 26 Traktatu lub Załącznika VII do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87";
3. artykuł 12 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Na podstawie najnowszych danych dostępnych na dzień 1 września każdego roku Komisja ustali, które sektory spełniają warunki ustanowione w ust. 1 i 2.
Jednakże ust. 1 i 2 nie stosuje się do państw beneficjentów, których wywóz na teren Wspólnoty stanowi mniej niż 1 % wartości całego wspólnotowego przywozu produktów objętych Wspólnotowym planem preferencji w ciągu jednego roku w czasie trzyletniego okresu, o którym mowa w ust. 1 i 2.
W podobny sposób preferencje taryfowe zniesione zgodnie z kolumną D Załącznika I zostają przywrócone.";
4. artykuł 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych mogą zostać udzielone państwu:
a) którego ustawodawstwo krajowe zawiera podstawowe normy ustanowione w Konwencjach MOP nr 29 i nr 105 dotyczących pracy przymusowej, nr 87 i nr 98 dotyczących wolności zrzeszania się i praw do negocjacji zbiorowych, nr 100 i nr 111 dotyczących niedyskryminacji w zakresie zatrudnienia i zawodu, oraz nr 138 i nr 182 dotyczących pracy dzieci, i który skutecznie wprowadza to ustawodawstwo w życie; lub
b) którego ustawodawstwo krajowe zawiera podstawowe normy, o których mowa w lit. a) i które wyraźnie i znaczący sposób stosuje te normy, angażując wszelkie odpowiednie środki przewidziane w Konwencjach MOP, przywiązując szczególną uwagę do oceny sytuacji sporządzonej przez MOP.
W przypadku, którym mowa w lit. b) rozwiązania mogą być przyznawane na czas określony, a ich przedłużenie będzie uzależnione od przedstawienia przez państwo beneficjenta dowodów na postępy osiągnięte w tej dziedzinie.
Ocena postępów przeprowadzana jest zgodnie z protokołem ustaleń, który ma zostać uzgodniony przez organy państwa beneficjenta."
5.
W art. 25 ust. 2 "2004" zastępuje się "2005".
6.
W art. 41 ust. 2 "2004" zastępuje się "2005".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2212/2003
z dnia 17 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 964/2003 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych żeliwnych lub stalowych łączników rur lub przewodów rurowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii oraz tych wysyłanych z Tajwanu, zarówno zadeklarowanych, jak i niezadeklarowanych jako pochodzące z Tajwanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 133,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 452/2003 z dnia 6 marca 2003 r. w sprawie środków, jakie może przyjąć Wspólnota w stosunku do połączonego oddziaływania środków antydumpingowych lub antysubsydyjnych i środków ochronnych [1],
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacjach z Komitetem Doradczym ustanowionym na mocy art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [2] (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 778/2003 [3] Rada zmieniła, między innymi, rozporządzenia Rady (WE) nr 584/96 i (WE) nr 763/2000 w odniesieniu do środków antydumpingowych stosowanych do łączników rur i przewodów rurowych z żelaza lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii, oraz tych wysyłanych z Tajwanu, zarówno zadeklarowanych, jak i niezadeklarowanych jako pochodzące z Tajwanu. Miało to na celu uwzględnienie sytuacji, w której przywóz ten podlega także zapłacie cła ochronnego, wprowadzonego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1694/2002 z dnia 27 września 2002 r. wprowadzającym ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów stalowych [4];
(2) W takich okolicznościach, oraz w przypadku gdy cło antydumpingowe jest mniejsze lub równe kwocie cła ochronnego, uznano za właściwe, by cło antydumpingowe nie było należne.
Jeżeli cło antydumpingowe jest większe od kwoty cła ochronnego, uznano za właściwe, by należna była jedynie ta część cła antydumpingowego, która przekracza kwotę cła ochronnego.
(3) Na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego środki nałożone rozporządzeniem (WE) nr 584/96 i (WE) nr 763/2000 zostały przedłużone rozporządzeniem Rady (WE) 964/2003 [5]. Jednakże w rozporządzeniu (WE) nr 964/2003 nie zawarto zapisu podobnego do zapisu określonego w motywie 2, uwzględniającego sytuację, w której także przywóz podlega zapłacie cła ochronnego.
(4) W konsekwencji, rozporządzenie (WE) nr 964/2003 należy zmienić tak, aby uwzględnić sytuację, w której także przywóz podlega zapłacie cła ochronnego, w taki sam sposób, w jaki wprowadzono zmiany do rozporządzeń Rady (WE) nr 584/96 i (WE) nr 763/2000 rozporządzeniem (WE) nr 778/2003.
(5) Niniejsze rozporządzenie należy stosować z mocą wsteczną od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 964/2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 964/2003 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 1 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a.
Nie naruszając ust. 2, jeżeli przywóz produktu objętego dochodzeniem z Tajlandii podlega zapłacie dodatkowego cła ochronnego na podstawie art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1694/2002 [6], stawka cła antydumpingowego stosowana do ceny franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, wynosi:
Państwo _BAR_ Spółka _BAR_ Stawka cła antydumpingowego (%) stosowana jeżeli należne jest dodatkowe cło ochronne _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
do 28.3.2003 _BAR_ 29.3.2003 do 28.9.2003 _BAR_ 29.9.2003 do 28.3.2004 _BAR_ 29.3.2004 do 28.9.2004 _BAR_ 29.9.2004 do 28.3.2005 _BAR_
Tajlandia _BAR_ Wszystkie (z wyjątkiem Thai Benkan Co.
Ltd, Prapadaeng Samutprakarn) _BAR_ 35,2 % _BAR_ 37,6 % _BAR_ 37,6 % _BAR_ 39,7 % _BAR_ 39,7 % _BAR_ 8851"; _BAR_
b) w art. 3 ustęp pierwszy otrzymuje numer
"1"
oraz dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Nie naruszając ust. 1, z wyjątkiem tych łączników produkowanych przez wspomnianą Chup Hsin Enterprise Co.
Ltd, Rigid Industries Co.
Ltd i Niang Hong Pipe Fittings Co.
Ltd, jeżeli przywóz łączników wysyłanych z Tajwanu podlega zapłacie dodatkowego cła ochronnego na podstawie art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1694/2002, stawka cła antydumpingowego stosowanego do ceny franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, wynosi:
Państwo _BAR_ Spółka _BAR_ Stawka cła antydumpingowego (%) stosowana jeżeli należne jest dodatkowe cło ochronne _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
do 28.3.2003 _BAR_ 29.3.2003 do 28.9.2003 _BAR_ 29.9.2003 do 28.3.2004 _BAR_ 29.3.2004 do 28.9.2004 _BAR_ 29.9.2004 do 28.3.2005 _BAR_
Tajwan _BAR_ Wszystkie (z wyjątkiem Chup Hsin Enterprise Co.
Ltd, Rigid Industries Co.
Ltd oraz Niang Hong Pipe Fittings Co.
Ltd) _BAR_ 34,9 % _BAR_ 37,3 % _BAR_ 37,3 % _BAR_ 39,4 % _BAR_ 39,4 % _BAR_ A999" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2228/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
kończące częściowy przegląd tymczasowy środków antydumpingowych stosowanych w przywozie mocznika pochodzącego z Rosji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (rozporządzenie podstawowe), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając propozycję wystosowaną przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) Dnia 10 maja 2001 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 901/2001 [2], Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz mocznika pochodzącego z Rosji.
Zastosowano formę cła zmiennego w oparciu o minimalną cenę importową (MIP - Minimum Import Price).
2.
Wszczęcie
(2) Dnia 13 czerwca 2002 r. Komisja ogłosiła, na podstawie zawiadomienia [3] opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (zawiadomienie o wszczęciu), wszczęcie częściowego przeglądu tymczasowego w odniesieniu do środków antydumpingowych stosowanych w przywozie mocznika pochodzącego z Rosji, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(3) Przegląd został wszczęty z inicjatywy Komisji w celu dokonania analizy stosowności formy obowiązujących środków, obecnie MIP, które nie różnicowały sprzedaży na rzecz stron powiązanych oraz sprzedaży na rzecz stron niepowiązanych, w związku z czym stało się oczywiste, że zaistniała sytuacja mogłaby doprowadzić do powstania problemów z egzekucją.
Wskutek tego istniejące środki nie wydawały się być wystarczające dla przeciwdziałania dumpingowi, który z kolei powoduje szkody.
3.
Dochodzenie
(4) Komisja oficjalnie powiadomiła importerów, użytkowników którzy zgłosili się jako zainteresowani oraz ich stowarzyszenia, przedstawicieli kraju wywozu oraz producentów wspólnotowych o wszczęciu postępowania.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosków o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(5) Jedno stowarzyszenie producentów Wspólnotowych, jedno stowarzyszenie importerów, dwa stowarzyszenia użytkowników, jeden użytkownik oraz firma reprezentująca dziesięciu włoskich importerów, handlowców oraz użytkowników przedstawili swoje opinie w formie pisemnej.
Umożliwiono udział w przesłuchaniu wszystkim stronom, które zwróciły się z wnioskiem o udział w takim przesłuchaniu, złożyły wnioski w określonym terminie oraz przedstawiły szczególne powody, dla których miałyby zostać przesłuchane.
(6) Komisja poddała analizie i zweryfikowała wszelkie informacje, jakie uznała za konieczne w celu określenia stosowności obowiązujących środków.
B. WYNIKI ANALIZY
(7) U podstaw wszczęcia przeglądu tymczasowego leżała konieczność ograniczenia ryzyka związanego z uchylaniem się od płacenia cła.
Uchylanie się od płacenia ceł może wystąpić w różnych okolicznościach.
Kiedy eksporterzy, obecnie podlegający środkom nałożonym przez MIP, dokonują wywozu do Wspólnoty mogą zafakturować towar po cenie wyższej niż MIP, a następnie rozliczyć cenę po sporządzeniu deklaracji celnej na podstawie porozumienia zawartego z importerami.
Może to w rezultacie sprawić, że MIP okaże się nieefektywna, oznaczałoby bowiem, że przedmiotowy produkt jest nadal skutecznie wywożony poniżej MIP na teren Wspólnoty.
Konsekwentnie, sytuacja taka doprowadziłaby do późniejszych cen odprzedaży towaru we Wspólnocie, co sprawiłoby, że nie zostaną osiągnięte zamierzone efekty środków, czyli usunięcie szkodliwych efektów dumpingu.
Znaczne ryzyko manipulacji cenowych w przypadku kiedy cło przybierze formę MIP zostało podkreślone w wynikach analizy Europejskiego Trybunału Obrachunkowego zawartej w Raporcie Rocznym za rok 2000 [4].
Aby zaradzić takiej sytuacji przewidziano zastąpienie MIP cłem ad valorem.
(8) Mimo, że cło ad valorem uważa się powszechnie za bardziej stosowne w celu uniknięcia ryzyka manipulacji cenowych, okazało się, że w szczególnych okolicznościach obecnego przypadku ryzyko manipulacji cenowych jest bardzo niskie z uwagi na fakt, iż przez dłuższy okres czasu ceny produktów przywożonych faktycznie utrzymywały się powyżej poziomu MIP.
Stąd też eksporterzy nie mieli żadnego powodu, aby w celu utrzymania konkurencyjności manipulować cenami w sposób opisany w pkt 7 preambuły.
Potwierdziły to również opinie sporządzone przez zainteresowane strony, które – z wyjątkiem stowarzyszenia producentów Wspólnotowych – uważały, że forma środków nie powinna zostać zmieniona.
(9) Według opinii stowarzyszenia producentów Wspólnotowych w celu uniknięcia ryzyka manipulacji cenowych bardziej stosowna byłaby specjalna stawka celna.
Stowarzyszenie było również zdania, że cło ad valorem byłoby bardziej skuteczne niż MIP.
Ustalono jednak, że biorąc pod uwagę specyficzne okoliczności obecnego przypadku ryzyko manipulacji cenowych jest bardzo niskie.
Niemniej jednak, w przypadku zmian na rynku mocznika oraz przedstawienia Komisji dowodów na to, że zmiana taka powoduje zwiększenie ryzyka manipulacji cenowych, mogą zostać podjęte odpowiednie działania.
W międzyczasie Komisja zwróci szczególną uwagę na przywóz mocznika pochodzącego z Rosji. Na kwestię tę zwrócono już uwagę władzom celnym.
(10) Stąd też postanowiono, że biorąc pod uwagę szczególne i bardzo specyficzne okoliczności rozpatrywanego przypadku, nie istnieją w obecnym czasie powody zmiany formy środków dotyczących przywozu mocznika pochodzącego z Rosji oraz, że częściowy przegląd tymczasowy powinien zostać zakończony bez zmiany nałożonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 901/2001 środków antydumpingowych.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Częściowy przegląd tymczasowy środków antydumpingowych stosowanych w przywozie mocznika pochodzącego z Rosji wszczęty na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 zostaje niniejszym zakończony bez zmiany obowiązującego cła antydumpingowego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2229/2003
z dnia 22 grudnia 2003 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze tymczasowego cła nałożonego na przywóz krzemu pochodzącego z Rosji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
Procedura.
1.1.
Środki tymczasowe
(1) Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 1235/2003 [2] ("rozporządzenie tymczasowe"), nałożyła tymczasowe środki antydumpingowe na przywóz krzemu pochodzącego z Rosji.
Środki te zostały wyrażone jako stawka ad valorem, w zakresie między 24,0 % a 25,2 %.
(2) Przypomina się, że postępowanie dotyczące dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 października 2001 r. do dnia 30 września 2002 r. ("okres postępowania" lub "OP").
Badanie tendencji w kontekście postępowania dotyczącego analizy szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 1998 r. do końca OP ("rozważany okres").
1.2.
Inne środki pozostające w mocy
(3) Obecnie na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("Chiny") [3] obowiązują cła antydumpingowe o stawce ad valorem 49 %.
Trwa przegląd [4] tych środków na podstawie art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
1.3.
Dalsza procedura
(4) W następstwie nałożenia tymczasowych ceł antydumpingowych stronom ujawniono fakty i okoliczności, na których opierało się tymczasowe rozporządzenie.
Niektóre ze stron przedstawiły swe uwagi na piśmie.
Wszystkim zainteresowanym stronom, które o to prosiły dano możliwość zostania przesłuchanym przez Komisję.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych z tytułu cła tymczasowego.
Przyznano im także okres, w którym mogły składać oświadczenia w następstwie tego ujawnienia.
(6) Ustne i pisemne uwagi przedłożone przez zainteresowane strony zostały rozważone i, w przypadku gdy było to właściwe, ostateczne ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
(7) Komisja poszukiwała wszystkich informacji uznanych za niezbędne dla jej ostatecznych ustaleń.
(8) Niezależnie od wizyt weryfikacyjnych podjętych w lokalach spółek wymienionych w akapicie 7 rozporządzenia tymczasowego, należy zauważyć, że po nałożeniu środków tymczasowych, przeprowadzone zostały wizyty na miejscu w lokalach następujących użytkowników wspólnotowych:
- GE Bayer Silicones, Leverkusen, Niemcy,
- Raffinera Metalli Capra SpA, Brescia, Włochy,
- Vedani Carlo Metalli SpA, Mediolan, Włochy.
2.
Produkt przedmiotowy i produkt podobny
2.1.
Produkt przedmiotowy
2.1.1.
Uwagi od producentów eksportujących
(9) W motywie9 rozporządzenia tymczasowego, produkt przedmiotowy został określony jako krzem obecnie sklasyfikowany pod kodem CN 28046900.
Niektórzy eksporterzy złożyli zapytanie czy opary krzemionkowe, które są produktem ubocznym krzemu otrzymywanym w procesie filtrowania podczas produkcji krzemu, są objęte przez obecne postępowanie.
(10) Należy zauważyć, że opary krzemionkowe nie odpowiadają definicji produktu przedmiotowego przewidzianej w motywach 9 i 10 rozporządzenia tymczasowego, ponieważ jest to jedynie produkt uboczny w produkcji krzemu przyjmujący formę proszku, który jest wykorzystywany jako dodatek do cementu.
Dlatego jest potwierdzone, że ten produkt, objęty kodem CNex28112200, jest poza zakresem niniejszego postępowania.
(11) Definicja produktu przedmiotowego była poddawana w wątpliwość przez jednego rosyjskiego producenta eksportującego, który twierdził, że w rzeczywistości są dwa odrębne rodzaje krzemu, w ramach danego kodu CN, jeden rodzaj przeznaczony dla użytkowników przemysłu metalurgicznego i jeden rodzaj dla użytkowników przemysłu chemicznego.
Na poparcie tego twierdzenia rosyjski producent argumentował, że dwie wskazane jakości mają zasadniczo różne składy chemiczne oparte na zawartości pierwiastka śladowego, z różnym wykorzystaniem końcowym; że istnieją dwa odrębne rodzaje użytkowników, którzy nie konkurują między sobą; i że nie istnieje znacząca wzajemna wymienialność między tymi dwiema jakościami produktów.
(12) Postępowanie wykazało, że krzem jest produkowany w różnej jakości i że krzem sprzedawany na rynku UE podczas OP, wyprodukowany przez przemysł wspólnotowy czy też przywieziony z Rosji, zawiera wagowo więcej niż 95 % krzemu.
Jakość krzemu jest określana w pierwszej kolejności przez udział procentowy krzemu, a w drugiej kolejności przez inne pierwiastki, w szczególności zawartość żelaza i wapnia.
Dla użytkowników wyspecjalizowanych, w szczególności przemysłu chemicznego, proporcje pozostałych pierwiastków śladowych określają, czy krzem jest odpowiedni dla zamierzonego użytku.
Zwykle, dla użytkownika wyspecjalizowanego, krzem jest wytwarzany zgodnie ze szczególnymi wymaganiami i jest kupowany jedynie po długim procesie weryfikacji przeprowadzanym przez tego użytkownika.
Jednakże podczas gdy poziomy pierwiastków śladowych są ważne dla użytkowników przemysłu chemicznego, nie jest wystarczające stwierdzić, że jest to odrębny produkt od krzemu zużywanego przez użytkowników przemysłu metalurgicznego.
(13) Przedstawiono także dowód dla wykazania, że materiał wysokiej jakości nie był sprzedawany wyłącznie do użytkowników przemysłu chemicznego i że użytkownicy przemysłu chemicznego kupowali także pewne ilości krzemu niższej jakości, tak zwanego krzemu metalurgicznego.
Przyjęto także ogólnie, że użytkownicy mający niższe wymagania jakościowe, w szczególności użytkownicy przemysłu metalurgicznego drugiego rzędu, są w stanie wykorzystywać krzem wyższej jakości.
Dla nich czynnikiem decydującym jest cena, ponieważ nie są oni gotowi zapłacić wyższej ceny za krzem wyższej jakości niż wymagają.
2.1.2.
Uwagi użytkowników
(14) Pewna liczba użytkowników poddała w wątpliwość tymczasowe określenie produktu przedmiotowego.
Dokonane przedłożenia były bardzo podobne do tych otrzymanych przez producentów eksportujących, w szczególności od użytkowników przemysłu metalurgicznego.
Wszyscy użytkownicy przemysłu metalurgicznego argumentowali, że istnieją trzy odrębne rodzaje produktu tzn. krzem jakości chemicznej, jakości standardowej, oraz niskiej jakości dla użytkowników przemysłu metalurgicznego.
Jednakże wszyscy uznali, że są w stanie wykorzystywać którąkolwiek z tych jakości w swoim procesie produkcyjnym, chociaż preferują krzem niskiej jakości ze względu na cenę.
Te uwagi zostały powtórzone przez organizację użytkowników przemysłu metalurgicznego.
(15) Jeden użytkownik przemysłu chemicznego przedłożył komentarz w kwestii produktu przedmiotowego.
Potwierdził, że krzem przez niego kupowany jest produkowany na zamówienie zgodnie z jego specyfikacjami i, że pierwiastki śladowe w krzemie są najważniejszym dla niego czynnikiem.
2.1.3.
Uwagi przemysłu wspólnotowego
(16) Przemysł wspólnotowy uzgodnił tymczasowe określenie, że krzem każdej jakości odpowiadający definicji wykorzystanej w akapitach 9 i 10 rozporządzenia tymczasowego powinien być uważane za produkt przedmiotowy.
Wskazał on także, że wiele z argumentów nie zostało podniesionych w kontekście produktu przedmiotowego, ale w kontekście określenia produktu podobnego, i że producenci eksportujący mylą te dwie kwestie.
2.1.4.
Wniosek w sprawie produktu przedmiotowego
(17) Krzem jest produktem, który jest wytwarzany w różnej jakości, w zależności, po pierwsze od zawartości żelaza, następnie w zależności od zawartości wapnia, a po trzecie w zależności od pozostałych pierwiastków śladowych.
Proces produkcji wykorzystany w UE i w Rosji, tzn. elektryczne piece łukowe, jest w dużej mierze taki sam.
(18) Na rynku UE, istnieją zasadniczo dwie różne grupy użytkowników: użytkownicy przemysłu chemicznego głównie wytwarzający krzem i użytkownicy przemysłu metalurgicznego wytwarzający aluminium.
Użytkownicy przemysłu metalurgicznego mogą zostać także dalej podzieleni na producentów aluminium pierwotnego i producentów aluminium wtórnego (pochodzącego z recyklingu).
Jednakże każdy wykorzystywany krzem zawiera wagowo przynajmniej 95 %, a zazwyczaj 98 % lub 99 % krzemu.
(19) Wyróżniono trzy jakości krzemu, wysoką, standardową i niską, w oparciu o udziały procentowe żelaza i wapnia w krzemie.
Ustalono, że wykorzystanie krzemu różnej jakości przez różnych użytkowników w pewnym stopniu pokrywa się.
Ogólnie uznaje się, że nie istnieją fizyczne, chemiczne lub techniczne właściwości, które unimożliwiałyby producentom wtórnego aluminium wykorzystywać krzem którejkolwiek z tych jakości lub producentom pierwotnego aluminium wykorzystywać krzem standardowej lub wysokiej jakości.
Nie istnieje taki sam stopień wzajemnej wymienialności w przeciwnym kierunku, chociaż przedstawiono dowód, że użytkownicy przemysłu chemicznego są przygotowani do wykorzystywania krzemu standardowej lub niskiej jakości.
Koszt krzemu różnej jakości zwykle określa, której jakości krzem jest wykorzystywany przez poszczególne grupy użytkowników.
(20) Postępowanie wykazało, jak wspomniano wyżej, że wszystkie rodzaje krzemu, niezależnie od różnic w odniesieniu do zawartości pozostałych pierwiastków chemicznych, mają te same fizyczne, chemiczne i techniczne właściwości.
Ponieważ krzem może być użyty dla różnego wykorzystania końcowego, ustalono, że istnieje zastępowalność większego lub mniejszego stopnia między różnymi jakościami i różnymi wykorzystaniami.
(21) Dlatego, ustalenia akapitów 9 i 10 rozporządzenia tymczasowego są ostatecznie potwierdzone.
2.2.
Produkt podobny
(22) Po analizach ustalono, że twierdzenie dotyczące numeru kontroli produktu (NKP) podniesione w akapicie 14 rozporządzenia tymczasowego dotyczyło porównania cen krzemu pochodzącego z Rosji z krzemem produkowanym we Wspólnocie oraz odpowiedniego poziomu likwidacji szkody.
Różnice w cenach, jakości i wykorzystaniu niekoniecznie prowadzą do wniosku, że produkty nie są podobne.
Rzeczywiście, istotne w tym kontekście jest, czy rozważane rodzaje produktów mają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz podstawowe wykorzystania.
Wspomniane różnice będą wzięte pod uwagę przy porównywaniu między ceną eksportową i normalną wartością oraz przy ustalaniu np. podcięcia cenowego i poziomu likwidacji szkody.
(23) Jeden rosyjski producent eksportujący odniósł się do środków antydumpingowych obecnie nałożonych na przywóz krzemu z Chin (patrz akapit 3), w szczególności do akapitu 55 rozporządzenia Rady (WE) nr 2496/97, które stwierdza, że "jakość metalu krzemowego z Rosji i Ukrainy nie jest porównywalna z jakością europejskiego lub chińskiego metalu krzemowego".
(24) W odpowiedzi na ten punkt należy po pierwsze zaznaczyć, że to oświadczenie zostało wydane w postępowaniu sprzed więcej niż pięciu lat, było oparte na informacji przedstawionej w tym postępowaniu i że nie zostało to potwierdzone w bieżącym postępowaniu.
Ponadto akapit 55 powyższego rozporządzenia dotyczy jedynie kwestii związku przyczynowego.
Na podstawie jego brzmienia jest jasne, że produktem przedmiotowym, oraz rzeczywiście produktem podobnym ze wszystkich źródeł, Chin, Rosji, UE lub kraju analogicznego, tj. Norwegii, jest krzem.
Krzem ten tworzy produkt podobny w ramach definicji z art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto w zakresie w jakim można ustalić różnice w jakości między różnymi producentami krzemu w różnych krajach, takie różnice mogą być odpowiednio wzięte pod uwagę poprzez dostosowania.
Zauważono również, że istniały różnice w jakości między różnymi rodzajami wywożonymi z Rosji do Wspólnoty.
(25) Opierając się na powyższym oraz na ustaleniach postępowania, potwierdzono, że krzem produkowany w Rosji i sprzedawany na rynku wewnętrznym, jak i wywożony do Wspólnoty, krzem sprzedawany na rynku wewnętrznym kraju analogicznego, i ten wytworzony i sprzedawany we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy mają te same podstawowe fizyczne i chemiczne właściwości.
Dlatego stwierdzono, że wszystkie rodzaje krzemu tworzą jedną rodzinę produktów i są uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Dumping
3.1.
Wartość normalna
(26) Wobec braku jakichkolwiek uwag akapity 15–18 dotyczące stosowania rozporządzania tymczasowego w gospodarce rynkowej są potwierdzone.
(27) Wszyscy producenci eksportujący dokonali przedłożeń argumentując, że koszt energii elektrycznej wykorzystywanej na etapie tymczasowym powinien zostać zmieniony.
Podkreślili, że ich główny dostawca energii elektrycznej jest w większości prywatnym przedsiębiorstwem i że jej niskie koszty mogą być wyjaśnione przez obecność największego na świecie kompleksu elektrowni wodno - elektrycznych, w oparciu o naturalne porównywalne korzyści.
Sprawa była dalej badana, ale ponieważ ustalono, że ceny energii energetycznej w Rosji są regulowane i, że cena pobierana przez dostawcę energii była bardzo niska, nawet w porównaniu z pozostałymi dostawcami energii elektrycznej wytwarzanej przez wodno - elektryczne elektrownie w analogicznym państwie - Norwegii, a także w Kanadzie, zdecydowano, aby odrzucić to twierdzenie i potwierdzić tymczasową decyzję, aby wykorzystywać cenę energii elektrycznej pobieraną przez innego dostawcę energii elektrycznej w Rosji.
Cena ta została uznana za zgodną z najniższą ceną reprezentatywnych producentów energii elektrycznej we Wspólnocie.
(28) Wobec braku innych uwag motywy 19–26 dotyczące ustalenia wartości normalnej rozporządzenia podstawowego są potwierdzone.
3.2.
Cena eksportowa
(29) Wszyscy producenci eksportujący argumentowali, że przedsiębiorstwa zajmujące się sprzedażą produktu przedmiotowego do WE, którzy są zlokalizowani poza Rosją, są stronami powiązanymi i że przedsiębiorstwa te powinny być traktowane jako jeden podmiot gospodarczy razem z przedsiębiorstwami zlokalizowanymi w Rosji.
Twierdzili oni, że wykorzystywana cena eksportowa powinna być zatem ceną pobieraną przez te powiązane przedsiębiorstwa od pierwszego niezależnego klienta w WE.
(30) W przypadku importera zlokalizowanego we Wspólnocie (Zjednoczone Królestwo), nie przedstawiono żadnego nowego dowodu, który wykazał, że był on powiązany z producentem eksportującym.
Dlatego twierdzenie zostało odrzucone i tymczasowe stanowisko ustanawiające cenę eksportową na podstawie ceny sprzedaży temu importerowi zostało utrzymane.
(31) W przypadku importera w Szwajcarii, po nałożeniu środka tymczasowego przeprowadzono wizytę kontrolną na miejscu i ustalono, że to przedsiębiorstwo było rzeczywiście związane z producentem eksportującym.
Dlatego dla sprzedaży dokonywanej poprzez tego importera cena eksportowa była oparta na cenie tego importera dla pierwszego niepowiązanego klienta we Wspólnocie.
(32) W odniesieniu do importera zlokalizowanego na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych, należy po pierwsze zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, cena eksportowa, która ma być wykorzystywana jest "ceną rzeczywiście płaconą lub wymagalną przy sprzedaży na wywóz z kraju wywozu do Wspólnoty".
Innymi słowy, w przypadkach, gdy transakcja eksportowa do Wspólnoty związana jest z pośrednikami, istotna jest nie cena ostatecznie pobierana od wspólnotowego klienta (który jest często nieznany producentowi eksportującemu), ale cena po której produkt "opuszcza" kraj wywozu.
Może być konieczne zastąpienie tej ceny kolejnymi cenami odsprzedaży, w szczególności jeżeli strony są powiązane.
Rusal przedstawił nowe informacje, które, jego zdaniem, dowiodły takiego związku.
Jednakże uważa się, że ten związek nie został wykazany w rozstrzygający i niedwuznaczny sposób.
W rzeczywistości nie występuje bezpośrednie posiadanie udziałów między Rusal i przedsiębiorstwem na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych, a struktury są złożone i nieprzejrzyste.
Zgodnie ze stanowiskiem przedsiębiorstwa, powiązanie jest wynikiem pośredniego posiadania udziałów, ale nie przedłożono w tym zakresie żadnej podlegającej weryfikacji dokumentacji.
Ponadto, zgodnie ze stanowiskiem Rusal, przedsiębiorstwo na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży lub dystrybucji wywożonych produktów, a jest jedynie przedsiębiorstwem dysponującym adresem kontaktowym.
Innymi słowy, nie jest to sprzedaż za pośrednictwem strony trzeciej.
Raczej przedsiębiorstwo na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych jest adresatem dla niejasnych celów rachunkowych.
Nie było możliwości zweryfikowania prawdziwej roli przedsiębiorstwa zlokalizowanego na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych lub śledzenia z dostateczną pewnością przepływów płatności.
W rezultacie zdecydowano utrzymać tymczasowe stanowisko i ustanowić cenę eksportową na podstawie ceny sprzedaży przedsiębiorstwu na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych.
3.3.
Porównanie
(33) Jeden producent eksportujący ponownie domagał się dostosowania ze względu na fizyczne właściwości na podstawie faktu, że krzem średniej jakości sprzedawany na rynku rosyjskim jest wyższej jakości i dlatego rodzi wyższe koszty produkcji.
Jednakże przedsiębiorstwo nie przedstawiło nowego dowodu wykazującego, że istniała wyraźna różnica w jakości między rodzajami produktu sprzedawanymi na rynku wewnętrznym i tymi wywożonymi do Wspólnoty.
Dlatego tymczasowe stanowisko zostało utrzymane i nie dokonano żadnego dostosowania ze względu na różnice fizyczne.
(34) Dwa przedsiębiorstwa powtarzały swoje twierdzenia dotyczące dostosowania ze względu na jakość i ze względu na poziom obrotu.
Żądanie dostosowania ze względu na jakość nie mogła zostać wzięta pod uwagę, ponieważ przedsiębiorstwo nie było w stanie wykazać, że upusty i rabaty zostały przyznane szczególnie na zakup różnych ilości i ponieważ te różnice w ilości zostały już wzięte pod uwagę przy dostosowaniu ze względu na poziom obrotu dla różnych klientów na etapie tymczasowym.
W odniesieniu do żądania o dodatkowe dostosowanie ze względu na poziom obrotu, przedsiębiorstwo nie było w stanie wykazać, że dostosowanie dokonane na etapie tymczasowym było niewystarczające i dlatego żadne dodatkowe dostosowanie nie mogło zostać przyznane.
3.4.
Margines dumpingu
(35) Wobec braku jakichkolwiek uwag, określenie marginesu dumpingu, jak opisano w motywach 29–30 rozporządzenia tymczasowego jest potwierdzone.
(36) Ostateczne marginesy dumpingu wyrażone jako udział procentowy ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty, wynoszą:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines dumpingu _BAR_
OJSC "Bratsk Aluminium Plant" (RUSAL Group) _BAR_ 23,6 % _BAR_
SKU LLC, Sual Kremny - Ural i ZAO Kremny (SUAL Group) _BAR_ 24,8 % _BAR_
Rosja _BAR_ 24,8 % _BAR_
4.
Szkoda
4.1.
Przemysł wspólnotowy
(37) Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag dotyczących definicji przemysłu wspólnotowego, treść i tymczasowe wnioski motywów 33 i 34 rozporządzenia tymczasowego są niniejszym potwierdzone.
4.2.
Zużycie krzemu we Wspólnocie
(38) Wobec braku jakichkolwiek nowych informacji w sprawie zużycia, tymczasowe ustalenia jak opisano w motywach 35 i 36 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
4.3.
Przywóz krzemu do Wspólnoty
4.3.1.
Wielkość i udział w rynku przywozu
(39) Wobec braku jakichkolwiek nowych informacji w sprawie przywozu krzemu do Wspólnoty lub w sprawie jego udziału w rynku, ustalenia tymczasowe, jak opisano w motywach 37–43 rozporządzenia tymczasowego, są potwierdzone.
4.3.2.
Podcięcie cenowe i spadek cen
(40) Obliczenie podcięcia zostało zmienione w celu odzwierciedlenia dostosowań ze względu na poziom obrotu i jakość.
Te dostosowania były ustanowione na podstawie zweryfikowanych informacji i odpowiadają uzasadnionemu szacunkowi wartości rynkowej tych różnic.
(41) Ostateczne marginesy podcięcia wykazały, że podcięcie wyniosło 10,2 %.
(42) Istnienie i poziom podcięcia powinny być postrzegane w świetle faktu, że ceny były zaniżone.
Ceny uległy znaczącej obniżce w rozważanym okresie (-16 %) w takim zakresie, że nie obejmowały pełnych kosztów produkcji przemysłu wspólnotowego podczas OP.
4.4. Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
(43) Dwóch rosyjskich producentów eksportujących twierdziło, że przemył wspólnotowy nie poniósł istotnej szkody, ponieważ większość wskaźników szkody wykazało korzystny rozwój.
W szczególności, producenci eksportujący wskazywali na pozytywne zmiany w produkcji, wydajności, wykorzystaniu wydajności, wielkości sprzedaży we Wspólnocie, udziale w rynku, zapasach, zatrudnieniu i produktywności w rozważanym okresie.
(44) Jednakże w odniesieniu do wskaźników szkody, oraz jak przedstawiono w zarysie w akapicie 71 i 72 rozporządzenia tymczasowego, bliższe badanie wykazało, że główna pozytywna zmiana dla przemysłu wspólnotowego miała miejsce między 1998 r. a 2000 r.
Między 2000 r. a OP, niemal wszystkie wskaźniki albo rosły jedynie nieznacznie, były w zastoju albo rzeczywiście spadały.
W tym okresie istotna szkoda odniesiona przez przemysł wspólnotowy jest najbardziej widoczna.
(45) Należy zauważyć, że jak wskazano w akapicie 72 rozporządzenia tymczasowego, względnie dobre wyniki przemysłu wspólnotowego do 2000 r. były bezpośrednio związane z decyzjami powziętymi przez przemysł wspólnotowy inwestowania w dodatkowe urządzenia wspólnotowej produkcji.
Rzeczywiście w tym okresie produkcja przemysłu wspólnotowego, wydajność produkcyjna, wielkość sprzedaży, udział w rynku, zatrudnienie i produktywność wzrosła.
Zyskowność została ustalona na 5 % wartości sprzedaży netto.
(46) W rezultacie tego, a także odzwierciedlając zwiększoną obecność przywozu z Rosji po niskich dumpingowych cenach, sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa pogorszeniu.
Udział w rynku, przepływ środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji znacząco spadły.
(47) Ponadto, tendencja pozostałych wskaźników szkody, w szczególności spadek zyskowności i cen sprzedaży odniesiony przez przemysł wspólnotowy w rozważanym okresie, prowadzą do wniosku, że przemysł wspólnotowy odniósł istotną szkodę.
4.5.
Wniosek w sprawie szkody
(48) Z tych powodów i wobec braku jakichkolwiek nowych informacji, które wymagałyby zmiany ustaleń, że przemysł wspólnotowy odniósł istotną szkodę podczas OP, w szczególności w odniesieniu do cen i zyskowności, argumenty podniesione przez rosyjskich producentów eksportujących są odrzucone.
Ustalenia te i wnioski wymienione w akapitach 71–73 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
5.
Związek przyczynowy
(49) Jeden rosyjski producent eksportujący argumentował, że nawet jeżeli ustalenia istotnej szkody zostały potwierdzone, szkoda ta nie była spowodowana przez rosyjski przywóz krzemu.
Zarzucano, że szereg innych czynników był prawdziwym powodem szkody odniesionej przez przemysł wspólnotowy, jeżeli taka wystąpiła.
Inne państwa trzecie ze znacznie większym udziałem w przywozie w porównaniu z Rosją, szkoda spowodowana przez sam przemysł wspólnotowy, wyniki osiągane w wywozie przez przemysł wspólnotowy, przywóz krzemu przez sam przemysł wspólnotowy oraz różnice w rynkach krzemu chemicznego i metalurgicznego były wszystkie podniesione jako wyjaśnienia szkody odniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Jeden producent rosyjski zarzucał także, że istniała różnica 16 % między cenami przemysłu wspólnotowego i cenami rosyjskimi podczas OP i, że taka znaczna różnica wskazuje, że nie istnieje konkurencja cenowa między krzemem z tych dwóch źródeł na rynku wspólnotowym.
5.1.
Przywóz z innych państw trzecich
(50) Jak przedstawiono w zarysie w akapicie 98 rozporządzenia tymczasowego, przywóz z państw trzecich był dokonywany w większej wielkości niż ta z Rosji.
Jednakże z wyjątkiem Chin, przywóz z każdego z tych państw spadł w rzeczywistości w odniesieniu do wielkości między 2000 r. a OP tzn. gdy przemysł wspólnotowy zauważył niekorzystny rozwój swojej sytuacji gospodarczej.
Ponadto, ceny tego innego przywozu były we wszystkich przypadkach wyższe niż te przywozu rosyjskiego, a w przypadku gdy podcinały one ceny przemysłu wspólnotowego, różnicowanie cen było bardzo ograniczone.
(51) Jeden rosyjski producent eksportujący twierdził, że nie można polegać na informacji z Eurostat, ponieważ nie uwzględnia ona różnic wynikających z różnorodności produktów.
Wskazał on, że istnieją istotne różnice cen między krzemem w dominującej mierze niższej jakości wywożonym z Rosji a krzemem wyższej jakości z pozostałych państw trzecich.
Twierdził on raczej, że ceny rzeczywiście płacone przez użytkowników krzemu z różnych źródeł powinny zostać wykorzystane przy porównywaniu cen.
(52) Producent ten nie przywołał żadnego dowodu na poparcie swojego twierdzenia.
Ponadto, ze względu na brak podstawowych danych od użytkowników co do ceny płaconej za krzem z pozostałych państw trzecich, porównanie cen nie mogło być dokonane.
Informacja dostępna z Eurostat przedstawia w tych okolicznościach najlepsze źródło dla ustalenia cen krzemu z państw trzecich.
W stosunku do informacji dostępnych dla równoległego przeglądu związanego z wygaśnięciem środków przeciw Chinom, okazało się, że średni margines podcięcia ustalony, gdy ceny były porównywane na podstawie kolejnych jakości, był zgodny z marginesem ustalonym, gdy średnia cena importowa wg Eurostat była porównywana ze średnią ceną przemysłu wspólnotowego.
(53) Ponadto, należy także zauważyć, że dla sprawiedliwego porównania cen importowych, dane Eurostat były wykorzystywane we wszystkich przypadkach.
Dla Rosji, w przypadku gdy zweryfikowane informacje były dostępne dla OP, prawdziwa cena importowa była w rzeczywistości nieznacznie niższa niż ta odnotowana w Eurostat.
5.2.
Szkoda wyrządzona sobie
(54) Twierdzono, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy powstała przede wszystkim wskutek zwiększających się kosztów ponoszonych na nową wydajność produkcyjną w celu zwiększenia udziału w rynku.
Twierdzono, że przemysł wspólnotowy ma najwyższe średnie koszty produkcji (KP) na świecie.
To twierdzenie było oparte na porównaniu zweryfikowanych kosztów produkcji dla przemysłu wspólnotowego i rosyjskich producentów w tym postępowaniu z opublikowanymi kosztami dla innych państw trzecich.
Jednakże elementy kosztów zawarte w opublikowanych danych liczbowych nie były jasno zidentyfikowane i dlatego nie istniał dowód wskazujący, że te KP mogły być porównywalne z KP zweryfikowanym podczas postępowania.
Zwykle okazywało się, że te opublikowane dane liczbowe są oparte jedynie na kosztach wytworzenia i nie zawierają zasadniczych elementów kosztów jak koszty związane ze sprzedażą, koszty ogólne i administracyjne.
Ponadto, interesującym jest zauważyć, że rosyjski producent nie dostarczył żadnych odpowiednich opublikowanych danych dla producentów wspólnotowych.
Na tej podstawie uważa się, że nie można było podnieść tego twierdzenia i argumenty podniesione przez rosyjskiego eksportera zostały odrzucone.
Dla poparcia takiego stanowiska ustalono, że zweryfikowane KP w analogicznym kraju, Norwegii, były rzeczywiście wyższe niż te dostarczone przez rosyjskiego producenta.
Po dostosowaniu do pełnych kosztów, ustalono, że zweryfikowane KP w Norwegii są zgodne z tymi przemysłu wspólnotowego.
(55) Niemniej jednak, nawet jeżeli koszty przemysłu wspólnotowego były porównywalnie wyższe, sam fakt ten nie przerwałby związku między przywozem po niskich cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Jak przedstawiono w zarysie w motywie 83 rozporządzenia tymczasowego, jeżeli ceny nie spadłyby między 2000 r. a OP, przemysł wspólnotowy wygenerowałby zysk 1,7 %, a nie rzeczywistą stratę 2,1 %.
5.3.
Wywóz przez przemysł wspólnotowy
(56) Twierdzono, że obniżenie sprzedaży na wywóz przez przemysł wspólnotowy miałby wpływ na zyskowność jego sprzedaży w UE.
Jednakże nie przedstawiono żadnych dowodów dla poparcia tego twierdzenia.
(57) Całkowity spadek w sprzedaży na wywóz między 1998 r. a OP stanowił jedynie 2,3 % całości sprzedaży przemysłu wspólnotowego podczas OP.
Jego wpływ, jeżeli taki był, na ceny i zyskowność przemysłu wspólnotowego na rynek UE, odgrywał jedynie drugorzędne znaczenie.
Można także w uzasadniony sposób zakładać, że obniżka w wywozie jest częściowo skutkiem popytu na krzem produkowany we Wspólnocie podczas OP.
5.4.
Przywóz krzemu przez przemysł wspólnotowy
(58) Jeden rosyjski producent poddawał w wątpliwość wniosek motywu 85 rozporządzenia tymczasowego, że przedsiębiorstwa powiązane z przemysłem wspólnotowym i kupujące krzem, podjęły taką decyzję we własnym imieniu i bez wpływu ze strony przemysłu wspólnotowego.
Dla poparcia takiego spojrzenia twierdzono, że tym powiązanym przedsiębiorstwom nie pozwolono wyrazić opinii w sprawie postępowania.
Wspomniano o tym, aby dowieść, że te przedsiębiorstwa są rzeczywiście kontrolowane przez przemysł wspólnotowy.
(59) Fakt, że przedsiębiorstwa powiązane z przemysłem wspólnotowym nie czynią uwag sprzeciwiających się środkom antydumpingowym w tym postępowaniu nie oznacza, że nie mają swobody pozyskiwania swoich surowców w oparciu o względy finansowe.
Ponieważ wiadomo, że wszystkie te przedsiębiorstwa kupowały krzem od przemysłu wspólnotowego, z Rosji, i rzeczywiście z każdego źródła według ich woli, wnioski z akapitu 85 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
5.5.
Różnice między rynkami krzemu przemysłu chemicznego i przemysłu metalurgicznego
(60) Zarzucano, że problemy napotkane przez przemysł wspólnotowy począwszy od 2000 r. wystąpiły wskutek spadku popytu na krzem jakości chemicznej spowodowany przez spadek popytu na produkty przemysłu tego użytkownika.
Twierdzono, że przemysł sprzedaje większą część swojego krzemu tym użytkownikom przemysłu chemicznego niż użytkownikom przemysłu metalurgicznego, podczas, gdy dla rosyjskich producentów eksportujących teza przeciwna jest prawdziwa.
Dlatego, ponieważ rosyjski krzem nie konkuruje z krzemem produkowanym we Wspólnocie na rynku przemysłu chemicznego, jakiekolwiek problemy napotkane przez przemysł wspólnotowy nie mogą być przypisane rosyjskiemu przywozowi.
(61) Tabela poniżej przedstawia w zarysie tendencje w cenach i wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego krzemu klientom przemysłu chemicznego.
Sprzedaż przemysłu wspólnotowego klientom przemysłu chemicznego
Źródło:
Przemysł wspólnotowy
_BAR_ 1998 r. _BAR_ 1999 r. _BAR_ 2000 r. _BAR_ 2001 r. _BAR_ OP _BAR_
W tonach _BAR_ 48907 _BAR_ 59924 _BAR_ 74880 _BAR_ 74435 _BAR_ 69652 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 123 _BAR_ 153 _BAR_ 152 _BAR_ 142 _BAR_
EUR za tonę _BAR_ 1488 _BAR_ 1313 _BAR_ 1287 _BAR_ 1316 _BAR_ 1301 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 86 _BAR_ 88 _BAR_ 87 _BAR_
(62) Jak widać w tabeli, w rozważanym okresie sprzedaż krzemu sprzedawanego do użytkowników przemysłu chemicznego wzrosła o 42 % w odniesieniu do wielkości, ale spadła o 13 % w odniesieniu do średniej ceny.
Dla porównania cała sprzedaż krzemu w rozważanym okresie wzrosła o 57 % w odniesieniu do wielkości, a ceny spadły o 16 % (patrz tabele 8 i 9 rozporządzenia tymczasowego).
(63) W okresie między 2000 r. a OP, gdy tendencja szkody przejawiała szczególny spadek w odniesieniu do cen i zyskowności, sprzedaż użytkownikom przemysłu chemicznego spadła o około pięć tysięcy ton (-7,0 %), ale średnie ceny wzrosły o 14 EUR na tonę (+ 1,1 %).
Dla całej sprzedaży porównywalne dane liczbowe wykazują wzrost o około trzy tysiące ton (+ 2,1 %) podczas, gdy średnie ceny spadły o 46 EUR na tonę (-3,7 %).
(64) Dlatego nie istnieją powody, by wierzyć, że szkoda odniesiona przez przemysł wspólnotowy była spowodowana przez spadek sprzedaży klientom przemysłu chemicznego.
W rzeczywistości, biorąc pod uwagę charakter odniesionej szkody, teza przeciwna jest prawdziwa.
(65) Stosownie do tego, argument, że jest to tendencja sprzedaży przemysłu wspólnotowego klientom przemysłu chemicznego, która była rzeczywistą przyczyną odniesionej szkody podczas OP jest odrzucony.
5.6.
Konkurencja cenowa
(66) W odniesieniu do różnicy ceny między krzemem produkowanym we Wspólnocie a krzemem przywożonym z Rosji, potwierdza się, że ta różnica nie wynosi 16 % jak twierdził rosyjski eksporter, ale średnio 11 % podczas OP (patrz akapit 46 rozporządzenia tymczasowego).
Ta różnica istniała pomimo spadków cen przemysłu wspólnotowego o 7 % między 2001 r. a OP.
Jest to postrzegane jako wyraźne wskazanie wpływu, jaki rosyjskie ceny miały na ceny przemysłu wspólnotowego.
Byłoby nierozsądne twierdzić, że podcięcie cenowe jest tak duże, że nie może być przyczyną szkody dla przemysłu wspólnotowego.
(67) Rzeczywiście, postępowanie wykazało, że duże ilości krzemu są sprzedawane zarówno przez przemysł wspólnotowy, jak i rosyjskich producentów eksportujących tym samym klientom lub klientom działającym w tym sektorze.
Jest także jasne, że niski poziom rosyjskiej ceny był wykorzystywany jako dźwignia przez tych użytkowników przy negocjowaniu cen z przemysłem wspólnotowym.
5.7.
Wniosek w sprawie związku przyczynowego
(68) W świetle powyższego, argumenty podniesione przez rosyjskich producentów eksportujących są odrzucone i ustalenia oraz wnioski określone w akapitach 101 i 102 rozporządzenia podstawnego są potwierdzone.
6.
Interes wspólnotowy
(69) W następstwie tymczasowego ustalenia, że nałożenie środków nie było sprzeczne z interesem wspólnotowym, zainteresowane strony zostały zaproszone do przystąpienia i współpracy w postępowaniu.
Otrzymano uwagi od czterech użytkowników i stowarzyszeń użytkowników, które współpracowały podczas tymczasowego etapu postępowania.
Ponadto pięciu użytkowników i jedno stowarzyszenie użytkowników, które nie współpracowało podczas tymczasowego etapu postępowania przedstawili uwagi w sprawie tymczasowych ustaleń.
Żaden importer krzemu nie przedstawił uwag.
Trzech wspólnotowych dostawców surowców do rosyjskich producentów przedłożyło uwagi już na etapie tymczasowym.
(70) Uwagi poczynione po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego dotyczyły jedynie potrzeby różnicowania między krzemem dla przemysłu chemicznego i dla przemysłu metalurgicznego tj. kwestii dotyczących produktu przedmiotowego i produktu podobnego.
Użytkownicy nie przedłożyli żadnych uwag dotyczących wpływu jakichkolwiek środków na ich koszty lub ich zyskowność, ani nie dostarczyli niezbędnych informacji pozwalających na dokonanie takiej oceny.
(71) Jednakże po dokonaniu wizyt na miejscu u użytkowników, ustalono, że podczas, gdy ci użytkownicy sprzeciwiają się środkom ponieważ zwiększy to ich koszty, ogólnie zgadzają się na metody, które zastosowaliśmy w naszej analizie.
Jest prawdopodobne, że środek ten będzie miał wpływ na użytkowników.
Dostępne informacje wskazują, że cła zwiększą koszty użytkowników przemysłu metalurgicznego o 11 EUR na tonę gotowego wyrobu, tj. o 0,8 %.
(72) W odniesieniu do wspólnotowych dostawców surowców, nawet przyjmując, że nałożenie środków może mieć pewne negatywne konsekwencje dla ich obrotu i zyskowności, nie przedstawiono żadnych dowodów, które prowadziłyby do wniosku, że ten wpływ byłby taki, aby przeważyć oczekiwane korzyści dla przemysłu wspólnotowego.
(73) Dlatego nie dostarczono żadnych nowych informacji, które mogłyby prowadzić do ustalenia, że nałożenie ostatecznych środków byłoby przeciw interesowi wspólnotowemu.
Stosownie do tego, wniosek osiągnięty w motywie 118 tymczasowego rozporządzenia jest ostatecznie potwierdzony.
7.
Środki ostateczne
(74) W świetle wniosków dotyczących dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu wspólnotowego, uważa się, że należy nałożyć ostateczne środki antydumpingowe w celu zapobieżenia dalszym szkodom dla przemysłu wspólnotowego powodowanym przez przywóz z Rosji po cenach dumpingowych.
7.1.
Poziom likwidacji szkody
(75) Przedstawiono twierdzenia dotyczące metodologii wykorzystanej dla obliczenia poziomu likwidacji szkody na etapie tymczasowym.
7.1.1.
Tabela NKP
(76) Jak stanowi akapit 14 rozporządzenia tymczasowego, twierdzono, że tabela numerów kontroli produktu (NKP), która określa wszystkie rodzaje krzemu nie zawierała wystarczających szczegółów dotyczących składu chemicznego różnych rodzajów krzemu i że dlatego nie było możliwe dokonanie odpowiedniego porównania różnych jakości krzemu.
Dlatego proponowano zmianę tabeli numerów kontroli produktu dla jasnego określenia rodzajów krzemu przywożonych z Rosji w porównaniu z tymi sprzedawanymi przez przemysł wspólnotowy.
(77) Jedno przedsiębiorstwo twierdziło, że powinno się wprowadzić dodatkową jakość dla uwzględnienia krzemu z zawartością żelaza ponad 0,8 %.
O ile możliwe jest, że krzem z wysokim poziomem żelaza dyktuje niższe ceny na rynku, nie przedstawiono żadnych dowodów, że istniała wyraźna różnica rynkowa między krzemem zawierającym więcej niż 0,5 % żelaza a tym zawierającym więcej niż 0,8 %.
Ponieważ jakiekolwiek różnice cen wynikające z tych różnych zawartości żelaza mogą być w każdym wypadku wyrównane przez dostosowanie cenowe, które zostało rzeczywiście przyznane, to twierdzenie jest odrzucone.
(78) Pozostali rosyjscy producenci eksportujący żądali dwóch zmian tabeli NKP.
Żądali po pierwsze, aby została określona nowa jakość w przypadku gdy pierwiastki śladowe są głównym czynnikiem determinującym.
Twierdzono, że bez tego dostosowania, krzem sprzedawany użytkownikom przemysłu metalurgicznego mógłby być nieuczciwie porównywany z krzemem sprzedawanym użytkownikom przemysłu chemicznego.
Żądali oni także, aby krzem zawierający dokładnie 0,5 % żelaza był sklasyfikowany jako krzem niskiej jakości zamiast jako krzem jakości standardowej jak w obecnej tabeli NKP.
(79) Przyjęcie pierwszego żądania nie prowadziłoby do sporządzenia dokładniejszej tabeli NKP, a skutkowałoby natomiast słabo określonymi kryteriami, z ryzykiem, że zainteresowane strony miałyby pewien stopień swobody w umieszczaniu sprzedaży w poszczególnych NKP.
Taka swoboda podważyłaby wiarygodność informacji dostarczonej przez tabelę NKP i w ten sposób wiarygodność poziomu likwidacji szkody.
Nie istnieje także dowód wskazujący, że utrzymanie bieżącej struktury NKP prowadziłoby do błędnych lub mniej dokładnych ustaleń.
Dla przykładu obliczenie zaniżania cen w oparciu o krzem standardowej i niskiej jakości miałoby skutek w odniesieniu do marginesów, które zmieniłyby się najwięcej o 0,2 %.
Z tych powodów twierdzenie to jest odrzucone.
(80) W odniesieniu do drugiego twierdzenia, nie przedstawiono ponownie żadnego dowodu dla poparcia tej zmiany.
Rzeczywiście istnieją wskazania, że krzem zawierający 0,5 % żelaza jest uważany za jakości standardowej przez użytkowników.
Stosownie do tego, żadna zmiana tabeli NKP nie została uznana za niezbędną.
7.1.2.
Marża zysku
(81) Ustalono tymczasowo, że 6,5 % marża zysku od całości obrotu mogłaby być postrzegana jako odpowiednie minimum, którego przemysł wspólnotowy mógłby w sposób uzasadniony oczekiwać w braku szkodliwego dumpingu.
Twierdzono, że ten margines był zbyt wysoki i, że margines około 3 % byłby bardziej odpowiedni.
(82) Żądanie, aby wykorzystać 3 % margines nie jest poparte faktami.
Rzeczywiście, zysk 6,5 % odpowiada zyskowi osiąganemu przez przemysł wspólnotowy, gdy na rynku wspólnotowym przeważały uczciwe warunki rynkowe, tj. między 1998 r. a 2000 r.
Ponadto, biorąc pod uwagę ustalony poziom marginesu dumpingu i wielkość przywozu z Rosji, jest także prawdopodobne, że przemysł wspólnotowy osiągnąłby zysk co najmniej poziomu z OP.
7.1.3.
Dostosowanie ze względu na jakość
(83) Jeden rosyjski producent twierdził, że krzem wyprodukowany w jednej z jego zakładów był niższej jakości niż ten wyprodukowany w innej fabryce ze względu na różnice w procesie produkcyjnym.
Stosownie do tego twierdzono, że krzem niższej jakości powinien być dostosowany, aby pozwolić na uczciwe porównanie z cenami przemysłu wspólnotowego.
Żądane dostosowanie było różnicą średnich kosztów produkcji między tymi dwoma zakładami.
(84) Rzeczywiście przyjęto, że istnieje różnica między tymi dwoma zakładami.
Jednakże aby dostosowanie było uzasadnione, należy wykazać, że te różnice mają wpływ na ceny, które mogą być osiągnięte na rynku, w tym przypadku w UE.
Dlatego dokonano porównania na postawie kolejnych jakości, aby ustalić, czy istniała istotna różnica w osiąganych cenach sprzedaży między dwoma zakładami.
Dla krzemu wysokiej jakości, nie dokonano żadnej sprzedaży z zakładu niższej jakości i żadne dostosowanie nie było konieczne.
Dla krzemu standardowej jakości, zauważono wyraźną różnicę cen i dokonano dostosowania 4 % dla sprzedaży tej jakości z odpowiednich zakładów.
Dla krzemu niskiej jakości, nie ustalono żadnej różnicy w cenie i dlatego dostosowanie nie zostało przyznane.
(85) Drugi rosyjski producent twierdził, że całość jego krzemu było takiej niskiej jakości, że nie mógł być bezpośrednio porównywany nawet z cenami krzemu niskiej jakości produkowanego przez przemysł wspólnotowy.
(86) Zostało ponownie przyjęte, że w szczególności poziom żelaza jest wyższy w krzemie produkowanym przez tego producenta w porównaniu z tym produkowanym zarówno przez przemysł wspólnotowy, jak i przez drugiego rosyjskiego producenta.
W celu obliczenia wpływu jakości na ceny osiągane przez tego producenta na rynku UE, jeżeli taki istnieje, dokonano porównania ze średnimi cenami osiąganymi przez tego drugiego rosyjskiego producenta, ponownie przez porównanie na podstawie kolejnych jakości.
(87) Wyniki tego porównania wykazały, że dostosowanie do cen krzemu niskiej jakości od tego rosyjskiego producenta powinno zostać przyznane tak, aby mogły być porównane z cenami krzemu niskiej jakości produkowanego przez przemysł wspólnotowy.
7.1.4.
Poziom dostosowania obrotu
(88) Rosyjscy producenci domagali się dostosowania cen, aby pozwolić na różne poziomy obrotu ich sprzedaży w UE.
Ustalono, że jeden rosyjski producent sprzedał całość swojego krzemu za pośrednictwem podmiotu gospodarczego na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych.
Drugi producent sprzedał za pośrednictwem powiązanego podmiotu gospodarczego w Szwajcarii, za pośrednictwem niepowiązanego podmiotu gospodarczego w UE i bezpośrednio do użytkowników końcowych.
Przemysł wspólnotowy sprzedał niemal całość swojego krzemu bezpośrednio do użytkowników końcowych.
(89) W celu ustalenia czy poziom dostosowań obrotu był uzasadniony, całość sprzedaży tej samej jakości od tego samego producenta za pośrednictwem rożnych kanałów sprzedaży była analizowana, aby ustalić czy istniało istotne zróżnicowanie cen.
W wyniku tej analizy poziom dostosowania obrotu został przyznany dla całej sprzedaży za pośrednictwem niepowiązanego podmiotu gospodarczego.
7.2.
Forma i poziom ostatecznego cła
(90) Zgodnie art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, ostateczne środki antydumpingowe powinny być nałożone na poziomie dumpingu lub ustalonego marginesu szkody, w zależności od tego, która wartość jest niższa.
Środki te, podobnie jak środki tymczasowe, powinny przyjąć formę stawki ad valorem.
7.3.
Ostateczne pobranie cła tymczasowego
(91) Wobec wielkości ustalonego marginesu dumpingu dla producentów eksportujących w Rosji i w świetle poziomu szkody spowodowanej przemysłowi wspólnotowemu, uważa się za konieczne, aby kwoty zabezpieczone z tytułu tymczasowego cła antydumpingowego nałożone przez rozporządzenie tymczasowe, tj. rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2003, były ostatecznie pobrane w zakresie kwoty nałożonego cła ostatecznego.
W przypadku gdy ostateczne cła są wyższe niż cła tymczasowe, tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych powinny zostać ostatecznie pobrane.
(92) Jakiekolwiek twierdzenia o zastosowanie stawek ceł antydumpingowych indywidualnie ustalonych dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych jednostek produkcyjnych lub jednostek sprzedaży) należy kierować do Komisji bezzwłocznie wraz z wszystkimi istotnymi informacjami, w szczególności wszelkie zmiany w działalności przedsiębiorstwa związane z produkcją, sprzedażą wewnętrzną lub sprzedażą na wywóz mającą związek na przykład ze zmianą nazwy lub ze zmianą jednostek produkcyjnych i jednostek sprzedaży.
Jeżeli jest to właściwe, rozporządzenie będzie odpowiednio zmienione przez uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych ceł.
7.4.
Zobowiązania
(93) W konsekwencji nałożenia środków tymczasowych i po ujawnieniu ostatecznych ustaleń, jeden producent eksportujący w Rosji złożył zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(94) Zainteresowany producent eksportujący jest producentem różnych rodzajów produktów, które mogą być sprzedawane razem.
To stwarza potencjalne ryzyko równoczesnego wyrównania tzn., że jakiekolwiek zobowiązanie cenowe byłoby formalnie przestrzegane, ale ceny dla produktów innych niż przedmiotowy byłyby obniżone po przy sprzedaży razem z produktem przedmiotowym.
To wszystko uczyniłoby to zobowiązanie w odniesieniu do cen minimalnych krzemu łatwym do obejścia i bardzo trudnym do skutecznego monitorowania.
(95) Dlatego z powodów określonych powyżej, stwierdzono, że zobowiązania złożone wskutek ujawnienia ostatecznych ustaleń nie mogły być zaakceptowane w ich obecnej formie.
Zainteresowane strony zostały stosownie do tego poinformowane i braki złożonych zobowiązań zostały ujawnione szczegółowo zainteresowanym eksporterom,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe zostaje niniejszym nałożone na przywóz krzemu z zawartością krzemu wagowo mniejszą niż 99,99 %, objętego kodem CN 28046900, pochodzącego z Rosji.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowanego do produktu produkowanego przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej i pochodzące z Rosji ustala się następująco:
Przedsiębiorstwa _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
OJSC Bratsk Aluminium Plant, Bratsk, region Irkuck, Rosja _BAR_ 23,6 % _BAR_ A464 _BAR_
SKU LLC, Sual – Kremny - Ural, Kamensk, region Ural, Rosja, i ZAO KREMNY, Irkuck, region Irkuck, Rosja _BAR_ 22,7 % _BAR_ A465 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 23,6 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone z tytułu tymczasowych ceł antydumpingowych na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1235/2003 w sprawie przywozu krzemu z zawartością krzemu wagowo mniejszą niż 99,99 %, objętego kodem CN 28046900, pochodzącego z Rosji, są ostatecznie pobrane zgodnie z zasadami określonymi poniżej.
Kwoty zabezpieczone przekraczające ostateczną stawkę ceł antydumpingowych są zwolnione.
W przypadku gdy ostateczne cła są wyższe niż cła tymczasowe, tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych są ostatecznie pobrane.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2232/2003
z dnia 23 grudnia 2003 r.
dotyczące otwarcia kontyngentów taryfowych stosowanych w przywozie do Wspólnoty Europejskiej niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących ze Szwajcarii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/1993 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], a w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2000/239/WE z dnia 13 marca 2000 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [2] a w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Roczne kontyngenty taryfowe na określone przetworzone produkty rolne ustalone w Porozumieniu w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej, w Protokole 2 do Porozumienia pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, zwanego dalej "Porozumieniem", powinny zostać otwarte na rok 2004.
(2) Roczny kontyngent dla dóbr sklasyfikowanych pod kodem CN 22021000 i ex22029010, ustanowiony w Porozumieniu, został wyczerpany.
Zgodnie z Porozumieniem powinien zostać zwiększony o 10 % na rok 2004.
(3) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ustanawia zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi.
Właściwym jest, by kontyngenty taryfowe otwarte przez niniejsze rozporządzenie były zarządzane zgodnie z tymi zasadami.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Produktami Rolnymi Przetworzonymi nie wymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kontyngenty taryfowe Wspólnoty w przypadku przywozu przetworzonych produktów rolnych pochodzących ze Szwajcarii wymienione w Załączniku zostaną zwolnione z cła w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2004.
Dla przywozu towarów wymienionych w tabeli nr 2 Załącznika, które przekraczają kontyngenty taryfowe zwolnione z cła, stosuje się cło w wysokości 9,1 %.
Artykuł 2
Kontyngentami taryfowymi Wspólnoty, o których mowa w art. 1, będzie zarządzać Komisja zgodnie z art. 308a, 308b, 308c Rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2233/2003
z dnia 23 grudnia 2003 r.
otwierające wspólnotowe kontyngenty taryfowe na 2004 r. w odniesieniu do owiec, kóz, mięsa baraniego i koziego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
Uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnotowe kontyngenty taryfowe w odniesieniu do mięsa baraniego i koziego należy otworzyć na rok 2004 r.
Cła i ilości, określone w rozporządzeniu (WE) nr 2529/2001, powinny być ustalane zgodnie z odpowiednimi umowami międzynarodowymi pozostającymi w mocy w ciągu 2004 r.
(2) Z zastrzeżeniem ratyfikacji Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, Republika Czeska, Słowenia i Słowacja przystąpią do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.
Dlatego kontyngenty przysługujące tym krajom powinny być otwarte tylko do dnia ich przystąpienia.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 312/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. w sprawie wykonania dla Wspólnoty przepisów dotyczących taryfy celnej ustanowionych w Układzie ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chile z drugiej strony [2], przewiduje dodatkowy dwustronny kontyngent taryfowy w wysokości 2000 ton zwiększany co roku o 10 procent, otwierany dla produktu o kodzie 0204 od dnia 1 lutego 2003 r.
Kontyngent ten należy dodać do kontyngentu w ramach GATT/WTO dla Chile i należy zarządzać obydwoma kontyngentami w taki sam sposób od dnia 1 stycznia 2004 r.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1329/2003 z dnia 21 lipca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 992/95 w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i rybołówstwa pochodzące z Norwegii [3] udziela dodatkowych dwustronnych koncesji handlowych dotyczących produktów rolnych.
(5) Niektóre kontyngenty taryfowe dla produktów na bazie mięsa baraniego i koziego zostały ustanowione dla krajów AKP w ramach Umowy z Cotonou [4].
(6) Ponieważ przywozem zarządza się w skali jednego roku kalendarzowego, w przypadku kontyngentów określonych na okres od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca wielkości ustalone na rok 2004 stanowią sumę połowy wielkości ustalonej na okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. i połowę wielkości przypadającą na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.
(7) Należy ustalić wagę równoważnych tusz w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania wspólnotowych kontyngentów taryfowych.
Ponadto w związku z tym, że niektóre kontyngenty taryfowe przewidują opcję przywozu albo żywych zwierząt, albo ich mięsa, wymagane jest stosowanie współczynnika konwersji.
(8) Doświadczenie w zakresie administrowania wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi wykazało, że niezbędna jest poprawa sposobu zarządzania tymi kontyngentami. Doświadczenie w zakresie stosowania systemu zarządzania zgodnie z zasadą kto pierwszy ten lepszy było pozytywne w odniesieniu do innych sektorów rolnych. W interesie uproszczenia procedur administracyjnych, kontyngenty dotyczące produktów na bazie mięsa baraniego i koziego pochodzącego z krajów trzecich powinny w drodze odstępstwa od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1439/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. ustalającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3013/89 w odniesieniu do przywozu i wywozu produktów sektora mięsa baraniego i koziego [5] być zarządzane zgodnie z przepisami art. 16 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2529/2001. Należy tego dokonać zgodnie z art. 308a, art. 308b i art. 308c ust. l rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w zakresie wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6]. W przypadku gdy przywozem zarządza sie zgodnie z tymi przepisami, pozwolenia na przywóz nie są już wymagane.
(9) W celu uniknięcia jakiejkolwiek dyskryminacji państw eksportujących i zważywszy, że w ostatnich dwóch latach równoważne kontyngenty taryfowe zostały szybko wyczerpane, kontyngenty taryfowe w ramach niniejszego rozporządzenia nie powinny być początkowo uważane za bliskie wykorzystania w rozumieniu art. 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przy zastosowaniu zarządzania zgodnie z zasadą kto pierwszy, ten lepszy. Dlatego organy celne powinny odstąpić od wymagania zabezpieczenia w odniesieniu do towarów początkowo przywożonych w ramach niniejszych kontyngentów zgodnie z art. 308c ust. l i art. 248 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Z uwagi na specyfikę przechodzenia z jednego systemu zarządzania do drugiego nie stosuje się art. 308c ust. 2 i 3 tego rozporządzenia.
(10) Wdrożenie zasady kto pierwszy ten lepszy wymaga wykonania pewnej dodatkowej pracy przygotowawczej w przypadku Australii i Nowej Zelandii z uwagi na duże wielkości kontyngentów oraz ich tradycyjne wykorzystanie.
Z tego względu zasadę kto pierwszy ten lepszy należy stosować tylko w odniesieniu do przywozu z tych dwóch państw od dnia 1 maja 2004 r., a pozwolenia na przywóz należy utrzymać do dnia 30 kwietnia 2004 r. zgodnie z zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 1439/95.
Wskutek tego należy przyjąć przepisy w odniesieniu do dostępnych wielkości w ramach każdego z tych dwóch systemów zarządzania.
(11) Należy wyjaśnić, jaki rodzaj dowodu potwierdzającego pochodzenie produktów trzeba przedstawić aby skorzystać z kontyngentów taryfowych według zasady kto pierwszy ten lepszy.
(12) Przy zgłaszaniu organom celnym produktów na bazie mięsa baraniego w celu przywozu trudno jest im ustalić czy produkty pochodzą z owiec domowych, czy owiec innego pochodzenia, co jest podstawą do określenia stosowania różnych stawek celnych.
W związku z tym stosownym jest zapewnienie, aby dowód pochodzenia zawierał takie wyjaśnienie.
(13) Zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [7], i dyrektywą Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli wterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich i zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG i 90/675/EWG [8], przywóz może być dopuszczony tylko w przypadku produktów spełniających wymagania obowiązujących obecnie w państwach Wspólnoty zasad weterynaryjnych i certyfikacji.
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie otwiera wspólnotowe kontyngenty taryfowe dla owiec, kóz, mięsa baraniego i koziego na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 2
Opłaty celne stosowane do przywozu do Wspólnoty owiec, kóz, mięsa baraniego i koziego objętych kodami CN 01041030, 01041080, 01042090, 02109921, 02109929 i 0204 pochodzących z krajów wskazanych w Załączniku należy zawiesić lub zmniejszyć zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 3
1.
W odniesieniu do ilości wyrażonych wagą równoważnych tusz dla przywozu mięsa objętego kodem CN 0204 i zwierząt żywych objętych kodami CN 01041030, 01041080 i 01042090, jak również do opłat celnych należy stosować wielkości określone w Załączniku.
2.
Dla obliczania ilości wyrażonych "wagą równoważnych tusz" określonych w ust. 1, masę netto produktów z mięsa baraniego i koziego należy pomnożyć przez następujące współczynniki:
a) w przypadku zwierząt żywych: 0,47;
b) w przypadku mięsa z jagniąt i z koźląt bez kości: 1,67;
c) w przypadku baraniny bez kości, mięsa koziego bez kości innego niż z koźląt oraz dowolnej mieszaniny tych mięs: 1,81;
d) w przypadku produktów z kośćmi: 1,00.
3.
"Koźlę" oznacza kozę w wieku do jednego roku.
Artykuł 4
W drodze odstępstwa od Tytułu II(A) i (B) rozporządzenia (WE) nr 1439/95, kontyngentami taryfowymi określonymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dla państw z grupy państw nr 2, 3, 4 i 5 oraz dla Argentyny, Urugwaju, Chile, Islandii i Słowenii zarządza się według zasady kto pierwszy, ten lepszy zgodnie z art. 308a, art. 308b i art. 308c ust. l rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2004 r. Nie stosuje się art. 308c ust. 2 i 3 tego rozporządzenia. Nie są wymagane pozwolenia na przywóz.
Artykuł 5
1.
W okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 kwietnia 2004 r., kontyngenty taryfowe przewidziane dla Australii i Nowej Zelandii określone w Załączniku dla grupy państw nr 1 są zarządzane zgodnie z zasadami ustalonymi w Tytule II(A) rozporządzenia (WE) nr 1439/95.
2.
W okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r., w drodze odstępstwa od Tytułu II(A) rozporządzenia (WE) nr 1439/95, kontyngentami taryfowymi określonymi w ust. 1, zarządza się zgodnie z art. 4 niniejszego rozporządzenia.
Jednakże pozwolenia na przywóz wydane najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2004 r. na podstawie ust. 1 zachowują ważność do końca ich okresu ważności.
3.
Ilość tymczasowo zarządzana zgodnie z ust. 2 wynosi rocznie dla Australii 18650 ton, a dla Nowej Zelandii 226700 ton minus oszacowane odpowiednie ilości wyrażone wagą równoważnych tusz, dla których pozwolenia na przywóz wydane są najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2004 r.
Tymczasowa ilość jest następnie dostosowywana na podstawie pozwoleń wydawanych z mocą obowiązującą w okresie kwietnia.
Ilość ustalana w dniu 1 maja będzie następnie zwiększana o ilość wyrażoną wagą równoważnych tusz, o którą, wydane pozwolenia nie zostały wykorzystane lub wykorzystane tylko częściowo na podstawie pozwoleń zwróconych do właściwych władz.
Pozwolenia nie zwrócone do 15 sierpnia uważane są za w pełni wykorzystane.
4.
Dla celów przepisów ustępu 3 Państwa Członkowskie:
a) informują o ilościach określonych w art. 19 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1439/95, również jeśli chodzi o wagę równoważnych tusz;
b) powiadamiają Komisję pierwszego dnia roboczego danego tygodnia w przypadku kwietnia 2004 r. i następnie zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w art. 19 ust. 2) rozporządzenia (WE) nr 1439/95, w sprawie pozwoleń na przywóz wydanych w uprzednim tygodniu, jak również odpowiedniej wagi równoważnych tusz;
c) w drodze odstepstwa od art. 19 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1439/95, informują o danych, określonych w tym punkcie nie później niż w dniu 25 sierpnia 2004 r.
5.
W celu obliczenia wagi równoważnych tusz, o którym mowa w ustępach 3 i 4, stosuje się współczynniki określone w art. 3 ust. 2.
Artykuł 6
1.
W celu skorzystania z kontyngentów taryfowych określonych w Załączniku i zarządzanych zgodnie z art. 4, należy przedstawić wspólnotowym organom celnym ważny dowód pochodzenia wydany przez właściwe organy zainteresowanego kraju trzeciego łącznie z deklaracją celną w sprawie dopuszczenia odnośnych towarów do wolnego obrotu.
Pochodzenie towarów objętych kontyngentami taryfowymi innymi niż wynikające z preferencyjnych umów taryfowych określane jest zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego.
2.
Dowód pochodzenia określony w ust. 1 ustanawia się następująco:
a) w przypadku gdy kontyngent taryfowy, który stanowi część preferencyjnej umowy taryfowej dowodem pochodzenia jest dowód ustanowiony w tym układzie;
b) w przypadku innych kontyngentów taryfowych, dowodem pochodzenia jest dowód ustanowiony zgodnie z art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, zawierający oprócz elementów przewidzianych w tym artykule następujące dane:
- kod CN (przynajmniej cztery pierwsze cyfry),
- numer kolejny lub numery kolejne odnośnych kontyngentów taryfowych zgodnie z trzecim akapitem niniejszego ustępu,
- całkowita masa netto przypadająca na daną kategorię współczynnika okreslona w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
c) w przypadku państwa, którego kontyngent objęty jest lit. a) i b) łącznie, jest to dowód, określony w lit. a).
W przypadku, określonym w punkcie b), formularze zgodne z Załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1439/95, które zawierają wszystkie dodatkowe informacje wymagane w tym punkcie można stosować w okresie 2004 r., wykreślając tekst odnoszący się do pozwoleń na przywóz przy stosowaniu art. 4 niniejszego rozporządzenia.
W przypadku gdy dowód pochodzenia określony w punkcie b) jest zgłoszony jako dokument towarzyszący tylko w odniesieniu do jednej deklaracji w sprawie dopuszczenia do wolnego obrotu, może on zawierać kilka numerów kolejnych.
We wszystkich innych przypadkach zawiera on tylko jeden numer kolejny.
3.
W celu skorzystania z kontyngentów taryfowych określonych w Załączniku dla państw grupy 4 w odniesieniu do produktów objętych kodem CN ex0204, ex02109921 i ex02109929, dowód pochodzenia zawiera, w miejscu na opis produktu w tabeli, jednen z następujących wpisów:
a) "produkt/-y owczy/-e z gatunków owcy domowej;"
b) "produkt/-y owczy/-e z gatunków innych niż owce domowe;"
Te wskazania opowiadają wskazaniom określonym w świadectwie weterynaryjnym dołączonym do tych produktów.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od 1 stycznia 2004 r.
W odniesieniu do Republiki Czeskiej, Słowenii i Słowacji niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 30 kwietnia 2004 r. pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EC) nr 2234/2003
z dnia 23 grudnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w 2004 r. kontyngentów taryfowych na produkty z "młodej wołowiny" pochodzące z Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz Serbii i Czarnogóry
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. o wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzającego nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2820/98 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000 [2], przewiduje roczne preferencyjne kontyngenty taryfowe w wysokości 11475 ton "młodej wołowiny", rozdzielone między Bośnię i Hercegowinę, Serbię i Czarnogórę, łącznie z Kosowem.
(2) Umowy przejściowe z Chorwacją i byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, przyjęte Decyzją Rady 2002/107/WE z dnia 28 stycznia 2002 r. w sprawie zawarcia Umowy przejściowej w sprawie handlu oraz kwestii związanych z handlem, między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony [3], oraz Decyzja Rady 2001/330/WE w sprawie zawarcia Umowy przejściowej dotyczącej handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony [4], określają roczne preferencyjne kontyngenty taryfowe w wysokości odpowiednio 9400 ton i 1650 ton.
(3) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2248/2001 z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony oraz stosowania Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji [5] oraz art. 2 rozporządzenie Rady (WE) nr 153/2002 z dnia 21 stycznia 2002 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, oraz stosowania Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii [6] stanowią, że należy określić szczegółowe zasady wprowadzania koncesji na "młodą wołowinę".
(4) Dla celów kontrolnych rozporządzenie (WE) nr 2007/2000 uzależnia przywóz w ramach kontyngentów na "młodą wołowinę" dla Bośni i Hercegowiny oraz Serbii i Czarnogóry, w tym Kosowa, od przedstawienia świadectwa autentyczności, stwierdzającego, że towary pochodzą z kraju wystawiającego i odpowiadają dokładnie definicji określonej w załączniku II do tego rozporządzenia.
Z uwagi na harmonizację, przywóz w ramach kontyngentów "młodej wołowiny" pochodzącej z Chorwacji i z byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii także powinien być uzależniony od przedstawienia świadectwa autentyczności stwierdzającego, że towary pochodzą z kraju je wystawiającego i odpowiadają dokładnie definicji określonej w załączniku III do Umów przejściowych z byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii i Chorwacją.
Należy również ustalić wzór świadectw autentyczności i określić szczegółowe zasady posługiwania się nimi.
(5) Kosowo, zgodnie z definicją zawartą w rezolucji 1244 Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych z dnia 10 czerwca 1999 r. podlega międzynarodowej administracji cywilnej sprawowanej przez Misję Narodów Zjednoczonych w Kosowie (UNMIK), która ustanowiła również odrębną służbę celną.
Dlatego powinno istnieć także specjalne świadectwo autentyczności dla towarów pochodzących z Serbii i Czarnogóry/Kosowa.
(6) Przedmiotowe kontyngenty powinny być zarządzane przez stosowanie pozwoleń na przywóz. W tym celu zastosowanie powinno mieć Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [7] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [8], z zastrzeżeniem niniejszego rozporządzenia.
(7) Dla zapewnienia właściwego zarządzania przywozem przedmiotowych produktów, pozwolenia na przywóz powinny być wydawane pod warunkiem weryfikacji, zwłaszcza wpisów na świadectwach autentyczności.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego do spraw Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się następujące kontyngenty taryfowe na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2004 r.:
a) 9400 ton "młodej wołowiny", wyrażonych ciężarem tusz, pochodzącej z Chorwacji;
b) 1500 ton "młodej wołowiny", wyrażonych ciężarem tusz, pochodzącej z Bośni i Hercegowiny;
c) 1650 ton "młodej wołowiny", wyrażonych ciężarem tusz, pochodzącej z byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii;
d) 9975 ton "młodej wołowiny", wyrażonych ciężarem tusz, pochodzącej z Serbii i Czarnogóry, łącznie z Kosowem.
Kontyngenty, o których mowa w ustępie pierwszym, mają numery kolejne odpowiednio 09.4503, 09.4504, 09.4505 i 09.4506.
Dla celów obliczeniowych w kontyngentach tych przyjmuje się, że 100 kilogramów żywej wagi jest równoważne 50 kilogramom wagi tuszy.
2.
Cło stosowane w ramach kontyngentów, o których mowa w ustępie 1, wynosi 20 % cła ad valorem i 20 % cła specyficznego określonego we Wspólnej Taryfie Celnej.
3.
Przywóz w ramach kontyngentów, o których mowa w ustępie 1 jest zarezerwowany dla niektórych zwierząt żywych i niektórych gatunków mięsa objętych następującymi kodami CN, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2007/2000 i w załączniku III do Umów przejściowych zawartych z Chorwacją i byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii:
- ex01029051, ex01029059, ex01029071 i ex01029079,
- ex02011000 i ex02012020,
- ex02012030,
- ex02012050.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, do przywozu w ramach kontyngentów, o których mowa w art. 1, stosuje się rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i (WE) nr 1445/95.
Artykuł 3
1.
Przywóz ilości określonych w art. 1 podlega przedstawieniu, przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu, pozwolenia na przywóz.
2.
W polu 8 wniosków o wydanie pozwolenia i pozwoleń podaje się kraj lub obszar celny pochodzenia.
Do pozwolenia dołącza się zobowiązanie do przywozu ze wskazanego kraju lub obszaru celnego.
Pole 20 wniosków o wydanie pozwolenia i pozwoleń zawiera jeden z następujących zapisów:
- "Baby beef" [Reglamento (CE) no2234/2003]
- "Baby beef" [forordning (EF) nr. 2234/2003]
- "Baby beef" [Verordnung (EG) Nr. 2234/2003]
- « Baby beef» [Κανονισμος (EK) αριυ 2234/2003]
- ‘ Baby beef’ (Regulation (EC) No 2234/2003)
- "Baby beef" [Règlement (CE) no 2234/2003]
- "Baby beef" [regolamento (CE) n. 2234/2003]
- "Baby beef" [Verordening (EG) nr. 2234/2003]
- "Baby beef" [Regulamento (CE) n.o 2234/2003]
- "Baby beef" (asetus (EY) N:o 2234/2003)
- "Baby beef" [förordning (EG) nr 2234/2003].
3.
Oryginał świadectwa autentyczności sporządzonego zgodnie z art. 4 wraz z kopią jest przedkładany właściwym organom razem z wnioskiem o wydanie pierwszego pozwolenia na przywóz odnoszącego się do świadectwa autentyczności.
Oryginał świadectwa autentyczności jest przechowywany przez właściwe organy.
Świadectwa autentyczności mogą być wykorzystywane do wystawienia więcej niż jednego pozwolenia na przywóz na ilości nie przekraczające ilości podanych w pozwoleniu.
W przypadku wystawienia więcej niż jednego pozwolenia odnoszącego się do danego świadectwa, odpowiednie organy muszą potwierdzić to świadectwo autentyczności, w celu wykazania przypisanej mu ilości.
4.
Właściwe organy mogą wydawać pozwolenia na przywóz dopiero po upewnieniu się, że wszystkie informacje na świadectwie autentyczności są zgodne z otrzymywanymi co tydzień z Komisji informacjami dotyczącymi przedmiotowego przywozu.
Następnie pozwolenia są wydawane niezwłocznie.
Artykuł 4
1. Do każdego wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów, o których mowa w art. 1, dołącza się świadectwo autentyczności wydane przez organy kraju wywozu lub obszaru celnego wymienionego w załączniku VI, stwierdzające, że towary pochodzą z tego kraju lub obszaru celnego i odpowiadają definicji, zależnie od sytuacji, w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2007/2000 lub w załączniku III do Umów przejściowych, o których mowa w art. 1 ust. 3.
2.
Świadectwa autentyczności są sporządzane w jednym oryginale i dwóch kopiach drukowanych i wypełnianych w jednym z urzędowych języków Wspólnoty, zgodnie z odpowiednim wzorem w załącznikach I, II, III, IV i V dla danego kraju i obszaru celnego wywozu.
Mogą być one również drukowane i wypełniane w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych kraju lub obszaru celnego wywozu.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym składany jest wniosek o pozwolenie na przywóz, mogą wymagać dołączenia tłumaczenia tego świadectwa.
3.
Oryginał i kopie świadectwa autentyczności mogą być wypełnione pismem drukowanym lub odręcznym.
W drugim wymienionym przypadku wypełnia się je czarnym tuszem i literami drukowanymi.
Formularze mają wymiary 210 x 297 mm.
Gramatura użytego papieru nie może być mniejsza niż 40 g/m2.
Oryginał musi być w kolorze białym, pierwsza kopia w kolorze różowym, a druga kopia w kolorze żółtym.
4.
Na każdym świadectwie umieszcza się jego własny indywidualny numer seryjny, a po nim nazwę kraju lub obszaru celnego wydania.
Na kopiach znajduje się ten sam numer seryjny i ta sama nazwa, co na oryginale.
5.
Świadectwa są ważne tylko wtedy, gdy są należycie poświadczone przez organa wydające, wymienione w załączniku VI.
6.
Świadectwa uważa się za należycie poświadczone, jeśli podana jest na nich data i miejsce wystawienia i są opatrzone pieczęcią organu wydającego i podpisane przez osobę lub osoby upoważnione do ich podpisywania.
Artykuł 5
1.
Organy wydające wymienione w załączniku VI:
a) są uznawane za takie przez odnośny kraj lub obszar celny wywozu;
b) zobowiązują się do weryfikowania wpisów na świadectwach;
c) zobowiązują się do dostarczania Komisji przynajmniej raz na tydzień wszelkich informacji umożliwiających weryfikację wpisów na świadectwach autentyczności, zwłaszcza w odniesieniu do numerów świadectw, eksportera, odbiorcy, kraju przeznaczenia, produktu (żywe zwierzęta/mięso), ciężaru netto i daty podpisania.
2.
Wykaz zamieszczony w załączniku VI jest korygowany przez Komisję, jeśli warunek, o którym mowa w ust. 1 lit. a), nie jest spełniony, jeśli organ wydający świadectwa nie wypełnia jednego lub więcej z nałożonych na niego zobowiązań lub jeśli wyznaczony zostaje nowy organ wydający.
Artykuł 6
Świadectwa autentyczności i pozwolenia na przywóz są ważne przez trzy miesiące od daty ich wystawienia.
Niemniej jednak, ich ważność wygasa dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 7
Odnośne kraje wywozu i obszary celne przekazują Komisji wzory odcisków pieczęci używanych przez ich organy wydające świadectwa oraz nazwiska i wzory podpisów osób upoważnionych do podpisywania świadectw autentyczności.
Komisja przekazuje je właściwym organom Państw Członkowskich.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2235/2003
z dnia 23 grudnia 2003 r.
ustanawiające wspólne zasady stosowania rozporządzeń Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 1868/94 w odniesieniu do skrobi ziemniaczanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności w jego artykuł 145 lit. c),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [2], w szczególności w jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tytuł IV rozdział 6 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 ustanawia pomoc dla rolników produkujących ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi ziemniaczanej.
Zgodnie z art. 93 tego rozporządzenia kwota płatności odnosi się do ilości ziemniaków potrzebnych do wytworzenia jednej tony skrobi.
(2) Artykuł 4a rozporządzenia (WE) nr 1868/94 ustala cenę minimalną za ziemniaki, które mają być przetworzone na skrobię ziemniaczaną.
Cena ta musi być dopasowana do zawartości skrobi w ziemniakach.
Artykuł 5 tego rozporządzenia ustala premię dla producentów skrobi ziemniaczanej za ilość wyprodukowanej skrobi.
(3) Należy ustalić wspólne zasady dla określenia masy ziemniaków oraz wysokości pomocy dla producentów skrobi ziemniaczanej, cenę minimalną i premię w stosunku do zawartości skrobi w ziemniakach.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Dopłat Bezpośrednich oraz Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów art. 93 i 94 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz art. 4a i 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 masa ziemniaków ma być określona w zgodności z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Kwota płatności pomocy dla producentów skrobi ziemniaczanej, o której mowa w art. 93 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, cena minimalna i premia w odniesieniu do zawartości skrobi w ziemniakach, o której mowa w art. 4a i 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94, są ustalone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2236/2003
z dnia 23 grudnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [1], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 97/52 [2] ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 1868/94. Ze względu na zmiany rozporządzenia (WE) nr 1868/94 przez Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji oraz przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1782/2003 z dnia 23 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające niektóre wspólne zasady dla rolników i zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, rozporządzenie (WE) nr 97/95 należy dostosować w celu uwzględnienia wspomnianych zmian. Ze względu na zrozumiałość i pewność prawną wskazane jest uchylenie rozporządzenia (WE) nr 97/95 i zastąpienia go nowym;
(2) Rozporządzenie (WE) 1868/94 ustanawia system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej, uprawnionej do korzystania z pomocy Wspólnoty.
(3) Niezbędne jest wyszczególnienie, jakie elementy mają zostać uwzględnione w umowie kontraktacji pomiędzy przedsiębiorstwem produkującym skrobię ziemniaczaną a producentem, w celu uniknięcia zawarcia kontraktu z nadwyżką w stosunku do przysługującej przedsiębiorstwu subkwoty.
Takie przedsiębiorstwa nie powinny przyjmować dostaw ziemniaków nieobjętych umową kontraktacji, ponieważ stwarza to zagrożenie dla efektywności sytemu kwotowego i wymogu, który stanowi, że cena minimalna ustalona w art. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) 1868/94 powinna obejmować wszystkie ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi.
Niemniej jednak, tam gdzie warunki klimatyczne panujące na obszarach objętych umową kontraktacji sprzyjają produkcji większej ilości ziemniaków lub ziemniaków o większej zawartości skrobi niż było to pierwotnie przewidziane, powinno być możliwe przyjęcie tych ziemniaków przez przedsiębiorstwo produkujące skrobię ziemniaczaną, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to zapłaci za nie cenę minimalną określoną powyżej.
(4) Ziemniaki o zawartości skrobi poniżej 13 % nie mogą zostać zakwalifikowane jako surowiec do produkcji skrobi ziemniaczanej.
Ziemniaki o zawartości skrobi poniżej 13 % nie powinny być przyjmowane przez przedsiębiorstwa produkujące skrobię.
Tam, gdzie ze względu na warunki klimatyczne zawartość skrobi jest niższa, i na wniosek Państwa Członkowskiego Komisja może zezwolić na przyjmowanie ziemniaków o zawartości skrobi niższej niż 13 %.
(5) Za niezbędne uważa się określenie dopuszczalnych metod określania suchej wagi ziemniaków i sporządzenie tabeli określającej poziomy zawartości skrobi i odpowiadające im wysokości wypłacanej pomocy.
(6) Powinny zostać wprowadzone instrumenty kontrolne mające zapewnić, że tylko skrobia produkowana zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia stanowi podstawę do wypłacenia dotacji.
W celu ochrony producentów ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi, konieczne jest stosowanie ceny minimalnej, określonej w artykule 4 lit. a) rozporządzenia (WE) 1868/94, przy zakupie wszystkich ziemniaków.
Dlatego też niezbędne jest wprowadzenie sankcji tam, gdzie nie zapłacono ceny minimalnej, albo wobec przedsiębiorstwa, które przyjęło ziemniaki nie objęte umową kontraktacji.
(7) Niezbędne jest wprowadzenie przepisów, które umożliwią dopilnowanie, by wyprodukowana nadwyżka skrobi ziemniaczanej, przekraczająca wysokość przyznanej przedsiębiorstwu subkwoty, była wywożona bez refundacji wywozowej, zgodnie z wymogami określonymi w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) 1868/94. W przypadku jakiegokolwiek naruszenia tego przepisu powinny zostać zastosowane sankcje.
(8) Niezbędne jest określenie, jakie decyzje mają być podjęte w stosunku do subkwoty przedsiębiorstw, które łączą się, zmieniają właściciela lub zaprzestają handlu.
(9) Niezbędne jest umożliwienie Państwom Członkowskim i Komisji sprawowania kontroli nad funkcjonowaniem systemu kwot.
Powinna zostać określona forma i tryb przekazywania informacji przez przedsiębiorstwo Państwu Członkowskiemu i Komisji przez Państwo Członkowskie.
(10) Instrumenty przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I DEFINICJE – SYSTEM KWOT
Artykuł 1
Na potrzeby niniejszego rozporządzenia będą stosowane następujące definicje:
a) kwota: kwota określona dla każdego Państwa Członkowskiego w art. 2 ust. 1 i 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) 1868/94 [3];
b) subkwota: część kwoty przyznana przez Państwo Członkowskie przedsiębiorstwu produkującemu skrobię;
c) przedsiębiorstwo produkujące skrobię: każda osoba fizyczna lub prawna działająca na terenie Państwa Członkowskiego, otrzymująca subkwotę i premię określoną w art. 5 rozporządzenia (WE) 1868/94;
d) producent: każda osoba fizyczna lub prawna lub grupa takich osób, dostarczająca wyprodukowane przez siebie lub przez swoich członków ziemniaki do przedsiębiorstwa produkującego skrobię, przez siebie i w swoim własnym imieniu, na podstawie umowy kontraktacji zawartej przez siebie lub w swoim własnym imieniu;
e) umowa kontraktacji: każda umowa zawarta między producentem lub grupą producentów, a przedsiębiorstwem produkującym skrobię;
f) ziemniaki: ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi ziemniaczanej wymienione w art. 93 rozporządzenia (WE) 1782/2003 i posiadające zawartość skrobi nie mniejszą niż 13 %;
g) skrobia nieprzetworzona: produkowana skrobia, objęta kodem CN 11081300, nie poddana żadnemu procesowi przetwarzania;
h) łączenie się przedsiębiorstw produkujących skrobię: połączenie się w jedno dwóch lub większej liczby przedsiębiorstw produkujących skrobię;
i) przeniesienie własności przedsiębiorstwa produkującego skrobię: przekazanie lub przejęcie majątku przedsiębiorstwa posiadającego subkwotę, na rzecz jednego lub większej liczby przedsiębiorstw produkujących skrobię;
j) przeniesienie własności zakładu produkującego skrobię: przekazanie własności elementu technicznego, włączając w to całość urządzeń niezbędnych do wyprodukowania skrobi, na rzecz jednego lub większej liczby przedsiębiorstw, skutkujące częściowym lub całkowitym przejęciem zakładu należącego do przedsiębiorstwa dokonującego przeniesienia;
k) dzierżawa zakładu produkcyjnego: umowa dzierżawy elementu technicznego, włączając w to całość urządzeń niezbędnych do wyprodukowania skrobi, z zamiarem ich użytkowania, zawarta na okres co najmniej trzech następujących po sobie lat gospodarczych z przedsiębiorstwem mającym siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim, co brany pod uwagę zakład, jeżeli po dojściu dzierżawy do skutku przedsiębiorstwo będące najemcą może być uznane za samodzielne przedsiębiorstwo produkujące skrobię ze względu na całość jego produkcji;
i) pomoc na skrobię ziemniaczaną: pomoc ustanowiona dla rolników produkujących ziemniaki przeznaczone na wytwarzanie skrobi ziemniaczanej. O wypłacie tej pomocy jest mowa w art. 93 rozporządzenia (WE nr 1782/2003.
Artykuł 2
Tam, gdzie stosuje się art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94, przyznane subkwoty zostaną odpowiednio dostosowane na początku roku gospodarczego następującego po roku, w którym kwota została przekroczona.
ROZDZIAŁ II SYSTEM CEN I PŁATNOŚCI
Artykuł 3
1.
Umowa kontraktacji powinna być zawierana na każdy rok gospodarczy.
Każdy kontrakt powinien posiadać numer identyfikacyjny i zawierać przynajmniej poniższe informacje:
a) nazwisko/nazwę i adres producenta lub grupy producentów;
b) nazwisko/nazwę i adres przedsiębiorstwa produkującego skrobię;
c) areał upraw, wyrażony w hektarach z dokładnością do dwóch dziesiętnych i zidentyfikowany zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2419/2001 o Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli (IACS);
d) wyrażoną w tonach przewidywaną wysokość zbiorów ziemniaków na tym obszarze, które następnie zostaną dostarczone do przedsiębiorstwa produkującego skrobię;
e) przewidywaną zawartość skrobi w ziemniakach, obliczoną w oparciu o średnią zawartość skrobi w ziemniakach dostarczonych przez producenta do przedsiębiorstwa produkującego skrobię w ciągu ostatnich trzech lat gospodarczych lub, w przypadku gdy te dane nie są dostępne, w oparciu o przeciętną zawartość charakterystyczną dla obszaru, z którego pochodzą dostawy;
f) zobowiązanie przedsiębiorstwa produkującego skrobię do wypłacenia producentowi ceny minimalnej, o której mowa w artykule 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1868/94.
2.
Każde przedsiębiorstwo produkujące skrobię powinno przekazać kompetentnym władzom zestawienie kontraktów, podając dla każdego kontraktu numer identyfikacyjny, nazwisko/nazwę producenta, areał upraw i zakontraktowany tonaż, wyrażony w formie ekwiwalentu skrobiowego, przed upływem terminu, który zostanie ustalony przez Państwo Członkowskie przed końcem roku gospodarczego, aby zapewnić przeprowadzenie niezbędnych kontroli.
3.
Suma ekwiwalentów skrobiowych dla ilości wymienionych w umowach kontraktacji nie powinna przekraczać subkwoty ustalonej dla przedsiębiorstwa produkującego skrobię.
4.
Tam, gdzie wielkość faktycznej produkcji, zrealizowanej na podstawie umowy kontraktacji, wyrażona w ekwiwalencie skrobiowym, przekracza wielkość ustaloną w kontrakcie, to nadwyżka ta może zostać dostarczona, jeżeli tak zadecyduje przedsiębiorstwo produkujące skrobię. W takim przypadku zostanie zapłacona cena minimalna, o której mowa w art. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1868/94.
5.
Przedsiębiorstwom produkującym skrobię zabronione jest przyjęcie dostaw ziemniaków nieobjętych umową kontraktacji.
Artykuł 4
1.
Wytwórcy skrobi będą przyjmować ziemniaki albo na terenie przedsiębiorstw produkujących skrobię, albo w punktach skupu.
2.
Sprawdzanie wagi oraz zawartości skrobi, w zgodzie z artykułami 5 i 7, przeprowadza się w czasie przyjmowania dostaw i z upoważnienia inspektora zatwierdzonego przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 5
1.
Tam, gdzie jest to wymagane na użytek jednej z metod wspomnianych w zał. I rozporządzenia (WE) nr 2235/2003 [4], dla każdego ładunku powinna zostać określona waga brutto ziemniaków w momencie przyjęcia dostawy poprzez porównawcze ważenie używanego środka transportu – załadowanego i pustego.
2.
Wagę netto ziemniaków ustala się jedną z metod opisanych w zał. I rozporządzenia (WE) nr 2235/2003.
3.
Przyjęte transporty muszą posiadać zawartość skrobi nie mniejszą niż 13 %.
Jednakże przedsiębiorstwa produkujące skrobię i poddające ją dalszemu przetwarzaniu mogą przyjmować transporty ziemniaków o zawartości skrobi poniżej 13 %, pod warunkiem że ilość skrobi wyprodukowanej z tych ziemniaków nie będzie przekraczać 1 % subkwoty.
Cena minimalna płacona w takich przypadkach powinna odpowiadać cenie minimalnej płaconej za ziemniaki o zawartości skrobi 13 %.
Artykuł 6
Zawartość skrobi w ziemniakach określana jest na wadze hydrostatycznej na podstawie suchej wagi odpowiadającej 5050 gramów dostarczonych ziemniaków.
Używana woda jest czysta i bez dodatków, jej temperatura nie przekracza 18 °C.
Artykuł 7
1.
Premię przyznaje się przedsiębiorstwom produkującym skrobię za skrobię wytwarzaną z pełnowartościowych ziemniaków o jakości umożliwiającej zbyt, na podstawie ilości użytych ziemniaków i poziomu zawartości skrobi w tych ziemniakach, według stawek określonych przez zał. II rozporządzenia (WE) nr 2235/2003 na ilość skrobi nie przekraczającą wielkości przyznanej im subkwoty.
Premia nie powinna być przyznawana dla skrobi wyprodukowanej z niepełnowartościowych ziemniaków o niewystarczającej dla znalezienia zbytu jakości, ani też dla skrobi wytwarzanej z ziemniaków, w których zawartość skrobi jest niższa niż 13 %, z wyjątkiem przypadków, do których stosuje się art. 5 ust. 3.
Tam, gdzie zawartość skrobi jest obliczana na podstawie skali Reimanna lub Parrowa i odpowiada liczbie wymienionej w dwóch lub trzech wierszach drugiej kolumny zał. II rozporządzenia (WE) nr 2235/2003, to stosowane stawki powinny odnosić się do drugiego lub trzeciego wiersza.
2.
Tam, gdzie dostarczone partie transportów zawierają 25 lub więcej procent ziemniaków, które mogą przejść przez sieć selekcyjną sortownika z otworami kwadratowymi o długości boku 28 mm (dalej określane jako "odrzuty"), waga netto używana dla określania ceny minimalnej przez wytwórcę powinna być zmniejszona zgodnie z poniższą tabelą:
Odsetek odrzutów _BAR_ Redukcja wagi w % _BAR_
25 do 30 % _BAR_ 10 % _BAR_
31 do 40 % _BAR_ 15 % _BAR_
41 do 50 % _BAR_ 20 % _BAR_
Jeżeli partie dostaw zawierają więcej niż 50 % odrzutów, to wówczas powinny one być traktowane oddzielnie na podstawie wzajemnych uzgodnień, przy czym premie do nich nie powinny być wypłacane.
Udział procentowy odrzutów powinien być ustalany w tym samym czasie, co waga netto.
3.
To, czy limity określone przez subkwoty są przestrzegane przez przedsiębiorstwa produkujące skrobię, powinno być oceniane na podstawie ilości ziemniaków używanych do jej produkcji i zawartości skrobi w tych ziemniakach, zgodnie ze wskaźnikami określonymi w zał. II rozporządzenia (WE) nr 2235/2003.
Artykuł 8
1.
Za sporządzenie formularza odbioru wspólnie odpowiadają: przedsiębiorstwo produkujące skrobię, inspektor zatwierdzony przez Państwo Członkowskie oraz dostawca.
Przedsiębiorstwo produkujące skrobię ma obowiązek dostarczyć kopię formularza producentowi i zatrzymać oryginał dla siebie, w celu przedłożenia go agencji odpowiedzialnej za monitoring premii, jeśli zajdzie taka potrzeba.
2.
Formularz odbioru powinien zawierać przynajmniej poniższe informacje, uzyskane w wyniku przeprowadzenia działań zgodnie z art. 4–7:
a) datę dostawy;
b) numer dostawy;
c) numer umowy kontraktacyjnej;
d) nazwisko/nazwę i adres producenta ziemniaków;
e) wagę środka transportu po przybyciu do fabryki skrobi lub punktu odbioru;
f) wagę środka transportu po rozładunku i usunięciu pozostałości ziemi;
g) wagę brutto dostawy;
h) wysokość redukcji wagi ze względu na czynniki uboczne i wagę wody zaabsorbowanej podczas płukania, wyrażonej w procentach i stosowanej do wagi brutto dostawy;
i) wysokość redukcji, wyrażonej w kilogramach, stosowanej do wagi brutto dostawy, będącej skutkiem ubocznym;
j) odsetek odrzutów;
k) całkowitą wagę netto dostawy (waga brutto minus redukcja, wliczając w to korektę ze względu na odrzuty);
l) zawartość skrobi, wyrażona jako udział procentowy w suchej wadze;
m) cena jednostkowa do zapłaty.
Artykuł 9
Przedsiębiorstwo produkujące skrobię wydaje każdemu producentowi odcinek końcowy wypłaty, zawierający następujące elementy:
a) nazwę firmową przedsiębiorstwa produkującego skrobię;
b) nazwisko/nazwę producenta ziemniaków;
c) numer umowy kontraktacyjnej;
d) datę i numer formularza odbioru;
e) wagę netto każdej dostawy po wszelkich redukcjach, zgodnie z art. 8 ust. 2;
f) ceny jednostkowe za każdą dostawę;
g) całkowitą kwotę należną hodowcy;
h) kwoty wypłacone producentowi ziemniaków i datę dokonywania płatności;
i) podpis i pieczątkę wytwórcy skrobi.
ROZDZIAŁ III PŁATNOŚCI – KARY
Artykuł 10
1.
Dokonanie płatności premii, o której mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1864/94, jest uzależnione od spełnienia następujących warunków:
- przedsiębiorstwo produkujące skrobię przedstawia dowód na to, że wyprodukowało podlegającą dopłacie skrobię w ciągu danego roku gospodarczego,
- przedsiębiorstwo produkujące skrobię musi dowieść, że zapłaciło producentom cenę nie niższą od tej, o której mowa w art. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1868/94 na etapie dostarczenia surowca do fabryki i za całą ilość ziemniaków wyprodukowanych we Wspólnocie i użytych do produkcji skrobi,
- przedsiębiorstwo produkujące skrobię przedstawia dowody na to, że skrobia, o której mowa, została wytworzona przy wykorzystaniu ziemniaków objętych umowami kontraktacyjnymi, o których mowa w art. 3.
2.
Przedstawienie dowodu, o którym mowa w ust. 1, odbywa się poprzez dostarczenie odcinka końcowego wypłaty, określonego w art. 9, wraz z załączonym potwierdzeniem dokonania płatności sporządzonym przez producenta lub pokwitowaniem wydanym przez instytucję finansową, która dokonała płatności na zlecenie wytwórcy skrobi, poświadczającym dokonanie płatności.
3.
Premia dla przedsiębiorstw produkujących skrobię jest wypłacana przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium skrobia ziemniaczana została wytworzona, w cztery miesiące od daty, do której odnosi się dowód, o którym mowa w ust. 1.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają postępowanie kontrolne w celu dokonania na miejscu weryfikacji działań, których przeprowadzenie uprawnia do otrzymania premii oraz sprawdzenia zgodności z subkwotami przyznawanymi każdemu przedsiębiorstwu produkującemu skrobię.
W celu przeprowadzenia kontroli inspektorom powinny zostać udostępnione ewidencje zapasów towarowych, sprawozdania przedsiębiorstw, a także urządzenia służące do produkcji i składowania.
W ciągu każdego okresu przetwórczego inspekcja powinna objąć cały proces przetwórczy co najmniej 10 % ziemniaków dostarczonych do przedsiębiorstwa produkującego skrobię.
2.
Państwa Członkowskie będą odpowiednio powiadamiać każde przedsiębiorstwo produkujące skrobię o wielkości nadwyżek wyprodukowanej skrobi w stosunku do przyznanej subkwoty.
3.
Jeżeli kompetentna instytucja uzna, że zobowiązania wymienione w art. 10 ust. 1 tiret drugie nie zostały wypełnione przez przedsiębiorstwo produkujące skrobię, to przedsiębiorstwo to, w przypadku braku wystąpienia siły wyższej, powinno utracić uprawnienie do otrzymywania premii, w całości lub w części, zgodnie z następującymi wytycznymi:
- jeżeli zobowiązania nie zostały wypełnione w odniesieniu do ilości skrobi mniejszej niż 20 % całkowitej ilości skrobi produkowanej przez przedsiębiorstwo, to przyznawana premia powinna zostać zmniejszona o pięciokrotność udziału procentowego branego w tym przypadku pod uwagę,
- jeżeli udział procentowy wynosi 20 % lub więcej, wówczas premia nie zostaje przyznana.
4.
Jeżeli zostaje popełnione wykroczenie przeciw zakazowi zawartemu w art. 3 ust. 5, to wówczas premia wypłacana za subkwotę powinna zostać zmniejszona, zgodnie z następującymi wytycznymi:
- jeżeli kontrola wykaże, że pewna ilość ekwiwalentu skrobi, nie większa niż 10 % subkwoty przysługującej przedsiębiorstwu, została przez nie przyjęta, to całość premii, jakie mają zostać przekazane przedsiębiorstwu w ciągu roku gospodarczego, zostanie pomniejszona o 10-krotność odnotowanego udziału procentowego,
- jeżeli ilość nie objęta kontraktami na produkcję jest większa od ilości wymienionej w pierwszym akapicie, to wówczas nie zostaje przyznana premia na odnośny rok gospodarczy. Ponadto nie zostanie przyznana premia na następny rok gospodarczy.
5.
Jeżeli, w sprzeczności z art. 5 ust. 3, skrobia, która może zostać wyprodukowana z dostaw o zawartości skrobi poniżej 13 %:
- przekracza 1 % subkwoty przyznanej przedsiębiorstwu na przetwórstwo, to wówczas nie zostanie przyznana premia za ilość stanowiącą nadwyżkę. Ponadto premia przyznawana na subkwotę zostanie pomniejszona o 10-krotność odnotowanego udziału procentowego,
- przekracza 11 % subkwoty przyznanej przedsiębiorstwu na przetwórstwo, to wówczas nie zostanie przyznana premia na odnośny rok gospodarczy. Ponadto przedsiębiorstwo nie będzie uprawnione do otrzymania premii na następny rok gospodarczy.
6.
Kontrole przeprowadzane zgodnie z niniejszym artykułem zostają bez zastrzeżeń przekazane do jakiejkolwiek dalszej weryfikacji przez kompetentne władze.
Artykuł 12
1.
Operacje eksportowe, o których mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1868/94, powinny zostać uznane za dokonane, jeżeli:
a) kompetentne instytucje Państwa Członkowskiego, odpowiedzialne za produkcję, niezależnie od Państwa Członkowskiego, z którego została wyeksportowana skrobia, otrzymały dowód, o którym mowa w art. 13 ust. 2;
b) państwo Członkowskie eksportujące skrobię przyjęło odpowiednią deklarację eksportową przed dniem 1 stycznia następującym po końcu roku gospodarczego, w którym skrobia została wyprodukowana;
c) skrobia, o której mowa, opuściła obszar celny Wspólnoty nie później niż 60 dni po dacie 1 stycznia, wyszczególnionej w lit. b);
d) produkt został wywieziony bez refundacji.
Jeżeli nie zostały spełnione wszystkie warunki wymienione w pierwszym punkcie, to z wyłączeniem przypadków, w których wystąpiła siła wyższa, każdą ilość skrobi przekraczającej subkwotę uznaje się za rozdysponowaną na potrzeby rynku wewnętrznego.
2.
W przypadkach, w których wystąpiła siła wyższa, kompetentna instytucja Państwa Członkowskiego, na którego terytorium skrobia została wyprodukowana, podejmuje niezbędne środki stosownie do okoliczności, na które powołuje się strona zainteresowana.
Jeżeli skrobia jest eksportowana z terytorium Państwa Członkowskiego, innego niż to, w którym została wyprodukowana, te środki powinny zostać podjęte po otrzymaniu opinii kompetentnych władz tego Państwa Członkowskiego.
3.
Na użytek niniejszego rozporządzenia, można nie odwoływać się do art. 36 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 [5].
Artykuł 13
1.
Drogą derogacji od art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1342/2003 [6] ubezpieczenie licencji na eksport powinno wynosić 23 EUR za tonę.
2.
Dowód na to, że odnośne przedsiębiorstwo produkujące skrobię postępowało zgodnie z warunkami określonymi w art. 12 ust. 1 pkt 1, powinien zostać przekazany do kompetentnej instytucji w Państwie Członkowskim, na którego terytorium skrobia została wyprodukowana, przed dniem 1 kwietnia roku kalendarzowego następującego po końcu roku gospodarczego, w którym skrobia została wyprodukowana.
3.
Taki dowód powinien zostać dostarczony poprzez sporządzenie:
a) licencji eksportowej wydawanej przedsiębiorstwu produkującemu skrobię przez kompetentną władzę w Państwie Członkowskim, o której mowa w ust. 2, opatrzonej jedną z poniższych deklaracji, drogą derogacji od art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1518/95 [7]:
- Para exportacion sin restitucion, de conformidad con el articulo 6 del reglamento (CE) No 1868/94
- Skal exporteres uden restitution, jf. Artikel 6 i forordning (EF) Nr 1868/94
- Ausfuhr ohne Erstattung gemäß Artikel 6 der Verordnung (EG) Nr 1868/94
- Προς εξαγωγή χωρίς επιστροφή σύμφωνα με το άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1868/94
- For export without refund under Article 6 of Regulation No (EC) 1868/94
- A exporter sans restitution conformement a l’article 6 du reglement (CE) No 1868/94
- Da esportare senza restituzione a norma dell’articolo 6 del regolamento (CE) n.1868/94
- Overeenkomstig artikel 6 van Verordening (EG) nr 1868/94 zonder restitutie uit voeren
- A exportar sem restituição em conformidade com o artigo 6 de Regulamento (CE) n.o 1868/94
- Viedään tuetta asetuksen (EY) N:o 1868/94 6 artiklan mukaisesti
- För eksport utan eksportbidrag enligt artikel 6 i förordning (EG) nr 1868/94;
b) dokumentów, o których mowa w art. 32 i 33 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [8], niezbędnych do wydania ubezpieczenia;
c) oświadczenia przedsiębiorstwa produkującego skrobię, że wyprodukowało ono skrobię.
4.
W przypadku gdy nieprzetworzona skrobia, produkowana przez przedsiębiorstwo produkujące skrobię, przeznaczona na eksport, jest składowana w silosie, magazynie lub pojemniku poza terenem fabryki należącej do wytwórcy, na terenie Państwa Członkowskiego, w którym skrobia została wyprodukowana, lub też na terenie jakiegokolwiek innego Państwa Członkowskiego, a w którym jest składowana także inna nieprzetworzona skrobia, wyprodukowana przez to samo przedsiębiorstwo lub inne przedsiębiorstwa, w taki sposób, że niemożliwe jest rozróżnienie składowanych produktów, to wówczas wszystkie takie produkty powinny zostać poddane nadzorowi administracyjnemu, gwarantującemu takie samo zabezpieczenie, jak nadzór służb celnych, do czasu, gdy deklaracja eksportowa, o której mowa w art. 12 ust. 1 lit. b), zostanie przyjęta. Po przyjęciu deklaracji eksportowej nadzór przejmują służby celne.
W okolicznościach, o których mowa w pkt 1, gdy wycofanie z zapasów następuje:
- przed przyjęciem deklaracji eksportowej, o której mowa w art. 12 ust. 1 lit. b), dalszych dowodów dostarczonych przez kompetentne władze Państwa Członkowskiego, na terenie którego skrobia była składowana, lub
- po przyjęciu deklaracji eksportowej, o której mowa w art. 12 ust. 1 lit. b), dalszych dowodów w rozumieniu art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 dostarczonych przez władze celne Państwa Członkowskiego, na terenie którego skrobia była składowana.
W obydwu przypadkach dalsze dowody powinny świadczyć o wycofaniu z zapasów produktu, o którym mowa, lub odpowiadającej mu ilości w rozumieniu pkt 1.
Artykuł 14
W przypadku gdy nieprzetworzona skrobia, wyprodukowana przez przedsiębiorstwo produkujące skrobię, jest składowana luźno i znajduje się składzie celnym lub podlega procedurze wolnej strefy w oczekiwaniu na zaliczkową wypłatę refundacji, w sposób określony w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 565/80 [9], to taka skrobia może, w związku z działaniami, o których mowa w art. 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 800/99, również zostać zmieszana ze znajdującą się w tym samym miejscu składowania inną skrobią, podlegającą tej samej podpozycji w nomenklaturze stosowanej w odniesieniu do refundacji, posiadającą takie same charakterystyki techniczne i spełniającą warunki wymagane do otrzymania refundacji eksportowej, a także podlegającej tym samym przepisom określonym w rozporządzeniu (WE) nr 800/99 lub rozporządzeniu (EWG) nr 565/80.
Artykuł 15
1.
Omawiane Państwo Członkowskie wprowadza jednolitą stawkę na taką ilość skrobi, jaka zostaje przeznaczona na rynek wewnętrzny, w rozumieniu art. 12 ust. 1 drugi akapit, w przypadku nieprzetworzonej skrobi lub każdego produktu pochodnego umieszczonego na liście stanowiącej załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1518/95 [10] lub wchodzącego w zakres rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 [11].
Jednolita stawka jest obliczana dla tony nieprzetworzonej skrobi i równa wspólnej taryfie celnej nakładanej na tonę skrobi, objętej kodem CN 11081300 w czasie trwania roku gospodarczego, w którym została wyprodukowana skrobia lub produkty pochodne, powiększonej o 10 %.
2.
Omawiane Państwo Członkowskie powiadamia przedsiębiorstwa produkujące skrobię przed dniem 1 maja następującym po dniu 1 stycznia, określonym w art. 12 ust. 1 lit. b), o wysokości całkowitej kwoty, jaka zostanie zapłacona.
Całkowita kwota zapłacona jest przez przedsiębiorstwa produkujące skrobię, o której mowa, nie później niż do dnia 20 maja tego roku.
Artykuł 16
1.
W przypadku łączenia się przedsiębiorstw produkujących skrobię Państwo Członkowskie przyznaje przedsiębiorstwu powstałemu w wyniku połączenia subkwotę równą sumie subkwot przysługujących omawianym przedsiębiorstwom produkującym skrobię przed ich połączeniem się;
W przypadku przeniesienia przedsiębiorstwa produkującego skrobię Państwo Członkowskie przyznaje przedsiębiorstwu dokonującemu przeniesienia subkwotę przysługującą przeniesionemu przedsiębiorstwu.
W przypadku gdy przeniesienia dokonuje więcej niż jedno przedsiębiorstwo, subkwota zostaje przyznana proporcjonalnie do wysokości potencjału produkcyjnego, jaki został przejęty przez każde z nich;
W przypadku przeniesienia fabryki skrobi, Państwo Członkowskie dokonuje zmniejszenia subkwoty przysługującej przedsiębiorstwu dokonującemu przeniesienia praw własności do fabryki i jednocześnie zwiększa subkwotę przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw produkujących skrobię, które zakupiło wspomnianą fabrykę o taką samą ilość, o jaką została zmniejszona, proporcjonalnie do wysokości przejętego potencjału produkcyjnego;
2.
W przypadku zamknięcia, w związku z okolicznościami innymi niż te, o których mowa w ust. 1, przedsiębiorstwa produkującego skrobię lub jednej lub większej liczby fabryk należących do przedsiębiorstwa produkującego skrobię, Państwo Członkowskie może przyznać subkwotę przysługującą zamykanej fabryce jednemu lub większej liczbie przedsiębiorstw produkujących skrobię.
3.
W przypadku dzierżawienia fabryki należącej do przedsiębiorstwa produkującego skrobię, Państwo Członkowskie zmniejsza subkwotę przysługującą przedsiębiorstwu oferującemu fabrykę do wydzierżawienia i przyznaje część, o jaką subkwota została zmniejszona, przedsiębiorstwu, które wynajmuje fabrykę, aby produkować w niej skrobię.
Jeżeli dzierżawa ustaje przed terminem, o którym mowa w art. 1 lit. k), to wówczas przyznanie subkwoty, które zostało dokonane na podstawie poprzedniego akapitu, powinno zostać anulowane przez Państwo Członkowskie wstecznie, do daty, w której dzierżawa doszła do skutku.
4.
Jeżeli, w następstwie zastosowania ust. 1 akapit pierwszy, produkcja zostaje zatrzymana w fabrykach należących do jednego lub większej liczby przedsiębiorstw produkujących skrobię, które połączyły się, poważnie zagrażając tym samym ciągłości produkcji ziemniaków stanowiących surowiec do wytwarzania skrobi na obszarze, który wcześniej zaopatrywał te przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwo: Państwo Członkowskie może nakazać połączonemu przedsiębiorstwu przekazanie Państwu Członkowskiemu subkwoty początkowo przysługującej przedsiębiorstwu, którego fabryki od tego czasu wstrzymały produkcję, oraz każda kwota przeniesiona zgodnie z tiret pierwszym może zostać ponownie przyznana przez Państwo Członkowskie każdemu przedsiębiorstwu produkującemu skrobię, które podejmie wytwarzanie skrobi na omawianym obszarze.
Artykuł 17
Środki, o których mowa w art. 16 zostają zastosowane, jeżeli do zamknięcia przedsiębiorstwa lub fabryki, połączenia się lub przeniesienia dojdzie:
a) między dniami 1 lipca i 31 marca następnego roku, na bieżący rok gospodarczy dla tego okresu; b) między dniami 1 kwietnia i 30 czerwca tego samego roku, na rok gospodarczy następujący po tym okresie.
ROZDZIAŁ IV POWIADOMIENIA
Artykuł 18
1. Najpóźniej do dnia 30 kwietnia każdego roku gospodarczego, przedsiębiorstwa produkujące skrobię powiadamiają kompetentne władze o:
- ilości ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi, na które została przyznana pomoc kwalifikująca się zgodnie z przepisami art. 93 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- ilości skrobi ziemniaczanej, za którą została wypłacona premia, określona w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94.
Artykuł 19
1.
Najpóźniej do dnia 30 czerwca każdego roku gospodarczego Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) ilości ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi ziemniaczanej, zakwalifikowanych zgodnie z przepisami art. 93 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
b) ilości skrobi, na jaką została wypłacona premia przewidziana w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94;
c) ilościach i subkwotach przyznanych przedsiębiorstwom produkującym skrobię, wymienionych w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 w ciągu roku gospodarczego i subkwotach dostępnych w następnym roku gospodarczym;
d) ilości przeznaczonej na eksport, nieobjętej refundacjami zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1868/94;
e) ilości, o której mowa w art. 11 ust. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia;
f) ilości, o której mowa w art. 15 niniejszego rozporządzenia.
2.
Tam, gdzie stosuje się art. 16, najpóźniej do dnia 30 czerwca każdego roku gospodarczego, Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wszystkich odnośnych szczegółowych informacji wraz z towarzyszącą dokumentacją wykazującą, że określone warunki zostały spełnione.
ROZDZIAŁ V PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 20
Kurs wymiany, który zostanie użyty w celu wyrażenia minimalnej ceny, o której mowa w art. 4 ust. a rozporządzenia (WE) nr 1868/94, i premii w walucie narodowej, o której mowa w art. 5 tego rozporządzenia, będzie publikowana przez Europejski Bank Centralny w najbardziej aktualnej kwocie przed dniem, w którym ziemniaki zostaną przyjęte przez wytwórcę skrobi.
Artykuł 21
Rozporządzenie (WE) nr 97/95 niniejszym traci moc z dniem 1 lipca 2004 r.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia od daty jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2237/2003
z dnia 23 grudnia 2003 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania niektórych systemów wsparcia przewidzianych w tytule IV rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników i zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 145 lit. c), e), f) i q) oraz art. 155,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tytuł IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 ustanawia niektóre systemy wsparcia dla rolników.
W celu uproszczenia, właściwe jest zapewnienie jednego rozporządzenia ustanawiającego przepisy wykonawcze dla systemów wchodzących w życie w 2004 r.
(2) Począwszy od 2005 r., do wyżej wymienionych systemów wsparcia stosuje się zintegrowany system zarządzania i kontroli przewidziany w tytule II rozdział 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 (zwany dalej "IACS"). Zarówno niektóre z tych systemów wsparcia, jak i produkty na które przyznawane są płatności bezpośrednie w ramach tych systemów wsparcia, są już objęte IACS. W celu ułatwienia przejścia od uzgodnień przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającym zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [2] do uzgodnień przewidzianych w IACS, właściwe jest zastosowanie obowiązujących przepisów na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 i przepisów wykonawczych do niego, przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2419/2001 [3] do tych systemów wsparcia.
(3) Dla osiągnięcia skuteczności i dobrego zarządzania systemami, należy ograniczyć płatności obszarowe do niektórych określonych obszarów i warunków.
(4) Należy zapobiegać obsiewaniu obszarów jedynie w celu zakwalifikowania ich do płatności obszarowych.
Niektóre warunki związane z zasiewem i uprawą roślin uprawnych muszą być określone, w szczególności w odniesieniu do pszenicy durum, roślin wysokobiałkowych i ryżu.
Należy przestrzegać lokalnych norm w celu odzwierciedlenia różnorodności praktyk rolnych we Wspólnocie.
(5) Tylko jeden wniosek o płatność obszarową powinien być dopuszczony w odniesieniu do działki uprawianej w danym roku poza wyjątkami, gdy płatność obszarowa stanowi uzupełnienie z tytułu tej samej uprawy lub gdy pomoc dotyczy produkcji nasion.
Płatności obszarowe mogą być przyznawane z tytułu upraw objętych subsydiami w ramach systemu wynikającego ze wspólnotowej polityki strukturalnej i polityki ochrony środowiska.
(6) Systemy wsparcia oparte na pomocy obszarowej zapewniają, iż w przypadku gdy powierzchnia obszaru, dla którego wnioskowana jest pomoc przekroczy maksymalną gwarantowaną powierzchnię, obszary lub podobszary bazowe, to powierzchnia przypadająca na rolnika dla której wnioskowana jest pomoc jest proporcjonalnie zmniejszana w danym roku.
Dlatego właściwe jest ustanowienie sposobów przeprowadzenia i terminów dla wymiany informacji między Komisją i Państwami Członkowskimi, w celu określenia współczynnika redukcji i informowania Komisji o obszarach dla których wypłacono pomoc.
Te same przepisy mają zastosowanie do zmniejszania całkowitej kwoty indywidualnych ilości referencyjnych w przypadku stosowania art. 95 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.